Nefesimi tuttum ve düğmeye bastım. ” Hepsini sil, ” okudu. Evet, yaptım, yap. “Emin Misin?”sordu. Değildim. Ama bir karar verdim, hangi konuda zaten bir makale yazmıştım, ve ben renege üzereydim.
Tweetler gruplar halinde kaybolmaya başladı. Kendimi zamanında bulmak için her birkaç dakikada bir zaman çizelgemi tazeledim, 2016’dan yemimin en üstünde tweetler, sanki aniden seçim gününden hemen sonra tekrar oldu ve ben… unhinged. Yenilemek. Şimdi daha ileri gittim, 2015, yeni doğan oğlumla ilgili tweetler. Tanrım, mutlu görünüyorum! Yenilemek. 2014, ayakkabı ve hava hakkında tweets? Gerçekten hiç bu kadar saf mıydım?
Bin yıl önce üniversitede ikinci sınıftayken, sharpie’de yurt odamın duvarlarının her yerinde şiir yazdım. Radyatör tarafından köşede küçük haikus, yatağımın üstünde büyük soneler. Tiptoes üzerinde durdum ve tavana kelimeler yazdım. Oda, filmin güzel bir zihnine benziyordu ve şizofrenik bir matematik dehası olmasa da, hayatımın garip bir aşamasında olduğumu söyleyelim. Yıl sona erdiğinde ve tüm eşyalarımı bir kutuya atmak ve okul kapıları kilitlemeden önce dışarı çıkmak için çabaladığımda, bir soru ile karşı karşıya kaldım: tüm bu şiirleri benimle nasıl getirebilirim?
Açık cevaplar vardı: yeni başlayanlar için onları fotoğraflayabilirim. Ya da onları elle kopyalayabilirim. Bunun yerine, onlara sahip olmadığım duvarlarda yazdığım ve ayrılacağımı bildiğime karar verdim, geçici olarak sorumluluğunu kabul etmeliyim ve boyanmalarına izin vermeliyim, sonsuza kadar bana kaybolmak, hayatımda bir zamanın ürünü şimdi geçmişti. Üniversite bana bir resim ücreti ödedi, duvarları beyaz yıkadı ve şiirleri bir daha hiç görmedim. Umarım benim şaheserim değillerdi. (O sırada çıktığım şimdi kocam, olmadıklarını, beni daha iyi hissettirmek anlamına geldiğini, ancak hala üzücü olduğunu garanti ediyor.)
Bu hikayeyi geçen hafta tweet’lerimin 24.000’ini sildiğimde, hayatımdaki bir geleneği takip ettiğime dair bir kanıt olarak aktardım. Hatta geliştirdim-sık sık bu eski şiirlerden birkaç tane olmasını diledim ve bu sefer tweet’lerimin kopyalarını kurtardım. Buna rağmen, geçen hafta kamu zaman çizelgesindeki sil düğmesine bastıktan sonra hemen pişmanlık hissettim. Ne yaptım ben?
Kendimi daha iyi hissettirmek için, Twitter’ın bana gönderdiği Excel dosyası arşivinde rastgele bir tweet tıkladım. Ortaya çıkan ilk video, oğlumun CNN’DE beni izlediğini, yüksek koltuğunda oturduğunu ve “Anne, anne!”Nefes alamıyorum gibi hissettim. Neden üzgündüm? Bu videoyu birden çok yerde hala yaşadım-şimdi masaüstümde ve bulutta kaydedilen arşivde; telefonumda; özel Instagram hesabımda; Facebook’ta.
Geçen hafta kamu zaman çizelgesindeki sil düğmesine bastıktan sonra hemen pişmanlık hissettim. Ne yaptım ben?
Üzgün olduğumu fark ettim çünkü eski tweetlerim, eski ve muhtemelen korkunç şiirler gibi, hayatımdaki bir fazı sembolize etti ve bu da ani ve son bir sona getirildi. Bu tweetler benim 20’li yılların sonlarında, bir anne olmadan ve garip Twitter’a geç kalmayı bırakmadan önce çabalamama dönemiydi ve internetin aptalca şakalar için güvenli bir sığınak olmadığını öğrenmeden önce gerçek dünyanın ölümcül ciddi bir uzantısı olabilir. Bu tweetleri silmek, internet ile masum ilişkimin tabutundaki çiviydi. Bu, net tarafsızlığın çözülmesini, trolleri ve dezenformasyon ordularını eski içeriğimizi silahlandırmasını ve sosyal medyayı en kötü ihtimalle seçimlerin sonuçlarını etkileyebilecek ya da insanları öldürebilecek tehlikeli söylentileri ortaya çıkarmasını izlediğimiz bir ders.
“Duygusal bir bağlantınız olan eski tişörtlerden kurtulmak gibi geliyor. Onları tutmak için iyi bir neden yok, ancak gitmelerine izin vermek kötü geliyor, ” Dan Lavoie, kendi tweet’lerinden 30,000’i silen ve daha sonra yaptığım gibi hisseden politik bir iletişim Stratejisti, bana Tweet attı.
Tweet’lerimi silmeme ilham veren kardeşim aynı üzüntüyü hissetti, ama Twitter’ın daha çok sohbet odası gibi hissetme biçiminden hoşlandığını söyledi. Tweet silme direncine katılırsanız ortaya çıkabilecek karmaşık duyguların yanı sıra, geçen hafta yazdığım tarihsel bir kaydın kaybı-sadece dalma yaptıktan sonra fark ettiğim birkaç potansiyel düşüş var.
İlk olarak, aktif Twitter sohbeti devam ettiyseniz, bunları silmek istemeyebilirsiniz. Geçen hafta tweet’lerimden her birini aniden sildiğimde, okuyucuların hala yeniden diyet yapma, yanıtlama ve ilgi çekici olan en son makalelerime bağlantı kuranları ekledim. Konuşmanın oynamasına izin vermek için onları bir ay boyunca tutmalıydım.
İkincisi, bazı insanlar için, tweets silme gizlemek için bir şey vardı kanıtı olacağını unutmayın. Her zaman bir çeşit gergin oldum—eğer üretken—tweeter, bu yüzden arşivimde uygunsuz görülebilecek bir şey olmadığından emin oldum, ancak insanları şimdi tweet’lerin gittiğine ikna etmenin bir yolu yok.
Üçüncüsü, tweet’leriniz tamamen gitmiş olmayabilir. Bir okuyucu bana bir e-postaya koyduğunda, ” eğer oraya koyarsanız, sonsuza kadar orada.”Twitter’ın API, kamu Twitter verilerini toplamayı kolaylaştırdığından, her tweet’i, arama motorlarını, sosyal bilim adamları tarafından, hemen hemen herkes tarafından kaydetme çabasından vazgeçmeden önce, internet Arşivi Wayback makinesi (birçoğumun olduğu gibi) tarafından, Kongre Kütüphanesi tarafından tweet’lerinizin zaten toplanmış olabileceğini anlayın. Bunun içinde olduğunu biliyordum, ancak twitter verilerini araştırma için kullananlar için toplu silme işleminin ne anlama geldiğini pek düşünmemişti.
Araştırmacılar, her türlü insan davranışını analiz etmek için Twitter verilerine giderek daha fazla güveniyorlar ve analizlerinin bir parçası olarak silinen tweetleri kullanma sorunu dikenli bir şeydir. 368 Twitter kullanıcısı anketinde, veri bilim adamları Casey Fiesler ve Nicholas Proferes, ankete katılanların yüzde 31’inin daha sonra bir araştırma çalışmasında kullanıldıkları bir tweet ile çok rahatsız olacağını buldular.
“Bence araştırmacılar silinmiş tweetleri kullanacaklarsa, bilimsel hak ile zorlayıcı bir neden olmalı ve kesinlikle gazetede herhangi bir Tweet atmamalı ve kesinlikle bir veri kümesi kamulaştırmamalıdır. yani, bu tweetleri ölümden geri getirmeyin, ” Fiesler geçen hafta Tweet attı. “Araştırmacılar yanlışlıkla silinen tweetleri de kullanabilir. Bir veri kümesi topladığınızda, zamanla bunlardan bazılarının gitmiş olması muhtemeldir. Peki ne yapmalıyız? Bence araştırmacıların bağlamına bağlı olarak aşırı derecede üzülmeden yapabileceği bazı durum tespiti var.”
Dördüncüsü, bir süre sonra tüm eski tweet’lerinizi sistematik olarak silmenin, artık kabul etmediğiniz veya endişe ettiğiniz kiraz toplama olanlardan farklı olduğunu ve bunları silmeyi unutmamak önemlidir. Birkaç kişi makalemi, en kötü tweet’lerinden bazılarını geçmeyi ve silmeyi haklı çıkarmak için paylaştı, ancak bu tür bir davranışın sahtekar olma riskini taşıdığını iddia ediyorum, çünkü zaman çizelgeniz tüm tweet’leriniz gibi görünecektir.
Endişelenmenize gerek olmayan bir şey, eski tweet’lerinizi silmenin Twitter algoritması tarafından size karşı tutulup tutulmayacağıdır ve yeni tweet’lerinizi daha az virally güçlü hale getirir. Bir Twitter sözcüsüne göre, Twitter’da gördüğünüz ve tweet’lerinizi kimin gördüğü çoğunlukla davranışlara dayanmaktadır: takip ettiğiniz, beğendiğiniz, retweet ettiğiniz ve ağınızın davranışı. Bu sinyaller gerçek zamanlı olarak analiz edilir ve eski tweetleri silme etkisi.
İşte bir ipucu daha var: Twitter arşivinizi indirirseniz, iki versiyon alırsınız. Bir şey düzgün çalışmıyor ve ne olduğundan emin değiliz. Yani, çoğunlukla anlaşılmaz ve can sıkıcı ve muhtemelen asla bakmayacaksınız. Diğer sürüm, arşivinizi bir web tarayıcısında açan ve aya göre aranabilen bir HTML dosyasıdır(testlerimde bunu yalnızca bir Mac üzerinde açabilirim). Ne sürüm, bir tweet’in kaç tane beğeni veya retweet aldığını gösterir, ya da hangi tweetlerin bir konuşmaya başladığını görmeyi kolaylaştırır. Ancak HTML dosyası, nostaljik hissettiğinizde, hala genç ve özgür olduğunuzu ve [2014’ten itibaren zaman çizelgesi hakkında Tweet attığınızı, hapşırma ve donuts hakkında Tweet attığınızı iddia etmenize izin verebilir.