Candy Buou Buou itibaren Kumarpara, West Bengal 713122, Hindistan
Bu kitaba Meksika ile ilgili en iyi kurgu kitaplarını arayarak geldim. Birkaç yıl önce The Quiet American'ı okumuştum ve bu kitap bulduğum tüm listelerde sabitti. Greene, okunması inanılmaz derecede kolay bir şekilde yazıyor, ancak sözleri anlamla yoğun ve bu kitap, anlamları ve alegori uzun bir süre boyunca kafamda zıplamaya devam edecek. Şu anda Meksika'da yaşıyorum, ülkeye, insanlara ve onların inançlarına dair anlayışlarından iyice keyif aldım. Kahramanın iyi ve ahlaksızlık arasındaki mücadelesi inanılmaz derecede ilişkilendirilebilir. Greene'nin yazdığı en sevdiğim örneklerim burada (kitap daha alıntılanabilir birçok pasajla doluydu): Bir insanın bu hayatı yapabileceği garip keşiflerden biri, neşeyle anlar içeriyor; her zaman daha kötü zamanlarla yapılabilecek karşılaştırmalar vardır: tehlike altında ve sefalet salınımlarında bile. (s. 59) Bu yüzden size buradaki kabarmanın söylüyorum: bu, tıpkı acı hazzın bir parçası olduğu için cennetin bir parçasıdır. Gittikçe daha fazla acı çekeceğiniz için dua edin. Acı çekmekten asla bıkmayın. Polis sizi izliyor, vergi toplayan askerler, her zaman jefe'den aldığınız dayak, ödeme yapmak için çok fakirsiniz, çiçek hastalığı ve ateş, açlık ... hepsi cennetin bir parçası - hazırlık. Belki onlarsız, kim söyleyebilir, cennetin tadını çıkarmazsınız. Cennet tam olmazdı. (s. 69) Dünya zaten bir meyvedeki küçük çürüme noktası gibi yüreğindeydi. (sf. 81) Bugünlerde wold ile ilgili garip şeylerden biri saatin olmamasıydı - bir grev duymadan bir yıla gidebilirsiniz. Kiliselerle gittiler ve zamanın tek ölçümü olarak gri yavaş dawns ve çökelti geceleri kaldı. (s. 100) Ama kendi inancının merkezinde, Tanrı'nın imajında yaratılmış olduğumuz her zaman ikna edici gizem duruyordu. Tanrı ebeveynti, ama aynı zamanda polis, suçlu, rahip, manyak ve yargıçtı. Tanrı'yı andıran bir şey, hapishaneden sarkmadan önce sersemletmeden sarkmış veya garip tutumlara girmiştir (s. 101) Nefret sadece hayal gücünün başarısızlığıydı. (s. 131) Umut, sadece insan aklının öldürebileceği içgüdüdür. (s. 141) ve günahımızı sevdiğimizde gerçekten lanetiz. (s. 172) Çok tavsiye ettiğim gerçekten harika bir kitap.
I read this as research for a piece I’m writing on Fleetwood Mac, but I want to talk a little bit here about how the book is formally arranged. Like a few other 33 1/3 entries – the one on Guided by Voices’ Bee Thousand comes immediately to mind – Trucks takes an album that’s accepted as formally “difficult” or unconventional, and writes about it in a formally unconventional way, or actually a way that formally mimics the unconventional structure of the album it’s describing. I’ve seen reviews on Goodreads that criticize this and other 33 1/3’s for having too much autobiography, and this one’s probably guilty of that as well. But I found it interesting that Trucks makes no attempt at overtly relating his own memoir material (which he estimates in the introduction as roughly 1/6 of the book) with the stuff on, you know, Tusk and Fleetwood Mac. This is actually key to the structure of the book – it reads more like a Rubik’s Cube of facts and information, with most sections of each chapter being less than a half-page long (and the pages are pretty small). Again, this actually mimics the somewhat haphazard, mostly unrelated song structures that run the gamut of Tusk’s 20 songs. I found many payoffs within the text between the little narratives, much like all the little payoffs on Tusk that aren’t immediately apparent (I’m actually, roughly 20 years after first hearing it, finally warming up to Tusk; been a fan of Rumours and Fleetwood Mac since hearing them when they came out, before I was in grade school.)
My favorite: Would, Could, Should. Look it up.