Afganistan'ın batısındaki Herat kenti yakınlarında bulunan Şakrak e Sabz mülteci kampında yaşayan Nazenin'in annesi "Oğlumun acısı katlanılmazdı. Yüzüne baktığımda, parayı almam gerektiğini düşündüm. Nazenin'in babası isteksizdi ama onu kızımız karşılığında parayı alması için ikna ettim." diyor.
Nazenin'in anne ve babasının üçü kız, dördü erkek yedi çocukları var. Hiç okula gitmemişler ve okuma yazma bilmiyorlar. Paraları ve işleri yok.
BBC Dünya Servisi'nden İnayetulhak Yasini, anne ve babayla kızlarını satma kararlarını konuştu.
PİŞMANLIK
Nazenin'in babası "Oğlumuz dört yaşından bu yana epilepsi hastasıydı ve tedavisine verecek paramız yoktu." diyor.
Aile, oğullarını kurtarmak için çaresiz kalınca, kızlarını satmaya karar verdi.
Anne "Parayı aldım ve en büyük çocuğum Nazenin'i evlendirmeyi kabul ettim. Parayı oğlumun tedavisi için kullandım. Ama oğlum iyileşmedi, kızımı da elimde tutamadım." diyor.
Baba ise araya girip "Birisi küçük çocuğunu satarsa, elbette pişmanlık olur. Ben de pişmanım ama bir faydası yok." diye konuşuyor.