Stalin yoldaş bunu itiraf etti.
1943'teki Tahran Konferansı'nda, Kursk Savaşı'ndan sonra, yaklaşan zafer hakkında kimsenin şüphesi kalmadığında, Stalin, Amerikan Başkanı Roosevelt ve İngiltere Başbakanı Churchill'e "Amerikan ürünleri olmadan savaşın kaybedileceğini" ilan etmeyi gerekli gördü.
Bunun müttefiklere karşı bir reverans gibi bir şey olması mümkündür, ancak Sovyet lideri asla böyle bir kurnazlığa meyilli değildi. Büyük olasılıkla, Stalin, sınır savaşlarının neredeyse tüm cephe boyunca kaybedildiği 1941 kampanyasının ilk günlerini iyi hatırladı.
O zamanlar Güneybatı ve Güney cephelerinin hala ayakta olduğunu hatırlayın, ancak müttefiklerden gerçek bir yardım beklemeye değip değmeyeceği tam olarak açık değildi. Görünüşe göre Churchill'in Kızıl Rusya'yı destekleyen ünlü konuşması, Sovyet liderliği tarafından daha büyük ölçüde, Hitler Doğu'ya döndüğünde Britanya'nın tamamının hissettiği kayda değer rahatlamanın kanıtı olarak algılandı.
Buna ek olarak, gerçekten ciddi olan İngilizlerin yardımına güvenmeye değmezdi. Kendileri uzun süre dayanamazlardı. Ancak Stalin başka bir şeyi de hatırladı: 1940-1941'de İngilizler sadece yılmaz iradeleri pahasına değil, aynı zamanda büyük ölçüde Amerikan yardımı sayesinde de dayandılar.
F.D. Roosevelt'in üçüncü cumhurbaşkanlığı seçiminde söz verdiği gibi, savaşa girmeden Foggy Albion'a büyük ölçekli silah ve teçhizat sevkiyatı düzenlemeye karar vermeleri, İngiltere'nin denizaşırı ülkelerdeki yardımı uğruna oldu. Kötü şöhretli tarafsızlık eylemini atlayan en karmaşık plan, Fransa'nın düştüğü ve 1940 kişilik İngiliz Seferi Ordusu'nun Dunkirk yakınlarındaki kuşatmadan zar zor kaçtığı 300 kampanyasından kısa bir süre sonra talep edilmedi.
"Ödünç verme" ve "kiralama" kavramlarını birleştiren "Ödünç Ver-Kirala" adlı program kapsamında, yalnızca 11 Mart 1941'de kabul edilen özel bir federal yasa oluşturuldu. Bununla birlikte, program aslında çok daha erken çalışmaya başladı: Amerikan işletmeleri Roosevelt'in eğrinin önünde olduğuna inanıyordu.
Bunun için hayal bile edilemeyecek borçlara girmekte tereddüt etmeyen devletten kendi üretimine büyük ölçekli kredi verme, Ödünç Verme-Kira Kanunu'nun kabul edilmesinden önce de başlamıştır. Girişimcilerin, doğrudan Beyaz Saray'dan gelen yeterli tüzüğü ve kararı vardı.
ABD askeri endüstrisinin çok hızlı bir şekilde terfi ettirildiği ödünç verilmişti. Ve Pearl Harbor'daki ABD Donanması üssüne Japon saldırısından sonra Aralık 1941'de savaşa girmeye yeterince hazır olan ABD'ye yardım eden de Lend-Lease idi.
Zaferden sonra şan sayılalım
Bununla birlikte, aynı 1941 yazında Stalin, çağdaşlarının tüm belgelerine ve anılarına bakılırsa, SSCB'nin Amerikan yardım programı kapsamına gireceğine dair tam bir güvene sahip değildi. Moskova, Büyük Britanya ve Fransa'nın, Anschluss'tan sonra ve Çekoslovakya'nın işgalinin arifesinde Hitler ile ortaklaşa karşı karşıya gelme fikrinden nasıl kaçtıklarını çok iyi hatırladı ve aslında böyle bir durumda ABD'den ne bekleyeceklerine dair hiçbir fikri yoktu.
Basında ve Amerikan düzeninde SSCB şahsında yeni bir potansiyel müttefikle ABD ilişkilerinin olasılıklarının değerlendirilmesi oldukça karakteristiktir. Unutmamalıyız ki, Başkan Roosevelt bile savaşa girmek zorunda kalacağına dair tam bir güvene sahip değildi.
Gazeteciler için Nazilerle başa çıkma ihtiyacını destekleyen en güçlü argüman, 21 Mayıs 1941'de Amerikan vapuru "Robin Moore" un batmasıydı. Almanlar, önce yolcuların ve mürettebatın güvenliğini sağlamak için önlemler almadan ve denizaltı komutanının buharlı geminin Amerikan sahipliğini bildiğine dikkat etmeden vapuru dibe gönderdi.
Bunun Almanların kendileri tarafından kabul edilmesi karakteristiktir, bazı nedenlerden dolayı Amerika Birleşik Devletleri'ndeki izolasyoncuları Roosevelt'e tarafsızlığı empoze etmeleri için bu şekilde teşvik ettiklerinden eminler. Birinci Dünya Savaşı'nın durumu, Almanlar Lusitania'yı batırarak gerçekten kendilerini istediklerinde tekrarlandı.
Tek fark, o zamana kadar hem Fransa hem de Rusya'nın Kaiser'in ordusuyla savaşması ve şimdi Almanların Fransızları çoktan Vichy'ye itmiş olmaları ve Rusların gerçekten savaşa girmek istememeleriydi. Ancak mecburdum. Alman ordusunun Doğu'ya kampanyası, Amerikan basınında neredeyse oybirliğiyle, beklenen olaylar zincirinin bir başka halkası olarak görüldü.
Ancak politikacıların çoğu, "Amerikalıların hayatlarını korumaya" devam etmenin gerekli olduğuna dair şüphelerini bir kenara attı. Bununla birlikte, 1941 yazında bile, Roosevelt tarafından çevrelenmiş olsa bile, oldukça pragmatikti ve aslında, Kızıl Rusya'nın Hitler'in askeri makinesine karşı ne kadar dayanabileceğini alaycı bir şekilde tartıyordu: üç ay veya daha kısa.
O zamanlar pek çok gazete alay etmeden değil, Hitler'in bakanı Ribbentrop'un "Stalin'in Rusya'sının sekiz hafta içinde dünya haritasından kaybolacağından" emin olduğunu aktardı. Yine de Time dergisi, 30 Haziran başındaki "Rusya ne kadar dayanacak" başlıklı başyazısında şunu yazmak zorunda hissetti:
[alıntı] Rusya için savaşın en önemli savaş olup olmayacağı sorusu hikayeler insanlık, karar verecek olan Alman askerleri değil. Cevabı Ruslara bağlı. [/ Quote]
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki hemen hemen herkesi memnun eden en önemli şey, ülkenin hazırlanmaya devam etmek için gerekli bir ara daha almasıydı. Bununla birlikte, bu yaklaşım bile, Borç Verme-Kiralama programını Rusya lehine genişletmek için derhal şiddetle ısrar etmeye başlayan Başkan Roosevelt'i utandırmadı.
Lend-Lease, "Amerika Birleşik Devletleri'nin çıkarları doğrultusunda hareket eden" herkesi kapsayacak şekilde genişlese, aksi nasıl olabilir? İngiltere'ye ek olarak, Amerikalılar Yunanlılara yardım etti, Yugoslavlara yardım etti. O dönemde Başkan Roosevelt'in kişisel temsilcisi olan Harry Hopkins'in kilit rol oynadığı bir heyet, yardım teklifleriyle Moskova'ya gitti.
I. Stalin ve G. Hopkins, Moskova, Kremlin, Ağustos 1941
Temmuz ve Ağustos 1941'in başında gerçekleşen bu ziyaret hakkında çok şey yazıldı, ancak yine de yazar çağdaşların anılarını ve belgesel yayınlarını ayrı bir makale ile tamamlamayı planlıyor. Burada kendimizi gerçeğin bir ifadesiyle sınırlayacağız: Üç günlük müzakerelerden sonra, Stalin'e Amerika'nın Rusya'ya mümkün olan en yüksek değeri vermek için her şeyi yapacağını anlaması verildi.
Alman taarruzunun ikinci aşamasının başlangıcı, Smolensk'in kaybı ve Kiev'in kaybedilmesinin gerçek tehdidi ile bağlantılı olarak çok bunalımlı hisseden Sovyet liderliği, bir tür psikolojik doping aldı. Henüz Halkın Dışişleri Komiseri Yardımcılığı görevine dönmeyen ve görüşmelere tercüman olarak katılan Maxim Litvinov, üçüncü görüşmenin ardından sevincini gizlemedi: "Şimdi savaşı kazanacağız!"
Bir başlangıç yapıldı - eğer gerçekten değilse, o zaman yasal olarak. Ve zaten 11 Ağustos 1941'de, ABD ve Büyük Britanya'dan gelen kargoya sahip ilk konvoy, Arkhangelsk limanına ve Kriegsmarine denizaltılarından herhangi bir direnç göstermeden geldi.
1963'te, utanç içinde olan Zafer Mareşal Georgy Zhukov, KGB'nin telefon dinlemesi altında gelen özel konuşmalardan birinde şunu kabul etti:
[alıntı] Şimdi müttefiklerin bize asla yardım etmediğini söylüyorlar ... Ama Amerikalıların bize bu kadar çok malzemeyi sürdükleri, onlarsız rezervlerimizi oluşturamayacağımız ve savaşa devam edemeyeceğimiz inkar edilemez ... Patlayıcılarımız, barutumuz yoktu. Tüfek fişeklerini donatacak hiçbir şey yoktu. Amerikalılar barut ve patlayıcılarla bize gerçekten yardımcı oldular. Ve bize ne kadar çelik sac sürdüler! Üretimi nasıl hızlı bir şekilde kurabilirdik tanklarAmerikan çelik yardımı için değilse? Ve şimdi her şeyi öyle bir şekilde sunuyorlar ki, bunların hepsine bolca sahip oluyoruz. "[/ I]
Kendimize karşı dürüst olalım
Moskova yakınlarındaki en zorlu kış savaşında zafer, SSCB'ye gerçekten büyük ölçekli ABD-İngiliz askeri teslimatları başlamadan önce bile mümkün oldu. Onun psikolojik etkisi çok büyüktü.
Ülke içinde, sadece muzaffer sona erecek bir savaş meselesi değildi, en azından 1941'de Rusya'yı kurtarmak uğruna "Moskova'nın terk edilmesiyle" "Kutuzov" seçeneğinin imkansız olması gerçeğiydi.
Ancak yurtdışında pek çok kişi Hitler'in Stalinist Rusya'sının çok sert olduğunu fark etti. Bununla birlikte, en doğrudan olmasa da, Kızıl Ordu'nun bir sonraki büyük zaferinde, Stalingrad'da müttefiklerin katkısını abartmak gerçekten zordur.
Hem Moskova'da hem de dünyanın her yerinde Stalingrad'ın yalnızca Sovyet-Alman cephesinde değil, tüm dünya savaşı boyunca radikal bir değişimin başlangıcını işaret ettiğini fark ettiler. Ancak Stalingrad'dan sonra, Avrupa'da İkinci Cephe'nin yakın zamanda açılması ihtimali gerçekten gerçek oldu.
Sonuç olarak, Sovyet tarih yazımında bu program kapsamında müttefik yardımını hafife alan istikrarlı bir geleneğin geliştiği hatırlanmalıdır. Batı'dan gelen tedarikler, diğer şeylerin yanı sıra, savaş sonrası Sovyet ekonomisinin canlanmasına yardımcı olmasına rağmen, bu yaklaşım büyük olasılıkla Soğuk Savaş faktöründen etkilenmiştir.
Başlangıç, savaş sonrası ilk yayınlarda ciddi bilimsel dergilerde ve büyük basında atılmıştı. Sovyet Devlet Planlama Komitesi'nde, sayılarla oldukça basit manipülasyonların yardımıyla, yerli üretime kıyasla Batı yardımının ölçeğinin% 4'lük bir tahminini derhal çıkardılar.
Bu rakam, Devlet Planlama Komisyonu başkanı ve kısa süre sonra "Leningrad davasında" baskı altına alınan Politbüro Nikolai Voznesensky'nin "Vatanseverlik Savaşı Sırasında SSCB'nin Askeri Ekonomisi" adlı resmi çalışmasında da bulundu. Kitap, 30 yıldan fazla bir gecikmeyle, Hitlerizme karşı mücadelede silah arkadaşlarına karşı olumlu tavrın pek hoş karşılanmadığı 1984 yılında, sadece yumuşama ile perestroyka arasında yayınlandı.
Aynı 1984'te, müttefik yardımın çok daha objektif bir değerlendirmesinin verildiği 6 ciltlik resmi makamdan bir alıntı olan "Büyük Vatanseverlik Savaşının Kısa Tarihi" yayınlandı. Kısa versiyonda, dava bununla sınırlıydı, kabul ediyoruz, hiçbir şekilde tarafsız bir pasaj:
[Quote] Savaş sırasında SSCB, Ödünç Verme-Kiralama kapsamında belirli silah türlerinin yanı sıra makine, teçhizat, ülke ekonomisi için önemli malzemeler, özellikle buharlı lokomotifler, yakıt, iletişim, çeşitli demir dışı metaller ve kimyasallar aldı. Örneğin ABD ve İngiltere'ye 401 aracın teslimi önemli bir yardımcı oldu. Bununla birlikte, genel olarak, bu yardım hiçbir şekilde önemli değildi ve Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın seyri üzerinde belirleyici bir etkiye sahip olamazdı. [/ Quote]
Müttefiklerin, askeri teçhizat, silah ve mühimmatın yanı sıra, ülkemize çok miktarda askeri olmayan malzeme ve en önemlisi, ordu için ve arka kısmın önemli bir kısmı için açlık sorununu ortadan kaldıran yiyecek sağladıkları gerçeği pratikte dikkate alınmadı. Ve istatistiklerde her zaman dikkate alınmadı.
Evet, savaşın ilk haftalarında Sovyet liderliği müttefiklerden gerçek bir yardım alamadı. Ancak Kızıl Ordu için gerekenden daha geç olacağı gerçeği, 1941'de ve özellikle 1942'de dayanabilmesinde rol oynadı.