Tİyi haber şu ki, çağdaş İngiliz tarihinin en fena başbakanı gidiyor. Fena haber ise hemen hemen gitmemiş olması. Boris Johnson, itibarı ve hükümeti çevresinde çöktüğü için Downing Caddesi’nde kalmak için sonuna kadar savaştı. Perşembe günü, biri 48 saatten daha azca bir süre görevde kalmış olanlar da dahil olmak suretiyle daha çok bakan çekilme ettikçe, kaçınılmaz olana boyun eğdi ve halef seçilene kadar başbakan olarak kalırken Tutucu önder olarak çekilme etti.
Bay Johnson isteksizce ve nezaketsizce gitti. No 10’un haricinde, aynı anda hem havadar hem de acı olan bir konuşmayla ayrıldı. Başbakan olarak görevi kötüye kullanmasından dolayı pişmanlık duyduğuna yada üç yıl ilkin onu kucaklamak için acil eden bir partinin niçin şimdi ondan kurtulmak için acil ettiğine dair herhangi bir hece içermiyordu. Partisine ve ülkeye zarar verme kapasitesi hemen hemen bitmedi.
Bay Johnson, Downing Caddesi’nde üç kargaşa ve bunalımlı yıl süresince başkanlık etti. Bazı türbülanslar, gazetecilik ve siyasetteki geçmiş davranışlarından tamamen tahmin edilebilirdi ve kendi hatasıydı. Bazıları, kendisi de dahil olmak suretiyle oldukca azca kişinin geldiğini görmüş olduğu sismik küresel olaylardan kaynaklandı. 2019’daki seçim zaferine neden olan karizmasını takas etti, sadece Brexit’in örneklediği benzer biçimde yönetişime yaklaşımı hiçbir vakit ciddi yada stratejik olmadı. Başbakan olarak davranışları beceriksiz, yozlaşmış ve utanç vericiydi. Aylar ilkin gitmiş olmalıydı.
İngiliz halkını anladığını iddia etti, sadece geçtiğimiz yakıcı haftaların gösterdiği benzer biçimde, onların etik terbiyesini asla paylaşmadı yada anlamadı. Meclis başkanı benzer biçimde değil, cumhurbaşkanı benzer biçimde davrandı. Toplu görüşme ve teslim kanalıyla değil, kampanya yürüterek yönetti. Dostlarını ödüllendirerek ve bağışçılarla anlaşmalar yaparak ofisini kötüye kullandı. Sonuna kadar, düz bir soruya düz bir yanıt vermekten acizdi. Şimdi altı yılda üç Tutucu hükümeti yok etti ve İngiltere’nin internasyonal itibarını zedelemek için oldukca şey yapmış oldu. Parti ve İngiliz halkı ondan iyice kurtuldu.
Perşembe günü, Bay Johnson, alçakgönüllülükten yada kendisinden başka bir şey için herhangi bir endişeden yoksun, meydan okuyan ve ufak bir konuşmayla ayrıldı. Pincher vakası sebebiyle çekilme etmesi için bakanlarının 11. saat ricalarını “eksantrik” olarak bir kenara attı. Milletvekillerinin endişelerini “sürü içgüdüsü” olarak küçümseyerek reddetti. Ve halefine güç bela gizlenmiş tehdidi sundu, “size elimden geldiğince destek vereceğim”. Tutucu milletvekilleri, Bay Johnson’ın kendileriyle hiçbir ilgisi yada sadakati olmadığını şimdiye kadar öğrenmemişlerse, asla hiçbir şey öğrenemeyecekler.
Bunun yerine, Bay Johnson kendisini ihanete uğramış bir önder olarak görüyor, hatta sanki kendisi bir halde bu partinin bir parçası değilmiş benzer biçimde Muhafazakarlardan “o parti” olarak bahsediyor. Ne bir özür notu, ne herhangi bir bakana teşekkür ifadesi, ne de en küçük bir başarısızlığın kabulü yoktu. Bunların hepsi, Bay Johnson’ın 2019’da Muhafazakarlara verilen oyların parti için değil, tamamen kişisel bir vazife bulunduğunu iddia etme girişimlerinin bir parçası. Bu hafta görevden alınırsa erken seçim tehdidinde bulunma girişimlerinin arkasında bu yanlış iddia yatıyor. Bu tehlikeli, neredeyse Trump benzeri bir anlatı ve onun ya da onun hakkında son bir şey duymamız pek ihtimaller içinde değil.
Tory partisine bu haftanın şoku oldukca büyük olacak. Iyi mi ve hangi önder altında geliştiği yakında netlik kazanmaya başlamış olacak. Sadece süreç kolay olmayacak ve hak etmiyor. Bay Johnson, Brexit milliyetçiliğine, etken hükümete, yüksek borçlanmaya ve kişiliğine dayanan kendine özgü bir Muhafazakarlık yarattı. Birkaç Tutucu Milletvekili ve birkaç potansiyel aday bu yaklaşımı paylaşıyor. Yeni önder ek olarak ülkenin tamamından daha beyaz, daha varlıklı, daha yaşlı ve daha güneyli olan Tutucu üyeler tarafınca seçilecek. Parti için bir dönüm noktasıdır.
Bay Johnson her zamanki benzer biçimde kendisinden başka pek oldukca şeye kayıtsız kalıyor. Bunun haricinde, mühim bir anlamda Bay Johnson ayrılmadı. Bugün hala başbakan. Muhteşem bir halde, Perşembe sabahı, nihayet kendi istifasını hazırladığı sırada kabinesini tekrardan inşa etti. Birkaç hafta kalmayı planlıyor – potansiyel olarak Ekim’deki Tory konferansına kadar. Önceki başbakanların altında, bu tür geçişler nispeten tartışmasızdı. Bay Johnson için durum bu şekilde değil ve kolay bir nedenden dolayı. Onlara güvenilebilirdi. O yapması imkansız. İşçi, kalmaya çalışırsa güvenoyu tehdidinde bulunma hakkına haizdir. Tutucu parti, Bay Johnson’ı kati olarak kovmak için süratli ve acımasızca hareket etmelidir.