Chris Ware bir çizgi roman yazarı/çizeri. Öykülerinde hüzünlü insanları resmediyor. Çizgileri hayli ekonomik olsa da detayları hayli zengin. Vazgeçemediği temaları iletişimsizlik, sosyal izolasyon, depresyon ve ruhsal çileler. Bir çok dergi ve gazetede işleri yayınlanıyor. "Jimmy Corrigan: Dünyanın En Akıllı Çocuğu" isimli bir çizgi romanı yayınlandı.
2012 yılında yayınlanan bilinen fiziksel kitap türlerine uymayan kitabı "Building Stıries"; bir çok prestiji yüksek dergi ve gazete tarafından yılın en iyi on kitabı listelerine alındı. Hazırlanması on yılı bulan bu kitabı bir okuma oyunu olarak da görmek mümkün. Okuyucusunu içine alan, okudukça okuyucusunun içinde büyüyen öyküleri var bu "kitabın". Oyun daha isminden başlıyor; "Apartman Öyküleri" ve "Öyküler Kurmak" anlamlarını taşıyor.
Building Stories bir kutu halinde okuyucusuna ulaşıyor. İçinden 14 irili ufaklı parça çıkıyor; bir ciltlenmiş kitap, çizgi romanlar, dergiler, katlanır çizgi roman kartları, şemalar, katlanabilen büyük bir oyun kartonu. Kutuyu açıp ilk parçaya elinizi attığınızda Chicago'da 100 yaşındaki 3 katlı, 3 daireli bir apartmanın içinde yaşayanların hayatlarına bir ucundan bulaşıyorsunuz.
Anlatılanların başı, sonu belli olmadığı için nereden başladığınızın önemi yok. Chris Ware apartmanın yüz yıllık ömrü boyunca konuk ettiği kişileri şöyle derliyor; "... 301 kiracı, 178 çift, 469 gözetlendiğinin hissedilmesi, 29 kırık kalp (yazarın ki de dahil), 104 yazar, 4 sabıkalı..."
Öykünün kısacık bir bölümü 2005 yılında The New Yorker'da ve The Sunday New York Times'da yayınlanmış.
Kitap apartmanda halen yaşamakta olan 3 dairenin sakinini anlatıyor. Elinizi attığınız yerden öyküye dahil oluyorsunuz. Kahramanlar;
Zemin katta yaşayan ve aynı zamanda apartmanın da sahibi olan yaşlı bir kadın,
İkinci kattaki mutsuz çift. Bir zamanlar birbirlerine delice aşık olduklarını bile anımsamıyorlar. Erkek rock yıldızı olma hayalleri kurarken artık bir fabrikanın gece vardiyasında güvenlik görevlisi olarak çalışıyor. Partnerinin sürekli kilo almasından nefret ediyor ve sürekli kadını aşağılıyor. Kadın ise ifadesiz bir yüzle sıralanana hakaretleri dinlerken "ileride bir gün yine bana iltifatlar edecek, ismimi söylerken yüzü gülecek" diye hayaller kuruyor.
Üçüncü katta ise çocukluğunda sol dizinin altından bacağı kesilmiş üniversitede resim eğitimi alan genç bir kız var.
Bodrum katında ise kapana kısılmış bir arı.
Apartmanda yaşayanların ve arının, geçmişte zaman zaman kesişmiş hayatları, sol ayağı olmayan kızın bakış açısından anlatılıyor. Eliniz attığınız kitap/dergi/kağıt parçasında öykü büyüdükçe sizi de içine alıyor. Giderek büyüyen bir mutsuzluğun öyküsünü gözetler gibi izlediğinizi fark ettiğinizde çoktan oyunun bir parçası olmuş oluyorsunuz.
Dilimize çevrilmesi dileği ile...
Meraklısına Linkler;