O kadar klişeleşmiş ki "zaman" kelimesi çoğunlukla ayrılıkları hatırlatıyor bana. Hani "zaman her şeyin ilacı" vs tarzı klişelerden bahsediyorum.
Etrafınızda tonlarca şeyi bir anda şıp diye bıraka/bile/n birileri mi var? Bazen çok mu özeniyorsunuz? Çok mu kızıyorsunuz? Çok mu garipsiyorsunuz? Size bir itirafım var; Her şey zamanla!
Karşınızdaki kişi ne sandığınız kadar ele-avuca gelmez, ne herhangi bir şeye-kimseye değer vermeyen biri, ne de ne yapacağı belli olmayan serseri mayın... Sadece bıraktığı şeyi bırakmadan önce, o şeyden çokca sıkılmıştır. Sadece bir şey yaptınız ve üzerinize çizgi mi çekti? Zamanında başkasından da canı yanmış ve o çizgiyi çekmesi gerekmiş ama çekmemiştir, şimdi sadece tedbirli davranıyordur. Haberiniz bile olmadıysa olanlardan, içine atmıştır. Bir zaman sonra insan farkına bile varmadan içine atmaya başlıyor biliyor musun? Nefes alır gibi hem de, ya da göz kırpar gibi.
Hem nereden biliyorsun başka birilerinin de sana "şıp diye bırakan" sıfatını yapıştırmadığını?
Şıp diye bırakıyorsa-bırakabiliyorsa illa ki haklıdır diyemem ama mutlaka kendince sebepleri vardır.
Dikkatsiz bir ailenin, çocuğuna "Bizimki de çok maymun iştahlı caaanııııım!" diye bir çırpıda veriverilen sıfat kadar aceleci bir karardır "Bir anda her şeyi bırakıveren" sıfatını yapıştırmak.