Podcast # 305: Destansı Uçuş Çağından Dersler
İlk insanlı uçuş 1903'te gerçekleşmiş olsa da, havacılığı sadece bir ilçe fuar gösterisinden daha fazlasına dönüştürecek havacılık alanındaki ilerlemeler 1. Dünya Savaşı'na kadar gerçekleşmeyecekti. Bu dönemde birçok erkek insanlı uçuşu ilerletmeye katkıda bulunurken, özellikle üç adam öne çıktı: Eddie Rickenbacker, Jimmy Doolittle ve Charles Lindbergh.
Üçü de Birinci Dünya Savaşı öncesinde, sırasında ve sonrasında havacılığa önemli katkılarda bulundu ve başarılı, dünyaca ünlü ünlüler oldu. II.Dünya Savaşı patlak verdiğinde orta yaşlı ve zengindi. Daha genç adamlar savaşırken savaşı kolayca oturtabilirlerdi. Ancak hepsi görev çağrısına cevap verdi ve yeteneklerini Müttefik davasına as pilot olarak sağladılar.
Bugün podcast'teki konuğum Rickenbacker, Doolittle ve Lindbergh'in tarihini yazdı. Adı Winston Groom. Aşağıdakiler dahil çok sayıda tarih ve tarihi kurgu kitabı yazdı: Forrest Gumpve bugünkü gösterinin konusu, HavacılarBu uçuş öncülerinin ilgi çekici tarihini ve ülkelerine hizmetlerini ayrıntılarıyla anlatıyor. Bugün şovda, Lindbergh’in Atlantik’teki meşhur uçuşundan Doolittle’ın efsanevi Tokyo baskınına, Rickenbacker'in denizde 23 gün hayatta kalmasına kadar bu adamların her birini ve onların kahramanlıklarını tartışıyoruz. Ayrıca, Lindbergh’in basınla olan sert ilişkisini ve ABD’ye İkinci Dünya Savaşı’na girerken karşısındaki ilk muhalefetinin onu FDR tarafından hain olarak nitelendirmesini nasıl sağladığını ve özellikle karmaşık karakterlerini de inceliyoruz.
Winston usta bir hikaye anlatıcısıdır, bu nedenle bugün gerçek bir ziyafet içindesiniz. Bu üç adam sizi hem eğlendirecek hem de ilham alacak.
Öne Çıkanları Göster
- Birinci Dünya Savaşından önce havacılık nasıldı
- Havacılığın tehlikeleri belirli bir insanı nasıl cezbetti?
- Bu ilk cesaret pilotlarının özellikleri ve özellikleri
- Havacılık kahramanları Eddie Rickenbacker, Charles Lindbergh ve Jimmy Doolittle'ın başlangıcı
- Bu 3 ünlü pilot tarafından yapılan havacılık ilerlemeleri
- Charles Lindbergh’ın Atlantik’ten geçen uçuşunun hikayesi
- İkinci Dünya Savaşı patlak verdiğinde 3. Dünya Savaşı pilotu nasıl ve neden değerli olmakta ısrar etti?
- Doolittle’ın ünlü Tokyo baskınının arka planı
- Eddie Rickenbacker’ın inanılmaz hayatta kalma hikayesi
- 3 ünlü havacının birbirleriyle olan bağlantısı
- Lindbergh'in askeri davranışa yardım ettiği test
- Groom'un 20. yüzyılın büyük havacıları hakkında araştırma ve yazı yazarak aldığı hayat dersleri
Podcast'te Bahsedilen Kaynaklar / Kişiler / Makaleler
- Forrest Gump (kitap)
- Adım
- Eddie Rickenbacker
- Charles Lindbergh
- Jimmy Doolittle
- Doolittle Baskını
- Atlantik Ateşi
Winston, usta bir hikaye anlatıcısıdır. Havacılar okumak mutlak bir zevkti ve bu süreçte havacılığın tarihi hakkında çok şey öğreneceksiniz. Ayrıca son kurgu kitabına da göz attığınızdan emin olun, Adım.
Podcast'i dinleyin! (Ve bize bir inceleme bırakmayı unutmayın!)
Podcast Sponsorları
Transkripti okuyun
Brett McKay: 'The Art of Manliness' podcast'inin başka bir baskısına hoş geldiniz. İlk insanlı uçuş 1903'te gerçekleşmiş olsa da, havacılığı sadece bir fuar gösterisinden daha fazlasına dönüştürecek havacılık alanındaki gelişmeler I.Dünya Savaşı'na kadar gerçekleşmeyecekti. Pek çok erkek insanlı uçuşun ilerlemesine katkıda bulunurken ve bu süreçte pek çok erkek hayatını kaybetmişken, bu dönemde özellikle öne çıkan üç kişi vardı: Eddie Rickenbacker, Jimmy Doolittle ve Charles Lindbergh. Her üç adam da Birinci Dünya Savaşı öncesinde, sırasında ve sonrasında havacılığa önemli katkılarda bulundu ve üç adam da finansal olarak başarılı, dünyaca ünlü ünlüler oldu.
İkinci Dünya Savaşı patlak verdiğinde, üç adam da orta yaşlı ve zengindi. Daha genç erkekler savaşırken kolayca savaşa girebilirlerdi, ancak hepsi görev çağrısına cevap verdi ve Müttefik davasına as pilotlar olarak yeteneklerini sağladılar.
Bugün podcast'teki konuğum Rickenbacker, Doolittle ve Lindbergh'in tarihini yazdı. Adı Winston Groom. 'Forrest Gump' da dahil olmak üzere çok sayıda tarih ve tarihi kurgu kitabı yazdı - muhtemelen bunu duymuşsunuzdur - ve bu üç öncünün ilgi çekici tarihini ayrıntılarıyla anlattığı bugünkü gösterinin konusu olan 'The Aviators' uçuş ve ülkelerine hizmet.
Bugün şovda, Lindbergh’in Atlantik’teki meşhur uçuşundan Doolittle’ın Japonlara yaptığı efsanevi baskına ve 2. Dünya Savaşı sırasında Rickenbacker'in denizde 23 gün hayatta kalmasına kadar bu adamların her birini ve ilgili kahramanlıklarını tartışıyoruz. Ayrıca, Lindbergh’in basınla olan huysuz ilişkisini ve İkinci Dünya Savaşına girerken ABD’ye ilk muhalefetinin onu FDR tarafından nasıl hain olarak nitelendirdiğini, karmaşık karakterlerini ve özellikle de araştırıyoruz.
Winston usta bir hikaye anlatıcısıdır, bu yüzden bugün gerçek bir ziyafet içindesiniz. Bu üç adamla baş başa kalacak, eğlenecek ve ilham alacaksınız. Gösteri bittikten sonra, bu konuyu daha derinlemesine inceleyebileceğiniz kaynakların bağlantılarını bulabileceğiniz aom.is/aviators adresindeki gösteri notlarına bakın.
Winston Groom, gösteriye hoş geldiniz.
Winston Damat: Teşekkür ederim. Bana sahip olduğunuz için teşekkürler
Brett McKay: Demek üretken bir tarih yazarısın, tarihi kurgu. Dinleyicilerimizin 'Forrest Gump' a aşina olduğundan eminim. Az önce okuduğum bir kitap - Amerikan tarihinin bu kısmı hakkında çok az şey bildiğim için sadece yürüdüm, uçup gittim - kitap, havacılığın üç öncüsü olan James Doolittle, Charles Lindbergh ve Edward Rickenbacker'a odaklandığınız “The Aviators”.
Bu adamların hayatlarına, havacılığa katkılarına girmeden önce, dinleyicilerimizin I.Dünya Savaşı sırasında olay yerine gelmeden önce havacılığın nasıl olduğu hakkında biraz bilgi sahibi olmasının önemli olduğunu düşünüyorum. Birinci Dünya Savaşı? Herhangi bir pratik amaca hizmet etti mi?
Winston Damat: Ölümün öpücüğüydü.
Brett McKay: Ölümün öpücüğüydü… tamam.
Winston Damat: Bunu yaparak öğreniyorlardı. Aslında yoktu… havacılık falan yoktu. Ve üç boyutta kalktığınızda, tamamen farklı bir ölçekte olursunuz. Ve orada dünyada olup bitmeyen pek çok şey var… dört tekerlekli araba. Ve böylece, tam anlamıyla bu şeyleri, ne yapacaklarını ve ne yapmayacaklarını öğrenmek zorunda kaldılar. Ve böylece, bu insanların büyük bir kısmı telef oldu.
Aklıma gelen - ve “El Paso” romanımda yazdığım şey… Şimdi onun adını hatırlayamıyorum, harika bir aviatrix ve emniyet kemeri takmadığı için öldü çünkü öyleydi. o noktada tartıştı ... 1910 civarında tahmin ediyorum, emniyet kemerleri tehlikeli midir, çünkü kaza yapıp yanarsanız uçaktan çıkamazsınız. Boston Limanı üzerinde bir sergideydi ve uçak döndü ve hem o hem de yolcusu limana düşüp öldüler.
Yani böyle bir şey vardı. Yaparak öğreniyordu.
Brett McKay: Evet, havacılığın ilk yıllarına benziyordu, çoğu ahır fırtınası gibiydi, tıpkı şov gibiydi, daha çok eğlence amaçlıydı, gerçekten.
Winston Damat: Uçak yeterince güvenilir değildi… ve bu aslında I.Dünya Savaşı'ndan sonra da geçerliydi, ancak yolcu hizmetleri için yeterince güvenilir değildi çünkü karar verici faktör hava idi ve sis gibi şeyler pilotun basitçe kurtarılmasına neden olabilirdi . Bir sisin içine girerseniz, ne bulacağınızı söyleyemezsiniz çünkü aletleriniz yeterince doğru değildir. Doolittle bu sorunu çözdü, ama bu çok sonraydı.
Diyelim ki Cleveland'dan Chicago'ya bir uçuşunuz olamazdı çünkü oraya gidip gelmeyeceğinizi herhangi bir düzenli olarak söyleyemezdiniz. Posta bunun ilk testiydi. ABD hava postası. Ve o pilotlardan biri… aslına bakarsan, bunun bir intihar kulübü olduğunu söylediler. 1920'lerde sahip oldukları tüm havayolu pilotlarının yaklaşık yüzde 70'i kazalarda öldü. Yani çok riskli bir işti.
Brett McKay: Ve riskli olduğu için belli tipte bir insanı çekti mi?
Winston Damat: Aman Allahım Evet. Pek çok cesaretin vardı. Belli ki korkusuz insanlardı. Batman gibi havada olma ayrıcalığı için kendini koruma fikrini bir kenara koydular.
Brett McKay: Görünüşe göre birçoğu gelmiş ... yarış arabası sürücüleri gibiydiler. Birçoğu binmeden önce yarış arabası sürücüleriydi.
Winston Damat: Evet. Elbette, kesinlikle Rickenbacker öyleydi. Uçmaya başlamadan önce en büyük yarış arabası sürücüsüydü, en büyüklerinden biriydi. Nitekim bir noktada Indianapolis 500 Yarış Pisti'ne sahipti.
Brett McKay: Evet bu doğru. Bu adamlar, Rickenbacker, Lindbergh ve Doolittle hakkında biraz daha ayrıntıya gireceğiz ve hepsi havacılığa farklı şekillerde katkıda bulundular ve bunu yaptıkları farklı yollar hakkında konuşacağız. Ama araştırırken ve onlar hakkında yazarken, hepsinin ortak yönlerinin ne olduğunu düşünüyorsunuz? Eminim korkusuzluk biriydi, ama herhangi bir şey, hepsinin ortak özelliği olan diğer özellikler?
Winston Damat: Evet, sadece daha iyi olmak için değil, aynı zamanda en iyisi olmak için bir dürtüleri vardı ve bu yolda çığ gibi büyüdü. İyileştikçe, en iyisi olmak için çabaladılar. Ve yaptıklarının en iyisiydiler. Ve bence bu, kendisini sadece havacılık ile sınırlamayan, her şeyde, her konuda, mükemmellik ...
Dün gece bir pilotla yemek yiyordum. Hava Kuvvetlerinde bir Albay ve şimdi özel uçaklarla uçuyor. Ve Einstein'ı ve onu neyin harekete geçirdiğini merak etti. Ve akşam yemeğinde bunun hakkında konuşmaya başladık… matematik konusunda bariz bir yeteneği vardı, Einstein yaptı, ama geleceği görebiliyordu, kelimenin tam anlamıyla bunu yapabiliyordu ve kuralların uygulanmadığı uzay boşluğunu görebiliyordu. Yok… Newton fiziği uzayda uygulanmaz çünkü yerçekimi yoktur. Ve böyle adamları, böyle insanları bulmanız çok özel bir şeydir.
Brett McKay: Bu da ilginçti; hepsi de nispeten mütevazı başlangıçlardan geldi. Sanırım, Lindbergh orta sınıf olabilirdi ama alçakgönüllülerdi.
Winston Damat: Kesinlikle öyleydi. Ve aslına bakılırsa, Lindbergh dışında alt orta sınıftaydılar. Doolittle, California, Los Angeles bölgesindendi ve babası çok, çok küçükken aileyi terk etti ve neredeyse yoksul koşullarda annesi tarafından büyütüldü.
Bir boksör olarak yoluna girdi. O küçük bir adamdı; o sadece 5’6 ″ civarındaydı ama çok iyi bir boksördü. Eyalet şampiyonluğunu kazandıktan sonra Kaliforniya'da profesyonel bir boksör oldu. Ancak daha sonra California Üniversitesi'ne başvurdu ve mühendislik diploması aldı. Ve nihayetinde, en iyi mühendislik okullarından biri olan M.I.T.'den havacılık mühendisliği alanında doktora derecesi aldı… muhtemelen dünyadaki en iyi mühendislik okulu ve bu yüzden nerede konuştuğunu biliyordu.
Eddie Rickenbacker çok benzer şekilde geldi… O Columbus, Ohio'luydu ve ailesi İsviçre'den göç etmişti. Zavallı İsviçreli Almanlardı, o zamanlar 1890'larda derdim ki, aslında bir çiftçi, bir köylü sınıfı olan sınıflarından asla çıkamazlardı. Avrupa'da bu yetenek yoktu ve bu yüzden Amerika Birleşik Devletleri'ne göç ettiler. Sanırım annesi, kim olduğunu ve nereye gittiğini söyleyen bir notla geldi. İngilizce bilmiyordu.
Ancak Rickenbacker’ın babası erken bir kavgada öldürüldü. Yine anne tarafından büyütüldü. Sanırım, yanılmıyorsam, Columbus orijinal Soap Box Derby'nin koştuğu yerdi ya da Ohio'da bir yerdi. Ve o buna girdi ve onu kazandı ve araba yarışına gitti. Otomobile hayran kalmıştı. Ve bir dakika önce konuştuğumuz gibi, o oldu… Sanırım dünyada bir yerde üçüncü oldu, ya da bunu nasıl ölçtüler.
Birinci Dünya Savaşı'nda savaşa girmek istedi. O zamanlar bir yarış arabası sürücüsü olarak çok ünlüydü. Bir şekilde şoför olma yolunda başarılı oldu. Onu çavuş yaptılar ve o da bir şofördü… Havacılığı çok güçlü bir şekilde teşvik ettiği için mahkemede görevlendirilen ünlü havacı Billy Mitchell. Ve Billy Mitchell aracılığıyla pilot olmalı ve en azından diğer Amerikalılardan daha fazla Alman uçağını düşürdü ve Asların Ası oldu.
Ve Lindbergh muhtemelen finansal olarak daha güvenli bir pozisyonda yetiştirildi. Babası bir Kongre üyesiydi ve aslında çok iyi iş çıkardı, ama sonra parasını kaybetti, sanırım babası bir tarım macerasında kaybetti ve Kongre'deki koltuğunu kaybetti. Baba, aileyi bir nevi terk etti.
Biraz üniversite eğitimi almayı başardı ama yine uçmak istedi. Bu uçakları Minnesota ya da Wisconsin'de izlerdi, hangisi olduğunu hatırlayamıyorum. Ama ormanın içindeydi ve havaya baktı ve uçağı gördü ve 'Bunu yapmak istiyorum' diye düşünüyordu. Ve I.Dünya Savaşı'ndan Curtis Jennys'den kullanılmış bir eğitim uçağı satın almak için 500 dolar kazandı ve herhangi bir eğitim almadan kendi başına nasıl uçulacağını öğrendi. Nasıl yapılacağını bildiğini düşündü. Bu adamlar böyle büyüdü.
Brett McKay: Uçmaya böyle başladılar. Rickenbacker hakkında konuşalım. Yani, o bir As'dı, ancak bu süreçte havacılığa birçok katkı sağladı ve onu ileriye taşıyabildi. Rickenbacker’ın I.Dünya Savaşı sırasında havacılıkta ilerleme sağlamadaki veya ilerlemedeki rolü tam olarak neydi?
Winston Damat: Birinci Dünya Savaşı'nda havacılıkta pek çok ilerleme kaydettiğini bilmiyorum, ama kesinlikle sınırları bir savaş pilotu olacak kadar zorladı. Yanılmıyorsam 21 galibiyet aldı, yani 21 düşman uçağını düşürdü. Bir keresinde, yedi düşman savaş uçağından oluşan bir filoyu tek başına parçaladı. Bu insanları o kadar korkuttu ki, sırf cesur olduğu için hepsi diğer yöne uçtu. Oradayken asla korkmadığını söylediği ölçüde korkularını bastırmanın bir yolu vardı; her zaman dikkat edilmesi veya yapılması gereken çok şey vardı. Ama ne zaman aşağı inip inse ...
Fransa'da bir havaalanındaydı. Bir duvar vardı ve duvarın arkasına geçip kusardı ve sonra titremeye başladı ve sonra memurların salonuna gidip bir içki içerdi ve bu onu bir nevi yeniden oturtardı. hatta bir dahaki sefere kadar tekrar sallanıyor. Yaptığı şey korkutucu bir şeydi, ama sonra tabii ki daha sonra Eastern Airlines'ın sahibi ve başkanı oldu ve çok büyük miktarda tanıtım yaptı… ticari uçuşun teşviki. Çok büyüktü. Ticari havacılıkta dünya çapında tanınan bir figürdü. Eddie Rickenbacker'ı herkes tanıyordu.
Brett McKay: Onu ilk defa duyuyorum, ama o… yarış arabası kullandığı için, Birinci Dünya Savaşı sırasındaki istismarlarından dolayı, o bu… o dünyaca ünlüydü, bir ünlüydü.
Winston Damat: Aman Allahım Evet. Ona ait bir gözlük setim var ... 'Ona aitti' diyorum ... Onları Doğu Havayolları'ndan verirdi ve 'Yüzbaşı Eddie Rickenbacker'dan Saygılarımla' yazıyor. Her zaman 'Kaptan Eddie' olarak bilinmek isterdi.
Brett McKay: Yani, köpek dövüşüne, havada nasıl dövüştüğümüze ve sonra da ticari olarak çok katkıda bulundu. Doolittle hakkında konuşalım, çünkü As of Ace olmadan önce bile ünlü olan Rickenbacker'ın aksine Doolittle, I.Dünya Savaşı'ndan sonra ününü kazanmak zorundaydı. Peki, Doolittle'ın yaptığı temelde modern havacılığı mümkün kılan neydi? bugün biliyor musun?
Winston Damat: O, bir öğrenci, bir uçan öğrenci olarak o kadar iyiydi ki, Birinci Dünya Savaşı sırasında onu bir öğretmen, eğitmen yaptılar. Asla harekete geçmedi. Öfkeliydi, ama öyleydi. Ama orduda kaldı, en azından 1930'lara kadar orduda kaldı ve bir noktada ...
Uçma yeteneklerinden dolayı ev ismi oldu. Eskiden yarışları vardı, sanırım onlardan hala birkaç tane var, ama bu pilotlar büyük pilonların etrafında yarışıyorlardı. Bir kan sporuydu; insanlar onların kaza yaptığını görmeye gitti, bugün yaptıkları bu araba yarışları gibi. Ama aslında, çok fazla kaza yaptılar ve tüm bu ödülleri kazandı ve sonunda - kamuoyuna çok açık bir şekilde - işi bıraktığını duyurdu. 'Sanırım havacılık ... bu tür yarışlarda havacılığı desteklemek için yeterince şey yaptık, ancak şimdi havacılık güvenliğini teşvik etmemiz gerekiyor ve bunu yapmanın yolu bu değil çünkü çok fazla insan kaybediyoruz.' Ve bu büyük zaman uçak yarışlarının hemen hemen sonu oldu.
Ama yaptığı şey, Lindbergh ve Rickenbacker'in yaptığı gibi, hepsinin yaptığı gibi, havacılığın hava şartlarıyla o kadar sınırlı olduğunu ve bunun üstesinden gelmek için bir şekilde ihtiyaç duyduklarını fark etti. Üstesinden gelmenin bir başka yolu da aletlerdi. Ve temelde Doolittle'ın yaptığı şey, - aslında bir havacılık mühendisliği profesörü olduğu için - hükümetin yardımıyla icat etti, bir dizi alet, çok temel aletler icat etti, ancak bunların bazı biçimleri hala kullanılmaktadır. bugün kör uçmanıza izin verecek uçaklar. Ve bunu kanıtlamak için, bir gün Long Island'da, Long Island'da bir yere gittiğinde, hava ... büyük bir sis içeri girdiğinde ve çift uçağının kokpitine bir kanvas başlık çekti. Bu 1930'ların başındaydı.
O vergilendirme yaptı ve havalandı ve yaklaşık 20 mil uçtu. Ve geri geldi ve tek görebildiği enstrümanların olduğu bu gölgeliğin altına indi. Ve bu çok büyüktü. Ve bu ticari uçuşun başlangıcıydı.
Brett McKay: Delilik, kendisi test etti. Dediğim gibi, altimetreyi icat etmeye yardım etti, bu da ne kadar yüksek olduğunuzu, yapay ufku bilmenizi sağlıyor. Radarı, bir pilota bildirmek için geliştirdikleri ilkel radarı nasıl tanımladığınızı seviyorum ...
Winston Damat: Bu bir radyo sinyaliydi. Bu sadece dışarı çıkan bir sinyaldi ve onlar ... Bu adamın hayatını bununla riske atacağına inanamazdınız. Bir obua ya da başka bir şey gibi iki sazınız vardı ... bir saz ve bir ışın demetinden, havaalanından, havaalanından bir radyo sinyali gönderdiler ve bunların mırıldanmasıyla havaalanından ne kadar uzakta olduğunuzu anlayabilirsiniz. sazlık sinyali aldı. Böylece, sinyalin daha yüksek, daha yüksek ve daha yüksek olduğu zamanı ne zaman yaklaştığını biliyordu. Sonra altimetresine bakardı ve ufkuna bakardı, sahip olduğu her şeye bakardı ve bir şekilde bir piste bırakabildi ve sahip olduğu tek şey buydu. Yapılması son derece cesur bir şeydi, ama bir noktayı kanıtlamak istedi. Hep o zarfı itiyordu.
Brett McKay: Sisi fethederek, bugün bildiğimiz havacılığın yolunu açtı. Doolittle yüzünden büyük bir jet üzerindeyiz.
Winston Damat: Bir otelci büyük bir ödül koymuştu, sanırım 50.000 dolar gibiydi, o zamanlar ... bugün tercüme edilirdi, belki yarım milyon, bunun gibi bir şey. Birçok kişi denedi ve birçok kişi öldü. Ve Lindbergh, bu yarışmaya sadece yapıp yapamayacağını görmek için girmeye karar verdi.
Birinci Dünya Savaşı'nı kaçırmıştı, ama ordudaydı. Savaş sırasında ... savaşın sonuna doğru birkaç Ordu broşürüne rastladım ve dediler, 'Peki, neden gidip bir birliğe binmiyorsun? Uçabileceğin bir uçağın var. Orduya girin. ' O da yaptı. Yedeklere katıldı ve uçtu ve sonra bu yarışa girmeye karar verdi. Esasen kendi uçağını tasarladı ve satın almaya çalıştıktan sonra. Yarış New York'tan Paris'e yapıldı. New York'tan İrlanda'ya değildi; yapıldı. Ancak New York'tan Paris'e çok daha uzun bir mesafeydi.
Ve tam sırasını almaya hazırlanırken, denemek için, bir avuç diğer pilot, muhtemelen üç veya dört, yapmaya çalışıyordu. Hepsi öldü. Aslında bazıları düştükleri için cezalandırıldılar ve ölmediler ama yaralandılar, uçak yaralandı vb. Ve o çıktı ve yaptı.
Brett McKay: Bu kitapta takip ettiğiniz tüm karakterler, eminim Charles Lindbergh en ünlüsüdür. Ve ilginç olan şu ki, Atlantik'i tek başına uçan ilk kişi, ama fark etmediğim şey - ya da fark etmeliydim - aslında bir yarış olduğuydu. Bu hedefe ulaşmaya çalışan çok sayıda insan vardı. Diğer pilotlar bunu nasıl yapıyordu?
Winston Damat: Bence en önemlisi, bunu tek başına yapacak olması. Bahis solo hakkında hiçbir şey söylemedi ve insanlar bunu tek başınıza yapabileceğinizi düşünmediler çünkü okyanus üzerinde saatlerce uykuya dalacağınızı ve bunun tekdüzeliğini söylediler. Yapacağı şeyin bir tek kanatlı uçağa sahip olmak olduğuna karar verdi. Herkes hayır dedi, motorun durması için en azından bir çift kanatlı uçağa sahip olmak zorundasın çünkü o zamanlar çok yaygındı, motorlardan birinin durması ve bir tarlada yere düşmesi gibi. Ama Atlantik'in ortasındaysanız, bu mümkün değil.
Ve bu yüzden büyük bir Curtis doğru motoru alacağına ve en iyisini umacağına karar verdi. Ve her bir parçasını aldı, buna… bir kağıt parçasına kadar ölçtü, bir kağıt parçasının ağırlığına, sadece üzerine bir şeyler karalayacağı bir kağıt yaprağına kadar. Tüm fazla ağırlığı ortadan kaldırın ve benzin için, yakıt için kullanın.
Aslında kokpitin dışını bile göremiyordu. Önünde yakıt depoları vardı. Bir kokpitte oturuyorsanız, normalde kokpitin önüne bakardınız. Ama bunu yapamadı; başını yana doğru uzatmak zorunda kaldı. Ama pilotların yine de bunu yaptığını ve önünde ne olduğunu bildiği için önünde ne olduğunu görmesine gerek olmadığını söyledi - su.
Brett McKay: Lindbergh’in yaklaşımı diğer pilotlardan nasıl farklıydı ve bu diğer pilotlar başarısız olduğunda neden başarılı oldu? Sadece şans mıydı yoksa uçağın tasarımı mı?
Winston Damat: Bunu o tür aletler olmadan yapıyordu. Örneğin, Fransa üzerinde bir siste olsaydı, S.O.L. çünkü sis en tehlikeli olanı… Ben bir denizciyim ve size sisin sudaki en nefret edilen şey olduğunu söyleyebilirim çünkü nerede olduğunuzu göremezsiniz, görmenin yolu yoktur. Sisin içindesin, olduğun yer burası.
Her neyse, şansı uzadı ve sonuna kadar uçtu… Paris'e gitti… Tükenmişti, cüzdanını unutmuştu. Parası yoktu ve bir şeyler yiyebileceği bir yerin açık olup olmayacağını merak ediyordu, ama bir pansiyona ya da kalabileceği ucuz bir oteli nasıl açıklayacak, parayı orada alacaktı. American Express ile sabah. Bu onun büyük endişesiydi. İngiltere'ye ulaşırsa, görebiliyordu… aşağı bakıyordu, bu yüzden muhtemelen başaracağını biliyordu. Ama Paris'e gittiğinde durumu hakkında gerçekten endişeliydi çünkü acıkmıştı.
Her neyse, oraya gitti, gözlerine inanamadı. 'Dışarı çıkan bir fabrika olmalı' dedi. Binlerce ve binlerce araba farını gördü. Bu 1927. Ve havaalanına indi ve havaalanında yüzbinlerce insan vardı. Ve nereye ineceğini bilmiyordu; podyumdaydılar. Böylece kullanılmayan ve inmeyi başaramayan bir pist buldu ve uçaktan indi ve tüm bu insanlar ona doğru koştu ve onu yakaladı ve hayatından korktu. Bazı Fransız pilotlar onu bir şekilde kurtarıp bir binaya sokmadan önce onu omuzlarına kaldırdılar ve yarım saat boyunca taşıdılar. Daha sonra Amerikan Büyükelçiliğine götürüldü ve bir tanrı gibi muamele gördü.
Ve orada başladı, bu şöhret orada başladı ve asla durmadı.
Brett McKay: Sağ. O, dünya çapındaki ilk modern mega ünlüydü.
Winston Damat: Evet. En büyük rock yıldızı gibi, en büyük atlet. O zamanlar savaşlar arasındaydık diye düşünüyorsun. Dünya barış içindeydi. İnsanların kahramanlara ihtiyacı vardı ve tabii ki basın bunda büyüktü, gazeteler, kahramanlar yarattılar. Bu yüzden her yerde ağırlandı, çünkü uzun boylu, yakışıklı, yakışıklı, iyi konuşan genç bir adam olması canını yakmadı; çok mütevazı ve hemen hemen her yerde iyi bir adam. O bir medya kahramanıydı.
Brett McKay: Ama şöhrete pek de iyi yanıt vermedi.
Winston Damat: Tüm ünlülerden hoşlanmadı. Bir süre sonra bu zayıflayabilir. İmza vermeyen bu film yıldızları gibi değildi. Bunları yapmak için her zaman vakti vardı.
Ama mahremiyeti ... sorun o kadar ünlüydü ki, mahremiyeti sık sık işgal ediliyordu; herhangi bir mahremiyeti yoktu. Ve tabii ki, kaçırılan ve öldürülen bebek oğluyla korkunç bir trajedi yaşandı. Basın… Nereye giderse gitsin, kelimenin tam anlamıyla nerede olursa olsun kamp kurarlardı. Evleneceği zaman, basın gelinin evinde kamp kuracaktı. Ve her zaman kılık değiştirmesi gerekirdi… dışarı çıktığında, arabanın arka koltuğunda yatardı. Bu bir süre sonra seni zayıflatabilir.
Brett McKay: 20'li ve 30'lu yaşların başındaki bu üç adam, Birinci Dünya Savaşı sırasında ve çevresinde havacılığa bu harika katkılarda bulundular, ancak onlar için şaşırtıcı olan, II.Dünya Savaşı patlak verdiğinde ve ABD II.Dünya Savaşı'na girdiğinde, üçü de pilot olarak ülkeleri için hizmete döndü.
Winston Damat: Evet, o topu alıp eve gittiler. Herhangi bir düzenli askerlik hizmeti yapmak için çok yaşlıydılar ve kesinlikle yeterince yerleşik ve son derece zengindiler, bu yüzden bunu yapmak zorunda değillerdi, ama yaptılar. Ve bence normal hizmette, çünkü Doolittle o noktada sıradan bir Ordu Albayıydı; O zamanlar Ordu Hava Kuvvetleri dedikleri şey, Hava Kuvvetleri'ne sahip olmadan önce Ordu Bakanlığı'na aitti. Ve o Pentagon'daydı ... peki, bu Pentagon'un önündeydi, Ordu hangi cehennemdeyse oradaydı ve Roosevelt, Pearl Harbor'dan sonra Japonya'ya geri dönmemiz gerektiği konusunda son derece kararlıydı ve kimse nasıl yapılacağını bilmiyordu. çünkü uçak gemilerimiz vardı, ama üzerlerinde savaş uçakları ya da bombardıman uçakları vardı, ancak Japonya'yı vurup gemiye geri dönecek menzilleri yoktu.
Ve yapmış olsalar bile, anlamlı olacak bir dolu bomba taşıyamazlardı. Ve bir gün bir Deniz Kuvvetleri Kaptanı, B-25'in bir uçak gemisine sığabileceğini ve B-25'in bir tür orta büyüklükte bir bombardıman uçağı olduğunu, ancak fark yaratan bir yük taşıyabileceğini keşfetti. Ve Hava Kuvvetlerinin başı Hap Arnold, Doolittle'ı bu insanlardan oluşan bir filo kurup Japonya'ya saldırması için görevlendirdi ve yaptı. Ve onları eğitti ve hepsini yaptı ve sonra onlarla gideceğini açıkladı. 'Olmaz. Onlarla gidemeyecek kadar değerlisin. ' Ama bunu yapacağını söyledi.
Ve orada bazı finajlar oluyordu ve bu grubun başına geçti. Yaptıkları son derece cesur bir şeydi. Doolittle'ın kendisi, çok eğitimli olduğu için, olası bir adamdı ve kendine ve diğer herkese 50-50'den daha az bir şans verdi ki, her şeyden önce gidip taşıyıcıdan inmek zorunda kaldılar. ve hiç kimse bunu daha önce bu tür bir uçakta dolu dolu bomba yüklü olarak yapmamıştı.
Ve sonra Japonya'ya gitmeleri gerekiyordu ve Tokyo'nun etrafında 1.000 uçaksavar silahı olduğu söylendi… devasa şeyler. Ve bundan sonra, hazırlanmış olması ve gerçekte olmaması gereken Çin'deki hava alanlarına uçmak zorunda kaldılar. Ve böylece, her şey ters gidiyor gibiydi. Tespit edildikleri için taşıyıcıdan baskı altında ayrıldılar. Japonya'dan 400 mil uzaklaşmaları gerekiyordu; Japonya'dan 700 mil uzaklaştılar. Denizler çok büyüktü. Sadece korkunç bir fırtına vardı ve dalgalar 30 katlı bir bina kadar yüksekti ve taşıyıcının güvertesi bir testere gibi sallanıyordu.
Ama her neyse, hepsi bir şekilde inip görevlerini yerine getirdiler. O kadar alçaktan geldiler ki Japonlar o kadar şaşırdı ki, bu şeyi beklemiyorlardı. Ve uçaksavar silahlarını kullanmaya başladıklarında ve avcılarını yerden indirdiklerinde, Doolittle’ın Baskıncıları hedeflerini vurmuş ve yoluna devam etmişti.
Ama sonra en büyük sorun, hava gerçekten kötüleştiğinde ve gece düştüğünde ortaya çıktı. Gündüz iniş yapmaları gerekiyordu, ancak ağırlık nedeniyle gece inmek zorunda kaldılar. Hava muazzamdı ve Çin elbette… sahil geniş ama büyük sıradağlar. İç kısımlara geri dönüyorlar. Haritalara güvenilemediği için ne kadar yüksekte olduklarını kimse bilmiyordu.
Ama uçtular ve sonunda Doolittle diğer uçaklara telsizle 'Benzininiz bitene kadar uçun ve atlayın' dedi. Ve yaptıkları da buydu. Şimdi, bunun korkutucu olmadığını hayal edin, çünkü Çin'in yarısı Japonlar tarafından işgal edildi ve Japonlar tarafından yakalanırlarsa orada infaz edileceklerini veya Tokyo'ya götürüleceklerini ve idam edileceklerini muhtemelen biliyorlardı. Ve aslında bazıları öyleydi.
Ama çoğu… atladılar ve 16 uçak vardı ve sanırım yaklaşık 80 el ilanı vardı ve bunlardan birkaçı fırlarken öldü; yanlış yere indiler. Yaklaşık yarım düzine kişi daha Japonlar tarafından yakalandı ve bunların bir kısmı idam edildi, ancak bunların çoğu - kancayla ya da dolandırıcılıkla - bir şekilde Çin halkının yardımıyla ABD hatlarına geri götürüldü ve eve uçtu.
Ve Doolittle, tüm uçakları kaybettiği için askeri mahkemede yargılanacağını düşündüğü için utandı; bütün bir uçak filosu düştü ve yandı. Ve sonunda Washington'a döndü. Hindistan'dan geçen büyük, dolambaçlı bir rotaydı… Üzerinde uygun kıyafetleri bile yoktu. Ordu Kurmay Başkanı General Marshall onu aradı ve 'Beyaz Saray'a gidiyoruz' dedi. Doolittle, 'Ne için?' Dedi. Yaptığı 'Başkan size Kongre Onur Madalyasını verecek' dedi. Doolittle Raiders'ın hikayesi buydu çünkü Doolittle bundan sonra çok ama çok ünlü oldu.
Brett McKay: Bu 'Doolittle Baskını' idi.
Winston Damat: Doolittle ile ilgili ilginç olan şey ve bu kitabı bu şekilde yazmamın sebebi… Doolittle'ın biyografisini yapacaktım. Bunu kimse yapmamıştı. O bir otobiyografi yazdı, ama yolun yaklaşık üçte birini aldım ve 'Şimdi neden kimsenin Doolittle biyografisini yapmadığını anlıyorum.' Dedim. Çünkü 1942'de gerçekleşen Baskının kendisi biyografideki en büyük şeydi.
Yeterince ilginç olmasına rağmen, Atlantik tiyatrosundaki tüm Hava Kuvvetlerinin Komutan Generali oldu. Kuzey Afrika'ya baskın yaptığımızda, o 12. Hava Kuvvetleri Komutanıydı. İtalya'yı işgal ettiğimizde 15. Hava Kuvvetleri Komutanıydı. Avrupa kıtasında Normandiya'yı işgal ettiğimizde 8. Hava Kuvvetleri Komutanıydı. Devasa, önemli pozisyonlar.
Ama sorun şuydu ki, Eisenhower, Büyük Britanya'da devam eden çok gizli şifre kırma operasyonu olan 'Ultra' yı bildiği için uçmasını yasaklamıştı ve Almanlar onu bir şekilde yaptırırsa ... ona işkence yapmasından korkuyorlardı. bunu ifşa etmesine neden olursan, her şey mahvolur. Ve bu yüzden, harika bir iş olmasına rağmen, işi temelde idari nitelikteydi.
Sonra 95 yaşına kadar yaşadı. Ben de dedim ki, 'Bu kitap ... Bu kitabı yazamam. Sıkıcı olacak. ' 'Eddie Rickenbacker'ın yaptığı gibi Pasifik'te kaza yapmasını isterdim' dedim. Sonra 'Bekle bir dakika' diye düşündüm, bir aydınlanma yaşamaya başladım ve dedim ki, 'Bir dakika. Doolittle ve Rickenbacker hakkında yazsam nasıl olur? ' Ve sonra bunun üzerine başka bir aydınlanma yaşadım. 'Bekle bir dakika. Lindbergh'i eklersem, 20. yüzyılın en büyük üç broşürüne sahibim. ' Üçünü de alırdım.
Hepsi birbirlerini tanıyordu; hepsi şu ya da bu şekilde Birinci Dünya Savaşı ürünleriydi. Doolittle dışında hepsi 20'li yaşlarında işlerini erkenden yaptılar ama o zamanlar çok yarıştı. Ve sonra hepsi II.Dünya Savaşı'na gitti. 'Bu gerçekten güzel bir hikaye' dedim. Ben de kitabı yazmaya böyle geldim.
Brett McKay: Yani Doolittle ile başladınız. Ve Rickenbacker'a gitmek de olağanüstüydü. O bir ünlü, kahraman, zengin ... geri döndü ve Pasifik'te vuruldu ve okyanusun ortasında bir cankurtaran sandalı gibi bir kazazedeydi.
Winston Damat: Aslında vurulmadı. Bir B-17 içindeydi, yapacaklardı… Yeni Gine'de bulunan General MacArthur'a söylemesi gereken özel bir mesaj vardı. Ve bu B-17 ile havalandılar ve bazı seyir sorunları da dahil olmak üzere çeşitli nedenlerle benzinleri bitti. 12 fitlik denizi olan bir okyanusa bir B-17 koymak zorunda kaldı. Daha önce hiç yapılmadı - en azından başarılı bir şekilde - ve yaptılar. Ve bu küçük cankurtaran botlarından indiler ve uçak neredeyse anında battı.
Üç can salı vardı ve bu, Hava Kuvvetleri can sallarına ne koymaları gerektiğini anlamadan önce savaşın başındaydı. Ve böylece bazı oltaları ve kancaları vardı ama yemleri yoktu. Su yok, yemek yok, sadece… bu şeyler. Ve bir adamın dönmesi gerektiğinde herkesin geri döneceği türden bir cankurtaran salıydı.
Ve böylece bir hafta kadar yiyecek ve susuz kaldılar. İnsanlar tam anlamıyla ölüyordu. Ve aniden, Rickenbacker orada oturuyor ve başına bir martı kondu. Ve tabii ki, herkes baktı. Bu martı öğle yemeği olarak bakıyorlardı. Ve yavaşça, elinden geldiğince dikkatlice geriye uzandı ve kuşu yakalayıp boynunu sıktı ve ikiye ayırdılar. Yine de bağırsakları yem için saklamak için iyi bir mantığı vardı. Sonra, biraz balık yakalamaya başladılar ve bu onların geçmesini sağladı.
Ama her hafta gittiler… Hava Kuvvetleri aramadan vazgeçecekti çünkü belli bir zamanları var… iki hafta, sanırım öyle. Ve Bayan Rickenbacker New York'tan Washington'a baskın yaptı ve Hap Arnold'un ofisine girdi - o Hava Kuvvetleri'nin başı - ve 'Bu arayıştan vazgeçmeye cesaret edemezsiniz.' Böylece onu bir hafta veya ne kadar uzun olursa olsun taktılar ve aniden bu arama uçaklarından biri aşağı baktı ve cankurtaran sallarını gördü… yine de cankurtaran sallarından birini gördü. Sonunda aldılar. Zayıflamış ve güneşten yanmış, korkunç derecede güneş yanığı ve bu tür bir durumda olduğunuzda aldığınız yaralar.
Ama Rickenbacker bir hafta kendini toparlamak için harcadı ve sonra MacArthur'a mesajını vermek için Yeni Gine'ye geri döndü. Zordu.
Brett McKay: Yine, bu azim; başından beri sahip oldukları azim. Ve yine, bu devam ederken o da 40'lı yaşlarındaydı.
Winston Damat: 50'li yaşlarındaydı sanırım. Yanılmıyorsam, 50'li yaşlarının başında olduğuna inanıyorum.
Brett McKay: Ve yine, bunu yapmak zorunda değildi. Sadece yüksek hayattan zevk alıyor olabilirdi.
Winston Damat: Oh hayır, yapmak zorunda değildi. Devam etti. Kuzey Afrika'ya gidecekti. Sağlam işi ... ona Korgeneral rütbesi teklif ettiler ve o, 'Hayır, bunu istemiyorum' dedi. 'Yüzbaşı Eddie olmak istiyorum. Tüm bu hiyerarşi insanlarıyla orduya girmek istemiyorum. Korgenerallerin bile onlara ne yapacaklarını söyleyen insanları var. Kendi yöntemimle yapacağım. '
Ve işi… bu çeşitli pilotların birliklerine gidecekti ve bunların hepsi genç pilotlar; profesyonel pilotlar değildiler. Pilot eğitimi almış 20'li yaşlarında genç adamlardı. Ama işte Rickenbacker'dı, Doolittle ve Lindbergh gibi tanrılardan biriydi. Ve oraya çeşitli üslere giderdi ve nasıl moral vereceğini biliyordu. Bu konuda çok ustaydı.
Brett McKay: Lindbergh hakkında konuşalım, çünkü o ilginç bir vaka çünkü İkinci Dünya Savaşı sırasında ülkesinin hizmetine gelmesi biraz zaman aldı. Hem Rickenbacker hem de Doolittle, II.Dünya Savaşı'ndan önce bile, Pearl Harbor'a kadar sağır kulaklara düşen ordudaki havacılık için büyük bir baskı yapıyorlardı.
Biraz Lindbergh ve ülkesinin yardımına gelmesi neden biraz zaman aldı?
Winston Damat: O sırada Orduda bir Albaydı ve yedek listesindeydi; aktif değildi. ABD'nin II.Dünya Savaşı'na girmesine çok karşıydı ve bence bunların bir kısmı, aslında bir İzolasyoncu olarak yetiştirilmesinin bir ürünüydü. Ve bu, Fransa'ya ve Avrupa'ya 2 veya 3 milyon asker gönderdiğimiz ve bunların 50.000'ini öldürdüğümüz Birinci Dünya Savaşı'ndan kaynaklandı. Ve ne? Yirmi yıl sonra yine iş başındalar. İzolasyonist hareket çok güçlüydü. Lindbergh’in babası büyük bir izolasyoncuydu. Sadece Avrupa'nın kendi sorunları olsun dedi; buna ihtiyacımız yok.
Böylece America First adlı bir organizasyona katıldı. Rickenbacker uzun süre aynı organizasyonda yer aldı. Temelde Amerika'nın önce Amerika olduğunu söyledi ve bunun anlamı, savunma parasını harcamaları gerektiğiydi, ancak bunu bu ülkenin savunması için harcamaları, böylece Almanya yaparsa, aslında… ki ortaya çıkmıştı. 1939, 40, 41'den bahsediyoruz. Görünüşe göre Almanya ’39’dan 40’ın başlarından itibaren tüm Avrupa’yı ele geçirecekti. Büyük Britanya, var olan tek müttefikti. Geri kalanlar fethedilmişti… Fransa ve tüm Ova ülkeleri ve İskandinavya… Sovyetler Birliği dışında herkes Almanların elindeydi.
Ve Lindbergh birkaç kez oradaydı; Almanya'da bulundum, Büyük Britanya'da bulundum. Ve Alman Hava Kuvvetlerine bakıldığında, Büyük Britanya'nın sahip olduğu her şeyden çok daha üstün oldukları kanısındaydı. Roosevelt'i, Başkan Roosevelt'i çileden çıkaran bu Amerika Birincisi'nin en önemli sözcülerinden biri oldu. Ve Roosevelt sadakatinden şüphe duyuyordu çünkü elbette Alman kökenliydi. Ve bu Lindbergh'in Ordudaki Albaylığından vazgeçmesine neden oldu. 'Sadakatsiz olduğumu düşünen bir adama hizmet edemem' dedi. Ve tabii ki sadakatsiz de değildi.
Her halükarda, savaş geldiğinde, Pearl Harbor'da savaşa girdiğimizde, Roosevelt'in uzun bir hafızası vardı ve Lindbergh geri dönüp yalvardı ... Yalvardım demezdim, ama çok kibarca istediğini sordu komisyonunu geri al. Ve söz geldi… ama çalıştığı yerde bile… havacılıkta çalışmak istiyordu ve çalıştığı her yerde, Roosevelt yönetimi bu şirketlerden hükümet sözleşmelerini çekmekle tehdit etmişti.
Ve Roosevelt'in dayanamadığı tek kişi, o sırada Willow Run'da savaş uçakları yapan dünyanın en büyük uçak üretim operasyonunu gerçekleştiren Henry Ford'du. Ve bu yüzden Lindbergh'i işe aldılar ... aslında bir test pilotuydu ve Doolittle dışında çok az pilotun yapacağı şeyleri yaptı. Yüksek irtifa meselesi ve uçaklarda sınırları zorlamak.
Ve nihayet 1943'te, Henry Ford'a gitti ve şöyle dedi, 'Bak, bu uçakları test ederek burada yapabileceğim her şeyi yaptım. Onları tasarlandıkları koşullar altında, yani savaş koşulları altında test etmem gerekiyor. Ve özellikle, yaptıkları iki uçağı test etmek istedi. Donanma, uçak gemilerinde ve Deniz Piyadeleri ile adaların dışında kullandıkları tek motorlu bir savaş uçağına sahipti. Ve Ordu ikiz motorlu uçak P-40 kullanıyordu; iki patlama, komik görünen bir şey, ama Ordunun oldukça sık kullandığı şey buydu.
Yani, gerçekten de yaptı. Dışarı çıktı ve ona bir… verdiler ona ne balık ne de kümes hayvanı olmadığı yerde verdikleri özel bir isim vardı. Bir subayın üniforması giydi ve subayların pisliğinde yemek yedi ve bir gazete muhabiri gibi memurların ayrıcalıklarına sahipti, ama esasen bir teknisyendi.
Böylece Guadalcanal'a gitti ve uçakları inceledi; bunlar Donanma uçaklarıydı. Sonra adanın yukarısına Bougainville ve diğer yerlere gitti. Bazıları ile uçtu… II.Dünya Savaşı'nın en ünlü Marine Corp ası olan Foss'la ve onunla birlikte savaş görevleri uçmaya başladı ve Alan ondan hoşlandı.
Bu yüzden iyi bir adamdı ve ona pek çok iyi ipucu verdi. Yine, çağının en ünlü havacısıydı. Mot'un aşılması için Yeni Gine'ye gitti ve bu adamlarla uçmaya başladı ve onlar, en tanınmış hava grubu ile uçtuğunu söylediler, adını hatırlayamıyorum; 434. ya da onun gibi bir şey. Orada pilotların kulübesine girdi ve muhtemelen 20'li yaşlarında olan bir Komutan vardı; o bir albaydı. Ve kim olduğunu söyledi. Ve adam dama oynuyordu.
Arkasından yürüdü, kim olduğunu ve ne istediğini söyledi. 'Grubunuzla uçmak ve uçağınızı incelemek istiyorum' dedi. Ve adam ona el salladı. Bu yüzden yaklaşık dört, beş, altı dakika bekledi ve sonunda Albay, 'Şimdi adın ne dedin ve tekrar ne istiyorsun?' Dedi. Ve ona adını söyledi ve ne istediğini söyledi ve adam arkasını döndü. 'Charles Lindbergh olmaz. Tanrım.' Ve böylece bu gruba sevgiyle baktı.
Ve bu savaş görevlerini uçurmaya başladı ve onlara bilmedikleri bir şeyi gösterdi - onlara fazladan 600 mil menzil sağlayacak yakıt karışımını nasıl değiştireceklerini. Herkes buna son derece minnettardı, çünkü bu adaların uzak olması sorununun bir parçasıydı. MacArthur, Yeni Gine'den Filipinler'e ve daha sonra Japonya'ya doğru ilerliyordu. Bombardıman uçaklarını, B-17 bombardıman uçaklarını göndermek için refakatçilere ihtiyaçları vardı ve avcıların yakıt menzili yoktu.
Birdenbire, Lindbergh onlara menzili vermişti. Ve sonra bir gün, ona hemen MacArthur’un karargahına rapor vermesi için bir uyarı gelir ve o, bu insanlarla uçmaması gerektiği için bunun içinde olduğunu anlar. O bir teknisyen. Kendisi aynı zamanda Lindbergh; o Roosevelt için afacandı. Böylece MacArthur’un karargahına gider ve MacArthur onu uzun süredir kayıp bir erkek kardeş gibi selamlar. Ve ona, onlara bu muazzam menzili verdiğini söyledi, 600 mil daha fazla - bu gelip gidiyor - 300 millik bir mesafe, sanırım oraya uçabilecekleri ve 600 mil uçuş süresi vererek geri uçabilecekleri, demek istedim. söyle.
Ama her neyse, bunu yapmaya devam etti ve aslında daha fazla görev uçtu ve bir Japon Sıfır'ı düşürdü ve neredeyse kendisi vuruluyordu. Ordunun gerektirdiğinden fazla uçtu ve eve geldi. Yani görevini yaptı.
Brett McKay: Bu komik. Hizmet etmenin bir yolunu buldu. Merak ediyorum, bu adamları araştırıp yazarken, bugün erkeklerin alabileceğini düşündüğünüz hayat dersleri alabildiniz mi…?
Winston Damat: Evet, bunu yazdığım tüm geçmişlerde yapıyorsun. Azimdir, bir şekilde kendi hayatınızı tehlikeye atma becerisidir. Bir şekilde korkuyu yenmek için yaratılmışsın; korkuyu koyun, bölümlere ayırın, başka bir yere koyun çünkü tüm bunlar belli bir miktar metanet gerektirir. Ve bunu bir kez fethettiğinizde, bunu bir kez kontrol altına aldığınızda, sebat olur çünkü bunların hiçbiri bu adamların yaptığı kadar kolay değildir.
Demek istediğim, Doolittle'ın kokpitinin üzerinde tuval örtüsünün olduğu bir duruma kendini koyduğunu düşünüyorsunuz. Gösterge panelinden başka hiçbir şey göremiyor. Ona doğru bakıyor; tüm görebildiği bu. Ve o şeyi bu şekilde havaya mı taşıyacak? Bu çok fazla cesaret gerektiriyordu, ama aynı zamanda yıllar aldı ... Hatırlayamıyorum, çok değil, uzun yıllar, çünkü Standartlar Bürosu ve diğer şeylerden çok yardım almıştı… ama bu enstrümanları mükemmelleştirdiler. En iyi saat ustalarına ve hassas aletlerin nasıl yapıldığını bilen ve onları küçük ve hassas yapan diğer insanlara gitti. Bu büyük bir riskti, ama aynı zamanda bu şeyleri doğru şekilde yapması yıllar aldı.
Aynı şey Lindbergh için de geçerliydi. Bütün bu adamlar… havacılıkta yaşamla ölüm arasında çok ince bir fark var. Arkadaşımla, savaş pilotuyla sohbetim, dün gece… o daha yeni Afganistan'daydı… ve çok zayıf. Ve size kim ve ne zaman ateş edecek? Ama bunların aldığınız riskler olduğunu biliyorsunuz. Bu bölge ile gider.
Bu adamlar risk almaya istekli ve hayatlarını tehlikeye atmaya istekliydi, ama aynı zamanda kendilerini korumak için büyük içgüdüleri olan ama aynı zamanda bir Amerikalı olmanın neye mal olduğu konusunda büyük içgüdüleri olan çok zeki adamlardı. Ve bence bu, bu ülkeye özgü olmayan bir özellik, ancak bu ülkedeki pek çok insan için dünyanın başka yerlerinde göründüğünden çok daha fazla kişiye özgü. Ve bunun hakkında tüm söyleyeceğim bu.
Brett McKay: Winston Groom, bu harika bir sohbet oldu. Zaman ayırdığınız için çok teşekkür ederim. Bir zevkti.
Bugünkü konuğum Winston Groom'du. Birkaç kitabın yazarıdır. Amazon.com'a gidin ve 'Winston Groom' u arayın. Her türden harika kitap bulacaksınız. Tarih kitapları ve tarihi kurgu da dahil olmak üzere orada bir sürü var. Çalışmaları hakkında daha fazla bilgiyi winstongroom.com adresinde bulabilirsiniz. Bugün bahsettiğimiz kitap 'Aviators' idi ve son tarihi kurgu kitabı 'El Paso' idi. Öyleyse gidip şuna bir bakın.
Ayrıca, bu konuyu daha derinlemesine inceleyebileceğiniz kaynaklara bağlantılar bulabileceğiniz aom.is/aviators adresindeki gösteri notlarımıza bakın.
Pekala, 'The Art of Manliness' podcast'inin başka bir baskısını tamamlıyor. Daha erkeksi ipuçları ve tavsiyeler için, artofmanliness.com adresindeki 'Erkeklik Sanatı' web sitesine göz atmayı unutmayın. Şovdan hoşlanıyorsanız, podcast'leri dinlemek için ne kullanırsanız kullanın, iTunes, Stitcher, Pocket Casts hakkında bize bir veya iki dakikanızı ayırıp yorum yaparsanız çok sevinirim. Bu bize çok yardımcı oluyor.
Her zaman olduğu gibi, desteklemeye devam ettiğiniz için teşekkür ederim ve bir dahaki sefere kadar ben Brett McKay size erkekçe kalmanızı söylüyor.