Moskova konferansının kendisi çağdaş güvenlik ve etkin işbirliği konularına adanmıştı. Toplantıdaki Rus ekibi MGIMO temsilcileri tarafından temsil edildi; Çin - bu arada, Çin Dışişleri Bakanlığı ile doğrudan temas halinde olan Çin Uluslararası Sorunlar Enstitüsü uzmanları; Güney Kore - Uluslararası İlişkiler ve Ulusal Güvenlik Enstitüsü uzmanları. Moskova delegasyonları toplantısı, seslendirilen tema çerçevesinde dördüncü oldu. İlk konferanslara bir tür resmi prolog adı verilebilirse, bugün söylendiği gibi yeni Moskova toplantısı halk tarafından patlatıldı. Böyle bir patlamanın ana ideolojisi, konuşmasında Guo Xiangang’ın Japon liderliğinin dış politikasını sert bir şekilde eleştiren ve Japonya’nın dünyadaki II. Dünya Savaşı’nın sonuçlarını tanımayı reddeden bir ülke olduğunu söyledi.
Guo Xiangang ile aynı fikirde olmak zor. Japonya, II. Dünya Savaşı'ndaki yenilgiden sonra kaybettiği bölgeleri kanat altına almak için bölgedeki bir dizi ülkeye aktif baskı yapmaya devam ediyor. Bugün herkes resmi Tokyo'dan bölgesel iddiaları duydu, sadece Rusya'ya karşı Güney Kurililerin dört adası açısından değil, aynı zamanda sansasyonel tarih Senkaku (Diaoyu) ile, Doğu Çin Denizi'ndeki bu küçük taşlı yamaların Japonya ve Çin tarafından sahiplenilmesi sorunu çözülemez. Ayrıca, Japonya bugün Güney Kore'ye ait Liancourt Adaları'nı (Tokdo'lar, bunlar Takeshima'lar) geri kazanmayı hedefleyen aktif bir politikaya sahiptir.
Japonya’nın, savaşın sonucunu tanımayı reddeden sözde Hitler bloğunun tek ülkesi olduğu ve bu yüzden de münhasırlık fikrini geliştirdiği ortaya çıktı.
Guo Xiangang, Moskova'daki bir konferanstaki izleyiciye Japon yetkililerden gelen iddiaların özünü hatırlattı ve bir rezonanstan daha fazlasını önerdi: 67’in II. Sonunda yalnızca Güney Kurililer, Senkaku (Diaoyu) ve Liancourt'daki (Tokto, Takeshima) değil, Okinawa'daki toprak iddialarını bırakacak. Bunun için, Çinli uzman başka bir taraf kullanmayı öneriyor - Amerika Birleşik Devletleri. Guo Xiangang, II. Dünya Savaşı'ndan sonra Yükselen Güneş Ülkesi'nden ayrılan bölgeler üzerinde hak iddia etme girişimleri açısından resmi Tokyo'nun sıcağını soğutacak birleşik bir Japon karşıtı cephe yaratmanın zamanının geldiğini belirtti.
Guo Siangang’ın konuşması, konferans katılımcıları tarafından bir “deneme balonu” atma girişimi olarak algılandı, “MGIMO Uluslararası Araştırmalar Enstitüsü'nden bir uzman olan Andrei Ivanov.
"Tek bir Japon karşıtı ön cephe oluşturma ve Tokyo’yu yeni bir barış anlaşması imzalamaya zorlama önerisi bir sansasyon olarak görülebilir. Çin Dışişleri Bakanlığı’na bağlı ve Çin dış politikasının oluşturulmasına katılan büyük bir kurumun müdür yardımcısı tarafından dile getirildi. Uzman, ancak diğer yandan, görünüşte, bir dereceye kadar, PRC liderliğinin ruh halini yansıtıyor ”diyor Ivanov.
"Tek bir Japon karşıtı ön cephe oluşturma ve Tokyo’yu yeni bir barış anlaşması imzalamaya zorlama önerisi bir sansasyon olarak görülebilir. Çin Dışişleri Bakanlığı’na bağlı ve Çin dış politikasının oluşturulmasına katılan büyük bir kurumun müdür yardımcısı tarafından dile getirildi. Uzman, ancak diğer yandan, görünüşte, bir dereceye kadar, PRC liderliğinin ruh halini yansıtıyor ”diyor Ivanov.
Çin temsilcisinin bu sözleri, izleyicinin gündeme getirdiği konunun netliğini hissetmesini sağladı, çünkü ondan önce konferans, yüzeyinde zar zor dalgalanan sessiz bir göl gibi görünüyordu. Fakat Guo Syanggan bu sessiz gölde gerçek bir fırtına düzenledi ve aktif olarak önerisini konuştular.
Her şeyden önce, bölgedeki diğer devletlerin toprak bütünlüğünü göz ardı etmek için aslında Japonya'ya neyin izin verdiğini hatırlamaya başladılar. Bu bağlamda, San Francisco Barış Antlaşması adı verilen ve 8, Eylül 1951 modeline çok dikkat edildi. Savaş sonrası devletlerin bölgesel çerçevesini belirlemeyi amaçlayan bu antlaşmanın ortaya çıkma tarihi, belli güçlerin uzun süredir hazırlanmakta olduğunu gösteriyor (sonuçta II. Dünya Savaşı'nın sonundan bu yana 6).
Bu çok orijinal antlaşmanın tartışılması sırasında Hitler karşıtı koalisyonu temsil eden ülkeler ve ayrıca Japonya da katıldı. Bununla birlikte, tartışmanın çok taraflı olması gerçeğine rağmen, bu anlaşmanın son hali en azından söylenmemiş gibi görünüyor. Gerçek şu ki, antlaşma hiçbir şekilde Sovyetler Birliği'nin Kuril Adaları ve Güney Sakhalin bölgesi üzerindeki egemenliğini korumuştur. Dahası, anlaşma, PRC'nin Tayvan adasına olan hakkını düzenlememiştir. San Francisco Anlaşmasında, sonuçta Japonya'nın bölgesel talepler hakkında konuşmaya başlamasına izin veren başka beyaz noktalar da vardı.
O zamana kadar kendisini Sovyet tarafına açık bir antipod olarak konumlandırmış olan Amerikan tarafı, imzalanacak barış antlaşmasının hiçbir şekilde SSCB'ye savaştan önce Japonya'ya ait olan toprakları talep etme hakkını vermediğini açıklamaya karar verdi. Başka bir deyişle, ABD'de Sovyetler Birliği'nin Japonya'dan fethedilen (fethedilen) bölgelerle ilgili “yanılsamalar” taşımamaları gerektiği fikrini ısrarla desteklediler. Soğuk Savaş'ın ilk kırlangıçları ...
Anlaşmanın bu hükümleri, Andrei Gromyko başkanlığındaki Sovyet delegasyonuna açıkça uymuyordu ve SSCB ve diğer bazı ülkelerin temsilcileri (Polonya ve Çekoslovakya) bu tür tartışmalı bir anlaşmayı imzalamayı reddetti. Çin, bu anlaşmayı, Çin delegasyonunun HOC karşıtı (Japon karşıtı) koalisyonun bir temsilcisi olarak görmediği için San Francisco’ya davet edilmemesinin basit bir nedeni ile imzalamamıştı. Kore, belgenin oluşturulmasına ve imzalanmasına da katılmamıştır.
Kesin olarak, Japonya’nın topraklarla ilgili iddialarını sürdürdükleri devletlerin bugün San Francisco Antlaşması’yla hiçbir ilgisi olmadığı ortaya çıktı. Ve eğer öyleyse, İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra Rusya, Güney Kore ve Çin gibi ülkelerden toprak transferinde birisinin Japonya'ya bir borcu olduğu tüm sözler tamamen anlamsız. Japonya, Amerika Birleşik Devletleri, Fransa, Birleşik Krallık ve diğer devletler, 1951’te barış antlaşmasına imza attılarsa, bu eyaletlerin de ellerinde kartları vardır: kendi bölgelerini kendi aralarında bölmelerine izin verin ve bir bölge doğasının provokasyonlarını diğer devletlere unutun. Bu, ilk başta Japonya için geçerlidir.
Ve aslında, Japonya ile Troyka arasında Çin - Güney Kore - Rusya hala bütün taraflarca imzalanan tam teşekküllü bir barış anlaşması yoksa, ya BM Şartı tarafından yönlendirilmeli ya da derhal bu anlaşmaya imza atılmalıdır. İmzalamanın, II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden 70 yıl sonra bile gerçekleşmesine rağmen, her iki tarafta da “uluslararası” mevzuatın yasal boşluklarını kendi amaçları için kullanma arzusu bir kez ve herkes için kaybolacak.
Bugün böyle bir acıyan noktayı yükselten Çin tarafı olduğu dikkat çekicidir. Çin tarafının kendisinin bazen Rus topraklarıyla ilgili sağlıksız bir ilgisinin olduğu temasını abartmayacağız ve yalnızca Japonca konusuna odaklanmaya çalışacağız.
Bay Xiangang, yönetici nesillerin değişiminin Çin'de başladığı andaki ifadesini yaptı. Çin Dışişleri Bakanlığı ile yakından ilişkili olan PRC Uluslararası İlişkiler Enstitüsü temsilcisinin, eğer böyle bir pozisyon Çin liderleri tarafından memnuniyetle karşılanmazsa, Japonya üzerindeki uluslararası baskıya olan ihtiyacı ifade etmesine izin vereceğini düşünmek saf olacaktır. Büyük olasılıkla, Çin'in yeni en yüksek siyasi eliti, diğer ülkelerin ilgisini (özellikle Rusya ve Güney Kore) kullanarak, Japonya'da diplomatik yollarla dizginlenmenin zamanı olduğu fikrini desteklemektedir. Bariz nedenlerden ötürü, PRC’deki parti kongresi kürsüsünden böyle bir fikir ifade etmediler, çünkü Çin’in dış politikasının ilkelerine uymuyor, ancak son derece saygın uluslararası uzmanların yardımıyla Çin tarafı, Japon devletinin vücudunda acı noktaları arıyor. belli ki bulur.
Şimdiye kadar Guo Xiangang’ın önerisi resmi bir yanıt alamadı, ancak bir şey açık - Çin, Güney Kore ve Rusya’da görüşüyorlar. Ve Japonya'da nasıl tartışıyorlar! .. Sonuçta, eğer aktif bir Japon karşıtı diplomatik yumruk oluşursa, Japonların uzun süredir toprak taleplerini unutacakları açıktır.
Elbette, resmi Tokyo’nun, Yükselen Güneş’in Ülkesi’nde kendilerine ait olan Kurililere ve diğer bölgelerle ilgili iddialarına veda etmek zorunda kalacağına göre, bir tür yeni barış anlaşması imzalayabileceğini beklemek saf. Ancak Japonların “toprakların geri dönüşü” doktrinine karşı koyma konusunda böylesine ciddi bir önerinin ortaya çıkması çok daha ağır görünüyor.
Böyle bir durumda, ABD'nin tepkisi ilginç olabilir. Washington’daki Çin’in önerisini desteklemeyecekleri açık ve bu durumda ABD’nin Doğu Asya’daki çıkarlarının ilerlemesini engelleyen güçlü bir gücün varlığına katılması gerekecek. Yakın gelecekte, bu belirli bölgenin, kademeli olarak barikatların karşı taraflarında konumlar oluşturan süper güçler arasında ciddi bir çatışma için yeni bir alan haline gelmesi olasıdır.