Karting yapmaya dört yaşında başladım. Araç iki kişilikti. Böylece babam gaz ve fren ile ilgilenirken ben vites değiştiriyordum. Babam benim için büyük bir ilham kaynağıydı çünkü onu yarışırken izleyerek büyüdüm. Her şey çok güçlüydü: araçlar, atmosfer, adrenalin, bağıran taraftarlar, mücadeleler, teknoloji, galibiyet…
Bir keresinde evden yarışa doğru giderken babam bana şunu söyledi: “Nico, motor yarışlarında muhteşem bir miras bırakmak istiyorsan başarman gereken iki şey var: Monako Grand Prix’sini kazanmak ve dünya şampiyonu olmak.”
Formula 1® Pilotlar Dünya Şampiyonu’nun oğlu olmak bazı noktalarda işi kolaylaştırdı ama aynı zamanda zorlaştırıyordu da çünkü küçük bir çocukken üzerimde çok fazla ilgi vardı. Aslında hiç yarışmak için doğduğumu düşünmüyordum çünkü hiç yüksek bir özgüvenim olmadı. Şimdi baktığımda bunun iyi bir şey olduğunu görüyorum. Olabileceğimin en iyisi olmak için beni motive eden ve kendimi işime adamamı sağlayan bir özellikti.
2013’te takım olarak harika bir yıl geçirdik: Pol pozisyonları kazanmaya başladım. Birkaç kez podyuma çıktık. Ancak yine de Monako’ya gelirken kazanmanın mümkün olacağını düşünmüyorduk. Buna rağmen içim fazlasıyla kıpır kıpırdı.
O sene Monako Grand Prix’sini kazanmak üzere bitiş çizgisini geçmek, hayatımda yaşadığım en yoğun duygusal tecrübeydi. Kaskımın içinde çılgınca bağırdığımı hatırlıyorum. Aracın içinde deliye dönmüştüm. Radyodan takıma bağırıyordum: “Başardık!” Tüm bu yaşananlar, bunları beni izlemeye gelen arkadaşlarım ve ailemle paylaşabilmiş olmak, her şeyi daha önemli kılmıştı. Monako Grand Prix’sini, babamın galibiyetinden tam 30 yıl sonra kazandım ve babamın bu başarısıyla gurur duyuyorum.
Bu saati yarıştan sonraki pazartesi günü satın aldım. Mayıs 2013’te, karıma evlilik yıl dönümü hediyesi almaya karar vermiştim ve pembe altından Daytona’yı seçtim. Ancak Monako Grand Prix süreci o kadar yoğundu ki yarıştan sonraya bırakmaya karar verdim. Kazanacağım aklımın ucundan geçmiyordu bile. Ertesi gün sakin bir anda evden çıktım ve Rolex mağazasına gittim.
Karımın saatini teslim almak üzereyken sağ tarafa doğru baktım ve yeşil Submariner’ı gördüm, her zaman hayranlık duyduğum o saati. Tekrar baktım ve o an karar verdim: “Nico, en büyük hayallerinden birini gerçekleştirdin, Monako yarışını kazandın. Kendine harika bir hediye vermenin tam zamanı.” Neticede iki saati de aldım.
Aslında aşırıya kaçmayan biriyimdir. O yüzden bu, gerçekten ender rastlanır bir durumdu ve muhtemelen kendime aldığım tek saatti. Benim için gerçekten eşsiz bir andı. Bu saat, Monako Grand Prix’sinde yaşadığım o muhteşem süreci simgeliyor. Bir başlangıçtı. Üç galibiyetin ilkiydi. Tüm kariyerim boyunca elde ettiğim en büyük başarılardan biri ve Formula 1® mirasımın büyük bir parçası.