Yolda karşılaştıklarında ezan okunuyodu. -Gel camiye gidelim,dedi arkadaşına.Bugün cuma biliyorsun. Daha önceki tekliflerini reddettiği için: -Sen de benim camiye gitmediğimi biliyorsun,dedi. -Biliyorum ama,Sebebinide merak ediyorum dedi, _Ne bileyim olmuyor işte,diye karşılık verdi.Belki çevrenin tesiri var.Hem pantolonumun ütüsü bozulur dizleri aşınır diye endişe ediyorum. İster istemez güldü arkadaşının bu cevabına: -Heralde şaka yapıyorsun.dedi.Bunun için cami terk terkedilir mi hiç? -Ciddi söylüyorum dedi.Giyimime ve özellikle "yeşil"e çok düşkün olduğumu bilirsin. Gerçekten de öyleydi.Giydiği birbirinden güzel elbiseleri mutlaka yeşilin bir başka tonundan seçer ve her zaman ütülü tutardı. -Peki,dedi.Hayatında hiç camiye gitmedin mi? -Çocukken dedemle birkaç kere gitmiştim,diye cevap verdi.Fakat artık gidebileceğimi zannetmiyorum. Arkadaşının söyledikleri onu son derece şaşırtmış ve bu konuyu açtığına pişman olmuştu.Daha sonra el sıkşıp ayrıldılar. Onunla konuşmalarından iki ay sonra,kendisinin camide olduğunu söylediler.Hemen gitti.Bahçedeki namaz saflarının en önünde duruyordu ve üzerinde yine yeşiller vardı. Yavaşça yanına yaklaştı ve kısık bir sesle: -HANİ DEDİ.HİÇ CAMİYE GELMİYECEKTİN? HİÇ SESİNİ ÇIKARTMADI.ÇÜNKÜ MUSALLA TAŞININ ÜZERİNDE,YEŞİL ÖRTÜLÜ BİR TABUT İÇİNDE YATIYORDU.