Bu makale zaten birçok Amerikan ihtisas yayını (“Purple Heart” veya “National Interest” gibi) tarafından yeniden basıldı, ancak bu konuda dikkate değer olan nedir?
Çok olmasa da açıklayan bir cümleyi vurgulayarak başlardım.
"Amerikan uçak gemilerinin konuşlandırılması 25 yıllarında asgari seviyeye ulaştı, filo ise yeteneklerini geri kazanmak için savaşıyor."
Bu tuhaf, değil mi? O zaman filonuz hakkında ne söylenir, eğer ABD filosu, yeteneklerini geri kazanmak için savaşıyorsa? Ve böyle bir hayata nasıl ulaştılar? Gündemde gerçekten sadece “Daha fazla paraya ihtiyacımız var” filo"?
Ama hayır.
Bay LaGron histeriyi değil, ancak mükellefler ve amiraller için histerinin gerekli olduğu rakamları belirtir.
Yani, 2018 yılında uçak gemileri.
Amerikalı uzmana göre, uçak gemilerinin bu yılın ilk dokuz ayında denizcilik operasyonlarına katılım oranı% 15 idi. tarihsel 1992'den beri minimum.
Tercüme: ABD uçak gemilerinin eğitim ve eğitim çıktıları hariç, savaş kampanyalarında harcadıkları zaman budur. Bu tamamen durumda.
1992'te, 15 uçak gemileri, 16 uçak gemileri için, 15 uçak gemileri için, 2018 uçak gemileri için% 10% XNUMX'i geçirdi;
Birkaç on yılda ilk defa, Basra Körfezi'nde artık tek bir Amerikan uçak gemisi bulunmuyor, bu yılın mart ayında Roosevelt körfezi terk etti.
Aynısı Akdeniz'de de geçerlidir ve bu, bugün yaşanmakta olan en sıcak olayların olmasına rağmen. Bununla birlikte, oldukça uzun planlı bir onarımın ardından ortaya çıkan Truman, Nisan ayında Suriye kıyıları dışında ortaya çıktı, ancak daha sonra Atlantik'e gitti ve Ağustos ayının sonuna kadar tekrar Haziran ayında tamir edildi.
LaGrona, yalnızca Orta Doğu’daki Amerikan Donanması’nın şu anda şartlı olması değil, İran ve Rusya’nın da egzersiz yapma şekli olduğu gerçeğinden endişe duyuyor. Ayrıyken Tanrıya şükürler olsun.
Fakat kendi ordusuna ve donanmasına sahip olan IRGC, yalnızca genel savaş misyonları değil, amacı Hürmüz Boğazı'nın tam ablukası olan tatbikatlar yapıyordu. “Muhafızlar” bunun için 100 gemisinden daha fazlasını seferber etti.
Bu tatbikatlar sırasında, Körfez'deki ABD Donanması, bir roket fırkateyn ve birkaç devriye gemisi tarafından temsil edildi;
Aynı zamanda, Ruslar Doğu Akdeniz'deki görevlerini yapmaya başladı. Ruslar genellikle mantıksızdır ve bunlardan her şey beklenebilir. Ancak en yakın ABD havayolu grev grubu Atlantik'in diğer tarafında, Kanada kıyılarındaydı.
Yani, Ruslar İsviçre'yi denizde tutmaya karar verdiyse, onlara karşı çıkacak hiçbir şey kalmayacaktı.
Sebebi nedir, masa Amerikan uzmanı endişeleniyor?
Genelde 2018'taki uçak gemilerinin ve özellikle de filonun mevcudiyetiyle durumun bu kadar sert bir şekilde artmasının temel nedeni, genel olarak bakım, onarım ve modernizasyon sürelerinin uzaması ile ilişkilidir. Dahası, uzantılar zamanla gittikçe daha fazla hale geliyor.
Tabii ki her şeyin bir açıklaması var. Uçak gemilerini alabilen tersaneler (beşi de) modası geçiyor, gemiler gittikçe zorlaşıyor ve yetenekli personel ile birlikte tersaneler vb.
En güzel örnek, aylarca 6 rıhtımda durması beklenen, ancak gelecek yılın şubat ayına kadar bir buçuk yıl boyunca orada kalacağı Eisenhower. Ve sonra, eğer o zaman, yeni bir olasılık olmaz.
Biz de, terimler sürekli değişiyor, öyle. Ancak: ABD filosunu ve Rus donanmasını bir araya getirme riski kimde olur? Şaşırtıcı bir şekilde, sorunlar aynı.
Muhtemelen Donanma ve Pentagon’un bakanı Mattis’in şahısındaki sonuçlarına bakmaya değer.
Muhtemelen Bakan Mattis'in bir tür “dinamik kuvvet konuşlandırması” ndan bahsetmesiyle sonuçlandı. Görünüşe göre bu çok ciddi bir yaklaşım.
Buradaki fikir, uçak gemilerinin eski “öngörülebilir” konumlandırma planını (görevleri dünyanın tüm stratejik noktalarında olmaktı, böylece ABD'nin stratejik varlığını sağlamaktı) yeni ve “öngörülemeyen” olarak değiştirmektir.
Örneğin, "Truman". Düşmanlar (yani biz Ruslar) uçak gemisinin Suriye kıyılarını süsledikten sonra, oraya gidip Fars Körfezi'nde tahmin edilebilecek bir pozisyon alacağına inanıyorsa, işte buradasınız! Sanmıyorum!
Suriye gittikten sonra "Truman" eve döndü! Tamir edilmek için! Ama tamirden sonra nereye gidecek - bu sizin için sorun! Kafayı kır, Rus, Amerikalılar çalışacak!
Tahmin edilemez bir taktiğin etkisinin olacağı açıktır. Ne de olsa, dünyanın her yerindeki Truman'ı yakalamak için çok fazla gemimiz yok.
Açlıktan çalışın.
Doğru, bu karmaşık bölgeyi kontrol eden Basra Körfezi'ndeki bir Amerikan şok grubunun olmayışının, Birleşik Devletler'in bir bütün olarak dünya egemenliğini güçlendirme ihtimalinin olmadığını not ediyorum.
Tabii ki, Truman’ın denizdeki üç ayı dinamik ve tahmin edilemez. Ama sonra iki ay tamirde? Bu üzücü.
Gülebilirsin. Bakanlar, eğer herkesin “kuvvetlerin dinamik konuşlandırması” na uyum sağlamak için yeterli zamanı varsa, ne tür bir taktiksel sürpriz anlatmaya çalışıyor? Bir taşıyıcı grev grubunun a priori hızı, 30 düğümlerinden daha fazla olamaz. Daha büyük olsa bile, bazı ülkelerdeki yörünge uydu takımyıldızları iptal edilmedi.
10-15'te yörüngeden gelen eskortlu ağır bir ahırda düğün sırasında çingene kampı olarak görülebiliyorsa ne tür bir sürpriz hakkında konuşabiliriz?
Genel olarak, bakan Mattis'in Amerikan kalkanında delikler gizlemek zorunda kalması gibi görünüyor.
Dürüst olmak gerekirse, genel denizciler için utanç verici bir rol.
Evet, uçak gemilerinin jeopolitiğin kilit noktalarındaki mevcudiyeti eksikliği ABD'de endişe kaynağı değildir. Bu, ülke demokrasisinin dünyadaki kendi temellerine yapılan bir saldırının izleyeceği bir güvenlik açığı değildir.
Mattis'in, herkesi böyle bir şey olmadığına ikna etmesi gerektiği açık ve Birleşik Devletler her zamanki gibi güçlü.
Yani kimse kontrol etmeyecek. Birisi Birleşik Devletler'in gücüne inanıyor, birisinin buna ihtiyacı yok.
Mevcut uçak gemileri orada, yetenekleri “kuvvetlerin dinamik konuşlandırılmasıyla ikiye katlanıyor ve Amerika'nın gücü buna bağlı olarak iki katına çıkıyor.
Komik? Neredeyse. Asıl mesele kahkahaların ardındaki herkesin asıl şeyden uzaklaşmasıdır. Bu ifade o kadar komik ki, bize asıl şeyi unutturuyor.
Sonuçta, tüm sorunlar - bu az ya da çok olabilen uçak gemisi sayısı değildir. Başlıca problemler performansları ve uygunluklarıdır.
Bakım seviyesindeki problemler, planlanan onarımlar, önleyici bakım, iyileştirmeler ve benzer nitelikteki diğer şeyler birikme eğilimindedir.
Uçak gemileri gittikçe daha karmaşık hale geldikçe (ve bu doğruysa, aynı vakum tuvaletlerini al) teknik çalışmaların bir sonucu olarak dış lojistik de büyüyor. Dolayısıyla değişen tarihler de aynı şekilde daha az dinamik değildir.
Sonuç olarak, hizmete giren tüm uçak gemileri giderek daha savunmasız hale gelmekte, rıhtımda kilitlenen ve sürekli bakıma olan ihtiyaç nedeniyle felç edilen gerçek "çirkin ördeklere" dönüşmektedir.
Genel olarak, bu teknik olarak ve finansal olarak daha “ağır” hale gelen her tür modern silahlı kuvvetlerin tipik bir örneğidir (Kalaşnikof saldırı tüfeği ve T-72 hariç).
Bu teknik giderek daha pahalı ve kullanımı zor. Bu öncelikle uçak gemilerine yansır: lojistik operasyonlar büyüyor ve sürükleniyor ve sonuçta her şey feci bir çıkmaza girebiliyor. Bu Mattis, görünüşe göre ve "kuvvetlerin dinamik konuşlandırılması" olarak adlandırılıyor.
AUG işleminin bir gününün 6,5 milyon dolara mal olduğunu da unutmamalısınız. Ancak grup işle uğraştığında denizdedir. Ve ne zaman buna değer?
Ayakta durduğunda ve Bay LaGron bunu açıkça tanımladı, sadece çok miktarda para yiyor. Doğrudan kaybı, tabiri caizse.
LaGron'un "Trishkin kaftan" ın ne olduğunu bilmesi pek mümkün değil. Bu arada, Amerikan uçak gemileri er ya da geç gelebilecek olan şey, tamir zamanlarında% 80'in üzerinde harcama yapıyor.
Tüm bu aşırı üretilebilirlik ve yüksek maliyet, Rus saldırganlığından daha kötü bir tehdittir. Hiçbir Rus füzesi Amerikan dünya demokrasisi rüyasını cümleyemez, hayır. Bu hızla yaşlanan ve sürekli olarak eşsiz Amerikan uçak gemileri kıracak.
“Biraz erken gömüyoruz” diyebilirsiniz. Yapabilirsin Fakat özellikle LaGron'un söylediklerinden etkilenmiyoruz. Kim Akdeniz’de, AĞIZ’ın Çin kıyılarındaki Basra Körfezi’ndeki eksikliğini sevmiyor
Amerikalılar açısından, uçak gemilerinin sorunu, F-35 ile aynı şekilde ele alınamayacakları, yani gerektiği gibi çalıştıklarını iddia etmeleridir. Norfolk ya da San Diego’dayken, Basra Körfezi’nde ya da Suriye kıyılarında değiller, bu da başkalarının orada varlığını artıracağı anlamına geliyor ...
Bu durakta.
Eğer uçak gemileri ABD bütçesini “yutarsa” yerse, çok yakında olacağı açıktır. Ve genel olarak, matbaa sahibi bir ülke, bu tür şeyler çok korkutucu değil.
Ama bir gün ABD Donanması'nda, uçak gemilerinin limanlarda sarkan balasttan başka bir şey olmadığı ve artık bir şey için uygun olmadığı sonucuna varabileceklerinin ne olduğunu hayal edelim.
Tabii ki, bu olası değildir.
Her şeyin LaGron senaryosunu izlemesi olasıdır ve uçak gemileri ABD vergi mükelleflerinin paralarının düşeceği basitçe dipsiz deliklere dönüşebilir.
Ama zeki ve uzak görüşlü Sam LaGron'un başını ağrıtmasına izin verin. Gerçekten umrumda değil.
Ancak LaGron haklıysa ve bir süre sonra ABD filosu Amerikan uzmanının bahsettiği şeye dönüşecekse?