Elizabeth 1559 Dini İskan'ı, Taç ve Kilise arasında uygun bir ilişki kuracak bir Devlet Yasası olarak görmüştüm. Elizabeth, krallığında geçen on yılda din adı altında verdiği tüm hasarı umutsuzca onarmak istedi. Dini Yerleşim bir kez köken aldığında Elizabeth, yerine koyduğu her şeyi sorgulamadığı sürece tüm dini bilinçlilik özgürlüğünden oldukça memnundu.
“Ben (Elizabeth), (benim) deneklerin, inandıkları herhangi bir konuda ya da söz konusu tören meseleleri için, dışa konuşmalarında kendilerini gösterdikleri sürece, herhangi bir konuda inceleme ya da sorgulama ile rahatsız edilmeleri ya da taciz edilmeleri konusunda hiçbir anlamı ya da niyeti yoktu. sessiz ve açıkça bölge yasalarına itiraz değil. ”
Elizabeth, koyduğu 'kurallara göre oynadığı' sürece hoşgörülü olduğu için mutluydu.
Çok hızlı bir şekilde hükümdarlığı altına girdiğinde Elizabeth'in iki cephede zorluklarla karşılaştığı belli oldu - ilki, Mary I'in çalışmalarını sürdürmek isteyen zorlu Katoliklerdi ve ikincisi daha radikal bir İngiltere Kilisesi isteyenlerdi . Katolikler faaliyetleriyle ilgili olarak daha gizli olmak zorunda iken, radikalleşmiş Protestanlar için bunun tersi geçerliydi; birçoğu yalnızca Mary'nin ölümü üzerine İngiltere'ye geri döndü ve hepsi Elizabeth'ten büyük şeyler bekledi.
1563'te, Kilise'deki tüm batıl inançların kaldırılması için bastırılan bir dizi radikal makale, toplantıya dahil edildi. Dört ana talep vardı.
1) Cemaat kilisesindeki bir bakanın, Ortak Dua'yı okuduğu ve ilahi bir hizmet verdiği zaman cemaatle karşı karşıya kalması.
2) Vaftiz sırasında, bir bakanın, bir çocuğun alnındaki haç ile yalnızca batıl inanç haline getirilmesinden vazgeçmesi gerekir.
3) Cemaat sırasında diz çökemeyenlerin, yaşlı veya hasta ise bunu yapmak zorunda kalmaması gerekir.
4) Hizmet sırasında hiçbir bakan sade bir süpermarketten başka bir şey giymemelidir.
Bu talepler yalnızca bir oyla yenildi ve Elizabeth, Başpiskopos Matthew Parker'a kendisine en güçlü dilde, Kilise'nin en üstündekilerin Dini Yerleşime uymasının beklendiğini hatırlatan bir mektup göndermek zorunda kaldı. Ancak, Kraliçe'nin yaklaşımı onu Puritans olarak bilinen bir grupla çatışmaya sokmaktı. Bunlar çok güçlü Protestan inançlarına sahip olan ve herhangi bir Katolikliği ortadan kaldırmak isteyen erkeklerdi. Elizabeth, Katolikçiliğe ve Puritans'a, işlerinde incelikli ve sadık olduğu sürece, hoşgörülü olduğunu açık bir şekilde ifade etmiş olsa da, Puritans, inandıkları şeyin dışında herhangi bir hoşgörü biçimini kabul etmek istemiyordu. Onları Kraliçe ile çatışmaya sokun.
Parker, Londra'daki daha aşırı bakanların direnişine karşı geldi. Meryem'in ölümünün ve Dini İskanın hemen ardından, radikalleşmiş birçok Protestanlar, anakara Avrupa'dan İngiltere'ye geri döndü ve çoğunluğu Londra'da üslerini kurdu. Parker, giyinin dine geldiğinde hiçbir sonucu olmadığını belirten Martin Bucer'in beğenilerine yardımcı oldu. 1566'da Parker, pek çok radikallere katılacak çok şey yapan “Reklam Kitaplarını” yayımladı. Bununla birlikte, 'çoğu' herkes değildi ve Parker tarafından ele geçirilmeyenler daha radikal bir tavır aldı ve kısa sürede giydirmeler konusunun bölücü hale geleceği açıkça ortaya çıktı. Elizabeth uygunluk konusunda ısrar etti. Bu, Puritans'ın garanti edemediği bir şeydi. Oysa Elizabeth, dini normların dışında kalanların inandıklarını uygulayabileceklerini - sadece sessizce - sessiz olmaya hazırlıklı olmayan Puritans'lar olduğunu belirtti. Anahtar konulardan biri “Kelime” idi. Tanrı'nın sözü sadece vaizler tarafından yayılabilirdi - ve yaptıklarının doğası gereği, vaizlerin sessiz ve diplomatik olması beklenemezdi. Bu vaizlerin çoğu radikaldi ve faaliyetleri onları hükümetle çatışmaya soktu.
Elizabeth'e doğrudan bir meydan okuma 1570'de Cambridge ilahiyatçısı Thomas Cartwright'dan geldi. Başpiskoposlar, piskoposlar, başpiskoposlar vb. Temelli kilise hükümeti sisteminin yanlış olduğunu ve Havariler Yasası ile ilgili herhangi bir çalışmanın böyle bir yapının ortadan kaldırılması ve bir yaşlılar komitesi ile değiştirilmesi gerektiğini göstereceğini belirtti. Böyle bir fikir açıkça çok radikaldi ve Cartwright ülkeden kaçmak zorunda kaldı. Bununla birlikte, gelecekte Kilise'nin nasıl yönetilebileceğinin tohumlarını ekti.
Bazı Puritan vaizleri büyük ün kazandılar ve insanlar konuşmaları için kilometrelerce yolculuk yaptılar. Konuşmaları 'peygamberlik' olarak biliniyordu ve İsviçre'deki kantonlarda Protestanlığa dönüşen çok başarılı olan vaizlere yaptıklarını temel aldılar. Elizabeth bu vaizleri kendisine bir meydan okuma olarak gördü ve 1576'da peygamberliği bastırmak için yeni Canterbury Başpiskoposu Edmund Grindal'a emir verdi. Grindal, yaptıklarının Kilise için büyük yararı olduğuna inandığı için bunu yapmayı reddetti. Sonuç olarak askıya alındı. Elizabeth ve Puritans'ın çarpışma rotasında oldukları belli oldu.
Canterbury Başpiskoposluğunu ikna edemeyen Elizabeth, İngiltere ve Galler'deki piskoposlara doğrudan itirazda bulundu. 1577'de, kendilerine kehanetlerini bırakmaları emredildi. Piskoposlara yazdığı bir mektupta Elizabeth, “büyük suistimal” olarak peygamberliğe atıfta bulundu. Kilise Yüksek Valisi olmasına rağmen (1559 Dini Yerleşim'de belirtildiği gibi) Kraliçe kilise işlerini yerel düzeyde kontrol etmekte büyük zorluk çekmiştir. Yerel mıknatıslar günden güne çok daha fazla etkiye sahipti ve birçoğu bölgedeki halk arasında popüler olan vaizleri koruyabildi.
Londra’ya, Elizabeth’in Elizabeth Kilisesi’ne uymaya istekli ölümü üzerine geri dönenler vardı. Ama olmayan birçok kişi vardı. Çok daha radikal olan genç erkekler olma eğilimindeydiler. Marian İngiltere’den kaçmış fakat dönüşünde Protestan olan Edwin Sandys, Kilise ile çalışmaya istekliydi, bu adamları “aptal…” diye nitelendirdi; idare şekli.”
Elizabeth'e karşı olan Edmund Grindal, yerine John Whitgift tarafından Canterbury Başpiskoposu olarak atandı. Aşırı Protestanlara saldırmak için edebi yeteneğini kullanarak ismini yazmıştı. Şimdi Başpiskopos olarak, Puritan olduğu düşünülen herkese karşı büyük bir kampanya başlatmak için tam bir desteğe sahip olacağını biliyordu.
Whitgift, 'Üç Makalesini' üretti. Bir vaizde onlardan biri başarısız olursa, vaaz vermesine izin verilmedi. Makalelerin hepsi kapsamlıydı ve Yüksek Komisyon Mahkemesi onları uygulamak için kullanıldı. Komisyon önüne getirilen ve üçünü de üstlenmeye yemin edemeyen kimse bakanlığından mahrum edildi. Üç Makale, Lord Burghley'den Wiiliam Cecil, İspanyol Engizisyonuna çok benzemediği için eleştirildi - uymayacak birini yakalamak için tasarlandı. Whitgift, Üç Makale'nin tonunu yumuşatmış olsa da, sadece derecelerdeydi ve çalışmaları, Yüksek Komisyonun yasal gizliliği ile birlikte, Puritans'ı kırmak için çok şey yaptı.
Sonuç olarak, 1590'lı yıllarda daha küçük Puritan kiliseleri gelişti ve Elizabeth'in Kilisesi'nde kendilerine yer olmadığını ve Kilise'nin istedikleri gibi ıslah edilme umudunun olmadığını düşündüler. Bunlar küçük kiliselerdi ancak Elizabeth ve hükümetine hâlâ meydan okuyorlardı. 1593'te iki Puritan liderinden Barrow ve Greenwood tutuklandı ve idam edildi. Örnek, Barrow'un takipçileri ve geri kalan 'Barrowistler' için Amsterdam'a açıktı.
Elizabeth'in 1603'teki ölümüne kadar, Puritans'ın Londra'da çok az etkisi vardı, ancak yerel halk arasında hala popülerdi. James'in katılımı daha iyi bir gelecek için onlara umut verdim.List of site sources >>>