We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
1788'de Amerika Birleşik Devletleri'nin yeni Anayasası, onu onaylayan eyaletlerde yürürlüğe girdi ve bu, Kongre'deki temsilciler ve seçim kurulu üyeleri için seçimlerin düzenlenmesi gerektiği anlamına geliyordu (o günlerde bunların kelimenin tam anlamıyla seçmenler için olduğundan şüpheleniyorum). ve başkan adaylarının oy pusulasında adı geçmedi). Bugün ülke genelinde tüm cumhurbaşkanlığı seçimleri ve kongre üyesi seçimleri aynı gün yapıldı. Bu 1788'de mi yapıldı? Eğer öyleyse, kim organize etti? Konfederasyon Kongresi dahil miydi?
(ABD senatörleri için seçimler o zaman eyalet yasama organları tarafından yapıldı ve hepsinin aynı gün olmadığından şüpheleniyorum.)
Bir kere, 1788 seçimleri 1789'da yapıldı.
Aşağıdaki alıntı s. 166 Sol Bloom, Anayasanın Öyküsü, Amerika Birleşik Devletleri Anayasası Yüzüncü Yıl Komisyonu, Ev Ofis Binası, Washington, D.C., 1937.
S. Birleşik Devletler hükümeti Anayasa uyarınca ne zaman faaliyete geçti?
A. Anayasa, dokuzuncu Eyalet New Hampshire'ın 21 Haziran 1788'de onaylanmasıyla dokuz Eyaleti bağlayıcı hale geldi. Bu onaya ilişkin bildirim 2 Temmuz 1788'de Kongre tarafından alındı. 13 Eylül 1788'de Kongre, seçmenlerin onaylayan Devletlerde Ocak 1789'un ilk Çarşamba günü atanması gerektiğini bildiren bir kararı kabul etti; seçmenlerin Şubat 1789'un ilk Çarşamba günü Başkan için oy kullanmaları; ve "Önümüzdeki Mart ayının ilk Çarşambası [4 Mart 1789], söz konusu anayasaya göre işlemlerin başlatılması için Kongre'nin şimdiki yeri ve zamanı olacaktır." Konvansiyon ayrıca "böyle bir Yayından sonra Seçmenlerin atanmasını ve Senatörler ve Temsilcilerin seçilmesini" önermişti. Anayasa, Kongre üyelerinin seçimi üzerindeki kontrolü Devletlere bıraktı ve Kongre, kararında bu konuda hiçbir şey söylemedi; ancak Devletler, seçmenlerin atanmasının yanı sıra bunu da sağlamaya devam etti. 3 Mart 1789'da eski Konfederasyon ortadan kalktı ve 4 Mart'ta Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi'nin bir kararına göre ABD'nin yeni hükümeti yasal olarak çalışmaya başladı (borçlar v. Hız, 5 Buğday. 420); bununla birlikte, her iki Mecliste de yeter sayının bulunmasının Kongre'nin örgütlenmesine izin verdiği 6 Nisan'a kadar pratik bir varlığı yoktu. 30 Nisan 1789'da George Washington, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olarak göreve başladı, böylece o tarihte hükümetin Anayasa uyarınca yürütme organı faaliyete geçti. Ancak 2 Şubat 1790'a kadar, Yüksek Mahkeme, hükümetin üçüncü şubesinin başı olarak, ilk toplantısını organize etti ve gerçekleştirdi; Bu, Anayasa'ya göre hükümetimizin tam olarak işler hale geldiği tarihtir.
Böylece eski kongre, seçmenlerin belirleneceği tarihi ve seçmenlerin oy kullanacağı tarihi belirledi, diğer tüm detaylar eyaletlere bırakıldı. Temsilcilerin halk tarafından seçilmesi gerekirken, seçmenler için değil. Anayasanın II. Maddesi, 1. Kısmı diyor ki:
Her Devlet, Yasama Meclisinin yönlendirebileceği şekilde, Seçmen Sayısı, […]
Bu nedenle, seçmenleri doğrudan mı yoksa halk oylamasıyla mı yoksa başka bir şekilde mi seçeceklerine karar vermek her eyalet yasama organına kalmıştır. Wikipedia'ya göre, seçim sırasında Birlik'teki 11 eyaletten:
- dört eyalette (CT, GA, NJ, SC) seçmenler yasama organı tarafından seçildi;
- dört eyalette (DE, MD, PA, VA), seçmenler ya genel olarak ya da bölge bazında halk oyuyla seçildi;
- iki durum (MA, NH) bir hibrit sistem kullandı;
- bir eyalet (NY) seçmen seçemedi.
Modern Amerikan Başkanlığının Kökenleri
1788'de Alexander Hamilton'ın çalkantılı Anayasa Konvansiyonu'nu takiben kaleme aldığı başkanlık, iyi bir hükümetin var olması için “enerjili” olmalıdır. Ama Federalist #70'de "bu enerjiyi oluşturacak maddeler nelerdir" diye sordu. “Cumhuriyetçi anlamda güvenliği oluşturan diğer bileşenlerle ne kadar birleştirilebilirler? Ve bu kombinasyon, sözleşme tarafından bildirilen planı ne kadar karakterize ediyor?” Hamilton, yöneticideki enerjinin "insanlara bağlı bir hak ve gerekli bir sorumluluk" ile birleştirilmesi gerektiği sonucuna vardı. 1 Ancak, Federalistler ve Anti-Federalistler, eyaletlerin ve bireylerin haklarına karşı federal hükümetin gücünü tartışmaya devam edecek olsalar da, devlete bağlı olmasa da eşit olacak bir yürütme organının kurulması konusunda anlaşabilirler. yasama Şubesi. Başkan, Beyaz Saray'ı ziyaret edebilecek ve performansı hakkında yorum yapabilecek vatandaşlarla "mesai saatleri" tutan "Beyaz Saray Vatandaşımız" olacaktı. Sonuç olarak, erken dönem Amerikan başkanlığının küçük bir kadrosu ve “kişiselleştirilmiş bir ofisi” vardı ve Beyaz Saray'ın kendisi “on dokuzuncu yüzyılın sonunda yaşını gösteren harap bir bina” haline gelmişti. 2
Amos Doolittle. Amerika Birleşik Devletleri'nin Yeni Bir Gösterimi. New Haven: 1799. Dokuma kağıt üzerine gravür. Baskılar ve Fotoğraflar Bölümü, Kongre Kütüphanesi (98.00.00) [Dijital Kimlik# ppmsca-15716]
Tarihçi Lewis Gould'un belirttiği gibi, parti siyaseti özellikle on dokuzuncu ve yirminci yüzyıl başkanlığını birbirinden ayırdı. On dokuzuncu yüzyıl başkanları “Baş Vatandaş” olmak yerine, “partinin adetlerine” bağlı kalarak ve “Cumhuriyetçi ve Demokrat yaşlılar konseyine kulak vererek” patronaj bahşederlerdi. 3 Başkanlığı kazanmak, sadık parti çalışanları için federal işler anlamına geliyordu. Dahası, tarihçi Gil Troy'un belirttiği gibi, başkanın kendisi adaylık için aktif olarak kampanya yürütmedi. 4 Her ne kadar onu güvence altına almak için sık sık sahne arkasına ipler çekse de, “görevine çağrılan kamu görevlisi” fikri, Amerikan başkanlığının kültürel beklentilerini şekillendirdi. Troy bunun bir gerçeklikten çok bir ideal olduğunu iddia etse de, erken cumhuriyetin onur kültürü ve kamu hizmeti, başkanlığı arayanlar ve kazananlar için retorik ve kampanya stratejilerini etkiledi.
Bu bölüm, modern Amerikan başkanlığının kökenlerine bir bakış sunuyor. Erken cumhuriyette ve on dokuzuncu yüzyılda kurum hakkındaki tartışmalar, Theodore Roosevelt'ten Barack Obama'ya kadar modern başkanların zaman zaman meydan okuyacağı ve yeniden yapılandıracağı ve diğer zamanlarda kabul edip uyarlayacağı kuralları ve parametreleri belirledi. Yirmi birinci yüzyıla gelindiğinde, başkanlar “dünyanın en güçlü bireyi” olarak etiketlenecek ve onların her özel ve kamusal eylem ve söylemleri analiz edilecek, parçalara ayrılacak ve eleştirildi. Ancak bu dönüşüm, yirminci yüzyıl boyunca yürütme organının kurumsal otoritesinde, iletişim teknolojilerinde, seçim prosedürlerinde ve oy kullanma demografisinde değişiklikleri içeriyordu. Amerikan başkanlığının kökenlerine ve on dokuzuncu yüzyıl boyunca Amerikan siyasi hayatındaki sınırlı rolüne geri dönmek, modern başkanın siyasi, kültürel ve ekonomik rolünün yirminci yüzyıl boyunca ne kadar dramatik bir şekilde değiştiğini aydınlatır - bu dönemin tarihsel odağı. İnternet sitesi.
1800 Seçimi: Amerikan Başkanlığı için Rakip Vizyonlar:
1800 başkanlık seçimleri acı ve kutuplaştırıcıydı. Adaylar - görevdeki başkan ve Federalist John Adams ve Demokrat-Cumhuriyetçi rakip Thomas Jefferson - her ikisi de yeni kurulan Cumhuriyet'in hayatta kalmasının tehlikede olduğunu iddia ettikleri için birbirlerine kişisel saldırılar düzenlediler.
Kuzeydeki destek cepleriyle Adams, ticaret ve dış ticarette ekonomik bir geleceği olan güçlü bir merkezi hükümete olan inancını benimsedi. Jefferson bu vizyona, yeni katılan Amerika Birleşik Devletleri'nin geleceğinin, küçük çiftçilerin kendilerini idame ettirebilecekleri kırsal alanlarda olduğu inancıyla karşı çıktı. Köle sahibi Güney'deki ve batı sınırındaki çiftçiler Demokratik-Cumhuriyetçi ile anlaştılar.
Kampanya kişisel ve acı bir hal aldı. Tarihçi Jeffrey Pasley'nin "gazete siyaseti" dediği şeyde, her iki taraf da basını birbirine saldırmak için kullandı. Adams, Federalistlere karşı çıkan matbaacıları kovuşturmak için İsyan Yasalarını geçirmek için yürütme gücünü kullanacak kadar ileri gitti. 5
kaynak: Wikimedia Commons
Her iki taraf da, başkanlığı kazanmak için belirsiz ve tek tip olmayan bir başkanlık seçmen sistemi içinde manevralar yaptı. Thomas Jefferson, John Adams'ı seçim oylarında 73'e 65 yenmiş olsa da, seçmenler başkan ve başkan yardımcısı seçimleri arasında ayrım yapmadılar ve bu da Jefferson ile koşu arkadaşı Aaron Burr arasında bir bağ oluşmasına neden oldu. Yarış Temsilciler Meclisi'ne taşındı ve altı günlük oylamanın ardından Thomas Jefferson sonunda başkanlığı kazanmak için çoğunluğu elde etti. Başkanlık liderliği bir partiden diğerine geçtiğinde, yeni seçilen başkan, yeni kurulan cumhuriyeti parçalamadan güç bir partiden diğerine geçtiği için, acı yarışmayı “1800 Devrimi” olarak adlandırdı. Ancak Pasley, seçimin bir hükümet devrimi değil, daha popüler bir siyasete doğru siyasi kültürün bir devrimi olduğunu savunuyor.
George Washington, 1796 tarihli “Veda Konuşmasında” ülkeyi parti siyasetinden kaçınması konusunda ünlü bir şekilde uyarmış olsa da, 1800 seçimleri, her fraksiyonun Anayasa'nın farklı bir ideolojik yorumunu benimsediği hizipler etrafında örgütlenme eğilimini gösterdi. Bu seçimin ardından, yeni kurallar “başkanlık oyunu”nun belirleyici parametrelerini belirledi. 6 On İkinci Değişiklik (1804)—başkanlık ve başkan yardımcısı adayları için birleşik bir bilet oluşturarak Seçim Kurulu seçim sürecine ilişkin kuralları netleştirdi (başkan yardımcısının ikinci aday tarafından belirlenmesi yerine)— gelecek yüzyılda Amerikan siyasi yaşamına hakim olacak parti siyasetinin zeminini hazırladı.
1800 Seçimi, Amerikan başkanlığının rolü ve Amerikalıların bireyi bu ofise seçme yolları hakkında tartışmalara bir pencere sunuyor. Anayasa, göreve seçilmenin geniş parametrelerini ve görevin sorumluluklarını ana hatlarıyla belirtmiş olsa da, Kurucu Atalar, Anayasa'daki muğlak ve belirsiz kuralların nasıl uygulanması gerektiğini tartıştılar. Tarihçi Joanne Freeman'ın iddia ettiği gibi, "demokrasi erken cumhuriyette bir sorundu" ve "dönemin siyasetinin kalbindeki asıl soru, Amerika'nın tam olarak ne kadar demokratik bir cumhuriyet olması gerektiğiydi." 7 Erken cumhuriyet, “az gelişmiş ve istikrarsız, sonucu belirsiz bir siyasi deneydi” ve 1800 seçimlerinin gösterdiği gibi, cumhuriyetçi idealler demokratik gerçeklerle çatıştığı için Amerikan başkanlığına ilişkin her tartışmayı bir kriz iklimi kuşattı.
İKİNCİL KAYNAKLAR
- Joanne B. Freeman, “Açıklanamayanı Açıklamak: İsyan Yasasının Kültürel Bağlamı,” içinde Demokratik Deney: Amerikan Siyasi Tarihinde Yeni Yönelimler, ed. Meg Jacobs, William J. Novak ve Julian E. Zelizer, (Princeton: Princeton University Press, 2003), 20-49.
- Jeffrey L. Pasley, "1800'ün Devralması: Jefferson'ın Seçimi ve Amerikan Hükümetinin Doğuşu", içinde Sandıkta Amerika: Seçimler ve Siyasi Tarih, ed. Gareth Davies ve Julian E. Zelizer, (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 2015).
BİRİNCİL KAYNAKLAR
TARTIŞMA SORULARI
- Amerikan başkanlığının görev ve sorumlulukları için hangi farklı vizyonlar vardı?
- Bu zıt görüşler cumhuriyetçilik ve demokrasi arasındaki tartışma hakkında neyi aydınlatıyor?
- George Washington, hizipleri neden tehlikeli olarak görüyor? 1800 seçimleri onun tahminini doğru mu yanlış mı kanıtlıyor?
- Cumhuriyetin geleceğine dair bu alternatif görüşler 1800 seçimlerine nasıl nüfuz ediyor? Adams ve Jefferson, vizyonlarını ifade etmek için basını nasıl kullanıyor? Her iki taraf da başkanlık seçim sürecini nasıl manipüle etmeye çalışıyor?
ARAŞTIRMA FAALİYETLERİ
Popüler Demokrasi ve Antebellum Parti Siyaseti
“1800 Devrimi”nden yirmi yıl sonra, demokratik dürtü büyüdü ve parti kurumsallaşmasına yönelik eğilim yoğunlaştı. Eyalet yasama organları, özellikle Kuzey'deki, oy hakkı gerekliliklerini tüm beyaz erkeklere (sadece toprak sahibi beyaz erkeklere değil) oy kullanma hakkına izin verecek şekilde revize etti ve partiler ayrıca Seçim Koleji'ni tüm rekabeti alan bir kazanan olarak değiştirdi ve eyalet parti sistemini güçlendirdi. Partiler, seçmenlerin heyecanını ve sadakatini yakalamak için gazeteler, siyasi karikatürler, akılda kalıcı şarkılar ve topluluk piknikleri gibi araçları kullanarak popüler katılımı teşvik etti. Başkanlar, partinin sembolik başkanı ve patronajın denetleyicisi olarak ortaya çıktı. On dokuzuncu yüzyıl başkanlığı, Alexander Hamilton'ın tasavvur ettiği "cumhuriyetçi yönetici"den bir parti oyununun "ödülü"ne geçti.
Andrew Jackson, 1824'te başkanlık arayışında popüler demokrasi fikrini bir toplanma çığlığı olarak kullandı. Seçim ve halk oylarından elde ettiği zafer, John Quincy Adams'ın seçilmesiyle sonuçlanmak üzere Temsilciler Meclisi'ndeki cumhurbaşkanlığı adaylık prosedürlerinin manipülasyonuyla bir araya geldiğinde, sonraki dört yılını ortak parti olarak adlandırdığı Demokrat Parti'yi inşa etmekle geçirdi. adam. Dört yıl sonra başkanlığı kazanan Andrew Jackson, seçim koalisyonunu federal bürokrasinin kadrosuna getirdi. Sonuç, tarihçi Richard John'un “kitle partisi” dediği, “geniş ve çeşitli seçmenleri seçimleri kazanmak ve kamu politikasını şekillendirmek için düzenli olarak seferber eden, kendi kendini idame ettiren bir örgüt” olan yeni bir tür partizan kurumuydu. Parti ilk kez “demokrasiyi savundu”. 8 Andrew Jackson'ın başkanlığı seçim koalisyonunu patronajlı bir siyasi partiye dönüştürdü. "Ganimet galip gelene aitti", ancak Jackson için "ganimetler giderek yalnızca parti liderlerinin kampanya çalışanlarına savurduğu ayrıcalıklara atıfta bulunmaya başlayacaktı. Ganimet, uğruna savaşılacak bir şey olmaktan ziyade, adeta savaşılacak bir şey haline geldi.” 9 Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Henry Clay gibi şahsiyetler tarafından yönetilen Jackson'ın muhalifleri, uğrunda savaşmak için ve ardından başkanlığı kazanmanın ganimetleriyle benzer bir kurum örgütlediler. 1840-1860 yılları arasında parti siyaseti Amerikan siyasi kültürüne egemen oldu ve vatandaşların başkanlık algısını şekillendirdi.
Öğrencilerin savaş öncesi dönemde kampanyaları araştırmasını sağlayın ve başkanlığın partilerin bir sembolü olarak nasıl inşa edildiğini tartışın.
Öğrencileri 6 gruba ayırın ve her grubun http://lincoln.lib.niu.edu/message web sitesi aracılığıyla belirli bir seçimi araştırmasını sağlayın.
Öğrenciler, kampanya geçmişlerini, adayları, parti platformlarını ve her kampanyanın popüler müziğini keşfederek, parti hedefleri hakkında bilgi toplayabilir ve bunu, belirli partizan platformlarını tanıtmak için kampanya sırasında oluşturulan cumhurbaşkanı imajıyla yan yana getirebilirler. Aşağıdaki araştırma sorularını yanıtladıktan sonra, öğrencilerin müzikten popüler görüntüleri ve her bir partinin platformunun mesajını özetleyen başkan adayları hakkında siyasi bir karikatür tasarlamasını sağlayın.
İlk ABD başkanlık seçimi
Kongre, 7 Ocak 1789'u, eyaletlerin ülkenin ilk cumhurbaşkanlığı seçimleri için seçmenleri seçmesi gereken tarih olarak belirledi. Bir ay sonra, 4 Şubat'ta George Washington, eyalet seçmenleri tarafından başkan seçildi ve 30 Nisan 1789'da yemin ederek göreve başladı.
1789'da olduğu gibi, Amerika Birleşik Devletleri hala, ABD Anayasası tarafından kurulan ve bugün 18 yaşın üzerindeki tüm Amerikan vatandaşlarına seçmenlere oy verme hakkı veren Seçim Kurulu sistemini kullanıyor ve bu sistem de başkana oy veriyor. Başkan ve başkan yardımcısı, doğrudan halk oyu yerine Seçim Kurulu tarafından seçilen tek seçilmiş federal yetkililerdir.
Bugün siyasi partiler seçmen listelerini genellikle eyalet kurultaylarında veya partinin merkez eyalet komitesinin oyu ile belirliyor ve bu iş için genellikle partiye sadık kişiler seçiliyor. Ancak ABD Kongresi üyeleri seçmen olamaz. Her eyalet, Kongre'de sahip olduğu senatör ve temsilci sayısı kadar seçmen seçme hakkına sahiptir. Bir başkanlık seçim yılı boyunca, Seçim Günü (Kasım ayının ilk Pazartesi gününden sonraki ilk Salı), en popüler oyu alan partinin seçmenleri, Maine ve Maine hariç, kazanan her şeyi alır sistemiyle seçilir. Seçmenleri orantılı olarak dağıtan Nebraska. Bir adayın cumhurbaşkanlığını kazanmak için olası 538 seçim oyu arasından 270 delege oyu alması gerekiyor.
Bir cumhurbaşkanlığı seçim yılının Aralık ayının ikinci Çarşambasını takip eden ilk Pazartesi günü, her eyaletin seçmenleri genellikle eyalet başkentinde toplanır ve aynı anda ülke çapında oy kullanır. Bu büyük ölçüde törenseldir: Seçmenler neredeyse her zaman partileriyle birlikte oy kullandıklarından, cumhurbaşkanlığı seçimlerine esas olarak Seçim Günü karar verilir. Seçmenlerin kendi eyaletlerinde halk oylamasının galibi için oy kullanmaları anayasal olarak zorunlu olmasa da, 26 eyalette ve Columbia Bölgesi'nde gelenekler tarafından talep ediliyor ve kanunlar bunu gerektiriyor (bazı eyaletlerde bu kuralı ihlal etmek 1000 dolar para cezasına çarptırılabilir) ). Tarihsel olarak, tüm seçmenlerin yüzde 99'undan fazlası oylarını seçmenlerle aynı doğrultuda kullanmıştır. 6 Ocak'ta bir formalite olarak, seçim oyları Kongre'de sayılır ve 20 Ocak'ta başkomutan göreve başlar.
Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri, 1788 (Seçim Ayaklanması)
Başkanlık seçimi için en olası aday olan George Washington'un bir yıl önce düşmesiyle birçokları şoke oldu. Gerçi açıklaması bunu netleştirdi. Yorgundu ve kırsal kesime çekilmesi gerekiyordu. Politika onun için değildi ve ABD için savaş günleri bitmişti. Bu yüzden görevinden istifa etti ve günlerini dinlenerek geçireceği mülküne ve Virginia'ya emekli oldu.
Bir başka büyük sürpriz de John Adams ve Thomas Jefferson'ın seçimlerde aday olmamasıydı. Adams, Birleşik Devletler'in eski yönetici ulusuyla ilişkileri geliştirmenin ve ulusları en azından esnek ilişkilere getirmenin Büyük Britanya büyükelçisi olarak görevi olduğuna inanıyordu. Jefferson, Amerika Birleşik Devletleri ve Fransa Krallığı arasındaki ilişkiyi olumlu tutmanın işi olduğuna inanıyordu. Fransa, bağımsızlık savaşında Birleşik Devletler'e büyük ölçüde yardım etmişti ve Fransızlarla mümkün olduğunca çok arkadaş olmanın adil olduğunu düşünüyordu.
1788 başkanlık seçimlerinden üç büyük adayın gitmesiyle, birçoğu Washington, Adams veya Jefferson kadar güçlü olsa da, aday olmak için diğer adaylara baktı. Diğerleri pek değil. Bu genç milletin akıbeti ne olacak?
İçindekiler
Washington'un iki dönem sonra emekli olmasıyla birlikte, her iki taraf da ilk kez cumhurbaşkanlığı istedi. 1804'te 12. Değişikliğin onaylanmasından önce, her seçmen iki kişiye oy verecekti, ancak hangi oyunun başkan ve hangisinin başkan yardımcısı için olduğunu belirtemedi. Bunun yerine, en çok seçim oyu alan başkan ve ikinci başkan yardımcısı olacaktı. Sonuç olarak, her iki parti de rakiplerinden birinin ikinci olmasını engellemek umuduyla birden fazla cumhurbaşkanı adayı gösterdi. Bu adaylar günümüzün koşu arkadaşlarının eşdeğeriydi, ancak yasaya göre hepsi başkan adayıydı. Böylece, hem Adams hem de Jefferson, kendi partilerinin birkaç üyesi tarafından teknik olarak karşı çıktılar. Plan, seçmenlerden birinin ana parti adayına (Adams veya Jefferson) ve ana adayın yanı sıra bir adaya oy vermesiydi, böylece ana adayın aday olan arkadaşından bir fazla oy almasını sağladı.
Federalist adaylar
Federalistlerin adayı, görevdeki başkan yardımcısı ve Devrimci dönemde önde gelen bir ses olan Massachusetts'ten John Adams'dı. Çoğu Federalist lider, iki kez başkan yardımcısı seçilen Adams'ı Washington'un doğal varisi olarak gördü. Adams'ın ana koşu arkadaşı, İspanya ile San Lorenzo Antlaşması'nı müzakere eden eski bir Güney Carolina valisi olan Thomas Pinckney'di. Pinckney, birçok parti liderinin ilk tercihi olan Virginia eski Valisi Patrick Henry'nin yarışa katılmayı reddetmesinden sonra yarışmayı kabul etti. Parti liderliği için Adams ile yarışan Alexander Hamilton, Güney Carolina'dan Jefferson seçmenlerini Pinckney'e ikinci oylarını vermeye ikna ederek Pinckney'i Adams yerine seçmek için perde arkasında çalıştı. Hamilton, Adams'ı Jefferson'a tercih etti ve Federalist seçmenleri oylarını Adams ve Pinckney'e vermeye çağırdı. [6]
Demokratik-Cumhuriyetçi adaylar
Demokrat-Cumhuriyetçiler, partiyi James Madison ve Hamilton politikalarına karşı çıkan diğerleriyle birlikte kuran eski Dışişleri Bakanı Thomas Jefferson'un arkasında birleşti. Kongre Demokratik-Cumhuriyetçiler de bir başkan yardımcısı adayı arkasında birleşmeye çalıştılar. Jefferson'ın popülaritesi Güney'de en güçlü olduğu için, birçok parti lideri Kuzeyli bir adayın Jefferson'ın ikinci yardımcısı olmasını istedi. Popüler seçimler arasında Güney Carolina'dan Senatör Pierce Butler ve üç New Yorklu yer aldı: Partinin 1796 başkan yardımcısı adayı olmak üzere Senatör Aaron Burr, Şansölye Robert R. Livingston ve eski Vali George Clinton. Bir grup Demokratik-Cumhuriyetçi lider Haziran 1796'da bir araya geldi ve Jefferson'u başkan ve Burr'ı başkan yardımcısı olarak desteklemeyi kabul etti. [6] [7]
Tennessee, 1792 seçimlerinden sonra Amerika Birleşik Devletleri'ne kabul edildi ve Seçim Koleji'ni 138 seçmene çıkardı.
Onikinci Değişikliğin 1804'te onaylanmasından önce yürürlükte olan sisteme göre, seçmenler başkan için iki kişi için oy kullanacaklardı, cumhurbaşkanlığı yarışında ikinci olan başkan yardımcısı seçildi. Hiçbir aday Seçim Kurulunun çoğunluğundan oy alamazsa, Temsilciler Meclisi kazananı seçmek için şarta bağlı bir seçim yapacaktı. Her parti, seçmenlerinden bazılarının başkan adayı için bir oy ve planlanan başkan yardımcısı adayının yanı sıra başka birine bir oy vermesini sağlayarak sonuçları manipüle etmeyi amaçladı ve başkan yardımcısı adayını başkan adayının birkaç oy gerisinde bıraktı. Bununla birlikte, tüm seçim oyları aynı gün kullanıldı ve o zamanlar eyaletler arasındaki iletişim son derece yavaştı, bu da hangi seçmenlerin başkan yardımcısı oylarını manipüle edeceğini koordine etmeyi çok zorlaştırıyordu. Ek olarak, Jefferson'a söz veren güneyli seçmenlerin Hamilton tarafından Adams yerine onu başkan seçme umuduyla Pinckney'e ikinci oylarını vermeye zorlandığına dair söylentiler vardı.
Kampanya, New York ve Pennsylvania'nın hareketli eyaletlerinde yoğunlaştı. [8] Adams ve Jefferson, Seçim Koleji'nin 138 üyesinden toplam 139 seçim oyu kazandı. Federalistler, Pennsylvania hariç, Mason-Dixon hattının kuzeyindeki her eyaleti süpürdüler. Ancak, bir Pennsylvania seçmeni Adams'a oy verdi. Demokratik Cumhuriyetçiler çoğu Güneyli seçmenin oylarını kazandı, ancak Maryland ve Delaware seçmenleri oylarının çoğunluğunu Federalist adaylara verirken, Kuzey Carolina ve Virginia her ikisi de Adams'a bir seçim oyu verdi.
Ülke çapında, seçmenlerin çoğu Adams'a ve ikinci bir Federalist'e veya Jefferson'a ve ikinci bir Demokratik-Cumhuriyetçiye oy verdi, ancak bu kuralın birkaç istisnası vardı. Maryland'deki bir seçmen hem Adams hem de Jefferson'a oy verdi ve iki seçmen, kampanya yapmayan ve hiçbir partiye resmi olarak bağlı olmayan Washington'a oy verdi. Pinckney, Adams'a oy veren seçmenlerin çoğunluğundan ikinci oyu aldı, ancak New England ve Maryland'den 21 seçmen, Baş Yargıç Oliver Ellsworth dahil olmak üzere diğer adaylar için ikinci oylarını kullandı. Jefferson'a oy verenler, ikinci seçimlerinde önemli ölçüde daha az birleşmişlerdi, ancak Burr, Jefferson seçmenlerinin çoğunu kazandı. Pinckney'in anavatanı Güney Carolina'daki sekiz seçmenin tamamı ve Pennsylvania'daki en az bir seçmen oylarını Jefferson ve Pinckney için kullandı. Kuzey Carolina'da Jefferson 11 oy aldı, ancak kalan 13 oy her iki partiden altı farklı aday arasında dağıtıldı. Virginia'da seçmenlerin çoğu Jefferson ve Massachusetts Valisi Samuel Adams'a oy verdi. [9]
Sonuç, Adams'ın başkan seçilmesi için gerekenden bir fazla olan 71 seçim oyu alması oldu. Pennsylvania, Virginia ve Kuzey Karolina'daki üç Adams seçmeninden herhangi ikisi eyaletlerinin geri kalanıyla birlikte oy kullansaydı, seçimi tersine çevirirdi. Jefferson, Pinckney'den dokuz fazla olmak üzere 68 oy aldı ve başkan yardımcısı seçildi. Burr 30 oyla uzak bir dördüncü sırada tamamladı. Geri kalan 48 seçim oyu dokuz kişi daha aldı. Pinckney, Adams'a oy veren tüm New England seçmenlerinin ikinci oyu kazansaydı, Adams ve Jefferson'ın yerine başkan seçilecekti.
|Başkan adayı||Parti||ana eyalet||Popüler oyu (a), (b), (c)||seçim oyu|
|Saymak||Yüzde|
|John Adams||federalist||Massachusetts||35,726||53.4%||71|
|Thomas Jefferson||Demokratik-Cumhuriyetçi||Virjinya||31,115||46.6%||68|
|Thomas Pinckney||federalist||Güney Carolina||—||—||59|
|harun çapak||Demokratik-Cumhuriyetçi||New York||—||—||30|
|samuel adams||Demokratik-Cumhuriyetçi||Massachusetts||—||—||15|
|Oliver Ellsworth||federalist||Connecticut||—||—||11|
|George Clinton||Demokratik-Cumhuriyetçi||New York||—||—||7|
|John Jay||federalist||New York||—||—||5|
|James Iredell||federalist||kuzey Carolina||—||—||3|
|George Washington||Bağımsız||Virjinya||—||—||2|
|John Henry||Federalist [10]||Maryland||—||—||2|
|samuel johnston||federalist||kuzey Carolina||—||—||2|
|Charles Cotesworth Pinckney||federalist||Güney Carolina||—||—||1|
|Toplam||66,841||100.0%||276|
|kazanmak için gerekli||70|
Kaynak (Popüler Oy): ABD Başkanı Ulusal Oylama. Kampanyalarımız. (11 Şubat 2006).
Kaynak (Popüler Oy): Yeni Bir Ulus Oy Veriyor: Amerikan Seçimlerinde Geri Dönüyor 1787-1825 [11]
Kaynak (Seçim Oyu): "Seçim Koleji Kutu Puanları 1789-1996". Ulusal Arşivler ve Kayıtlar İdaresi . 30 Temmuz 2005'te alındı.
(a) Federalist seçmenlerin oyları John Adams'a, Demokrat-Cumhuriyetçi seçmenlerin oyları ise Thomas Jefferson'a verildi.
(B) 16 eyaletten sadece 9'u herhangi bir halk oylamasını kullandı.
(C) Seçmenleri halk oyu ile seçen devletler, mülkiyet gereksinimleri yoluyla oy hakkı konusunda çok çeşitli kısıtlamalara sahipti.
Eyaletlere göre seçim oyları
|Durum||Adaylar|
|S||E||J. Adams||Jefferson||T.Pinckney||çapak||S. Adams||Ellsworth||Clinton||Jay||iredell||Johnston||Washington||Henry||C.Pinckney|
|Connecticut||9||9||0||4||0||0||0||0||5||0||0||0||0||0|
|Delaware||3||3||0||3||0||0||0||1||0||0||0||0||0||0|
|Gürcistan||4||0||4||0||0||0||0||4||0||0||0||0||0||0|
|Kentucky||4||0||4||0||4||0||0||0||0||0||0||0||0||0|
|Maryland||10||7||4||4||3||0||0||0||0||0||0||0||2||0|
|Massachusetts||16||16||0||13||0||0||1||0||0||0||2||0||0||0|
|New Hampshire||6||6||0||0||0||0||6||0||0||0||0||0||0||0|
|New Jersey||7||7||0||7||0||0||0||0||0||0||0||0||0||0|
|New York||12||12||0||12||0||0||0||0||0||0||0||0||0||0|
|kuzey Carolina||12||1||11||1||6||0||0||0||0||3||0||1||0||1|
|Pensilvanya||15||1||14||2||13||0||0||0||0||0||0||0||0||0|
|Rodos Adası||4||4||0||0||0||0||4||0||0||0||0||0||0||0|
|Güney Carolina||8||0||8||8||0||0||0||0||0||0||0||0||0||0|
|Tennessee||3||0||3||0||3||0||0||0||0||0||0||0||0||0|
|vermont||4||4||0||4||0||0||0||0||0||0||0||0||0||0|
|Virjinya||21||1||20||1||1||15||0||3||0||0||0||1||0||0|
|Toplam||138||71||68||59||30||15||11||7||5||3||2||2||2||1|
Eyalete göre popüler oy
Bazı eyaletler için popüler oy verileri mevcut olsa da, cumhurbaşkanlığı seçimleri 18. ve 19. yüzyılın başlarında çok farklıydı. Seçmenler, cumhurbaşkanı adaylarının adı yerine bir seçmenin adını görecekti. Seçmenin kime oy vereceği konusunda kafa karışıklığı yaygındı. Bazı eyaletler ayrıca eyalet çapında bir seçmen listesi seçti (örneğin, Thomas Jefferson Gürcistan'da popüler oyu kazandığından, dört Jefferson seçmeninin listesi seçildi), ancak arkaik oylama sistemi nedeniyle oylar aday tarafından değil seçmen tarafından sayıldı. Kullanılan popüler oy toplamları, her partiden en yüksek toplam oyu alan seçmenlerdir. Kentucky, Kuzey Karolina ve Tennessee'nin oy toplamları kaybedilmiş gibi görünüyor.
1788 başkanlık ve kongre seçimlerinin düzenlenmesi - Tarih
Hükümetin yürütme organının başı, 1787'deki Anayasa Konvansiyonu sırasında oluşturuldu. General George Washington'un yargılamalara tarafsız bir şekilde başkanlık etmesi delegeleri etkiledi ve birçok tarihçi, "başkan" pozisyonunun onun için özel olarak yapıldığını düşünüyor. .
New Hampshire, Kıta Kongresi'ne 2/2/1788 tarihinde Anayasa'yı onayladığını bildirdi. Bunu yapan dokuzuncu devlet olan Kongre, yeni hükümetin oluşturulmasıyla ilgili bir tartışma başlattı. Delegeler için en önemli konu, yeni hükümetin nerede toplanacağıydı. Sonunda New York City'de anlaştılar ve 13/9/1788'de yeni hükümetin kurulması için bir zaman çizelgesini onayladılar. Devletlerin istedikleri zaman ABD Senatosu ve ABD Meclisi üyelerini seçmelerine izin verildi. Başkanlık seçmenleri 1/7/1789'da seçilecek ve her eyalete kendi Seçmen seçimi araçlarını yasama özgürlüğü tanıyacak. Seçmenler 2/4/1789'da toplanacak ve her eyalette seçmen oylarını kullanacaklar ve oylarının bir bildirisini 3/4/1789'daki ilk oturumunda açılacak olan yeni Kongre'ye ileteceklerdi.
Her eyaletin yeni oylamayı gerçekleştirmek için kendi yasasını geçirmesi gerekiyordu. Kıta Kongresi yasası kabul edildiğinde, oturumdaki tek eyalet yasama organı PA idi ve kış için yola çıkmak üzereydi. Yasa koyucular ABD'nin seçimi için bir yasayı onayladı
Hükümetin yürütme organının başı, 1787'deki Anayasa Konvansiyonu sırasında oluşturuldu. General George Washington'un yargılamalara tarafsız bir şekilde başkanlık etmesi delegeleri etkiledi ve birçok tarihçi, "başkan" pozisyonunun onun için özel olarak yapıldığını düşünüyor. .
New Hampshire, Kıta Kongresi'ne 2/2/1788 tarihinde Anayasa'yı onayladığını bildirdi. Bunu yapan dokuzuncu eyalet olan Kongre, yeni hükümetin oluşturulmasıyla ilgili bir tartışma başlattı. Delegeler için en önemli konu, yeni hükümetin nerede toplanacağıydı. Sonunda New York City'de anlaştılar ve 13/9/1788'de yeni hükümetin kurulması için bir zaman çizelgesini onayladılar. Devletlerin istedikleri zaman ABD Senatosu ve ABD Meclisi üyelerini seçmelerine izin verildi. Başkanlık seçmenleri 1/7/1789'da seçilecek ve her eyalete kendi Seçmen seçimi araçlarını yasama özgürlüğü tanıyacak. Seçmenler 2/4/1789'da toplanacak ve her eyalette seçmen oylarını kullanacaklar ve oylarının bir bildirisini 3/4/1789'daki ilk oturumunda açılacak olan yeni Kongre'ye ileteceklerdi.
Her eyaletin yeni oylamayı gerçekleştirmek için kendi yasasını geçirmesi gerekiyordu. Kıta Kongresi yasasının kabul edildiği oturumdaki tek eyalet yasama organı PA idi ve kış için yola çıkmak üzereydi. Yasa koyucular, ABD Temsilcileri ve Başkanlık Seçmenlerinin "Genel Bilet" yöntemiyle (En Geniş) seçilmesine yönelik bir yasayı onayladılar, ancak yasa koyucular seçim bölgelerini tercih etseler de, 12 Seçim bölgesi ve 10 kongre bölgesi oluşturmaya zamanları yoktu. Böylece 11/4/1788'de PA, ilk federal seçimler için yasa çıkaran ilk eyalet oldu. Diğer eyaletlerdeki valiler yasama meclisini tekrar oturuma çağırdı. Üç eyalet dışında tüm eyaletler, Seçmenlerin eski Kongre tarafından belirlenen tarihte seçilmesine karar verdi. In MA and NH, where state law required that all public officials receive a majority of the vote, the decision was made to hold the initial election in late 1788 (12/18 in MA and 12/15 in NH), with the legislature making the final decision on 1/7/1789 in cases where no one received a majority. In MD, the legislature divided the state into presidential elector districts and held elections on 1/7-10/1789.
In New York, Gov. George Clinton did not call the legislature into session until 12/11/1788. While a large number of the legislators favored popular election of the Electors, the legislature was hopelessly divided. Supporters of the new Constitution controlled the state Senate but not the state House. As the session dragged on, it became clear that the two houses would not agree on a mode of selection - and New York was deprived of its electoral votes in 1789.
No real issues existed in this first presidential campaign, which only lasted two months. Two developments dominated the campaign.
First, there was the question of who should be elected Vice President. In New York State, where the two houses of the legislature were maneuvering about how to select the Electors, leaders of the anti-federalist lower house believed that Gov. George Clinton would be an excellent choice. A "federal republican committee" met in New York City and issued a letter around 11/15/1788 which was distributed throughout the nation. Organizers of the event had been in correspondence with anti-federalists in Virginia and decided that defeating Washington was not possible. In this letter, the committee recommended Gov. Clinton as an acceptable candidate on a ticket with Gen. Washington.
Pro-Washington strategists were horrified about the possibility of a Clinton victory. Alexander Hamilton, who had first approached Washington about running for President, became the point man in the Federalist campaign. Washington made it clear to Hamilton that he preferred to remain at Mt. Vernon, and if an organized effort materialized for someone else he would step aside. With Clinton in the field, Hamilton realized that a man of eminent stature was needed for VP - and the most obvious choice was the revolutionary political leader John Adams. While Adams was not Washington's first choice, he wrote a famous letter to Benjamin Lincoln in which he stated that Adams was an acceptable running mate. From that time, Adams was the man to beat for VP.
The second development was the disorganized election of the Presidential Electors. Three states were choosing the Electors by the General Ticket (At Large): MD, NH, and PA. In PA, the parties were able to organize their efforts earlier because the legislature acted first. Supporters of Washington held a mass meeting in Lancaster on 11/2/1788 where they chose a slate of candidates for Presidential Elector and U.S. House. Anti-federalists met secretly in Harrisburg later and followed suit. The two factions in MD chose their slates of candidates through correspondence. Thus in PA and MD the most disciplined election for Electors took place.
In other states it was a very different matter. For the most part, the disorganized election in these states turned into a free-for-all as multiple candidates ran individual campaigns for Presidential Elector. Pre-existing political fault lines dominated the political debate in DE, MA, NH, and VA. In these states, it was common to have multiple Federalist candidates running against each other in the same district.
Because the election of Washington was a foregone conclusion, it is difficult to gauge the results of the popular vote in national terms. In general, though, it became clear that when offered a choice of Federalist or Anti-Federalist Electors, the Federalists won. In fact, only three Anti-Federalist Electors were chosen in the entire nation in 1789.
MA and NH voted in 12/1788. Because state law there mandated that all elected officials receive a majority of the vote, the legislature provided that this initial race would 'nominate' candidates for Elector, with the legislature filling any vacancies. None of the NH candidates received a majority, and about half did not in MA. The legislatures met on 1/7/1789 to fill vacancies from the top candidates in the running.
Joint Session of Congress, 1789
Joint Session of Congress
The messengers left their various states on 2/8/1789 to present their certificates of vote to be read by the first Congress. They handed the electoral vote certificates to Charles Thomson, the Secretary of the Continental Congress. Thomson was mostly inactive the Continental Congress last assembled on 10/10/1788, though members continued to check in his office as late as 3/2/1789 to see what matters of business needed attention. The First Federal Congress was scheduled to meet on 3/4/1789, but in fact a quorum did not exist until 4/6/1789. After organizing the U.S. House and Senate, the two bodies met in joint session to count the electoral votes (4/6/1789). Thomson delivered the ten certificates to be read. John Langdon presided over the proceedings, which took place in the U.S. Senate chamber (NYC Daily Advertiser, 4/7/1789). The secretary of the Senate recorded as the certificate of each state was read, beginning with New Hampshire and proceeding south along the Atlantic Coast. The result: Washington was elected with one vote from each Elector. John Adams placed second and was elected Vice President. At that point, James Madison addressed the assembled Senators and Representatives. Thomson was appointed to inform Washington of his election and thus bring the history of the Confederation Congress to a close.
Adams was sworn in as VP on 4/21/1789, and Washington was sworn as President on 4/30/1789 (the last day of the election for Governor in NY).
J. Edwin Hendricks, Charles Thomson and the Making of a New Nation (Newbury NJ: Associated University Presses, 1979), p. 147.
The first presidential election
Following the Constitutional Convention of May 1787, over which George Washington had presided, his ascent to the presidency was all but a fait accompli. As commander of the Continental Army during the Revolutionary War, Washington had proven masterful at balancing the strategic and political demands of the office. His persistence and devotion to his men and his perpetual mindfulness of the ideals for which they were fighting won him the respect and loyalty of many. As a result, his signature on the new Constitution was a deciding endorsement for some of those who had opposed federalization.
Following the ratification of the Constitution by the necessary nine states in July of 1788, Congress set January 7 of the following year as the date by which states were required to choose electors. Those chosen would cast their votes a month later, on February 4. Washington was loath to leave the comforts of Mount Vernon, but his fellow Founding Fathers viewed his acceptance of the presidency as a foregone conclusion. On Feb. 4, 1789, electors convened in 10 states to cast their ballots. North Carolina, Rhode Island, and New York abstained from the process the former two states had not ratified the Constitution, and the latter was in the midst of an internecine legislative conflict. Of the 72 electors, all but three cast their ballots (electors voted for two candidates). Washington appeared on all 69 ballots, while nearly half the voters cast their second vote for John Adams, who was duly elected vice president. The remainder of the votes were divided among 10 other candidates.
On April 16, after receiving congressional notification of the honour, Washington set out from Mount Vernon, reaching New York City in time to be inaugurated on April 30 . His journey northward was a celebratory procession as people in every town and village through which he passed turned out to greet him, often with banners and speeches and in some places with triumphal arches. He came across the Hudson River in a specially built barge decorated in red, white, and blue. The inaugural ceremony was performed on Wall Street, near the spot now marked by John Quincy Adams Ward’s statue of Washington. A great crowd broke into cheers as Washington, standing on the balcony of Federal Hall, took the oath administered by Chancellor Robert Livingston and retired indoors to read to Congress his inaugural address. Washington was clad in a brown suit of American manufacture, but he wore white stockings and a sword after the fashion of European courts.
Presidential Election of 1789
George Washington&rsquos cabinet included just four original members: Secretary of State Thomas Jefferson, Secretary of Treasury Alexander Hamilton, Secretary of War Henry Knox, and Attorney General Edmund Randolph. Washington set the precedents for how these roles would interact with the presidency, establishing the cabinet as the chief executive's private, trusted advisors.
Mount Vernon Collections
The Material Culture of the Presidency
Aware that he would be closely scrutinized, Washington self-consciously chose clothing and household furnishings that would convey a particular message about his style and character.
Video
The Inauguration
Historian Edward J. Larsen discusses Washington's first inauguration in this video from Mount Vernon on Vimeo.
In 1789, the first presidential election, George Washington was unanimously elected president of the United States. With 69 electoral votes, Washington won the support of each participating elector. No other president since has come into office with a universal mandate to lead.
Between December 15, 1788 and January 10, 1789, the presidential electors were chosen in each of the states. On February 4, 1789, the Electoral College convened. Ten states cast electoral votes: Connecticut, Delaware, Georgia, Maryland, Massachusetts, New Hampshire, New Jersey, Pennsylvania, South Carolina, and Virginia. New York, however, failed to field a slate of electors. North Carolina and Rhode Island were unable to participate because they had not yet ratified the Constitution. After a quorum was finally established, the Congress counted and certified the electoral vote count on April 6.
Washington was both an obvious first choice for president and possibly the only truly viable choice. He was both a national hero and the favorite son of Virginia, the largest state at the time. Washington ascended to the presidency with practical experience, having served as the commander-in-chief of the Continental Army during the American Revolution and president of the 1787 Constitutional Convention in Philadelphia.
According to Article II of the Constitution, each elector in the Electoral College possessed two votes. The candidate who received a majority of the votes was elected president. The candidate with the second most votes in the Electoral College, whether a majority or a plurality, was elected vice president. Behind Washington, John Adams, who most recently had served as the first U.S. ambassador to Great Britain, finished with 34 electoral votes and became the first vice president of the United States. Being from Massachusetts, Adams&rsquo election provided the administration a regional balance between the South and North. Other candidates receiving multiple electoral votes were John Jay (9), Robert Harrison (6), John Rutledge (6), John Hancock (4), and George Clinton (3). Five candidates split the remaining seven votes. Upon hearing the news of his decisive election, Washington set out from Mount Vernon to take his place in presidential history. Though filled with great anxiety, Washington reported for duty "in obedience to the public summons" and explained that "the voice of my Country called me."
On April 30, 1789, at Federal Hall in New York City, the first capital of the United States, Washington took the presidential oath of office. With a hand on the Bible, a "sacred volume" borrowed from a local Masonic lodge and subsequently known as the "George Washington Inaugural Bible," he said, "I, George Washington, do solemnly swear that I will faithfully execute the Office of President of the United States, and will to the best of my Ability, preserve, protect and defend the Constitution of the United States." At that moment, the Chancellor of the State of New York, Robert Livingston, the person who administered the oath to the first chief executive, exclaimed, "Long live George Washington, President of the United States!"
D. Jason Berggren
Georgia Southwestern State University
Kaynakça:
Boller, Paul, Jr. Presidential Campaigns. New York: Oxford University Press, 1996.
Greenstein, Fred I. "Presidential Difference in the Early Republic: The Highly Disparate Leadership Styles of Washington, Adams, and Jefferson," Presidential Studies Quarterly 36, no. 3 (September 2006): 373-390.
Landy, Marc, and Sidney M. Milkis. Presidential Greatness. Lawrence, KS: University Press of Kansas, 2000.
McDonald, Forrest. The Presidency of George Washington. Lawrence, KS: University Press of Kansas, 1988.
Michaelsen, William B. Creating the American Presidency, 1775-1789. Lanham, MD: University Press of America, 1987.
Organizing the 1788 presidential and congressional elections - History
DATES OF U.S. PRESIDENTIAL ELECTION "EVENTS":
1789 to the present
* (asterisk) indicates the earliest date Presidential Electors could be "appointed" in a State (whether by Popular Vote or not) in these Presidential Elections, the latest date such Electors could be chosen (presumably, by methods other than Popular Election, such as- for example- choice by the Legislature) was, of course, the date Electors were scheduled to cast their votes in any event.
A date in italics indicates that a date other than the statutorily-defined date was utilized due to special circumstances (as explained below this table).
Four times in American History a Tabulation Joint Session of Congress itself did Olumsuz declare a person to be elected either President or Vice-President (or both) on the date on which it met: a list of these circumstances follows:
- Election No. 4 (1800) A tie in the Electoral Vote for President (at the time, each Elector voted for 2 persons for President) resulted in the U.S. House of Representatives (voting by State- and not as individual Congressmen)- after 36 ballots held over several days- electing Thomas Jefferson President (the other candidate in the Electoral Vote tie, Aaron Burr, became Vice President under the constitutional provisions of the time).
- Election No. 10 (1824) No candidate having received a majority of the Electoral Vote for President (by now, under terms of the 12th Amendment to the U.S. Constitution, Electors voted separately for President and Vice-President: John Calhoun had already received a majority of the Electoral Vote for Vice-President), the U.S. House of Representatives, voting (by State- and not as individual Congressmen) on a single ballot, elected- as President- John Quincy Adams, who had finished second to Andrew Jackson in the Electoral Vote for President.
- Election No. 13 (1836) No candidate having received a majority of the Electoral Vote for Vice-President (Martin Van Buren had already received a majority of the Electoral Vote for President), the U.S. Senate (voting as individual Senators- not by State) elected, as Vice-President, Richard Mentor Johnson.
- Election No. 23 (1876) As described more fully below this table, disputed Electoral Votes coming out of several States made it impossible for Congress- via the ordinary constitutional machinery- to determine just who had been elected both President and Vice-President.
Election No. [for (N)th Administration]:
As is the case with Congresses of two years' duration each, Presidential Administrations of four years' duration- likewise- can be numbered (in fact, the number of a given four year "Administration" is half of the number of the later of the two Congresses in office during that Administration: for example, because it was the 110th Congress that was meeting during the last two years of President George W. Bush's second term, those four years of that term make up the 55th Administration [110/2 = 55]).
Although it is altogether unofficial, Presidential Elections can be numbered according to the number of the Administration of the President that has been elected therein (thus, the 2004 Presidential Election- which resulted in President George W. Bush being elected to a second term [again, the aforementioned 55th Adminstration]- was Presidential Election No. 55).
Date Presidential Electors "appointed" [Presidential Election]:
Each State shall appoint, in such manner as the legislature thereof may direct, a number of Electors, equal to the whole number of Senators and Representatives to which the State may be entitled in the Congress.
itibaren Article II, Section 1, clause 2 of the CONSTITUTION OF THE UNITED STATES
The "appointment" (to use the proper constitutional language, as seen above) of Presidential Electors is what ordinary Americans mean when we say 'Presidential Election' - even though many Americans are most unaware that they are really choosing a slate of Electors rather than, as they would describe what they are doing, "voting for President" (and- obviously, at the very same time- Vice President).
The Congress may determine the time of choosing the Electors.
itibaren Article II, Section 1, clause 4 of the CONSTITUTION OF THE UNITED STATES
Nowadays, this is the day United States citizens resident in the 50 constituent States of the Union and the District of Columbia who wish to vote in said Presidential Election (and are, indeed, eligible [and have registered] to do so) go to their respective polling places and cast their votes (although several States now permit Early Voting and, even apart from this, many Americans will vote by Absentee Ballot- in each case, actually casting votes well before this date [but their votes will not be counted until this date])- but, in the earliest days of the Federal Republic, it was merely the date- or dates- on which each State formally chose its Presidential Electors (whether such choice was by Popular Vote of the State citizenry or not-- not until 1836 did all but one State allow for Popular Vote for President [in reality, the People of the States "appointing"- to use the language found in the U.S. Constitution itself- their State's Presidential Electors thereby]).
What follows is the actual text of the regulations for said Presidential Election (again, this being the date Presidential Electors are to be "appointed") and the election years in which a given regulation was actually in effect:
. [T]he first Wednesday in January next be the day for appointing Electors in the several States.
itibaren Resolution of 13 September 1788 by the Confederation [=Continental] Congress
. [E]lectors shall be appointed in each State for the election of a President and Vice-President of the United States, withint thirty-four days preceding the first Wednesday in December, one thousand seven hundred and ninety-two, and within thirty-four days preceding the first Wednesday in December in every fourth year succeeding the last election, which Electors shall be equal to the number of Senators and Representatives, to which the several States may by Law be entitled at the time.
itibaren 1 Stat. 239, Section 1
. [T]he Electors of President and Vice-President shall be appointed in each State on the Tuesday next after the first Monday in the month of November of the year in which they are to be appointed.
itibaren 5 Stat. 721
although the date of the Presidential Election itself was not at all changed, the verbiage in the relevant statute was later tweaked as follows:
The Electors of President and Vice President shall be appointed, in each State, on the Tuesday next after the first Monday in November, in every fourth year succeeding every election of a President and Vice President.
itibaren 62 Stat. 672, now codified as United States Code: Title 3, section 1 [3 USC 1]
Date Electors cast their votes in the several States:
The Electors shall meet in their respective States and vote by ballot.
itibaren Article II, Section 1, clause 3 of the CONSTITUTION OF THE UNITED STATES (language retained in the 12th AMENDMENT to the U.S. Constitution)
The Presidential Electors so "appointed"- nowadays, however indirectly, by vote of the People in each of the several States of the Union (and D.C.)- must later meet in each jurisdiction (note that- despite prevalent use of the term- there is no such thing as a single "Electoral College" all meeting together rather, the Electors from each State [and D.C.] meet separately- thus, there are really 51 separate "electoral colleges") and cast their votes for President and Vice-President.
[The Congress may determine]. the day on which [the Electors] shall give their votes, which day shall be the same throughout the United States.
itibaren Article II, Section 1, clause 4 of the CONSTITUTION OF THE UNITED STATES
Even though they do meet separately, the Electors zorunlu meet on the very same day and the actual text of the regulations governing just which day is to be the date of these separate "electoral colleges"- along with the election years in which said regulations were in force- follow:
. [T]he first Wednesday in February next be the day for the Electors to assemble in their respective States and vote for a President.
itibaren Resolution of 13 September 1788 by the Confederation [=Continental] Congress
. [T]he Electors shall meet and give their votes on the. first Wednesday in December.
itibaren 1 Stat. 239, Section 2
. [T]he Electors of each State shall meet and give their votes on the second Monday in January next following their appointment.
itibaren 24 Stat. 373, Section 1
The Electors of President and Vice President of each State shall meet and give their votes on the first Monday after the second Wednesday in December next following their appointment
itibaren 62 Stat. 673, now codified as United States Code: Title 3, Section 7 [3 USC 7]
Date Electoral Vote tabulated by a Joint Session of Congress:
. The President of the Senate shall, in the presence of the Senate and House of Representatives, open all the certificates [containing the Electoral Vote from each jurisdiction], and the votes shall then be counted.
itibaren Article II, Section 1, clause 3 of the CONSTITUTION OF THE UNITED STATES (language retained in the 12th AMENDMENT to the U.S. Constitution)
Even with the Presidential Electors having met and fufilled their constitutional obligations, a President (or, for that matter, Vice President) of the United States is not officially elected unless and until the Congress of the United States says he or she is. In this regard (and despite the oft-heard claim that the U.S. Supreme Court "really" elected George W. Bush President back in 2000), Congress is- more or less- the "umpire" or "referee" in any and all Presidential Elections.
A Joint Session of Congress counts and tabulates the Electoral Vote sent to it by the "electoral colleges" in the several States and the District of Columbia (thus, this meeting of the Federal legislature is colloquially referred to as the "Tabulation Joint Session") and then- assuming, of course, that a candidate has received a majority of the total Electoral Vote- officially declares just who has been elected President (and Vice President).
As with the dates of the Presidential Election (that is, "appointing" of the Electors) and the several "electoral colleges" themselves, the date on which Congress holds this Tabulation Joint Session is also regulated by statute. What follows is the actual text of such regulations (and, again, the elections for which they were in effect):
. [T]he first Wednesday in March be the time. for commencing proceedings under the. Constitution.
itibaren Resolution of 13 September 1788 by the Confederation [=Continental] Congress
(NOTE: Thus, 4 March 1789 was the earliest date on which the Electoral Vote could be formally counted by Congress as things turned out, the First Congress did not achieve a quorum in both houses [necessary in order to hold a Joint Session of the entire Congress] until 6 April 1789 and, so, the Electoral Vote coming out of the first Presidential Election was not counted and tabulated by Congress until that date)
1792 through 1872 1880 through 1932:
. Congress shall be in session on the second Wednesday in February, one thousand seven hundred and ninety-three, and on the second Wednesday in February succeeding every meeting of the Electors, and the certificates [containing the Electoral Vote from each jurisdiction]. shall then be opened, the votes counted, and the persons who shall fill the offices of President and Vice-President ascertained and declared, agreeably to the Constitution.
itibaren 1 Stat. 239, Section 5
[NOTE: The Election of 1876 (the [in?]famous 'Disputed Election' between Democrat Samuel Tilden and Republican Rutherford B. Hayes) was a special case-- please see what immediately follows]
. [T]he Senate and House of Representatives shall meet. on the first Thursday in February, anno Domini eighteen hundred and seventy-seven.
itibaren 19 Stat. 227, Section 1
It became apparent, well before the Tabulation Joint Session of Congress following this Presidential Election (that is, the "appointing" of Electors by the People of the several States via the ballot) was scheduled to meet on 14 February 1877, that something was terribly wrong with the Electoral Vote coming out of the meetings of more than a few "electoral colleges" held on 6 December 1876: not only would the Electoral Vote be altogether close (as could be easily discerned from the reports of the Popular Returns in each State as already published in newspapers around the Nation) but at least three States in the South (this still being the era of post-Civil War Reconstruction) were sending 2 sets of Electoral Votes- one in favor of each Major Party presidential candidate- to Congress. To make matters worse, one of these Major Parties controlled one house of the (in those days, it was the outgoing ["lame duck"]) Congress, while the other Party controlled the other (so there was no possibility of a mere Party line vote in Congress electing one Party's candidate President in any event).
To this end, Congress quickly passed legislation (it was signed into law by outgoing President Ulysses S. Grant on 29 January 1877) completely bypassing the whole, more usual, process of Electoral Vote counting, instead requiring Congress to hold what would otherwise be the normal Tabulation Joint Session early- in this case, on 1 February 1877- to discern just which States were in dispute and then formally handing such disputes over to a so-called "Electoral Commission" consisting of Senators, Congressmen and U.S. Supreme Court Justices appointed to the task by Congress itself (the earlier-than-usual meeting of Congress in Tabulation Joint Session was intended to buy the Electoral Commission more time [an extra fortnight] in which to resolve these disputes, for there was ever a looming deadline of 4 March 1877, on which date a new President- whoever it turned out to be- would have to take office [if only because, by a combination of constitutional fiat and Federal statute, President Grant's term ended- no matter what!- on that very date]).
. [after the Electoral Commission has determined which Electors' vote shall be officially counted in each of the disputed States] the two houses shall again meet, and such decision [of the Electoral Commission] shall be read and entered in the journal of each House, and the counting of the [Electoral] votes shall proceed in conformity therewith.
itibaren 19 Stat. 227, Section 2
Congress, thus, would have to hold a "follow-up" Joint Session after the Electoral Commission had reported its decision as regarded each State re: which its Electoral Vote was in dispute and the last such Joint Session to count and tabulate a disputed State's Electoral Vote as decided by the Electoral Commission was held on 2 March 1877, just two days before the new President thereby elected [Rutherford B. Hayes] would constitutionally take office (interestingly, Hayes was not publicly inaugurated until 5 March 1877 because 4 March- the date on which, at the time, a newly-elected Congress as well as a newly-elected President took office- happened to fall on a Sunday that year however, because the 1876 Presidential Election dispute had been so politically charged [the vote of the Electoral Commission itself had been along Party lines, 8-7 in favor of the Republican Electors, in all disputed cases], there were actual fears of a coup d'etat instigated by supporters of Tilden! Thus, Hayes was first sworn in privately, at the White House on the invitation of outgoing President Grant, on the evening of Saturday 3 March [it also didn't help that neither Constitution nor statute made clear just ne zaman, on 4 March, the President actually took office inaugurating the President during the day was traditional but there was an argument to be made that his Term of Office, as well as those of Congressmen and newly elected or re-elected U.S. Senators- had actually begun at Midnight Local Mean Time in Washington (Standard Time was still a decade away in 1877): to this end, an outgoing Congress- never all that sure it had any authority to act early on a given 4 March- always adjourned sine die no later than 3 March. it is for this very reason that the 20th Amendment to the U.S. Constitution- which moved up the beginnings of terms of members of Congress to 3 January and the term of a President to 20 January- purposely makes clear that terms of office begin- and end- at Noon in the Nation's Capital (now on Eastern Standard Time, of course)]).
Congress shall be in session on the sixth day of January succeeding every meeting of the Electors. [and] all the certificates and papers purporting to be certificates of the electoral votes. shall be opened, presented, and acted upon.
itibaren 62 Stat. 675, now codified as United States Code: Title 3, section 15 [3 USC 15]
There have been, since the 1936 Presidential Election, six exceptions to 6 January being the date for the Tabulation Joint Session: two of these were merely because 6 January happened to fall on a Sunday- in 1957 and 1985- and, in each such case, the Tabulation Joint Session was held on the following day (thus, these do Olumsuz appear in italics in the table above).
Four other cases, however, were expressly permitted by statute:
[I]n carrying out the procedure set forth in section 15 of Title 3, United States Code, for 1989, `the fourth day of January' shall be substituted for `the sixth day of January' in the first sentence of such section.
102 Stat. 3341 (adopted 9 November 1988)--
thereby, the Tabulation Joint Session of Congress resulting from the 1988 Presidential Election was held two days early relative to the statutory date- on 4 January 1989
The meeting of the Senate and House of Representatives to be held in January 1997 pursuant to section 15 of Title 3, United States Code, to count the electoral votes for President and Vice President cast by the electors in December 1996 shall be held on January 9, 1997 (rather than on the date specified in the first sentence of that section).
110 Stat. 3558 (adopted 11 October 1996)--
thereby, the Tabulation Joint Session of Congress resulting from the 1996 Presidential Election was held three days late relative to the statutory date- on 9 January 1997 (this last was necessitated by the newly-elected 105th Congress not even first convening for its First Session until 7 January of that year)
The meeting of the Senate and House of Representatives to be held in January 2009 pursuant to section 15 of title 3, United States Code, to count the electoral votes for President and Vice President cast by the electors in December 2008 shall be held on January 8, 2009 (rather than on the date specified in the first sentence of that section).
122 Stat. 4846 (adopted 15 October 2008)--
thereby, the Tabulation Joint Session of Congress resulting from the 2008 Presidential Election was to be held two days late relative to the statutory date- on 8 January 2009 (this last necessitated by the newly-elected 111th Congress not even first convening for its First Session until 6 January of that year)
The meeting of the Senate and House of Representatives to be held in January 2013 pursuant to section 15 of title 3, United States Code, to count the electoral votes for President and Vice President cast by the electors in December 2012 shall be held on January 4, 2013 (rather than on the date specified in the first sentence of that section). 126 Stat. 1610 (adopted 28 December 2012)--
thereby, the Tabulation Joint Session of Congress resulting from the 2012 Presidential Election was to be held two days early relative to the statutory date- on 4 January 2013 (this last necessitated by the fact that 6 January happened to fall on a Sunday that year).
In these four cases immediately above, the date of the Tabulation Joint Session does appear in italics in the table.