Bee Quammie’nin bir model olarak deneyimi neden rüya senaryosundan gerçeklik kontrolüne dönüştü?
Bir zamanlar modelleme dünyasına girdim. Uzun boylu, ince bir 12 yaşında, New York’ta bir “model evde” (aynı anda birkaç modelin birlikte yaşadığı bir konut) bir yer teklif edildi. Menajerimin haberleri annemle ve benimle paylaştığında ne kadar heyecanlandığını ve annem buna karşı olduğunu söylediğinde ne kadar üzüldüğümü hatırlıyorum. Neredeyse her itirazına kafamda sessizce cevap verdim: “Onun güvenliği!” annem söyledi; “Korumaların olduğundan eminim” dedim. “Eğitimi!” annem söyledi; “Bahse girerim öğretmenler vardır” dedim. “Akıl sağlığı!” annem söyledi; bir preteen olarak neye endişelendiği hakkında hiçbir fikrim yoktu. Modellik kariyerime devam ederken, kısa süre sonra modellik ve zihinsel sağlığımın sık sık çelişkili olduğunu fark ettim ve kendime olan güvenimi nasıl yeniden inşa edeceğimi öğrenmek zorunda kaldım.
Büyürken, çekiciliğe bayılırdım. Arkadaşlarımın müfredat dışı aktiviteleri jimnastik ve dans derslerinden, benimki ise oyunculuk derslerinden oluşuyordu. Aileme beni döküm görüşmelerine götürmeleri için yalvardım. Jeanne Beker perdeyi kaldırırken ve bana geleceğimi umduğum şeyin bir görüntüsünü gösterirken, her pazar günü Moda Televizyonunu sadakatle izledim. Naomi Campbell ve Yasmeen Ghauri’yi taklit etmeye çalışarak pist yürüyüşümü yaptım; aynada fotoğraf çekim açılarımı mükemmelleştirdi; ve büyük molam için sabırsızlıkla bekledim.
Güneybatı Ontario memleketimdeki bir modelleme ajansı ile sözleşme imzaladığımda gelmiş gibi hissettim, ancak söz konusu New York teklifi annem tarafından reddedildiğinde bu mola koptu. Onun güvenliği ve okulla ilgili endişelerini anlayabiliyordum, ancak akıl sağlığının herhangi bir şeyle ne ilgisi olduğuna dair net bir fikrim yoktu.
On yıl sonra Toronto’ya taşındığımda ve kendimi modelleme hayalime adadığımda, aradaki bağlantıyı anlamaya başladım. Reddetme ve ırk beni en çok etkileyen iki şey. Modelleme endüstrisine girmeyi seçmek, bunun ne kadar acımasız olabileceğini bilerek, özellikle zihinsel olarak buna hazırlıklı değilseniz, yapabileceğiniz en çılgın seçimlerden biridir. Daha gençken, bir iş için yer bulamıyordum, ama bir sonraki şansım için her zaman heyecanlandım. 20’li yaşlarımda, neyin tehlikede olduğunu çok daha iyi anladım, bu yüzden başarısız olan her oyuncu seçimi veya ajans toplantısı bir öncekinden daha fazla acı verdi.
Nihayetinde, kendi temelime göre yargılandığımı biliyordum – eğer varsa, kolayca değiştiremeyeceğim şeyler.
Bizimle ilgili en kamusal şey vücudumuzdur, ancak onunla ilişkimiz son derece özel ve karmaşık olabilir. Modelleme alanı yalnızca halka odaklanır ve geri kalanı için yer açmaz; bu çabucak öğrendiğim bir ders. Potansiyel bir temsilcinin veya oyuncu yönetmeninin önünde durmak ve tam olarak nasıl yürüyeceğinin söylenmesi – ve sonra dürtmek, dürtmek ve ölçmek – olduğundan çok daha uzun süre sarsıcıydı.
Bir moda bekçisinin önüne bir portföy yerleştirip, yüzlerindeki ifadeyi deşifre etmeye çalışırken, sayfaları çevirip midemi düğüm haline getirdiler. Elbette, saçımı her zaman değiştirebilirdim ve makyajın büyücüsü yüzüme yeni açılar ve hatlar kazandırabilirdi, ama nihayetinde, kendi temelime göre yargılandığımı biliyordum – kolayca değiştiremeyeceğim şeyler. hiç.
Oldukça rekabetçi doğam, gençliğimde basketbol oynayarak ve koşu parkuru yaparak ve akademik beklentileri aşmaya çalışarak bilenmişti. Ancak modelleme farklıydı. Bir konserde kaybettikten sonra nasıl daha çok çalışabileceğimi veya daha iyi yapabileceğimi anlamadım. Sebep ne olursa olsun, yüzüm doğru değildi ya da vücudum doğru değildi ya da yürüyüşüm doğru değildi ve modanın öznelliği, bir bekçinin benden nefret ettiği, diğerinin sevdiği anlamına geliyordu. Zihnimde gidebileceğim sessiz bir yer bulmak, kendimi parçalara ayırmak için beni zihinsel bir hapishaneye hapsetmek yerine bu öznelliğin beni özgürleştirmesine izin verdim, çok çalışma gerektirdi. Bazen yargılama korosuna katılmak ve bunu kendime karşı dengelemek daha kolaydı.
Daha çeşitli ve kapsayıcı bir moda endüstrisine yolculuk yavaş oldu.
Daha çeşitli ve kapsayıcı bir moda endüstrisine yolculuk yavaş oldu. Bir Black model rezervasyonu yaptırdığım için bana progresif olarak söylendiği ajans toplantısını hala hatırlıyorum, ancak bizimle ne yapacaklarını bilmiyorlardı. Ve diğer modellere kıyasla ne kadar farklı davrandığımın oldukça farkındaydım. Karanlığım için özür dilemeyi reddettiğim ama Kara karşıtı bir okyanusta yüzen yalnız bir balık gibi hissettiğim garip bir zihinsel alan haline geldi. Neden başka hiç kimse bunların ne kadar yanlış olduğunu görmedi? Neden beyaz ve diğer Siyah olmayan endüstri halkının benim Siyahlığımı bu alanları daha gerçek anlamda kapsayıcı hale getirmektense bir sıkıntı olarak görmesi daha kabul edilebilirdi? Katılımımı gerçekten sorgulamaya başladım, çünkü bir iş öncesi, sırası ve sonrasındaki kaygı beni etkilemeye başladı.
Anne olduktan sonra katılımımı daha da sorguladım. “Genç anne” rolünü oynadığım ticari kampanyalar için yer ayırtmak, bana her zaman çok açık tenli veya çift ırklı çocukların yanında Siyah bir “baba” ile rol almamı sağladı. Genetik komik bir şey – iki Siyah insan çeşitli fenotipik niteliklere sahip çocuklar üretebilir; bununla birlikte, bu döküm seçimleri, genetik varyansın kabul edilmesinden çok Siyahlığın kabul edilebilir sunumları üzerine bir açıklama gibi görünüyordu. Benimki gibi görünen çocukların silinmesine benzeyen şeylere suç ortağı mıydım? Endişelerim artık sadece sektörde kendim hakkında nasıl hissettiğime değil, aynı zamanda çocuklarımın böyle görüntüler gördüklerinde ne düşüneceklerine ve hissedeceklerine odaklanıyor.
Modellemeden geri çekilmek, bir anne olarak o anlarda hissettiğim suçluluk duygusunu gidermeme yardımcı oldu, bir rahatsızlık hissi ile ilgili endişeleri yatıştırdı ve sürekli reddedilmenin verdiği yaralarla başa çıkmama yardımcı oldu. Olumsuz düşünceleri ortadan kaldırma ve onları kendimle ilgili yeni pozitiflerle değiştirme süreciydi. Modadaki çeşitlilik hakkındaki tartışmaları vurgulamanın farklı yollarını bulma süreciydi, böylece sonunda hiç kimse gerçekten değerli ve hoş karşılandığından daha azını hissetmeyecek.
Endişelerim artık sadece sektörde kendim hakkında nasıl hissettiğime değil, aynı zamanda çocuklarımın böyle görüntüler gördüklerinde ne düşüneceklerine ve hissedeceklerine odaklanıyor.
Bu, kendi iki kızımı sürekli olarak yetkilendirme süreciydi; Artık anneyi, sonraki her fotoğraf çekiminde daha da hafifleyen küçük kızlara oynamayabilirim, ancak Siyah güzelliğin bu sınırlı sunumu Kanada endüstrisinde devam ederse, kızlarımın özgüvenleri için bir tampona ihtiyaçları olacak.
Geriye dönüp düşündüğümde, Jeanne Beker’in bana geleceğime bir göz attığını hissettiğimi hatırlıyorum – büyüleyici anlarla dolu. Ancak bu cazibe, gençliğimde düşünemediğim bir bedelle geldi. Endüstrinin zorluklarını daha iyi idare edebilecek zihinsel kapasiteye sahip olduğumda, gençliğin “idealinden” yaşlanmıştım. (Modada yaşçılık, devam etmesi gereken başka bir tartışmadır.) Ve sektöre bana yaptığı deneyimleri verdiği için teşekkür ederken, anneme – ve onun görünüşte aşırı endişeleri – daha da çok teşekkür ediyorum.
Bu makale ilk olarak Kasım 2020 sayısında yayınlandı. MODA dergi.