Batıcılık: Batı. özellikle de Avrupa yaşama ve düşünme biçimine bağlılık. Batıcıların öğreti ve hareketi. II. Meşrutiyet (1908) sonrası batılılaşmayı savunan düşünce akımı.
Batıcılar, Mehtap ve Kahire’de yayımlanan içtihad dergileriyle görüşlerini yaydılar, içtihadın sahibi Abdullah Cevdet Bey, dergiyi daha sonra İstanbul’da yayımlamaya başlayınca Kılıçzade Hakkı, Celal Nuri (İleri) Bey de dergiye katıldılar. Batıcılara göre Osmanlı İmparatorluğu’nun gelişmesi için tek yol, batılılaşmaktı. Bu yapılmazsa, Avrupa devletleri, imparatorluğu ele geçirecekti. Batılılaşmaya karşı çıkanlar, geleneklere bağlı tutucu çevreler ve İslam dini açıkça eleştirildi. Toplumsal gelişmenin en büyük engelinin din olduğu ileri sürüldü.
Celal Nuri, Avrupa’dan yalnız tekniğin alınamayacağını, tekniği yaratan düşüncenin de alınması gerektiğini savundu. Ancak körü körüne Batı’nın taklit edilmemesi gerektiğini vurguladı; kimi batı kurumlarını eleştirdi. Celal Nuri’nin Balkan savaşı sonrasında batılılaşmanın “Batı’ya rağmen” yapılması gerektiğini savunan yazısı, batıcılar arasında tartışmalara yol açtı. Abdullah Cevdet, Batı’nın bir üstünlük olduğunu, onun “gülü ve dikeniyle” alınmasının zorunlu olduğunu belirtti. Birinci grup “kısmi batıcılar”, ikinci grup “tam batıcılar” adlarıyla anıldılar.