Sabahın erken saatlerinde koğuşta ışıklar söndü, yataklar kalın perdelerle gizlendi ve loş ışıkta sadece aletler titredi. İnfüzyon şişesindeki sıvı damla damla akıyordu ve kalp atışı monitörü düzenli olarak tıkırdıyordu. Aniden perdenin içinden zar zor duyulabilen bir inleme duyuldu.
Jiang Ting hemen gözlerini açtı, yuvarlandı ve yataktan kalktı.
Tabii ki, Yan Xie’nin anestezisinin etkisi geçmişti ve ilk ağrı dalgası gecenin bir yarısı o yarı uyanıkken sessizce geldi ve onun bir transa geçmesine ve dönmesine neden oldu. Boncuk boncuk terler favorilerden yastığa doğru kaydı ve o buruşuk çarşafları kaşımaya devam etti.
Jiang Ting hemen zili çaldı. Baş uzman, Yan Xie ile ilgilenmek için bu gece görev başındaydı. Fiziksel durumunu kontrol etmesi için bizzat hemşireyi yanına getirdi ve başını salladı, “Kalp atışı, tansiyon ve genel durum hepsi iyi ve ameliyat sonrası ağrı da normal. Hepsi bu genç adam çok güçlü olduğu için. Aile izlemeli dikkatli bir şekilde ve yuvarlanıp yaraya baskı yapmasına izin vermeyin.”
Jiang Ting, Yan Xie’nin kaşlarının sıkıca çatıldığını, yüzünün ve boynunun terle sırılsıklam olduğunu ve inlemesini engelleyemediğini gördü. Bu yüzden, “Ona bir ağrı kesici verebilir misin?” diye sordu.
Müdür konuşamadan, yeni gelen hemşire aniden, “İl başkentindeki polisler hala acıdan korkuyor mu?”
Jiang Ting, “Polis memurları da insandır. Acıdan nasıl korkmazlar?”
Müdür hemşireye dik dik baktı ve hemen ağrı kesiciyi alması için aşağı inmesini istedi, ardından Yan Xie’ye kendisi bir iğne yaptı. Bir süre sonra Yan Xie sakinleşti ve çarşafı tutan eli gevşedi; hatta tekdüze ve sakin bir nefes sesi çıkardı.
“Ameliyattan sonraki ilk gece her zaman zor olacaktır. Aile bireyleri her an duruma dikkat etmelidir. Herhangi bir sorunuz olursa lütfen hemen zili çalın…” hemşire.
Jiang Ting, hastane yatağına döndü ama uyku hali tamamen kayboldu.
Yan Xie’nin durumu çok daha istikrarlı görünüyordu ve yüzü eskisi kadar sarı ve mavi değildi, ancak acıdan kaynaklanan soğuk ter tamamen kaybolmamıştı. Jiang Ting bir süre ona baktı, sonra aniden bir şey hatırladı, ayağa kalktı ve sıcak bir havluyu burktu. Alnındaki, yanaklarındaki ve boynundaki teri dikkatlice sildi.
Ancak havlu enseye değdiği anda Jiang Ting hareket etmeyi bıraktı——eli aniden Yan Xie tarafından yakalandı.
“…..” Yan Xie gözlerini açtı, görüşü hala çok bulanıktı ve dudakları birkaç kez hareket etti: “…Jiang…”
“Şşt,” Jiang Ting elini çekmek istedi, “Geç oldu, konuşma.”
Ama elini çekmeye çalıştığında bir türlü kurtulamadı. Yan Xie, önündeki Jiang Ting’e baktı, gözleri yavaş yavaş daha parlak hale geldi ve ağrı kesici enjekte edilmeden öncekinden daha ayık görünüyordu: “Neden… buradasın…”
Jiang Ting soruyu cevaplamadı, sadece elini geri çekti: “Bir süre uyu, acı hissetmiyor musun?”
“Sen…benimle ilgilenmek için mi buradasın?”
Gecenin ortasında koğuş çok sessizdi ve Jiang Ting ses çıkarmadı.
Yan Xie’nin gözlerinde hafif bir gülümseme belirdi ve “Ama o kadar çok ağrım var ki uyuyamıyorum” dedi.
Jiang Ting içinden şöyle dedi: Gerçekten, az önce ateşlenen ağrı kesici muhtemelen köpeğe isabet etti.
“Elini ver… Bana verirsen canın yanmaz.”
Koridorun uzak tarafından hemşirenin nazik ayak sesleri duyulabiliyor ve soluk ışık kapının aralığından geçerek küçük alanda belirsiz ve sıcak bir gölge yaratıyordu. Jiang Ting ayağa kalkıp gitmek istedi ama ayakları kuvvet uygular uygulamaz Yan Xie’nin ayağa kalkma hareketiyle durduruldu.
Kapının dışındaki ecza arabasının demir makaraları gelip gidiyordu ama kimse bu küçük gizli çıkmazı fark etmemişti.
Jiang Ting sonunda yumuşak bir nefes verdi. Sesinde kendisinin bile fark etmediği bir çaresizlik vardı. Havluyu komodinin üzerine attı ve Yan Xie’nin hemen göğsüne sıkıca bastırdığı elini tuttu.
“Bu kalbin atışını hissediyor musun?” Yan Xie karanlıkta alçak sesle sordu.
Jiang Ting “Hmm” ve “Ne?” dedi.
“Artık çok hızlı atıyor.”
Jiang Ting’in ifadesi biraz değişti ama konuşmadı. Avuç içi altındaki göğüs boşluğundaki her vuruş olağanüstü derecede sıcak ve berraktı. Bu pozisyonda kaldılar ve uzun bir süre sonra Yan Xie’nin nefesi nihayet tekrar yavaşladı.
O uyuya kaldı.
Jiang Ting kıpırdamadı ve sessizce orada oturdu.
……
Bir hafta sonra.
Jiangyang İlçesi sokaklarında halka açık telefon kulübesi.
“Biliyorum, iyiyim, hastaneden erken taburcu oldum, misafirhanede kaldım… Beni alacak birini bul, burada olmana gerek yoktu…”
Telefonun diğer ucunda, Yang Mei’nin sesi, on keskin tırnağın küçük demir plakayı tırmalaması gibiydi: “Nasıl gitmeyeyim? Nasıl gitmeyeyim?! O ölü hayalet Yan soyadı sürebilir mi? Neden? Nasıl gitti? araba nehre girdi mi? Suçluyu yakaladın mı? Bu günlerde neden bana hiçbir şey söylemedin? Nerede yaşıyorsun? Sana kim yemek yapıyor? Xiao Liu!! Xiao Liu bizi Jiangyang’a götürdü ve gidiyoruz Şimdi–!!”
Jiang Ting birkaç kez sözünü kesmeye çalıştı ama içeri giremedi. Alıcının diğer tarafında havai fişek gibi dünyayı sarsan bir patlama oldu, bu yüzden telefonu kapatmak zorunda kaldı.
Sabah Jiang Ting hastaneden ayrıldı ve Çin bitkisel ilaçları almaya gitti ve hastanenin yanındaki restoranda canlı balık sipariş etti. Patrondan onu öldürmesini ve bitkilerle birlikte balık çorbasını kaynatmasını ve herhangi bir MSG çeşnisi koymamasını istedi. Haşlanmış çorba beyazdı, kalındı ve balık kokusu izi yoktu, beslenmeyi desteklemek için Yan Xie’ye geri getirmeye hazırdı.
——Yan Xie’nin herhangi bir besin takviyesine ihtiyacı olmasa da, hastanede birkaç gün geçirdikten sonra, tüm doktorlar ve hemşireler, nasıl bakarsanız bakın, daha fazla yatak istirahatine ihtiyacı olan kişinin Jiang Ting olması gerektiği konusunda hemfikirdi.
Jiang Ting, sol elinde bir ısı koruma kutusu ve sağ elinde bir fincan sıcak soya sütü tutuyordu. Hastane kapısından girer girmez arkasında tanıdık, yüksek bir ses duydu: “Hey, Danışman Lu!”
Geri döner dönmez, ona yetişen Ma Xiang’ı gördü.
“Burada ne yapıyorsun, çorba mı yapıyorsun? Hey, sana söyleyeyim, Yan Kardeş’in buna hiç ihtiyacı yok. O bir erkek köpek kadar güçlü. Aksine, neredeyse nehirde boğulup korkan sensin.” Bunu gerçekten çabucak telafi etmeniz gerekiyor.”
Jiang Ting bunu görmezden geldi ve ısı koruma kutusunu taşıması için Ma Xiang’a verdi: “Neden buraya geldin?”
“Jiangyang İlçe Polis Karakolu, suç işlendiği sırada tüm şüpheli araçları taradı ve sonuçlar çoktan açıklandı. Müdür Yardımcısı Wei, öğleden sonra Jianning’e gideceğimizi söyledi. Bu yüzden buraya, daha önce Birader Yan’a rapor vermeye geldim. Gidiyorum.”
Jiang Ting sessizce başını salladı ve tarama sonuçlarını sormadı.
Ma Xiang kaygısız olmasına rağmen, aslında kaba ve iyi. Bu düzeydeki hassas bilgiler, Yan Xie’nin onayı olmadan Danışman Lu’ya rastgele söylenmeyecektir. İkisi de bunun gayet iyi farkında.
“İki rehinenin durumu nasıl?” Jiang Ting, bir ağız dolusu soya sütü içtikten sonra sordu.
Ma Xiang şöyle dedi: “Hey, bunu söylemek üzereydim. Bu Wei sabah bir kez uyandı ve tekrar bayıldı. Doktor, zihinsel uyarımın çok fazla olabileceğini söyledi ve soruya ne zaman cevap verebileceği belirsizdi. polis sorguluyor. Shen Xiaoqi’nin durumu daha tehlikeli. Kafasının üzerine düşmüş olabilir ve hâlâ yoğun bakımda ve doktorun onun ne zaman uyanacağını tahmin edemediği söyleniyor.”
“Bitkiselleşme tehlikesi var mı?”
“Söylemesi zor, bence bir olasılık var.” Ma Xiang içini çekti: “Özellikle kötü olan başka bir şey daha var – Direktör Lu ve Birim Yardımcısı Qin, şahsen insanları Tianzong Dağı’nın giriş ve çıkışlarını kapatmaya yönlendirdi, ancak iki gün aradıktan sonra kaçıranın izini bulamadılar. , ve şimdi tüm şehir bürosu çıldırıyor, hey.”
Jiang Ting kaşlarını çattı ve hastane binasının önündeki otoparkta yavaşça ilerledi.
Bacakları uzun ve adımları küçük değil ama adımları çok düzenli ve yavaş. Ma Xiang, onu takip etmek için biraz yavaşlamak zorunda kaldı. Bir süre sonra Jiang Ting’in şöyle düşündüğünü duydu: “Bu davanın kilit noktası Shen Xiaoqi. Kaçıran kimdi? O gün Tianzong Dağı’nda nasıl göründü ve daha önce iki çocukla herhangi bir şekilde iletişim kurmaya çalışıp çalışmadığı, izleme, izleme, sosyal yazılım sohbeti ve özel mesajlar vb. Tüm bilgiler için yalnızca Bu Wei’ye güvenmek yeterli olmaktan çok uzak, daha fazla ipucu almak istiyorsak yine de Shen Xiaoqi’ye ihtiyacımız var.”
Ma Xiang düşünceli bir şekilde başını salladı ve aniden bir şey hatırladı: “Bu arada, Lao Gao’nun olay yerinde bir maden suyu şişesi aldığını biliyor muydunuz?”
“Dün kardeşin Yan telefona cevap verdiğinde dinledim ama tam olarak duymadım. Test sonucunu aldın mı?”
“Sonuçları aldık ama… şişedeki parmak izleri ve şişenin ağzındaki DNA aynı noktaya işaret ediyor.” Ma Xiang’ın da açıkça kafası karışmıştı ve “Sadece Shen Xiaoqi bu su şişesine dokundu” dedi.
Jiang Ting aniden bir şey düşünmüş gibi aniden durdu, gözleri biraz şüpheliydi.
Bu sırada yataklı hasta bölümü binasının kapısına ulaşmışlardı ve ikisi tek kelime etmeden birbirlerine baktılar. Jiang Ting’in tepki vermesi birkaç saniye sürdü. Soya sütünün son yudumunu içtikten sonra boş plastik bardağı kaldırdı: “Beni bekle, yukarı çıkıp konuşalım.” Sonra uzaktaki çöp kutusuna doğru yürümek için döndü.
Öğlen ziyaret saatinde yatan hasta bölümündeki kişi sayısı arttı. Binanın önündeki basamaklarda duran Ma Xiang, bir ısı koruma kutusuyla yana doğru birkaç adım attı. Birkaç doktor ve aile üyeleri dalgası geçtikten sonra, yukarı baktı ve uzaktan soya sütü kabını çöp kutusuna atan Jiang Ting’i gördü. Sonra döndü ve bu tarafa doğru yürüdü.
“Xiao Ma!” birdenbire arkadan bir ses geldi.
Ma Xiang arkasına baktı ve aynı zamanda Jiang Ting de oraya baktı.
Aniden, Jiang bir an için durdu.
Müdür Yardımcısı Wei sivil giysili meyve taşıyordu ve hastane kapısına doğru yürüyordu. Merdivenleri çıkarken beklenmedik bir şekilde Ma Xiang’ı işaret etti: “Seni neden öğlen bulamıyorum dedim, bu yüzden senin de Yan Xie’yi görmeye geldiğin ortaya çıktı. Bilseydim bedavaya giderdim. seninle —— neden kapıda duruyorsun?”
Birkaç metre ötede, Jiang Ting yarım adım geri çekildi, kaçtı ve yoldan geçen büyük bir insan grubunun arasına saklandı.
Ma Xiang: “Ah, ben…”
“Birini beklemek?” Müdür Yardımcısı Wei gelişigüzel bir şekilde sordu.
Ma Xiang, göz ucuyla Jiang Ting’in az önce durduğu yere baktı ama kişi çoktan gitmişti.
“—Oh, hayır,” Ma Xiang biraz duraksadı, sonra Büro Yardımcısı Wei’ye döndü: “Yalnız geldim ve geri dönüp daha fazla meyve alıp almama konusunda tereddüt ederken, tesadüfen seninle karşılaştım.”
Bunu söylerken kulpundaki ısı muhafaza kutusunu kaldırdı: “İyi ki tavuk çorbası getirdim, yoksa senin ithal meyve sepetinin yanında hastanenin önünde satılan muzlar, elmalar ne olur. Hey, bu kayıp olur. !”
Müdür Wei gülmekten kendini alamadı: “Şu maymuna benzer tavırlara bakın, Birim yardımcınız Yan hala bu şeylerden eksik mi? Hadi yukarı çıkalım.”
Büro Yardımcısı Wei, meyve sepetini telaşsız bir şekilde kapıya taşıdı, Ma Xiang bir an için arkasına döndü, gizlice uzağa bakmadı ve kalabalığın arkasındaki Jiang Ting’in görüş alanıyla karşılaştı.
Jiang Ting elini sallayarak hızlı gitmesini işaret etti ve sessizce iki kelime söyledi: Teşekkür ederim.
Ma Xiang başını salladı, Müdür Yardımcısı Wei’yi takip etti ve aceleyle ayrıldı.
……
Yan Xie mutsuz bir şekilde hastane yatağının başucuna yaslandı ve her otuz saniyede bir saatini kontrol etti.
Jiang Ting, ameliyatın ertesi günü hastaneden taburcu edildi ve bundan sonra her gün iki kez onu görmeye gelecekti. Gerçekten sadece iki ziyaret. Yemeği tam zamanında teslim etmeye geldi ve ondan sonra ayrıldı. Bu yüzden, Kaptan Jiang’a şahsen ellerini yıkadığı ve çorbayı getirdiği için memnun ve minnettar mı yoksa Jiang Ting’in burnunu işaret edip ona lanet mi edeceğini bilmiyordu – boşver. Daha da abartılı olan, bugün, olağan yemek teslim saatinden bu yana on dakika geçmiş olması ve sudan çıkarılan ve hiçbir şey olmamış gibi kıçını okşayan Kaptan Jiang’ın henüz ortaya çıkmamış olmasıdır.
Yan Xie, hemşire odasına gidip hemşireden bir telefon görüşmesi yapmasını isteyip istememeyi düşünürken aniden koğuşun kapısı açıldı.
“Neden şimdi geldin, uzun zamandır bekliyordum…”
Yan Xie’nin sesi boğulmuştu ve Müdür Yardımcısı Wei açıklanamaz bir şekilde kapıda durdu: “Ha?”
İkisi birbirine baktı ve Ma Xiang, şef Wei’nin arkasından başını uzattı ve tavuğu öldürmek ve Yan Xie’ye boynunu silmek gibi hareketler yapmaya devam etti.
Koğuş birkaç saniye sessiz kaldı ve ardından Yan Xie, Müdür Yardımcısı Wei’nin onlarca yıldır pis kokan yüzünün aniden kızardığını gördü. Ağzını kapattı ve öksürmeye başladı; mücadele, çelişki, konuşmakta tereddüt, gizlenemeyen suçluluk vb. birbirine karışmıştı. Bir süre sonra ağzından bir cümle çıktı:
“…Seni görmeye gelmek istemediğimden değil, iç çek. Bu günlerde araştırma yapmakla meşgul olduğumu bilmiyorsun değil mi… seni çocuk, hala çok şımarıksın.”
Yan Xie: “…..”
Ma Xiang: “…..”
Düşen bir yıldırım gibiydi ve Yan Xie’nin kalbi dehşete kapıldı, bilinçaltında on sekiz kez zihnini aradı——Eğer yanılmıyorsa, Wei Yao ona en son “seni çocuğum” dediğinde muhtemelen bir suçtan tutuklandığı zamandı. 20 yıl önce ilk kez grup dövüşü. Ondan sonra “sen köpek X” oldu.
Müdür Yardımcısı Wei de muhtemelen eski yüzünün biraz garip olduğunu hissetti, bu yüzden hemen meyve sepetini yatağın yanına koydu ve konuyu değiştirdi: “Nasıl iyileşiyorsun, peki ya ailen?”
Yan Xie şaşkına dönmedi: “Bu kadar büyük bir meyve sepeti getirmene şaşmamalı, ailemi görmeye geldiğin ortaya çıktı?”
Müdür Yardımcısı Wei neredeyse kafasına vuracaktı: “Seni görmeye gelseydim, gerçekten bu kadar pahalı meyveleri taşımam gerekir miydi? Sen köpek X meyve yer misin? Senin için bir kase kızarmış domuz eti getirmem gerekmiyor muydu? tatmin olmak?”
“İyi dedin!” Ma Xiang alkışladı.
Yüzbaşı Jiang gelmedi ama bu insanlar olayları bozmak için geldi. Yan Xie içerlemişti ve dışa vuracak hiçbir yeri yoktu, bu yüzden sadece zayıf bir şekilde şöyle diyebildi: “Bunu düşünme, kimsenin aileme haber vermesine izin vermedim. Ma Xiang yemek için ne getirdi? Et var mı? Hadi, acıktım.”
“Ne, saçmalık! Aileye bu kadar büyük bir şeyi nasıl söylemezsin!” Müdür Yardımcısı Wei bunu duyar duymaz endişelendi ve yaşlı ve güzel Zeng Cuicui’yi aramak için hemen cep telefonuna dokundu. Beklenmedik bir şekilde, adres defteri açılır açılmaz, telefon kısa ve öz bir şekilde Yan Xie tarafından kapıldı ve yorganın içine tıkıştırdı: “Yapma, yapma!”
“Sen deli misin? Ailene söylemezsen, bir şeyler ters giderse ben babana nasıl açıklarım?”
“Onlara söylersen, annem ya beni istifaya zorlar ya da bana tecavüz etmek için sıraya giren 18. sınıf internet ünlülerini satın alır, ister inan ister inanma?!”
Müdür Yardımcısı Wei: “…..”
Bu gerçekten yaşlı ve güzel Zeng Cuicui’nin yapabileceği şeye benziyor.
Müdür Yardımcısı Wei teslim oldu: “Ne kadar büyük bir anlaşma olursa olsun, kendinizi ülkeye adamalısınız ve kayıplara uğramayacaksınız.”
Yan Xie mırıldandı ve Wei Yao’yu bunu ailesinden saklayacağına söz vermeye ve onlara ancak hastaneden taburcu olduktan sonra söylemesi için zorladı ve Jianning’e döndü. Sonra yorganın altından telefonu çıkardı ve Müdür Yardımcısı Wei’ye geri verdi——eski suç müfettişinin keskin bir koku alma duyusuna sahipti ve cep telefonunun Yan Xie’nin ayak kokusuyla kirlendiğine karar verdi, bu yüzden havluyu aldı. kabul etmeden önce iki kez silmek için.
“Bugünlerde seninle kim ilgileniyor?”
Yan Xie şöyle dedi: “Ah, bunu soruyorsun. Jiangyang İlçesindeki polis akademimden Lu adında bir sınıf arkadaşım var. O da bu sefer Li Yuxin soruşturmasında bana yardım etti. Geçen haftaki operasyondan sonra, o ilgilendi. Bütün bir gece boyunca ben.”
Şehir bürosu yardım için temel seviyeye indikten sonra, nispeten yaygın bir şey olan soruşturmayı kolaylaştırmak için yerel polise önceden haber verdi. Wei Yao umursamadı, Ma Xiang’ın ısı koruma kutusundan bir kase bembeyaz çorba döküp Yan Xie’ye vermesini izledi. Rastgele sordu: “Hey? Bu balık çorbası değil mi?”
Yan Xie çorbayı iştahsız bir şekilde kaşıkla karıştırdı: “Evet, ne olmuş yani?”
“Xiao Ma az önce bana bunun tavuk çorbası olduğunu söyledi?”
Yan Xie bir kaşık aldı.
“Ben… Alt kattaki restoranda ısmarladım,” Ma Xiang başını okşadı: “Karıştırıldığını hatırladım ama balık çorbası daha iyi ve daha hafif.”
Yan Xie ne olduğunu hemen anladı, ağzının köşeleri kontrolsüz bir şekilde büküldü ve balık çorbasından bir yudum aldı: “Evet! Fena değil! Balık çorbasının tadı gerçekten güzel!”
Ma Xiang başını ovuşturdu ve tek kelime etmeden güldü. Ancak Müdür Yardımcısı Wei, balık çorbasının gerçekten çok lezzetli olduğunu düşündü ve şüpheyle burnunu kırıştırarak çorbayı kokladı. Kokladı ama yağ ya da tuz yoktu ve yaşlı adam umami kokusu almadı.
“Sorun ne Şef Wei?” Yan Xie hemen konuyu değiştirdi ve “Nihayet bugün gelip beni görmeye isteklisin. Arama ilerlediği için mi?” diye sordu.
Müdür Yardımcısı Wei, “Nihayet gelip beni görmeye istekli” karşısında şok oldu, ancak yaşlı adam hatalı olduğunu hissetti ve onu hor göremeyecek kadar utandı. Bu yüzden, “İlerleme, gerçekten ilerleme var” demeden önce sadece birkaç kelime mırıldandı.
“HI-hı?”
“Olay meydana geldiğinde, kazaya neden olan kamyonun plakası kapalıydı. Ancak Lao Huang, Jiangyang İlçe Polis Karakolunun Kriminal Soruşturma Filosunu iki gün iki gece araştırmak üzere aldı ve sonunda oldukça şüpheli bir hedef kamyon buldu. Jiangyang İlçesi yakınlarındaki ulusal bir otoyolun girişinde. Sürücünün yüzünün fotoğrafı çekildi. Şimdi, yakındaki yol bölümlerinin trafik videosu ve güvenlik izlemesi şehir bürosuna aktarıldı ve biz, rahatsız edici aracın kaçış yolunu kilitlemek için Skynet’i hazırlıyoruz. . Kesin sonuçlar en fazla iki veya üç gün içinde hazır olacaktır.”
Jiangyang İlçesi uzak bir bölge değildir ve ulusal güvenlik izleme sistemi nispeten iyi kurulmuştur. Bu kadar düşük seviyeli bir suçlunun kaçması ve kriminal müfettişlerin avucundan kaçması pek olası değildir.
Yan Xie kılçığı yudumladı: “Gerçekten çok iyi, acele edin ve bu torunları yakalayın. Kaçıranlarla birlikte olma şansları yüksek.”
“Li Yuxin’in susturulduğu göz önüne alındığında, bu olasılık gerçekten çok yüksek. Ama açıklanamaz bir şüphem var.”
“Ne?”
Müdür Yardımcısı Wei cevap vermedi ve “Hala Fan Zhengyuan’ı hatırlıyor musun?” diye sordu.
Yan Xie şaşkına döndü ve ardından adı hatırladı.
——Fan Zhengyuan, takma adı Fan Si, hastanede Jiang Ting’i kovaladı ve öldürmeye çalıştı ve kaçtı ve ardından Ajie tarafından boğularak öldürüldü ve otoyolda heyecan verici bir şekilde yayılan et sosuna ezildi.
“Fan Zhengyuan bir keresinde sizi Jianning Şehrindeki Sanmao Caddesi’nin güney şeridinde olay yerinde bir kurşun bırakarak vurdu. 502 vakadaki fiziksel kanıtlar.”
Yan Xie gözlerini kırptı ve Müdür Yardımcısı Wei’ye devam etmesini işaret etti.
“Karnınızı delen mermi de dahil olmak üzere birçok suçlunun size sıktığı yerli üretim mermilerin hepsi nehre bırakıldı ve şu an koşullar nedeniyle kurtarılamadı. Kompozisyon testi için Xiao Zhang’ın kolundan çıkarılan kurşunun metal bileşimi ve barut kalıntısının Fan Zhengyuan’ın bıraktığı mermiyle tamamen aynı olduğu bulundu.”
Orada bulunan herkes, on yıldan, hatta on yıldan fazla deneyime sahip eski bir kriminal polisti ve Yan Xie, Müdür Yardımcısı Wei’nin ne demek istediğini neredeyse ses kesildiği anda anladı.
Yüzü değişti.
“Kaçak atölyelerde dövülen mermilerin kalitesi çok dengesiz. İki merminin metal ve barut bileşenleri tamamen aynıysa bunun tek bir anlamı olabilir: Aynı parti ürünlerdendir. Yani Fan Bir zamanlar sana saldıran Zhengyuan ve bu birkaç suçlunun muhtemelen bir tür bağlantısı var.”
Müdür Yardımcısı Wei durakladı ve ciddi bir ifadeyle Yan Xie’ye baktı:
“Gerçek hedeflerinin Li Yuxin değil, sen olması da mümkün olabilir.”