Gecikmiş olan, artık tadına varamayacağımız bir zamanda, sevgimiz bitmişken gelen mutluluk, bir zamanlar eksikliği yüzünden onca azap çektiğimiz mutlulukla tıpatıp aynı olmayabilir. Buna karar verebilecek bir tek kişi vardır, o da eski benliğimizdir; halbuki bu benlik artık yoktur; şüphesiz geri gelecek olsa mutluluk da, aynı mutluluk olsun olmasın, kaybolup giderdi.
— Marcel Proust, Çiçek açmış genç kızların gölgesinde