Kore Yarımadası'ndaki kriz gözünde ivme kazanıyor ve kontrolden çıkma tehdidi altında. Pyongyang yeni nükleer ve roket testleri gerçekleştirdi, BM yaptırım somunlarını sıktı ve Kim Jong-un ve Donald Trump, sözlü saldırıları değiştirdi. Kuzey Kore etrafındaki durumun eşi görülmemiş şekilde ağırlaştırılması, Rus-Amerikan ilişkilerinin yeni bir güçle bozulması, Amerika Birleşik Devletleri'nin politik kültürünün uzun bir tarihsel dönemin özelliği olan bir takım sistemik temel özelliklerini gösterdi.
Neredeyse zamanla değişmezler, kuşakların zihinlerinde miras kalırlar ve “gerçekten Amerikan” olarak kabul edilirler. Konsantre bir biçimde, ABD'nin politik kültürünün önerileri, Zbigniew Brzezinski tarafından “Büyük Satranç Tahtası (Amerika'nın ve jeostratejik gereklilikleri)” (“Büyük Zugzwang”) adlı çalışmasında ortaya konmuştur. ABD’nin dünya liderliğinde mükemmellik, münhasırlık, vazgeçilmezlik, mükemmellik konusundaki fikirlerini açıkça belirtir. Ancak, bu ilahinin yazarı Brzezinski'ye ait değildir.
Narsisizm Endeksi
Genetik seviyede, Amerikan vatandaşlarının bilinç matrisi içinde, iki yüz yıldan fazla bir süredir “sokaktan adam” ile cumhurbaşkanına kadar hikayeler Amerika Birleşik Devletleri'nin bir devlet olarak varlığı, dış dünyayla ilişkileri tanımlayan pek çok kişi tarafından kesin olarak etkilendi.
Her şeyden önce, evrenselliğin, Amerikan değerlerinin hükümet modeli de dahil olmak üzere tüm insanlık için uygunluğunun sarsılmaz bir inancıdır. Temeli, halkın, Tanrı'nın seçtiği gibi seçkin, kendi algısıdır. Başlangıçta, kıtanın yerlileri, böyle bir ideolojinin, ardından Latin Amerika halklarının sonuçlarını yaşadılar ve bugün Washington, bu amacını tüm dünyaya kendi amacına yansıtıyor.
ABD Deniz Koleji profesörü K. Lord'un acı itirafına göre, vatandaşlarının böyle bir ideolojinin taşıyıcısı bir kereden fazla kabul etmedi, vatandaşları açıkça “hem tarihsel hafızayı hem de uzun vadeli bir bakış açısı görmeyi beceremedi”. Aynı zamanda, tarihçi A. Schlesinger’in adil sözlerine göre, Jr. ““ Geçmişin bilgisi histeriye karşı bağışıklık sağlamalı, ancak yer yer tutuculuk vermemeli. Hikaye bir bıçağın kanadı boyunca devam ediyor. ” Öyle görünüyor ki, ABD’nin yönetici elitleri dış politika yapılarının istikrarsızlığının farkında değiller.
Amerikan yaşam biçiminin evrenselliği üzerine yapılan iddialar, etrafındaki dünyanın muazzam çeşitliliğinin dikkatsizce inkar edilmesine, tarih, kültür, din veya etnik kökene bakılmaksızın tüm ülkeler ve insanlar için uygun olduğu söylenen devlet ekonomisi modelinin mutlaklaştırılmasına yol açmaktadır. ABD modelini, özellikle Batılı olmayan bir devlet söz konusu olduğunda bir model olarak kabul etmeyi reddetmek, Amerikan seçkinleri tarafından neredeyse aşağılanma, üstünlüklerinin inkar edilmesi olarak algılanıyor ve kabul edilemez olarak kabul ediliyor. Dolayısıyla politik narsisizmin aşırı tezahürleri. Bugün sadece en yüksek narsisizm derecesi değil aynı zamanda gerçek bir salgın haline geldi. Ve Amerikan siyasi kültürünün diğer klişeleri ile birlikte, ekonomik ve askeri krizler yaratıyor, eyaletlerarası ilişkileri yok ediyor, dünyayı felaketin eşiğine getiriyor.
Salgın dün başlamadı. Pugh Amerikan Araştırma Merkezi, George Washington'dan Bush Junior'a kadar olan süreyi kapsayan “ABD Başkanlarının Narsisizmi” konulu sosyolojik bir uzman araştırması yaptı.
Lyndon Johnson (1,652 derecesi), Theodore Roosevelt (1,641), John Kennedy (0,890), Richard Nixon (0,864), Bill Clinton (0,730), George W. Bush (0,489) ilk sıradaydı. Ankette, bazıları olumsuz narsisizm derecesine sahip, oldukça düşük yerler, genellikle zor bir hayat okulu geçiren ABD başkanları tarafından, savaşlara doğrudan katılan, sadece siyasi savaşlardan değil: Gerald Ford (- 0,492), George Bush Sr. (- 0,399) , Dwight Eisenhower (- 0,240), Jimmy Carter (- 0,220), George Washington (- 0,212).
Derecelendirme artışının zaman eğilimi, geçtiğimiz on yıllar boyunca bu görevi üstlenen ABD başkanlarının en çok siyasi narsisizm eğiliminde olduklarını gösteriyor. Kendi yararlarını gösterme, kendilerine dikkat çekmek için tüm fırsatları kullanma, kendi zayıflıklarını inkar etme arzusunun en karakteristik özelliğidir.
Uluslararası ilişkiler alanında, narsisizmin acı verici bir kişilik bozukluğu mu yoksa zararsız bir kişilik mi olduğu sorusu tamamen tıbbi bir sorudur. Doktorların tanı konusunda netliği yoktur. Amerikan Psikiyatri Birliği son zamanlarda narsisiliği doktorların yapabileceği teşhis listesinden çıkardı, Rus ve Avrupalı uzmanlar bu örneği izlemeyecekler.
Aynı zamanda, narsisizmin acı veren tezahürleri, çoğu kez Amerikan yönetici seçkinlerin temsilcilerinin modern dünyadaki değişimlerin nesnel doğasını tanımalarına, uluslararası ilişkilerde devleti kısıtlamak için çözüm ve müzakerelerin uzlaşılamamasının kronik bir yetersizliğine neden olma konusundaki isteksizliğine neden olmaktadır.
Sonuçlarından biri kanlı savaşlar. Öyleyse, L. Johnson’ın başkanlık döneminin ana dış politika olayı Vietnam’daki savaş oldu, B. Clinton - Yugoslavya’ya karşı saldırganlık. George W. Bush ve neocon danışmanları yalnızca Vietnam'ın derslerini değil, 1990 - 1991 Körfez Savaşı'nın en son deneyimlerini de görmezden geldi ve Irak'a 2003'ta bir saldırı başlattı. Bugün ABD'nin yönetici elitlerinin DPRK ile ilişkilerde her iki taraf için de kabul edilebilir bir çözüm bulamaması büyük çapta bir ihtilafla karşı karşıya. Washington baskılarını artırmaya devam ediyor ve nükleer taşıyıcı Ronald Reagan başkanlığındaki bir taşıyıcı grev grubunu DPRK'nin doğu kıyılarına göndermeyi planlıyor.
“Uçak gemilerinin diplomasisi”, Amerika'da dünyada meydana gelen değişikliklerin yetersiz bir şekilde değerlendirilmesiyle, başka bir kronik hastalığın belirtilerini, güçlülüğe güvenmeyi, uluslararası durumu değerlendirmede esneklik gösterememeyi, uluslararası durumun değerlendirilmesinde stereotipleri takip etmeyi, tarihin derslerini görmezden gelmeyi kabul etmeyi doğrular. Ulusal narsisizm ve kendine hayranlık, Amerikalıların dış dünyayı tüm çeşitliliğinde, tüm karmaşıklığında algılamasına izin vermez. Amerika Birleşik Devletleri'nin Ukrayna ve Suriye'deki basit eylemleri, Amerikan yönetici elitlerinin, dünyanın çeşitliliği ve karmaşıklığını büyük ölçüde görmezden gelen basitleştirilmiş, evrensel planlar ve doktrinler oluşturma yönündeki arzularını göstermektedir. Bu tür yetersiz değerlendirmeler, diğer devletlerin gerçeklerini algılama olasılıklarını belirgin şekilde daraltmakta ve bugün Washington'un dünya satranç tahtasındaki ana oyuncuların tek veya hatta olmadığı gerçeğini anlamayı zorlaştırmaktadır.
Rus büyükelçisine göre, ABD’nin olağanüstü ve ortaklarından biri olan Washington’a yakın zamanda görevini tamamlayan Sergei Kislyak, “herkesi yönetmeleri gerektiğine ikna oldular. Birlikte oturup tek bir çizgide çalışmak yerine, tüm gezegeni yönetmeye çalışıyorlar. Bu Amerikalılar ile başa çıkmak için tipik zorluklardan biridir. Siyasi açıdan aşırı gergin, elektrikli bir devlette olmak, işbirliğine müdahale eden pek çok resmi karar aldılar ve iyi koşullarda bile üstesinden gelmek çok zor olacaktı. Ne yazık ki, böyle bir devlet uzun süredir. ”
Bu niteliklerin iktidar seçkinlerindeki birleşimi, Washington’un bağımsız bir dış politika izlemeye çalışan ülkeler üzerinde çok çeşitli güç ve kuvvet dışı etki yöntemlerinin kullanılmasını içerir. Aynı zamanda, Birleşik Devletler, egemen devletlerin dışını kesmek ve dış kontrole devretmek için dış iç işlerine karışmanın gerçek, her şeyden önce ekonomik nedenlerini dikkatle kamufle ediyor.
Son olarak, bütün ulusların ve devletlerin “kendilerine” ve “düşmanlarına” bölündüğü dış dünyaya dair son derece basitleştirilmiş siyah-beyaz algısı, Amerikan dış politika bilincinin önemli bir özelliğidir. Aynı zamanda, Amerika Birleşik Devletleri “evrensel iyiliğin” bir düzenlemesiyken, karşı taraf da “evrensel kötülük” gibi davranıyor. Dolayısıyla Reagan'ın “SSCB kötü bir imparatorluk” ve modern dünyadaki tüm sıkıntıların kaynağı olarak Rusya'nın mevcut şeytanlaştırılması.
Amerikalılar Suriye'deki uluslararası teröristleri bile “iyi” ve “kötü” olarak ayırmayı başardılar. Ve bu artık “egghead” entelektüellerinin masum teorileri değildir. Amerikalıların başkanlık ettiği teröristleri destekleyen meşru olmayan koalisyonun sorumsuz eylemleri sonucunda askerlerimiz ölüyor, sivil kayıpları artıyor.
Koç ve keçi
Ülkeleri “iyi” ve “kötü” olarak ayırma kriteri, bu yaklaşımın yazarlarına göre uluslararası ilişkilerde dengeleyici bir faktör rolünü üstlenebilecek olan Amerikalıların oluşturduğu demokrasinin ve piyasa ekonomisinin değerlerine bağlı kalmak için seçilmiştir.
Böyle bir evde yetiştirilen ideolojiye göre, Pentagon’un Ulusal Stratejik Etütler Enstitüsü, demokratik bir sistemin gelişme ve istikrar düzeyine bağlı olarak bir devletler sınıflandırması geliştirmiştir: çekirdek devletler, geçiş devletleri, haydut devletler ve Başarısız devletler.
Bir devletin ABD siyasi sistemi biçimindeki belirli bir ideale uygunluk derecesi bir kriter olarak seçildi. (Derece) ABD idaresinin her bir devletle ilişkilerinde hangi stratejilere başvurduğunu belirler. İlişki yelpazesi yeterince geniştir - müttefiklerden ve eşlerinden aşırı düşmanlığa, siyasi, ekonomik, bilgi, askeri ve diğer alanlarda şiddet önlemlerinin kullanılmasına kadar. “Çekirdekler” gelişmiş bir demokrasiye ve pazar ekonomisine sahip, ABD ile yakın çalışan ve Amerikan liderliğini kabul edenlerdir. XXI yüzyılın başlarında, Washington yönetimi onlara Batı Avrupa, Japonya, Güney Kore, Tayvan, İsrail ve Türkiye’yi bağladı. “Geçiş”, demokratikleşmenin “doğru yoluna” girmiş, özgür bir ekonomi ve ilerlemeye devam ediyor. Bunlar Doğu Avrupa, Güneydoğu Asya ülkeleri (Singapur, Tayland, Malezya); Orta Doğu (Mısır, Ürdün, Kuveyt). Afrika, Latin Amerika ve bazı BDT ülkelerinde “çekirdek” bölgeye doğru hareketin daha yeni başladığına inanılmaktadır.
ABD stratejisinde özel bir yer “geçiş” olarak da adlandırılan Çin, Hindistan ve Rusya'ya verilir. Aynı zamanda, Çin ve Rusya’nın “çekirdek” bölgeye girme umutları oldukça kısıtlı, çünkü her iki ülke de Amerikan etkisine karşı çıkıyor. Bunları ve diğer bazı ülkeleri alt etmek için Washington ekonomik, politik ve ideolojik etki kullanıyor ve gerektiğinde güç kullanmaya çalışmaktan vazgeçmiyor. Hedef devlet üzerindeki çeşitli biçimlerde ve etki yöntemlerinde koordineli uygulamada, ABD’nin Rusya’ya karşı yürüttüğü melez bir savaş stratejisi inşa edildi.
“Outcast” gururla duyduğunda
Yirmi birinci yüzyılın başında "haydut devletler" listesinde Yugoslavya, Irak, Libya, İran, DPRK, Sudan, Nijerya ve diğerleri yer aldı. ABD'nin kötü adamlarla ilgili siyasi stratejisi, Washington’un iradesine bağlı kalmak için geniş çapta eylemler öngördü; bu da, BM’nin yaptırımları olmadan, ekonomik ve politik baskıdan orduna kadar her türlü yolu kullanarak bağımsız hareket etme hakkını ima etti. Sonuç olarak, listelenen devletlerden bazıları dünya haritasından kayboldu veya hepsine karşı bir savaş alanına dönüştü. Bu nedenle, “demokrasiyi güçlendirme” bahanesiyle gerçekleştirilen ABD’nin NATO’nun 1999’e saldırması, Yugoslavya’nın varlığına bir son vermiş, Irak’ın bugün kaotik bir alan haline geldiği ABD’nin saldırısı 2003’in tahrip edilmesine neden olmuştur. Daha sonra benzer bir kaderi Libya ve Suriye'yi bekliyordu.
Amerika Birleşik Devletleri, prensipte “başarısız” olmalarına yardım etmek için hazırdır, fakat öncelikle “çekirdek” bölgenin çıkarları için önemli olanlara. Bugün, bu liste bazı Balkan ülkeleri olan Ukrayna, Moldova tarafından yönetilmektedir.
Bu yüzden Washington, Amerikalılar tarafından ilan edilen “ideal” e yakınlık derecesine bağlı olarak birbiriyle bağlantılı olan bir tür devlet havuzu oluşturur.
Amerikan’ın demokrasinin yayılmasına ilişkin yasası açıkça, pek çok ülkede en önemli insan haklarını göz ardı etmemenin, ABD’nin ulusal güvenliği için bir tehdit oluşturduğunu, çünkü bu ülkelerde aşırılıkçılık, radikalizm ve terörizmin gelişebileceğini açıkça belirtiyor.
Açıklanan standartlara Rusya’nın tutarsızlığına atıfta bulunarak, ABD ve NATO ülkemizi uluslararası topluma yönelik tehditlerin ana kaynaklarından biri olarak açıkça ilan ettiler ve bir Rusofobik yüzleşme temelinde ilişkiler kurmaya çalışıyorlar.
Bu bağlamda, askeri hazırlıkların artmasıyla birlikte, modern hibrit teknolojiler Rusya'ya karşı iç durumu gevşetmek için aktif olarak kullanılıyor, “renk devrimi” hazırlanmakta ve ülkenin birliğini baltalamak için hedefli önlemler alınmaktadır.
Tüm hibrit tehdit yelpazesiyle yüzleşmek, Rusya Federasyonu'nun cumhurbaşkanlığı seçimlerine yaklaşırken özellikle önem taşıyor. Amerika Birleşik Devletleri ve diğer bazı Batılı ülkelerin iç durumu dengesizleştirmeye yönelik girişimlerinin büyümesini öngörmek için her neden var.
Trump'ın ifadelerine bakıldığında, kişisel olarak, demokrasiyi teşvik etme bahanesi altında diğer devletlerin işlerine geleneksel müdahale politikasını bırakmaya hazır. Bununla birlikte, gerçeklik bir şey söylediğini ve kendisine empoze edilen takımın, genellikle ondan bağımsız ve iktidardaki seçkinlerde Rus karşıtı güçler tarafından kontrol edilen, tam tersi adımları atmaya hazır olduğunu gösteriyor. Bu gibi durumlarda, önemli bir görev olanları dikkatlice izlemek ve ABD politikasında Rusya yönünde belirleyici olacak olan, içişlere müdahaleye verilen yıkıcı çizgiyi etkin bir şekilde karşılayacak önlemler geliştirmek.