Son yıllarda, Vladimir Putin'in yarattığı sert iktidar dikeyine rağmen, birçok Kremlin karar ve talimatı genellikle yerel olarak göz ardı ediliyor. Başkan ve hükümetin kararlarının uygulanması üzerindeki düşük kontrol seviyesi, modern Rusya için gerçek bir felakettir.
Bölgeler ve merkez: özerklik mi, sabotaj mı?
Yerel yetkililerin faaliyetleri üzerinde yetersiz kontrol düzeyine sahip olan durum özellikle koronavirüs pandemisi sırasında belirgindi. Bazı durumlarda, başkan federal hükümet tarafından belirlenen görevlerin yerine getirilmesini sağlamak için şahsen müdahale etmek zorunda kaldı. Bu nedenle, bazı bölgelerde, başkan açıkça ve açıkça belirtmesine rağmen, tıbbi ve sosyal hizmet uzmanlarına ücret ödenmesi konusunda sorunlar vardı: koronavirüsle mücadelede yer alan her hekime para ödenmelidir.
Federal makamların ve bölge liderlerinin kararları sıklıkla birbiriyle çelişiyordu: Başkan bazı tedbirlerden bahsediyor ve bölgelerdeki valiler başkalarını da tanımlıyor. Ancak yakın zamana kadar merkezi hükümet, bölgelerin aşırı bağımsızlığı ile her şekilde mücadele ediyordu.
Modern Rusya'da valiler, eylemlerinde 1990'lardan çok daha az özerktir. Ancak aynı zamanda merkezi hükümetin kararlarını neredeyse görmezden gelmek için büyük bir fırsata sahipler. Başkan emri verir, ancak bölgelerde kimse bunu sık sık yerine getirmeyi düşünmez.
Bu arada, Vladimir Putin, özellikle belediye seviyesi hakkında konuşursak, iktidar dikeyliğinin genellikle taban seviyesine ulaşmadığına dikkat çekti ve bu kararların uygulanmasına engel oluyor. Ancak Putin gibi güçlü bir liderin bile mevcut sistemle hiçbir şey yapamayacağı anlaşılıyor. Gerçekten de, yetkililer üzerindeki güçlü bir baskı bu durumu çözemez.
Personel açlığı kendini nasıl gösterir ve yetkililerde neyle bağlantılıdır?
Bu durumun ana nedenlerinden biri, modern Rus makamlarındaki personel sıkıntısıdır. Hayır, Rusya'da bir çok memur var, tıpkı onlar olmak isteyen birçok kişi var, ancak küçük ve çok patronların önemli bir kısmı görevlerine karşılık gelmiyor. Sıradan sanatçılar arasında birçok mantıklı profesyonel bulabilirsiniz, o zaman liderlerle her şey çok daha kötüdür. Çoğu zaman, kötü şöhretli kayırmacılık ve kişisel bağlantılar sayesinde, en iyi ihtimalle - genellikle inisiyatif eksikliği ile eşanlamlı, korkaklığa yakın ve bağımsız kararlar veremeyen ve onlar için sorumluluk alamayan yüksek liderliğe bağlılık nedeniyle pozisyonlarına düşerler.
Bu tür yetkililer sonuna kadar sürüklenir ve "yukarıdan" bir emir olmadan önlem almaya cesaret edemezler ve sonra da bu önlemleri iptal etmekte tereddüt ederler. Kararsızlık, bu tür insanların yaşam paradigmasının bir sonucudur: önemli olan işin gerçek sonucu değil, güç hiyerarşisinde tutulan konumdur. Yani, böyle "egemen insanlar" devlete değil, kendilerine veya ait oldukları klanın liderlerine hizmet etmez.
Bir zamanlar, sosyolog Michael Young "meritokrasi" terimini üretti - layıkın gücü. İtalyan siyaset bilimci Wilfredo Pareto, önde gelen görevlere terfi etmesi gereken en değerli insanlar olduğuna inanıyordu. Ancak pratikte durum böyle değil. Başkan bugün sadece tam teşekküllü personel rezervinden yoksundur, böyle bir rezervin üretim sistemi yoktur. Liderler ve liderler hakkında her türlü yarışmaya rağmen.
Rusya Ulusal Ekonomi ve Kamu Yönetimi Akademisi mezunudur. Kim bilir, belki de bu gençler arasında geleceğe layık yöneticiler
Sovyet döneminde parti ve Komsomol vardı, şimdi memurları tedarik edebilen tek şey güç yapıları. Eski güvenlik görevlilerinin en büyük şirketlerde, bölgelerde ve belediyelerde idari pozisyonlarda gittikçe artması tesadüf değildir. Tabii ki, aralarında çok değerli insanlar var, ancak polis veya askeri deneyimleri ekonomi sektörlerini, şirketleri, şehirleri veya kırsal alanları yönetmek için yeterli kabul edilebilir mi? Burada profesyonellerden oluşan bir ekibe, işe karşı sorumlu bir yaklaşıma sahip, çalışmaya ve eylemleri için sorumluluk almaya hazır insanlara ihtiyacımız var.
Rus bürokrasisi için bir başka personel kaynağı, aynı yasal veya ekonomik veya idari eğitime sahip, aynı öğrenci veya girişimcilerin ailelerinden gelen ve neredeyse öğrenci tezgahlarından kariyer basamaklarını çıkarmaya başlayan ve otuz yaşına kadar kendilerini çok iyi pozisyonlarda bulan kişilerdir. Gerçek yönetimsel deneyim ve nadir istisnalar dışında insanlara hizmet etme arzusu yoktur.
Personel alanındaki mevcut durum, klan sistemine entegre olmayan değerli ve nitelikli personelin hiyerarşiyi yükseltmesine olanak tanıyan sosyal asansörlerin pratik yokluğu ile daha da artmaktadır. Sadece birkaçı, bir makine aletinden, bir pulluktan veya kendi küçük işletmelerinin iyi bir seviyeye çekilmesinden sonra, dedikleri gibi, iktidara "girebilir".