Önce bir güneş çizdim. Sonra bir dağ ve üzerinde karlar. Çünkü mutluluğun mevsimi bahardı. Güneş bahara işaret edecekti, henüz erimemiş karlar da baharın başında olduğumuza. Sonra tahta bir ev yaptım. Pencerlerine basma perdeler. Çatı katına yuvarlak bir pencere. Ve ileriye kavak ağaçları.
H. resmi alıp uzun uzun baktı. Evin arka tarafında ne olduğunu sordu. Bir meyve bahçesi olduğunu söyledim. Onun göremediği bir de köpek vardı tabi. Uzun tüylü, oyuncu bir köpek. Kediler de vardı. "Onları neden çizmedin?" dedi. "Çünkü kedi ve köpek çizmeyi bilmiyorum" dedim. "Ama oradalar." Havuz olup olmadığını sordu. "Elbette var" dedim. "O zaman havuz başında mangal partisi yapabiliriz" dedi. "Tabi" dedim. O da evin önüne bir araba çizdi. "İşte geldik, mangalı hazırla" dedi.
Öğle arası Z. ile betonların her yanı kapladığını ve herkesin bunlardan boğulduğunu konuşmuştuk. Z. ailesinin büyük bir arazi aldığını, o arazinin kocaman bir ormana baktığını, haftasonu kuyu açmakla uğraştıklarını anlattı. Büyülenmiş gibi dinledim. Z. oraya yaptıracakları evi uzun uzun anlattı gözleri uzaklara dalarak. Gidip orada yaşadığını ve dış dünyayı tamamıyla unutmak istediğini söyledi. Haftasonu orada çalışırken bedeninin çok yorulduğunu ama bunu hiç umursamadığını asıl bizi yoranın zihin yorgunluğunu olduğunu söyledi bir de.
Sonra masamıza bir kadın geldi. 30 yıldır sigara içiyormuş ve şimdi bırakmaya karar vermiş. Doktorla konuşmuş çünkü ilaç yardımı olmadan bırakamayacağına inanıyormuş. Doktor ciğerlerine bakmış ve şaşkınlıkla ciğerlerinin nasıl bu kadar temiz olabildiğini anlayamadığını söylemiş. Kadın "ama" dedi "ben biliyorum sebebini. Ben çok fazla yeşil sebze yerim. Bir de yoğurt ve süt ürünleri." Ben de ona anneannemin 29 yıl boyunca filtresiz sigara içtiğini, 15 yıl önce sigarayı bıraktığını ve şu an 98 yaşında olduğunu anlattım. Güldü. "Ben de 98'e kadar yaşar mıyım dersin?" dedi.
Aslında anneannemin sigaradan etkilenmemesinin sebepleri basitti. O hayatı boyunca toprakta çalışmış kendi ineğinin sütünü içmiş, kendi yetiştirdiği sebze ve meyveleri yemiş, yoğurdunu, peynirini kendi yapmış, kendi arılarının balını yemiş, tavukları ona bol bol yumurta vermişti. Çok uzun bir süre ne hormonlu birşey girmişti midesine ne de içinde kimyasal olan birşey. Bedenini çok çalıştırmasının, çıplak ayakla toprağa basmasının da zihinsel olarak dinlenmesinde önemli bir etkisi olduğunu sanıyorum. Zaten o kadar yorulup da birşeylere kafa patlatma imkanı hiç yoktu.
Şimdi düşünüyorum da hepimizin mutluluk resmi aynı galiba. Yeniden doğaya dönmek, o çok bağlı olduğumuz teknolojiden uzaklaşmak, kargaşadan kaçmak, gökyüzüne ağaçlara bakmak, gün boyu bahçede bağda çalışarak, tavuklarla, ineklerle, ördeklerle, arılarla uğraşarak bedeni yormak ve gece yastığa başımızı koyduğumuz anda uyumak.
Fotoğraf: Wikipedia
Fotoğraf: Wikipedia