“Parayı çöpe atmak neden…?”
Kadim Ejderha Eruhaben, Raon’a gelişigüzel bir şekilde karşılık verdi.
“Dünyayı da merak ettiğimde bir sürü parayı çöpe attım. Siz de istediğiniz kadar para kullanmak güzel bir deneyim.”
Cale, kendisi de gençken bu sakin kadim Ejderhanın muhtemelen şaka olmadığını düşünüyordu.
Raon, Cale’in zihninde yeniden konuşmaya başladığında, kendini toparlamış gibiydi.
– …Ah Goldie, bu değil. İnsan! Goldie Gramps, şaşırtıcı derecede heyecan verici hareketinizi anlamıyor gibi görünüyor!
Eruhaben daha sonra Cale’e bir soru sordu.
“Ne zaman yapacaksın?”
“Bu akşam.”
“Bu akşam?”
Eruhaben, Cale’in onu çöpe atacağını söylediğinde bir ton para harcayacağını düşündü.
‘Geceleri para kullanmak… Pahalı alkol mü içecek? Gidip birkaç dağ falan alacağını sanmıştım.
Para söz konusu olduğunda ölçeği oldukça küçük sanırım.’
Eruhaben, sanki bu beklenmedik bir şeymiş gibi Cale’e baktı. Diğerleri ona bakarken Cale iç cebine dokundu. O cebin içinde bir çanta vardı.
– …Hehe…Geçen sefer iki milyardı…Bu sefer beş milyar…!
Cimri, ateşli şimşek, Cale’in geçen sefer beş milyon galon hakkında veliaht prensle konuştuğunu hatırladı. Aynı anda başka bir şey daha hatırladı.
Yıkım Ateşi, Cale’e bir soru sordu.
– Ama altın levhayı Doğu kıtasında kullanabilir misin?
Cale, veliaht prens Alberu’dan aldığı altın plaketi kişisel kullanımı için henüz kullanmamıştı. Veliaht prensin beş milyar galonunun şu anda neredeyse hiç olmamasının nedeni buydu.
Bunu fark eden ateşli şimşek yavaş yavaş sustu.
– …Sanırım beş milyar galon mümkün değil…
Ondan sonra başka bir şey söylemedi. Muhtemelen bir yerlerde bir köşeye kıvrılmış gibi hissetti.
Ancak Cale bunu umursamadı. Kadim Ejderha ve hâlâ ona bakan diğerleriyle konuşmaya başladı.
“Sessiz bir yerde yapmayı planlıyorum.”
Choi Han ve On’un yüz ifadeleri tuhaflaştı.
Eruhaben’in ifadesi de tuhaflaşmaya başladı.
Geceleri ve sessiz bir yerde.
Bu parayı çöpe atmak için garip bir kombinasyondu.
Ancak Cale onlara soru sormaları için daha fazla zaman tanımadı. Ayağa kalkıp birine bakmadan önce Ron’un getirdiği sosisi bitirdi.
“Biraz konuşalım.”
Screeech.
Bir sandalye geriye itildi ve melez Ejderha koltuktan kalktı.
Ayaktayken de pek iyi görünmüyordu. Artık ortalama bir insandan daha zayıftı, ancak ışık özelliğinin izleri ve Choi Han’ın karanlığı hala vücudunda çarpışıyor ve ona önemli miktarda acı veriyordu.
“Beni takip et.”
Cale, hanın üçüncü katına gitmeden önce Melez Ejder’in sessizce arkasından geldiğini söyledi. Raon ikisiyle birlikteydi.
* * *
“Oturmak.”
Cale, yüzünde kayıtsız bir ifadeyle karşısındaki sandalyeyi ve melez Ejderhayı işaret etti.
Temiz ama lüks bir odaydı. Üçüncü kattaki koridorun sonundaki bu oda, Cale’in kişisel kullanımı içindi.
Cale, ona bakmakta olan Melez Ejder’e soğukkanlılıkla yorum yaptı.
“Arm’ın savaş tugaylarından kaç tanesi Doğu kıtasında kaldı?”
Hemen işe koyuldu.
Bu hareket, konuşmaya başlarken ejderhanın kıkırdamasına neden oldu. Uzuvları hala acı içinde titriyor olsa da konuşmasında böyle bir titreme yoktu.
“İkinci ve üçüncü tugaylar kaldı. Başlangıçta üç tugay vardı, ama hepiniz birinci tugayı yok etmediniz mi?”
Orduda en güçlü olan ilk tugay, Doğu kıtasından Batı kıtasına gelirken Cale’in grubu tarafından yok edildi.
Bu sadece okyanusta oldukları ve Balina kabilesinin onlara yardım etmesi nedeniyle mümkündü.
Ejderha melezi artık bunu yapanların Cale’in grubu olduğunu biliyordu, ancak Arm hala saldırının arkasındaki insanları tanımıyordu.
Cale, koltuğun kol dayanağına hafifçe vururken Ejderha melezinin sorusuna yanıt vermedi.
Musluk. Musluk. Musluk.
Ritimle tıkırdayan parmak, Ejder melezinin sorusu üzerine durdu.
“İkinci ve üçüncü tugayları da öldürecek misiniz?”
Yüzünde kayıtsız bir ifade olmasına rağmen, melez Ejderha, Cale’in planlarını oldukça merak ediyordu. Cale kayıtsızca karşılık verdi.
“Kim bilir?”
Cale biraz doğruldu ve vücudunu öne doğru eğdi. Daha sonra masanın diğer tarafındaki Melez Ejderhaya baktı ve konuşmaya devam etti.
“Varsayımsal olarak konuşursak…”
Cale bir durum hayal etmeye başladı.
“…Paranız yoksa, eviniz yoksa bir sürü insanla bile gerçekten zor olacak, değil mi?”
Arm üssünü kaybederse ve oradaki paraları kaybolursa… O halde tüm bu muharebe tugayları ve düzenli üyeler nasıl ve nerede yemek yiyip uyuyacak?
“Ve eğer paralı askerler onları kovalıyorsa… Gerçekten zor olacak, özellikle de paraları ya da üsleri yoksa, değil mi?”
Cale’in dudaklarının kenarları yavaşça yukarı kalkıyordu.
“O zaman Doğu kıtasının Kolu, Batı kıtasından yardım istemek isteyecektir. Ama bildiğiniz gibi, Batı kıtasının İmparatorluğu, Kolu ve Simyacıların Çan Kulesi bir savaşın ortasında ve yardım edemiyor. Doğu kıtasının kolu için gerçekten zor olacak, katılmıyor musun?”
Cale konuşmaya devam ederken Arm için üzülüyormuş gibi kaşlarını çattı.
“Ve sonra insanlar ‘Biz ‘Gerçek Kol’uz!’ ve kıtadaki yozlaşmış olduğu söylenen Paralı Askerler Loncalarını ve yeraltı dünyasındaki yozlaşmış haydutları yok etmek, gerçekten kızacaklar, değil mi?”
Ejderha melezinin ifadesi tuhaflaştı.
Cale’in az önce söylediklerini bir araya getirmeye çalıştı. Az önce Arm’dan, yozlaşmış Paralı Askerler Loncası’ndan ve yeraltı dünyasından kurtulacağını söylemiyor muydu?
Ejderha melezi dürüstçe cevap verdi.
“…İyi bir şey mi yapmaya çalışıyorsun?”
“Şimdi ne saçmalıyorsun?”
Cale gerçekten şok olmuştu. Yüzünde hâlâ tuhaf bir ifade olan ve hayal kırıklığına uğramış gibi konuşmaya devam eden Melez Ejderhaya baktı.
“Kötü adamların en çok neden nefret ettiğini biliyor musun? Ben de bunu yapmaya çalışıyorum.”
“Kötü adamlar en çok hangisinden nefret eder?”
Ejder melezi, kötünün zıddının ne olduğunu düşünmeye çalıştı. Bulabildiği tek şey ‘iyi’ oldu. Kötü adamlar kendilerine zıt olan bir şeyden nefret etmez miydi?
“Bu yüzden mi iyi bir şeyler yapmaya çalışıyorsun?”
“Haaaa.”
Cale içini çekti. Tekrar konuşmaya başladığında, Ejder melezinin biraz boşboğaz olduğunu düşündü.
“Kötü adamlar, diğer insanların iyi ya da kötü olması ya da hayır işi yapıp yapmamaları umurlarında değil.”
‘Dünyaya bak.
Kötü adamlar diğer insanların ne yaptığıyla ilgilenmezler.’
“Onlardan bir şeyler çalınırsa sinirlenirler.”
Yozlaşmış Paralı Askerler Loncalarını ne kadar çok yağmalarsa, artan sayıda yozlaşmış insan sinirlenecek. Yeraltı dünyası ve Arm için de durum buydu.
Sonunda korktukları noktaya kadar bir şeyleri birer birer kaybettikçe daha da sinirlenecekler.
Cale bu yüzden böyle bir plan yaptı.
‘Gerçek Kol’, Arm’a ait olan şeyleri birer birer almaya başlayacak.
Cale bunu yüksek sesle söylemese de, iyi bir fikri olan Ejderha melezi, Cale’e bir soru sordu. İfadesi, acısını belli etmeyecek kadar ciddiydi. Bu, şu anki zihnine benziyordu.
“…Ne yapmama ihtiyacın var?”
Altı ay.
Önümüzdeki altı ay boyunca ne yapması gerekiyordu?
Ejder melezi için en önemli soru buydu. Cale’in cevabını bekliyordu. Yanıt neredeyse anında geldi.
“Dinlenmek.”
“Ne?”
Ejderha melezi, Cale’in neden bahsettiğini merak etti. Ancak Cale konuşmaya devam etti.
“Ne yapmak istiyorsan onu yap. Elbette denetim altında olacak. Tam bir özgürlüğe sahip olmayacaksın.”
Cale, Ejderha melezini tam bir gözetim altında tutmayı planlıyordu.
Bu serseri, kılıç ustası Hannah’dan farklıydı.
Hannah, Arm ve İmparatorluk ile düşman olmuştu ve onu öldürmek istiyorlardı, ancak bu, Dragon melezi için geçerli değildi. Aslında Arm’ın aramak isteyeceği biriydi, bu yüzden Cale’in bölgesinde bu şekilde kalmasa bile dönecek bir yeri vardı. Bu yüzden Cale, özgürlüğünü Hannah’dan daha fazla kısıtlamak zorunda kaldı.
Cale, ona boş gözlerle bakan kişiye aklına gelen şeyi söylerken şu anda Ejderha melezinin zihninde dönen kaosu bilmiyordu.
“Ah, ayrıca bedava diye bir şey yoktur.”
Cale neden onunla bedava ilgilensin ki?
“Acı çektiğini biliyorum. Hâlâ burada çalışabilirsin.”
“…İş?”
Ejderha melezinin kafası gerçekten karışmıştı.
Burada çalışmak için ne yapabileceğini düşünüyordu. Az önce bulunduğu hanın birinci katını hatırladı. Normal insanlarla ve meşgul işçilerle dolu bir alandı.
Her zaman gürültülü olan ve kahvaltı için hazırlanan lezzetli yemeklerin kokularının burun deliklerinden geçtiği bir yerdi. Karanlık mağaraya kıyasla son derece parlaktı.
Ama orada oturduğu halde kimse ona bakmamıştı.
Konuşmak için yavaşça ağzını açtı ve Cale’e baktı.
“Handa çalışmayı mı kastediyorsun?”
“Evet. Hayatta hiçbir şey bedava değildir.”
Elbette Cale, Ron’a Ejder’e acılı bedeniyle bile tamamlayabileceği bir melez melez vermesini söylemeyi planlıyordu.
“Ron ona doğru görevleri verecek.”
Muhtemelen ona peçete katlamak gibi bir görev verecektir. Birkaç saniyede bir acı hisseden birine bulaşıkları temizletemez veya servis ettiremezsiniz.
Bir konuğun önünde aniden bayılırsa da sinir bozucu olur.
“Sen de bir yetişkinsin, bu yüzden yemeklerin parasını ödemen gerekiyor.”
‘…yemeklerinizi ödeyin.’
Ejderha melezi bu ifadeyi düşündü. Nedense ona tuhaf geliyordu.
O handa mı çalışacağım? Başka insanlarla mı çalışacağım?’
Bunun son derece garip olduğunu hissetti.
Choi Han’ın saldırısı yüzünden zaten birkaç saniyede bir acı çekiyordu ama Cale şimdi işe gideceğini söylüyordu. Neden şu anda bu kadar karmaşık düşünceleri vardı?
Huzurlu hanın görüntüsünü hatırladı.
Cale, Melez Ejderha tüm bunları yaşarken söylemesi gerekeni söylemeye devam etti. Choi Han, Raon ve diğerleri için yaptığı gibi şeyleri Dragon melezine dikkatlice açıklamak için bir neden görmedi.
“Ah, ayrıca Eruhaben-nim’den saçını boyamasını isteyeceğim. Arm tarafından fark edilmene izin veremeyiz. İstediğin bir renk var mı?”
“İstediğim bir renk mi?”
“Evet.”
Ejderha melezinin bakışları, Cale’in kızıl saçlarına yöneldi.
Baba dediği Beyaz Yıldız. Kendisi gibi melez olduğunu düşündüğü Cale Henituse. Melez Ejderha, orada sessizce otururken ikisini düşündü. O konuşmaya devam ederken Cale’in onu beklemeye niyeti yoktu.
“Karar verir vermez Eruhaben-nim’e haber ver.”
Daha sonra en önemli işe indi.
“Biraz dinlen, sonra seni tekrar aradığımda Arm’a saldıracağız.”
Cale’in yüzünde gülümseme yoktu. Ejder melezinin ifadesi de sertleşti. Cale ona bir soru daha sordu.
“Arm’ın kaç merkezi üssü var?”
Arm’ın sayısız şubesinin tamamını bilmeye gerek yoktu.
Bütün bu bilgiler merkezde toplandı. Sadece bunların nerede olduğunu bilmesi gerekiyordu. Bilginin toplandığı yer, organizasyonun akışının da bulunabileceği yerdir.
Ejderha melezi bu yerlerin nerede olduğunu biliyordu.
“İki yer var.”
Cale, Ejderha melezinin devam etmesini bekliyordu ve yüzünde tuhaf bir ifadeyle Ejderha melezi devam etti.
“Astınız o yerlerden biri hakkında çok şey bilecek.”
“…Astım mı?”
“Evet. Astın Ron Molan.”
Cale gözlerini kırpıştırdı.
Ejderha melezi sakince devam etti.
“Onu handa gördüğümde şok olmuştum. Onu hiç şahsen görmemiş olmama rağmen, on beş yıl önce Arm liderleri için görünüşü önemliydi. On beş yılı aşkın bir süredir ortalıkta olan şube müdürleri ve kızıl yıldızlar bilirlerdi. o.”
Doğu kıtasının yeraltı dünyasını kontrol eden beş haneden, Ron ve Beacrox kaçmayı başaran tek reis ve varislerdi.
Aileleri de bilgi toplama ve suikast düzenleme konusunda yetenekliydi.
Arm, kaçan baş ve varisi tüm Doğu kıtasında aradı, ancak onları bulmayı başaramadılar. On beş yıl sonra, artık onları bulmak için çok çabalamıyorlardı.
Ancak Melez Ejderha, Arm’ın on beş yıl önce Ron Molan’ı ararken nasıl davrandığını hatırladı.
Ron, Arm için önemliydi.
“Ron Molan, Molan ailesinin bölgesi bizim merkezi üslerimizden biri.”
Molan ailesi, gizlilik ve bilgi konusunda Doğu kıtasının en büyük ailesi olarak biliniyordu. O hanenin bölgesi doğal olarak bir kaleydi. Arm, ellerine geçer geçmez bazı değişiklikler yapmış ve burayı merkez üslerinden biri haline getirmişti.
Cale bilinçsizce mırıldandı.
“…Bu beni deli ediyor.”
İmparatorluk işinin acil olduğunu ve bu tarafın daha rahat olduğunu düşünmüştü, ancak durum bu değildi.
Burada kesilmesi gereken dağlar kadar eski iş vardı.
“Raon, Choi Han, Ron, Lock, On, Hong-“
Cale, kesip tekrar bir araya getirmesi gereken birçok şeyi düşündü. Tabii ki, hayatı hala en önemliydi.
Ejder melezine şunları söylemesinin nedeni buydu.
“Artık gidebilirsin. Söylemem gereken her şeyi söyledim.”
Cale önce yapması gereken şeyi halletmeye karar verdi.
Nasıl ki bir kelebeğin kanat çırpışı başka bir yerde fırtınaya neden olabiliyorsa, adım adım ilerlediğinizde dev bir fırtınaya neden olabilirsiniz.
Kelebeği görmeyenler fırtınanın birdenbire çıktığını düşünebilir ama kelebek kanatlarını çırptığı andan itibaren fırtınayı sezebilir.
Cale, bu beklenen olaylardan birini dünyaya yaymak için kanatlarını tekrar çırpıyordu.
Bunun sonuçları o gece ortaya çıkacaktı.
* * *
Choi Han, On ve Hong sessiz kalırken Eruhaben başını kaldırdı.
Shaaaaaaa-
Gece rüzgarı yanlarından esiyordu.
Şu anda Gri Göz Ormanı’ndaydılar.
Kadim Ejderha, Cale’in Gökyüzü Yiyen Suyu kazandığı yere bakmak için başını eğmeden önce, yeni ayın gecesi olduğu için yıldızların olduğu ama ayın olmadığı gece gökyüzüne bakıyordu.
İnsan gözüne benzeyen büyük gölü görebiliyordu.
Eskiden gri olan suyun rengi artık normaldi, öyle ki yıldızlar bile ondan yansıyabilirdi. Cale o gölün yanında duruyordu. Raon onun etrafında gerginlik içinde uçuyordu.
Kadim Ejderha ikisini izlerken konuşmaya başladı.
“…Parayı çöpe attığını sanıyordum?”
Cale, diğerleri arkasında, büyük göle doğru yürümeye devam etti.
“Evet, parayı çöpe atacağım.”
Yüzünde sakin bir ifade vardı.
Ancak Eruhaben, Choi Han, On ve Hong’un kafalarının karışmasını engelleyemediler. Raon o anda Cale’e bağırdı.
“…İnsan! Kumbarama ihtiyacın olursa haber ver! Sana her an verebilirim!”
Sıçrama.
Göldeki su Cale’in ayakkabısına çarptı ve ses çıkardı. Cale’in ayağının ucu artık suya değiyordu. Eruhaben’in ısrarcı sesini duyabiliyordu.
“Göle para mı atıyorsun?”
Kulağa inanılmaz derecede tuhaf geliyordu.
“Bir şeyi güçlendireceğini söylememiş miydin? Göle para atarak bir şeyi güçlendireceksin? Doğanın güçlerine sahip insanların seni böyle bir sınava sokmasına imkan yok!”
Eruhaben, Cale’in arkasını döndüğünü görebiliyordu.
Şu anda biri Cale’in zihninde yüksek sesle konuşuyordu.
– Nihayet…! Nihayet! Ahh, ah- sonunda mutlu bir anda tekrar seve seve öleceğim bir şans daha!
“O çok çılgın.”
Cale ateşli şimşeği duymazdan gelerek konuşmaya başladı.
“Neden göle para atayım?”
“Ne? O zaman nereye atacaksın?”
Eruhaben tekrar konuşmaya başladı. Biraz sakinleşmişti.
“Yeraltından kazandığın tüm parayı kullanmayı mı planlıyorsun? Kadim bir gücün sana böyle bir deneme yapmasına imkan yok, o yüzden bana neler olduğunu söyle. Sana yardım edeceğim. Peki.”
“Emin değilim.”
Cale omuzlarını silkti ve cebinden küçük bir şey çıkardı. İçgüdüleri ona bu kadim gücü güçlendirmenin tabağını etkilemeyeceğini söylediği için hiç tereddüt etmedi.
Elinde küçük bir sihirli çanta belirdi.
O eşyayı tanıyan tek kişi yanındaydı.
“H, insan! T, yani…!”
Raon şok olmuştu.
Raon o çantayı biliyordu.
En son Caro Krallığı’ndaki VVIP müzayedesinde görüldü.
Caro Krallığı’nın Güneş Tanrısı Kilisesi’nin piskoposuyla ticaret yapmak için kullanılıyordu.
Cale ve piskopos, Gecenin Sevinci adlı mücevherle kendi müzayedelerini düzenlemişlerdi.
- Ancak bugün size 10 milyardan fazlasını vermek mümkün değil.’
Cale sormuş ve piskopos yanıtlamıştı.
‘Ne kadar?’
’20.’
‘Ne kadar?’
’22.’
Piskopos 22 milyar diye seslendiğinde Cale son bir şey söylemişti.
’23.’
‘…Seni p * ç.’
Gecenin Coşkusu 23 milyar sterline satıldı. Piskopos ona küçük bir para kesesi atmıştı. Üzerinde uzamsal boyut büyüsü olan bir çantaydı.
‘Burada. 10 milyar sterlin.’
10 milyarlık çanta yine Raon’un gözleri önünde belirmişti.
Cale, ‘Kurt Kral’ın günlüğü’nü satın alması için keseyi Billos’a vermişti. Doğal olarak, diğer insanlar için bir Canavar insanının kalıntısından başka bir şey olmayan ve bu nedenle 10 milyar sterlinin tamamına mal olmayacak olan bu öğe.
Çok daha ucuzdu.
Bu sayede Kurt Kral’ın günlüğü ve kalan para Cale’e iade edildi. Cale, Ateşin Kararlılığı’nı sattığı için Singten Tüccar Loncası’nın lonca liderinden aldığı paranın bir kısmını da bu çantaya koymuştu.
Referans olarak, Ateşin Belirlenmesi, Singten Tüccar Birliği’nin lonca lideri Plavin Singten’e 30 milyar sterline satıldı.
’30 milyar sterlin.’
“W, ne çılgın saçmalık!”
Cale, Singten Tüccar Loncası’nın lonca liderinin yüzündeki şok ifadesini hatırladı. O paranın sadece küçük bir kısmı bu çantadaydı.
Hem Güneş Tanrısı Kilisesi piskoposundan hem de İmparatorluğun Singten Tüccar Loncasından kazanılan para bu çantada toplandı.
Genç Dragon’un gözbebekleri hararetle titriyordu. Bilinçsizce bağırdı.
“…O çanta, on milyar dolar değerinde! T, bu şok edici!”
Sessizlik alanı doldurdu.
Choi Han, On ve Hong’u unutun ama bu sefer Eruhaben bile bir şey söyleyemedi.
Shaaaaaaa-
Ani bir rüzgar yanlarından geçtiği anda Cale, Raon’un özel patates çuvalını da çıkardı. Olayları tek tek ele alma şekli Eruhaben’in yorum yapmasına neden oldu.
“Bu çılgın piç.”
O anda oldu.
Ooooooooong-
Eruhaben’in ifadesi değişti.
Yer gürlemeye başladı.
Ayrıca doğanın gücünü de hissedebiliyordu.
Doğal güçlerin en yıkıcısıydı, kendi kendini bile yok edebilecek bir şeydi.
“…Ateş.”
Ateşin gücünü hissedebiliyordu.
Cimri o anda Cale’in zihninden bağırdı.
– Çılgınsın! 10 milyar! 10 milyar! 10 milyar!
Yıkım Ateşi, o cimri, ateşli şimşek, Raon’un az önce söylediklerini duymuştu. Cale, vücudunun içinde çılgınca akan ateşin gücünü hissedebiliyordu.
– 10 milyar! Ahahahahaha, on milyar! Ahehehehehehe!
Cale bir an tereddüt etti.
‘…delirdi mi?’
Ateşli yıldırım hafif, hayır, son derece heyecanlı görünüyordu.
İşte o an Cale’in ifadesi tuhaflaştı. Bir süredir ilk kez Super Rock’ın sesini duydu.
– Bu kötü.
Super Rock endişeli bir sesle konuşmaya devam etti.
– Kuzeyi yakan güç yeniden ortaya çıkacak.
Super Rock mevcut durumu birkaç kelimeyle anlattı.
– Bir felaketin ikinci gelişi.
‘…Felaket?’
Cale aşağı bakarken irkildi.
Bööööööööööööööööö
Yerden eşsiz bir gümbürtü geliyordu. Cale, vücudunun içindeki vahşi ateşi hissedebiliyordu.
Ateş suya karşı zayıftı.
Ancak bu ateş, bir tanrının onu bastırmak zorunda kalacağı kadar güçlü olan Gökyüzü Yiyen Su’ya karşı savaşmıştı.
Ateş zayıf değildi.
Tam adı olan şeyi sembolize ediyordu. Yıkım.
– Ahahahahahaha! Bu bir parti, büyük bir eski parti! Her şeyi yakacağım!
Cale kaşlarını çattı çünkü ateşli şimşek çok gürültülü olduğundan gözlerini kocaman açtı.
“…Bok!”
Göze benzeyen göl.
O göl değişmeye başlıyordu.
Siiiiizzle-
Gölü dolduran su hızla buharlaştı ve gölün dibi çatlayarak açıldı. O çatlaklardan kırmızı sıvılar fışkırmaya başladı.
– Bu bir parti, büyük bir eski parti!
Yıkım Ateşi mecazi olarak neşe içinde aşağı yukarı zıplıyordu.