Rab insanları sever, herkese baba şefkatiyle yaklaşır. Hristiyan ilahiyatında Tanrı'nın kusursuz babalık kavramı, uzaklık yerine yakınlığı, resmi ilişki yerine sıcaklığı ve sevgiyi anlatır. Anlaşılmakta zorluk çekilen Tanrı'nın 'babalık' kavramı, güven konusunda insanın ihtiyaç duyduğu derin bir boşluğu doldurmaktadır.
Kutsal Kitap Rab'bin babalık sevgisini tüm insanlara sunduğunu yazar. Göksel Baba "Kendisini [İsa Mesih'i] kabul edip adına iman edenlerin hepsine Tanrı'nın çocukları olma hakkını verir (İncil, Yu. 1:12)." Vergi görevlileriyle fahişelerin damgalandığı tarihsel koşullarda, İsa Mesih onlarla birlikte bulunma yürekliliğini göstererek her türlü ayrımcılığı ret etti. Herkes gibi toplum tarafından damgalanmış insanları Tanrı'yla barışmaya, bunun sonucunda pak yaşam sürmeye davet ederek onlara sevgisini gösterdi.
İncil'de uysal görünen, ama Tanrı'nın isteklerini yerine getirmeyen oğulla, asi görünen, ama Tanrı'nın isteklerini yerine getiren öteki oğullun karşılaştırıldığı benzetmede İsa Mesih, kuru sofu din adamlarına vergi görevlileriyle fahişelerin Tanrı'nın Egemenliği'ne onlardan önce girdiğini söyledi! Bunun nedeni kendini günahkâr olarak görmeyen dindarların İsa Mesih'in sunduğu kurtuluşu kabul etmemesi; ama toplum tarafından damgalanmış vergi görevlileriyle fahişelerin tövbe ederek yaratılıştaki konuma dönüş sürecini başlatmalarıydı (İncil, Mat. 21:28-32).
Rab yarattığı hiç kimseyi yok saymıyor; sevgi üzerine kurulan egemenliğine girmeleri için günahkârların çağrısına kulak vermesini bekliyor. Rab kendisini yadsıyan insanlara tıpkı annesini-babasını dinlemeyip yaşamını mahveden çocuğa baktığı gibi bakmakta, yaratılıştan beri çocuklarının (insanın) özgür iradelerini kullanarak yaptığı kötülüklerden derin üzüntü duymakta, onlara kurtuluşları için elini uzatmaktadır:
"Beni sormayanlara göründüm,
Aramayanlar beni buldu.
Adımla anılmayan bir ulusa,
'Buradayım, buradayım' dedim.
Kötü yolda yürüyen,
Kendi tasarılarının ardınca giden
Asi bir halka
Bütün gün ellerimi uzatıp durdum."
(Tevrat, Yeş. 65:1-2)
Bu ayetlerde bütün çıplaklığıyla yatan gerçek, Tanrı'nın insanların kendisine dönmesini beklediğidir.
Sevgi birbirini kabul eden ilişki ortamında var olabildiğine göre Tanrı'nın karşılıksız sunduğu sevgiyi kabul etmekle O'nunla derin bir ilişki başlayabilir. Sonuçta İsa Mesih'i kişisel kurtarıcısı, yaşamının Rab'bi olarak kabul eden tüm günahkârlara Tanrı'nın Egemenliği açıktır.