İtalyan Hava Mareşali Italo Balbo'nun kariyeri ve Sovyet-İtalyan işbirliğinin geliştirilmesindeki rolü
1920'lerin ortalarından beri olmasına rağmen. Faşizm terimi, Sovyetler Birliği'nin basınında ve gazeteciliğinde çok çeşitli olguları belirtmek için kullanılmaya başlandı; SSCB ile faşist İtalya'nın dış politika ilişkileri, propaganda stereotiplerinden bağımsız olarak inşa edildi. Bu, hem Sovyet hem de İtalyan tarafının üst düzey temsilcileri tarafından vurgulandı. B. Mussolini ve A. Hitler rejimlerinin yakınlaşması, 1930'lu yıllarda Moskova ile Roma arasındaki ilişkilerin soğumasına hizmet eden bir faktör haline geldi [3].
Ancak tarihçilerin belirttiği gibi faşist ve komünist ideolojiler arasındaki çatışmanın medya sayfalarına çok çeşitli biçimlerde yansımasına rağmen, bu İtalya ve Sovyetler Birliği'nin geniş ekonomik ilişkileri sürdürmesini engellemedi. Özellikle iki ülke arasında alanda ekonomik, bilimsel ve teknik temaslar havacılık kalıcı nitelikteydi ve Haziran 1941'e kadar kesintiye uğramadı [2].
Önemli figürlerden biri hikayeler Havacılık alanında Sovyet-İtalyan ilişkilerinin gelişmesi Italo Balbo'dur. İtalya Havacılık Bakanı'nın figürü iç tarih yazımında oldukça az incelenmiştir; Sovyet-İtalyan ilişkilerinin geliştirilmesindeki rolüyle ilgili çalışmalar arasında tarihçi Polina Dyakonova'nın “Havacılık alanında Sovyet-İtalyan ilişkileri: 1924 - 22 Haziran 1941” notunu düşelim, aynı zamanda bu konuyla ilgili çok sayıda bilimsel makalenin de yazarıdır.
Balbo'nun kişiliğine ilişkin daha ayrıntılı çalışmalar yalnızca İtalyan tarih yazımında mevcuttur - burada tarihçi Giorgio Rocha'nın (Rochat) eserlerinin yanı sıra Claudio G. Segre ve F. Quilici'nin kitapları ve Aldo Berselli'nin makalesine dikkat etmeliyiz. İtalyanların Biyografik Sözlüğünde.
P. Dykonova'nın belirttiği gibi Italo Balbo, Roma yürüyüşündeki dörtlülerden biriydi ve hiç kimsenin olmadığı gibi faşizmin ideallerine bağlıydı. Onun figürü, Batı Akdeniz (1928), ardından Doğu Akdeniz (1929) boyunca gerçekleştirdiği çok aşamalı uçuş ve en önemlisi İtalyan hava filolarının Atlantik ötesi uçuşları sayesinde İtalyan havacılık tarihinde ön plana çıktı. 1931 yılında Rio de Janeiro ve Chicago. Balbo bu konuyla ilgili 1934'te yayınlanan "Kanatlı Yüzyıl" adlı bir kitap yazdı.
Uluslararası havacılık sözlüğünde “balbo” kelimesi ortak bir isim haline gelmiş ve uçuş sırasında uçağın özel bir şekilde dizilişi anlamına gelmektedir [2].
Bu materyalde Italo Balbo'nun nasıl bir insan olduğu ve İtalyan havacılığının gelişmesinde ve havacılık alanında Sovyet-İtalyan işbirliğinde nasıl bir rol oynadığı sorularına cevap vermeye çalışacağız.
Italo Balbo'nun gençliği ve Birinci Dünya Savaşı'na katılımı
Italo Balbo, 6 Haziran 1896'da Ferrara'da fakir bir ailede dünyaya geldi. Babası Camillo Balbo'nun okul müdürü ve ılımlı liberal, annesi Malvina Zuffi'nin ise ilkokul öğretmeni olduğu biliniyor. Babası Piyemonteli kökenliydi ve annesi Romagna'lıydı (ailesi Lugo'dan geliyordu). Italo ailenin dördüncü çocuğuydu [2].
Ferrara'daki Risorgimento ve Direniş Müzesi (Museo del Risorgimento e della Resistenza) başkanı Antonella Guarnieri, dönemin okul belgelerine göre Balbo'nun mükemmel akademik sonuçlar elde edemediğini kaydetti. Faşist döneme ait biyografiler (siyasi ve liderlik yeteneklerini övmeyi amaçlayan) onu bir dahi çocuk olarak tanımlasa da gerçek farklıydı.
Balbo, düzensiz bir şekilde girdiği spor salonuna gidiyordu ve disiplinli bir öğrenci olarak görülmüyordu; eğitimi esas olarak sistematik olmayan okumanın ve aile durumunun onun üzerindeki etkisi tarafından belirleniyordu: kardeşi Fausto ateşli bir Mazzinianistti, diğer kardeşi Edmondo ise devrimciydi. sendikacı [1 ].
O zamanın Ferrara'nın devrimci ve cumhuriyetçi çevreleriyle olan temasları genç adam üzerinde ciddi bir etkiye sahipti - gençken General Ricciotti Garibaldi, Antonio Giuschiano ve Felice Albani ile tanıştı. 1910 yılında General Garibaldi'nin Arnavutluk'u Osmanlı İmparatorluğu'ndan kurtarmak için planladığı seferi öğrenince evinden kaçarak sefere katılmaya çalıştı. Ancak babasının uyarması üzerine Balbo polis tarafından durdurulduğundan başarısız oldu.
Ricciotti Garibaldi
Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden önce Balbo, monarşistler ve cumhuriyetçiler arasındaki tartışmalara katıldı; siyasi pozisyonları bir süre cumhuriyetçiye ve genç Italo'nun büyük saygı duyduğu Giuseppe Mazzini'nin fikirlerine yakındı. Balbo, irredantizm fikirlerine bağlı kaldı ve bu nedenle 1914'te Avusturya-Macaristan'a karşı savaşı savunan müdahaleci hareketin yanında yer aldı.
Sık sık Milano'daki mitinglere gitti ve gösterilerden biri sırasında Benito Mussolini ile tanıştı. Daha sonra Balbo, müdahaleye destek amacıyla düzenlediği mitinglerde Cesare Battisti'nin koruması oldu. Bu toplantılardan biri 27 Kasım 1914'te Ferrara'da gerçekleşti ve Italo, Trentino'dan irredantist arkadaşı Yahudi kökenli 21 yaşındaki Renzo Ravenna'yı davet etti.
Cesare Battisti, Avusturya vatandaşlığına sahip ve irredantizmi destekleyen İtalyan bir politikacıdır. İtalya'nın Avusturya-Macaristan'a karşı savaşa girmesini aktif olarak savundu. Birinci Dünya Savaşı'na katıldı. Trentino operasyonu sırasında yakalandı, Avusturyalılar tarafından vatana ihanetle suçlandı ve idam edildi. İtalya'nın ulusal kahramanı.
İtalya'nın Büyük Savaş'a girmesinin ardından Italo Balbo gönüllü olarak orduya katıldı. Alp birliklerinde teğmen rütbesiyle dağlık bölgelerde ön saflarda görev yaptı. 1917 sonbaharında Torino'da Caporetto'da yaşanan olaylar nedeniyle kesintiye uğrayan bir pilot kursuna katıldı [1]. 1918'de Feltre şehrinin kurtarılmasıyla sonuçlanan ikinci Grappa Dağı savaşına katıldı. Savaşın son aşamasında askeri cesaretinden dolayı bir bronz ve iki gümüş madalya alarak yüzbaşı rütbesine yükseldi.
Ateşkesten sonra Italo Balbo, Udine eyaletindeki Pinzano al Tagliamento vilayetinin komiseri olarak beş ay daha taburunda kaldı [5].
Balbo faşist hareketin lideri oluyor
Balbo, terhis olduktan sonra Floransa'ya gitti ve burada üniversite eğitimini tamamladı ve Ekim 1920'de Cesare Alfieri Enstitüsü'nde "Mazzini'nin Ekonomik ve Sosyal Düşüncesi" konulu tezini savundu. Mazzini her zaman ilgi alanının merkezindeydi: Sosyo-politik sorunları çözmenin anahtarı için ona başvurmaya devam etti.
Tezindeki ilginç tezlerden birini belirtmekte fayda var; Milletler Cemiyeti'nin barış ve adaletin değil, yeni savaşları kışkırtan yeni adaletsizliğin bir aracı olacağını savundu [1].
Öğrenimini bitirip memleketine döndükten sonra kendisini bütün ruhuyla siyasi mücadeleye adadı. İş aramaya başlayan Italo Balbo, Ferrara'daki İtalyan Mücadele Birliği'nin faşist örgütünün sekreteri olarak görev alma teklifi aldı. 13 Şubat 1921'de bu görevi alan Balbo, aynı zamanda Squadrista'ların (Kara Gömlekliler) organizatörü ve komutanı oldu ve Emilia-Romagna'daki tüm savaş birimlerine boyun eğdirmeyi başardı [5].
Balbo'nun Ferrara faşizmi, diğer “dörtgen” liderlerinin (Ferrara, Mantua, Bologna, Modena) faşizmi gibi, kırsal kesimde ciddi bir desteğe sahipti, büyük ölçüde “tarımcıydı” ve Mussolini'ye karşı bile muhalif bir pozisyon almıştı. Bu daha sonra bazı faşizm araştırmacılarının, örneğin Sovyet diplomat ve gazeteci N. I. Iordansky'nin faşist hareketi şu şekilde değerlendirmelerine olanak sağladı: “Kentli nüfusun küçük-burjuva unsurlarını, öğrencileri ve aydınların bir kısmını kendine çeken köylü-kulak unsurunun bir ürünü” [7].
Kızıl Bienyum sırasında Balbo'nun kısmen yerel toprak sahipleri tarafından finanse edilen birlikleri, sosyalist birlikler tarafından cezai eylemler yoluyla zorla kurulan grevlere ve tekellere karşı çıktı. Her zaman siyah bir gömlek giyen Balbo, faşizmin bu ambleminin ana propagandacısıydı. Faşizm araştırmacılarından biri olan gazeteci Silvio Bertoldi, onun mükemmel bir örgütleyici olduğunu, büyük bir çekiciliğe sahip olduğunu ve yirmi beş yaşındayken quaestorlar ve valilerle eşit şartlarda iletişim kurduğunu belirtti [5].
Italo Balbo öncelikle faşist güçlerin askeri örgütleyicisiydi. 1922'nin başında generaller Gandolfo ve Dino Perrone Compagni ile birlikte mangacıların faşist milislere dönüşmesinin temellerini attı [1].
Italo Balbo, Michele Bianchi, Emilio De Bono ve Cesare De Vecchi ile birlikte, zirvesi “Roma'ya Yürüyüş” olan faşist devrimin liderlerinden (quadrumvirs) biriydi. Balbo, başkenti fethetmek için İtalya genelindeki faşist tugayların Roma dışında belirli bir yerde toplanmasını sağlayan bir planın geliştirilmesinde aktif rol aldı [8].
Faşistlerin 1923'te iktidara gelmesinin ardından Balbo, bir süre başkanlığını yaptığı Ferrara'da Il Corriere Padan gazetesini kurdu. Aynı yıl, Ulusal Güvenlik Gönüllü Milislerinin (Milizia volontaria per la sicurezza nazionale) geçici başkomutanı olarak De Bono'nun yerini aldı.
Kara Gömleklilerin başında uzun süre kalmadı; anti-faşistleri dövme emri ve yargı üzerindeki baskı hakkında basında çıkan birkaç yayının ardından 1924'te bu görevinden istifa etti [6]. Ayrıca Argenta'da anti-faşist bölge rahibi Don Giovanni Minzoni'nin öldürülmesini organize etmekle suçlandı.
31 Ekim 1925'te Balbo, Ulusal Ekonomiden Sorumlu Müsteşar olarak Mussolini hükümetine katıldı. 6 Kasım 1926'da İtalya Havacılıktan Sorumlu Dışişleri Bakanı olarak atanıncaya kadar bu görevde kaldı. Ve 1929'da Havacılık Bakanı (İtalyanca: Ministero dell'Aeronautica) görevini üstlendi.
“Uçan değerlidir, uçmayan değersizdir”: Balbo'nun İtalyan havacılığının gelişimine katkısı
Italo Balbo, Havacılık Bakanlığı'ndaki çalışmaya karakterinin belirlediği coşkuyla yaklaştı - kendisini yeni alanlarda yüksek sesle ilan etmeye ve partinin bürokratik esaretinden kurtulmaya çalıştı. Hava savaşı teorisiyle Giulio Douhet ve transatlantik uçuşlarıyla Francesco de Pinedo gibi havacılık öncülerinin geleneğini takip eden Balbo, yabancı deneyimleri de dikkate alarak kendisini hem sivil hem de askeri havacılığın teknoloji ve uygulamalarına adadı. [1]
1920'ler-1930'larda. Faşist İtalya, Akdeniz üzerinden Güney Amerika'ya ve ABD'ye, çoğunlukla reklam ve propaganda amaçlı çok sayıda uçuş düzenledi. Ayrıca kapalı ve düz bir çizgide irtifa, hız, süre ve uçuş menzili açısından uluslararası rekorların kazanılmasına da katıldı.
Tarihçi Polina Dyakonova'nın belirttiği gibi, 1929 yılında Italo Balbo'nun Havacılık Bakanı olarak atanmasıyla İtalyan havacılığı zirveye ulaştı. Bu dönemde devlet uçak fabrikalarına büyük siparişler verdi, yeni uçuş kulüpleri ve uçuş okulları düzenledi, görkemli hava geçitleri düzenledi, yeni hava alanları inşa etti. Havacılık, sayısız hız, irtifa ve uzun mesafe uçuş rekorlarının fethi sayesinde faşist liderler tarafından ana gururları olarak sunuldu [2].
Böylece, SIAI-Marchetti'nin tek motorlu uçağı S.64, üç dünya rekoru kırmak için özel olarak tasarlandı: uçuş menzili, havada kalma süresi ve uzun mesafeli bir rotadaki ortalama hız. Mayıs-Haziran 1928'de pilot Arturo Ferrarin ve denizci Carlo Del Prete, kapalı bir rota boyunca mesafe uçuşunda dünya rekoru (7 saat 666 dakikada 58 km) ve Roma'nın Montecelio havaalanından düz bir çizgide mesafe rekoru kırdı. Brezilya (37 saat 7 dakikada 188 km).
1920'lerde Italo Balbo'nun bestelediği kafiyeli bir alıntı İtalya'da yaygınlaştı: "Uçan değerlidir, uçmayan değersizdir ve değerli olup da uçmayan korkaktır" (Chi vola vale, chi non vola) değersiz ve ki vola ve değersiz ve aşağılık). Bu slogan, 28 Eylül 1931'de Mussolini ve Italo Balbo tarafından açılışı yapılan anıtsal İtalyan Hava Bakanlığı'nın avlusuna yerleştirildi.[2]
Italo Balbo 1931 Milano Sergisinde
Balbo, İtalyan filosunun 1931'de Rio de Janeiro'ya ve Chicago'ya (1933'te faşizmin on yılı onuruna yapılan sansasyonel bir uçuş) iki transatlantik hava uçuşunu şahsen yönetti. Balbo daha sonra bu konu hakkında 1934'te yayınlanan “Kanatlı Yüzyıl” adlı bir kitap yazdı.
G. Douhet'in stratejik havacılığın rolüne ilişkin fikirlerinin destekçisi olan Balbo, yine de, bilindiği gibi Strike Aviation doktrininin kurucu babası olarak kabul edilen Amadeo Mecozzi'nin komutası altında taktik havacılığın yaratılmasını aktif olarak destekledi.
Zaten filo genel rütbesine sahip olan Balbo, Chicago'ya yapılan ikinci transatlantik uçuşun ardından hava mareşali olarak atandı. Ancak Balbo'nun gelecekteki savaşın ağırlıklı olarak hava niteliğini üstlenmesi nedeniyle havacılığın diğer silahlı kuvvetlerden daha fazla gelişmesini ima eden askeri politikası ciddi bir direnişle karşılaştı. 1933'te havacılığın geliştirilmesine ayrılan bütçe azaltıldı ve Balbo kısa süre sonra bakanlık görevinden alındı [1].
Italo Balbo 1931 Milano Sergisinde
Balbo'nun Havacılık Bakanlığı'na başkanlık ettiği dönemde İtalyan Hava Kuvvetlerinin biriktirdiği prestij, İtalyan yetkililere birinci sınıf bir hava kuvvetine sahip oldukları izlenimini verdi [11]. Sonuç olarak Mussolini havacılığına çok fazla güvendi ve ona giderek daha az kaynak ayırmaya başladı.
Bu süre zarfında İtalyan pilotların defalarca Sovyetler Birliği'ne uçtuğunu ve Haziran 1929'da büyük bir İtalyan filosunun o zamanki Havacılık Bakan Yardımcısı Italo Balbo'nun komutası altında SSCB'ye uçtuğunu belirtmekte fayda var. Havacılık alanında Sovyet-İtalyan ilişkilerinin gelişim tarihindeki kilit isimlerden biriydi.
Havacılık alanında Sovyet-İtalyan işbirliğinin geliştirilmesi
1920'lerin başında. Uluslararası tanınma ve müttefik bulma meselesi hem Sovyet Rusya hem de İtalya için önemliydi ve ideolojik düşmanlığa rağmen yakınlaşmalarına katkıda bulundu. Aynı zamanda, ideolojik çatışma hiçbir şekilde üretken ve karşılıklı yarar sağlayan teknik ve ekonomik işbirliğinin gelişmesinin önünde aşılmaz bir engel olarak algılanmadı [9].
Sovyetler Birliği, bir pazar olarak İtalya için cazip bir fırsat haline geldi. İtalya'da uçak üretiminin özel firmalara devredilmesi durumunda, bunların SSCB'ye ihracatının devlet politikasının en önemli parçası olduğu unutulmamalıdır. Benito Mussolini ve Italo Balbo'nun Sovyet-İtalyan satın alma müzakereleri sırasında defalarca kişisel ilgi gösterdiği bilinmektedir [2].
Italo Balbo komutasındaki İtalyan hava filosunun SSCB'ye uçuşu, iki devlet arasındaki bağların güçlendiğinin kanıtıydı; bu, Sovyet tarafının 1928'deki Umberto Nobile seferinin kurtarma operasyonuna kararlı katkısı sayesinde gerçekleştirildi.
Balbo, Sovyetler Birliği'ne uçuşu hakkında “Roma'dan Odessa'ya” adlı bir kitap yazdı. Ege ve Karadeniz'in gökyüzünün üstünde" (Da Roma a Odessa: sui cieli dell'Egeo e del Mar Nero: note di viaggio). İtalyan filosunun Sovyetler Birliği'ne yaptığı bu ziyarete verilen önemi gösteriyor. Aynı anda politik, diplomatik ve ekonomik olan bu uçuş, 35 SIAI-Marchetti deniz uçağında görev yapan pilotlara 1920'lerdeki bir ülkeyi görme fırsatı sağladı. yabancılara kapatıldı. Uçuşa hazırlık ve mürettebatın eğitimi iki ay sürdü [2].
Görünüşe göre B. Mussolini ve I. Stalin'in doğrudan resmi olmayan iletişim kanalları vardı, çünkü uçuş en üst düzeyde kararlaştırıldı. Balbo bu kitapta şunları yazıyor:
Odessa'nın kuzeybatısındaki Khadzhibey halicinde Balbo'nun filosu, Balbo'yu 1892'ten beri Kızıl Ordu Hava Kuvvetleri başkanlığını yürüten Petra Baranov'a (1933-1924) tanıtan İtalyan büyükelçiliği temsilcileri tarafından karşılandı. ayrıca sivil havacılık başkanı V. A. Zarzar ( 1899–1933) ve Kızıl Ordu Hava Kuvvetleri Komutan Yardımcısı Ya.I. Alksnis [2].
Sovyet Hava Kuvvetlerinin kurucularından Pyotr Ionovich Baranov
Balbo, anılarında tüm ziyaret boyunca herhangi bir rahatsızlık hissetmediğini vurguladı:
Planlanan resmi ziyaretler sırasında Balbo liderliğindeki İtalyan heyeti, HH Nesvitsky (1893–1945) gemisinin komutanı tarafından İtalyanlara gösterilen kruvazör Chervona Ukrayna'yı inceledi. İtalyanlara şehri kendi başlarına keşfetme fırsatı da verildi. İtalyan heyeti, Odessa'da kaldıkları süre boyunca pilot MM Gromov'un kontrolünde şehre gelen yeni Sovyet uçağı ANT-9'u da inceledi [2].
Uçuş, 1930-1931'de İtalya için pratik sonuçlar getirdi. SSCB, 55'larda yolcu versiyonunda beş S.1930 uçağı satın aldı. Uzak Doğu'da Habarovsk – Sahalin J61 hattında kullanıldı [9].
Ayrıca 31 Aralık 1930'da SIAI ile 50 adet S.62bis uçan bot, 125 adet Asso 750 motor temini ve bu uçakların SSCB'de lisans altında üretilmesi için teknik yardım konusunda anlaşma imzalandı. Şirketin müdürü Kape ile ön görüşmeler çok zaman aldı çünkü genel mali kriz koşullarında İtalyan bankaları kredi verme konusunda isteksizdi.
Balbo filosunun Odessa'ya uçmasından bir ay sonra, Temmuz 1929'da ANT-9 “Sovyetlerin Kanatları” uçağı, Moskova - Berlin - Paris - Roma - Marsilya - Londra - Varşova - Moskova rotası boyunca Avrupa ötesi bir uçuşa başladı. (yaklaşık 7 bin km) , böylece İtalyanlara bir iade-i ziyarette bulunmuş oldular [2].
Sovyet heyetine, İtalya Havacılık Bakanı Balbo ve diğer üst düzey yetkililerin hazır bulunduğu Roma'nın Littorio havaalanında bir tören toplantısı düzenlendi. İtalya'dayken, Sovyet heyeti Havacılık Araştırma Enstitüsü'nü ve özel olarak inşa edilmiş pisti rekor kıran İtalyan uçuşları için fırlatma rampası görevi gören Montecelio'daki havaalanını ziyaret etti. Sovyet pilotlarının Roma'daki kalışlarının sonunda Mussolini onları villasında bizzat kabul etti [2].
Haziran - Ağustos 1930'da, İtalya'da Hava Kuvvetleri Şef Yardımcısı S.A. Mezheninov'un liderliğinde bir Sovyet komisyonu çalıştı ve "en önemli havacılık sanayi işletmelerini ve bir dizi askeri birimi" ziyaret etti. Komisyon, S.62 uçağının çalışmasına özel önem verdi. Bolşeviklerin Tüm Birlik Komünist Partisi Merkez Komitesi'ne J.V. Stalin'e sunduğu bir raporda, Halk Savunma Komiseri K.E. Voroshilov, “Kızıl Ordu komutanlarının İtalyan birlikleriyle iyileştirme için kabul edilmesiyle ilgili sorunun İtalyan hükümeti ile gündeme getirilmesini” tavsiye etti. Ordu (pilotlar, denizciler, uçaksavar topçuları, kimyagerler, telsiz operatörleri) ve ayrıca tasarımcılarımızı incelemek için fabrikalara (ücret karşılığında) erişim” [2].
Bunu Ağustos 1934'te Sovyet heyetinin İtalya'ya ikinci ziyareti izledi ve Eylül 1935'te Sovyet heyeti Milano Havacılık Sergisini ziyaret etti. Her ne kadar SSCB'ye İtalyan uçağı tedariki, 1930'ların başında olması nedeniyle İtalyan tarafının umduğu boyuta ulaşmadı. İtalyan ve Sovyet havacılık endüstrileri arasındaki fark artık belirgin değildi; İtalya'nın SSCB'ye uçuşları, Sovyet tarafının büyük miktarlarda uçak ve uçak motoru satın almasına yardımcı oldu.
Libya'ya fahri sürgün ve uçak kazasında ölüm
Muazzam popülaritesi nedeniyle Balbo, siyasi olarak Mussolini'ye rakip olarak görülüyordu, bu nedenle Faşist rejim, Balbo'nun adının ayda bir defadan fazla gazetelerde yer almamasını şart koştu ve bazı İtalyan tarihçilerin (örneğin Arrigo Petacco) belirttiği gibi, Muhtemelen bu nedenle Libya'ya vali olarak atandı.
Aslında pek çok nedeni vardı. Tarihçi Aldo Berselli'nin belirttiği gibi, bu yıllarda Duçe ile her konuda aynı fikirde olmayan Balbo'nun yeni "muhalif" karakteri hayata geçti. Mussolini'ye yönelik eleştirileri Mihver politikaları ve Yahudi karşıtı önlemlere odaklandı. Italo Balbo, Mussolini'nin halefi olmak istediğinden şüphelenen Ciano'yla yaptığı konuşmalar da dahil olmak üzere, Nazi Almanyası ile ittifaka defalarca karşı çıktı [1].
Balbo'nun Yahudileri savunma konusundaki konumu da aynı derecede açıktı çünkü 1922'de Ferrara Yahudilerinden yardım aldı ve şehrinde önemli ekonomik ve politik-idari görevlerde bulunan birçok Yahudiyle (örneğin Renzo Ravenna) arkadaştı. Daha sonra, kralın Libya ziyareti vesilesiyle, havalandırmalı Yahudi karşıtı önlemler konusunu gündeme getirerek, Almanları taklit etmeme çağrısında bulundu. Ve 1938'de Faşist Büyük Konsey'in bir toplantısında Balbo, Yahudilere karşı ayrımcılık yapan ırkçı önlemlere karşı çıktı [1]. Libya'da ırk yasalarının yerel Yahudileri kapsayacak şekilde genişletilmesini engelledi [12].
Balbo, Libya valisi olarak koloninin ekonomik ve askeri gelişiminde rol aldı. Bir yıl içinde (1935'ten 1936'ya kadar), Tunus'tan Mısır'a kadar 1 km'lik Libya sahil yolu inşa edildi ve Sirenayka Kolonizasyon İdaresi yeniden düzenlendi.
Ancak ciddi bir sorun, ülkede silahlı kuvvetlerin iki cephede faaliyet göstermesine izin verecek gerekli altyapının bulunmamasıydı: Yeterli liman yoktu ve Trablus gibi var olan limanlar da zayıf bir şekilde savunuluyordu; batı sınırı ise Balbo'nun kendi deyimiyle "neredeyse açıktı." Balbo ayrıca Mussolini'ye elindeki askeri teçhizatın eksikliği veya eskimesi konusunda da şikayette bulundu [12].
İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden sonra Balbo, Batı yanlısı bir tarafsızlık politikasını savundu. Ancak İtalya'nın savaşa girmesinin ardından Libya'daki tüm silahlı kuvvetlerin komutasını devraldı ve ülkesinin zaferle sonuçlanmasına odaklandı. Yeterli savunma ve saldırı araçları için ısrarla resmi ve kişisel taleplerde bulundu, ancak çağrıları hiçbir zaman duyulmadı [1].
28 Haziran 1940'ta Italo Balbo, Derna şehrinden Tobruch Havalimanı'ndaki T.2 havaalanına iki adet üç motorlu SM79 ile uçtu; bunlardan birini kendisi yönetti, ikincisini ise 5. Tümen komutanı General Felice Porro yönetti. Hava Filosu. Balbo ile birlikte uçanlar arasında yeğeni Lino Balbo ve damadı Francesco Florio da vardı. Balbo'nun uçağı ile kanat adamının uçağında radyo istasyonları yoktu, bu da birbirleriyle ve yerle iletişim kurmayı imkansız hale getiriyordu. Bir tanımlama hatası nedeniyle (havaalanının İngiliz uçakları tarafından saldırıya uğramasından kısa bir süre önce), havaalanının kıyı hava savunma bataryalarının da katıldığı San Giorgio kruvazörünün uçaksavar silahlarından iniş bombardıman uçaklarına ateş açıldı.
Balbo'nun o sırada iniş yapan uçağı yere düştü ve alevler içinde kaldı. Uçaktaki herkes öldü.
Alpignano'da Benito Mussolini ile birlikte olan Pietro Badoglio, Mussolini'ye bu söylendiğinde şunları kaydetti: haberDuce "en ufak bir heyecan" göstermedi [12]. Daha sonra Balbo'nun dul eşi Kontes Emanuela Florio, kocasının Roma'nın emriyle öldürüldüğünü iddia etti.
Peki bu suçlama ne kadar doğruydu?
Başta Giorgio Rocha ve Franco Pagliano olmak üzere bir dizi saygın İtalyan tarihçi, siyasi suikast hipotezinin temelsiz olduğunu düşündü; gerçekler, Balbo'nun uçağının Tobruch'ta İtalyan uçaksavar ateşi tarafından ölümcül bir hatanın sonucu olarak düşürüldüğünü gösteriyor. komplo. Resmi soruşturmanın sonuçları da bundan bahsediyor - Mussolini'nin gizli belgeleri arasında Tuğgeneral Egisto Perino'nun (Porro uçağının yolcusu) 1 Temmuz 1940 tarihli ve resmi versiyona karşılık gelen bir raporu bulundu.
Kaynaklar:
[1] Berselli, Aldo. Balbo Italo. Dizionario Biografico degli Italiani, Cilt 5: Bacca – Baratta. Istituto dell'Enciclopedia Italiana, Roma 1963.
[2]. Dyakonova P. G. Havacılık alanında Sovyet-İtalyan ilişkileri: 1924 - 22 Haziran 1941, tarih bilimleri adayının tezi - M., 2019.
[3]. Makulov S.S. Sovyet basınında İtalyan faşizminin algılanması sorunları, 1922–1941, monografi - M., MGIMO-Üniversite, 2021.
[4]. Giorgio Rochat. Italo Balbo, Torino, Edizioni Utet, 1986.
[5]. Silvio Bertoldi. Camicia nera – Fatti e misfatti di un ventennio italiano, Milano, Rizzoli, 1994.
[6]. Giorgio Candeloro. Storia dell'Italia moderna, Cilt. 9: Il Fascismo e le sue guerre, Milano, Feltrinelli, 2002.
[7]. Jordansky, N. Faşizmin kaderi // Uluslararası faşizm. Makale koleksiyonu / Ed. N. Meshcheryakova. – M., 1923.
[on bir]. Julia Albanese. Roma'ya yürüyüş ve Nazilerin iktidarı ele geçirmesi. [Elektronik kaynak] URL: https://cyberleninka.ru/article/n/pohod-na-rim-i-zavoevanie-vlasti-fashistami
[9]. Dyakonova P. G. 1922–1938'de havacılık alanında Sovyetler Birliği ile İtalya arasındaki temaslar. / P. G. Dyakonova // Uluslararası ilişkiler. 2018. Sayı 1. – S. 123–137.
[10]. Balbo I. Da Roma a Odessa: sui cieli dell'Egeo e del Mar Nero: not di viaggio. Milano, 1929.
[onbir]. Denis Mack Smith, Le guerre del Duce, Milano, Arnoldo Mondadori Editore, 11.
[12]. Giorgio Bocca. Storia d'Italia nella guerra fascista, Milano, Mondadori, 1997.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.