Bilim İnsanları Yalnızlığı Tanımladı
Kuzey Kenya’nın Turkana çobanları yüzyıllar boyunca suyu takip etti. Aileler inekleri, eşekleri, develeri, keçileri ve koyunları için su kaynağı bulmak amacıyla yılda yaklaşık 15 kez taşınıyordu.
Ancak Turkana halkının mevsimlik yaşam tarzı son yıllarda istikrarsızlaştı. Kuraklık ve bölge genelinde devam eden çatışmalar nedeniyle, erkekler bölgede dolaşırken çoğu kadın ve çocuk olduğu yerde kalıyor; çoğu zaman kendilerini tehlikeye atıyor. Şiddet birçok aileyi canlarını kurtarmak için bir anda kaçmaya zorladı. Hayvanlarından ayrı kalan bu aileler, geçimlerini şehirlerin kenarlarında sağlıyor ya da sıkı örülmüş çitlerle çevrili yerinden edilmiş kamplarda vakit geçiriyor.
Hayvan alışverişi üzerine kurulan dostluklar da bozuluyor. “Kimsenin hayvanı yokken birbirimize nasıl yardım edebiliriz?” Turkanalı bir kadın, 25 yıldır bölgede çalışan antropolog Ivy Pike’a bir röportaj sırasında bu soruyu sordu.
Tucson’daki Arizona Üniversitesi’nden Pike, bu topluluklardaki acıların derin olduğunu söylüyor. Doğum sonrası kanamayı durduracak veya çocuklarda ateşi düşürecek şifalı bitkiler gibi şifalı bitkiler için çevreyi güvenli bir şekilde tarayamayan kadınlar, bakıcılık rollerini yerine getirmekte zorlanıyor. Bu arada erkeklerin kimlikleri genellikle hayvan sahibi olma meselesine o kadar bağlı ki, Turkana dilinde hayvansız bir adamı tanımlayan bir kelime var : Ekebotonit
Pike ve bir meslektaşı 2020’de Transkültürel Psikiyatri’de şöyle yazmıştı: “Hiçbir hayvanın olmamasının getirdiği yalnızlık, besi hayvanlarının sunduğu yiyecek ve geçim kaynaklarını aşan özel bir sıkıntıya sahiptir. Bir ekebotonit … sadece amaç duygusunu ve sürülerin sunduğu yoldaşlığı kaybetmekle kalmaz, aynı zamanda Turkana’ya göre silinir; toplumda söz hakkı olmayan bir adam.”
Pek çok Turkanalının yaşadığı bu yalnızlık deneyimleri, bu duygunun basit tanımlamalara nasıl meydan okuduğunu gösteriyor; bu, sosyal kopukluktan daha fazlası. Bu karmaşıklık dünya çapındaki kültürlerde görülmektedir. Örneğin, Amerika Birleşik Devletleri’nde COVID-19 pandemik karantinaları sırasında yapılan bir araştırmada, birçok katılımcı yalnızlıklarını kendilerini kopuk hissetmelerine neden olan çeşitli faktörlere bağladı. Flagstaff’taki Kuzey Arizona Üniversitesi’nden antropolog Michelle Parsons’ın 2022’de SSM-Ruh Sağlığı dergisinde bildirdiğine göre bir kadın markete gitmeyi kaçırmıştı . Başka bir kadın, tipik olarak tek başına yapılan bir aktivite olan kütüphanedeki kitap yığınlarına göz atmanın özlemini duyuyordu.
Yalnızlığın tanımını hayvanlardan, yerlerden, alışkanlıklardan, ritüellerden ve hatta hava koşullarından kopukluk hissini de içerecek şekilde genişletme çabaları sosyal bilimlerde ivme kazanıyor. Örneğin Ekim 2020’de Parsons, Kültürlerarası Psikiyatride yalnızlığın antropolojisine ilişkin özel bir sayının giriş bölümünün ortak yazarlığını yaptı .
Yalnızlığın bileşenlerini ve onun diğer yüzü olan aidiyeti kavramak yalnızca akademik bir uğraş değildir; Araştırmalara göre bu bir halk sağlığı meselesi. Mayıs ayında yayınlanan bir tavsiye niteliğindeki ABD Genel Cerrahı Vivek Murthy, çok sayıda araştırmadan elde edilen bulgulara atıfta bulunarak yalnızlığın bir halk sağlığı salgını olduğunu ilan etti : Yalnızlık, kişinin kalp hastalığı riskini yüzde 29 ve felç riskini yüzde 32 artırıyor gibi görünüyor. Yaşlı yetişkinlerde kronik yalnızlık, demans gelişme riskinde yüzde 50 artışla ilişkilidir. Sosyal izolasyon erken ölüm riskini yüzde 29 artırabilir.
Parsons, yalnızlık kavramlarının genişletilmesinin olası müdahalelerin araç setinin genişletilmesine yardımcı olabileceğini söylüyor.
Avustralya’nın Callaghan kentindeki Newcastle Üniversitesi’nden coğrafyacı Sarah Wright, insanları daha geniş bir dünyaya bağlamanın, insanların iklim değişikliğini tanımasına ve ele almasına bile yardımcı olabileceğini öne sürüyor. Bu sürecin “insanlardan daha fazlasıyla bilinçli ilişkiler kurmakla” başladığını söylüyor.
Aidiyetin eski biçimleri
Aidiyeti ve buna bağlı olarak yalnızlığı anlamak için Wright, Yerli topluluklara baktı. Her ne kadar bu topluluklar tüm dünyaya yayılmış olsalar ve sayısız uygulama ve dilden oluşsalar da genel olarak refahın insanlar ve gezegen arasındaki uyumdan kaynaklandığı inancını paylaşıyorlar.
Wright ve meslektaşları yakın zamanda Aborijin Yolŋu halkının şarkı sarmalları olarak bilinen ritüelleştirilmiş şarkılar aracılığıyla anlattığı hikayeleri incelediler . Bu eski uygulama; yer, kültür, insanlar ve bunların anlattıkları hikayeler arasındaki bağlantıları araştırıyor. Yolŋu topluluğu üyelerinin de dahil olduğu ve Gay’wu Kadın Grubu’nun çalışmalarından yararlanan Wright’ın ekibi, 2022’de Qualitative Inquiry’de bir ana reisinin şarkı spiralinin bir analizini yayınladı . Yolŋu dünya görüşüne uygun olarak, kabilenin kuzey Avustralya’daki anavatanı olan Bawaka Ülkesi baş yazar olarak listeleniyor.
Anne, ölüm döşeğinde yatarken geniş bir insan ve insan dışı ilişkiler ağı içindeki yeri ve ait olma duygusu hakkında şarkı söylemeye başladı. Halkının geleneğine uygun olarak, kadın bu son yolculuğunu onu denize götürmek olarak görmüş; kendini bir balina olarak tasavvur etti. “Beni taşıyan tuzlu suyun akıntıyla birlikte hareket ettiğini görebiliyorum; beni soyumun temellerinin yattığı okyanusun derinliklerine taşıyor.”
Yazarlar, ana reisinin, sessiz bir diyardan dışarıya doğru spiraller çizerek uzanan eski bir yazıdan inşa edildiğini açıklıyor. Bu şarkı her zaman şöyle başlar: “Zamanın başlangıcında birisinin toprak için konuşması gerekiyordu, ortalık sessizlikti, hiçlikti. Ve sonra suyun derinliklerinden gelen ‘Hmm hımmm’ sesiyle başladı. Başlangıç noktası buydu.… ”
Wright, oradan itibaren, ana reisin şarkısının nesiller boyunca ileri ve geri hareket ederek insanları daha geniş bir zaman dilimine sabitlediğini söylüyor. Anne, ölen büyükannesinin yanında yüzmenin şarkısını söylüyor; kızları, torunları ve torunları hakkında şarkı söylüyor.
Şarkı aynı zamanda balina göç kalıplarını, önemli balıkçılık alanlarını ve kara ve deniz arasındaki fiziksel bağlantıları dile getirerek Yolŋu halkını anavatanlarına bağlıyor. Wright, şarkı sarmalının “karayı deniz açısından haritalandırdığını” söylüyor.
Wright, ana reisinin şarkı spiralinin Yolŋu halkı için insan dışı ilişkilerin insanlarla ilişkiler kadar gerçek olduğunu gösterdiğini söylüyor. Bu tür ilişkilerle insanlar dünyaya ait olma duygusu hissederler. Onlar olmadan insanlar kendilerini kaybolmuş hissederler.
Ana reisinin kızı Merrkiyawuy’un gazetede açıkladığı gibi, eğer insanlar ile toprak veya ülke arasındaki denge kanunları bozulursa, “sarmal çökebilir ve patlayabilir. Biz de öyle diyoruz, patlayacak ve öylece süzülecek ve siz de havada süzülen bir yaprak gibi olacaksınız, hiçbir şey sizi kontrol etmiyor… eğer o spiral patlayarak açılırsa, o zaman şarkılar kaybolur.”
Diğer araştırmalar , göç, kalkınma, iklim değişikliği veya başka bir nedenden dolayı yer kaybının, Yerli topluluklarda yalnızlık olarak ortaya çıkabileceğini öne sürüyor. Örneğin, 1987 yılında Eugene’deki Oregon Üniversitesi’nden antropolog Theresa O’Nell, Montana’daki Flathead Rezervasyonu’nda yaşayan Salish ve Pend d’Oreille halkları arasında 18 aylık bir depresyon araştırmasına başladı. Ancak O’Nell insanlara ne zaman depresyona girip girmediklerini sorduğunda, onlar her zaman yalnızlıktan bahsediyorlardı.
O’Nell , Kültür, Tıp ve Psikiyatri dergisinin 2004 sayısında şunları anlattı: “Defalarca ‘depresyon’ hakkında sorular sordum ve defalarca bana ‘yalnızlık’tan bahsedildi” diye anlattı . Örnek olarak O’Nell, “artık söylenmeyen bir şarkının kaybına üzülen bir yaşlının yalnızlığını” gösterdi.
O’Nell bu yalnızlığı, toplumdan dışlanma hissi, benlik ile daha yüksek bir güç arasında varoluşsal bir ayrılık hissi ve ritüelleri ve dili kaybetmenin getirdiği yas gibi çeşitli nedenlere bağladı. Salish ve Pend d’Oreille halklarının yalnızlıklarını patolojik olarak görmediklerini, bunun yerine bunu yaşam tarzlarındaki aşınmaya karşı doğal bir tepki olarak gördüklerini gözlemledi.
Harvard Üniversitesi’nden psikolog ve Montana’da bulunan Aaniiih -Gros Ventre kabile ulusunun bir üyesi olan Joseph P. Gone, “Geleneksel yönelimli Hintli insanlar üzüntüye daha az, yalnızlığa daha duyarlıdır” diyor.
Özellikle yerli topluluklarda toprak kaybı yalnızlıkla bağlantılıysa, iklim değişikliği insanların atalarının topraklarına zarar verdikçe bu duygunun da artması beklenir. Örneğin, 2019-20’de Avustralya’da milyonlarca hektar alanı kül eden orman yangınları Aborijin toplulukları için muazzam acılara neden oldu; Avustralya’da bu topluluklarla çalışan araştırmacılar, 2020’de kar amacı gütmeyen bir haber kuruluşu olan Conversation için şunları yazdı: “Aborjin halkı için… Mülksüzleştirilmenin ve ihmalin travması ve şimdi de yıkıcı yangının travması, acımız yerli olmayan insanlarınkinden ölçülemeyecek kadar farklı.”
Günlük ritüellere duyulan özlem
Wright, insanlar ve gezegen arasındaki uyumun sanayileşmiş kültürlerde daha az vurgulandığını söylüyor. “Yerle besleyici bir ilişkiye sahip olabileceğiniz gerçeği geçersiz kılındı.”
Ancak pandeminin gösterdiği gibi, sanayileşmiş kültürlerde bile pek çok insanın aidiyet duygusu hala insandan öte bir dünyayla olan bağlantılara bağlı. Ancak bu ilişkiler, kişi ile manzara arasında bir bağlantıdan ziyade, sıklıkla insanlar ve yapılı çevrenin unsurları arasında ortaya çıkıyor.
Parsons, yapılı çevreyle ilişkilere duyulan bu ihtiyacın, Pandemik Günlük Tutma Projesi’ne gönderilen günlük girişlerinde ortaya çıktığını söylüyor. İnsanların tarihi sağlık krizine ilişkin deneyimlerini toplamaya yönelik bu küresel girişim, Mayıs 2020’den Ocak 2022’ye kadar 1.750 kişiden yaklaşık 22.000 girişi topladı.
“Yalnızlık beni sarsıyor. Sol alanın dışında görünür. Sadece arkadaşlarla takılmak, dışarıda yemek yemek, hatta kütüphanedeki kitap yığınlarına göz atmak arzusu,” diye yazdı, 60’lı yaşlarında boşanmış bir Orta Batılı Siyah kadın olarak tanımlanan Denise.
Parsons , SSM-Mental Health dergisindeki 2022 tarihli makalesinde, psikologların yalnızlığı ölçmek için kullandıkları tipik araçların muhtemelen bu duyguları gözden kaçırdığını bildirdi . Bu sonuca, çoğu birden fazla girişi olan ve en az bir girişte “yalnız” veya “izolat” parçalarını içeren sözcükler kullanan 35 ABD’li dergi yazarını inceledikten sonra ulaştı. Dergi yazarları ayrıca ilk girdilerinin yanı sıra ve sonrasında her altı haftada bir beş ifadeli bir yalnızlık anketi doldurdular. Dergi yazarları “Etrafımda insanların olmasını özledim” gibi ifadelere “evet”, “az çok” veya “hayır” yanıtını verdiler. “Sorunlarım olduğunda güvenebileceğim birçok insan var.” “Kendimi yakın hissettiğim yeterince insan var.”
Parsons’a göre , yanıtlayanların çoğu girdilerinde kendilerini yalnız hissettiklerini belirtmiş olsa da, yalnızlık anketinde hâlâ düşük puanlar aldılar . Örneğin, yirmili yaşlarında, ikili olmayan bekar beyaz bir kişi olarak tanımlanan Taylor’ın “hiç bu kadar yalnız olmadıklarını” yazdığı tarihte, yalnızlık anketinden 0 puan aldılar.
Parsons uyumsuzluğu anketteki sınırlamalara bağlıyor. Günlük tutma projesinde kullanılan De Jong Gierveld Yalnızlık Ölçeği adı verilen psikolojik anket ve yaygın olarak kullanılan bir başka anket olan UCLA Yalnızlık Ölçeği, yalnızlığı, bir sosyal ağın veya anlamlı ilişkilerin yokluğunun hissedilmesinin getirdiği bir sosyal acı biçimi olarak tanımlıyor. .
O halde, yalnızlık araştırmalarının çoğu, tasarım gereği, insanların yerlerle, etkinliklerle ve hatta gündelik tanıdıklarla olan bağlantılarını gözden kaçırıyor. Parsons, günlük tutma projesinde insanların doğum günü kutlamaları, tatiller, dini törenler ve cenazeler gibi eksik ritüeller ve diğer uygulamalar ya da spor salonu, bakkal, kütüphane ve arkadaşlarının evleri gibi eksik yerler hakkında yazdıklarını belirtiyor. İnsanlar ayrıca başkalarıyla olan günlük karşılaşmaların kaçırıldığını, insanlar topluluklarında dolaşırken ortaya çıkabilecek görünüşte sıradan etkileşimleri de yazdılar.
Bu yalnızlık duyguları Taylor’ın yazılarından birinde ortaya çıkıyor. Şöyle yazıyorlar: “Sadece arkadaşlarımı değil, yabancıları da özlüyorum. Sokakta, mağazalarda, barlarda insanlarla rastgele karşılaşmalarımı özlüyorum. Biriyle bağlantı kurmayı ve sonra kendi yollarımıza gitmeyi özledim.”
Parsons, De Jong Gierveld Yalnızlık Ölçeği’nin, insanların genellikle yalnızlıkla ilişkilendirdiği türden derin, anlamlı ilişkilere duyulan özlemi yakalamada harika olduğunu, ancak diğer yalnızlık türlerini gözden kaçırdığını söylüyor. “Hiçbir şekilde yer almıyor. Bu, uygulamaları toparlamıyor.”
Yalnızlık araç setini genişletiyoruz
Yapılı çevrenin yalnızlık değerlendirmelerine dahil edilmesi henüz yaygın değildir. Ancak mesleği insanların topluluk içinde nasıl hareket ettiğini anlamaya dayanan mimarlar, genellikle sezgisel olarak fiziksel çevre tasarımının izolasyon duygularını nasıl kötüleştirebileceği veya aidiyet duygusunu nasıl güçlendirebileceği üzerine düşünürler.
Finlandiyalı mimar Juhani Pallasmaa’nın 2021 tarihli makale ve ders kitabındaki bölümün açılış cümlesi şöyle diyor: “Yalnızlığı genellikle yerden, ikamet yerinden veya diğer insanlardan kopmanın tekil durumsal, sosyal veya zihinsel deneyimi olarak düşünürüz.” Yapılı Çevre .
Pallasmaa da dahil olmak üzere pek çok mimar, konutların hem barınma hem de kendini ifade etme aracı olduğuna inanan Alman filozof Martin Heidegger’in yazılarından ilham aldı. Mimarların bu nedenle hayata anlam katan ortamlar tasarladıklarını ileri sürdü.
Sosyal bilimciler de yapılı çevrenin yalnızlığı nasıl etkileyebileceği konusunda mimarlara katılmaya başlıyor. Son halk sağlığı tavsiyesinde, Genel Cerrah Murthy, sosyal bağlantıyı geliştirmek için altı sütunun ana hatlarını çizdi. İlk sütunda, insanlara yeşil alanlara kolay erişim sağlamak ve toplu taşıma erişimini artırmak gibi daha iyi kentsel planlama yoluyla insanlar arasındaki bağlantının kolaylaştırılmasını önerdi.
Benzer şekilde, Ocak ayında, uzmanlık alanları kentsel planlama, halk sağlığı ve sosyolojiyi içeren Avustralya ve İngiltere’deki disiplinler arası bir araştırmacı ekibi, yalnızlığı azaltma potansiyeline sahip çeşitli kentsel tasarım özelliklerini belirledi . Bu özellikler arasında ortak alanlar, yürünebilirlik, toplu taşıma, konut tasarımı, güvenlik duygusu ve doğal alanlara erişim yer alıyor.
Bu tür kentsel tasarım projelerinin odak noktası genellikle insanları bir araya getirmeyi amaçlasa da, insanları doğal dünyayla buluşturmanın yalnızlığı da azaltabileceğine dair farkındalık artıyor. Sidney Üniversitesi’nden çevre epidemiyoloğu Emily Rugel, “İnsanlar sosyal olarak izole olabilir ama yine de kendilerini yalnız hissetmeyebilirler” diyor. “Biyofilik bir bağlantı kurma ve dışarı çıkıp yaban hayatını izleme ve ağaçların arasında yürüme becerisini bulabilirler. [Bu belki de] kendilerini daha geniş bir dünyaya bağlı hissetmeleri için yeterli olabilir. Bunu yapmak için mutlaka arkadaşlarıyla veya aile üyeleriyle etkileşime ihtiyaçları yok.
Örneğin Yeni Zelanda’da, kısmen insanların geniş aileleri ve atalarının topraklarıyla yeniden bağlantı kurmasına yardımcı olarak yalnızlığı hafifletmeyi amaçlayan küçük bir projeyi düşünün. Bir Maori alt kabilesi olan Ngāti Whātua Ōrākei’nin üyeleri, ataların topraklarında bir tür ortak Maori ortak barınma düzeni olan 30 evlik bir papakāinga geliştirdi. 2016 yılında tamamlanan bu proje, evleri ortak yollar, topluluk bahçeleri ve çocuklar için oyun alanları aracılığıyla birbirine bağlayarak insanları bir araya getirdi.
Wellbeing, Space and Society dergisinin 2022 sayısında araştırmacılar, geliştiricilerin insanların atalarıyla aynı yollarda yürüyormuş gibi hissetmelerini istediklerini yazdı . Duyguların, sakinlerin kendi kültürlerine ve uzun zaman dilimine kök salmış hissetmelerine yardımcı olacağını umuyorlardı. Yazarlar, atalardan kalma topraklar üzerinde inşaat yapmak mümkün olmasa bile, sıklıkla uzaklara dağılmış topluluk üyelerini tekrar bir araya getirmenin dilleri ve kültürel uygulamaları canlandırma potansiyeline sahip olduğunu belirtiyor. Ancak papakāingaya dönüşün yalnızlığı azaltıp azaltmadığını bilmek için daha fazla araştırmaya ihtiyaç var.
Parsons, sonuçta yalnızlık hakkındaki düşüncelerimizi genişletmenin olası müdahalelerin araç setini genişletme potansiyeline sahip olduğunu söylüyor. “Yalnızlığımızı mutlaka bir arkadaşımızı arayarak değil, dışarı çıkarak, yürüyüşe çıkarak, kütüphaneye giderek veya bir kafede oturarak düzenleyebiliriz.”
Yalnızlık ve iklim değişikliği
Yıllar önce, birkaç aylık hamileyken New England’da küçük bir şehre taşındım. Kocamdan başka kimseyi tanımıyordum ve yalnız günlerimi evimin arkasındaki ormanda dolaşarak geçiriyordum. Bir keresinde bebeğim doğduktan sonra onu bir taşıyıcıya bağladım ve dik bir setten aşağı indim. Orada, bir gölün kenarında, kayalık kıyıya bir kütük saplanmıştı. Dalgaların kütüğün sert kabuğunu dövmesini izleyerek saatler geçirirdik. Yazın balık avlayan dalgıç kuşlarını gözlemledikçe, kışın dalgaların buzları cam gibi kırdığını duydukça yalnızlığım bir anlığına hafifliyordu.
Sarah Wright’la şarkı sarmalları ve neden hepimizin doğal dünyayla kasıtlı ilişkiler geliştirmemiz gerektiği hakkında konuştuktan sonra bu kayıt bana hatırlatıldı. Kütükle olan ilişkimi hiçbir zaman özellikle önemli görmemiştim, hatta bir ilişki olarak bile düşünmemiştim. Ancak Wright, kütüğün bu yeni ve alışılmadık yerde bir sığınak sağladığını fark etmemi sağladı. Sözleri aynı zamanda yıllar boyunca dalgalar kütüğün kabuğunu ufalarken hissettiğim üzüntüyü de açıklıyordu; bu süreç şüphesiz kışın giderek daha az donan bir göl tarafından hızlandırılmıştı.
Ne hissettiğimi anlatacak bir kelime var. 2000’li yılların başında, Sidney Üniversitesi’nden çevre filozofu Glenn Albrecht, doğal veya insan yapımı felaketler evini yok ettiğinde bir kişinin yaşadığı acı veya hastalığı tanımlamak için ” solastalji ” terimini icat etti. Etimolojik olarak kelime hem teselli hem de yalnızlık anlamına gelir. Albrecht 2007’de ıssızlığın “terk edilme ve yalnızlıkla bağlantılı anlamlara sahip olduğunu” yazmıştı. Solastalji aynı zamanda nostalji üzerine bir oyundur.
Albrecht, Sidney’in kuzeyinde yoğun madencilik yapılan Hunter Valley bölgesinde yaşayan 50’den fazla insanı gözlemleyip röportaj yaptıktan sonra böyle bir terim oluşturma zorunluluğu hissetti. Bölge sakinleri, madenciliğin sağlıklarını ve refahlarını nasıl etkilediğine ilişkin endişelerini dile getirdi. Leo adında bir adam, “Bu dev maden yığınlarını vs. görebildiğiniz gerçeği, gelecekte vadideki su tablası hareketinin korkunç sonuçları olabileceğini düşündürüyor” dedi. Eve adında bir kadın şunları söyledi: “Kömür bittiğinde Singleton halkına ‘son boşluk’tan başka bir şey kalmayacak. ”
Albrecht, sakinlerin deneyiminin ironik olduğunu belirtti. Bu insanlar, topraklarındaki Yerli toplulukları mülksüzleştiren sömürgecilerin soyundan geliyor. Şimdi, bu “ikinci sömürgeleştirme dalgası” diye yazdı Albrecht, “bazılarının mülksüzleşmesine, geride kalanların ise solastaljiye yol açıyor.” Başka bir deyişle: ıssızlık, terkedilmişlik ve yalnızlık.
Son yıllarda ilgili terimler ortaya çıktı: eko kaygı ve iklim kederi . Solastaljiden farklı olarak araştırmacılar bu fikirleri nadiren yalnızlıkla ilişkilendiriyor. Bu değişiyor. Örneğin 2022’de 3.000’den fazla Alman yetişkinin katıldığı çevrimiçi bir anket, De Jong Gierveld Yalnızlık Ölçeğinde yalnızlık konusunda yüksek puan alan kişilerin, farklı bir ölçekte iklim kaygısında da yüksek puan alma eğiliminde olduğunu gösterdi.
Bu terimler, hızlı iklim değişikliğinin yaşandığı bu dönemde dünyamızın insan olmayan unsurlarıyla ilişki kurmanın hem acı hem de tatlı olduğunu açıkça ortaya koyuyor. Kaybedebileceklerimizi sevmeye başladık. Ancak bu derin ilişkiler olmazsa içinde yaşadığımız dünyaya nasıl önem verebiliriz?
Yazan: İlknur YEŞİLYURT
Kaynaklar
MA Parsons. “Arkadaşlarımı özlüyorum ama yabancıları da özlüyorum”: Pandemik yalnızlık ve mekan ve pratiğin önemi . SSM – Ruh Sağlığı. Cilt 2 Aralık 2022, s.100121. doi: 10.1016/j.ssmmh.2022.100121.
A. Hajek ve H.-H. König. İklim kaygısı, yalnızlık ve algılanan sosyal izolasyon . Uluslararası Çevre Araştırmaları ve Halk Sağlığı Dergisi . 14 Kasım 2022’de çevrimiçi olarak yayınlandı. doi: 10.3390/ijerph192214991.
Bawaka Ülkesi ve ark. Şarkı spiralleri ülkeyi var ediyor: İnsandan öte şarkı söylemek ve ilişkisel yaratıcılık . Niteliksel Araştırma . Cilt 28 Haziran 2022, s. 435, doi: 10.1177/1077800421106819.
CV Olin ve ark. Kapsayıcı ve kolektif kentsel ev alanları: Aotearoa Yeni Zelanda’da konutun geleceği . Refah, Uzay ve Toplum. Cilt 3, 2022, s. 100080. doi: 10.1016/j.wss.2022.100080.
TG van Tilburg. Sosyal, duygusal ve varoluşsal yalnızlık: Çok boyutlu kavramın bir testi . Gerontolog. Cilt 13 Eylül 2021, e335. doi: 10.1093/geront/gnaa082.
IL Pike ve RM Crocker. “Kendi yalnızlık köşem:” Arizona’daki Meksikalı göçmenler ve Kenya’daki Turkana pastoralistleri arasında sosyal izolasyon ve yer . Kültürlerarası Psikiyatri . Cilt 57, Ekim 2020, s. 661, doi: 10.1177/1363461520938286.
TD O’Nell. Kültür ve patoloji: Düz kafalı yalnızlık yeniden ele alındı . Kültür, Tıp ve Psikiyatri. Cilt 28 Haziran 2004, s.221. doi: 10.1023/B:MEDI.0000034412.24293.bf.