Gerçek bir siyasi hedef haline gelmeden önce, Avrupa’nın birleşmesi fikri sadece felsefecilerin ve ileri görenlerin akıllarındaki bir hayalden ibaretti. Örneğin, Victor Hugo insani ideallerden esinlenmiş barış dolu bir Avrupa birleşik devletleri hayal etmişti. Ne var ki bu hayal 20. Yüzyılın ilk yarısında kıtayı harap eden korkunç savaşlar yüzünden tuzla buz olmuştu.
Ancak her şeye rağmen ikinci dünya savaşının yıkıntılarından yeni bir umut doğdu. Savaş sırasında totaliterliğe direnen insanlar Avrupa’ da uluslar arası nefret ve düşmanlığa bir son verip kalıcı bir barış için gerekli koşulları yaratmaya kararlıydı. 1945 ve 1950 yılları arasında Robert Schuman, Konrad Adenauer, Alcide de Gasperi ve Winston Churchill dahil bir avuç cesur devlet adamı, halklarını yeni bir döneme girmeye ikna etmeye koyuldu. Batı Avrupa’ da ortak çıkarlara dayanan ve tüm ülkeler arasında eşitliği ve hukukun üstünlüğünü garanti eden antlaşmalar üzerine kurulmuş yeni yapılar yaratılacaktı.
Robert schuman (Fransız devlet başkanı) ilk önce jean monnet tarafından ortaya atılan bu fikri çok beğendi ve 9 mayıs 1950’de bir Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu (AKÇT) kurulmasını teklif etti. Bir zamanlar birbirleriyle savaşmış olan ülkelerde, kömür ve çelik üretimi tek bir ortak yüksek otorite altında toplanacaktı. Pratik olmanın yanı sıra çok zengin bir sembolik anlamda içeren bir şekilde, savaşın hammaddeleri uzlaşma ve barış araçlarına dönüştürülüyordu.