JORGE LUIS BORGES (24 Ağuslos 1899 . BuenosAires/Arjantin-14Haziran1986, Cenevre/lsviçre), Arjantin tarihinde önemli yeri olan lngiliz asıllı bir aileden geli yordu. l. Dünya Savaşı'nın hemen öncesinde (1914) ailesiyle Cenevre'ye göçtü. 191 9 'da buradan ayrılarak Mayorka ve lspanya'da birer yıl kaldı. 192l'de Buenos Aires'e döndükten sonra doğduğu şehri bir anlamda yeniden keşfetti. l 938'de dokuz yıl boyunca çalışacağı kütüphane memurluğuna başladı. Aynı yıl babası öldü. Ar dından başındaki bir yaranın iltihaplanması sonucu geçirdiği kan zehirlenmesiyle konuşma yeteneğini geçici olarak kaybetti ve ölümün eşiğine geldi. Uzunca bir süre akit dengesini yitirecegi korkusuyla yaşadı. Hastalığını izleyen sekiz yıl içinde
Kurgular dizisi ve Alef adlı kitabında toplanan hikayelerini kaleme aldı. Yine bu dönemde, H. Bustos Domecq takma adıyla dedektif hikayeleri yazdı (Don Isidro Parodi lçin Altı Sorun - 1942). 1946'daJuari Peron'un iktidara gelişiyle, kütüpha nedeki işinden atıldı. 1955 'de Peron devrilince Arjantin Ulusal Kütüphanesi Mü dürlügü'ne getirildi. Aynı sıralarda Buenos Aires Üniversitesi'nde lngiliz ve Ameri kan edebiyatı profesörlüğüne başladı. Kalıtımdan gelen bir hastalık nedeniyle
l 920'den beri görme bozukluğu çeken Borges bu yıllarda görme yeteneğini bütü nüyle kaybetti. l 961'de Samuel Beckett'le birlikte Formentor Ödülü'nü kazanınca dünya edebiyat çevrelerinin dikkatini çekti. Bu zamana kadar Buenos Aires'in yazar çevreleri dışında pek tanınan bir isim değildi. Borges'in, kurgularındaki karabasanlı dünyanın anlatımında günlük dili özgün .ve kalıcı bir araca dönüştürerek kullanması ve olağanüstü zekası, onu çağımızın öndegelen edebiyatçılarından biri yapmıştır.
iletişim Yayınları 171 •Çağdaş Dünya Edebiyatı 30 lSBN 975-470-245-4
1. BASKl ©lletişim Yayıncılık A. Ş. Mart 1 992 2. BASK! ©Iletişim YayıncılıkA. Ş. Agustos 1992
KAPAK Ümit Kıvanç
KAPAK FOTOCRAFI Münir H. Göle DIZGI Maraton Dizgievi
DÜZELT/ Ahmet Abbas - Mustafa Şahin
KAPAK BASKISI Sena Ofset lÇ BASKI ve CiLT Şefik Matbaası İletişim Yayınlan
JORGE LUIS BORGES
Gölgeye
Övgü
Elogio de la sombra
İçindekiler
ÇEVİRENİN ÖNSOZÜ 7
ALÇAKLIGIN EVRENSEL TARİHİ (1935) 13
Korkunç Kurtarıcı Lazarus Morell 15 /İnanılmaz Sahtekar Tom Castro 24 / Dul Ching, Korsan 31 / Haksızlık Üstencisi Monk Eastman 38 / ·
İlgisiz Katil Bill Harrigan 45 /Kaba Tören Yöneticisi Kotsuke No Suke 50 /
Maskeli Kumaş Boyacısı Mervli Hakim 56 / Pembe Evin Köşesindeki Adam 63 /Mürekkep Ayna 7 2
SONSUZLUGUN TARİHİ (1936) n El-Mu'tasım'a Yaklaşım 79
KURGULARI YOLLARI ÇATALLANAN BAHÇE (1941) 87 Döngüsel Tapına/Jın Kalıntıları 89 / Babil Kent Piyangosu 96 /
Herbert Quain'in Yapıtlarının İncelenmesi 104 KURGULAR/ HİLELER ( 1944) 109
Funes ve Sonsuz Bellek 111 / Yahuda'nın Üç Degişkesi 1 20 /Son 1 27 / Anka Mezhebi 131 /Güney135
ALEF (1949) 143 Ölü 145 / Tanrıbilimciler 15 2 I
Tadeo [sidoro Cruz'un Biyografisi (1829 -1874) 16 2 / Asterion'un Evi 166 /Öteki Ölü 169 / Deutsches Requiem 177 /
Eşikteki Adam 185 / Alef191 YARATICI (1960) 207
Yaratıcı 209 /Düş Kaplanları 21 2 / Bir Diyalog Üzerine Diyalog 214 / Tırnaklar 215 /Örtülü Aynalar 216 I Argumentum Ornithologicum 218 I
Tutsak 219 /Göstermelik 2 21 / Delia Elena San Marco 2 23 /
Ölülerin DiyalolJu 2 25 /Örü 2 28 /Bir Problem 2 29 /Sarı Bir Gül 231 / Tanık 233 /Martin Fierro 235 I Dönüşümler 237 !
Cervantes ve Quijote Meseli 239 /Cennet, XXXI, 108 240 /Saray Meseli 24 2 / Herkes ve Kimse 244 / Ragnarök 247 /Cehennem, 1, 32 249 /
GÖLGEYE ÖVGÜ (1969) 253
Etnograf 255 / Pedro Salvadores 258 / Sö:Ylence 261 /Bir Dua 26 2 / Sonu ve Başı 264
KAPLANLARIN ALTINI (1972) 267 Söz 269 /Şaşkınlık 271 /Dört Çevrim 273 / Pedro Henriquez Urena'nın Düşü 275 /Saray 277 /
Hengist Adam Arıyor 278 DEMİR SİKKE (1976) 281 M.S. 991 283 /Düşman Olayı 286 GECENİN ÖYKÜSÜ (1977) 289
Biri 291 /Kaplan 29 2 /Bir Not 293 /Hükümlü 294 /At 296
RAKAM(1981)297
Kitabın Eylemi 299 / Uykusuzlugun İki Biçimi 300 / Düşsel Bir Öykü İçin Not 30 2 / Andres Armoa 303 /
Bir Düş 305 / Nihon 306
SHAKESPEARE BELLEGİ (1984) 309 25Agustos 1983 311 /Mavi Kaplanlar 317 / Paracelsus'un Gülü 329 / Shakespeare Belleifi 334
KOMPLOCULAR (1985) 345
Agıt 347 / Abramowicz 349 / 1867 Yılında Edmund Bishop'un Çözdüifü Bir Kil Tabletten Parçalar 351 /Biri Düşlüyor 353 /
Biri Düşleyecek 355 / Söylencedeki İplik 356 / Düne Kavuşma 357 / Edimburg'da Düşlenen Düş 358 / Servi Yaprakları 360 /Başka Bir Uydurma Parça 363 / Uzun Arayış 365 / 1982 367 / Juan Lopez ve John Ward 368
BİBLİYOGRAFYA 369 TÜRKÇE'DE BORGES 373
ÇEVİRENİN ÖNSÖZÜ
Yalnız körlerin gördüğü karanlıklara bakmak W. Shakespeare
Bu KİTAP, Borges'in seçtiği bir başlık, Gölgeye Övgü (Elo gio de la Sombra) adı altında, ilk öyküyü kaleme aldığı 1935 yılından, 1986'da ölümüne dek yazdığı bütün oyküleri Türk çeye kazandırma amacını taşıyor. İspanyolca aslından, bü tün eserlerinin toplandığı Obras Completas I (Emece Edito res, Bue nos Aires, 1974) ve II (Emece Editores, Bue nos Aires, 1989)'ye bağlı kalınarak hazırlandı. Tomris Uyar'ın çevirisi Ölüm ve Pusula ile Fatih Özgüven'in çevirisi Yolları Çatalla
na n Bahçe'nin, Kurgular ve Ale f e ait öyküleri ve benim Kum Kitabı ile Brodie Raporu çalışmalanm dışındaki bütün öykü ler bu kitabın kapsamına alındı.
Jorge Luis Borges adının kapladığı edebi dünyaya girme nin en etkin yolu, belki de öncelikle içiçe girmiş birçok yazın dan oluştuğunu kabullenmektir. Borges bu tanımı birçok Ba tılı yaratıcı için kullanmıştır (Joyce, Dante, Goethe, Queve do, Shakespeare), kendini de bu listeye katarsak, sanırım pek yanılgıya düşmüş olmayız. Gerçekte çağdaş Arjantin ve Latin Amerika edebiyatının bir bölümü veya bir başlığı veya
bir eğilimi değildir; lirikten metafizik masala, ultraist döne minden son zamanlarındaki arkeolojik düşleme, serbest na zımdan son şiirlerinin neoklasikliğine, kendisi başlıbaşına bir edebiyatı oluşturur. Bu edebiyatın kendi retoriği ve bi çembilimi, ilk bakışta bölük pörçük görünen bir yapıtı tutarlı bir bütüne dönüştüren birleştirici metafiziği, uydurma alıntı lara dek uzanan benzersiz bir üslubu vardır. Tüm çeşitliliği ne karşın bu edebiyat, yaratıcısı ve gizli izleği olan kişinin, Borges'in bütünlüğünü açığa çıkarır.
Latin Amerika'nın en iyi yazarları arasında, Borges'i yadsımak için yazanların (Sabato, Marechal) veya onu aş mak için yazanların (Marquez, Cortazar) sayısı çoktur. Ama bir anlamda, hepsinin varlığı yalnızca ondan itibaren geçerli lik kazanır.
"Bir gelenek taklit etmemelidir, aksine sürmeli ve verim li olmalıdır, canlı ve kesiksiz bir değişim içinde olmalıdır ve bu değişimle zenginleşmelidir."
Her ne kadar edebi anlayışında bir evrim görülüyorsa da, yazarı tanımada ilk öyküleri son işlediklerinden daha az önemli değildir. Çünkü, ilk ve son dönem eserlerinde büyük bir fark gözlenmez. Borges'de izlekler, yazısını oluşturan ko nular ve kavramlar pek değişmezler: insan varlığının sanrılı niteliği; somut dünyanın aldatıcı doğası; tüm mantıklı dü şüncenin kaçınılmaz göreliği; sonsuzluk ve sonsuz olasılık; en küçük olgunun tüm evreni içerdiği düşüncesi; aklımızdan geçen her şeyin gerçekten yaşandığı veya yaşanmasının mümkün olduğu düşüncesi; her insanın bir başkası, hatta tüm başkaları olduğu inancı; başka bir yanılsama olarak Za man; "döngüsel zaman" ve "ebedi tekrar" -insan deneyimleri nin sayısının engin de olsa sınırlı olduğu ve olayların gele cekte yeniden yaşanabileceği- gerçeği çoğalttıkları için ayna lara duyulan kin, anlık mistik içgörüler ve kavrayışlar ve en anlamlısı, hiç eksik olmayan labirent simgesi.
Borges okurunun işleyebileceği yanılgıların başında, kur guların çarkını söktükten sonra ilginin tükeneceği inancına saplanmak gelir.
Borges'in kullandığı düşsel edebiyat, gerçeklerden kaç mak için değil, gerçeğin aaha karmaşık bir biçimini açıkla mak için kullanılır. Bu kurguların özdeğinde, görünüşte ni hilist bir ileti algılıyoruz: mantıkla yönetilen, töresel ve zi hinsel düzeyde değişmez görünen ve bizim içinde yaşadığımı zı sandığımız dünya gerçek değildir. Saçma, karmakarışık ve hepimizin yalnızca düşlerde gördüğü ve düşlerimizin direten kargaşası sayesinde varolan dünyanın önüne geçmeye çalı şan bir insan icadıdır.
Gerçeğin görünümü bir maskedir ve Borges bu maske aracılığıyla çok daha kaygı uyandırıcı bir karabasanı esinler. Bu nedenle, Borges metinlerini sözcüğü sözcüğüne okuyup, nihilizmini yapıtının son aşaması olarak görmek yanlıştır. Kurgularının ortaya koyduğu evren, kaostan oluşmaz, olum suz bakışı yalnızca görünümler dünyası için geçerlidir. Oku yucu, kabuğun altında, gizli ve derin gerçeğe ulaşma yetisine sahipse, kuşkusuz farklı bir görüş edinecektir. Borges'in amacı basit görünümlerden daha gerçek bir şeyi açığa çıkar maktır. Bir putu, gerçekliği ka,bul edilmiş bir şe:yi yıkıp, yeri ne bir başkasını dikmek ona göre değildir.
Borges'in öyküleri, bizi yalnızca saymaca olabilecek kesin bir gerçeğe ulaştırmaya çalışmazlar, aksine kurgunun içinde bizi, dünyayla ilişkimizi oluşturan özden farklı olmayan ve onsuz gerçek diye bir sözcüğün varolamayacağı yanılgıya sü rüklerler. Gerçek ol.an tek bütünlük, bizi bütünüyle yanılsa maya düşürendir.
Yıllar boyunca, adım adım, Borges dev ve hassas, eşsiz ve garip yapıtını işler. Eserlerinde binlerce yıllık geçmişle yep yeni izlenimler karışırlar, Batı ve Doğu ruhlarını birleştirir, gerçek ve uydurma tüm edebiyatları ve tüm felsefeleri bilen
usta ve kurnaz deha, görünümlerle ve sezilen gerçeklerle oy nayarak, ışığın tan sökümüyle, gerçek imgenin aynadaki yan sısıyla karıştığı basit olasılıklardan oluşan bir evren yaratır.
Tüm yeryüzü yalnızca bir simgeler oyunudur ve her şey bir başkası anlamına gelir. Hiçbir yapıt, gizemi her zaman pek yakın ve erişilmez olan bu birleştirici görüşün derin ve dehşete düşürücü gerçeğini onun kadar iyi betimleyemez. Şaşırmak, saçma bir şekilde, bu dünyaya yabancı düşen şey leri gör�üğünü sanmaktır, oysa hiçbir şey olağanüstü değil dir, çünkü evrenin kendi içinde çelişkiye düşmesini engelle mek bizim olanaklarımızın dışındadır. Elimizden gelen tek şey şaşırmak ve şaşkınlığımızın yeryüzünde yeri olmadığını bilmektir. Borges'in eserleri bu tuhaflığı abartarak yüceltir ve çoğaltır ... ve gizlice çürütür.
"Uzun bir düş gibi tasarlanmış bir yaşam, belki de düş görenin olmadığı bir düş, kendi kendini düşleyen bir düş, öz nesiz bir düş."
Bu metinlere dikkatle bakınca, öykülerin dünyasıyla ya ratıcısı arasındaki ortak kimliği sezeriz. Gerçeğin Borges için bir karabasan olduğu, bu öykülerin de sanrılı bir gerçeği, ya zarının gerçeğini aktardıkları duygusuna kapılırız. Bir yaza rın bütün yapabileceği düşsel bir dünya yaratmaktır ve bu dünyanın yazarın kendinden başka sınırı yoktur.
Borges, dünyadan bir şeyi yansıtmaya kalkışırsa, yalnız ca kendini yansıtarak bunu başarabileceğinin bilincindedir. Bundan sonra, kendi arayışına kapılacak ve yalnızca kendi kendini aşmaya zorlayan sürekli devinimi yaşama hükmünü giymeyi kabullenecektir. Sanki yalnızca sonsuz bir arayış, dünyanın eksikliğini bize fazlasıyla hissettirdiği bütünlük al danışını sağlayabilirmiş gibi. Bu güçlü sonsuzluğu edimsel kılmanın tek yolu imge içinde imgedir. Çünkü gerçekte imge, aynalar ya da alef gibi, gizemli ve olanaksız her şeyle birlikte olası bir evren içerir.
Bu öykülerin eğretilemelerinin altında, sonuçta idealist bir gerçek kavrayışı, insan olarak yazarın saplantılı dene yimlerine derinlemesine kök salmış bir metafizik saklıdır. Maskelerin çokluğu, burada bir tek varlığın, yazarın bütün lüğüne çıkar. Ama bu bütünlük ardında yine birçok şeyler gizlidir. Bu öykülerde, bitimsiz gecelerin, karabasan veya es rime aralıklarında uyku�uzluğun sanrılı berraklığının, sezgi nin yoğunlaşmasının, algılamanın acı dolu keskinliğinin, en belirgin şeylerin birbirine karıştığı ve sınırların. birdenbire yok olduğu anların örneklerine rastlayabiliriz.
Körlüğünün gitgide üstüne kapattığı duvarlar arasına sı kışan bu yalnız adam, kapalı, fiziksel açıdan kısıtlı, buna karşın, gerçek boyutlarını asla öğrenemeyeceğimiz bir başka dünyayı tek başına yaratabilecek kadar zengin bir evrende yaşıyordu.
"İnsanlar geçmişi severler ve bu sevgiye karşı benim elimden bir şey gelmez, ne benim, ne de cellatlanmın; ama bir gün benimle aynı şeyleri duyan bir adam gelecek ve bu adam benim duvarımı yıkacak, benim kitapları yokettiğim gibi ve benim anımı silecek ve benim gölgem ve aynam ola cak ve kimse olmayacak."
Mü nir H. Göle
Çevirilerin ithaf edilmesi pek alışılmış bir uygulama degi� yine de yıllar süren bir özdeşleşme gerektiren ve bu üçüncü kitapla sona eren Borges çalışmamı, yazdıklarımı okuyamayan en sevgili okuyucuma, Silvia'ya ve Lena Dima'ya sunmanun hoşgörülece!Jini umuyorum.
A1l�mlkl11!Jımı
JEvırcamıacal
T ?EırJilliıJiHistoria Universal de la Infamia
KORKUNÇ KURTARICI LAZARUS MORELL
Uzak neden
1517'DE Peder Bartolome de las Casas, And'lann zahmetli, cehennemi altın madenlerinde canlan çıkan yerlilerin haline çok acıdı. İmparator Carlos V'e, onların yerine And'lann zah metli cehennemi altın madenlerinde canları çıkacak zencileri ithal etmeyi önerdi. Bir insanseverin yaptığı bu ilginç değiş tirime sayısız olay borçluyuz: Handy'nin "blues'1armı, Uru guaylı ressam Don Pedro Figari'nin Paris'te elde ettiği başa rıyı, yine Uruguaylı Don Vicente Rassi'nin buruk düzyazısı-. nın güzelliğini, Abraham Lincoln'un mitlere yaraşır yüceliği ni, Kuzey-Güney savaşının beş yüz bin ölüsünü, askeri öde neklere harcanan üç milyar beş yüz milyon, düşsel Falucho' nun heykelini, "Linchar" (linç etmek) fiilinin İspanyol Dıı Kurumu sözlüğünün on üçüncü baskısına alınmasını, coşku lu "Hallelujah" filmini, Carrito'da "Pardos Y More nos" (Es merler ve Karalar)'un önderi Solere'in yönettiği süngülü amansız saldırıyı, bilmemne hanımın bağışını, Martin
Fier-ro'nun öldürdüğü zenciyi, içler acısı rumba "El Manisero"yu, Toussaint Louverture'ün tutuklanıp zincire vurulan Napol yonculuğunu, Haiti'deki haç ve yılan "papaloi" bıçağıyla bo ğazlanan keçilerin kanını, tangonun anası "habanera" ve
"candombe "yi.
Aynca: korkunç kurtarıcı Lazarus Morell'in suçlu ve göz kamaştırıcı varlığını.
Yer
Suların babası, dünyanın en uzun nehri, Misissippi bu ben zersiz rezile yaraşır bir sahne oldu (Misissippi'yi Alvarez de Pineda keşfetti, ama ilk inceleyen eski Peru fatihi Kaptan Hernando de Soto idi, İnka şefi Atahualpa'nın tutsaklık gün lerini satranç oynamayı öğreterek çekilir hale getirmişti, gö mütü nehrin suları oldu).
Misissippi geniş omuzlu bir nehirdir, Parana'nın, Uru guay'ın, Amazon'un, Orinoco'nun karanlık ve engin kardeşi dir. Melez suları olan bir nehirdir, denize kavuştuğu Meksi ka Körfezi'ne yılda boşalttığı dört yüz milyon ton çamurla hakaret eder. Bunca eskil ve kutsal bir artık yığını, sürekli erimekte olan bir kıtanın kalıntılarından beslenen dev ba taklık servilerinin çamur labirentlerinin, ölü balıkların ve sazların sınırları geri çektiği ve barışını bu mide bulandırıcı imparatorluğun sağİadığı bir delta oluşturdu. Daha kuzeyde, Arkansas ve Ohio arasında uzanan düz arazilerde yüksek ateşli hastalıkların tuzağında, derisi kemiğine yapışmış, sol
gun sarı benizli, kendilerinde kum, tahta ve çamurlu sudan başka şey bulunmadığından, taşlara ve demire açgözlülükle bakan bir insan ırkı yaşar.
Adamlar
19. yüzyıl başlarında (bizi bu zaman kesiti ilgilendiriyor), Misissippi kıyılarındaki büyük pamuk tarlalarında zenciler sabahtan akşama kadar çalışırlardı. Tahta kulübelerde, çıp lak toprak üzerinde uyurlardı. Ana-oğul ilişkisi dışında, ak rabalık bağları saymaca ve belirsizdi. Adları vardı, ama so yadsız idare edebiliyorlardı. Okumayı bilmezlerdi. Yumuşak tiz sesleri, ağır ünlü bir İngilizce ile şarkılar mırıldanırlardı. Sıraya girmiş, kahyanın kırbacı altında iki büklüm çalışır lardı, kaçmaya kalktıklarında, uzun sakallı adamlar güzel atlara biner, korkunç köpekleriyle izlerini sürerdi.
Kutsal Kitap'm sözcüklerini, hayvansal umutların ve Af rika'dan kalma korkularının kökeni üzerine eklemişlerdi; ya ni inançları İsa'nınkiydi. Kitle halinde ve yüreklerinin derin liğinden şarkı söylerlerdi: "Go do wn Moses". Onlar için Mi sissippi iğrenç Ürdün nehrinin gözkamaştırıcı imgesiydi.
Bu zahmetli toprakların ve zenci sürülerinin sahipleri, uzun ve pırıl pırıl saçlı, işsiz güçsüz ve açgözlü soylu kişiler di. Nehre bakan ve beyaz çamdan Grek taklidi sütunlu girişi olan koca evlerde otururlardı. İyi bir kölenin maliyeti bin do lardı ve uzun zaman dayanamazdı. Kimisi hastalanmak ve ölmek gibi bir nankörlük yapardı. Yaşamı bir günlük bu ya ratıklardan olabildiğince yarar sağlamak gerekiyordu. Bu yüzden tansökümünden günbatımına kadar çalıştırırlardı. Bu yüzden ekimliklerden yıllık tütün veya pamuk veya şe karkamışı ürünü isterlerdi. Sabırsız ekim nedeniyle altüst edilip tükenen toprak, birkaç yıl içinde kısırlaşıverirdi. Ça murlu ve çalılarla kaplanmış çöl ekimlikleri kaplardı. Çevre deki terkedilmiş çiftliklerde, sık şekerkamışı sapları arasın da, kokuşmuş balçıkların ortasında, "poo r whites", beyaz ayaktakımı yaşardı. Balıkçı, fırsat düştüğünde avcı, sığır
hırsızı, zencilerden çalıntı yiyecek artığı dilencisi bu adamla rı düşkünlüklerinde ayakta tutan gururdu: katıksız, safkan olma gururu. Lazarus Morell bu beyazlardan iydi.
Adam
Amerikan dergilerinin yayımladığı Morell fotoğrafları gerçek değildir. Böylesine ünlü ve unutulmaz bir adamın gerçek bir portresinin bulunmaması raslantı olamaz. Morell'in önce iz bırakmamak amacıyla, ayrıca gizemini körükleyebilmek için gümüş levhadan kaçındığını ileri sürmemizde sakınca yok. Yaradılıştan kayırılmış olmadığını ve birbirine çok yakın gözlerinin, ince dudaklarının daha genç yaşta bile lehine ça lışmadığını da biliyoruz. Sonradan, yıllar ona saçları kırla şan rezillerde, feleğin çemberinden geçmiş ve cezasız kal mış suçlularda görülen, bir çeşit haşmet vermişti. Sefil ço cukluğuna ve yaşamın hakaretlerine karşın, ne de olsa eski bir güney soylusuydu. Kutsal Yazı'yı bilmez değildi ve eşi görülmemiş bir inançla vaaz verirdi. "Ben gördüm onu, La zarus Morell'i kerevetin üzerinde" diye belirtiyor Baton Rouge'un, Louisiana'daki oyun salonlarından birinin işletici si, "örnek sözlerini dinledim_ ve gözlerine yaşların dolduğunu gördüm. Zina yaptığını, zenci hırsızı olduğunu, Tanrı önünde katil olduğunu biliyordum, yine de benim gözlerim de yaşlar la doldu".
Bu kutsal içdökmelerin bir başka değerli tanıklığı da Mo rell'in kendidir: "Rasgele İncil'i açtım, karşıma St. Paul'ün son derece uygun bir ayeti çıktı ve bir saat yirmi dakika vaaz verdim. Crenshaw ve arkadaşlar da zaman kaybetmediler ve dinleyicilerin bütün atlarını götürdüler; kendime ayırdığım kızıl renkli kıpırdak biri dışında hepsini Arkansas eyaletinde
sattık. Crenshaw'ın da hoşuna gidiyordu, ama onun hiçbir işine yaramayacağını kanıtlamayı becerdim."
Yöntem
Bir eyalette çalınıp başkasına satılan atlar, Morell'in suçlu meslek yaşamında basit bir arasözden fazla değildir, yine de şimdi Alçaklığın Evrensel Tarihi'nde güzel bir yeri olmasını sağlayan yöntemin önbe�irtisidir. Yöntemin eşsizliği yalnız belirleyici "sui generis" koşullarından değil, aynı zamanda gerekli aşağılık ölçüsünden, trajik umut sömürüsünden, ka-. rabasanın korkunç evrimine benzer gelişmesinden de kay naklanır. Al Capone ve Bugs Moran, büyük bir kentte, dev sermayeler üzerinde uysal makinalı tüfeklerle etkinlik gös terdi, girişimleri yaygın, sıradandı. Tekel için çekiştiler, o kadar. Morell'in elinde, sayıları bine varan, hepsi andiçmiş adam vardı. İki yüz tanesi Yüce Divan'ı oluşturup emirleri duyururken, öteki sekiz yüz kişi uygulamayı üstleniyordu. Tehlike astların payına düşüyordu. Başkaldırı halinde, poli se teslim ediliyor veya ayaklarına sağlam bir taş bağlı, suları ağır, güçlü nehre atılıyorlardı. Genellikle melezdi bunlar. Şeytanca görevleri şöyleydi:
Saygı uyandırmak amacıyla, geçici gösterişli yüzüklerle donanmış, güneyin geniş ekinliklerini katederlerdi. Gariban bir zenciyi gözlerine kestirip, özgürlüğünü sağlamayı önerir, kaçmasını ve uzakta başka bir çiftliğe satılmayı kabullenme sini öğütlerlerdi. Sonra satış fiyatından bir yüzde verip, yeni den kaçmasını sağlayacak, ardından da özgür bir eyalete uğurlayacaklardı sözümona. Para ve özgürlük, çil çil dolar larla özgürlük, bundan daha iyi kışkırtma olabilir miydi? Kö le �Ik kaçışın tehlikesini göze alırdı.
Doğal yol nehirdi. Bir sandal, bir vapurun ambarı, büyük bir kayık, yüksek bez tenteli veya bir köşesinde küçük bir kulübe bulunan gökyüzü kadar geniş bir sal, yerin önemi yoktu, önemli olan yorulmak bilmez nehrin üzerinde devinim halinde ve güvencede olduğunu duymaktı. Başka bir ekimli ğe satılırdı. Yeniden saz ormanlarına ve akarsu yataklarına doğru kaçardı. O zaman, korkunç yardımseverler (köle sa kınmaya başlamıştır bile) belirsiz masrafları bahane edip, son bir kez daha satılması gerektiğini açıklardı. Karşılığında her iki satışın yüzdesini ve özgürlüğünü vereceklerdi. Adam satılmaya razı olur, bir süre çalıştıktan sonra son defa polis köpeklerinin ve kırbacın tehlikesini hiçe sayardı. Kan içinde, ter içinde, umutsuzluk ve düşlerle dolu geri dönerdi.
Son özgürlük
Geriye olguları hukuki açıdan incelemek kalıyor: Morell'in kiralık katilleri, zenciyi satışa sunmadan önce, ilk sahibinin kaçışını ihbar edip, başına ödül koymasını beklerdi. O zaman herhangi birinin yararlanması mümkündü, böylece satışı hırsızlık değil, güveni kötüye kullanmaktı. Medeni adalet yo luyla hak aramak gereksiz bir harcamaydı, çünkü zararın bedeli asla ödenmezdi.
Bütün bunlar, geçici olsa bile, rahatlatıcıydı. Ama zenci konuşabilirdi; zenci, saf minnetinden veya aptallığından, ko nuşma yetisine sahipti. Eline vermeleri için hiçbir nedeni ol mayan güzelim pesoları savurmak için gittiği El Cairo Illi nois genelevinde birkaç kadeh çavdar whisky'sinden sonra köpeoğlusu köle evladına giz miz vız gelir tırıs giderdi. Köle liğe karşı bir partinin kuzeyi çalkaladığı dönemdi, bir grup zırdeli mülkiyet hakkını yadsıyıp, zencilerin özgürlüğünü
ya-yıyor ve onları kaçmaya kışkırtıyordu. Morell anarşistlerle karıştırılmak niyetinde değildi. O yankee değildi, güneyli bir beyazdı, beyazların oğlu ve torunuydu; bir gün işlerden elini çekip, soylu biri gibi yaşamayı, fersah fersah pamuk tarlala rına ve dizi dizi iki büklüm kölelere sahip olmayı umuyordu. Bunca deneyimden sonra, gereksiz risklere atılmayacağı
açıktı. .
Kaçak özgürlüğünü beklerdi. O zaman Lazarus Morell'in karanlık melezleri bazen basit bir işareti aşmayan bir emir iletir ve zenciyi görmeden, duymadan, dokunmadan, günden, rezillikten, zamandan, yardımseverlikten, bağışlamadan, ha vadan, köpeklerden, evrenden, umuttan, terden ve kendin den kurtarırlardı. Bir kurşun, kalleşçe bir bıçak darbesi, bir tekne ve tek tanıklar Misissippi'nin kaplumbağa ve turnaba lıkları olurdu.
Yıkım
Güvenilir adamların elinde iş ancak büyüyüp gelişebilirdi.
1834 başında, altmış kadar zenci Morell tarafından "bağım sızlaştırılmıştı "; ve başkaları bu talihli öncüleri izlemeye ha zırlanıyordu. Etkinlik alanı genişlemişti ve yeni üyeleri silah altına alma gereği ortaya çıkmıştı. Andiçenler arasında, Ar kansas'tan bir delikanlı, Virgil Stewart, kısa zamanda acı masızlığıyla kendini göstermişti. Bu genç çok köle kaybetmiş bir soylunun yeğeniydi. 1934 Ağustos'unda yeminini bozup Morell ve ötekileri ihbar etti. Morell'in N ew Orleans'taki evi polis tarfından kuşatıldı. Morell ya dikkatsizlikten ya çıkar hatırına, kaçmayı başardı.
Üç gün geçti. Bu süre boyunca Morell Toulouse sokağın da, avlusu sarmaşık ve heykellerle dolu eski bir evde
saklan-dı. Anlaşıldığı kadarıyla, çok az yemek yedi ve düşüncelere dalıp birbiri üstüne puro tüttürerek, durmadan yorulmadan çıpl�k ayakla' büyük loş odaları arşınladı. Evin kölesiyle biri Natchez'e, öteki Red Rivere'e iki mektup gönderdi. Dördüncü gün, üç adam eve gelip tan ağarıncaya kadar onunla söyleşti ler. Beşinci gün, Morell akşamüstü kalktı, ustura istedi, özenle traş oldu. Giyindi ve dışarı çıktı. Dingin bir ağırlıkla kuzey mahallelerini geçti. Kırlara varınca, Misissippi düz lüklerinde daha hızlı adımlarla ilerledi.
Tasarısında sarhoş gözüpekliği vardı. Kendine boyun eğ me borcu olan son birkaç adamı kullanacaktı: güneyin yar dımsever zencileri. Arkadaşlarının kaçtığını görmüşlerdi, ama döndüğünü görmemişlerdi. Öyleyse, özgür olduklarını düşünüyorlardı. Morell'in tasarısı genel bir zenci başkaldırı sını, New Odeans'ın zaptedilip, işgalini öngörüyordu. Taht tan indirilmiş ve ihanetten ötürü neredeyse aman dilemeye düşmüş Morell, kıta boyutunda bir karşılık vermeyi kuruyor du, cinayeti Kurtuluş ve Tarih'e dönüştürecek bir karşılık. Durumunun en sağlam olduğu yere, Natchez'e bu amaçla yö neldi. Bu yolculukla ilgili anlatısını aynen iletiyorum:
"Bir at bulmadan önce dört gün yürüdüm. Beşinci gün, suyla dirilip, biraz kestirmek için bir dere kenarında mola verdim. Bir ağaç gövdesine oturmuş katettiğim yola bakar ken, güzel, siyah bir ata binmiş birinin yaklaştığını gördüm. Hemen o anda atına el koymaya karar verdim. Kalktım ve güzel yivli bir tabancayı üzerine doğrultup yere ayak basma sını buyurdum; boyun eğdi; ben sol elimle dizginleri yakala dım, adama dereyi gösterip ilerlemesi emrini verdim. İki yüz karış kadar yürüdü, sonra durdu. Soyunmasını buyurdum, "Madem beni öldürmekte kararlısınız bırakın da önce dua edeyim" dedi. Duasını dinlemeye zamanım olmadığı karşılı ğını verdim. Dizleri üstüne çöktü ve ensesine bir kurşun sık tım. Bir darbede karnını yardım, bağırsaklarını söküp
dere-nin dibine salladım. Sonra ceplerini karıştırdım ve 400
dolar 37 sent ve bakmakla zaman kaybetmediğim bir sürü kağıt buldum. Çizmeleri gıcır gıcırdı ve ayağıma uyuyordu; benim haşat olmuş çizmeleri de derenin dibine gönderdim.
Natchez'e girmem için gerekli atı işte böyle elde ettim."
Kesinti
Kendini asmayı düşleyen zenci başkaldırılarının önderi Mo rell; Morell önderlik etmeyi düşlediği zenci ordular
tarafın dan asılmış - Misissippi Tarihi'nin bu
gözkamaştırıcı fırsat larının hiçbirini alıkoymadığını itiraf ettiğime kızıyorum. Bütün şiirsel adaletin (veya şiirsel simetrinin) tersine, cina yetlerinin nehri, kendi mezarı bile olmadı. 2 Ocak 1835'te Lazarus Morell, Silas Buckley adıyla yatırıldığı Natchez has tanesinde akciğer kanamasından öldü. Bir yatakhane arka daşı onu tanıdı. 2 ve 4 Ocak'ta, birçok ekimliğin köleleri, çok kan dökülmeden bastırılan bir başkaldırı girişiminde bulun d�lar.
İNANILMAZ SAHTEKAR ToM CASTRO
ÜNA BU adı veriyorum, çünkü 1850'lerde Talcahuano San tiago ve Valparaiso sokak ve evlerinde bu adla tanınıyordu; yeniden adım üstlendiği de doğru, şimdilerde basit bir haya let veya cumartesi eğlencesi sıfatıyla da olsa bu yöreye dön dü.1 Wapping nüfus kütüğü, adının Arthur Orton olduğunu belirtiyor ve 7 Temmuz 1834 tarihine kaydediyor. Bir kasa bın oğlu olduğunu, çocukluğunun Londra kenar mahalleleri nin iç karartıcı yoksulluğunu iyi tanıdığım ve denizin çağrı sını duyduğunu biliyoruz. Olgunun tuhaf bir yam yok. "Run away to sea ", denize doğru kaçmak, baba yetkesinden kop manın geleneksel İngiliz yöntemi, bir kahramanlık törenidir. Coğrafyanın öğüdü bu, hatta Kutsal Kitap'ın da (Mezmurlar, CVII): "Gemilerle denize inenler, büyü k sularda çalışanlar, işte onlar Tanrı 'n m eserlerini ve dipsiz derinli klerin o rtasın da ki hari kalarını gördüler. "
(1) Bu eğretileme, okuyucuya bu alçak yaşam öykülerinin bir akşam gazetesi nin haftalık cumartesi ekinde yayımlandığını anımsatma olanağını sağlıyor bana.
Orton, içler acısı kurum pembesi mahallesinden kaçtı ve bir gemiyle denize indi, alışılmış düş kırıklığıyla Güneyhaçı yıldızlarım seyretti ve Valparaiso limanında firar etti. Tehli kesiz bir aptaldı. Akılcı bir bakışla sırıtması, sonsuz uysallı ğı, Castro denen bir ailenin sevgisini çekti, adım da onlardan
· aldı. Bu Güney Amerika bölümünden iz kalmadı hayatında,
ama minnetinin azalmadığını 186 1'de Avustralya'da hala Tom Castro adıyla ortaya çıkmasından anlıyoruz. Sydney'de Bogle ile tanıştı, zenci bir uşak. Bogle'de, pek yakışıklı olma sa da, yıllarla, kilolarla ve özsaygıyla yüklü zencilerde görü len, dingin ve anıtsal bir hava, kapı gibi bir sağlamlık vardı. Etnografya el kitaplarının onun ırkında varolduğunu kabul' etmediği bir başka niteliği de vardı: deha esini. Daha ileride kanıtını göreceğiz. İyi ahlaklı, doğru dürüst, geleneklerin ve Kalvinizmin kötüye kullanımı sayesinde eskil Afrika heves leri güzelce yontulmuş, bilgili bir adamdı. Tanrı'nın arada bir ziyaretini saymazsak (buna sonra değineceğiz) bütünüyle normaldi; kavşaklarda durdurup, onu doğudan, batıdan, ku zeyden, güneyden gelen ve yaşamına son verecek zalim taşıt tan kuşku duymaya iten inatçı ve edepli korkusu dışında bir özelliği de yoktu.
Orton, bir akşam Sydney'in yıkıntı sokaklarından birinin köşesinde onu farkettiğinde, imgesel bir ölüm raslantısına karşı durmak için cesaret topluyordu. Bir süre izledikten sonra koluna girdi ve beraberce, ikisi de şaşkınlık içinde, tehlikesiz caddeyi katettiler. Geçmişe karışan bir akşamın o anından sonra, yarma ve kendine pek az güvenen zenci, şiş ko Wapping'li aklı kısayı kanatlan altına aldı. 1865 eylülün de, ikisi de yerel bir gazetede üzünç dolu bir ilan okudular.
Taparcasına sevilen ölü adam
1854 Nisanının son günlerinde (Orton'un, Şilililerin patio'la rı kadar engin konukseverlik gösterilerini kışkırttığı bir sıra da), Me rmaid vapuru, Rio de Janeiro'dan gelip Liverpool'a doğru yolalırken, Atlas Okyanusu sularında battı. Kayıplar arasında, İngiliz subayı, Fransa' da yetişmiş, İngiltere'nin en büyük Katolik ailelerinden birinin büyük oğlu, Roger Char les Tichborne da bulunuyordu. İnanılmaz görünse de, İngiliz ce'yi en saf Paris vurgusuyla konuşan ve yalnız Fransız ze kası, inceliği ve bilgiçliğinin başkalarında uyandırdığı kız gınlığı kışkırtan, bu Fransız'laşmış delikanlının ölümü, onu asla görmemiş Orton'un alınyazısında temel bir döngüyü oluşturdu. Lady Tichborne, Roger'in dehşete düşmüş anası, ölümüne inanmayı reddedip, en geniş dağıtımı olan gazete lerde avunmaz bildiriler yayımlıyordu. Bu bildirilerden biri Bogle'nin yumuşak ve kasvetli ellerine düşünce, dahice dü şünce ortaya çıktı.
Benzemezliğin erdemleri
Tichborne ince, süslü, keskin çizgili, esmer tenli, siyah düz saçlı, parlak gözlü, rahatsız edici keskinlikte konuşması olan. bir beyefendiydi; Orton bıngıl bıngıl, koca göbekli, sonsuz be lirsiz hatları olan, kızıl tenli, kıvırcık kumral saçlı, uyuşuk bakışlı, boş veya saçma sapan konuşan kaba bir adamdı. Bogle, Orton'un görevinin, Avrupa'ya giden ilk vapura bin mek ve Lady Tichborrte'a oğlu olduğunu açıklayarak umutla rını doyurmak olduğunu bulguladı. Tasarı sağduyuya aykırı ustalıktaydı. Kolay bir karşılaştırma arıyorum. Sahtekarın
biri, 1914'te Almanya imparatoru diye geçmeye kalkışsaydı, ilk taklit edeceği çengel bıyıklar, sarkık kollar, dik kaşlar, gri pelerin, madalya dolu göğüs ve sivri uçlu miğfer olurdu. Bogle biraz daha kurnazdı, onun tanıtacağı, traşlı, askeri, simgelerden ve onursal kartallardan yoksun ve solkolu tutan bir kaiser olurdu. Koşutluğu belirtmeyelim; dilediğince gev şek, tatlı tatlı aptalca sırıtan, kumral saçlı ve Fransızca dili konusunda yılmaz cehalette bir Tichborne sunduğunu bilme miz yeterli. Bogle özlemle beklenen Roger Charles Tichbor ne'un tıpatıp bir kopyasını sağlama olanaksızlığının bilincin deydi. Ayrıca, elde edilebilecek tüm benzerliklerin, kaçınıl-. maz farkları daha da vurgulamaya yarayacağını biliyordu. Böylece, bütün benzeşimlerden vazgeçti. Savın kendini bil mezliğinin bile, bir sahtekarlık olmadıği konusunda inandırı cı bir kanıt olacağını anladı, çünkü başkası olsa bunca kar-, şıtlığa böylesine kolaylıkla boşveremezdi. Zamanın etkili iş birliğini de unutmamak gerekir: Güney Yanmküre'de geçen on dört yıl ve talihin insanı değiştirebileceği gerçeğini.
Bir başka temel neden: Lady Tichborne'un bitimsiz ve mantıksız çağrıları Roger Charles'ın ölmediğine kesinlikle inandığının ve tanımak isteminin belirtisiydi.
Karşılaşma
Tom Castro, hep uyaroğlu, oturup Lady Tichborne'a yazdı. Kimliğini kanıtlamak anısına yaraşır iki beni ileri sürdü, ha ni sol memesinin altında, çocukluğundaki acı, işte bu yüzden de unutulmaz olaydan, bir kovan dolusu arının saldırısına uğradıği günden kalma iki ben. Mektup kısaydı, ve Tom Castro ile Bogle kişiliğine uygun, dilbilgisi ayrıntısıyla ken dini sıkıntıya sokmayan bir mektuptu. Paris'te bir otelin
gör-kemli yalnızlığında, hanımefendi mektubu, gözlerinde yaş larla defalarca okudu ve bir-iki gün içinde oğlu tarafından is tenen anıları buldu.
16 Ocak 1867'de, Roger Charles Tichborne, aynı otelde, geldiğini bildirdi. Saygılı uşağı, Ebenezer Bogle öncelik edi yordu. Çok güneşli bir kış günüydü. Lady Tichborne'un yor gun gözleri yaşlarla buğuluydu. Zenci pencereleri ardına ka dar açtı. Aydınlık maske rolünü üstlendi: anne savurgan oğ lunu tanıdı ve onu bağrına bastı. Artık yanma döndüğüne göre, günlüğe ve Brezilya'dan yolladığı mektuplara boşvere bilirdi: on dört yas yılı boyunca yalnızlığını besleyen basit, sevgili yansılar. Mağrur, geri veriyordu bunları: bir tanesi eksik değildi.
Bogle, kendi kendine gülümsedi: Sonunda Roger Charles' ın sessiz hayaletini belgelerle donatma olanağına kavuşmuş tu.
Ad majorem dei gloriam
Bu mutlu kabullenme -tam klasik trajedi geleneklerine uy gun- üç mutluluğu kesinleştirerek veya en azından olası kı larak bu öyküyü taçlandırmalıydı: gerçek annenin, düzmece ve uysal oğlun, dalaveresinin beklenmedik utkusuyla ödülle nen entrikacının. Yazgı (karmaşık binlerce nedenin sonsuz ve kesintisiz bileşimine bu adı veriyoruz) başka türlü uygun gör dü. Lady Tichborne 1870'te öldü ve akrabalar medeni hale te cavüz gerekçesiyle Arthur Orton'a dava açtılar. Gözyaşı ve yalnızlık tanımamış ama açgözlü akrabalar, bu şişko ve he men hemen kör cahil, çok yersiz bir zamanda Avustralya'da ortaya çıkan savurgan oğula hiç kanmamışlardı. Orton, para larını elde edebilmek için Tichborne olduğuna karar vermiş
birçok alacaklının desteğinden yardım umuyordu.
Aynca, aile avukatı Edward Hopkins'in ve antikacı Fran cis J. Baigent'in dostluğuna bel bağlıyordu. Her şeye karşın, bu yeterli değildi. Bogle karşılaşmayı kazanabilmek için, halkın güçlü desteğini sağlamak gerektiğini düşündü. Yük sek şapkasını ve kibar şemsiyesini alıp, Londra'nın·namuslu sokaklarında esin aramaya çıktı. Akşamdı; Bogle bal rengi bir ay, halka açık çeşmelerin dörtköşe sularında ikiye bölü nünceye dek dolaştı. Tanrı ona yardım elini uzattı. Bogle bir arabaya seslendi ve antikacı Baigent'e yollandı. Antikacı, Ti mes gazetesine uzun bir mektup yazarak sözüm ona Tichbor . ne'un yüzsüz bir sahtekar olduğunu doğruluyordu. Mektlıp
İsa Topluluk'undan Peder Goudron'un imzasını taşıyordu. Başka ihbarlar bunu izledi, hepsi Papa'cılardandı. Etkisi anında görüldü: dürust kişiler Sir Roger Charles'in Cizvit'le rin iğrenç bir oyununa kurban gittiğini kestirmekte gecikme diler.
Araba
Dava yüz doksan gün sürdü. Yüze yakın tanık, sanığın Tich borne olduğuna ant içti - aralarında altıncı Dragonlar Ala yı'ndan dört silah arkadaşı da vardı. Yandaşları sahtekar ol _madığını, olsaydı örneğinin gençlik resimlerine benzemeye
çabalayacağını tekrarlayıp duruyordu. Bunun yanısıra, Lady Tichborne onu tanımıştı ve bir annenin yanılmayacağını her kes bilirdi. Her şey, aşağı yukarı her şey tıkınnda gidiyordu, Orton'un eski bir sevgilisi tanık bölmesine çağrılıncaya ka dar. Bogle, "akrabaların" bu kalleşçe oyunu karşısında so ğukkanlılığını kaybetmedi; şapka ve şemsiyesini isteyip Londra'nın namuslu sokaklarında bir üçüncü esin aramaya
çıktı. Buldu mu asla öğrenemeyeceğiz. Primrose Hill'e var madan az önce, çağların karanlığından beri peşini bırakma yan korkunç taşıt onu yakaladı. Bogle geldiğini gördü, hay kırdı, ama engel olamadı. Şiddetle kaldırıma fırlatıldı. Beygi rin başdöndürücü nalları kafasını ezdi.
Hortlak
Tom Castro, Tichborne'un hayaletiydi, ama Bogle'un dehası nın yaşattığı zavallı bir hayaletti. Ölümünü haber alınca, y1-kıldı. Yalan söylemeyi sürdürdü, ama coşkusuz ve saçma çe lişkilerle. Sonu kestirmek kolaydı.
27 Şubat 1874'te, Arthur Orton (namıdiğer) Tom Castro, on dört yıl ağır hapis cezasına çarptırıldı. Tutukevinde, her kesin sevgisini kazandı, mesleği buydu. Örnek davranışı, ona dört yıl indirim sağladı. Bu son konukseverlik' de -tutukevininki- bitince, Birleşik Krallık'ın köylerini ve başlıca merkezlerini gezerek masumluğunu açıklayan veya suçunu doğrulayan küçük söylevler verdi. Alçakgönüllülüğü ve beğe nilme arzusu öylesine içtendi ki, birçok kez savunmayla baş layıp, itirafla bitirdi, halkın eğilimleri tek kaygısıydı.
DUL CHING, KORSAN
KADIN korsan terimi, hafif rahatsız edici anılar uyandırma riskini taşıyor: eski renksiz moda dergilerinin, ev kadını ol dukları su götürmez birilerinin, besbelli kartondan denizler üzerinde korsancılık oynamasının anısını. Buna karşın, ka dın korsanlar vardı: gemilerinin dümenini tutma, yontulma mış tayfalara komuta etme, yüksek bordalı gemilere rampa edip saldırma yeteneği olan kadınlar. Bunlardan biri Mary Read idi, bir keresinde korsanlık mesleğinin herkesin becere bileceği bir iş olmadığını, ve yakışır biçimde yapabilmek için, onun gibi, yürekli bir adam olmak gerektiğini bildirmişti. Meslek yaşamının şiddetli başlangıcında, daha kaptan değil ken, aşıklarından biri geminin kabadayısının hakaretine uğ ramış. Mary adamı düelloya çağırıp, onunla iki elıni birden kullanarak dövüşmüş, Karaip Denizi adalarına özgü eskil usulle, sol elinde derin ve kuşkulu tabanca, sağ elinde sadık kılıç. Tabanca ateş almamış, ama kılıç söz dinlemiş ... 1720 yılına doğru, Santiago de la Vega (Jamaika)'da bir İspanyol darağacı Mary Read'in tehlikeli yaşamına son vermiş.
Aynı denizlerin bir başka korsan kadını da Anne Bonney idi, dik göğüslü dağınık saçlı nefis bir İrlandalı, borda borda ya birçok saldırıda, vücudunu tehlikeye attı. Mary Read'in silah arkadaşıydı, sonunda darağacı ortağı da oldu. Sevgilisi, kaptan John Rackam da bu gösteride, yağlı halatını kuşandı. Anne, aşağılayarak, Ayşe'nin Bahadır'ı kınamasının şu çetin değişkesini buldu: "Eğer erkek gibi dövüşseydin, köpek gibi asılmazdın".
Daha talihli ve uzun yaşayan bir başkası, Asya sularını, San Deniz'den Annam sınırındaki kıyılara kadar kasıp ka vuran kadın korsandı. Pek savaşçı} Dul Ching'den sözediyo rum.
Çıraklık yılları
1797'ye doğru bu denizin birçok korsan filosunun pay sahip . }eri bir konsorsiyum kurup, başına Ching adlı, adalet düşkü nü ve kendini kanıtlamış bir adamı amiral atadılar. Kıyıları talan etmekte öylesine sert ve örnek davrandı ki, oturanlar dehşete düşüp, armağan ve gözyaşlarıyla, imparatorluktan yardım dilediler. İçe dokunan dilekçeleri yanıtsız kalmadı: köylerini yakmaları, balıkçılık işini unutmaları ve içeri top raklara göçedip, tarım denen bilinmedik bir bilimi öğrenme leri buyuruldu. Öyle de yaptılar ve yoksun kalan istilacılar ıssız kıyılardan başka şey bulamadılar. Sonuçta kendilerini gemi saldırılarına vermek zorunda kaldılar: öncekinden da ha zararlı bir yağmacılık, çünkü ticarete ciddi ölçüde ket vu ruyordu. İmparatorluk yönetimi duraksamadı, ve eski balık çılara sabanı ve boyunduruğu bırakıp, ağlara ve küreklere dönme emrini verdi. Bunlar, eski korkularına sadık kalarak başkaldırdılar, ve yetkililer yöntem değiştirme kararına
var-dı: amiral Ching'i İmparatorluk Ahırlan'na şef atadılar. Az
kalsın ayartılmayı kabulleniyordu. Pay sahipleri zamanında haber aldılar ve· erdemli öfkeleri, kendini pilav garnitürlü ze hirli yaprak sebze tabağı şeklinde gösterdi. Oburluk öldürü cü oldu: eski amiral ve İmparatorluk Ahırları acemi şefi ru hunu deniz tanrılarına teslim etti. Dul kansı, bu çifte iha netten çehre değiştirmiş halde, korsanları toplantıya çağırdı, bu bulanık olayı açığa vurdu ve hem imparatorun sahte gö nül yüceliğini hem de kazançları olan ağılı pay sahiplerinin nankör hizmetlerini reddetmeleri için sıkıştırdı. Kendi he saplarına bordalamalarını ve yeni bir amiral seçmelerini önerdi. Seçilen kendi oldu. İri kemikli, feri kaçmış gözleri ve çürük bir gülümsemesi olan bir kadındı. Kara ve yağlı saçla
rı gözlerinden daha pırıltılıydı.
Sakin emirleriyle, gemiler tehlikeye ve açık denize atıldı lar.
Komut
Yöntemli serüven dolu on üç yıl geçti. Donanma altı filodan oluşuyordu, herbirinde ayrı renk bir bayrak dalgalanıyordu: kırmızı, san, yeşil, siyah, mor ve yılanlı olanı amiral gemi nindi. Şeflerin adlan Kuş ve Taş, Dağ Suyunun Cezası, Tay fanın İncisi, Balık Dolu Dalga ve Yüks'ek Güneş idi. Dul Ching'in kendi eliyle kaleme aldığı tüzük aman vermez bir sertlikteydi; ve kısa ve öz biçemi, daha sonra birkaç acıklı ör neğini vereceğimiz Çin resmi biçimini aldatıcı bir görkemle süsleyen retoriğin solgun çiçeklerine boşveriyordu. Birkaç maddeyi kopye ediyorum:
"Düşman gemisinden alman bütün ganimet depoya ko nulacak ve kaydedilecektir. Sonradan, her korsana kişisel
ganimetinin beşte biri verilecektir; bakiye depoda kalacaktır. Bu emrin ihlali öiümle cezalandırılacaktır.
[Özel izin almadan yerini terkeden korsanın kulakları herkesin önünde delinecektir. Aynı suçu bir daha işlerse ölümle cezalandırılacaktır.]
Köylerden kaçırılan kadınlarla her türlü oynaşma güver tede yasaktır; gemi muhasebecisinden izin almak ve anbar lardan çıkmamak gerekir. Bu emrin ihlali ölümle cezalandı rılacaktır."
Tutsakların sağladığı bilgiler, bu korsanların günlük ye meklerinin başlıca peksimet, besili şişko fareler ve haşlan mış pirinçten oluştuğunu, ve çarpışma öncesi içkilerine barut kattıklarını kesinliyor. Hileli iskambil ve zarlar fantan kade hi ve dörtgeni, düşlü afyon piposu ve ufak fener boş saatlerde onları oyalıyordu. Aynı zamanda kullanılan iki kılıç en çok sevdikleri silahlardı. Rampalamadan önce, yüzlerine ve bü tün gövdelerine, top saldırılarına birebir gelen tılsımı, sarmı sak demlemesini serperlerdi.
Tayfalar karılarını beraberlerinde getirirlerdi, kaptanın haremi vardı, zaferlerin yenilediği beş-altı kadından oluşur du.
Genç imparator Kia-King'in sözleri
1809 yılında, bir imparatorluk fermanı çıkarıldı, ilk ve son bölümlerini çeviriyorum. Çok kişi biçemini eleştirdi:
"Zavallı ve zararlı insanlar, ekmeği ayaklar altında çiğ neyen insanlar, vergi tahsildarlarının ve öksüzlerin haykırış larına kulak asmayan insanlar, ejderha ve anka resimli iç çamaşırı giyen insanlar, basılı kitaplardaki gerçeği yadsıyan insanlar, gözyaşlarını kuzeye dönük akıtan insanlar,
nehirle-rimizin mutluluğunu ve denizlenehirle-rimizin eskil güvenini bulan dırıyor. Kötü durumdaki kırılgan tekneleriyle, gece ve gün düz, fırtınaya karşı duruyorlar. Amaçlan iyiniyetli değil: ger çek gemicinin dostu değil bunlar, asla da olmayacaklar. Ona yardım elini uzatmaktan çok, kıyıcı bir sıçrayışla baskın ya pıyor ve yıkıma, sakatlamaya veya ölüme sürüklüyorlar. Böylece Evren'in doğal yasalarını bozuyorlar ve bu yüzden nehirler taşıyor, kıyılar kayboluyor, oğullar babalarına karşı çıkıyor, ve yaşlık ve kuruluk yasaları karışıyor ... Bu neden den dolayıdır ki, seni cezaya yükümlendiriyorum Amiral Kvo-Lang gönül yüceliğinin bir imparatorluk ayrıcalığı oldu ğunu ve bir uyruğun buna hak iddia etmesinin kendini be ğenmişlik olduğunu sakın unutma. Acımasız ol, adaletli ol, uysal ol, utkulu ol."
Laf arasında gemilerin kötü durumuna gönderme, doğal olarak düzmeceydi. Kvo-Lang'ın adamlarına cesaret verme amacını güdüyordu. Doksan gün sonra Dul Ching'in kuvvet leri Orta İmparatorluk'unkilerle çarpıştı. Bin kadar gemi sa bahtan akşama savaştılar. Çan, davul, top, küfür, gong ve kehanet sesleriyle karışık bir koro eyleme eşlik etti. İmpara torluk ordusu yenilgiye uğradı. Ne bağışlama yasağı ne salık verilen acımasızlık kendini gösterme fırsatı bulabildi. Kvo Lang, bugünkü yenilen generallerimizin unutmayı seçtikleri bir töreni izledi: intihar.
Dehşete kapılan kıyılar
Böylece, şanlı Dul'un altı yüz savaş yelkenlisi ve kırk bin ut kulu korsanı, yangınları, iğrenç şenlikleri, iskele ve sancakta öksüzleri birbiri ardına dizerek, Si-Kiang halicini tırmandı lar. Bazı köyler kökünden kazındı. Bir tek yerde, tutsakların
sayısı bini aştı. Yakın kamış ve çeltik tarlalarının karışık sı ğınağına saklanan yüz yirmi kadın, bir çocuğun bastıramadı ğı ağlaması ile açığa çıktı, ve Macao'da satıldı. Ne kadar uzaksa da bu talandan kaynaklanan içler acısı gözyaşları ve yas, Tanrı'nm oğlu, Kia-King'in kulağına çalındı. Bazı tarih çiler, bu haberin ona cezalandırma seferinin başarısızlığın dan daha az dokunduğunu iddia ediyorlar. Her neyse, san caklar, denizciler, askerler, savaş gereçleri, erzaklar, kahin ler ve müneccimlerle donanmış bir ikinci sefer düzenledi. Buyruk bu kez Ting-Kvei'ye düştü. Bu ağır gemi topluluğu Si-Kiang deltasını çıktı ve korsan filosunun yolunu kesti. Dul savaşa hazırlandı. Güç, çok güç, hatta umutsı+z olduğu nun bilincindeydi; geceler ve aylar boyu süren yağma ve eğ lence adamlarını gevşetmişti. Savaş bir türlü başlamıyordu. Durmadan yorulmadan, güneş titrek sazlar arasında doğu yor ve batıyordu. Adamlar ve silahlar uyanık kalıyordu. Öğ lenler çetin, öğle sonraları bitimsizdi. ·
Ejderha ve dişi tilki
Buna karşın, imparatorluk filosu gemilerinden her akşam hafif ejderhaların uyuşuk uçuşları yükseliyor ve düşman su larına ve güvertelerine kibarca konuyordu. Kağıttan ve saz dan yapılma hava mekanizmalarıydı, uçurtmayı andırıyor ve kırmızı veya gümüş renkli yüzeyleri hep aynı imgeyi taşıyor du. Dul kaygıyla bu düzenli göktaşlarını inceledi ve üzerle� rinde, tekrarlı nankörlükforine ve devamlı uçuşlarına rağ men, dişi tilkiyi korumayı sürdüren ejderhanın yavaş ve ka rışık masalını okudu. Ay inceldi, kağıttan ve sazdan imgeler her akşam aynı öyküyü, algılanması güç değişkelerle getirdi ler. Dul üzüntüyle düşünceye dalıyordu. Gökyüzünde ve kızıl
suda yeniden dolunay belirdiğinde, öykü sonuna varmışa benziyordu. Kimse bunun sonsuz bir bağışlama mı, yoksa di şi tilkinin üzerine yıkılacak sınırsız bir ceza mı olduğunu kestiremiyordu, ama kaçınılmaz son yakındı. Dul anlamıştı. İki kılıcını nehire attı ve bir kayığa diz çöküp amiral gemiye götürülmeyi buyurdu.
Gün batımıydı: gökyüzü, bu kez san, ejderhalarla doluy du. Dul bir cümle mırıldanıyordu; "Dişi tilki ejderha kanadı nı arıyor" dedi gemi bordasına çıkarken de.
Kutsama
·Tarih yazarları, dişi tilkinin bağışlandığını ve uzun yaşlılığı nı afyon kaçakçılığı yaparak geçirdiğini aktarıyorlar. Dul ol maktan da vazgeçti; karşılığı 'Gerçek Öğreti Pırıltısı' olan bir ad aldı.
"O zamandan sonra (diye yazıyor bir tarihçi) tekneler hu zura kavuştu. Dört deniz ve sayısız nehirler güvenli ve barış çıl yollara dönüştü.
Köylüler kılıçları satıp, tarlalarını sürmek için öküz ala bildiler. Kurbanlar kestiler, dağların tepesinde dualar yakar dılar ve gün boyunca paravanın ardında şarkılar söyleyerek neşelendiler."
HAKSIZLIK Ü STENCİSİ MONK EASTMAN
Bu Amerika'dakiler
MAVİ duvarlar ve engin gökyüzü önünde açıkça seçilen, dar kara elbiselere bürünmüş, kadın ayakkabıları giymiş iki ser seri dans ederler, ciddiyetle, eşit uzunlukta iki bıçağın dansını; karanfil bir kulaktan düşünceye, adamlardan birine bıçak sap
lanıp, yatay ölümüyle müziksiz dansı kapatıncaya dek. Yazgısı na boyun eğen öteki, geniş kenarlı şapkasını başına yerleştirir ve yaşlılığını bu eşsiz düellonun anlaJımına adar. Bizim ayak takımının ayrıntılı öyküsünün tamamı bu kadardır. New York kavgacılarınınki çok daha başdöndürücü ve kabadır.
Öteki Amerika'dakiler
New York Çeteleri tarihinde (1928'de Herbert Asbury tara fından sekiz yapraklık 400 sayfadan oluşan hatırı sayılır
cilt-te ortaya çıkarılmıştır) barbar kozmogonisindeki aynı kar maşıklık ve kan dökücülüğe raslanır, dev budalalıklara da: ucuz zenci konutlarına dönüştürülmüş eski birahane mah zenleri; üç katlı harap bir New York; çirkefler labirentini so yan Bataklık Melekleri (Swamp Angels) gibi hergele çeteleri; on-on bir yaşında yeni yetme katilleri işe alan Daybreak Boys (Tan Çocukları) gibi hergele çeteleri; yünle doldurul muş yüksek katı şapkalarıyla, ve kenar mahalle yelleriyle dalgalanan gömleklerinin geniş etekleriyle sonradan gelenle ri inanılmaz derecede güldüren, ama ellerinde coplar ve de rin tabancalar ile gezinen Kibirli Dayakçıl�r (Plug Uglies) gi bi yalnız ve gözüpek devler; kavgaya bir sopanın ucuna ölü bir tavşan sallandırarak giden Ölü Tavşanlar (Dead Rabbits) gibi hergele çeteleri; alnından sarkan iyice yağlanmış perçe mi, maymun kafalı bastonları, başparmağının üstünde sak layıp, hasımlarının gözlerini oymakta kullandığı bakırdan zarif aletiyle ünlü Züppe Johnny Dolan gibi adamlar; tek diş darbesiyle canlı bir fareyi parçalayan Kit Burns gibi adam lar; onun için gururla çalışan üç orospunun pezevengi, koca ölü gözlü sarışın delikanlı Kör Danny Lyons gibi adamlar; New England'lı yedi kız kardeşin Noel gecesi gelirini hayır işlerine ayırdığı ev gibi kırmızı fenerli evlerle dolu sokaklar; çılgına dönmüş farelerin ve köpeklerin kapıştırıldığı yerler; Çin kumarhaneleri; Gophers çetesini yöneten bütün erkekle rin gözbebeği ve tutkusu sürekli dul Kızıl N orah gibi kadın lar; Danny Lyons haklandığında yas tutan ve onunla eski aş kı ölü kör adam yüzünden dalaşan Tatlı Maggie'nin boğazla dığı Kumru Lizzie gibi kadınlar; hırsızların yüz yapıyı ateşe verip, işi kenti ele geçirme noktasına vardırdığı 1863 vahşi haftası gibi ayaklanmalar; denizde kaybolur gibi, adamın ölümüne,ayaklar altında ezildiği sokak kavgaları; Zenci Yos ke gibi at hırsız ve zehircileri -bunların hepsi bu dağınık ta rihi dokur. En ünlü kahramanı Edward Delaney, namıdiğer
William Delaney, namıdiğer Joseph Marvin, namıdiğer Jo seph Morris, namıdiğer Monk Eastman'dır, bin iki yüz ada mın şefi.
Kahraman
Bu aşamalı kimlikler (kimin kim olduğunu bilmediğimiz bir maske oyunu gibi dayanılmaz) gerçek adını unutturuyor - o kadar ki dünyada böyle adlandırılabilecek bir şeyin varoldu ğu düŞüncesini göze alıyoruz. Her neyse, Brooklyn, Williams burg Nüfus Dairesi kütüğünde Edward Ostermann adı altın da kayıtlı, sonradan Eatman diye Amerikanlaştırılmış. İşin garip yanı, bu fırtınalı alçağın Yahudi olmasıdır. Kosher de nen ve haham sakallı adamların, kurallara göre kam akıtıla rak boğazlanm1ş ve üç kez yıkanmış danaların etini tehlike
sizce sindirdikleri bir lokanta sahibinin oğluydu. On dokuz yaşında, 1892'ye doğru, babasının yardımıyla bir kuşçu dük kanı açtı. Hayvanların yaşamını izlemek, küçük kararlarına ve akıl almaz masumluklarına tanık olmak, sonuna dek ona eşlik eden bir tutkuya dönüştü. Yıllar sonraki görkemli dö nemlerinde, Tammany'nin çilli Sachemlarının sunduğu Ha vana purolarını horgörüyle geri çevirirken veya gondolun piç kardeşini andıran erken bir otomobille en iyi genelevleri tur larken, satılık olmayan yüz cins kediyi ve dört yüzden fazla güvercini barındıran, ikinci ve sahte bir dükkan daha açtı. Herbirini ayrı ayrı severdi, sık sık, seçilen kedi kucağında, ve kıskançlıkla izleyen ötekiler ardında, yurtluğunda yürü yüşe çıkardı.
Yıpranmış, anıtsal bir adamdı. Boynu boğa gibi kısa, göğ sü karşı konulmaz, kolları kavgacı ve uzun, bumu kırık, yü zü yara izleriyle kuşanmışsa da gövdeden daha az dikkat
çe-kici, bacakları süvari veya denizci gibi çarpıktı. Gömlekten de, ceketten de vazgeçebilirdi, ama koskoca kafası üzerine yerleştirdiği yamalı, yüksek, ufak şapkadan asla. İnsanlar anısını hala saklıyorlar. Bedensel olarak, fılmlerdeki alışıl mış gangsterler, pörsük ve anlaşılmaz Capone'nin değil, onun solgun karikatürüdür. Söylediğine göre, Wolheim'ın Hollywood'da işe alınmasının nedeni, bedensel yapısının, r�hmetli Monk Eastman'ı doğrudan anıştırmasıydı. Monk Eastman, omuzunda mavi tüylü bir güvercinle hergeleler im paratorluğunu dolaşmayı severmiş, sırtında şakrak kuşu ta şıyan boğa gibi.
1894'te, New York, dans salonlarından geçilmiyordu. Eaıotman bunlardan birinde düzeni sağlamakla görevlendi rildi. Efsanenin anlattığına göre, patron onu işe almak iste meyince, Monk o zaman görevde olan bir çift yarmanın bü yük gürültü patırtıyla pestilini çıkarıp yete.neklerini kanıtla mış. 1899'a kadar, korku saçarak ve tek başına işi üstlendi.
Yatıştırdığı her ateşli için, kaba topuzuna bıçakla bir çentik atıyordu. Bir akşam, bira bardağına eğilmiş fırlayan dazlak bir kelle dikkatini çekti, ve bir cop darbesiyle yere serdi. "Elliye bir çentik kalmıştı" diye bağırdı sonra.
Sipariş
1899'dan sonra, Eastman yalnızca ünlü değildi. Önemli bir kazanın seçim görevlisiydi, kırmızı fenerli evlerden, kumar hanelerden, kaldırım gediklilerinden ve uğursuz batakhane hırsızlarından yüklü para yardımı topluyordu. Kurullar, kö tü oyunlar düzenlerken _ona danışıyordu, bireyler de. Ücret leri şöyleydi: kulak koparmak 15 dolar, bacak kırmak 19 do lar, kalçaya bir kurşun 25 dolar, bıçaklama 25 dolar, işin
ta-mamı için 100 dolar. Arada bir, hamlaşmamak için, Eastman siparişi kendi elleriyle hazırlıyordu.
Bir sınır sorunu (sonradan uluslararası kanunun ertele diği ötekiler gibi ince ayrıntılı ve içinden çıkılması güç) onu, yine çok ünlü başka bir çete reisi Paul Kelly ile karşı karşıya getirdi. Kurşunlar ve devriyelerle dalaşmalar bir sınır belir lemişti. Bir sabah Eastman bu sınırı aştı ve beş adamın sal dırısına uğradı. Başdöndürücü maymun kolları ve topuzuyla üçünü yere yıktı, ama karnına iki kurşun yerleştirdiler ve ölü diye bırakıp gittiler. Eastman sıcak yarasını baş ve işaret parmağı arasına sıkıştırıp sarhoş adımlarla hastanenin yolu nu tuttu. Yaşam, yüksek ateş ve ölüm birkaç pafta boyunca onu tartıştılar, ama dudakları kimseyi ele verme alçaklığına düşmedi. Taburcu olduğunda, savaş ortadaydı ve 19 Ağustos
1903'e kadar aralıksız silah sesleriyle serpildi.
Rivington savaşı
Dosyalarda solan fotoğraflardan belli belirsiz farklı yüz ka dar kahraman, dumana, tütüne ve alkole doymuş yüz kadar kahraman, hasır şapkalarına canlı renkli kurdeleler sarmış yüz kadar kahraman, aşağı yukarı hepsi belsoğukluğuna tu tulmuş, dişleri çürümüş, solunum veya böbrek bozuklukları olan yüz kadar kahraman, Troya veya Junin savaşlarındaki ler kadar anlamsız veya görkemli yüz kadar kahraman, Ele vated'in tonozlarının gölgesinde, bu kara savaşa kendilerini kaptırdılar. Nedeni, Kelly'nin silahçılarının, Monk Eastman 'ın dostu bir kumarhane sahibini haraç vermeye zorlamasıy dı. Adamlardan biri öldürüldü ve olayı izleyen yaylım ateş kısa zamanda sayısız tabancanın oluşturduğu bir kavga bo yutuna vardı. Sinekkaydı traşlı adamlar yüksek direklerin
ardına sığınmış sessizce ateş ediyorlardı; sabırsız takviye, Colt coplarıyla tıka basa yüklü ürkütücü kiralık arabalar uf kunun merkeziydiler. Bu savaşın öncüleri ne hissettiler? İlk olarak (sanırım) yüz tabancanın delice gürültüsünün onları oracıkta yokedeceği ani kanısını; ikinci olarak (sanırım) ilk yaylım ateşten haklanmadiklarına göre silah işlemez olduk ları aldatıcı güvenini. Kesin olan bir şey varsa, demirin ve gecenin arkasında sipere yatmış, gözleri dönmüş savaştıkla rıdır. Polis iki kere karışmaya çalıştı, iki kere geri püskürtül dü. Günün ilk ışıklarıyla birlikte, kavga kesildi, sanki edebe aykırı ve hortlaksalmış gibi. İnşaatın koca kemerlerinin al tında yedi ağır yaralı, dört ceset ve bir ölü güvercin bırakıldı.
Çatırtılar
Monk Eastman'ın hizmet verdiği mahalli politikacılar, hala kamuoyu önünde böylesine çetelerin varlığını yadsıyor veya yalnızca basit eğlence topluluklarının sözkonusu olduğundan dem vuruyorlardı. Patavatsız Rivington savaşı onları kaygı ya düşürdü. Ateşkesin gerekliliği konusunda ikna etmek amacıyla iki şefi karşılarına çektiler. Kelly (politikacıların, polise karşı onları dünyadaki bütün Colt'lardan daha iyi ko ruyabileceğinin bilinciyle) anında kabullendi; Eastman (koca kaba gövdesinin bütün haşmetiyle) daha çok patlama ve kav ga arzu ediyordu. Reddetmeye kalkışınca, hapisle tehdit et mek zorunda kaldılar. Sonunda, iki ünlü haydut bir barda, Havana puroları ağızlarında sağ elleri tabancalarında ve külyutmaz bir gangster kümesi çevrelerinde, karşılaştılar. Tam Amerikalı'lara özgü bir karara vardılar: bir boks maçı sonucu belirleyecekti. Kelly birinci sınıf boksördü. Dövüş bir hangarda gerçekleşti ve çılgıncaydı. Yamru yumru yüksek
şapkalı serserilerden, hassas anıtsal saç tuvaletli kadınlar dan oluşan yüz kırk izleyici katıldı. İki saat sürdü ve her iki sinin de bitkin düşmesiyle son buldu. Birkaç gün sonra, ta banca sesleri yeniden yankılanıyordu. Monk, yedinci kez tu tuklandı. Koruyucular rahatlayarak ilgilerini kestiler; yar gıç, adaletle, on yıl hapis cezasına çarptırdı.
Eastman Almanya ya karşı
Hala şaşkınlıktan kurtulmayan Monk, Sing Sing'den çıktı ğında, çetesindeki bin iki yüz haydut dağılmıştı. Toparlama yı başaramadı ve kendi hesabına çalışmak zorunda kaldı. 8
Eylül 1917'de caddede kargaşa çıkardı. 9'unda başka bir kar gaşaya katıldı ve bir piyade alayına yazıldı.
Birçok askeri başarısını biliyoruz. Esir almayı tutkuyla kınadığını, ve bir keresinde (yalnız tüfeğinin dipçiğiyle) bu iğrenç uygulamayı önlediğini bjliyoruz. Hastaneden kaçmayı becerdiğini ve yeniden siperlere döndüğünü biliyoruz. Mont faucon savaşlarında sivrildiğini biliyoruz. Sonradan, Bo wery'deki birçok küçük salonun, Avrupa savaşından daha tehlikeli olduğunu açıkladığını biliyoruz.
Gizemli, mantıklı son
25 Aralık 1920 sabahı, Monk Eastman'ın cesedi, New York
'un ana caddelerinden birinde bulundu. Beş kurşun yemişti.
Ölüden habersiz talihli, çok sıradan bir kedi, bir çeşit şaşkın lıkla, çevresinde dolanıyordu.
İLGİSİZ KATİL BILL HARRIGAN
ARızONA topraklarının imgesi, bütün öteki imgelerden önce: Arizona ve New Mexico topraklarının imgesi, altı görkemli altın ve gümüşle dolu topraklar, başdöndürücü ve gökdolu topraklar, engin ve tatlı renkli yüksek yayla topraklan, kuşların temizle diği iskeletlerin gözalıcı beyazlığının parıldadığı topraklar. Bu topraklar üzerinde bir başka imge, Billy the Kid'in imgesi: atı na çakılmış süvari, tabanca sesleriyle çölü sağır eden delikanlı, büyü gibi uzaktan öldüren görünmez kurşunlar atıyor.
Maden damarlı, kurak ve parıltılı çöL Yirmi yaşında ölürken, insanların adaletine "Meksikalı'lar sayılmazsa" yir mi bir ölü borçlu olan çocuk denecek haydut.
Kurtçuk dönemi
1859'da ünü ve şiddetiyle Billy the Kid olacak adam, New York'un bir yeraltı yoksullar kışlasında doğdu. Yorgun bir
İr-landa rahminin dünyaya getirdiği, ama zenciler arasında bü yüdüğü söyleniyor. Bu pis koku ve suç kaosunda, çillerinin ve kızıl yelesinin sağladığı üstünlükten yararlandı. Beyaz ol ma gururunu kullanıyordu; ayrıca cılız, ürkek ve kabaydı. On iki yaşında, çirkef tanrı salları, Swamp Angels (Bataklık Melekleri) çetesinde boy gösterdi.
Yanık sis kokan geceler, mide bulandırıcı labirentten yü zeye süzülür, bir Alman denizcinin peşine takılır, kırık şişe lerle haklar, iç çamaşırlarına kadar soyar, ve yeniden öteki lağıma dönerlerdi. Başlarında, saçı kırlaşmaya yüz tutmuş, Gas Houser Jonas adlı, atlan zehirlemesiyle de tanınan bir zenci vardı.
Bazen, su kenarındaki kambur bir evin tavanarasından, bir kadın, geçen birinin kafasından aşağı bir kova kül döker di. Adam debelenir, boğulurdu. Aynı anda Bataklık Melekle ri çevresine üşüşür, soyup soğana çevirmek için, hava deli ğinden mahzene tıkarlardı.
Bunlar, Billy Harrigan'ın, gelecekte Billy the Kid'in çı raklık yılları oldu. Tiyatro eserlerini de küçümsemezdi; özel likle (alınyazısının harfleri ve simgeleri olduğunu pek sezme den) kovboy melodramları seyretmekten hoşlı:ınırdı.
Go west!
Bowery halk tiyatroları (perdenin açılması az gecikse, gedik liler "Kaldırın Şu Çaputu" diye bağırıp çağırmaya başlarlar dı) bu atlı ve tabanca sesli melodramlarla dolup taşıyorduy sa, en yalın açıklaması, Amerika'nın o zamanlar Batı'nın çe kiciliğine kapılmış olmasıydı. Gün batımının ötesinde, Neva da ve Kalifomiya'nın altını vardı. Gün batımının ötesinde, dağselvilerini yıkan balta vardı, bizonun koca Babil kafası,
Brigham Young'un yüksek şapkası ve bir sürü yatağı, kızıl derilinin törenleri ve öfkesi, çöllerin özgür havası, sınırsız ça yır, yaklaşınca deniz gibi yürek çarptıran öz toprak vardı. Batı'nın çağrısıydı. Uyumlu kesintisiz bir uğultu bu yılları doldurdu: Batı'ya doğru ilerleyen binlerce Amerikalı. 1872'de, aralarında dörtköşe bir hücreden kaçan, hala tehli keli Bill Harrigan'ı görüyoruz.
Bir Meksikalı'nın yıkımı
Tarih (bazen bir sinema yönetmeni gibi kesik kesik ayrımlar la çalışır), şimdi bize, açık deniz gibi etkili çölde dikilmiş tehli keli bir meyhaneyi öneriyor. Zaman, 1873'ün ateşli bir gecesi; belirgin yer, Llano Estacado (New Mexico). Toprak neredeyse olağanüstü düzlükte, ama bulutlar yığılmış, fırtına va ayın yırtımında gökyüzü, kazılan kuyularla ve dağlarla kaplı. Yer de, bir inek kafatası var, çakalın ciyaklaması ve gözleri gölge de, zarif binek atlan ve meyhaneden yayılan ışık. İçeride, tek tezgaha dayanmış, bezgin ve sağlam yapılı adamlar kavgacı içkiler içiyor ve üzerinde kartal ve yılan resmi bulunan gümüş paralan ışıldatıyorlar. Sarhoşun biri soğukkanlılıkla şarkı söylüyor. Bir kısmı, çok "s'1i bir dil konuşuyor, bunlara aşağı layarak bakıldığına göre, İspanyolca olsa gerek. Bill Harrigan, yoksullar kışlasının kızıl faresi, içenlerin arasında şimdiden iki kadeh ateş suyunu devirmiş, daha istemeyi düşünüyor, ne deni de cebinde beş kuruşu kalmaması. Bu çöl adamları onu serseme çeviriyor. Onları korkunç, fırtınalı, , mutlu, ve buruk tarımı ve yüksek atlan idare etmekte son derece yetenekli bu luyor. Bir anda yalnız şarkı söyleyen sarhoşun farkına var madığı, bir ölüm sessizliği çöküyor. İçeri, yaşlı yerli suratlı, dev gibi bir Meksikalı girdi. Küstah bir şapka ve iki
yanın-dan sarkan tabancalarla göz kamaştırıyor. Kulak tırmalayan bir İngilizce ile, bütün Gringo'lan, kafayı çeken kancık evlat larını selamlıyor. Kimse meydan okumaya karşılık vermiyor. Bill gelenin kim olduğunu soruyor, korkuyla Dagoel Diego -Çihuahua'lı Belisario Villagran olduğunu fısıldıyorlar. Bir patlama anında bu yanıtı izliyor.
Kendinden uzun boylu bir sıra adamın ardına gizlenen Bill davetsiz misafire ateş etti. Villagran'ın elinden bardak düşüyor, ardından adam boylu boyunca uzanıyor. Başka bir kurşuna gerek yok. Bu seçkin ölüye bakma lütfunda bulun madan, Bill konuşmayı bağlıyor: "öyle mi?" diye yuvarlıyor ağzında kelimeleri.1 "Ben de New York'tan Bill Harrigan". Sarhoş, anlamsızca şarkı söylemeyi sürdürüyor.
Yüceltme kestiriliyor. Bill uzatılan elleri sıkıyor, kutla maları kabul ediyor, yaşalar, viskiler. Biri tabancasında çen tik olmadığını gözlüyor ve Villagran'ın ölümü anısına oyma sını öneriyor. Billy the Kid, bu birinin bıçağını tutuyor ve "Meksikalı'lar için çizmeye değmez" diyor. Bütün bunlar, bel ki, yetmiyor. Bill, aynı gece, örtüsünü cesedin yanıbaşına se riyor ve deliksiz bir uyku çekiyor herkesin gözü önünde.
Laf olsun diye ölüm
Bu talihli patlamadan (on dört yaşında) Kahraman Billy the Kid doğdu ve böylece kaçak Bill Harrigan öldü. Çirkeflerin ve kınk şişelerin veleti, önder saflarına yükseldi. Ata binmesini öğrendi; Oregon veya Kaliforniya biçimi geri kaykılarak değil, Wyoming veya Teksas tarzı, eğerde dimdik durmasıni öğrendi. Asla tam anlamıyla efsaneye benzemedi, ama oldukça yaklaştı.