Scott Harney ile Şubat 1975'te, Robert Lowell’in bahar dönemi şiir atölyesinin ilk gününde tanıştım. Scott 19 yaşındaydı, uzun boylu, gür saçlı ve sessizdi. 20 yaşındaydım, Bennington'dan okulu bırakmıştım, gelecek sonbahar ikimiz de küçük olacağımız sırada Harvard'daki Scott’ın sınıfına transfer öğrencisi olarak katılmaya mahkumdum. Lowell’in kursun resmi başlığı olan 'English Composition: The Writing of Verse', Scott’ın ikinci şiir atölyesiydi ve benim ilkimdi.
İkimiz de, her ikisi de kaybolan babalar tarafından işlevsiz hale getirilen ailelerin öğrenci bedeninin neredeyse yarısını oluşturduğu bir üniversitede tam burslu devlet okulu çocuklarıydık - benimki alkol ve akıl hastalığına, onun eyalet sınırlarının ötesindeki yeni evlerde ikinci ve üçüncü evliliklerine. nafaka yasalarının ulaşmadığı yer. Her nasılsa seçkin öğretmenimizi memnun eden şiirler yazdık ve ikimizin de hayatını değiştirecek bir sınıfa girmemizi sağladık.
Lowell’in örnek şiir okumaları — Williams’ın 'Yachts', Donne’in 'The Relic' i ve bizim kendi satırlarımızdaki iyi ya da kötü ifadeleri canlandırıcıydı. Şiirlerimizin eleştiri seanslarının başında Louisiana'dan etkilenen kendine özgü çekiciliğinde yüksek sesle okunduğunu duymak, bizi yeni başlayan çabalarımızın bir gün gerçek şiirler olabileceğine inanmaya teşvik etti.
Ve biz tanışmıştık. Bir yıl sonra, 1976 baharında, Scott ve ben Radcliffe Quad’ın karşı köşelerinde yatakhanelerde yaşarken, kaçışımızı yaptık. Ayrı geçirilen bir yaz boyunca kıtayı geçen mektup ve kartpostallar bizi bir arada tutamazdı. Ertesi yıl, Haziran 1977'de, Haziran'daki mezuniyetimizin ardından, ikimiz de Lowell’in Boston’daki Piskoposluk Kilisesi'ndeki, 400'den fazla yas tutan kalabalığın içinde birbirimizi özleyen yüksek bir Piskoposluk ayinindeki cenazesine katıldık.
Profesörümüz sadece 60 yaşındaydı, ama ölümü bir şok değildi: dalgalı gri saçları, titreyen adımları ve dikkati dağınık tavrıyla bize yaşlı görünmüştü.
*
Scott, Mayıs 2019'da 63 yaşında öldüğünde, onu tanıyan herkese genç göründü bana. Kısa süre önce toplu şiirleri yayımlanan Lowell tarafından bir araya getirilen başarısız evliliklerden birbirimizi kurtararak 15 yıl önce tekrar tanışmıştık. Scott, bu sefer kendisinin kurtaracağı bir kupür teklif ederek kalbimi kazandı. New York Kitap İncelemesi , 29 Mayıs 1975, bu benim puslu bir anımı doğruladı: Lowell'ın şiirlerimden birini sadece kısa bir süre durmak için okuduğu, 'Bu satırı ben sadece kendim yazdım!'
Gerçekten anlamsız bir tesadüf, ikimiz de 1938'de gerçekleşen tren yolculukları hakkında yazmıştık. Ancak Lowell, dergi yayımlandıktan sonra repliğini değiştirmeye yemin etti ve şimdi şiiri yeni yazıda bulamadım Toplanmış . Her şeyi icat edebilir miydim? Scott’ın kesmesi kanıt sağladı; İhtiyacım olan şeye sahipti.Scott yazdıklarından bahsetmedi. Sadece yaptı.
O kuponun geldiği yerde daha fazla altın olduğunu bilmeliydim. Scott bana şiir yazmaya devam edeceğini söyledi, ama bana yeni çalışmalarından herhangi birini göstermesi birkaç yıl önceydi. Yeniden bağlandıktan kısa bir süre sonra, ölümcül olduğu düşünülen nadir bir kanser türü olan mantle hücreli lenfoma teşhisi kondu. Birkaç tur kemoterapi, yeni bir ilaç bir tedavi sağlayana ve yaklaşık beş yıl boyunca tedaviden bir süre geçene kadar onu hayatta tuttu. Yine de kemoterapi Scott'ın kalbine zarar vermişti.
Lowell gibi o da nefes darlığı ve konjestif kalp yetmezliğinin inatçı öksürüğü çekmeye başladı. Aralık 2018'de yaşaması için altı ay verildi ve ondan toplayacağını bildiğim bölüm kitabının taslağını sordum. Scott tarafından toplanan ve düzenlenen şiirler San Gennaro'nun Kanı 2001'deki boşanma zamanı ile 2013'teki ilk konjestif kalp yetmezliği nöbeti arasında yazılan, cildin ilk bölümünü oluşturuyor.
Scott yazdıklarından bahsetmedi. Sadece yaptı - her sonbahar gece geç saatlerde ve Napoli'ye tek başına gittiğimde ben öğretmenlik yaparken ve şehir merkezindeki bir yatırım firmasında avukat yardımcısı olarak çalışması yavaşladı. Bir şair olarak niyeti hakkında burada söyleyecek çok az şeyim olacağından endişelendim. Sonra Scott’ın eski bir kız arkadaşı bana Scott’ın bilmediğim bir şiirinden alıntı yaparak bir taziye notu gönderdi. Çizgiler o kadar iyiydi ki, yanılmış olabileceğini düşündüm, ama yanlış değerlendiren bendim. Bana kopya yapmayı teklif eden birkaç kitap uzunluğunda el yazması olduğunu söyledi.
Scott'ın yirmili yaşlarının sonlarında ve otuzlu yaşların başlarında olduğu 1980'lerde yazılan bu şiirlerin çoğu, sosyal hizmetlerde ona yazmaya daha fazla zaman veren işlerde çalışmak da iyiydi. Bildiğim 2000'li yılların şiirlerinden farklı bir anahtarda şarkı söylediler, daha araştırıcı ve metaforikti, ama belirgin bir şekilde Scott'un şiiriydi.
Sonunda hepsini, hatta üniversite şiirlerini ve makaleleri bile Massachusetts, Belmont'taki kiralık dairemizin bodrumundaki plastik dosya kutularında buldum. Bu kitap büyüdü ve bir şair olarak Scott’ın gelişimi hakkında bilmediğim çok şey öğrendim.
*
Scott, Mayıs 1977'de Harvard'daki son atölye dersinin öğretmeni Jane Shore'a 'Snodgrass'tan sadelik, Hugo'dan cesaret, Lowell ve Bidart'tan felsefe ve dördünün hepsinden otobiyografiye bağlılık alıyorum' diye yazmıştı. Profesörlerinin MFA için devam etmesini istemesine rağmen hiç almamış. Sömestr sonunda teslim ettiği altı şiire ekli bir mektupta, 'nereden geldiğimi size bildirmek için biraz umursamaz bir teori' önerdi.
Scott, çalışmalarımdaki iki derin 'ancak çelişkili etkileri' uzlaştırmak için çalıştığını söyledi. Birincisi, 'bana bir hayatın, kendimin veya başkasının düz gerçeklerinden temaları ve mesajları nasıl ayıracağımı öğreten' Lowell'dı. İkincisi Shore'un kendisiydi: “Sanırım, Lowell’ın kişisel olanı evrenselleştirme yöntemini takip etmek yerine, evrensel olanı kişiselleştirmek için, görece evrensel nesneler ve eylemler algısı yoluyla birinin hayatını ifade etmenin erdemlerini görmeme yardım etmeye çalışıyordunuz.
Lowell’in yaklaşımındaki sorun, sanatsal aşkınlığın asla tam olarak başarılamamasıdır. Sık sık bir ayağı konunun gerçekliğine sıkışmış ve yüksekliği ciddi şekilde sınırlıyor. ' Richard Hugo'nun şiirine son zamanlarda daldırıldıktan sonra Scott, 'Şu anda olmak istediğim yerin uzayda değil, yeryüzünde değil, stratosfer olduğunu keşfetmeye geldim. Aşkınlığa ve gerçeğe hiçbir şey borçlu olmadığımı hissediyorum. '
Scott’ın mektubuna ve portföyüne yanıt olarak Shore, Scott’ın ikinci sınıf öğrencisi olarak tanıtım atölyesine gittiğinden beri geldiği mesafeye hayret etti. Lowell ile çalışmadan önceki sömestr boyunca Scott’ın şiirlerinin sınıf arkadaşları tarafından nasıl 'taşlı, anlamsız bir sessizlikle karşılandığını' 'biraz acıyla' hatırladı. Şimdi 'işe girdiğinde herkesi ne kadar heyecanlandırdığını - sınıftaki en iyi tartışmalardan bazıları ve en anlayışlı, şiirlerinden çıktı' diye gözlemledi.
Arada, Scott’ın üniversite transkriptinden öğrendim, başka bir Harvard fakültesi şairi olan Robert B. Shaw ile atölye çalışmaları ve bağımsız çalışmalar, David Perkins ile modern şiir dersleri ve Heather McClave ile uzun şiir dersleri vardı. Ve geniş okuma - Shore, Scott'ın 'baştan sona bir şair görme, bazı şairleri sizin gibi sevme ve çalışmalarından olabildiğince çok şey öğrenme' eğilimine hayran kaldı - Pazartesi gecesi Blacksmith House şiir okumalarına, öğleden sonraları katılımla artırıldı Grolier Poetry Book Shop'ta gezinmek ve Harvard'ın Woodberry Poetry Room'da kayıtları dinlemek. Cambridge'in 1970'lerde genç bir şair için sunduğu tüm zenginliklerden yararlandı.Richard Hugo’nun Devam Edeceğinden Emin Olmak son haftalarında sık sık elinde ve okuma koltuğunun yanındaydı.
Scott'ın, Elizabeth Bishop’un şiir yazma sınıfında ve Robert Fitzgerald’ın mezuniyet düzeyindeki çeşitlendirme seminerinde son yılını kazanmasının neden koltukları bıraktığını sık sık merak ettim, bu dersler Harvard'daki birçok öğrenci şair için etkili oldu. Şimdi Scott'ın yönünü o zamanlar çoğumuzdan çok daha iyi bildiğini görebiliyordum. Kendine ait bir mısrayı tarayabilse de (1975 sonbaharından itibaren 'günah günah olduğunda ve daha az iyi olmadığında' bir şiir açtı) veya başka bir şairin şiirini içsel kafiye ile oynamayı sevse de, dışarı çıkmanın daha fazla olduğunu biliyordu. İngilizce veya klasik şiir formlarında alıştırmalar onun vizyonunu desteklemeyecektir.
Serbest iambler onun alışılmış ölçütü haline geldi, ama Yeni Biçimciliğe doğru hareketi sezdi ve direndi. Scott, Jane Shore'a yazdığı mektubunda, 'Şu anki şair kuşağının Plath, Berryman ve Sexton'ın mezarlarından korktuğunu, doğrudan iç gözlemin ölümcül tehlikelerini riske atmaya isteksiz olduğunu düşünüyorum, bu yüzden bunun değersiz olduğunu' yazdı. 21 yaşında şaka yaptı: 'İç geçirip hıçkıra hıçkıra ağlayan itirafçılığım, yaşlılığımda daha eğik bir açıya sahip olsa da, kendimi hâlâ otobiyografik şiir ilkelerine adadım, en önemlisi de her şeye bir otobiyografinin gömülü olduğu fikri. Sanat eseri. Bu her zaman doğru olduğu için, o otobiyografiyi sanat eserinin asıl odağı haline getirmeye yönelik her becerikli girişim geçerlidir. '
Profesörü Robert B. Shaw'un belirttiği gibi, Scott, sınıf için gereken sayıda şiirden çok daha fazlasını sunarak, zaten 'aşırı derecede üretkendi'. Bir MFA programı, Scott'ın anayasal olarak xiulian uygulamaya karşı olduğu edebiyat dünyasındaki bağlantıları dışında, daha önce keşfetmediği ne verebilirdi? Scott, bunun yerine, şiirde bir ömür boyu ona hizmet eden bir estetik ve uygulama geliştirdi.
Snodgrass'ı bırakın ve Philip Levine'i 1977 listesine ekleyin ve Scott'ın tüm yetişkin hayatı boyunca sevdiği, onlardan öğrendiği, okuduğu ve yeniden okuduğu 'belirli şairler' var. Hugo’nun Devam Edeceğinden Emin Olmak son haftalarında sık sık elinde ve her zaman Levine’in ölümünden sonra yazı koleksiyonu ile birlikte okuma koltuğunun yanındaydı Kayıp Şairlerim ve Lowell’in yeni yayımlanan Seçilmiş Şiirler . Frank Bidart's Yarım ışık Daha çok Levine ve Hugo'ya öldüğü yatağın yanındaki küçük bir koleksiyonda katıldı.
*
Scott, benimle edebiyat festivallerine seyahat edemeyecek kadar okumaya ve kitap partilerine gidemeyecek kadar hasta oluyordu. Arkadaşlarımın çoğu onunla hiç tanışmadı ve tanışanların bazılarının eş için yayınlanmamış bir şair seçtiğimde şaşkın olduğunu biliyorum. Bu insanları, Massachusetts Piskoposluk Piskoposluğu Kilise Evi Derneği'nin İcra Direktörü Gene Boehne tarafından yazılan Scott’ın kalıcı üniversite dosyasındaki 1980 tarihli bir tavsiye mektubuna yönlendiriyorum: “Scott, arayış içinde ve hassas bir kulakla dinliyor. Sorumlu bir şekilde seviyor, çok oynuyor ve niyet ve doğası gereği yaratıcı. '
Boehne, büyüdüğü kilisenin gençlik sosyal yardım programlarında çeşitli roller üstlenirken, Boehne, yaklaşık on yıl boyunca 'arkadaşım' olarak adlandırdığı Scott'la çalıştı ve ardından çalıştı. Boehne, Scott’ın 'duyguları ve düşünmeyi bütünleştirme konusundaki farklı yeteneğine' hayran kaldı ve yanlışlıkla Elizabeth Bishop’un şiir tanımını yeniden üretti: 'kişinin duygularıyla düşünme biçimi.'
Ve elbette Boehne, Scott'ın 'biraz şair, bilirsiniz, idealist değil, umursayın, belki de nedeni budur' demekten vazgeçemezdi. Her neyse, onu gerçekten kim olduğu, bir arkadaşı, çalışkan ve Coca-Cola reklamlarında bulduğunuzdan daha fazla anlam isteyen biri olarak önemseyen insanlar. '
Boehne, Scott'ı, benim dokunuşumu kaybettiğim bir zamanda, 1988 tarihli bir el yazmasından burada seçilen şiirleri yazarken tanıyordu. Atget's Light. Scott, bu yıllarda iç gözlemin hangi tehlikelerine cesaret etmeyi istiyordu? Scott yakışıklıydı ve kız arkadaş sıkıntısı yoktu. Güzel ama sorunlu kadınlara, belki de bir çocukluk felaketinin mirasına çekildi: babasının aileyi terk etmesi, Scott ve iki kız kardeşini bir süreliğine depresyon nedeniyle hastaneye kaldırılan annelerinin bakımına bıraktı.
Şiirlerinde Atget’ın Işığı , Scott hem erkeklerin -babası, büyükbabası, büyük-büyükbabası- tekrar tekrar firar ettiği bir aile geçmişini araştırıyor ve kendi bazen beceriksiz, sık sık yanlış anlaşılan, ancak rekoru düzeltmek için kurtarıcıyı oynamak yerine 'sorumlu bir şekilde sevme' çabalarından asla vazgeçmedi. kınama. Açık kalbi onu savunmasız bıraktı ve aşk şiirlerinin çoğu zarafet, özlem kokuları. Babasının ayrılışı reddedilmiş gibiydi. Sevginin aniden geri çekilmesi, sevginin yitirilmesi kaderi mi olur?
Bu şiirlerin manzarası genellikle Boston'daki Charlestown'dur - 'moda olmadan önce,' derdi Scott, annesinin terk ettiği yere sığındığı, banliyö yumuşaklığında büyütülmüş çocukları büyüdüğü sert kenarlı mahalleye geri getirdiği yer. . Ve Scott'ın yirmili yaşlarının çoğunda ve otuzlu yaşlarının başında yaşadığı, Somerville Gençlik Programı için çalıştığı ve daha sonra akıl sağlığı yardımcısı olarak McLean Hastanesinde işe gidip geldiği Somerville yakınında. Gene Boehne ile (kadın arkadaşlığı olmadan) Midwest'e kilise işi için seyahat etti ve bir keresinde Güneybatı'yı yeni bir aşkla denedi; şiirlerinden bazıları da batıya doğru yol aldı.Scott’ın şiirleri kendini memnun etmek için yazarken, şiir için yazarken daha karmaşık ve kendinden emin hale geldi. . .
Ancak geri dönüş, ister bellekte ister gerçekte, Scott’ın teması, kaçış değil. Yarattığı zarara rağmen, Boston'dan daha çok sevdiği bir şehir bulamadı. Geç dönem şiirlerinin çoğunun geçtiği bir başka zorlu şehir bölgesi olan Napoli'ye olan sevgisine ilham veren Boston'du, aynı zamanda Charlestown'a en yakın Boston mahallesi olan North End'e yerleşen Bostonlu İtalyanların limanıydı.
Sevgiye dönüş, Scott’ın 1980’ler ve hayatı boyunca yazdığı bir başka temadır. Bana Lowell’in şiirinin ilk mısrası olan 'Obit' eksi 'hayır' ı reddeden: 'Aşkımız kader çarkına geri dönecek.'
*
Bodrum dosyalarından birinde, Scott'ın 1970'lerin sonlarında ve 80'lerin başlarında edebiyat dergilerinden aldığı bir demet ret kâğıdı buldum. Plowshares, AGNI, Ohio Review, Antaeus, Poetry Northwest, Ironwood , Chowder İncelemesi ve daha fazlası - bazıları 'tekrar deneyin' çağrısı yapan el yazısıyla yazılmış postscript'lerle, diğerleri ise yayının ayakta kalmasına yardımcı olmak için abone olmayı veya bağışta bulunmayı rica ediyor. Kitap yayınını içeren Grolier Şiir Ödülü jüri üyelerinden 1982 kartıyla sona erdiler - 'Adınız yukarıdakilerden biri değilse, önümüzdeki yıl yazınıza tekrar gireceğinizi umuyoruz.'
Scott o yılın iki kazananından biri değildi, ancak Grolier’ın sahibi Louisa Solano bir not eklemişti: 'msn. 271 başvuru arasında ilk on finalist arasında yer aldı. '
Keşke Scott'a şiirlerini o anda göndermeyi neden bıraktığını sorabilseydim. Ama artık önemi yok. Karar en iyisi gibi görünüyor: şiirleri daha iyi hale geldi. Yazar olarak bu benim deneyimim değildi. Scott gibi üniversiteden sonra artık yazı dersi almasam da artımlı yayın yoluyla bir eğitim aldım. Dergilerde ve ardından yayınevlerinde birlikte çalıştığım editörlerin tavsiyeleri bana nasıl iletişim kuracağımı öğrenmem gerektiğini öğretti; Sözlerimin bir dinleyiciye ulaştığı hissi bana baskı yapmam için güven verdi.
Ancak Scott’ın şiirleri, kendisini memnun etmek için yazarken, şiir için yazarken, belki de seçtiği akıl hocası şairleriyle tek taraflı bir diyalog halinde yazarken daha karmaşık ve kendinden emin hale geldi. Ve sonra yeni milenyumda, boşanmanın ardından hızlı bir şekilde ölümcül kanser teşhisi eşzamanlı olarak görüşünü kararttı ve aşk geri döndüğünde bile onu ileri itti.
Napoliten şiirleri San Gennaro'nun Kanı ve bu cildin “Derlenmemiş” bölümündeki son şiirleri onun son yıllarından bahsediyor. Scott'ın ayrılacak kişinin kendisi olacağına dair farkındalığı, yazılarına yeni bir kontrol ve korkusuzluk getirdi. Scott ölmekten korkmadığını söyledi, sadece onsuz nasıl idare edeceğim konusunda endişeliydi.
Tekrar görüştüğümüzde ve Scott'ın hala ciddi bir şekilde yazdığını öğrendiğimde, onu bir şairin yayınlanması için bildiğim tek yolu denemesi için rahatsız ettim - bir yazı grubu, düşük ikamet süreli bir MFA programı, edebi konferanslar. Onun için onun şiirlerini - henüz bana göstermediği şiirleri - okuyucuya daha iyi getirecek onaylama olacağını düşündüğüm şeyi istedim. Scott, bundan yalnızca bu kadarını alabildi ve çok geçmeden tipik silahsızlandırıcı dürüstlüğüyle beni susturdu. 'Megan,' dedi, 'belki de en iyi olduğum şey seni sevmektir.'
Scott beni sevmekte çok iyiydi. Şiir yazmada da çok iyiydi. Scott aşk hikayemizin kendi tarafını 'Uyanma Günleri' ne yazdı. Ama en sevdiğim dizeler, ölümünden bu yana geçen aylarda bir 1982 şiirinden, 'Gökyüzü Kapandığında' birçok keşfe yol açanlar oldu. Aşık tarafından reddedilen şair, karanlık ruh haliyle alay ederek çok parlak parlayan güneşi lanetler:
Güneş telafi etmeli, göndermeli
benim titrememe ışın slaydı
kollar ve başka bir kıtayı yener
kuraklığa. Sonra keserdim
yörünge dizgileri ve dünya
bizi daha iyi yıldızlara götürürdü.
İşte Scott'ın, beş yıl önce Jane Shore'a yazdığı mektubunda, gerçeklerle birlikte öngördüğünü iddia ettiği aşkınlık buydu. Sevgilisinin dönüşü için gerçeklik için haykırırken bile bulmuştu:
. . . Yolu veya parkuru övün,
ışın değil, sizi geri getiren şey.
*
Scott Harney'den 'Days of Waking'
Senden önce uyandığım günleri hatırlıyorum
sadece izlemek için, senin yanında uyurken
Güneş belinizin vadisinde havuz yapmaya başlar
hayal ettiğim gibi bir manzara
Sen geldin ve henüz görmem gerekiyordu:
Kaliforniya, hala tüm rüya gibi korkunç manzaralar
gri New England zihnimde, şeyler
çiftçilerin kasalarına yapıştırılan etiketler: Görev zili
veya Batıya Ho taranmış ürünler
otsuz toprağın yamaçlarında mükemmel sıralar halinde.
Bir süre sonra ölüler arasında uyandım
Los Angeles'ın engebeli kenarında, merak ediyorum
neredeydin, neredeydim ve ne anlama geliyor
perdeye tırmanan tek bir hamamböceği
Motel Mariposa'da atlamaya cesaret edemedi
bir kıvrımdan diğerine ve bir an için
Birlikte gezdiğim kadın sendin
Ama vadisinde güneş yoktu, bu yüzden tek seçeneğimiz
Tijuana'ydı, çocuklara baktığım yer
ona bakan, çünkü kendimi öyle hissettim
tavır almak, başka hiçbir şey yok
eski chevys arasında yapılacak, açık eller.
Bordo üzerinde altın fleurs-de-lis odasında,
Bir yargıcın önünde uyandım ve konuşmasına izin verdim
beni bir başkasıyla evlendiren sözler. Ekim ayıydı
sıcak ama fırtınalı ve tatlı çürümenin kokusunu alabiliyordum
sokakta ıslak yapraklar, ama ödediğim çocuk
biraz kolay Mendelssohn oynamak için yüz dolar,
biraz hafif Chopin, sadece durmadı.
Balayımızdaki Sonoma Vadisi'nde neredeyse
Görünüşe göre, belli bir ışık altında, etiketler onu doğru gösteriyordu.
Kısa bir süre önce, uykudan tekrar uyandım
uyuduğum banliyö oturma odasında
her şansım, bir adamın üç hafta yapabileceği gibi
karısı dışarı çıktıktan sonra. Mırıldanan TV
hala uyumam için gözlerimi açtım ve sen
30 saniyelik bir röportajın sonunda oradaydı,
Basınla tanışmaya gelen bir melek gibi.
Söylediğin bir kelimeyi hatırlamıyorum ama içinden
açık pencere, rüzgarda çocukların bağırışları
yüksek meleklerin borazan sesleri gibi geliyordu.
Elliinci yılımın ilk sabahında uyandım
yine seninle, gün ışığı belinde beşik
cennetin parıltısı değil, hatta Kaliforniya
Beni karanlıktan uzak tutacak kadar
__________________________________
Nereden San Gennaro'nun Kanı Scott Harney tarafından.Yayıncının izni ile kullanılır,Okçu Basın. Giriş telif hakkı 2020, Megan Marshall.