Kutuplaşmanın nesi bu kadar kötü?
Amerikalıların hizipleri arasındaki bölünmeleri şu şekilde görüyorum: rahatsız edici bir sorun hepimizin ele almak için çabalaması gerektiğini. Ama son zamanlarda aynı fikirde olmayan akıllı insanlarla karşılaşmaya devam ediyorum.
Bu ayın başlarında, PEN Dünya Sesleri Festivali’ndeydim panel yazar ve TV yapımcısı Reza Aslan ve Hollywood’un Kara Listesi’nin kurucusu Franklin Leonard ile Los Angeles Merkez Kütüphanesi’nde. Her biri “kutuplaşmaya” odaklanmanın yanlış bir eşdeğerliği teşvik edebileceğini söyledi.
Fikir Yazarı
jean guerrero
Jean Guerrero, en son “Hatemonger: Stephen Miller, Donald Trump and the White Nationalist Agenda” kitabının yazarıdır.
Leonard, “Diğer Amerikalıların yaşam tarzım için doğrudan bir tehdit oluşturduğu bir gerçektir” dedi. “Benim yaşam tarzımın onlarınki için bir tehdit oluşturduğu bir gerçek değil.”
Aslan, “Kutuplaşmanın nesi yanlış emin değilim. Sorunun ne olduğunu gerçekten anlamıyorum … koridorun diğer tarafındaki diğer kişi benim bir insan olarak haysiyetimi anlamıyorsa, o zaman farklı bir kampta olmam gayet iyi. Sanki kutuplaşma istiyorum.”
Çeşitli son hikayeler merkezin solundaki medya benzer davalar açıyor: Sorun kutuplaşma değil, daha çok milyonlarca Amerikalının haklarına GOP önderliğindeki saldırı.
Bu saldırının daha büyük sorun olduğuna katılıyorum. Ancak, haklarımızı kısıtlamak isteyenlerle aramızdaki mesafeyi umursamak bir gaf haline gelirse, bırakın ilerlemeyi, siyasi açmazların üstesinden gelmeyi ve temel korumaları kazanmayı nasıl umabiliriz? polarizasyon etkileşimi engeller diğer tarafla ve angajman, her zaman koalisyonların değişime yol açacağını nasıl hayal ettiğimdir.
“Benim tarafımdaki” pek çok akıllı insan bu tür bir mesafeyi benimserken, merak etmeliyim: Bu stratejik mi? son bir Salon makalesi kutuplaşmayı savunmak için Rahip Martin Luther King Jr.’ın “Birmingham Hapishanesinden Mektup” adlı kitabından alıntı yaptı. Ben de okudum.
Önde gelen sivil haklar lideri, 1963’te ayrımcılığı protesto ettiği için tutuklanmasının ardından bir hapishane hücresinden, beyaz din adamlarının protestolarının barışçıl olmasına rağmen bir şekilde “nefret ve şiddeti kışkırttığı” yönündeki şikayetlerine etkili bir şekilde yanıt veriyor.
King, protestolarının “şiddet içermeyen yapıcı gerilimi” desteklediğini kabul ederken, bu iddianın saçmalığına açıklık getiriyor. Şöyle yazıyor: “İtiraf etmeliyim ki ‘gerilim’ kelimesinden korkmuyorum. ”
King için kutuplaşma bir sorun değildi. Eşitlik mücadelesinin gerekli bir yan ürünüydü. Ama bize karşı onlar anlayışını reddetti. Kötülük karşı taraf değildi. Bölünmeler arasında köprü kurmaktansa, bazı bireylerin kendilerinden farklı olanlardan ayrılma kararıydı. Birmingham liderleri, Siyah aktivistlerle iyi niyetli müzakerelere girmeyi reddederek defalarca bu seçimi yaptılar.
kral bir sık alıntılanan rakam pozitif ayrımcılık ve tazminatları ırkçı olarak nitelendirmek için sözlerini çarpıtmayı seven Cumhuriyetçiler arasında. Çalışma grubunu tekrar gözden geçirmekten fayda görecekler. Dönüştürücü bir sosyal güç olarak aşka olan inancına sözde bağlılık gösteren, ancak MAGA fraksiyonununkini yansıtan muhalifler için bir öfke besleyen birçok liberal de aynı şeyi yapardı.
Papaz, 1958 tarihli “Özgürlüğe Doğru Adımlar” adlı kitabında şunları yazdı: “Nefreti misilleme niteliğindeki nefretle karşılamak, evrendeki kötülüğün varlığını yoğunlaştırmaktan başka bir işe yaramaz. Nefret nefreti doğurur; şiddet şiddeti doğurur; tokluk daha büyük bir tokluk doğurur.”
Şiddet kutuplaşmayı uç noktalara taşır. O zamanlar bazı sivil haklar aktivistleri şiddet içeren taktikleri benimserken, kamuoyunu dönüştürenler ve NAACP ile birlikte eşi benzeri görülmemiş yasama kazanımları sağlayanlar şiddet içermeyen göstericilerdi.
UCLA Sivil Haklar Projesi’nin eş direktörü Gary Orfield bana “Şiddeti savunanların önemli bir başarısı olmadı” dedi. “Los Angeles’taki Watts isyanları gibi şiddetli protestolar veya isyanlar olduğunda, Reagan’ın yükselişi gibi şeyleri güçlendirdi. Muhafazakar tarafı desteklemeye giden yoğun bir beyaz tepkiyi güçlendirdi.
Kral uyardı sadece fiziksel şiddet değil ama aynı zamanda sözlü şiddete ve hatta rakiplerimizi aşağılama dürtüsü de dahil olmak üzere “ruhun içsel şiddetine” karşı. Aktivistler, dengede kalmalarını sağlamak için sıkı bir eğitimden geçti.
Günümüzün en gürültülü ilericilerinin çoğu, GOP’un üslubunu ve taktiklerini kullanırken bile ahlaki açıdan yüksek bir zemini işgal ettiklerinden emin olarak, rakiplerini aşağılamaktan zevk alıyor. Ben orada oldum. Cumhuriyetçileri bir faşist ve neo-Naziler kitlesi olarak utandırarak kazanılacak ucuz puanları biliyorum.
Karalama kitaplar satıyor, tıklama alıyor, viral oluyor ve sıradan Amerikalıları birbirine düşürüyor. Nihayetinde, hangi tarafı savunursanız savunun, nefretle bölünmeyi körüklemek sadece statükoyu destekler.
“Diğer taraftaki” insanların düşündüğümüzden daha az aşırı olduklarını hatırlamakta fayda var; siyasetin kamusal yüzü – TV ve Twitter’da – temsil etmiyor daha geniş halk, ancak en fanatik kısımları.
Panelimizden sonra Aslan’ı aradığımda, “diğer taraf”tan bahsettiğinde, manipüle ettikleri sıradan insanları değil, Temsilci Marjorie Taylor Greene (R-Ga.) ve benzerlerini düşündüğünü söyledi. Greene’in paranoyak anlatılarına kanan birçok kişinin, hayali düşmanlarını insanlaştıran popüler kültür aracılığıyla dönüştürülebileceğine inanıyor. Çözüm, diğerini tanımaktır: gerçek hayatta, hatta televizyonda.
Bu fikri seviyorum. Ama işleri çözmesi için Hollywood’a güvenmezdim. şiddet saplantısı Ve ırk çeşitliliği eksikliği.
Hepimizi alacak. Düşmanlarımızın insanlığına olan inancımızı yeniden canlandırmalı ve ilişkiler kurmalıyız. King’in şiddet içermeyen eylemlerinin pasif olmadığını hatırlamalıyız. Erdem işareti değillerdi. Son derece fiziksel ve tehlikeliydiler. King’in hayatına mal oldular.
Yapmalıysak fikirlerini canlandırmak ve hayalini kurtar. Karşı tarafla cesur, empatik, yüz yüze yüzleşmelere ihtiyacımız var. biz böyle ücretli aşk. Kutuplaşmayı, karşı tarafın zamanımıza değmediğinin bir işareti olarak yorumlarsak, dönüşüm için bir umut kalmaz.
@jeanguerre