Gerio gezegeninin anıları — Teğmen Wenn’in Yüksek Riskli Bölgenin derinliklerindeki tehlikeli maceraları
“Bizim ırkımız çok eskidir ve ışığın kendisine kadar ulaşmıştır. Yine de, bazı yerler ulaşamayacağımız kadar uzaktır. Orada, gerçek karanlık yaşıyor.” Manus Ultimus Divinum gizli arşivlerinde tutulan Ahr günlüğünün bir çevirisi.
Wenn’in yaptığı ilk şey nefesini dengelemek oldu.
Egzersizine başladı ve onu punaabların Atoph dediği yaratığın neden olduğu isimsiz çığlığın neden olduğu anlık felçten kurtardı.
Saniyeleri sayarak soğuk havayı yavaşça içine çekti. Üç saniye içeri, bir buçuk saniye dışarı. Tamamen içeride… Bırakın gitsin. Egzersizin otomasyonu, vücuduna bir sakinlik dalgası göndererek düşüncelerini temizledi ve zihnini planlama moduna geçirdi.
Rüzgar şiddetle esti ve Wenn rüzgarın her darbesini hasarlı vücudunda hissetti. Yine de adrenalin, sanki yaratığın uluması onda ilkel bir hayatta kalma içgüdüsünü uyandırmış gibi, asteroit alanına girdiğinde olduğundan daha fazla kaslarına hücum etti.
Sonunda giysisinin termal işlevini hatırladı ve onu açarken, vücudunda akan sıcak dalgalarla birlikte anlık bir rahatlama geldi.
Kar fırtınası nedeniyle görüş alanı oldukça kısıtlı olmasına rağmen durumu değerlendirmeye başladı. Gemileri, iki devasa mavi buz duvarının ortasına çarpmış gibi görünüyordu ve iniş noktalarında bir krater bırakarak geri çekilmenin hiçbir yolu yoktu.
Yago iyi görünüyordu ya da en azından donmuş bir gezegende bir gemi kazasından sağ kurtulanlardan çok daha iyiydi. İki punaab da deneyimli ve savaşa hazır görünüyordu. Bu durumda korkmamaları gerekiyordu.
“Hazırlanın! O geliyor!”Daha büyük punaab aniden onlara bakmadan bağırdı. Hilal şeklindeki kar fırtınası sesini kısmen boğdu.
Kısa bir süre için hiçbir şey olmadı. Wenn, saniyeler uzadıkça şiddetli fırtınanın bile azaldığına ve ardından etraflarındaki antik mavi buz duvarlarında küçük siyah noktalar belirmeye başladığına yemin edebilirdi.
Wenn ne gördüğünü anlamadı.
Katı duvarlar artık katı değillermiş gibi siyah bir sıvı akmaya başladı. Saf karanlığın ve bir tür jölenin karışımı ; yaşayan bir varlık için bile akıl almaz şekillerde hareket eden, korkunç, kâbus gibi uçları dokunaçlara dönüşen bir şeydi yaratığın uzuvları.
Saldırmak yerine, durumu hazırlıyor veya analiz ediyormuş gibi hareketsiz kaldılar. Sonra aramaya başladılar. Düzinelerce iğrenç ağız bir ağızdan buzlu vadide bir kıyamet ve umutsuzluk çığlığı attı. Ses o kadar doğal değildi ki Wenn halüsinasyon gördüğünü düşündü, çünkü en çılgın rüyalarında bile böyle yaratıkların var olabileceğini asla hayal etmemişti.
Yine de orada durdular, büyük punaab’dan gelen bir dizi atışı saf siyah dişlerden yapılmış sert ve saygısız bir gülümseme karşıladı. Wenn ve Yago, grubun yönünde hareket etmeye başlayan dokunaçlara ateş ederek onları bir daire içine aldı ve hepsi onu hızla takip ettiler.
Küçük punaablar saldırganları püskürtmek için çabalarken, gemiyi arka koruma olarak kullanarak Momo adındaki yaban domuzu benzeri yaratığı koruyacak bir pozisyon oluşturdular. Wenn, iki punaab’ın aklındaki geri çekilme planı için Momo’yu bir binek olarak kullanmaları gerektiğini düşündü – eski insanların bir at kullandığı gibi -.
Neyse ki, lazerler yaratıklara karşı etkili olduğunu kanıtladı. Çoğu zaman garip varlıkları bastırmak için tek bir atış yeterliydi. Ancak daha fazlası duvardan sızmaya devam etti ve yavaş olmalarına rağmen grubu tehdit etmeye devam ettiler.
Bu noktada, potansiyel geri çekilme yolu, büyüyen düşman sürüsünün içinden bir yol açmalarını ve karla kaplı hafif bir rampayı tırmanmalarını gerektirecekti. Wenn seçeneklerin giderek azaldığını ve bir karar vereceklerse ya şimdi ya da hiçbir zaman olmayacağını düşündü.
Bu noktada, Mierese blasterlerini kılıfına koydu ve karanlık bir zincire bağlı küçük bir hançer gibi görünen bir şey çizdi. Wenn, Yago’nun ne planladığını hemen anladı ve arkadaşını tutmak için uzanmaya çalıştı ama Yago çok hızlıydı ve çevik bir sıçramayla, onların doğaçlama savunmalarından çoktan çıkmıştı.
“O ne yapıyor?! ölecek!”diye bağırdı dişi punaab, blasterini olabildiğince hızlı ateşledi ve etraflarındaki iğrençlikler tarafından ısırılmaya gerçekten çok yakın olan Mierese’yi korumaya çalıştı.
Yine de, ilk dokunaç ağzı açık bir şekilde Yago’ya uzanırken aniden düştü, çözülmedi. Yaratığın kafasından çıkan bir bıçak şeklinde kırmızı bir parlama, ardından silahın ıslık sesiyle kapanıp Mierese’nin ellerine geri döndü.
Yago zinciri başının üstünde hareket ettirmeye başladı ve grubun geri kalanı Mierese’yi koruma ateşi ile desteklerken yaratıklar yeni keşfedilen tehlike nedeniyle sendelediler.
Ardından, Yago’nun saldırısı tekrar başladı.
Zincir, efendisinin vücudunu kaplayan bir yılan gibi vücudunun etrafında dönüyordu ve Yago’nun emrettiği gibi, şimdi dikkatlerini yalnızca Mierese’ye odaklayan siyah yaratıkları avlayarak ileri atıldı.
Bıçak her uçtuğunda, vücutlarının derin karanlığından kırmızı bir alev çıkarken birçok düşmanın hayatını aldı. Her geri döndüğünde, Yago onu sadece bir dans olarak tanımlanabilecek bir şeyle, zinciri vücudunda hız, ağırlık ve el becerisi ile yürüten, ancak daha fazla kurban talep etmek için tekrar terk eden çok koordineli bir dizi hareketle karşılardı.
Bir kez daha sessiz bir akıştaydı, asteroit alanında hissettiği aynı duygu, sanki etrafındaki dünya “Kahraman”ın huzurunda kaybolmuş gibi. Sadece bedeni, onun bir uzantısı olan silahı ve yok edilecek düşmanları vardı.
Geçidin karı kara iksirle lekelenirken Mierese hız kazanmaya devam etti. Wenn yaratıkların artık duvarlardan çıkmadığını fark etti ve her şey başladığı gibi sona erdi. Canavarlar gitmiş, geride sadece karla kaplı kara su birikintileri bırakmışlardı.
“Yago, seni çılgın Mierese!!! Kahretsin, sanırım bununla sonsuza kadar böbürlenmene izin vermem gerekecek. Tamam, sonsuza kadar çok fazla, ama belki bir ay kesin!” diye bağırdı Wenn arkadaşına doğru koşarken.
Mierese, yaratığın siyah sıvısını elbiselerinden temizlemeye çalışırken gülümseyerek döndü ve “Pekala, bir yıl yapalım, şa-“ dedi ve cümlenin ortasında yere düştü.
Bilinci dalgalanmaya başladığında, Yago’nun aklından bir düşünce geçti: Asteroit alanındakiyle aynı duyguydu, ama bu sefer boyun eğen geminin motoru değil, tüm vücuduydu. “Dostum… Keşke Wenn’e daha çok övünebilseydim…”zihni tamamen karanlık bir havuza düşmeden önce güldü.
“YAGO!”diye bağırdı Wenn arkadaşının yanına atarken kendini ve hızla nabzını kontrol etti. İki punaab hemen ardından geldi ve kız bağırdı: “Fang, acele et!! Bitkileri Momo’dan alın! Şoka giriyor!!” Kız daha sonra Mierese’ye yöneldi ve elinden geldiğince siyah sıvıyı vücudundan uzaklaştırdı.
“Hemen, Paw.” diye cevapladı Fang, büyük hayvanın yanına aceleyle geldi. Wenn arkadaşının nabzını kontrol etti. Hala çok az hissedebiliyordu. Derhal tıbbi müdahaleye ihtiyacı olduğu açıktı.
“Paw, bu senin adın mı? Onu tedavi edebileceğimiz bir yer var mı? Bu şey onu öldürmezse, soğuk öldürecek! Lütfen bize yardım et.” diye yalvardı Wenn punaab’a.
“Evimiz buradan çok uzakta değil. Çok değil, ama bundan daha iyi. Ayrıca yakınlarda yardım edebilecek biri var. Kaybedecek zaman yok,” dedi Mierese’yi otururken ve Fang tarafından sağlanan sarı bir sıvıyla birlikte Mierese’nin ağzına bir demet ot doldururken.
Wenn, BTOL’un (Busan Thril Of Life) içinde bir ilk yardım çantası olduğunu ve muhtemelen onlara yardım edecek yapay zekayı alabileceğini hatırladı. Hasarlı motorların hala tüttüğü gemiye geri koştu.
Gemisi için üzüldü. Tamir edilecek gibi görünmüyordu. Ana sistemlerin yok edilmesine rağmen, yapay zekayı takım bilgisayarına yüklemeyi başardı. Bu, giysinin donanımı üzerinde önemli bir zorlamaydı, ancak hâlâ yapabileceği çok şey vardı.
Wenn ayrıca bir ilk yardım çantasının parçalarını ve yakında kullanması gerekmeyeceğini umduğu birkaç patlayıcı buldu. Her şeyi bir sırt çantasına koydu ve onlara çok iyi hizmet eden gemiye veda ederek, gitmeye hazırlanan grubun geri kalanına aceleyle katıldı.
Yago hala dışarıdaydı ve punaablar onu Momo’nun eyerinde rahat ettirmek için ellerinden geleni yaptılar. Fang, Wenn’e elini uzattı ve grup çoktan punaabların evlerine doğru yola koyulmuştu ki, arkalarındaki buzdan yüksek bir çatırtı geldi.
Wenn döndüğünde gemisinin gövdesinin kardaki bir delikle sarıldığını gördü. “Ne..”Wenn, Paw bağırdığında haykırdı: “Acele et Momo! O geri döndü!”
Yaratığın gırtlaktan gelen sesi “Momooooooooo” diye yanıtladı, tüm hızıyla devam ederken, gemilerinin karın altında kaybolduğu yerden dev bir siyah dokunaç çıktı meydana.
Yaratık, önceki dokunaçlardan duyduklarıyla aynı berbat ilahiyi başlattı ve grubun önündeki kar alanında yeni yaratıklar ortaya çıkmaya başladı. Şimdi, duvarlardan yavaşça akmak yerine, vadinin tabanından geliyordu, sanki kar kaynıyordu ve Apoth’un dokunaçlarını doğuruyormuş gibi gösteriyordu onlara.
Paw, Momo’yu ileriye doğru yönlendirdi, yaratıklardan kaçtı ve bineğini bir dağın girişi gibi görünen bir yere doğru bir rotaya yönlendirdi.Wenn, giysisinin termal özelliklerinin desteğine rağmen, vücudunda rüzgarın soğuk tutuşunu hissetti. Yine de, o ve Fang, yollarındaki yaratıkları patlatarak Paw ve Momo’yu desteklemeye odaklandıklarından, bunun için endişelenecek zamanı yoktu.
Dağa yaklaşıyorlardı ki hemen arkalarında başka bir çatlak dev dokunacın yeniden ortaya çıktığını duyurdu. Grubu ve altlarındaki zemini yok etmeyi hedefleyerek tarlaya hücum etti.
Wenn iki kez düşünmedi. Tek planının felaketle sonuçlanabileceğini biliyordu ama bu noktada bunun onların en iyi şansı olduğunu düşündü. Aksi takdirde, dokunaçlar onları ve bölgedeki her şeyi döverdi.
Sırt çantasına uzandı, takım elbisesinin içine alabildiği kadar çok ilaç koydu ve çantanın içine bir saatli bomba yerleştirdi ve cephaneleriyle birlikte geri fırlattı.
Birkaç saniye sonra, bir Unibomba nükleer bombasına rakip olabilecek bir patlama, öfkeli dokunaçlarla karşılaştı ve Momo’yu birkaç metre ileriye fırlatan şok dalgaları gönderdi. Koşmayı bırakmaması, Paw’ın becerisinin ve grup geriye bakmadan tünele girerken hayvanın aziminin bir kanıtıydı.
“Deli misin, insan?! Bu hepimizi öldürebilirdi!” Fang, Wenn’e bağırdı ve beyaz bir vadiye benzeyen karanlık geçidi geçerken onu yakasından yakaladı ve merkezdeki devasa bir deliğin yakınında bir spiral şeklinde organize olmuş binalarla doluydu.
“Bunu yapmasaydım çoktan ölmüştük, Punaab.” Wenn, Fang’in elini iterek yanıtladı.
Durum daha fazla kötüleşmeden önce, Paw bağırdı: “Kapa çenenizi, siz ikiniz!”ve Kulağını Yago’nun ağzına yaklaştırdı.
“Nefes almıyor.”
UYARI: Star Atlas Yol Haritası hikayelerinin hepsi; Star Atlas Medium sayfasındaki orjinal dilden Türkçe’ye çevrilerek yayınlanmaktadır. Çeviri yaparken zaman zaman anlamı oturtmak adına düzenlemeler yapılmakla birlikte gerçekten uzaklaşılmamaya özen gösterilmektedir. Hikayelerin orjinal metinlerine aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz. https://medium.com/@staratlasgame
Türkçeleştirilmiş metinler izin alınmadan paylaşılamaz ve kullanılamaz.