Birinci Dünya Savaşı’nın Fransız cephesinde Fransa’nın ilk Alman Savaşı’ndaki kimyasal yüzleşmesi neydi? hikayeler Alman birliklerinin kimyasal kullanımı оружия Ypres bölgesinde?
22 Nisan 1915 16 saat içinde 45 dakika, Bixchut ve Langemark arasındaki pozisyonlarda Fransız birlikleri kalın sarı-yeşil bir bulut gördü. Rüzgârın içinde yüzdü ve siperlerin savunucuları için acı çeken ve konuşamayan bir korku getirdi. Bulutların arkasında hala direnenleri bitiren Alman tüfek zincirleri vardı. Bu saldırının sonucu, 3 kilometre derinliğindeki ve 50 toplarındaki müttefikler tarafından bölge kaybıdır. Bireysel askeri birliklerin yalnızca kuvvetli direnişi, Almanların taktik başarısının, cephenin bu sektöründeki Fransız birlikleri için felakete dönüşmesini engelledi. Bununla birlikte, ahlaki etki önemliydi.
Bu saldırı sadece gaz savaşına ön hazırlık oldu.
İnsan vücudunun "zehirli gazlar" ve geleneksel mühimmatın neden olduğu lezyonları prensipte benzerdir. Bir insan vücuduna bir mermi uygulandığında, ölüm hemen hayati organa (veya bunun neden olduğu kanamaya) verilen zarardan veya bir süre sonra yaranın ikincil enfeksiyonundan kaynaklanır. Mermi aseptik olmasına rağmen (yani, tüfeği terk ettikten sonra herhangi bir enfeksiyon taşımamaktadır), kıyafet parçalarını yaranın içine ve merminin parçalarını - ve toprak kirini taşır.
Benzer şekilde, etki ve kimyasal silahlar.
Şiddetli zehirli maddeler (örneğin, hidrosiyanik asit, karbon monoksit) hemen ölüme neden olur - o yıllarda söyledikleri gibi “boğulma”. Diğerleri (klor, fosjen, difosjen), solunum organlarında pulmoner ödem kadar çeşitli derecelerde hasara neden olur. Diğer bir çok savaş gazı, bir savaşçıyı belirli bir süre için etkisiz kılar: göz yaşartıcı gazlar (iyodür ve benzil bromür ve ksilil, kloropikrin, bromobenzil siyanür vb.), Hardal gazı, arsinler (burun mukozasını tahriş eder).
Almanlar, kimyasal silahlar kullanarak yeni bir savaş yöntemine başvuran ilk kişilerdi. Konumsal savaş koşulları altında (muhalifler toprağa “girdiğinde”) topçu etkisiz hale gelirken, gaz tüm çatlaklara ve sığınaklara sızdı.
Almanya kimya endüstrisinde savaştan önce liderlik yaptığı için yeni silahlar kullanmak da cazipti.
Almanlar rakiplerini hızla bitirmeyi umuyorlardı - ancak sert bir şekilde yanılıyorlardı.
İlk gaz saldırısından sonraki ertesi gün, Paris kimyasal laboratuvarının direktörü düşmanın yeni savaş tekniklerini incelemek için öne gönderildi.
Müttefikler kendi kimyasal silahlarını yaratarak önlem aldı. Yavaş yavaş, ilkel olmasına rağmen ön gaz maskeleriyle beslendi.
Nisan 22’te Ypres 1915’e yapılan ilk gaz saldırısı gaz tüpü yöntemi ile gerçekleştirildi - sıvı halde olan klor, özel silindirlerden serbest bırakıldı - vana döndürüldüğünde, gaz halindeyken, bir bulut veya gaz dalgası denilen, rüzgârla düşmana doğru sürüklenen bir gaz halinden çıktı. . Gaz balonu yöntemi, zaman alan ekipman kurulumunu (genellikle düşman ateşi altında) ve ayrıca belirli meteorolojik koşulların varlığını gerektiriyordu: belirli bir yön ve rüzgar hızı, toprağın uygun nem ve sıcaklığı. Ek olarak, bu yöntem yalnızca konumsal savaşta ilginçtir.
Birinci Dünya Savaşı sırasındaki Fransızlar, 20-ti gaz saldırıları düzenledi. Bazıları oldukça büyük ölçekliydi - ön kısım boyunca 8 km açıklığına ulaştılar (karşılaştırma için, Ypres'in 6 km açıklığına sahipti) ve 6 binlerce kilo gazı olan 240 hakkında binlerce silindir talep etti. Böyle bir gaz dalgası 12-15 km derinliğinde bölgeye çarptı. Bir gaz balonu saldırısı için en uygun gaz klordur. Fransızlar "parlak" bulut (sadece klordan oluşuyordu) veya "bulutlu" bulut (duman maddesi olarak klorin ile klorin karışımından) kullanıyordu. Almanlar, klorosülfonik asit içinde duman oluşumu için bir sülfürik anhidrit çözeltisi ile çabuk kireç döktüler - ısıtma ve buharlaşmadan “bulutlu” bir bulut da elde edildi. Taktik açıdan, hafif bir bulutun kullanılması taktiksel bir sürpriz elde etmeyi mümkün kılarken bulutlu bulut ahlaki bir etkiye sahipti ve düşmanı “kör etti”.
Gaz bulutunun toksisitesini arttırmak için, klorine fosgen de ilave edildi.
Kimyasal mühimmat ekipmanı için çok sayıda toksik madde kullanıldı. Bu yüzden, el bombaları için, güçlü bir madde gerekliydi, ancak uzun süre uçucu ve bulaşıcı olmayan bir arazi gerekliydi - sonuçta, kısacık el bombası savaşı sırasında işgal edilmesi gerekiyordu. Almanlar bu amaçla bromlu ketonlar kullandılar ve Fransızlar Profesör Mouret'in yöntemine göre stabilize edilmiş akroleini kullandı. El bombası, kurşun kapaklı veya kurşunsuz ince teneke kutulardan yapılmıştır. Küçük bir sigorta bir el bombası yırttı ve içeriğini püskürtdü.
Topçu mühimmatı iki gruba ayrılabilir: hendek tabancaları için bombalar veya mayınlar (gaz veya kimyasal harçlar) ve tarla tabancaları ve howitzers için mermiler. Birincisi küçük mesafelerde ve geniş açılı atış yapmak için tasarlandı. İnce duvarlar nedeniyle bu cephaneler önemli bir kapasiteye sahipti - çok miktarda kimyasal madde girebiliyorlardı. İngilizler kimyasal harçları özel gruplara birleştirdi - bu tür harç cephanelerinin patlaması aynı anda gerçekleşti: uzak tüplerin kombinasyonu sayesinde. İngilizlerin ardından, bu gaz atma yöntemi Almanlar tarafından yönetiliyordu. Böylece, ilgili bölgede yüksek miktarda kimyasal madde oluşturuldu. Bu amaç için en uygun Fransız, prusik asit olarak kabul edildi.
Tarla silahları ve howitzer'lar için kimyasal mermiler kalın duvarlara sahipti ve göreceli olarak küçük bir kapasiteye sahipti (önemli miktarda ateş nedeniyle artan güç gerekiyordu). Kimyasal metal üzerinde etkili oldu - Almanlar bir kurşun tırnak ve Fransızlar - cam olan. Patlama yükü, daha uçucu maddeler kullanırken küçüktü ya da uçucu bileşenler kullanıldığında arttı. İkinci durumda, mermi parçalandığında, dolgusu serpilerek araziyi serpmiştir.
Fransız kabukları, kimyasal yanmanın düzeltilmesi için klor teneke katkısı olarak (duman maddesi olarak) görev yaptı. Almanlar bu amaç için kullanılmış veya geleneksel mermiler veya dumanlı mermiler.
Cermen kimyasal kabukları. Willmot G.P. Birinci Dünya Savaşı. 2003.
Fransızlar, hidroklorik asidi stabilize etmek için bu asidin kloroform, arsenik klorür ve klor teneke ile karışımını kullandı. "Vincent". Vinkenitin ilk kullanımı Temmuz 1916'te gerçekleşti.
Klor teneke ile karıştırılmış fosgen, Fransızlar tarafından kabuklarında ilk kez Şubat ayında Verdun yakınlarındaki 1916'ta kullanıldı. Almanlar bu maddeyi Fransızlardan ödünç aldılar ve fosjene emdirilmiş pomza topaklarını doldurarak cephanenin kırılmasına karşı direncini artırdılar.
Almanlar tarafından kullanılan kimyasal maddeler arasında, kloroform eterlere dikkat edilmelidir - Palit (June, 1915) ve Superbalite veya Diphosgene (July, 1916).
Bromoaseton ve kloropikrin hem Fransızlar hem de Almanlar tarafından kullanılmıştır.
Toksik maddelerin çeşitli taktiksel etkileri toksisitelerine ve konsantrasyonlarına bağlıdır.
Böylece Vincenite, 0,55 gr konsantrasyonunda ani ölüme neden oldu. 1 küpü üzerindeki hidrosiyanik asit. bir metre - düşük konsantrasyonlarda fenomen olmazken, fosgen ve kloroforminatlar hızlı ölümden hafif zehirlenmeye kadar değişen şiddetli lezyonlara neden olmuştur.
Gaz maskelerinin koruyucu işlevi arttığında, Almanlar, daha önce “hardal” olarak bilinen yeni bir maddeye - diklorodietil sülfit, - daha önce de belirtildiği gibi, Temmuz 10, Yprit, daha önce de belirtildiği gibi, solunum veya organları etkileyen, yavaş etki yapan boğucu bir maddedir. cilt ve mukoza zarlarında yanıklara neden olur. Bir yıldan kısa bir süre sonra, Fransızlar da bu savaş malzemesinin üretimini başlattı.
Almanlar, tozlu arsenik bileşikleri icat etti ve şiddetli bir burun akıntısı ve hapşırmaya neden oldu. Genellikle, gaz maskelerinin savunma gücünü düşüren bu maddelerin ateşlenmesinin ardından, sıradan kimyasal mermilere ateş edilerek takip edildi.
Fransızlar tarafından toksik madde üretiminin ölçeği, Fransa'daki 1915'te bile sıvı klor üreten tek bir tesis bulunmadığı ve savaştan önce Almanya'dan brom tedarik edildiği gerçeğiyle kanıtlanıyor. Savaş sırasında, Fransızlar, klor üretimi için (tuzun elektroliziyle) 7 tesislerini kurdu. Savaş yıllarında, 23900 ton klor, 856 ton brom, 4160 ton vinkenit, 15800 ton fosgen, 483 ton akrolein, 498 ton fospen, 4116 ton akrole, XNUMX ton kloropikrin, XNUMX ton klor teneke vb üretildi.
1 Temmuz 1915 ile Kasım 11 1918 arasında Fransız üretimi: 13190000 kimyasal 75 mm mermiler, 3930000 büyük kalibreli kimyasal bombalar ve bombalar, 1400000 kimyasal el bombaları. Sadece Mart-Kasım ayları arasında, 1918, 2'e kadar binlerce ton hardal gazı üretti - düşmandan gelen bu en yeni savaş gazının ortaya çıkması, Almanlar üzerinde son derece moral bozucu bir etki yarattı.
Fransızlar hem kimyasal silahların tipolojisi hem de hacimleriyle ilgili olarak rakiplerini tamamen yakaladılar. Ypres'e yapılan saldırının ardından 3 ile rakiplerine verdikleri cevap buydu.
Ypres'ten sonra - Fransızların Teutonlara tepkisi
- Yazar:
- Oleynikov Alexey