Bu hafta The Bold Italic'de , San Franciscan'ların neden kalmayı veya ayrılmayı seçtiklerine dair makalelerinin yer aldığı “California Exodus” ile ilgili manşetlerin ötesine geçen bir dizi olan The Californian's Dilemma'yı yayınlıyoruz . Yeni makaleler için her gün tekrar kontrol edin.
Mission Bölgesi'nde kısa bir gezinti yaptıktan sonra iki yaşındaki çocuğumuzu içeri götürürken eşime, “Pekala, kızınız bugün iki sik gördü” dedim. Yürüyüşler, ilkbaharda barınak yerine koyma törenlerinden günlük kurtuluşumuzdu ve grafiğe doğru bir dönüş yapmışlardı. Bu, San Francisco'daki zamanımızın yavaşlayabileceğini ilk fark ettiğim zamandı.
On üç yıl önce, inci saran annemi, yepyeni şehrimde sidik çekiciler ve mastürbatörler arasında gezinme masallarıyla skandallaştırmaktan mutluluk duydum. Her "aman tanrım!" ondan kalın Güney çekiciliğinde bir kentsel onur nişanıydı. Bir aile kurduğumda, çocuğumun Nashville banliyösünde büyümediğim şeylere sahip olmasını isteyeceğimi biliyordum: çeşitli sınıf arkadaşları, ilerici değerler ve Hıristiyanlığın arka planı olmayan bir hayat.
Bay Area'nın en iyilerini her hafta gelen kutunuzda görmek için The Bold Italic haber bültenine kaydolun .
San Francisco, kızıma üç yıllık kısa ömrü boyunca tüm bunları verdi. Daldırma anaokulu sayesinde Mandarin konuşuyor ve onu ne zaman vaftiz edeceğim konusunda kimse beni rahatsız etmedi. Bu tesislerin maliyeti küçük, pahalı bir evi ve suça karşı belirli bir toleransı kapsıyordu. Pandemiye kadar, ödemekten mutlu olduğum bir bedeldi. Evet, bebeğim ara sıra sokak penisini görürdü, ama aynı zamanda göz kamaştırıcı Kaliforniya Bilimler Akademisi'ni o kadar sık ziyaret etti ki, albino timsahı Claude'u bir ailenin evcil hayvanı olarak gördü.
Öngörülebilir gelecek için her şey kapalıyken, hayat, şaşırtıcı bir yaşam maliyetine karşılık bir "tüm sikler ve timsah yok" durumuna dönüşmüştü.
Banliyölere gelince, sinirli, sinirli bir genç gibiyim, kendini tamamen nefret etmeye adamıştım.
San Francisco'nun 10 mil güneyinde küçük bir sahil topluluğu olan Pacifica, asla radarımda olmadı. Banliyölere gelince, sinirli, sinirli bir genç gibiyim, kendini tamamen nefret etmeye adamıştım. Yaz boyunca San Francisco listelerine göz atmaya başladık, ancak evler küçüktü, pahalıydı ve haydut aletlerin bulunduğu kabul edilemez mutfaklar vardı . Kocam, şehirdeki sıkışık iki yatak odalı bir fiyat karşılığında, Pacifica'da büyük bir arka bahçeye sahip beş yatak odalı bir plaj buldu. İlk katıldığımız incelemede, kızım arka bahçeye gitti ve ipeksi sarı saçları arkasında havada uçuşan büyük rakamlarla sekizli koştu. Bana çarptı. Aylardır koşmamıştı. En azından ben çığlık atmadan, “Köpek yığınından kaçının! Parka gidenlerden uzak durun! " Yakınlaşmasını izlerken, kıkırdayarak, kalbimin patladığını hissedebiliyordum (dokunaklı ebeveynlik biçiminde, tıbbi acil durumda değil).
Bir sonraki hareketimizin daha makul bir yaşam maliyeti olan başka bir şehir merkezine gideceğini hayal ettim. Seattle, Portland ve Los Angeles'ı düşündük. Bir pandemi sırasında diğer şehirlerde ev avcılığı lojistik açıdan imkansız olduğunu kanıtladı. Bu tür seyahatlerin her iki ucundaki karantina süreleri çocuk bakımı olmaksızın bir aya denk gelir. Nihayetinde mümkün değildi ve belki de henüz Bay Area ile işim bitmedi.
Güneydeki yeni sisli kasabamız hakkında dünyanın en büyüleyici Taco Bell'ine ev sahipliği yapmak dışında pek bir şey bilmiyorum . Çoğunlukla çok ihtiyaç duyulan bir alanın tadını çıkarmayı dört gözle bekliyorum. Virginia Woolf, her kadının kendine ait bir odaya ihtiyacı olduğunu savundu. Bileğimdeki çığlık atan karpal tünel ağrısı, her yazarın kızının odasının zemininde olmayan ergonomik bir düzene ihtiyacı olduğunu savunuyor. Sanırım hepimiz hemfikiriz.
Bu hafta hareketli kutuları teslim etmek için eski bir arkadaş geldi. Onu sekiz ay beş ömür önce 2020 Super Bowl partisine katıldığımdan beri görmemiştim. San Fransisken dostlarımızın zaten ülke çapında dağılmış olan hayaletlerini hatırladık.
"Nereye gittin?" Diye sordum.
Corte Madera! Sizden ne haber arkadaşlar?"
"Pacifica, şimdilik. Deney olarak. "
Bir gün hepimiz geri döneceğiz, dedi gülümseyerek. Katılıyorum.
Elbette ikimiz de yalan söylüyorduk, ama gerçek yüksek sesle söylenemeyecek kadar üzücüydü.
Pacifica sadece dokuz mil güneyde, bu yüzden benim için ağlamaya gerek yok. Taco Bell'de olacağım, mutlu bir şekilde rahatça yazacağım, sisin içeri girmesini izleyeceğim.
Merhaba! Ben Charlie'nin annesiyim. Küçük papacito'muz Charles Emmanuelle Garcia Drake 28 Temmuz 2021'de Tijuana, Baja California, Meksika'da doğdu.
Carson City, Nevada'nın Eyalet Başkenti. Vali Konağı da dahil olmak üzere bazı muhteşem tarihi binalara sahiptir.
Son on yılda, ABD'deki en hızlı büyüyen 15 büyük şehirden 13'ü Güneş Kuşağı'nda olmuştur. Hiçbiri Kuzeydoğu, Orta Atlantik veya Orta Batı'da değildi.
Son yıllarda San Francisco'da yaşadıysanız, bal ayısını biliyorsunuzdur. Bu sevimli, şablonlu ikonlar, şehrin her tarafındaki bina dış cephelerine dağılmış durumda.
Kereste öncüsü Susan Jones ile Kaldırım Sohbeti Soru-Cevap 2011'de, Seattle merkezli mimar Susan Jones uzun süredir devam eden bir hayalini gerçekleştirmeye karar verdi. Tasarım firması atölyelerinin yardımıyla kendi evini tasarlayacaktı - ama herhangi bir evi değil.