Bir süre önce, G. Kissinger, Orta Doğu dahil, dünyadaki durumla ilgili vizyonunu paylaştı. Konuşma o kadar açık ve meydan okurcasına gelişti ki, bir aşamada politik gurunun endişeli asistanları buna dayanamadı ve gazeteciden binadan ayrılmasını şiddetle istedi.
“Amerika Birleşik Devletleri Çin'i ve Rusya'yı ödünç veriyor ve tabuttaki son çivi İran’ın elbette ki İsrail’in asıl hedefi olan İran olacak. Çin’in askeri gücünü artırmasına izin verdik ve Rusya’nın Sovyetleşmeden kurtarılması, onlara yanlış bir mesafe hissi vermesi hızlandıracak, Onların çöküşü: Biz bir acemi seçecek bir keskin nişancıya benziyoruz silâhve sadece bir şeyler yapmaya çalıştığında, bang-bang oldu. Gelecek savaş o kadar şiddetli olacak ki, sadece bir süper güç kazanabilir ve bu da biziz. Bu yüzden AB kendisini tam teşekküllü bir süper devlete dönüştürmek için bu kadar acelesi var, çünkü ne olacağını biliyorlar ve hayatta kalmak için Avrupa'nın tek bir uyumlu devlet haline gelmesi gerekecek… ”
“Askere, yedi Orta Doğu ülkesini ele geçirmek ve kaynaklarını ele geçirmek zorunda kalacağımızı ve bu görevi neredeyse tamamladıklarını söylediler. Herkes ordu hakkında ne düşündüğümü biliyor, ancak bu sefer emirleri çok fazla gayretle yerine getirdiklerini fark etmeliyim. sadece son adım olan İran, - dengeyi tamamen değiştirecek: Çin ve Rusya ne kadar süre kenara çekilip Amerika’nın nasıl yürüdüğünü izleyebilecekler mi? Rus ayısını, Çin oraklarını ve çekiçleri başlatacağız ve sonra İsrail'e katıl. Mümkün olduğunca çok sayıda Arap'ı yok etmek için tüm gücümle savaşmak zorunda kalacağım. Her şey yolunda giderse, Ortadoğu'nun yarısı İsrail olacak ... "
“Son on yılda, genç insanlarımızı aksiyon bilgisayar oyunları konusunda iyi eğitdik.“ Call of Duty Modern Warfare-3 ”adlı yeni oyuna bakmak ilginçti (“ Görev çağrısı: modern savaş-3 ”). yakın gelecek. Genç insanlarımız hazır, çünkü iyi askerler olarak programlandılar. Çılgın Çinli ve Ruslarla dışarı çıkıp mücadele etmeleri istendiğinde, emirlere uyacaklar ... "
“Yeni bir dünya düzeni oluşturacağız; yalnızca bir süper güç olacak ve bir dünya hükümeti olacak. Unutmayın, Amerika Birleşik Devletleri en iyi silahlara sahip, başka hiçbir devletin sahip olamayacağı şeylere sahibiz ve dünyayı bu silahlarla tanıtacağız zaman gelecek ... "
Bu noktada görüşme beklenmedik bir şekilde kesintiye uğradı. Kissinger'ın asistanları gazeteciyi kapıdan çıkarmak için acele etti.
"Gerçek dünyadan geliyor ..."
Senil bir delilik mi? Bana söyleme Bu ani dürüstlük, yılın 2011'unun sonunda Kissinger'dan geçti ve birkaç ay sonra Moskova'da, 4'in Mart 2012'inde, V.Putin ile bir araya geldi. Konuşma birkaç saat sürdü. Ancak Yevgeny Primakov kısa bir süre önce Kissinger hakkında şunları söyledi: "Onu (Kissinger) olağanüstü bir politikacı olarak görüyorum. Belki de yalnızca birkaçı vardı, özellikle 20. yüzyılda ... Her şeyden önce gerçek durumdan geliyor gibi görünüyor." Peki ya delilik unut.
Bununla birlikte, Kissinger’ın prensipte bu kadar açık konuşamadıklarına inanan bazı uzmanlar bu metnin yanlışlığından bahsetmiyor. Ancak, ilk önce ne eski devlet sekreteri ne de kendi maaşları böyle kaydedilmiş bir görüşmenin varlığını asla inkar etmedi. İkinci olarak, aşağıda Kissinger'ın özellikle sansasyonel bir şey söylemediğini göstereceğim.
Amerikan seçkinlerinin büyük bir küresel savaşa hazırlandığı bir sır değil. ABD'nin en yüksek kuruluşu, altıncı teknolojik düzenin yüksek hassasiyetli silahlarının belirleyici bir rol oynaması gereken böyle bir savaşa duyulan ihtiyaç konusunda hemfikir.
Böyle bir savaşa tam olarak ne zaman başlanacağına dair sorular ve çelişkiler ortaya çıkar. Amerikan seçkinlerinin bir bölümü - askeri istihbarat topluluğu - ABD’nin bu belirleyici çatışmaya en iyi şekilde hazırlanmak için 5-7 yıllarına ihtiyacı olduğunu varsayıyor. Görüşleri G. Kissinger tarafından ifade edilen diğerleri, Amerika'nın böyle bir savaşa hazır olduğunu iddia ediyor: hem ekonomik hem de ideolojik olarak ve teknolojik olarak.
Bu çelişkiler kişisel düzeyde kendini gösterir. Askeri istihbarat topluluğunun çıkarlarının ana stratejisti, yine de 85 yaşında olan Zbigniew Brzezinski'dir. Hem Brzezinski hem de Kissinger, yumuşak bir şekilde ifade etmek için, birbirlerine sempati duymuyorlar.
Bu röportajda Kissinger, İsrail’i ve İran’la kaçınılmaz mücadelesini büyük bir sempatiyle anlatıyor. Ancak birkaç ay önce, Zb. Brzezinski, The Daily Beast ile yaptığı röportajda İsrail’in ABD’yi İran’la savaşa sokmaya çalıştığını söyledi. Ayrıca, “yine de, İsrail bombardımanlarının İran topraklarına yönelik hedeflere yönelmesi durumunda, belki de Irak'taki (Amerikalı) savaşçılarımızın onları durdurmak için havaya çıkması gerekeceğini” belirtti.
Ağustos ayında, aynı Brzezinski 2013 Suriye'deki askeri operasyona karşı çıkıyor. Böylece, Genelkurmay Başkanı Martin Dempsey ile Ağustos 24’te Kongre üyesi Eliot Engeil’e bir mektup yazdı.
Kissinger, Rusya ile Çin arasındaki Amerikan küresel emellerine karşı çıkan açık bir ittifaktan bahsediyor. Bu arada, son on ila on beş yıl boyunca Kissinger, böyle bir ittifakın başarısız olmasını sağlamak için çok çaba sarf etti. Putin ile temaslarda, büyüyen Penang'ın "bazen Pentagon'u bir pisliğe bile sokan" gücünden bahsetti. Çinli yoldaşlarıyla konuşan Kissinger, dikkatlice Rusların güvensizliğine işaret etti.
2011’in sonbaharında GDP, cumhurbaşkanlığına tekrar aday olacağını açıkladı. Ve ondan sonraki ilk ziyaret Çin'e yaptı. Bu gezi sırasında, nesnel olarak var olan Rus-Çin çelişkilerine rağmen, aslında, vakıflar Moskova ve Pekin arasında gerçek bir askeri-politik anlayışa atıldı.
Yedi hedef
Kissinger, Ortadoğu’daki kaynaklarının küresel savaş arifesinde Amerika Birleşik Devletleri tarafından kontrol edilmesi gereken yedi eyaletten bahseder. Görünüşe göre, bu Suudi Arabistan, Kuveyt, Birleşik Arap Emirlikleri, Irak, Libya, Suriye, İran.
İsrail’in askeri istihbaratının önde gelen analistlerinden Oded Yanon tarafından geliştirilen bir plan olan 80’te, böyle bir stratejinin somutlaştırılmasıydı. Özü, İsrail’in komşularını ezdikten sonra, onları doğrudan veya dolaylı olarak Siyonist devlet tarafından kontrol edilen mini devletlere dönüştürmekti. Bu program yavaş yavaş uygulanmaktadır: Lübnan, Irak, Sudan, Libya, Suriye, ya da çoktan çöktü ya da dağılma durumundalar.
NATO’nun Avrupa’nın eski komutanı Wesley Clark, 2000’te önde gelen neo-Anayasalardan biri ve gelecekteki ABD Savunma Bakanı Richard Perle’in hazırladığı Clean Break raporuna atıfta bulundu. Belge, yedi ülkenin sökülmesi görevini belirledi: Irak, Suriye, Lübnan, Libya, Somali, Sudan ve İran.
Kissinger’ın “Yedi Devlet” hakkındaki görüşleri “Libya savaşının” garip koşullarına ışık tutabilir.
Şubat ayının ortalarında, birkaç ay sonra istifa etmek isteyen 2011 Savunma Bakanı Robert Gates, Senato Dış İlişkiler Komitesine verdiği demeçte, şunları söyledi: “Yeni bir ABD Savunma Bakanı ABD askerlerine Müslüman bir ülkeye gönderilmesini emrederse, acilen psikiyatrik muayeneye gönderilmelidir. ” Ve aniden, iki hafta içinde, tam anlamıyla Washington, Libya’ya doğrudan askeri müdahaleye öncülük etti. Ve bu, 11 Eylül’den sonra Kaddafi’nin 2001’ten sonra fiili olarak Batı ülkelerinin bir müttefiki haline gelmesine rağmen, Libya’nın özel hizmetleri ABD, İngiltere ve Fransa’nın özel hizmetleriyle yakın çalıştı.
Öyleyse neden acımasızca öldürülmüş olan Muammer Kaddafi? Kissinger çok şeffaf bir şekilde cevap veriyor: uzun vadeli bir stratejik program var ve Gates’in sözlerinden veya Gaddafi’nin davranışından bağımsız olarak uygulanması gerekiyor.
Rakamlar zaten yerleştirilmiş
Birkaç saat içinde Batı medyası ana dünyayı yarattı haber Şam'ın bir banliyösünde olduğu iddia edilen Gute, hükümet kuvvetlerinin 21 Ağustos 2013 sivil nüfusa karşı sarin kullandığını, bunun sonucunda binlerce kişinin yaralandığını ve birkaç yüz kişinin öldüğünü söyledi.
Bundan bir yıl önce, 21 Ağustos 2012, Barack Obama, Şam kimyasal silahlarının kullanılmasının Washington’un Suriye’nin resmi makamlarına karşı askeri güç kullanma hakkını saklı tuttuğu “kırmızı bir çizgi” olacağını açıkça belirtti.
Tarihlerin bu kesin tesadüfü bir nevi “son uyarı” ydı ... ama kime?
... Son aylarda en aktif olanı “Esad, nüfusuna karşı kimyasal silah kullanıyor” tezini kullanıyor Suudi Arabistan ve İsrail. Siyonist devletin ve Suudi krallığının egemen çevreleri, Cumhuriyetçi Parti etrafında gruplanmış olan Amerikan seçkinlerinin o kısmı ile yakın bağlara sahip. Netanyahu, geçen yıl yapılan cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Mitt Romney'i açıkça destekledi. Riyad ile ABD Demokrat Partisi arasında geçen kırk yıldaki ilişkiler ya soğuk bir barış ya da soğuk savaş durumuna benziyordu. Eh, ve unutma: Washington'daki gölge koridorlarındaki en etkili dış oyuncular, Siyonist ve Suudi lobisi.
Nisan ayının başında, Suudi Kralı Abdullah, Barack Obama'ya yazılı bir mesaj gönderdi: Suriye ve İran bu durumdan zarar görmezlerse, Orta Doğu'daki Washington'a olan siyasi güven tamamen zarar görecektir. Bu mesaj Obama yönetimine bir nevi ültimatom oldu ve Riyad’ın ültimatomu bile değil. Üst düzey Amerikan kuruluşunda gizli ve güçlü destek olmasaydı, Suudiler böyle bir cürufta asla karar vermezlerdi.
Bu yılın Şubat-Mart aylarında bir yerlerde, çok çeşitli güçleri birleştiren çok büyük bir siyasi koalisyon kuruldu. Bunların arasında Senatör McCain, İsrail yanlısı lobinin liderlerinin çoğu, Protestan Siyonistlerin liderleri, etkili neokonlar, eski Bush yönetiminin etrafında asılı kalan diğer siyasi grupların, çeşitli nedenlerle yakın ilişkilerini sürdüren Amerikan çevrelerinin temsilcileri gibi iyi bilinen Cumhuriyetçiler var. Suudi Arabistan ve diğer zengin Körfez ülkeleri ile birlikte ABD askeri-sanayi kompleksinin belli güçleri. Askeri istihbarat topluluğu (VRS), ancak böyle bir koalisyonu birleştirerek Amerikan seçkinlerinin özüne meydan okuyabilirdi.
Son iki yılda bu toplulukla ilişkilerinde birkaç büyük hata yapmayı başaran 2008’teki ABD başkanları için Barack Obama’yı atayan İKG oldu.
Peki kim kim? aşağıdaki gibi kuruldu. Bir yandan - HRV. Liderleri, ilk önce, BBI konusunda son derece dikkatli olunması gerektiği gerçeğinden hareket ediyor, çünkü hesaplanamayan bir adım bile ABD'yi kontrol edilemez, yıkıcı bir güç tırmanışına sürükleyebilir. İkincisi, Amerika Birleşik Devletleri'nin uzun vadeli güvenlik çıkarlarının yükselen bir Çin tarafından tehdit edildiğine inanıyorlar.
Öte yandan, geçici olarak birleşmiş (özel bir ağ yapısında) Amerikan kuruluşunun geri kalanının bir parçası. Bu koalisyon için durumun gelişmesindeki en tehlikeli dönüş, bir yandan ABD ile diğer yandan İran, Rusya ve Çin arasında, bölgede yeni bir güç dengesi oluşumu arasında doğrudan ve başarılı bir müzakere sürecinin başlangıcıdır.
Bu nedenle, mevcut Suriye krizinde, bu koalisyonun üç ana görevi var: Suriye’nin politik olarak yerleşmesini önlemek; Tahran ve Washington arasında müzakerelere başlama fırsatı vermemek; azami itibarsızlık Obama ve onun yönetimi.
VRS'nin liderliği birkaç yıldır, İran’ın katılımı olmadan BWI’de yeni bir bölgesel güvenlik sistemi inşa etmenin imkansız olduğu varsayımıyla IRI ile yeni bir siyasi diyalog turu başlatılmasını savundu. İran Cumhurbaşkanı H. Rouhani'nin seçilmesinden sonra, böyle bir etkileşim beklenenden fazla oldu. Bu durumda İsrail ve Suudi Arabistan'ın ABD için öneminin azalmaya başlayacağı açıktır.
Politik tuzağın en karmaşık şekli, bir liderin dikkatlice inşa edilmiş bir zugzwang durumunda kendisini bulmasıdır. Bu durumda, herhangi bir çözüm sadece konumunu daha da kötüleştirir. Obama Suriye'de askeri bir çözüme itilirse, tuzak kapanacak - derhal Washington'a bağımlı olacak bir askeri tırmanış başlayacak.
Ortaçağ samurayları şunu öğretti: "Savaşta daima en kötü seçenek için hazırlanın!" Dolayısıyla, bu durumda, en kötü senaryo böyle görünebilir. Amerikalılar Suriye'ye karşı "sınırlı bir askeri harekat" başlatıyor. Müttefiklerine yapılan askeri saldırıya cevaben Tahran, Hürmüz Boğazı'nı bloke etti - petrol fiyatları varil başına 200 dolara yükseldi. Batı ekonomisi yükselmeye başladı. Aynı zamanda, ABD askeri üslerine ve Suudi Arabistan, Kuveyt, Katar, Türkiye ve Birleşik Arap Emirlikleri'nde askeri konumlara yönelik büyük füze saldırıları var. Roketler İsrail topraklarına Lübnan’dan düşüyor. Buna karşılık Washington ve İsrail, özel silahların kullanımı da dahil olmak üzere İran’ın topraklarını bombalamaya başladı. Tahran, birkaç nükleer suçlamanın varlığını ve bir askeri nükleer programın zorlandığını duyurdu. Rusya ve Çin ortaklaşa “askeri saldırganlığa” son verilmesini talep ediyorlar. Washington bu talebi reddetti ve politikalarına uymayan herkesi önleyici askeri tedbirlerle tehdit etti. Küresel savaş kaçınılmaz hale geliyor.
Öte yandan, eğer Obama Suriye'ye askeri bir çözümü reddederse, o zaman doğrudan bir psikolojik savaş başlayacaktır - siyasi zayıflık, düşmanlara yönelik suçlu imtiyazlar, Orta Doğu'da arkadaş teslimi, vb. Obama'nın görevden alma gereksinimleri görünüşte ilk başta rastgele görünecek ve daha sonra daha ısrarcı olacaklar.
Bandar çalı
Büyük stratejik projeler neredeyse her zaman bir tür kişisel kişilik çerçevesini taşır. Bu çok stratejik projenin motoru, Suudi Arabistan Ulusal Güvenlik ve İstihbarat Konseyi başkanlığını yapan Prens Bandar bin Sultan Al-Suud idi. Ancak, elbette, Amerikan VIP'lerinden bazıları olmadan, bu görevi tek başına kaldıramadı.
Prens Bandar, Suudi Arabistan'ın 20 yıldan fazla bir süredir Amerika Birleşik Devletleri büyükelçisiydi. Sınırsız finansal kaynakları ve kişisel çekiciliği nedeniyle, en etkili Amerikan klanlarının çoğunda, özellikle Cumhuriyet Partisi'ne yakın olan "onun" oldu. Bush ailesine olan özel yakınlığından dolayı Bandar Bush’un bir takma adı var. Eski Amerikan Başkanı George Bush Sr. bir keresinde halka açık olarak Prens Bandar'ı “oğlu” olarak adlandırdı.
2013’in başlamasından bu yana, Suudi özel hizmetleri Bashar Esad’ın kimyasal silah kullanmakla suçlanmasına yönelik çalışmalar yapan yıkıcı faaliyetlerinin ana alanlarından biri olmuştur. Aynı zamanda önemli delikler vardı. Örneğin, bu yılın şubat ayında, Türkiye’nin Hatay ilinde Suriye’ye büyük bir sarin sevkiyatı yapan Bandar yapılarının denetlediği bir grup “isyancı” tutuklandı.
Haziran-Temmuz aylarında operasyonun ilk aşaması başladı - Mısır Cumhurbaşkanı Mursi devrildi. Böylece Suudiler, bölgedeki temel siyasi ve ideolojik rakipleri olan Müslüman Kardeşler'e saldırdı. İsrail derhal pankartı aldı ve Mısır askeri cuntasını desteklemek için dünya çapında güçlü bir lobi kampanyası başlattı. Aynı zamanda, Türkiye'de kitlesel huzursuzluk başladı - hem Erdoğan hem de onu destekleyen ABD'li üst düzey politikacılar için zorlu bir uyarı. "Suudiler'i şiddetle sevmediğini ve bu beğenmedeki karşılıklılıktan hoşlanan" Katar emiri erken istifa etti. İkvanov, Türkler ve Katarları zayıflattıktan sonra Suriye iç çatışmasındaki ana koz kartı Prens Bandar'ın elindeydi.
Aynı dönemde, Bandar bin Sultan, Suriye'deki durumun ve İran etrafındaki durumun kapalı bir biçimde tartışıldığı, Riyad'daki bir grup etkili (ve evcilleştirilen) Amerikan senatörü üstlendi. İngiliz MI-6'in direktörü Robert John Sawers buluşma için ona geliyor. Bandar, Orta Doğu’daki Amerikan yanlısı Arap havuzunun liderleriyle aktif olarak görüşüyor.
Temmuz ayında, Suudi istihbarat şefi bir dizi Avrupa ülkesine seyahat ediyor ve bu ayın sonunda GSYİH ile görüşmek üzere Moskova'ya geldi. Ve Moskova ziyareti son derece gizli tonlarda boyandı.
Bandar bin Sultan, Rusya cumhurbaşkanına 15 için milyarlarca dolarlık Rus silahı satın alma, dünya petrol piyasasının ortak yönetimi konusunda gizli bir anlaşma yapma, Avrupa'daki Rus gazının rekabeti ortadan kaldırma ve Soçi Olimpiyatlarını teröristlerden kurtarma sözü verdi. Klasik'in ölümsüz sözlerini hatırla: "Sonra Ostap acı çekti!"? Ostap Bender demekti.
Buna karşılık, Suudi Bandar Putin için tek bir şey talep etti - Rusya Suriye’yi desteklemeyi reddetmeli. Bir noktada, prens bile tehdit etmeye ya da korkmaya başladı: Rusya Suudi teklifini reddederse, o zaman “askeri seçimden kaçınılamaz”.
Başka bir deyişle, Moskova kabaca 30 için gümüş para almak istedi. Tabii ki, Bandar çok sert, bir faul eşiğinde, Rus liderinden azarladı.
Ancak garip olan, Bandar bin Sultan'ın kendisinin toplantıdan sonra üzgün olmadığı ve mükemmel ruhlara sahip olduğu.
Suudi Kralı Abdullah, V.Putin ile müzakere etmek istiyorsa, Bandar neden Moskova'ya uçtu? Mesela, kral neden Ulusal Muhafız başkanı olan oğlunu daha ılımlı Prens Muteyib'e göndermedi?
Ve işte sadece doğu hileleri yalan. Bandar, Putin ile Obama arasındaki ilişkinin sadece bir araya gelmediğini, hatta belirgin şekilde kötüye gittiğini gayet iyi biliyordu. Ve bütün bu 31’un Temmuz’un bu kadar keskin bir şekilde konuşması, Bandar’ın Amerikan resmi çevreleri adına söylediği GSYİH’yı göstermek zorunda kaldı. Dahası, Suudiler onu gizlemedi. Bandar, Putin'e ulaşılan herhangi bir anlaşmanın Washington tarafından destekleneceğini söyledi. Yani Suudi Prens'in özel görevlerinden biri, ABD liderleri ile Rusya Federasyonu arasındaki ilişkileri daha da güçlendirmeye çalışmaktı.
Neredeyse başarısız olan operasyonun bir sonraki aşaması
Böylece, stratejik provokasyon Ağustos 21'ta başladı. Bununla birlikte, İngiliz Daily Mail gazetesinin yazdığı gibi, Guta'da kimyasal silah kullanımının etkilerinin belirsiz video görüntülerini doğrulamak zor veya imkansızdı. Fakat burada yine İsrailliler tekrar sahneye çıktılar. Askeri istihbarat birimi 8200'in "Esad rejiminin sivillere yönelik kimyasal saldırısı" konusunda veri sağladığı ortaya çıktı. Bu "gerçekler" nedir, hala kimse bilmiyor. Ancak İsrail askeri istihbaratı Aviv Koshavi'nin temsilcisi “değerli bilgileri” paylaşmak için özellikle Avrupa'ya ve ABD'ye gitti.
Derhal Beşar Esed'in nüfusuna karşı kimyasal silah kullanamadığı en az beş nedenden ötürü not edilmelidir.
İlk olarak, bunun, er ya da geç, rejime verilen sosyal destek tabanının azaltılmasında çok önemli bir etkisi olabilir. İkincisi, Suriye kimyasal silah stokunu (Sovyetler Birliği'nin desteğiyle) İsrail'in nükleer potansiyelinin karşı ağırlığı olarak inşa etti. Bu silahların bir iç savaşta kullanılması, temel olarak stratejik caydırıcı etkiyi düşürmektedir. Üçüncüsü, geçtiğimiz birkaç ay boyunca Suriye ordusu, herhangi bir kimyasal silah kullanmadan çeşitli cephelerde durum lehine önemli bir değişiklik sağladı. Dördüncüsü, Şam kimyasal silahlarının kendi nüfusuna karşı kullanılması, kaçınılmaz olarak Moskova ve Pekin ile ilişkilerde bozulmaya yol açacaktır. Sonuçta, hem Rusya hem de PRC, Kimyasal Silahların Kullanımının Yasaklanması Hakkında 1992 Sözleşmesinin uygulanması da dahil olmak üzere, küresel güvenlik için büyük güçler olarak yükümlülükler taşıyor. Son olarak, beşinci olarak, Esad rejimi, BM müfettişlerinin ülkeye daha önce kararlaştırılması arifesinde apaçık bir aptallığa karar vermedi.
Amerikalıların% 61'in Suriye'deki askeri harekata karşı olmasına rağmen, Amerikan askeri kuvvetlerinin yoğunluğu Doğu Akdeniz'de başladı. Amman'da, Ağustos 25, o sırada silahlı kuvvetleri Suriye'ye yönelik müdahaleye katılma isteğini ifade eden on ülkenin genelkurmay başkanları toplantısı düzenledi.
Gerginlik zirvesi, 29 gecesi Ağustos 30’ta düştü; ABD’nin Suriye’ye yönelik füze saldırısının o zaman başlayacağı bilgisini tüm dünyaya yayıldı. Ancak, ABD'den gelen sert sözlü tehditlerin devam etmesine rağmen, durum kademeli olarak deşarj olmaya başladı. Askeri operasyona karşı 12 NATO ülkeleriydi. Avam Kamarası, Suriye'nin savaşına İngiltere'nin katılmasına karşı oy kullandı. Almanya'da askeri operasyon sorunu parlamento duruşmalarına bile sunulmadı. AB tarafından yapılan askeri maceralara karşı.
Mevcut ABD yönetiminin liderliği, sözde bunun yavaş yavaş farkına varmaya başladı. “Kimyasal saldırı” aslında Beyaz Saray'ın şu anki sahibine de dahil olmak üzere dikkatlice düşünülmüş bir provokasyondur. Zaman kazanmak için Beyaz Saray, Şam'a karşı askeri bir miting yapmak için yasal izin almak üzere Kongre'ye (sadece Eylül 9'te toplanacak) temyiz başvurusunda bulundu. Aynı faktör - zamandaki gecikme - Şam'dan dönen BM uzmanlarının SC için en az iki hafta süreyle nihai bir rapor hazırlamaları gerçeğiyle bağlantılı.
Suriye etrafındaki durumun ana hatlarıyla belirtilmiş olması, en başından beri, Moskova ve Pekin’in BM Güvenlik Konseyi’nde sert bir duruş sergilemesiyle de ilgilidir. Aynı zamanda, Baş Komutan V.Putin, Doğu Akdeniz'deki Rus deniz gruplarının güçlendirilmesini emretti. Ve Rusya Uzak Doğu’da olmak, Suriye’de durumun ağırlaşmasına neden olan provokasyon olduğunu söyledi.
Aynı zamanda, gizli kanallardan Obama ekibinin özel temsilcileri, İran’ın olası bir “Suriye’ye yönelik sınırlı bir Amerikan grevine” karşı tepkisini keşfetmeye ve tahmin etmeye çalıştı. Mesela, beklenmedik bir şekilde, Umman Sultanı Kabus bin Said, İran'ın manevi lideri Ali Hamaney ile bir araya geldiği Tahran'ı ziyaret etti. Rahbar, Amerikalıları sert bir şekilde Suriye'ye yönelik askeri bir eylemin hemen hemen ciddi bir bölgesel istikrarsızlığa neden olacağı konusunda uyardı.
Kısa vadede, burada Orta Doğu'da, iki senaryodan birinin uygulanması en olası yoldur.
İlk seçenek - bir dereceye kadar, sözde tekrarı. "Hürmuz Kriz" Aralık 2011. Ayrıca paranoya eşiğinde politik histeriler, filo hareketleri vb. Ancak İran’a yapılan darbe hiç gerçekleşmedi, savaş önlendi.
İkincisi, daha az iyimser senaryo, önümüzdeki 7-10 günlerinde, Amerika Birleşik Devletleri'ni Orta Doğu'da askeri bir çatışmaya zorlamak amacıyla daha büyük bir provokasyonun ortaya çıkabileceği yönünde. Dahası, böyle bir provokasyon sadece Suriye'de değil, örneğin Türkiye-Suriye sınırında da olabilir veya herhangi bir Amerikan üssüne (örneğin, BAE'ye) yönelik olabilir.
Her durumda, Kissinger'ın belirttiği gibi, stratejik senaryoda, küresel savaş yaklaşımını hızlandırmaya çalışanlar için ana hedef olarak kalan Suriye ve İran'dır.
***
Evinde hava soğuk olduğunda
Bağınız sıska olduğunda,
Sevginin fısıldamasından daha tatlı olanı bil
Antep fıstığı ağaçlarının sessiz hışırtı.