05/31/2017 - Ryan McMaken
Sosyalistler birçok kez ideolojilerini eyleme geçirmeye çalıştılar. Sosyalizm Sovyetler Birliği'nde, Küba'da, Çin'de (Xiaoping Deng öncesi dönem), Kuzey Kore'de ve daha az ünlü diğer birçok rejimde uygulandı.
Her durumda, sonuç ekonomik yoksullaşma ve siyasi otoriterlik olmuştur.
Ama inatçı sosyalistler pes etmeyi reddediyorlar. Bize "Komünizmi bu sonuçlara göre yargılamayın" deniliyor. "Sosyalizm hiçbir zaman gerçekten denenmedi."
Saf Sosyalizm Olmadıkça Sosyalizm Çalışmaz
Gerçekten de, yakın zamanda John Stossel ve Noam Chomsky arasında geçen bir konuşmada Chomsky, Venezüella rejiminin sosyalist olduğunu reddetti:
Chavez'in kapitalist devlet hükümetini hiçbir zaman 'sosyalist' olarak tanımlamadım, hatta böyle bir saçmalığı ima etmedim. Sosyalizmden oldukça uzaktı. Özel kapitalizm kaldı... Kapitalistler, büyük sermaye ihracı gibi, ekonomiyi her şekilde baltalamakta özgürdü.
Düşünce, sosyalizmin "tam sosyalizme" kadar ilerlemedikçe çalışamayacağı yönündedir. Bize söylenene göre hiçbir kısmi çaba yeterli olmayacak ve sosyalizm "özel kapitalizm"in bazı unsurları kaldığı için başarısız olmaya devam ediyor.
Bir devletin herhangi bir yönü tam sosyalizm olmadığı sürece, düşünce devam eder, o zaman rejim gerçekten sosyalist değildir. Ayrıca, rejimin sosyalist politikalarının –özel şirketlerin kamulaştırılması ve devlete ait sanayilerin genişletilmesi gibi– başarısızlığı, sosyalizme değil, kapitalizme yüklenmelidir.
Doğal olarak, sosyalizm nihai durumuna ulaşabilseydi – ve kapitalizmin tüm unsurları ortadan kaldırılsaydı – onu benzersiz bir refah ve tam eşitlik ile işaretlenmiş bir toplumu başlatmasından anlardık.
Tüm niyet ve amaçlar için, Lenin'in 1922'deki Rus İç Savaşı sırasında ekonominin neredeyse tam ve tamamen ulusallaştırılmasını sağladığını boşver. Halk kısa süre sonra açlıktan ölmeye başladı ve Lenin, sözde "Yeni Ekonomik Politika" adı altında kısmi sosyalizme çekildi.
Elbette, Lenin örneği kararlılıkla göz ardı ediliyor ve Chomsky gibileri tarafından bize, sosyalizm için yarım ölçülerin işe yaramadığı ve yalnızca topyekûn sosyalizmin işe yaradığı defalarca söylendi. Görünen o ki, topyekûn sosyalizmin dışında kalan her şey, Venezüella'da olduğu gibi sefil bir şekilde başarısız olacak. Evet, hükümet Venezuela'da olduğu gibi birçok fabrikaya, mağazaya ve hatta tüm endüstrilere el koyabilir. Ancak, devlet her dükkana el koymadıkça, gerçek sosyalizm değildir. Bu nedenle, her şey çöktüğünde sosyalizmi suçlamayın.
Aynı Mantığın Laissez-Faire Liberalizmine Uygulanmasına Gerek Yok
Ancak bunun ters yönde bir sorun olmadığını unutmayın. Yolun ortasında müdahaleci bir ekonomi alırsak ve kısmi, yarı yolda serbest piyasa liberal reformları uygulamaya başlarsak, bu ekonominin çökmesine neden olur mu?
Kesinlikle değil. Gerçekten de, nereye baksak ve nispeten daha az sosyalist bir ekonomi bulursak, o kadar az yoksulluk ve daha fazla refah buluruz.
Tarihsel olarak, bu açıktır. Serbest ticareti, sanayileşmeyi ve piyasa ekonomilerinin tuzaklarını erkenden benimseyen ülkeler bugünün en zengin ekonomileridir. Almanya ve Birleşik Krallık gibi nispeten piyasa yanlısı ekonomilerin daha zengin olduğu savaş sonrası Avrupa'da da durumun böyle olduğunu görüyoruz. Ayrıca Yunanistan ve İspanya gibi güney Avrupa'nın daha sosyalist ekonomilerinden daha yüksek yaşam standartlarına sahipler. Bu, Per Bylund'un belirttiği gibi, tarihsel olarak zenginliğini nispeten laissez-faire rejimiyle inşa eden İsveç gibi İskandinav ülkeleri için bile geçerlidir.
Batı Avrupa ile Doğu Avrupa'yı karşılaştırdığımızda bu daha da doğrudur.
Bu durumların hiçbirinde herhangi bir ekonomi tamamen serbest piyasa (hatta buna yakın bile değil) veya tamamen sosyalist değildir. Ancak bulduğumuz şey, ekonominin piyasalar yönünde daha fazla eğildiği ülkelerde yaşam standardının daha yüksek olduğu, eşitsizliğin daha az olduğu ve genel olarak yoksulluğun daha az korkunç olduğudur.
Bu Asya'da da geçerlidir. Güney Kore ve Japonya hiçbir şekilde serbest piyasa ekonomileri değildir. Her iki ülkenin ekonomileri, çok çeşitli ticaret kısıtlamaları, ahbap çavuş kapitalisti anlaşmalar ve büyük bir düzenleyici devlet ile karakterizedir.
Ancak, çok daha yoksul olan Kuzey Kore ve Vietnam, Japonya ve Güney Kore'de olduğundan çok daha fazla hükümet mülkiyeti ve çok daha küçük özel sektörlerle karakterize ediliyor.
Yine de, sosyalistlerin mantığına göre, Kuzey Kore ve Vietnam'ın sorunu, yeterli sosyalizme sahip olmamalarıdır. Eğer bu ülkeler kendilerini sadece "ekonomiyi baltalamakta özgür" olan kapitalistlerden kurtarabilseydi, o zaman Kuzey Kore sonunda müreffeh olacak ve Vietnam üretkenliği ve zenginliği bakımından Japonya'ya rakip olacaktı.
Bu elbette saçmalık. Kuzey Kore daha az kıtlık istiyorsa, yalnızca Güney Kore gibi daha az sosyalizm yönünde hareket etmesi gerekir.
Yarı Yol Reformları Bile Piyasalarla Çalışıyor
Sosyalizmden farklı olarak, faydalarının tanınması için piyasa reformlarının tam, eksiksiz veya ütopik olması gerekmez.
Bu nedenle hiçbir piyasa savunucusu "X Ülkesinde piyasa reformları işe yaramadı çünkü o ülke hiçbir zaman tam ve gerçek kapitalizme ulaşmadı! Keşke tüm sosyalistler tasfiye edilmiş olsaydı, o zaman gerçek kapitalizm gerçekleşmiş olurdu!" demez.
Bu asla söylenmez çünkü laissez-faire yönündeki yarım tedbirler bile ekonomik büyümeyi ve yaşam standartlarını iyileştirir.
Bunu, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Batı Almanya'da, sadece yarı yolcu reformlarla bile muazzam bir ekonomik büyüme döneminin başlamasına yardımcı olan Ludwig Erhard'ın reformlarıyla gördük. Ekonomi üzerindeki fiyat kontrollerini ve hükümetin dayattığı diğer kısıtlamaları kaldırarak, Almanya ekonomisi başarılı olurken, daha sosyalist ekonomiler (o sırada Birleşik Krallık'ta olduğu gibi) daha durgundu. "Keşke Doğu Almanya daha fazla sosyalizme sahip olsaydı!”: O zaman Doğu Almanlar, Batı Almanya'ya kaçmak için ölümü göze almazlardı.
Açıkçası, bu durumda, Batı Alman Devleti "saf" kapitalizmi benimsemiyordu. Sadece nispeten daha fazla Laissez-Faire benimsediler ve ekonomi büyüdü. Aslında, Hans Sennholz'a göre, Batı Alman Devleti, serbest piyasa reformlarına yanlışlıkla girdi. Ve yine de, "Alman ekonomik mucizesi” diyoruz.
Bir başka modern örnek, Latin Amerika'dır. Bölgeye bir bütün olarak baktığımızda, yarı-piyasa yanlısı reformları bile kucaklayan rejimlerin (Şili, Peru ve Kolombiya gibi) son on yıllardaki en büyük ekonomik büyümenin bir kısmını gören ülkeler olduğunu ortaya koyuyoruz.
Bu arada, sosyalizm yanlısı "pembe dalga" olarak adlandırılan ülkeler, en kötü büyüme oranlarını gördü:
Fakat Arjantin, Brezilya ve Venezuela'da ekonomik büyümenin olmamasının mazereti nedir? Tüm bu ülkeler son yıllarda ekonomik popülizmi benimsedi - yani daha fazla hükümet mülkiyeti, daha fazla hükümet düzenlemesi ve ekonomi üzerinde daha fazla hükümet kontrolü.
Öyleyse neden bu ülkeler daha pazar odaklı Latin Amerika eyaletlerini geride bırakmadı? Sosyalistlerin mantığına göre sorun, bu devletlerin hiçbirinin tam sosyalizmi benimsememiş olmasıdır.
Ne zaman bir sosyalist reform denenip başarısız olursa, ideolojinin yerleşik bir mazereti vardır: sosyalizm tam olarak uygulanmadıkça asla işe yaramaz.
Aynı şeyin pazarlar için de geçerli olduğunu hayal edin. Hiçbir ideolojinin tamamıyla tam olarak gerçekleşmesi mümkün olmadığı için, bu, insanlığın sonsuza dek sefilliğe ve yoksulluğu ezmeye mahkum olacağı anlamına gelir.
Şansımıza, piyasa reformlarının hepimizi daha iyi duruma getirmek için yalnızca kısmi ve gelişigüzel olması gerekiyor. Ne yazık ki, hükümetler genellikle merkez bankaları, ücret kontrolleri, fiyat kontrolleri, daha fazla düzenleme ve daha fazla vergi konusunda yanlış yönde hareket etmeye kararlıdır. Piyasalara yönelik saldırılar sürekli ve yaygın. Neyse ki, meseleleri tekrar iyileştirmek için gereken tek şey daha serbest piyasalar yönünde hareket etmektir. Doğu Avrupa, Batı Almanya, Latin Amerika ve istese de istemese de yoldan çekilip piyasaların çalışmasına izin veren diğer tüm rejimlerden ders alsak iyi olur.
Sosyalistler, bir gün tam katıksız sosyalizme ulaşıldığında gerçekleşecek olan cennetlerinin hayalini kurmaya devam edebilirler. Bu arada, piyasalar gerçek hayatta milyarlarca insan için sorunları iyileştirmeye devam edecek.
Yazar - Ryan McMaken
Bu yazı mises.org sitesinin ''Why Do Half-Measures Work for Markets, But Not for Socialism?'' adlı yazının çevirisidir.