Şövalye, eski Roma'da ve daha sonra Ortaçağ döneminde Avrupa'da bir sınıfın ismidir. Haklarında edebi bir gelenek (şövalye romansları) da oluşmuştur. En tutkulu okuyucusu Don Kişot'tur ve Johan Huizinga "Ortaçağ'ın Günbatımı" isimli çalışmasında detaylı olarak ele almıştır bu edebi türü. Şovalye ise yanlış kullanımıdır, çünkü "o" değil "ö" harfi ile yazılır.
Şovale ise "ressamların resim yaparken kullandıkları ve tuvali sabitledikleri genellikle üç ayaklı, boyu ayarlanabilen sehpaya verilen isimdir. Bu amaçla kullanımı, yani şovale bu anlamıyla doğru yazımıdır.
Şövalye ise yukarıda söylediğimiz gibi özellikle Ortaçağ konulu filmlerde sıkça gördüğümüz, kaskı, zırhlı giysileri, kalkanındaki haçı, mızrağı ile gördüğümüz ve kutsal amaçlarla çarpışan savaşçıdır. Yüksek idealleri vardır, soylu bir ailenin mensubudur, mensubu olduğu tarikatımsı asker ocağında özel eğitimle yetişir. Atı, kılıcı ve mızrağı vazgeçilmezleridir.
Şövalye sözcüğünün diğer cümle içinde kullanım örnekleri:
- Şövalyeler bu tarafa doğru geliyorlar, ormanın içine saklanalım, bizi bulurlarsa sorgusuz sualsiz zindana yollarlar...
- Ben atölyeye girer girmez onu bir telaş aldı, habersiz gelmiştim çünkü; bir yerlerden bir örtü bulup buluşturdu ve şövaledeki resmin üzerini kapattı...
- Merhaba Haldun Amca, babam varsa kullanmadığınız bir şövale istiyor sizden, kendisininkini fakültede unutmuş da.
- Ah keşke olsaydı fazladan birkaç tane daha da onları da verseydim sana ama... Ama dur bakalım şurada birkaç tane daha şövale olacaktı
- Bu yaptığınız ne dine, ne imana ne de şövalyeliğe yakışır beyler, beni hemen serbest bırakın da köyüme gideyim, ben basit bir köylüyüm.
- Davranışları soylu, şövalyece idi, başını kaldırmadan, göz göze gelmemeye çalışarak konuşuyordu.
- Ben de yeni öğrendim, Avrupa Ortaçağ'ında bir sosyal sınıfın ismi imiş şövalye, derebeylik dönemlerinde kullanılırmış.
şövalye şovalye şovale