Panzerfaust bombaatarlı sandık. Fotoğraf Wikimedia Commons
1943'ün son aylarında, Nazi Almanyası birlikleri, Panzerfaust serisinin ilk roket güdümlü tanksavar bombaatarlarını cephede kullanmaya başladı. Planlara göre bu silâh piyadeyi güçlendirmesi ve neredeyse ana tanksavar silahı olması gerekiyordu. Bununla birlikte, en yüksek taktik ve teknik özellikler, bu tür silahların pratik kullanımını ciddi şekilde sınırlamadı - ve yerleştirilen umutlarla başa çıkmadı.
Tanksavar "harika silah"
Panzerfaust'un gelişimi 1942'de başladı ve ertesi yıl tamamlandı. Kısa süre sonra, birlikler Faustpatrone 1'in ilk seri ürünlerini aldılar. 30 sonbaharında, ilk Panzerfaust-1944 ürünleri birliklere gönderildi ve yıl sonunda, "60" endeksi ile bir sonraki modifikasyonun üretimi başladı. Teslimden önceki son haftalarda ve aylarda az sayıda Panzerfaust 100 bombaatar serbest bırakmayı başardılar.Panzerfaust-150 de geliştirildi, ancak üretimini kurmak için zamanları yoktu.
Yaklaşık bir buçuk yıllık seri üretimde, Alman endüstrisi tüm modifikasyonlardan en az 8,2 milyon tek kullanımlık el bombası fırlatıcı üretmeyi başardı. Panzerfaust 60 versiyonu, ailede bir ara pozisyon işgal ederek en popüler oldu. Silahlar ordu birimleri arasında aktif olarak dağıtıldı ve belirli bir zamandan itibaren milislere verildi.
Panzerfaust için nar yapımı. Patlayıcılar, huniler vasıtasıyla boş yuvalara dökülür. Fotoğraf Waralbum.ru
Tanksavar bombası fırlatıcıları tüm cephelerde aktif olarak kullanıldı ve Alman birlikleri, düşmana karşı mücadelede böyle bir "mucize silahın" bir sonraki başarısını sürekli olarak bildirdi. tanklar... Aynı zamanda, "Panzerfaust" düzenli olarak Müttefiklerin kupaları haline geldi ve ayrıca kullanım buldu. Aynı zamanda, belirsiz değerlendirmeler vardı.
tablo verileri
Panzerfaust ailesinin tüm ürünleri ortak bir mimari kullanıyordu, ancak bazı farklılıkları vardı ki bu da savaş özelliklerinde farklılık sağlıyordu. Bu tür farklılıklar, esas olarak, çeşitli bileşenlerinin iyileştirilmesiyle kümülatif el bombasının kademeli olarak modernizasyonu yoluyla elde edildi.
El bombasının Faustpatrone 1 ürünü ile birlikte kullanılan ilk versiyonu, 100 g ağırlığında şekillendirilmiş bir yüke sahip 400 mm'lik bir savaş başlığına sahipti.70 g itici şarj, yalnızca 28 m / s'lik bir başlangıç hızı ve 30'a kadar etkili bir menzil sağladı. m engel - 140 mm.
El bombası fırlatıcılı Berlin "Volkssturm" askerleri. Yüzlerine bakılırsa, silahın özellikleri etkileyici değil. Federal Almanya Cumhuriyeti Federal Meclisi'nin fotoğrafı
Panzerfaust-30 modifikasyonunda, 149 mm çapında ve 200 mm penetrasyon hızında güçlendirilmiş bir savaş başlığına sahip yeni bir el bombası tanıtıldı. Mühimmat kütlesindeki artış, sevk yükündeki bir artışla telafi edildi ve balistik özellikler aynı kaldı. Panzerfaust 60 ve Panzerfaust 100 gibi sonraki el bombaları genel olarak aynı kaldı, ancak artan sevk yükü nedeniyle etkili menzil sırasıyla 60 ve 100 m'ye yükseldi.
Son seri modifikasyon "Panzerfaust 150", geliştirilmiş şarj ve 106 mm kalibre ile temelde yeni bir el bombası aldı. Daha küçük boyutlara ve ağırlığa rağmen, penetrasyon oranı 280-300 mm'yi aştı. Ayrıca hafif el bombası 80-85 m/s hıza çıktı ve 150 m uçtu.
Önde el bombası fırlatıcıları
1943'ün sonundan itibaren tüm versiyonların Panzerfaust ürünleri tüm cephelerde aktif olarak kullanıldı. Elde tutulan tanksavar bombaları için daha etkili bir yedek olarak ve tanksavar topçularına ek olarak görülüyorlardı. Bu tür silahlara büyük umutlar bağlandı, ancak genel olarak onları haklı çıkarmadılar. Hem Alman hem de yabancı tahminlere göre, el bombası fırlatıcılarının genel etkinliği, diğer tanksavar silahlarından önemli ölçüde düşüktü.
Alman milisleri görevde. Tankı vurup vurmanın mümkün olup olmayacağı büyük bir sorudur. Federal Almanya Cumhuriyeti Federal Meclisi'nin fotoğrafı
Kızıl Ordu, düşmandan yeni silahların çıktığını çabucak fark etti ve gerekli önlemleri aldı. Hasarlı araçlar dikkatle incelendi ve daha sonraki testler için ele geçirilen bombaatarları yakalamak için önlemler alındı. Daha sonra, saldırı ilerledikçe, Kızıl Ordu, geri çekilen düşman tarafından terk edilen Panzerfaust'u giderek daha fazla ele geçirdi ve aktif olarak kullandı.
Roket güdümlü el bombası fırlatıcıları, dahil olmak üzere farklı koşullarda tanklarla savaşmak için tasarlandı. kombine silah savaşı sırasında açık alanlarda. Uygulama böyle bir durumda Panzerfaust'un çok sınırlı sonuçlar verdiğini göstermiştir. Kentsel koşullarda, bu tür silahlar daha iyi çalıştı, ancak temel bir fark yoktu. Aynı zamanda, iyileştirilmiş özelliklere sahip yeni modifikasyonlar, genel olarak mevcut durumu değiştirmedi.
Sayıların dili
Düşük verimlilik Alman belgelerine de yansıdı. Örneğin, Şubat 1944'te Alman birlikleri, 1200'den fazla Sovyet tankının ve kundağı motorlu silahın imha edildiğini duyurdu. Ayrıca, "Panzerfaust"tan sadece 35 uygulama bahsedilmiştir - sadece %3. Bu tür istatistiklerin özelliklerini ve diğer insanların kayıplarını muhasebeleştirmenin özelliklerini dikkate alırsak, gerçek sonuçlar daha da düşük olabilir.
Benzer istatistikler Sovyet tarafında da gerçekleşti. Böylece, tarihçi A. Ulanov, “Yüce Panzerfaust” adlı makalesinde, 8. Muhafız Ordusu, Albay-General V.I.'nin operasyonunun sonuçlarından bahseder. Mart 1945'te Chuikov, çeşitli nesnel faktörler ve zorluklar nedeniyle, sadece üç gün içinde ordu 122 tank ve kundağı motorlu silah kaybetti. 98 zırhlı araç topçu tarafından imha edildi ve el bombası fırlatıcıları tarafından sadece 7 birim kullanıldı. veya %6'dan az ekipman kaybı.
Kızıl Ordu'da Trophy Panzerfaust. Fotoğraf Waralbum.ru
Diğer karakteristik bilgiler, 2. Ukrayna Cephesi'nin Şubat 1945'teki çalışmalarının sonuçlarıyla ilgilidir. Ay boyunca, tanklara ve kundağı motorlu silahlara 160 savaş hasarı verildi ve Panzerfaust tarafından sadece 2'si verildi. Bu tür hasarın yalnızca sayısı ve oranı değil, aynı zamanda doğası da dikkate değerdir: bir T-34 tankı bir el bombası tarafından parçalandı ve ikincisi vurulmaktan ön zırhını kırdı. Onarımdan sonra arabalar hizmete dönebilir.
1945 baharında, ana savaşlar, el bombası fırlatıcılarının potansiyellerini tam olarak gerçekleştirebileceklerine inanılan kentsel alanlarda gerçekleşti. Gerçekten de Kızıl Ordu, zırhlı araçları pusulardan ve diğer tehditlerden korumak için özel önlemler almak zorunda kaldı. Ancak Panzerfaust kullanımına ilişkin genel istatistikler yine Nazilerin beklentilerini karşılamadı.
Yu. Pasholok'un "Zırhlı sanrılar teorisi" adlı makale dizisinde, 1. Beyaz Rusya Cephesi'nin Nisan-Mayıs 1945'te Berlin operasyonu sırasında verdiği kayıplardan bahsediliyor. Böylece, Nisan ayında, ön zırhlı araçlar 20378 tank kodunu tamamladı (tüm araçların savaş operasyon günlerinin toplamı). Hasar 3781 birim aldı. 911'in silinmesi gereken ekipman. Alman bombaatarları 269 zırhlı araca zarar verdi ve 165'ini imha etti. Buna göre, kümülatif el bombaları yaklaşık olarak hesaplandı. %7 hasar ve %18 kayıp. Kayıpların büyük kısmı (toplam 1846 ve geri alınamaz 719) yine düşman topçuları tarafından sağlandı.
İngilizler ele geçirilen tanksavar silahlarını inceliyorlar. IWM'nin fotoğrafı
Mayıs ayı başlarında, savaşın bitiminden önce, cephe 1200'den fazla tank rehberini tamamladı. Savaş hasarı 275 HP aldı. ekipman, dahil. 50 geri dönüşü olmayan kayıplara girdi. Aynı zamanda, Panzerfaust 42 araca hasar verdi (tüm hasarın %15'i) ve 20'sini yok etti, yani. %40. Bunlar, tüm savaş boyunca bombaatarların neredeyse en yüksek sonuçlarıydı. Ancak bu durumda bile, tank karşıtı savunmada öncü rol topçuda kaldı. Böylece, en uygun savaş kullanım koşullarında bile, el bombası fırlatıcılarının performansı sınırlı kaldı.
alternatif uygulama
Alman roket güdümlü el bombası fırlatıcıları hemen Kızıl Ordu'yu ilgilendirdi. Tepede bu sınıfa ait kendi silahlarını geliştirme ve üretme ihtiyacı üzerine tartışmalar başladı ve cephede ele geçirilen numuneleri alıp eski sahiplerine karşı kullanmaya çalıştılar.
Kızıl Ordu askerlerinin, tank karşıtı silahların orijinal rolünde Panzerfaust kullandığı biliniyor. El bombalarından daha etkiliydi, ancak sınırlı balistik performans kendini hissettirdi. Ayrıca, ele geçirilen ilk el bombası fırlatıcıları ortaya çıktığında, tank karşıtı toplarla ilgili temel sorunlarımız çözülmüş ve manuel silahlara olan ihtiyaç azalmıştı.
Bütün bunlarla birlikte "Panzerfaust" kendini iyi bir mühendislik silahı olarak gösterdi. El bombası fırlatıcıları, ateşleme noktalarını bastırmak ve yok etmek, binalarda geçiş yapmak vb. Bu gibi durumlarda, ateşin sınırlı menzili ve doğruluğu olumsuz bir etki yaratmadı ve verilen görevlerin çözülmesini mümkün kıldı.
Doğu Prusya'daki Sovyet tankları IS-2. Panzerfaust bombaatarları kenarda kaldı ve artık onlar için tehlike oluşturmuyor. Fotoğraf Waralbum.ru
Arızaların Sebepleri
Çeşitli tahminlere göre, Panzerfaust bombaatarları, zamanları için ilerici silahlardı. Ancak beklentileri karşılayamadılar ve yüksek performans göstergeleri sergilediler. Ayrıca, bu tür silahlar anormal bir şekilde kullanıldığında en iyi sonuçları gösterdi. Tasarım, kullanım organizasyonu vb. ile ilgili çeşitli ön koşullar bu tür sonuçlara yol açtı.
Panzerfaustos'un temel sorunu, düşük balistik özellikleri, her şeyden önce kısa atış menziliydi. 100 g sevk yüküne sahip olan Panzerfaust 200 bile, sadece 100 m'de bir el bombası atabildi, bu, el bombasının nispeten büyük kütlesi ve fırlatma tüpünün aşırı basit tasarımından kaynaklanıyordu. El bombası fırlatıcının arka nozulu veya karşı kütlesi yoktu, bu nedenle toz gazların enerjisinin önemli bir kısmı boşa harcandı ve mühimmata aktarılmadı.
El bombası fırlatıcı, yangının doğruluğunu sınırlayan son derece basit manzaralara sahipti. Bu sorun, üretimin özellikleri tarafından ağırlaştırıldı. Ürün kalitesi 1944-45 çoğu zaman arzulanan çok şey bıraktı ve ilk etapta doğruluk acı çekti. Aynı zamanda, doğruluk kaybı, teorik olarak herhangi bir Müttefik tankına çarpabilecek, yeterince güçlü bir savaş başlığı potansiyelinin gerçekleştirilmesine izin vermedi.
Kızıl Ordu askeri ve kupalar. Fotoğraf Warspot.ru
Son olarak, el bombası fırlatıcı kullanma yöntemleri olumsuz bir faktör haline geldi. Almanlar Panzerfaust'u orijinal rolünde bir tanksavar silahı olarak kullandılar ve çoğu durumda özellikleri bunun için yetersizdi. El bombası fırlatıcıları için riskler maksimum seviyeye ulaştı ve ateşlemenin etkinliği düştü. Savaşın son aşamasında, bu tür silahlar milislere minimum eğitimle verildi - ve sonuçları tahmin edilebilirdi.
Sınırlı sonuçlarla
Böylece, büyük bir seride üretilen Alman Panzerfaust bombaatarları, II. Dünya Savaşı cephelerinde yaygın olarak kullanıldı ve hatta üzerinde iz bıraktı. hikayeler... Ancak, bu iz kesin olarak adlandırılamaz. Bazı avantajların varlığına rağmen, bu silah, muharebe kullanımını olumsuz yönde etkileyen zorluklar ve sorunlarla karşı karşıya kaldı.
Sonuç olarak, "Panzerfaust" ve diğer, daha başarılı, Alman tasarımının elde tutulan tanksavar sistemleri, savaşın seyri üzerinde gözle görülür bir etkiye sahip değildi ve Hitlerite Almanya'yı yenilgiden ve teslim olmaktan kurtarmadı. Savaş sırasında ve sona ermesinden sonra, muzaffer ülkeler ele geçirilen tüm örnekleri, gelişmeleri ve teknolojileri dikkatlice inceledi. Düşük potansiyellerini bir kez daha doğrulayan Alman bombaatarlarını kopyalamadılar veya geliştirmediler.