Yazar, FT’ye katkıda bulunan bir editördür
bu Beyaz kağıt terra ve luna kripto para birimlerini piyasaya süren tüm bu tür makaleler gibi, hakemli bir derginin zarif yazı tipinde oluşturulmuştur. alıntı yapıyor Finansal Çalışmaların Gözden Geçirilmesi ve Finansal Ekonomi Dergisi. Bu çok ciddi bir çalışmadır.
2019’da piyasaya sürülen “Terra Money: Stability and Adoption”, iki para aksiyomunu ortaya koyuyor. Birincisi, istikrarlı bir para birimi esnektir – talepteki dalgalanmalara karşı genişleyebilir ve daralabilir. İkincisi, istikrar tek başına kimsenin bir para birimi kullanacağını garanti etmez. Bunun için bir para birimi, onu büyüme yaratan verimli projelere harcayacak bir maliye politikasına ihtiyaç duyar.
İyi evet. Arzı yöneterek bir para birimini istikrarlı tutmak, para politikasının temel zorluğudur. Büyüme yaratan verimli harcama, maliye politikasının temel zorluğudur. Terra beyaz kağıttaki iki aksiyom, eski problemlerin tartışmasız doğru tanımlarıdır.
Makale net bir cevap sunuyor: tasarım gereği eşleştirilmiş iki para birimi. Terra’nın değeri dolara sabitlenecekti. Bu mandalı tutan şey, bir dolar değerindeki luna ile garantili bir takastı. Ve lunanın bir değeri olacaktı, çünkü her luna, toprak basımından elde edilen senyorajın -karın- bir kısmının nasıl harcanacağı konusunda bir oylama teklif edecekti.
Proje başarısız oldu. toprak Mayıs başında değerinin yüzde 8’ine düştü ve luna aslında hiçbir şeye değmez. Yine de, luna ve terra hakkında doğası gereği tavşan beyinli hiçbir şey yoktu. Birlikte, hangi finansal uygulamaların terra’yı kullanabileceğine ve hangilerinin senyoraj geliriyle teşvik edileceğine karar verecek bir yönetim yapısını paylaştılar.
Kriterler, “güçlü ekonomik aktivite” ve “finansmanın verimli kullanımı” olacaktır. Bu tanıdık gelmeli, çünkü bir demokraside yasa koyucular böyle yapar. Onaylanan bu uygulamalardan biri, toprak mevduatlar için faiz oranı sunan, nominal olarak bağımsız bir yönetim yapısına sahip olan Anchor’du. Bu sadece herhangi bir merkez bankasının temel işidir.
Keskin bir okuyucu, “yönetim” kelimesinin tekrarını fark etmiş olabilir. Kripto para birimlerinin nasıl çalıştığını açıklamak genellikle zordur, çünkü onları yaratan insanlar zaten var olan şeyleri tanımlamak için yeni kelimeler kullanma alışkanlığına sahiptir.
“Protokol” ve “paydaş” ve “yönetişim” gibi kelimeler, “kurum” ve “yatırımcı” ve “kararlar” gibi kelimeleri söylemenin farklı yollarıdır. Terra beyaz kağıt, halihazırda sahip olduğumuza dikkate değer bir benzerlik gösteren mali ve parasal bir sistemi tanımlıyor. Tek fark, terra protokolünde yönetişimin herkesin iyi kararlar almasını sağlaması gerektiğiydi.
Artık işe yaramadığını biliyoruz. Yönetişim zor. Her zaman başarısız olur. Bu durumda, Anchor’da hissesi olan kişiler, operasyonu finanse etmek için para biriminden elde ettikleri senyoraj gelirlerini kullanarak, toprak mevduatlarına yüzde 20’lik bir faiz teklif etmeye birlikte karar verdiler. Bu, herhangi bir ortamda şaşırtıcı bir getiridir ve herhangi bir fiili ekonomik faaliyet için her zamankinden daha fazla yararlı olabilecek toprakların yaratılmasını teşvik etti. Böyle sürdürülemez bir büyüme, bir para biriminin çökmesinin klasik bir nedenidir. Bu durumda, terra’ya olan güveni sarstı.
Bir tür olarak, son 4000 yılı para için birçok farklı yönetim protokolü denemekle geçirdik ve bunların hiçbiri insanların yanlış seçim yapmasını engellemede özellikle etkili olmadı.
Bu orijinal teknik incelemeden çıkan protokol, terra’ya “algoritmik stabilcoin” çünkü o ve luna, belirli bir program altında birbirini dengeledi. Eski bir umudun altında ezildi: kötü insan kararları tarafından yozlaştırılamayan otomatik para rüyası.
Örneğin filozof David Hume, fiyatların, ihtiyaç duyulan yere sınırlar boyunca doğal olarak akan değerli metallerin arzına göre ayarlanması gerektiğini öne sürdü. Klasik altın standardını destekleyen mantık buydu, ancak ekonomi tarihçisi Barry Eichengreen’in işaret ettiği gibi, hükümetler standardı savaşları ve durgunlukları barındırmak için askıya aldı. Altın standart, kararlar için çok sayıda insan ajansına sahip bir protokoldü.
Milton Friedman da insanın yanılabilirliğini para yaratmaktan mümkün olduğunca uzakta istiyordu. 1960’larda o önerilen toplam para arzının sabit bir oranda arttığını gösterir. Tercihi yüzde 3 ila 5 arasındaydı, ancak tutarlılık ve katılık onun için orandan daha önemliydi. Bunun ılımlı bir enflasyon ve deflasyon yaratacağını kabul etti, ancak insanları paradan tamamen çıkarmanın en iyisi olduğunu düşündü. Daha yakın zamanlarda, 1990’ların başında, John Taylor şunu önerdi: politika yapıcılar için kurallar daha iyi sonuçlarla, onların takdir yetkisini kullanmalarını engelleyebilir.
Bu argümanların esasına itiraz etmeden, sadece insanların paradan istedikleri gibi görünmüyorlar. Liberal demokrasiler, Friedman ve Taylor benzeri protokolleri tekrar tekrar reddettiler. Kendimizi bağlayacağımız zincirler yok. Kaçınılmaz olarak onları yakalarız ve paradan sorumlu kişilerin yeniden karar vermelerini isteriz. “Yönetim” gibi kelimelerle el sallamaktansa, bunu fark etmek daha iyidir.
Kaynak : https://worldnewsera.com/news/finance/stock-market/the-eternal-dream-of-automatic-money/