R. A. Salvatore (Avcının Kılıçları) Cilt2 Yalnız Drow ÖNSÖZ “Üç sis, Obould Bol-Ok,” diye haykırdı Tsinka Shrinrill gözleri tamamen açık, gözbebekleri delicesine dönerken. Ork kralı ile diğerlerine hitap ettiğinde, gerçek dünya ve tanrıların diyarı arasında bir yerde kaybolmuştu ve böylece konuşmaya başladı: “Üç sis; buharlarını sabah rüzgarına karıştıran Surbrin Nehri’nin uzun hattı, çağrınıza kulak veren Trollmoors’un kokuşmuş dumanı ve uzun zaman önce Fell Pass’ta ölmüş olan atalarınızın ruhlarının rahatsız edici ziyaretleri Dünyanın Omurgası’nın aşağısındaki krallığınızı tanımlıyor… Şimdi sıra sizde Kral Obould Bol-Ok ve bunların hepsi sizin topraklarınız olacak!” Ork şamanı hitabını kollarını havaya kaldırıp iki yana açarak ve inleyerek tamamladı. Ork Tanrısı Gruumsh Tek-Göz’ün adını haykıran diğerleri; onu, aynı şekilde çığlık atıp kollarını kaldırarak ve Ork kralıyla sevgili
tanrılarına ait tahta heykelin etrafında geniş bir çember oluşturarak izlediler. Harap olmuş kutsal heykel, Gruumsh’un imgesine hakaret etmek için düşman tarafından kullanılmıştı. Tanrılarını kirletmişlerdi. Obould’un oğlu ve tahtın varisi Urlgen Üçyumruk, hayret, endişe ve şükran dolu bir ifadeyle baktı. Bol-Ok kabilesindeki renkli samanların en küçüklerinden biri olan Tsinka’dan hiçbir zaman hoşlanmamıştı ve aslında Obould’un hazırladığı konuşmayı yüksekten atarak yapıyor olduğunu biliyordu. Gözleriyle bölgeyi taradı; hırla-yamaya benzer sesler çıkaran, kızgın ve hayal kırıklığına uğramış bir ork deniziyle karşı karşıya olduğunu fark etti. Hepsi geniş ağızlı, keskin, kırık sarı- yeşil dişliydi. Korku ve heyecan içinde kendisini izleyen kan çanağına dönmüş ve düşmanca bakan gözlere baktı. Durmak bilmeyen itişmeleri izledi ve genellikle aynı şekilde cevaplandırılan, hiddetle savrulan ağır hakaretleri dinledi. Kızgın ve acımasız olan savaşçılar - Dünyanın Omurgası’nda yaşayan tüm orklar böyleydi- diğer ırklar kendilerine ait şehir ve toplumların tadını çıkarırken nemli mağaralarda yaşıyordu. Hepsi Urlgen kadar kaygılıydı; endişe içinde tırtıklı dilleriyle yarık dudaklarım yalıyorlardı. Obould, Kuzey Orkları’nın kaderini ve sefil varlıklarım yeniden şe-killendirebilecek miydi? Urlgen, Shallows olarak bilinen insan kasabasına düzenlenen saldırının öncülüğünü yapmış ve oradan büyük bir zaferle dönmüştü. Orklara büyük bir bela olan
güçlü büyücünün kulesi devrilmiş; kudretli büyücü, kasaba halkının pek çoğu ve bir yığın cüceyle beraber öldürülmüştü. Ayrıca herkes Mithril Salonu’nun yöneticisi olan Kral Bruenor Battlehammer’m da öldüğüne inanmıştı. Fakat pek çok kişi o kafir heykeli kullanarak Urlgen’in saldırısından kaçmıştı. Önlerinde o ulu heykelin belirdiğini gören Urlgen’in ork kuvvetlerinin çoğu, acımasız tanrılarının imgesine saygılarını göstererek secde etmeye başlamıştı. Oysa hepsi bir hileydi; heykel açılmış ve içinden saf orkların bir kısmını kılıçtan geçiren ve geri kalanların uçarcasına dağlara kaçmasını sağlayan küçük bir cüce ordusu çıkmıştı. Ölmek üzere olan kasabanın savunucularından kaçanlar olmuştu ve -sayıları tahminen dört beş civarında olan-kaçak mülteciler başka bir cüce birliğince karşılanmıştı. Bu birleşik kuvvetler Urlgen’in ordusunu kovmuştu. Ork komutanı fazlasıyla adam kaybetmişti. Bu yüzden, Obould ortaya çıktığında, Urlgen başarısızlığı yüzünden azarlanmayı ve hatta dövülmeyi bekliyordu; zaten zalim babasının alelacele verdiği tepkiler hazırlanan konuşmanın satırları arasında yer alıyordu. Fakat daha sonra, şaşırtıcı bir şekilde, bir takviye birliğinin geliyor olduğu haberi yayıldı. Diğer pek çok kabile yavaş yavaş Dünyanın Omurgası’nm dışına doğru ilerlemeye başlamıştı. O ürkütücü an göz önünde bulundurulunca Urlgen babasının hazır ce-vaplılığına
hâlâ hayranlık duyuyordu. Obould savaş alanının mühürlenmesini, bölgenin güney yürüyüşünün bütün izlerinden arındırılmasını emretmişti. Amaç hiç kimsenin Shallows’tan kaçmadığını göstermekti; Obould yeni gelenlere verilecek bilginin ne denli önemli olduğunu biliyordu. Bu yüzden Urlgen’i savaşçılarına talimat vermek üzere görevlendirmişti; kaçabilen tek bir düşman olmamıştı, kimse bunun aksi bir şeye inanmayacaktı. Böylece Dünyanın Omurgası’nın derin kovuklarındaki ork kabileleri koşarak Obould’un yanına gelmişti. Ork kabilelerinin reisleri, Obould’un ayaklarının dibine değerli hediyeler sermiş ve bağlılıklarını kabul etmesi için yalvarmışlardı. ‘Kutsal yolculuğuna şamanlar öncülük etti’ herkes tarafından söylenen buydu. Cüceler berbat hileleriyle Gruumsh’u kızdırmış, bu sayede Gruumsh’un yandaşları, saygın kabilelerini onları intikama götürecek yola önderlik edecek olan Obould’a göndermişlerdi. Kral Bruenor Battlehammer’ı vahşice katleden Obould, cücelerin kutsal varlıklarına gösterdiği saygısızlığı onlara pahalıya ödetecekti. Urlgen için, tabii ki, bu büyük bir rahatlama olmuştu. O babasından daha uzundu ama ork liderine meydan okuyabilecek kadar güçlü değildi. Obould’un eşsiz gücüne ve yeteneğine ek olarak harikulade bir şekilde işlenmiş, dikenli siyah bir savaş zırhı ve sadece tek bir düşünceyle bile alevler saçan muhteşem bir kılıcı vardı. Hiç kimse, aşırı kibirli olan Urlgen bile, kabile kontrolünü
ele geçirmek için ona meydan okumaya cüret edemezdi. Gerçi Urlgen bunu dert etmese de olurdu. Topaç gibi dönen rahibelerin öncülük ettiği şamanlar, Obould’a hayallerinin ve arzularının pek çoğunu gerçekleştirme vaadi veriyor ve Shallows’ta -şerefli oğlu tarafından kazanılan-böylesi bir eşsiz bir galibiyet elde ettiği için onu göklere çıkarıyorlardı. Obould tören boyunca Urlgen’e pek çok kez baktı; gülümsemesi dişlerini ortaya çıkaracak kadar büyüktü. Bu, birine işkence ederken aldığı zevki yansıtan o korkunç gülümseme değildi. Obould, Urlgen’den memnundu; her şeyden memnundu. Sonuç olarak Kral Bruenor Battlehammer ölmüştü ve cüceler kaçıyordu. Orklar, Shallows’ta yaklaşık bin savaşçısını kaybetmiş olsa da sayıları katlanarak artmıştı. Üstelik daha fazlası da geliyordu; güneş ışığına doğru tırmanıyor (pek çoğu muhtemelen hayatlarında ilk kez), parlaklığın yakıcılığına göz kırpıyor ve dağlardan kuzeye; samanların, Gruumsh’un, Kral Obould Bol- Ok’un çağrısına doğru ilerliyorlardı. “Krallığımı alacağım,” diye açıkladı Obould, şamanlar danslarını ve eğlencesini bitirdiğinde. “Dağlardaki topraklarla ve üç sisle işim bittiği zaman bize direnen saldıracağız. Felbarr Kalesi’ni ele geçireceğim” diye bağırdı ve binlerce ork büyük bir keyifle onu alkışladı. “Cücelerin Adbar’a kaçmasını sağlayacak ve onları o pis deliklerine tıkacağım!” Obould ona tezahürat eden
bin orkun önünde kıvrak hareketlerle koşuşturarak konuşmasına devam etti. “Mirabar topraklarını batıya taşıyacağım!” diye kükredi ve alkışlar yükseldi. “Gümüşay’ın adımı duyduğu an korkudan titremesini sağlayacağım!” Bu kalabalığı en coşturan söz olmuştu. Tsinka yüce orku sıkıca kavrayıp öptü; ona kendini ve Gruumsh’un takdislerini sunuyordu. Obould güçlü koluyla onu kendine doğru çekti; kalabalığın coşkusu daha da arttı. Urlgen tezahürat etmiyordu ama Obould’un rahibeyi Gruumsh’un kirletilmiş heykelinin durduğu rampaya taşımasını izlerken kesinlikle gülümsüyordu. Mirasının ulaşacağı büyüklüğü düşünüyordu. Ne de olsa Obould sonsuza kadar yaşamayacaktı. Yaşayacak gibi görünürse de Urlgen bu yanlışı düzeltecek bir yol bulacağından emindi. Her şeyi doğru yaptım. Menzoberranzan ‘ın dışına yaptığım yolculuğun her anında, doğru ve yanlışı gösteren harita ve bencillikten uzak bir toplum bilinci bana rehberlik etti. Başarısızlığa uğradığım anlarda bile, ki herkes başarısız olabilir, yanlış adımlarım, bilincimi önemsememekten değil yargılardan ya da basit zaaflardan kaynaklanıyordu. Orada, bizleri seçilmiş tanrılarımıza, cennet ve umut tanımlarımıza yaklaştıran en üstün prensip ve ilkelerin yer aldığım biliyorum.
Bilincimi terk etmedim ama korkarım o beni aldattı. Ben her şeyi doğru yaptım. Yine de Ellifain öldü ve onu kurtarmak için harcadığım tüm çaba benimle alay edilircesine boşa gitti. Ben her şeyi doğru yaptım. Bruneor ‘un düşüşünü izledim ve sanırım sevdiğim her şey onunla birlikte düştü. Dışarılarda bir yerlerde benim aptallıklarıma gülen kutsal bir varlık var mı? Herhangi bir yerde, herhangi bir kutsal varlık var mı? Yoksa hepsi bir yalan, ya da daha beteri, bir kendini kandırmaca mıydı? Her zaman toplumu düşünmüş; bütün iyi olduğunda bireyin de iyi olacağına inanmıştım. Bu, varlığımın esas ilkesi ve Menzoberranzan ‘ı terk etmem gerektiğini anlamamı sağlayan şeydi. Şimdi, bu acı dönemde, inancımın aslında kişisel olduğunu anlıyor ya da muhtemelen bunu kabul etmeye kendimi zorluyorum. Toplum üzerine verdiğim bütün demeçlerin, aslında kendimden daha büyük bir varlığa ait olmaya çaresizce ihtiyaç duyduğumdan kaynaklanması ne kadar da ironik… İnançlarımı ve onların doğruluğunu açıklarken aslında vaiz kürsüsünün önünde bir koyun sürüsü gibi toplananlardan hiçbir farkım yoktu. Aradığım rahatlık ve rehberlikti. Pek çoğu bunu dışarıda ararken, ben onların aksine, kendi içimde bulmak istiyordum.
Bu anlayışa göre her şeyi doğru yaptım. Fakat ne büyüyen far-kındalığı, ne artan endişeyi, ne de yükselen korkuyu yok sayabilirim; bu yüzden, demek ki, yanılmışım. Ellifain öldüyse veya o kısacık hayatını böyle bir karmaşa içinde geçirdiyse gerisinin ne anlamı kalıyor ki? Onların, yıkılan kulenin altında kalıp ölmelerini izledikten sonra benim ve arkadaşlarımın kalbimizi dinleyip kılıçlarımıza inanmasının ne önemi var ki? Eğer başından beri haklıysam adalet bunun neresinde? Güzel tanrımızın merhameti nerede? Bu soruyu sorarken bile bana bulaşan kibirin farkındayım. Bu soruyu sorarken bile ruhumdaki entrikaların açığa çıktığını biliyorum. ‘Düşmanlarımdan farklı mıyım? ‘sorusunu sormaktan kendimi alıkoyamıyorum. Teknik olarak kesinlikle farklıyım, peki ya uygulamada? Demeçler verip kendimi topluma adarken Menzoberranzan ‘da bıraktığım rahibelerle tamamen aynı şeyi aramıyor muydum? Tıpkı onlar gibi, amacım sonsuz hayatı bulmak ve benzerlerimin arasında yükselmek değil miydi? Withegroo ‘nun kulesi sallanıp devrildiğinde attığım adımlar boyunca bana rehberlik eden hayallerim de onunla beraber yıkıldı. Savaşçı olmak için eğitilmiştim. Pala kullanmadaki uzmanlığım olmasaydı, beni çevreleyen dünyada çok daha basit, daha az saygı ve kabul gören bir oyuncu olurdum, idman ve yetenek şimdi bana kalan tek şey; Drizzt Do‘Urden ‘in hayatı olan bu tuhaf ve dolambaçlı
yolda inşa etmeye niyetlendiğim kısmın temelini de onlar oluşturuyor. O kadar sevgi duyduğum bu perişan yaratıkların böylesi darmadağın oluşu üzerine öfkemi serbest bırakacağım. Bu kaybettiklerimin ifadesi: Ellifain, Bruenor, Wulfgar, Regis, Catti-brie ve aslında Drizzt Do ‘Urden… Buzölüm ve Parıltı olarak adlandırılan bu palalar şimdi benim kendimi tanımlama şeklim oldular ve Guenhwyvar yine benim tek yoldaşım. Yalnızca onlara güveniyor; başka hiçbir şeye güvenmiyorum. - Drizzt Do ‘Urden ÖFKE ANIMSATICI Drizzt onun bir tapınak olduğunu düşünmekten hoşlanmıyordu. Çatal uçlu bir sopaya dayanmış olan Bruenor Battlehammer’ın tek boynuzlu miğferi, kara elfın evi olarak kabul ettiği küçük oyuğa egemen oluyordu. Miğfer, oyuğun arka duvarı görevini gören ve doğal sığınıkta güneş ışığı alan tek yer olan uçurumun hemen önünde duruyordu. Böyle durmasını Drizzt istemişti. Miğferi görmek istemişti. Varlığını hiçbir zaman unutmamayı diliyordu.