Reincarnated With The Strongest System - Novel - Bölüm 1441
“Aptallar.” Ahriman yüzünde rahatlamış bir ifade olan Yarımelf’e bakarken alayla güldü. “Takviye kuvvetlerinin işine yaradığını gerçekten düşünüyor musun? Aksine, sonunu hızlandırdın.”
William, geçmişte hayatını zorlaştıran Tanrı’ya bakarken kaşlarını çattı.
“Hee, merak etmiyor musun?” Ahriman’ın Half-Elf’e karşı büyük bir nefret ve küçümseme besleyen gözleri hafifçe parladı. “Bana neden bahsettiğimi sormayacak mısın? Aslında önemli değil. Yakında neden bahsettiğimi anlayacaksın.”
Nergal’in yüksek sesli kükremesi savaş alanında yankılandı ve başlarının üzerindeki gökyüzü çatırdamaya başladı.
William aniden göklerden gelen büyük bir tehlike hissetti ve Ahriman’a şaşkınlıkla baktı.
“Doğru,” diye güldü Ahriman. “Takviye birliklerinizin geldiği an, aynı zamanda Yıkım Ordusu’nun artık yeter olduğuna karar verdiği andır.”
William hemen beyaz bir şimşek haline geldi ve savaş alanının üzerinde uçtu.
Gökyüzündeki çatlaklar, birliklerinin oluşumunun en arkasında bulunan Ainsworth İmparatorluğu’nun Kraliyet Sarayı’na ulaşana kadar genişlemişti.
“Optimus! 2. Aşamayı Yürüt!” William emretti.
< Anlaşıldı! >
Bir saniye sonra, ölümlü orduların üzerine parlak bir beyaz ışık parıltısı indi. William yetkisini Gökkuşağı Köprüsü’nü kullanarak herkesi savaş alanından uzağa ışınlamak için kullanırken, dünyanın her ulusunun farklı orduları birer birer savaş alanından kayboldu.
Geçmişte bu tatbikatlardan birkaçını düzenlemişlerdi, dolayısıyla herkes ne yapacağını zaten biliyordu.
“Malacai, Avalon’u sana vereceğim yere götür!” William telepati yoluyla söyledi. “Thorfinn, geri çekiliyoruz!”
Tek kelime etmeden, William bir kez daha şimşeğe dönüştü ve gökyüzünün çatlamadığı bir yere uçtu.
Thorfinn uçup gitmeden önce Nergal’e son bir bakış attı ve şu anda göklerden uzakta, kafalarından düşmek üzere olan ölümlü orduları yeniden bir araya toplayan Yarım-Elf’in peşinden gitti.
“Geri çekilmek!” Malacai emretti ve Son İnsanlık Kalesi elinden geldiğince hızlı bir şekilde geri çekildi. Durum acil olduğu için Yarım-Elf’e aklından ne geçtiğini sorma zahmetine girmedi ve sadece talimatlarını yerine getirdi.
Bir dakika sonra, gökyüzü tamamen parçalandı ve Devler gökten düşerek, yok etmek üzere oldukları dünyanın üzerine inerken bir depreme neden oldu.
Onbinlerce…
Yüz binlerce…
Milyonlarca…
Çatlak gökyüzü kayboldu ve yerini kırmızı kan renginde kırmızı bir sis aldı.
Bu kırmızı sis, çatlamış gökyüzünün ulaştığı yere kadar tüm ülkeye yayıldı. Ancak yakından bakıldığında yavaş yavaş her yöne yayılmaya başladığı görülüyordu. Kontrolsüz bırakılırsa, tüm dünyayı kaplayacaktı ve bu olduğunda, Hestia’daki tüm yaşam yok olacak ve dünyanın çekirdeği paramparça olacaktı.
“O zamanki gibi görünüyor,” Wendy uzaktaki kırmızı gökyüzüne bakarken gözlerini kıstı.
“Evet,” Chiffon, Sharur’u ellerinde sıkıca tutarken dişlerini gıcırdattı. “Ama geçen seferki gibi bitmeyecek.”
“Yapmayacak,” daha önce tembellik eden Acedia şimdi uçan geminin güvertesinde ayağa kalktı ve önündeki sahneye nefretle baktı. “İzin vermeyeceğim.”
Erinys’in uçan gemisi ve Kutsal Işık Tarikatının Amiral Gemisi de William ve Hestia ordularıyla yeniden bir araya gelmek için aceleyle geri çekiliyordu.
İki gemi şu anda Avalon’un yanında uçuyor, son savunmalarını yapacakları yere güvenli bir şekilde varmasını sağlıyordu.
Işınladığı orduların yeniden toplanmaya başladığından emin olduktan sonra William geri döndü ve yanında savaşmaya gelen Malacai tarafından karşılandığı Avalon’a indi.
Malacai yumuşak bir sesle, “O zamanlar benden yardım isteyen küçük çocuğun İttifakın Başkanı olacağını düşünmek,” dedi. “Uzun bir yoldan geldin, Will.”
“Bunun olmasını hiç düşünmemiştim,” diye yanıtladı William gülümseyerek. “Bazen Lady Fate’in avucunun içinde benimle oynadığını, ben istemesem bile bütün bu pisliği yüzüme fırlattığını hissediyorum.”
Malacai kıkırdadı çünkü o da geçmişte aynı şeyi yaşamıştı. Ölümlü bedeninin uzun süre dayanamayacağını bildiğinden, dünyanın sonu geldiğinde, Hestia için son bir kez savaşmak üzere hala hayatta ve tekmeliyor olmasını sağlamak için bir Dracolich olmaya karar verdi.
Malacai arkasına bakarak, “Maalesef, benim gelişim onların sabrını sınamış gibi görünüyor,” yorumunu yaptı. “Keşke sayılarını biraz daha azaltabilseydik.”
“Ben de. Ama şimdi bunun için endişelenmenin bir anlamı yok, değil mi?”
“Gerçekten. Bu durum ne kadar ürkütücü olursa olsun, onunla doğrudan yüzleşmekten başka seçeneğimiz yok.”
Devler gökten düşmeye devam ederken, dünyanın iki koruyucusu uzaklara baktı.
İki Yıkım Tanrısı da ortaya çıktığı anda Yıkım Ordusu’nun yürüyüşlerine başlayacağına dair bir hisleri vardı, bu da gerçek savaşın başlamak üzere olduğu anlamına geliyordu.
“Kazanma şansımız nedir?” Malacai çenesini ovuştururken sordu.
“Sorma,” diye yanıtladı William gözlerini kısarak. “Tek bildiğim, kazanacağımız.”
“Fiyat ne olursa olsun, fedakarlık ne olursa olsun?”
“Kimse kurban edilmeyecek. Artık savaşamayacak hale gelene kadar savaşacağız. Hepsi bu.”
Malacai, William’ın omzunu sıvazladı çünkü Yarımelf haklıydı. Kaçabilecekleri hiçbir yer yoktu, bu yüzden savaşmaktan başka çareleri yoktu.
Kazanmaktan başka çareleri yoktu.
————
“Gitmelerine izin mi vereceğiz?” diye sordu Ahriman, geri çekilen Uçan Kale’ye nefretle bakan Nergal’in yanında dururken.
“Bırak gitsinler?” Nergal dikkatini Ahriman’a çevirdi ve artık Ordularında hizmet veren Devlerden yalnızca biri olan eski Kaos ve Karanlığın Tanrısı’na alay etti. “Söyle bana, nereye gidebilirler? Sence kaçacakları bir yer var mı?”
Ahriman, Nergal’in sorusunun cevabını zaten bildiği için başını salladı.
Nergal, artık gökyüzünde küçük bir nokta haline gelen Uçan Kale’ye bakmadan önce homurdandı.
“Hepiniz kaçabilirsiniz ama asla saklanamazsınız” dedi Nergal. “Er ya da geç tekrar karşılaşacağız ve tanıştığımızda hepinizin çok yavaş ve acılı bir şekilde ölmesini sağlayacağım!”