- Sergey Aleksandrovich, muhtemelen en yenilerimizde nasıl bir dönüşüm gerçekleştirdiğimizi hatırlamak mantıklı geliyor. hikayeler "Kasım" tatilleri. 1996’te, eski adı “Büyük Ekim Sosyalist Devriminin Yıldönümü” olan Boris Yeltsin’in kararıyla, Uzlaşma ve Uzlaşma Günü olarak değiştirildi ve aynı gün, “Rus toplumunun çeşitli katmanlarının uzlaşmasını ve uzlaşmasını hafifletmek amacıyla” Kasım 7 Ve sadece 2004'ta, Ulusal Birlik Günü'nü kutlamak için bir yasa çıkarıldı. Ama zaten 4 Kasım. Kişisel bir soru: gününüzü neyle ilişkilendirir?
- Ulusal Birlik Günü ile her şey açık ve anlaşılabilir. Önceki tatilden vazgeçmek iki nedenden ötürü geldi. Yeni hükümet, komünist bayramın vatandaşlarını bilinçten kovma hedefini belirledi - bu ilk. Bir saniye var: doksan birinci ve doksan üçüncü yılları hatırlarsanız, o zaman toplumun keskin bir şekilde bölündüğü açıkça bellidir. Dahil - ve Sovyetler Birliği'nin çöküşü ve ülkenin yeni seyrinin değerlendirilmesinde. Buna göre, yetkililer bir şekilde herkesi uzlaştırmaya çalıştı. Ancak, her şeyden önce, birileri bu kafiyeli hatırlarsa, “Kasımın yedinci - takvimin kırmızı günü” nü takviye etmek istediler.
Ulusal Birlik Günü'ne karşı tavrım gelince, sanırım bu tatil hala daha yapay ... Evet, kendimi tek bir ulusun parçası olarak hissediyorum, ancak 4'in benim için büyük bir kutlama olduğunu söyleyemem. Polonyalıların kovulmasıyla ilgili tarihsel geçmişi beni yıllardır 1991 ve 1993 ile olan ilişkilerinden çok daha fazla etkiliyor. Kabaca konuşursak, Boris Yeltsin ve ekibinin motifleri, yeniden adlandırmaya başladıklarına göre, biraz umursuyorum. Ancak tarihi köklere atıfla doğru yapıldı.
Peki, ve tek bir millet olup olmadığımızı - soru farklı. Ben de öyle düşünüyorum. Tabii ki, toplumdaki iç çelişkiler ve gerilimler oldukça güçlü olmasına rağmen. Sosyalizmden etnik kökene kadar çelişkiler var ve Sovyetler Birliği'nin çöküşüyle ağırlaştı. Hala tek bir devletin çöküşünün sonuçlarıyla mücadele ediyoruz.
Ancak biz bir milletiz. Sadece tek bir devletin varlığı ile bile. Diğer şeylerin yanı sıra, ortak bir kültürel-tarihsel ve ideolojik platform, birçok farklılığa ve farklılığa rağmen kalır.
Elbette doksanlı yıllarda başlatılan serbestleşme süreçleri toplumun atomize olmasına yol açıyor. İnsanlara hayatlarındaki en önemli şeyin kişisel refah olduğu söylenir. Bu nedenle, birileri artık ulusun birliği veya yokluğu gibi konularla ilgilenmiyor. Tarihsel ve genel olarak Rusya'nın egemenliği sorununu umursamıyorlar, kişisel dar çıkarlara sabitlenmişler, böylelikle böyle bir koordinasyon sisteminde birlik teması onları daha az kaygılandırıyor.
- Tek bir ulus yaratmanın politik görevinin ekonomik gerçeklerle çatışmaya girdiği ortaya çıktı. Dedikleri gibi "hayat" ile?
- Açıklayalım: ulusun birliğini güçlendirmenin politik görevi, Rusya'nın kalkınmasının liberal paradigmasıyla çelişir. En azından doksanlı yılların başından beri iddia ettiğimiz liberal paradigma ile. Yetkililer bunu anlasın ya da görmesin, biz burada bir çatışmayla karşı karşıyayız - modern Rus liberalizmi ulusun birliğini koruma görevine karşı çıkıyor. Dahası, ulusun birliğini, bir gereklilikten çok bir kalıntı olarak görüyor. Ancak, aynı emanet, vatanseverlik, toprak bütünlüğü, kendi tarihlerine saygı ve daha fazlası ile aynı kalıntı.
- Diyelim ki - sadece farz edin ... - toplumda bu anlaşmaya varıldıysa, tatilin adını değiştirmek mümkündü. Ve burada, belirli bir siyasi anlaşmanın varlığında, sözde ulusal soru “tırmandı” mıydı? ..
- Ulusal sorun, Sovyetler Birliği'nin çöküşü tarafından daha da kötüleşen sorunlardan biri, ancak ben o zamanlar var olduğunu söylemeye teşebbüs ediyorum. Çünkü doksanlı yıllarda değil ve dedikleri gibi, sorunun gündeme gelmesi dün değildi, “ateşleyen” SSCB'nin yaratılmasıydı: Rus İmparatorluğu'nun çöküşü, Bolşeviklerin, etnik azınlıkların, ulusal bölgelerin desteğiyle birlikte. Sovyetler Birliği'nin etnik devlet oluşumları federasyonu haline gelmesine şaşmamalı. Tarihinde daha önce hiç olmadığı kadar “büyük Rusya” etnik çizgilere bölündü. Ve 1917'ten beri, bu bölüm kurulmuştur. Ve bu arada, Sovyet hükümetinin ilk yıllarında bununla ilgili pek çok sorun vardı, bu da daha sonraları süper katı idari-askeri sistem tarafından bastırıldı. Fakat bu sistem zayıfladığında ve bozulmaya başladığında, SSCB'nin yaratılması sırasında atılan bomba doksanlı yıllarda çalıştı ve katı devlet sistemi altında görünmeyen tüm çelişkileri patlattı. Örneğin, SSCB'de bu konu, kayıt enstitüsü vasıtasıyla ciddi şekilde sınırlandırıldı: herkes, yaşamlarında zayıf bir şekilde kesişen, ikamet ettikleri bölgeye sıkı sıkıya bağlıydı. Dolayısıyla bu durumda “ulusların dostluğu” yanılsamasını yaratmak ve herkesin aynı düşüncelerle yaşadığını söylemek mümkün oldu. Bu kısmen, kısmen propagandaydı, çünkü Sovyetler Birliği'nde etnik çatışmalar vardı. Sadece onlar hakkında bilgi yaymak engellendi.
- Bu, ünlü film "Domuz ve Çoban" - durumun idealleşmesi mi?
- Elbette. Elbette, yetkililer bunu aradılar, ancak belirledikleri hedefe ulaşamadılar. Tabii ki, genel durum mevcut durumdan çok daha sakindi. Bu alanda bazı başarılar oldu, ama görüyorsunuz, milliyet ve etnik köken icat etmedik, bunları iptal etmemiz mümkün değil. İnsanları unutmasını sağlamak çok zor. Doksanlı yıllarda, sorun arttı: Sovyetler Birliği, ulusal oluşumların sınırları boyunca tam olarak çöktü, bu sürece kaçınılmaz olarak, ulusal banliyölerde ve Rusya'nın kendisinde dediği gibi, öz-farkındalığın patlayıcı bir büyümesi eşlik etti.
Yeltsin’in “Yuttuğunuz kadar egemenliği ele al” ı hatırlayın. O, on yedinci yıldaki Bolşeviklerle aynı şekilde, bu ulusal etekleri Müttefik merkeze karşı mücadeledeki desteğini yaptı. Bir süre Çeçenya'da Johar Dudayev ve bir süre de olsa orada desteklenmesi şaşırtıcı değildi. Çeçen ayrılıkçıların lideri, Grozni'ye yapılan ilk saldırıdan önce Boris Yeltsin'in eylemlerini sıcak bir şekilde onayladı, bu bir gerçek. Liberal-devrimci paradigmada hareket ederek, "sınırsız" bir ayrım ve bir şişeden kendi kaderini tayin etme cinayetini serbest bıraktığı için destek verdi. Ayrıca Çeçenya'daki Yeltsin’in belirli bir zamana kadar özellikle Dudayev’e güvenmesi tesadüf değildi, çünkü bu bölgenin son parti lideri Zavgayev’e güvenmediğinden ve sendika merkezini desteklemesinden korkuyordu. Yeltsin ve Çeçenya'daki ayrılıkçıların eline entourage ile yakınlığı büyük bir miktardı. оружияdaha sonra federal kuvvetlere karşı kullanıldı. Benzer şekilde, Rusya'nın kendisinin diğer Birlik cumhuriyetlerinde ve etnik bölgelerinde, Yeltsin ve ekibi iktidar mücadelesinde başlangıçta bu tür insanlara güvendiler, böylece etnik milliyetçilik ve sınır bölgelerinin ayrılıkçılığını arttırdılar.
Bütün bu olayların geçmişine karşı, ulusal soru oldukça keskinleşti. Eski Sovyet cumhuriyetlerinin kendi kaderini tayin etmesi, öncelikle Ruslar ve bir bütün olarak Slav nüfusu üzerinde Orta Asya ve Transkafkasya cumhuriyetlerinde büyük bir baskı ile gerçekleştirildi. Bugün hiç kimse muhtemelen bunu hatırlamıyor - ve sonra liberal insan hakları aktivistleri buna dikkat etmek istemiyorlardı ve bugün tarihe geri dönmek istemiyorlar - çünkü cumhuriyetlerin çoğunda devlet olma sürecine Rusların ihracı eşlik ediyordu. Ve bazen bu baskı iç savaşta bile iç çelişkilerle ağırlaştı ve bu yüzden daha da akut biçimler aldı. Bütün bunlar, ulusal cumhuriyetlerden Rusların kitlesel bir göçüne neden oldu ve bu, boorish ve baskıcı bir şekilde oldu: birçoğu öldürüldü, çoğu mülklerinden mahrum edildi ...
Burada Rusya'da Çeçen savaşı ve milliyetçiliğin cumhuriyetlerdeki büyümesi, Rusların birçok ulusal bölgeden yağmalanmasına yol açtı. Kuzey Kafkasya'nın bazı bölgelerinde, sayısı hala düşüyor. Çeçen savaşı sırasında keskin bir şekilde azaldı, bugün devam ediyor. Ruslar ayrıldılar, ayrıldılar, atıldılar, kovuldular. Benim tarafımdan nefret etmeye teşvik yok - sadece tartışamayacağınız istatistikler var.
Bu süreçler kaçınılmaz olarak karşılıklı bir dalga yarattı: Rus milliyetçiliğinin, radikalizmin ve bunlarla bağlantılı her şeyin büyümesi. Liberal dönüşüm koşullarında, tüm bunlar genellikle Batı'da ve özellikle Avrupa'da özellikle gençler arasında moda olan neo-Nazizm biçimini aldı. Batı'da neo-Nazizmin büyümesi, Birliğin dağılmasından çok önce göç süreçleri arka planında gözle görülür bir eğilim haline geldi. Doksanlı yıllarda “yeni” Rusya’da, Batı’daki her şeyin çok iyi olması başını yorucu bir şekilde dövdü, bu trendin ülkemizde de moda olması şaşırtıcı değil. Eh, bu iyi bilinen bir paradokstur - liberal demokrasi, genellikle faşizm gibi çeşitli anti-liberal radikalizme yol açar. Liberaller, bir organizmanın ölümünün kendi ölümü anlamına geleceğinin farkında değil, içinde yaşadığı bir organizmayı öldüren bir basile benzemektedir.
Özetlemek gerekirse: sorun, büyük bir ülkenin çöküşünün sonucuydu ve sonuç olarak, sanırım, bir prensip olarak, Sovyetler Birliği'nin kurulması sırasında atılan saatli bombanın sonucuna inanıyorum. Yetkililer ne yaptıklarını anladılar mı, yoksa anlamadılar mı, bilmiyorum.
Biryulyovo'nun Moskova bölgesindeki son olaylar bir maçın büyük bir yangın için yeterli olduğunu gösterdi. İnsanlar ayrıntıları anlamayacak - kim yaptığını ve neden yaptı ... Bu büyük ve ciddi bir sorundur.
Bununla birlikte, başka bir ülkede, farklı milletlerden, inanç veya kültürden insanlar arasında tamamen içsel bir suçun bile, aynı etnik grubun üyeleri arasındaki benzer suçlardan daha keskin bir şekilde algılandığını düşünüyorum. Dünyanın işleyiş şekli. Değişim neredeyse imkansız, ancak daima aklımızda tutmalı ve göz önünde bulundurmalıyız.
- Son seçimlerde cumhurbaşkanlığı adayı olan Vladimir Putin 23 geçen yıl Ocak ayında ülkemizdeki ulusal sorun hakkında programatik bir makale yayınladı. Rus halkının Rusya'nın varlığına göre devlet oluşturduğunu düşündüğünü söylediği yerde ve Rusların en büyük görevi medeniyetimizi birleştirip bağlamak. Ruslar bu durumu hissediyor mu, ülkemizi gerçekten bağlamak için kullanıyor mu?
- Burada birkaç yön var. Vladimir Putin'in bunu söylemesi iyi. Sonuçta, on beş yıl önce, bunun hakkında kekelemeye başlayan herhangi bir kişi faşistlere derhal kaydedildi ve bu damgalamayı alnına koydu. Kendi tecrübelerimin de dahil olduğu bu konuda konuşuyorum. Koşullu olarak entelektüel ortamda karşılaşılan bu konular üzerine en çekingen girişimler bile suçlamaları ve direnişleri saçma. Bu konuda ilerleme olması sevindiricidir. Şimdi, en azından, bu sorunları sakince ve ciddi bir şekilde analiz etmek mümkün hale geldi.
Ruslar gerçekten devlet oluşturan insanlar. Birisi bununla istediğiniz kadar tartışabilir, ancak bu, dünya hukukunu inkar etmeye çalışmakla aynı şeydir. Ruslar devletimizin kökenindeydiler, Ruslar onu bildiğimiz biçimde yarattılar. Ve Ruslar nüfusun bel kemiği olmaya devam ediyor. Rusya olmadan Rusya olmaz. Dürüst olmak gerekirse, Rusların ortadan kaybolması durumunda birçok etnik azınlığın Rusya'yı jeopolitik bir fenomen olarak kurtarabileceğine inanmıyorum. Medeniyet yönünden bahsetmiyorum bile. Bu arada, dışarıdan gelen çeşitli “iyi dilekliler”, çeşitli etnik ayrılıkçılığı ve benzeri fikirleri her zaman teşvik etti ve teşvik etti. Ne yaptıklarını tam olarak biliyorlar.
Şimdi - Rusların kendileri için. Ne yazık ki, Rusların kendileri bugün devleti oluşturan insanları tam olarak hissetmiyorlar. Her şeyden önce, bu, doksanlardaki, “sınırsız egemenliğin yutulması” üzerine odaklanan otorite politikasının bir sonucudur. Her türlü liberal sözde düşünür, hepimize Rusların değersiz, anlamsız ve başarısız insanlar olduğunu söyleyen gazetelere, mikrofonlara ve televizyonlara koştu. Aslında, hem Sovyetler Birliği hem de Rusya, bu arada bir Bolşevik dönem millet hapishanesidir. Rusların, herkesin evrensel olarak ezilmesi ve işgal edilmesi nedeniyle tüm dünyanın önünde suçlanmaları ...
Bu propaganda kampanyasının iki sonucu vardı: ulusal banliyölerin önemini artırdı ve Rusların kendileri arasında depresyona yol açtı.
Şimdi - ekonomi hakkında. Aslında, etnik gruplar arası gerilimlerin artmasında çok büyük bir rol oynadı. Bu küçük söylenir, ama öyle. Gerçek şu ki, hem Sovyetler Birliği'nde hem de Rusya'da, Ruslar toplumun elitlerini oluşturdular. Hükümet bu nedenle, ülkenin endüstriyel ve bilimsel-endüstriyel gelişimi için bir kurs uygulamaya koydu. Aslında Ruslar ve bütün Slavlar, Belarus ve Ukraynalılar da seçkinlere aitti. Onlar en kalifiye mühendisler, işçiler, memurlar, öğretmenler, doktorlardı - herkes kolayca listeye devam edebilirdi. Bunda ırkçılık yoktu, her şey olduğu gibi. Bu nedenle ülkeden sorumlu bir ulus gibi hissettiler. Ekonominin çöküşü, doksanların en kötü krizi, ticaret ve yeniden satış yapan gruplarla suç işleriyle ilgili olanların zirveye çıkmasına neden oldu. Öte yandan, Rusların emir yüksekliğinde işgal ettiği ekonominin kendisi çöktü, basitçe olmadı.
Sonuç olarak, şunu anladık: insanlar toplumun elitleri oldu - bunu söyleyeceğim, eminim, anlayacaklar - altın düzeltmelerle. Bir gecede, en saygın ve dahası toplumun en etkili üyeleri oldular. Ve fabrikalarda ve fabrikalarda çalışanlar, teknik entelijensiya olarak adlandırılanlar, ülkenin seçkinleri işsizdi ve hiç kimsenin onlara ihtiyacı yoktu. Birçoğu dilenci oldu. İşte, ülkenin liberal pazar dönüşümünün bir başka sonucu.
Ve sonuncusu. Rusların kendileri bir sünger gibi, bence, Rus olmanın uygun olmadığını, gurur duyabileceğimiz, başkalarından öğrenmemiz gereken bir geçmişe sahip olmadığımız intihar ideolojik püresini emmeye başladı. Kabaca konuşursak, dış faktörlerin yarattığı depresyona yenik düştük. Ruslar çok ısrarcı olmadı - bu tarihsel sorun.
Rusların tarihteki ifadesi olan büyük bir devletin çöküşündeki nedenlerini görüyorum. Pekala, Rusya’nın diplomatik olmadığını söyleyeceğim, kendini kafasından vurmaya ve değersizliği hakkında şikayet etmeye başladım. Aynen bu kendini beğenme büyük bir depresyona yol açtı. Her şeyden önce - Ruslar arasında.
Düşüncesiz bir şovenizmi beslememiz ve herhangi bir sebepten tavus kuşu gibi şişmememiz gerektiğini düşünmüyorum. Ancak, 80'un sonundaki ve geçen yüzyılın 90'undaki bu kendi kendini ispatlamanın tüm makul sınırları geçtiğinden ve kendi kendini yıkıcı hale getirdiğinden eminim. Geçmişin objektif bir analizi ile ilgisi yoktu. Bu nedenle, böyle bir sözde analizden gelecek için sonuçlar yetersiz alındı. Ama ne söyleyeceğimiz - doksanlardan gelen kamuoyu liderlerine bakın ve şimdi onlar hala dünyadaki tüm sıkıntıların olduğu şeytani bir imparatorluk gibi Rusya hakkında aynı mantrayı seslendiriyorlar.
“Devlet başkanlığı görevine aday olarak bile, siyaset bilimci Vladimir Vladimir’in konuşmasıyla, Rusya’nın Anayasa’ya statüsünün getirilmesiyle ilgili bir değişiklik yapması teklif edildiğinde,“ Bu teklif Rus halkına fayda sağlıyor mu? ”Sorusuyla cevap verdi. Yani, fiili olarak uğraşıyoruz, ancak onu jüri olarak tanımaya çaba göstermiyoruz. Şimdi tanımıyor musun, yoksa hiç mi?
“Vladimir Putin'in motifleri anlaşılabilir; bunun belli bir etnik dengeyi baltalayacağına ve hoşnutsuzluğa yol açabileceğine inanıyor.” Şahsen ben böyle bir statü Rusların yasal konsolidasyonunda suçlu ve tehlikeli bir şey görmüyorum. Birisi, bu konuda makamların son derece temkinli tutumunun kaynaklarını anladığım gerçeğine rağmen, Temel Yasa'da uygun bir değişiklik yapabilir. Bence korkunç bir şey olmazdı, sık sık federasyonun ulusal konularına iş gezilerine çıkmak zorunda kalıyorum ve orada radikallerin olduğunu görüyorum. Ama sonuçta, açıkça Rusların ülkemizdeki rolünü güçlendirmeyi arzulayanlarla da görüşüyorum. Neden? Çünkü Ruslar, hakem rolünü, kontrol merkezini oynamışlardı ve şimdi birçok cumhuriyette durum neredeyse yerel klanların mutlak gücüdür. Kendileri daha önce Moskova’ya şikayette bulunabilecek ya da Rusya’nın bölgesel komite sekreterini arayabilecek yerel halk inilti. Dönecek bir yer yok, kaos, hepsi bu. Rus halkının zayıflığı aslında ulusal banliyölerde bir problemdir. Yerde zeki olanlar bunu anlıyor.
Rusların Anayasa'da böyle bir statüsünün ortaya çıkmasında hiçbir zararı olmayacağını düşünüyorum. Öte yandan, itiraf edilmesi gerekir: evet ve özellikle de yararı. Peki, Anayasa, iyi yazılmış, sırada ne var?
- Yani, o zaman milletvekilleri tarafından geliştirilen bu konuyla ilgili tüm faturalar, bir fikir olarak çeşitli kamu kuruluşlarının ve siyasi güçlerin sayısız girişimlerinden bile bahsetmiyorum, bir fikir olarak fena değiller ama uygulanmamalı mı?
- Fikir güzel, ama bunların hepsini Anayasa'ya getirme konusundaki mızrakları kırmanın bir anlamı yok bence. Gerçek şeyler yapmak daha iyidir: Rusların makul kararlar alacağı ekonomiyi yeniden kurmak, kaçınılmaz olarak baskın bir rol oynayacakları orduyu güçlendirmek, etnik örgütlü suç gruplarının kibirini sınırlamak, yerel makamlarla olan yozlaşmış bağlarını yıkmak. Genel olarak, gerçek iş beyanlardan daha önemlidir. Her ne kadar belki de, bu durumu Temel Yasa'da belirleyerek, çok radikal milliyetçilerin coşkusunu serinletmek mümkün olacaktı. Ve sonra bundan şüpheliyim.
- Birleşmiş Milletler kriterlerine göre, nüfusunun üçte ikisinden fazlasının aynı etnik gruba ait olması şartıyla bir devlet tek uluslu kabul edilir. Rusya'nın toplam nüfustaki payının 77,8'te yüzde 2010'e düşmesine rağmen, hepsi aynı - üçte ikisinden fazlası. Ama kendimize çok uluslu bir devlet diyoruz. Yılın Aralık ayındaki 2010’inde, Danıştay’ın bir toplantısında Cumhurbaşkanı Dmitry Medvedev, “Rus ulusunun fikri kesinlikle üretken ve utangaç olmamalı” ilan edildi. İnsanların kiminle iletişim kurduğunu söylediklerini bilmiyorum, ama arkadaşlarımın çoğu için "Rusça" kelimesi kategorik bir reddedilmeye neden oluyor. Nispeten yakın zamanlarda, biz Sovyet vatandaşıydık - ve pasaportta belirtilen uyruğumuzdan utanmadık. Neden bugün herkes "sevgili Rusça" ya cevap vermek istemiyor? Belki de bu cümlenin, ülkenin zaten dağılmaya başladığı devlet başkanı tarafından dolaşıma girdiğini hatırlıyorlar?
- Çokulusluluğa gelince, bu yine Sovyet mirası. Sovyet modelinin ilkelerinden biri: “Biz çok uluslu bir devletiz, eşit ulusların ailesiyiz”. Ve SSCB'nin halefi olarak Rusya, bütün bu söylemleri benimsemiştir. Kafkas savaşları ve etnik gruplar arası çatışmaların arka planı karşısında, herkes böyle olmadığını söylemekten korkuyor.
"Rus" gelince. Dürüst olmak gerekirse, milliyetimizi unutmamız ve kendimize tüm Ruslar olarak adlandırmamız gereken formülü anlamıyorum. Gerçekte, çalışmıyor, vatandaşlık ve milliyet var. Bize talimat verildi: “Neden Rus olduğunu söylüyorsun? Neden bir Çeçen olduğunu söylüyorsun? Biz Ruslarız! ”
Kuşkusuz. Sadece burada Rus, Rusya vatandaşıdır. Bu siyasi bir millettir, ancak bu etnik kökene zarar vermez. Çeçen'i kendisine Çeçen demeyi reddettiği konusunda ikna etmeye çalış! Veya başka bir ulusun temsilcisi. Bir milliyeti iptal etmek imkansız, fiili olarak var, kökleri derin tarihe dönüyor. Ve “sevgili Rus” biçiminde ortak bir paydaya teşebbüs etme girişimleriyle ne kadar dans etse de, etnik ve kültürel tarihsel kişisel bilinç her zaman bir kişiyle kalacak. Diyelim ki, örneğin Tatarlar, artık Tatar değiller ...
- Korku ile bir cevap hayal ediyorum ...
- Çok fazla soruna neden olur. “Rus” ve “Rus” kavramlarının birbiriyle çelişmediğini ve birbiriyle çelişmediğini düşünüyorum. Ben Rus'um çünkü ben Rusya vatandaşıyım. Ama aynı zamanda ben Rus'um ve benim için son derece önemli. Bunu reddetmek niyetinde değilim ve bunu yapmak için makul bir neden görmüyorum.
Hepimiz aynı anda Rus'uz, ama aynı zamanda kendi milliyetimiz, tarihimiz ve geleneklerimiz var. Rusları ne klan, ne de kabilesi olmayan Ruslardan ayırma görevini belirlemenin hiçbir anlamı görmüyorum. Meslek aşırı derecede üretken, etnik gerginliğin yaratılmasına yol açıyor. Kısmen, bu sorunlar pasaporttaki “Milliyet” sütununun kaldırılmasına dayanıyor.
"Milliyet" sütunu çıkarıldıktan sonra "Hepimiz dünya vatandaşıyız" konulu düdük dansına başladı. En iyi durumda - Ruslar, ancak genel olarak, diyelim ki ya ...
Kişinin kendi köklerini unutama eğilimi yıkıcı ve kendini yıkıcıdır. Bana söylediklerinizde aşırılıkçılık görmüyorum: “Ben Rus'um!”. Kontun pasaporta iade edilmesi ancak bunu Rusça'nın isteği üzerine gönüllü olarak doldurması oldukça mümkün olacaktır. Bana yazmak istiyorum: "Rusça".
- Ben de istiyorum.
- Hayır, kimseyi zorlamak gerekli değil. Arzu yok - bu yüzden yazmasın. Bu bir insan hakkı, belki de kendini Marslı olarak düşünmek istiyor, umrumda değil. Evet, bu kutuyu boş bırakmasına izin ver - ama kişisel pasaportuma böyle bir giriş yapma arzum var. Aynı zamanda, elbette, bu kayıt yasal olarak herhangi bir avantaj sağlamamalı, aksine, Sovyetler Birliği'nde olduğu gibi, ancak herhangi bir şekilde ihlal etti. Birbirimize de yalan söylemeyelim.
- Amerikan siyaset bilimcisi Paul Goble'ın fikrinden bahsedeceğim: “Şimdi Rusya'da, Rus olmayanların konumlarını güçlendirme planına karşı etnik Rusların pozisyonlarının gözle görülür bir zayıflaması var. Bu, Ruslar arasında düşük doğum oranı ve Rus olmayanlar arasında yüksek doğum oranları, kompleksin Orta Asya ve Güney Kafkasya ülkelerinden göç, Rusya'nın toplam nüfusunda keskin bir düşüşe yol açan birçok faktör nedeniyle nesnel bir süreç. ” Batı, bu süreçten memnun mu?
- Elbette. Batıda yüzyıllarca, Ruslar alternatif bir yaşam tarzı ve alternatif bir etki merkezi gördü. Bu arada Batılılar, Rusların Rusya'nın devleti oluşturan ülkesi olduğunun farkındalar ve bu, ülkemizdeki geçmişte yaşanan tarihsel başarı ve kazanımların anahtarıydı.
Rus nüfustaki azalışlarından memnunum, çünkü bu süreç ülkedeki etnik ilişkileri zorlaştırıyor. Bu alandaki yoğunluk herhangi bir devleti zayıflatır, dolayısıyla Rusya ne kadar zayıf olursa, Batı'da o kadar coşku olur ve sadece iki görüş olamaz.
Acı gerçek şu ki, Ruslar arasındaki doğum oranı diğer milletlerden olan Rus vatandaşlarından daha düşük. Şahsen, tüm etnik yurtseverliğimle birlikte, davayı şu şekilde sunmaya karşıyım: “Biz fakir Ruslarız, çünkü çevremizdeki sadece düşmanlar var, hayatta kalmak için her şeyi yapıyoruz ve bizi boğuyorlar.” Ne yazık ki, bu doğru değil. Ruslar her şeyden önce zayıflıyorlar - ilk olarak - ruhsal olarak, aynı zamanda yaşam tarzlarında da kendini gösteriyor. Rus aileleri çocuksuzluğu seçerse veya bir çocuğu doğurursa, biz sadece matematik açısından olmayacağız. İdeolojiyi yok etmeye gerek kalmayacak, CIA dinlenebilecek, hiç kimse Rusya'ya karşı bir soykırım politikası izlemeyecek. Ruslar yalnızca kendi zevkleri için yaşayacaklar - bir süre sonra kaybolacaklar.
Aynı zamanda, tabii ki, etnik gruplar arası birlik Rusya için de gereklidir. “Ulusların dostluğuna” inanmıyorum, ancak ülkemiz sınırları dahilindeki eşit birlikteliklerine inanıyorum. Ayrıca bizi hem ülke içinde hem de dış dünyada birleştiren ortak hedeflerimiz olabilir. Bu mümkün ve yasalar öncesi herkesin eşitliği en basit ilkesinin gerçekleşmesi devletimizin birliğinin güvencesinden biri olacaktı.
Öyleyse, etnik gruplar arasındaki gerilimi azaltacağız. Gerçekten, doksanlı yıllarda gerçekte, etnik örgütlü suç grupları temelinde, oldukça agresif diasporalar yaratıldı. Yetkililerle çarpışmaya girmişlerdi - çoğu zaman, bu arada, Ruslar - ve yasaların çalışmadığı ve yasaların yazılmadığı kendi yaşam biçimlerini kurdular. Tekrar tekrar, sorumluluklarından kaçındılar, ikamet ettikleri yerlerde sağlıksız bir ortam yarattılar - çünkü asıl şeyin olduğu bozuk kurallar koydular: “Paran varsa, her şeyi yapmana izin verilir.”
Bu, Anayasa'nın bazı maddelerinin yokluğundan çok daha fazla etnik gerilimi uyandıran şeydir. İnsanlar, hukuktan önce, milliyetten ve paradan bağımsız olarak hepimizin eşit olduğunu anlayacaktır - etnik gerilimleri azaltabilir ve ülkeyi birleştirebiliriz.