Müzakere Yılları veya Bir Manyakla Müzakereyi Nasıl Durdurdum
Müzakere yılları, içme kariyerimin sonunda uzun ve önemli bir aşamaydı. Verimlilik, güvenilirlik ve katılımın çatıdan geçtiği iki yıldır aylarca süren ayıklık vakası - ve içmeye karşı açık bir durum - geceleri olması gereken boş noktalarda alarmı artıran yüzlerce çirkin akşam psikolojik olarak dayanılmaz akşamdan kalma - ve yine de kararıma sadık kalmayı başaramadım ve arzuladığım temiz yaşama geçiş yaptım. Alkol kullanımı ve benim için yapabilecekleri çok güçlüydü.
Alkol, kendimi sosyal, eğlenceli ve cesur hissettirdi ve yeterince hoş olmasa bile en azından bir suratım olduğunu unutmama izin verdi. Yıllar boyunca beni monotonluktan kurtardı, sosyal beceriksizliği tolere etmeyi sağladı, nasıl eğleneceğimi öğretti, beni erkeklerle tanıştırdı, insanlardan korkmamı sağladı ve bana herhangi biriyle konuşma yeteneği verdi. Kendimi okulda ve üniversitede alkolsüz olarak düşününce - cesurca ve korkmuş, göz temasını sürdüremiyorum, aydınlık odalardan korkuyordum - gençlerimin ne kadar derinden içki içtiğini görüyorum.
Tek bir şişe biranın gerçek kişiliğimi serbest bıraktığını keşfettim. Şişenin sonunda kendime güven, rahat ve esprili oldum. Sorun, şişenin susuzluğumu da serbest bırakmasıydı ve ben daha çılgınca ve iğrenç eylemleri özümsemek için mücadele ettiğim birine olan kendime olan güvenimin kusursuz dengesini aşarak geçtim. Üniversitedeki ikinci yılımın sonunda bir doktor, onunla tartışmak için aldığım kontrolün dışında kalmasına bir çözüm olarak ilaç önerdiğinde şok oldum ve utandım. Anti-depresanlar benim için egzotik ve gizemliydi, humus ya da güneşte kurutulmuş domates gibi, sadece daha az hoş. Ruh sağlığı sorunları veya toplumdaki yaygınlıkları hakkında hiçbir bilgim yoktu. İnsanlar zihinseldi ya da benim olduğum yerde değildi.
Ah canım, ilaçlarını almayı unuttu! Ha! Ha! Ha!
GP ameliyatını boş elle bıraktım ve daha fazla sosyal yaptırımlı ilacın bir dozu için pub'a gittim: lager. Bu, uzun süredir devam eden kendi güçlü allık önleyici stratejilerim markamla birlikte - kafeteryadan, kütüphaneden ve süpermarketten gündüz saatlerinde kaçınılması ve en çok iletişim kurduğum insanlara sürekli uyanık kalmamı sağladı. Benimle konuşmaya çalışmadan önce kaçış. Sevdiğim insanları görmekten kaçınmak için kilitli dolapların arkasına ve tuvaletlere daldım, geceleri gerçek benleri göstermeye istekli olduklarını gördüm. Alkol kişiliğimi serbest bırakmama yardım etti.
İçmek gelecek gibiydi, kaçınılmaz ve somut olmayan bir şey düşünmedim. Sevgili, sağlıklı yeni bir arkadaşım içtiğimde daha da kötüleştiğimi önerdiğimde, onu karım çırpıcıya (Stella) suçladım ve daha fazla içmemeye söz verdim, ama aslında onlarla içmeyi bıraktım. Başka bir arkadaşım, sarhoşken pişman olduğum birçok şeyi yaptığımı belirttiğinde, ne yazık ki, evet yaptığımı kabul ettim. Ama herkes olmadı mı? Söz konusu gecenin büyük bir bölümünü hatırlamadığıma dair hiçbir fikri yoktu ve ona söyleyemedim çünkü o zaman öğrenecekti. Benim için, içki her zaman kendimi terk etmekten ibaretti. Ne zamandır bunun ne kadar olduğunu anladım.
Alkol çok önemliydi, farketmedim. Ve bazen kötü zamanlar meydana gelirse, ne olmuş? Buna değerdi. Ayrıca benim suçumdu, çünkü içkilerimi karıştırdım ya da kahverengi ruhları içtim ya da çekim yaptım ya da çok erken başladım ya da çok hızlı içtim ya da çok geç başladım ve 'yetişmek' zorunda kaldım ya da ilk önce yemeyi unuttum ya da içki arkadaşlarıyla içtim ya da hafifliği benim sarhoşluğu dikkatimi çeken içemeyen insanlarla içti. Her şey başarısız olunca çiviliğe düştüm.
Çok çiviliğim.
Yirmili yaşlarımın ortalarında, neredeyse sevdiğim kadar alkolden nefret ediyordum. Akşamdan kalma, aşağılanma ve sarhoş-benin akıllıca seçilememesi ve bizi güvende tutmaması, ilk romantizmin tatlı kutsallığına zarar vermişti. Yavaş öğrenen biriydim ama dersten vazgeçmeyi reddettim. Benim alkolü seven kısmı kötü içki hatıralarını arkaya kaydırdı, iyi hatıraları öne ittirdi. Güneşli bir bira bahçesinde soğuk bir bira kabartması, bilincimin en üstüne, zihnimin dikiz aynasının etrafındaki bir çift zar gibi asıldı; paranoyak ve akşamdan kalma, yedek lastiğin tutulduğu bagajdaki karanlık alana girerken, karartmadan snippet'lere söylenme hüznü.
Tam olarak küfürlü bir erkek arkadaşıyla kalmak gibiydi. Giyinmek, romantizm hayal etmek, sonra uyumak için ağlamak, çünkü çok acımasızdı. Bir dahaki sefere çarpıncaya kadar onu tekrar görmemeye yemin etti ve o kadar güzel görünüyordu ki acıyı unuttun ya da kendine o kadar da kötü olmadığını, hakettiğini, çünkü onun yanında olmak istedin. Onu çok sevdin! Ve sana zarar vermek istemedi! Daha çok deneseydin, bir kez daha, daha iyi idare edecektin, her şeyi doğru yapardın ve başlangıçta olduğu gibi yine mükemmel olacaktı! Bu sefer farklı olurdu. Sen izle!
Alkolle olan bu aşk / nefret ilişkisi, on yıldan uzun bir süredir müzakere yıllarına gelmeden devam etti. İçme dosyan ve donmayanlar listem büyüdü, onları kırmanın acısı gibi daha belirgin hale geldi. Birkaç pint, sonra ev; gece yarısından sonra daha fazla içecek yok; akşam yemeğinde şarap yok; saat yediden önce içilmez; hafta sonları bir içki gecesi, ama sonra sadece birkaçı ve (2001'den beri kural dikkate alınmaz) KESİNLİKLE ÇOK HİÇBİR ŞARJ ETMEMEKTEDİR. Budweiser’in uluslararası satış temsilcilerinden daha fazla içki ile ilgili anlaşmalar yapmaya devam ettim. Sadece şimdi gerçekten umursuyorum.
Asıl sorun, “birkaç” içeceği neyin oluşturduğuna karar vermem için beni ayıklayamadığım ve sarhoş edemediğimdi. Sober-me, iki ya da üç kişiyi düşündü, oysa sarhoş ben bar taburesi felci denilen az bilinen bir durumdan acı çekti. İlk yudumdan sonra saldırdı ve mağdurun hizmet etmeyi bırakmadan pub'ı terk edememesini sağladı.
Bu ikimizin yakınlaştığı an, bir anlaşmanın imzalanması için bir fırsat penceresi yarattı, ancak The Wire'daki uyuşturucu satıcılarına karşı polis gibiydi - rekabet adil değildi, bahisler aynı değildi: sarhoş beni bir şeyler içmek için her şeyi yapardı, hayatta kalmak için savaşıyor; beni ayık, içmemeye tutkuyla bağlı, ama o da yorgun ve her şeyden çok, sadece rahatlamak istiyor; özellikle, komisyoncu için yapacağı bu önemli, hayat değiştiren anlaşmadan önce sinirlerini gevşetmeye ihtiyacı var ve bir içkinin kenardan attığı her şeyden daha iyi biliyor, ancak 'kenar' ile içmeme konusundaki ivedilik duygusunu gider ( belki bu sondur) ve geçici olarak sözleşmeyi getiren, imzasını alması gereken kişi olduğunu unutur. Bu sukut tüm sarhoş-bana ihtiyacı var. Gecenin sonu ve yine konfeti altında dans ediyor.
Son birkaç yıldır içki içme alışkanlığımı ne olduğu için gördüğümde nispeten keyifsizdi. Belki de ihtiyacımdan daha çok alkolden korkmaya başladım. Sebep ne olursa olsun, ilişkinin toksik olduğu bana açıkça belli oldu; Kötü zamanlar, nihayet, inkar edilemez bir şekilde, iyi olanlardan daha ağır basmıştı ve bir beyefendi gibi içmeye çalışmaktan vazgeçtim.
Sözler işe yaramadı. Dünyadaki En İyi Niyetler işe yaramadı. Kuru Ocak işe yaramadı. Kahverengi likör içmeyin / JD / votka / aç karnına / shot / bira / yarım işe yaramadı. NO ALCOHOL yazarak defterlerin başında baş harfleriyle çalışmadım. İçen arkadaşlarla kankalar işe yaramadı.
Hafif bir şekilde sarhoş olduktan sonra, yıllar boyunca yaşadığım bazı pis kokularla karşılaştırıldığında orta derecede çirkin bir akşam sonunda bu dersi kendi başıma öğrenemediğimi fark ettim.
Bu tatlı fırsat anında uzandım ve yardım istedim. Eğer bir şeylerin değişmesini istiyorsanız, Einstein’ın delilik teorisi sizin için bir anlam ifade ediyorsa, sonuçta farklı bir şey yapmalısınız. Yardım etmek isteyen çok sayıda araç ve destek ağı olduğu ortaya çıktı: AA, Akıllı Kurtarma, Soberista'lar, Kalça Sobriety, Bu Çıplak Zihin, Kurtarma Asansörü, sadece birkaç adım kullandım.
Uzun zaman aldı, ancak karar, sarhoş olduğumun, sarhoş olduğumun, onu imha edecek bir anlaşmayı hiçbir zaman imzalamayacağını fark ettiğinde ortaya çıktı. Bir manyakla pazarlık etmeyi bırakmalı ve sözleşmeyi kendim düzenlemeliyim.
İlk olarak beautifulhangover'da yayınlandı.