Nibiru Geliyor – Bilimsel Kanıt Var mı?
1976 yılında merhum yazar Zecharia Sitchin (1920-2010) “12. Gezegen” adlı kitabında modern insanın doğal yollardan evrimleşmediği, bunun yerine genetik olarak antropomorfik varlıklardan oluşan bir ırk tarafından yaratıldığı ve evlerinin güneş sistemimizdeki henüz keşfedilmemiş başka bir gezegen olduğu şeklindeki tartışmalı hipotezi ortaya attı.
Bay Sitchin ya da daha doğrusu kadim Sümerler (yazılarının Sümer kayıtlarına dayandığında her zaman ısrar etmiştir) bu gezegenin oldukça eliptik bir yörüngeye sahip olduğunu ve her 3600 yılda bir güneş sistemimizin düzlemini 90 derecelik bir açıyla (Mars ve Jüpiter arasında) kestiğini iddia etmiştir. Sümerler bu gezegene Nibiru adını vermişlerdir (“geçiş gezegeni” anlamına gelmektedir).
Zecharia Sitchin
Nibiru ve Kozmik Çarpışma
Sümerlerin (ya da isterseniz Sitchin’in) anlattıklarına göre, bir zamanlar gezgin bir gezegen olan Nibiru, yaklaşık dört milyar yıl önce yeni oluşan güneş sistemimizin çekim gücüne kapıldı. O zamanlar Dünya gezegeni (Sümerliler tarafından Tiamat olarak adlandırılırdı), güneş sisteminin daha uzağında, Mars ve Jüpiter arasında bir yörüngede Güneş’in etrafında dönen daha büyük, sulu bir gezegendi.
Nibiru’nun ilk geçişlerinden biri sırasında, Nibiru’nun yörüngesindeki bir ay Tiamat ile çarpıştı. Bu çarpışmanın sadece Tiamat’ı iki parçaya ayırmakla kalmadığı, aynı zamanda parçalanmış gezegeni, geriye kalan uydusuyla birlikte Güneş’in etrafında yeni bir yörüngeye ittiği söylenmektedir. Yepyeni yörüngesinde Tiamat, bugün bildiğimiz Dünya ve Ay haline geldi. Sitchin ayrıca, kozmik çarpışmanın geride bıraktığı enkazın ötegezegenler tarafından emilmemesi halinde, ya uzay boşluğuna dağıldığını ya da Asteroid Kuşağı haline geldiğini belirtmiştir.
İki gezegensel cisim arasındaki çarpışmanın sanatçı tasviri.
Pek çok kişi zorlama bir hipotez olduğunu söyleyecektir. Ama öyle mi? Sitchin’in Nibiru hakkındaki orijinal hikayesi yalnızca kendi zamanındaki bilimsel spekülasyonlara mı dayanıyordu, yoksa iddia ettiği gibi Sümer yazıtlarında ana akım akademinin “fantastik” içeriği nedeniyle görmezden gelmeyi seçtiği bir mesaj mı bulmuştu? Eski Mısırlıların ve Babillilerin de benzer şekilde, onlara göre her geçişinde Dünya’yı harap eden bu kaçak gezegenden bahsettiklerini göz ardı etmeyelim. Eğer öyleyse, bu gezegen Dünya’nın iddia edilen kozmik çarpışmasından sorumlu olabilir mi ve böyle bir olay bilimsel olarak desteklenebilir mi?
Çarpışma Teorisi
2001 yılında, Güneybatı Araştırma Enstitüsü’nden Robin Canup tarafından sekiz yıl süren kapsamlı bir çalışmanın ardından, Dünya ile bir gezegenin çarpışmasının yalnızca Ay’ı yaratmakla kalmayıp, aslında Dünya’nın dönüşünü hızlandırmaya da yardımcı olmuş olabileceğine işaret etti! Canup, çalışmasını tamamlamadan ve bu sonuca varmadan önce, 1970’lerde orijinal çarpışma teorisinin geliştirilmesine yardımcı olan iki ayrı araştırma grubundan birini temsil eden William Ward ve Alastair Cameron ile kapsamlı bir şekilde çalışmıştır.
Araştırmacıların Ay’ın çarpışan gezegenden geriye kalan bir enkaz olduğunu düşündükleri önceki çalışmaların aksine, bugün bilim insanları Dünya ve Ay’ın izotopik bileşimlerinin neredeyse aynı olduğunu keşfettiklerinden, Ay’ın çarpışan gezegenden geriye kalan bir enkaz değil, Dünya’dan kopan bir parça olduğu sonucuna varmışlardır.
Sonrası
Yeni çalışmanın temel amacı sadece bir çarpışmanın gerçekleştiğini göstermek değil, aynı zamanda çarpışma sonrasında her iki cismin bugünkü jeolojik durumlarına nasıl geldiklerini daha iyi açıklamaktı. Örneğin bilim insanları, demir yüklü (özellikle çekirdeğinin derinliklerinde) Dünya’nın aksine Ay’ın çok az demir içerdiğini zaten biliyorlar. İki cisim arasındaki bu temel fark, bilim insanlarının Ay’ın geçmişteki bir kozmik çarpışmadan oluşmuşsa, çok daha az demir içeren Dünya’nın kabuğundan bir araya getirildiği sonucuna varmalarına yol açtı.
Güneş Sistemi’nin gezegenleri ve cüce gezegenleri. Birbirleriyle karşılaştırıldığında,
boyutlar doğrudur, ancak mesafeler doğru değildir.
Elbette bu son hipotez, Dünya ve Ay’ın, Dünya’nın gezegensel bir çarpışmada tamamen yıkılmasından sonra bir araya getirildiği daha önceki bir teoriyle çelişiyor. Yeni araştırma daha hafif bir çarpışmaya odaklandı. Çeşitli bilgisayar simülasyonlarıyla desteklenen çalışma, yaklaşık dört milyar yıl önce ve güneş sisteminin oluşumundan kısa bir süre sonra, Dünya’nın güneş sistemimizde daha önce öne sürüldüğü gibi Güneş’in etrafında dönen bilinmeyen başka bir gezegensel nesneyle çarpıştığını ortaya koydu. Bilim insanları ayrıca bu bilinmeyen gezegenin yörüngesinin Dünya’nın yörüngesiyle düzenli olarak kesişmesine neden olduğu sonucuna vardılar.
Ay’ın Doğuşu
Nihayetinde iki gezegen çarpıştı ve bu çarpışmadan Ay doğdu! Ancak bu çalışmaya göre, çarpışma kafa kafaya bir çarpışmadan ziyade, arkadan ve belli bir açıyla gelen bir darbe şeklinde gerçekleşmiştir. Enkaza gelince, eğer Ay’ı oluşturmak için yeniden emilmediyse, uzayda genişledi ya da Dünya’ya geri düştü.
Çeşitli bilgisayar simülasyonları bu senaryonun öncelikle iki koşulun yerine getirilmesi halinde gerçekleşebileceğini ortaya koymuştur: a) çarpışma kafa kafaya bir çarpışma değil, daha çok arkadan gelen bir darbedir ve b) Dünya çarpışma anında tamamen yerleşmiş olmalıdır; aksi takdirde asla toparlanamayabilirdi. Aynı çalışma, bu çarpışmanın Dünya’nın dönüşünü başlatan ya da değiştiren şey olabileceğini de öngörmüştür!
Söz konusu çalışma, Dünya’nın bir noktada Mars ve Jüpiter arasında Güneş’in etrafında dönmüş olabileceği ihtimalini inceleyecek kadar ileri gitmemiş olsa da, ilginç bir şekilde Sitchin’in iddiasındaki diğer tüm hususları doğrulamaktadır.
Gezegen X
Peki ya Nibiru ya da modern astronomların deyimiyle Gezegen X? Güneş sistemimizde başka bir gezegen olması mümkün mü? Bilim insanları onlarca yıldır başarısız bir şekilde X Gezegeni’ni ararken, 11 Aralık 2015’te Wouter Vlemming ve bilim ekibi nihayet hain gezegeni bulduklarını açıkladılar (Bkz. Washington Post’un “Bilim insanları bulunması zor ‘X Gezegeni’ni bulduklarını iddia ettiler” başlıklı makalesi. Şüpheci gökbilimciler kargaşa içinde.”)
Elbette ve hiç kimseyi şaşırtmayacak şekilde, aralarında Mike Brown’ın da (Cal Tech astronomu ve en çok “Plüton’u öldüren adam” olarak tanınır) bulunduğu birçok astronom bu şaşırtıcı duyuruya hemen itiraz etti. Ancak hiç beklenmedik bir şekilde, Mike Brown ve kendi ekibi, daha önceki duyuruyu sert bir şekilde eleştirmelerine rağmen, bir aydan kısa bir süre sonra, Ocak 2016’da kendi Gezegen X keşiflerini duyurmak için öne çıktılar (Los Angeles Times‘daki makaleye bakınız: “Astronomların bulguları dokuzuncu bir gezegene işaret ediyor ve bu Plüton değil”).
Bu son duyurular ne kadar heyecan verici olursa olsun, yeterince yaşlı olan birçoğumuz X Gezegeni’nin aslında 30 yıldan daha uzun bir süre önce bulunduğunun telaffuz edildiğini hatırlıyoruz. Aslında 1987 yılında “The New Illustrated Science and Invention Encyclopedia” dergisinde Pioneer 10 ve Pioneer 11 uzay programını konu alan bir makalede, sadece iki uzay aracının yörüngelerini değil, aynı zamanda ilginç bir şekilde X Gezegeni’nin tam yerini ve güneş sistemimizdeki bir başka ölü yıldızın yerini gösteren bir çizim yayınlanmıştı!
Peki, X Gezegeni yavaş yavaş gerçek olmaya başladıysa, Sitchin’in Dünya’nın bir noktada Mars ve Jüpiter arasında güneşin etrafında dönmüş olabileceği iddiasına ne demeli? Böyle bir iddianın herhangi bir dayanağı var mı?
Kuiper Kuşağı’ndaki en uzak altı cismin alışılmadık derecede yakın aralıklı yörüngeleri,
kütleçekimi bu hareketleri etkileyen dokuzuncu bir gezegenin varlığına işaret etmektedir.
İlk olarak 1766 yılında Johann Daniel Titius tarafından ortaya atılan ve 1768 yılında Johann Elbert Bode tarafından takip edilen Titius-Bode Yasası, o dönemde bilinen altı gezegenin (Merkür, Venüs, Dünya, Mars, Jüpiter ve Satürn) yarı büyük eksenlerini matematiksel olarak rasyonalize eden ve Jüpiter ile Mars arasındaki boşlukta başka bir gezegenin varlığını öngören bir hipotezdi. William Herschel 1781’de Uranüs’ü keşfettiğinde ve gezegenin yörüngesi yasaya neredeyse mükemmel bir şekilde uyduğunda, bu astronomları Mars ve Jüpiter’in yörüngeleri arasında başka bir gezegen olması gerektiği sonucuna götürdü.
1800 yılında, güneş sistemini düzene sokmaya kararlı olan gökbilimciler, Mars ve Jüpiter arasındaki kayıp gezegeni bulmak için kapsamlı bir araştırmaya başladılar. Ancak büyük bir gezegen yerine, ilk başta gezegen olarak sınıflandırsalar da daha sonra büyük asteroitler ya da cüce gezegenler olarak indirgedikleri birkaç küçük gezegensel cisim buldular. 950 kilometre (590 mil) çapıyla asteroit kuşağında bulunan ilk cüce gezegen Ceres’ti. Pallas ise 530 kilometrelik (329 mil) çapıyla ikinci cüce gezegendi. 1807 yılında bölgede iki cüce gezegen daha bulundu: Juno ve Vesta.
“Della scoperta del nuovo pianeta Cerere Ferdinandea”
Ceres’in keşfinin ana hatlarını çizerek yeni “gezegene” ithaf etti
1802 yılında, Ceres ve Pallas’ın keşfinden kısa bir süre sonra, Alman doktor ve astronom Heinrich Olbers, iki gezegenin bir zamanlar bölgeyi işgal eden ve milyonlarca yıl önce bir kuyruklu yıldız tarafından iç patlama veya yıkıma uğrayan çok daha büyük bir gezegenin parçaları olduğunu öne sürdü. Zaman içinde Olbers hipotezi, asteroit kuşağındaki enkazın bütün bir gezegenin kütlesine eşit olmaması nedeniyle gözden düştü.
Peki ya Sitchin’in öne sürdüğü gibi Mars ve Jüpiter arasındaki gezegen yok olmamış, aksine yeni bir yörüngeye itilmişse? Asteroit Kuşağı’nda yer alan ve spektral özellikleri karbonlu kondrit bileşimine benzer bir bileşime işaret eden sulu bir gezegenimsi olan Ceres’in Sitchin’in Tiamat’ı (ya da isterseniz Dünya) ile eşleştiğini göz ardı etmemeliyiz.
Öte yandan, su bakımından fakir akondridik bir asteroit olan Vesta’nın Ceres’ten tamamen farklı bir bileşime sahip olmasının yanı sıra, Dünya’ya yakın asteroitlerin çoğu da dahil olmak üzere güneş sistemindeki diğer birçok küçük cisimle ilişkili bir gezegenimsi olduğuna inanılmaktadır.
Sitchin’in öne sürdüğü gibi, Vesta’nın ve çoğu V tipi Dünya’ya yakın enkazın, nihayetinde parçalanmış Tiamat’ı yeni yörüngesine iten çarpışan gezegenin kalıntıları olması mümkün mü? Belki de bunu zaman ve uzay gösterecektir!