

Fecr-i Aticiler, Servet-i Fünun topluluğunu yeterince Batılı bulmuyorlardı. Onlardan daha ileride bir Batılı anlayışı edebiyata getirmek istiyorlardı. Onlara tepki olarak ortaya çıktıklarını söylüyorlardı. Artık onların vaktinin geçtiğini iddia ediyorlardı. Resimli Kitap ve Servet-i Fünun dergilerinde, varlıklarını gösterebilmek için sık sık kendilerinden öncekileri eleştiren yazılar kaleme alıyorlardı. Ancak Edebiyat-ı Cedidecilerin devamı olmaktan öteye gidemediler. Dil, üslup, tema, zihniyet bakımından edebiyata bir yenilik getiremediler.
Kurumlaşmak isterken gözettikleri, "yazının ve toplumsal bilimlerin ilerlemesine çalışmak, sanatçılar arasında birlik ve dayanışmayı sağlamak" gibi amaçları hayata geçiremediler. Ne Edebiyat-ı Cedide'ye tepkilerini açık seçik ortaya koyabildiler ne de özellikle dil açısından onlardan kopabildiler. Bunda bir dergi çıkaramamaları ve başlangıçta Servet-i Fünun dergisi çevresinde toplanmalarının etkisi vardır.
Meşrutiyet'le gelen görece özgürlük ortamından yararlanarak çıkarılmış değişik eğilimlerdeki dergilerde yazmaları da bu dağınıklığa neden olmuştur.
Onlar bireysel özgürlüğü ve bunun sonucu olarak da çeşitliliği savunuyorlardı.
Her biri yalnız kendi duyuşuna, kendi beğenisine göre bir güzellik yaratma çabası içindeydi. Bütün bunlar, Fecr-i Âti'nin bir edebiyat akımı değil, birbirlerine arkadaşlık duygularıyla bağlı genç sanatçıların oluşturduğu bir topluluk olarak kalmalarına neden oldu. Yine de Fecr-i Aticilerin kimi ortak özelliklerinden söz edilebilir:
- "Sanat şahsi ve muhteremdir (Sanat kişiseldir ve saygıya değerdir)." görüşünü benimsemişlerdir.
- "Edebiyat ciddi ve önemli bir iştir, bunun halka anlatılması lazımdır." anlayışına sahip olmuşlardır.
- Duygusal ve romantik aşkları dile getirmişlerdir.
- "Sanat, sanat içindir." ilkesine bağlı kalmışlardır.
- Batı, özellikle de Fransız edebiyatını örnek almışlardır.
- Romantizm, sembolizm ve empresyonizm gibi akımlardan etkilenmişlerdir.
- Süslü, sanatlı, ağdalı ve ağır bir dil kullanmışlardır.
- Gerçeklerden uzak tabiat tasvirleri yapmışlardır.
- Tiyatro ile yakından ilgilenmişlerdir.
- Bir edebiyattan çok, topluluk olarak anılmışlardır.
- Edebiyatımızda ilk edebî topluluk olarak tarihe geçmişlerdir.
- İlk defa beyanname yayınlayan topluluk olmuşlardır.