bu sene küratörlüğünün yuko hasegawa tarafından gerçekleştirildiği, çağdaş sanatın türkiyede takip edilebileceği nadir organizasyonlardan. bu seneki içerik bir önceki bienale kıyasla çok daha doyurucuydu. şehrin içine yerleştirilmiş, dokusuna işlenmiş işlerle sanatın hayata yakınlığı hissedilebiliyor. işi boğaziçi köprüsünde yer alan alberto garutti'nin bienal'in web sitesinde yer alan şu söyleminin can alıcı olduğunu düşünüyorum:
"sanat, bir "karşılaşma sanatıdır" denebilir! sanat tarihinin muhteşem eserleri farklı kültürlerin, duyarlılıkların, bilginin, imgelerin ve düşüncelerin karşılaşmasından başka nedir ki?
işlerimin toplum tarafından sanat eseri olarak kabul edilmesi bence çok önem"siz". insanların işlerimi yanıbaşlarında duran gerçeğe yeni ve güzel bir bakış olarak algılamalarını tercih ederim."
bu yaklaşımı post-modernin nefes-kesiciliği/içine-girmesi-zaman-alıcılığını göz önünde tutarak anlamakta fayda olabilir.
darphane-i amire'deki "a perfect day/7 april 2001" (introduction to sculpture-ucla,los angeles) neden türkiye'de akademilerde böyle yaklaşılamaz sanata/heykele dedirterek, heykeli hala 'yontu' olarak algılayanlara da bir kez daha "yuh!" dememize vesile olmuştur.
kentte süregiden diğer güzel projeler için (bkz: proje 4l
)