Enver abiler buyurdular ki;
Çok ama çok büyük bir zât varmış. Biri de nasıl büyük biri diye merak etmiş, atına binmiş, muazzam yalılar görmüş, binlerce davar görmüş. Bunlar kimin, demiş. O zâtın demişler ve o zâttan bahsetmişler. Neden diye merak etmiş ve o mübarek zâtın huzuruna gitmiş. Orada oturur oturmaz, o mübarek zât buyurmuş ki; Senin o gördüklerinin hepsi, eğer, bir sabun köpüğü kadar kalbimizde yer işgal etse, biz Allahü tealayı tanımayız. Biz onları iki maksatla bulunduruyoruz. Bu servete sahip olmamızın, bu servetimizin çoğaltmamızın iki sebebi vardır. Eğer o iki gaye dışında bir şey varsa, Allah kahretsin, Allah belamı versin. Bir, Allahın dinine hizmet etmek. İki, Onun kullarına iyilik etmek… Seyyid Abdülkâdir-i Geylani hazretleri, cenab-ı Hakka, ya Rabbi, Sana yıllarca ibadet ettim, acaba hangi ameli kabul ettin, merak ettim, diye dua etmiş. Cenab-ı Hakkın verdiği cevap; Açları doyurman, fakirlere dağıtman, en çok hoşuma gitti. İki türlü aç vardır. Birincisi, midesi aç. İkincisi, kalbi, ruhu aç. Ruhu aç olana gıda vermek, karnını doyurmaktan önde olur. Biri sonsuz bir hayat için, biri sonlu bir hayat için.