Gerçek İş Döngüsü
Gerçek iş çevrimi modelleri, ekonomideki makroekonomik dalgalanmaların büyük ölçüde teknolojik şoklar ve verimlilikteki değişikliklerle açıklanabileceğini belirtmektedir. Teknolojik büyümedeki bu değişiklikler, firmaların yatırım ve işçi (emek arzı) konusundaki kararlarını etkiler. Dolayısıyla çıktıdaki değişiklikler mikroekonomik ve arz yönlü faktörlere kadar izlenebilmektedir. Gerçek iş çevrimi modelleri, ekonomik çevrimi etkilemede toplam talebin rolünü ya tamamen reddeder ya da küçümser durumda olmaktadır.
Bu modellerin ekonomideki talebi etkilemek için hükümet müdahalesinin genellikle verimsiz olduğunu ve optimal politikanın, ekonominin daha verimli ve esnek olmasına yardımcı olan arz yönlü reformlara odaklanmak olduğunu öne sürüyor. Gerçek iş çevrimi modelleri, makroekonomiye Keynesyen yaklaşımı reddeder ve ayrıca parasalcılığı reddeder. Neo-klasik ekonomi ve Chicago Ekonomi Okulu ile ilişkilendirilme eğilimindedir. Gerçek iş döngüsünün bir argümanı; kısa vadeli dalgalanmaları göz ardı edersek, ekonomilerin oldukça sabit olan uzun vadeli bir ekonomik büyüme eğilimi gösterme eğiliminde olmasıdır. Bir süre içinde her zaman kısa vadeli dalgalanmalar olacaktır. Ancak bu genel tablo için yanıltıcı olabilir. Bir gerileme olursa; ekonomi doğal olarak kendini düzeltme ve ekonomik büyüme trend oranına dönme eğiliminde olacaktır.
Gerçek İş Döngüsünün Yönleri
Makro ekonomi, bireysel mikro ekonomik kararlardan kaynaklanır. Böylece reel iş döngüsüne göre ekonomiler, mikroekonomik ilkelerde güçlü bir temele sahiptir. Gerçek iş döngüsü modelleri, bireylerin faydalarını maksimize etmeye çalışan rasyonel ajanlar olduğunu varsayar. Gerçek iş çevrimi teorisinin temeli; bireylerin sermayeye yatırım yapmaya çalıştığı ve emeğin fiyatının piyasa güçleri tarafından belirleneceği basit bir neo-klasik sermaye birikimi modelidir. Böylece geniş bir dizi koşul altında, çalışma çabası, yatırım ve çıktı sabit bir orana yakınsayacaktır.