Doğru motivasyon veya işlerin neden yapılmasının nedeni temeldir, çünkü sadece sonucu belirlemekle kalmaz, aynı zamanda bireyi dönüştürür ve ahlaki ve hatta kozmik bir düzen içinde kurar. Hindistan’ın felsefelerinde, az şey, doğru hareket etme biçiminden ya da hareket etmeli ya da etmemeli bile olsa, daha fazla tartışmayı hak etmiştir. Karma terimi, kelimenin tam anlamıyla "eylem" anlamına gelir ve bildiğimiz gibi, karma ile bir realite üreticisi veya deneyim sürekliliğinin belirleyicisi olarak bağlanan bütün dünya görüşünü türetir.
Bazı akademisyenler, Buddha'ya zihinsel niyeti karma kavramının ana faktörü olarak dahil etme inovasyonunu atfetmektedir, ancak Brihadaranyaka Upanishad'da zihinsel faktörleri (arzu) karma ile ilişkilendiren bir söz vardır. Budizm'de evrimleşecek olan karma anlayışı, yalnızca niyetle ( setana ) yapılan şeylerin sonuçları olduğunu varsayar, karma'yı, bireysel ya da kolektif deneyimi belirleyen sebep ve koşullara bağlı kozmik bir kuvvet olarak anladı. Belki de biraz kaba bir şekilde, yalnızca niyetin eylemde vergilendirilmiş olduğunu söyleyebiliriz. Bundan daha fazlası, nasıl ve neden yaptığımız. Bu yalnızca niyetin ve özellikle de bir dharma öğretimi gibi bir deneyimin yüzleştiği veya bir deneyimin karşı karşıya olduğu motivasyonun çok büyük önemini anlamaktır.
Sözde Theravada Budizm'in merkezi metinlerinden biri - ve belki de meditasyona dayalı konsantrasyonlardan oluşan belki de en iyi metin - Buddhaghosa Visuddhimagga, erdem ile doğru bir motivasyona sahip olan, yani kişisel kazanç sağlamayan bir eylemi birbirine bağlar. . Buddhaghosa kurtuluş yolunun üç ayağının sistemini ortaya koyuyor: sila (erdem veya ahlak), samadhi (konsantrasyon) ve prajna (anlayış). Fazilet, yolun daha yüksek fonksiyonlarının kurulduğu temel taştır. Buda'nın sözlerini aydınlatan Buddhagosa, farklı "erdemleri" sınıflandırır:
Şöhret arzusunun gerçekleştirdiği şey aşağı; liyakat meyvelerinin arzusu tarafından gerçekleştirilenler ortalamadır; asil devlet tarafından yürütülen, böylece ilerleyen, "Bu yapılmalı" üstündür.
Başka bir deyişle, erdemli eylem, saf dharma tarafından, daha büyük bir sebep olmadan, daha fazla bir neden olmadan yapılan eylemdir, çünkü evet (kendi içinde bu doktrin ile tutarlılığı teyit eder). Buddhaghosa ayrıca, Theravada Budizminin aynı zamanda bodhisattva'nın da bir şekilde ideal olduğuna dikkat çekerek, tüm canlıları özgürleştirmek için yapılması gereken üstün eylem olduğunu söylüyor. Budizm'de bu anlamda bir çelişki yoktur, çünkü doğası gereği kendi kendine referansta bulunmayan eylem, bütün varlıkların yararına uygundur, çünkü düzenlemesiz saflığındaki doğa, Buddhaghosa'nın metninde açıkladığı gibi, aynı nirvanayla aynıdır. : Kelimenin tam anlamıyla, "arınma yolu" nirvana veya aydınlanma halidir. Hareket etme ve kendiliğinden hareket etme görevi, dharma'nın saf akılda doğal birliği haline gelir.
Muhtemelen Buda'dan sonra, ancak Visuddhimagga'dan çok önce, kronolojik bir bakış açısıyla, paha biçilemez bir antikliğin gerçeklerini anlatıyor olmasına rağmen, Bhagavad Gita'da Hinduizmin nükleer incisi, Hindistan'da en uygun davranış tarzına dair en ünlü öğretileri buluyoruz. . Mahabharata'nın anlattığı destansı savaşın ortasında, Krishna Arjuna'ya dharma ve özellikle oyunculuk, varoluşsal amacını yerine getirmenin önemi hakkında bilgi verir. Arjuna cavila ve kuzenleri, arkadaşları ve öğretmenleriyle yüzleştiği bir savaşa katılmadan önce rekülansa olmayı düşünüyor. Fakat Krishna ona, ona harekete geçmesini söyleyerek ama hareketin meyvesine bağlı kalmadan, şeref istemeden, kişisel kazanç ya da daha sonraki başka bir sonuç vermeden talimat verir. Bu şekilde hareket ederek, bir yoga biçimini uygulayabilirsiniz, adanmışlık yogası, tefekkür yogası veya eylem yogası, bencillikten hareket etmekten vazgeçmek ve bireysel benliğin en önemli ve gerçek şey olduğu hissi olmak. evren.
Buda'dan yaklaşık 1 yüzyıl sonra, Yunanistan'da Platon, şaheserinde Cumhuriyet, anti-faydacılık karşıtı olarak adlandırdığımız bir felsefe dersi verdi. Cumhuriyet’te Sokrates, filozofu “bilgeliği isteyen, bir kısmını değil hepsini” diyen kişiyi doğru şekilde ayırt eder ve ilk önce birinin bir tarafa ya da başkalarına sevgi göstermediği zaman birisinin gerçekten bir şeyleri sevdiğini söylediğine dikkat eder. hepsini sever. " Filozof, "her türlü öğrenmeyi zevkle denemeye istekli, zevkle öğrenmeye yaklaşan ve doymaz olan" ve ilgilenen "her türlü gerçek için mümkün olduğunca yoğun olandır. Eğer bir şey elde etmek için bilgiyi aradıysa, kişi onu edindiğinde ve bilgi aramayı bıraktığında çabucak tatmin olur, ancak o zaman bir filozof olamazdı, bilgeliği seven biri, bilgeliği bir dizi şeyle sınırlı değildir. Sonra Sokrates, "herşeyi kendi içinde memnun edenlere filozofları çağırmalıyız, fikir severleri değil, çağırmalıyız" demiştir. Fikir severler, belirli şeylerle, yalnızca hassas nesneler tarafından üretilen ve evrensel fikirlerle üretilen duyumlarla bırakılırlar ve bu nedenle, her zaman geçici olan dünyasal zevklere yönelik bir tutumdur. Sokrates, diyalektik olarak, bir şeyi yapmak için doğru motivasyonun (ya da gerçekte hepsi, çünkü model her şeyde filozof ve bilgidir) nedeninin sevgisidir, beklemeden harekete doğrudan müdahalesidir. Ek bir fayda.
Böylece, evrensel bilgeliğin üç sütununu göz önünde bulundurabileceğimize başvurarak, harekete geçmenin doğru motivasyonunun fazladan bir motivasyona sahip olmamak, karşılığında bir şey almak için bir şeyler yapmamak ve her şeyden önce kendilerini düşünmek, bencilce yapmamak olduğu sonucuna varabiliriz., ancak herhangi bir durumda, başkalarında veya ilahi olarak, eylemi adamak istiyorsanız, çünkü kendinizi yalnızca hareketin içinde, saf akışta kendinizi emmeye tam olarak dikkat edemezsiniz. Bu, daha sonra tam olarak adanmış, şefkatli, dindar veya ayrılmış eylem aynı zamanda yoğunlaşmayı arttırmanın bir yoludur. Paradoksal olarak, meyveyi aramamak meyveyi üreten şeydir, çünkü yalnızca konsantrasyon - benliğin terk edilmesini gerektirir - etkili, zihinsel olarak güçlüdür.
Ayrıca Pijama Sörfünde: Simone Weil, bir sevgi şekli olarak dikkat üzerine