Çocukken, okul ortamında kendimle konuşursam Kendi Kendine Konuşan Ucube olma riskini aldığımı ve eylemin popüler çağrışımlarının (akut psikoz, uyumsuzluk) olumsuza yöneldiğini biliyordum. Stigma beni susturdu ama yaşlandıkça etkisi azaldı. Ayrıca: Etrafınıza bakın. İnsanlar sokaklarda konuşarak ve el kol hareketleriyle yürüyorlar, kulaklarında minik beyaz tomurcuklar var. Telefon kameralarına ahbaplık ediyorlar. Bir yayanın hangi görünmeyen kitleye hitap ettiğini belirlemek, çözme zahmetine katlanamayacak kadar zor bir hesaplama haline geldi; Solan öz-bilinç ve tüketici elektroniğinin garip etkileri beni özgürleştirdi.
Yine de, en canlı sohbetlerim için dairemde veya ofisimde yalnız olma eğilimindeyim. Yazarken bir çıkmaza girdiğimde sık sık harekete geçerler ve düzenli bir döngü izlerler. Boşalma kaçınılmaz hale gelene kadar basınç birikir. Artık iç monoloğum yeterli olmayacak. Konuşulan dilin daha sert gerçekliği ağzımdan buhar çıkmaya başlıyor. kendime lanet ediyorum. kendimi yakalarım. Mırıldanmalarım plastik bir pozitifliğe dönüşüyor: Sen en kötü insan değilsin; eterde kaybolmana gerek yok. Aksine, iyisin, yeteneklisin ve muhtemelen gayet iyisin. Kendimden “sen” olarak bahsetmek, sesin konuşması ve kulağın işittiği birbirinden ayrıldığı için bilinçsizce oluyor. Boşluk genişler. Birinci kişi ikinciye atlar. Verdiğim güvenceler beni temin edemediğinde, bir Beckett izlenimi ve genel bir tavsiye deniyorum: Devam etmelisin, devam edeceksin. Her zamanki gibi sıkışıp kalmışken, moral konuşmamı yavaş yavaş kendimle tıkanıklığımın şeklini ayırt ettiğim bir tür psikodinamik seansa dönüştürüyorum. pratik oldum: Sorununuzu parçalara ayırın, neyin eksik olduğunu tanımlayın, sizi engelleyenleri birleştirin. “Sizin” mesafesi nihayet perspektif ve otorite sağlar. bir değişiklik yaparım. Ben buna ilerleme diyorum. Gerçek bir özgüven patlaması balonları: Bunu yapabilirsiniz; sonra, bunu yapabilirim; sonra, Bunu yapalım. Kendimden nasıl şüphe edebilirdim? Daha sonra başka bir çıkmaz göreceğim ve süreç tekrarlanacak.
Diğerleri yardım için bir arkadaşını aramayı tercih edebilir. Neden dışa dönük değil? Bu kendi kendine konuşmak biraz asosyal değil mi? Henüz arkadaşlıktan ve onun imdatından tamamen vazgeçmeme rağmen – belki bir gün! — Seslendirilmiş öz-analizin ve gürültülü bir yalnızlık içinde entelektüel ve ahlaki ikilemlerin üstesinden gelmeye istekli olmanın, özellikle yaratıcı düşünme söz konusu olduğunda, daha geleneksel konuşma çıkışlarının değerli bir tamamlayıcısı olduğunu buldum. Arkadaşlarıma kendi kendilerine konuşup konuşmadıklarını sorduğumda, biri yüksek riskli toplantılara hazırlanmak için serbest çağrışım ve oyun oynamayı tanımladı. Başka bir arkadaş, bir fotoğrafçı, bir iş için tasarladığı estetiği yüksek sesle konuşarak rafine ediyor ve çekim gününde varsayımsal zorluklarla nasıl başa çıkacağını tahmin ediyor.
Açıkçası, burada kaputun altında sağlık ve kendi kendini iyileştirme ikiz fenomeni var. SEO’dan ilham alan başlıklar hayal edilebilir: “Kendinizle Konuşmak Daha Akıllı, Daha Hızlı Çalışmanıza Nasıl Yardımcı Olabilir?” Yeterince adil, ancak dışarıdan kendi kendine konuşma aynı zamanda kişinin kim olduğunu ve olabileceğini müzakere etmenin bir aracıdır. Topluluk önünde kendi kendine uzun uzadıya konuşan ve performansının etraflarındakiler üzerindeki etkisine ilişkin görünürde bir endişe ya da farkındalık olmaksızın bir kişiyle ilişkilendirdiğimiz korku, erozyona uğrayan bir benlik, onun sözde sabitliği ve tekilliği çözülüyor, onun gevşekliği korkusudur. birbirleriyle kaotik bir şekilde sohbet eden iş parçacıkları. Ancak kendi kendime konuşma eylemi, başlangıçta sabitlik ve tekilliğin yanıltıcı olduğunu hatırlatıyor. Çokluğumun da bir tür vaat olduğu: olduğum gibi olmama gerek yok. Senin de ihtiyacın yok. Küçük bir şekilde beklediğimizden farklı olabiliriz. Veya bir paragrafa, sonra yeni bir parçaya, sonra yeni bir kişiye yol açabilecek zor bir cümle kurabiliriz. Muhtemelen hayır – çok büyük olasılıkla kendi kendine konuşmak dünyayı değiştirmeyecek. Hatta sizi kökten değiştirmeyebilir. Ancak mevcut ve potansiyel benlikler arasındaki diyalog, böyle bir değişimin mümkün olduğunun küçük bir kanıtıdır. Ya da belki bu kendime söylemekten hoşlandığım bir şey.
Kaynak : https://www.nytimes.com/2022/07/12/magazine/talking-to-yourself.html