12 Eylül'ün dokunulmazlık maddesini kaldırma tartışması patlak verdiğinde televizyon seyrediyordum. Daha doğrusu, bir gün önce Deniz Baykal ömrü hayatının hamlesini yapıp darbe karşıtlığı oyununda AKP'nin önüne geçmeyi başarmıştı.
Arada, liberal solun solculuğunun iyice saydamlaşıp liberalizmin öncü kolu rolünü üstlendiği anlar yaşanır ya o anlardan bazılarında "kaldıralım şu sol lafını, bunlar liberalden beter" diye düşündüğüm, hatta yazdığım olmuştur. Ancak bu eğilim, teorik bir takım değerlendirmelere oturtulabilecek olsa bile, eninde sonunda bir tepki olarak kalır.
Diyoruz ki, artık ülkenin ve bölgenin kadim derdini Kürt sorunu olarak adlandırmanın açıklayıcı gücü kalmamıştır. Ne açıklayıcı gücü, ne de sorun çözme gücü.
MİT'in eski müşteşar yardımcısı Cevat Öneş, yıllardır Kürt sorunundaki çalışmalarıyla bilinir. Öneş, birkaç gün önce (1) Türkiye Barış Meclisi'nin, (2) Bilgi Üniversitesinde düzenlediği toplantıda konuşuyor. (3) Konuşmanın kamuoyuna acilen mal olması gerektiğinden olsa gerek, ertesi gün Sabah gazetesi bir röportajla sayfalarını Cevat beye açıyor.
Birkaç gün önce iki yazı okudum. Önüne sol sıfatını eklemekte artık tereddüt ettiğim ve liberal nitelemesiyle yetinebileceğim bir sitede TBKP'nin yasallaşma serüveni anlatılıyordu. Yalçın Ergündoğan'ın sesonline'daki makalesi, daha önce Taraf'ta yayınlanmış bir Ahmet Kardam yazısına da götürüyordu okuru.
Şiddetin kalıpları kırdığını görüyoruz. Üçüncü sayfa haberlerinin şiddet esaslı türü taşmış, bütün gazeteyi istila ediyor.
Korucu, aile, töre, ayin, kaza, milliyetçilik, mayın, operasyon ölümlerinin tümünü aynı kaba koymak doğru olmaz. Her birinin farklı bir nedenselliği, bağlamı vardır çünkü. Üstelik her biri, bir kez gerçekleştikten sonra farklı biçimde yönlendirilmektedir.