Ya artık yıldızlara ateş etmek istemiyorsam?
Geçen bahar, şehrimdeki bir üniversite kampüsünde önemli bir kitap festivaline gittim. Bütün bir öğleden sonra, en sevdiğim yazarlardan bazılarının panellerini dinleyerek, trans halinde etkinliğin etrafında dolaştım; taşımak için çok fazla kitap satın almak ve hepsini imzalatmak için sıra beklemek; yaratıcı enerjiyi çekerken güneş ışığında buzlu kahve içmek.
O öğleden sonra beyaz çadırların labirentinde kitaplara göz atarken, orada ne kadar çok sayıda küçük yazar ve sanatçı olduğuna şaşırdım. Bilmediğim bir sürü isim, hiç duymadığım bir sürü kitap ismi. LA merkezli bir çizgi roman dergisi için radikal adalet odaklı şiirler yayınlayan bir çadır vardı; Tamamen keten giyinmiş bir kadın, kitabını satın alması karşılığında doğaçlama bir hikaye vaat ediyor. Bir adam, çadırının gölgesinde, üzerinde "Sen benim menajerim misin? Seni arıyordum."
Olaydan sonra haftalarca, bu bilinmeyen yazarlar ve sanatçılar benimle kaldı, belki de yaratıcı oldukları için - benim gibi ve muhtemelen onlarca yılını büyük “başarmak” hayalleriyle körüklediler. Acaba onlar da çizgiyi mi sürüyorlar diye düşünmeden edemiyorum.Ümit etmek ve sanatlarına, her an havalanıp uçabileceklerini hisseden kırılgan hayallerine gelince korku. Ayrıca yazılarının gün ışığına çıkıp çıkmayacağını veya daha da iyisi, tatmin edici bir kariyer inşa etmelerine yardımcı olup olmayacağını merak ediyorlar mı?
her zaman sahip olduğum büyük hayaller-ve sadece kitap yazmakla da ilgili değil. Büyürken, ailem bana olmak istediğim herhangi biri veya herhangi biri olabileceğimi söyledi ve bu sözlerden asla şüphe duymadım. "İlk kadın başkan olabilir!" birinci sınıf öğretmenim Mrs. Brown, sadece altı yaşındayken okula dönüş gecesinde haykırdı. Ailem gururla parladı ve ben onların enerjisini içtim.
Birçok Y kuşağının anlayacağı gibi, çok genç yaşta kendimden bir şeyler yapmam gerektiğini biliyordum. Ergenliğim boyunca soran yetişkinler için ezberden okumak için beş, 10 ve 20 yıllık bir plana sahip olmak standarttı. Baskı muazzamdı - hem dış dünyadan hem de aynada kendime baktığımda. Değerimin hayallerime ulaşmaya bağlı olduğu anlatısı sonunda içimde yerini aldı ve dövülebilir zihnimi hayatı yalnızca hedef odaklı bir görev olarak düşünmeye koşullandırdı. Kişinin hayallerine ulaşması ve tam potansiyelinin farkına varması - işte o rüya. Tek yapmam gereken bunun için çalışmaktı.
Bu rüya merkezli ethosun faydaları vardır. Birincisi, bütün bir nesil vizyonerler ve çok başarılılar elde edersiniz. Büyük hayaller kurmak bir motivasyon ve ilham kaynağı olabilir; Bazıları için gökyüzü sonsuz olduğunda, diğerleri gökyüzünün onlar için de sonsuz olduğuna inanmaya başlayabilir - elbette, bunun ayrıcalığınıza bağlı olarak sınırları vardır. Araştırmalar da öneriyor Kendinize inanmanın, başarmak için yola çıktığınız şeyi başarma olasılığınız daha yüksek olduğu anlamına gelir. Bir bakıma, rüya görmenin önemli bir bileşenidir. tezahür senin arzuların.
Yine de bazen “büyük hayallerin” çoğumuzun tek odak noktası, memnuniyetimizi ve hatta değerimizi ölçtüğümüz barometre olup olmadığını merak ediyorum. Kendimizi buna ikna etmek kolay "gelmedik" yine de, en çılgın hayallerimiz gerçekleşene kadar varamayacağız (bu ne anlama geliyorsa). Korkarım ki, o büyülü an gerçekleşene kadar hayatımızın her zaman yerine getirilmemiş olduğuna ve muhtemelen her zaman gerçekleştirilmemiş olacağına inanmak daha da kolay.
Rüyalar zamanla değişir. Bir zamanlar hevesli bir kız ve parlak gözlü bir mezun olarak dilediğim şey, şimdi benim için en iyisi olmayabilir. Ya da belki hala öyle ama oraya varmak uzun yıllar alıyor. Bazen, özellikle de ilerlemeden ve tekrar hayal kurmadan önce hayatımızın çoğunu tanımlayan bir rüyanın kaybının yasını tutmamız gerekir.
Ben de yaşlandıkça ve hayallerimin çoğu gerçekleştikçe, umduğum kadar tatmin edici olmadıklarını keşfettim. Bir zamanlar yurtdışında yaşamayı ve dünyayı daha fazla görmeyi hayal ettim ve bu yüzden Londra'da okula gittim. 20'li yaşlarımda bir edebiyat dergisinde yayınlanan bir makalemin hayalini kurdum ve sonra oldu. Bu kilometre taşları için minnettar ve gururlu olsam da, oradaydılar ve sonra gittiler. Hayatımı düşündüğüm gibi tanımlamadılar ve iç huzuru ararken döndüğüm anlar olmadılar.
Bunun yerine, beni şekillendiren küçük tatmin anları: sabah köpeğimle yürüyor, dudaklarımda kahvenin sıcaklığı, ağaçların arasından süzülen güneş ve baharın sonlarına doğru yağan ışık çiçek açar.
Bu sesli metinler ve grup sohbetleri ve uzaktaki bir arkadaşa yakın hissetmek, yemek masasındaki aptalca şakalar, bir akrabaya telefon, sadece merhaba demek için. Bu benim hayalim olmasa bile, iş gününe girip çıkmak, bir iş için minnettar hissetmek.
bu sıradan anlar önemlidir - belki de en derin tatmini sunarlar. Bunu mutfak lavabosunun önünde durup bir süngeri elime aldığımda ve ucuz bir Ikea tabağındaki kurutulmuş marinarayı ovalarken hissediyorum. Anlıyorum: Derin bir minnettarlık ve memnuniyet çöküyor. Büyük hayallerim hala çok uzakta olabilir ama zorlu mevsimlerden, kalıcı durgunluklardan kurtuldum. Daha da önemlisi, buradayım ve bu yeterli.
Her zaman daha fazlası için çabalarken, önümüzde olanı artık görememe riskiyle karşı karşıya kalırız ve hayallerimiz barış ve mevcudiyetin yerini alabilir. Övgüler, yapılacaklar listeleri veya küçük hedefler olmadan, dikkatimizi nereye odaklayacağımızdan emin olamayabiliriz ve bu nedenle şu anda yaşadığımız hayatları kaçırabiliriz.
Hayallerimizin dikkatimizi dağıtmasına izin vermediğimiz ve günlerimize damgasını vuran küçük sevinçleri deneyimlememize izin vermediğimiz sürece, büyük hayaller kurmak bir hediye olabilir. "Büyük hayaller", eğer izin verirsek, hayal ettiğimizden çok daha küçük olabilir - kasıtlı olarak yaşamak, insanlarla çevrili olmak ve küçük tatminler - bu da gerçekleşmiş bir rüyadır. Hepsinden iyisi, bu hayallerin son tarihleri yok ve biz onları gerçekleştirdikten sonra asla sona ermeyecekler veya yok olmayacaklar.
Halihazırda sahip olduğumuz şeyi aramak ve takdir etmek sorun değil. Ve ayrıca hayal etmek de sorun değil. İkisine de sahip olabiliriz: büyük hayaller ve kasıtlı yaşam. Hepsinin güzelliği bu değil mi? Seçmek zorunda değiliz. Şimdiki anın parametreleri içinde rüya görebiliriz ve başarımız bu rüyaların gerçekleşip gerçekleşmemesine bağlı değildir.
Hâlâ yıldızlara ulaşmak istiyor muyum? Evet. Ama aynı zamanda bu küçük ve alçakgönüllü ana uzanıyorum, tam burada, tam önümde olanlar.