Seleukid İmparatorluğu (312 - 60 B.C.E.), yüksekliğinde Orta Anadolu, Levant, Mezopotamya, Pers, Türkmenistan, Pamir ve İndus vadisini içeren, Büyük İskender'in hakimiyetinin Helenistik halefi bir devletiydi. Seleucus, ben İskender'in altında bir generaldim. Doğudaki ilerlemeler Hint imparatoru Chandragupta Maurya tarafından kontrol edildi. 63 B.C.E. imparatorluk Romalılara düşmüştü. Seleukların yönettiği toprakların çoğu, Bizans İmparatorluğu içinde devam etse de, İslam'ın yükselişiyle birlikte, bölge genişleyen halifeliğe düşmeye başladı. Sekizinci yönetici Antiochus IV Epiphanes, Kudüs Tapınağı'na Zeus'un bir görüntüsünü yerleştirdiğinde Judea'daki Hasmonyalı isyanı ateşledi.
Bununla birlikte, genel olarak, Seleukitler, İskender’in ırksal birlik hakkındaki fikirlerini devralan kültürel bir erime arsasına başkanlık etti. Kurduğu şehirlerden biri olan Antakya, eski bir piskoposun merkezi olan ilkel Hıristiyanlığın önemli bir merkezi haline geldi. Suriye, Selçuklar altındaki Suriye gibi illere tanıtılan Yunanca öğrenim daha sonra Müslüman düşüncesiyle karşılaştı. Sekizinci ve dokuzuncu yüzyılın İslam akademilerinde Yunan klasikleri Arapçaya çevrildi. Bu metinlerin bir kısmı daha sonra, örneğin Mağribi İspanya üzerinden Avrupa'nın öğrenim koltuklarına girdiler; öyle ki, çeşitli düşünce okulları aydınlanmaya ve aydınlanmaya öncülük ederken, kimi gizlenmiş olanlar da dahil olmak üzere sayısız kültürü çizdiler. İnsanlığın, herhangi bir kültürde neyin değerli olduğunu benimseme, bütün bilgiyi tüm ırkın atası olarak görmesi ve herkesin refahını ortak bir sorumluluk olarak görmesi, kültürel köprüler inşa etmesine yardımcı olan imparatorluklar gibi istekli olma olgunluğuna Seleucid İmparatorluğu olarak çok önemli bir rol oynadı.
İskender'in imparatorluğunun bölünmesi
İskender, Achaemenid İmparatorluğu'nu kısa bir süre içinde fethetmişti ve genç bir ölümcül olmadan kısmen Hellenmiş kültürün geniş bir imparatorluğu bırakarak genç yaşta ölmüştü. İmparatorluk, 323 B.C.E'de Perdiccas'taki bir yetkinin yetkisi altına girmiştir ve bölgeler, 323 B.C.E'de Babil Bölümünde tutuklanan İskender'in generalleri arasında bölünmüştür.
Seleucus'un Yükselişi
İskender’in generalleri (Diadochi), imparatorluğunun bazı bölgelerinde üstünlük için sarsıldı ve Mısırlı generallerinden ve satraplarından biri olan Ptolemy I Soter, Perdiccas’ın ölümüne yol açan yeni yönetime meydan okuyan ilk kişiydi. İsyanı, 320 B.C.E.'de imparatorluğun yeni bir bölümüne yol açtı. Seleucus I Nicator, 323 B.C.E’den beri Perdiccas’ın altında “kampın şefi”. ancak ikincisine suikast düzenlemesinde yardımcı oldu, Babilonya'yı aldı ve bu noktadan sonra egemenliklerini acımasızca genişletmeye devam etti. Seleucus, Seleucid İmparatorluğu'nun kuruluş tarihi olarak kullanılan, 312 B.C.E'de Babil'de kurulmuştur. Sadece Babil'e değil, İskender imparatorluğunun muazzam doğu kısmına da hükmetti:Seleucus I Nicator'ın Bozuk Parası.
Daima komşu ulusları beklerken, silahları kuvvetli ve mecliste ikna edici olan Seleucus, Mezopotamya, Ermenistan, "Seleucid" Kapadokya, Pers, Parthia, Bactria, Arabia, Tapouria, Sogdia, Arachosia, Hyrcania ve diğer komşu halkların yanında İmparatorluğun sınırlarını, İskender’in sınırlarından sonra Asya’da en geniş olduğu için, İndus nehrine kadar İskender tarafından bastırılmıştı. Frigya'dan İndus'a kadar olan tüm bölge Seleucus'a tabi tutulmuştur.1
Seleucus, Ipsus'ta belirleyici bir rol oynayacak olan 500 savaş filinin önemli bir kuvvetiyle doğu bölgelerini değiştirdiği Chandragupta Maurya ile bir anlaşmaya vardığı Hindistan'a kadar gitti:
Hintliler, daha önce Perslere ait olan İndus boyunca yer alan ülkelerin bir kısmını işgal ediyorlar: İskender, Ariani'yi mahrum etti ve orada kendi yerleşim bölgelerini kurdu. Ancak Seleucus Nicator, evlilik sözleşmesi sonucunda onları Sandrocottus'a verdi ve karşılığında beş yüz fil aldı.2
Batıya doğru genişleme
301 yılında C.C.E.'de İpsus Muharebesi'nde Antigonus Monophthalmus'a karşı kazandığı zaferin ardından Seleucus, Doğu Anadolu ve Kuzey Suriye'yi kontrol altına aldı. İkinci bölgede, babasının ismini verdiği Orontes'ta Antakya'da yeni bir başkent kurdu. Babil'in kuzeyinde Dicle nehrinde Seleucia'da alternatif bir sermaye kuruldu. Seleucus'un imparatorluğu, eski müttefiki Lysimachus'un 281 B.C. Seleucus Batı Anadolu'yu kapsayacak şekilde kontrolünü genişletti. Lysimachus'un Avrupa başta olmak üzere Trakya ve hatta Makedonya'nın topraklarındaki kontrolünü ele geçirmeyi daha da ümit etti, ancak Ptolemy Ceraunus tarafından Avrupa'da iniş konusunda öldürüldü. Oğlu ve halefi Antiochus I Soter, İmparatorluğun neredeyse bütün Asya kısımlarından oluşan muazzam bir alemle terk edildi, ancak babasının, İskender'in imparatorluğunun Avrupa kısımlarını fethetmek için bıraktığı yeri alamadığı ortaya çıktı. Rakipleri Makedonya'da Antigonus II Gonatas ve Mısır'da Ptolemy II Philadelphus idi.
Aşırı genişletilmiş bir etki alanıEle Seleucus Krallığı Diğer diadochi ██ Cassander Krallığı ██ Lysimachus Krallığı ██ Ptolemy Krallığı I Soter ██ Epirus Diğer ██ Kartaca ██ Roma ██ Yunan Sömürgeleri
Yine de, Seleucus'un ölümünden önce bile, Seleucidlerin engin doğu bölgeleri üzerinde kontrol sağlama zorluğu vardı. Seleucus, 305 B.C.E'de Hindistan'ı (modern Pencap, Pakistan) işgal etti ve Maurya İmparatorluğu'nun kurucusu Chandragupta Maurya (Sandrokottos) ile karşı karşıya kaldı. Chandragupta’nın 600.000 asker ve 9.000 savaş filinden oluşan bir orduyu düzenlediği söyleniyor. İki hükümdar sonunda, Seleucus'un İndus'tan günümüz Afganistan'a kadar geniş toprakları dayattığı bir anlaşmayı imzaladı. Buna karşılık Chandragupta, Ipsus'taki zaferinde önemli bir rol oynayacak olan ordusuna ek olarak 500 filden daha azını verdi. Barış, bir "evlilik ittifakı" ile tamamlandı (Epigamia Eski kaynaklarda) ya bir hanedanlık ittifakı (içinde bir Seleucid prensesinin Maurya hanedanına nişanlanmış olabileceği) ya da Yunanlılar ve Kızılderililer arasında evliliğin anlaşılması anlamına gelir.
Seleucus ayrıca, Chandragupta'nın başkenti Pataliputra'yu (Bihar eyaletindeki modern Patna) defalarca ziyaret eden Chandragupta mahkemesine Megasthenes adlı bir büyükelçiyi gönderdi. Megasthenes, kısmen bize Diodorus Siculus aracılığıyla korunmuş olan Hindistan ve Chandragupta saltanatının ayrıntılı açıklamalarını yazdı. Daha sonra Deimakos'u Chandragupta'nın oğlu Bindusara'nın mahkemesine gönderdi.
Seleucus'un ölümünden önce kaybedilen diğer bölgeler, İran platosunun güney-doğusundaki Gedrosia ve bunun kuzeyindeki İndus Nehri'nin batı yakasındaki Arachosia idi.
Antiochus I (hüküm süren 281-261 yıllarında) ve oğlu ve halefi Antiochus II Teorileri (261-246 yıllarında hüküm sürdü) Batı'da, Ptolemy II ile tekrarlanan savaşlar ve Küçük Asya’nın küçük bir dikkatini tutarak dikkat çekmeyen bir Kelt istilası da dahil olmak üzere batıdaki zorluklarla karşı karşıya kaldı. İmparatorluğun doğu kısımları bir arada. Antiochus II'nin saltanatının sonuna doğru, çeşitli iller aynı anda Diodotus altındaki Bactria, Arsaces altındaki Parthia ve Ariarathes III'deki Kapadokya gibi bağımsızlıklarını savundu.Bactria'da satrap Diodotus, Greko-Bactrian krallığını oluşturmak için bağımsızlığını iddia etti c. 245 B.C.E.
Bactrian bölgesi valisi Diodotus, 245'te B.C.E’de bağımsızlık iddiasına rağmen, kesin tarih kesin olarak belli olmasa da, Greco-Bactrian krallığını oluşturdu. Bu krallık zengin bir Hellenistik kültürle nitelendirildi ve Bactria'nın egemenliğini, kuzey göçebelerin istilasına uğradığı zamana kadar 125CC'ye kadar devam ettirecekti. Greko-Bactrian krallarından biri, Bactria'daki Demetrius I, 180 dereceye kadar Hindistan'ı işgal etti. Greko-Hint krallığını kurmak, 20CE'ye kadar sürmek.
Andragoras adında Parthia'nın Seleukid satrapı, ilk önce Bactrian komşusunun ayrılığına paralel olarak bağımsızlık iddiasındaydı. Ancak kısa süre sonra Arsaces adında bir Partian kabile şefi, 238'de B.C.E. Arsacid Hanedanı - güçlü Part İmparatorluğunun başlangıç noktası oluşturmak için.
Antiochus II'nin oğlu Seleucus II Callinicus 246'da B.C.E tahtı geldiğinde, Seleusidlerin aslında düşük bir ebb içerisinde olduğu görülüyordu. II. Seleucus, kısa süre sonra Mısır'ın III. Ptolemy'ine Karşı Üçüncü Suriye Savaşı'nda büyük ölçüde mağlup oldu ve sonra kendi kardeşi Antiochus Hierax'a karşı bir iç savaş yapmak zorunda kaldı. Bu dikkat dağıtıcı durumdan faydalanan Bactria ve Parthia, imparatorluktan ayrıldılar. Küçük Asya'da da, Seleucid hanedanı kontrolünü kaybediyor gibiydi - Gauls'ta kendilerini Galatia'da tamamen kurmuştu, yarı bağımsız yarı Hellenleşmiş krallıklar Bithynia, Pontus ve Kapadokya'da ortaya çıkmıştı ve batıda Pergamum şehri ortaya çıkmıştı. Attalid Hanedanlığı altındaki bağımsızlığı.
Canlanma (223-191 B.C.E.)Antiochus III'ün büyük madeni parası.
II. Seleucus'un küçük oğlu Büyük Antiochus III’ün 223’de taht almasıyla yeniden canlanma başladı. Her ne kadar Raphia Muharebesi'nde (217 B.C.E.) utanç verici bir yenilgiye yol açan Dördüncü Suriye Savaşında başarısız olmasına rağmen, Antiochus, Seleucus I'in kendisinden sonra en büyük Seleuk hükümdarı olduğunu kanıtlayacaktı. Raphia’daki yenilgisini takiben, önümüzdeki on yılını Anabasis etki alanını geri getiren Parthia ve Greco-Bactria gibi asi emekçilerin doğu kısımları boyunca en azından nominal itaatlere ve hatta İskender'i Kral Sophagasenus'la buluştuğu Hindistan'a bir keşif gezisiyle taklit ediyor.
Antiochus, 205 B.C.E’de batıya döndüğünde, Ptolemy IV’ün ölümüyle birlikte durumun şu anda başka bir batı kampanyası için elverişli göründüğünü buldu.
Ardından Antiochus ve Makedon Philip V, Ptolemaik mülklerini Mısır dışına bölmek için bir karmaşa yaptılar ve Beşinci Suriye Savaşı'nda, Seleukitler Ptolemy V'yi Coele-Syria'nın kontrolünden çıkardı. Panium Savaşı (198 B.C.E.), bu varlıkları kesin olarak Ptolemilerden Seleukidlere devretti. Antiokhos, en azından Seleukid Krallığını yüceltmek için restore etmiş gibi göründü.
Yenilenmiş parçalanma200B.C.E.'deki Seleucid İmparatorluğu (Antiochus, Romalılar tarafından yenilmeden önce).
Ancak Antiochus'un görkemi uzun sürmedi. Eski müttefiki Philip'in 197 B.C.E'deki Roma'nın elindeki yenilgisini takiben, Antiochus şimdi Yunanistan'a genişleme fırsatını gördü. Sürgündeki Kartaca general Hannibal tarafından cesaretlendirilen ve hoşnutsuz Aetolian Birliği ile ittifak yapan Antiochus, Yunanistan'ı işgal etti. Ne yazık ki, bu karar onun çöküşüne yol açtı: Romalılar tarafından Thermopylae ve Magnesia Muharebesinde (190 BCE) yenildi ve utandırıcı Apamea Antlaşması (188 BCE) tarafından Romalılarla barış yapmaya zorlandı. Tüm Avrupa topraklarını terk etmek, Toros Dağları'nın kuzeyindeki tüm Küçük Asya'yı Bergama'ya götürmek ve ödenmesi gereken büyük bir tazminat ödemesi. Antakya 187 B.C.E.'de öldü. doğuda bir başka seferde, tazminatını ödemek için para almaya çalıştığı yer.Antiochus IV Epifani'nin Bozukluğu.
Oğlu ve halefi Seleucus IV Filozatörü (187-175 B.C.E.) saltanatı büyük tazminat ödemeleri için büyük ölçüde harcandı ve Seleucus nihayet bakanı | Heliodorus tarafından öldürüldü. Seleucus'un küçük kardeşi Antiochus IV Epiphanes şimdi tahtı ele geçirdi. Seleucid prestijini Mısır'a karşı başarılı bir savaşla restore etmeye çalıştı; Ancak Mısır ordusunu İskenderiye'ye geri götürmesine rağmen, kralın etrafındaki kumda bir daire çizen ve ona Mısır'dan daha önce çekilip çekilmemesi gerektiğine karar vermesi gerektiğini söyleyen Roma elçisi Gaius Popillius Laenas tarafından çekilmek zorunda kaldı. daireden ayrılmak. Antiochus çekilmeyi seçti.
Saltanatının ikinci kısmı İmparatorluğun daha da parçalandığını gördü. Doğu bölgeleri, Partiler Pers topraklarını ele geçirmeye başladıkça neredeyse kontrol edilemez kaldı; ve Antiochus'un saldırgan Hellenizing (ya da Yahudiliği Azaltıcı) faaliyetleri, Judea-Maccabee isyanında 167 B.C.E isyanında silahlı ayaklanmaya yol açtı. bağımsız bir Yahudi devletine yol açtı. Hem Partiler hem de Yahudiler ile başa çıkma çabaları sonuç vermedi ve Antiochus, B.B.E.
İç savaş ve çürümeAlexander Balas'ın gümüş parası.
Antiochus IV Epifani'nin ölümünden sonra, Seleucid İmparatorluğu giderek dengesiz hale geldi. Sıkça iç savaşlar, merkezi otoriteyi en iyi şekilde küçümseyen yaptı. Epiphanes'in küçük oğlu Antiochus V Eupator ilk kez Seleucus IV'ün oğlu Demetrius I Soter tarafından 161 B.C.E.'de devrildi. Demetrius özellikle Judea’daki Seleukos gücünü yeniden kazanmaya çalıştım, ancak 150 B.C.E’de devrildi. (Mısır desteğiyle) Epifanes'in oğlu olduğunu iddia eden bir sahtekâr Alexander Balas tarafından. Alexander Balas, Demetrius I'in oğlu Demetrius II Nicator tarafından devirildiğinde 145 B.C.E'ye kadar hüküm sürdü. Ancak II. Demetrius, krallığın tamamını kontrol edemediğini kanıtladı. Babil ve Doğu Suriye’yi Şam’dan yönetirken, Balas’ın destekçilerinin kalıntıları ilk önce Balas’ın oğlu Antiochus VI’yı destekliyor, ardından Şanlı Usta Diodotus Tryphon Antioch’ta.
Bu arada, İmparatorluğun toprak mülkiyetindeki bozulma hızla devam etti. B.C.E.'e göre, Maccabe'lerin formundaki Yahudiler bağımsızlıklarını tam olarak sağlamışlardı. Partian genişlemesi de devam etti. 139 B.C.E'de, Demetrius II, Partiler tarafından savaşta yenildi ve yakalandı. Bu zamana kadar, tüm İran Platosu Parthian kontrolüne kaybedilmişti. Demetrius Nicator'un kardeşi Antiochus VII, sonunda Seleukid alanlarına geçici bir birlik ve güç kazandırdı, ancak Partist tehdidine karşı eşitsiz olduğunu da kanıtladı: Partian'larla savaşta öldürüldü. Seleukid Babylonia'da beklemede kaldı. Antiochus VII'nin ölümünden sonra, tüm etkili Seleukid yönetimi çöktü, çünkü çok sayıda başvuran, neredeyse bitmeyen bir iç savaşta Seleukid bölgesinden geriye kalanların kontrolüne itiraz etti.
Çöküş (100-63 B.C.E.)
100 B.C.E'ye gelindiğinde, bir zamanlar müthiş olan Selamid İmparatorluğu, Antakya ve bazı Suriye şehirlerinden biraz daha fazlasını içeriyordu. İktidarlarının net bir şekilde çökmesine ve etraflarındaki krallıklarının azalmasına rağmen soylular, Ptolemaik Mısır ve diğer dış güçlerin ara sıra müdahalesiyle düzenli olarak kral yapımcıları oynamaya devam etti. Seleukitler, yalnızca diğer komşuları arasında yararlı bir tampon oluşturdukları için onları görmeyi emretmek istemediklerinden başka hiçbir millet varlığını sürdürdü. Anadolu'daki Pontuslu Mithridate ve Roma Sulla arasındaki savaşlarda, Seleukitler her iki büyük savaşçı tarafından da büyük oranda yalnız kaldılar.
Ancak Mithridates'in iddialı kayınpederi Ermenistan'ın kralı Büyük Tigranes, güneydeki sürekli çatışmada genişleme fırsatı buldu. B.C.E.'de, bölünebilir iç savaşlardaki fraksiyonlardan birinin davetiyesinde Suriye'yi işgal etti ve kısa bir süre sonra Seleucid yönetimini neredeyse sona erdirerek Suriye'nin hükümdarı olarak kendisini kurdu.
Ancak seleuk kuralı tamamen bitmedi. Roma generali Lucullus'un 69 B.C.E'deki Mithridates ve Tigranes'i yenilgisinden sonra, Antiochus XIII. Şimdi bile, iç savaşlar önlenemedi, başka bir Selanik olan Philip II Antiochus ile yönetime itiraz etti. Roma’nın Pontus'u fethetmesinden sonra, Romalılar Suriye’deki Seleusid’ler altındaki istikrarsız istikrarsızlık kaynağında giderek daha fazla tedirgin oldular. Mithridates, 63 B.C.E'de Pompey tarafından mağlup edildikten sonra, Pompey, yeni müşteri krallıkları kurarak ve iller kurarak Hellenistik Doğu'yu yeniden kurma görevine başladı. Ermenistan ve Judea gibi müşteri ulusların yerel krallar altında bir dereceye kadar özerkliğe devam etmesine izin verilirken, Pompey Seleukos'un devam edemeyecek kadar zor olduğunu; Her iki rakip Seleucid prensiyle de uzadı ve Suriye'yi bir Roma eyaletine dönüştürdü.
Hızla ilerleyen Ermeni birlikleri, Phoenicia'daki Acre Ptolemais şehrini ele geçirdi. Tigran Ordusu daha sonra başarıyla Seleucia-on-Tigris'i kuşattı. Kraliçe Alexandra, Krala hediyeler verdi, ona "kralların kralı" adını verdi ve ona bağlılık sözü verdi.
Kültürel değişimlerBagadates I (290-280 B.C.E.) atanacak ilk yerli Seleukid satrap idi.3
Seleukid imparatorluğunun Ege Denizi'nden Afganistan'a kadar olan coğrafi yayılımı, Yunanlılar, Ermeniler, Persler, Medinler, Yahudiler gibi çeşitli halkların bir eritme potasını yarattı. İmparatorluğun muazzam büyüklüğü ve ardından onu çevreleyen doğası, Seleucid yöneticilerinin Alexander tarafından başlatılan bir ırksal birlik politikasının uygulanmasında büyük bir ilgiye sahip olmasını sağladı. Seleukid imparatorluğunun Helenizasyonu, imparatorluk boyunca Yunan şehirlerinin kurulmasıyla sağlandı. Tarihsel olarak önemli Antakya gibi kasaba ve şehirler daha uygun Yunanca isimlerle yaratılmış ya da yeniden adlandırılmıştır. Yeni Yunan şehirlerinin ve kasabalarının oluşturulmasına, Yunanistan anakarasının aşırı nüfus doldurulması ve bu nedenle geniş Seleukid imparatorluğunu sömürgecilik için olgunlaştırması gerçeğine destek oldu. Kolonizasyon, birçok yerli grubun asimilasyonunu kolaylaştırırken, Yunan ilgisini daha da artırmak için kullanıldı. Sosyal olarak bu, kendilerini kamusal yaşamda ilerletmek için Yunan uygulamalarının ve geleneklerinin eğitimli yerel sınıflar tarafından benimsenmesine ve egemen Makedon sınıfının yerel geleneklerin bir kısmını kademeli olarak benimsemesine yol açtı. 313 B.C.E'ye göre, Helenik fikirler, 250 yıla yakın Doğu, Orta Doğu ve Orta Asya kültürlerine yayılmaya başladı. Ticaret ve meslek amaçları için yüzlerce şehir kurarak, hükümetin hükümdarlık çerçevesiydi.
Mevcut şehirlerin birçoğu Hellenleşmiş felsefi düşünceyi, dini düşünceleri ve siyaseti benimseme - ya da zorla zorlama- ya başlamıştı. Hellenik ve yerli kültürel, dini ve felsefi fikirlerin sentezlenmesi, imparatorluğun çeşitli yerlerinde eşzamanlı barış ve isyan zamanlarıyla sonuçlanan farklı başarı dereceleriyle bir araya geldi. Yahudiler, Seleucid imparatorluğunun Yahudi nüfusu ile ilgili bir durumdu çünkü Yahudiler, sonunda savaşa yol açan önemli bir sorun teşkil ediyordu. Ptolemaik imparatorluğun yerel dinlere ve geleneklere yönelik kabul edici doğasına aykırı olarak, Seleuslar, Yahudilik üzerindeki toprakları Yahudiliği yasaklayarak Yahudiliği yasakladı. Bu, sonunda Yahudilerin bağımsızlık kazanmalarına yol açacak olan Seleukos kontrolü altındaki Yahudilerin isyanına yol açtı.
Bununla birlikte, Seleukitler çevredeki kültürün özelliklerini de uyarladılar. Mesela Babil takvimini kullandılar. Ayrıca Babil dini bayramlarında da (Akitu Festivali, Yeni Yıl gibi) yer almış olabilirler ve tıpkı Ptolemiler Mısır'ın krallık ideolojisini benimsedikleri için Pers kavramlarından ödünç almış olabilirler.4 Persler, Mısırlılar gibi, Kralı da “ilahi” olarak görüyorlardı. Seleucid yöneticileri etrafında bir kültün geliştiğine dair bazı kanıtlar var. Green, “Ptolemiler gibi Seleukitler, aynı zamanda bir kraliyet kültü kurdu” diyor.5 Seleusitler "yerli Tanrılara karşı dindarlık gösterdi".6 Kültürel değişim iki yönlü bir süreçti; fethedilen nüfusun Yunan kültürünün özelliklerini benimsemesi bekleniyordu, ancak sömürgecilerin sömürgeleştirilenlerin kültürünün yönlerini de kucakladığı görülüyor.
Seleuk askeri
Büyük İskender'in ölümünden sonra oluşan Helenistik devletlerin çoğunda olduğu gibi, Seleucid orduları Makedon modeline dayanıyordu ve askerleri öncelikle Greko-Makedon kökenli idi. Seleucid bölgesi eski Pers İmparatorluğu'nun doğu kısımlarının çoğunu kapladığından, kralları ordusunu yönetmek için Doğu halkına güvenmek zorunda kaldılar. Makedon falanksını kullanan birliklere, Doğu halklarından okçular ve süvarilere güvendiler. Ayrıca, Seleusidlerin düşmanları arasında korku yaratmaya yarayan bir Hint savaş filleri arzı vardı. Servetlerine sahip olan Ptolemies gibi, Seleukid kralları da İndus'ta yaşayan Kızılderililerden Girit ve Galatya halkına kadar her çeşit insanı paralı asker olarak toplamayı başarmıştı. Roma'ya karşı yaptıkları savaşlarla, Selamiller Roma lejyonlarını kopyalayan birlikler oluşturmaya çalıştı. 63 B.C.E tarafından, Seleukos İmparatorluğu ordusuyla birlikte dağıldı. Ağır süvari birçoğunun Asya'daki Roma ordularına katıldığı rivayet edildi.
Seleuk cetvelleri
- Seleucus I Nicator (Satrap 311-305 B.C.E., Kral 305 B.C.E.-281 B.C.E.)
- Antiochus I Soter (291'den eş-yönetici, 281-261 B.C.E.’e hükmetti)
- Antiochus II Teorileri (261-246 B.C.E.)
- Seleucus II Callinicus (246-225 B.C.E.)
- Seleucus III Ceraunus (veya Soter) (225-223 B.C.E.)
- Antiochus III Büyük (223-187 B.C.E.)
- Seleucus IV Philopator (187-175 B.C.E.)
- Antiochus IV Epifanlar (175-164 B.C.E.)
- Antiochus V Eupator (164-162 B.C.E.)
- Demetrius I Soter (161-150 B.C.E.)
- Alexander I Balas (150-145 B.C.E.)
- Demetrius II Nicator (ilk saltanat, 145-138 B.C.E.)
- Antiochus VI Dionysos (veya Epifanlar) (145-140 B.C.E.?)
- Diodotus Tryphon (140-138 B.C.E.)
- Antiochus VII Sidetes (veya Euergetes) (138-129 B.C.E.)
- Demetrius II Nicator (ikinci saltanat, 129-126 B.C.E.)
- Alexander II Zabinas (129-123 B.C.E.)
- Kleopatra Thea (126-123 B.C.E.)
- Seleucus V Filometor (126/125 B.C.E.)
- Antiochus VIII Grypus (125-96 B.C.E.)
- Antiochus IX Cyzicenus (114-96 B.C.E.)
- Seleucus VI Epiphanes Nicator (96-95 B.C.E.)
- Antiochus X Eusebes Philopator (95-92 B.C.E. veya 83 B.C.E.)
- Demetrius III Eucaerus (veya Philopator) (95-87 B.C.E.)
- Antiochus XI Epiphanes Philadelphus (95-92 B.C.E.)
- Philip I. Philadelphus (95-84 / 83 B.C.E.)
- Antiochus XII Dionysos (87-84 B.C.E.)
- (Ermenistan'ın Tigranes'i) (83-69 B.C.E.)
- Seleucus VII Kybiosaktes veya Philometor (70'li B.C.E.-60'lı B.C.E.?)
- Antiochus XIII Asiaticus (69-64 B.C.E.)
- Philip II Philoromaeus (65-63 B.C.E.)
Miras
Seleukos'taki mahkeme kayıtları hayatta kalmadı, bu yüzden İmparatorluklarının mirası hakkında yazılanlar başkaları tarafından kaleme alındı. Romalı tarihçiler, Seleukos krallarına çok fazla dikkat etmediler, görünüşe göre Roma'ya karşı "ayağa kalkmadıklarını" sanıyorlardı.4 Yahudilere putperestliği empoze etme girişimleri nedeniyle Antiochus IV hakkında daha fazla şey yazılmıştı, bu yüzden Yahudi kaynakları bu dönemde çok fazla bilgi içeriyor. Bununla birlikte, Seleusitler, Yunan dünyasını şehir temelleri mekanizması ile Doğu'ya genişletme konusunda kredilendirildi. Antakya, özellikle Seleukos döneminin bitiminden sonra "gelişmeye" devam etti. Hıristiyanlığın önde gelen merkezi oldu; Antakya Patrikliği, Aziz Peter tarafından kurulduğunu iddia ediyor. Orada, İsa Mesih'in takipçileri ilk olarak Hristiyan olarak adlandırıldı.7 Bizans İmparatorluğu 1085 yılına kadar Antakya'yı yönetti. 1084'te Haçlılar'a düştü. Sırayla şehri 1268'de Saladin'e kaybettiler.
II. Dünya Savaşı'ndan sonra, Seleukidlere olan ilginin yeniden canlanması batıdaki “ağırlık merkezi” değil, doğu yönlerini vurgulama eğilimindeydi. "Seleukitler, ağırlık merkezi Batıda değil de Babylonia'da bulunan Pers imparatorluğunun devamlılıkları olarak sunuldu."4 Seleucid öğrenme himayesi, Suriye'nin fethinden sonra, Yunanca metinleri Yunanca (veya görevlendirilmiş çevirileri) Arapçaya çevirmeye başlayan Müslüman alimleri etkilemiş olabilir. Müslüman kaynaklara atıfta bulunan Aquinas'ın, iki bilgi kaynağı olduğunu hatırlatan, kutsal ve "akıl" Müslümanlar, Yunan ve İslami fikirleri sentezlediler. Daha sonra bazı Müslüman filozoflar bile "Kuran'ın aldatmazlığını Platon'un yerine koymak" ile suçlamakla suçlandılar. Diğerleri, geleneklerin bu buluşmasından ortaya çıkan şeyin, büyük bir entelektüel "başarı" olarak tanımlanan "Yunan felsefesi ile İslam arasındaki bir sentez" olduğunu iddia ediyor.8 Hristiyan bursunun, retorik ve hukukun özellikle popüler olduğu İslam dönemine doğru gelişmeye devam ettiği Antakya, "Bu iki disiplin aynı zamanda daha sonra Müslüman bursunun verimli alanları olacaktı" dan beri İslami düşünceyi etkilemiş olabilir. Bu sayede dünya, ırktan bağımsız olarak, her biri selefine bağlı, her biri sâhiye olan bağlılık ile bağlanan bir Aristoteles'e ve ötesine uzanan bir geleneğe aktarmış, düzeltilmiş ve eklenmiş pek çok gelenekten alimler tarafından zenginleştirilmiştir. inanç veya etnik köken.9 Aydınlanmaya yol açan bu tür bir kültürel sentezdi.10 Müslümanlar aynı zamanda, genellikle varolan adetleri yerinden etmek için değil, bir sentez yaratmaya çalışan İskender ve Seleukid geleneğinden de etkilendi mi? İskender'in kendisi, "antik doğu medeniyeti" ile "Yunan kültürünün sentezi" olan "Hellenizm" i yaratma konusunda akredite edilmiştir.11
Notlar
- İan Appian, Appian, Roma Tarihi, Suriye Savaşları 55. 24 Ekim 2008'de alındı.
- ↑ Strabon, Strabon 15.2.1 (9) (Londra: George Bell ve Oğulları). 24 Ekim 2008'de alındı.
- ↑ Jens Jakobsson, İran Tarihi: Seleucid Empire (306-c.150 B.C.E.), İran Oda Topluluğu. 24 Ekim 2008'de alındı.
- ↑ 4.0 4.1 4.2 Wilson (2006), 652.
- ↑ Yeşil (1990), 195.
- Wilson (2006), 480.
- Ts Elçilerin İşleri 11:26.
- Clinton Bennett Müslümanlar ve Modernite: Sorunlara ve Tartışmalara Giriş (New York, NY: Continuum, 2005, ISBN 9780826454812), 116.
- Paul Lunde, Bilim: İslami Miras Suudi Aramco Dünyası 33: 3. 24 Ekim 2008'de alındı.
- Davidson Neil Davidson, İslam ve Aydınlanma, Sosyalist İnceleme. 24 Ekim 2008'de alındı.
- Steven Bayme, Yahudi Tarihini Anlamak: Metinler ve Yorumlar (Hoboken, NJ: KTAV Pub. House, 1997, ISBN 9780881255812), 50.
Referanslar
- Bevan, Edwyn Robert. . 1985 Seleucus Evi. Chicago, IL: Ares Yayıncıları. ISBN 9780890055373.
- Bilde, Per. 1990. Selanik Krallık'ta Din ve Dini Uygulama. Aarhus, DK: Aarhus Üniversitesi Yayınları. ISBN 9788772883229.
- Bar-Kochva, Bezalel. 1989. Yahuda Maccabaeus: Yahudilerin Seleuklara Karşı Mücadelesi. Cambridge, İngiltere: Cambridge Üniversitesi Basını. ISBN 9780521323529.
- Yeşil Peter. 1990. Actium'a Alexander: Helenistik Çağın Tarihsel Gelişimi. Berkeley, CA: Kaliforniya Üniversitesi Yayınları. ISBN 9780520056114.
- Sherwin-White, Susan M. ve Amélie Kuhrt. . 1993 Semerkand'dan Sardis'e: Selanik İmparatorluğu'na Yeni Bir Yaklaşım. Helenistik kültür ve toplum, 13. Berkeley, CA: California Press Üniversitesi. ISBN 9780520081833.
- Wilson, Nigel Guy. 2006. Antik Yunanistan Ansiklopedisi. New York, NY: Routledge. ISBN 9780415973342.