Kalimantan uzun zamandır Endonezya medeniyetinin bir tür çevresiydi, çünkü gelişmiş bir ekonomiye sahip değildi ve Malezya, Cava ve diğer takımada halklarınınkinden daha düşük bir gelişme aşamasında olan savaşçı Dayak kabilelerinin yaşadığı bir yerdi.
Bununla birlikte, Kalimantan'da devlet olma nispeten erken göründü. Zaten çağımızın başında, Malaylar, yerel devlet geleneğinin temellerini atan adayı aktif olarak doldurmaya başladı. Bununla birlikte, Kalimantan'ın iç bölgeleri neredeyse gelişmemiştir, çünkü Malay beyliklerinin kaynakları adanın ormanına saldırgan seferler göndermek ve orada yaşayan Dayak kabilelerini bastırmak için yeterli değildi. Malay’da “paganlar” anlamına gelen dakslar, bir zamanlar kuzeyden, anakara Asya’dan Kalimantan adasına göç edip yerel Aborjinlere dönüşen Avusturya halkları ve kabileleridir. Uzun süre, Dayaks, geleneksel kültürü, geleneksel inançlara bağlı kalarak ve diğer dinleri kabul etmek istemeyen pratik olarak sarsılmaz bir durumda tuttu. Dayaks, devlet geleneğini bilmiyordu ve bu nedenle Malaylar, Orta Çağ'da Hint Okyanusu'nda gezinme ve ticarette kilit rol oynayan, daha gelişmiş devlet ve kültürel geleneklere sahip olan Kalimantan'daki ilk devlet oluşumlarının başlangıcı arasındaydı. Başlangıçta, Malaya Kalimantan’da, bütün takımadalar gibi, Budizm’in güçlü etkisine sahip Hinduizm’e değindi.
Brunei Sultanlığı
Ancak, XIV-XV yüzyıllarda. Kalimantan’ın İslamileşme süreçleri, adanın kuzey kesiminde bulunan Brunei devletinin resmi dini olarak İslam’ın kabul edilmesine yol açan büyümeye başladı. İslamlaşma, Brunei'nin Malacca ile olan ticaret, ekonomik ve politik ilişkilerinin güçlenmesine katkıda bulundu. Ülkenin ekonomik gücünün güçlendirilmesi, Brunei Sultanlarının Kuzey Kalimantan bölgesinde yetkilerini kurmalarına izin verdi. Adanın kuzey-batısında bulunan Sarawak eyaletinde, Sarawak Rajas'ın kalıtsal görevini üstlenen Sultan hanedanının akrabalarının otoritesi kuruldu. İllerin iç işlerinde önemli bir özerkliğe sahiplerdi ve aslında yarı bağımsız yöneticileri temsil ediyorlardı; çünkü Brunei Sultanı, gemileri üzerindeki baskı yönteminde çok sınırlıydı.
16. yüzyılda, Güneydoğu Asya'da, sarsılmaz olarak kabul edilen Endonezya, Malay ve Filipinli sultanların ve rajilerin varlığı düşünülemeyen ancak dün düşünülemeyen yeni bir güçlü askeri-politik ve ekonomik güç ortaya çıktı. Onlar Avrupa sömürgecileriydi - önce Portekizliler, sonra İspanyollar, Hollandalılar ve İngilizler. Avrupalılar, Malay Takımadaları adalarından baharat ihracatının ve yerel değerli diğer değerli ürünlerin ihraç edildiği en önemli ticaret yollarının kontrolünü ele geçirmeye çalıştı. Kalimantan adası Avrupalılar tarafından göz ardı edilmedi. 1526'te Portekizli gezgin Jorge de Menezes, Brunei Sultanı ile Malacca'daki Portekiz ticaret merkezindeki biber ve diğer en çok satan ürünlerin tedariki konusunda görüşmeyi başaran Brunei'deydi. Brunei Sultanlığı adıyla, Portekizliler ve daha sonra diğer Avrupalılar tüm Kalimantan adasını aramaya başladı - Borneo.
Portekizce ile işbirliği yapan Brunei, İspanya ile düşmanca bir ilişki içerisindeydi. İkincisi, burada stratejik çıkarlarına sahipti, çünkü komşu Filipinler'i boyun eğdirebildi ve kendilerini Madrid yetkilileri ile uzlaştırmak istemeyen Güney Filipinler Müslüman sultanlarına karşı savaştı. Brunei dindarlara bir süre destek verdi. Bu nedenle, İspanyol ve Brunei arasında 1565 deniz çatışması gözlemlendiğinde şaşırtıcı bir şey yok filoları. 1571'de İspanya, Filipinler'de Brunei ile yakından ilişkili olan Mainila ve Tondo'yu fethetti. Brunei Sultanı Manila'yı serbest bırakmak için bir filo kurmaya başladı, ama operasyon hiç başlamadı. Ancak İspanyollar, Sulu Saltanatının direnişinin üstesinden gelmeyi ve sonra Brunei'ye saldırmayı başardılar. Ancak Madrid'in Kalimantan Sultanlığı'nı fethetme gücü yoktu ve İspanyol donanması geri çekilmek zorunda kaldı. 1580'de İspanyolların Kalimantan'ın kuzeyine inme girişimi Brunei birlikleri tarafından engellendi.
XVII yüzyıldan başlayarak. Brunei'de kademeli bir ekonomik düşüş var. Malay Takımadaları'nda Portekizliler ve Hollandalılar tarafından alım satımların oluşturulması Brunei limanının cirosunda düşüşe yol açtı. Diğer taraftan, gelirlerini yenilemek için başka kaynaklar bulmaya çalışan Brunei sultanları, yakındaki denizlerde faaliyet gösteren korsan filolarına ve saltanat topraklarına dayanan boğaza izin verdi. Bu, Brunei aristokrasisinin maddi durumunu biraz iyileştirdi, ancak Brunei ve dünyanın geri kalanı arasındaki ilişkilerin bozulmasına da katkıda bulundu. Ayrıca, Saltanatın iç politikasında, silahlı korsan grupların varlığı gibi bir faktörün ortaya çıkması, devletin siyasi istikrarına katkıda bulunmamıştır. Ülkenin ayrı feodal mülkiyete bölünmesi artarken, merkezi hükümet, özellikle Kuzey Kalimantan'ın çevre illerinde etkisini önemli ölçüde zayıflattı.
Bölgedeki tarihsel gelişim sürecini ciddi biçimde değiştiren bir sonraki olay İngilizlerin ortaya çıkmasıydı. Singapur'da, bir İngiliz kolonisi ve ticaret merkezi kuruldu, ardından İngiliz yetkililer, Malay Takımadaları sularında ticaret ve gezinti güvenliği sağlama konusunda artan bir ilgi göstermeye başladı. Her şeyden önce, İngiliz deniz komutanlığı, Güney Çin Denizi'nde faaliyet gösteren korsanları yenmeye karar verdi ve bunun için Brunei'nin saltanatı üzerinde buna benzer bir etki yapması gerekti. XIX yüzyılın başlarında, Brunei Sultanının Kuzey Kalimantan bölgeleri üzerindeki gücü nihayet zayıfladı. Sultan tarafından atanan valiler aslında korsan filolarına ve kendi askeri birliklerine dayanarak bağımsız yöneticiler oldular. Davranışları adanın topraklarının çoğunda yaşayan Dayaks'ın hoşnutsuzluğuna neden oldu.
Militant Dayak - bu eski ve korkunç geleneği koruyan “ödül avcıları”, Brunei sultanına birçok sorun getirdi, çünkü ayaklanmalarıyla başa çıkamadı. 1830’lerde Dayak isyanı Sarawak Sultanlığı'nın kuzeybatı ilinde patlak vermiş olan sultan, onu bastırması için Taç Haşim'in önderliğinde bir ordu gönderdi. Ayaklanmanın, kabul edilebilir maddi iştahları ve zulmüyle Sarawak Dayaks'a karşı çıkan yerel yönetici Makot politikası tarafından kışkırtıldığı ortaya çıktı. Prens Haşim ayaklanmayı bastırdı. Neredeyse Sarawak'ın tamamı Dayak kabilelerinin elindeydi ve Malay Prensi, sadece Kuching eyaletinin başkenti ve çevresi üzerindeki gücünü korudu.
İlk "beyaz rajah" ve krallığın yaratılışı
Brunei'deki 1838'te James Brooke adında biri çıktı. Bu İngiliz, güney kolonilerinde zenginleşmek ve belki de metropolde erişemeyeceği bir kariyer yapmak isteyen tipik bir maceracıydı. Gerçekten de, mirası aldıktan sonra donattığı kendi yatına gelen James Brooke, Prince Hashim ile temas kurdu ve desteğini alabildi. Brooke, Haşim'e, Saravak'teki Dayak isyanını bastırmakta büyük yardım verdi ve Sultan'ın mahkemesinin güvenini kazandı. James Brooke'un kendisi Britanya Hindistan'da yaşayan İngiliz bir aileden geliyordu. Nisan 29'te Hint Benares'de (şimdi Varanasi, Uttar Pradesh, Hindistan) 1803'te doğdu. Gençken, ailesiyle birlikte İngiltere'ye döndü, 1819'te, on altı yaşındayken, Doğu Hindistan Şirketi'ne bir öğrenci olarak katıldı ve 1821'te teğmenliğe terfi etti. Genç subay, Anglo-Birmanya savaşına katıldı, ancak 1825'te yaralandı ve İngiltere'ye bırakıldı. Brooke, yaralandıktan sonra kendini tedavi ve rehabilitasyon sürecinden sonra, askerlik hizmetine geri dönmek için 1830'te Hindistan'a döndü, ancak başarılı olamadı. Yirmi yedi yaşındaki emekli memur boştaydı, ancak uzun süre sıkılmak istemedi. Brooke'un babası 1835'ta öldüğünde, kendisine büyük miktarda para kazandı, James gemiyi donattı, bir ekip kiraladı ve Kalimantan Adası'na (Borneo) gitti. Bir zamanlar Sarawak'taki 1838'te Brooke, Dayak ayaklanmasını bastırmaya katıldı. Bunun için, Brunei Sultanının güvenini kazanan bir İngiliz olan 18 Ağustos 1841, Sarawak valisi olarak atandı ve rajanın unvanını aldı. Tarihte ilk kez, bir Avrupalı bir Malay rajası haline geldi.
Başlangıçta, ana vatanı İngiltere'nin bir yurtseverliği olan James Brooke artık Doğu despotik bir yönetici olma umuduyla ilgilenmiyordu, ancak kaderi ile İngiliz tahtının himayesinde iktidarda olduğu bir eyaleti devretmekle ilgileniyordu. Ancak, Londra James Brooke fikrini coşkuyla almadı. Gerçek şu ki, İngiltere'de incelenen dönemde, yeni bölgeleri terk etme kavramı siyasi seçkinler arasında yaygındı, çünkü hazine, yönetim yapılarının sürdürülmesinin ve yeni sömürgelerin savunulmasının sağlanmasının maliyetini üstlenmek istemedi. Dahası, Saravak ekonomik veya askeri-stratejik anlamda gelecek vaat eden bir bölge değildi - Güneydoğu Asya'nın ve Malay Takımadalarının kendisinin saf bir çevresiydi.
Sarawak James Brooke üzerinden bir İngiliz koruyucusunun kurulması reddedildi, ancak İngiltere Kalimantan rajahı olan vatandaşını askeri yardım almadan bırakmadı. İngiliz filosu, Brooke'a kıyı sularında faaliyet gösteren korsanlara ve zaman zaman yükselen dayaklara karşı mücadelede yeri doldurulamaz bir destek sağlamıştır. İngiliz deniz kuvvetleri filosu, Kuzey Kalimantan kıyılarındaki 1845'e ulaştığında, James Brooke, arkadaşı Prens Haşim ve kardeşi Haşim Prens Bedreddin'in mahkemesinde etkisini tekrar kazanabildi. Ancak, 1846'in baharında, isyanlar sonucu Haşim ve Bedreddin öldürüldü. Saltanattaki güç, James Brooke ve korsanlıkla mücadele faaliyetlerine karşı olumsuz bir tavrı olan bir grup Malay aristokrat tarafından ele geçirildi. Brooke ve Malay rakipleri arasındaki ihtilaf kaçınılmazdı ve “beyaz şahin” lehine sonuçlandı. İngiliz filosu Amiral Concrana'nın yardımı ile Brooke, Brunei'yi fırtına ile ele geçirdi. Ardından, şehirdeki bombardıman korkusuyla Sultan Omar Ali, Sarawak egemenliğine ve eski Brunei eyaletini egemen bir hükümdar olarak yönetmek için James Brooke'a hak vermek için bir anlaşma imzalamaya zorlandı. Aynı zamanda Brooke, korsanlarla savaşmak için onu deniz üssü olarak kullanacak olan Büyük Britanya'nın kontrolü altında Labuan adasının transferini sağladı. On yıl boyunca, 1847'ten 1857'e. Sarawak'taki kurallara paralel olarak James Brooke, İngiliz Labuan adasının valisi olarak görev yaptı.
Korsanlarla, Çinli ve ödül avcılarıyla savaşmak
1847’te James Brooke, İngiltere’yi ziyaret etti, burada onurlandırıldı. Brooke, Oxford Üniversitesi'nde Hukuk Doktoru derecesine layık görüldü ve şövalye ilan edildi. Valinin Labuan'daki görevine ek olarak, Brunei'deki İngiliz Başkonsolosluğu görevini de aldı. Brooke, Güney Çin Denizi'ndeki korsanlıkla mücadeleyi organize etmekten de sorumluydu. 1849'te İngiliz donanmasının ve Sarawak filosunun gemileri Cape Batang-Mar'da bulunan korsan gemilerine saldırdı. 90'ten daha fazla korsan “prou” battı ve yaklaşık 400 kişi öldürüldü. Aynı zamanda, Brook'un müfrezelerinde görev yapan Dayaks, 120 esir korsanlarının kafalarını kesti. Ancak korsan filosunun yenilgisi olumsuz sonuçlara yol açtı. O zamandan beri çeşitli kötülere aşırı hoşgörü göstermeye başlayan İngiliz parlamenterler, Brooke’un eylemlerine göre acımasızca memnuniyetsizliklerini dile getirdiler. James Brooke'un eylemlerini araştıran, ancak onu haklı çıkaran özel bir meclis komisyonu bile kuruldu.
1850'in başında Korsanlara - Brooke'un eski düşmanları - başka bir sorun ekledi. Bu zamana kadar Sarawak'ta oldukça büyük bir Çin diasporası oluşmuştu. Çinliler, Batı Kalimantan'ın Hollandalı yetkilileriyle kavga ettikten sonra buradaydı ve yakındaki Sarawak'a göç etmek zorunda kaldılar. Brooke başlangıçta Sarawak ekonomisinin gelişmesindeki olumlu rolünü umduğundan ve içlerinde Kalimantan Dayak ve hatta Malaylardan daha “medeni” bir nüfus gördüğünü umarak Çinli göçmenleri oldukça iyi kabul etti. Ancak sağlanan konaklama ve ticari faaliyet ya da çalışma hakkı karşılığında Brooke, Çin diasporasının tam kontrolünü istedi. Doğal olarak, bu durum, tüccarları, esnafları kontrol eden ve afyon satışından gelir elde eden Çinli "gizli toplulukların" liderlerinin beğenisine değildi.
Şubat ayında, eski Sarawak merkezinde yaşayan ve çalışan Çinli altın madencileri 1857, krallığın başkenti Kuching'e karşı bir saldırı başlattı. Şehre patlama ile birçok Avrupalı aileyi öldürdüler ve toplu soygunlar yaptılar. Ancak kısa süre sonra, bir İngiliz vapuru, topçu ateşi Çin'i dağıtan Kuching'e yaklaştı. Çinlilerin direnişi, Malay ve Dayak askerlerinin silahlı kuvvetleri tarafından Brooke'un emri altında bastırıldı. Hayatta kalan Çinli altın kazıcıların kalıntıları, Kalimantan'ın Hollanda kısmına kaçtı. Bu olaylardan sonra Brooke, Çinli göçmenleri kabul etmeyi reddetmese de, Çin Sarawak nüfusu üzerindeki kontrolünü daha da güçlendirdi.
1863’te İngiltere, Sarawak’ı James Brooke’un yönetiminde bağımsız bir devlet olarak resmen tanıdı. Böylece, “beyaz rajah”, İngiliz makamlarının gerçek meşruiyetini aldı ve o zamandan bu yana kendisini dünyadaki egemen hükümdarlardan biri olarak kabul edebilirdi. 11 Haziran 1868, 65 yaşındayken James Brooke vefat etti. Raja Sarawak'ın tahtı, yeğeni Charles Johnson Brooke (1829-1917) tarafından başarıldı. Bu zamana kadar 39 yaşındaydı. Sarawak tahtını amcasının ölümünden sonra alacağı gerçeği Charles Brooke, 1861 yılında öğrendi. Doğru, 1863’te amca yeğenini Sarawak’tan kovdu, kendi eleştirisine kızdı ama 1865’te affetti ve geri dönmesine izin verdi. Charles Johnson Brooke saltanatının neredeyse yarım yüzyıl sürdü. İkinci "beyaz rajah", Saravak devletini güçlendirmek için amcasının politikasını sürdürdü ve bu görevi, eyaletine daha fazla toprak ekleyerek Brunei'yi zayıflatma bölgeleri pahasına gerçekleştirdi. Nihayetinde Brooke, bir zamanlar Brunei Sultanlığı'nı oluşturan toprakların çoğunu ele geçirdi ve Brunei, sınırları içinde bugüne kadar kaldığı bir cüce durumuna dönüştü.
1888’te Büyük Britanya, Sarawak’ın doğusunda bulunan Kalimantan’ın kuzey bölgesi olan Sabah’a bir koruyucu kurdu. En büyük Malay Takımadaları’nın kuzeyindeki İngiliz tahtının kontrolündeki topraklar gerçekten kapandı. Bölgesel ele geçirmelere ek olarak, Charles Johnson Brooke yönetiminin kuşkusuz avantajları, Dayak “kafa avcılığı” geleneğine karşı mücadeleye atfedilebilir. Sarawak'ın iç kesimlerinde yaşayan ve “Beyaz Rajas” ve Brunei sultanlarının yönetimi de dahil olmak üzere herhangi bir hükümet için oldukça havalı olan Veri merkezlerini pasifize etmek için genel bir kampanyanın bir parçası olarak gerçekleştirildi. 1893'te Banting ve Ngumbang liderliğinde bir isyan patlak verdi. Gelecek yılki ayaklanmayı bastırmak için, 1894, Charles Brooke silahlı bir dekolte taktı, ancak başarısız oldu. 1902'te, başka bir cezai dekolte gönderildi, ancak, bir kolera salgını salgını yüzünden isyancıların yenilgisini tamamlayamadı. Yalnızca 1908'te, Dayak lideri Banting, onbeş yıllık savaşın ardından “beyaz rajanın” gücünü tanıdı. Ancak, 1908-1909 ve 1915'te. yeni Dayak isyanları vardı.
Ödül avcıları ile mücadele Brunei'nin sultanları tarafından sürdürüldü. İkincisi, müslüman olan pagan geleneklerini barbar ve devlet için tehlikeli görüyordu, ancak Kalimantan ormanlarının sakinlerinin eski geleneğini yok edemediler. Dayak, ancak düşmanın kafasını kabileye getirdikten sonra kendini bir erkek olarak görebilirdi. Bireysel kabileler arasında sürekli olarak birçok insanın hayatını iddia ettiği internecine savaşları yapıldı. Charles Brooke, ödül avcısını resmen yasakladı ve ardından Dayaks'a karşı askeri bir operasyon düzenledi. Sıradan Dayak askerlerine herhangi bir yaptırım olmadan eve gitmeleri emredilmesine rağmen, birkaç kabile lideri tutuklandı ve meydan okurcasına idam edildi. Böylece, Brooke sıradan Dayak arasında destek sağladı ve kabileler yavaş yavaş barışçıl yönetim biçimlerine geçmeye başladı.
II. Dünya Savaşı ve Japon işgali
Charles Johnson Brooke 1917'te vefat ettikten sonra, oğlu Charles Weiner Brooke (1874-1963) Sarawak'ın yeni kralı ilan edildi. Babası gibi, Charles Weiner tahtını yaşlı bir yaşta yükseltti - o zaten yılın 43'iydi. Weiner Brook'un saltanatı Sarawak sanayileşme döneminin başlangıcı olarak tarihe geçti. Krallık petrol endüstrisini, kauçuk üretimini geliştirmeye başladı. İç politikada, Weiner Brooke babasının politikasına devam etti - Sarawak'taki Hristiyan misyonlarını engellediği ve kendisini Dayak kültürünün ve geleneklerinin savunucusu olarak sunan yerel Dayak kabilelerini destekleme hattına bağlı kaldı.
İkinci Dünya Savaşı'nın başlaması ile birlikte Japon birlikleri 1941'ta Kalimantan'ı işgal etti. Charles Weiner Brook ve ailesi, düşmanlıkların sonuna kadar tahliye edildiği Avustralya'ya, Sidney'e kaçmayı başardı. Bu arada, Japon birlikleri Sarawak topraklarını işgal etti ve İkinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar krallığın kontrolünü elinde tuttu. Ancak İngilizler, Japon işgalcilerine karşı gerilla savaşının taktiklerini değiştirdi ve uzun süredir devam eden askeri geleneğe dayandı. Bunun için, İngiliz ordusu “kafa avcılığı” nın korkunç geleneklerini canlandırmak zorunda kaldı. Her Japon askerinin başı için bir dayak avcısı - bir dayak on dolar aldı.
Bundan sonra Dayak, Japon devriyeleri için "av mevsimi" açtı. "Sumpitans" ile donanmış - zehirli oklarla ateşli silahlar - Dayaks, ormanda Japonları izleyerek askerlerini öldürdü. Aynı zamanda, gündüz Dayak köyleri, erkeklerin faaliyetlerinin gerçek doğasını gece düştüğü gibi vermeden Japonlara tam bir barış ve sadakat gösterdi. Japon askeri komutanı, kaybedilen askerlerin devriyeye çıkma eğilimi göstermesinden sonra, devriye ekiplerini güçlendirmeye karar verdi. Bundan sonra, saldırılar durdu, ancak bir zamanlar Dayaks, İngiliz subaylarını aldatmayı ve kesilmiş barışçıl çiftçilerin başkanlarını, Japon askerlerinin arkasındaki Çinlileri geçmeyi umarak Çinli sömürgecileri avlamaya çalıştı. Doğal olarak, İngiliz komutanı baş için yapılan ödemeyi derhal iptal etmek ve Dayak'ı "avın sonlandırılması" konusunda bilgilendirmek için adımlar atmak zorunda kaldı.
İngiltere ve Malezya yönetiminde
1945'te Sarawak, İngiliz birlikleri tarafından serbest bırakıldı. 15 Nisan 1946, Charles Weiner Brooke Sarawak'a döndü. Londra'dan İngiliz idaresinin krallığı ve 1 July 1946'in iktidarını devretme önerisini aldı, büyük miktarda para alan tahttan vazgeçti ve Sarawak'ı kızlarıyla birlikte bıraktı. Bununla birlikte, Sarawak nüfusunun tümünden uzakta, İngiliz idaresine oldukça güç aktarımı yapıldı. İlk olarak, yerli halklar, Malaylar ve Dayak, özellikle sömürgecilik karşıtı duygular bu zamana kadar aralarına yayıldığı için İngilizlere karşı çıktılar.
İkincisi, Charles Weiner Brooke'un kararından son derece memnun olmayan başka bir rakam ortaya çıktı. Onun yeğeni Anthony Brooke'du. Raja Mada Sarawak Anthony Walter Dyrell Brook (1912-2011), Aralık ayında 10 1911'te İngiltere'de, Kaptan Bertrand Willes Dyrell Brook'un ailesinde eğitim gördü. Raja Charles Weinher Brook, o bir yeğeniydi. 1930'te Anthony, Sarawak hükümetinde çeşitli idari görevlerde bulundu ve Ağustos 25'te, 1937 tahtın varisi olarak onaylandı. 1939-1940 içinde Raşam görevini yerine koydu, ancak 17 Ocak 1940, aristokrat kökenli olmayan bir kadınla evlilik nedeniyle tahttan miras alma hakkından mahrum kaldı. Böylece, Nisan ayında, tahtın yeni varisi olan 1941, şu anki Rajah Charles Weiner Brooke Bertrand'ın kardeşi idi - Anthony'nin babası. Ancak, 1944’te, Bay Anthony, tahta geçmeye hak kazanmıştı. İkinci Dünya Savaşı sırasında, Anthony Brooke'un İngiliz ordusunda yer aldığı, özel ve ardından çavuş olarak görev yaptığı belirtilmelidir. 1944'ta teğmenliğe terfi etti ve Seylan adasındaki İstihbarat Birliği'nde görev yapmaya devam etti. 1944-1945 içinde Anthony, İngiltere'de özel komisyon üyesi Sarawak ve sürgündeki Sarawak hükümetinin başkanı olarak görev yaptı.
Charles Weiner Brooke, 1946'teki kraliyet tahtını bırakıp Saravak'u Büyük Britanya'nın kontrolünde bıraktığında, Anthony, amcasının bu kararına katılmamıştır. Prens Negri Konseyi - Sarawak parlamentosu tarafından desteklendi. Beş yıl boyunca Anthony Brooke, Sarawak'ın bağımsızlığını ve İngiliz sömürge yetkililerinin kovulmasını savundu. 1948'ta, İngiliz Vali Sarawak Duncan Stewart öldürüldü, ardından Anthony Brooke’un faaliyetleri İngiliz istihbaratının dikkatini çekti. Bununla birlikte, 1951’te, Bay Anthony Brooke, Sarawak’ın bağımsızlığını ve taht haklarını canlandırma iddialarını bıraktı. Bu, komşu Malaya'da komünist partizanlara karşı bir savaş olduğu ve Komünistlerin Güneydoğu Asya'nın diğer birçok ülkesinde faaliyet gösterdiği gerçeğiyle açıklandı. İki "kötülük" arasında seçim yapmak - Vietnam tipinin komünist devrimi ile İngiliz yönetimi, Anthony Brooke, bir prens ve bir İngiliz olarak, ikincisini seçti. Sussex'e, ardından İskoçya'ya ve 1987'te Yeni Zelanda'ya taşındı. 2 Mart 2011 Bay Anthony Brooke, Yeni Zelanda'da 98 yaşında öldü.
Saravak'un kaderi gelince, neredeyse yirmi yıldır İngiliz kontrolü altındaydı. 16 Eylül 1963 Sarawak, Malezya Federasyonu'na dahil edildi. Son rajah Sarawak Charles Weiner Brooke’a gelince, 9’in eski krallığının yaşamında böylesine önemli bir değişiklikten bir ay öncesine gelmeden önce, Mayıs 1963’te Londra 4’inde vefat etti. 1962-1966 içinde Sarawak toprakları, Kalimantan'ın tamamı üzerinde kontrol sağlamayı amaçlayan Endonezya tarafından aktif olarak talep edildi. Endonezyalı özel hizmetler partizanların ardındaydı - Sarawak ormanlarında İngiliz ve Malayan birliklerine karşı faaliyet gösteren komünistler.
Bununla birlikte, Sarawak'ta, en azından Malay Savaşı'nın kapsamına giren bir iç savaş geliştirmek için Endonezyalılar başarılı olamadılar. Bununla birlikte, Endonezya'daki özel hizmetlerin faaliyetleri ve bölgedeki komünist partizörlerin varlığı Sarawak'taki siyasi istikrarı etkiledi. Dayak kabileleri arasında, Dayak ve Malezya arasında, Çinli ve yerli halk arasında sivil çekişme başladı. Komünist partizanlara karşı, yalnızca Malaya makamlarını değil, aynı zamanda Birleşik Krallık ve Avustralya'yı da askeri birimler göndermek zorunda kaldılar. 30 Mart Yapn Joo Chung ve Wen Min Zhuang liderliğindeki bir grup Çinli öğrenci Kalimantan Ormanı'ndaki 1964, çoğunlukla milliyetle Çinli olan 800 halkını içeren Saravak Halk Partizanları organizasyonunu oluşturdu. Komünist gerilla askeri eğitimi Endonezya komutanları tarafından Endonezya askeri komutanlığının desteğiyle yapıldı ve yönetim ekibi de Çin'de eğitim aldı. Sarawak 26'in Ekim 1965'taki doğu bölgesinde, Kuzey Kalimantan Halk Ordusu, Bong Ki Chok adında bir Çinli tarafından yönetildi. Komünistlerin elleriyle, Endonezya özel servisleri Sarawak'taki durumu istikrarsızlaştırmak ve devletin Malezya'dan ayrılmasını ve Endonezya'ya katılmasını sağlamak istedi. Bununla birlikte, Sukarno’nun rejimi 1965’e düştükten ve “sağcı” General Suharto iktidara geldiğinde, Endonezya komünistleri desteklemeyi reddetti. Bununla birlikte, gerillalar çalışmaya devam etti ve Mart ayında 30 bile 1970, 20 yıl boyunca 1990'e kadar Malezya makamlarına karşı savaşan Kuzey Kalimantan Komünist Partisi ile birleşti.
Bugün Sarawak bir Malezya eyaletidir. Çeşitli halkların ve etnik grupların 28'i topraklarında yaşıyor. Bunların çoğu Endonezya halklarının temsilcileridir. Sarawak nüfusunun% 30, Dayak halklarından ibanstır. Bunların yanı sıra, nüfus içinde% 25 ve% 25 oranını oluşturan Çinliler de burada yaşıyor. Kalan kişi sayısı bidayu, melanau ve diğer yerli etnik grup Kalimantan'ın temsilcilerine düşüyor. Dini açıdan, Sarawak nüfusu da alacalı. Burada yaşayan Müslümanlar (Malaylar ve Dayak'ın bir kısmı), Budistler ve Taoistler (Çinliler), Hristiyanlar (Çin ve Dayak'ın bir kısmı), yerel geleneksel kültlerin takipçileri (Dayak) yaşıyor. Veriler - Endonezya'daki geleneksel inançların izleyicileri resmen Hindular olarak kabul edilir.
Ekonomik olarak, Sarawak oldukça zengin bir Malezya devletidir. İlk olarak, yerel halkın nispeten yüksek düzeyde refahını sağlayan, petrol üretimi burada geliştirilmiştir. İkincisi, devlet ayrıca pahalı da dahil olmak üzere ahşap ve mobilya ihracatı yapıyor. Turizm endüstrisi de giderek gelişmektedir.
Sarawak Rangers
Sarawak silahlı kuvvetlerinin geleneklerinin Malezya silahlı kuvvetlerinde devam etmesi dikkat çekicidir. 1862'e geri döndükten sonra, tahta tahtın varisi Bay Johnson Brooke, Sarawak Rangers adında silahlı bir birim yarattı. Bu oluşumun geçmişi, 1846'a gidiyor, James Brooke korsanları korsanlardan koruyan bir ekip yarattı. İlk takım komutanı William Henry Rodway, 1862'ta Sarawak Rangers'ı yaratan bir İngiliz subaydı ve daha sonra 1872'ten 1891'e üniteye yeniden komuta verdi. Sarawak Rangers hem ordu hem de polis birimi olarak kullanıldı - yani işlevleri Ulusal Muhafız, jandarma ya da iç birliklere benzerdi. Ranger'ların rütbe ve dosya görevlileri aslen yerli halkın temsilcileri arasından seçildi - Malaylar ve hatta Dayaks ve subaylar genellikle askerlik için “beyaz rajiler” tarafından tutulan İngiliz veya diğer Avrupalılardı.
Dekolmanı ile hizmette silâh Batı tarzı tüfekler ve top silahlarının yanı sıra ulusal Malay ve Dayak silahları. Rangers, şehirlerin yakınında ve nehir ağızlarında, stratejik olarak önemli yerlere inşa edilmiş birkaç kalede güvenlik görevini üstlendi. “Saravak Rangers” ın işlevleri arasında şunlar vardı: Sarawak eyalet sınırını korumak, isyancılara ve korsanlara karşı savaşmak, kamu düzenini korumak. 1930'lerde Saravak Rangers bölümü dağıldı, ancak 1942'te İngilizlerin girişimi sırasında yeniden yaratılmasına karar verildi. Sarawak'ın İngiliz kontrolüne devredilmesinden sonra, Rangers da sömürge idaresine atandı. 1963 yılında, Malezya'nın kurulmasından sonra Sarawak Rangers, Malezya Kraliyet Ranger Alayı'na dahil edildi.