Sürekli genişleyen akışlı televizyon dünyasında, bir şovun sizi şaşırtması nadirdir. Neredeyse her şeyi daha önce görmüş gibi hissediyorsunuz, kendilerine yeni bir şey eklemeden, hepsinin başka hikayelerin taklidi olan gösterilerin selinin bir ürünü. Yine de bu, çoğu zaman bir gösterinin ortaya çıkması ve kendisinin bir kesim olduğunu kanıtlaması için alanı boşaltabilir, yerini oldukça benzersiz bir şey olarak belirleyen bir deneyim. Prime Video gerilim dizisinin ilgi çekici ilk sezonu Vahşiler böyle bir gösteriydi. O Beklentilerimize meydan okuyarak ve önemsediğiniz karmaşık karakterler oluşturarak bir sürü ilginç fikir ortaya çıkardı. Hikaye bir uçurumda sona erdiğinde, izleyiciler birçok cevaplanmamış soruyla ve başka bir sezonun kendine özgü bazı benzersiz olanları ortaya koyma umuduyla kaldı. Bu, bu ikinci geziyi daha da talihsiz hale getiriyor, sadece kendisi için belirlediği çıtayı tutturmakta başarısız olmakla kalmıyor, aynı zamanda geriye doğru sıkışmış hissediyor. Eski benliğine dair bazı bakışlara rağmen, her şey yönsüz hale gelir ve ileriye değil geriye bakmakta takılıp kalır.
Vahşiler dizinin karakterlerinin krizin zirvesinde olduğu ilk sezonda kaldığımız yerden devam ediyor. Rachel (Edwards) suda yüzerken bir köpekbalığının saldırısına uğradı, elini nasıl kaybettiğine dair bir açıklama sağladı ki, onu zaman içinde ileriye sıçramadan pek çok görmeden görüyoruz. Bu ciddi yaralanma, Leah’dan hemen sonra geldi (Sarah Güvercin) Rachel’ın kız kardeşi Nora ile yüzleşmek üzereydi (Helena Howard) gruptaki bir bitki olarak rolü hakkında. Adanın gözetimi ve üzerinde mahsur kalan kızlar, kontrol eden Gretchen tarafından yapılıyor (Rachel Griffiths) bu noktaya kadar karakterler için bir gizem olarak kalsa da seyircinin fazlasıyla farkında olduğu bir şeydi. Ancak Leah, gruba bir felaket geldiğinde her şeyin alt üst olması için parçaları bir araya getirmeye başlamıştı. Shelby’yi ikna etmeye çalışacağından, köklü karakter dinamiklerinin geri kalanı hikayenin merkezinde yer alır (Mia Healey), Martha (Jenna Cümlesi), Nokta (Shannon Berry), Toni (Erana James) ve Fatin (sofya ali) bu adada ciddi bir şekilde ters giden bir şeyler olduğunu.
Bunların hepsi, daha önce gelenlerin güçlü temeli üzerine inşa edildiği için iyi ve güzel. Vahşiler aşina olduğumuz bu karakterler arasındaki dinamiği gördüğümüzde hala en iyi durumda. Hepsi iyi yazılmış ve oynanmış, hayatta kalmaya çalışırken hayatlarının tüm nüanslarını hayata geçiriyorlar. Sorunların başladığı yer, kod adı “Adem’in Alacakaranlığı” olan sözde kontrol grubuyla tanıştığımız zamandır. Bunun açıkça ne anlama geldiğini henüz anlamadıysanız, şimdi deney için bir temel olarak hizmet etmek üzere aynı durumda ayrı bir yere yerleştirilmiş bir grup genç erkek var. Leah bunu ilk sezonun son sahnesinde keşfetmişti, yani bu hiçbir şekilde sürpriz bir açıklama değil. Şaşırtıcı olan, bu yeni erkek grubunun bu ikinci sezonda ne kadar odaklandığı. Sekiz yeni karakter Seth (Alex Fitzalan), Scotty (Kamış Shannon), Josh (Nicholas Coombe), Alex (Jarred Blakiston), Kirin (Charles Alexander), Rafael (Zack Calderon), Ivan (Miles Gutierrez-Riley) ve Henry (Aidan Laprete). “Ha, sadece sekiz bölümden oluşan bir sezonda kesinlikle pek çok yeni karakter gibi görünüyor” diye düşünüyorsanız, o zaman şovun en büyük zararının, dizinin arkasından asla çıkamayacağına dair bir fikriniz var. her şeyi kapsayan gölge.
İlk başta, bu çocukların bildiğimiz gruba bir tür engel teşkil edeceğine ve karşılaştırma yaparak karakterleri daha iyi ortaya çıkaran ilginç bir yan yana yaratacağına dair bir umut vardı. Muhtemelen amaçlananın bu olduğuna dair ipuçları olsa da, işareti tamamen kaçırıyor. Bunun yerine, bu yeni karakterler daha önce gördüklerimizle aynı hareketlerden geçiyor. Bir adada mahsur kalırlar, ne yapacaklarını bilemezler ve zor koşullarda yapmanın bir yolunu bulmak için bir araya gelmeleri gerekir. Sorun şu ki, karakterleri daha az ilginç, hem onlarla daha az zaman geçirdiğimizin hem de deneyimlediklerimizde kendilerini çok daha yüzeysel hissettiklerinin bir ürünü. Vahşiler İnsanlarla tanıştığımızda ilk izlenimlerimizin nasıl sorgulanabileceğini göstermekle zaten ilgilenmişti, ancak burada buna aynı doğrulukla yaklaşmaktan vazgeçmiş gibi görünüyor. Yeni karakterlerimiz, serseri sporcudan utangaç emo çocuğa kadar uzanıyor, beni dizinin bir B-konu olarak tutarak merhamet göstermesini dilememe neden olan yürüme klişeleri. Bunun yerine, onlarla o kadar fazla zaman oturuyoruz ki, hepsi boşa gitmiş gibi geliyor.
Biri diğerine karşı korkunç bir eylem gerçekleştirdiğinde, yazı ne yazık ki onu ele alma inceliğinden yoksundur, çünkü bunun yerine şok amacıyla giderek aşırı hale gelir. Bu, hikayenin yeni bir tür düşman yarattığını telgraf etmenin bir yoludur, ancak bunu şovun kafanıza çarpmasını sağlayan bir çekicin tüm incelikleriyle yapar. Sadece ucuz görünen garip bir görsel estetiğe sahip flashbacklerle gösterilen, asla ilk sezonda deneyimlediğimiz kadar dinamik veya çekici gelmiyor. Gelecekte göreceğimiz bu iki grup arasında bazı geçişler olsa da, orijinal hikaye çok daha keskin bir enerjiye sahip olduğunda her şey ılık ve donuklaşıyor. Tuhaf deneyin ne olduğuyla ilgili unsurlar bile, daha az düşünülmüş gibi hissetmeye başlıyor, yine de ilerlemeye devam etse de, sıklıkla gereksiz olduğunu kabul ettiği görünen ek bir senaryo tarafından yükleniyor. Adada hissedilen deneyimin huşu ve genel gerilimi bu nedenle kaybolur ve üzerinde duracak hiçbir şey kalmayana kadar her fırsatta kendini keser.
Bütün bunlar, bu çocukların banal yan gösterisi, merkez sahneye çıktığında giderek daha yorucu hale geldiğinden nefes nefese kalıyor. Bir karakter diğerine geçmeye çalışırken “tekerleklerini nasıl döndürdüğünden” bahsettiğinde, kendi hikayesindeki mutlak ilerleme eksikliğini de anlatıyor olabilir. Yepyeni bir karakter grubuyla sıfırdan başlayarak, Vahşiler odağını ikiye böler ve sonuç olarak her şeyi daha sığ hale getirir. Atlamadan kötü tasarlanmış, kendini içinden çıkmak için çok uzun süre harcadığı bir anlatı deliğine kazıyor. Orijinal karakter kadrosu hala ellerinden gelenin en iyisini yapıyor ve onlardan aldığımız çok kısa bakışlarda duygu katmanları buluyor. İster doğaçlama bir doğum günü partisinde, isterse yaralanan sevilen birini kurtarma girişiminde olsun, hikaye öyle olmasa bile hepsi parlıyor. Sadece şovun onlara odaklanmış kalması gerektiği izlenimini bırakıyor, sonuçta dağınıklığa neden olan başka bir yön eklemeden. Sezon sona erdiğinde ve daha fazlasının geleceğini ima ettiğinde, geriye kalan tek son duygu, şovu bu kadar çarpıcı yapan şeye geri dönme ve diğer her şeyi temizleme arzusudur.
Değerlendirme: D
Vahşiler Sezon 2, 6 Mayıs Cuma gününden itibaren Amazon Prime’da yayınlanmaya hazır olacak.
Özel: Mark O’Brien, ‘The Righteous’ İçin Tür Büküm Fragmanıyla İnancınızı Test Etmeye Hazır
Sonrakini Oku
Yazar hakkında
Kaynak : https://collider.com/the-wilds-season-2-review-prime-video/