Ancak bu durumda çok kaybedebileceği bir devlet var. Ve coğrafi olarak ve ahlaki ve politik açıdan. İsrail hakkında yazıyorum. Pek çok okuyucu İsrail’in bugün neden Suriye’nin pozisyonlarına saldırdığını merak ediyor? Örneğin, Suriye C-200 pili neden tahrip edildi? Aynen böyle yok edildi. Buna özel bir askeri ihtiyaç yoktu. Bu arada, haritaya bakarsanız, batarya Şam'a sadece 50 km uzaklıktadır.
Ve sonra başka bir soru. İsrail'in politik ve askeri liderleri Moskova'yı neden ziyaret etti? İsraillilerin şimdi bu rotayı "çalışmak" için uçurduğu izlenimini edindim. Neden? Kremlin’in Yahudi devletine neye ihtiyacı vardı? Evet ve İsrail liderlerinin görüştüğü kişiler, açıkça ekonomiyle meşgul değiller. Özellikle Pazartesi günü Moskova'da askeri birimlerin başkanları Sergei Shoigu ve Avigdor Lieberman ile bir araya geldi.
Toplantının kendisi ilginç çünkü Rusya ve İsrail, Orta Doğu'daki olaylarda barikatların zıt taraflarındalar. İsrail Devlet Başkanı Esad'ı destekliyoruz, İsrail ise aktif olarak devrilmesini isteyenleri destekliyor. Ve şimdi bile, küçük Suriye ordusunu mahvederek yukarıdaki örneği verdim. Neden küçük
Evet, çünkü Suriye ordusu için aynı bataryanın tahrip edilmesi tatsız, ancak kritik değil. Başkan Esad, İsraillilerin daha ileri gitmeyeceğinin farkındadır. O zaman Rus C-400’iyle yüzleşmek zorunda kalacaklar. Rusya için, bu tür saldırılar da sivrisinek biplerine benzer. Sivrisinek sesi çıkarır. Dinlemek hoş değil. Ancak, bir sivrisinek ısırmaya çalışmakta fayda vardır, çünkü hayatı boyunca hiç kimse kırık bir kuruş bile vermez. Swat.
Ayrıca Pazartesi günü, Sergei Shoigu, Lieberman ile yaptığı görüşmede Suriye'deki operasyonun tamamlandığını açıkladı. “Suriye ile ilgili her şeyi ayrı ayrı tartışmak istiyorum. Operasyon sona eriyor. Acil çözümler gerektiren ve Suriye'deki durumun daha da gelişmesi için umutların tartışılmasını gerektiren birkaç nokta var.” Peki anlaşma nedir? İsrail'in bugün Moskova'dan neye ihtiyacı var?
Bu sorunun cevabı, Rusya Savunma Bakanı'nın ifadesinde de dile getirildi: "Askeri ve askeri-teknik işbirliğimizin soruları dışında elbette, asıl ve asıl soru terörle mücadeleyle ve bölgedeki durumla ilgili." Ve son sözlere özellikle dikkat ederdim. Bölgedeki duruma göre. Bugün güç dağılımını anlamaya çalışalım.
Şu anda Suriye ordusu ve militanlar arasındaki temas doğrultusunda olan şeyler basını hatırlatıyor. Esad, teröristleri İdlib'e doğru bastırıyor. Bunu gerçekleştiren "Orta", müzakerelere ve kademeli olarak savaşın dışına çıkacak. En sert ve savaşçı olan kalanlar, Suriye ordusu tek bir yerde tam imha için bir yığın halinde toplandı.
Bu rasyonel bir tahıldır. Bir yumrukla vurabiliyorsanız neden güç ve para püskürtün? Bugün bazı analistler ABD militanlarının desteğinden bahsediyor. Tartışmıyorum, böyle bir destek var. Bu defalarca Savunma Bakanlığımız tarafından belirtildi. Ve sadece ifade etmekle kalmadı, aynı zamanda bu desteğin gerçeklerini yönlendirdi.
Ancak, ABD’nin bölgedeki etkisinin düştüğü açıktır. Ve bu düşüşü durdurmak neredeyse imkansız. Amerika için tek seçenek tamamen% 100 ile Suriye hakkındaki görüşlerini değiştirmektir. Şam’da Esad ve hükümet seçiminin meşruiyetini tanır. Tabii ki, Trump ne yapamaz? Bütün arzularıyla.
Fakat İsrail’e geri dönelim. İsrail'in Suriye'ye yönelik politikasının kökenlerine. İsrail'in periyodik olarak daha önce uyguladığı saldırılar, sadece ABD'nin çıkarları doğrultusunda yapıldı. Yahudi devleti için Batı koalisyonu kendi güvenliği için tek seçimdi. Birçoğu unutmuş, ancak Suriye ve İsrail hala savaş halinde. 1948 yılından! Birçok kişi, 1967’te İsrail’in Golan Tepeleri’ni işgal ettiğini ve onları 1981’e eklediğini unutmuş.
Buna ek olarak, bana öyle geliyor ki İsrailliler, Esad ordusunun Amerikalılar tarafından yenilmesinden sonra "kendileriyle kalmak" istemediler. Suriye'yi etki alanlarına böldükten sonra, kendi kesimlerini yapmak istediler. Kudüs asla kendi şekellerini böyle geçirmez. Yahudi pratikliği kentin konuşması haline geldi.
Prensip olarak, her şey olmuş olacak, Rusya'nın Suriye savaşına müdahale etmedi. Ve Rus operasyonunun devam ettiği iki yıl, bölgedeki güçlerin uyumunu kökten değiştirdi. Bugün, İsrail artık kendi ordusunun gücünü övemez. Hayır, hiç kimse İsraillilerin fırsatlarından vazgeçmiyor. Sadece rakiplerin olasılığı önemli ölçüde arttı.
İki yıl önce Suriye ordusu ve bugün Suriye ordusu tamamen farklı iki ordudur. Bu aynı zamanda İran ordusu için de geçerlidir. İyi silahlanmış ve uzun yıllar süren savaş tecrübesine sahip ordu, Rusya'nın yardımı ile "modernize edilmiş", motive ve kötülük. Ve en önemlisi, 1967 yılındaki yenilgilerini hatırlayan ordu. Kudüs, Suriyeli ailelerin iç savaş sırasındaki fedakarlık sorumluluklarının da İsrail’e ait olduğunu biliyor. Teröristleri destekleyen İsrail’di. Ancak Lübnan da var. Yılın 1982 savaşı da orada unutulmadı. Irak her şeyi hatırlıyor.
Esad, bugün İsrail ile ilgili niyetlerini belirtmiyor. Ülkenin kurtuluşu tamamlanmalı. İran mı? Hassan Rouhani, Yahudi devletini bu şekilde yok etme arzusunu gizlemiyor. Ve bu resmi pozisyondur.
Teröristlerin yıkılmasından sonra İran ve Suriye'nin kendi ordusunu dağıtacağını sanmıyorum. Ama onları boşta tutamazsın. Herkes bu durumda aşırılıkların mümkün olduğunu biliyor. Bir asker ya savaşmalı ya da eve gitmeli. Savaş tarafından tahrip edilmiş restore edin. Esad ve Rohani, orduyu azaltmaya gitmeyecek. Sadece böyle bir düşüş, bugün saklanan teröristlere içkiyi yeniden başlatma fırsatı verecek. Ve düşmanı aramaya ihtiyaçları yok. Ve birliklerin motive olması gerekmez. İşte, düşman!
İsrail için kasvetli bir anlaşma mı? Ne yazık ki kasvetli ama kritik değil. Kalan "görevli faktörleri" dikkate alarak. Makalenin başlangıcında sadece sık sık Moskova gezileri hakkında konuşmadım. İsrail liderliği bugün başka bir kart oynamaya başladı. Bu oyun herkesin hava saldırısı için tamamen ve tamamen gereksiz yere uyar.
Astana'yı hatırlayın. Buradaki görüşmelerde kim temsil edilir? Ve en önemlisi, orada kim yok! Fakat İsrail orada değil. Kelimeden hiç değil. Bu, Kudüs'ün bölgenin kaderini belirleyenlerin listesinden çıkarıldığı anlamına geliyor. Sonuç olarak, bu devletin bölgesel politikası için değildir. Tüm sonuçları ile. Bu yüzden İsrail’in “saldırganlığı” ortaya çıktı. “Hey, biz de savaşıyoruz. Aynı zamanda Orta Doğu’yu ateşleyebilecek önemli bir askeri güçüz. O nedenle bölgenin kaderine de karar vermeliyiz. Hızla ilerleyip bize masanıza bir sandalye verin!”. Bunun gibi bir şey.
Ve Astana’daki Yahudiler için "bir söz" ekleyebilecek olan kim? Suriye ve İran hakkında anlaşılabilir bir durum. Türkiye? Evet, evet. Özellikle İsrailliler, Erdoğan’la dövüştüler. ABD? Yani Amerikalılar bölgedeki kendi çıkarlarını koruyamıyorlar. Bugün onlara İsrail için değil. "Dava gazyağı gibi kokuyor." Birleşik Devletler Orta Doğu'dan nasıl uçmazdı? Peki kim kalır?
İsrail’in yıkılmasına izin vermeyeceğimiz açık. Biz sadece Rusya değil, diğer ülkeleriz. Yahudi devleti gerçekleşti, halk tarafından acı çekti. Ve büyük politikalar açısından, bugün herkesin buna ihtiyacı var. Güç dengesi hakkında kimse unutmadı. İsrail, Arap devletlerine karşı bir ağırlıktır. İran hakkında ne söylersek söyleyelim, Tahran’ın tutumunun güçlenmesi bugün açık. Suriye'deki zaferden sonra Şam'ın konumu da artacaktır. Ve perspektif olarak, oldukça ciddi bir Arap devletleri koalisyonu alabiliriz. Ve orada ... Doğu karanlık bir konu.
Bugün zirvede neler olup bittiğini, sadece bir şey söylüyor. Moskova partisini çok rasyonel ve uzun mesafeli bir bakış açısıyla yönetiyor. Sadece Araplar için değil, İsrailliler için de giderek gerekli hale geliyoruz. Ve türkler. Bu da Batı’nın Rusya’yı abluka etme planlarının başarısız olduğu anlamına geliyor. Batı, batıda kalır. Ve orada idare edebiliriz.
İsrailli politikacıların gelmesine şaşmamalı. Oh, merak etmiyorum. Moskova yine İsrail'in kurtarıcısı olacak. Yaratılışın başlatıcısı vardı. Şimdi biz de kurtarıcı olacağız. Önemli bir soru var. Ek Golan Tepeleri ile ne yapmalı? Şam ve Tahran'ı etkileyebilir miyiz, değil mi? Açıkçası, bundan emin değilim. Yani, bu bölgede barışın korunması hakkında emin değilim. Ama bu hangisinin tartışabileceği hakkında özel bir fikir ...