Duvarlardaki Çatlakların Nedenleri
Bu makaleyi okuduktan sonra duvarlardaki çatlakların nedenini araştırmayı öğreneceksiniz.
Dikkatli bir yapıya ve mümkün olan tüm önleyici ve ihtiyati tedbirlere rağmen, en erken düzeltilmesi gereken binalarda çatlaklar görülebilir.
Çatlamalara karşı etkili ve verimli iyileştirici önlemler sağlamak için, çatlama nedenlerinin dikkatle gözlemlenerek ve olayın farklı yönlerinde ayrıntılı bilgi toplanmasıyla incelenmesi gerekir:
ben. Yapının geçmiş tarihi:
Yapım yılı, müteakip ekleme, değişiklik, büyük onarımlar, varsa, vb. Yapılması. Tüm bu bilgilerin toplanması gerekir.
ii. Şartname:
Tehlike yaratan bileşenin spesifikasyonu elde edilmelidir.
iii. Çatlamadaki ilerlemenin izlenmesi:
Çatlak ile ilgili ilk gözlem. Çatlakın aktif olup olmadığı, öyle ise genişleme veya uzama derecesi. Çatlak duvarın içindeyse, çatlağın ilerlemesini izlemek için hikaye anlatılmalıdır.
iv. Sıcaklığın değişmesiyle çatlağın davranışı:
Çatlakların, gün içindeki ve kapanış sırasındaki sıcaklık değişimleriyle açılıp kapanmadığına dikkat edilmelidir.
v. Çatlaklar yüzeyde veya derinlikte:
Duvardaki çatlakların yüzeysel mi yoksa derin mi olduğu tespit edilmelidir. İkinci durumda, çatlak derinliğinin ölçümü yapılmalıdır.
vi. Çatlak genişliği:
Çatlağın başlangıç ve bitiş noktaları not edilmelidir. Çatlakların açıklıklar ile herhangi bir ilişkisi olup olmadığı. Çatlakların DPC'nin üzerinde başlayıp başlamadığı veya bunların DPC'den geçtiği ve temele uzanıp uzanmadığı gözlenmeli ve not edilmelidir.
vii. Çatlakların Geometrisi:
Çatlakların geometrik olduğuna dikkat edilmelidir.
viii. Herhangi bir desen kümesini izleyen çatlaklar:
Dikkat edilmeli ve not edilmelidir.
ix. Seviye farkı:
Çatlağın iki tarafında seviye farkı olup olmadığı dikkatle izlenmeli ve izlenmelidir.
x. Keskin veya yuvarlak kenar:
Çatlakların keskin veya yuvarlak kenarlı olup olmadığına dikkat edilmelidir.
xi. Yay şeklinde:
Bileşen içindeki çatlakların gelişmesi nedeniyle, yay şekli oluşmuşsa kontrol edilmelidir. Eğer öyleyse, yayın kapsamı nedir? Bir yay, eleman üzerinde etkili olan sıkıştırma kuvvetini gösterecektir.
xii. Nem:
Çatlamadan etkilenen bölgede sürekli rutubet belirtisi olup olmadığı. Yağmura maruz kalma veya herhangi bir kaynaktan su sızıntısı not edilmelidir.
xiii. Güneşe maruz kalma:
Yapının etkilenen kısmının güneşe uzun süre maruz kalmaya maruz kaldığı belirtilmelidir.
xiv. Alanın bağımlılığı:
Binanın çevresinde genel ya da yerel bir çöküntü işareti olup olmadığı gözlenmeli ve not edilmelidir.
Bina geniş killi toprak üzerine inşa edilmişse veya yapıya yakın bitki örtüsü büyümesi varsa not edilmelidir.
xv. Kullanılan tuğlaların kalitesi:
Kullanılan tuğlaların aşırı miktarda çözünür sülfat içermesi veya yapının altındaki toprak veya yeraltı suyunun tuzluluk içerip içermediği test edilmeli ve kaydedilmelidir.
Tell-Tale:
Bazen, oluşan çatlakların aktif ve artan olup olmadığını belirlemek gerekli olabilir. Eğer öyleyse, ne ölçüde? Durumu belirlemek için yaygın olarak kullanılan bir yöntem, bir hikaye anlatmaktır. Telltale, yaklaşık 2 ila 3 cm genişliğinde ve 10 ila 12 cm uzunlukta cam şeridinden oluşur.
Şekil 3.19a'da gösterildiği gibi bazı hızlı ayar harcı veya yapıştırıcısı ile bir çatlağa sabitlenir. Çatlak genişliği artarsa, hikaye anlatacak. Genişlemek yerine çatlak kapanması durumunda, cam şerit ya bir uçta yer değiştirir ya da burkulma nedeniyle çatlar.
Bir çatlağın artış hızını gözlemlemek gerektiğinde, zamana bağlı olarak boşluk artışı bir yerine iki cam şerit takarak ölçülür. İki şerit yan yana kullanılır, bunları, elemanın yüzeyine, Şekil 3.19b'de gösterildiği gibi zıt uçlarda sadece bir tarafa sabitler.
Çatlak aralığının herhangi bir artış veya azalması gerçekleştikten sonra ve olduğu gibi, iki cam şeridi boyunca bir çizgi çizilir, iki şeridin üzerindeki çizgiler hareket eder. Herhangi bir zamanda aralarındaki mesafe ölçülür ve bu, gözlem yapma süresine kadar boşluktaki artış veya azalış derecesini gösterir.
İyileştirici Önlemler :
Onarımın amacı:
ben. Görünümü geri yüklemek için.
ii. Binaya daha fazla zarar verecek çatlak olasılığını en aza indirmek için.
iii. Binanın servis verilebilir ve emniyetli olmasını sağlamak.
25 mm'den fazla çekirdeği olmayan veya 10 mm'den fazla olmayan duvarlar genellikle onarım gerektirmez.
Herhangi bir çatlak onarımı gerçekleştirmeden önce, çatlakların stabilize edilip edilmediği, yani daha da genişlemediği incelenmelidir.
Aktif ve hareketsiz çatlaklar:
Hala devam etmekte olan bir çatlak aktif olarak kabul edilir. Bu, çatlağın harç ile doldurulması ve gözlem altında tutulmasıyla tespit edilebilir. Çatlak yeniden ortaya çıkarsa, canlı olduğu kabul edilir, yani daha da artar. Bu daha iyi bir hikaye anlatarak tespit edilir.
Hala gelişmekte olan çatlakların onarılmasında yararlı bir amaç yoktur. Isıl hareket nedeniyle oluşan çatlaklar genellikle tekrar eder. Harç ile tamir edildiğinde, bu tür çatlaklar bir miktar mastik bileşik ile doldurulmalıdır.
1.5 mm genişliğe kadar olan çatlaklar, normalde olduğu gibi, tuğlalar emici tipte ise, genellikle onarım gerektirmez. Derzler karıştırılarak 1 kısım çimento, 1 kısım kireç ve 6 kısım kum harcı ile doldurulmalı ve doldurulmalıdır.
Genellikle temelin yerleşmesi nedeniyle meydana gelebilecek geniş diyagonal çatlaklar durumunda, daha fazla hareket olasılığı varsa, tüm çatlak tuğlaları söküp değiştirerek ve çatlağı dikilen yöntemlere göre benimseyerek dikilerek onarımlar yapılmalıdır. çatlak yoğunluğu, durum ve uygunluk.
ben. Çok ağır çatlaklar:
Dış taşıyıcı duvarın her tarafında, yerleşim işaretleri ile birlikte çok ağır çatlaklar varsa, duvarın onarılamayacak ve değiştirilmesi gerekebileceği kabul edilir.
Duvardaki yük, destek ile serbest bırakılır ve yükün tamamı, uygun şekilde tasarlanan destek parçalarına aktarılır. Eski çatlak duvar daha sonra kısmen parçalara ayrılarak tuğla veya uygun RCC çatısı ile yeniden inşa edilir. BİK çerçevesi çok uygun ve etkili bir ikamedir.
ii. BİK bandı (çatlak tutucu):
Sürmekte olan aktif bir çatlak, çatlak hattı boyunca bir RCC bandı temin edilerek tutuklanabilir. BİK bandı, daha fazla çatlamaların önlenmesine yardımcı olur ve tuğla işleri için yeterince güçlendirilmiş bölümler sağlar. Tuğla, çatlağın her iki tarafında yaklaşık 100 ila 150 mm derinliğe veya duvarın üçte birine kadar açılmalıdır. Açıkta kalan yüzey pürüzlendirilmeli ve temizlenmelidir.
Donatı filesi iyi beton ile doldurulmalı ve doldurulmalıdır. Prosedür, duvarın her iki tarafında da tekrarlanır ve kısmen çatlak kısmı iki bant arasında kalır. Kompozit bölümün kuvveti, kırılmamış orijinal bölümün çatlak tutucudan daha fazla olacaktır, Şekil 3.20.
Örnek 3.1 Tasarım İlkeleri - Çatlak Tutucu
Çatlak tutucu, yarılmış bir sütun prensibine dayanan tuğla ve RCC'nin kompozit bir kesitidir. Kesimdeki gerilmelerin aktarılması, tuğla yüzeyinin pürüzlendirilmesi ve temizlenmesi ile elde edilen tuğla ile beton arasındaki iyi bağın temel varsayımına dayanır. Bu beton ile mükemmel bir bağ sağlar.
Beton bölümlerin kalınlığı, eşit ve genel olarak tuğla kalınlığının üçte birine eşittir, ancak minimum 100 mm'dir. Daha ince duvarların 200 mm veya 250 mm olması durumunda, bölüm sadece iki eşit beton bölüme ayrılabilir.
Daha kalın duvarlarda, beton bölümlerin kalınlığı, duvardaki yükten daha fazla pay almaları ve çatlak tuğla bölümündeki gerilmelerin izin verilen sınırın azaltılmasına neden olacak şekilde sağlanır.
Bir bölüm gösterildiği gibi kabul edilir:
Hesaplamada betonda sağlanan çelik ihmal edilir.
E b = durumda varsayılan tuğla elastikiyet modülü
= 3.2 x 10 4 kg / cm2 (bölüm çatlak olduğu için daha düşük bir değer kabul edilir)
E c = durumda betonun elastikiyet modülü varsayılır
= 2.20 x 10 5 kg / cm2 (varsayılan betonun 1: 2: 4 veya M15 olduğu varsayılır)
Beton ve tuğla arasındaki bağın pozitif olduğu varsayılmaktadır. Betonun iç yüzeyindeki suşlar ile tuğla işi aynı olacaktır. Tasarım bu varsayıma dayanmaktadır ve kompozit bölümdeki stres malzemelerin modüler değerine göre dağıtılacaktır.
Kalan çatlak tuğla bölümü, orijinal bölümün% 60'ına sahip olmasına rağmen, tuğla duvardaki izin verilen maksimum yükün yalnızca% 17.90'ını alacaktır. Tuğla işindeki stres 4.10 kg / cm2'ye düşürülür.
Beton kısmı, izin verilen 50 kg / cm2 gerilime karşı 28.21 kg / cm2 betondaki stres ile% 82.06 alacaktır.
Zaman geçtikçe, kırık tuğla bölümünün durumu daha da bozulur ve f ' b sıfıra yaklaşırsa, duvardaki tüm yük beton bölümler tarafından alınır ve f' c hala içinde 33.75 kg / cm2 olur. güvenli çalışma stresi.
iii. Kemer açıklıklarındaki çatlaklar:
Eski binalarda, kemer açıklıklarında çatlaklar gözlenmektedir. Çatlak işareti, yük aktarma mekanizmasının sınır değerine ulaştığını gösterir. İncelemeden sonra, çatlakların şiddetli olmadığı görülüyorsa; metal kamalar aşağıdan sürülerek güçlendirilebilir ve şekilde gösterildiği gibi tamir edilebilirler.
Diğer durumlarda, tuğla kalınlığı 100 mm derinliğe veya duvar kalınlığının üçte birine kadar çıkarılmalı, takviye ağı yerleştirilmeli ve iyi beton ile doldurulmalıdır. Bu yöntem 1, 0 m ila 1, 25 m arasındaki açıklıklar için uygundur.
iv. BİK lentolarının yerleştirilmesi:
Eski binalarda, kemerlerin yapımında kullanılan harç kireçliydi. Zaman geçtikçe derzlerde kullanılan harç içerisindeki kireç yol açar. Eklemlerdeki boşluklar nedeniyle sıkıştırılmakta olan bir üye olan kemer, yük taşıma kapasitesini yitirir ve orijinal dayanıma geri döndürülemez.
Bu durumda, kemerin tam yükten kurtarılması gerekir. Bu amaca ulaşmak için, bir RCC lento kemerin tepesinin hemen üzerine yerleştirilir. Lento, üst yapının yükünü kemerin üstünde tutar. Kemer sadece kendi ağırlığını taşır ve bu nedenle kemerin toplam arızası önlenir.
Duvarın kendisinin destekleyici etkisi ve çatlak kısmına rağmen kısa bir süre için içsel yapışması nedeniyle, mümkün olan lentoyu kesmek için önerilen lentoyu yerleştirmek için kemerin tepesi üzerinde açma yapılır.
RCC lentolarının sağlanması normal olarak üst kattan başlamalı ve alternatif açıklıklar alınmalıdır. Kapı ve pencerelere delik açmak için bazen kör duvarlarda lentolara ihtiyaç duyulur.
v. Büyük kemer açıklığı üzerindeki lentolar:
Eğer lentoların yerleştirilmesini gerektiren yaylı daha büyük açıklıklar varsa, RCC kılavuz kirişi veya duvar plakasının, taban kavşağında kemer üzerinde sağlanması tavsiye edilir. İnşaat yöntemi aynıdır, ilk önce bir tarafta lento sağlar. Bununla birlikte, RCC kızak kirişi ya da duvar plakası, sadece zemini taşıyan kirişlerin altında bir tarafta temin edilecektir.
RCC kızağı veya duvar plakası, lento yerleştirme ve taban elemanlarından gelen tekdüze dağılım dağılımının gerçekleştirilmesi sırasında ihtiyati tedbir olarak sunulur.
vi. Dikiş:
Tuğla işinde çatlakların tamiri genellikle çatlaklar öldüğünde dikilerek yapılır. Bu farklı şekillerde yapılabilir:
a. Prekast beton blokları yerleştirerek :
Yaygın tuğla ölçüsünde (250 x 125 x 75 mm) prekast çimento beton bloklar, çimento betonu 1: 1 ½: 3 ile dökülür. Kova delikleri, 125 mm derinlikte tuğla ölçülerinden kesilir ve bloklar, alternatif katlarda harçla ayarlanır. çatlak hattı boyunca tuğla. Bloklar ayarlandıktan ve sertleştikten sonra, yüzey her zamanki gibi sıvanır (bkz. Şekil 3.25).
b. Ms U şeklindeki ms dübellerini ekleyerek :
MS U-şeklindeki kancalar / dübeller, 10 mm çapında veya gerektiğinde, 200 ila 250 mm uzunluğunda, 125 mm bacaklara sahip olan ms çubuklarından yapılmıştır. Dübellerin ayakları içerisine sokulması için U deliklerinin tuğla yüzeyinin en az 20 mm altında olmasını sağlamak için kova delikleri ve matkaplar yapılmıştır.
Kova daha sonra 1: 1 ½: 3 çimento betonu ile 6 mm aşağı taş yongalarla doldurulur. Dübellerin yerleştirilmesi tamamlandığında, yüzey sıvalıdır (bkz. Şekil 3.25).
c. RCC dikiş bloklarını yerleştirerek:
1 - 2 tuğla kalınlığında 1 - 2 tuğla kalınlığına ve duvar kalınlığına eşit genişliğe sahip RCC dikiş blokları 1: 2: 4 çimento beton karışımı ile prekast edilmeli ve kürlenmelidir. Bloklara nominal donatı konulacaktır.
Kırılan tuğlalar her 5. veya 6. kursta, yani dikey yönde yaklaşık 500 mm aralıklarla RCC dikiş blokları ile sökülmeli ve değiştirilmelidir. Diğer kurslarda çatlak tuğlalar, normal kalitede tuğlalarla değiştirilir.
vii. İki farklı malzeme RCC kolonunun ve duvar duvarının birleşme noktalarında oluşan çatlaklar:
BİK sütunları ve duvar duvarları:
İki farklı materyalin genleşmesinin birlikte verimli bir şekilde ısıl verimi nedeniyle çatlaklar ortaya çıkar. Bu, RCC kolonu ile tuğla işi arasına GI kelebek bağlarının yerleştirilmesiyle önlenebilir.
Bu bağlar alternatif tuğla katmanlarında sağlanır. Bağlamanın bir kısmı beton dökülmeden önce kalıp içine yerleştirilerek kolon betonuna yerleştirilir, diğer kısmı tuğlaları döşerken tuğla katmanına yerleştirilir (bkz. Şekil 3.26).
viii. RCC levha ve tuğla duvar desteğinin birleşme yerindeki çatlaklar:
Bu sorunu olan ve çatlaktan su girip tuğla duvarının nemine neden olan mevcut binalarda, çatlakın her iki tarafındaki 100 mm dış yüzeydeki dış sıva, tavuk tel ağının sabitlenmesinden sonra dışarı çıkarılabilir ve tekrar sıvanabilir. çatlağın üzerinde. Bu, sıvanın daha fazla çatlamasını durduracak ve böylece levhanın ve duvarın ayırma çizgisi üzerinde bir örtü sağlayacaktır.
İki farklı malzemenin bütün bu kavşak durumlarında, gelecekteki problemleri önlemek için tavuk tel örgüsünü bağlantı hattı üzerine sabitledikten sonra işleme yapılmalıdır.
ix. Çatlakların doldurulması:
Çatlaklar, genel olarak daha zengin çimentolu kum harcı ile doldurulmamalıdır. Çatlaklar daha genişse, 1: 1 chips: 3 karışımının çimento betonu 6 mm aşağı taş yongalarla kullanılır.
Bununla birlikte, bazı durumlarda, çatlakların harç veya beton ile doldurulması zor olabilir. Bu gibi durumlarda, çatlak içine derinlemesine nüfuz edecek dolum için bitüm / bitümlü bileşik kullanılabilir.
Durumlarda, çatlaklar V oluklarının kesilmesi ve daha sonra çimento harcı 1: 4 ile doldurulması ile tamir edilebilir.
x. Sütun ve duvarların kenarları:
Sütun ve duvarların kenarları mobilya vb. Gibi sert malzemelerin çarpması nedeniyle kırılır ve çirkin görünür. Bu, sıva öncesi metalik açılı boncukların sabitlenmesiyle önlenebilir. Köşe koruma açısı boncukları, sıvanın altında gizli kalacaktır, sadece kenarları, Şekil 3.27'de gösterildiği gibi, zarif düz çizgiyi gösterecek şekilde görülebilmektedir.