Dört yıl önce Zakiya Dalila Harris, o zamanlar kendisinin bile çılgınca olduğunu düşündüğü bir şeyi yapmak için Knopf Doubleday’deki editörlük işinden ayrıldı: bir roman yazmak.
Ve herhangi bir roman değil, prestijli, ezici çoğunluğu beyaz bir yayınevinde düşük seviyeli bir asistanlık işine sıkışıp kalmış genç bir Siyah kadının gözünden sözde aydınlanmış kitap işini çarpıtan bir roman.
Bunu mümkün kılmak için Harris ve bir yıldan az bir süredir çıktığı erkek arkadaşı, Brooklyn’in çok uzak bir mahallesi olan Midwood’da bir stüdyo dairede birlikte yaşamaya başladı. Çılgın bir yaz boyunca, bir kek dükkanındaki vardiyalar ve çocuklara yönelik yaratıcı yazarlık atölyesi arasında bir taslağı tamamladı.
“Bu delilik. Bu kişinin kim olduğunu bilmiyorum,” diye anımsıyordu Harris, Park Slope’ta bunaltıcı bir eylül sabahının erken saatlerinde tatlı süpürücülerin gürültüsü arasında. “Çok çaresizdim ve yayınlamaktan çok yorulmuştum.”
Çaresizlik uzun sürmedi: Tüyler ürpertici derecede hicivli, ruhu yakalayan bir gerilim filmi olan ve yerinde bir şekilde “Şeytan Prada Giyer” ile “Defol” ile buluşan ilk romanı “Diğer Siyah Kız” 14 yönlü bir ihale savaşını ateşledi. 1 milyon dolardan fazla bir meblağ karşılığında Atria’ya satıldı, en çok satanlar listesine girdi ve 2021’de yayınlandığında coşkulu eleştiriler aldı. (Haberler bunu “yayıncılıkta ırkçılığın zekice bir hikayeyle sarılmış algısal bir keşfi” olarak nitelendirdi. işyerinde savaşan genç kadınların sayısı.)
Doğal olarak Hollywood da çağrıda bulundu: Harris taslağın son düzenlemelerini teslim etmeden önce Hulu’daki çalışmalarda bir uyarlama vardı. Çarşamba günü, Harris ve Rashida Jones tarafından geliştirilen ve yapımcılığını Disney’in çeşitli hikaye anlatımı bölümü olan Onyx Collective tarafından yapılan 10 bölümlük “The Other Black Girl” dizisinin yayın hizmetinde ilk gösterimi yapıldı.
“Ben yalnızca üç yıl gibi bir sürede bir şeyi uyarlamakla kalmayıp – ki bu çılgınca – aynı zamanda ben de onun bir parçası olan çok küçük, ayrıcalıklı bir yazar grubunun içindeyim. Bu tamamen başka bir seviyede.”
Dizide Sinclair Daniel, Manhattan’daki bir yayınevi olan Wagner Books’ta iki yıl boyunca asistan olarak çalışan ve etrafı beyaz meslektaşlarıyla çevrili olan Nella Rogers’ı canlandırıyor; Connecticut’ın banliyölerinde büyüyen Nella da bunların hepsini biliyor. Peki. Kariyerindeki ivme eksikliğinden dolayı zaten hüsrana uğrayan Nella, Wagner’in en çok satan (beyaz, erkek) yazarlarından birinin yakında çıkacak kitabında son derece basmakalıp bir Siyah karakter hakkındaki endişelerini dile getirdiğinde morali daha da bozulur, ancak sinirli patronu tarafından susturulur. Vera (Bellamy Young).
Nella ayrıca, 1980’lerde Wagner’in ilk Siyahi kadın editörü olan ve başka bir Siyah kadın olan Diana Gordon (Garcelle Beauvais) ile birlikte Nella’nın en sevdiği kitabı olan “Burning Heart”ı yaratmak için işbirliği yapan Kendra Rae Phillips’in gizemli kaderi tarafından da aklından çıkmıyor. iz bırakmadan kaybolmak.
Bu yüzden Nella, Hazel-May McCall (Ashleigh Murray) adlı başka bir Siyah kadının Wagner’de işe alındığını öğrendiğinde anlaşılır bir şekilde çok mutlu oluyor – Hazel, Howard diploması, Harlem kökleri ve görünüşte “gerçek” Siyahlığıyla hem hayranlık hem de hayranlık uyandırsa bile. onun yetersizliği. Kadınlar, ortak deneyimleri (ve “Burning Heart”a olan ortak sevgileri) sayesinde bağ kurarlar ancak Nella, görünüşte mükemmel olan yeni meslektaşına karşı hızla temkinli olmaya başlar. Kendisine “Wagner’i hemen terk edin” yazan bir not aldığında endişeleri daha da artıyor.
Baristaların onu tanıdık bir el hareketiyle selamladığı bir kafenin önünde oturan Harris, “Bundan gerçekten gurur duyuyorum” dedi. “Okuyucuların yaptığımız ve yapmadığımız değişiklikler konusunda gerçekten heyecanlanacağını düşünüyorum.” Yine de kafasındaki editör tedirgin olmaktan kendini alamıyor. “Kitaplardan ziyade sevmediğim diziler hakkında daha çok konuştuğumu biliyorum. Bu yüzden kendimi buna hazırlıyorum.”
Hiç şüphe yok ki Harris’in kaygısının bir kısmı serinin kahramanıyla olan derin bağından kaynaklanıyor.
Nella gibi Harris de Connecticut’ta büyüdü ve genç yaşlardan itibaren edebi özlemleri vardı. Hikaye anlatmak onun DNA’sında vardı: Babası Frank Harris III, gazetecilik profesörü ve Hartford Courant’ta eski köşe yazarıdır. Kız kardeşi yazar ve eleştirmen Aisha Harris, bir NPR podcast’ine ev sahipliği yapıyor ve Noel Baba’nın neden beyaz bir adam olduğunun varsayıldığını sorgulayan bir yazıyla Megyn Kelly’nin öfkesini kışkırtıyor.
Harris, babasının her zaman bir yığın ödevi derecelendirdiğini ya da fikirleri kağıt üzerine not aldığını ve bir aile olarak nasıl “bir fikir bulduğumuzu” sevgiyle anımsıyor. Karate dersine ve piyano derslerine giderken hikayeler.” Kendi kendine yayıncılığa ilişkin ilk denemede Harris, yazıcı kağıdı yığınlarını kullanarak kitaplar yazıp resimliyordu. (Onlardan biri hala var, adı “Henüz Yorgun Değil misin?”)
Chapel Hill’deki North Carolina Üniversitesi’nde İngiliz edebiyatı okuduktan sonra New York’taki New School’da kurgu yazarlığı programına başvurdu. Bekleme listesine alındı ancak kurgu dışı programa kabul edildi. Bunun kılık değiştirmiş bir lütuf olduğu ortaya çıktı: Yazılarını beğenen şair ve aktivist Hettie Jones’tan ders aldı, onu yayıncılık kariyeri düşünmeye teşvik etti ve bazı tanıtımlar yapılmasına yardımcı oldu.
Harris, 2016 sonbaharında, yani yüksek lisans eğitimini tamamladıktan kısa bir süre sonra, uzun süredir edebi kurgularıyla tanınan Knopf Doubleday’de editör asistanı olarak işe başladı. “Mutluydum çünkü sigortam vardı. Harika oda arkadaşlarım vardı. Genç profesyonel hayatı yaşıyordum” dedi.
Ancak balon hızla patladı.
“Sonra ben de şöyle düşündüm: “Tamam, yayıncılık çok fazla.’ Editör olma ve kendi eserlerimi edinme fikrini sevdim. Ancak o zamanlar, çok uzun bir süre yükselip kendi türde bir ajansınıza sahip olabileceğiniz hissine kapılmıyordu.”
Bir yandan kitap eleştirileri yazdı, bir miktar hayalet yazılar yazdı ve henüz tamamlanmamış bir başka iddialı romanı parçaladı. Sonra bir gün ofisin banyosunda daha önce hiç görmediği Siyah bir kadınla karşılaştı. Harris çok heyecanlandı ama aynı zamanda kadının kim olduğunu ve neden birdenbire ortaya çıktığını da merak etti.
Bu karşılaşma kısa süreli de olsa aklında kalmıştı. “Ben de ‘Neden bu kadar heyecanlandım?’ diye düşünüyordum. Ve sonra “eğer”ler. Peki ya o bir robotsa? Sonra aklıma bu kitap fikri geldi ve hemen uygulamaya koyuldum.”
Odasındaki sessiz anlarda, Knopf kırtasiye malzemesi üzerine uzun el yazısıyla “Diğer Siyah Kız” olacak şeyi yazmaya başladı – daha az eleştirel olmasına yardımcı olduğunu söyledi. (Kitapta Nella, Hazel’ın varlığından havada aniden yayılan kakao yağı kokusuyla haberdar oluyor.) Birkaç ay içinde işinden ayrıldı. O yaz çocuklara yönelik bir yaratıcı yazarlık programında çalışmak da ona güç verdi.
“Yeni başlayan çocukların yanında olmak, yazmanın benim için kapitalizm öncesi döneme nasıl bir şey olduğunu, bunun sadece saf heyecan olduğunu bana geri getirdi” dedi.
George Floyd’un cinayeti dünya çapında protestolara ve sayısız güçlü kurum ve endüstride (evet, kitap sektörü dahil) ırksal hesaplaşmalara yol açarken, kitabı gözden geçiriyor ve 2020’deki uyarlamayı düşünüyordu. Kitabın “zaten Siyahlığın metalaştırılması ve edimsel uyanıklığın mesajını taşıdığını” söyledi, ancak kültürel iklim ona yalnızca daha fazla yem verdi.
“2020 ilk yıl değildi, açıkçası polis saldırıları yaşadık ya da insanlar Siyahlara karşı haydutluk yaptı. Ancak 2020’nin beni, taslağımın Nella’nın bu alandaki varlığı üzerine gerçekten yansıttığı bu bölümüne gerçekten odakladığını hissediyorum. Nella’nın masasında oturup polis vahşeti örneklerini düşündüğü ve ofise gittiğinizde dünyada olup bitenlere dair bilgiyi kapatmanın ne kadar zor olduğu anları bile.”
Harris, pilot bölümü birlikte yazmanın yanı sıra, ağırlıklı olarak farklı etnik kökenden insanlardan oluşan (yönetmen ekibi gibi) yazarlar odasının bir parçasıydı. “Başlangıçta, dizide hepimizin görmek istediği şeyler hakkında ve aynı zamanda işyerinde sinir bozucu patronlarla ve aynı zamanda umursamayan başka bir Siyah kişiyle ilgili kendi kişisel deneyimlerimiz hakkında odayla konuştuğumu çok iyi hatırlıyorum. bizim için.”
Yazarlar sıklıkla Nella’nın psikolojisini derinlemesine araştırdılar ve Harris’e göre bu bazen son derece kişisel hissettirdi – “tamamen bana ait olmayan bu karakter için bir terapi seansı gibi” dedi. “Ama tıpkı onun gibi benim de yeterince Siyah olamama, Hazel kadar havalı olamama konusunda endişelerim var. Bunların hepsi gençken sahip olduğum benzer korkuların versiyonları.
Sonunda, neden engellenmiş hissettiğini ve karakterle olan ilişkisini değiştirmesi gerektiğini açıklamak için o zamanlar dizi sorumlusu olan Danielle Henderson’la masaya oturdu: “’Kabloyu kesiyorum. Bu şeyi ben doğuruyorum. Ben de aktarıyorum” dedi. “Hâlâ kitaba çok yakınım. Ancak kendimi Nella karakterinden çok çabuk ayırmam gerekti.”
Yine de başka gerçeküstü anlar da vardı; Harris’in dizinin Atlanta setini ziyaret etmesi ve Wagner Books ofisi ile Nella’nın erkek arkadaşıyla paylaştığı sıkışık Brooklyn stüdyosunun titizlikle hazırlanmış versiyonlarını görmesi gibi. “Stüdyo dairemde aklıma gelen bir fikirle oynuyoruz. Artık gerçek insanlar olan bu karakterlerin kıyafetlerini hazırlamak için ayrılmış bir kostüm ekibi var” dedi.
Harris, “Yaşayan Ölülerin Gecesi”, “The Stepford Wives”, “Key & Peele” (özellikle bir zaten siyahi bir erkeğe sahip olan bir capella grubu), “Rosemary’nin Bebeği” ve Nella Larsen’in “Geçiş” romanı.
Serideki değişikliklerin çoğu küçük. Erkek arkadaşı Owen (Hunter Parrish) ve en yakın arkadaşı Malaika (Brittany Adebumola) da dahil olmak üzere Nella’nın ofis dışındaki hayatına daha fazla tanık oluyoruz. Ve şaşırtıcı derecede güçlü bir saç yağı formunu içeren çok önemli bir olay örgüsü noktası hikayenin başlarında tanıtılıyor.
Belki de en büyük değişiklik sondadır. “The Other Black Girl”ün kitap versiyonu yalnızca olumsuz bir not olarak adlandırılabilecek bir şekilde biterken (Harris, bölücü sonuç hakkında “Ben hastalıklı bir gerçekçiyim” dedi), 1. Sezon finali daha belirsiz ve kapıyı açık bırakıyor. yoruma ve olası bir Sezon 2’ye.
Şu anda ikinci bir roman üzerinde çalışan ve yazarların grevi sona erdiğinde daha fazla senaryo yazmayı umut eden Harris, “Umut bu” dedi. “Kesinlikle kitabın sonunun ötesinde bir dünya hayal ettim.”