Onarıcı adalet, suç ve etkileriyle başa çıkmak için geleneksel Amerika Birleşik Devletleri'nde bulunandan farklı bir yaklaşım yaratan bir dizi ilke ve uygulamadır. ceza adalet sistemi. Onarıcı adalet yaklaşımının kalbi, birbiriyle bağlantılı tüm taraflar arasında düzenlenen yüz yüze toplantılardır. Mağdurlar, suçlular ve aileleri de dahil olmak üzere bir suça ve mahkeme emriyle mali tazminata. Olanlarla ilgili deneyimlerini açıkça paylaşarak, tüm taraflar, suçlunun suçlarından kaynaklanan zararı onarmak için neler yapabileceği konusunda anlaşmaya çalışır. Bu, failden mağdura bir para ödemesini (tazminat veya tazminat) içerebilir, özür dileme ve diğer düzeltmeler ve etkilenenleri tazmin etmek ve suçlunun geleceğe zarar vermesini önlemek için diğer eylemler zarar.
Tanım ve Tarihçe
Onarıcı adalet, bir suçun mağdurları üzerindeki zararlı etkisini değerlendirmeye ve ne olabileceğini belirlemeye çalışır. zarara neden olan kişi veya kişileri sorumlu tutarken, bu zararı en iyi şekilde onarmak için yapılır. hareketler. Suçlular için hesap verebilirlik, sorumluluğu kabul etmeyi ve mağdura verilen zararı onarmak için harekete geçmeyi gerektirir. Onarıcı adalet, bir suçu basitçe bir kuralın veya yasanın ihlali olarak görmek yerine, suçu insanların ve ilişkilerin ihlali olarak görür.toplumsal düzen. Onarıcı adalet, geleneksel ceza adaleti sisteminde insanlar tarafından sıkça yaşanan insanlıktan çıkarmayı ele almaya çalışır.
Onarıcı adaletin en önemli öncelikleri, ilk önce bu tür olaylardan zarar görmüş kişilere yardım etmek ve onları iyileştirmektir. suç veya toplumsal yanlış yapma ve ikinci olarak -mümkün olduğu ölçüde- toplum içindeki ilişkileri yeniden tesis etmek. toplum.
Ondokuzuncu yüzyılın ilk yarısında yazılı kaynaklarda ilk kez yer aldıktan sonra, "onarıcı adalet" teriminin modern kullanımı 1977'de psikolog Albert Eglash tarafından tanıtıldı. 1950'lerden beri hapsedilen insanları inceleyen Eglash, adalete karşı hakim olan üç yaklaşımı tanımladı:
- Suçluların cezalandırılmasına dayanan “cezalandırıcı adalet”;
- “dağıtım adaleti”, suçluların adil bir şekilde tedavi edilmesini içerir; ve
- “Onarıcı adalet”, mağdurlardan ve suçlulardan gelen girdilerin değerlendirilmesinden sonra tazminata dayanır.
1990'da Amerikalı kriminolog Howard Zehr, kesin bir yargıyı dile getiren ilk kişilerden biri oldu. Çığır açan Değişen Mercekler – Suç İçin Yeni Bir Odaklanma adlı kitabında onarıcı adalet teorisi ve Adalet. Başlık, suç ve adalete bakmak için alternatif bir çerçeve veya yeni bir mercek sağlamaya atıfta bulunuyor. Zehr, suçları devlete karşı işlenen suçlar olarak ele alan “cezalandırıcı adalet”i, suçun insanların ve ilişkilerin ihlali olarak görüldüğü onarıcı adaletle karşılaştırır.
2005 yılına gelindiğinde, "onarıcı adalet" ifadesi, "polis memurları, hakimler, öğretmenler, politikacılar, çocuk adalet kurumları, mağdur destek grupları, aborjin yaşlılar ve anneler ve babalar” diye yazıyor Profesör Mark Umbreit. "Onarıcı adalet, şiddeti, topluluk düşüşünü ve korku temelli tepkileri kopuk ilişkilerin göstergeleri olarak görür. Çatışma, suç ve mağduriyetle ilgili zararı onarmak için onarıcı çözümlerin kullanılması gibi farklı bir yanıt sunar."
Suçun bireysel mağdurlar üzerindeki etkilerinin yanı sıra, onarıcı adalet çerçevesi, büyük sosyal adaletsizliğin ve yerliler gibi gruplara kötü muamelenin etkileriyle başa çıkmak için halklar. Howard Zehr'e göre, "İki kişi bu alandaki uygulamalara çok özel ve derin katkılarda bulundu: Birinci Milletler Kanada ve ABD halkı ve Yeni Zelanda Maorileri.” Bu durumlarda onarıcı adalet, “değerlerin ve Gelenekleri “çoğunlukla Batılı sömürgeciler tarafından göz ardı edilen ve bastırılan” birçok yerli grubun özelliği olan uygulamalar. yetkiler.”
Sonunda, modern onarıcı adalet, mağdurlarla birlikte bakım topluluklarını da kapsayacak şekilde genişledi. ve suçluların aileleri ve arkadaşları, konferanslar ve konferanslar olarak adlandırılan işbirlikçi süreçlere katılan çevreler. Konferans, ek destekçiler dahil ederek mağdur ve fail arasındaki güç dengesizliklerini giderir.
Bugün, onarıcı adaletin en görünür uygulamaları, tarihsel sosyal adaletsizliğin mağdurlarına parasal tazminat ödenmesine odaklanmaktadır.
Örneğin, köleleştirilmiş erkek ve kadınlara -ve daha sonra onların soyundan gelenlere- tazminat ödenmesini talep eden çağrılar, dönemin sona ermesinden bu yana çeşitli şekillerde yapılmıştır. İç savaş. Ancak, bu talepler federal hükümet tarafından hiçbir zaman önemli bir şekilde karşılanmadı.
1865 yılında Birlik Maj. Gen. William T. Sherman Konfederasyon toprak sahiplerinden el konulan toprakların 40 dönümlük kısımlara bölünmesini ve özgürleşmiş Siyah ailelere dağıtılmasını emretti. Cumhurbaşkanı suikastının ardından Abraham Lincoln, ancak, emir veren “40 dönüm ve bir katır” yeni Başkan tarafından hızla feshedildi Andrew Johnson. Arazinin çoğunluğu beyaz toprak sahiplerine iade edildi.
Ancak, Amerikalılar daha önce tarihsel adaletsizlikler için tazminat aldılar. Örnekler arasında II. Dünya Savaşı sırasında tutuklu bulunan Japon-Amerikalılar; Chicago'da polis tacizlerinden kurtulanlar; kurbanları zorla sterilizasyon; ve siyah kurbanlar 1921 Tulsa Yarışı Katliamı.
Sonrasında Dünya Savaşı IIKongre, Amerika Birleşik Devletleri tarafından ele geçirilen topraklar için federal olarak tanınan herhangi bir Kızılderili kabilesinin üyelerine tazminat ödemek üzere Kızılderili Talepleri Komisyonunu kurdu.
Grubun misyonu, yazılı kayıtların olmaması, tarım için araziye değer biçmekte yaşanan zorluklar nedeniyle karmaşıktı. üretkenlik veya dini önem ve on yıllardan veya bir yüzyıldan fazla bir süredir sınırların ve mülkiyetin belirlenmesiyle ilgili sorunlar, daha erken. Sonuçlar Yerli Amerikalılar için hayal kırıklığı yarattı. Komisyon, 1978'de feshedildiği sırada Amerika Birleşik Devletleri'ndeki her bir Kızılderili için 1.000 dolardan az olan yaklaşık 1,3 milyar dolar ödedi.
Kongre, 40 yıl arayla farklı zamanlarda, II. toplama kampları. 1948 tarihli Japon Amerikan Tahliye Talepleri Yasası, kaybettikleri gerçek ve kişisel mülkler için tazminat teklif etti. 26.000 davacıya yaklaşık 37 milyon dolar ödendi. Ancak kaybedilen özgürlükler veya ihlal edilen haklar için herhangi bir düzenleme yapılmadı. Bu, 1988'de Kongre'nin bir özür uzatmak ve gözaltından kurtulan her Japon-Amerikalıya 20.000 dolar ödemek için oy kullandığı zaman geldi. Sonunda 82.219 hak sahibine 1,6 milyar dolardan fazla ödeme yapıldı.
Teoriyi Anlamak
Onarıcı adalet süreçlerinin sonuçları, hem zararı gidermeyi hem de suçun nedenlerini ele alırken, failin yeniden suç işleme olasılığını azaltır. Onarıcı adalet, yalnızca verilen cezanın ciddiyetine odaklanmak yerine, sonuçlarını zararın ne kadar başarılı bir şekilde onarıldığına göre ölçer.
Onarıcı adalet, suçludan ziyade bir suçtan en doğrudan etkilenenlere (kurbanlar ve hayatta kalanlar) odaklanır. Onarıcı adalet sürecinde, mağdurlar geleneksel sisteme göre daha tam olarak katılmaya yetkilidir. Bu şekilde suç mağdurlarının yaşadıkları zararı tam olarak ifade etme imkânı, tam olarak karar verme sürecine katılım ve toplumdan gelen destek, ciddi bir travmanın ardından iyileşmeye yardımcı olur. suç.
Onarıcı adaletin tanınmış bir kurucu babası olan Howard Zehr'e göre, kavram üç sütuna dayanmaktadır:
Zararlar ve ihtiyaçlar, işleri yoluna koyma zorunluluğu, ve paydaşların katılımı.
Diğer bir deyişle:
- Herkes için ve herkes için empati. Bir mağdura - ve muhtemelen daha geniş bir topluluğa - zarar verilirken, ayrıca sanığa geçmişte verilen zararlar da olmuştur ve bu zarar onun kendisinde bir faktör olabilir. davranış.
- Mırıldanan bir "özür dilerim" yeterli değil. Sanığın işlenen yanlışı bir şekilde düzeltmesine yardımcı olan, denetlenen bir süreç olmalıdır.
- Herkes iyileşmeye katılır. Gerçekten ilerlemek ve bir etki yaratmak için tüm taraflarla (kurban, suçlu ve hatta toplum) bir diyalog içermelidir.
Onarıcı Adalet Başarılı mı?
Onarıcı adaletin kullanımı, 1990'lardan bu yana dünya çapında bir büyüme gördü ve sonuçlarının olumlu olduğunu gösteriyor. Pensilvanya Üniversitesi tarafından 2007'de yürütülen bir araştırma, geleneksel adalet sağlama yöntemlerine göre daha yüksek bir mağdur memnuniyeti ve suçlu sorumluluğu oranına sahip olduğunu buldu. Rapora göre onarıcı adalet uygulamaları:
- bazı suçlular için mükerrer suçları önemli ölçüde azalttı, ancak hepsi değil;
- geleneksel ceza adaletinin aksine adalete teslim edilen suçların sayısını en az iki katına çıkardı;
- 5 suç mağdurlarının travma sonrası stres belirtilerinin ortaya çıkması ve ilgili maliyetlerin azaltılması;
- hem mağdurlara hem de suçlulara geleneksel ceza adaletinden daha fazla adalet tatmini sağladı;
- suç mağdurlarının suçlularına karşı şiddetli intikam alma arzusunu azalttı;
- ceza adaletinin maliyetlerini azalttı; ve
- tekrar suç işlemeyi tek başına hapishaneden daha fazla azalttı.
Raporun vurguladığı gibi, “Geleneksel adaletin klasik yanlış varsayımı, suçluları sanki aramızda yaşamak için hapishaneden hiç dönmeyeceklermiş gibi cezalandırmaktır. Ancak nadir istisnalar dışında hepsi geri gelir. Bunu yaptıklarında, topluma daha fazla zarar vermemeleri için onlara güveniyoruz.”
Raporda, "Kanıtlar, [onarıcı adaletin] ceza adaleti sisteminin mevcut sorunlarının çoğunu ele almak için umut verici bir strateji olduğunu açıkça gösteriyor" dedi. "Daha da önemlisi, şimdiye kadar sonuçların açıkça ima ettiği daha fazla testle, titiz testlere tabi tutulmuş bir stratejidir."
Uygulamalar ve Uygulama
Amerika Birleşik Devletleri dışında, dünyanın çeşitli ülkeleri onarıcı adalet programlarını deniyor. Özellikle Kuzey Amerika'da bu programlar, benzer geleneklerden esinlenmiştir. Yüzyıllar önce Yerli Amerikalılar ve Inuit ve Métis gibi First Nations grupları tarafından geliştirildi. Kanada. Yerli kültürlerde onarıcı adalet teorisi, Afrika ve Pasifik Kıyıları bölgesi gibi yerlerde de kabul görüyor. Deneysel onarıcı adalet programları Latin Amerika, Orta Doğu ve Asya'da da test edilmiştir.
Halihazırda, daha popüler ve başarılı onarıcı adalet programlarının çoğu, çocuk suçluları ve aile hizmetlerini içeren davalarla ilgilenmektedir. Bu programları kullanan yargı bölgeleri, bu programları yalnızca mağdurların ve suçluların ilerlemelerine izin vermede değil, aynı zamanda ayrıca her iki tarafın da mali tazminat veya topluluk gibi uygun tazminat sağlayan bir değişiklik süreci üzerinde anlaşmalarına izin vererek hizmet.
5Kuzey Amerika'da onarıcı adaletin büyümesi, kendini bu adalet yaklaşımına adamış sivil toplum kuruluşları (STK'lar) tarafından kolaylaştırılmıştır. Ulusal Topluluk ve Onarıcı Adalet Birliği ve Ulusal Çocuk Adalet Ağıgibi akademik merkezlerin kurulmasıyla da Adalet ve Barış İnşası Merkezi Virginia'daki Eastern Mennonite Üniversitesi'nde ve Minnesota Üniversitesi'nde Onarıcı Adalet ve Barış Yapma Merkezi.
Ekim 2018'de, Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi, üye devletlere “potansiyelini tanıyan bir tavsiye” kabul etti. ceza adaleti sistemleri açısından onarıcı adaleti kullanmanın yararları” ve üye devletleri “onarıcı adalet sistemlerini geliştirmeleri ve kullanmaları” konusunda teşvik etmiştir. adalet."
Uygulamalar
Ceza davalarında, tipik onarıcı adalet süreçleri, mağdurların suç hakkında tanıklık etmelerine izin verir ve onları teşvik eder. hayatlarını etkilemek, olayla ilgili soruların yanıtlarını almak ve suçlunun tutulmasına katılmak sorumlu. Suçluların suçun neden meydana geldiğini ve hayatlarını nasıl etkilediğini açıklamalarına izin verilir. Suçlulara da bir fırsat verilir - mağduru doğrudan kabul edilebilir bir şekilde tazmin etme. Ceza davalarında, bu tazminat para, toplum hizmeti, tekrar suç işlemeyi önlemek için eğitim veya kişisel bir pişmanlık ifadesi içerebilir.
Mahkeme salonu sürecinde ulaşılması amaçlanan prosedür adaleti, onarıcı adalet uygulamaları, üzerinde anlaşmaya varılmış bir iade planı oluşturduktan sonra savunma pazarlığı veya suçlamaların reddedilmesi gibi duruşma öncesi saptırmayı kullanabilir. Ciddi bir suç durumunda, diğer tazminat biçimlerinden önce bir ceza verilebilir.
Etkilenen topluluk içinde ilgili kişiler, suçun deneyimini ve etkisini değerlendirmek için ilgili tüm taraflarla görüşür. Suçlular, tercihen mümkün olana kadar mağdurların deneyimlerini dinler. empati kurmak deneyim ile. Sonra kendi deneyimlerinden, örneğin suçu işlemeye nasıl karar verdiklerinden bahsederler. Gelecekte meydana gelebilecek olayların önlenmesi ve failin zarar görenlerin zararını gidermesi için bir plan yapılır. Topluluk üyeleri, suçluyu/failleri onaylanmış iade planına uymaktan sorumlu tutar.
Kuzey Amerika'da, Yerli gruplar hem mağdurlar hem de suçlular, özellikle de olaya dahil olan gençler için daha fazla topluluk desteği oluşturmaya çalışmak için onarıcı adalet sürecini kullanıyor. Örneğin, Kanada'daki bir Mohawk rezervi olan Kahnawake'de ve Güney Dakota'daki Oglala Lakota Ulusu'nun Pine Ridge Indian Reservation'da farklı programlar yürütülmektedir.
eleştiriler
Onarıcı adalet, hem mağdurların hem de suçluların yasal haklarını ve çözüm yollarını aşındırdığı için eleştirilmiştir; suçu, özellikle kadına yönelik şiddeti önemsizleştirmek için; mağdurları ve suçluları gerçek anlamda “restore edememek” için; uyanıklığa yol açtığı için; ve Kuzey Amerika'da geleneksel olarak "adalet" olarak düşünülen şeyle sonuçlanmadığı için.
Bununla birlikte, onarıcı adalet süreçlerine en sık atıfta bulunulan eleştiri, ciddi cezai meseleleri ele almanın bir yolu olarak mağdurdan özür dileme konusundaki şüphecilikten kaynaklanmaktadır. Bazen bunun basitçe “cinayetten kurtulmanın” bir yolu olabileceği algısı vardır.
Onarıcı adaletin başarabileceklerinin sınırları vardır. Büyük bir örnek şiddet suçları durumunda yatmaktadır. Bu, koşullara bağlı olarak gerçeklerin ve duyguların çok hızlı bir şekilde karmaşık hale gelebileceği bir alandır. Yüz yüze görüşmeler söz konusu olduğunda, yakından takip edilseler bile, iletişimin kesintiye uğraması ve mağdurda ek duygusal veya zihinsel travmaya neden olma olasılığı vardır. Yetersiz eğitimli veya deneyimsiz kolaylaştırıcılar, mağdur-fail arabuluculuğunun veya aile grubu konferanslarının başarısız olmasına neden olabilir. Kötü kolaylaştırma bu nedenle tarafların birbirini kötüye kullanmasına yol açabilir.
Mağdur ve failin birbirini tanıdığı şiddet içeren bir suç durumunda - örneğin aile içi istismar davalarında olduğu gibi - mağdurlar faille daha fazla temastan korkabilirler. Tekrarlanan şiddet vakalarında, zehirli bir mağdur-fail ilişkisini koruma girişimleri, potansiyel olarak yararlı olmaktan daha tehlikeli olabilir.
Onarıcı adalet, suçlunun pişmanlık duyduğunu ve düzeltmeye istekli olduğunu varsaydığı için de eleştirilir - ki bu her zaman doğru değildir. Fail gerçekten pişman olsa bile, mağdurun özür dilemeye açık olacağının garantisi yoktur. Bunun yerine, mağdur veya mağdurlar, faili ters etki yapacak şekilde sorgulayabilir.
Mülkiyet suçları gibi küçük suçlarda, onarıcı adalet girişimleri bazen bir suçlunun daha hafif bir ceza almasına veya sabıka kaydından tamamen kaçınmasına yol açabilir. Bunun “adalet” olup olmadığı duruma göre değişebilir.
Son olarak, onarıcı adalet, her zaman böyle olmadığı halde, herkese ahlaki açıdan sorumlu bir birey olarak davrandığı için eleştirilir. Bazı insanlar ahlaki olarak sorumlu değildir, pişmanlık duymaz veya empati hissetme (veya hissetmeye istekli) değildir ve onarıcı süreç bunu açıklamayabilir.
Kaynaklar
- Zehr, Howard. “Değişen Lensler: Suç ve Adalet için Yeni Bir Odak.” Herald Press, 30 Haziran 2003, ISBN-10: 0836135121.
- Umbreit, Mark, Doktora. “Onarıcı Adalet Diyaloğu: Araştırma ve Uygulama için Temel Bir Kılavuz.” Springer Yayıncılık Şirketi, 22 Haziran 2010, ISBN-10: 0826122582.
- Johnstone, Gerry. “Onarıcı Adaletin El Kitabı.” Willan (23 Şubat 2011), ISBN-10: 1843921502.
- Sherman, Lawrence W. & Strang Heather. “Onarıcı Adalet: Kanıt.” Pensilvanya Üniversitesi, 2007. https://www.iirp.edu/pdf/RJ_full_report.pdf.
- Shank, Gregory; Paul Takagi (2004). “Onarıcı Adaletin Eleştirisi.Sosyal Adalet, Cilt. 31, No. 3 (97).
öne çıkan video