Sağlık ve sağlık her birimize farklı bir şekilde dokunuyor. Bu bir kişinin hikayesi.
Birkaç hafta boyunca çok az miktarda yiyecek yedikten sonra süpermarketin arkasındaki şekerli hamur işlerini inceledim. Sinirlerim, bir endorfin dalgalanmasının sadece ağız dolusu olduğu beklentisiyle titredi.
Bazen, “öz disiplin” devreye girer ve kanama dürtüsü duymadan alışverişe devam ederdim. Diğer zamanlarda o kadar başarılı değildim.
Yeme bozukluğum kaos, utanç ve pişmanlık arasında karmaşık bir danstı. Acımasız bir balina yeme döngüsünü, oruç tutma, tasfiye etme, zorunlu olarak egzersiz yapma ve bazen müshilleri suistimal etme gibi telafi edici davranışlar izledi.
Hastalık, erken gençlerimde başlayan ve 20'li yılların sonlarına dökülen uzun süren yiyecek kısıtlamaları ile sürdü.
Doğası gereği mahrem olan bulimia uzun süre tanı konamayabilir.
Hastalıkla mücadele eden insanlar genellikle “hasta görünmez”, ancak görünüş yanıltıcı olabilir. İstatistikler bize yaklaşık 10 kişiden birinin tedavi gördüğünü ve intiharın sık görülen bir ölüm nedeni olduğunu söylüyor.
Birçok bulimide olduğu gibi, bir yeme bozukluğu mağdurunun klişesini de somutlaştırmadım. Kilom hastalığım boyunca dalgalanıyordu, ancak genel olarak normatif bir aralıkta dolaşıyordu, bu yüzden mücadelelerim bir zamanlar kendimi haftalarca açlıktan ölmek zorunda kalsam bile açıkça görülmüyordu.
Arzum asla sıska olmamamdı, ama çaresizce içinde olma ve kontrol hissini arzuluyordu.
Kendi yeme bozukluğum sıklıkla bağımlılığa benziyordu. Odama geri gizlice sokmak için yiyecekleri çantalara ve ceplere sakladım. Geceleri mutfağa tokat attım ve dolabımın ve buzdolabımın içeriğini sahip olunan, trans benzeri bir durumda boşalttım. Nefes almak acı verene kadar yemek yedim. Sesleri kamufle etmek için musluğu açıp dikkat çekmeden banyoları temizledim.
Bazı günler, tek gereken bir tokmak – fazladan bir tost dilim, çok fazla kareden oluşan çikolatadan oluşan bir sapmayı haklı çıkarmak için küçük bir sapma oldu. Bazen, geri çekilme konusunda keskinleştiğim, başka bir gün geçirme fikrine tahammül edemediğim için onları önceden planlıyordum.
Alkol veya uyuşturucuya döndüğüm nedenlerle aynı şeyi bıraktım, sınırladım ve temizledim – duyuları körelttiler ve acım için aceleci ama geçici bir çözüm olarak çalıştılar.
Zamanla, ancak, fazla yemek zorunluluğu durdurulamaz hissettim. Her tıkanmadan sonra kendimi hasta etme dürtüsüne karşı savaştım, kısıtlamadan aldığım zafer ise eşit derecede bağımlılık yapıyordu. Yardım ve pişmanlık neredeyse eşanlamlı hale geldi.
Overeaters Anonymous (OA) 'ı keşfettim – gıda ile ilgili zihinsel hastalığı olan insanlara açık olan 12 aşamalı bir program – bağımlılık kurtarmada genellikle “en alt nokta” olarak adlandırılan en düşük noktama gelmeden birkaç ay önce.
Benim için bu zayıflatıcı an, neredeyse mekanik bir kanamadan birkaç gün sonra yemeğimi ağzımdan geçirdiğim için “kendimi öldürmenin acısız yollarını” arıyordu.
Asla kaçamayacağımdan korktuğum bir saplantı ve zorlama ağı içinde o kadar derinden dolandım ki.
Ondan sonra, haftada dört ya da beş kez düzensiz toplantılara katılmaya, bazen de Londra'nın farklı köşelerine günde birkaç saat seyahat ettim. İki yıl boyunca OA'yı yaşadım ve soludum.
Toplantılar beni tecrit dışı bıraktı. Bir bulimik olarak, iki dünyada vardım: iyi bir şekilde bir araya geldiğim ve başarabildiğim bir iddialılık dünyası ve sürekli boğulduğumu hissettiğim düzensiz davranışlarımı içeren bir dünya.
Gizlilik, en yakın arkadaşım gibi hissettim, ancak OA'da, uzun zamandır gizlenmiş tecrübelerimi diğer kurtulanlarla paylaşıyor ve kendi hikayelerimi dinliyordum.
Uzun zamandır ilk defa, hastalığımın beni yıllarca mahrum bıraktığı bağlantı duygusunu hissettim. İkinci toplantımda sponsorumla tanıştım – aziz benzeri bir sabrı olan nazik bir kadın – iyileşme sırasında akıl hocam ve birincil destek ve rehberlik kaynağım.
Programın başlangıçta direnişe neden olan kısımlarını benimsedim, en zoru “daha yüksek bir güce” teslim olmaktı. Neye inandığımdan veya nasıl tanımlayacağımdan emin değildim, ama önemli değildi. Her gün dizlerimin üstüne çöktü ve yardım istedim. Sonunda uzun zamandır taşıdığım yükü kendimden atmam için dua ettim.
Benim için hastalığın tek başına üstesinden gelemediğim ve iyileşmek için ne gerekiyorsa yapmaya istekli olduğum kabulün bir sembolü oldu.
Yoksunluk – OA'nın temel bir ilkesi – açlık ipuçlarına cevap vermenin ve tekrar suçluluk duymadan yemek yemenin nasıl olduğunu hatırlamam için bana yer verdi. Günde üç öğün tutarlı bir planını takip ettim. Bağımlılık benzeri davranışlardan kaçındım ve tıkanmayı tetikleyen yiyecekleri kestim. Her gün kısıtlama, kanama veya tasfiye olmadan aniden bir mucize gibi hissettim.
Fakat yine de normal bir yaşam sürdüğüm için programdaki bazı ilkelerin kabul edilmesi zorlaştı.
Özellikle, belirli yiyeceklerin kötümserliği ve yoksunluğun tamamen ortadan kalkması fikri, düzensiz yemek yemekten kurtulmanın tek yoluydu.
On yıllardır iyileşmekte olan insanların kendilerini hala bağımlı olarak nitelendirdiklerini duydum. Hayatlarını kurtaran hikmete meydan okuma isteksizliğini anladım, ancak kararlarımı korku gibi hissetmeye devam etmemin, nüksetme korkusu, bilinmeyenlerin korkusu üzerine dayanmamın yararlı ve dürüst olup olmadığını sorguladım.
Kontrolün bir zamanlar yeme bozukluğumu yönettiği gibi kontrolümün iyileşmesinin merkezinde olduğunu fark ettim.
Gıda ile sağlıklı bir ilişki kurmamda bana yardımcı olan aynı sertlik kısıtlayıcı hale geldi ve en endişe verici bir şekilde kendim için öngördüğüm dengeli yaşam tarzıyla uyumsuzdu.
Sponsorum, programa sıkı sıkıya bağlı kalmadan geri kaybolan hastalık konusunda beni uyardı, ama ılımlılığın benim için uygun bir seçenek olduğuna ve tam iyileşmenin mümkün olduğuna inandım.
Ben de OA'dan ayrılmaya karar verdim. Zaman zaman toplantılara gitmeyi bıraktım. Küçük miktarlarda “yasak” yiyecekler yemeye başladım. Artık yemek için yapılandırılmış bir rehber izlemedim. Benim dünyam etrafımda çökmedi, ne de işlevsiz kalıplara döndüm, ancak iyileşme yolundaki yeni yolumu desteklemek için yeni araçlar ve stratejiler kullanmaya başladım.
OA'ya ve sponsorumun, başka çıkış yolu olmadığını hissettiğimde beni karanlık bir delikten çıkardığı için minnettar olacağım.
Siyah beyaz bir yaklaşım şüphesiz ki güçlü yanlarına sahiptir. Bağımlılık yapan davranışları engellemek için son derece elverişli olabilir ve binging ve tasfiye gibi tehlikeli ve derinden sarılmış bazı kalıpları çözmeme yardımcı oldu.
Devamsızlık ve beklenmedik durum planlaması, bazıları için kafalarının suyun üstünde kalmasını sağlayarak bazıları için uzun vadeli toparlanmanın bir parçası olabilir. Fakat yolculuğum bana iyileşmenin herkes için farklı görünen ve çalışan kişisel bir süreç olduğunu ve hayatımızın farklı aşamalarında gelişebileceğini öğretti.
Bugün, dikkatlice yemeye devam ediyorum. Niyetlerim ve motivasyonlarımın bilincinde kalmaya çalışıyorum ve beni çok uzun bir süre boyunca çarpıcı bir hayal kırıklığı döngüsünde hapsolmuş tutan her şeyi ya da hiç düşüncesine meydan okuyorum.
12 adımın bazı yönleri hala meditasyon, dua ve yaşam gibi “bir gün bir gün” gibi hayatımda yer alıyor. Şimdi, acımı doğrudan tedavi ve kişisel bakım yoluyla ele almayı seçiyorum; Binge, duygusal olarak bir şeylerin iyi olmadığının bir işaretidir.
Olumsuz duyduğum kadarıyla OA hakkında birçok "başarı öyküsü" duydum, ancak programın etkinliği hakkındaki soruları nedeniyle adil bir eleştiri aldı.
OA, benim için çalıştı, çünkü en çok ihtiyacım olduğunda, yaşamı tehdit edici bir hastalığın üstesinden gelmede çok önemli bir rol oynayarak, diğerlerinden destek almama yardım etti.
Yine de, uzaklaşıp belirsizliği benimsemek, iyileşme yolundaki yolculuğumda güçlü bir adım oldu. Artık işe yaramayan bir anlatıya sarılmak zorunda kalmak yerine, yeni bir bölüm başlatırken kendinize güvenmenin bazen önemli olduğunu öğrendim.
Ziba Londra'dan felsefe, psikoloji ve zihinsel sağlık konularında bir yazar ve araştırmacıdır. Akıl hastalığını çevreleyen stigmanın sökülmesi ve psikolojik araştırmaların halka daha erişilebilir olmasını sağlama konusunda tutkulu. Bazen, o bir şarkıcı olarak ay ışığı. Web sitesi aracılığıyla daha fazlasını öğrenin ve onu takip edin heyecan.