David'i bir bahar gecesi Houston Caddesi'nde bir dalışta bulmak inanılmaz bir talih olmuştu. Bir iş arkadaşının veda toplantısına katılıyordu, bu onun için anormal bir geziydi. Kısa saçlıydı ve soyulan boya ve grafitilere karşı temizdi. O gece Stella Artois'e bakarken orada olması ve onunla aynı zamanda tuvalete ihtiyaç duyması istatistiksel mantığı altüst etmişti. Herkesten uzun boylu ve sanki hava yolculuğu için tasarlanmış gibi daha inceydi. Geleneksel olarak yakışıklı değil, dar, sert bir yüze sahip. Yeşil süsenleri, bir orman zeminindeki benekli yapraklar gibi yanıyordu. Madeleine'e baktığında, kısa bir süre felç oldu, açıklıkta bir tarla faresi. Ona bir votka tonik aldı ve barmene üç dolar bahşiş bıraktı. Bardağı ona uzatarak minicik kamışı ona doğru çevirirken, doğru yola dönen bir yolcunun baş döndürücü coşkusunu, ufuk önünde açılırken ciğerlerinin kolay genişlediğini hissetti.
Şehir merkezindeki büyük bir reklam firmasında hesap sorumlusu olduğunu açıkladı, spor ayakkabılar ve tortilla cipsleri için kampanyaları koordine ederek esprili bir şekilde açıkladı. Ancak daha sonra, ateşli bir akşam yemeği randevusu dizisinin ardından, o ülkede büyüdüğünü - bir çiftlikte, daha az değil - ve bir apartmanda asla gerçekten huzur içinde hissetmediğini öğrendi. Son zamanlarda yavaş yavaş Doğa'ya geri çekildiğini hissetti ve şimdi onu bulduğuna göre, ayrıntılı, yumuşak ormanlı gözlerle önerdi, belki de görevi tamamlanmıştı. Altı ay içinde evlendiler ve emlak listelerine bakıyorlardı.
Ev kapsamlı bir şekilde yenilenmiş, ön kapı sütunlarla çevrelenmiş ve sahte bir balkonla örtülmüştür. Emlak komisyoncusunun dediği gibi merkezi kolonyal , sakinleri üzerinde sakinleştirici bir etki yaratmak için tasarlanmış zamansız mimari ve titiz simetri ile. Kesin, uyumlu ayrıntılarla eşleştirildiğinde, böyle bir evin, sahiplerinin dünya deneyimini dönüştürme, herhangi bir engeli - herhangi bir kazan arızası veya termit kuşatması - aşılabilir hale getirme gücüne sahip olduğunu ima etti.
Neredeyse tüm paraları peşinat ödemesine gitti ve kalan az şeyle Madeleine, sağlamak için çabalıyor. Bir Sharpie ile, mobilyaları yumuşak aydınlatılmış kataloglarda dolaştırıyor: bölmeli bir kanepe, deri bir koltuk, aynalı bir konsol masası. Teslimatçılar onları yerine koydu. Yine de odalar yankılanıyor.
Tek başına evde ayak parmaklarının üzerinde dolanıyor. Olağanüstü sessiz, duvarların kendisi yalıtımla kalın ve dünyanın vızıltılarını sızdırmaz hale getiriyor. Sürgülü cam kapı, baş parmak lekesi ağaçlara doğru yuvarlanan geniş bir çimenliği gösteriyor. Sonunda ona ulaştı: bu tımarhane, bu görkemli kapak. Madeleine, New Jersey'in yemyeşil bir köşesine taşınan bir arkadaşını ziyaret ederek bu tür bir hayatı ilk kez bir kız olarak görmüştü. O eve girmek bir saraya girmek gibiydi: Yükselen giriş holü, ortaya doğru sarkmayan zeminler, ahlaksız çimenlere ve ağaçlara bakan cumbalı pencereler, gökyüzünün büyük esnemesi. Orada bisiklete binmeyi öğrendi. O geniş asfalt yolda ileri geri pedal çevirirken, uçuşun ilk coşkusunu hissetti.
Bir gerbil kafesi dışında hiçbir yerde yaşamadı. Hiç parası olmadı. Babası, orta yaşta ölmüş bir caz müzisyeniydi - annesi, hepsini destekleyen bir öğretmen öğretmeniydi. Madeleine, ebeveynlerinin Charles Caddesi'ndeki orantısız kumtaşında, yaşlanan sosyalistler ve drag kraliçeleri arasında yetişkinliği özenle bir kenara atmıştı. David'le tanışmadan önce, her alaycı şehir kızının alışkanlıklarını edinmişti: kirli parmaklıkları kapatmak, cılız müzisyenleri gururlandırmak, Pazar günleri yırtık Naugahyde kanepelerinde uyanmak.
Bu gece ormanda, bir ay sonra gelecek olan kızları için bir ağaç ev inşa ediyor. Yıllarca kullanmayacak olmasına rağmen kendini projeye teslim tarihi gelmiş gibi atmıştır. Her akşam işten eve geldiğinde eski kot pantolonunu giyer, garajda gözden kaybolur ve elektrikli testereyle kereste keser. Madeleine, bitene kadar ağaç evi ziyaret etmemeyi kabul etti. David'in çimlerin üzerinde ağaç kalasları ormana taşıdığını, yaz sonu güneşinin uzun gölgesini önüne düşürdüğünü izliyor. Elleri parçalanmış ve çiğleşmiş, ön kolları seçtiği dişbudak ağacından çıkmış.
Bu onun doğası olduğunu biliyor, bu tür odaklı iş ahlakı. Ağaç ev mimarisiyle ilgili kütüphane kitaplarını eve götürüyor. Geceleri, kirli ekose gömlekler ve yama dizili kot pantolonlarla dışarıda bir adam görünümüyle eve giriyor. Belki de unutulmuş bir benliğine, çiftlikte bütün günlerini ormanda kaplumbağa kabukları, fare kafatasları, yılan derileri için avlayarak geçirdiği zaman geri döndü. Her gece, hava karardıktan sonra içeriye girene kadar ağaç evde çalışır. Madeleine şikayet etmek istemiyor. Onunla birlikte hayatında özgür hissetmesini istiyor. Yıllarca bağımsız bir adam olarak yaşadı - ama şimdi, ebeveynliği ona doğru ilerlerken, belki de görünmez iplerin gerildiğini hissediyor. Anladığını göstermek istiyor. İsterse bir ağaç ev yapabilir.
Tek başına akşam haberlerini izliyor, dörtnala giden ses parçası kasvetli bir bölümden diğerine köprü kuruyor. Cam kapının ötesinde, David'in yavaşça çimlerin üzerinden geçtiğini ve figürünün derinleşen gecenin bir parçası olduğunu gördü. Sonunda silüeti karanlık ağaçların arasında eriyor. Cam kapı, Madeleine’in kendi çıkıntılı formunun odanın iç kısmının fantastik bir yansımasını çerçeveler. Haber spikeri, iç hacizlerle ilgili bir ağlama başlatır. Bir teşvik paketinden bahsediliyor. İnsanlara elleriyle yapacakları eski moda şeyler verilecek. Madeleine, nihayet geçici işlerini bıraktığı için inanılmaz derecede boştadır. Bu David’in fikriydi. Onu hamileliğinin tadını çıkarmaya, yapmak istediği şey buysa çocuğuyla evde kaldığı için utanmamaya teşvik etti.
O kadar yalnızlığa alışkın değil. Eski hayatında hiçbir şey bu kadar sessizliğe, bu gece boşluğuna yaklaşmamıştı. Evi çevreleyen ormanda, karanlık arayışlarına devam etmek için güneş battığında ortaya çıkan hayvanları hayal ediyor. Dışarıda David'i düşünmekten hoşlanmıyor, ama onu geri almaktan, içeri gelip onunla oturması için yalvarmaktan kendini alıkoyuyor. O tür bir kadın olmak istemiyor.
Sonunda yatağa girdikten sonra sürgülü kapıyı duyar. Birkaç dakika sonra, battaniyenin altında onunla birlikte özür diler. Dokunuşunda bir ürperti var, bir sonbahar önerisi. Omurgasına doğru kayıyor ve içinde bir bobin gevşiyor. Sonuçta ne olağanüstü şans: bu güzel yer, bu harika adam. Sonunda posta kutusu ve bahçe hortumu olan gerçek bir ev. Şehirden çok uzakta olmayan, kaliteli bir okul bölgesinde arzu edilen bir banliyö. Karlı bir kariyere ve ev içi eğilimlere sahip nazik, zeki bir koca. İçindeki çocuk kendi kendine yerleşir ve rüyasız uykuya dalar.
Takip eden yaz haftalarında David, öğleden sonra işten geri döner. Işık günü, dedi ona ve garaja kayboldu. Kalaslarıyla ağaçlara koşuyor. Sadece yaptığı yemeği yemek için içeri giriyor, sonra hava kararana kadar dışarı çıkıyor. Bir gece akşam yemeğine hiç gelmez ve Madeleine kendini hindi tetrazzini için ağlarken bulur. Sonunda yiyecekleri kaldırır ve elbiseleri ile yatağa girer. Gece yarısından sonra sürgülü cam kapıyı duyar. Çok üzgünüm, dedi ona yatakta. Bazen orada zamanın nasıl geçtiğini anlayamıyorum. Madeleine, protesto etmek için fazlasıyla harcanmış bir şekilde geri döner ve ona kolunu sarmasına izin verir. 'Bundan bıktığını biliyorum, ama inşaatı neredeyse bitirdim, söz veriyorum. Bunu size göstermek için sabırsızlanıyorum. '
Kötü bir şekilde uyuyordu, yatak odasının tavanındaki tavan penceresinden bakarak yıldızların hareket ettiğini görebildiğine ikna olmuştu. David geceleri gitgide daha huzursuz hale geldi, bacaklarını bir kriket gibi seğirdi, bozuk heceleri mırıldandı. Yakından dinliyor, ancak herhangi bir anlamı çözemiyor. Bu gece, belirsiz mırıltıları daha yüksek ve ısrarcı hale geliyor. 'Öldürdüğüm bir kedi kadar . Yüzü geriliyor ve dik dik, gözleri açık. Madeleine'in damarlarından soğuk bir akım geçer ve başucu lambasını yakar. David bir an farkına varmadan ona baktı. Tereddütle kolunu ovuşturuyor.
Sorun değil tatlım. Sadece rüya görüyordun. '
Gözlerindeki bir şey içe katlanıp tekrar kendi içinde yumuşayana kadar boş bir an daha bakıyor. Başını salladı. 'Üzgünüm.'
Kolunu ovuşturmaya devam ediyor. Ne hayal ediyordun?
Bir an sessiz kaldı. 'Bütün hafta yaşadığım rüya. Ağaç evdeyim ve tuhaf bir kuş bir dala konup benimle konuşuyor. '
Seninle konuşuyor mu? Ne diyor?'
'Gerçekten hiçbir şey. Saçmalık.'
Her gece aynı rüyayı mı görüyorsun?
'Az çok.'
Madeleine, 'Kaygı, sanırım' dedi.
'Muhtemelen.'
Işığı söndürüyor ve David gecenin geri kalanında sessiz kalıyor. Ama uyanık kalıyor ve şafağa kadar yok olana kadar ışıklıktan yıldızların titreşimlerini izliyor. Elbette yatak odasında bir ışıklık bulundurmak pratik değildir. Bu şekilde açıldığında, sabah ışığının odaya girmesine izin verir - ancak Madeleine henüz bunun için zarif bir gölge bulamamıştır.
Alarm çaldığında, David kendini yataktan çıkarır ve akşamdan kalmış gibi solgun ve sersemlemiş bir şekilde banyoya girer. Yine de duş almış ve tıraşlanmış olarak ortaya çıkıyor ve beyaz düğmeli bir gömlek ve preslenmiş çino pantolonuyla yine reklam yöneticisi. Madeleine'i öper ve şehre 7:09'u yakalamak için dışarı çıkar.
O öğleden sonra Madeleine bebek kıyafetleri alır ve David'i koltuğunda yüzünde bir kolla yatarken bulur. Sanki bir davetsiz misafirin üzerine girmiş gibi, ilkel bir alarm hali hissediyor. Alışveriş çantasını aynalı konsol masasının üzerine koyuyor.
'Sorun nedir?'
Korkunç baş ağrısı, dedi kuru bir sesle. 'Son zamanlarda çok oluyor ama bugün üstesinden gelemedim.'
Madeleine bir minderin kenarına oturur ve elini alnına götürür.
Baş ağrılarından hiç bahsetmedin. Neden bir şey söylemedin? '
Önceden sadece bir baş ağrısıydı. Şimdi daha kötü. '
Sen sıcaksın. Bir şey mi aldın? '
Ona göz kırpıyor. 'Elbette. Hiç bir şey yardımcı olmaz. Tüm vücudumda bir ağrı gibi. Saç derim bile ağrıyor. '
'Bir doktora görünmen lazım.'
Tekrar gözlerini kapadı. Burada doktorumuz yok.
Bir tane bulacağız.
'Şimdi dinlenmeme izin ver.'
Alnını öper ve geri çekilir. Üst katta bebek kıyafetlerini şifonyer çekmecelerine yerleştirirken sürgülü cam kapının sesini duyar. Çocuk odası penceresinin dışında, David'in çimenlerin üzerinden ormana doğru ilerlediğini görüyor.
***
Gece yarısından sonra tekrar yatağa geldiğinde, Kendime engel olamıyorum, dedi. Sanki orman beni çağırıyor. Kendimi iyi hissettiğim tek zaman o dişbudak ağacının içinde olduğum zamandı. İş yerinde bilgisayarın yanında oturamıyorum. Binada hava yok. '
Tatlım, neler oluyor? Madeleine, daha önce bu sorunu hiç yaşamadınız ”diyor.
Uzun bir süre ona baktı, sonra sessizce sordu: 'Rüyalarımdaki kuşu hatırlıyor musun?' Başını sallıyor.
Annem böyle şeyler hakkında konuşurdu. Ziyaretçileri hayal edin. Tekrar tekrar bir dağ aslanı rüyası gördüğünü hatırlıyorum. Onun koruyucu hayvanıydı, dedi. Rüyalarımda hiç hayvan arkadaşlarım olup olmadığını sorardı. Neden bahsettiğini bilmediğimi söyledim. ' David zayıf bir şekilde gülümsüyor. 'Onun deli olduğunu ya da eksantrik olduğunu düşünürdüm. Bir keresinde, bahçede büyük bir sarı dağ aslanı olan büyük bir kağıt hamuru heykel yaptı. Hayvanı için bir totem olması gerekiyordu. '
Madeleine yanıt vermiyor. Bu gece gökyüzü bulutlu ve çatı penceresinden ay yok, yıldızlar yok. David’in yüzü sadece değişen gölgeler.
David, 'Neyse, bunu düşünüyordum' diye devam ediyor. “Sadece lanet olsun diye kütüphaneden birkaç kitap çıkardım. New Age konuları, hayvan rüyaları ve anlamları hakkında. Orada çok şey var. '
Madeleine, Eminim, dedi. Kendini bir dirseğe dayadı. Sana bir şey okuyabilir miyim?
Başucu lambasını yaktı ve Madeleine gözlerini kapattı. Yataktan kaydığını duyar. Döndüğünde, ellerinde ve ayak parmaklarından lazer ışınları çeken bir neon figürün kapak resmi olan bir kitap tutuyor. 'Bunda benim yaşadığım gibi fiziksel semptomlarla ilgili koca bir bölüm var.' David parıldayan gözlerle ona bakıyor. 'Bunu dinle.'
Bir birey, ruhlar tarafından, topluluk şifacı rolü ile emanet edilen dünyalar arasında bir tür haberci olarak hareket etmesi için seçilebilir. Seçilen kişi, çeşitli şekillerde çağrısına uyandırılabilir. Rüyalarında sesler duyabilir veya hayvan ruhlarıyla karşılaşabilir. Nature'da baş ağrısı, genel uyuşma ve kafa derisinde karıncalanma gibi fiziksel semptomlarla karakterize derin bir deneme geçirebilir. Çoğu zaman, seçilen birey başlangıçta korkar veya ruh dünyasından gelen bu sinyallerle kafası karışır. Böyle bir sorumluluğu benimsemeye karşı lanetli, kızgın ve dirençli hissedebilir. Ancak alternatif genellikle daha kötüdür; ruhların çağrısını reddetmek, onu şiddetli depresyon, hatta intihar riskine sokabilir.
Madeleine sessizce dinliyor, kelimeleri anlayamıyor. Sanki bir şelalenin arkasında duruyormuş gibi başını eğiyorlar. David'in yüzüne, kafesli süsenlerine bakarken, Hudson Nehri boyunca şehir merkezinde yürüdüklerinde, ilk buluşmalarının hatırası ona gelir. Trinity Kilisesi'ne vardıklarında, onu kapıdan geçirerek onun yıpranmış mezarlığına götürmüştü ve küflenmiş mezar taşları arasında dolaşıyorlardı. Elini mezar işaretlerinin üzerinden nasıl geçirdiğini hatırlıyor. Çocukken evinin yakınındaki eski mezarlıkta saatler geçirdiğini söyledi. Ciddi saçmalıklar, ezberlenmiş isimler, doğum tarihleri, ölüm tarihleri yaptı. Bu insanlar için ayrıntılı yaşam öyküleri tasarladı: doğum sırasında ölen eşler, yeniden evlenen kederli kocalar, geriye kalanlar için. O zamanlar, bu ona alışılmadık bir şey değil, son derece hassas, anlatılmamış derinlikleri olan bir adamın damgasını vurmuştu.
Sabahları tıraş olmayı atlamaya başlar ve üç gün üst üste aynı pantolonu giyer. Bazı sabahlar evi o kadar geç terk eder ki Madeleine trenini kaçıracağını bilir. Güven dışında yapabileceği hiçbir şey olmadığını söylüyor kendi kendine. Onsuz hayatında bu kadar ileri gitti. Tanıdığı herkesten daha yetişkin biri. Elbette erkekler de herkes gibi geçişlerden ve soruşturmalardan geçer. Bu normal, sağlıklı. Yıllar geçtikçe hiç kimse tamamen durgun ve öngörülebilir değildir veya olmamalıdır. Bu kısa bir bölümü kanıtlayacak, kendini garanti ediyor. En kötü ihtimalle, orta yaş krizi.
Kendi endişeleriyle ilgileniyor: Çocuk odası için boya seçmek, üst kattaki salon için bir koşucu seçmek. İlk kitap kulübü toplantısı için makarna ve peynirli güveç hazırlar. Davetiye Rosalie Warren adında bir komşudan gelmişti ve hareket eden minibüslerinin ardından bir tepsi limonlu çubukla alay etmişlerdi. Bisiklet ve scooter üzerinde Whistle Hill Road'da devriye gezen, park halindeki arabaların pencerelerine bakan çocuk ordusunu görmezden gelmek imkansız.
Madeleine, beyaz kuşgözü hamile elbisesini çıkarır ve güveci yarım mil uzaklıktaki Rosalie'nin evine götürür. Kolları ağrıyor, kapının üstündeki üçüncü bir göz gibi oval bir pencere ile tuğla cepheye doğru ilerliyor. Yürüyüş yolunu iki yana açan çiçekli çalılar ve ön basamakta taştan bir kirpi sırtından bir ayakkabı fırçası büyüyor. İzlendiğini hissederek sandaletlerinin tabanlarını üzerine sürüyor.
İçeride, kadınlar kavun ve açık yeşil tonlarında karışıyor. Mobilyalar kalıcı görünüyor: yıpranmış ahşaptan geniş bir sehpa, krem rengi keten koltuklar. Madeleine’in makarnası, kuşkonmaz sarmalarının arasında şişman bir kız gibi açık büfede oturuyor. Kadınlar, püsküllü yemek sandalyelerinde toplanıp kitap seçimini tartışıyorlar. Poseidon Yolunda , ailesiyle birlikte dünyayı dolaşan bir adamın anısı. Hemen daldılar. Yazar, karısını ve çocuklarını bu şekilde tehlikeye atmak konusunda pervasızdı, kabul ediyorlar. Ölebilirlerdi .
Madeleine, uygun olduğunda başını sallayarak dinler. Ormanda toplanmış, kesinlikle evde olan David'i düşünüyor. Vücudunda korku gibi bir şey parlıyor. Sandalyesinde rahatsızlık duyuyor, bacak bacak üstüne atamıyor, onları sıkıştırmaya zorlanıyor. Bu kadar kısa bir elbise giydiği için kendine lanet ediyor. Kadınlar fikirlerini onun etrafında toplarlar. Yarım saat içinde, konuşma ekonomiyle ilgili bir ağlamaya dönüştü, kocaların işten çıkarılacağından, ev tadilatlarının beklemek zorunda kalacağından endişelendi. Kitaptan bir daha bahsedilmiyor.
Toplantıdan sonra Madeleine eve yürür. Kadınlardan bazıları arabanın önünden geçerken farları kollarındaki makarna küvetini aydınlatıyor, neredeyse dolu. Yeni tanıştığı kapı komşusu Suzanne, bir Range Rover'da bir kaçıran gibi yavaşça yuvarlanır, ancak Madeleine ona kibarca yürümeyi tercih ettiğini söyler. Bunu yapmanın iyi olduğunu düşünüyor, gece havasını solumak, yeni yaşam alanını emmek. Suzanne’in motoru dururken, geriye kalan tek ses kendi sandalet adımlarından geliyor. Kararan gökyüzü açık denizin rengidir, çıplak ve teknesizdir. Her yerde pencereler lamba ışığıyla yanıyor. Denizcilik yazarı şu anda ailesiyle birlikte kapalı bir yerde, bir Amerikan evine sığınmış, belki de aynı deniz gökyüzüne bakan bir pencereden, altındaki suyun sallanmasını ve sarsılmasını bekliyor.
David'i kanepede yalınayak dondurma yerken bulur. Kapıdan girerken sanki onu bekliyormuş gibi gülümsüyor. Kasesini kaldırarak, Bir devrin sonu, dedi. İşim bitti.
Madeleine güveci konsol masasına koyar. 'Ne demek istiyorsun?'
David kaşığını emiyor. Demek istediğim geri dönmeyeceğim.
Oturma odasına girdi. Sen vazgeçmedin.
Hayır, tam olarak değil. Bacaklarını çaprazlayarak aşırı büyümüş ayak tırnaklarını, kıvrık ve sarı pençeler gibi ortaya çıkarır. Gitmemi istediler.
Kovuldun mu?
Zaten gidecektim.
Madeleine, sanki damarlarında kan bloke olmuş gibi yüzünde ani bir uyuşma hissediyor. Yeni bin dolara satın aldığı büyük deri rahat koltuğa oturuyor.
David basitçe 'Artık bilgisayarı kullanamıyorum,' dedi. Ses berbat ve zehirli bir yayılma yayıyor. Son zamanlarda hassas olduğumu biliyorum ama açıkken masama bile oturamıyorum. '
Madeleine, elindeki dondurma kasesine, maymun ayaklarına bakıyor. 'David, bu daha önce hiç sorun olmadı.'
Omuz silkiyor.
Madeleine öne doğru eğildi, sandalyenin kollarını kavradı. Nefesini kontrol ederek, “Bana ne söylüyorsun? Bana seni kovduklarını söylüyorsun. '
David uzağa bakar ve ona profilini verir. Görünüşe göre zihninde bazı hatıralar oynuyor. Dudaklarında sinir bozucu küçük bir gülümseme var. Uzun bir an, şişkin bir sessizlik uzar ve Madeleine nefesini tuttuğunu fark eder. Yavaşça bir hırıltı çıkarır.
'İpoteği nasıl ödeyeceğiz?' yumuşak bir sesle söylüyor.
'Bir planım var.' Gözlerinde tuhaf bir ışıkla ona bakıyor. 'Bana güvenmelisin.'
Ardından gelen duraklamada Madeleine, verandada rüzgar çanları ve ön bahçede çamaşırların bulunduğu Pennsylvania'daki çocukluk evine ilk ziyaretini hatırlıyor. İçeride, David’in gri örgülü ebeveynleri büyük ahşap bir masanın başına oturup elma tereyağını karıştırdılar. Bir Krishna heykelciğinin yanında tezgahta tütsü yanıyordu. Oxford gömleği ve mokasenlerinde David, ebeveynleri yerli olduğu için bu çevreye yabancı görünüyordu. Bu tuhaf ateş tarafından bu kadar güçlü ve dayanılmaz bir şeyin yaratılmış olması ne kadar tuhaf, diye düşündü.
'Güven bana,' David tekrarlıyor.
Madeleine yüzünü inceliyor. Aynı adam gibi görünüyor. Ona güvenmemesi için asla bir neden vermemiş bir adam. O kadar kolay, hevesle güven alışkanlığı edinmişti ki. Evlilik yeminlerinde, birbirlerine hayallerini gerçekleştirmeleri için yardım edeceğine, herhangi bir zorluk karşısında yan yana durmaya söz verdiklerinde, sözler onun yararına çarpıtılmış gibiydi. Gerçekten çağrılacağı hiç aklına gelmemişti.
David, 'Bundan yararlanmanın bir yolunu bulabileceğimi düşünüyorum' diyor.
'Ne koşum?' Madeleine soruyor. Anlamıyorum.
'Geleneksel şifa tekniklerini öğrenebileceğimi ve bağımsız bir uygulama açabileceğimi düşünüyorum.'
Madeleine bakıyor. 'On beş yıldır reklamcılık yapıyorsunuz.'
'Bu bir kariyer değişikliği, evet. İnsanlar her zaman kariyerlerini değiştirir. '
Ama zamanlama, David. Bir bebeğimiz olmak üzereyiz. '
O gülüyor. 'Bebekler dünyanın her yerinde her tür insana doğar.'
'Bu ne anlama gelir?'
David sessiz. Bir an sonra, “Ya hukuk fakültesine gitmek istersem? Bunu destekler misin? '
Sesinde Madeleine'in daha önce hiç duymadığı bir sabırsızlık var. Bir an daha oturur, sonra ayağa kalkar ve sandalyenin arkasına sabitlenir. Dinle, dedi. 'Konuşmaya devam edebilirsin, ama ben yemek hazırlayacağım.'
Onu mutfağa kadar takip ediyor. 'Sinirli olduğunuzu biliyorum.' Pirinci ölçmeden bir ölçü kabına döküyor ve bir tencereye su dolduruyor. Buzdolabından kör bir sebze çeşidi alır ve doğramaya başlar. Onun yanında duruyor. 'Beni dinle. Sanırım kuş beni yön değiştirmeye davet eden bir haberci. Asla somut bir işaret almayan bazı insanlardan daha şanslıyım. Sadece hasta hissediyorlar ve nedenini asla bilemiyorlar. '
Madeleine, küp şeklinde havuç, patates ve salatalık yığını oluşturduğu kesme tahtasına bakıyor. Sebzeleri bir tencereye kaydırdı ve gözleri parlak kan kırmızısı fayanslardan oluşan sobanın arkasındaki arkaya yaslandı. Evle ilgili sevdiği ayrıntılardan biri de bu, ama artık gereksiz olduğunu düşünüyor.
David elini koluna koydu. Sanırım bir hediye aldım, Madeleine. Çok tuhaf ve harika bir şey için seçildiğime inanıyorum. '
Ona döner ve beat şiirini yeni keşfeden bir gencin ateşli gözlerini görür. Kendi yüzü ısınır. Bunun bir saatli bomba gibi, başından beri içinde olduğunu bilmeliydi. Bu onun nereden geldiği, yapıldığı şey. Kurumsal macerası - çalışma kültürüne, sorumluluğa yaptığı ziyaret - tam da bir maceraydı. Kısa ömürlü, yetişmesine karşı bir isyan. Şimdi tanık olduğu şeyin, anlıyor ki, köklerine, gerçek karakterine bir dönüş. Gerçek onun önünde patlıyor.
Ve sonuçta kendini böyle biriyle aynı hizaya getirmesi şaşırtıcı mı? İnsanlar kendileri gibilere çekilir. Derin bir düzeyde, kendilerini başkalarında tanırlar, böylece her çift özünde uygun şekilde eşleşir. Kurumsal maskaralık gibi, banliyö ev kadınına dönüşmesi de bir aldatmaca oldu. Bu evde, bu evde bir sahtekar. Hala tedavileri eksik olan geniş pencerenin önünde, mutfak lavabosunun önünde duruyor ve bütün kasabanın içeriyi görebileceğini hissediyor.
David, 'İyileştirme uygulamasının gerçek bir ihtiyacı karşılayacağını düşünüyorum' diyor. “İnsanlar modern kültürün hastalıklarından kurtulmak istiyor. Çoğumuz Doğadan, ruhsal benliğimizden kopuk ve bu bizi hasta ediyor. Tüm ülkeye özgü, sence de öyle değil mi? Düşük dereceli bir şekilde her zaman şüphelendiğim bir şeydi, ama bir kenara itip durdum. Derinlerde böyle hissetmiyor musun? Bunu sadece mantıklı hale getirmiyor musun? '
Madeleine tencereyi ocaktan alır ve sebzeleri bir tabağa koyar.
Belki seni geri alırlar, dedi.
David bakıyor. Dinlemiyor muydun? Geri dönmek istemiyorum. '
Madeleine tabağı tezgaha indirir. Bunu duyduğuma inanamıyorum. Bu evi yeni satın aldık, David. Bir bebegimiz var.'
Konuşurken vücudu sanki bir teknenin üzerindeymiş gibi sallanıyor. Başka bir anı, David’in çocukluk evini ziyaretinden ilginç bir an olarak geri dönüyor. Ellerini rustik tuvalette yıkayan Madeleine, bahçede, sırıktan bir kuş besleyicinin yanında duran, tohumla dolu şeffaf plastik silosu olan David'i görmek için pencereden dışarı baktı. Madeleine, uzun boylu ve kıpırdamadan dururken, bir serçenin besleyiciyi çevreleyerek inişini izledi. Sonra bir karga. Tuvalet odasının penceresinde dururken, yemlik kuşlarla şişmişti.
David, işsizlikle geçen ilk gününü kanepede kitaplarını inceleyerek geçiriyor. Madeleine klimalı evden fırına girer. Whistle Hill Yolu'nda, öğlen güneşini geri döndüren düz yüzlü evlerin yanından, yosunlarla kaplı küçük göleti geçti. Yüzünde küçük, maksatlı bir gülümseme var ama izlendiği duygusundan kendini kurtaramıyor, sanki kocasının sapkınlığı tulum gibi görünüyordu. Görüşünün çevresinde, çalıları budayan, araba yıkayan adamlar var. Çim biçme makineleri ve zincirli testerelerde alçak sesle hırıltılar var. David bir aydır çimlerini biçmedi.
O gece David, çocukluğunun yırtık mavi uyku tulumunda ormanda kalır. Madeleine, karnı üzerinde bir eliyle yatakta tek başına yatarak, onun öfkesindeki değişiklikleri deşifre ediyor. Bir ajitasyon, baş gösteren bir iç patlama hissi var. Karnı sertleştikçe, karpuz gibi sertleştikçe bir miktar adrenalin var. Nefes nefese kalıyor ve gözlerini yıldızlarla kaplı siyah kadife bir başörtüsü olan tavan penceresine dikiyor.
Adrenalin dalgaları, genç bir kadın olarak yaşadığı panik ataklarının modelinde kendi üzerine inşa ederek çoğalır. Midtown'da bir kalabalığa pazarlık ederken yaptığı gibi, bunlardan nefes almayı, kendine bir yer açmayı öğrendi.
Sonunda nefes almak imkansız hale geldiğinde yataktan emekleyerek el feneriyle dışarı çıkar. Karanlık çim halının üzerinden geçerek kendini kavrayarak durdu. Ormanda dar bir patikayı takip ediyor, dallar kopuyor ve el fenerini dikenli dalların üzerinden geçiriyor. Sonunda çatallı bir ağaç gövdesinde asılı duran ham bir kutuyu aydınlatıyor. David'e sesleniyor.
Bebeğe Annabel adını verdiler. İlk haftalar zamanın dışında, bir uyku ve emzirme hayalidir. David, manevi mesleği konusunda merhametli sessizdir. Annabel iki aylık olana kadar bir kütüphane kitabıyla, Güney Amerika faunasının bir almanağıyla Madeleine'e geliyor. Hiç konuşmadan kitabı, bir dalın üzerinde duran abanoz bir kuşun, başında duran bir dalga gibi bir sorguçun tam sayfa fotoğrafına açar. Gözü küçük ve serttir, beyazla çevrili bir jet boncuk ve gagasının altında boş siyah bir diz çöküntüsü gibi uzun bir çıkıntı vardır. Kuş, insanın ihtilafına kayıtsızlık, muhteşem bir görkem izlenimi veriyor.
David bir an sonra, 'Bu bir Amazon şemsiye kuşu,' diye fısıldadı. “Tek bildiğim, yüksek sesle çağrıldığı, ancak nadiren görüldüğü. Tüm hayatını Brezilya ve Peru'da yağmur ormanlarının gölgesinde yaşıyor. Erkek kamışını uzatarak dişiye kur yapar ama sonra dişi yuvayı yapar ve civcivleri tek başına büyütür. '
Madeleine, 'Doğaya bırakın,' dedi. 'Bir gün bizzat görmeyi çok isterim.' Haftanın geri kalanını, yerel gazetelerde ve kaplıcalarda ve yoga stüdyolarında sağlanan ücretsiz dergilerde yayınlanacak bir reklam için bir logo - uçan bir kuşun siyah silueti - tasarlayarak geçiriyor. Ayın sonunda ilk randevusunu alıyor.
Müşteri eve geldiğinde, Madeleine bebekle birlikte yatak odasında saklanır. Genç bir adam, burnunda gümüş bir boğa yüzüğü parıldayan kapıya yaklaşırken üst kattaki pencereden izliyor. Annelerine seslenerek, Warren çocukları muhtemelen şu anda içeride koşuyorlar. Belki de Rosalie şu anda bir devriye arabası arıyor.
Madeleine, David'in yabancıyla ağaç evde geçirdiği saat boyunca Annabel'i emzirerek bir romanın aynı birkaç sayfasını inceler. Adamlar nihayet eve döndüklerinde gülüyorlar. David kapıyı çalana kadar üst katta kalır.
'İnanılmaz derecede iyi gitti,' diye duyurdu. “Rufus çalışmak için mükemmeldi, çok işbirlikçiydi. Bir uyuşturucu bağımlılığının üstesinden gelmeye çalışıyor. ' Yirmi dolarlık banknotlardan bir buket tutuyor. Bir saatliğine fena değil.
Madeleine kitabını kapatır ve bütün kalbini bir gülümsemeye dönüştürür.
Önümüzdeki birkaç ay içinde daha fazla müşteri gelir ve evden arka bahçeye geçerken Madeleine ve Annabel'e utanarak gülümser. Çimlerin üzerinden ormanın içine giriyorlar: kaftanlı büyük kadınlar, yoga pantolonlu zayıf kızlar, at kuyruğu olan erkekler. İlk başta haftada iki veya üç tane var. Sonra günde bir. David, kışın mutfak takviminin her bir karesinde birkaç randevu atıyor.
'Onlar nereden geliyor?' Madeleine soruyor.
'Baştan. Müvekkilim bu sabah Hartford'dan geldi. '
'Seni nasıl biliyorlar?'
'Çok sıkı bir topluluk var. Haber hızla yayılıyor. ' Bugün yeni bir şey giyiyor: küçük bir kese takılı deri bir kordon kolye. Bakışlarını takip ederek, 'Bu bir ilaç paketi,' dedi. 'Beni ruh hayvanıma yaklaştıran jetonları burada tutuyorum.' Madeleine, bunun ne tür bir hayvan olabileceğini sorar. Sana söylememem gerekiyor, ama eminim tahmin edebilirsin. Bir cepten ikinci bir deri keseyi çıkarır ve ona gösterir. 'Bebek için bir paket.'
Madeleine keseye baktı. Dokunulmak için yalvaran yumuşak deriden yapılmıştır. Ona uzanıyor, onu David'in elinden alıyor. Deri üst kısımda düzgünce büzülür ve içinde gizli nesnelerin bir kıngısı vardır. Bir muska.
David, 'Onun adına seyahat etmek isterim,' dedi. Ve onun hayvanıyla tanış. Bana yardım eder misin?'
'Nereye yolculuk?'
'Aşağı Dünya'ya,' diye gerçeğe yakın bir şekilde cevap veriyor. Madeleine sessizdir. Kocası önünde, kaba kırmızımsı sakal büyümesinin arkasında, ruh dünyalarından bahsediyor. Deri keseye yeniden baktı. Hiçbir şeyden yapılmamış, kucağındaki bebeğe bakıyor.
O gece kucağında bir davulla kreş katında oturuyor. Bebeğin alt değiştirme masasında etiketli plastik bir torba Spirit Warrior Müzik ve Enstrümanlar .
'Mükemmel değil ama şimdilik üzerinde çalışılacak bir şey. Sonunda akçaağaç ve ham deriden kendi davulumu yapacağım. ' David kum renkli halıya uzanıyor. Annabel beşiğe sırt üstü yatarak bacaklarını çeviriyor. Kış güneşi battı ve oda sessiz ve karanlık. Pencereler çivit mavisi gökyüzünden bir ızgara oluşturur. Üçünün evrende yalnız olduğunu hayal etmek zor değil. David ona yerden 'Davul sesi, Dünya Ağacı'na bir köprüdür' diyor ve 'Üst Dünya'ya giden dallara veya Aşağı Dünya'ya tünel açan köklere ulaşmamı sağlıyor.'
Bu kitaplarından birinde mi?
'Birden fazla.' David gözlerini kapattı. 'Davul çalmaya başlamadan önce saatinizi kontrol edin. Sadece güzel, yavaş bir vuruşla başlayın. Yaklaşık on dakikadır gittiğinizde, devam edin ve bir geri arama ritmine geçin. Dörtnala gibi daha hızlı bir şey. '
Seni geri aramak için mi?
'Umarım oldukça derine inerim, ama davulun temposundaki değişikliği algılayacağım ve geri dönme zamanının geldiğini bileceğim.'
Madeleine davulu test eder. Sert yüzey, avuçlarını sokan cilalı bir sentetikten yapılmıştır. Çıkardığı ses, ağır bir şeyin tekrar tekrar yere düşmesi gibi düz ve belirsizdir. Etkisi yatıştırmanın tam tersidir.
'Orada, böyle devam et.'
Madeleine’in bacakları simitli düzenlemelerinde şimdiden kramp girmeye başladı. Komşu evlerden doğrudan görüş hattı olmamasına rağmen, ani bir şevkle perdeleri kapatmış olmasını diliyor. Bunu yapmayı kabul etmemiş olmasını, komşularından herhangi biriyle vücut değiştirmesini diliyor. Yan taraftaki kusursuz evde Suzanne Crawford'u düşünüyor ve çaresizce ne yapıyorsa onu yapmak istiyor - bir mutfak adasında Pinot Grigio'yu yudumluyor, bulaşık makinesini dolduruyor, faturaları ödüyor.
Davul ritmi sıkıcı bir şekilde yavaştır, eski bir taslak at gibi. Birkaç dakika içinde Madeleine'in elleri, kendi momentumlarıyla mekanik olarak düşmeye başladı ve sert darbeler aynılık içinde dondu. David uyuyor gibi görünüyor. Fidanlıkta koşturan dev gibi davul çalmaya devam ediyor, istifa etti.
İzlerken David’in yüzündeki kademeli değişiklikleri fark etti. Gözbebekleri, çantadaki akvaryum balığı gibi göz kapaklarının altında titriyor. Görünmeyen bir arkadaşla konuşuyormuş gibi ağzı hafifçe hareket ediyor. Bebeğin bacakları sonunda bisiklete binmeyi bırakır. Mavi ışık kareleri halının üzerine düşer ve oda yüce ve kilise benzeri bir şeyle kaplanır. Madeleine gözlerini kapattı. Dişbudak dallarında David’in ağaç evini loş bir şekilde resmediyor. Ağacın gövdesini kucaklamak ve yere doğru çekilmek fikrini eğlendirir. Böyle mi oluyor? Davul çalarken senaryoyu genişletir, toprağa batar, topraktaki ağaç köklerini takip ederek, eğimli bir yeraltı tüneline - neye? -. Burada hayal gücü durur. Altta ne yatmalı? Karanlık bir su havuzu, çimenli bir açıklık veya erimiş kaya mağarası. Su havuzuna yerleşir, üzerinde süzülür, yüzeyin altında karanlık yaratıkları çağrıştırır.
Gözlerini tekrar açtığında Annabel uyuyormuş gibi görünüyor. Davul çalmaya başlayalı on dakika oldu. Sonunda elleri durdu, sonra daha hızlı davul çaldı. Bunu yaparken, David'in bir maden kuyusu gibi bir tünelden koştuğunu hayal ediyor. Yüzünde bu çabanın kanıtını arar, ancak uyuyan kızlarının yüzü kadar sakin ve sakin kalır. Davul çaldı ve gözlerini kapattı. Yer altında duran bir kömür arabasında, önündeki dönüşlerin ve düşüşlerin belli belirsiz farkında. Su olabilir, kaya olabilir. Yolu bilmek onun için değil.