Tam kırk yıl oluyor. Bir kitap yayımlanmıştı: “The Limits to Growth” (Universe Books, 1972). Roma Kulübü’nün hazırladığı, ortalığı sarsan, hararetli tartışmalara kapı açan bir kitap. Bunda insanlığın karşılaşmakta olduğu ekolojik sorunlara ışık tutuluyordu ve sistematik bir yaklaşımla beş temel konu ele alınıyordu: endüstriyel üretim, nüfus, dünyanın beslenme kaynakları, yenilenemeyecek olan kaynaklar ve hava kirliliği. Raporu hazırlayan uzmanlar kaynakların sınırlı olduğunu, bu nedenle sanayi üretiminin sürekli artmasının insanlığı, bir asır içinde, felakete götüreceğini vurgulamışlardı.
2008’de Avustralyalı bir bilgin, Graham Turner, o günden bugüne yaşanan gelişmelerin Roma Kulübü raporunun öngörülerini doğrulayıp doğrulamadığını incelemişti. Yanıt: “Evet! Hem de şaşırtıcı bir doğrulukla.” Bu nedenle raporun söylemleri bugün hâlâ çok geçerli.
Geçtiğimiz günlerde OECD 2050’ye çevresel koşullar açısından eğilen bir analiz yayımladı. Kurumun ekonomistleri bunda dünya ekonomisinin 1970’den beri gözlenmiş olan (yıllık %3,5’luk) gelişme hızının devam edeceğini, bu olgunun da dünya ekonomisinin bugüne göre 4 katı büyümesini getireceğini, başka bir deyişle büyümenin 1970’e göre 15 misli gerçekleşeceğini söylüyorlar. Ne yani? Bu çok akıllı ekonomistler dünyanın ekolojik olarak bu olguyu sırtlanabileceğini mi düşünüyorlar? Demek ki, büyük felaketin kapıları ardına kadar açılmıştır.
Galiba en doğrusunu, Roma Kulübü kitabının yazarlarından biri olan Dennnis Meadows 1 Mart’ta Washington’daki bir toplantıda söyledi: “İnsanlık içinde bulunduğumuz koşullar içinde ‘sürdürülebilirlik’ kavramıyla oynaşma yerine ‘şoklardan sonra ayakta kalabilme’ kapasitesini güçlendirmeye odaklanmalı.”
Yararlanılan kaynak: Hervé Kempf, Le Monde 18.3.2012