Çekoslovakya'da tanksavar silahlarının oluşturulması çalışmaları oldukça gelişmiş, ateşli silah üretimi olan bir ülkede başlaması gerekenden çok geç başladı. MFR için gereksinimler yalnızca 1930-lerin başında formüle edildi ve tasarımcılar hemen çalışmaya başladı. Görev, silahlara ek olarak, yeterince yüksek zırh delici özelliklere sahip bir mühimmat yapılması gerektiğinden ve bu anın ayrı bir dikkat gerektirdiği ve karmaşıklığı gerektirdiği için karmaşıktı, zira silahın temel özelliklerini belirleyen mühimmat, çünkü tüm tasarımın boşuna harcanacağı anlamına geliyordu.
Mühimmatın kalibresi ile yeterince hızlı bir şekilde karar verdi. İlk testlerden sonra, dev kalibreli silahlarla silah almamanız gerektiği açıktı ve küçük mermilere iyi hızda ve zırh deliciliğinde tercih vermek daha iyi. Planların milimetre 20 kalibrede yüksek patlayıcı parçalanma mermileriyle sapkınlık oluşturmadığı göz önüne alındığında, böyle bir karar oldukça mantıklıydı. Yeni bir mühimmat oluşturulması işidir ve tanksavar silahının geliştirilmesindeki gecikmeyi açıklar. Ne yazık ki, yeni mühimmat ortaya çıkmadı, çünkü 1939 yılında Almanlar, yeni bir kartuş yaratmanın uygun olmadığını düşünen ve üretim yerine Patron 7,92 olarak da bilinen 94.
Açıkçası, bu mühimmat en iyi değildi, ama en kötüsü değildi, bu kartuş Alman anti-tank silahlarında PzB 38 ve PzB 39'te kullanıldı. Yeni bir müşteri yaratılmasının neden uygun olmadığı düşünülüyordu. Bu mühimmat altında, PTR'nin diğer örnekleri zaten aktif olarak kullanılmış ve belki de biraz daha iyi olacak olan gerçekten iyi bir fikir değil, yeni bir kartuş daha kullanılabilir hale getirilebilir. Sonuç olarak, silahın özellikleri henüz bilinmese de, silahın özellikleri önceden zaten bilinmekteydi. 14,6 gram ağırlığında olan nispeten hafif bir mermi, saniyede 1200 metreyi aşan hızlara hızlandı. 400 metre mesafedeki bu ağırlık ve hızla, neredeyse düz bir çizgide uçtu, bu da amacı hedeflemeyi büyük ölçüde kolaylaştırdı ve bu nedenle ateşin, özellikle hareketli hedefler için, ateşin etkinliğinden bahsetmeden pratik atış hızını arttırdı. Kartuşun zırh delici özellikleri o zamanlar için oldukça iyiydi. Örneğin, bir mühimmat mermisi, 30 metre mesafesindeki 100 milimetre zırhını kolayca deldi, mermi ateşleme mesafesini 300 metre seviyesine yükseltirken, mermi yalnızca 25 milimetre zırhı delebilirdi. Bu nedenle, 30 in s, zırhlı araçların gelişim seviyesi göz önüne alındığında, bu mühimmat gerçekten iyiydi.
Almanların kalkınma projesinin bir kısmını, cephaneyi ve PTR'yi kapsamasına rağmen, tanksavar silahının kendisi onlar için çok ilginçti. İlgi, silahların boğa gazı düzeninde yapılacak olmasından ve bu nedenle Alman Patrone 318 mühimmatına yönelik anti-tank silah örneklerine kıyasla daha kompakt olmasından kaynaklanıyordu. Aynı etkinliğe sahip daha kompakt silahların bulunması oldukça açıktı, böyle bir silah örneği, sıkışık koşullarda kullanıldığında daha uygun olurdu, yani ateş, güçlendirilmiş sığınaklardan ve hatta zırhlı araçlardan yapılabilir. Ve bu zaten PTR'nin yeteneklerini bir bütün olarak önemli ölçüde genişletti. Ayrıca, tanksavar silahlarının ebedi sorununun çekim sırasındaki büyüklüğü, ağırlığı ve etkisi olduğunu unutmayın. Bu durumda, en az bir silah eksikliğinin azaltılması önerildi.
Cihazı özerk olmayan hale getirmeye, doğruluğu ve dayanıklılığı arttırmaya ve PTR üretim maliyetini düşürmeye karar verildi. Ancak, silah göründüğü kadar basit değildi. Tabanca kulpunu ileri ve geri hareket ettirirken, silahı yeniden yüklemeyi öneren Alman silahçılar katkılarını yaptılar. Çekoslovaklı silah ustaları da tasarımı imkansız hale getirdi. Böylece, tabanca sapıyla birlikte, silahın alıcısı ve namlusu hareket etti, ama cıvatanın kendisi sabitlendi ve popoda ayrı bir parça olarak monte edildi. Bu tasarım, namlunun normal uzunluğunu korurken silahın boyutlarını önemli ölçüde azaltmaya izin verdi ve tank deposu tabancasının bu versiyonunun haklı olarak en küçüklerinden biri olarak kabul edilebileceği bir dereceye kadar izin verdi. Anti-tank silahının son versiyonu 13,1 kilogram ağırlığında ve aynı zamanda namlu uzunluğu 136 santimetre olan 110 santimetre uzunluğundaydı. Cihaz, 5 veya 10 kartuş kapasitesine sahip ayrılabilir kutu mağazalarından beslendi. Ayrı olarak, yeniden doldurma silahlarına sahip orijinal çözüm sayesinde, bir tanksavar silahın pratik atış hızının dakikada 20 turuna ulaşabileceğini ve bu sayede kendi kendini yüklemeyen bir örnek için çok iyi bir sonuç olduğunu belirtmek gerekir.
Ne yazık ki, silah olumsuz yönleri olmadan değildi. Bunlardan en önemlisi, tam şarjın uygulanmasının yoluydu. Deklanşör tam olarak atıcının yanağının altındaydı ve yanak istirahati bile durumu kurtarmadı. Sık sık ortaya çıkan olaylar kıyafet almaktı ve bazen silahın hareketli kısımlarında deri, ateş ederken gecikmelere neden oluyordu. Bu nedenle, yeniden yükleme sırasında yüzünüzü silahtan uzak tutmaya değdi, ki bu çok uygun değildi.
Çekim sırasındaki geri tepme problemi, geri tepme oldukça büyük ağızlıklı bir fren kompansatörünün yanı sıra şok emici bir popo pedi ile çözüldü. Doğru, PTR hala oldukça güçlü bir şekilde dışarı atıldı, ama yine de oldukça iyi bir ateş hassasiyetine sahipti ve düşmanın gücüne göre bile, 500 metreye kadar bir mesafede ateş yakmak için kullanılabiliyordu. Belki bir optik görüş takılması durumunda, bu mesafe daha da büyük olabilirdi, ancak çekim yaparken, bir keresinde en iyi çözüm olmayan optikler kullanarak çekim sırasında yüksek geri tepme göz önüne alındığında.
Alman ordusu bu silahı 1941 yılında PzB M.SS 41 adı altında aldı, Çekoslovak tanksavar silahının ismi de W / 7,92 olarak kaldı.