La Bombonera’nın içi margaritalarla doluydu. Diego Maradona’nın ölümü nedeniyle yasın 1049. günü (ve şiirsel alegorik bir tarihte, 10/10). Dalma Maradona belgeseli Bombonera’da sundu Tanrı’nın kızı (26 Ekim’de HBO Max’te prömiyeri yapılacak) ve hatta “Pelusa” heykelinin etrafı, çoraplarındaki imalı çiçeklerle çevriliydi.
28 yıl önce, Ekim 1995’te, Dalma Nerea, Bombonera’da Colón’a karşı Boca’ya dönüşünde babasına sürpriz yapmak için locadan çıktı, destansı bir gün olacaktı: O öğleden sonra “El Huevo” Toresani ile karşılaştı ve geceleri onu yaklaşmaya çağırdı “Segurola ve Havana” kameranın önünde Birinci Sınıf Futbol. Bu salı başka kutular da vardı. Seksenli yılların çocukluğunun görüntülerinin olduğu ekranlar.
Filiberto odasında, Benjamín Agüero Maradona, Gianninna, Claudia Villafañe, Andrés Caldarelli (Dalma’nın kocası), Sergio Goycochea, Fernando SignoriniGastón Pauls, birkaç eski taze soğan (aktrisin çıkış yaptığı kurgu) ve kulübün güreş duvar resimleri ve dekorasyonunda yer alan apartman daireleriyle karakterize edilen özel alanını daha da doldurdu.
O evlat bağını özetleyecek ve bu üretimi tetikleyecek bir görüntü varsa o da çorapların içindeki papatyalardır. Napoliten eğitimi, 1989. Fotoğrafta, Diego topun üzerinde oturuyor, iki yaşındaki Dalma ise babasının çoraplarını çiçeklerle süslüyor. Sonraki sahne: “El Diez” grup koşusuna katılıyor ve bacaklarına taktığı papatyalarla fotoğrafçıya poz vererek koşuyor.
Kahramanın sözü
“Dünyanın en çok devamsızı o, bana gönderdikleri fotoğraflarda, sokak resimlerinde, her şeyde onu görüyorum.” Dalma heyecanlıydı, mavi pullu elbisesiyle çok şıktı.
“Bu belgesel benim görüşümdür, bir kupürdür, bir babanın kızının gözünde, hiç görmedikleri arşiv niteliğindeki ev içi görüntüleri görecekler“daha önce tahmin etmişti ZurnaBoynunda “iyi şanslar” sembolü olan, papatyalı bir kolye. “Onu her geçen gün daha çok özlüyorum ve seviyorum, iyisiyle kötüsüyle, onun sayesinde olduğum kişiyim”:
36 yaşındayken, Xeneize’deki bu zemine kaç kez bastığını, “El Diez”in elinde puroyla yüksek sesle yaşadığı o kutunun kenarında babasına ne zaman sarıldığını hatırlamıyordu. 2002 yılında 15’inci yaş gününü, kurduğu dev beyaz çadırda Bombonera’yı kendisine özel kapatarak kutlayan kadın Los Piojos oynarken çimlerin üzerinde mağlubiyeti kaydedilmiş bir film belgesine dönüştürdü Fiorito’dan Napoli’ye.
Başlık Erika Halvorsen’in tek mülkiyetinden türetilmiştir (ayrıca Dalma’nın 2012’de Sudamericana tarafından yayınlanan bir otobiyografik kitabı da vardı), Tanrı’nın kızı -Lorena Muñoz’un yönettiği- bölünmüştür 45 dakikalık üç bölümS. Guillermo Coppola, Sergio Goycochea, Carlos Tévez, Lalo Maradona ve Jorge Burruchaga, babası ve arkadaşı Maradona’yı kendine çeken seslerden bazıları.
Dalma, Diego’nun kullandığı bir Scania kamyonuyla Boca antrenmanına gidiyor, Dalma, Diego’nun isteği üzerine özel olarak kapatılan bir Napoliten sirk gösterisinin tek izleyicisi olarak Dalma, 12 yaşında hediye olarak bir araba alan Dalma, “ödül” olarak bebekken Dalma “Yüzünün ayrıcalığı için bir milyon dolar teklif eden dergiler… Kız çocuğu olarak anekdotlar, bu belgesel serisinin birkaç sezonu olabilecek sonsuz bir folklorda çoğalıyor.
Diego’nun bir zamanlar “bilinçsiz kurtarıcı” dediği kız, onu ararken kokaini kendisinin haberi olmadan tuvalete attıran kız, bu Salı günü Alberto J. Armando’da bir kereden fazla ağladı. Sokakta çalkantı vardı ve döviz kurunun yükselişinden ve seçim öncesi baş dönmesinden söz ediliyordu…
“Diego’nun hikayesini benimle birlikte yalnızca ben anlatabilirim. “Anlattığım bazı şeylerde kendi yerimin hakkını vermek istedim.”Diego’nun Napoli’de eğitim gördüğü Paradiso di Soccavo’da çizilen ünlü papatya fotoğrafından esinlenilen duvar resmini kızı Roma ile birlikte ziyaret edebilmenin büyülü olduğunu düşünen Dalma, ekledi.
Yapımcı Axel Kuschevatzky, “Zor olan, efsaneyi nasıl derinlemesine inceleyeceğimizdi. Dalma’yı dinlemek, onun anlatımını dinlemek istedik. O, tanıdığım en zeki ve cesur insanlardan biri” diye övdü. Arka planda ekranlar, stratosferik oyunlarının ortasında egoyu ehlileştirmeye çalışan o “dünyevi” babanın eşliğinde VHS’de kaydedilen ilk adımları gösteriyordu.
“En zoru bir hayatın kesilmesiydi, çoğu şey atlandı. Ama en önemli şey Dalma’nın bakış açısına saygı duymaktı. samimi bir günlük, onun anısına, o aşk hikayesine doğru bir yolculuk”, Rodrigo ve Gilda adlı diğer iki efsaneye sinematografik damgasını vuran yönetmen Lorena Muñoz bunu açıkladı. “Harika, dokunaklı, sade bir arşive erişimimiz oldu. Malzeme onu insanileştiriyor. Ve Claudia bu hikayenin en önemli belgeselcisi, filme çeken göz”.
Sonunda Dalma, Bombonera’nın koltuklarını karanlığa davet etti ve sürpriz geldi: Keman, saksafon ve Maradona şarkıları arasında çimlerin bir bölümü “Tanrın, babam” efsanesiyle aydınlatıldı.
Sanki bir ritüelin sonundaki gibi kısa bir yağmur günü sulandırdı. Maradona’sız 1000 günden fazla zaman geçti, Habersiz geçen 1000 günden fazla süre…