Yılan Mantar Hastalığı: Vahşi Yılanlar için Ortaya Çıkan Bir Tehdit
2006 yılından bu yana, ABD'nin doğusundaki vahşi yılanlarda şiddetli ve sıklıkla ölümcül mantar cilt enfeksiyonlarının rapor sayısında belirgin bir artış olmuştur. Yılan mantar hastalığı (SFD) olarak adlandırılan durum, başlangıçta, enfeksiyonların etkilenen popülasyonların yaşayabilirliği için bir risk oluşturduğuna inanıldığı çıngıraklı yılanlarda belgelenmiştir. Hastalığa, son zamanlarda Nannizziopsis vriesii'nin (CANV) Chrysosporium anamorfu olarak adlandırılan bir mantar kompleksinden bölünmüş bir mantar olan Ophidiomyces ophiodiicola neden olur. Burada O. ophiodiicola ve SFD hakkındaki mevcut bilgi durumunu gözden geçiriyoruz. Buna ek olarak, O. ophiodiicola'nın doğu Kuzey Amerika'da yaygın olarak dağıldığını, geniş bir konak aralığına sahip olduğunu, vahşi yılanlarda mantar cilt enfeksiyonlarının baskın nedeni olduğunu ve genellikle hazırda bekletme nedeniyle oluşan yılanlarda hafif enfeksiyonlara neden olduğunu gösteren orijinal bulgular sunuyoruz. Bu yeni bilgi, bilimsel literatürde halihazırda mevcut olanlarla birlikte, SFD'nin nedeni, patogenezi ve ekolojisi hakkındaki bilgilerimizi geliştirmektedir. Bununla birlikte, bu hastalığın ortaya çıkmasına neden olan faktörleri açıklığa kavuşturmak ve etkilerini azaltmak için stratejiler geliştirmek için ek araştırmalar gereklidir. Bu makale, 'Hayvan sağlığı, gıda güvenliği ve ekosistem esnekliğine karşı ortaya çıkan mantar tehditleriyle mücadele' konulu basımın bir parçasıdır.
1- Giriş
Son birkaç on yıldır yaban hayatı popülasyonlarını etkileyen mantar hastalıkları sayısında endişe verici bir artış olmuştur. İnsanlarda öncelikle fırsatçı ve kendini sınırlayan enfeksiyonlarla ilişkili olmasına rağmen, vahşi yaşamın mantar hastalıkları modern zamanlarda en önemli koruma krizlerinden bazılarına neden olmuştur. Özellikle dikkat edilmesi gereken nokta, krizitidiyomikoza’ya bağlı küresel amfibi çeşitliliğinin kaybı ve beyaz burun sendromu nedeniyle bazı yarasa türlerinin büyük nüfus düşüşleri.
2006'dan başlayarak, kuzeydoğu ABD'de çalı çıngıraklı yılan (Crotalus horridus) popülasyonunda hızlı bir düşüşle bağlantılı olarak ciddi cilt enfeksiyonları bildirilmiştir. 2008 yılında, Amerika Birleşik Devletleri'nde Illinois'de, katledilmiş massasaugas (Sistrurus catenatus) popülasyonunda bir mantar etiyolojisini içeren benzer enfeksiyonlar ortaya çıkmıştır. Bu bulaşıcı hastalık yılan mantar hastalığı (SFD) olarak bilinir ve 2015 yılına kadar SFD, doğu ABD'nin çoğunda vahşi yılanlarda belgelenmiştir. Ölümcül enfeksiyonlara neden olma ve lokalize yılan popülasyonlarının yok olmasına katkıda bulunma potansiyeli ile SFD, Kuzey Amerika'da önemli bir koruma sorunudur. Burada SFD'nin literatür taramasını sunuyoruz ve bu ortaya çıkan hastalık hakkında yeni bulgular ekliyoruz.
2- Etken Madde
Genel tanımlayıcı "SFD" soruşturmanın başlarında üretildi. O zaman, enfeksiyonların ortak bir etiyolojiyi paylaşıp paylaşmadığı veya birden fazla mantar türünün dahil olup olmadığı belirsizdi. Başlangıçtaki SFD vakaları olası nedensel ajan olarak Chrysosporium ophiodiicola'yı içeriyordu. Müteakip genetik çalışmalar, C. ophiodiicola'nın sürüngenlerde cilt enfeksiyonlarıyla ilişkili morfolojik olarak benzer mantarların bir kompleksi olan Nannizziopsis vriesii'nin (CANV) Chrysosporium anamorfunun kriptik bir üyesi olduğunu ortaya koymuştur. CANV mantarlarının filogenetik çalışmaları parafitik olduklarını ortaya koymuştur ve bu, C. ophiodiicola'nın monotipik Ophidiomyces'e yeniden atanması da dahil olmak üzere çoğu taksonun diğer nesillere aktarılmasıyla sonuçlanmıştır. Onygenales, Blastomyces, Histoplasma, Coccidioides, Paracoccidioides, Microsporum ve Trichophyton dahil olmak üzere hayvanların tıbbi olarak en önemli mantar patojenlerinden bazılarını içerir.
O. ophiodiicola'nın yabani yılanlardan daha geniş bir örneklemede fungal dermatit vakaları ile ilişkisini değerlendirmek için, doğu ABD'den 82 yılanın kültür bazlı bir analizini gerçekleştirdik (elektronik ek materyal, tablo S1). Ophidiomyces ophiodiicola, histolojik olarak doğrulanmış fungal dermatit ile yılanların % 76'sındaki deri lezyonları ile ilişkili bulunmuştur. Mantar kültüründe duyarlılık olmadığı ve yanlış negatif sonuçlara (elektronik ek materyal) eğilimli olduğu için bu muhtemelen O. ophiodiicola ile ilişkili vakaların gerçek oranını küçümsemiştir. Diğer mantarlar şüphesiz vahşi yılanlarda sporadik cilt enfeksiyonlarına neden olsa da, O. ophiodiicola dermatit salgınlarıyla en tutarlı şekilde ilişkili türlerdir. Bu bulgular SFD ile O. ophiodiicola varlığı arasında güçlü bir ilişki olduğunu gösteren ek çalışmalar ile desteklenmektedir.
Deri lezyonlarıyla ilişkisi ve diğer şüpheli mantar patojenleri ile taksonomik ilişkili olması nedeniyle O. ophiodiicola'ya bazı literatürde “fahri primer patojen” statüsü verilmiştir. Bununla birlikte, bu tür durumsal kanıtlar, O. ophiodiicola'nın, sadece ikincil bir patojen olarak işlev gören yılanların normal cilt florasının bir parçası olduğunu engellemedi. Son zamanlarda, kırmızı mısır yılanlarının (Pantherophis guttatus) saf bir O. ophiodiicola kültürü ile mücadele ettiği bir enfeksiyon denemesi, Koch'un postulatlarını yerine getirerek mantarlara maruz kalma ve SFD gelişimi arasında nedensellik gösterdi. SFD terimini, özellikle kamu ve bilim camiası tarafından yaygın olarak kabul edilen bir hastalığın adını değiştirmekten kaynaklanan karışıklığı önlemek için O. ophiodiicola'nın neden olduğu enfeksiyona atıfta bulunmak için kullanıyoruz. Bununla birlikte, SFD'nin teşhis ve raporlanma biçiminde tutarlılığı kolaylaştırmak için daha fazla kriter gereklidir.
3- Dağılım ve Vakaya Rastlanan Tür Çeşitliliği
Illinois ve kuzeydoğu ABD'deki SFD'nin ilk raporlarından bu yana, O. ophiodiicola daha sonra doğu ABD'nin çok daha geniş bir bölgesinde (elektronik ek materyal; şekil 1) vahşi yılanlarda belgelenmiştir. Ek olarak, O. ophiodiicola ayrıca Kanada, Ontario'da (ABD dışındaki vahşi bir yılanda mantarın ilk tespiti - UAMH 11863) deri lezyonları ile doğu tilki yılanından (Pantherophis vulpinus) izole edilmiştir. Batı Kuzey Amerika'da (ve belki de dünyanın diğer bölgelerinde) O. ophiodiicola kayıtlarının bulunmaması, mantar yokluğundan ziyade anket yanlılığı ve düşük hastalık prevalansı veya ciddiyetinden kaynaklanabilir. O. ophiodiicola'nın vahşi ortamda küresel dağılımını değerlendirmek için projeler devam ediyor.
Şekil 1. Ophidiomyces ophiodiicola'nın mantar izolatlarının geri kazanımına dayanan bilinen dağılımı (Nisan 2016 itibariyle). Sarı noktalar esir yılanların kayıtlarını gösterir; kırmızı noktalar yabani yılanlardan izolatları temsil eder. Yakınlardaki bazı konumların tek bir nokta ile temsil edilebileceğini unutmayın.
O. ophiodiicola'nın belgelenmiş coğrafi dağılımı, esir yılanlar arasında vahşi yılanlardan daha geniştir. ABD'de izolatlar Kaliforniya, Gürcistan, Maryland, New Mexico, New York ve Wisconsin'deki esir yılanlardan geri kazanılmıştır (şekil 1). Enfekte olmuş bazı yılanlar aslında vahşi hayvanlardan toplanmıştır, hayvanların mantarlara nerede maruz kaldıklarını netleştirmemektedir. Kuzey Amerika dışında, O. ophiodiicola, Birleşik Krallık, Almanya ve Avustralya'daki tutsak yılan lezyonlarından kültürlenmiştir. Bazı yılanlar O. ophiodiicola'nın asemptomatik taşıyıcılarıdır ve koleksiyonlar içindeki hayvanlar arasındaki muhtemel bulaşma, mantarın nereden geldiğini izlemeyi zorlaştırır. Bugüne kadar, O. ophiodiicola, altı yılan ailesini temsil eden 30'dan fazla türden izole edilmiştir (tablo 1). Doğu ABD'ye özgü üç yılan ailesinin de türü savunmasız. Bu hastalık daha fazla dikkat çektiğinden, duyarlı konakçı türlerinin çeşitliliği muhtemelen genişleyecektir.
Vahşi doğadan yakalanan; esaret altında SFD geliştirmiş olabilir. İlk raporlara dayanarak, çalı çıngıraklı yılanların (Crotalus ve Sistrurus spp.) SFD geliştirmeye (veya en azından daha ciddi enfeksiyonlar geliştirmeye) diğer yılan türlerine göre daha eğilimli olduğu görülmüştür. Bununla birlikte, bu varsayım muhtemelen çıngıraklı yılan popülasyonlarının diğer yılan türlerine kıyasla daha yoğun izlenmesi ve örneklenmesinin sonucudur. Erie Gölü su yılanı (Nerodia sipedon insularis) ve doğu tilki yılanı popülasyonlarında şiddetli hastalık salgınları diğer yılan taksonlarının savunmasız olduğunu göstermektedir. Bununla birlikte, konakçı türler muhtemelen yaşamı tehdit eden enfeksiyonlar geliştirmeye yatkınlıkları bakımından farklılık gösterir; bununla birlikte, bu farklılıkları destekleyen genetik, fizyolojik, davranışsal ve ekolojik faktörler henüz araştırılmamıştır.
4- Patogenez
O. ophiodiicola enfeksiyonu, duyarlı bir yılan konağının stratum corneum (cildin en dış tabakası) ihlal edildiğinde başlar ve mantarın epidermise girmesine izin verir. Stratum corneum'un mekanik olarak aşınması, deri skarlaşması olmadan enfeksiyonların geliştiği bilinmesine rağmen, enfeksiyonu kolaylaştırır. Stratum corneum'un bütünlüğü, doğal aşınma veya yaralanma sonucunda yılanlarda sıklıkla tehlikeye girer. O. ophiodiicola epidermisi ihlal ettiğinde, konakçı ödem ve bağışıklık hücrelerinin enfeksiyon yerine toplanmasını içeren bir bağışıklık tepkisi kurar. Birkaç gün içinde enfekte epidermis nekrotik hale gelir ve kalınlaşarak SFD'nin karakteristiği olan sarıdan kahverengiye belirgin kabuklar oluşturur (şekil 2). Bu kabuklar kırılarak erozyon veya ülserasyona neden olabilir (Şekil 2c). Nekrotik cilt içinde mantar çoğalır ve lezyonlar yavaş yavaş büyüyebilir. Yabani yılanlar genellikle vücudun, başın veya kuyruğun çeşitli kısımlarında birkaç farklı lezyonla bulunur (elektronik ek materyal, tablo S1). Histopatolojik olarak, mantar istilası genellikle dermise nüfuz eden ara sıra hiphalar ile epidermis ile sınırlıdır. Şiddetli vakalarda, dermis ve subcutis daha ağır enfekte olabilir ve hiphalar altta yatan iskelet kasını istila edebilir. Daha derin dokulardaki mantarlar genellikle klinik olarak nodül olarak ortaya çıkabilen granülomların içine girer. Kornea, maksiller kemik ve akciğerlerin istilası bildirilmiştir ancak O. ophiodiicola'nın neden olduğu yaygın enfeksiyonlar vahşi yılanlarda nispeten nadirdir, belki de çoğu hayvan mantar enfeksiyonuna ulaşmadan önce ikincil hastalık süreçlerine yenik düşmektedir.
Şekil 2. Farklı şiddette Ophidiomyces ophiodiicola enfeksiyonları olan yılanlar. Şiddetli enfeksiyonlar arasında (a) şekilsiz başlı doğu tilki yılanı (Pantherophis vulpinus), (b) göz, burun ve alt çene lezyonları olan doğu sıçan yılanı (Pantherophis alleghaniensis), cilt ülseri ve (d) Ventral yüzeyde kalınlaşmış, nekrotik ciltli Erie Gölü su yılanı (Nerodia sipedon insularis). Hafif enfeksiyonlar arasında (e) alt çene ve (f) ventral skalada (oklar) küçük lezyonlar bulunan bullsnakes (Pituophis catenifer sayi) bulunur.
Yılanlar ayrıca deri değiştirme sıklığını artırarak O. ophiodiicola enfeksiyonuna yanıt verir. Bir deri değiştirme sırasında, eski epidermisteki nekrotik doku ve mantar elemanları dökülür ve nadiren deforme olmuş ölçekler dışında yeni cilt sıklıkla klinik olarak normal görünür (şekil 3). Enfeksiyon yüzeysel epidermis ile sınırlıysa, deri değiştirme muhtemelen enfeksiyonu temizler ve yılan iyileşebilir. Bununla birlikte, O. ophiodiicola deri değişiminden önce yeni epidermisi istila ederse hastalık tekrarlayabilir. Bu nedenle, SFD'li bir yılanın enfeksiyondan tamamen kurtulmak için hızlı bir şekilde birkaç kez deri değiştirmesi gerekebilir. Eski enfekte epidermisin bazı bölümleri bazen yeni cilde yapışır ve potansiyel olarak reinfeksiyonu kolaylaştırır.
Şekil 3. Deri değişimi, Ophidiomyces ophiodiicola'nın neden olduğu enfeksiyona karşı önemli bir konak yanıtı gibi görünmektedir. Enfekte epidermisin çoğu (burada sarı-kahverengi cildin kalınlaşmış bölgeleri olarak görülür) eski ciltle (üstte) dökülür. Deri değiştirmeden sonra, önceki bir lezyonun bulunduğu bölgedeki cilt, bazı şekilsiz ölçekler (ok; alt) hariç olmak üzere genellikle oldukça normaldir.
Şiddetli SFD vakaları sıklıkla mortaliteye neden olur. Ölümün meydana geldiği mekanizma (lar) muhtemelen çok faktörlüdür. Akciğerlerdeki yaygın enfeksiyonlar konakçı öldürmek için yeterli doku hasarına neden olabilir. Bununla birlikte, kanıtlar SFD'nin birçok yabani yılanın doğrudan mantar hasarından ziyade enfeksiyon komplikasyonlarından öldüğü kronik bir hastalık olduğunu göstermektedir. Görme, koku alma ve kızılötesi algılamayı etkileyen kafa enfeksiyonları (çukur engereklerde) muhtemelen yiyecek tedarik etme yeteneğini etkiler. Gerçekten de, deneysel olarak enfekte olmuş tutsak yılanlarda anoreksi gözlenmiştir ve zayıflık SFD'li vahşi yılanlarda yaygın bir bulgudur (elektronik yardımcı materyal, tablo S1). Enfekte bir yılanın sağlığı azaldıkça, hayvan fırsatçı enfeksiyonlara veya diğer ikincil hastalık süreçlerine maruz kalabilir. O. ophiodiicola'nın birincil enfeksiyonu ölüme yol açan bir olaylar zinciri başlatabilse de, bazı durumlarda konakçının sağlığı tehlikeye girdiğinden dokuların mantar kolonizasyonunun meydana gelmesi de akla yatkındır.
SFD, 'riskli' davranışlar ortaya çıkararak yılanları ek ölüm biçimlerine yatkın hale getirebilir. Laboratuvarda, deneysel olarak enfekte tutsak yetiştirilmiş yılanların göze çarpan alanlarda (daha fazla sağlanan barınakların aksine) istirahat etme olasılıkları daha yüksekti ve SFD'li vahşi yılanların, hayvanların normal olarak kış uykusuna yattığı zamanlarda dayandığı bulunmuştur. Bu yılanlar, enfeksiyonla savaşmaya elverişli bir vücut sıcaklığını koruyan ancak avlanma veya maruziyetten ölümlere karşı savunmasızlıklarını artıran davranışlar sergiliyorlardı. Örneğin, enfekte bir hibernakulumun yakınında bulunan birkaç yılan karkasının den bölgesinden erken ortaya çıktığı ve gece donlarına (elektronik ek materyal) yenildiği düşünülmüştür. Konakçı vücut sıcaklığı ve SFD ilerlemesi arasındaki ilişkiye odaklanan ek araştırmalar, enfekte olmuş yılanların neden olağandışı davranışlar sergilediğini ve bu tür “hastalık davranışlarının” diğer hayvanlarda önerildiği gibi enfeksiyonla mücadelede etkili olup olmadığını açıklayabilir.
Hazırda bekletme modundan çıktıktan kısa bir süre sonra yılanlarda hafif SFD vakaları sıklıkla gözlenir (elektronik yardımcı materyal; şekil 2e, f). Hazırda bekletme süresi, O. ophiodiicola'ya (yani, küçük alanlarda konsantre edilmiş çok sayıda yılan) maruz kalmayı arttırarak ve konakçı savunmalarını azaltarak yılanları enfeksiyona yatkın hale getirebilir. O. ophiodiicola büyümesi, yılanların kuzey ABD'de kış uykusuna yattığı düşük sıcaklıklarda önemli ölçüde azalmasına rağmen, sürüngen bağışıklık fonksiyonu ve deri değiştirme sıklığı da daha soğuk sıcaklıklarda azalmaktadır. Bir rehabilitasyon tesisinde hazırda bekletme modundan çıkarıldıktan sonra SFD gelişen çoğu yılan, haftalar içinde yüzeysel enfeksiyonları temizledi (elektronik ek materyal). Bazı bireylerde sonbaharda SFD'nin tekrarlaması (elektronik ek materyal) ayrıca, hazırda bekletme kaynaklı fizyolojik değişikliklerin enfeksiyon için önemli olabileceğini düşündürmektedir. Bununla birlikte, hazırda bekletme hastalık gelişimi için gerekli değildir; O. ophiodiicola enfeksiyonları, muhtemelen bir soğutma dönemine maruz kalmayan esir yılanlarda ve faaliyetin yıl boyunca gerçekleştiği sıcak iklimlerdeki vahşi yılanlarda belgelenmiştir. O. ophiodiicola enfeksiyon dinamikleri, zamansal paternler ve çeşitli coğrafi bölgelerde hastalık remisyonu ve ilerlemesini araştırmak için çalışmalar devam etmektedir.
Onygenales içindeki mantarlar, hayvan substratlarının kullanımı için önemli genomik uyarlamalar göstermektedir. O. ophiodiicola'nın sahip olduğu virülans faktörleri tam olarak karakterize edilmemiştir ancak Allender ve ark. O. ophiodiicola'nın in vitro jelatinaz, p-glukosidaz, lipaz, esteraz, üreaz ve keratinaz aktivitelerine sahip olduğunu gösterdiler. Bu enzimler muhtemelen saprotrofik büyümede rol oynasa da, bazıları da patojeniteye katkıda bulunabilir. Örneğin, jelatinaz, keratinaz ve lipaz aktiviteleri, sırasıyla; kolajen, keratin ve lipitlerin parçalanması yoluyla cildin enfeksiyonunu kolaylaştırabilir. Üreazlar tarafından toksik amonyak üretimi konakçı doku ölümüyle sonuçlanabilir. SFD'de gözlenen yaygın epidermal nekrozun doğrudan O. ophiodiicola kaynaklı olup olmadığı veya konağın kendi bağışıklık tepkisinden kaynaklanan 'teminat hasarının' sonucu olup olmadığı daha fazla araştırmayı gerektirir.
5- Ortaya Çıkış Nedeni
Yabani bitkiler ve hayvanlardaki mantar hastalıkları tipik olarak, saf konakçıların bulunduğu bir bölgeye egzotik bir patojenin sokulmasından sonra ortaya çıkar. Tarihi fungal izolatların incelenmesi, O. ophiodiicola'nın en az 1986'dan beri doğu ABD'deki esir yılanlarda bulunduğunu göstermiştir. 2008'den önce hiçbir vahşi yılan izolatı bilinmemektedir; bu nedenle O. ophiodiicola'nın esir alandan vahşi yılan popülasyonlarına yayılmasıyla ortaya çıkması, SFD'nin aniden ortaya çıkması için makul bir açıklamayı temsil etti. Alternatif olarak, O. ophiodiicola'nın doğrulanmış tespitlerinin olmaması, vahşi yılan popülasyonlarında yetersiz sağlık izlemesinden ve O. ophiodiicola izolasyonu ve tanımlanması ile ilgili teknik sınırlamalardan kaynaklanmış olabilir. Örneğin, Cheatwood ve ark. Geotrichum candidum'u (morfolojiye dayanan O. ophiodiicola ile sıklıkla karışan bir mantar) 1990'ların ortalarında Florida'da cüce çıngıraklı yılanlarda (Sistrurus miliarius) olası neden olarak rapor ettiler. 2012 yılında, aynı Florida popülasyonundan lezyonlu yılanları yeniden örnekledik ve O. ophiodiicola'nın (Geotrichum değil) enfeksiyonlarla ilişkili olduğunu bulduk. Etken ajanın ilk tanımlaması hatalıysa, O. ophiodiicola, daha önce bildirilenden on yıl önce vahşi yılanlarda meydana gelmiş olabilir.
Vahşi yılanlarda cilt hastalığının tarihsel gözlemleri, O. ophiodiicola'nın yakın zamanda Doğu Kuzey Amerika'ya tanıtıldığı hipotezini daha da zorlamaktadır. Dermatit vakalarına genellikle alan biyologları tarafından 'hazırda bekleme kabarcıkları' veya 'hazırda bekletme yaraları' denir, çünkü lezyonlar en çok yılanların hazırda bekletme nedeniyle ortaya çıktığı görülür. Etiyolojiler nadiren araştırılsa da, bu tür cilt lezyonlarının gözlemleri onlarca yıldır bildirilmiştir. “Hazırda bekletme yaraları” ile uyumlu cilt lezyonlarının prevalansını araştırdık ve çalışma alanlarımızdaki yabani yılanların % 41'inin hazırda bekletme (elektronik ek materyal) nedeniyle dermatit sonrası ortaya çıktığını belirledik. Bu etkilenen yılanların bir alt grubundan örnekler topladık ve test edilen hayvanların % 74'ünde lezyonlardan O. ophiodiicola tespit ettik; ayrıca histopatolojik bulgular SFD (elektronik ek materyal) ile uyumluydu. Benzer şekilde, Virginia'dan incelenen yılanların % 38'lik brüt cilt lezyonları prevalansı vardı ve bunların çoğu O. ophiodiicola ile ilişkili olmasına rağmen hafifti. O. ophiodiicola, ‘kış uykusu yaralarının’ eski raporlarında hastalığın nedeni olarak kesin bir şekilde ilişkilendirilemese de, bu bulgular, mantarın son zamanlarda ortaya çıkan şiddetli hastalık raporlarından önce Kuzey Amerika'da bulunma olasılığını artırmaktadır. Ayrıca, SFD vakaları, sokulan bir patojenin tipik görünümü üzerinde sistematik bir dispersiyon paterni göstermez. Özellikle, vahşi yılanlarda belgelenmiş vakaların sırası rasgele görünür ve birbiri ardına bazen 500-1000 km uzaklıkta olan ardışık vakalar görülür. Bu vakaların belirgin bir yayılma modelinden yoksun olması, O. ophiodiicola'nın doğu ABD'ye yakın zamanda gelmediğini de destekleyebilir. Bununla birlikte, SFD'nin ilk tanımından hemen sonra organize bir sürveyans planının olmaması ve hastalık izlemedeki olası önyargı, mevcut verilerin yorumlanmasını zorlaştırmaktadır.
"Tanıtılan patojen hipotezine" alternatif olarak O. ophiodiicola'nın Kuzey Amerika'da uzun zamandır var olması ve son zamanlarda çevresel değişikliklerin SFD'nin ortaya çıkmasına neden olmasıdır. Kuzeydoğu ABD'de kereste çıngıraklı yılan popülasyonunda 2006 yılında şiddetli dermatit salgını (şimdi SFD olduğu düşünülmektedir) aşırı ıslak koşullarla ilişkilendirilmiştir. Ophidiomyces ophiodiicola'nın konakçı olmadan çevrede hayatta kalabileceği düşünülmektedir ve nemli koşullar, mantar büyümesini ve çevrede kalıcılığı teşvik ederek hastalıkta önemli bir rol oynayabilir. Ayrıca, çökelme ve bulut örtüsü enfeksiyonla mücadele için ana makine termoregülasyon mekanizmalarını olumsuz etkileyebilir. Hazırda bekletme modunun SFD'de önemli olduğu görülmektedir ve hazırda bekletme mevsiminde (iklim değişikliğinden kaynaklanan) hafif sıcaklık artışları O. ophiodiicola'nın daha hızlı büyümesine ve daha ciddi enfeksiyonlara neden olmasına neden olabilir. Bununla birlikte, SFD dinamiklerinde iklimin rolünü açıklamak zordur. Konakçı türler, farklı çevresel koşullara toleranslarında farklılık gösterir ve bu nedenle belirli bir iklim parametresi seti, konakçı türler ve konumlar arasında hastalığın ortaya çıkmasını kolaylaştıramayabilir. Örneğin, olağandışı serin ve yağışlı hava SFD'nin yaygınlığını ve şiddetini artırabilirken, yılanları yeraltında daha fazla zaman geçirmeye zorlayan sıcak kuru koşullarda (mikro iklimin nemli olduğu ve O. ophiodiicola'nın çevresel rezervlerinin daha yüksek olacağını), bu nedenlerden ötürü, SFD'nin ortaya çıkışında iklimin rolünü incelemek, belirli bir bölgedeki yılanlar tarafından kullanılabilen ve onlar tarafından kullanılan mikro iklimler dahil olmak üzere birçok ölçekte değişiklikleri göz önünde bulundurmalıdır.
Belgelenmiş ciddi hastalık salgınları tipik olarak nispeten küçük veya izole yılan popülasyonlarında meydana gelmiştir. Bu tür tembel nüfusların izlenmesi daha olasıdır ve bu da bu eğilimi açıklayabilir. Bununla birlikte, küçük popülasyon büyüklüğü ile ilişkili faktörlerin hastalığa katkıda bulunması da mantıklıdır. O. ophiodiicola tarafından şüphelenilen enfeksiyonların, New Hampshire, ABD'de kereste çıngıraklı yılan nüfusunun azalmasına neden olmak için habitat yıkımı ve akrabalı depresyonla birlikte hareket ettiği düşünülmüştür. Bu çalışmada, yazarlar genetik çeşitlilik kaybının hastalığa yatkınlığın artmasına neden olabileceğini düşünmüşlerdir. Ayrıca, habitatın bozulması ve parçalanması, yılanların mantar enfeksiyonlarını savuşturmak için gerekli olan uygun basking bölgeleri gibi mikro iklimleri sınırlandırarak veya yılanları ortak hibernakula veya büyük miktarlarda patojen ile kontamine olmuş diğer alanlarda toplanmaya zorlayarak SFD dinamiklerini etkileyebilir. Habitat bozulması ek olarak av bolluğunu sınırlayabilir veya yılanların genel sağlığını azaltan ve SFD'nin etkilerini şiddetlendiren diğer hastalık süreçlerini kolaylaştırabilir.
6- Korunma Yöntemleri
Kuzey Doğu Amerika'da SFD'nin ortaya çıkması, bazı tehlikedeki yılan popülasyonlarının yaşayabilirliği konusunda endişeleri artırdı. New Hampshire'da şüpheli SFD salgını 1 yıl içinde etkilenen ahşap çıngıraklı yılan popülasyonunda % 50'den fazla düşüşe neden olmuştur. Illinois'de şiddetli SFD vakaları nesli tükenmekte olan bir massasaugas popülasyonunda mortaliteye neden olmuştur. Amerika Birleşik Devletleri Balık ve Yaban Hayatı Servisi, massasauga'nın doğu popülasyonlarını Nesli Tehlike Altındaki Türler Yasası kapsamında tehdit altındaki bir tür olarak listelemeyi önerdi ve SFD'yi türlerin hayatta kalması için potansiyel bir tehdit olarak gösterdi. 2009 yılında, Erie Gölü su yılanlarındaki ölüm olayı O. ophiodiicola enfeksiyonları ile ilişkilendirilmiştir. Erie Gölü'nün su yılanı nüfusu 2001'den bu yana genel olarak artmakla birlikte, salgını takip eden yılda tahmini % 18 oranında azalmıştır. Erie Gölü su yılanı 2011 yılında Tehdit Altındaki Türler Listesinden çıkarıldı ancak yaklaşık 10.000 kişilik bir nüfusa ve coğrafi olarak sınırlı bir dağılıma sahip, SFD salgınlarının sıklığı ve şiddetinde artması halinde alt türler risk altında olabilir.
SFD'ye bağlı etkiler değişkendir ve tüm yılan popülasyonlarının hastalığın bir sonucu olarak azaldığı düşünülmemektedir. Yani Minnesota veya Virginia'daki O. ophiodiicola enfeksiyonlarının sıklıkla hafif olduğu yılan popülasyonlarında düşüşlerden şüphelenilmez. Bununla birlikte, belgelenmiş bir salgından önce nüfus sağlığı ile ilgili temel veriler nadirdir ve yılan popülasyonunun stabilitesine dair nitel raporlar dikkatli bir şekilde yorumlanmalıdır. Konağın yaşam öyküsü de dahil olmak üzere hastalığın popülasyon üzerindeki etkilerini birden çok faktör etkiler. Örneğin, kuzeydoğu ABD'deki kereste çıngıraklı yılanları düşük üreme çıktılarına sahiptir. Doğrudan hastalığa kaybedilen enfekte hayvanlara ek olarak, O. ophiodiicola'nın kronik enfeksiyonları da konakçı uygunluğunu ve üremesini etkileyebilir. Bu nedenle, kuzey kereste çıngıraklı yılan popülasyonlarının şiddetli SFD salgınlarından kurtulma yeteneği, muhtemelen yıllık olarak genç üreten yılan türlerinin hızla olgunlaşan yılan türlerinden daha sınırlıdır.
Şu anda SFD'yi yönetmek için birkaç seçenek var. Bugüne kadar, çabaların çoğu bireysel yılanların rehabilitasyonuna odaklanmıştır. Böyle bir strateji birçok yılan popülasyonu için pratik değildir, çünkü popülasyondaki bireylerin çoğunu bulmak zor olabilir, kaynak yoğundur ve yeniden enfeksiyonu engellemez. Bununla birlikte, her bir yılanın hayatta kalmasının hayati olduğu son derece tehlikede olan popülasyonlar için, rehabilitasyon uygulanabilir bir seçeneği temsil edebilir. Antifungal ajanlarla yapılan tedavilerin şimdiye kadar net sonuçları olmasa da, tek başına destekleyici bakım iyileşmeyi kolaylaştırabilir (elektronik ek materyal). Klinik bulguların geçici olarak çözülmesi, enfeksiyonun ortadan kaldırıldığı anlamına gelmeyebileceğinden, hayvanları serbest bırakmadan önce enfeksiyonların tamamen temizlendiğinden emin olmak için dikkatli olunmalıdır. Önleyici bir bakış açısından, vahşi yılanları işleyen bireyler, ellerin, aletlerin ve çalışma yüzeylerinin sık sık dezenfeksiyonu ve vahşi ve esir sürüngenler için dişli ve çalışma alanlarının adanması da dahil olmak üzere uygun biyogüvenlik prosedürlerine uymalıdır. SFD'ye çevresel katkıda bulunanların gelecekte açıklanması, hastalık prevalansını ve ilerlemesini sınırlayan habitat yönetimi eylemlerini bildirerek ek hastalık kontrol stratejileri sağlayabilir.
7- Sonuç
Ortaya çıkan mantar hastalıkları, yaban hayatı sağlığı için önemli bir tehdit oluşturmaktadır. Mantarlar, diğer patojenlerden daha çok, onları büyük nüfus düşüşlerine ve konakçılarının yok olmasına neden olabilecek özelliklere sahiptirler. Ophidiomyces ophiodiicola, geniş bir konakçı aralığı ve çevrede hayatta kalma yeteneği dahil olmak üzere iyi adapte edilmiş bir patojenin birçok özelliğine sahiptir. Sonuç olarak, SFD yılanın korunması için büyük bir zorluk oluşturmaktadır. Şimdiye kadar odak noktası, ABD'nin doğusundaki imperile edilmiş yılan popülasyonları üzerinde etkili olmuştur ve küresel ölçekte yılanlara yönelik tehdit henüz değerlendirilmemiştir. Yılan popülasyonları dünya çapında azalmaktadır ve düşüşler çok yönlü olmasına rağmen, sağlık veya uzun vadeli nüfus eğilimleri hakkındaki mevcut verilerin eksik olduğu türlerde hastalığın rolü göz ardı edilebilir. Yılanlar önemli ekonomik faydalar sağlar ve ekosistemlerde kritik roller oynar, tarımsal mahsulleri yok eden ve zoonotik hastalığı taşıyan hayvanları avlar ve diğer birçok omurgalı türü için önemli bir besin tabanı görevi görür. Yarasalar gibi daha önce kötü huylu diğer yaban hayatı için yapıldığı gibi, yılanların faydalarını ölçmek için gelecekteki çalışmalar, yılan kaybının sahip olabileceği etkilerin ölçülmesinde esas olacak ve halkın önemini anlamasına yardımcı olacaktır. bu sürüngenleri SFD gibi ortaya çıkan tehditlerden korumak.
SFD'ye son zamanlarda gösterilen ilgi, yılanların korunmasına olan ilginin arttığını göstermektedir. Bu derleme, SFD'nin nispeten kısa bir sürede anlaşılmasında kaydedilen ilerlemeyi açıklasa da, patojen virülans mekanizmaları, konakçı duyarlılığı, popülasyon düzeyinde etkiler ve çevrenin enfeksiyon dinamiklerindeki rolü hakkında öğrenilmesi gereken çok şey bulunmaktadır. SFD'nin ortaya çıktığı mekanizma da dahil olmak üzere, bu olağanüstü soruların birçoğunu ele almak için çalışmalar devam etmektedir. Bu tür bilgiler hangi yılan popülasyonlarının en fazla risk altında olduğunu tahmin etmeye yardımcı olacak ve hastalık etkilerini azaltmaya yönelik yönetim stratejilerinin geliştirilmesini kolaylaştıracaktır.