Yaş ve Beklentiler
Konularınızın yaşı, onlardan neler çıkarabileceğinizi ortaya koyar. Tamara, "Bebeklerden küçük çocuklara daha küçük yaştaki çocuklarla uğraştığımda işimin bir kısmı onlara göz kulak olmak" diyor. "Fotoğraflarının çekilmesiyle hiç ilgilenmediklerini ve onlara göz kulak olmak zorunda olduğumu bilerek işe başlarım. Bu sayede, elimdeki birkaç saniyede, aradığım ifadeyi yakalarım". Çocuğa göz kulak olmak, çocuğu Tamara'nın seçtiği noktada tutmak üzere çekimin tamamını veya bir bölümünü oyuna dönüştürmek anlamına gelebilir. Veya bir yer belirlemek ve çocuğu nazikçe yani, "korkutarak değil de ilham verici bir şekilde" oraya almak anlamına da gelebilir. "Her defasında, kafalarını başka bir yere çevirmeden onları nasıl yakalarım diye düşünüyorum. O yaş için, onlarla nasıl bir etkileşim içerisinde olacağıma dair beklentilerimi aşağı çekiyorum ve elimdeki birkaç saniyeyi iyi kullanabilmek için hızlı hareket ediyorum".
Tamara, dört ila dokuz yaş aralığındaki çocuklarla çalışırken performans sanatları konusunda onlardan çok şey almayı umuyor. "Onlar benim için gösteri yapıp -bak şöyle yaptım, bak böyle yaptım- diyecek. Bu nedenle, olabildiğince özgün resimler de çektiğimden emin olmak zorundayım".
Konuları dokuz ila 12 - 13 yaşına bastığında Tamara, nasıl göründükleri ve nasıl rastlaştıkları konusunda bilinçlenmeye başlayan çocukları fotoğraflıyor. "İyi miydi, güzel çıktım mı, tarz mıydı ve bu, Instagram'da güzel görünecek mi" gibi şeyler düşünüyorlar. Bu nedenle, işlerimden biri de kendilerinden emin hissetmelerine ve rahat olmalarına yardımcı olmak ve artık, bu aşamada onlar açısından daha önemli hale gelen, -onların ilgi çekici fotoğraflarını çekme- konusunda fazladan birkaç adım atıyorum. Onların iyi fotoğraflarını çekmem için onları iyi pozlamam ve aydınlatmam gerektiğini onlara gösterdiğimden dolayı, daha özgün bir çabayla karşılaşıyorum".
Tamara'nın ergenlerle fotoğraf çekerken izlediği yaklaşım gerçeğe razı olmak: "Söyleyip söylemediğimi bilmiyorum ama onların, burada fotoğraflarının çekilmesini istemediklerini bildiğimi kabul etmem gerekir". Tamara, onların yanında olduğunu söylüyor, saati geri sayıma ayarlıyor, "bu birkaç saat sürecek" diyor; mikro ifadeler aramak ve yakalamak üzere işe koyuluyor. "Bana cevap vermemeleri gerektiği akıllarına gelmeden önce, bir gülüş veya derin bir bakış yakalamak yalnızca bir saniye sürüyor". Onlarla konuşuyor fakat, "okulda hangi dersleri görüyorsun" gibi cevabı belli sorulardan kaçınıyor. Çünkü bu soruları sormak hiçbir işe yaramıyor. "Onların bu tür sorulara verecekleri önceden belirlenmiş cevapları ve ifadeleri var" diyor. Bu nedenle, kongrenin mevcut yasa tasarısı hakkında ne düşündükleri gibi sıra dışı sorular sormayı tercih ediyor. Onun ergenlerle başarıya ulaşmasının ölçüsü, birlikte çalıştığı konular fotoğraf makinesinin arkasına geçip de onlardan, "bunları yapabildiğini hiç bilmiyordum" gibi ifadeleri kaç kez duymuş olduğu.
Tamara aslında, "Ben çocukları fotoğraflarken çekilmiş bir videomu izlediğinizde pek bir iş çıkarıyormuşum gibi görünmeyebilir, ancak bir ifadeyi yakalamak için ihtiyacım olan süre, saniyenin yalnızca 1/200'ü ya da 1/1000'i kadar. Mola verip, az orada az burada zaman geçirdiğim takdirde bir şeyler bulacağımı bilerek çekimlere dalıyorum ve şayet, bu şekilde sekiz ila on anı fotoğraflayabilirsem, bu yeterli oluyor" diyor.