Tozlar yerine oturduktan sonra önce bir denge gerekir insana. Yeniye ve güzel olana doğru ilerlemeyi de bilmek gerekir…
Sabahattin Ali, Sırça Köşk kitabında, işkenceden geçmiş bir kadın ile bir erkeğin hikayesini anlatır Kurtla Kuzu öyküsünde; aynı travmalardan geçmiş, her ikisi de işkenceyi ruhlarında farklı bir şekilde deneyimlemiş;kendilerinin en korunmasız ve en derin yönlerini görmüşler ve ertesi gün yan yana yürümektedirler evlerine doğru.
“Bir müddet sustu. Yan gözle genç kıza bakıyordu. Atkısını tekrar başına örtmeyi unutan kızın sarı kıvırcık saçları ıslak ıslak parlıyordu. Rifat, sözlerini dönüp dolaştırdığı halde bir türlü bağlayamıyor, nereye varmak istediğini, kendisi de bilemiyordu. Bazı tatsız düşünceler kafasına hücum edince, onları uzaklaştırmak için başka şeyler söylemeye çalışmıştı….
(…)
Kız: “bizim eve geldik, siz daha gideceksiniz galiba!” dedi.
Rıfat önünde bulundukları kapıyı gösterdi:
“Burası mı?”
“Hayır, şu sokağın içinde. fakat siz zahmet etmeyin!”
Elini uzatarak ilave etti:
“İkimizin de yalnız kalmaya ihtiyacımız var.”