Tehlikeli bölgeye tekrar hoş geldiniz. 80’lerin şimdiye kadarki en iyi filminin devamına ihtiyacınız olduğunu düşünmeyebilirsiniz, ancak Top Gun: Maverick, olması gerekenden çok daha eğlenceli. Şimdi vizyona giren Top Gun 2, orijinal filmin yürek hoplatan hava aksiyonunu, bulaşıcı sevimsiz karakter dramını ve bunun hakkında fazla düşünme askeri fetişizmini kazanan bir sinemasal kaçış gösterisiyle yeniden başlatıyor.
Orijinal Top Gun’ın piyasaya sürülmesinden bu yana 35 yıldan fazla zaman geçti. Tom Cruise En geniş sırıtışını kanıtlayacak bir noktaya ve yüksek hızlı oyuncaklarla oynamaktan çocuksu bir zevke sahip bir ABD Donanması havacısı olarak kullandı (ki bunlar sadece insanları öldürmek için yapılmış, ama her neyse).
Cruise’un onlarca yıl boyunca bir devam filmine direndiği bildirildi, ancak yeterince uzun süre beklerseniz bir hikaye ortaya çıkıyor. Kokpite Pete “Maverick” Mitchell olarak geri dönüyor, üst düzey komutanlar ne derse desin hala hıza ihtiyaç duyuyor. Ve şimdi, orijinal filmde yardımcı pilotu Goose’un ölümünden bu yana, Goose’un oğlunun tamamen yetişkin bir adam olması için yeterli zaman geçti.
Tarafından oynanan mil veznedar, oğul eski takozdan bir çip, Rooster çağrı işaretinin altında uçuyor. Maverick, bir Dambusters-meets-Death-Star intihar görevi için gelecek nesil kendini beğenmiş çocukları eğitmek üzere çağrıldığında, ikili bir kesişme rotasına kilitlenir. Bir karakter Maverick’in anti-otoriter tuhaflıklarını alaycı bir şekilde gözlemliyor, “Ve gidiyoruz”, ancak orijinal filmin parlak heyecanının tam anlamıyla yeniden yaratılmasından bahsediyor olabilir.
Harold Faltermeyer’in heyecan verici Top Gun Marşı’ndaki synth çanının anında tanınabilir sesini duyduğunuz andan itibaren, sanki son 30 yıl hiç yaşanmamış gibi. Açılış jeneriği Maverick’i, orijinali gibi, bir Don Simpson / Jerry Bruckheimer yapımı olarak tanımlıyor, Simpson 1996’da ölmüş olsa da. ABD Donanmasının Savaş Uçağı Silah Okulu kavramını açıklayan açılış metni başlığı, ilk filmle aynı ifadeyi kullanıyor. Ve boyunca, yönetmen Joseph Kosinski ve görüntü yönetmeni Claudio Miranda, arkadan aydınlatmalı hareketli bir uçuş güvertesinden bir hangarda dizilmiş dümdüz silüetlere kadar geç Tony Scott’ın sinema stilini aslına uygun olarak yeniden yaratıyor. Bu yeni sürüm, sizi ilk filmin ikonik girişinin (muhtemelen) kare kare yeniden yaratılmasıyla sizi bir uçak gemisi uçuş güvertesinin kontrollü kaosuna bırakarak başlar.
Bu uçuş güvertesi dizisinin sonrakilerle sıfır bağlantısı var, ancak yine de oldukça harika bir giriş, sizi anında birçok kez görmüş olabileceğiniz veya yıllarca görmemiş olabileceğiniz bir filmin tanıdık hissine kaptırıyor. Daha da önemlisi, hissettiriyor gerçek, film en başından duraksamalarını ortaya koyuyor: Savaş uçakları ve yelkenli tekneler ve uygun eski moda dublörler gibi gerçek şeyler hakkında, dronlar ve telefonlar ve bilgisayar tarafından oluşturulan gösteriler gibi sahte şeyler değil. Pazarlama, oyuncuların uçağa gerçekten nasıl çıktıklarını çok önemli hale getiriyor ve şüphesiz bir ton görünmez CGI varken — fark etsen de etmesen de her filmde olduğu gibi — en azından hemen hemen her atış hissediyor sanki gerçekmiş gibi. Açıkça imkansız kamera açıları ve üst düzey CG efektleriyle sizi aksiyondan uzaklaştıran son gişe rekorları kıran filmlerin (ahem, Marvel filmleri) aksine, Top Gun: Maverick orijinalin görsel dilini kullanır, kamera klostrofobik olarak bir kokpite sıkışır veya sallanır Geçmişte çığlık atan bir jete ayak uydurmaya çalışırken.
Böylesine sevilen bir filmle bu açık bağlantıyı kurmak elbette bir risk. İlk film ikonik anlar ve alıntılarla doluydu ve devam filmi, uçuş güvertesindeki uçakları yeniden düzenlemekten biraz daha fazlasını yapıyor. Yine de, sloganlar ve geri aramalarla oldukça kısıtlı. Evet, Maverick’in deri ceketi ve motosikleti kendi tema melodisine sahip. Ancak, Birleşik Devletler Donanması tarafından sağlanan savaş uçakları ve uçak gemileri, devam filminde kullanılan tek zorlu silahlar değil: Top Gun cephaneliğindeki en büyük silah, Cruise’un hala patlayıcı karizması.
Film, Maverick’i ve onun tanrısal uçuş yeteneklerini tanrılaştırarak yeniden saflığı zorlarken, Cruise’un gizli silahı her zaman aptal görünme isteğidir. Bu yüzden abartılı aksiyon, Cruise’un genç broşürlerle olan ilişkisinde ve bir bar sahibiyle yeniden alevlenen romantizminde çekici mizah ve hatta biraz dokunaklılıkla dengeleniyor. O tarafından oynandı Jennifer Connelly, 1980’lerde yükselen başka bir yıldız (ilk ortaya çıktığında müzik kutusunda kimin şarkı söylediğine bakın). Connelly’nin eski sevgilisi ve Teller’ın vekil oğlu olduğu Cruise’un yaşlanan Maverick’i, ayaklarını kalıcı olarak yerde tutma ihtimaliyle boğuşurken, işleri yoluna koymak için yeterli kalbi sağlıyor. Cruise’u orijinal filmin başrol oyuncusu, hasta bir Val Kilmer ile yeniden bir araya getiren buruk bir sahne de dokunaklı ve şaşırtıcı derecede komik bir andır.
Hikâyenin çoğunun orijinalin tekrarı olduğunu gizlemek mümkün değil. Örneğin Cruise, Kelly McGillis rolünü sadece eğlence için alıyor. Ama her nasılsa, her şey bir ölüm kalım görevine yönelik olmasına rağmen, riskler ilk seferinde olduğu kadar acil gelmiyor. Orijinal film, Maverick’in etrafındaki insanlar için gerçekten tehlikeli olduğu duygusuyla beslenmişti, ancak bu yeni model, tehlike bölgesine aynı dik kafalı aceleyi yakalayamıyor. Kısmen genç modeller, savaşçılardan ziyade modellere benziyor. Ancak asıl sorun, görevin, senaryonun ihtiyaçlarına çok büyük ihtimalle özgü olmamasıdır. Anlatı saçmalığının G gücü beyninizi ezmeye başlayacak, özellikle de son aşamadaki bir bükülme art yakıcıları ateşlediğinde ve sizi dışarı atmaya teşvik edebilecek saçmalıklara püskürttüğünde.
İster Cruise’un kişisel hayatı olsun, ister filmin savaşa karşı sorgulayıcı tavrı olsun, böyle bir filmi sevmemek için kesinlikle sebepler var. Matthew Modine ve Bryan Adams, Vietnam sonrası Amerikan ordusunun (ve erkeksi) gücünün yeniden ifadesi olan şoven tonu nedeniyle orijinal filmde yer almayı reddeden 80’lerin yıldızları arasındaydı. Cruise bile savaşı yüceltmek istemediği için devam filminden kaçtı. Tuhaf bir şekilde, Top Gun: Maverick o kadar kansız ve muğlaklıktan rahatsız değil, neredeyse bir savaş filmi gibi hissettiriyor. Sadece oyuncakları olan çocuklar.
Jon Hamm’ın kuledeki kalem boynu hakkında, pilotların görevi tamamlamasını ve canlı geri dönmelerini önemsemediğini belirten belirsiz bir alt konu var, ancak bu, filmin insansız savaş uçağı için açıkça küçümsemesini biraz kafa karıştırıcı hale getiriyor. Aslında, çok daha gerçekçi bir Top Gun devam filmi aslında birkaç yıl önce yapıldı: Ethan Hawke’ın drone görevine sürülen Cruise benzeri bir savaş pilotunu oynadığı ve Las Vegas çölünde metal bir kutuda aklını yitirdiği Good Kill. bir düğmeye basar ve binlerce kilometre uzaktaki sivilleri öldürür.
Top Gun: Bu arada Maverick, Tom’un kime karşı savaştığını bize söylemiyor bile. Adı açıklanmayan meçhul bir düşman, kara miğferli öcüler ve öcüler var, egemenliğinden ve hatta insanlıktan sıyrılmış. Ebedi düşman, orada bir yerlerde, füzeler, helikopterler ve uçak gemileri tarafından havaya uçurulması gereken, belirsiz bir şekilde tanımlanmış kötü sesli şeyler yapıyor. Vergi dolarlarınız iş başında.
Ama bu kimin umurunda? Bu Er Ryan’ı Kurtarmak değil, bu Top Gun. Synth zilinin kimin için çaldığını sormayın, çünkü synth zili, komik olduğu kadar eğlenceli de harika bir patlamış mısır aksiyon filmini seven herkes için çalıyor. Top Gun: Maverick harika. Film, bunun Maverick’in son gönderisi olduğu konusunda ısrar ediyor, ancak bu cilalı aksiyon filmi güç merkezi, gün batımına doğru uçmanın eğlenceli bir yolu.
Marvel, Netflix, DC ve Daha Fazlasından 2022’de Gelecek Filmler
Tüm fotoğrafları gör
Netflix, HBO, Disney Plus ve Daha Fazlasında Kaçırmayacağınız 2022’nin En İyi TV Şovları
Tüm fotoğrafları gör
Kaynak : https://www.cnet.com/culture/entertainment/top-gun-maverick-review-tom-cruise-sequel-is-blast-nostalgic-fun/#ftag=CAD590a51e