Seleukos ordusu - Seleucid army
|Selevkos Ordusu|
|Aktif||MÖ 312–63|
|Ülke||Selevkos İmparatorluğu|
|Bağlılık||Seleukos hanedanı|
|Rol||Seleukos Hanedanlığı döneminde Selevkos İmparatorluğu Ordusu|
|Boyut|| 62.000 (yaklaşık MÖ 217)


57.000–70.000 (yaklaşık MÖ 190)
22.000 (yaklaşık MÖ 160)
|Etkileşimler||
Diadochi'nin Üçüncü Savaşı Diadochi'nin


Dördüncü Savaşı
Galat istilaları
Suriye Savaşları
Antiochus'un Anabasis III
Seleukos-Part savaşları
Roma-Selevkos Savaşı
Maccabean İsyanı
Part Savaşı
Seleukos Hanedanı Savaşları
|Komutanlar|
| Önemli


komutanlar


Seleucus I Nicator


Antiochus I Soter
Molon
Antiochus III the Great
Bacchides
Diodotus Tryphon
Diğer büyük Helenistik ordularda olduğu gibi, Seleukos ordusu da esas olarak ana gövdesi falanks olan Greko-Makedon tarzında savaştı . Falanks , küçük kalkanlara ve sarissa adı verilen uzun bir kargaya sahip büyük, yoğun bir adam oluşumuydu . Bu tür bir savaş, Makedon ordusu tarafından, Makedonyalı II. Philip ve oğlu Büyük İskender'in hükümdarlığı döneminde geliştirildi . Falanksın yanı sıra Seleukos orduları, Seleukos hükümdarlarının Makedon anavatanına olan uzaklıkları nedeniyle sınırlı olan Yunan kuvvetlerini desteklemek için çok sayıda yerli ve paralı asker kullandı .
İnsan gücü
Yunanistan'a olan uzaklık Seleukos askeri sistemini zorladı, çünkü esas olarak ordunun kilit parçası olarak Yunanlıların askere alınmasına dayanıyordu. Seleukos hükümdarları krallıklarındaki Rum nüfusunu artırmak için askeri yerleşim yerleri kurdular. Yerleşimlerin kurulmasında, önce Seleucus I Nicator ve Antiochus I Soter altında ve daha sonra Antiochus IV Epiphanes altında olmak üzere iki ana dönem vardır . Askerî yerleşimcilere, "rütbeye ve hizmet koluna göre değişen büyüklükte" arazi verildi. "Bir noktada şehir statüsü kazanabilecek kentsel karakterli koloniler" halinde yerleştiler. Kleruchoi olarak bilinen Ptolemaios askeri yerleşimcilerin aksine, Seleukos yerleşimcilerine Katoikoi deniyordu . Yerleşimciler toprağı kendileri gibi koruyacaklar ve karşılığında çağrıldığında Seleukos ordusunda hizmet edeceklerdi. Yerleşimlerin çoğu Lidya , Kuzey Suriye , Yukarı Fırat ve Medyada yoğunlaşmıştı . Yunanlılar Lidya, Frigya ve Suriye'de egemendi . Örneğin, III. Antiochus Eğriboz , Girit ve Aetolia'dan Yunanlıları getirip Antakya'ya yerleştirdi .
Bu yerleşimciler, krallığın muhafız alaylarına seçilen adamlarla birlikte Seleukos falanks ve süvari birimlerini oluşturmak için kullanılacaktı. Seleukos ordusunun geri kalanı, hafif yardımcı birlikler olarak görev yapacak çok sayıda yerli ve paralı askerden oluşacaktı. Bununla birlikte, M.Ö. 166'da Daphne Geçit Töreni sırasında, Antiochus IV'ün ordusunda çok sayıda etnik birlik eksikti . Bu büyük olasılıkla Antiochus IV tarafından üstlenilen ordu reformundan kaynaklanıyordu. IV. Antiochus, hükümdarlığında 15 yeni şehir inşa etmişti "ve bunların Daphne'deki artan falanksla ilişkisi ... görmezden gelinemeyecek kadar açık."
Piyade
Argyraspides
Seleukos ordusunun ana muhafız piyadeleri 'Gümüş Kalkanlar' veya Argyraspides'ti. Onlar, askeri yerleşimcilerin oğullarından oluşan kalıcı olarak şekillendirilmiş bir koruma birimiydi. Makedon tarzında bir sarissa ile silahlanmışlardı ve dönemin diğer Helenistik orduları gibi falanks oluşumunda savaştılar. Argyraspides, muhtemelen tüm krallıktan bu birime hizmet etmek için seçilen yaklaşık 10.000 kişilik bir kolorduydu. Tüm krallık, 'Seleukos Krallığı'nın çekirdeği olan Suriye ve Mezopotamya gibi bölgeler daha fazla Yunan askeri yoğunluğu vardı' anlamına gelebilir.
'Romanized' piyade
M.Ö. 166'da, IV. Antiochus yönetimindeki Daphne Geçit Töreni'nde, Argyraspides kolordu sadece 5.000 kişi olarak görülüyor. Bununla birlikte, Roma tarzında silahlanmış 5.000 asker mevcuttur ve belki de elit doğalarını ifade ederek hayatlarının en iyi döneminde olarak tanımlanmaktadırlar. Argyraspides'in kayıp 5.000 adamının, yanlarında yürüyen 5.000 "Romalılaştırılmış" piyade olması muhtemeldir. Kraliyet muhafızlarının bir kesiminin "Roma" yöntemlerinde eğitimi muhtemelen birkaç faktöre bağlıydı. Birincisi, IV. Antiochus "erken yaşamının bir bölümünü Roma'da geçirmiş ve Roma'nın gücü ve yöntemlerine oldukça büyük bir hayranlık kazanmıştı". İkincisi, Seleukosların savaşabileceği gelecekteki savaşlar muhtemelen hareketli düşmanlara ve diğer geniş kara alanlarına karşı doğu satraplarında olacaktır. Birlikleri bu şekilde eğitmek, ordunun genel verimliliğini ve kabiliyetini artıracak ve daha manevra kabiliyetine sahip olmasını sağlayacaktır. Gerçekten de, 'Romanized' birlikleri karşı karşıya görülür Makabilerin de Beth Zekeriya Savaşı'nda 162 M.Ö.. Üçüncüsü, Antigonids yenilgisi de Pydna Savaşı'nda 168 MÖ büyük kültür şoku Roma lejyonu elinde Makedon askeri sistemin tamamen imha gösteren oldu.
Bu 5.000 adamın ordunun başında yürüdüğü gerçeğinin, Antiochus IV'ün tüm Seleukos ordusunu Roma çizgisinde reform yapma niyetini göstermesi gerektiği öne sürüldü, ancak bu tam reformun gerçekten gerçekleşip gerçekleşmediği bilinmiyor. Roma tekniklerinin benimsenmesinin gerçek kapsamı bilinmemektedir, bazıları piyadelerin aslında Kelt tipi oval bir kalkan, itici bir mızrak ve ciritlerle donanmış birlikler olan Thureophoroi veya Thorakitai olma ihtimalinin daha yüksek olduğunu öne sürmüşlerdir .
Chrysaspides ve Chalkaspides
Seleukos falanksının çoğunluğu muhtemelen MÖ 166'daki Daphne Geçit Töreninde adı geçen iki kolordu, yani 10.000 Chrysaspides ( Yunanca : Χρυσάσπιδες 'Altın Kalkanlar') ve 5.000 Chalkaspides ('Bronz Kalkanlar') tarafından oluşturulmuştur. 162'de Beth-Zachariah savaşında bulunmuş olsalar da, özellikle onlar hakkında çok az şey biliniyor.
Vatandaş milisler
En azından Suriye'de bir milis vardı. Düzenli ordu içinde belirli bir rolü olmayan Yunan şehirlerindendi. MÖ 2. yüzyılın ikinci yarısında meydana gelen krallığın genel çöküşünden önce büyük kampanyalara katılan milisleri bulamıyoruz. O zamana kadar, birçok önemli askeri yerleşim Pergamon ve Partya'ya düşmüştü . MÖ 148'de, Makabiler'e karşı Azotos Savaşı'nda Seleukos ordusu, muhtemelen kıyı kentlerinden seferber edilen yurttaş milis oranının yüksek olması nedeniyle 'Şehirlerin Gücü' olarak adlandırıldı. Demetrius II Nicator'un devrilmesinde Antakya vatandaşları önemli bir rol oynadı . Tahtı ele geçiren Demetrius, düzenli ordunun çoğunu dağıtmaya ve ücretini büyük miktarda azaltmaya karar verdi. Normal ordunun yerine Demetrius'un gücü, 'Girit Tiranlığı' olarak bilinen Yunanlı, özellikle Giritli paralı askerlerine dayanıyordu. Kısa bir süre sonra, Antiochus VII'nin MÖ 129'daki feci Part Savaşı'nda yurttaş milislerinin çoğunluğu ortadan kaldırıldı . Milisler büyük olasılıkla silahlıydı ve Thureophoroi tarzında savaştı .
Müttefik, vasal ve paralı piyade
Seleukos krallığının topraklarında Rumların bulunmaması nedeniyle müttefik, vasal ve paralı askerlerin kullanımı büyüktü. Genellikle hafif ve yardımcı birlikler olarak kullanıldılar, falanks ve süvarileri tamamladılar. Çok sayıda yerli birlik MÖ 217'de Raphia Savaşı'nda savaştı . Bunların arasında 10.000 Arap piyade, 5.000 Dahai, Karmanyalı ve Kilikyalılar vardı. İster köle ister paralı olsun, belirli etnik birlikler hatırı sayılır bir işleve sahipti. Örneğin, imparatorluğun dağlık bölgelerinden Mysian, Kilikya, Likya ve Vassal birlikleriyle birlikte Trakya paralı askerleri, MÖ 210'da Elburz sırasına saldırmasında Thorakitai ile birlikte III.Antiochus tarafından kullanıldı . Pers ve İran birlikleri, imparatorluk genelinde garnizon görevlerinde görüldükleri için büyük olasılıkla diğer birliklerin çoğundan daha yüksek profesyonel askeri statüye sahipti. M.Ö. 166'da Daphne'de yapılan incelemede, çok sayıda müttefik ve vasal birlik eksik. Güvenilirliği, kullanışlılığı ve etkinliği şüpheli idi. Öyle ki, Appian onları MÖ 190'da Magnesia Savaşı'ndaki yenilgiden sorumlu tuttu . Antiochus IV'ün ordusunda yardımcıların bulunmaması gücüne katkıda bulunmuş olabilir. Etnik birliklerin kaybını telafi eden ordu, daha deneyimli ve daha iyi eğitimli paralı askerlerle desteklendi. Daphne'deki Trakyalı ve Galatlı paralı askerler, engebeli, engebeli arazide yapılan seferlerde iyi iş görürdü. Örneğin, Trakya birliklerinin silahları ve teçhizatı, tek tek askere, bir falangitin benimseyebileceğinden daha fazla hareket kabiliyeti ve göğüs göğüse çarpışmada daha serbest hareket sağladı.
Süvari
Daha batılı güçlerin aksine, Romalılar ve piyadelerin savaş alanına hakim olduğu diğer Yunan devletlerinin aksine, "doğudaki geniş alanlarda, at kültürleri daha etkiliydi". Hız ve hareketlilik, özellikle de Partlar ve Greko-Baktriyalılar gibi düşmanlarla uğraşırken kilit unsurdu. Part tarzı savaş, vur-kaç tarzı taktiklerde kullanılan ağır zırhlı süvariler, Katafraktlar ve atlı okçulara dayanıyordu. Doğu tarzı at savaşı, ağır süvarilerini Part hattında silahlandırdığı zaman, Antiochus III'ün saltanatında derin bir etkiye sahip olacaktı. Bununla birlikte, ne yazık ki, ana rakipleri olan Romalılar ve Ptolemaioslar Seleukoslar için iyi bir piyade çekirdeği etrafında toplanmış orduları kullandılar. Bu anlamda, süvarilerin bir saldırı kolu olarak gereğinden fazla değer verildiği duygusu vardı. Antiochus III, mükemmel bir süvari komutanıydı, Polybius tarafından tanımlandığı gibi MÖ 208'de Tapuria'ya saldırısı neredeyse 'bir süvari savaşının nasıl yapılacağına dair askeri bir inceleme' işlevi görebilir. Bununla birlikte, Antiochus III, ister Yunan ister Roma, piyade ile uğraşırken pek uygun değildi. Magnesia'da Antiochus'un falanksına aldırış etmemesi ve süvari saldırısı onun yenilgisine yol açtı. Katafrakt'ın tanıtılmasından sonra Seleukos süvarileri birkaç kategoriye ayrılabilir. İlk olarak, Kataphraktoi (zırhlı) ve Aphraktoi (zırhsız) olan ağır süvariler vardı. Aphraktoi, lancer ve füze birlikleri olmak üzere iki gruba ayrıldı. Katafrakt'tan önce ağır süvari görevini yerine getiren mızrakçılar, dorataphoroi, sarissaphoroi, kontophoroi, xystophoroi ve lonchophoroi gibi sayısız isimle biliniyordu. Achaean'larla tartışılırken Xystophoroi ve lonchophoroi'den özellikle Titus Flamininus tarafından bahsedilmiştir. Hafif süvariler çarpışmak için kullanıldı, bu nedenle çok sayıda yerli birlik olmasına rağmen Tarentine tarzında savaşanlar gibi birlikler bu kategoride yaygındı.
Agema, Hetairoi ve Nisaioi
Muhafız piyade birliği ile birlikte, her biri 1.000 kişilik iki süvari muhafız alayı vardı. Bunlar Agema ('Muhafızlar') ve Hetairoi ('Sahabeler') idi. Hetairoi, genç nesil askeri yerleşimcilerden alındı ve ordunun ayakta nöbetçi süvari birimi olarak hareket etti, barış ve savaşta hizmet etti. Ancak, öyle görünüyor ki, yazarlar onlara "yoldaşlar" dışında birkaç isimle de atıfta bulunmuşlardır; basilike ile (Livy'ye göre 'kraliyet filosu' veya 'regia ala') ve su aygırları hetairike ('at arkadaşları'). Bar-Kochva, bundan yola çıkarak onların tam unvanlarının 'yoldaşların kraliyet alası' olabileceğini varsayıyor. Agema, dünyanın aynı bölgelerinden birçok ırktan atlıların bir karışımı olan seçilmiş erkeklerden oluşan Medlerden oluşuyordu. Her iki süvari birliği de krala savaşa kadar eşlik edebilir ya da her ikisi birlikte 2,000 kişilik bir birliğe dönüştürülebilir. Her iki birim de sarissa'dan çok farklı olmayan bir süvari mızrağı olan bir xyston ile silahlanmıştı . Ayrıca bir cuirass ve kask ile donatılmışlardı. Katafrakt'ın piyasaya sürülmesinden sonra, Hetairoi'ye benzer ancak daha hafif koruma verildi. Agema'ya gelince, muhtemelen katafraktlarla aynı donanıma sahiplerdi. Katafraktlara benzer şekilde silahlanmış bir başka at alayı, İranlılardan oluşan Nisian süvarileriydi (Nisaioi).
Epilektoi
Daphne geçit töreninde, Epilektoi olarak bilinen 1000 atlı bir 'toplanmış' alayı da vardı. Epilektoi, büyük olasılıkla Yunanistan anakarasındaki Larissa'dan kolonistler tarafından kurulan Larissa şehrinden işe alındı. Agema'nın ana işe alım alanı olan Medyanın Partlar'a kaybedilmesinden sonra, Epilektoi'ye Alexander Balas tarafından Agema unvanı ve rolü verildi .
Kataphraktoi
Hareketli bir süvari falanks ihtimaline rağmen, süvariler hala sorunlarla karşı karşıya kaldı. Xyston hâlâ sarissa falanksını görmek için çok kısaydı. Zırhlarının ağırlığı hareketi kısıtladı, ancak koruma için bir kalkanın kaldırılması, biniciyi ve atı daha savunmasız hale getirdi. Falanksla başa çıkma arzusu ve korunma ihtiyacı, MÖ 210-206 yıllarında III.Antiochus'un doğu satraplarına yaptığı anabasiden sonra giderilmiştir. Bu sırada Antiochus, bazıları hem binici hem de at için ölçekli zırh ve kontos olarak bilinen daha uzun mızraklarla ağır bir şekilde silahlanmış olan Part süvarileriyle temasa geçti . Kontolar 'falangit sarissa'ya neredeyse eşitti'. Yine de katafraktın birçok avantajı vardı. Birincisi, zırhları füzelerden, oklardan, mızraklardan ve mızraklardan koruma sağlıyordu. İkincisi, kontolar düşman ilerlemesini bloke etmelerine ve daha uzaktan saldırmalarına izin verdi. Örneğin, Seleukos katafraktları MÖ 200'de Ptolemaios süvarilerini yenip falankslarına Panium'da görece kolaylıkla saldırmayı başardılar. Yine de hala sorunları vardı. Falanks gibi, kanatlarına yapılacak bir saldırı, binici için ölümcül olabilir ve bu zorluklar, 'katafraktlara kanatlardan saldıran, binicilerin ve atların zırhla korunmayan vücut kısımlarına saldıran' piyade tarafından istismar edildi. Katafraktlar ayrıca kontoslarını onlardan alabilir veya atlarından düşürülebilir. Bunu düzeltmek için yarı ağır süvarilerin kanatlarını kollaması gerekiyordu.
Seleukos katafraktları kesinlikle Yunan veya Pers kökenliyken Livy , Magnesia Muharebesi'nde Galat piyade birliğinin yanında duran ve daha sonra Appian'ın yanında duran "zırhla kaplı ve" katafraktiler "olarak bilinen 3.000 süvari birliği tanımlıyor. Galat asıllı olduğunu da anlatır.
Politikoi
Vatandaş milis piyadelerinin yanı sıra, Politikoi olarak bilinen şehirlerde askere alınan milis süvari birimleri de vardı. Bu süvari, 'Makedonların' yasal statüsüne sahip olmayan en zengin vatandaşlardan oluşuyordu. Bu tür yurttaş süvarileri Daphne geçit töreninde görüldü ve bu durumda muhtemelen sadece Antakya'dan ve tüm kıyı kentlerinden toplanmadı. Politikoi muhtemelen alaylar halinde düzenlenmemişti; bunun yerine, her bir filonun kendine özgü kıyafeti ve teçhizatı olan ayrı bir filo koleksiyonundan oluşması muhtemeldi.
Tarantlı süvari
Seleukoslar , ya paralı asker olarak ya da - daha büyük olasılıkla - "Tarantine tarzında" donanımlı ve eğitimli bir dizi Tarantine süvarisini istihdam ettiler. Onlar hazır bulundu panyum muharebesi ve Magnesia Savaşı.
Dromedaryler
Seleukos ordusunda Magnesia savaşında kullanılan develerin sayısı kanıtlanmıştır, ancak az sayıdaki (500) develerin düzenli bir ek olmadıklarını göstermektedir. Xenophon'a göre, kokuları atları korkutuyordu.
Müttefik, vasal ve paralı süvari
Seleukoslar çeşitli türlerde paralı, vasal ve müttefik süvariler oluşturdular. Magnesia Savaşı'nda Antiochus, Dahae atlı okçular, Gallograecian (Galatian) süvarileri ve deve kökenli Arap okçuları konuşlandırdı .
Reddet
Selevkosların güçlerinin zirvesindeyken sahip oldukları sayısız avantaja rağmen, imparatorluk, özellikle Seleukos tahtına rakip iddiacılar arasında çok sayıda hanedan savaşının gelmesiyle, kısa sürede çökmeye başladı. Romalılar, IV. Antiochus'un ölümünden sonra, zayıf olacaklarını ve kendilerine tehdit olmayacaklarını düşündükleri davacıları desteklediler. Roma senatosu, genç ve zayıf Antiochus V'i , o sırada Roma'da rehin olan daha güçlü ve daha yetenekli Demetrius'a karşı destekledi . Demetrius I. Demetrius olarak tahta geçtiğinde , Roma, Alexander Balas'ı ve Yahudiye'deki John Hyrcanus'unki gibi sayısız isyancı grubu destekleyerek onu daha da zayıflattı . Zayıflayan imparatorluk, Partların doğu satraplıklarına girip onları ele geçirmesine yol açtı. Bu fetihler, imparatorluktaki acı iç savaşlarla aynı zamanda gerçekleşti. Partlar'ın Antiochus VII seferi ile bir başarı ve güç anı vardı , ancak savaşta ölümü daha fazla yenilgiye ve düşüşe yol açtı. Bu bölgelerin kaybı, hayati önem taşıyan ekonomik kaynakların ve insan gücü kaynaklarının kaybı anlamına geliyordu. MÖ 1. yüzyılın başlarında, Seleukos krallığı, Seleukos kraliyet ailesinin kuzey ve güney kolları arasındaki iç savaşın neden olduğu istikrarsızlıktan hala rahatsızdı. İnsan gücü kaybı ve siyasi istikrarsızlık, Seleukos ordusunun paralı askerlere ve yurttaş milislere bağımlı olmasını ve Raphia ve Magnesia'da görülen büyüklükte bir falanksı sürdürememesini sağlamış olabilir.
Notlar
Referanslar
- Polybius , Tarihler
- Livy , Roma Tarihi
- Appian , Suriye Savaşları
- Astin, AE, Frederiksen, MW, Ogilvie, RM, Walbank, FW (ed.) (1984), The Cambridge Ancient History: Volume VII
- Beston, Paul (2002), Review, The Classical Review , New Series, Cilt 52, No. 2, s. 388-389
- Chaniotis, Angelos (2006), "Helenistik Dünyada Savaş"
- Gaebel, Robert E. (2002), Antik Yunan Dünyasında Süvari Operasyonları
- Griffith, GT (1935), Helenistik Dünya Paralı Askerleri
- Sekunda, Nick (1994), Seleukos ve Ptolemaios Reform Orduları MÖ 168-145, Cilt 1: Seleukos Ordusu
- Sekunda, Nick (2001), MÖ 160'larda Helenistik Piyade Reformu
- Schwerin-White, Susan ve Kuhrt, Amelie (1993), Samarkhand'dan Sardeis'e : Seleukos İmparatorluğu'na yeni bir yaklaşım
- Bar-Kochva, Bezalel (1979), Seleukos Ordusu: Büyük Kampanyalarda Organizasyon ve Taktikler
- Bar-Kochva, Bezalel (1989), Judas Maccabaeus: Seleukoslara Karşı Yahudi Mücadelesi
- Head, Duncan (1982), Makedon Orduları ve Pön Savaşları MÖ 359 - MÖ 146
- Bevan, Edwyn Robert, (1902), The House of Seleucus , Cilt. II
- Tarn, WW (1980), Baktriya ve Hindistan'daki Yunanlılar