Eski KHK döneminde 7. ve 42. maddelerin son fıkralarının yanlış yorumu ve Yargıtay’ın kararları sonucu yanlış bir uygulama ortaya çıkmış ve 2004’teki değişikliğe kadar, aynı ya da benzer markaların aynı anda var olabileceği kabul edilmiştir.
556 sayılı KHK’nin 7. maddesinin son fıkrasında “Bir marka tescil tarihinden önce kullanılmış ve tescile konu mallar veya hizmetlerle ilgili olarak bu kullanım sonucu ayırt edici bir nitelik kazanmış ise (b), (c), (d) bentlerine göre tescili reddedilemez.” denilmek suretiyle markaların aynı veya benzer olmasının tescil engeli olması ortadan kaldırılmıştır. Buna göre bir marka tescil tarihinden önce kullanılmış ve tescile konu mal veya hizmetlerle ilgili olarak bu kullanım sonucu ayırt edici bir nitelik kazanmış ise tescili reddedilemez. Bu hüküm marka tescilindeki mutlak ret nedenlerinin istisnasını oluşturur.
2004 yılında yapılan değişiklik ile 7. maddenin son fıkrasında b bendine yapılan atıf a bendine yapılarak karıştırma ihtimaline yol açan markaların ayırt edicilik kazanma savunması bertaraf edilmişti.
Mülga KHK’nin ayırt ediciliği bulunmayan markalar için öngörülmüş olan kullanım yoluyla ayırt edicilik kazanımı SMK yönünden ayırt ediciliği bulunmaya tanımlayıcı işaretler veya ticaret alanında herkesçe kullanılan, cins, tür, nitelik bildiren işaretler, sözcük ve şekiller için düzenlenmiştir. Bu işaretler ilk kullanımda ayırt edici olmasalar dahi yoğun kullanım, tanıtım, reklam sonucunda marka ile özdeşleşir bir firmanın mal veya hizmetini gösterir hale gelirse bunların bunların tescili mümkün olacaktır.