Kuzey Michigan'daki 1.327 metrelik Marquette Dağı'nın zirvesinden manzara, endüstriyel kas ve doğal güzelliğin hoş bir karışımını sunuyor. Yoğun çam ormanları, Yukarı Yarımada veya UP'nin en büyük kasabası olan Marquette'in (nüfus 20.714) kırmızı kumtaşı kiliselerine ve ofis binalarına kadar iner. Marquette'in dünyanın en büyük tatlı su kütlesi olan Superior Gölü'ndeki limanında, devasa bir yüksek cevher iskelesi, 1000 fit uzunluğundaki bir geminin ambarına binlerce ton demir peleti boşaltıyor. Yüce levrekime daha yakın, kel bir kartal gölün mavi sularında görünmeyen avına doğru atılıyor.
İlgili İçerik
UP, bir yüzyıldan fazla bir süredir Ortabatılıların yaz oyun alanı olmuştur. 1900'lerin başından itibaren, Henry Ford ve Louis G. Kaufman da dahil olmak üzere sanayi ve ticaret kaptanları burada bir araya geldi. Sanayiciler, Doğu Sahili seçkinlerinin Adirondack kamplarına rakip olan, göl kıyısında gösterişli kulübeler inşa ettiler. Amerikan otomobilinin 20. yüzyılın ortalarındaki en parlak döneminde, Detroit montaj hattı işçileri de buraya akın ediyordu.
Kuzeyde Superior Gölü, güneyde Michigan Gölü ve doğuda Huron Gölü ile UP, 16.542 mil kareyi veya Michigan kara kütlesinin yaklaşık yüzde 28'ini kapsıyor. (1957'den beri, iki yarımada, Yukarı ve Aşağı, beş mil uzunluğundaki Mackinac asma köprüsüyle birbirine bağlandı.) Yine de eyalet nüfusunun sadece yüzde 3'ü - yaklaşık 317.000 sakin - UP'nin ormanlık alanları, şelaleleri ve buzlu bölgeleri arasında yaşıyor. alabalık akıntıları. Bir çocuk ve genç bir adam olarak UP'de balık tutan Ernest Hemingway, 1925 Nick Adams kısa öyküsü Big Two-Hearted River'da bölgeye saygılarını sundu. Romancı, akıntıya adım attığını yazdı. Pantolonu bacaklarına sıkıca yapışmıştı. Ayakkabıları çakılı hissetti. Su yükselen bir soğuk şokuydu.
Yoopers, yerel sakinlerin dediği gibi, sıcak havalarda gelen ziyaretçilerle alay eder; UP'nin bazı kısımlarında yılda 160 inç kadar kar yağmaktadır. Gün ışığının akşam 22'yi geçtiği Temmuz ve Ağustos aylarında bile Superior Gölü esintileri ortalama sıcaklıkları 80 derecenin altında tutar. Akşama doğru göl kıyısındaki restoranlar, ızgara beyaz balık ve pasties (PASS-tees olarak telaffuz edilir) - 150 yıldan fazla bir süre önce Cornwall'dan İngiliz madenciler tarafından tanıtılan bölgesel bir spesiyalite olan sığır eti, patates ve soğanla doldurulmuş cirolarla dolup taşar.
Dokuz günlük yolculuğumu, Sault Ste'deki yoğun geçişli gemi kilitleri arasında, Superior Gölü boyunca doğal bir streçle sınırladım. Doğuda Marie (SOO Saint Ma-REE olarak telaffuz edilir, pop. 16,542) ve 263 mil batıda Keweenaw Yarımadası'nın ıssız hilal sahilleri. Neredeyse her dönüşte ufukta beliren Superior Gölü, tatlı suyuna rağmen bir iç deniz olarak kabul ediliyordu - o kadar büyük ki diğer dört Büyük Gölün toplamından daha fazla su tutuyor. Ojibwa kabilesi ona büyük su anlamına gelen Gichigami adını verdi ve Henry Wadsworth Longfellow'un epik şiiri Hiawatha'nın Şarkısı: Gitche Gumee kıyılarında / Parlayan Büyük Deniz-Suyun yanında...
Fransız Kaşifler, 1600'lerde, özellikle kunduz olmak üzere, postlar için Yukarı Yarımada'ya geldiler; Huron ve Odawa Kızılderililerini diğer kabilelerden gelen tuzakçılarla arabulucu olarak kullandılar. Marquette'deki Northern Michigan Üniversitesi'nden tarihçi Russ Magnaghi, kürk ticaretinin Yerli Amerikalıları geleneksel yaşam biçimlerinden vazgeçmeye ve küresel ekonomiye bağlanmaya yönlendirdiğini söylüyor. Kabileler ayrıca bakır ve demir yataklarının yerlerini de ortaya çıkardı. 1840'lara gelindiğinde, metal cevheri gelirleri kürkten elde edilen gelirleri geçerek Almanya, İrlanda, İngiltere, Polonya, İtalya, İsveç, Norveç ve Finlandiya'dan madencileri cezbetti.
İlk başta cevher, Superior Gölü'ndeki tekneyle Sault Ste'ye taşındı. Marie, daha sonra yükten indirildi ve atlı vagonlar tarafından yaklaşık 2,5 mil uzaklıktaki St. Mary's River Rapids'in yanından karaya taşındı. Northern Michigan Üniversitesi tarihçisi Frederick Stonehouse, daha sonra cevherin bir kez daha bekleyen gemilere yüklendiğini söylüyor - şaşırtıcı derecede yavaş ve verimsiz bir süreç.
Ancak 1853'te, gemilerin Superior ve Huron arasında doğrudan geçişine izin vermek için kilitler üzerinde inşaat başladı. Sault Ste. Marie's Soo Locks 1855'te programa göre açıldı. Stonehouse, göllerin kendilerinin İç Savaşta Birlik Ordusu için hayati bir otoyol olduğunu söylüyor. Kilitlerin açılmasından önceki yıl, 1.500 tondan az cevher sevk edildi; on yıl sonra, yıllık toplam 236.000 tona yükseldi. Savaştan sonra cevher Ohio ve Pennsylvania'daki demir fabrikalarına gönderildi. Michigan, Alpena'daki Huron Gölü kıyısındaki Thunder Bay Ulusal Deniz Koruma Alanı'nda tarihçi olan Pat Labadie, Soo Locks'un ekonomik etkisinin Orta Batı'da ve ülke genelinde hissedildiğini söylüyor. Bugün, Soo Locks'tan her yıl yaklaşık 80 milyon ton kargo geçmekte ve bu da onu Panama ve Süveyş kanallarından sonra üçüncü en yoğun insan yapımı su yolu yapmaktadır.
Bununla birlikte, en güçlü mühendislik başarıları bile Superior Gölü'nü sarsan ani fırtınalarla boy ölçüşemez. Whitefish Point'teki Gemi Enkazı Müzesi, Sault Ste. Marie, lanetli cevher taşıyıcı SS'nin son 1975 yolculuğunu belgeliyor Edmund Fitzgerald , zamanında gölün en büyük ve en hızlı gemisi.
9 Kasım'da, 729 metrelik gemi ve 29 kişilik mürettebatı, Superior, Wisconsin limanından ayrıldı. 29.000 ton taconite demir cevheri peletiyle tam olarak yüklenen fitzgerald Detroit yakınlarındaki Great Lakes Steel Company için sakin denizlere yöneldi. Yaklaşık 28 saat sonra, otuz yılı aşkın bir sürenin en kötü fırtınası - 30 fit yüksekliğindeki dalgalar ve saatte 100 mil'e yakın rüzgar esintileri - Superior Gölü'nü süpürdü. Gemi yaklaşırken Whitefish Point deniz feneri sönmüştü.
Gidecek çok uzak bir yerimiz yok, fitzgerald Kaptanı Ernest McSorley radyoda söyledi. Yakında yaptıracağız. Evet, yapacağız... Whitefish işaret lambasının çalışmaması için cehennem gibi bir gece.
Kesinlikle öyle, diye yanıtladı yakınlardaki kaptan Bernie Cooper. Arthur M. Anderson , başka bir cevher taşıyıcısı. Bu arada, sorunlarınla nasıl başa çıkıyorsun?
Kendimizi tutuyoruz, diye yanıtladı McSorley.
Onlardan duyulan son sözler bunlardı. fitzgerald . 15 Kasım 1975'te, geminin iki büyük bölüme ayrılan bükülmüş kalıntıları, Whitefish Point'in 17 mil açığında 530 fit derinlikte bulundu. Kimse tam olarak ne olduğunu bilmiyor. Bir teori, dalgaların gücünün geminin kapaklarını açtığını ve ambarı suyla doldurduğunu iddia ediyor. Ancak tarihçi Stonehouse, kitabın yazarı Edmund Fitzgerald'ın Enkazı , geminin muhtemelen kayalık bir sığlığa çarptığını, bunun farkına varmadığını, sendeleyerek uzaklaştığını ve derin suda battığını düşünüyor. Dalgıçları bu kadar derin suya göndermenin tehlikesi nedeniyle, mürettebatın cesetleri henüz yüzeye çıkarılmadı.
Tahquamenon Falls Eyalet Parkı, Whitefish Point'in 37 mil güneybatısında yer almaktadır. Saniyede 50.000 galon suyu boşaltan ve Mississippi'nin doğusundaki şelaleler arasında hacim olarak yalnızca Niagara'nın arkasına yerleştiren iki şelalenin yeri. Michigan'ın kalan son yaşlı ormanlarından biriyle çevrili Upper Falls, 50 metrelik bir düşüşe sahiptir. Şelaleler, orada ağaç kesmeyi savunulamaz hale getirerek ormanları kurtarmış olabilir. Şelalenin üzerindeki düşüş, nehirde yüzen kırık kütüklere neden olurdu. Bugün, dört asırlık görkemli doğu baldıranları, 1.200 dönümlük parkta 80 fit yükseklikte duruyor.
Buzulların hareketi, 10.000 yıl önce Superior Gölü'nü şekillendirdi. Bugün rüzgar ve su, kıyı şeridini şekillendirmeye devam ediyor. Bu hiçbir yerde, küçük Munising limanının kuzeydoğusundaki (pop. 2.539) 15 mil uzunluğundaki uçurumlardan oluşan Pictured Rocks'tan daha dramatik olamaz. Batıda Grand Island ve doğuda göl kıyısı tarafından oluşturulan dar bir koya giden bir tur teknesine biniyorum. Açık göle doğru ilerledikçe, uçurumlar daha az ormanlık hale geliyor; şiddetli rüzgarlar ağaç tepelerini ve dalları kopardı. Bazı uçurumlar, Superior'a çıkıntı yapan gemi gövdeleri şeklindedir ve çarpışan dalgalar, diğerlerine mağaralar oyulmuştur.
Birkaç dakika sonra, Devasa, taze boyanmış soyut sanat eserleri gibi görünen Resimdeki Kayalar görüntüye giriyor. Pictured Rocks National Lakeshore'da eğitim programları yürüten Gregg Bruff, Superior boyunca başka yerlerde birkaç uçurum oluşumu olduğunu, ancak bu boyutta veya bu renklerde hiçbir şey olmadığını söylüyor. Yüzlerce irili ufaklı şelale ve kaynak kayalıklardan aşağı sıçrayarak kumtaşındaki minerallerle reaksiyona girerek demirden kahverengi ve kırmızı, bakırdan mavi ve yeşil ve manganezden siyah gibi bir renk paleti oluşturur. Bu doğa harikasının kırılganlığı aşikardır: yakın zamanda çöken uçurumlardan gelen büyük parçalar, kaya yüzeylerinin tabanında yer almaktadır. Bazı yerlerde, uçurumlar bir yılda birkaç metre geri çekilebilir. Dalgaları döverek yenen alt kısımlar ilk gidenlerdir. Bruff, en üstte, suyun üzerinde çıkıntı yapan çıkıntılar olacağını söylüyor. Şu anda, dört yatak odalı bir ev büyüklüğünde sarkan bir kayanın olduğu bir nokta var. Limana geri dönerken, kayalıklardaki yuva deliklerinden, teknemize paralel uçan aç martı sürüleri ortaya çıkıyor.
Yaklaşık 150 mil batıda, doğal Keweenaw (KEE-wuh-naw) Yarımadası'nın kuzeybatı kıyısında, 1.328 metrelik Brockway Dağı, Superior Gölü'nün nefes kesici bir manzarasını sunuyor. Burası bakır madenciliği ülkesi. Keweenaw'ın ucundaki küçük Copper Harbor mezrası, Michigan'ın en kuzey noktasıdır. İç Savaş sırasında liman, bakır cevheri için önemli bir yükleme rıhtımıydı. Takip eden yüzyılda, yarımada tatilci aileleri, çoğu Keweenaw Körfezi'nin güneydoğu kıyısındaki tatil evlerine çekti. Bazı plajlar, yeraltı madenlerinden bakır cevherinin çıkarılması sırasında kazılan büyük miktarda çakıl ve kumdan oluşturulmuştur.
1848'de Keweenaw Yarımadası'nın ortasında kurulan Quincy madeni, ülkenin en büyük ve en kârlı yeraltı bakır madenlerinden biri haline geldi ve 1940'ların başlarında damarlarının saflığı azalana kadar Old Reliable takma adını aldı. O zamana kadar Quincy'nin ana şaftı 6.400 fit derinliğe ulaşmıştı - bir milden fazla. Günümüzde rehberli turlar, ziyaretçileri traktör tarafından çekilen bir arabada yalnızca 370 fit derinliğe taşıyor. Aşağıda, maden suyla doldu.
Tur rehberi Jordan Huffman, madenin en parlak dönemindeki çalışma rutinini anlatıyor. Huffman, bir adamın çelik bir çubuk tuttuğu ve iki adamın balyozla dövdüğü üç kişilik bir ekibiniz olduğunu söylüyor. Her darbeden sonra, madenci çubuğu kavrayarak onu 90 derece döndürdü. On saatlik bir işgününün sonunda, kayaya dört delik açılmış olurdu. Dinamitle doldurulmuş on altı delik, yüzeye taşınacak bir bakır cevheri yığınını gevşeten bir patlama paterni oluşturdu. Geri tepme işi tek bir mumun ışığıyla yapıldı.
Bir suçluluk duygusuyla, bir zamanlar maden sahibi Thomas H. Hoatson Jr'a ait olan, restore edilmiş bir Viktorya dönemi malikanesi olan Laurium Manor Inn'e geri dönüyorum. Balkonumdan küçük bir kasaba Americana'yı görebiliyorum. Kızlar kaldırımda seksek oynuyor. Genç adamlar Chevy Camaro'nun açık kaputuna eğiliyor, lastikleri ovuyor ve dışını cilalıyor. Görkemli meşe, baldıran otu ve akçaağaçların arasından yükselen bir ötücü kuş korosu, birçoğu bir asırdan eski olan büyük evleri gölgeliyor. David ve Julie Sprenger, Houghton kasabasındaki UP Michigan Tech'ten mezun oldular. 1991'de Silikon Vadisi'ndeki kariyerlerini, bir zamanlar terk edilmiş olan bu malikaneyi Quincy madeninin yaklaşık on mil kuzeydoğusundaki küçük Laurium'da (2,126 nüfuslu) lüks bir yatak ve kahvaltıya dönüştürmek için terk ettiler. Çalıştırmak için kendimize iki yıl verdik ve sonra duramadık, diyor Julie. Vitray, döşemeli mobilyalar, marangozluk, orijinal sıhhi tesisat ve aydınlatma armatürleri üzerinde yapılan çalışmalar 20 yıla yayılmıştır. Ve hala işimiz bitmedi, diyor.
Yaklaşık 100 mil doğuda, Marquette kasabası, 19. yüzyıldan kalma bir başka maden patlaması olan demir cevheri ile bağlantılı olarak dikkate değer bir tarihi mimari envanteri sunuyor. En çarpıcı tek yapı, Marquette şehir merkezinden Superior Gölü'ne 969 fit çıkıntı yapan, şimdi terk edilmiş olan Lower Harbour Ore Dock'tur. Kasabanın kuzey ucundaki Presque Isle Harbour Dock, operasyonda kalır. Burada, cevher trenlerinden yük gemilerine bir sürü demir peleti aktarılır.
1870'ten itibaren, demir madenciliği zenginliği, yerel olarak taş ocağından çıkarılan kırmızı kumtaşından inşa edilmiş birçok güzel binayı finanse etti. Simgesel yapılar arasında kare payandalı kuleleri ve iki asimetrik kulesi olan neo-Gotik Birinci Birleşik Metodist Kilisesi (1873); beyaz Bedford (Indiana) kireçtaşından yapılmış Beaux-Arts tarzı Peter White Halk Kütüphanesi (1904); ve Louis G. Kaufman tarafından inşa edilen eski First National Bank and Trust Company merkezi (1927).
1904'te inşa edilen Marquette County Adliye Sarayı, 1959 adliye binasındaki uçurumdaki sahnelerin çoğunun, Bir Cinayetin Anatomisi , filme alındı. Başrollerini James Stewart, Lee Remick ve Ben Gazzara'nın paylaştığı film, kitabın konusu olduğu tecavüz ve intikam cinayeti davasında savunma avukatı olan John Voelker'ın takma adı olan Robert Traver'ın 1958'de yazdığı aynı adlı romanından uyarlandı. dayalı. İnsan aklının sınırlarını ve savunuculuk kurallarını aşağı yukarı aşan sonsuz sayıda mahkeme salonu melodramını izledikten sonra, şunları yazdı: New York Times film eleştirmeni Bosley Crowther, bir mahkemede dramatik ama makul bir davranış ve uygun prosedür dizisine muhteşem bir şekilde yontulmuş birini görmek neşelendiriyor ve büyüleyici.
Yukarı yarımadadaki son günümde, Marquette'den, işçileri için ütopik bir topluluk tasarlayan Henry Ford tarafından 1930'larda inşa edilen Alberta köyüne 68 mil sürüyorum. 1935'te Keweenaw Yarımadası'nın güney ucunda bir kereste fabrikasının etrafında böyle bir yerleşim kurdu. Orada adamlar, Detroit otomobil gövdeleri için kereste tedarik eden bir değirmende çalıştılar; Alberta'nın kadınları iki dönümlük arazilerde meyve ve sebze yetiştirdi. Topluluk, bir düzine hane, iki okul ve değirmene su sağlayan ve sakinler için eğlence sunan bir rezervuardan oluşuyordu.
Ford, kendi köy çocukluğunun nostaljik anılarıyla adını yöneticilerinden birinin kızının adından alan Alberta'yı yaratmaya motive olduğunu iddia etti. Ama bazıları şüpheci. Bunalım yılları, Faşizm ve Komünizmin Avrupa'yı kasıp kavurduğu ve Amerika Birleşik Devletleri'nde yönetim ile emek arasındaki gerilimin arttığı bir ideolojik mücadele dönemiydi. Ford, sendikalardan hoşlanmadı ve Alberta deneyini, onları biraz daha uzak tutmak için bir alternatif olarak gördü, diyor Ford Motor Company'nin 1954'te köyü yakındaki Michigan Tech'e devretmesinin ardından Alberta'da kurulan müzeyi yöneten Kari Price. Bugün Alberta, üniversitenin ormancılık araştırma merkezinin yeridir ve orijinal bir düzine Cape Cod tarzı kulübeler tatilcilere ve bir avuç daimi sakine kiralanmıştır.
Alberta deneyi sadece 16 yıl sürdü. Otomobil kerestesi talebi 1951'de Ford'un kapılarında cilalı ahşap çıtalara sahip odunsu istasyon vagonları üretmeyi bırakmasıyla sona erdi. Ve Alberta'da çiftçiliğin pratik olmadığı ortaya çıktı: toprak kayalık, kumlu ve asitliydi; büyüme mevsimi kısaydı (en iyi ihtimalle 90 gün) ve geyikler açgözlüydü.
Ancak Ford'un başarısızlığı tazminatsız değildi. Yukarı Yarımada'da köyler kurmayı tasavvur ediyordu ve muhtemelen gelecekteki yerleşim yerlerinde değirmenleri beslemek için artan ağaç kesmeyi bekliyordu. Bunun yerine, bölgenin genişleyen vahşi doğası bozulmadan kaldı. 1950'lerin sonlarında, ünlü Amerikalı doğa bilimci ve yazar Edwin Way Teale, bir maceranın parçası olarak Yukarı Yarımada'yı çaprazlarken, Yaza Yolculuk (1960)— bölgenin sınırsız güzelliği karşısında büyülenmişti. UP'nin, göl kıyılarını kum, çakıl ve dalgaların karaya attığı odunların işaret ettiği, mayıs sineklerinin devedikeni gibi yükselip sürüklendiğinin görülebildiği ve orman vadilerinin arıların vızıltıları ve pembe çiçeklerle dolu olduğu harika vahşi bir ülke olarak tanımlanabileceğini açıkladı. süt otu çiçek kümeleri. Teale, kendisi ve karısı Nellie'nin, ister küçük ister muhteşem olsun, bir manzarayı kaçırma korkusuyla araba sürerken haritalarına bakmakta bile isteksiz olduklarını yazdı: Her yerde şehirlerden ve yirminci yüzyıl uygarlığından uzak hissettik. Yarım yüzyıldan fazla bir süre sonra, bu değerlendirme geçerliliğini koruyor. Bir haritaya bakmanız gerekiyorsa, muhtemelen kenara çekmek en iyisidir.
Jonathan Kandell New York'ta yaşıyor. fotoğrafçı Scott S. Warren Görevle dünyayı dolaşıyor.
Bir asırdan fazla bir süredir Yukarı Yarımada, Ortabatılıların yazlık oyun alanı olmuştur.(Keith Negley)
Kuzey Michigan'ın burada bir Presque Isle koyu olarak gösterilen kayalık sahili, uzun zamandır bir yaz oyun alanı olarak çağrılmaktadır. Amerikalı doğa bilimci Edwin Way Teale, pitoresk bölgenin 'harika bir vahşi doğa ülkesi' olduğunu yazdı.(Scott S. Warren)
Şiddetli fırtınalar Büyük Gölleri kırabilir. 1975 yılında, 729 fitlik cevher taşıyıcı Edmund Fitzgerald , burada gösterilen c. 1970, Superior Gölü'nün 30 metrelik dalgalarıyla battı.(NOAA)
Munising Gölü'nün Superior limanının yakınında, Resimdeki Kayalar -canlı bir şekilde çizgili kumtaşı kayalıkları- 15 mil boyunca uzanır. Çıkıntılı oluşumlar, diye yazdı Teale, 'saf sarı-kırmızı duvarda suyun 200 fit yukarısına kadar yükseliyor.'(Scott S. Warren)
'UP', tarih ve manzara açısından zengindir. Burada ziyaretçiler, feshedilmiş Quincy bakır madenini geziyor.(Scott S. Warren)
Yukarı Tahquamenon Şelalesi. Teale, 50 metrelik şelalenin 'çevredeki tüm ormanı dolduran sürekli bir gök gürültüsü' ürettiğini hatırladı.(Scott S. Warren)
Keweenaw Yarımadası'nda, Henry Ford'un 1930'ların ütopik topluluğu Alberta, tarihi bir alan olarak korunmaktadır. Resimde onun kereste fabrikası.(Scott S. Warren)
Copper Harbor'ın uzak mezrası, Michigan'ın en kuzey ucunda bir deniz fenerini barındırıyor.(Scott S. Warren)