O Ejder, kanser, ölümcül bir çocuğa sahip bir ailenin kalp kırıcı video oyunu
kanser. Nasıl açıklanır? Eğer yetişkinler, yakın bir akrabasının, kanser olan lanet hastalıktan muzdarip olduğunu kabul etmekte zorlanırsa, Çocukları nasıl anlarsınız? Acı çeken birinin küçük kardeşi olup olmadığını anlamalarını nasıl sağlarız? Bu çok acı verici durumu açıklamak için bir aile bir hikayeye başvurdu: Evdeki küçük bir ejderhayla savaşıyordu.
Küçük Joel, Ocak 2016'da yedi yaşına girecekti. ama ejderi savaşı kazandı: kanserden kurtuldu. şimdiBabası ve küçük stüdyosunun çalışmaları sayesinde sonsuza dek kendi video oyununda yaşıyor: 'That Dragon, Cancer', oyuncunun kendisini Ryan ve Amy Green, Joel'in ailesi ve ayakkabılarıyla koyduğu ve onlarla yaşadığı Ailenin küçük kanserle nasıl yüzleşeceği.
Ejderhaya karşı mücadele
Video oyunu başlığı geliyor Joel'in babasının kardeşlere, çocuğa ne olduğunu açıklamak için kullandığı metafor: Joel'in hastalığı, Ryan ve Amy'yi çocuklarına Joel'in savaşmakta olduğu bir ejderha örneğini kullandıkları ölümün ne olduğunu açıklamaya zorladı.
Aslında, bu metafor, video oyununun pasajlarından biridir: küçük Joel'i zırh giymiş ve büyük bir ejderhaya karşı savaşmaya çalışıyorSavaşabildiği kanser kadar büyük. Doktorlar, hastalığı yalnızca on iki aylıkken teşhis etti. Her zaman yakın ölüme karşı uyarıcı olan doktorların bütün karamsar teşhislerine karşı, bu çocuk dört yıl boyunca mücadele etti ve hayatta kaldı, ameliyatı ve sayısız radyoterapi ve kemoterapi seansını yendi. Ancak yeterli değildi.
Bir ailenin hayatında
Oyun doğrusal bir yapı izler ancak en dikkat çeken şey, oyuncunun çözmek için silah, düşman veya bulmaca görmeyeceğidir. The Guardian'da olduğu gibi muhtemelen hiçbir zaman benzer bir şey oynamamışsınız. Ayrıca, kendi özelliğine sahiptir: kullanılarak yapılır. Ryan ve Amy'nin yüzlerini bulanıklaştıran çokgenler Her oyuncunun derisini giymesine izin vermek için. Her ne kadar küçük Joel'in de tanınabilir bir özelliği yok. çığlıkları ve kahkahaları oyun boyunca mevcut.
Oyunun programcılarından biri olan Josh Larsson, röportajda Kotaku'ya oyunu nasıl yarattıklarını ve fikrin nasıl değiştiğini, özellikle de çocuk öldüğünde anlatıyor. "Oyuncuları elimizden alıp onlara anlatmak istedik: 'Yaşadıklarımıza bakın ve hala buradayız'"diyor, çocuğun ölümünden sonra bunu açıklarken, "Bu fikir çok ikna edici değildi“Bu nedenle oyunun hedefi değişti:“ Joel ile yaşamanın nasıl olduğunu göstermek istedik. ”
Video oyununda zor deneyimler
Video oyununun en sert sahnelerinden biri olan Amy stars: "Bu bir trajedi." Joel'in hastalığının bir son aşamaya girdiğini ve bu nedenle hiçbir şey yapamadıklarını bilmek onların tepkisidir. çocuğun maruz kaldığı acıyı ve rahatsızlığı hafifletmek.
Tüm anların geçmesi zor değildir. at uzun ve acı dolu yolculukHastanede, diğer Joel'in günlük hayatına da katılır, tıpkı gölette bulunduğu ve bir ördeğe ekmek parçaları attığı gibi. Kullanıcı, parktaki çocukla aynı baba gibi oynayabilir: sallayabilir, sürgüyü aşağıya doğru itebilir ve benzeri işlemleri yapabilirsiniz.
Oyunda sadece 100 dakika süren ezici bir sahne varsa, bu gerçek bir olaya dayanıyor: Bir gece oğlan susuz kalıyordu, ama hastalığı yüzünden içemedi. Oyuncu, tıpkı baba gibi acı çeker, oğlu ağlarken ne yapacağını bilemeyen acı çeker. "Joel ile yaşadığım en karanlık gecelerden biriydi, onun babasıydın ama durum üzerinde hiçbir kontrolünün veya gücünün olmadığı bir yerde değilsin ve sadece umutsuzluğun var", ebeveyni Forbes dergisine hatırlıyor.
Umut için bir şarkı
Joel gitti, ama asla tamamen ayrılmayacak. Bu yüzden video oyunu sayesinde olacak, ama özellikle de daima ailesi ve ailesiyle birlikte olacağı için. Tam da bu sebepten ötürü, video oyununun lansmanına denk gelen çocuğun annesi, Aralık 2015'te herkesten doğum günü için krep yemelerini istedi. “Dünyanın her yerinden insanları krep yerken görmek, hala onu özleyen ailesi için harika bir hediye olacak.” O ve onun şuruplu yüzü, “krepleri yiyeceğiz.” Joel bundan hoşlanırdı. ”
Angela R. Bonachera