Her şeyden önce, Üstad Hazretleri bir insanın tahammül edemeyeceği bir seviyede sade ve basit bir hayat yaşamıştır. Yani şahsi harcamaları ve masrafları o kadar cüzi ve basit ki, nerede ise melekiyet derecesine çıkmış. Böyle makbul ve mübarek bir şahsiyetin manevi bereketi de işin içine girince, maişet diye bir sorun nerede ise kalmıyor denilebilir.
Ama yine de maddi açıdan ve sebepler tahtında Üstad Hazretlerinin de bir takım gelirleri vardır.
Bunlardan bir tanesini Üstad Hazretleri kendisi şu şekilde ifade ediyor:
"Küçüklüğümden beri halkların malını kabul etmemek (velev zekât dahi olsa), hem maaşı kabul etmemek (yalnız bir iki sene Dârü'l-Hikmeti'l-İslâmiyede dostlarımın icbarıyla kabul etmeye mecbur oldum), o parayı da mânen millete iade ettik..."(1)
İkinci maddi gelir ise, telif ücretidir. Risale-i Nurların telif hakkı iman hizmetinde bulunan ağabeylere yetiyordu ve kısmen de Üstad Hazretleri bundan istifade ediyordu. Bunun dışında Üstad Hazretleri bazen şahsi eşyalarını minnet etmeme adına satmak zorunda kalmıştır.
(1) bk. Mektubat, On Altıncı Mektup
OKUNMA: 3845