Sirken tankının tasarımı, dünya tank binasının "altın" yüzyılına aitti. 1920-e ve 1930-e yılları arasında geçen iki dünya savaşı arasındaki dönemde dünyanın en inanılmaz tankları yaratma konusundaki ilgi artışının kaydedildiği kaydedildi. İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasından bu yana, tasarımcılar savurganlığı önemsemediler: çatışmaya katılan tüm katılımcıların, toplu üretimlerinde minimum maliyetle devasa gruplar halinde savaş araçları fırlatırken, toplu halde üretilebilecek güvenilir, basit ve iyi korunan tanklara ihtiyaçları vardı. Bu çerçevede, yalnızca Alman tank endüstrisi ağır tankı "Kaplan" ve şartlı olarak orta tank "Panter" ile göze çarpıyordu. Bu savaş araçlarının kullanımı kolay ve üretime atfedilmesi zordu.
1920-30-ler sırasında geliştirilen tanklar, savaş alanında kullanımları ve yaklaşmakta olan savaşların doğası hakkında fazla ayrıntı olmadan sakin dönemde doğmuşlardır. II. Dünya Savaşı'nın başlamasından önce, zırhlı araçlar yalnızca iki kez kitlesel olarak kullanıldı: İspanya İç Savaşı sırasında ve aynı zamanda Khahin Gölü ve Hassan Gölü'nde meydana gelen Sovyet-Japon çatışmaları sırasında. Aynı zamanda bu çatışmalarda ağır tank kullanılmamaktadır. Aynı zamanda, mühendislik düşüncesi artık yerinde değildi ve SSCB, Avrupa ve ABD'nin tasarım ofisleri kelimenin tam anlamıyla tankomanya ile hastalandı. Zırhlı araçların geliştirilmesi, tasarımcıların en yenilikçi ve iddialı fikirlerini uygulamalarına olanak tanıyan inanılmaz derecede moda oldu.
1929'te, Sovyetler Birliği, Kızıl Ordu'nun Mekanizasyonu ve Motorizasyonu Ofisi'ni kurdu (1934 ile Zırhlı Müdürlük olarak tanındı). Yönetim üyeleri, kendilerini geliştirmeye çalışan, ilerici insanlardı; zırhlı araçların Sovyet sınıflandırması. Sonuç olarak, sınıflandırmalarında 5 tip tanklar için bir yer vardı: keşif, kombine, operasyonel, yüksek kaliteli donatı tankı ve güçlü özel amaçlı tank.
Sovyet mühendislerinin ve tasarımcılarının faaliyet alanı oldukça genişti. İlk üç tip tank güvenli bir şekilde hafif veya orta boylara ve hatta önerilen görevlerin bir kısmını, örneğin keşif görevini çözebilecek tankerlere güvenli bir şekilde bağlanabilirken, ikincisi ağır makinelerdi. Aynı zamanda farklı işlevleri ve amaçları vardı. Yüksek kaliteli donatı tankı, düşmanın ağır takviyeli savunma hatlarının atılımına katılırken, ilerleyen birliklere ayak uyduracak, ateş ve manevra sağlayacak filosuyla birlikte iyi silah ve zırhlara sahip olacaktı. Ancak “güçlü özel amaçlı tank” zaten farklı bakış açılarından görülebiliyordu. Bu arabanın şartnamesi, düşmanın somut tahkimatı ile başa çıkabilecek karşı rezervasyon ve silahların bulunmasını sağlamıştır. Aslında, top ACS ile ilgili olabilirdi.
Bu tankın konsepti yenilikçiydi, geçen yüzyılın 30-lerinin başlangıcında tank yapımı için çok sayıda benzersiz projenin ortaya çıkmasının nedeni idi. Konseptin belirsiz olması ve Sovyet tasarımcılarının hiçbirinin “ideal” tank hakkında herhangi bir fikri olmadığı için, sadece kendi deneyimlerini değil, yabancı deneyimlerini de kullandılar. Sonuç olarak, çok katmanlı konumlarıyla çok kule tankları ortaya çıktı. Kulelerin çok katmanlı konumu, tank gövdesinde yerden tasarruf sağladı ve daha iyi bombardıman yarıçapı sağladı. Çok sayıda makineli tüfek olan ana ve yardımcı tabancaları kurma imkanı da vardı.
Konstantin Karlovich Sirken, 1946 yılı
Birinci Dünya Savaşı'nın zırhlı araçlarına bağlı olan Sovyet tasarımcı Konstantin Sirken'i (1888-1963) hatırlamaya değer. Bu uzman tamamen kendilerinin kariyerlerini yapmış, sıradan insanların yerlisi olan devrimci meraklıların üretilmesiyle ilgilidir. Genel eğitim okulunun arkasında 3 sınıfı olan ve St. Petersburg'un Admiralty tersanelerinde turner olarak çalışan bir uşak ve aklanın oğlu, devrimin meyvelerini kullanabildi. Sosyal asansör, tasarımcıyı 1951 yılında “Stalin Topçu üretim yöntemlerinin temel gelişimi için” aldığı Stalin Ödülüne getirdi. Stalin Ödülünü almak için ülkeye gerçek bir hizmeti olmadan, o yıllarda bu imkansızdı. Meraklı bir ayrıntı Sirken'in Kiev'deki 1913'te düzenlenen ilk Rus Olimpiyatlarında yer almasıydı. Gümüş madalya kazanan, ağırlık kaldırma yarışmalarında yer aldı.
1933'e göre, Konstantin Karlovich zaten zırhlı makinelerin yaratılması konusunda geniş deneyime sahip, oldukça tanınmış ve saygın bir uzmandı. İç Savaş sırasında, zırhlı trenlerin yapımında görev aldı ve ardından bir topçu fabrikasına başkanlık etti, daha sonra yabancı teknolojilerin satın alınması için Yüksek Ekonomik Konsey komisyonuna Mareşal Klim Voroshilov olarak atandı ve yeni tank örnekleri ile tanıştığı yurtdışına gitti. Zamanla, önce baş mühendis oldu, sonra Leningrad fabrikası "Bolşevik" tank bölümünün müdürü oldu ve daha sonra XXUMX Deneysel Makine Mühendisliği Fabrikasına geçti.
1933'in başlangıcında, Sirken kendi tankı için bir proje geliştirmeyi taahhüt eder. Ancak o zamandan beri hala bir tank üreticisinden daha fazla bir topçu olduğu için, son birkaç yılın tüm teknik başarılarını dikkate alsa da, Birinci Dünya Savaşı örneğinde klasik bir “kara savaş gemisi” olduğu ortaya çıktı. Bugün Sirken tankının tasarımı, ne tür tankların ihtiyaç duyduğuna dair fikirlerin ne kadar belirsiz olduğu ve fiyat ve kalite parametrelerinin tam olarak nasıl dengelenmesi gerektiği ve makinenin seri üretime geçme olasılığı konusunda net bir doğrulama olarak hizmet verebilir.
107 mm 1910 / 1930 model tabanca
Ağır tankı silahlandırılması Sirken, Leningrad'da (eski Obukhov fabrikası) "Bolşevik" fabrikasında ve en az 107'tan 1910 yıllarında "Barikatlar" fabrikasında Stalingrad'da üretilen "Bolşevik" fabrikasında üretilen 1930-mm silah modeli 1931 / 1935'i planladı. 107 mm 1910 / 1930 model top, savaş arası dönemdeki ağır bir top silahıydı. Bu araç, özellikle Fransızlar için Rusya için geliştirilmiş, Fransız şirketi Schneider onun yaratılması için çalışmıştır. 1930'in modernizasyonu sırasında, tabancanın tasarımında aşağıdaki önemli değişiklikler yapıldı: namlu uzunluğu, 10 kalibratörleriyle uzatıldı; silah takılı namlu freni aldı; ayrı bir kovan yükleme vardı.
Asıl sorun, 107 yılında 1933-mm toplar için bir tank taret geliştirmenin teknik olarak mümkün olmamasıydı. Namlu freni olmadan namlu uzunluğu 4-metreden daha fazlaydı ve silahın savaş pozisyonundaki kütlesi neredeyse 2,5 ton idi. Bu durumun çıkış yolu, gövdenin ön kısmına 107-mm topların yerleştirilmesiydi. K. Sirken, Ocak 1933'teki ağır atılım tankını devlet komisyonuna sundu. Savaş aracının gelişimi, Danchenko projesindeki çalışmayla paralel olarak ilerlemiştir. Sirken projesini Bolşevik tasarım bürosunda geliştirdi. Projesinin daha yakından incelenmesi üzerine, örneğin Birinci Dünya Savaşı döneminin tankları gibi tank yapımı deneyimlerinin etkisi açıkça tahmin edilmektedir. Sirken tankının şasisi neredeyse tümüyle Vickers Six-ton tankı olarak bilinen ve T-26 Sovyet tankları ailesinin temelini oluşturan İngiliz Vickers MK.E şasisinden tamamen kopyalandı. Düzen açısından Sirken tankının tasarımı daha yakındı ve ağır Fransız tanklarını biraz andırıyordu.
Her iki taraf için, Sirken ağır tank alt takımı, her biri 4 destek silindirleri ve 6 destek silindirleri ile önden çekiş ve arka kılavuz tekerlekleri bulunan iki araba seti içermektedir. Çelik raylardan takip edildi.
Ağır tank Sirken'in düzeni klasik düzenden oldukça farklıydı. Aynı zamanda, o zamana kadar Sovyet ordusu, ciddi silahlarla tankları tercih etti. Bu nedenle, projesinde, tasarımcı isteklerini dikkate aldı, yeni tankın aynı anda dört farklı kalibreli silahla donatılması planlandı. Tankın kıçında, içine 76,2-mm top takılmış bir taret vardı (yatay kılavuz açıları - 220 derece). Gövdenin ortasında gözlem için kubbeli bir komutan kulesi vardı, bu kule dairesel bombalama yapabilirdi (360 derecesinde), aynı anda iki 45 mm 20K topunun takılması planlandı. Düşmanın alçaktan uçan uçaklarına karşı savaşmak için, tanka birkaç makineli tüfek yerleştirildi. Arabanın önüne, gövdenin ön gövdesine, bir 107 mm 1910 / 1930 örnek tabancası yerleştirildi (yatay kılavuz açıları - 20 derece).
Tank gövdesi, zırh plakalarından mm 20 ile mm 80 arasında bir kalınlığa sahip olarak monte edildi. Komutanın kulesi 360 derece dönebilir ve gidiş-dönüş rezervasyonu olabilirdi - 80 mm. Bir tank olarak tankın yaratıcısının planları, 1500 HP'yi geliştiren güçlü bir benzinli motor olarak kabul edildi. Böyle bir motorla, teknik hesaplamalara göre, 80 tondan daha ağır olan bir tankın, bir otoyolda 30 km / s hıza kadar hızlanması beklenmektedir. Böyle bir hız Sovyet ordusuna oldukça uygun.
Sonuç olarak, Sirken tankının tasarımı komisyon tarafından çeşitli nedenlerle ayrıntılı olarak incelenmiş ve reddedilmiştir. Bunların arasında, çizimlerde ve tasarımda yapılan kusurlar ve yanlış hesaplamalar yapılmıştır. Sonuç olarak, proje taslak aşamasının ötesine geçmedi, bu savaş aracı metal olarak serbest bırakılmadı. Ayrıca, devlet komisyonu, yaprak yaylarındaki süspansiyon için endişe duyuyordu; bu, 85 ton ağırlığındaki bir savaş aracına kesinlikle uygun değildi. Suboptimal silahların yerleştirilmesiydi. Ancak en önemli sorunlardan biri, o yıllarda Sovyet endüstrisi için erişilemez olan motordu, ancak dünyada hiç kimse böyle bir motora sahip olmaktan gurur duymuyordu. Bazı ülkeler, yalnızca İkinci Dünya Savaşı sırasında gelişimlerine geçti.
Sirken tankının taktik ve teknik özellikleri:
Savaş ağırlığı - 85 tona kadar.
Rezervasyonlar: kabuğun önü, taretin önü ve taretin yanları - 80 mm, gövdenin yanları ve kıç - 60 mm, gövdenin altı ve çatısı - 20 mm.
Silahlanma: 107 / 1910 model 30-mm tabanca, 76,2 / 1914 model 15-tabanca, 2х45-mm 20K tabanca.
Motor gücü - 1500 HP
Maksimum hız (otoyol) - 30 km / s.
Mürettebat - 10 kişiye.
Bilgi kaynakları:
http://warspot.ru/3393-tank-sirkena-iskra-blagorodnogo-bezumiya
http://www.aviarmor.net/tww2/tanks/ussr/sirken.htm
http://ww2history.ru/tank_sirkena.html
Açık kaynaklı materyaller