Ekber Şah, Barbür Devletini yeniden dirilten kral olarak bilinir. Kendisi oldukça sorunlu bir dönemde kral olmuş ve bu nedenle de krallığı döneminde politik manevraları ile zamanın gereklerini yerine getirmiştir. 1632’de Oğlu Cihangir’in döneminde eşinin talihsiz ölümü üzerine başlanan “Taç Mahal” Dünyanın nispeten yakın dönemde yapılan 7 harikasından biridir. İnşası 1652’de son bulur.
Ekber Şah Hayatı
Ekber Şah, 15 Ekim 1542’de Sind’deki Umerkot kalesinde Ebu’l-Fath Celaleddin Muhammed olarak doğdu. Babası Humayun, Babür hanedanının ikinci imparatoru Kanauj savaşındaki yenilgisinden sonra sürgün edildi. O zaman hamile olan karısı Hamida Banu Begum’a Hindu hükümdar Rana Prasad tarafından sığındı.
Humayun sürgündeyken ve sürekli olarak hareket etmek zorunda kaldığında, Akbar, baba amcaları Kamran Mirza ve Aksari Mirza’nın evine getirildi. Büyüyerek çeşitli silahlar kullanarak nasıl avlanacağını ve savaşacağını öğrendi ve Hindistan’ın en büyük imparatoru olacak büyük bir savaşçı olacaktı. Çocukluğu boyunca okumayı ve yazmayı asla öğrenmedi, fakat bu bilgi için susuzluğunu azaltmadı.
Tahta Geçiş
Humayun, 1555’te yeniden iktidarı ele geçirmeyi başardı, ancak öldürülmeden sadece birkaç ay hüküm sürdü ve Akbar’ı 14 yaşındayken tahta geçti. Miras kalan Krallığında göreceli istikrar sağladı. En önemlisi, Khan Kuzey Hindistan’ın kontrolünü Afganlar’dan aldı. İkinci Panipat Muharebesi’nde Hindu kralı Hemu’ya karşı orduyu başarılı bir şekilde yönetti. Bu sadık hizmete rağmen, 1560 yılının Mart ayında Ekber Şah geldiğinde, Bairam Han’ı görevden aldı ve hükümetin kontrolünü ele geçirdi.
İmparatorluğunu Genişletirken
Ekber Şah kurnaz bir generaldi ve askeri genişlemesini hükümdarlığı boyunca sürdürdü. Öldüğü zaman, imparatorluğu kuzeyde Afganistan’a, batıda Sindh, doğuda Bengal’e ve güneydeki Godavari Nehri’ne uzanıyordu. Barabar’ın imparatorluğunu yaratmadaki başarısı, onun kazanma yeteneğinin bir sonucuydu.
Kendisi mağlup edilen Rajput yöneticileriyle ittifak etti ve yüksek bir vergi talep etmekten ve onları denetimsiz bölgelerini yönetmekten vazgeçer. Onları yönetimine entegre eden bir merkezi hükümet sistemi yarattı. Ekber, etnik köken ya da dini pratikten bağımsız olarak yetenek, sadakat ve akılı ödüllendirmesiyle biliniyordu.
Askeri uzlaşmanın ötesinde, Rajput halkına bir işbirliği ve hoşgörü ruhu içinde karar vererek başvurdu. Hindistan’ın çoğunluk Hindu nüfusunu İslam’a dönüştürmeye zorlamadı.
Yönetim
1574’te Ekber Şah, vergi sistemini gözden geçirdi ve gelir tahsilatını askeri yönetimden ayırdı. Her bir subay veya vali, bölgedeki düzeni korumakla sorumluydu, ayrı bir vergi tahsildarı emlak vergileri topladı ve onları sermayeye gönderdi. Bu, her bölgedeki çek ve dengeleri yarattı, çünkü parası olan bireylerin birlikleri yoktu ve hepsi merkezi hükümete bağımlıydı. Daha sonra merkezi hükümet, rütbeye göre hem askeri hem de sivil personele sabit ücretler verdi.
Din
Düzenli olarak diğer inançların şenliklerine katıldı ve 1575’te Ekber’in Farsça tarzında tasarladığı duvarlı bir şehir olan Fatehpur Sikri’de Hindu da dahil olmak üzere diğer dinlerden akademisyenlere ev sahipliği yaptığı bir tapınak (ibadat-khana) inşa etti. Zerdüştler, Hıristiyanlar, yogiler ve diğer mezheplerin Müslümanları. Cizvitlerin Agra’da bir kilise inşa etmesine izin verdi ve Hindu geleneğine saygıdan büyükbaş hayvan kesimi cesaretini kırdı. Bununla birlikte, herkes bu klişeleri çok kültürlülüğe dönüştürmedi, ve çoğu ona heretik diye seslendi.
Sanat
Babası, Humayun ve büyükbabası Babur’un aksine, Ekber bir şair veya diarist değildi ve birçoğu onun okuma yazma bilmediğini söylüyor. Bununla birlikte, sanat, kültür ve entelektüel söylemi takdir etti ve imparatorluk boyunca onları yetiştirdi.
Üç ciltlik kitabı “Akbarnama” da Ekber’in saltanatının biyografisidir.
Ölüm ve Başarı
Ekber, 1605’te öldü. Bazı kaynaklar, Ekber’in oğlu Jahangir’e kadar uzanan olası bir zehirlenmeyi söylerken, Ekber, dizanteri ile ölümcül bir hastalığa yakalandığını söylüyor.