Bu ölüm gibi.
Bunca zamandır yazdığım her bir kelimenin doğumunu içimde küçük yazarın acılar ile beslediğim ruhuna borçluyum. Her bir gözyaşımı elmasa çevirdi. Küçük yazarın küçük ruhu boyundan büyük işler yaptı.
Acılar ile besledim, gözyaşlarım ile suladım, gözlerimden çıkan öfke ateşi ile ısıttım, çığlıklarım bazen üşüttü onları. Bir şekilde döküldüler, bir şekilde ruhumdan toprağından sökülüp kağıtlara kondular.
Ama şimdi belki çok besleyip çok sulamaktan mı bilmiyorum, ruhum kurumuş gibi. Verimsiz toprakmış gibi. Bu ölüm gibi.