Styles’ın çekiciliği, en azından, seçkin bir grup ileri görüşlü ailenin 1950’lerin ortalarında kendi toplumlarını yaratmak için planlanmış bir Palm Springs topluluğuna taşındığı “Endişelenme Sevgilim”in öncülüne uyuyor. “Bu farklı bir yol. Daha iyi bir yol,” Gemma Chan’ın göz alıcı Shelley’i, filmin birçok suaresinden birinde konuklarına güvence veriyor. Kocası kasabanın kurucusu Frank’tir ve Chris Pine tarafından kendinden memnun bir kült liderin sinsi mırlaması ile oynanır.
Her gün aynıdır ve cazibenin bu olması gerekir. Erkekler sabahları, eşleriyle tartışamadıkları Zafer Projesi’ndeki çok gizli işlere giderken ellerinde beslenme çantaları ile işe giderler. Bu arada eşler, elektrikli süpürge ve küvet ovma gününe, ardından belki bir dans kursuna ve kesinlikle bir gün içmeye başlamadan önce onları bir öpücükle uğurlar. Wilde, Alice’in kapı komşusu ve en iyi arkadaşı Bunny’yi kedi gözü makyajlı ve komplocu bir sırıtışla oynuyor. Giderek daha ürkütücü olan bu dünyaya biraz eğlenceli hava ve mizah getiriyor.
Ama yavaş yavaş Alice kendi gerçekliğini sorgulamaya başlar. Bu yer hakkında daha fazla şey keşfettikçe endişesi gergin paranoyadan meşru teröre dönüşüyor ve Pugh her şeyi elle tutulur hale getiriyor. Görüntüler, onu karanlıkta uyandıran izlenimci tutamlar ve kabuslar halinde gelir. Zamanla Wilde şu görsellere çok fazla güveniyor: Busby Berkeley tarzı dansçıların siyah-beyaz klipleri veya gözbebeklerinin yakın çekimleri. Rahatsız edici olmaktan çok tekrarlayıcı ve yorucu hale gelirler. John Powell’ın ağır elli notası daha ısrarlı ve ağır ağır ilerliyor ve bize her fırsatta nasıl hissetmemiz gerektiğini söylüyor. Burada her ne olduğunu düşünüyorsan, muhtemelen göründüğünden daha yaratıcıdır.
Alice, şüpheleri hakkında Frank’le yüzleşme cesaretini bulduğunda, filmin en güçlü sahnesiyle sonuçlanır. Pugh ve Pine sözlü olarak daire çizer ve birbirlerine yumruk atarlar. Kimyaları çatırdıyor. Her biri hassasiyet ve teknik açısından diğerinin eşittir. Son olarak, gerçek bir gerilim var. Bundan daha fazlası lütfen.
İronik olan şu ki, Frank ve Shelley’nin tapınan vatandaşları için mantrası bir kontroldür: kaosu uzak tutmanın, simetri ve birliği korumanın, bir olarak yaşamanın ve çalışmanın önemi. Ancak “Endişelenme Sevgilim” doruk noktasına ulaşan ve istemeden de olsa komik bir sonuca ulaşırken, Wilde materyal üzerindeki kavrayışını kaybeder. İlerleme, baştan sona biraz düzensiz, ancak hem baş döndürücü hem de kafa karıştırıcı devasa bir sergi dökümü ile nihai gizemi ortaya çıkarmak için acele ediyor.
Kaynak : https://www.rogerebert.com/reviews/dont-worry-darling-movie-review-2022