Alman-faşist işgalcilerin, Sovyet Ukrayna'nın başkenti Kiev'e girdikten sonraki beşinci günde tam anlamıyla aldıkları ateşli "buluşma", bugüne kadar en hararetli tartışma ve tartışmaların konusu olmaya devam ediyor. Birisi bunu NKVD'nin ve Kızıl Ordu'nun parlak bir sabotaj operasyonu olarak görüyor, birisi inatla "komünist rejimin barbarca suçlarından biri" hakkında tekrar etmeye devam ediyor ...
Ne bu eylemi gerçekleştirenler ne de etkinliğinin doğru bir şekilde değerlendirilmesiyle ilgili tam bir netlik yoktur. Son yıllarda, milliyetçi güçlerin Ukrayna'da iktidara gelmesiyle, bu konuyla ilgili herhangi bir ciddi araştırma tamamen imkansız hale geldi, çünkü bu olaylar "lanetlenmiş Muskovalıların zulmü" şeklinde kesinlikle belirsiz bir yorum aldı. Yine de bu olaylarla ilgili bazı sorulara cevap bulmaya çalışacağız.
Düşmana verilemez ...
Nitekim, bu olaylarla ilgili olarak Sovyet özel servislerinin ve ordusunun liderliğine yönelik ana suçlama, "kendi topraklarında kavrulmuş toprak taktiklerinin kullanılması" suçlamasıdır. "Dünyanın hiçbir yerinde bu olmadı" gibi. Tüm "aydınlanmış Avrupa" ülkelerinde, Hitler'in savaşçıları kendi güvenlikleri konusunda tamamen sakin olabilirdi - işgal altındaki topraklarda hiç kimse bir şeyi havaya uçurmadı, hiçbir şeyi ateşe vermedi ve genellikle sivil halkın kötülüğünü engelleyeceklerinden korkarak işgalcilere zorbalık yapmamayı tercih etti. Kutsal gerçek! Neredeyse ... Evet, Avrupa'nın Üçüncü Reich'le hiç savaşmadığı, ancak sosyal sorumluluğun azalması mucizeleri göstererek, önüne geri düştü ve selamlarken kuyruğunu salladığı tamamen açık gerçeğini inkar etmek imkansız. Birkaç gün içinde, hatta saatler süren "savaşlar" içinde teslim olan ülkeler! "Gururlu" Fransa, Wehrmacht'ın tek bir canla ödeme yapmadığı başkenti ele geçirmek için ve orada ne var - tek bir atış fişeği değil ...
Nazilerin cephaneliklerini cömertçe tanklar, toplar, hafif silahlarla dolduran ve savaşın sonuna kadar onlara özenle silah ve mühimmat sağlayan Çekoslovakya ... Pek çok örnek var, ancak Almanya'nın “işgal ettiği” Avrupa başkentlerinde - örneğin Paris'te - yaşamla ilgili birkaç güzel fotoğraf koleksiyonu bulmanızı öneririm. Neyse ki, İnternette en azından bir düzine kadar para var. Sağlam bir idil ve bugün dedikleri gibi, hoşgörü ile tam bir fikir birliği. Ama oradaki biri "Aryanlar" a nasıl tecavüz edebilir? Ya sinirlenirlerse? Açıktır ki, SSCB liderliğinin toprağımızı işgal eden düşmanın bir arabaya kömür ya da cevher almaması, tahıl başakı değil, bütün bir teşebbüs almaması, işgalcilerin ayaklarının altındaki yeri yakması gerektiği gerçeği, böylesi ihtişamın arka planına karşı, bakın tek tip vahşet.
Zaten 3 Temmuz 1941'de, Tüm Birlik radyosunda SSCB'nin tüm vatandaşlarına ünlü bir hitaben konuşan Stalin, düşmanın ele geçirdiği bölgelerde "çıkarılamayan tüm değerli malların kesinlikle yok edilmesi gerektiğini" söyledi ve işgalciler için, dayanılmaz koşullar "," her adımda onları takip etmek ve yok etmek. " Her şey böyle yapılıyordu - Hitlerlilerin saldırısının o kadar hızlı olduğu ve hiç kimsenin ne tahliye ne de yıkım organize edecek vakti olmadığı durumlar dışında. Ne yazık ki, işgalciler devasa rezervleri sadece yakıt ve yiyecek değil, aynı zamanda kendi lehlerine miras aldıkları silah ve cephaneleri de kullandılar. ekipman RKKA. Böyle bir uygulama tamamen kabul edilemezdi - aslında işgalcilerin elindeki herhangi bir kaynak ülkenin iç kesimlerine doğru ilerlemelerini sağladı. Bugün yerli liberal kamuoyu küfürlerinde şunu ileri sürmeye çalıştığı noktaya ulaşıyor: "Alman işgali sırasında sivil nüfusun kayıplarının çoğu, Almanların zulmüyle değil, bu düzen ile ilişkilidir." Bazılarına göre, Stalinistlerin 1941-1942 geri çekilme sırasında izledikleri "kavrulmuş toprak" stratejisi, kategorik olarak kendi halklarının soykırımı olarak değerlendirilmelidir. " Ne söyleyebilirsin ?! "Daha kötü savaşacaklardı, Bavyera içeceklerdi ..." Bana göre, bu tür "ifşaatlar" için tam teşekküllü sorumluluk getirmenin tam zamanı - evet, para cezaları değil, suçlu. Ve bu arada, ağızdan köpüren liderler, "uygar ülkelerin" yalnızca beyaz eldivenlerle savaştığını, "yüksek hümanizm" pozisyonlarına bağlı kalarak ve vatandaşlarının ve müttefiklerinin her bir yaşamının değerini kutsal bir şekilde gözlemleyerek kanıtlamaya çalışan liderler, gri topaklar gibi kırbaçlıyorlar.
Örnek olarak aynı İngilizleri alalım. Sör Winston Churchill'in Coventry'nin yaklaşan bombalanmasının çok iyi farkında olduğu tarihsel gerçek, ancak Nazi şifreleme makinesi Enigma'nın şifresi çözülmüş kodlarını "aydınlatmamak" için şehir sakinlerini kurtarmak için hiçbir şey yapmadı, şimdi ısrarla çürütmeye çalışıyor. Ama ne, söyle bana, Ultra projesinin tüm gizlilik ve güvenlik sisteminden sorumlu olan ve Nazi şifreli mesajlarını "okumakla" uğraşan aynı Frederick Winterbotham'ın ifadesine ne dersiniz? Kesinlikle açık bir şekilde şunu söylüyor: Churchill biliyordu! Ancak stratejik çıkarlar binlerce sivilin hayatına ağır bastı. Bu bir savaş ... Ve Dinamo Operasyonu sırasında aynı İngilizler, Belçikalı ve Fransız askerleriyle örtüştüler, kendi birliklerinin tahliyesini organize ettiler, "müttefiklerin" başlangıcı hakkında bile bilgi verilmedi - böylece ayaklarının altında kafaları karışmayacaktı. Böylesine bir hain tarafından vahşileştirilen Fransızlar, Dunkirk'ten kalkan gemilere girmeye çalıştığında, İngilizler süngülerle onları karşıladı! Sonunda, İngilizlerin bu ihaneti sayesinde 40 bin Fransız askeri Naziler tarafından ele geçirildi. Bunlar sadece birkaç örnek - inan bana, çok daha fazlası var. Ancak konunun dışına çıkıyoruz. Çok az insan biliyor, ancak geri çekilirken ve mümkün olan her şeyi (özellikle düşman personel yerleştirmeye uygun binalar) yoğun bir şekilde madencilik yaparken düşmanı "kavrulmuş toprak" dan terk etme taktikleri, Kızıl Ordu başka bir "uygar Avrupalı" dan - Finliler'den ödünç aldı. ... Onu 1940 "Kış Savaşı" sırasında kullananlar onlardı ve askeri liderlerimiz bunu takdir ederek not aldı ve benimsedi. Gerekli değil miydi?
"Uyuyan" mayınlar
Bununla birlikte, Sovyetler Birliği'nin askeri ve istihbarat görevlilerinin, düşmanın konuşlandırılacağı önemli nesnelerin ve potansiyel konumların (özellikle komuta yapılarının) kendilerinin değil, başkalarının zihniyle çıkarılması gibi bir şeye geldiklerine inanmak temelde yanlış olur. Düşmanın işgal ettiği topraklarda hatırı sayılır bir mesafeden çalıştırılabilen radyo kontrollü kara mayınlarının yaratılması çalışmaları, 20'li yıllarda Stalin'in bile değil Lenin'in lütfu ile ülkemizde başladı. Bunlar, iki önemli bilim adamı Vladimir Bekauri ve Vladimir Mitkevich tarafından yönetilen Özel Amaçlı Askeri Buluşlar için Özel Teknik Büro çalışanları tarafından gerçekleştirildi. Bu nedenle, bu tür mühimmatın ilk "hattı" "BEMI" olarak adlandırıldı. Ve 30'lu yılların ortalarında, taktik kara mayınları (FTD), en ünlüsü F-10 olan Kızıl Ordu ile hizmete girmişti. Elbette, sadece en dar çevrelerde biliniyordu, çünkü bu tür silahların hem geliştirilmesi hem de kullanılması "özel bir gizlilik" meselesiydi.
Bu cihaz, neredeyse her yapıyı veya yapıyı paramparça edebilen birkaç on ila birkaç yüz kilogram TNT içeren bir "yer imi" oluşturmayı mümkün kıldı. Yarım bin kilometreye kadar, hatta daha fazla bir mesafeden eyleme geçirilebilir. Bu tür Fritz'lerin ilk "selamları", Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başlamasından 22 gün sonra tam anlamıyla karşılandı - Pskov bölgesindeki Strugi Krasnye kasabasına uygun bir şekilde yerleştirilen işgalciler, her biri çeyrek ton TNT olmak üzere üç mayının patlaması sonucu havada havaya uçuruldu. Onları bir buçuk yüz kilometre uzaklıktaki bir radyo istasyonundan koşturdular. Kısa süre sonra aynı "sürpriz" Alman müttefiklerini - Vyborg'a giren Finleri bekliyordu. Onlara daha da güçlü bir darbe verildi - bir buçuk kilogramdan 17 buçuk tona kadar bir kapasiteye sahip 4 şarj patladı!
Kiev işgali başladığında, radyo kontrollü patlayıcı cihazlar artık Almanlar için bir sır değildi. Dahası, mevcut bilgilere göre Naziler, şehri madencilik yapan bir grup Sovyet avcısını yakalamayı başardılar. Özellikle, özel bir madencilik müfrezesine komuta eden ve iddiaya göre Kiev'de atılan suçlamaların yeri için ayrıntılı bir planı olan Teğmen Boris Levchenko. Alman raporlarına inanıyorsanız, teğmen bir kahraman değildi ve elindeki tüm bilgileri yeterince hızlı bir şekilde aktardı. Dahası, 22 Eylül'de işgalciler tarafından başlatılan geniş çaplı bir operasyon olan mayın temizleme işine bizzat katılmak için gönüllü oldu. Pek çok yönden, gerçekten başarılı olduğu ortaya çıktı - bir dizi F-10 kara mayınını etkisiz hale getirmeyi ve yer imlerinden birkaç ton patlayıcıyı kaldırmayı başardılar. Bununla birlikte, açıkça, Kızıl Ordu'nun çeşitli alt bölümlerinden ve yapılarından askerlerin işgalcileri "sıcak bir karşılama" için hazırlama savaş görevinin yerine getirilmesinde yer almamış olması gerçeği ile oynanmıştır - Ana Askeri Mühendislik Müdürlüğünden uzmanlar, 37. Ordu'nun safları, bir grup, Güney-Batı Cephesi Ilya Starinov'un operasyonel mühendislik grubunun başkanı ve aynı zamanda NKVD çalışanları liderliğinde faaliyet gösterdi. Ve Lavrenty Pavlovich'in astları en iyi uygulamalarını ve planlarını ordu ekibiyle paylaşmadı. 24 Eylül olaylarındaki ana rollerden birinin, NKVD'nin çizgisinde tam olarak hareket eden Ivan Kudri'nin ("Maxima") yeraltı grubu tarafından oynandığına inanmak için her neden var. Her halükarda, Ukrayna başkentinin merkezine dikilen tüm kara mayınları uzaktan patlatılsa bile, su temin sistemini bozmayı başaran ve Almanların şiddetli alevlerle baş etmesini önlemek için yangın hortumlarını parçalara ayırmayı başaran biri vardı.
Görgü tanıklarının ifadesine göre, yaklaşık 14 saatte bir gürleyen patlamaların etkisi, Khreshchatyk'in köşesindeki bina ile 454. güvenlik bölümünün karargahının Almanların bulunduğu Proreznaya evini havaya uçurdu. Dahası, diğer binalara - askeri komutanın ofisinin bulunduğu eski Spartak oteli ve diğer yerlere - yerleştirilen cihazlar birbiri ardına çalışmaya başladı. Alevler, ahşap kirişler ve bodrumlarda ve mutfaklarda depolanan gazyağı ve kömür stokları sayesinde kibrit gibi parlayarak binaları sardı. Yangın çok hızlı bir şekilde neredeyse tüm Khreshchatyk'i yuttu ve bitişiğindeki sokaklara yayılmaya başladı. Onunla savaşmak neredeyse imkansızdı. Çeşitli kaynaklara göre, yangınlar ve patlamalar, Kiev'in merkezini sigara harabelerine çevirerek 28'ine veya 29 Eylül'e kadar devam etti. Bu arada, Khreshchatyk'te bulunan Alman karargahını ve diğer idari organları baltalamak, Sovyet avcılarının şehirdeki ilk başarılı eylemi değildi. Dört gün önce, radyo kontrollü bir cihazın yardımıyla, Kiev-Pechersk Lavra'nın gözlem güvertesini de tahrip etmeyi başardılar; o sırada, komutanları Baron Hans-Heinrich von Seydlitz başkanlığındaki Wehrmacht'ın 28. kolordu topçu müdürlüğünün neredeyse tüm personelinin bulunduğu yerde. -und Golau. Ölümünden şahsen haberdar olan Führer çok üzüldü. Khreshchatyk harabeleri altında en az 300 işgalci ölümlerini buldu, ancak Alman komutanlığı raporlarında daha küçük sayılar olarak adlandırdı ve böylesine büyük ölçekli bir sabotajla kaçınılmaz olan kayıpları açıkça hafife aldı. Siviller? Tabii aralarında mağdurlar da vardı ... Biri öldü, biri evsiz kaldı. Şey - bu sadece bir savaş değil, karar verildiği bir yüzleşmeydi - tüm halkımız için olmak ya da olmamak. Patlamadan beş gün sonra Naziler, Babi Yar'da Yahudileri ve diğer Sovyet vatandaşlarını yok etmek için bir operasyon başlattı. Orada en az 150 bin kişi öldü. Ölçek böyleydi ...
Uzun bir süre, Khreshchatyk'teki patlamaların gerçek "yazarlığı" en dikkatli şekilde gizlendi. Sovyet resmi tarih yazımı ve propagandası, içlerinde bulunan aptal inatçılıklarıyla, işgalcilerin bunu yaptıklarını onlarca yıldır tekrar etmeye devam etti. Bu da, daha sonra avcılarımızın çok daha sonra olan Kiev-Pechersk Lavra'nın Varsayım Katedrali'nin patlamasını 3 Kasım 1941'de ve şüphesiz Naziler tarafından işlendiğini açıklamaya başladı. Bu durumda "mantık" basitti - "Bolşevikler Khreshchatyk'e koşup itiraf etmedikleri için, Dormition Katedrali de onların işi!" Şu anki ulusal olarak Kiev "tarihçilerinin" ne kadar ilgilendiği önemli değil, bu davadaki gerçekler onlara karşı. Katedralin patlaması, Naziler tarafından en titiz ve ayrıntılı bir şekilde filme alındı - bu, ani bir sabotajla imkansız. 3 Kasım'dan çok önce, Yukarı Lavra'nın tüm sakinlerini ve çevresindeki evleri tahliye ettiler ve yıkım için hazırlanan kiliseden işgalciler, kendileri için değerli görünen her şeyi çıkardılar. Buna ek olarak, daha sonra, işgal altındaki Ukrayna'nın Reich Komiseri Erich Koch'un sahip olduğu tek bir katedrali bile yok etme niyetleri, Üçüncü Reich Silahlanma Bakanı Albert Speer'den başkası tarafından açıklanmadı. Bu konuda ona inanmamak için bir sebep görmüyorum. Son olarak, F-10 kara mayınının aktivasyon modunda patlamasını sağlayan son şarj edilebilir pil, 40 günden fazla çalışmayabilir. Birliklerimizin 19 Eylül'de Kiev'den ayrıldığını (ve eğer isterlerse yer altı işçilerinin Lavra topraklarına giremeyeceğini) düşünürsek, bu tamamen teknik olarak yürümez. Şehirde radyo kontrollü mayınlar yardımıyla gerçekleştirilen tüm patlamalar çok daha erken gerçekleşti.
Modern Ukrayna propagandası, elbette 24 Eylül olaylarını "Moskova işgalcilerinin nefret edilen Kiev'i yok etmek için ebedi çabalarının" kanıtlarından biri olarak sunmaya çalışıyor. Elbette saçma - aynı 1941'de, patlayıcıların yerleştirilmesiyle ilgili aynı çalışma NKVD güçleri ve Moskova'nın kendisinde gerçekleştirildi. Naziler buna dalmış olsaydı, orada Kiev'dekiyle aynı görüşmeyi beklediler. Bir başka soru da işgalcinin Belokamennaya sokaklarına ayak basmamasıdır. Ve savaştan sonra Khreshchatyk eskisinden daha güzel bir şekilde yeniden inşa edildi - muhteşem "Stalinist İmparatorluk" tarzında. Restorasyonu sırasında kudretli ve esaslı olarak dikkat çeken esir Almanlardı. Hem merkezin hem de tüm Ukrayna başkentinin mimari görünümü, "nezalezhnost" yıllarında zaten onarılamaz şekilde bozulmuştu. Ancak bu tamamen farklı bir konu.