Ama benim için üzerinde çalışarak tarih Kırım Savaşı, P.S. Nakhimov'un bir arkadaşı olan Arka Amiral MF Reyneke'nin Sevastopol günlüğünü yakaladı. 13 May 1854 için bir giriş var: “... Bugün [Sevastopol'da. - A. Sh.] Odessa'dan 11 apr [ladin] şehrine İngiliz [Li] ve Fransız [Fransız] buharlı makinelerinden getirilen iki kokmuş bomba. Bunlardan biri Kornilov'un huzurunda Menşikov'un avlusunda açılmaya başladı ve göbeğin mükemmel bir şekilde açılmasından önce dayanılmaz bir koku, Kornilov'un kendisini hasta hissettiğini o kadar kuvvetlendirdi ki; bu nedenle, manşonun sökülmesini bıraktılar ve bileşimlerinin ayrıştırılması için her iki bombayı eczanelere gönderdiler. Aynı bomba Odessa'da da açıldı ve onu açan topçu duyularını kaybetti, güçlü bir kusma aldı; iki gündür hastaydı ve iyileşip iyileşmediğini bilmiyorum. ”
Bu nedenle, modern tarihte ve barışçıl bir şehre karşı ilk defa kimyasal mermileri kullanan İngilizlerin olduğu doğrulandı. 1854'ten önce Odessa'da askeri bir liman ya da kıyı bataryaları yoktu.
İngiliz filosunda üç adet 120 silahlı gemi ve yedi adet 80 silahlı gemi vardı, Fransızların üç adet 120 silahlı silahı ve altı adet 80 silahlı gemisi vardı. Türklerde toplam 19 yelkenli gemi ve fırkateyn ve 9 buharlı gemi fırkateyn vardı. 10 Nisan 1854, müttefik armada, neredeyse bütün gün Odessa'yı bombaladı, ancak çekim cahildi. Toplamda, Odessa'nın bombalanması sırasında, üç kişi öldü ve sekiz kişi yaralandı, 14 roketleri ve bombalarıyla küçük yapılardan yakıldı, 52 özel taş evler hasar gördü. 4'i öldüren garnizondan, 45 yaralandı, 12 kişiyi suçladı.
Kimyasal mermilerin zayıf olduğu ortaya çıktı ve İngilizler artık onları kullanmamayı tercih etti ve Rus hükümeti, Avrupa gazetelerinde İngiliz karşıtı kampanya için kullanılması gerçeğini kullanmak istemedi.
1854’te ünlü İngiliz kimyacı ve üretici Mackintosh’un, oksijenle temastan yanıcı olan çok sayıda maddenin icat ettiği cihazların yardımıyla patlayan Sevastopol’u ele geçirmek için şehrin kıyı bölgelerine özel gemilerin getirilmesi önerildi. kaleyi veya bataryayı kucaklayan, bezlere ve sersemlemelere nüfuz eden ve topçuları ve içindeki herkesi süren kalın siyah, boğucu sis veya çad oluşumu. ”
Bu yöntemin uygulanması durumunda, filo Macintosh’un planına göre düşmanın gemileri anında “alevler ve boğucu siyah bir çocukla, canlı yaratıkları hızla yok ederek” kuşatılmış olacaktı.
McIntosh, kampa giren düşmana karşı icatlarının kullanımını geliştirdi: "Bombalarımı ve füzelerimi, özellikle de anında yanan kompozisyonla dolu olanları ateşleyerek, tüm kampı geniş bir ateş denizine dönüştürerek, genel bir ateş ve insan ve malzemelerin imha edilmesi kolaydır."
İngiliz askeri bakanlığı önerilen mermilerin testlerini yaptı, gemi operasyonları sırasında kullanımlarına odaklandı ve McIntosh'a buluşu için patent verdi.
Kırım Savaşı'ndan sonra, alaycı bir şekilde bu "planları" anlatırken, Mechanic Magazine gazetesi şunları yazdı: "Bu mermilerin, aydınlanmış bir savaşın insanlık dışı ve nafile geleneklerini kullanmaya başlayabilirsiniz, ancak ... eğer insanlar savaşmak istiyorsa, daha ölümcül ve yıkıcı yollarla savaş daha iyi. ”
Bununla birlikte, İngiliz kabine Sevastopol yakınlarında toksik maddelerin (OM) kullanımını kabul etmedi.
Rus topçu tarihinin yıllarında, bazı yerlerde Korkunç İvan zamanında “kokuşmuş” çekirdeği kullanma girişimleri görülür. Bu nedenle, 1674'teki Kiev kalesinde bulunan mühimmat arasında, amonyak, arsenik ve Assa fatuda içeren “kokulu yangın çekirdeği” olduğu kesin olarak bilinmektedir. Sonuncusu, asa-fetipa'yı bozabilir - Orta Asya'da yetişen ve güçlü bir sarımsak kokusuna sahip olan Ferule cinsinden bir bitkinin adı. Yakıcı çekirdekler için karışımların bileşiminin, çekirdeklerin söndürülmesini önlemek için kuvvetli kokulu veya zehirli maddelerle yapılması mümkündür.
Kimyasal mühimmat kullanma konusunda ilk gerçek girişim, Kırım Savaşı'ndan sonra Rusya'da yapıldı. 19. yüzyılın sonunda 50, Devlet Tarım Üniversitesi Topçu Komitesi, zehirli ajanlarla dolu bombaları tek boynuzlu atların cephanelerine yerleştirmeyi önerdi. Tek bölmeli (196-mm) serf tek boynuzlu atlar için, OM - siyanid Cacodyl (modern name - cacodo-cyanide) ile donatılmış deneysel bir seri patlayıcı bomba yapıldı.
Bombalama, çatısı olmayan büyük bir Rus izba gibi açık bir ahşap evde yapıldı. Günlük evine bir düzine kedi yerleştirildi ve onları kabuk parçalarından korudu. Patlamadan bir gün sonra, GAÜ özel bir komisyonunun üyeleri, eve yaklaştı. Tüm kediler yerde hareketsizdi, gözleri çok suluydı, ama ne yazık ki hiçbiri ölmedi. Bu vesileyle, Başkonsolos A. A. Barantsev, Çar'a bir rapor yazdı; kategorik olarak, topikal mermilerin toksik maddelerle birlikte kullanılmasının, şimdi ve gelecekte tamamen dışlandığını belirtti.
O zamandan 1915'e kadar, Rus askeri departmanı kimyasal mühimmat oluşturma girişimi yapmadı.
22 Nisan Ieper Nehri üzerindeki 1915, Almanlar ilk kez zehirli gazlar kullandı. Gazların piyasaya sürülmesi silindirlerden yapıldı, ancak yakında topçu mermileri ve zehirli ajanlarla dolu harç madenleri ortaya çıktı.
Kimyasal mermiler, tamamen kimyasal olanlara ayrıldı; bunlar, sıvı kimyasal madde ile dolduruldu ve küçük bir (toplam ağırlığın% 3'ine kadar), geleneksel bir patlayıcı yükünü boşalttı; ve karşılaştırılabilir miktarda geleneksel patlayıcı madde ve katı kimyasal madde içeren yüklü parçalanma kimyasalları.
Kimyasal bir mermi kırıldığında, sıvı OM hava ile karışmış ve rüzgarda hareket eden bir bulut oluşmuştur. Patlamadaki parçalanma-kimyasal kabukları, neredeyse sıradan el bombaları gibi parçalara çarptı, ancak aynı zamanda düşmanın gaz maskesi olmadan kalmasına izin vermedi.
Almanlar ilk kez Doğu Cephesi'ne ilk kez 1915’te Doğu Cephesi’ne saldırı düzenledikten sonra, GAÜ’deki Rus generaller misilleme önlemleri almak zorunda kaldılar. Bununla birlikte, kimyasal silahlar alanında sadece kendi gelişmelerinin olmadığı, bileşenlerini üretebilecek neredeyse hiç bitki olmadığı ortaya çıktı. Böylece, ilk başta Finlandiya'da sıvı klor üretmek istediler ve Finlandiya Senatosu müzakereleri bir yıl boyunca erteledi - Ağustos 1915 - 9 - 22 - Ağustos 1916.
Sonunda, Savunma Özel Toplantısı, likit klor kütlesini Senato altında kurulan özel bir komisyona devretmeye karar verdi ve iki fabrikanın ekipmanına 3 200 000 ruble serbest bırakıldı. Komisyon, Rusya hükümetinin temsilcilerinin katılımıyla - Devlet Denetim Bürosundan ve Kimya Komitesinden - Rusya ekonomik komisyonları modelinde kuruldu. Profesör Lilin komisyon başkanlığı yaptı.
Rusya'da özel sektörden fosgen edinme denemesi, sıvı fosjen için son derece yüksek fiyatların atanması ve siparişlerin zamanında yerine getirilmesinde garanti olmaması nedeniyle başarısız oldu. Bu nedenle, Devlet Tarım Üniversitesi'nde Tedarik Departmanı komisyonu, devlete ait bir fosjen tesisi inşa etme ihtiyacını ortaya koydu.
Tesis Volga bölgesinin bir şehrinde inşa edildi ve 1916'un sonunda faaliyete geçti.
Temmuz ayında, 1915, Güney-Batı Cephesinde İcra Kurulu Başkanı'nın emriyle, yırtılmaya neden olan kloroaseton üretmek için bir askeri kimyasal tesis düzenledi. 1915 Kasım ayına kadar, tesis cepheye yönelik mühendislik malzemeleri şefi yetkisi altındaydı ve daha sonra tesisi genişleten, bir laboratuvar kurup kloropicrin üretimini kuran Devlet Tarım Üniversitesi'nin eline geçti.
Rus ordusu ilk defa gaz tüplerinden zehirli maddeler kullandı. Servis belgelerinde adı verilen gaz tüpleri, her iki tarafta yuvarlatılmış tabanları olan içi boş demir tüplerdi, bunlardan biri sıkıca kaynaklandı ve diğeri de gaz başlatma için bir vanaya (musluğu) sahipti. Bu musluğa uzun bir kauçuk hortum veya disk püskürtücülü metal bir tüp takılmıştır. Silindirler sıvılaştırılmış gaz ile dolduruldu. Valf silindire açıldığında, zehirli sıvı hemen hemen buharlaşarak dışarı atıldı.
Manevra kabiliyetine sahip bir savaş için, gaz tüpleri ağır, bölünmüş savaş ve ışık için tasarlanmıştır. Ağır şişe, 28 kilogram sıvı kimyasal madde içermekteydi, kullanıma hazır durumda şişenin ağırlığı, yaklaşık 60 kg idi. Kütle gaz başlatılması için, silindirler birkaç düzine parça tarafından “balon piller” içine toplandı. "Manevra savaşı" için hafif bir tank sadece 12 kilogram ajan içeriyordu.
Gaz tüplerinin kullanımı birçok faktör tarafından karmaşıklaştırılmıştır. Mesela rüzgar gibi, daha doğrusu yönü. Gaz tüpleri, genellikle ağır topçu ateşi altında ön hatlara teslim edilmek zorundaydı.
1916'in sonunda, gaz tanklarının kullanımını ve kimyasal mermilerle topçu ateşine geçişi azaltma eğilimi vardı. Kimyasal mermileri ateşlerken, top ve silahın izin verdiği herhangi bir alanda ve neredeyse rüzgarın yönü ve kuvvetinden bağımsız olarak ve neredeyse meteorolojik koşulların yönünden bağımsız olarak, herhangi bir yönde ve herhangi bir yerde bir zehirli gaz bulutu oluşturmak mümkündür. Kimyasal kabukları, 75 mm kalibreli herhangi bir topçu mermisinden yapıcı herhangi bir değişiklik yapılmadan hizmette olan ateş açılabilir.
Doğru, düşmana önemli zararlar vermek için büyük miktarda kimyasal mermi harcaması gerekiyordu, ama aynı zamanda gaz balon saldırıları da büyük miktarda toksik madde tüketimine ihtiyaç duyuyordu.
Rus fabrikalarındaki 76-mm kimyasal kabuklarının seri üretimi 1915'un sonunda başladı. Kimyasal mermiler orduya Şubat 1916’te girmeye başladı.
1916'ten bu yana, Rusya iki tür kimyasal 76-mm bombası üretmeye başladı: solunum organlarının ve gözlerin tahrişine neden olacak şekilde boğulma (sülfüril klorürlü kloropikrin); ve zehirli (hidroksik asit, kloroform, klor arsenik ve kalaydan oluşan Vensinit ile klor kalaylı veya Vensinit ile fosgen), bunun etkisi vücuda genel bir hasara ve ağır vakalarda ölüme neden olmuştur.
Bir 76-mm kimyasal merminin yırtılmasından kaynaklanan gaz bulutu yaklaşık 5 karelik bir alanı kapladı. Alanın bombardımanı için gerekli kimyasal mermi sayısını hesaplamak için kullanılan standart şudur: 76 kare başına bir 40-mm kimyasal el bombası. m kare ve 152 kare başına bir 80-mm kimyasal mermi. m kare. Bu kadar miktarda mermide sürekli olarak verilen, yeterli savaş konsantrasyonuna sahip bir gaz bulutu yarattı. Gelecekte, elde edilen konsantrasyonun korunması için üretilen kabuk sayısı yarıya iner.
Kimyasal mermilerle yapılan bu tür atışlar, yalnızca rüzgarın 7 m / s'den az olduğu (tam sakin olması daha iyi) olduğu durumlarda, hedefin katı zeminde şiddetli yağmur ve yüksek sıcaklık olmadığında, mermi patlaması sağladığında ve 5 kilometreden daha kısa olmayan bir mesafede yapılması önerilir. Mesafelerin kısıtlanması, sıvının kaçınılmaz ısınmasıyla genleşmesine izin vermek için merminin iç hacminin tamamını doldurmayan zehirli sıvının transfüzyonu sonucu, merminin uçuş sırasında devrilmesini sağlama ihtiyacının varsayılmasından kaynaklanmıştır. Bir mermiyi devirme olgusu, özellikle yörüngenin en yüksek noktasında, büyük yanma mesafeleri üzerinde etkili olabilir.
76-mm kimyasal bombaların balistik verileri normal parçalanma bombalarından farklı değildi ve standart mühimmat kolordu içerisinde yapıldılar.
1916'un sonbaharından itibaren mevcut Rus ordusunun 76-mm kimyasal kabukları için gereksinimleri tam olarak karşılandı: ordu, 5 zehirli ve 15 filoları da dahil olmak üzere her birinde 000 1 kabukları için aylık 4 parkları aldı.
1916 kasım ayından önce orduya toplam 95 bin zehirli ve 945 bin kısma mermisi gönderildi.
Bununla birlikte, Rusya'nın Almanya ve Batı müttefikleri ile karşılaştırıldığında, 20'te ve hatta 100 katlarında daha az kimyasal silah kullandığı belirtilmelidir. Böylece, yalnızca Fransa'da, savaş döneminde, 17 milyon 13-mm ve 75-4 mm'den 105-milyon X kalibreli olmak üzere yaklaşık 155 milyon kimyasal mermiler üretildi. Edgewood’un Amerika’daki savaşının son yılında cephaneliği, günde 200’e kadar binlerce kimyasal mermi üretti. Almanya'da, topçu mühimmatındaki kimyasal mermilerin sayısı% 50'e yükseltildi ve Temmuz ayında 1918, Marne'ye saldırdıklarında, Almanların% 80 kimyasal mermilere yönelik mühimmatı vardı. Ağustos gecesi 1 1917, 10 km cephesinde, 3 400 000 mermileri Neville ve Meuse Nehri'nin sol yakası arasında ateşlendi.
Cephedeki Ruslar, eylemi oldukça tatmin edici değerlendirmeler almış olan esas olarak boğucu kabuklar kullandılar. Topçu genelindeki saha müfettişi, Devlet Tarım Üniversitesi'nin başkanına, Mayıs ve Haziran aylarında, yılın 1916'i (sözde Brusil Atılımı) kimyasal 76-mm mermilerinin "orduya büyük bir hizmet verdiğini", düşman pilleri ateşlendiğinde hızlı bir şekilde sessiz kaldığını söyledi.
İşte bir düşman pilinin Rus kimyasal kabukları tarafından bombalanmasına tipik bir örnek. “Ağustos ayındaki net ve sessiz bir 22 gününde, 1916 Galiçya'daki (Lviv yönünde) Lopushana'da pozisyondaydı, Rus bataryalarından biri düşmanın siperlerine ateş etti. Özel olarak sürgün edilmiş bir uçağın yardımıyla, düşmanları olan 15-cm'lik batarya, Rus bataryası üzerine ateş açtı ve kısa sürede çok geçerli oldu. Düşman duman halkaları yönünde, tepelerden birinden yükselen dikkatli bir gözlem bulundu.
Bu yönde, Rus bataryasından bir takım ateş açtı, ancak takım ateşinin doğru yönüne ve doğru tanımlanmış yükseklik açısına rağmen düşmanın bataryasının ateşini zayıflatmak mümkün değildi. Sonra Rus bataryasının komutanı, düşman bataryasını kimyasal “boğucu” mermilerle bombalamaya devam etmeye karar verdi (boğma maddesiyle dolu 76 mm bombası kollarının alt kısmı kırmızı renkte boyandı). Arkasında, düşmanın pilinin atışlarından çıkan dumanın tespit edildiği sırtın arkasındaki alanda kimyasal 76 mm bombaları çekildi, silahın yaklaşık 500 m uzunluğunda ateşi, hızlı ateş, silahın içinde 3 mermisi görüldü. 7 - 8 ile dakikalar sürüyor, 160'in yanına kimyasal kabukları ateşleyen Rus pilinin komutanı, Rus pilinin ateşi düşman siperlerine götürdüğü ve net bir şekilde kendini gösterdiği açıkça görünse de, ateş pilinin sessiz olduğu ve ateşe devam etmediği için bombardımanı durdurdu. ” "Rus ordusunun topçu" adlı kitabında yazdı E. Z. Barsukov.
1915'in sonunda filoda kimyasal kabukları belirdi. Öyle görünüyor, neden? Sonuçta, savaş gemileri 20 - 30 düğüm hızında, yani en fazla gaz bulutu çok hızlı bir şekilde geçebiliyordu ve bunun yanında mürettebat hermetik iç odalara hızla gizlenebiliyordu.
Merkez Deniz Arşivlerinde, yazar, Karadeniz Filosuna çok sayıda kimyasal mermi temini hakkında ilginç belgeler buldu. Bu yüzden, Kasım ayının 25'ına göre, standart korkusuz Rus korkusuzları bir adet 1916 / 305-mm top - 52 şutla ve 400 ile şarapnel ve 20 "boğulma" ile donatıldı. Rusya'nın orta kesiminde "kısma" mermilerinin bir kısmı sipariş edildi ve pratik (eğitim) mermilerden Sevastopol'de 37 "kısma" 300-mm mermiler yapıldı. Buna ek olarak, Sevastopol Marine Plant, pratik kabuklardan 305 / 4000-mm Kamış topları için 120 “boğucu” 3000-mm kabukları ve 152'i de üretti.
Petrograd'da, Karadeniz Filosu için, destroyer avcılarının 4000 / 102-mm tabancaları için 60 "boğma" mermileri yapıldı. Ayrıca, Rusya, Amerika Birleşik Devletleri ve Japonya'da üretilen çok sayıda 305-, 203-, 152-, 120- ve 101,2-mm şarapnel mermisi Karadeniz Filosu tarafından alındı. Daha önce hiç şarapnel büyük ve orta kalibreli Rus silahlarının mühimmatına dahil edilmedi.
Deniz hedeflerinde şarapnel ve hatta daha fazla kimyasal kabuk atmanın anlamsız olduğu açıktır. Sadece sahile ateş etmek için tasarlandılar.
Gerçek şu ki, 1915 - 1916 yıllarında, Boğaz'da bir inişin en katı gizlilik çerçevesinde hazırlandığı. Bir operasyon planı hayal etmek zor değil. Rus gemilerinin kelimenin tam anlamıyla Boğaz’ın tahkimatlarına kimyasal bomba atması gerekiyordu. Sessiz piller, iniş gücü tarafından yakalandı. Ve Türklerin uygun tarla kısımlarında, gemilerin şarapnel ile ateş açmaları gerekiyordu.
1915 yazında Rus şef kimyasal silahlarla ilgilenmeye başladı. havacılık Büyük Dük Alexander Mikhailovich.
Temmuz ayında, GAÜ'ye atanan 1915, Albay E. G. Gronov ve Teğmen Krasheninnikov, GAU Genel Müdürü Manikovsky'ye, "boğucu gazlı bombalar" çizimlerini, ekipman için özel valflerle donatılmış ve gerekli sızdırmazlığı sağladı. Bu bombaları sıvı klor ile donatıldı.
Çizimler, Ağustos 20'in bu tür mühimmat 500'in üretimini kabul ettiği Savaş Bakanı altındaki Yürütme Komisyonuna sunuldu. Aynı yılın Aralık ayında, Rus Mermi Üretimi Derneği, kimyasal bomba bombalarında ve Slavyansk şehrinde Lyubimov, Solyev ve Co. fabrikalarında ve onları Elektron fabrikalarında klor ile donattı.
Aralık ayının sonunda 1915, orduya 483 kimyasal bombalar gönderildi. Orada, 80 bombaları, 2-I ve 4-I havacılık şirketleri, 72 bombaları - 8-I havacılık şirketi, 100 bombaları - Ilya Muromets uçaklarının filosu ve 50 bombaları Kafkas cephesinde zehirlendi. Böylece devrim öncesi Rusya'da kimyasal bomba üretimi durdu.
Tek direkli bombaların inşası Gronov açıkça başarısız oldu. Bir yandan, bombalardaki vanalar klorun içeri girmesine izin veriyor. Sonuç olarak, vagonlardan kimyasal bombaları alan birçok Rus askeri zehirlendi ve bazıları daha sonra hastanede öldü. 6 Aviation Company'de, iki aylık depolamadan sonra, mahzenin etrafındaki çimen sarıya döndü ve kurudu. Personel bu yere yaklaşmaktan korkuyordu ve öndeki "gazların" kullanımının ilk raporlarından korkan pilotlar zehirlenmekten korktuğu için uçaklara bu bombaları atmayı reddetti.
Öte yandan, kimyasal bombaların düşman üzerindeki etkisi açıkça küçüktü. Almanların kayıplarıyla ilgili spesifik veriler yoktur.
1991 yılından önce Kızıl Ordu tarafından kimyasal silah kullanımının gerçekleri kesin olarak sınıflandırıldı. Ancak sonraki yıllarda kalp krizi gibi yayınlar yayınlandı, Bolşevik kötülükleri beyazlara, Kronstadt denizcilere ve Tambov köylülerine karşı nasıl kimyasal silah kullandılar? Makalelerin korkunç ayrıntılarla dolu olduğunu söylemeden geçiyor.
Aslında, kırmızı gerçekten ara sıra ve küçük miktarlarda kimyasal mühimmat kullandı. Örneğin, 1917 - 1918'teki Western cephesinde olduğu gibi, çok fazla madde kullanımı vakası olmamıştır. Buna göre, düşmanda çok sayıda mağdur yoktu ve olamıyordu. Ancak, hemmunition'ların sınırlı kullanımı, insani düşünceler nedeniyle değil, bu mühimmatın sayısının ve teslimat araçlarının eksikliğinden kaynaklanıyordu.
Ancak İç Savaşta ilk olarak, Murmansk ve Arkhangelsk'e inilen İngiliz işgalciler, 1918'te ilk kimyasal mühimmat kullananlardı.
Hem küçük miktarlarda kullanıldığında kimyasal silahların zayıf etkililiğinden ve hem de kimyasal silahlarla ilgili her şeyin gizliliğinden (zaten 1930-ler'de) dolayı, kırmızı zehirli maddelerin kullanımına dair çok az kanıt vardır.
Örneğin, Mayıs 1918'ta Yukarı Don filosunun denizcilerince kimyasal silahlar kullanıldı. 28 Mayıs'ında Voronej römorkörünün bir parçası olarak kırmızı gemilerin ayrılması, bir mavna ve bir buhar teknesi Kotoyak'ı terk edip Don'u bıraktı.
Dekolman nehir boyunca yürüdü ve belirli aralıklarla Kazak köylerine ve Sovyet rejimine karşı isyan eden isyancılara ait olduğu düşünülen ayrı Kazak gruplarına ateş açtı. Yüksek patlayıcı ve kimyasal mermiler kullanıldı. Böylece, Matyushensky ve Rubizhny çiftliklerinde, yalnızca “düşmanın pilini bulmak için” raporunda belirtildiği gibi, kimyasal mermiler tarafından ateş yakıldı. Ne yazık ki, onu yetiştirmek mümkün değildi.
Kızıl Ordu'nun komutası Perekop'a ve Kronstadt isyancılarına yapılan saldırı sırasında kimyasal silah kullanımı için planlar yaptı. Ancak yazar, bu işlemlerde zehirli maddelerin gerçek kullanımının gerçeklerini bulamadı.
Antonov'un Tambov bölgesindeki yılın 1991'inden ayaklanması birçok modern basımda tarif edilmiştir ve tüm yazarlar tek bir sesle Tukhachevsky'nin emriyle toksik maddelerin kullanımı hakkında konuşurlar. Bir yerden bile, emirlerinden bir cümle alıyorlar: “Boğucu gaz kullanımıyla ilgili tüm işlemlerde, gazların etkisi alanında hayvancılığın korunması için kapsamlı önlemler alınmalıdır” (özellikle, Ekim ayında 21’tan 1990’tan yayınlanan Trud gazetesinde yazıldığı gibi). Bir yerden, bazı eğitim topçu birimlerinin ateş ettiği iddia edilen, elli (!) 76-mm kimyasal mermi figürü isyancılardan geldi. Bütün bunların doğru olduğunu varsayarsak, Tambov bölgesindeki kimyasal silahların kullanımı sadece kırmızı komutan Tukhachevsky'nin okuryazarlığından bahseder. Bu talihsiz 50 kimyasal mermileri eşzamanlı olarak ateşlendi ve isyancıların işgal ettiği aynı bölgede ateş etseler bile, ölümcül olmaları muhtemel değildi. Sadece "Antonovtsy" bölgeyi terk etti.
Az ya da çok büyük bir çeteyi yok etmek için, 50 değil, en azından Birinci Dünya Savaşı zamanlarında zayıf zehirli maddeler içeren 5000 mermileri gerekliydi. Bu arada, perestroyka döneminde, duyum hayranları, Tambov'un yaşlı sakinlerinin anketlerini yaptılar, ancak sayısız görgü tanığı ve çocuklarının hiçbiri kimyasal mühimmat kullanımını duymamıştı. 1980'lerde, ben sık sık Tambov bölgesinde kavga ortasında 15 yaşındaki bir kız olan yaşlı bir kadınla konuştum. Ayaklanmanın pek çok meraklı detayını anlattı, fakat aynı zamanda kimyasal mühimmat hakkında da bir şey duymadı. Büyük olasılıkla, asiler ve bireysel "kimyasal" çekim fark etmedi.
Cidden, Kızıl Ordu’daki kimyasal silahlar ancak 1922’ten sonra ve Alman uzmanların katılımıyla ele alındı. Ama bu çok ilginç bir hikaye olsa da tamamen farklı.