Yirmi Yıl Nefret: Neden 'La Haine' Her Zamankinden Daha Zamanlı
Yirmi yıl önce bugün 9 Şubat'ta Mathieu Kassovitz’in “La Haine” seçkin tiyatrolarda açıldı ve Amerika'daki tiyatrosuna başladı. Film bu noktada uluslararası bir sansasyon yarattı, 1995 Cannes Film Festivali'nde şok dalgaları göndererek uzun süre ayakta alkışlandı ve En İyi Yönetmen ödülü aldı, ancak hiçbir şey filmin politik ve sosyal gücü için yerli izleyicileri hazırlayamadı. visseral bir yıkım topu gibi.
DEVAMINI OKU: İzle: Vincent Cassel, Özel 'Partizan' Klipsinde Sevimli Çocuk Suikastçılarına Kült Baba OynatıyorHubert Koundé, Saïd Taghmaoui ve Vincent Cassel'in (çıkış performansında) oynadığı “La Haine”, yoksul, çok etnili Fransız projelerinde yaşayan üç genç yetişkinin hayatında art arda 19 saatten fazla bir süredir. Normalde büyük ekranda gördüğümüz altın Sevgi Şehrinden çok uzak olan “La Haine”, bu genç erkeklerin hayatta kalmak ve ailelerini desteklemek için koşarken takip ettikleri, sade siyah-beyaz sinematografi yoluyla ortamının kentsel gerçekçiliğini yakalar. polis ve Fransız saflarından kaynaklanan ırksal ve toplumsal gerginliğin artması arasında.
Filmin ABD'deki çıkışından bu yana geçen 20 yıl içinde, “La Haine” tüm zamanların en can sıkıcı yabancı filmlerinden biri olmaya devam etti. Yıldönümünü kutlayan Indiewire, filmin yirmi yıl sonra nasıl alakalı olmaya devam ettiğini yansıtıyor.
Bugün hakkında geçmiş hakkında olduğu kadar çok şey söylüyor.
Toplumsal huzursuzluk hikayesi olan “La Haine”, geleceği öngörürken geçmişi yansıtan çifte vizyonu olduğunu kanıtlıyor. Polis vahşeti kurbanları olan Makome M ’; Bowole ve Malik Oussekine'nin hikayeleri, Kassovitz'e senaryoyu yazmaya ve Fransız polis gücü ile bandajın gençliği arasındaki çatışmaya odaklanma konusunda ilham verdi. Banlieue, Fransız şehirlerini çevreleyen ve ABD'nin “konut projeleri” olarak kabul ettiği banliyö bölgelerini ifade ediyor. Film, banleieu’nun haklarından mahrum edilmiş gençlerin yabancılaşması ve hapsedilmesiyle karşı karşıya.
Spike Lee’nin “Do the Do Thing” te yükselen sıcaklık metaforuna benzer şekilde, “La Haine” deki karakterler sadece sınırlarına kadar zorlanana kadar çok fazla ısıya dayanabilirler. Şiddete başvururken, kentsel ayaklanmalar protestolar kadar hayatta kalma tarafından yönlendiriliyor. Film, dönemiyle veya sosyal ve politik durumuyla öznel değil, bağlamında evrenseldir. Amerika'daki polis vahşeti olayları etrafında dönen son protestolar göz önüne alındığında, film şimdi her zamankinden daha alakalı. Öncül zamansız ve sınırsızdır, çünkü umutsuzca duyulmaları gerektiğinde susturulmuş olanlara bir ses verir.
Medyanın gücünü sergiler.
“La Haine” medyanın gücünün ne kadar geniş olabileceğini gösteriyor. Filmde haber medyası önyargılı, gençliği tehditkar olarak tasvir ederken, damgalamalarını gerçekleştiremediğinde, gençlerin meşru temsil eksikliğinin fırsatlara erişimini daha da engellediği olumsuz geri bildirim döngüsüne katkıda bulunuyor. Bir olayda, haber muhabirleri Hubert, Vinz ve Said'i önceki gece yaşanan ayaklanmalar hakkında sorgulamaya çalışıyorlar. Kassovitz, çocuklar TV ekranlarından yapılmış bir duvarı gözlemlediğinde ve bunları kutulu medya oranında yakaladığında ekranını bir ekran içinde çerçeveler. Haber yayını duyurusu, arkadaşlarının ölümünü teyit ederek, Bosna'dan savaş görüntüleri montajını kesintiye uğrattı. Bu tür vahşi içeriğe günlük maruziyet, gözlerindeki şiddeti normalleştirir ve meşrulaştırır. Sonuç olarak, şiddeti toplumsal değişimin katalizörü olarak kullanarak, mantıksız davranırlar. İronik olarak, filmin kendisi, Fransa'daki serbest bırakılmasından sadece birkaç gün sonra Noisy-la-Grand isyanlarını ateşlediğinden medyanın gücünün bir örneğiydi.
Zamansızlığını bağlamsallaştırmak için arşiv görüntülerini kullanır.
Film, kentsel ayaklanmaların özgün arşiv görüntüleri ile başlıyor. Belgesel bir makara ile bir anlatı filmi açmak, gerçekçilik duygusu yaymanın ve tarihi ve politik bir zemin oluşturmanın akıllıca bir yoludur. “Argo” ve “Süt” gibi son isabetler benzer bir strateji kullanmıştır. Filmden, film dünya gezegeninin uydu görüntüsüne doğru ilerleyen bir Molotof kokteyli kesiyor. Modayı düşen bir toplumun öyküsüne uygun hale getirirken, ekran arşiv görüntülerine geri dönmeden önce patlamadan tutuşuyor. Bob Marley’nin “Burnin’e ve Lootin” e ayarlanan kliplerde isyanlar ve polis, sanki iki ordu savaşa hazırlanıyor gibi hazırlanıyor. Arşiv görüntülerinin kullanımı değerli bir tekniktir, çünkü hemen tonu belirler ve kurgusal hikayeyi sosyal gerçeklerle bağlamsallaştırır.
Kassovitz metinlerarası ve yenilikçi çekimlerle film yapımcısı olarak teknik adımlar attı.
Kassovitz, “La Haine” deki etkileyici kamera çalışmasıyla teknenin ustası olduğunu kanıtlıyor. Teknik noktaları çok dikkat gerektiriyor ya da bir sihir numarası gibi kandırılabiliyor. Hava dizisi gibi yenilikçi teknikleri övgüye değer. Pikaptaki DJ'den, kamera pencereden uzak ve banleieu etrafında yüzer. Yenilikçi drone benzeri bir cihaz kullanan Kassovitz, banliyölerin kuşbakışı görünümü ile izleyiciye yeni bir bakış açısı kazandırıyor. Diğer ünlü filmlerin belirli çekimlerine referanslar yoluyla metinler arası ekler. Ayna çekiminde Vinz (Cassel) elini silah şeklinde şekillendirir ve yansımasını işaret eder ve toplumun gölgelerinin diğer bir sakinini Travis Bickle (Robert De Niro) “Taksi Şoförü” nden taklit eder.
Kamera Vinz'in arkasından başlar, ona doğru hareket eder ve sonra lavaboya tükürürken onun üzerine gider. Kesmek zorunda kalmadan POV çekimine dönüşür, ancak Kassovitz bunu kamerayı yanlışlıkla aynada yakalamadan nasıl yapar? İster inanın ister inanmayın, Kassovitz bir ayna kullanmaz. Aynanın yanılsamasını yaratmak için iki aktör, sırtı dönmüş bir gövdesi ve diğer tarafında Cassel ile açık bir çerçeve kullanır ve bir devam hareketinde çekimi yakalamasına izin verir. Çocukların Paris'in merkezine ilk geldiği bir başka çekimde Kassovitz, Hitchcock’un “Vertigo” filminden bir atış yaparak aynı hızda uzaklaşırken kamerayı bir bebek arabası üzerinde ileriye taşıyor. Dolly zoom, üçlünün garip yeni ortamında fiziksel rahatsızlığını yansıtmak için gerçek vertigo gibi yönünü şaşırtan bir his yaratır.
Fransız kimliği kavramını aşıyor.
Film alışılmadık bir yaşlanma hikayesi, ancak Said, Vinz ve Hubert'in dostluğunun eski Fransız imajının saflığına meydan okuyan kültürel bir eritme potası olduğu için modern Fransız kimliğinin bir keşfi. Çok etnik gruptan oluşan dinamik, o zaman Fransa'nın gerçekliğini yansıtır, eski Fransa'nın ulusal renklerini, bleu-blanc-rouge (mavi-beyaz-kırmızı), yeni Fransa'nın renkleri, siyah-blanc-bleur ( “siyah-beyaz-Arap”). Kassovitz ironik bir şekilde Fransa’nın sosyal dayanışma tanımının arkasındaki kusurlu mantığı ortaya koyuyor. Irkta değil, toplumda onları “diğerleri” olarak gören ve kötü muamelelerini yönlendiren kültürdeki farklılıklardır. Sömürgecilikten sonra, banleieu göçmen akını telafi etmek için politik bir konut çözümü oldu. Her çocuk farklı bir yeri ve kültürü temsil eder: Hubert'in Karayip kökleri vardır, Said beur, Kuzey Afrika kökenli büyükanne ve büyükbabaları olan Fransızlar için konuşma dili ve Vinz Yahudi Doğu Avrupalıları açıklamaktadır. Filmin çifte vizyonuna benzer şekilde, farklı etnik kimliklerinin tarihsel bağlamı, şimdiki zaman ile geçmiş arasındaki çizgiyi bulanıklaştırıyor ve vatandaşlara mı yoksa sömürge öznelerine mi davranıldığını sorguluyor.
Film coğrafi / topografik konumun önemini ortaya koyuyor.
Hem biçim hem de içerik olarak Kassovitz, karakterler ve çevresi arasındaki mekânsal ilişkileri vurgular. Yer ve hareketliliğin yoksul grupların belirli kentsel koridorlara hapsedilmesini araştırması ve “Boyz n the Hood” ve “Menace II Derneği” gibi Amerikan filmlerini hatırlaması durumunda kullanması. “Boyz” bir dur işaretinin tam kare resmiyle açılır, oysa “Menace” de zamanında bir sokak lambası kırmızıya döner. Sadece gerçek anlamda ulaşım eksikliğini değil, aynı zamanda hapsetmeye ve sosyal hareketsizliğe götüren dayatma sınırlarını araştırıyorlar.
“La Haine” de karakterler gitmek istedikleri yere ulaşır, ancak parkurların diğer tarafında çim daha yeşil değildir. Filmin yarısı banliyölerde, diğer yarısı Paris'in kozmopolit merkezinde yer alıyor. Sadece bir tren yolculuğu olmasına rağmen, bir yerden diğerine gitmek başka bir evrene girmek gibidir. Kassovitz, karakterlerin çevre ile olan ilişkisini görsel olarak kapsar. Gün boyunca gerçekleşen banlieue sahnelerinde Kassovitz, insanlar ve çevre arasında rahatlık ve yakınlık hissi yaymak için kısa lensler ve uzun süreler kullanır. Aksine, Paris sahneleri üçlüyü sudan çıkmış balık olarak tasvir eder. Gecenin karanlığı, yönetmenin uzun lensleri kullanmasından ve erkekleri manzaradan çıkaran sıkıntılı bir estetik yaratmak için kısa sürelerden oluşur.
Pop kültürünün genç anarşide köklerini nasıl bulduğunu tasvir ediyor.Hava dizisinde DJ'in çaldığı şarkı NTM’nin & nld la; Nique la police ”; ve Edith Piaf’ın “Je ne pişman oldu”, işçi sınıfı insanları nesiller arasındaki devasa boşluğu vurguladı. Kamera, Amerikan hip-hop hareketini yansıtan müzikal ses dalgaları gibi havada dolaşıyor. Gökyüzündeki bir bulutun hareketiyle kamera, dünyaya yayıldığı ve şarkı sözlerinde yüceltilen gangster yaşam tarzını popülerleştirdiği için pop kültür hareketini taklit ediyor. “Taksi Şoförü” referansına uygun olarak Vinz, bir arabanın sıcak kablolamasını haklı çıkarmak için MacGyver'a başvuruyor. Vinz, tehlikeli yorumun bir yan ürünüdür. Film yıldızlarını sadece tavırla taklit etmekle kalmaz, aynı zamanda yıkım eylemlerini çağırarak da yapar. Kıyafetler, müzik, unutulmaz break dance sahnesi ve hatta dil, genç pop kültürünün canlandırılmasına katkıda bulunuyor. Canlı dil, hecelerin ters çevrildiği ('ci-té' yerine 'té-ci') 1970'lerin siyah argo'nun canlandırılmış bir biçimi olan 'verlan' olarak bilinir. Film, sadece bandajın gençliğini yabancılaştıran kurumların bir eleştirisi değil, aynı zamanda gençliği şiddetli bir silah kültürüne bir çözüm olarak güvenmesini etkileyen pop kültürünün bir eleştirisidir.
Gerçeküstücülük unsurları esastır.“La Haine” diyalektiktir ve filmin anlamını ve etkisini artırmak için gerçeküstücülük ve gerçekçiliğin karşıt stillerini birleştirir. Öncül kolayca yazılmadığından, Kassovitz zıt tematik unsurları birleştiriyor çünkü tek tek yaptıklarından daha fazla bir paket olarak söylüyorlar. Gerçekçilik, filmin arka planını verirken, gerçeküstücülük ve karanlık komedinin anları canlı ritim ve eğlence değerini üretir. Gerçeküstücülük, barizliği nedeniyle kendiliğinden dönüşlüdür, ancak görülmesi çok zor olan gerçeklik hakkında bir gerçeği ortaya çıkarmaya inanmak için filmin lehine oynar.
Örneğin, yerlerinden çıkmış olsalar da, binaların kenarlarında boyanmış iki ünlü şair Rimbaud ve Baudelaire'nin dev yüzleri kültürel gözetim fikrinin inşa edilmesine yardımcı oluyor. Vinz gibi bir ineği rastgele gören gerçeküstü anlar, hayalperestlik statüsünü vurgular. Bir polisi öldürmek konusunda hayal kuruyor, ancak son, ironik bir şekilde bir rüyada değil, sürekli bir kabusta yaşadığını kanıtlıyor.
Atış bandajın etrafında duyulur.Spike Lee gibi film yapımcılarının ruhuna göre Kassovitz, izleyicilere cevap vermemek için değil, daha fazla soru sormaları için onlara ilham vermek için rahatsız edici senaryolar yaratıyor. Filmin sonunda, saatli bombanın patlaması sizi koltuğunuzdan atlatır. Vinz sonunda gangster fantezisini bıraktı ve silahı Hubert'e teslim ederek sorumlu bir karar verdi. Ancak, polisleri arayan bir grup intikam onları durdurur ve Vinz'i araca sabitler. Memur silahı kafasına doğrultuyor ve yanlışlıkla tetiği çekiyor. Vinz betona düşerken ateşli silah kalabalığı dondurur. Hubert olay yerine koşar ve silahı çıkarır. Bu bir göze çarpıyor; Hubert ve polis, eski moda bir düello gibi silahlarını birbirlerine doğrultuyor. Ekran kararır ve ateşli silah yankılanır.
Film, kimin yaşadığını veya kimin öldüğünü açığa vurmayacak şekilde bu açık nota son veriyor. Kassovitz, kahramanın kim olduğunu veya kötü adamın kim olduğunu tasvir etmez. Toplum tetiği çeker ve herkes kısmen kendini hatalı hisseder. Filmin yüzyıllarca süreceğini garanti eden son bir an.