We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Fritigern (ayrıca Fritigernus, MS 380 dolaylarında öldü), en çok MS 378'de Roma ordusunu yok eden ve sonrasında on yıllar boyunca Romalı askeri komutanlara musallat olan kesin Edirne Savaşı'nın galibi olarak bilinen bir Vizigot kralıydı. O, Arian Hristiyanlığına dönüşen ve bölgeyi MS 370'lerin başlarındaki Gotik İç Savaşı'na sürükleyen, Gotik Hristiyanlara zulmeden Vizigot kralı Athanaric'in (MS 381) otoritesine meydan okuyan bir Thervingi Goth'du.
Athanaric tarafından yenildi, yardım için Roma imparatoru Valens'e başvurdu, ancak yine de rakibini koltuğundan etmeyi başaramadı. Yenilginin ardından Fritigern, takipçilerini yalnızca Athanaric'in gazabından değil, aynı zamanda Hunların istilasından da kaçmak için Tuna Nehri boyunca Roma İmparatorluğu'na MS 376'da götürdü. O ve takipçileri Roma topraklarına girdikten sonra, durumlarının yozlaşmış eyalet valileri altında hızla kötüleştiğini gördüler ve isyan ettiler, Roma ile Birinci Gotik Savaşı'nı (378-382 CE) başlatarak, Adrianople Savaşı'nın erken bir zamanda önemli bir rol oynadığını gördüler.
Athanaric ile çatışmasından önceki hayatı hakkında hiçbir şey bilinmiyor ve MS 382'de Roma ile Birinci Got Savaşı'nı sona erdiren barış anlaşmasından önce tarihten siliniyor. 380 CE civarında öldüğü tahmin ediliyor, ancak nasıl ve nerede olduğu bilinmiyor.
Fritigern'in Hristiyanlığı ve Gotik İç Savaş
Antik tarihçi Socrates Scholasticus'a (MS 5. yüzyıl) göre Fritigern, Roma imparatoru Valens'in (MS 364-378 hükümdarlığı) isteği üzerine takipçileriyle birlikte MS 376'da Arian Hristiyanlığına geçti. Onların din değiştirmeleri, Fritigern'in Athanaric tarafından yenilgiye uğratılmasının ardından imparatorluğa girişine izin verilmesinin bir koşuluydu.
Bununla birlikte, aynı çalışmada Sokrates, Hıristiyan misyoner Ulfilas'ın MS 348'e kadar bir dizi Gotik Hıristiyanlığa dönüşmeyi zaten kazandığını belirtiyor. Başka bir antik tarihçi, Ammianus Marcellinus (MS 4. yüzyıl) da Ulfilas'ın çalışmasından bahseder ve Fritigern'in MS 376'dan ve Valens ile yapılan anlaşmadan önce Hıristiyanlığa sempati duyduğunu iddia eder. O halde, Fritigern'in Tuna geçişinden önce zaten bir Hıristiyan olması ve halkın din değiştirmesinin Fritigern ile Valens arasındaki resmi anlaşmanın bir parçası olması muhtemeldir.
Fritigern'in kabilesinin İskandinav paganizminden Roma dinine erken dönüşümüne daha fazla destek, MS 370'lerin başlarında Fritigern ve Athanaric arasındaki Gotik İç Savaş tarafından önerilmektedir. Athanaric, MS 367-369 yılları arasında Valens'in istilalarını püskürten Gotik konfederasyonun kralıydı. Athanaric ve Valens arasında imzalanan barış anlaşmasının bir kısmı, Athanaric'in Roma Hristiyanlarını taciz etmek için sınırı geçmediği sürece kendi halkı arasında herhangi bir Hristiyan'a zulmetmekte özgür olduğunu şart koşuyordu.
Aşk tarihi?
Ücretsiz haftalık e-posta bültenimize kaydolun!
Athanaric'in kral olarak konumunun büyük bir kısmı, kabilenin geleneksel dini inançlarını ve kültürünü koruyan kutsal bir görev olan halkın yargıcı rolüydü. Athanaric, kendisinden önceki babası gibi, Hristiyanlığı Gotların yaşam tarzına ve dini anlayışına bir tehdit olarak gördü ve MS 369'dan sonra Gotik Hristiyanlara karşı bir dizi acımasız zulme girişti.
Fritigern'in zulmü durdurmak için Athanaric'e karşı savaşa mı girdiği, yoksa Roma tehdidinin ortadan kalkmasıyla birlikte konfederasyondan çekilip Athanaric'in yönetimine mi meydan okuduğu belli değil. Tarihçi Herwig Wolfram, diğerlerinin yanı sıra, olayın kaotik doğası nedeniyle kaynakların savaş için kesin bir neden vermediğini ve nedenlerin yalnızca çıkarsama yapılabileceğini kaydetti.
Athanaric, Roma istilalarını püskürtmek için gerilla taktiklerini zekice kullanmıştı ve aynısını Fritigern'e karşı da kullanmış olabilir (daha sonra Hunlara karşı yapacağı gibi). Fritigern'in güçlerine karşı nasıl hareket ettiği savaşın geri kalanı kadar belirsizdir, ancak Fritigern'i erken çatışmalarda yendi. Fritigern, müttefiki Alavivus ile birlikte, daha sonra Athanaric'i yenmek için yardım için Valens'e döndü ve biraz ilerleme kaydetmiş gibi görünüyor, ancak yine yenildi.
İşte bu noktada Valens, Fritigern'in ve emrindeki Gotların Hıristiyanlığa geçmesini ve Roma ordusu için savaşçı tedarik edeceklerine söz vermelerini şart koştu. Bu koşullar yerine getirildiğinde, Fritigern ve Alavivus insanlarını Roma'ya götürdü. Antik kaynaklarda Fritigern'den her zaman belirgin bir şekilde bahsedilmesine rağmen, görünüşe göre Alavivus bu Gotların lideriydi ve Fritigern Tuna'yı geçtikten sonraya kadar onun emrindeydi. Alavivus'un rolü belirsizdir, çünkü birincil kaynaklar her zaman Gotik İç Savaşı'na Fritigern ve Athanaric arasındaki bir çatışma olarak atıfta bulunur.
Gotların genellikle iki lideri vardı, bir kral (bir kral olarak bilinir). reikler, bu yargıç anlamına gelir) medeni meselelere başkanlık eden ve bir general (bir olarak bilinir) dux) orduya komuta eden. Alavivus'un bir reikler ve Fritigern onun dux, ancak kaynaklar Fritigern'i şöyle belirtiyor: reikler bu yüzden bu belirsizliğini koruyor. Ancak Valens ile anlaşma yapan ve Gotları Roma topraklarına götüren kişinin Fritigern olduğu açıktır.
Tuna Geçişi ve Roma Trakyasında Yaşam
Thervingian Gotları, yakın Roma gözetimi altında Tuna'yı geçtiler. Artık imparatorlukta güvenlik arayan ancak geçmelerine izin verilmeyen Hunlardan kaçan birçok Got vardı. Roma'nın yeminli düşmanı Athanaric'in bile kabilesini karşıya geçirmek için Tuna'ya yaklaştığı, ancak Roma'nın Valens'le daha önceki çatışmalarından dolayı kendisine ne gibi misillemeler yapmış olabileceğini düşündükten sonra geri döndüğü söyleniyor. Kıyı boyunca konuşlanmış olan bu Romalı askerler, geçmelerine izin verilmeyen Gotları sürekli olarak geri çevirmekten sorumluydu. Tarihçi Christopher Kelly geçişi şöyle anlatıyor:
Birkaç gün ve gece, Thervingi, Karadeniz'in altmış mil batısındaki garnizon kasabası Durostorum yakınlarındaki Tuna'nın en dar noktalarından birinde feribotla geçti. Bu, hızlı akan nehir tarafından daha da zorlaştırılan tehlikeli bir operasyondu, hala bahar yağmurlarıyla şişiyordu. Yavaş ilerlemeden bıkmış ve Roma askeri denetimine güven duymayan birçok Thervingi, içi boş kütüklerden yapılmış kanolarla karşıya geçmeye cesaret etti; en çaresizi yüzmeye karar verdi. Bazıları aşırı kalabalık sallar alabora olunca boğuldu. Karanlık sadece daha fazla kafa karışıklığı getirdi: Kayıklara binmek için eziyet içinde ayrılan dehşete düşmüş ailelerin haykırışları, kıyılara cesetlerin yıkanması, anlayışsız askerlerin sert emirleri. (13)
Karşıya geçtiğinde, Gotik mülteciler için hayat daha da kötüleşti. Kelly, "Durum, sınırdaki Romalı komutan Lupicinus'un ötesindeydi. Uyarı yapmadan, derme çatma bir kampta bir araya toplanmış seksen bin mülteciyle karşı karşıya kaldı. Taşan tuvalet siperleri bir hastalık salgını tehdidinde bulundu; koku yakındaki Durostorum'a sürüklendi. (13-14). Gotlar Hunlardan kaçmıştı ama şimdi yeni düşmanlarla karşı karşıyaydılar: açlık ve sınırdaki Romalı yetkililerin açgözlülüğü. Ammianus durumu şöyle yazar:
Sınırımızın bariyerlerinin çözüldüğü ve vahşet dünyasının Aetna'nın parlayan külleri gibi uzak ve geniş silahlı adam sütunlarını yaydığı bu süre zarfında, zorluklarımız ve yakın tehlikelerimiz, en seçkin askeri reformcuları çağırdı. onların maceraları: o zaman, sanki karşıt bir tanrının seçimindeymiş gibi, insanlar bir araya toplandı ve lekeli bir üne sahip orduların komutasına verildi. Başlarında pervasızlıkta iki rakip vardı: biri Trakya'da general komutanı Lupicinus, diğeri ise tehlikeli bir lider olan Maximus. Onların hain açgözlülüğü tüm kötülüklerimizin kaynağıydı. (10)
Lupicinus ve Maximus, tahıl vagonlarını Gotlardan ayırdılar, kendi karları için satmak için çok miktarda yiyecek çaldılar ve sonra vagonların kampa devam etmesine izin verdiler. Ayrıca toplayabildikleri kadar çok köpek topladılar ve Gotlar çocuklarını köpek eti karşılığında köle olarak sattılar; "Her köpek için bir çocuk gitme oranı söylendi" (Kelly, 14). Yedi ay sonra, kamptaki durum Roma yetkililerinin kontrolü dışında büyüyordu. Lupicinus, durumu görüşmek üzere Fritigern ve Alavivus'u akşam yemeğine davet etti, ancak çok az sayıda kişisel korumalarının Marcianople şehrinin kapılarına girmesine izin verdi.
Gotlar, liderlerinin güvenliğinden endişe ederek, içeri alınmayan koruma üyeleriyle birlikte kapıların dışında toplandılar. Ammianus ve tarihçi Jordanes (MS 6. yüzyıl) daha sonra olanlar hakkında biraz farklı açıklamalarda bulundular, ancak her ikisi de Alavivus ve eskortunun korumalar birliği ile birlikte akşam yemeğinde öldürüldüğünü, ancak Fritigern'in kaçtığını bildirdi.
Birinci Gotik Savaşı ve Edirne Savaşı
Fritigern halkını topladı ve onları bölgede baskınlara götürdü. Lupicinus, bir dizi Got'un çıkarılmasını ve yeniden yerleştirilmesini yönetmek için bir Romalı asker birliği göndermişti ve bu kuvvetler daha önce Tuna sınırını koruyanlardı. Askeri varlığın geri çekilmesiyle, Greuthungi Gotları nehri kolayca geçtiler, ayrıca kolay yağma fırsatını gören birkaç Hun da nehri geçti. Fritigern bu kuvvetleri askere aldı ve onları Lupicinus'a ve ordusuna karşı yönetti, Romalıları kolayca yendi (Lupicinus'un kendisi kaçtı). Gotlar artık tam bir isyan içindeydi ve Trakya bölgesi kaos içindeydi.
Doğu Roma İmparatorluğu'nun başkentinde Valens, Trakya'daki durum hakkında bir şeyler yapmasını talep eden sıradan insanlar tarafından sürekli taciz ediliyordu. Sonunda Gotlara karşı yürümeye karar verdi ve batı imparatoru olan küçük yeğeni Gratianus'un desteğini aldı. Gratian, Valens'e çok yakında geleceğini ve Gotlarla savaşmadan önce onun gelişini beklemesini yazdı. Valens birliklerini Konstantinopolis'ten yürüdü ve Gratian'ın takviyelerini bekledi, ancak bunlar batıda Gratian'ın katılmak zorunda olduğu isyanlar nedeniyle ertelendi. Valens sabırsızlandı ve ordusunu Gotların bilinen son mevzisi olan Edirne şehrine (günümüzde Edirne, Türkiye'ye) taşıdı.
Fritigern adamlarıyla birlikte civardaydı, kırsalı yağmalıyordu ve Valens danışmanlarını topladı ve Gratian'a saldırması mı yoksa beklemesi mi gerektiğini sordu. Bazıları hemen saldırmasını önerdi, bazıları ise Gratian'ı beklemesini tavsiye etti. Valens, Roma'nın ilk günlerinin en büyük imparatorlarını karakterize eden savaşta her zaman zaferi isteyen gururlu ve kibirli bir adamdı.
Görünüşe göre Gratian'ı bekleme tavsiyesi ne kadar önemli olursa olsun, Valens kendi başına saldırmaya çalışacaktı. Ammianus şöyle yazar: "İmparatorun ölümcül ısrarı galip geldi ve saray mensuplarından bazılarının pohpohlayıcı fikirleriyle desteklendi ve Gratianus'un (onların temsil ettiği gibi) zaten kazanılmış olan zaferde pay sahibi olmaması için her şeyi aceleye getirmesini istedi. ancak kazandı" (28). Valens'e ayrıca Gotların kuvvetlerinin 10.000'den az olduğunu, kendi ordusunun ise 15.000'in üzerinde olduğunu anlaması için verildi (ancak eski tarihçiler bu sayıları çok daha yüksek tutuyorlardı). Roma kuvvetlerine Gotlara saldırmak için seferber olma emri verdi.
Ordu savaşa hazırlanırken Fritigern'in kuvvetleri dağıldı. Valens'in gözcüleri, Gotların kampında gördükleri sayı olduğu için 10.000 civarında küçük bir sayı bildirmişti; gerçek sayı 20.000'e yakındı, ancak süvariler (yaklaşık 5.000 adam) bir baskın için uzaktaydı. Fritigern onları geri aramak için haberciler gönderdi ama biraz zaman kazanması gerekiyordu. Valens'e iki mektupla bir elçi gönderdi; Bunlardan ilki, Valens'in başlangıçta kabul ettiği topraklarda Gotların Trakya'ya yerleşmesine izin vermesi halinde barış teklif ederken, ikincisi Valens'e özel bir mektuptu.
Bu mektupta Fritigern, esasen kendisinin ve Valens'in eskisi gibi arkadaş olabileceklerini umduğunu ve Fritigern'in hiçbir zarar vermek istemediğini ve hiçbir tehdit oluşturmadığını; basitçe, halkını kontrol altında tutmakta zorlanıyordu ve zaman zaman, bir Roma kuvveti onları tehdit edip geri çekilene kadar kırsal bölgeyi harap etmelerine izin vermekten başka seçeneği yoktu. Fritigern, Valens'e bu mevcut durumun o örneklerden biri olduğuna ve düşmanlıklara gerçekten ihtiyaç olmadığına dair güvence verdi.
Valens mektupları okudu, ancak Ammianus'un belirttiği gibi, "elçiler konusunda samimiyetlerinden şüphe duyuldu ve amaçlarını gerçekleştiremeden ayrıldılar" (28). Aslında, yapmak üzere gönderildikleri şeyi tamamen başarmışlardı: Got süvarileri geri dönene kadar Valens'in savaşa girişini geciktirmek.
Valens ordusunu Got kampına doğru yürüttü ve onları saldırı düzenine soktu. Bu arada, Got süvarileri hala geri dönmemişti ve Fritigern'in daha fazla zaman kazanması gerekiyordu. Yeniden Valens'e müzakereler talep etmek ve barış teklif etmek için elçiler gönderdi, ancak bu sefer Valens mektupları okumayı bile reddetti çünkü haberciler düşük rütbeli idi ve sadece önemli olduğunu düşündüğü kişilerle konuşacaktı.
Elçiler görevleriyle Valens'in dikkatini dağıtırken, diğer Gotlar Roma ordusunu çevreleyen tarlaları ateşe verdi. Tüm hesaplara göre, gün sıcaktı ve Romalıların yürüyüş için seferber edilmeden önce yemek yemeye zamanları olmamıştı. Dahası, ağustos güneşinin altında tam savaş kıyafeti içinde saatlerce düzende duruyorlardı. Etraflarındaki yangınlardan çıkan duman, sefaletlerini daha da artırdı. Ammianus yazıyor:
Düşman, sözde ateşkes sırasında süvarilerinin geri dönebileceğini ve yakında ortaya çıkacağını umdukları için bilerek geciktirdi; Ayrıca, geniş ovalar, düşmanın aynı amaçla odun ve kuru yakıtla beslediği ateşlerle parıldarken, askerlerimiz ateşli yaz sıcağına maruz kalsınlar ve kuru boğazlarından bitkin düşsünler. Bu kötülüğe bir ölümcül daha eklendi, yani insanlar ve hayvanlar şiddetli açlıkla işkence gördüler. (29)
Valens'in kuvvetleri tam olarak toplanmamıştı, cephe hatlarına doğru bir çarpışma savaşı başlattığında bazıları hala sahaya geliyordu. Romalılar geri püskürtüldüler ve aynı zamanda Got süvarileri geldi ve saflarını geçti. Ammianus savaşı şöyle anlatır:
Yol vermekte olan askerlerimiz toplandı, cesaret verici birçok bağırışlarda bulundu, ancak alevler gibi yayılan savaş, birçoğu dönen mızrak ve oklarla delinirken kalplerini korkuyla doldurdu. Sonra çizgiler gagalı gemiler gibi bir araya geldiler, sırayla birbirlerini ileri geri ittiler ve denizdeki dalgalar gibi alternatif hareketlerle savrulmaya başladılar. Ve vagonlara kadar ilerlemiş olan ve herhangi bir desteği olsaydı daha da ileri gidecek olan sol kanat, süvarilerin geri kalanı tarafından terk edildiğinden, düşmanın sayıları tarafından zorlandığı için ezildi. ve sanki güçlü bir surun çöküşüyle boğulmuş gibi. Piyadeler böylece korumasız kaldılar ve birlikleri o kadar kalabalıktı ki, neredeyse hiç kimse kılıcını çekemez veya kolunu geri çekemezdi. Toz bulutları yüzünden gökyüzü artık görülemezdi ve korkunç çığlıklarla yankılanıyordu. Bu nedenle, ölümün dört bir yanından dönen oklar, her zaman ölümcül etkiyle işaretlerini buldu, çünkü senin önceden görülemez ve onlardan korunamazdın. (30-31)
Valens ölümcül şekilde yaralandı ve koruması onu yakındaki bir kulübeye taşıdı, burada onu güvende tutmak için ikinci kata çıkardılar ve yaralarına baktılar. Bu zamana kadar Gotlar Roma hatlarını tamamen kırmışlardı ve ellerine geçen her Roma askerini katlettiler. Kulübeye yaklaşan Gotlar içeri girmeye çalıştı ama Valens'in koruması üst pencerelerden onlara ok attı, bu yüzden binayı ateşe verdiler ve Valens muhafızıyla birlikte yanarak öldü.
Ammianus, muhafızlardan birinin pencereden atladığını ve Gotlar tarafından alındığını ve "onlara olanları anlattığında, Roma imparatorluğunun hükümdarını canlı ele geçirmediği için büyük bir ihtişamla aldatıldığı için onları üzüntüyle doldurdu. "(33). Roma ordusunun katliamı, Gotlar kamplarına döndüğünde ve hayatta kalan Romalılar, mümkün olan her şekilde sahadan kaçtıklarında, gece çökene kadar devam etti. Bu adamların çoğu Edirne şehrine geri döndüler ve bir saldırı ihtimaline karşı şehri güçlendirmeye yardım ettiler.
Edirne Kuşatması ve Sonrası
Ertesi sabah, Gotlar şehre saldırdılar ama geri püskürtüldüler. Fritigern, dediği gibi, "taş duvarlarla barış yapmayı" öğrenmişti, çünkü halkı kuşatma araçlarından yoksundu ve müstahkem şehirleri alamazdı. Ancak askerleri, Valens'i canlı ele geçirme şansını kaybetmiş ve imparatorluk standartlarının ve hazinesinin şehirde olduğunu duyunca, Edirne'yi yalnız bırakma tavsiyesini dinlemeyi reddettiler. Üstün sayılarının ve önceki gün kazandıkları zaferin Romalılar üzerindeki moral bozucu etkisinin şehri ele geçireceğinden emin görünüyorlardı.
Gün boyunca Gotlar şehir kapılarını kırmaya veya surlara tırmanmaya çalıştılar ve hatta sığınak arıyormuş gibi davranarak şehre girmek için yanlarında olan Romalılardan oluşan bir heyet gönderdiler ve sonra şehri ateşe verdiler (niyetleri keşfedildi ve onlar idam edildi), ancak herhangi bir ilerleme kaydedemediler. Ammianus'a göre, akşama doğru, "birbirlerini, Fritigern'in daha önce tavsiye ettiği gibi, kuşatmanın sefaletinden tamamen uzak durmadıkları için pervasız bir budalalıkla suçlayarak tesellisiz bir şekilde çadırlarına çekildiler" (38). Ertesi sabah Fritigern'in önderliğinde bölgeyi terk ettiler ve bölgedeki zengin mülklere ve köylere baskın düzenlemeye devam ettiler.
Roma ordusunun üçte ikisi, Doğu İmparatorluğu'nun imparatorunun yanı sıra savaşta kaybedilmişti. Kelly şöyle yazıyor:
Edirne Savaşı, yedi yüz yıl boyunca Romalıların uğradığı en büyük yenilgiydi: otuz bin askerden yirmi bini öldürüldü. İmparatorluk sarayı hatibi Themistius'un tüyler ürpertici ifadesiyle, bir yaz öğleden sonra 'bütün bir ordu bir gölge gibi yok oldu'. Roma politikasının bu yıkım anının etkisi küçümsenemez. En önemlisi, yenilgi, Tuna sınırının imparatorluğun güvenliği için önemini ortaya çıkardı. Valens, Karadeniz'in batısında ortaya çıkan Hun tehdidinin neden olduğu bozulmaya tepki vermekte kritik derecede yavaştı. Fritigern'e verdiği destek, Athanaric'in düzeni yeniden sağlama girişimlerini engelledi. Thervingi'nin geçişi kötü yönetildi ve gözaltı ve polislik işleri zar zor yetkin subaylara bırakıldı… Batı'dan takviye beklemeden Edirne'de savaşma kararı, imparatorluk tarihinde herhangi bir imparator tarafından yapılan en kötü karar çağrılarından biriydi. Roma imparatorluğu. Yenilginin boyutu, Valens'in zaferi tek başına ele geçirmek için acele etmesinin doğrudan bir sonucuydu. (21-22)
Edirne'deki yenilgi, yavaş yavaş düşüşünü sürdürürken Roma İmparatorluğu'nu gelecek yüzyılda da rahatsız etmeye devam edecekti. Ancak Fritigern için bu büyük bir zaferdi ve o ve yandaşları Trakya boyunca akınlarına devam ettiler ve Balkanlar'a ve ardından Yunanistan'a geçtiler. Hiçbir Roma kuvveti onları durduramadı. Fritigern'in nerede ve nasıl öldüğü bilinmiyor, ancak 380 CE'den sonra artık hiçbir tarihçinin hesabında bahsedilmiyor.
Valen'in ölümünün ardından, imparator I. Theodosius Doğu İmparatorluğu'nu yönetti ve MS 382'de Gotlarla bir barışı sağlamayı başardı. Bu barış, MS 395'te I. Theodosius'un ölümüne kadar sürecekti, yine Romalılar Gotlara kötü davranma hatasını yapacaklardı (en önemlisi onları MS 394'teki Frigidus Savaşı'nda ön saflarda kullanarak) ve sonuçlanan çatışmayı başlatacaktı. MS 410'da Vizigotlardan I. Alaric tarafından Roma'nın yağmalanması. Fritigern'in erken yaşamı ya da ölümü hakkında hiçbir şey bilinmemekle birlikte, Roma'ya uzun tarihinin en kötü askeri yenilgisini veren büyük bir savaşçı ve halkının lideri olarak hatırlanır.
Athanaric'e karşı savaş
Socrates Scholasticus, Sozomen ve Zosimus, Fritigern ve Athanaric arasındaki çatışmalara atıfta bulunur. [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] Ammianus Marcellinus ve Philostorgius bu tür çakışmaları kaydetmez.
Sokrates'e göre, Fritigern ve Athanaric (Therving) Gotların rakip liderleriydi. Bu rekabet savaşa dönüştüğünde, Athanaric avantajı elde etti ve Fritigern Roma'dan yardım istedi. İmparator Valens ve Trakya sahra ordusu müdahale etti, Valens ve Fritigern Athanaric'i yendi ve Fritigern, Valens'in izlediği aynı öğretileri izleyerek Hıristiyanlığa dönüştü. [ 5 ] Sozomen, Sokrates'in hesabını takip eder. [ 6 ]
Zosimus'a göre Athanaric (Athomaricus) Gotların (İskitler) kralıydı. Edirne'deki zaferlerinden bir süre sonra ve Theodosius'un tahta çıkmasından sonra Fritigern, Alatheus ve Saphrax Tuna'nın kuzeyine taşındı ve Tuna'nın güneyine dönmeden önce Athanaric'i yendi. [ 7 ]
Fritigern'den bahseden en eski kaynaklar, Roma İmparatorluğu imparatoru Valens'in Thervingi'ye saldırdığı döneme (367-369) ve Hunların Thervingi'ye baskın düzenlediği döneme (yaklaşık 376) dayanmaktadır. Bu dönemde Fritigern ile önde gelen Therving hükümdarı Athanaric arasında bir iç savaş çıkmış olabilir. Bu iç savaştan önce veya bu savaş sırasında Fritigern ("Arian") Hıristiyanlığa dönüştü. Yine de, Athanaric bu savaşı kazanmış gibi görünüyor. Bu, tarihçiler tarafından Athanaric'in daha sonra 376'da Hunlara karşı savaşta Thervingi'ye liderlik edeceği gerçeğinden çıkarılmıştır. [ kaynak belirtilmeli ] [ orjinal araştırma? ]
Kardeşler
- FRITIGERN II VON THURINGEN yaklaşık 245- EvliCHROCA D'ALEMANIE yaklaşık 257
- FRITIGERNA VON THURINGENEvliGANNEBAUD DE WISIGOTHIE yaklaşık 240
Bu Yeni Dizinin Arkasındaki Gerçek 'Barbarlarla' Tanışın
Yıllar boyunca History'nin realite TV programlarından bazılarını beğenmiş olmama rağmen, ağın temelini oluşturan gerçek tarihsel dönemleri ve olayları açıklayan o özel programları ve belgesel dizilerini özlüyorum. Neyse ki, 6 Haziran Pazartesi akşamı saat 9'dan itibaren yepyeni bir tane alacağız. ET, Barbarlar Yükseliyor. Yine de, ne kadar olduğunu merak etmek doğal olurdu. Barbarlar Yükseliyor bu dört bölümlük belgesel dramayı izlerken gerçek bir hikaye.
Sonunda çöküşüne katkıda bulunan barbar isyancı liderlerin gözünden Roma İmparatorluğu'nun çöküşüyle ilgili bu dizi, dramatik canlandırmalara sahip olsa da, tarihin tamamen doğru bir tasviri olmalıdır. "Dört bölümlük belgesel-dram, 700 yıllık üstünlük mücadelesinin, gelecek dünyayı şekillendirecek bir özgürlük mücadelesinin gerçek hikayesini ortaya koyuyor." Tarih diziyi web sitesinde anlatıyor. Ve dizide yer alan dokuz ana barbar liderin tümü, Roma İmparatorluğu'nu yıkmaya yardım eden gerçek insanlardı.
Barbar liderlerin "tarihin dramatize edilmiş tasvirlerine", Tarihçilerin, askeri liderlerin ve sivil haklar aktivistlerinin yer aldığı uzman yorumları eşlik edecek. Ağ, yeni diziyle ilgili bir basın açıklamasında, "efsanelerin arkasındaki gerçeklere dayalı tarihin ortaya çıkarılmasına" yardımcı olacaklarını söyledi. Bu çağdaş yorum sadece yardımcı olmakla kalmayacak Barbarlar Yükseliyor geçmiş hakkında gerçek bir hikaye anlatın, ama aynı zamanda dünyamızın neden bugün böyle olduğunu anlamamıza da yardımcı olmalıdır.
Tabii ki, bu mümkün Barbarlar Yükseliyor tarih, tüm tarihçilerin aynı fikirde olmadığı ve zamanla yeni keşifler yapıldıkça değişebilen çeşitli kaynaklara ve hesaplara dayandığından yüzde 100 doğru olmayacaktır. Ancak bu dokuz barbar liderin hikayeleri, yıllar içinde onlar hakkında öğrendiklerimizle genel olarak tutarlı olmalıdır. Lafı fazla uzatmadan tarihi biraz tanıyalım Barbarlar Yükseliyor aşağıda bu "efsaneler" hakkında sunum yapacak.
Hannibal
Barbarlar Yükseliyor History'nin web sitesine göre, Birinci Pön Savaşı'nda Romalılarla savaşan ve Romalılar Kartaca filosunu yok ettikten sonra Sicilya'yı terk etmek zorunda kalan general Hamilcar'ın oğlu Kuzey Afrika'daki Kartacalı Hannibal'ın hikayesiyle başlıyor. Hamilcar, oğluna Romalılardan intikam almaya yemin etti ve kendisi de bir general olduğunda tam da bunu yapmak için yola çıktı.
Yaklaşık 100.000 kişilik büyük bir ordusu ve şimdilerde meşhur olan fil kullanımıyla Hannibal, sonunda kuvvetlerini Alpler'den İtalya'ya doğru yürüttü. O zamana kadar filosunun çoğunluğu yok edilmiş olsa da, kalan birlikler Roma İmparatorluğu'na zarar verdi, hatta Tarihe göre savaşın en kötü Roma yenilgisi olan Cannae'de bir Roma kuvvetini yok etti.
Ancak Hannibal'in kardeşleri tarafından yönetilen ordular yenildikten ve Romalılar Kartaca'ya saldırdıktan sonra, general sürgüne zorlanmadan önce Roma ile bir barış anlaşması müzakere etti. Hannibal, Romalıların onun için geldiğini duyduğunda, büyük olasılıkla MÖ 181 veya 183'te olduğu gibi, daimi düşmanlarının onu yakalamasına izin vermek yerine kendini zehirledi.
Viriathus
Sıradaki Barbarlar Yükseliyor History'nin internet sitesindeki açıklamasına göre, şu anda Portekiz ve batı İspanya olarak bilinen bölgelerin bir bölümünde bulunan Lusitania'lı Viriathus olacak. Romalılar, MÖ 151 civarında Lusitanyalılarla bir barış antlaşması imzaladılar. ve yaklaşık 30.000 kişi olduğu bildirilen savaş çağındaki tüm erkekleri öldürdü veya köleleştirdi. Viriathus kaçtı ve Romalılara karşı hayatta kalanlardan oluşan bir isyancı ordusuna liderlik etmeye devam etti.
Viriathus, yüksek eğitimli Romalı askerlerle savaşmak için ordusuna gerilla savaşı uygulattı ve başarılı oldular, öyle ki komşu kabileler bu stratejiyi Romalılara karşı da kullandılar. Viriathus, MÖ 139'da Romalılarla barışı başlatmaya çalıştı, ancak habercilerini ona karşı çevirdiler ve isyancı lideri uyurken öldürdüler.
Spartaküs
Spartacus, en çok, yukarıda fragmanı görülebilen, aynı adı taşıyan 1960 destansı filmi ve daha yeni Starz serisi gibi dramatik tasvirleriyle tanınan tarihi bir şahsiyettir, ancak bu adam çok gerçekti. Tarihin web sitesindeki açıklamasına göre, şu anda Doğu Avrupa'da bulunan Trakya'da doğan Spartacus'ün, ordularında yardımcı olarak hizmet ettikten sonra Romalılar tarafından yakalanıp köleleştirildiği söyleniyor.
2000'ler gibi filmlerde göz kamaştırırken bile pek de iyi bir iş olmadığını bildiğimiz gladyatör seçildikten sonra. gladyatörSpartacus, düzinelerce gladyatör arkadaşıyla bir kaçış organize etti. Ordu, Spartacus ve birliklerinin Vezüv Dağı'nda Romalıları yenmesinden sonra büyüdü. Üç güçlü Roma generali (Marcus Licinius Crassus, Pompey ve Lucullus) sonunda ordularıyla Spartacus ve isyancılarını devirmek için bir araya geldi. Spartacus'ün savaşta yaralandığı söylenir, ancak cesedi asla bulunamadı. Bu savaştan kurtulanlara gelince, gelecekte Roma'ya meydan okumayı düşünen herkese bir uyarı olarak Roma'ya giden Appian Yolu boyunca çarmıha gerildiler.
Arminius
Arminius ve kardeşi Flavus, Romalılar Cherusci kabilesini yendikten sonra Roma'ya rehine olarak gönderildiler, History'nin web sitesinde açıklıyor. Oradayken, Roma kültürüne asimile olmaya, eğitim almaya, asker olarak eğitime ve Roma vatandaşı olmaya zorlandılar. Şu anda Almanya'nın Detmold kentinde bulunan bir heykeli yukarıda gösterilen Arminius, sonunda Roma ordusunun saflarında yükseldi.
Ancak Arminius, anavatanı Germania'ya döndüğünde ve halkının Roma valisi Varus tarafından ağır vergilendirildiğini ve köle muamelesi gördüğünü keşfettiğinde, bir isyan başlatmaya karar verdi. O andan itibaren, Romalılar hakkında istihbarat toplarken aynı zamanda onları kovmak için bir Germen koalisyonu kurarak bir tür çifte ajan olarak oynadı.
Arminius ve isyancılar Romalıları pusuya düşürdüler ve gerilla taktiklerini kullandılar. "Roma'nın en küçük düşürücü yenilgilerinden biri" olan History'nin kendi web sitesinde belirttiği gibi, bu barbarlar için büyük bir kazançtı. Arminius daha sonra Cherusci'nin lideri oldu ve sadakati bir kez daha Germen kabilesine tamamen bağlıydı. Arminius, karısını kaçırmadan ve Weser Nehri'ndeki bir savaşta yaralanmadan önce iki yıldan fazla Romalılarla savaştı. Geri çekilmesi, isyanının sonu anlamına geliyordu ve Tarihe göre, kendi ailesinin bir üyesi tarafından ihanete uğradı ve öldürüldü.
Boudica
Boudica, filmde yer alan tek kadın isyancı liderdir. Barbarlar Yükseliyor, ama oğlum, o şiddetliydi. Kraliyet ailesinde doğdu ve Roma'nın Britannia eyaletindeki bir Kelt savaşçı kabilesi olan Iceni'nin kralı Prasutagus ile evlendi. Romalılar ve Iceni arasında anlaşmazlık olsa da, sonunda barış buldular ve Prasutagus, Roma imparatorunu karısı ve iki kızıyla birlikte krallığının ortak varisi yapmayı kabul etti.
Ama Prasutagus öldüğünde, Romalılar bu vaadi yerine getirmediler. History'nin internet sitesinde, Romalılar Prasutagus'un topraklarını ilhak etti, Boudica'yı dövdü ve eski kraliçe protesto ettiğinde kızlarına tecavüz etti. Kralın akrabaları köleleştirildi.
Bütün bunlardan sonra, Boudica beyinden intikam aldı ve İngiliz kabilelerini İmparatorluğa karşı isyan etmek için birleştirdi. Tarihi, web sitesinde, ordusunu, Roma gücünün üç büyük merkezini yok eden ve "Romalılaşmış" sivilleri ve bir Roma lejyonunu öldüren bir "adanın Roma yerleşimlerine karşı bir "kes ve yak" kampanyasına yönlendirdi.
Ancak, Boudica'nın kuvvetleri sonunda Romalılar tarafından Londinium yakınlarındaki bir ovada yenildi. Boudica'nın akıbeti hakkında çeşitli rivayetler vardır. Bazıları onun savaştan kaçtığını söylüyor, diğerleri kendini zehirlediğine inanıyor ve yeni bir saldırı planlarken bir hastalıktan öldüğüne dair başka bir kayıt var. Ancak çoğu tarihçi onun Britanya halkını birleştiren ilk kişi olduğu konusunda hemfikirdir.
Fritigern
Ve şimdi, History'nin web sitesine göre, şimdi Romanya olarak bilinen Fritigern sayesinde Gotlara ulaşıyoruz. Kabilesi Hıristiyanlığa geçtikten sonra, diğer Hıristiyan ve Roma imparatoru Valens'ten, Hunlardan kaçabilmeleri için halkına sığınma vermelerini istedi ve karşılığında Roma ordusu askerlerini verecekti. Valens, Gotların Tuna'yı geçmelerine ve Trakya'ya yerleşmelerine izin verdi, ancak generali Lupicinus, karşılığında birkaç tayın için yüksek fiyatlar talep ederek Gotların çaresizliğinden yararlandı. Dahası, Lupicinus, Got liderleri Roma kampında yemek yemeye davet etti, ancak korumalarını öldürerek ve onları yakalayarak onlara ihanet etti.
Romalılar Fritigern'i öfkeli Gotik kitleleri sakinleştirmesi şartıyla serbest bıraktı, ancak bunun yerine intikam almak, Lupicinus'un ordusuna saldırmak ve Tarihe göre diğer asi barbarlardan destek almak için çalıştı. Fritigern'in birlikleri sonunda Doğu ve Batı İmparatorlarından gelen lejyonlarla karşı karşıya kaldı ve Gotlar Romalıları yendi. Artık Roma'nın egemenliği altında olmayan Trakya'ya yerleştiler. Fritigern kısa bir süre sonra öldü, ancak zafer kabilesi için tatlıydı.
Alarik
History'nin internet sitesinde, Fritgern'in ölümünden sonra Alaric'in Vizigotların lideri ve nihai kralı haline geldiği belirtiliyor. Alaric, savaşçılarının Roma ordusunun resmi bir parçası olmasını istedi, ancak Romalıların kötü niyeti ve ihanetleri onu sonsuza dek onlara karşı çevirdi. His troops faced off with those of the half-barbarian general Stilicho several times over the years.
After Stilicho was arrested and executed because the Romans suspected he was an enemy of the state, his remaining barbarian forces joined Alaric's army, History's website says. Alaric and the Goths entered Rome, demanding the freedom of 40,000 Gothic slaves and command of the Roman army. The Romans freed the slaves and gave Alaric a large sum of gold, but they refused to make another barbarian the commander of their army.
The Goths attacked Roma again for the third time in three years in 410 A.D., but Alaric died of disease that same year. Still, his reign showed that Rome wasn't invincible anymore, according to History.
Attila
Attila is one of the more famous rebel leaders to be featured in Barbarians Rising, and for good reason. As the leader of the Huns from Central Asia, Attila basically wanted to conquer the world, according to History's website. When Attila became the sole ruler of the Huns in 445 A.D. after his brother Bleda's mysterious death, the Romans recognized him as a major threat.
The Hun attacks in Eastern Europe caused a refugee crisis, which motivated barbarian tribes to make nice with the enemy Romans, as the aforementioned Fritigern did for the Goths. After the Huns developed siege weapons to take over walled cities and Attila eventually partnered up with the Vandal King Geiseric, the Huns' invading army was a serious force to be reckoned with, History's website says. Some incredibly bloody battles for both sides ensued.
However, the Huns became less of a threat to the Roman Empire when Attila mysteriously died after his marriage to an Ostrogothic princess, History describes on its website.
Geiseric
Geiseric was king of the Vandals, a traditionally wandering tribe who were eventually allowed to settle in Roman North Africa, History's website describes. Once they arrived, they were told to return to Spain, but Geiseric did not take no for an answer. The Vandals defeated the Roman forces, conquered a coastal territory, and then successfully led his troops into Carthage. Geiseric then turned "his Vandals into the Mediterranean's most formidable pirates," as History describes, and captured and sacked Sicily. While Rome was busy fending off Attila and the Huns, Geiseric and the Vandals easily raided Southern Europe.
In the 450s, Geiseric simultaneously made peace with the Roman Empire and bribed Attila to attack the Romans, according to History. After Emperor Valentinian died in a palace coup, Geiseric and the Vandals sacked Rome in 455, which was essentially the final nail in the coffin for the once-mighty empire. Geiseric would live for more than 20 years after that, dying in 477 after nearly 50 years on the throne.
Clearly, Game of Thrones has nothing on the history of the barbarian leaders.
The bloodbath at Adrianople [ edit | kaynağı düzenle ]
The Romers ended up finding out that Fritigern was wading towards Adrianople with his band, however they mistakenly thought that Fritigern only had around 10,000 men with him. The Kaiser bold as ever called a moot with his hildwisers, there Valens trusting the wisdom of his underlings as well as his sithreaden's might settled on rushing against the Goths as soon as they could. In the night of 8 August Fritigern sent a few tidings to the Romish overlord, telling him that he only wanted land in Thrace, and that if they were given said land the Goths would come to help him in the hilds to come. Valens, thinking that Fritigern was not being earnest, choose to waymind the earful.
Tired of waiting and true to his word to rush and slaughter Fritigern and his men, Valens marched his Sithreaden to met the Goths early in the morning of 9 August 378. After many stounds of marching under the summer heat his men came within the sight of a great stronghold made out of wagons. Fritigern was biding his time by sending some of his men to talk to Valens, trying to chaffer a stop to the fighting between them, for Fritigern was waiting for the arrival of the Gethrung horsemen lead by the heretoughs Alatheus and Saphrax which was unknown to the Romers.
The Eastern Romers tired and withered under the hot summer sun were quite bothered by the fires the Goths made to blow smoke and ash into them. Valens, seeing the way the wind was blowing, had an afterthought and sent the Frank Richomeres to talk with Fritigern. However the tired Romers could not wait any longer and rushed to meet the the Goths in the hildfield, starting the hild of Adrianople.
As the hild started the tired Romers were met with overwhelming strenght and eagerness from the Goths. The unmatched boldness and fearlessness of the Gothish men during orrest was spoken of by many following the hild. It was said that a Goth would get his arm slashed off, and even so he would still keep fighting for the lives of his kinmen and children until he bleed out. The withered Romers could not win any ground, and soon they started wavering. However the Gethrung horsemen had arrived at last, and they smashed against the Romers breaking them.
Talk:Fritigern
(1) There is nothing to suggest Fritigern was king (reiks). The Romanized form 'Fritigernus' leaves some doubt about the Gothic form, its component roots, and thus, its meaning. The specified form and translation are reasonable but hypothetical.
(2) There are problems identifying the Thervingi of the 370s with the Visigoths of the 390s and later. Heather demonstrates that the later Visigoths emerged from mixed Therving/Greuthing/other groups. Heather also notes the survival of Gothic, including Therving, groups outside the Roman sphere.
(3) The famine may have taken place in 376 or 377. Ammianus strongly suggests the famine came before any formal settlement, while many Goths were penned into refugee camps.
(4) The date of death is hypothetical.
Mainly Ammianus, Jordanes & Zosimus.
Mainly Heather, Peter, 1998, 'The Goths.' Also Wolfram, Herwig, 1988, 'History of the Goths.'
Wulfila's translation of the New Testament (in part). Also Bennett, William, 1980, 'An Introduction to the Gothic Language,' & Wright, Joseph, 1954, 'Grammar of the Gothic Language.'
Since three users have updated the main page since I posted my concerns, and none have addressed my concerns (on the article or the talk page), I noted these concerns on the article page. I would have to cut half the article to resolve my concerns about its accuracy. I am not willing to tear down other people's work and I would much rather address everything on this talk page. My apologies if this violates wiki protocol Thank you. Jacob Haller 03:54, 26 May 2006 (UTC)
Why in the world is this article included in the Spain Project? Fritigern never came within a thousand miles of Spain, and the Visigothic kingdom won't exist for another century. Also, the third paragraph equates the Goths with the Scythians, which is obviously not true. --Michael K. Smith (talk) 19:37, 19 February 2009 (UTC)
You are correct about Spain however, ancient historians often called the Goths Scythians - they came from roughly the same place as the Sythians came from, therefore they were Scythians, and a barbarian is a barbarian, right? (Don't blame me, that's how the ancients thought.) --Jmullaly (talk) 13:30, 4 January 2011 (UTC)
One Arrow
benn 378, a single soldier, not even an officer, made a mistake that greatly hastened, and perhaps even led directly to, the final destruction of the Western Roman empire. It all started far away in the steppes of Asia. This is the traditional home of most tribes of horse barbarians, and among others, the Goths had started there before moving into eastern Europe. The Goths were tough, but they migrated toward the borders of both Roman empires (Byzantine and western) because a much nastier bunch of barbarians were pushing them. These were the Huns, as in Atilla the Hun, who were destined to wreak havoc across most of Europe a generation later. But at this time, the Huns were still a distant threat, and the Goths were on Rome&rsquos border asking to cross and settle into territories then controlled by the western empire. They were split into two groups: the eastern Ostrogoths and the western Visigoths. As described in Mistake 19 (see pages 77-79), Visigoth leaders met with Roman officials and asked permission for their people to enter Roman territory. It was agreed that if the men left their weapons behind, the Goths would be welcome. It was also agreed, since there would be no chance for the Visigoths to raise crops, that Rome would provide them food to get by until the next harvest.
The entire population migrated hundreds of thousands of men, women, and children, with tens of thousands of warriors among them, crossed into the Roman empire. Even though they had not agreed to the deal, the other large group, the Ostrogoths, under pressure from Hun allies and caught amid the confusion, also crossed over the river that marked Rome&rsquos boundary. It became obvious fairly quickly that there simply was not enough food available for the Romans to keep the Goths supplied. Starving, the Visigoth tribes began taking what food they could find, often pillaging the villages while doing so. A near-constant fight between small groups of Goths and small Roman units erupted. To try to deal with the problem the two Roman governors requested a meeting with all of the Visigoth leaders. The meeting was a ruse with the intention of assassinating all of the Visigoth leadership, likely as a prelude to enslaving the hungry and (they hoped) leaderless Goths.
The assassination attempt failed, miserably. The Visigoth leaders escaped, their army was soon reinforced by the Ostrogoths, and open warfare resulted. For months, both sides sparred, small bunches of horsemen raiding and then ambushing one another, as infantry units defended the larger Roman towns and cities. Finally, Emperor Valens arrived to take control of the war. He hoped to win a decisive battle that would crush or drive the Goths away. The Visigoth king Fritigern offered peace if the Romans would allow his people to virtually take over the province of Thrace. This was rejected by Valens, who collected a large army made up of both cavalry and infantry. Fritigern also gathered the Goths, but once more offered to negotiate.
At this point in history, the Goths as a people were almost as civilized as the Romans and were actually more literate than the Roman citizens of Gaul. Their leaders were angry, but they also saw that both sides had more to lose than win. They did not really want a war or a battle whose loss would destroy them as a people. Even if they won, they were just weakening a potential future ally against the Huns. What the Goths really wanted was a safe place to settle. This is later shown by the fact that the Goths did unite with what was the last real Roman army to face down and defeat Atilla and the Huns eighty years later. The Visigoths may not have liked Rome, but they feared the Huns more.
The two armies met near Adrianople and camped in sight of each other. It was agreed that Valens would send a delegation into the ring of wagons that formed the Visigoths&rsquo camp. Remember, this was a movement of the entire Visigoth people, and in that camp were not only warriors but also families. Each side, not without cause, watched for betrayal and formed up their horsemen, ready to attack as needed. But Fritigern seems to have been more than ready to talk peace. Then a small mistake doomed Rome.
As the Roman delegation rode toward the Visigoth camp, they had to be nervous. Their side had just used a similar maneuver in an attempt to assassinate the very leaders they were riding to meet. Around them, thousands of horsemen armed with bow and lance stood poised to attack one another. For months, both sides had been fighting small, bitter battles and rarely taking prisoners.
Maybe it was in response to some sort of unusual movement on the wall of wagons as the Romans approached. Or maybe he saw an old enemy. One of the soldiers, who was acting as the bodyguard for the Roman delegates, fired an arrow, one arrow only, toward the disturbance. The other guards may have fired then as well. None survived to say if they did or did not. The Visigoths reacted with a shower of arrows. Most of the Roman delegation fell, and the survivors fled.
Seeing this, the Roman cavalry charged the Goths&rsquo camp from their position on both flanks of the infantry. The horsemen were unable to break into the Visigoth camp they surrounded. The bulk of the Visigoth and Ostrogoth heavy cavalry, well-armored men on fresh horses, had returned late. They had been waiting out of sight, behind a small wood, to one side of the battlefield. These armored horsemen charged first one, then the other force of Roman cavalry. Assailed by arrows from the wagons and attacked from behind by thousands of armored warriors, both groups of Roman horsemen fled. This left the still-unformed and badly trained Roman infantry at the mercy of the entire Gothic army. About 40,000 men died, and the power of the Western Roman empire was broken forever. Roman armies became less and less Roman and more and more barbarian. The vaunted infantry of the legions was shown to be gone. Rome never again ruled more than parts of Italy, and within a century, the city of Rome itself had fallen twice and the barbarian Odoacer held the meaningless title of emperor.
If that one arrow had not been fired, there was a very good chance that peace could have been achieved. It was the Visigoths, who had valid claims and concerns, who had asked to talk, and it was very much in Valens&rsquo interest to have them as allies and not enemies. Without the disaster at Adrianople, Rome would have remained stronger and much more capable of defending itself. A Rome that still had a real army with Gothic allies might have maintained the high level of culture and literacy the Romans and Goths shared. The centuries that followed the Battle of Adrianople are described as the Age of Barbarians and the Dark Ages. Except for one arrow fired by an anonymous bodyguard, those times might have been much less barbarous and far less dark.
Valens Makes a Treaty With the Goths
The Tervingi Goths led by their king Athanaric had planned to attack Valens' territory, but when they learned of Procopius' plans, they became his allies, instead. Following his defeat of Procopius, Valens intended to attack the Goths, but was prevented, first by their flight, and then by a spring flood the next year. However, Valens persisted and defeated the Tervingi (and the Greuthungi, both Goths) in 369. They concluded a treaty quickly which allowed Valens to set to work on the still missing eastern (Persian) territory.
378 Adrianople: Rise of the Barbarians And The Beginning Of The End Of The Roman Empire
The Fall of Rome was an arduous, drawn-out process, lasting centuries in the West to over a thousand years in the East. The so-called “barbarians” are often considered a main factor in the fall of the Western Empire and the weakening of the East.
By the 4 th century CE, the Romans had a lot of experience with barbarian confederations, opting to fight, recruit, settle or pay off tribes as they saw fit. For the Eastern Romans in the late 4 th century, they had to decide what to do with the large Gothic horde at the banks of the Danube.
This was not the first interaction between the Romans and the Goths, as the Goths had rampaged through Thrace a little over a hundred years before Adrianople and actually killed the co-Emperors Decius and Herennius Etruscus at the disastrous battle of Abritus, though this was during a period of instability in the whole empire and there was a recovery before the next major Gothic interaction.
The Goths were culturally and linguistically Germanic, supposedly migrating from Scandinavia then occupying areas around Crimea and the Black Sea. In the mid and late 4 th century they were under heavy pressure by the Huns and sought safety across the Danube within the Empire. The Eastern Emperor Valens agreed and planned to use the large force to supply troops, as he was currently embroiled in a tightly contested war against the Sassanid Empire on the eastern borders.
Once in Roman territory, the Goths were cruelly treated by the local officials. Food was withheld or sold at absurdly high prices, there were instances of stray dogs being rounded up by the Romans and sold for the price of one dog per child given up for slavery. The Romans did face an overall food shortage due to the influx of Goths, but the treatment of the Goths was intentionally cruel.
The Gothic invasions of 250-251, show that the Goths were indeed capable of dealing damage within Roman borders. By Dipa1965 – CC BY-SA 3.0
When the Roman officials heard of an impending rebellion they invited the Gothic leaders for a feast and attempted to kill them all. The assassinations did not go well and men on both sides were killed as a few Gothic leaders got away and organized a mass rebellion. Soon after they defeated the local Roman garrison army and armed themselves with captured Roman equipment and seized what food they wanted.
The Goths, actually two main large tribes, the Thervings and Greutungs, were much larger than many of the smaller bands that skirmished on the borders of the Empire and required a large mobilization to be dealt with. Their ranks also swelled with nearby tribes, escaped slaves and prisoners. Valens quickly organized a peace with the Sassanid Empire while heading to Constantinople to raise a larger army and received word that the Western Roman Emperor and Valens’ nephew, Gratian, would send an army as well.
Over the next two years, a few skirmishes and inconclusive battles occurred until Valens had his army assembled, some being newly raised and some coming from eastern territories. The Roman general Sebastianus had scored a number of small victories on the widely dispersed warbands, which caused the Gothic leader Fritigern to consolidate his forces.
Typical Gothic soldier around the time of Adrianople. By Visipix
Valens was eager for his glory, for his lesser generals and his younger nephew both had a great deal of glory, so when he got word that the Gothic army was moving south to Adrianople, and that they numbered only 10,000 men, he decided to cut off their advance and force a decisive battle rather than wait for Gratian’s reinforcements.
Valens had an army anywhere from 15-30,000, but he was woefully misinformed about the size of the Gothic army they had about as many soldiers as the Romans and likely more. Though on the day of battle, august 9 th 378, the Goths were without a majority of their cavalry, who were out foraging. Valens ordered his men to line up and march towards the fortified wagon camp of the Goths but was stalled when Fritigern sent envoys for peace talks.
This delay allowed Fritigern to send for his cavalry to return to camp while the Romans were forced to wait in the hot summer sun after marching without rest to get to the site. The Goths even fed their fires to send smoke wafting to the already parched Romans. At some point during the negotiations, some of the Roman cavalry attacked and sparked fighting all along the lines.
Gothic movements the year before the battle of Adrianople. They had difficulty taking walled settlements, but ravaged much of the countryside. By TcfkaPanairjdde – CC BY-SA 3.0
The light cavalry, particularly on the left flank, were quickly routed, though the Infantry battle was closely contested. The Roman infantry on the left flank pushed all the way to the wagon camp before the foraging cavalry returned. It is unclear how exactly the cavalry attacked, they may have separated and spread around each Roman flank, or they hit hard on the winning Roman left flank.
Either way, the previously successful Roman left was so compressed by this charge that they had no room to fight effectively. Smoke from the fires obscured views and arrows fired from the camp could not be seen to be defended against as they tore into the densely packed Romans. Along the rest of the line, the less experienced men fled while the more elite troops held their ground, but were ultimately overwhelmed.
The Battle of Of Adrianople
Emperor Valens may have either taken a fatal arrow shot, or he was wounded and taken to a farmhouse. When the Goths could not force their way in through the guard they reportedly burned down the house, unaware that the Emperor was inside. Aside from the emperor, many skilled officers were killed as well, including Sebastianus, the only general who had had success against the Goths. Sources say that over half of the army was lost, and since the elite troops held the longest, they accounted for the majority of the losses.
The defeat crippled Roman power in the region and The Goths marched on Adrianople and even on Constantinople, but proved ineffective in an assault and simply ravaged the countryside. The Goths dispersed and were eventually pushed back across the Danube.
The Eastern Roman Empire was able to recover and so the defeat did not directly lead to a decline for the East or West, but it set a notable precedent that the Barbarians could fight and win. Previously the power of Rome was too paramount to think of invading with much hope, but only a few decades after Adrianople, a branch of the Goths known as Visigoths sacked Rome.
The Battle of Adrianople
The Gothic triumph in the Battle of Adrianople exposed Roman military weaknesses on the battlefield. The Goths were victorious because of their successful usage of cavalry against the Roman infantry.This Gothic victory opened the door for further German attacks, beginning a domino effect that ended Roman imperial domination in Western Europe.
On August 378 CE, the battle took place between the rebellious Goths and a Roman army that had been called together to suppress the Gothic rebellion. The actual fighting occurred about 13 kilometers from Adrianople, modern Edirne, near the conjunction of the borders of Greece, Bulgaria, and Turkey just west of Istanbul. The conflict involved the field army of the Eastern Roman Empire, commanded by the Emperor Flavius Valens, opposing a mixed Gothic army, with a core consisting of the Tervingi tribe under Fritigern, supported by Greuthungi led by Alatheus and Saphrax and other Gothic tribes.
The Goths made a treaty with the Romans in 376 CE that permitted them to settle within the empire, but the Goths rebelled because of the ill-treatment they received from the Romans. Valens intended to bring an end to this Gothic threat, but he attacked prematurely based on bogus intelligence reports about the Gothic inferior numbers, without waiting for the Western Roman army under Emperor Gratian to arrive. During the battle, the Roman army was thoroughly defeated. Two-thirds of the Roman forces, about 15,000 soldiers, were killed, including Valens.
The Gothic Cavalrymen
The Gothic forces at Adrianople were equipped with heavy cavalry. The Gothic cavalrymen were mounted on strong horses that could carry the weight and body armor of its rider. The Gothic horses wore body armor to protect the animal from various weapons. Since their armored horse were less susceptible to crippling injuries, the Gothic horsemen were more willing to close with enemy and employ their weapon of choice, the thrusting spear with devastating impact and deadly effect. The Gothic cavalry tactics played a decisive role in the Battle of Adrianople.
Battlefield Analysis and Tactics
During the summer’s mid-day heat, advanced elements of the both Roman armies were moving towards the Goths. Valens foolishly decided to initiate a decisive battle before Gratian could arrive on the battlefield because he was seeking all the glory and faulty reconnaissance persuaded him that only half the Gothic forces were present.
The Battle of Adrianople developed in several stages. First, the Romans advanced in column towards the Gothic encampment. As the Roman army approached, the Goths adopted a defensive formation, circling their wagons into laagers to protect their women and children. They protected their makeshift defense with infantry.
Second, the Roman army was suffering from heat exhaustion, thirst, and hunger, and in the absence of the Gothic cavalry a truce was being negotiated, when a disorderly attack by the Roman cavalry units provoked a general military engagement.
Third, after the Roman cavalry attack failed, suddenly the Gothic cavalry return from a foraging expedition and violently charged the Roman right flank, which resulted in the deaths of many Roman soldiers. As more returning Gothic cavalry arrive, they aggressively attacked the Roman’s exposed left flank. The Roman ranks were crushed together by Gothic cavalry attacks on both flanks until they broke entirely.
Finally, after the Roman cavalry was driven from the field in chaos, the Gothic cavalry continue their attacks on the Roman infantry’s flanks, rapidly surrounding and annihilating the Roman center. About two-thirds of the Roman army died on the hot summer battlefield, including Valens, whose body was never discovered.
Battlefield Impact and Significance
Although the Battle of Adrianople was significant because of Rome’s defeat, the conflict’s real impact was on the future of warfare. From the beginning of western warfare until the engagement at Adrianople, the infantryman with club, sword, and spear dominated the battlefield in European combat. Cavalrymen were deployed for occasional strikes, screening the flanks, and executing reconnaissance operations, but only a few warriors riding on horseback were employed directly against enemy forces.
This battlefield tactic changed with the Gothic victory at Adrianople. The Gothic cavalrymen became the predecessors of the Medieval Knights and many cavalry units that would dominate European Battlefields for the next 1000 years. Only when the English longbow archers’ defeated the French cavalrymen at Crecy (1346 CE) and Agincourt (1415 CE), the cavalry tactics of Adrianople began to disappear from many European battlefields. By the 20th century, horse cavalry had been replaced by armored mechanized cavalry on the ground and in the air where similar maneuvers and tactics were resurrected back to life again.