Çiftçi köylerinin yağmalanmasının üzerinden yaklaşık dört ay geçmişti ve artık yaz ayları gelmişti. Demon Lights’ın çevrelerinden ısıyı emen klimasının kesinlikle gerekli olduğu bir sezondu.
Altı yaşına basmış olan Vandalieu, Talosheim’da yoğun bir şekilde zaman geçiriyordu. Tarım ve tekstil üretimi için sistemler kurmak büyük bir işti.
İlk olarak, tüm tarlalarıyla birlikte çaldığı mahsuller iyi büyüyordu… çok iyi. Sıradağları geçerken iklim büyük ölçüde değişeceğinden, seçici yetiştirme yaparken ekinlerin ölmesini önlemek için önce ölüm özellikli büyü kullanmayı planlamıştı.
Ancak ekinler, Talosheim’ın toprağına hızla uyum sağladı. Eski bir Şeytan Yuvası’nın topraklarında büyüdükleri için, yarı Şeytan Yuvası olan Talosheim’ın toprağıyla uyumlu olmaları muhtemeldi.
Buğday, ekildikten üç ay sonra hasat edilebiliyor ve bu da Talosheim’da yaklaşan tahıl kıtlığını hemen ortadan kaldırıyor.
Diğer sebzeler de normalden daha erken hasat edilebiliyordu… ama nedense solmadan daha fazla çiçek vermeye ve hareket etmek için köklerini bacak gibi kullanmaya devam ettiler. Görünüşe göre bunun nedeni, gübre üretmek için kullanılmayan canavar parçaları üzerinde Gübreleme kullanılması ve Vandalieu’nun Mana’sının eklenmesiydi.
“Pekala, sanırım sorun yok.” Ürettikleri mahsuller kaliteli olduğundan ve sürekli olarak normal mahsulleri sevmeleri gerekmediği için Vandalieu’nun hiçbir şikayeti yoktu.
Ama ne zaman onlara bakmaya gitsem, “Beni tadına bak” dercesine bana saldırmayı bırakmalarını isterdim. Ne kadar kaliteli olursa olsun, soğanın çiğ yenmesi zordur. Ve lütfen bana domates atmayı bırak. Ülkemizde bunun için bir bayram yok.
“Hepsini durdurmak oldukça zor,” diye şikayet etti Vandalieu, Ruh Formu Dönüşümü ile dallanmış ve açılmış kollarını canavar bitkilerin kendi kendilerine toplayıp ona fırlattıkları ürünleri yakalayıp toplamak için kullanırken.
Bu, nihayet durmadan önce defalarca tekrarlandı.
Kendi meyvelerini fırlatan bitkiler tehlikeliymiş gibi görünüyordu. Buğday, kök bitkileri ve patates henüz canavara dönüşmemişti.
Öte yandan tekstil üretimi belli bir noktaya kadar iyi gitmişti.
“Uyanmak.”
Vandalieu, Tahta Golemleri yaratırken uyguladığı prensiple, Golem Dönüşümü ile hammaddeleri manipüle edebildi. Tabii ki, doğrudan fabrikadan tekstil ürünleri üretememişti, ancak lifleri başarıyla çıkarmış ve kaynatıp yumuşattıktan sonra iplikler oluşturmuştu.
Borkus’un Alt Ejderha Zindanındaki bitkilerle keten yapmayı başarmıştı. Ayrıca İğne Kurtlarının göbek kürkünden koyun yününe benzer kabarık, sıcak yün ve Mezarlık Arılarından ipeğe benzer bir şey üretmişti.
Mezarlık Arıları, Dünya’nın arıları ve eşekarısı gibi pupalarını tamamen çevreleyen kozalar yapmadılar. Ancak larvalar pupaya dönüştüğünde pupaların bulunduğu odaların üzerine kapaklar yerleştirirler.
Mezarlık Arıları bu kapakları ipliklerle yarattı. Otuz santimetre uzunluğunda yetişkin olacak pupaları içeren odaları kapatacak kadar büyük kapaklardı. İpekböceği kozalarının verebileceğinden biraz daha fazla ipek hasat edebildi.
Tabii ki, Mezarlık arıları odalardan çıktıktan sonra kapaklar kırılacaktı. Ancak talaş kullanarak tahta bile yapabilen Vandalieu için kırık kapakları Golem’e çevirmek, onları orijinal şekline döndürmek ve onlardan iplikler oluşturmak zor bir iş değildi.
Vandalieu bu hafif bal renkli ipeğe ‘Bal İpeği’ adını verdi.
“Yine de iyi giden sadece iplik ve kumaş yapmak.”
Dönen Golemler iplikler oluşturabilir. Yine Golem olan dokuma tezgahlarında kumaş da sorun değildi. Boyalara gelince, Ölümsüz Treantların düşen yapraklarını ve dallarını kaynatarak sayısız renge ulaşmıştı.
Ortaya çıkan kumaş, Eleanora’nın gözünde bile mükemmel kalitedeydi; Ticaret Loncasına götürülecek olsaydı, tüccarlar onu satın almak için akın ederlerdi ama… Sonunda, sadece kumaştı, başka bir şey değil.
Onlar kıyafet değildi.
“Kıyafet ve aksesuar yapmak zor değil mi?” Vandalieu dikkat çekti.
“Şey, sanırım öyle…” diye onayladı Zadiris.
“B-peştamalsa, ben bile yaparım,” dedi Vigaro.
“Hayır, bunların dikilmesine gerek yok, değil mi?” Sariya işaret etti.
Sam, “Karım burada olsaydı, basit giysiler dikebilirdi,” dedi.
“Kızların bir şekilde idare edebilir…” dedi Borkus.
Herkes kumaştan kıyafet dikmek için deneyim ve bilgiden yoksundu. Kumaş, neredeyse hiç ellerine geçirmedikleri değerli bir eşyaydı, bu yüzden kıyafetlerinin çoğu deri ve kürkten yapılırdı. Talosheim’ın Ölümsüz Titanları uzun süredir dış dünyayla bağlantı kurmamıştı; kıyafetleriyle ilgilenecek zamanları olmamıştı.
Rita ve Saria gibi temel dikiş yapabilenler olsa da sıfırdan kıyafet dikebilecek iğne veya usta yoktu.
Vandalieu daha iyi değildi; sahip olduğu tek bilgi, okuldaki ev ekonomisi derslerinde öğrendikleriydi. O zamanları hatırlasaydı önlük gibi bir şey yapabilirdi.
Origin’in dokumalarını araştıran araştırmacılar bile bu kumaşlardan kıyafet yaratma konusunda uzman değildi.
Vandalieu, “Eh, eğer beceri kazanırsam, her türlü şeyi yapabileceğimi sanıyorum,” dedi.
Becerilerle, Dünya’da gördüğü kıyafetleri nasıl yapacağını bir şekilde çözebilirdi.
Sonunda, kantoui* gibi diğer şeyler için herkesle deneme yanılma yoluna gitmesine karar verildi.
『Çiftçilik ve Giyim becerilerini edindiniz!』
Seyirci odasında tahtta oturan Vandalieu’nun önünde çok sayıda ruh yan yana dizilmişti.
Onlar, Balcheburg’a saldıran Undead keşif ordusunun içindeki ruhlardı. Geri dönmeleri dört aydan fazla sürmüştü.
Ancak burada bulunanlar, ikinci ölümlerinin ve dönüş yolculuğunun üzerinden uzun zaman geçmesi nedeniyle kişilikleri tam olarak çökmemiş kişilerdi, sadece yüz kadardı. Görünüşe göre Vandalieu’nun müritleri sayılmadıkları için, ruh hallerini koruyan ölüm özellikli büyü olmadan geçen dört ay, çoğunun sözsüz iniltiler çıkarmasına neden olmuştu.
Vandalieu, “Herkese aferin. Bununla, Talosheim’a saldırma günahını bağışlayacağım,” dedi.
Ruhlar neşelendi. Vandalieu’nun komutası altındakilerin bir parçası olarak resmen kabul edilecekleri için kalplerinin derinliklerinden mutlu oldular.
“Şimdi, General Chezare. Lütfen onlara yolu gösterin,” diye emretti Vandalieu.
“Evet majesteleri.” Chezare, göğsüne gururla yerleştirilmiş nişanlarla askeri bir üniforma giyerek ortaya çıktığında, ruhlar iki farklı şekilde tepki gösterdi.
Büyük çoğunluğu eski patronlarına kavuşmanın sevincini yaşarken, az bir kısmı zaten çökmüş olan yüzlerini şaşkınlık ifadesiyle daha da çökertmişti.
“Ch-Chezare! General siz misiniz?!” dedi küçük grubun başı Langil Mauvid.
Chezare, İmparatorluğun vasal uluslarından birinde doğduğu için ikinci komutan olmuştu, bu yüzden beklenmedik terfisi Mauvid’in gözlerinin o kadar açılmasına neden oldu ki, gözbebekleri yuvalarından düşecekmiş gibi göründü.
Chezare, Mauvid’in sözlerine karşılık olarak kıkırdadı. “Pekala, eski başkomutan Mauvid-dono değilse. Uzun zaman oldu.”
“Bunun anlamı nedir Chezare! Sen de benim gibi Vandalieu-sama’nın düşmanıydın! Öyleyse neden general oldun?!” diye sordu.
“Tutulma Kralı Fufufu bağışlayıcı bir kişidir,” dedi Chezare. “Çalışmamı kabul etti ve bana generallik pozisyonunun yanı sıra nişanlar verdi.”
“Bu nasıl olabilir?!”
Mauvid buna inanamıyor gibi görünse de Chezare aslında çok faydalı olmuştu.
Chezare süper yetenekli bir komutan olmadığı gibi rakipsiz bir dövüş gücüne de sahip değildi. Ancak, iş ofis işine geldiğinde etkileyici yeteneği, Ölümsüz olduktan sonra bile korunmuştu. Bir orduyu ve erzaklarını nasıl organize edeceğini biliyordu ve Mirg kalkan ulusundaki her kalenin yapısı ve her ulusun uyguladığı taktikler hakkında bilgi sahibiydi.
Hukuk ve ticaret gibi askeri işlerin dışındaki konularda da oldukça bilgiliydi. O, bundan böyle Vandalieu için önemli, yetenekli bir kişi… ölü bir kişi* olacaktı.
Borkus güçlü, güvenilir ve güvenilirdi, ancak temelde masa başı işi yapamıyordu.
“Şimdi, Majestelerinin gururlu askerleri! Majesteleri size yeni bedenler verecek! Tutulma Kralı’nın hatırı için Kara Boğa Şövalyeleri Birliği ve benim yanında savaşacaksınız!” Chezare ilan etti.
Vandalieu, Kara Boğa Şövalyeleri Birliği’ni tek kullanımlık orduya dahil etmemişti. Titanlara ve Ghoul’lara büyük ölçekli savaşları nasıl etkili bir şekilde yürüteceklerini öğretmek için eğitmen olarak hareket etmelerini sağlıyordu.
Şövalye oldukları için, Chezare ile aynı seviyede olmasalar bile masa başı işlerini yapabiliyorlardı, bu yüzden bundan sonra etrafta olması kullanışlı olacaktı.
Bu arada, Vandalieu, Riley’nin köleleri olan üçü Flark, Gennie ve Messara’yı elinde tutmuştu, çünkü her birinin kendi yararı vardı. Kişisel geçmişleri öyleydi, bu yüzden onlara karşı dikkatli olması gerekiyordu ama şimdilik itaatkârdılar.
Eski sefer ordusunun ruhları daha da heyecanlandı. Chezare’nin general olduğunu ve Kara Boğa Şövalyeleri Birliği’nin hala devam ettiğini duyunca, gelecek yaşamları için umut kazanmış gibiydiler(?).
“Bunu kabul etmeyeceğim! Seni general olarak kabul etmeyeceğim!” Mauvid bağırdı ama bir sonraki anda sesi titredi.
“Yani seçimimden memnun olmadığını mı söylüyorsun?” diye sordu Vandalieu.
Tüm ruhlar, sanki yeminli düşmanlarına bakıyormuş gibi Mauvid’e kızgın bakışlar yönelttikçe seyirci odasındaki hava değişti.
“Hyih! H-hayır, ben sadece -“
“Chezare’yi generalim olarak atadım ve ona nişanlar verdim. Her şey benim yetkim ve irademle yapıldı. Bundan memnun değilseniz, bu benden memnun değilsiniz demektir, değil mi?”
“B-yani – özür dilerim! Lütfen uygunsuz sözlerim için beni affet!” Mauvid başını eğdi ama Vandalieu kayıtsız kaldı ve herhangi bir bağışlayıcı söz söylemedi.
Chezare, Mauvid’e yardım elini uzattı. “Özür dilerim Majesteleri. Lütfen astımın küstahlığını bağışlayın.”
Mauvid’in ruhu, Chezare’nin alaycı sesine tepki olarak titredi, ama o, görmezden gelindi.
“Onu astınız olarak almak istediğinizden emin misiniz?” diye sordu Vandalieu. “Sıkıntılı olacak gibi.”
“Elbette,” diye yanıtladı Chezare. “Faydasızdan istifade etmek de zirvede olanların görevlerinden biridir.”
“… anlıyorum. Kişisel işleri sana bırakıyorum, Chezare.”
“Haha, minnettarım ve mutluyum. Şimdi ayağa kalk! Şimdi yeniden er olarak başlayacaksın!”
Eski General Mauvid’in ruhu, Chezare ve astları tarafından götürüldü. Bir ruh olarak, gerçek duygularını gizleyemedi, bu yüzden inanılmaz derecede öfkeli bir ifade takınıyordu ama bu sadece komikti.
Mirg kalkan ulusunda doğanların çok sayıda ruhu onlarla birlikte gitti, ardından acınası ifadeler giyen Amid İmparatorluğu’ndan gelenlerin ruhları geldi. Birçoğu Yaşayan Zırhlar ve Lanetli Arabalar olacaktı.
Bu arada, kişilikleri çökmüş ruhların geri kalanı Golemlere ve Lanetli Silahlara dönüştürüldü.
Her iki durumda da Vandalieu onlar için ceset hazırlamaktan kaçınamadı. Onları tamamen ruh formundan oluşan Hayaletler ve Hayaletler gibi Astral tipi Ölümsüzlere çeviremedi.
Daha önce bunun nedeni, Vandalieu’nun Ölüm Niteliği Büyüsü becerisinin seviyesinin çok düşük olmasıydı, ancak yeteneğiyle ilgili sorun artık çözülmüştü. Şimdi sorun, malzeme olarak kullandığı ruhlardı.
Ruhları Astral-tipi Undead’e dönüştürmek için ruhun olağanüstü yenilgi duygularına sahip olması gerekir. Öfke, nefret, pişmanlık ve keder olmadan Undead olamazlar.
Ölüm Niteliği Büyüsünün etkileri nedeniyle, Vandalieu tarafından öldürülenler, öldürüldükleri için mutluydular. Nefret dolu sözler söylemektense başlarını eğerek “Bizi öldürmekle yaptığın iyiliğin karşılığını vermemize izin ver” derlerdi.
Sadece ruh formundan oluşan Hortlaklara dönüşmeleri imkansızdı.
Bunu bir kenara bırakarak.
“… Bu maskaralığa ayak uydurmak yorucu,” dedi Vandalieu.
Gerekliydi ama çok ilginç değildi.
Önceki konuşma, tüm ruhların Chezare altında toplanması için gerekliydi. Hiyerarşi herkesin önünde net bir şekilde kurulmamış olsaydı, Vandalieu etraftayken işler iyi olabilirdi ama Orbaume Krallığı’na giderse ne olacağı belli olmazdı. İmparatorlukta doğanların ruhları sayıca az olsa da, Vandalieu onlara emir komuta zincirini anlamalarını sağlamalıydı.
Fraksiyonel anlaşmazlıklar ve grup üyelerinin Demon King’in ordusunda olduğu gibi birbirini aşağı çekmesi tek kelimeyle sıkıntılı olurdu. Belki de Vandalieu için Mauvid’in ruhunu kırmak en iyisi olurdu, ancak son çareyi en başından kullanırsa ve bundan sonra bir şey olursa başı belaya girerdi.
Bu son çare, Mauvid tamamen affedilemez bir şey yaparsa kullanılacaktı… Vandalieu, boş zamanlarında üstlerine şikayet etmekten başka bir şey yapmayarak memnuniyetsizliğini ifade edecek kadar akıllı olması için dua edebilirdi.
“Şimdi, Riley ve Gordan, öne çıkın,” dedi Vandalieu, kalan iki ruha seslenerek.
“Beni mi aradın Tanrım?” Gordan’ın ifadesi bir delinin ifadesiydi.
“Heheh, heheheh.” Riley çarpık bir kahkahayla yaklaştı.
Onlara bakarken Vandalieu’nun içinde bazı duygular kabardı.
Vandalieu hafifçe öksürdü ve konuşmaya devam ederken tükürüğüne karışan kanın tadını görmezden gelmeye çalıştı. “İkinizden bir iyilik isteyeceğim.”
Gordan ve Riley saygıyla eğildiler.
“Lütfen bana istediğin gibi talimat ver,” dedi Gordan. “Sana sahip olduğum her şeyi sunuyorum.”
Riley, “Bana ne istersen yapmamı söyle, hihi, mızrağım bende olduğu sürece herkesi öldürebilirim,” dedi.
Ah, gerçekten imkansızdı.
“Yok edilmek.”
Vandalieu her iki kolunda da Ruh Formu Dönüşümü kullandı ve Riley ile Gordan’ın ruhlarının her birine birer tane sapladı. İkisi birden çığlık attı ve şaşkınlıktan donakaldı.
“GYAAAH! N-nesin, neden?!”
“GUAAAAAH! G-Tanrım! Bağışlayacağını söyledin, günahlarımı bağışla – OOGYAGAGAAH!
“… Evet, ‘bu sefer’ günahların için seni bağışladım. Ama anneme yaptıkların için seni affetmedim.”
Yüzleri umutsuzluk ve ıstırapla buruşmuşken, Vandalieu konuşmaya devam ederken ağzındaki tükürük ve kan karışımını yuttu. “Düşündüm. Dayanmayı düşündüm. Elimden gelenin en iyisini yaptım. Ama sonunda imkansız.”
“AAAAAH, ii-bu benim FAAAUUULT’um değildi!” diye bağırdı.
“II, sadece öğretilerime uydun!” Gordan’ın nefesi kesildi.
“Bunu anlıyorum,” dedi Vandalieu. “Uzun zamandır senin suçlu olmadığını biliyordum.”
Riley hatalı değildi. O sadece bir maceracıydı. Şeytan Yuvası ormanındaki Hortlakları yok etmek için imha gücüne katılmak, bu keşif ordusuna katılmak, suçlu kölelerini kalkan olarak kullanmak, bir Dhampir doğuran bir kadını yakalayıp dini fanatiklere teslim etmek, hiçbiri onun hatası değildi. .
Bunların hiçbiri yaşadığı toplumda suç sayılmazdı. Kanunen cezalandırılmayacak işlerdi.
Vampirlerle anlaşma yapmış olması ölüm cezasını hak edecek tek ciddi suçtu ama Vandalieu İmparatorluk ve Mirg kalkan ulusunun yerine onu idam etmek zorundaymış gibi değildi.
Gordan da hatalı değildi. O sadece Alda’nın öğretisini takip etmiş ve Vampirleri ve onlara itaat edenleri yok etmişti.
Bir Dhampiri öldürmeye çalışmak, o Dhampiri doğuran bir kadına kırbaç ve sopalarla korkunç işkenceler yapmak ve onu herkesin içinde diri diri yakmak gibi bir gösteri yapmak, bunların hiçbiri için suçlanamazdı.
Aslında bunlar, İmparatorluk halkının ve ona bağlı ulusların övgüsünü hak eden iyi eylemlerdi.
Gerçekten de ait olduğu toplum ve konumu Vandalieu’nunkinden tamamen farklıydı.
Bir Ölümsüz Gordan ve Riley faydalı olacaktır. Vücutları yoktu ama Vandalieu onlara yenilerini verirse yetenekli savaşçılar haline geleceklerdi.
Bu yüzden çeşitli şeyler düşünmüş ve dört ay boyunca duygularına katlanmaya çalışmıştı ama… imkansızdı.
Vandalieu, “Durum Etkisi Direnci becerimin seviyesinin bende yarattığı stres nedeniyle artması o kadar imkansız ki,” dedi. “Sadece seni affetmeyi düşünürken midemde bir delik açıldı ve hatta az önce biraz kan kustum.”
“B-bu olamaz…!”
“AGEGAAHGAGAGAGAGAH!”
Vandalieu bunu düşünmek için durduğunda, iyi ve kötü algısının farklı toplumlarda ve konumlarda farklı olması doğaldı. Dünya’da ve Köken’de bile farklı toplumlarda ve konumlarda bulunanların birbirlerini öldürmesinin her gün olan bir şey olduğunu hatırladı.
Öyleyse, Vandalieu’nun katlanmaya çalışmasına gerek var mıydı? Belki de Lambda halkını bir tür bilgiyle aydınlatmayı planlıyorsa, buna katlanmak en iyisi olabilir. Bu ikisini affetmeli.
Ama Vandalieu’nun yapmak istediği, kendi mutluluğunun peşinden gitmekti. Dünyayı aydınlatma zahmetine özveriyle girmeye hiç niyeti yoktu.
Onları affetmek ve kabul etmek imkansızsa, onları Golem olarak kullanmak, bir yere gömmek veya serbest bırakmak gibi başka seçenekler de vardı. Ancak Vandalieu bu seçenekler üzerinde ne kadar çok düşünürse, o kadar çok söz konusu olmaktan çıkıyordu.
Riley ve Gordan, ruhunu Vandalieu’nun Evbejia yakınlarındaki ormanda yeraltına terk ettiği Darcia’yı ispiyonlayan avcı Orbie’den çok daha tehlikeliydi. Ruhlarını rastgele yerlere terk ederse ve onlar Rodcorte, Alda, Yupeon veya Hihiryushukaka tarafından kurtarılırsa, Vandalieu onlarla tekrar yüzleşmek zorunda kalabilirdi.
Bu yine de iyi olurdu ama Vandalieu’nun onları göremeyeceği uzak bir yerden herkese zarar vermeleri de mümkündü.
Vandalieu, tanrıların neler yapabileceğini bilmiyordu. Ancak, tanrıların kötü niyetli olduğuna inanıyordu. Onların ne kadar zalim ve gaddar olduklarını biliyordu.
Gordan, Dünya’daki bir meleğin bedenini ele geçirmesine izin veren Tanıdık Ruh İnişi adlı beceriyi kullandığından, Alda’nın onu dikkate aldığına hiç şüphe yoktu.
Vandalieu’nun bu riski almamasının nedeni buydu.
“Ve en önemlisi, senden nefret ediyorum,” dedi.
“GYAAAAAAH!”
Gordan ve Riley’nin birbirine sürtünen cam kırıkları gibi çıkan nahoş çığlıkları net, çıtırdayan bir sesle kesildi.
Ruhları çökmüş, ruhlarının nur zerrelerine benzeyen zerreleri solmaya başlamıştır.
Vandalieu bunu gördüğü anda kalbinin derinliklerinden bir sevinç hissetti. Sercrent’in ruhunu kırdığında hissettiği, dünyayı biraz daha temiz hale getirmiş olmanın canlandırıcı, serin ve canlandırıcı hissi.
“– Öyleyse şimdi. İntikam alınacak beş düşman kaldı.”
Heinz ve arkadaşları, Earl Thomas Palpapek ve Safkan Vampir Gubamon. Alda ve Yupeon’u atlamış olsa da, tanrıların onları öldürebileceği bir yerde var olup olmadığından emin olmadığı için, bu oldukça belirgin bir düşman listesiydi.
Vandalieu’nun önünde uzun bir yol vardı.
Vandalieu, “Pekala, o zaman bu savaştaki zaferimizi kutlamak için bir kadeh kaldıralım,” dedi.
“Zaferimize!”
Ekili araziyi yok etmekten döndükten sonra zaten bir kutlama vardı ama şimdi her şey bittiğine göre yeni bir zafer partisi yapılıyordu.
Dört ay önce, ana özelliği Giga yumurtalarından oluşan hamburgerler, dinozor ve Ork eti karışımından yapılan kıyma ve keşif ordusunun yiyecek olarak kullandığı dağlar kadar sert ekmekti.
Soğanlar hasat edilmeden önceydi, bu yüzden Vandalieu bir şeylerin eksik olduğunu hissetmişti ama herkes onlardan keyif almıştı. Görünüşe göre kıyma ile yemek yapmak henüz icat edilmemişti.
Ve bugünün ana özelliği, orada bulunan herkesin kaselerinin içeriğiydi… Ramen.
“Bu, udon ve makarnaya benziyor, ama tamamen farklı, değil mi?” Zadiris belirtti.
“Lezzetli! Çok lezzetli!” dedi Borus.
Vandalieu sonunda, ramendeki eriştelerin belirgin dokusunu üretmek için çok önemli olan “sodyum suyu”nu yaratmayı başardı. Bununla, erişte yapma makineleri yapması ve ramen yapmak için dara sosu ve dashi için bir şeyler bulması gerekiyordu.
Muhtemelen Dünya’da uzun müşteri kuyrukları olan ünlü dükkanların yaptığı ramenlerin tadıyla karşılaştırılamazdı, ama Vandalieu bunun daha önce yediği hazır eriştelerden daha iyi olduğunu düşündü.
“Erişte güzel ama çorba çok lezzetli. Van bunu nasıl yaptın?” diye sordu Basdia.
Vandalieu, “Dinozor kemiklerinden yavaş yavaş dashi üretmek için zaman ayırdım” dedi.
Kyoukotsu* ramen, tavuk kemiklerinden yapılmış dashi’ye benzeyen dashi’ye sahipti, ancak daha zengin bir tada sahipti. Bu arada, etobur dinozor kemikleri tuhaf bir tat üretirken, otçul dinozor kemikleri ağızda hafif bir tat üretti. Plesiosaur kemikleri, garip bir şekilde balık benzeri bir tat üretti.
“Bocchan, sıkı çabanın ve yıllarca süren araştırmanın karşılığını aldın!” dedi Sarya.
“Hmm, sanırım yaklaşık üç yıl oldu,” dedi Rita. “Kas suyu yapmak bir hastalıktan daha zordur, değil mi?”
Vandalieu, “Rita, bu şekilde ifade etmeyi bilmiyorum,” dedi.
“Bocchan, bence bu ramen ketçaptan yoksun!” dedi Sarya.
“… Bunu iyi değerlendiriyorsun, değil mi Saria?”
“Kral, Tofu ne olacak?”
“Braga, ramene tofu koymak oldukça cüretkar olur.”
“Fugogoh, zübabababababugogoh!”
“Gorba, ne dediğin hakkında hiçbir fikrim yok.”
Ek yardım için çok şey vardı ama herkes o kadar çok yiyordu ki Vandalieu huzursuzlanmaya başladı.
“Umm, Van-sama,” dedi Tarea. “Sen bunu yapmasan bile, biz…”
Vandalieu, “Eh, bu aynı zamanda bir eğitim,” dedi.
Mutfakta havada süzülen birkaç Vandalieus vardı ve harıl harıl ramen yapıyorlardı.
Beden Dışı Deneyim ile bedenini terk eden Vandalieu’nun ruhu birden fazla parçaya bölünmüştü. Paralel Düşünce İşleme ve Uzun Mesafe Kontrol becerilerinin kullanımının yanı sıra her iki kolunda da kullanılan Materyalleştirme ile birden fazla kişinin yapabileceği kadar yemek pişiriyordu.
“Hazırlıkların hepsi yapıldı, yani gerçekten yapılacak tek şey erişteleri pişirmek, değil mi?”
“Ve sonra sadece kaselerde servis edilmeleri gerekiyor.”
“Tatlı şerbeti de servise hazır.”
“… Hımm, konuşmak için sadece bir kişi kullanabilsen daha iyi olur,” dedi Eleanora.
“Hmm? Eleanora, ben sadece bir kişiyim, biliyor musun?” dedi üç Vandalieus birden.
Vandalieu daha sonra fark etti ki, kendisi bu şekilde çalışırken, başkalarına ondan çok varmış gibi göründü.
Bununla birlikte, onun için kafa sayısını artırmaktan pek farklı gelmedi. Her Vandalieu, Vandalieu’ydu ve anıları ile bilinçleri birleşmişti.
Bağımsız irade ve egolara sahip değillerdi, kendi aralarında sohbet de etmiyorlardı.
“O kadar çok Van-sama var ki… O kadar çok Van-sama var ki, birini almamda bir sakınca yok, değil mi?”
“Hayır, benden ayrılabilecekleri mesafenin bir sınırı var, o yüzden lütfen bunu yapma, Tarea.”
Şu anda, Vandalieu’nun klonlarının ruhunu içeren ana bedenden uzakta tutulabileceği sınır birkaç düzine metreydi. Uzun Mesafe Kontrol becerisinin seviyesi yükselirse, bu mesafe muhtemelen artacaktır.
Cinayet davalarında mazeret yaratmak için mükemmel olurdu… Gerçi Vandalieu, sert görünüşlü bir dedektifin “Bunu yapabildiğine göre, suçu işlemen mümkün olurdu” diyeceği bir geleceği ancak hayal edebilirdi. Belki de çok kötümserdi.
Vandalieu, “Sanırım şerbeti dağıtmanın zamanı geldi,” dedi.
“Yaşasın, şerbet!”
“Yay!”
Gençler Pauvina, Bilde’nin kızı Varbie ve Basdia’nın kızı Jadal, tatlı gelince heyecanlandılar.
Rapiéçage, diğerleriyle aynı gruba konup konulamayacağı biraz şüpheli olsa da heyecanını da gösterdi.
Her halükarda, Vandalieu’nun altıncı yazında Talosheim’da zaman huzur içinde geçti.
『Durum Etkisi Direnci, Takipçileri Güçlendirme, Ruh Kırma, Tanrı Katili, Aşçılık, Uzun Mesafe Kontrolü, Ruh Formu, Paralel Düşünce İşleme ve Materyalleştirme becerilerinin seviyeleri arttı!』
Rodcorte’un kişisel İlahi Aleminde, Rodcorte ruh göçü çemberi sisteminin bakımını yeni bitirmişti. Buna bakım adını vermesine rağmen, aslında herhangi bir sorun olup olmadığını görmek için bakıyordu.
Sistemi o kadar mükemmeldi ki, bazı küçük sorunlar olsa bile sistem bunları kendi kendine çözerdi.
Birdenbire oldu, tam da Origin’de reenkarne olan insanlardan birinin henüz ölüp ölmediğini ve her ihtimale karşı Lambda’da Vandalieu ile birisinin temasa geçip geçmediğini kontrol etmesi gerekip gerekmediğini merak ederken oldu.
Ruh göçü dairesinde bir alarm çalmaya başladı.
“Ne? İmkansız, bir an öncesine kadar sorunsuz çalışıyordu… Bir can mı söndü?!”
Yüz bin yıldan fazla bir süredir meydana gelmeyen bu büyük olay karşısında hayrete düşen Rodcorte, sistemi çabucak ayarladı.
Tek bir ruhun bile sönmesinin sistem üzerinde büyük etkileri olacaktır. Hiçbir şey yapılmasaydı, reenkarne olması gereken bir ruhun sönmesi, bir bebeğin ruhsuz doğmasına neden olacaktı.
Basit bir ölü doğumdan farklı olurdu. Bir ruh olmadan, bebeğin beyni hala normal şekilde çalışacak ve kalbi hala atmaya devam edecekti. Gelişirdi ama bu süreçte tenasüh dairesinden geçmeyen bir ruh onun içine girip bedenle kaynaşır, kendi kendine reenkarne olur ve beklenmedik sorunlara yol açardı.
Sistem, reenkarne olması gereken artık boş olan alana, sönmüş ruhun yerine başka bir ruh yerleştirecekti. Ancak bunu yapmak ruhsuz bir bebek daha doğurur.
Bu, ciddi bir sistem hatasına neden olacak şekilde art arda gerçekleşir.
Kendi haline bırakılırsa, önceki yaşamlarına dair anıları olan bebekler veya özel yeteneklerle doğan insanlar sıklıkla görülür.
“Muh, iki sönmüş ruh var.”
Rodcorte, acil durum önlemleri alırken ruhları araştırdı.
Bormack Gordan adlı insanın ruhu sorun değildi. Alda, ölümünden sonra onu kahraman bir ruha dönüştürmek için bir istek göndermişti, bu yüzden ruhu çoktan sistemden çıkarılmıştı. Alda buna üzülürdü ama bu ruhun sönmesinin sistem üzerinde doğrudan bir etkisi olmayacaktı.
Ancak Riley adlı insanın sönmesi sisteme zaten zarar vermişti.
“Ne oldu? İblis Kral dirildi mi?”
Ruhları söndüğü için Rodcorte, Riley ve Gordan’ın kayıtlarına bakamadı. Başka seçeneği olmadığından, yakınlarından gelen kayıtlara baktı.
Gordan liderliğindeki askerlerin ve rahip-savaşçıların, onlar Undead olmadan önce, ayrıca Balcheburg’daki askerler ve maceracıların kayıtları.
Ve sonra Rodcorte şaşırtıcı bir gerçeğe ulaştı.
“Bu… Ölümsüz oldular. Ve bunun sebebi Amamiya Hiroto, Vandalieu idi.”
Rodcorte, Undead’in ölüm özellikli büyü ile yapılabileceğinin farkındaydı, ancak gördüğü şey, mümkün olabileceğini varsaydığından daha büyük bir ölçekteydi. Bu tek başına şaşırtıcı değildi, ama…
“Bunun anlamı nedir? Benim lanetlerimin etkisi altındayken nasıl böyle bir güce sahip olabiliyor? Origin’de bir Undead’e dönüştüğü zamanki kadar güçlü değil ama bu gidişle ona yaklaşabilir. Ve bu Mana miktarı, ölümlülerin sahip olmasına izin verilen sınırı aşıyor.”
Deneyim Puanlarını bir kenara bırakan Rodcorte, Vandalieu’nun herhangi bir Job kazanamayacağını beklemişti ama şimdi yaptığı lanetlerde büyük boşluklar olduğunu fark etti.
Bunlar, Rodcorte’un Lambda’nın İşler ve beceriler sistemine ilgisizliğinden kaynaklanan boşluklardı. Bunun da ötesinde, lanetler Vandalieu’nun ruhunda daha da fazla boşluk, daha da büyük bir ‘boş çerçeve’ oluşturan büyük ‘negatifler’di. Vandalieu, Origin’de sahip olduğundan bile daha fazla Mana’ya sahipti.
Ama Jobs ve Mana’sından daha büyük bir sorun, ruhları kırmış olmasıydı.
“Vandalieu’nun İblis Kral ile aynı özelliklere sahip güçlere sahip olacağını düşünmek… Bu iyi değil…”
Vandalieu onlarca, yüzlerce ruhu kırmaya devam ederse, bu tek başına sisteme büyük zarar verebilir. Çökmezdi ama muhtemelen sayılamayacak kadar çok kusur üretirdi.
Vandalieu bir umutsuzluk durumuna düşüp kısa bir süre içinde on binlerce ruhu kırsaydı, Lambda’da artık reenkarnasyon olmayacaktı. Yeni bebekler doğmayacaktı ve burası ölülerin dünyası olacaktı.
“Bu, hızlı eylem gerektirir, ancak…”
Rodcorte’un yapabileceği eylemler sınırlıydı. Kendi başına dünyaya inmek kadar tehlikeli bir şey yapamazdı. Alda’dan kendisinin inmesini istese bile, dünyanın şu anki durumunu göz önünde bulundurarak, Alda’ya güvenilip güvenilemeyeceği konusunda çok emin değildi. Ve Lambda’da Origin’den daha fazla insanı reenkarne etme konusundaki şu anki çabasını bilmesini sağlamak akıllıca olmaz.
Sisteme doğrudan müdahale etmek ve istisnai ruhlardan doğrudan kontrolü altında Tanıdık Ruhlar yaratmak istese bile, bu tür istisnai ruhlar kolayca elde edilemezdi.
Origin’de reenkarne olanlardan birinin ölmesini beklemekten başka çare yok muydu?
“Başka çare yok… Neyse ki ya kırabileceği ruhların bir sınırı var ya da kendine bazı kurallar koymuş. Öyle olmasaydı şimdiye kadar ikiden fazla ruh kırmış olacaktı. birisi Origin’den gelene kadar bekleyecek.”
“Anne, Messara bana Kemik Dişlerin Kötü Tanrısı, Müstehcen Derinin Kötü Tanrısı, Dejenere Etin Kötü Tanrısı ve Bağırsakların Kötü Tanrısı ile sözleşme yaparsam çok şey yapabileceğimi söyledi,” dedi Vandalieu.
“Hımm, Vandalieu? Bence tanrılarla bu tür anlaşmalar yapmak tehlikeli olabilir.”
“Haklısın. Kandan sorumlu tanrılar hakkında da bir ipucum yok. Peki o zaman, bir Homunculus yaratmak için yasak bir büyü yapalım mı? Büyücüler Loncası, yani yine de benim ulaşamayacağım bir yer.”
“Umm, ama bunu yapanların Alda’nın ilahi cezasını alacağı söyleniyor…”
“Hmm, yani sonuçta diriltme cihazına geliyor. Ama henüz düzeltemiyorum.”
Aynı sıralarda Vandalieu, onunla Darcia’nın dirilişini tartışırken hasır kağıt yapma girişiminde bulunuyordu.
『’Tabu Adı*’ Unvanını aldınız!』
“Bu ne?”
Vandalieu yeni bir şey buldu ama ne anlama geldiğini bilmediği için onu kendi haline bıraktı.
İsim: Vandalieu
Irk: Dhampir (Kara Elf)
Yaş: 6 yaşında
Başlık:[Ghoul King],[Eclipse King],[Tabu Adı](YENİ!)
Mesleği: Venom Fist Kullanıcısı
Seviye: 9
Meslek geçmişi: Ölüm Özellikli Büyücü, Golem Dönüştürücü, Undead Terbiyecisi, Ruh Kırıcı
Öznitellikler:
Canlılık: 168
Mana: 328.119.451
Güç: 117
Çeviklik: 114
Dayanıklılık: 108
İstihbarat: 758
Pasif beceriler:
İnsanüstü Güç: Seviye 2
Hızlı İyileşme: Seviye 3
Ölüm Niteliği Büyüsü: Seviye 5
Durum Etkisi Direnci: Seviye 7 (SEVİYE YÜKSELTİN!)
Büyü Direnci: Seviye 1
Karanlık Görüş
Zihinsel Yolsuzluk: Seviye 10
Ölüm Niteliği Büyüsü: Seviye 6
İlahi İptal Etme: Seviye 4
Takipçileri Güçlendirin: Seviye 8 (SEVİYE YÜKSELTİN!)
Otomatik Mana Yenileme: Seviye 3
Astları Güçlendirin: Seviye 4
Zehir Salgısı (Pençeler, Dişler, Dil): Seviye 1
Aktif beceriler:
Kan Emme: Seviye 6
Limitleri Aş: Seviye 5
Golem Dönüşümü: Seviye 6
Niteliksiz Büyü: Seviye 4
Mana Kontrolü: Seviye 4
Ruh Formu: Seviye 6 (SEVİYE YÜKSELTİN!)
Marangozluk: Seviye 4
Mühendislik: Seviye 3
Aşçılık: Seviye 4 (SEVİYE YÜKSELTİN!)
Simya: Seviye 3
Silahsız Dövüş Tekniği: Seviye 4
Soul Break: Seviye 5 (SEVİYE YÜKSELTİN!)
Çoklu Yayın: Seviye 4
Uzun Mesafe Kontrolü: Seviye 5 (SEVİYE YÜKSELTİN!)
Cerrahi: Seviye 1
Paralel Düşünce İşleme: Seviye 4 (SEVİYE YÜKSELTİN!)
Materyalleştirme: Seviye 3 (SEVİYE YÜKSELTİN!)
Koordinasyon: Seviye 1
Yüksek Hızlı Düşünce İşleme: Seviye 2
Komuta: Seviye 1
Tarım: Seviye 2 (YENİ!)
Giyim: Seviye 1 (YENİ!)
Eşsiz beceriler:
God Slayer: Seviye 2 (SEVİYE YÜKSELTİN!)
lanetler
Önceki yaşamda kazanılan deneyim aktarılmaz
Mevcut işleri öğrenemez
Bağımsız olarak deneyim kazanamıyor
Başlık açıklaması:
[Tabu Adı]
Belli bir nüfuza sahip varlıklar, birisini kabul edip ona bir Unvan vermemeye özen gösterdiklerinde, o kişi bu Unvanı kazanır.
Vandalieu’nun durumunda, bu Unvanı Alda ve astları, Amid İmparatorluğu İmparatoru Marshukzarl ve üç Safkan Vampir, Vandalieu’ya bir Unvan vermemeye dikkat ettikleri için aldı.
Herhangi bir somut etkisi yoktur, ancak en azından ulusal düzeyde ve hatta muhtemelen tanrılar tarafından korkulan kişinin korkulduğunu gösterir.
Bu nedenle, bu Unvana sahip bir kişi genellikle o kişinin son derece tehlikeli bir birey olduğu şeklinde yorumlanır.
Bu Unvan sahibine bir Unvan kazandırmamaya özen gösterenler, bundan vazgeçip uygun bir Unvan verildiğinde, bu Unvan ortadan kalkar.