Eski işimle ilgili insanların anlamasını istediğim sekiz şey.
İnsanlar, seçkin bir liberal sanatlar üniversitesinde kabul dekanı olarak çalıştığımı öğrendiğinde, zenginler ve ünlüler, rüşvetler ve skandal, olumlu eylemin öcüleri hakkında saçmalamak istiyorlar. İnsanlar pembe dizi hikayeleri istiyor.
Nadiren, kabul sürecinin neden olduğu gibi var olduğunu, bu süreçleri şekillendiren idealleri ve değerleri ve neden düşünmeye değer olabileceklerini soruyorlar.
Aynı zamanda işin olduğundan daha fazla ve daha az ilginç olmasını istiyorlar. Karmaşık olmadan fantastik olmasını istiyorlar.
İşte bu işi yapmanın gerçekten nasıl bir şey olduğunu bilmelerini dilediğim şey.
1) Son zamanlardaki manşetlere rağmen, sistemin zengin oyununun dikkat çekici derecede sıradan olması
Zengin beyaz insanlar için olumlu eylem mekanizmaları o kadar iyi yağlanmıştır ki, çok az kişi onu adlandırmayı bilir. Süreç üniversiteden çok önce başlar: Toplumsal ve bütünseldir ve bağışlanan binalar ve ünlü ve prestijin etkisi hakkında klişe konuşmaların ötesine geçer.
Örneğin, erken karar — öğrencilerin kabul edildiklerinde katılmayı kabul ettikleri genel kabullerden aylar önce gerçekleşen bir kabul süreci — zengin beyaz öğrenciler için pek çok iyilik yaptı, herhangi bir resmi olmayan olumlu eylemden daha fazla, renkli öğrencilere veya birinci nesil üniversite öğrencilerine yardım etti. (Resmi olmayan diyorum çünkü hiçbir kabul ofisinin resmi kontenjanı yok; ırksal ve sosyoekonomik olarak çeşitli bir öğrenci topluluğu arzusu soğuk, katı rakamlardan ziyade ruhta doğrulanıyor.)
Üniversiteler, verim oranlarının tabanını garanti ettiği için erken karardan yararlanır; normal karar süreci daha tahmin edilemez. Oranı yüksek tutmayı severler, çünkü seçicilik bazı popüler sıralamalarda (ki bunlar göründükleri kadar anlamlı değildirler) statü taşır.
Erken karardan nefret ettim. Kabul ettiğimiz çoğu öğrenci, normal havuz bağlamında istisnai değildi ve çok daha yüksek bir oranda girdiler. Erken karar adayları, bunu anlayan anlayışlı özel lise danışmanlarına sahip olma eğilimindedir. Bu öğrenciler aynı zamanda kolej arayışına önde başlayan daha varlıklı ailelerden olma eğilimindedir: Bir önceki yaz kampüs ziyaretlerini karşılayabilirlerdi; mali yardım bir sorun değil, bu yüzden yardım tekliflerini beklemek zorunda değiller.
İster sınıfın en üstünde ister daha ortalarda olsunlar, kağıt üzerinde elit bir üniversitede zorlu kurslara hazır görünüyorlar.
2) Seçkin üniversiteye girişler söz konusu olduğunda, özel liseler üstün gelir
En son üniversite skandalından öğrendiğimiz gibi, gayri meşru sınav puanları ve ders dışı derslerle uydurulmuş bir profilin oluşturulması trajikomik, ancak nadirdir. Ancak seçkin danışmanlar, öğretmenler, deneme yazarları ve manipülatif bir okul profili tarafından küratörlüğünü yapılan bir hazırlık okulu adayı, daha az tepki uyandırsa da rutindir.
Özel okullar, reddedilmesi zor olan adaylar yaratır. Aday hazırlıklıdır (özel okulların derslerinin daha titiz olduğu varsayılır), nispeten yüksek bir SAT puanına sahiptir (ebeveynlerin gelirlerinin ve eğitim düzeylerinin bir yansımasıdır) ve çok daha az puanı olan danışmanlardan özenle hazırlanmış tavsiye mektuplarıyla lanse edilir. öğrenciler ve devlet okullarındaki meslektaşlarından çok daha fazla kaynak.
Harflerinde sık sık abartılı sözler geçiyordu: entelektüel olarak meraklı ; gayretli ; toplulukta bir lider ; öğrenciden bile daha iyi bir insan ; sondalama ; 25 yılda öğrettiğim en istisnai öğrenci (Bunu iki yıl içinde aynı öğretmenden üç kez gördüm). Bazı mektuplar üç sayfa koştu, devlet okuluna başvuranlar genellikle danışmanlarının onları zar zor tanıdığını açıkça gösteren bir paragraf aldı. Her iki tip de öğrencinin kampüse neler katabileceği konusunda bana pek bir şey söylemedi.
En iyi özel okulların çoğu okul profillerini manipüle eder, başvuru sahibini bağlam içine sokan bir bilgi formu (üniversiteye giden öğrenci grubunun yüzdesi, öğrenci sayısı, not ortalaması aralığı vb.). Bir kabul dekanı, sınıfın ilk yüzde 5 ila 10'unda kimin olduğunu bilecek, ancak çoğu öğrenci geniş bir blokta gruplandırılacak. Bir başvuranın ilk yüzde 10'un hemen dışında mı yoksa ortaya daha yakın mı olduğunu çoğu zaman anlayamadım.
Bazı özel okullar hiç not vermedi ve ölçülebilir herhangi bir başarının yerine basmakalıp tüyleri aldı.
3) Standartlaştırılmış testler, belirsiz hazırlık kavramı kadar ve servete bağlı olarak sorunludur.
Aday bir öğrencinin değerini nasıl tanımlamalısınız? Adayla üniversite arasında sihirli bir kimya var mı? Bir öğrenci bir üniversitenin ideallerini yansıtmalı mı? Kabul görevlileri öncelikle öz motivasyona, bağımsız düşünmeye ve yaratıcılığa değer vermeli mi? Topluma hizmet gösterdi mi?
Teorik olarak, ofisimiz yukarıdakilerin hepsinin bir karışımına değer verdi. Ancak uygulamada, standart test puanları, sınıf sıralaması ve özel eğitim (hazırlık ile değiştirilebilir) günü yönetti. Elit üniversiteler, ne kadar yüksek fikirli olursa olsun, kurumsal ruhlara ve kârlılığa sahiptir. Kar amacı gütmeyen kuruluşlar olmasına rağmen, seçkin üniversiteler sürekli gelişen bir pazarda rekabet eden işletmelerdir. Ve çoğu zaman, iddia edilen idealler, piyasayı yönlendiren her şeye arka koltukta oturacaktır. Rakipleriniz 1450'lik bir SAT medyanı ve gelen sınıflarının yüzde 60'ı liselerinin ilk yüzde 10'unda yer alıyorsa, en azından bununla eşleşmeniz gerekir.
Standart testler, üniversitenin birinci yılındaki akademik başarısı ve kalıcılığı bir yana çok az tahmin etse de, bazı insanlar hala SAT puanları ile gelecekteki kazançlar arasında bir korelasyona işaret ediyor. Ancak geliri tahmin etmek için SAT'ı kullanmak bir tavuk-yumurta bilmecesidir, çünkü aile geliri ve eğitim seviyesi SAT puanlarını çok güvenilir bir şekilde tahmin eder ve Amerika'daki sınıf hareketi çok durağandır. Kişisel veya mesleki deneyimlerimin hiçbiri, 1440'lı bir adayın 1250'li bir adaydan daha iyi bir sınıf öğrencisi veya daha değerli bir vatandaş olacağı fikrini meşrulaştırmadı.
Kabuldeki son yılım, bir adaya davranış şeklimiz kalbimi kırdı. Onunla ofisimde röportaj yaptım ve derinliği, kendini geri planda tutan mizahı, dürtüsü, olgunluğu ve eleştirel düşüncesi beni çok etkiledi. İleri dereceleri olmayan iki işçi sınıfı ebeveyni vardı ve batı Massachusetts'in ekonomik olarak bunalımlı bir bölgesinde büyüdü. Notları ve ders dışı aktiviteleri vardı, ancak puanları medyanımızın 70 puan altındaydı.
Komite oturumumuz sırasında, lehine aldığım dört oyu açıklayabilecek coşkulu bir konuşma yaptım. Bir öğrenciyi hiç bu kadar umutsuz ve hevesli bir şekilde savunmamıştım. Tam da kampüsümüze ulaşacak, hayatı boyunca eksik olduğu kaynakları sonuna kadar kullanacak, hem sosyal hem de akademik olarak katkıda bulunacak bir insandı. Ne yazık ki, beş meslektaşı hala ona karşı oy kullandı. Davası beni kapıdan görmeme yardım etti.
4) Erkekler - özellikle beyaz erkek sporcular - kadınlara göre haksız bir kabul avantajına sahiptir
Üniversitemdeki (ve birçok seçkin liberal sanat okulundaki) süreç, nitelikli kadınlara özellikle acımasızdı. Havuzda erkeklerden daha nitelikli kadınlarımız vardı; kampüste cinsiyet dengesini korumak için, birçoğu reddedildi. (İnsanların bu olumlu eylem biçimini tartıştığını nadiren duyarsınız.)
Erkeklerin - özellikle de hali vakti yerinde beyaz erkeklerin - kadınlara göre daha avantajlı olmasının başka bir nedeni daha var: atletizm. Bölüm III atletizm, ona en az ihtiyaç duyan demografi için gerileyen bir olumlu eylem sistemine izin verdi: beyaz zengin erkekler.
Elit bir liberal sanatlar okulunun güçlü bir D-III atletik programına sahip olmasının neden önemli olduğuna dair hiç kimse yeterince sağlam bir cevap veremez. Bazıları bunun öğrenci moralini yükselttiğini iddia ediyor; diğerleri, sporcuların mezuniyet sonrası (iş, hukuk) daha kazançlı alanlara girdiğini ve hatta bağış yapma olasılıklarının daha yüksek olduğunu teorize ediyor. Bazı durumlarda, daha iyi bir futbol takımının zengin bağışçıları mutlu etmesi kadar basit ve aptalca görünüyor: Diğer liberal sanatlar mezunları arasında kampüste bagaj kapağı ve su soğutucusunda övünme hakları var.
Bu sistemin en saçma yönü, ezici beyaz erkek adayları tercih etmesiydi. Gösterişli olmayan adaylar olan beyaz kadın sporcular, hala geleneksel yoldan kabul edilmek için yeterli niteliklere sahipti.
Siyah erkek sporcuları genel komiteye ertelemenin alaycı stratejisine tanık oldum, daha sonra davaları artan çeşitlilik temelinde savunuldu. Bu, düzenli komitede atlet olmayan siyah öğrencileri soyarken, daha düşük vasıflı beyaz erkekler için atletik komitede ipuçlarını kurtardı.
O zaman rahatsız ediciydi ve şimdi çıldırtıcı. Zengin, eğitimli ebeveynleri ve standartların altında akademik profilleri ve SAT puanları olan beyaz erkekler, onlara Bölüm I burslarını sağlayamayan atletik yetenekler aracılığıyla seçkin okullara arka kapıya sahipti. Takımların oynadığını görmek için para ödemek istemezsiniz, ancak bu öğrenciler daha büyük üniversitelerde gelir getiren spor takımlarına katkıda bulunuyormuş gibi kabul edildi.
5) Sıralamalar keyfi, yanıltıcı ve zehirlidir
Pozisyonuna değer herhangi bir kabul memuru, US News & World Report En İyi Kolejler listesi gibi sıralamaların, önemsiz bilime dayanan kapitalist girişimler olduğunu bilir.
Ebeveynler ve öğrenciler kendi kendilerine sıralama yapmalı ve ardından bağlamsallaştırmalıdır: Güçlü yönlerim ve ilgi alanlarım neler? Hangi ortam bana daha uygun olur? Bir kampüsten ve bir sınıftan en çok neye ihtiyacım var?
Dört yıllık kolej, eğitim açısından olduğu kadar sosyal açıdan da önemlidir - doğru uyum, alabileceğiniz en yüksek dereceli okula girmekten çok daha önemlidir.
İlginizi çeken belirli programların güçlü yanlarını, zaman geçirmek isteyebileceğiniz yerlere yakınlığı, öğrenci grubunun genel kişiliğini ve çalışma alanınızdaki profesörlerin çalışmalarını belirleyin.
Bir üniversiteden ne istediğinizi belirlemek ve ideallerinizle adım adım okulları araştırmak için bir ay harcayın. Güvensizlik duygunuzu avlamak için bekleyen dolandırıcıların kurbanı olmaktan çok daha ucuz.
6) Hak etmenin bununla hiçbir ilgisi yok
Gerçek şu ki, seçkin bir kolejdeki gelen sınıfın en az yarısı, kolejlerdeki sınıfın yarısı, birkaç sıra yukarıda ve aşağıda sıralananlarla tamamen değiştirilebilir.
Hangi adayların daha nitelikli olduğu asla net değildir. Daha da az net olan, kimin sınıfta bir yeri hak ettiği ve herkesin böyle bir şeyi nasıl rahatça belirleyebileceği. Ciddi bir değerlendirme için yeterince güvenilir olanların çoğu, durum ve zenginlik nedeniyle bu konumdadır. William Munny'nin Küçük Bill Daggett'e söylediği gibi affedilmemiş , hak etmenin bununla hiçbir ilgisi yok.
Meritokrasi algıları hakkında bir kitap yazan Ursinus Koleji'nde medya ve iletişim çalışmaları alanında misafir doçent olan Doron Taussig ile konuştum. Bir şeyi kazanmanın veya hak etmenin ne anlama geldiğine ilişkin kültürel standartlarımız son derece öznel ve esnektir, muhtemelen zorunlu olarak öyledir. Bu, insanlar bulundukları yere nasıl geldikleri ve bununla meziyetin ne ilgisi olduğu hakkında hikayeler anlattıklarında, çoğumuzun istediğimiz sonuca varabileceğimiz anlamına gelir.
Başka bir deyişle, birinin doğum ve durumun şansını kabul etmesini sağlamak zordur. Bunu yapmak, Amerikan rüya makinesindeki önemli bir çarkın altını oyar: zengin çocukların yerleşik avantajlarını alakasız biyografik dipnotlara indirgeyen ve diğerlerinin dezavantajlarını kişisel hatalara dönüştüren benlik miti. Çubuğun kısa ucundakilerin çalışkanlığın ve zekanın sizi ancak bir yere kadar götürebileceğini görmelerini sağlamak zordur; başarısızlığı içselleştirirler veya günah keçisi ararlar (siyah çocuk benim yerimi çaldı).
Bir toplum olarak, zenginleri yerinde tutan bir kimlik sistemi oluşturduk. Zengin tanım, kendi çıkarlarının daha büyük bir iyilik olarak gizlenmesini sağlamayı hak ediyor. Zenginler orta sınıfa üniversiteye kabul başarısı için kontrol listesini ve işler yolunda gitmezse kimi suçlayacaklarını öğreterek doğuştan haklarının hak etmeyen bir başkası tarafından kısıtlandığına dair bir şüphe uyandırır.
7) Üniversiteye gittiğiniz yer sizi tanımlamaz veya geleceğinizi garanti etmez
Bir keresinde bir meslektaşımın ziyaret eden velilere ve öğrencilere, reddedilen birçok başvuru sahibinin kabul ettiğimiz başvuruları hak ettiğini söylediği bir bilgilendirme toplantısındaydım. Bir anne daha sonra, üniversiteden reddedildiği için son derece sıkıntılı olan ve kendini öldüren kızı hakkında bir hikaye paylaşmak için oyalandı. Diğer çocuğunun böyle hissetmesini istemiyordu ve sürecin keyfi doğasını üstlendiği için ona minnettardı.
O hikaye beni hiç bırakmadı.
Üniversiteye kabul edildiğiniz yer, bir öğrenci olarak ve kesinlikle bir insan olarak değerinizi yansıtmaz. Ivies'e katılan dud'lar ve devlet üniversitelerine giden mücevherler var. Lisansüstü okula giderseniz, her türden yetenekli insanın asla elit bir kampüse ayak basmadığını göreceksiniz.
Nasıl bir Gucci kemer veya Chanel çanta sizi otomatik olarak şık yapmazsa, derecenizdeki marka da sizin için ancak bu kadar iş yapabilir.
Ancak, ayrıcalıklı olmayanlar için, bazı eğitim markaları kapıları açacak kadar güçlü olarak algılanıyor. Bana göre, olumlu eylem için en ikna edici argüman, kaynaklara ve sosyal ve ekonomik ağlara erişimdir. Bir devlet üniversitesinde ders verdiğim Detroit'ten parlak siyah bir kadın hakkında düşündüğümü hatırlıyorum, Eğer o benim mezun olduğum okulda olsaydı, onu zaten bir akıl hocasıyla ortak olmuş, araştırma yapmış olurdu. Ama o okulda kimse ona potansiyelini belirleyecek kadar yatırım yapmadı.
Seçkin bir koleje gitmek, doktorları, avukatları, birden fazla ileri derece ve akademik yönetim tecrübesi olan kişileri vb. içeren bir ağ geliştirmeme izin verdi. Olumlu eylemin değiştirmesi gereken şey buydu - eğitimi gerçek bir yukarı doğru hareketlilik aracı yapmak.
İdeal olarak, kolej Amerikan kapitalizminin ve meritokrasinin hileli oyunlarına karşı bir denge işlevi görecektir. Olmaması, öğrencilerde değil, sistemin kendisinde bir başarısızlık işaretidir. Öğrencileri buradaki iyi mücadeleyi vermeye teşvik ediyorum: Bu seçkin üniversiteleri, toplumumuzun bileşimini daha iyi yansıtabilmeleri için yüksek fikirli ideallerinden sorumlu tutmaya çalışın.
8) İş kolay değil ve kabul memurları pek çok nankör iş yapıyor
Kabullerde çalıştığımda, iş için bir asalet vardı ve gelecekteki fark yaratanların saflarını düzenlemeye yardımcı oldu. Okuma uygulamaları onurlu hissettirdi.
Ancak kısa sürede çok az kişinin süreci anladığı, hatta kararları alanların bile anlaşıldığı ortaya çıktı. Amaç, her öğrenciyi kendi bağlamında değerlendirmekti. Bu saçma bir şekilde belirsiz geliyorsa, anlayışla karşılarım.
Binlerce başvuru sahibi ve nispeten küçük bir personel ile, art arda 16 saatlik gün boyunca yönünüzü kaybetmek kolaydır.
Ayrıca, kabullerin idealist dilini bir üniversitenin sıralamadaki zayıf yerini korumaya yönelik pratik hedefleri ile birleştirmek Sisyphean'dır; 150 puanlık bir aralıkta olan test puanlarını (farklı bölgelere ve ekonomik geçmişlere yayılan) anlamlandırırken çeşitli liselerin göreli güçlü yanlarını, öğrenci başarısını, entelektüel merakı, liderlik niteliklerini, dürtülerini ve karakterlerini bağlamsallaştırmak.
Bu nispeten küçük personel, okul ziyaretleri için ülke çapında seyahat ediyor, aday öğrenciler için haftada birkaç bilgilendirme toplantısı yapıyor, binlerce başvuru okuyor (doğru yaparsanız günde sekiz ila 12 saat süren zor ve monoton işler) ve daha sonra belirli vakaları tartışmak için tam günlük komite oturumlarında oturuyorlar. Hepsi kişisel bir yaşam ve biraz akıl sağlığını korumaya çalışırken.
Tecrübelerime göre, karşılaştığım kabul dekanlarının ve müdürlerinin çoğu düzgün, empatik ve ileri görüşlüydü. Seçkin üniversite kabulleri hakkında ilk eleştirel yazdığımda, Carnegie Mellon'daki dekan ve kabul müdürü beynimi almak için beni öğle yemeğine çıkardı. Daha sonra beni personeline hitap etmem için davet ettiler, ardından ülkenin dört bir yanından kabul edilenlerle konuşmak üzere bir konferansa götürdüler. Orada sistemi düzeltmek isteyen birçok insanla tanıştım.
Nispeten düşük ücretli, takdir edilmeyen kabul memurlarına toplumsal eşitsizliği giderme görevini yüklemek çoğunlukla adaletsizdir. (Büyük bir ofisim, gösterişli bir unvan ve çok fazla uçuş mesafesine sahiptim. Ama maaş yer fıstığı - ilerlemecilik dışında başka bir neden, sahada yüksek rütbeli pozisyonlarda orantısız sayıda kadın ve azınlık var.)
Kabul dekanı olarak işimden ayrıldığımda, Iowa Yazarlar Atölyesi'nde okumak ve sonunda bir üniversitede yazmayı öğretmek için bir fırsattı. Ama aynı zamanda bu işten de bıkmıştım - kendimi bir değişim aracısından çok bir lastik damga gibi hissettim. Ve sahip olanlar ve olmayanlar arasındaki uçurumu aktif olarak genişlettiğimden endişelendim.
Üniversiteye girişleri içeriden yeniden düzenleyebileceğinize inanmıyorum. Oyun zenginleri ve güçlüleri tercih ediyor ve bu da toplumumuzun bir uzantısı. Hiç şüphe yok ki bu seçkin kurumlar, kabul ve eğitimin amacını yeniden düşünmek ve süreçlerini buna göre yenilemek için paraya ve beyin gücüne sahipler. Fakat bunu yapmak için arzuları veya taahhüdü var mı? Paralarını biriktiren kaleler olmaktan memnun olabilirlerken, en iyi ve en parlaklar çoğunlukla toplumsal sağlığa sadece sözde hizmet veriyorlar. Albert Schweitzer'in sözleriyle, bilgim karamsar, ama isteğim ve umudum iyimser.
Seçkin kabullerde çalışan insanları kıskanmasam da, onlara büyük sempati duyuyorum.
Sahtekarlığı, şantajcılığı ve rüşveti ortaya çıkaran son FBI soruşturmasınınki gibi hikayeler, aslında kabul süreci hakkında çok fazla fikir vermiyor. Bu özel ekip, dikkati değerli söylemlerden uzaklaştıran beyaz ayrıcalığın grotesk karikatürlerinden oluşuyor. Bazıları, onlarda olumlu-olumlu eylem argümanları için haklılık görüyor; diğerleri seçkin okullardaki beyaz öğrencilerin niteliksiz, yavan bir grup olduğuna dair kanıtları olumlu görüyor.
Her şeyi okumayı bitirdiğimde, en çok hissettiğim şey, artık bir anlam ifade etmenin benim sorunum olmadığıydı.
Jason England, eski bir kabul dekanı ve Carnegie Mellon Üniversitesi'nde yaratıcı yazarlık alanında yardımcı doçenttir. Onu Twitter'da bul @ JasonAEngland1 .