Genel olarak baktığımızda bugün tanımı, nasıl veya niçin uygulandığı konusunda çeşitli tartışmaların öznesi durumundaki KSS kavramı kapsamında çoğunlukla toplumun iş dünyasından zorunluluk kapsamındaki beklentilerinin (ki burada asıl olan hukuk kurallarıdır, yani yasal zorunluluklar kastedilmektedir) ele alındığı görülmektedir. Ancak KSS daha ziyade "sorumlu bir vatandaşlık" kapsamındaki daha az zorunluluk içeren, çoğunlukla etik boyut kapsamındaki beklentilerinin ve arzu edilen taleplerinin (bağış severlik gibi) karşılanmasını içeren bir anlayışı işaret etmelidir. KSS kavramının "gönüllülük esasına" dayalı olması göz önünde bulundurulduğunda (ki örneğin Avrupa Birliği Komisyonu'nun KSS tanımlamasında vardır) yasal zorunlulukların bu kapsamda ele alınması bir yanılsama yaratmaktan öteye geçmez. Yasal zorunlulukların ve etik kuralların kimi zaman aynı potada eritilmesi, işletmelerin yasal zorunluluklarını yerine getirmelerini etik kurallar başlığı altında "hafifletmeleri" sonucunu doğurabilmektedir. Etik ilkelere uyulmamanın yaptırımı hiç şüphesiz ki hukuk kurallarına uymamanın yaptırımı ile aynı değildir. İlaç sektörünün de yasal zorunluluklarını yerine getirmesi hiç şüphesiz ki içinde bulunduğu topluma karşı birincil sorumluluğudur ve sağlık hakkının yerine getirilmesine katkı sağlamalıdır. Bu noktada kârın maksimizasyonu hukuk kuralları içinde, gönüllülük esasına dayalı KSS uygulamalarında ise kârın maksimizasyonu etik kurallar çerçevesinde değerlendirilmelidir. İkincinin, birinciye aykırı olamayacağı da unutulmamalıdır.
Klaus M. Leisinger, "The Corporate Social Responsibility of the Pharmaceutical Industry: Idealism Without Illusion and Realism Without Resignation", Business Ethics Quarterly (2005) 15: 577-594.