We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Ermenistan, Transkafkasya'da bir devlettir. Alagöz.
Ermenistan'ın toplam alanı neredeyse otuz bin kilometre karedir. Ermenistan'ın başkenti Erivan şehridir. Ermenistan'da karasal ve dağlık iklim hakimdir. Ermenistan'ın nüfusu yaklaşık 3.42 milyon kişidir, aslında Ermenistan'da yaklaşık üç milyon insan yaşamaktadır, nüfusun yüzde doksan yedisi Ermenidir. Ermenistan topraklarında Ruslar, Yahudiler, Yunanlılar, Gürcüler, Ukraynalılar, Kürtler ve diğer halklar da yaşıyor.
Ermenistan başkan tarafından yönetilmektedir. Cumhurbaşkanının görev süresi beş yılla sınırlıdır. Başbakan ülke hükümetine başkanlık eder. Tek meclisli Ulusal Meclis yasama organıdır. Ulusal Meclis, dört yıl boyunca görevde kalan yüz doksan milletvekilinden oluşur. Ermenistan'ın idari birimleri on bölgedir. Bir şehir bölgesi ayrı olarak tahsis edilir - Erivan. Ermenistan'da iki dil konuşuluyor: Ermenice ve Rusça.
Ermenistan ile ilgili mitler
Ermenistan'da karasal ve dağlık iklim hakimdir. Birbirine yakın bölgelerde bile hava çok değişebilir. Bu fenomenin nedeni hem manzaranın parçalanma derecesinde hem de Ermenistan topraklarının deniz seviyesinden önemli ölçüde yüksekliğinde yatmaktadır. Yaz mevsimi kuru ve sıcak geçer. Kış, kısa süresine rağmen oldukça serttir. Eteklerindeki ortalama yaz sıcaklığı artı yirmi dört ile artı yirmi altı derece arasında değişmektedir, eteklerindeki ortalama kış sıcaklığı yaklaşık artı beş derecedir. Dağlık bölgelerdeki ortalama yaz sıcaklıkları artı işaretiyle on ila yirmi santigrat derece arasında değişir. Dağlık bölgelerdeki ortalama kış sıcaklığı artı iki derece ila on dört derece santigrat arasında değişir. Hava sıcaklığı büyük ölçüde belirli bir yerin yüksekliğine bağlıdır. Güçlü donlar ilkbahar ve sonbaharda sık görülür. Yerde, hava sıcaklığı eksi yirmi sekiz santigrat dereceye ulaşabilir. Yüksekliğe bağlı olarak, yılda iki yüz ila sekiz yüz milimetre düşer, maksimum yağış miktarı ilkbahar ve yaz başında düşer, minimum kış ve yazın ikinci yarısı düşer. Dağ tepelerinde, kar yıl boyunca yatar, ilk bahar aylarında eriyen yamaçlarda. Ermenistan'ı ilkbaharın ortasında veya sonbaharda ziyaret etmek tercih edilir.
Ağrı Dağı ülkenin bir sembolüdür. Ermenistan'ın arması bile Ağrı Dağı'nı tasvir ediyor. Çeviri, adı "acı dağ" anlamına gelir. Dağın adını eski Urartu devletinin adından aldığı bir versiyon var. Bu hipotez, Urarat olarak geçen el yazmaları tarafından desteklenmektedir. Ancak, isminin kökeni kanıtlanmamıştır. Göreceli yükseklik açısından, dünyadaki en büyük dağdır. Ayaktan tepeye kadar olan mesafe dört bin üç yüz altmış beş metreye eşittir. Ararat aktif bir yanardağ. Son volkanik patlama 1840 yılına dayanıyor.
Ulusal mutfak, Ermenistan'ın ayrı bir cazibe merkezidir. Ermeni mutfağı dünyadaki en eski mutfaklardan biridir. Antik çağda gerçekleşen gelenekler günümüze kadar önemini korumaktadır. Her şeyden önce, Ermeni mutfağı çok fazla yeşilliktir. Ermenistan'daki her kadın, yemek pişirmede çok çeşitli bitkileri ustalıkla nasıl kullanacağını biliyor. Ulusal mutfak yüzlerce çeşit bitki içerir, bunların arasında diğer ülkelerde gereksiz otlar için iyi geçebilir. Ermenistan'da bir et yemeği, peynir veya yeşilliksiz bir atıştırmalık hayal etmek zordur. İlk başta, pişirme yöntemleri aşırı basit görünebilir, bitkisel yağlar neredeyse hiç kullanılmaz, ürünler çok az işleme tabi tutulur, yemekler çok fazla baharat ve ot içerir. Ermeni mutfağının geleneksel ürünleri arasında lavaş, et, sebze ve peynirler bulunmaktadır.
Et yemekleri Ermeniler arasında popülerdir. Bunların arasında koyun eti "kchuch", et "sujukh", kızarmış tavuk, "basturma", ünlü "tolma", sığır eti Şaşlık, "khorovats" ve diğerleri bulunmaktadır. Bunlar arasında: "hrchik" ve "vospnapur" - tahıl çorbaları, "anushapur" - kuru kayısı çorbası, chulumbur "apur" - soğan ile pirinç çorbası, "tarhana" - tavuk çorbası, ünlü çorba "khash", "sunki apur" - pirinç, "chirapur" ve "anushapur" ile mantar çorbası - meyve çorbaları, vb. Lavaş, ulusal mutfağın vazgeçilmez bir unsurudur. Lavaş, bugüne kadar ayakta kalan eski teknolojiye göre kil tonir fırınlarında pişirilir. Ermeni şekerleme iyidir: tatlı "sujukh", fındık ile doldurulmuş şeftali, ev yapımı helva, "nshablit", "bagarj", "yugatert", "nazuk", "gata" - geleneksel bir Ermeni gözleme.
Konyak, Ermenistan'ın ulusal içeceğidir. Sadece yüz yıl içinde (ülkede konyak üretimi ne kadar süredir devam ediyor) Ermenistan en iyi konyak üreticilerinden biri olarak ün kazandı. Bu içecek Ararat Vadisi'nde yetişen mükemmel üzüm çeşitlerinden yapılır: "Mehali", "Chilar", "Voskeat", "Garandmak", "Kakhet", vb. Şu anda, "Nairi" gibi ünlü brendi Erivan Brendi Fabrikasından üretilmektedir. (yirmi yaşında), "Vaspurakan" (on sekiz yaşında), "Şenlikli" (on beş yaşında), "Ermenistan", "Jübile", "Akhtamar", "Dvin" (on yaşında), "Seçilmiş" (yedi yaşlanma), "Ani" (altı yaşlanma) ve diğer mükemmel çeşitler. Birçok Ermeni brendi çeşidi dünya çapında önemli sayıda ülkeye ihraç edilmektedir.
Çok eski zamanlardan beri, yerli halk mükemmel kalitede şarap yapmayı biliyordu. Bununla birlikte, şu anda, şarap üretimi önemli ölçüde azalmıştır. Ermeni şarabı ağırlıklı olarak sadece Ermenistan'da tüketilir, ihraç edilmez. Ermeni dut votkası şifalı bir içecek olarak kabul edilir. Bu votka hemen hemen her bahçede sanatsal bir şekilde ve endüstriyel ölçekte üretilir. Tıbbi özelliklerine ek olarak, dut votkası da mükemmel bir tada sahiptir.
En popüler alkolsüz içecek tarhun. Ancak, Ermeni "tarhun" plastik şişelerde bir süpermarkette satın alabilirsiniz "tarhun" dan önemli ölçüde farklıdır. Diğer popüler içecekler: meyve suları, maden suları, çay ve kahve.
Ermenistan'da şarap yapımı geleneksel bir meslek. Arkeolojik kazılara göre, modern Ermenistan topraklarındaki şaraplar M.Ö. on birinci yüzyılda üretildi. Herodot bile kabile devleti olan Nairi ülkesinin şarapları hakkında yazdı. Böylece, Ermeniler eski çağlardan beri mükemmel şaraplar yapmayı başardılar. Urartu devleti döneminde ortaya konan bağ bakım tekniklerinin temelleri pratikte değişmemiştir. Şarap yapımında uzmanlaşmış çiftliklerde, bahçede veya evin hemen yanında, bir "khanzan" - içinde bir rezervuarın yerleştirildiği bir üzüm presi inşa ettiler. Tuğla veya taştan yapılmış bu tankta erkekler üzüm bastırdı. Bu iyice yıkanmış çıplak ayaklarla yapıldı. Bu tanktaki bir delikten şıra, zemindeki taş bir tekneye döküldü. Daha sonra kil kaplara döküldü (Ermenice "karas"). Urartu geleneğine göre, dolu gemiler tutuldukları yere kazılmıştı. Ermenistan'da özel bir üzüm olduğu belirtilmelidir. Çok fazla şeker içerir.
Ermenistan zengin bir tarihe sahip bir ülkedir. Ermenistan dünyada ortaya çıkan ilk ülkelerden biridir, çünkü MÖ dokuzuncu yüzyılda zaten topraklarında güçlü bir köle Urartu devleti vardı. Dahası, Ermenistan dünyadaki ilk Hıristiyan devletidir. Urartu döneminden günümüze, Ermenistan topraklarında kademeli olarak çok sayıda tarihi ve kültürel anıt birikmiştir. Ermenistan'ın ana manzaraları başkenti Erivan şehri civarında görülebilir. Ancak Ermenistan'ın en "uzak" köşelerinde birçok önemli tarihi eser var.
Erivan, dünyadaki en eski şehirdir. Kesinlikle bunlardan biri. MÖ 782'de modern Erivan topraklarında, Urartu kralı Argishta 1 Erebuni şehrini kurdu. Arkeolojik kazılar sırasında kerpiç evler ve çok sayıda müştemilat bulunmuştur. Ancak, şüphesiz, ana cazibe, hala işleyen köleler tarafından kayada yapılan kanaldır. Urartu eyaletinin bir başka şehri olan Teishebaini, Erivan sınırları içerisinde kazılmıştır. Kazılar sırasında, duvarları da kerpiçten yapılmış büyük bir evin kalıntıları keşfedildi (kalınlıkları üç buçuk metreye ulaştı). Bu dev evin bodrum katında yaklaşık yüz elli oda vardı. Evin dört konutu, her biri on oda vardı, görünüşe göre yüksek yetkililer için tasarlanmış ve her biri iki odalı çok sayıda konut vardı. Buna ek olarak, yedi yüz elli tona kadar tahıl tutabilecek büyük kiler vardı. Teishebaini, büyük olasılıkla İskitlerin elinde öldü, çünkü İskit okları duvarlarında bulundu (İskitliler hem yürüyerek hem de at sırtında inanılmaz okçulardı). Düşüşü, MÖ 535'te varlığını sona erdiren Urartu eyaletinin genel yıkımının ayrılmaz bir parçası oldu. Urartu Medlerin elinde öldü, ancak Urartular tarafından köleleştirilen kabileler de bu konuda önemli bir rol oynadı.
Erivan sayısız cazibe merkezi. Merkezinde, on altıncı yüzyılda inşa edilen Erivan kalesi, Matenadaran - el yazmaları deposu (beşinci ila onuncu yüzyıldan kalma el yazması sayısı, Karabağ savaşının kahramanlarına adanmış ve diğer Yerevan'da) ilginçtir. çok sayıda renkli bina görebilirsiniz. Bu binaların çoğunun cepheleri, Ermenistan'a özgü bir malzeme olan volkanik tüflerle karşı karşıyadır. Oda Müziği Evi, Opera ve Bale Tiyatrosu, Bilimler Akademisi Topluluğu, Satranç Oyuncuları Evi (üçgen şeklinde yapılmış), Erivan Brendi Fabrikası, "Çeşmeler Bulvarı", eski Birlikler Evi, Otel "Ermenistan", vb. Özgün bir mimari görünüme sahiptir. tarihi boyunca birçok kilise inşa edildi. Şu anda, şehre gelen bir turist, altıncı yüzyıldan kalma Avan tapınağının kalıntıları, görkemli Yerevan Katedrali, St. Zoravor kiliseleri (1693 - şehrin en eski kiliselerinden biri), St.Gevork (on altıncı on yedinci yüzyıllarda inşa edilmiş) ile tanışabilir, Astvatsatsin (on yedinci yüzyıl), St. Hakob (on yedinci yüzyıl), St. Hovhannes-Mkrtich (1710), St. Sargis (1835-1842 arasında inşa edilmiş), St. Katoghike (yerleşik On Beşinci Yüzyıl).
Müze sergilerine gelince, Ermeni başkenti sayıları bakımından dünyanın siyasi haritasının herhangi bir başkenti ile rekabet edebilir. Erivan'daki müzeler arasında şunlar bulunmaktadır: Halk Sanatları Müzesi, Erivan Tarihi Müzesi, Etnografya Müzesi, Rus Sanatı Müzesi, Yervand Kochar Evi-Müzesi, Sanatçılar Birliği Sergi Salonu, Çağdaş Sanat Müzesi, Hovhannes Tumanyan Müzesi, Aram Khachaturian Evi-Müzesi, Tarih Müzesi, Sanat Galerisi , Devrim Müzesi, Edebiyat ve Sanat Müzesi, Martiros Saryan Evi-Müzesi, Avetik Isahakyan Evi-Müzesi ve Cumhuriyet Meydanı'nın çoğunu kaplayan dev bir Müze Kompleksi.
Ermenistan taş bir ülke. Ermeniler topraklarına böyle diyorlar ("Hayastan - karastan"). Ermeni mimarisinin karakteristik özelliklerinin, Ermenistan'ın dağlık manzarasında önceden belirlenmiş olduğu unutulmamalıdır. Ortaçağ mimari anıtları Ermenistan topraklarına dağılmıştır. Çevredeki dağlar gibi Ermeni binaları da anıtsal ve güçlüdür. Tek bir görüntü mimari anıtlardan, çevredeki sırtların pürüzlü sırtlarından ve taşlı Ermeni topraklarından oluşur. Ülkenin geleneksel mimarisi esas olarak manastırların, manastırların, kiliselerin tapınak mimarisi ile temsil edilmektedir. Erken Ortaçağ mimarisi (5-6. Yüzyıllar) esas olarak bazilikalarla temsil edilir. Bu tip binalar, merkezi parçanın yükselişi, birkaç sütun sırasının varlığı ve uzun dikdörtgen bir şekil ile karakterizedir. Altıncı yüzyılın sonunda ve yedinci yüzyılda, orta kubbeli ve kubbeli mimari kompozisyonlar yaygınlaştı. Zamanla tapınak görünümü değişti. Basit yapılar daha karmaşık hale geldi. Kilise binalarının ciddiyeti onların zarafeti ile değiştirildi. Bununla birlikte, yeni unsurların eklenmesine, formların iyileştirilmesine rağmen, tapınak binaları ana geleneksel özelliklerini korumuştur. Basit ve sade kilise binaları daha zarif ve sofistike hale geliyor. Formlar geliştirildi, yeni elemanlar eklendi, örneğin kubbeli bir tambur. Ancak genel olarak, geleneksel tapınak binalarının ortak temel özellikleri vardır. Tapınak mimarisinde özel bir yer, bir dizi unsurdan oluşan manastır kompleksine aittir: bir çan kulesi, şapel, katedral, bir kutsallık, bir kütüphane ve bir yemekhane. Manastır topluluğu genellikle bir duvarla çevriliydi. Binalar ve yaşam alanları duvara bitişikti. İlk manastırlar yedinci yüzyılda ortaya çıktı ve inşaatları on ikinci yüzyılda gelişti. Ermenistan topraklarına çok sayıda feodal kale dağılmıştır. Bunlar kaleler, köprüler, kervansaraylar, kaleler, saraylardır. Sadece ülkeye "açık hava müzesi" denmiyor. Orta Çağ'ın incisi Geghard, Zvartnots tapınağı (yedinci yüzyıl), Echmiadzin'in kubbeli tapınakları (dördüncü yüzyıl), Güneş'in Garni Tapınağı (M.Ö. üçüncü veya ikinci yüzyıllara dayanan) tüm dünyada ünlüdür - bu Helenizm'in görkemli bir anıtıdır.
Haçkarlar Ermeni kültürünün ayırt edici bir öğesidir. Haçkarlar (çapraz taşlar) Ermenistan'ın sembolü olarak bile adlandırılabilir. Dünyanın herhangi bir ülkesinde böyle bir şey yok. "Haçkar" kelimesinin kendisi iki Ermeni kökenini içermektedir. Ermenice tercüme edilen "Kar", "taş" ve "haç", "çapraz" anlamına gelir.
Haçkarlar dekoratif ve mimari heykellerdir. Bu, eski Ermeni geleneklerine dayanan zenginliği ve form çeşitliliği ile ayırt edilen özel bir sanat türüdür. Haçkarlar, Hıristiyanlığın Ermenistan tarafından kabul edilmesinden sonra, yani dördüncü yüzyılın başında ortaya çıkmaya başladı. Pagan sunakları yerine tahta haçlar kuruldu. Daha sonra manastır ve kilise inşaatının planlandığı yerlerde haçlar da ortaya çıktı. Ancak, inşaat malzemesi olarak ahşabın çok kısa ömürlü olması nedeniyle, haçlar yakında taştan yapılmaya başlandı. Dokuzuncu yüzyıldan beri, haçların yerine dikdörtgen taş levhalardaki görüntüleri geçer. O zamandan beri, khachkarlar onuruna, herhangi bir olayın anısına ya da bir şey için şükranla dikildi. Bir khachkar inşasının nedenleri şunlar olabilir: arazi tahsisi için minnettarlık, inşaatın tamamlanması, düşmanlara karşı zafer. Haçkarlar hem mezar anıtlarının hem de sınır işaretlerinin rolünü oynayabilir.
Gelişen haç, her "çapraz taşın" merkezi sembolüdür. Bu sonsuz yaşamın bir sembolüdür. Ermeniler onun altına bir daire çizdi. Bu kompozisyon Hıristiyan inancının zaferini kişileştirdi.Haç üzerinde, kural olarak, bir melek, boğa, aslan ve kartal tasvir edildi - tüm Hıristiyan mezheplerinde ortak olan dört evangelistin sembolleri. Haçkarların yaratıcılarına varpetler denir, çalışmaları bugün hala hayatta.
Tsaghkadzor, ünlü bir Ermeni kayak merkezidir. Tsaghkadzor, Marmarik Nehri'nin inanılmaz güzel vadisinde, deniz seviyesinden bin dokuz yüz ila iki bin yüz metre yükseklikte yatıyor. Bununla birlikte, bu tesisin daha önceki zamanlarda daha ünlü olduğu itiraf edilmelidir, ancak şimdi bile birçok dağ kayağı hayranını cezbetmektedir. Tesiste birkaç telesiyej bulunur, yaklaşık on iki kilometre kayak pisti vardır. Tsaghkadzor topraklarında bir atletizm stadyumu, birkaç yüzme havuzu, istikrarlı ve büyük bir spor kompleksi var. Kayak yaptıktan sonra kafe veya barlardan birinde atıştırmalıkların yanı sıra romantik bir akşam için bir restoran seçebilirsiniz. Yemekler hem tanıdık Avrupa hem de geleneksel Ermenicenin tadına bakabilir.
Tesise yakın bir yerde, on ikinci-on üçüncü yüzyılda inşa edilen Kecharis manastır kompleksini görebilirsiniz. Kayak merkezinde kış oldukça ılımandır. Ocak ayında ortalama hava sıcaklığı eksi dokuz santigrat derecedir. Güneş yılda iki yüz altmış - iki yüz yetmiş gün boyunca parlar, kayak mevsimi Kasım ayının ikinci yarısında başlar ve kar örtüsünün bir buçuk metreye ulaştığı Nisan ortasına kadar sürer. Eğitim seviyesine bakılmaksızın tüm kayak severler bu tesiste iyi vakit geçirebilirler. Parkurun yaklaşık üç kilometresi sessiz kayak için idealdir. Dikey düşüş sadece iki yüz otuz metredir, eğimler bir telesiyej ile donatılmıştır. Dağın üst kısmında, yükseklik farkı üç yüz elli metre olan yerel yollar vardır. Bu pistlerde bin metrelik telesiyej çalışıyor. Sevan ve Ararat'ın mükemmel bir panoraması yukarıdan açılır; cesurlar için de çok dik yamaçlar vardır. Tesis, komşu dağın sırtını geçme boyunca geçerek ulaşılabilen çok aşırı parkurlarla da donatılmıştır.
Tsaghkadzor'daki ana olumsuz nokta sık sisler ve özellikle turistin sadece açık hava aktivitelerinden hoşlanılması durumunda kategorik olarak yoğun siste binilmesi önerilmez. Tesisin tüm toprakları parkurlar için temizlenmez, bu nedenle, rahatlamayı önceden incelemeden, atlayamazsınız.
Ermenistan'daki trafik kurallarına pratik olarak uyulmamaktadır. Ne yazık ki, bu genellikle böyledir. Bu bakımdan, sürücünün araç kullanırken son derece dikkatli olması gerekir. Birincisi, yolların kendileri çok kötü kalitede, kötü yıpranmış. İkincisi, illerde ve dağlık bölgelerde, yollar hiç olmayabilir. Üçüncüsü, Ermeniler genellikle yolun kurallarına uymazlar - araba hareketinde herhangi bir organizasyon belirtisini fark etmek genellikle zordur. Yayaların da disiplinli olmadığına dikkat edilmelidir. Ermeniler istedikleri gibi, istedikleri yerden geçebilirler. Bu, ulusal öneme sahip otoyollar için bile geçerlidir. Sokak aydınlatması genellikle yoktur ve eğer varsa, çok zayıftır. Sadece Erivan'da kaliteli benzinle yakıt ikmali yapılabilirken, illerde bilinmeyen menşeli yakıtlar sunmaktadır. Doğrudan elden şişe veya teneke kutularda satın.
Ermenistan asırlık geleneklerin koruyucusudur. Ermeniler kültürel birliklerinin farkında olan insanlardır. Antik çağlardan, kültürden, dinden gelen ulusal gelenekler - bu, her Ermenistan vatandaşının saygıyla saygı duyduğu gerçek manevi servettir. Evliliğin gücü, misafirperverlik, karşılıklı yardım (hem komşulardan hem de akrabalardan), aile bağlarının genişliği ve yaşlılara saygı ile ilgili gelenekler Ermenilerin hayatına sıkı sıkıya girmiştir.
Ermeni düğünü büyük bir kutlama. Çeşitli eğlenceli ritüeller olmadan evlenmek asla tamamlanmaz. Düğün gelenekleri komplo ve betrothal içerir, bunu doğrudan düğün kutlaması takip eder. Ermeniler daha önce bütün köyü "yedi gün, yedi gece" boyunca yürüdü, ama şimdi bu gelenek modası geçmiş sayılabilir. Ancak düğüne her zaman davet edilen birçok kişi vardır, tanıklara "düğünün vaftiz babası" denir - genellikle gelin ve damat için bir örnek olan en yakın evli çift. Vaftiz babası gelin ve damat için en pahalı hediyeyi yapar, aynı zamanda gelinin fidesinden de sorumludur. İkincisine gelince, akrabalar herhangi bir miktar "isteyebilir". Atanan fidyenin ödenmesi vaftiz babası için bir onur meselesi gibi görünüyor. Doğru, genellikle bunlar tamamen sembolik miktarlardır. Gelin ve damadın vaftiz çocukları ailelerinden sorumludur ve oturan baba gelini sunağa götürür. Aşağıdaki gelenek ilginç: düğün töreni sırasında gelinin çocuğu tutmasına izin verilir. Bu prosedürün, ailedeki ilk çocuğun bir erkek olduğu gerçeğine katkıda bulunacağına inanılmaktadır.
Ermeni ailesinin birçok çocuğu var. Çok sayıda çocuk sahibi olma geleneği özellikle Ermenistan'ın kırsal alanlarının karakteristiğidir. Ermeniler her çocuğun doğumunda hep sevinirler, bu olay mutluluk olarak kabul edilir. Ermenistan'da, yeni doğmuş bir bebeği doğduktan sonra kırk gün boyunca sevdiklerinden başka birine göstermek geleneksel değildir.
Ermeniler misafirperver insanlardır. Ermenilerin bu karakter özelliği tüm dünyada biliniyor. Masayı ayarlamak ve akrabalarınızı ve arkadaşlarınızı ziyaret etmeye davet etmek için sadece bir bahaneye ihtiyacınız vardır ve bunlar basit bir mutluluk veya sevinç hissi haline gelebilir. Ermeniler oldukça içtenlikle, ailenizi masada ne kadar sık toplarsanız, onlara ne kadar çok zaman ayırırsanız, size o kadar geri döneceklerine inanırlar.
Ermeni köylerindeki evler hala geleneksel görünümlerini korumaktadır. Bunlar aşağıdakilerle karakterizedir. Ermeni evlerinin çatısı topraklıdır. Ahşap direklere monte edilir. Duvarlar taştan yapılmıştır. Konutun kendisi kare. Eski zamanlardan beri, ışık bir pencereden bir eve girebilirdi, ancak bazen tek ışık kaynağı çatıdaki baca idi. Uzun bir süre, evlerin iç dekorasyonu hiç değişmedi. Ermenilerin yaşam alanlarındaki ana yer şu şeyler tarafından işgal edildi: ahşap bir ahır, raflar, sandıklar. Ahırda un ve tahıl için yer vardı. Raflar çeşitli malzemelerden (ahşap, bakır, kil) yapılmış tabaklarla kaplanmıştır. Geleneklere göre, Ermeniler sıradan paspaslar kullanarak doğrudan yere oturdular. Yerliler, yemeklerin yer aldığı zemine bir masa örtüsü yaydılar. Büyük ahşap osmanlılar yatak rolünü oynadı. Evin geleneksel iç mekanı mutlaka antika mutfak eşyaları, minder, yorgan, halı içerir.
Ermenilerin geleneksel kıyafetleri çok renklidir. Erkekler için geleneksel kıyafet geniş pantolon ve renkli bir gömlek içerir. Harem pantolonları pamuk veya yünden, gömlek pamuk veya ipekten yapılır. Gömlek bir yan tutturucuya ve alçak bir yakasına sahiptir. Üst Ermeni kıyafetleri bir gömlek (ipek veya pamuktan yapılmış) üzerine giyilen bir arhaluk. Arkhaluk, yakadan bele neredeyse tüm uzunluğunu takip eden küçük düğmeler veya kancalarla sabitlenir. Arhaluk'un kendisi dizlerine iner. Kadınlar için geleneksel kıyafet uzun bir elbiseye dayanıyordu. Bir şekilde bir arhaluk'a benziyordu. Geleneksel kıyafet kalçaların altında yarıklara ve göğsünde bir oyuğa sahiptir. Ermeni kadınlar bellerini birkaç kat katlanmış uzun bir fularla bağladılar. Ermeni elbisesinin doğal unsurları işlemeli bir önlük ve birçok süslemeydi. Batılı Ermenilerin erkekler için şapkaları ördükleri ya da ördükleri, doğu Ermenilerinin kürklü şapkaları vardı. Kadın başlık daha çeşitlidir. Çeşitlilik özellikle Doğu Ermeni kadınlarının karakteristiğidir. Onların başörtüsü birkaç eşarp ile bağlı bir tür "taret" idi. Başörtüsü yüzün bir kısmını kapladı ve tüm başörtüsü birçok süs içeriyordu. Süslü kafa bantları Batı Ermenileri arasında popülerdi. Kadınlar jantların üzerine pelerin attı.
Ermeni tatili Trndez'in pagan kökenleri var. Gerçekten de, tatil insanların ateşe taptığı eski zamanlardan geldi. Bu tatil kışın ve baharın başlangıcını işaretleyecek. Ana olayı, kilisenin avlusunda büyük bir şenlik ateşi üzerinden atlayan yeni evliler. Bu basit prosedürün kötü olan her şeyi temizlemenize, böylece mutsuzluğu, kibirliliği ve öfkeyi gidermenize izin verdiğine inanılmaktadır. "Tsarzardar" veya "Tsakhkazard" - Başka bir tatil baharın Ermenistan'a gelişine adanmıştır. Ermeniler bu gün kiliseye söğüt dalları getiriyorlar (mutlaka tüylü).
"Vardavar" bir su tatili. Ağustos başında yapılır. Tarlaların kuraklıktan en çok etkilendiği ve günlerin çok sıcak olduğu zamandır. Kurtuluş tatilinin kökleri pagan dönemlerinde de var. Geleneksel olarak, bu gün kasaba halkı birbirlerine su döküyor. Tatil çok eğlenceli.