Bugün Evgeny Pavlovich Leonov 90 yılını alacaktı
Sinemada çalışarak, pratik yapamadı, kahramanlar verdi, seyirciler tarafından çok sevildi, görünüşü - dolu bir rakam, küçük bir boy, kalın dudaklı yuvarlak bir yüz ve büyük bir burun, önemli bir kel noktaya sahip bir kafa, sağır bir boğuk sesi. Birçok izleyici kuşağı, Sovyet 1969-1972 çizgi film serisinde Winnie the Pooh'a sunduğu ilginç sesi sonsuza dek hatırladı (ilginç bir gerçek: oyuncunun sesini daha eğlenceli hale getirmek için% 30 oranında büyüdü).
Yevgeny Leonov'un yetenekleri büyük Chaplin'e benzeyen bir şeydeydi, bir filmde birçok rol oynamayı başardı, küçük ve komik bir kişinin acı dolu dramını delici ve net bir şekilde resmetti. Leonov'un eşsiz bir çizgi roman görünümü vardı. Fakat aynı zamanda her zaman sadece bir komedyenden daha fazlasıydı, küçük rolleri olmayan büyük bir aktördü. Yönetmen Andrei Alexandrovich Goncharov onun hakkında şunları söyledi: “Yevgeny Leonov büyük bir Rus komedyendi. Ve bir Rus komedyenin ne olduğunu biliyorsun. Elbette ki bu aynı zamanda bir trajedici, içinde romantik bir gözyaşı olmalı, trajedinin tonu duyulmalı ”dedi. “Striped Flight” filmindeki çirkin barmen Yevgeny Leonov, aynı adı taşıyan Grigory Gorin'in katıldığı son oyunda “Memorial Prayer” adlı oyunda Milkev Tevye'nin yüksek trajedisine yükseldi.
Yevgeny Leonov Moskova'da 2 Eylül 1926 yılı doğdu. En sıradan orta gelirli Moskova ailesinde büyüdü. Çocukluğunu Vasilyevskaya Caddesi'ndeki ortak dairede geçirdi. Burada, Leonov ailesi iki küçük odayı işgal etti. Eugene ailenin ikinci çocuğuydu, kardeşi Nikolai ondan iki yaş büyüktü. Vasilyevskaya'daki apartman sonsuza kadar misafirle doluydu ve şimdilerde parmak arası terlik rastgele duruyordu - hem yakın hem de uzak akrabalar Moskova'ya geldi. Gelecekteki aktör Anna Ilyinichna'nın annesi nazik ve misafirperver bir ev kadınıydı, bu yüzden bu dairedeki herkes özgür ve kolay hissettirdi, burada eğlenceli ve arkadaş canlısı bir şekilde yaşadılar. Tamamen iki oğlu yetiştirmeye kendini adadı ve onlara birçok kitap okudu.
O yılların birçok çocuğu gibi, Evgeny Leonov çocukluğunda pilot olmayı hayal etti. Bu olağandışı değil, çünkü tüm ülkenin korkusuz Sovyet şahinlerinden gurur duyduğu bir zamandı: Chkalov, Baydukov, Belyakov. Bunun aile nedenleri vardı - Eugene'nin babası Pavel Vasilievich, bir uçak fabrikasında mühendis olarak çalıştı ve oğullarına çalışmaları hakkında, ünlü Sovyet tasarımcıları, uçaklar hakkında çok şey anlattı, böylece büyüdüklerinde çocuklar havacı olmayı hayal ettiler. Bu arada, gelecekte Nikolai Leonov gerçekten hayatını havacılık. Ancak Eugene savaştan önce, ilkokul çağında yeni bir hobi keşfetti. Beşinci sınıfta, çocukların oyun için senaryoyu bağımsız olarak yazdığı ve prodüksiyonunu hazırladığı bir drama kulübüne katılmaya başladı. Performansın gerçekleşmemiş olmasına rağmen, drama dairesinde sınıflar sonsuza dek gelecekteki aktörün ruhuna gömüldü ve ona sahne için bir sevgi aşıladı.
1941'ta Büyük Vatanseverlik Savaşı başladığında, Yevgeny Leonov yalnızca 7 sınıfından mezun oldu. Ebeveynlerinin tavsiyesi üzerine, çocuk havacılık fabrikasında çırak dönücü olarak iş buldu. Savaş sırasında, bütün Leonov ailesi bu havacılık tesisinde çalıştı: babası bir mühendisdi, annesi - bir zaman bekçisi ve kardeşi Nikolai - bir fotokopi makinesi. 1941 sonbaharında, Yevgeny sınavları geçti ve Ordzhonikidze Havacılık Teknik Okulu'na girdi. Bir teknik okulda okurken, Leonov amatör performanslarda aktif rol aldı, çok sayıda öğrenci partisinde konuştu. Aktör daha sonra şöyle dedi: “Zoshchenko’nun“ Monter ”i öğrendiğini ve“ Monter ”dediğini, Çehov’un“ Hamamda ”hazırladığını, Yesenin ve Blok’u çok sevdiğini, akşamları şiirlerini okuduklarını ve beni eskisi gibi çağırdıklarını söyledi. , "Ressamımız."
Teknik okulun üçüncü yılında, Evgeny Leonov, o zamanlar Bolşoy Tiyatrosu Rostislav Zakharov'un ünlü koreografı tarafından yönetilen Moskova Tiyatro Stüdyosu tiyatro bölümüne girmeye karar verdi. Kendisi için yeni bir hayata dalmış olan Leonov, her gün büyük zevkle 8'ten tiyatro stüdyosunda sabaha kadar kayboldu. O anda, önden dönüp seyri olan Andrei Aleksandrovich Goncharov onun üzerinde büyük bir etkiye sahipti. 1947'deki çalışmalarını tamamladıktan sonra, Yevgeny Leonov, “Peers” adlı oyunda Kolka rolünü oynadığı Dzerzhinsky Bölgesi Moskova Tiyatrosu'na kabul edildi. Sadece bir yıl sonra, tiyatro yayıldı, bunun yerine Moskova Stanislavsky Drama Tiyatrosu yaratıldı. Yeni tiyatronun ana yönetmeni Vladimir Fedorovich Dudin'di. Yevgeny Leonov da dahil olmak üzere genç oyuncular yeni tiyatroya kabul edildi, ancak uzun bir süre boyunca ana rolleri üstlenemedi. Leonov daha çok kalabalık sahnesinde oynadı - “Ormanların Sessizliği” nde kolektif bir çiftçi, Üç Kızkardeş'te bir batman ve diğer cameo rollerinde oynadı.
Stanislavsky Tiyatrosu'ndaki bu ilk çalışma döneminde, Yevgeny Leonov çeşitli ses efektlerini ustaca anlatıyor: bir vagonun kükremesi, rüzgar sesi, toynakların çukuru ve su sıçraması. Bu çalışma için kendisine sabit bir fiyat verildi - 5 ruble. Bir keresinde, gösteri sırasında çok yorgun olan genç oyuncu, soyunma odasında uyuya kalmış, şu anda cadde boyunca boşalmış bir el arabası. “Beş ruble geçti,” diye mırıldandı Yevgeny Leonov.
Leonov'un tiyatroda kazandığı para açıkça yaşam için yeterli değildi, bu yüzden çoğunlukla kalabalıkta hareket ederek fazladan para kazanmayı reddetti. Film aktöründeki ilk epizodik rol, 1948-1949 yıllarında Vladimir Nemolyaev'in “Mutlu Uçuş” ve “Buzdaki Kurşun Kalem” resimlerinde oynadı. 1951'teki bu filmlerden sonra, Leonov'un ekranda bir garson olarak göründüğü Vladimir Petrov “Spor Onuru” spor komedisinde ve 1954'te, koka rolündeki Vladimir Nemolyaev'in “Deniz Avcısı” adlı kahramanlık serüveninde bir bölüm vardı.
1950'lerin ortasında, Yevgeny Leonov’un yaşamında, yalnızca sinema ve tiyatroda çalışmakla kalmayıp, aynı zamanda kişisel hayatı da ilgilendiren önemli değişiklikler meydana geldi. 1955'te Leonov, Sifagiryov'un yanı sıra Alexander Stolper’ın macera filmi “The Road” (Pashka Eskov'un rolü) rolündeki Snegiryov'un rolünü canlandırdığı “The Rumenevev” adlı suç drama filminde rol aldı. Bu iki filmde, yönetmenler ona çok ilginç ve karmaşık roller verdiler.
Leonov'un tiyatroda ve sinemada oynayan bir aktör olmasına rağmen, kişisel hayatında, kızlarla olan ilişkisini ve tanışmasını zorlaştıran oldukça utangaç bir insan olduğu, 31 yılında oldukça geç evlendiği unutulmamalıdır. Oyuncu, gelecekteki eşi Vanda ile 1957'taki Sverdlovsk'taki Stanislavsky Tiyatrosu turunda tanıştı. Moskova'ya evine döndükten sonra, oyuncu kızı aramaya başladı, onu gelmeye ikna ederek başardı. Wanda başkente geldi ve oyuncunun ebeveynlerini sevdi, sonra Yevgeny Leonov hemen kıza elini ve kalbini sundu. Bununla birlikte, Wanda'nın ebeveynleri, oyuncunun mesleğinin ödün vermeyen ve alçakgönüllü olduklarını düşündüğü için evlilikle ilgili heyecan duymuyorlardı. Ancak bu konuda Wanda'nın karakteri kendini gösterdi; bu da ebeveynlere hala Leonov ile evleneceğini söyledi. Sonuç olarak, kızlarının kararını kabul etmek zorunda kaldılar ve Kasım ayının 16'unda Yevgeny Leonov ile Vanda Stoilova arasındaki 1957 yılı resmen tescil edildi. Zaten 2'ten sonra, Yevgeny Pavlovich'in tek oğlu Andrei ailelerinde doğdu.
Aktör Leonov'un kariyerindeki en iyi saat, Vladimir Fetin’in komedi filmi “Striped Flight” ın Sovyet sinema ekranlarında çıkmasıyla 1961’a geldi, bu filmde Eugene kaplanın terbiyecisi gibi davranan barmen Shuleykin'i canlandırdı. Filmin orijinal durumu, eksantrik bir komedi için çok sayıda fırsat ortaya çıkardı ve filmin yazarları bundan başarıyla yararlanabildi. Komedi çok eğlenceliydi, hile dolu ve dinamikti. Yevgeny Leonov, filmde açık saçık bir korkusuzluk korkusu olmadan oynadı, ama aynı zamanda saf sadeliğinde çok dokunaklı olduğu ortaya çıktı. Barmen Shuleykin'in rolü Leonov'u ülke çapında ün kazandı, bir anda SSCB'nin en iyi komedyenlerinden biri oldu. Film, yılın 1961 kiralamasında birinciliği alarak seyirciyle büyük bir başarı elde etti. Komedi "Çizgili Uçuş" o yıl 32 milyon insan gördü.
Yevgeny Leonov'un Sovyet izleyicileri için komedi yeteneğini keşfeden Yönetmen Vladimir Fetin, daha sonra 3 aktöre Mikhail Sholokhov'un “Shibalkovo Seed” ve “Rodinka” hikayelerine dayanan melodram “Don Tale” de çarpıcı bir rol önerdi. Film, ülkedeki devrimi kabul eden Don Kazak Yakov Shibalka'nın zor kaderi ve bu görüşleri paylaşmayan bir kadına yönelik trajik aşkı hakkında konuştu. Leonov'un bu film çalışması büyük beğeni topladı - oyuncu Hindistan'da Yeni Delhi'deki 3 Uluslararası Film Festivali'nde ve ayrıca Kiev'deki Tüm Birlik Film Festivali'nde bir ödül kazandı.
“Don Hikayesi” filminin başarısına rağmen, yönetmenler Yevgeny Leonov'u komedi rollerine davet etmeye devam etti. Fakat bu resimden sonra, karakterlerinin olağan komedi karakterleri gittikçe daha sık trajikomik renklerle dolmaya başladı. Bu, örneğin, otuz üç komedi filminden Ivan Travkin'di. Bu resmin görünüşte anlaşılmayan komplosunun ardında, o yılların Sovyet gerçekliğinin birçok olgusunda yakıcı bir hiciv vardı. Filmin “ideolojik olarak zararlı” olarak ilan edilmesi tesadüf değil, sadece “rafa koyuldu”, film 25 yıl boyunca yasaklandı ve her zaman ekranda göründü. Ardından sinemada yeni oyunculuk izledi. Leonov, Viktor Merezhko’nun ilk komedi filmi “Zarechenskie grooms” (çöpçatan Koroteika), “The Magician” (Rassomahin) adlı lirik drama filmi Peter Todorovsky, “The Virjinya” (Mikhailo), Vladimir Fetin ve diğerlerinin yönetmenliğini yapan “The Snow Queen” adlı öyküyü canlandırdı. Leonov, George Danelia trajedisindeki Rus peri masallarının sayfalarını "endişelenme!" Dediği iddia edilen bir askerin çok iyi bir rol oynadı.
Leonov'un dramatik yeteneği de tiyatro sahnesinde gösterildi. 1966'ta oyuncu, seyirci kitlesine tam da stil sahibi ve Boris Lvov-Anokhin tarafından sahnelenen "Antigone" adlı oyunda kral zalim Creon rolünün ustaca performansını gösterdi. Yönetmen Yevgeny Leonov'u bu role davet ettiğinde, birçok kişi bu seçimi olumsuz olarak yaptı: “Leonov ve Creon? Evet, sen delisin! Ancak performans gerçekleşti ve seyirciler ve eleştirmenler ile büyük bir başarıydı.
1970-s'de, oyuncu en önemli ve göze çarpan film rollerini oynadı, bu yılların filmlerinin çoğu katılımıyla ulusal sinemanın altın fonundaydı. Bu resimlerin içerik ve tür bakımından tamamen farklı olması çok önemlidir. 1970'te Leonov, Andrei Smirnov'un "Belarus İstasyonu" filminde başrol oynadı. Filmin arsalarına göre, eski ön cephe arkadaşları - çeşitli mesleklerin temsilcileri: bir muhasebeci, bir gazeteci, basit bir tamirci ve bir fabrika müdürü - önde gelen bir komutanın cenazesinde toplandı. Filmin en trajik ve en trajik anı, arkadaşları eski hemşirenin evinde toplanıp Bulat Okudzhava'nın “Bir zafere ihtiyacımız var” (“Onuncu iniş taburu”) harika şarkılarını çalmasıyla final oldu. Şaşırtıcı bir şekilde, sansörler bu resmi beğenmediler, iki yıldır rafa yatırdılar. Ve sadece Belarus İstasyonu filmi Karlovy Vary'deki festivalde onur ödülü kazandığında, Sovyetler Birliği'nde geniş bir ekranda gösterime girdi.
Oyuncu Alexander Sery'nin eksantrik komedisi “Fortune Gentlemen of Fortune” da tamamen farklı bir rol oynadı. Bu filmde, Yevgeny Leonov'un aynı anda iki ana rolü vardı - anaokulunun yöneticisi, Yevgeny İvanoviç Troshkin ve Asistan adlı acımasız hırsız. Polisin talimatı üzerine Troshkin'in Doçent'te bir süre reenkarize edilmesi gerekiyordu. Bu rolü daha inandırıcı bir şekilde oynayabilmek için Leonov, kameranın gözetleme deliğinden bakıp mahkumların yaşamını ve davranışlarını inceleyen özel Butyrka hapishanesini ziyaret etti. Aktörün gözlemleri, kabiliyeti ve kabiliyeti, ekranda unutulmaz karakterlerin yeniden yaratılmasına yardımcı oldu. İzleyicinin gözünde, oyuncu anında bir anaokulunun dokunma direktöründen acımasız bir residivist. "Gentlemen of Fortune" filmi, 1972'teki Sovyet ekranlarında, izleyicilerin beğenisini anında yakaladı. Bu resimdeki deyimler, sözler ve aforizmalar anında kanatlandı ve ünlendi: “ayrılmak”, “turp kötü bir insan.” Aynı yıl, Yevgeny Pavlovich Leonov'un hayatında önemli bir olay daha gerçekleşti - bir halkın RSFSR sanatçısı oldu.
Leonov'un George Danelia'dan çok fazla yıldız aldığı belirtilmelidir: “Otuz üç”, “Üzülme!”, “Afonya”, “Mimino”, “Sonbahar Maratonu” ve aynı zamanda Danelia'nın yazarı olduğu “Fortune Beyleri” resimleri senaryo. Bu büyük Sovyet yönetmeni için Yevgeny Leonov gerçek bir tılsımdı ve onların yaratıcı birliği bizi zengin bir kültürel mirasa bıraktı.
1978’te, yönetmen Mark Zakharov Leonov’u Kral Mucizesi resminde kral rolünü oynamaya davet etti. Aynı oyunun Eugene Schwartz tarafından uyarlanmasıydı. İyi kalpli karakterleri oynamaya alışkın olan Leonov'un rolü biraz olağandışıydı, ancak oyuncu ekranda unutamayacağınız bir ironi ve dokunuşla doldurarak unutulmaz bir karakter yarattı - Tyrant King. Aynı yıl, 1978, Evgeny Pavlovich, SSCB Halk Sanatçısı ünvanını aldı. Bu yüksek rütbenin Leonov'a verilmesi sorusu tartışıldığı zaman biri şöyle dedi: “Leonov popüler değil mi? Ne demek istiyorsun? Çek, uzun zamandır ulusal oldu. " Ve aslında, insanların aktörün devletten yarar ve yeteneklerinin resmi olarak tanınması öncesinde uzun yıllar boyunca sevgi ve şerefine.
1980'in başlangıcı, sinemadaki iki yeni eserle Yevgeny Leonov için kutlandı. Leonid Gaidai'nin "Maçlar" adlı komedide Fin köylü Ihalainen'i canlandırdı ve eyalet tiyatrosu Bubentsov'un aktörü Eldar Ryazanov "fakir hussarlar hakkında bir söz söyle" yörüngesinde oynadı. Seyirci bu filmlerin ikisini de en sevdikleri oyuncu ile çok sıcak bir şekilde karşıladı. “Maçların Arkasında” filmi, Leonid Gaidai'nin önceki çalışmalarından biraz daha zayıf olmasına rağmen, izleyicilerin sevgisini her zaman severdi. “İyi bir kelimeyle ifade edilen zavallı süvariler hakkında” filminden bahsedersek, bu kaset bir yerli sinema klasiği haline geldi.
Bir başka önemli yapımcı olan 1980, George Danelia "Kin-dza-dza" nın komediiydi. Bu çalışmada chatlanin Wefa'nın rolü için, yönetmen Leonov'u 1980'lerin ortasında davet etti. Film, Karakum Çölü'nde hafif derecede olumsuz hava ve iklim koşullarında gerçekleştiği için büyük bir zorlukla çekildi. Hava sıcaklığı + 50-60 santigrat derece ile yalnızca sabah ve akşam saatlerinde çekim yapmak mümkündü. 1986'te, komedi Sovyet ekranlarında göründü. Başlangıçta, izleyicilerin çoğu (özellikle eski kuşak) bunu kabul etmedi, ancak zamanla bu film George Danelia ve Yevgeny Leonov'un sıra dışı eser listesine ek olarak bir kült statüsü kazandı.
Bunca zaman, oyuncu tiyatroda oynamayı bırakmadı. Tiyatro sahnesindeki çalışmalar Yevgeny Leonov kendisine verdi. Bunca zamandır tek bir performanstan etkilenmediler. Yevgeny Pavlovich, zatürreeden hastalandığı zamanlarda bile sahneye çıktı ve sıcaklığı kırkın altındaydı. 1988 yazında, Lenk tiyatrosu Hamburg'da Almanya'da turneye çıktığında, Yevgeny Leonov'a korkunç bir talihsizlik yaşandı. Büyük bir kalp krizi sonucu tur yaparken, oyuncu klinik ölüm gördü. Almanya'da koroner bypass ameliyatı geçirdi ve 16 gün boyunca komada kaldı. Yanındaki bütün bu gün ve geceler karısı ve oğluydu. Ve sadece bir ay sonra 4'tan sonra, yeni “Memorial Prayer” adlı oyundaki Tevye the Milkman'ın ana rolünü prova ediyordu. Performans 1989'te yayınlandı. Prömiyerin ardından hayran kitlelerin hayranları Leonov'a taşırken sahneye yürüdü.
1990’te, oyuncu çok nadir filmlerde rol aldı. Her şeyden önce, transfer edilen cerrahi ve klinik ölümün bir etkisi vardı, bütün bunlar iz bırakmadan geçemedi, Leonov'un sağlık sorunları vardı. Ancak asıl sebep hala yerli film endüstrisinin genel çöküşüydü. 1990'in başlangıcında, oyuncu sadece komedi George Danelia “Pasaport” un elçilik gözlemcisinin küçük rolünde göründü ve “Nastya” filminde Yakov Alekseevich rolünü oynadı. Sonunda, 1993'te Ivan Schegolev'in komedi filmi “American Grandfather” da büyük rol oynadı, bu onun filmdeki son çalışmasıydı.
Yevgeny Pavlovich Leonov, Ocak ayında 29'te öldü, 1994, 67 yaşındaydı. Doktorlar daha sonra söylediği gibi, anında kan pıhtılaşması nedeniyle öldü. Oyuncu "Memorial Prayer" adlı oyunda toplanırken öldü. Tiyatroda toplanan seyircilere Yevgeny Leonov'un ölümü nedeniyle oyunun gerçekleşmeyeceği söylendiğinde, bunlardan biri biletinden vazgeçmedi. En yakın kiliseden mumlar getirildi, insanlar bütün akşam tiyatro binası dışında yanlarında kaldı. Yeteneğinin binlerce hayranı, Novodevichy Mezarlığı'nda Moskova'da gerçekleşen aktörün cenazesine geldi.
Aktörün ölümünden dört yıl sonra, 1998'te hicivci ve oyun yazarı Grigory Gorin şunları söyledi: “Çoğu kişi Yevgeny Leonov'un ölümüne inanmıyor. Genel olarak oyuncuların ölümü gerçeküstü bir kavram haline geldi. Bir ses duyulursa, eğer bir insan neredeyse her hafta televizyonda gösteriliyorsa, fotoğraflar kitapların kapaklarından bakılıyorsa ... Ölümün bununla ne ilgisi var? Bütün bu saçmalıkların en iyisi bahçemizdeki çocuk tarafından görülüyordu. 6 yaşındaydı, kum havuzunda oynamıştı. İki yaş büyük arkadaşı, duyduklarını söyledi: "Winnie the Pooh öldü!" - "Yalan söylüyorsun!" - sessizce oğlan dedi. - Winnie the Pooh ölmedi. Bu gece ziyarete geliyor! ”
Aktörün oynadığı karakterlere adanmış Yevgeny Leonov ile ilişkilendirilen anıtların önemi büyüktür. Örneğin, Moskova'da, bronz kadrosunda “Gentlemen of Fortune” adlı komediden Troshkin (Doçent) anaokulunun başına bronzla yerleştirildi. Moskova Çağdaş Sanat Müzesi'nde izleyiciler, Yevgeny Leonov'un karakteri de dahil olmak üzere, komedi Mimino'nun kahramanlarına bir anıt görebilir. Kohl'un sıvağını “Afonya” filminden betimleyen bir heykel Yaroslavl'a kuruldu. Bu en iyisi Leonov'un oyunculuk yeteneğini ve yeteneğini, insanların karakterlerine olan sevgisini doğrular. Zengin oyunculuk mirası sayesinde, ülkemizdeki birden fazla nesil izleyici, bu dikkat çekici oyuncu ve insanın eserleriyle tanışıp sevebilecek.
Açık kaynaklardan gelen malzemelere dayanarak
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.