Hayatın bilinmezliklerinden bir harita çıkar deseler, düne günden bakıp bir harita çıkarabilirim. Uzun ve mantıki, duygu örüntüsünü alt üst eden bir haritadır bu. Duygu örüntüsüyle mantıki yollar nerede hangi sapakları açar insanoğluna? Hangi sapaklardan o tali yollara sapılır; hangi tali yollardan bir ana yol bulunur.
Haritanın derinliği de burada saklıdır işte. Bir bakarsın, kıtan bellidir. Dağların, uçurumların, ovaların, şelalelerin, kasırgaların varacağın bir durgun su vardır. Durgun su’nun içine bir taş atarsın. Taş haresi büyür, taş yerinde, zemindeki diğer taşların yanında sürtünerek yol alır. Durur sonra. Yerinde ağırdır bir taş tanesi, kendince de bir duruşu vardır. Diğer taşların yanında…
İnsan insanın zehrini alır demiş bir gün Şükrü Erbaş bir dizesinde. Bunu bir gün, bir sevdiğim insan söylemişti bana. Yılların zehrini içinde biriktirenin zehrini, en son aynı yaralara dokunanlar alır, diye düşündüm sonraki yıllarda. Zehir zehir, panzehirin ne? Hangi yaşam zehrini soylulaştırır / hangi yaşam zehrini soysuzlaştırır?
Zehirler, mantıklar, panzehirler, insanlar, dolanır dururlar; durdukları yer orta bir noktadır aslında. Bir şekilde bir kıyı şeridinin açtığı alüvyonlarla dolu bir dolu biriktirirler içlerine.
Bir iç nasıl zehirlenir? Bir ruh nasıl temizlenir…
….bir gün bakınca oralara,
kuşlar kimdi? hiç bilemedim….