Kuberten'in bir yüzyıldan fazla bir süre önce savunduğu yüksek, aydınlık ve saf olimpiyat ideallerinden, dünyada uzun süre hiçbir şey kalmadı. Büyük spor, ilk önce dev bir işletmeye dönüşür ve ikincisi, yalnızca güçlü bir politik faktöre değil, aslında savaşın yasal bir yerine geçer. İdeolojik sistemler arasındaki çatışma yıllarında, büyük sporun politik bileşeni özellikle dikkat çekiciydi, çünkü 90'lerin başlangıcı, işler ön plana çıktı. Ama sonra politika geri geldi.
TÜMÜNDE BAŞARIN
Rusya'da, daha önce SSCB'de olduğu gibi, sporda başarı, geleneksel olarak ülkenin bir bütün olarak başarısının ve yaşayabilirliğinin en önemli kanıtlarından biri olarak algılanıyor. Buna göre, hükümet ve propaganda geleneksel olarak yerel spor başarısını azami ölçüde arttırdı. Mümkünse, bu ülke 90-s için en zor durumda bile yapıldı. Petrol fiyatlarının yükseldiği 21. yüzyılda, Sovyet'in yüksek profilli spora yaklaşımı neredeyse tamamen geri döndü. Ek olarak, Moskova, en popüler spor dallarının yanı sıra Olimpiyat Oyunlarında dünya şampiyonluğu olan Rusya'da maksimum sayıda spor müsabakasını düzenlediği için mücadele etmeye (ve başarılı bir şekilde) başladı.
Görünüşe göre Kremlin, bunun bizim imajımızı radikal bir şekilde geliştirmemize ve “medeni dünyaya girmemize” kendi şartlarımızla yardımcı olacağına karar verdi. Bununla birlikte, bir şeyin tam tersi olduğu ortaya çıktı: tüm bu büyük parayı harcayan Rusya, kendisini büyük zaman sporlarının rehinesi haline getirdi.
Yunanistan'da henüz bitmeyen en büyük ekonomik kriz, öncelikle bu ülkede düzenlenen Olimpiyat Oyunları 2004 nedeniyle oldu. Oyunlara yapılan dev yatırımlar yarı yarıya bile olsa ödeme yapmadı, Atina'daki Olimpiyat tesislerinin çoğu şimdi terk edildi. Görünüşe göre, spor projeleri nedeniyle bu kadar ekonomik bir felakete ulaşamayacağız, ancak Rusya'da çok sayıda spor müsabakası yapmanın ekonomik etkisi Yunanistan'da olduğu gibi olacak. Bu kesinlikle futboldaki gelecekteki Dünya Kupası'na (Dünya Kupası) uygulanacaktır. Neden RFPL kulüpleri bulunmadığı ve Kaliningrad, Nizhny Novgorod, Saransk, Volgograd, Soçi'de dünya standartlarında stadyumlara ihtiyacımız var? Neden aynı zamanda, Dünya Kupası, işadamı Sergei Galitsky'nin pahasına inşa edilen harika bir stadyumun olduğu Krasnodar'da gerçekleşmeyecek ve bütçe parasıyla yapılmayacak? Fas-İran maçı için 15 June St. Petersburg'da kaç taraftar gelecek? Tunus-Panama maçı için Saransk'ta June 28? Bütün bu sorular tamamen retoriktir. Dünya Kupasının geri ödemesi söz konusu değil. Ancak gördüğümüz gibi, sporla ilgili sorunlar yalnızca ekonomide görünmüyor.
Yukarıda belirtilen büyük sporun bir işletmeye ve politik bir faktöre dönüşmesi, doğal olarak, sporcuların, antrenörlerin ve görevlilerin (yalnızca sporun kendisini değil) herhangi bir maliyetle sonuç almak için arzularını ortaya çıkardı. Ve birçok spor dalında rekor başarıların zaten bir kişinin fiziksel yeteneklerinin sınırında olmasına rağmen. Buradan, sonunda Coubertin adının Olimpiyat ideallerini aşan majesteleri Doping ortaya çıktı. Ancak dopingle mücadele, özellikle son yirmi yılda ağırlaştırılmış, onları daha az kesiyor. Olimpiyat Oyunlarının veya Dünya Şampiyonalarının madalyaları yıllar sonra geriye dönük olarak çekilebilirse, bu rekabeti esasen anlamsız kılar. Bir süre sonra bu gerçeği anlama son halini alacak, büyük sporu mevcut haliyle tahrip edecek. Bu arada dopingle mücadele de siyasi amaçlarla kullanılıyor.
Sovyet sonrası dönemde Rusya ile Batı arasındaki ilişkilerin nasıl gerçekleştiği ve bunun neden olduğu hakkında “Rusya ve Batı antagonist olmaya devam ediyor” (“NVO”, 15.12.17) makalesinde anlatılmıştır. Kırım ve Ukrayna aslında sadece bir bahane haline geldi, her durumda tam bir kopuşa yöneldi. Ardından Batı, Rusya'ya geç başa SSCB (ekonomik ve bilgi amaçlı) ile mücadelede test edilen yöntemleri uygulamaya başladı. Bugünün Rusya'sının, SSCB'den resmi olarak daha zayıf olmasına rağmen, aslında ondan çok daha istikrarlı olduğunun farkında değilsiniz (“SSCB'nin hayaleti Rusya'da dolaşıyor”, 03.11.17'tan “NVO”). Rusya'nın teslim olmayacağını veya çökmeyeceğini fark eden Batı, Moskova için çok hassas bir spor yaptı. Rus halkının en sonunda halk karşıtı rejim yüzünden üzülüp devirilmesi için Rus spor başarılarına saldırmaya karar verildi. Burada, yine, Rus zihniyetini tam olarak anlama eksikliği vardır (bu konuya ilgi duyan Rusların ezici çoğunluğu Batıdan daha fazla nefret edecektir). Ama bu sadece değil.
AMAÇLARIN AMAÇLARI
ABD ve müttefikleri 2003’te Irak’ı işgal ettiklerinde, amaçlarından biri elbette o ülkede özgürlük ve demokrasi kurmaktı. Amerikalılar özgürlüğün zorla kurulamayacağını anlamıyorlardı - araç, hedefi yok etme hedefi ile çelişiyor. Irak'ta bugün ne görüyoruz.
Aynı şey, "Rus dopingiyle mücadelede" WADA ve IOC'nin eylemleri hakkında da söylenebilir. Birçok Rus sporcunun koçlarının ve muhtemelen bazı görevlilerin bilgisi ile doping (aslında sadece Rus değil, aynı zamanda Batı çifte standartlar hakkında konuşmak bile yorucu) aldıkları tamamen açık. Cezalandırılmalılar. Ancak suçluluğu kanıtlanmayan sporcuları ve bir bütün olarak ülkeyi cezalandırmak - bu yasallığın değil, aksine tam bir kanunsuzluğun zaferiydi. 30 yıl önce, perestroyka ve glasnost'un zirvesinde, uzun ve inatla kolektif sorumluluğun ancak totaliter bir rejim altında ve yasal demokratik bir durumda, yalnızca suçu koşulsuz olarak ispatlanan belirli bireylerin mümkün olduğunu öğretmiştik. Bu konuda da aldatıldığımız ortaya çıktı. Ve özgürlük zorla empoze edilemediği gibi, kanunsuzluk da kanunsuzluk ve adaletsizlikle yenilmez. Bu durumda araç aynı zamanda hedefi de mahveder.
Birisi, IOC'nin Rusya hakkındaki kararının tamamen siyasi olduğuna dair şüpheliyse ve dopingle ilgisi olmadıysa, eski Devlet Güvenlik Konseyi Başkanı Obama'nın Yardımcısı ve eski ABD'nin Rusya'nın büyükelçisi Michael McFaul bu şüpheleri reddetti. 7 Aralık 2017, IOC’nin kararından iki gün sonra Washington Post’ta, bu kararın ardından Rusların Putin’e ve hükümete doğru kararlar almak için baskı yapmaya mecbur olduğunu yazdı. Böyle ustaca kibir bile biraz hayranım. Ve tamamen illüzyonlardan ve şüphelerden kurtulmana izin verir. Bazı kış sporlarındaki bazı federasyonların yarışmalarına izin vermiş olmasının yanı sıra, IOC tarafından Olimpiyat Oyunlarından yaşamları kaldırılmış olan Rus sporcuları da suçluluk kanıtı bulamadılar.
Kremlin’in, IOC’nin 2018 Olimpiyat Oyunlarına “tarafsız statüde” katılmamıza ilişkin koşullarını kabul etme kararı ne kadar doğru ve karmaşık bir konudur. Elbette, herhangi bir doping almayan ve Batı'nın üstünlüğünden muzdarip olan sporcular için üzgünüm. Fakat zayıflığın herhangi bir belirtisi, ne yazık ki, rakibi yalnızca baskıyı arttırması için kışkırtıyor. Bu baskının bir sonraki hedefinin FM-18 olacağına dair en ufak bir şüphe yoktur. Yukarıda belirtildiği gibi, en doğrudan, ekonomik anlamda bize çok pahalıya mal olacak. Ama açıkça sadece içinde değil.
Zaten, biz burada uyuşturucu "dikmek" başladı. Tamamen ahlaksız bir saçmalık ve “mücadelenin” organizatörlerinin tamamen ifşa edilmesi gibi görünüyor. İlk olarak, rekabetçi sporlarda, rekabetçi dopingin aksine, neredeyse hiçbir anlamı yoktur. İkincisi, futbol takımımızın son 10 yıllarındaki başarıları o kadar “olağanüstü” ki, doping hakkında konuşmak bir şekilde tamamen “iyinin ve kötünün ötesinde”. Ancak soru politik olduğu ve gerçek kimseyi ilgilendirmediği için, Rus takımı ev şampiyonasında yoksun bırakma seçeneği (!) Bayrak ve marştan ve / veya en güçlü oyunculardan bazılarının diskalifiye edilmesi tamamen mümkündür (özellikle FIFA'yı şu anki Olimpiyat kapitülasyonuyla bu versiyona teşvik ediyoruz ” ). Belki Dünya Kupası ile bağlantılı olarak ve Donbass'taki en gerçek savaşın bir çeşidi vardır.
Kurtuluş - Savaşta
Mevcut Ukrayna rejimi Batı'da giderek daha fazla tahrişe neden oluyor. Cumhurbaşkanının kendisi de dahil olmak üzere bu rejimin temsilcilerinin AB'nin çeşitli finansal enstrümanları olduğunu sadece “Avrupa değerleri” nin görmemesi tamamen imkansız. Açıkçası, Poroshenko rejimi açıkça suçtur ve siyasi ve ekonomik olarak onu destekleyen (öncelikle Batı) herkes otomatik olarak suç ortağı olur. Ukrayna, ne Rusya'ya karşı etkili bir araç ne de Rusya vatandaşları için ilham verici bir örnek olamaz, oysa başarılı bir şekilde geri dönüşü olmadan Batı'nın yardımını milyarlarca dolar ve euro ile emer. Poroshenko ve ortakları, artık Batı'da sevilmeyecekleri ve bir başkası tarafından değiştirilmek isteyecekleri ve ciddi şekilde cezalandırılmak isteyecekleri gerçek bir tehditle tehdit ediliyor.
Bu durumda, Poroshenko için kurtuluş savaş olabilir. İdeal seçenek bu savaşı 18 Dünya Kupası ile yapmaktı. Donbass'taki aktif düşmanlıkların yeniden başlatılması ile ilgili. Amaçları, Sırp Krajina'nın tasfiye edilmesiyle 1995'taki Hırvat Operasyon Fırtınası tarzında DPR ve LPR'nin tamamen ortadan kaldırılması olacak.
Pek çok sorun ve eksikliğe rağmen, Ukrayna Silahlı Kuvvetleri, neredeyse 2014 yazında olduğu gibi Donbas milislerini kitlelerle ezme konusunda oldukça yetenekli. DPR ve LPR'nin ortadan kaldırılması durumunda, Poroshenko en azından ilk başkanlık görev süresinin sonuna kadar (2019'in baharında), hem ülke içinde hem de Batı'da tüm geçmiş ve gelecekteki eylemler için tam bir hoşgörü kazanacaktır. Rusya, son 10 yıllarında kazanılan acımasız bir kazanan olarak ününe sert bir darbe verecek (her ne kadar tamamen pratik anlamda, Rusya için verilen zarar, açıkçası, Suriye'nin bizim için Donbass'tan daha önemli olmamasına rağmen).
Rusya, “voentorg” modunda bile Donbass'a yardım etmeye başlarsa, yabancı sporcuların, görevlilerin, gazetecilerin, taraftarların ülkesine toplu giriş koşullarında saklanmak tamamen imkansız olacak. Dahası, Rostov-on-Don'da, 18 Dünya Kupası'nın beş karşılaşması cephe hattının hemen yanında yapılacak. Haziran 17 burada Brezilya ile oynayacak, Haziran 20 - Suudi Arabistan ve Uruguay (gruptaki rakiplerimiz), Haziran 23 - Kore Cumhuriyeti ile Meksika, Haziran 26 - İzlanda ile Hırvatistan, 2 Temmuz ayında Rostov-on-Don 1 / 8 maçı gerçekleşecek İngiltere veya Belçika'nın Kolombiya veya Polonya ile oynayacağı finaller. Ek olarak, her biri altı silahlı maç olacak - Rusya Silahlı Kuvvetleri'nin büyük gruplarının görevlendirildiği Volgograd kentinde, Nizhny Novgorod ve Samara'da.
Yabancılar en azından bir şekilde Rusya'nın Donbass çatışmasına girdiğini görürse, en iyi ihtimalle, Dünya Kupası'nı ekonomik açıdan tamamen feci hale getirecek olan en zengin Avrupalı olarak büyük bir taraftar kitlesiyle tehdit altındayız. En kötü durumda, turnuva bazı takımları (aynı zamanda Avrupa’nın en güçlü olanı) bırakabilir, bu da facto Dünya Kupası’nın başarısız olması anlamına gelir. O zaman ülkenin itibarına bir darbe olacak, gereksiz yere açıklama yapmak (DPR ve LPR'nin yenilgisinden çok daha güçlü olacak). Ve eğer Rusya, çok sınırlı bir ölçekte (“Ilovaisko-Debaltsevskiy”) doğrudan savaşa dahil olursa, doğrudan en kötü seçenektir.
Aynı zamanda, elbette, şu anki Rus liderliği için (açıkça 2018 yazında kalacak), Dünya Kupası'nın kişisel de dahil olmak üzere her konuda son derece önemli bir proje olduğunu anlamamız gerekir. Buna göre, hayatı hakkında böylesine kaba bir girişim, suikastın doğrudan örgütleyicileri için çok kötü sonuçlar doğurabilecek kadar acı verici olarak algılanacaktır. Donbass milisleri “kurşunu ısırmaya ve tahammül etmeye” yönelik bir emir alabilir, yardım sağlanacaktır. Temmuz 7’in çeyrek finalleri sona erecek, bundan sonra Dünya Kupası’nda sadece dört takım kalacak, hepsi Moskova ve St. Petersburg’da olacak ve dört yabancı oyuncu, gazeteci ve ülkede görev yapacak yetkililer oraya taşınacak. Bu durumda, cevap için geniş çaplı hazırlıklara başlamak ve “Voentorg” u engellemeden kullanmak mümkün olacaktır. Temmuz ayının akşamı 15, kazanan takımın kaptanı (muhtemelen Almanya) yine Dünya Kupasını kaldırdığında, Moskova'nın elleri tamamen çözülecek. Ve mesele, Rusya tarafından DPR ve LPR'nin bağımsızlığının (ve mevcut ön cephe boyunca değil, Donetsk ve Lugansk bölgelerinin idari sınırları dahilindeki sınırları) Rusya tarafından resmi olarak tanınması ile sınırlı kalmayabilir, aynı zamanda Kiev rejiminin liderlerinin kaderiyle de ilgilidir. Dahası, eğer Kremlin doğrudan gizlenmeden savaşmaya karar verirse, o zaman “geniş açık” olacak olan Rus-Ukrayna sınırının tamamına (grev açık olacak) grev yapılabilecektir (Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin tüm savaşa hazır kısımları Donbass'a katılacak). “Sihir” “Javelinler” kesinlikle yardım etmeyecek Kiev, Rusya onları fark etmeyecek bile.
SADECE MUCİZE ÜZERİNE UMUT
Ukrayna'nın şu anki liderleri ülkeleri ve halkı hakkında umursamıyorlar ama kendi yaşamlarına değer veriyorlar ve çok iyi karşılanıyorlar. Kesinlikle her şeyi kaybetme ihtimalinin, onlara ilham vermesi pek olası değildir, bu da yukarıdaki senaryonun uygulanmasında caydırıcı olacaktır.
Bununla birlikte, Ukrayna'da çok daha az ihtiyatlı olan, çok benzer bir savaş senaryosunu serbest bırakma deneyimine sahip olan ve aynı zamanda büyük bir spor olayıyla aynı zamana denk gelen bir kişi var. Bu, Mikhail Saakashvili. Ukrayna'nın başına geçtiğinde, her türlü macerayı yaşayabilecek. Ancak Dünya Kupası'ndan önceki altı aydan daha az bir süre boyunca, ülkenin cumhurbaşkanı tarafından meşrulaştırılması (en azından dışarıdan) yapılması hâlâ son derece sorunlu. Ve Saakashvili'nin kendisinin davranışı çok tartışmalı, bu da Poroshenko'yu devirmek için kaynak eksikliği ve / veya ruhla ilgili ciddi sorunlar (belki de belirli önyargılar nedeniyle) anlamına geliyor.
Bununla birlikte, eğer Hillary Clinton şimdi ABD başkanı olsaydı, askeri senaryonun uygulanması (liderliği altında - artık o kadar önemli değildi) neredeyse garanti altına alınacaktı. Ancak Donald Trump, Beyaz Saray'da. Bu binada tamamen rastgele biri olduğu, ülkeyi yönetme ve Amerikan kuruluşuna karşı çıkma yeteneğine sahip olmadığı çok açık. Ama şimdilik o hala ona muazzam güçler veren başkan. Bu nedenle, işyerinin arkasına sürüklenmesine rağmen, bir dizi konuda ciddi şekilde engellenmektedir. Özellikle, bu “Rusya'yı içeren” sorunu için de geçerlidir. Trump'ın Dünya Kupasını bozmanın askeri versiyonunu coşkuyla destekleyeceğine dair büyük şüpheler var. Avrupa'nın hiçbir şekilde savaşa ihtiyacı yok.
Dolayısıyla, Dünya Kupası sırasında Donbass'taki güç senaryosu hiçbir şekilde dışlanmıyor, ancak hiçbir şekilde garanti edilemiyor. Belki de Batı, kendini denenmiş ve test edilmiş bir doping farce gelişimi ile sınırlandıracak.
Kesinlikle, tek bir şey söyleyebilirsiniz: Dünya Kupasından kutlama yok, başarısız olacağız, mümkün olduğunca bozacağız. Oldukça mantıklı - savaştıkları şey için, karşılaştılar.
Teorik olarak Donbass'taki Dünya Kupası ile değil Rusya'daki cumhurbaşkanlığı seçimleriyle sınırlı olmayan savaşlar dışlanamaz, ancak iklim koşulları nedeniyle (Ukrayna'nın Silahlı Kuvvetlerinin Şubat-Mart'ta saldırması zor olacak) ve aslında siyasi nedenlerden dolayı zor olacaktır. Suriye'de seçimlere bir darbe uygulanacak. En azından yalnızca İslami militanların Hamimim'e yapılan yeni yıl saldırısını en fazla değil - en fazla yapacakları hiçbir şeye sahip olmadıklarına dair şiddetli şüpheler var, ancak saldırı ya İslami ya da Suriye ile ilgisi olmayan insanlar tarafından gerçekleştirildi. Moskova'nın kendisi, bu seçeneğin yerine, “tamamen zafer” ve “birliklerin çoğunun geri çekilmesi” konusunda erken seçim PR'ını koymak için ikame edildi. Bu nedenle, burada “rollerin dağılımı” açıktır: seçimler için Suriye, Dünya Kupası için Donbass.
Tek teselli, söylendiği gibi, 15 Temmuz 2018, Dünya Kupası rehineleri olmaktan ve genel olarak büyük sporun hem politik hem de ekonomik olarak sona ereceğidir. Krasnoyarsk'taki Kış Universiade-2019, Rusya'da düzenlenen Olimpiyat Oyunları ve Dünya Şampiyonası ile ölçüsü ve önemi hiçbir şekilde karşılaştırılamaz. Bölgemizdeki yeni büyük uluslararası yarışmalar ve buna bağlı olarak, öngörülebilir gelecekte ülkenin bütçesi üzerinde anlamsız bir yük beklenmemektedir. Ve en azından daha faydalı ve anlamlı bir şeyler yapmayı deneyebilirsiniz.