makale 1812 Rus partizanları: "halk savaşı" Köylü müfrezelerinin 1812'de Napolyon'un büyük ordusuyla savaştığı "halk savaşı" ndan biraz bahsettik. Bu, o zamanlar partizan olarak kabul edilen (ve denilen) Rus komutanlığının emriyle oluşturulan normal birliklerin "uçan müfrezelerini" anlatacak.
Bu fikir birdenbire ortaya çıkmadı. Rusya'da İspanyol gerillasının başarısı iyi biliniyordu, çünkü 1808'den beri dedikleri gibi "Napolyon sadece tek elle savaşabilirdi". Gerçek şu ki, o zamandan beri, kuvvetlerinin önemli bir kısmı her zaman İspanya'da kaldı. E. Tarle'ye göre, 1812'de İspanya'da konuşlanmış Fransız birlikleri, Borodino Savaşı'nda doğrudan yer alan Büyük Ordu'nun oluşumlarından neredeyse 2 kat daha büyüktü.
İspanyol gerillaları
Pek çok kişi Denis Davydov'u 1812 sonbaharındaki partizan savaşının "öncüsü" olarak görüyor: cesur süvari, anılarını ve bununla ilgili "Partizan Savaşı Üzerine" makalesini okuyuculara şahsen bilgi verdi. Aslında, Davydov ne bu tür eylemlerin başlatıcısı, ne de uçan müfrezenin en başarılı komutanı, ne de en maceracı ve atılgan olanıydı. Ancak yetkili PR o günlerde bile zafer kazandı. Herkese istismarlarından bahsetmek isteyen Davydov, bazı (çok büyük olmayan) edebi yeteneklere sahipti. Ve bu, onun soyundan gelenlerin anısına, bu savaşın ana partizanı (ve aynı zamanda Rus İmparatorluğu'nun en ünlü hafif süvari süvarisi) olarak kalması için yeterli olduğu ortaya çıktı.
Ama biraz sonra Davydov hakkında konuşacağız, şimdilik gerilla savaşı fikrinin gerçek yazarlarına karar vereceğiz.
"Vatansever Düşünceler"
Düşmanın arkasında düzenli ordu oluşumlarını kullanma olasılığı ve uygunluğu, Rus ordusu için kesinlikle işe yaramaz Drissa kampını kuran Karl Ful tarafından ifade edildi. Ancak bu fikrin yazılı kanıtı, Nisan 1812'de "Vatansever Düşünceler" başlıklı bir belge hazırlayan Yarbay Pyotr Chuykevich tarafından verildi. Chuikevich daha sonra, evrak işleriyle uğraşmayan ve siyasi soruşturma yapmayan, ancak ordu istihbaratının işlevlerini yerine getiren Savaş Bakanlığı Özel Şansölyeliğinde görev yaptı. Yaratılışının başlatıcısı, Savaş Bakanı M.B. Barclay de Tolly idi. Chuikevich notunu ona yöneltti. Napolyon ile yeni bir savaş olması durumunda, şimdilik büyük savaşlara girmeden, sürekli yolda taciz ederek düşman ordusunu zayıflatmayı önerdi. Bu amaçla, ona göre, arkasından saldırmak, tedarik kaynaklarından kesmek, bireysel düşman müfrezelerini kesmek ve imha etmek gerekliydi. Bu eylemler, Chuykevich tarafından, kendilerine bağlı Kazak ve Jaeger birimleriyle normal birliklerin hafif süvari müfrezeleri olan "partiler" tarafından yürütülmesi beklenen partizan savaşı olarak adlandırıldı. Bu tür müfrezeler, önceki kampanyalarda cesaretlerini, yönetimlerini ve bağımsız hareket etme yeteneklerini kanıtlamış olan zeki kariyer görevlileri tarafından yönetilmeliydi.
Birinci partizan
1300 kişilik ilk partizan müfrezesi, 2 Ağustos 1812'de (Smolensk savaşının başlamasından önce bile) Barclay de Tolly'nin emriyle oluşturuldu. Ferdinand Fedorovich Vintsingerode komutanı oldu. Bu müfrezenin subaylarından biri kötü şöhretli A.H. Benckendorff'du. Görev şu şekilde belirlendi:
"Bölgenin içini, düşman tarafından gönderilen müfrezelerden ve toplayıcılardan korumak ... mümkün olduğunda, Fransız birliklerinin mesajına göre hareket etmeye çalışmak."
Bu müfreze, Velizh'de Fransızlara saldırdı, ardından geçici üssü olan Usvyat'ı ele geçirdi. Sonunda, Vitebsk'i etkili bir şekilde engelledi, ondan gönderilen tüm yiyecek arama ekiplerini yok etti ve ardından Polotsk'a baskın düzenledi. 2 binden fazla kişi tek başına yakalandı.
Ama bu "parti" ülkemizde pek tanınmıyor. Muhtemelen, ona karşı tutum, komutanının Alman soyadından ve daha sonra jandarma şefi ve ünlü İmparatorluk Şansölyeliği Üçüncü Müdürlüğünün başkanı olan Benckendorff'un kişiliğinden etkilendi. Benckendorff aynı zamanda bir Masondu - United Friends Lodge'un ustasıydı, ancak daha olumlu bir üne sahip olan insanlar vardı: Vyazemsky, Chaadaev, Griboyedov, Pestel, Muravyov-Apostol. Napolyon ordusunun Moskova'dan ayrılmasından sonra, Benckendorff bu şehrin ilk komutanı oldu. Ve 7 Kasım 1824'te, kararlı eylemleri sayesinde, St. Petersburg'da Alexander Puşkin'in "Bronz Süvari" şiirinde anlatılan felaketli sel sırasında birçok kişi kurtarıldı:
"Balkonda,
Üzgün, kafası karışmış çıktı
Ve dedi ki: "Tanrı unsuruyla
Krallar başa çıkamaz "...
Kral dedi - baştan sona,
Yakın ve uzak sokaklarda
Fırtınalı sularda tehlikeli bir yolda
Generalleri yola çıktı
Kurtulma ve korku boğulmuş
Ve insanları evde boğmak. "
Üzgün, kafası karışmış çıktı
Ve dedi ki: "Tanrı unsuruyla
Krallar başa çıkamaz "...
Kral dedi - baştan sona,
Yakın ve uzak sokaklarda
Fırtınalı sularda tehlikeli bir yolda
Generalleri yola çıktı
Kurtulma ve korku boğulmuş
Ve insanları evde boğmak. "
Çar - Alexander I, generaller - Benckendorf ve Miloradovich.
Bütün bunlar "Londralı mahkum" A. Herzen'in Benckendorff hakkında küçümseyici bir açıklama yapmasını engellemedi:
"İyi yapmadı, bunun için enerjisi, iradesi ve kalbi yoktu."
Vintzingerode aynı zamanda Rusya'ya "mutluluk ve rütbe peşinde koşmak için" gelen bir parke sallayıcısı değil, dürüst ve deneyimli bir subaydı.
Askeri kariyerine 1790'da girdiği Avusturya ordusunda başladı. 1797'de Rus hizmetine girdi. Ordusunda Büyük Dük Konstantin Pavlovich'in yardımcısı olarak Suvorov'un İsviçre kampanyasına katıldı. Mutsuz 1805 seferinde Murat'la ustaca pazarlık yaptı, Mack'in teslim olmasından ve Tuna üzerindeki köprülerin Avusturyalılar tarafından teslim edilmesinden sonra zor durumda olan Rus ordusunun geri çekilmesi için değerli zaman kazandı. Murat). Bu olaylar makalede anlatılmıştır. Joachim Murat tarafından iki "Gasconades".
Bundan sonra Austerlitz savaşına katıldı.
1809'da Wintzingerode kendini tekrar Avusturya ordusunda buldu ve Aspern savaşında ağır yaralandı. 1812'de Rus ordusuna döndü.
Borodino Savaşı'ndan sonra Vintsingerode, Mozhaisk ve Volokolamsk arasına yerleşti. Talimatlara göre keşif yaptı, avcıları yakaladı, küçük düşman müfrezelerine saldırdı. Fransızların hareketinin başlangıcını Moskova'dan öğrendikten sonra, kendi inisiyatifiyle müzakerelere girmeye çalıştı. Daha sonra, Napolyon'un Kremlin'i havaya uçurma emrini öğrendikten sonra Fransızları böyle bir suç emrini yerine getirmekten caydırmayı umduğunu savundu. Ancak Winzingerode, o sırada memleketi olan Hesse'nin Vestfalya Krallığı'nın vasal Fransa'sının bir parçası olduğunu hesaba katmadı. Ve bu nedenle Fransızlar, Westphalia'nın bir tebaası olarak, savaş sırasında Rus hizmetinde bulunma hakkının olmadığına karar vererek onu hain ilan etti. Wintzingerode tutuklandı ve Vestfalya'da yargılanmak üzere gönderildi. Bu yüzden Kutuzov'un karargahını Büyük Ordu'nun hareketi hakkında bilgilendiren ilk kişi olma fırsatını kaçırdı.
Minsk ve Vilna arasında, A. Chernyshev'in "uçan müfrezesi" tarafından serbest bırakıldı ve daha sonra asil saygınlığa yükseltilecek, Savaş Bakanı ve Devlet Konseyi Başkanı oldu. Chernyshev, 1825'te Pestel'i kişisel olarak tutuklaması ve geleneğin tersine, direkten düşen Decembristleri yeniden asma emriyle ünlü olacak (K.Ryleev, P.Kakhovsky ve S.Muravyov-Apostol oldu. "iki kez asıldı"). Ülkemizde Chernyshev'in partizan faaliyetlerinin çok az bilinmesi şaşırtıcı değil.
Ama daha sonra kolordu komutanı rütbesinde Rus ordusunun yurtdışındaki harekatında yer alan kurtarılmış F. Vintsingerode'ye dönelim. Ve hatta Dresden garnizonu ile müzakerelere girmeme emrini ihlal eden Denis Davydov'u emrinden bile çıkardı (bu bir sonraki makalede tartışılacaktır).
Tarihi değiştiren adam
A. N. Seslavin. Portre D. Doe
Bu savaşın taraftarlarının tüm komutanlarının 1812'de Rus ordusunun zaferine belki de en önemli katkısı Alexander Nikitich Seslavin tarafından yapılmıştır. Doğu Prusya'da Heilsberg savaşı sırasında Fransızlarla ilk kez karşılaştı (29 Mayıs 1807): göğsünden yaralandı ve 4. derece St. Vladimir Nişanı ile ödüllendirildi. 1810-1811 yıllarında. Türkiye ile savaşa katıldı. 2.derece St. Anne Nişanı ile kaptan rütbesi aldı. Omzundan yaralandıktan sonra yaklaşık 6 ay tedavi görmek zorunda kaldı.
1. Rus Ordusu komutanı M. Barclay de Tolly'ye emir subayı olarak Vatanseverlik Savaşı'na başladı. Smolensk yakınlarındaki savaşlarda kendisine "Cesaret İçin" yazısıyla altın bir kılıç verildi. Borodino'da savaştı: Shevardino'daki savaşta yaralandı, ancak saflarda kaldı, 4. derece St. George Nişanı ile ödüllendirildi.
30 Eylül 1812'de Kaptan Seslavin partizan (uçan) müfrezesinin (250 Don Kazakları ve Sumy hafif süvari alayının bir filosu) komutanlığına atandı. Onunla "ava çıktı."
Tek bir cephe hattı olmadığı için 1812'de Büyük Ordu'nun arkasına gitmek hiç de zor değildi. Düşman birimleriyle çatışmalardan kaçınarak, küçük bir müfreze Polonya'ya bile kolayca ulaşabilir. Ancak Seslavin'in oraya gitmesine gerek yoktu, müfrezesi Moskova ile Borovsk arasındaki bölgede faaliyet gösterdi.
Seslavin'in kendi topçularına sahip olması ilginçtir: Rolü bir tür araba tarafından oynanıyordu - üzerlerine silahlar monte edilmiş kızaklar. Ve birkaç kez, bu partizanların peşinden koşan büyük düşman oluşumları, bu "pillerin" bir voleybolu tarafından vurularak geri çekildi.
Bir partizan müfrezesinin komutanı olarak Seslavin, hayatındaki ana başarıyı gerçekleştirdi.
Makaleden Tarutino ve Maloyaroslavets'teki savaşlarda Rus ordusu Napolyon'un ordusunun Moskova'dan ayrılan ilk birimlerinin Dorokhov partizanları tarafından görüldüğünü hatırlamalısınız (daha sonra tartışılacaktır). Ancak tüm Büyük Ordu'nun ilerlediğini fark eden ve hareketinin yönünü belirleyebilen Alexander Seslavin'di. Verdiği bilgiler gerçekten stratejik öneme sahipti. Onlar sayesinde, Dokhturov'un birliği Maloyaroslavets'e zamanında yaklaşmayı ve bir savaşa girmeyi başardı, ardından her iki ordu da bu şehirden geri döndü. Napolyon yeni bir genel savaş vermeye cesaret edemedi: birlikleri harap olmuş Eski Smolensk yolu boyunca batıya gitti.
Maloyaroslavets'teki savaştan sonra Kutuzov, düşman ordusuyla temasını kaybetti ve 22 Ekim'e kadar nerede olduğunu bilmiyordu. Ve yine Vyazma'da Fransızları bulan Seslavin'di.
Sonra Seslavin, Figner ve Davydov'un "partileri" (toplam partizan sayısı 1300 kişidir) ve Lyakhov'daki Tarutino savaşının kahramanı Orlov-Denisov'un (2000 kişi) baskın süvari müfrezesi bir buçuktan kuşatıldı ve ele geçirildi. General Augereau tugayının iki bin askerine. Bu operasyon için Seslavin albay rütbesini aldı.
A. Telenik. "Partizanların 9 Kasım 1812'de Smolensk yakınlarındaki Lyakhovo köyü yakınlarında General Augereau'nun askerleri ile savaşı"
Bu resimde, General Louis Baraguay d'Illeère tarafından Augereau'nun yardımına gönderilen Fransız askeri birliklerinin bir müfrezesinin pusuya düşürüldüğü bir savaş bölümünü görüyoruz.
16 Kasım'da Seslavin'in müfrezesi, 3000 Fransız'ın partizanlara teslim olduğu Borisov şehrini ele geçirdi. Bundan sonra, ana ordunun karargahı Wittgenstein ve Chichagov birlikleriyle temas kurdu. Bu olağanüstü ve önemli zafer, uzun süre Davydov'a ve ardından Platov'a atfedildi.
Sonunda, 23 Kasım'da Seslavin, Napolyon'u ele geçirme şansı buldu. Küçük Oshmyany kasabasında (şimdi Belarus'un Grodno bölgesinin bir parçası) Büyük Ordu'nun deposunu yakmaya karar verdi. Ve Fransızların alışılmadık derecede güçlü (ve zaten alışılmadık) direnişine rağmen onu gerçekten yaktı. Tam da bu savaş sırasında ordusunu terk eden Napolyon şehre girdi. Eskortu ve Seslavin'in süvarileri sadece birkaç on metre uzaklıktaydı, ancak daha sonra Seslavin, gecenin karanlığından yararlanarak partizanlarından ne kadar büyük avların kaçtığını öğrendi. Ve Fransızlardan böylesine çaresiz bir direnişin nedenini anladı.
Sonunda, 29 Kasım'da müfrezesi Vilno'yu ele geçirdi. Bu savaş sırasında Seslavin'in kendisi kolundan yaralandı.
İyileştikten sonra Yurtdışı kampanyasına katıldı. 1813'te Leipzig Savaşı'ndan sonra tümgeneralliğe terfi etti. 1814'te Seslavin'in müfrezesi, Rus ordusu ile Blucher'ın birlikleri arasında iletişim kurdu.
Seslavin'in esası mahkemede gerektiği gibi takdir edilmedi ve 1820'de istifa ederek nihayet korgeneral rütbesini aldı.
Uçan müfrezelerin diğer komutanları arasında Seslavin, mahkumlara karşı insani tavrıyla dikkat çekti.
«Seslavin benden daha iyi, üzerinde çok fazla kan yok", - o savaşın bir başka büyük yandaşını kabul etti - Alexander Figner. Tek rakibi olarak gördüğü Seslavin'di (ve Denis Davydov, ikisi tarafından da “büyük partizan” olarak tanınmadı). Şimdi Figner hakkında konuşacağız.
"Maceracı bir adam vardı"
Figner A.Ş.
Leo Tolstoy'un Savaş ve Barış romanında Dolokhov'un kardeşinin prototipi haline gelen Kaptan Alexander Samoilovich Figner, şüphesiz 1812'nin en gösterişli ve en parlak partizanıydı. Şimdiye kadar, özellikle hiçbir şeyin icat edilmesine gerek olmayan bir macera romanı ya da aksiyon dolu bir tarihi filmin kahramanı haline gelmemiş olması bile garip. Onun hakkında konuşurken, S. Yesenin'in "Kara Adam" şiirindeki dizelerini istemeden hatırlıyoruz:
"O maceracı bir adam vardı,
Ama en yüksek ve en saf marka. "
Ama en yüksek ve en saf marka. "
Aynı zamanda, nedense soyadı Rus ordusunda değiştirildi. Hikayelerde ve raporlarda bazen kahramanımızdan bazı kahramanlıklarını alan bazı "Kaptan Wagner" ve "Kaptan Finken" çıktı. Ama sonra anladık.
Alexander Figner'in babası, İmparatorluk cam fabrikalarının başı ve Pskov eyaletinin vali yardımcısıydı. Oğluna karşı sert ve katıydı ve onu 2.'den daha az prestijli olduğu düşünülen 1. Kadet Kolordusu'nda çalışmaya gönderdi. Orada okuyanlar çoğunlukla fakir soyluların çocuklarıydı. 1805'te Figner kendisini, Rus birliklerinin İngilizlerle ittifak halinde Fransızlara karşı hareket edeceği İtalya'da buldu. Burada, ara sıra, 1812'de partizan olmasına çok yardımcı olan İtalyan dilini mükemmel bir şekilde öğrendi.
1810'da Figner, Osmanlılara karşı savaştı ve Rusçuk kalesinin saldırısına katıldı ve askeri hizmetler için 4. Derece St. George Nişanı aldı. II.Dünya Savaşı ile 3. topçu tugayının 11. hafif bölüğünün kurmay kaptanı rütbesiyle tanıştı. Smolensk savaşında kendini iyi kanıtladı. Borodino Savaşı'ndan sonra, Kutuzov'u keşif için Fransızların işgal ettiği Moskova'ya göndermeye ikna etti. Bu "partide" sadece 8 kişi vardı (komutanla birlikte), ancak Figner buna Moskova ve çevresinde bulunan belirli sayıda gönüllü ekledi. Görevi çok başarılı oldu: Fransızca, İtalyanca, Almanca, Hollandaca ve Lehçe'yi mükemmel bir şekilde konuşan, farklı alayların üniformasıyla kılık değiştirmiş bir subay, bir kuaför, hatta basit bir köylü, birçok değerli bilgi elde etti. . Ancak daha sonra Figner, asıl amacının Napolyon'a suikast yapmak olduğunu kabul etti ve bu nedenle Mother See'yi ziyaretinden memnun değildi.
Napolyon'un Büyük Ordusu Moskova'dan ayrıldıktan sonra, Figner uçan birliklerden birine liderlik etti. Kutuzov, Figner'in partizanlarının eylemlerini son derece takdir etti. 26 Eylül 1812'deki ordu emrinde şöyle deniyordu:
“Moskova civarında düşmana karşı entrikalar için gönderilen bir müfreze kısa sürede Tula ve Zvenigorod yolları arasındaki köylerde yiyecekleri yok etti, 400 kişiyi dövdü, Mozhaisk yolunda bir parkı havaya uçurdu, altı batarya yaptı silahlar tamamen kullanılamaz hale geldi ve 18 kutu havaya uçuruldu ve bir albay, dört subay ve 58 er alındı ve birkaçı dövüldü ... Görevin düzgün bir şekilde yerine getirilmesi için Kaptan Figner'a şükranlarımı sunuyorum. "
Kutuzov karısına Figner hakkında yazdı:
Bu olağanüstü bir insan. Hiç bu kadar yüksek bir ruh görmemiştim. Cesaret ve vatanseverlikte fanatiktir. "
Ancak Figner, Fransızlara karşı çok sayıda cesur ve başarılı operasyonla (bunun için nöbetçiye tayin edilen yarbay rütbesini aldı), aynı zamanda "cinayet hırsıyla" (mahkumlara zulüm) ünlendi.
Figner özellikle Fransızlardan ve Polonyalılardan nefret ediyordu; esir aldığı bu milletlerden asker ve subayların hayatta kalma şansı yoktu. İtalyanlara, Hollandalılara ve Almanlara çok daha iyi davrandı, çoğu zaman onları canlı bıraktı.
Figner'in yeğeni hatırladı:
"Tutuklu yığınları galiplerin eline teslim edildiğinde, amcam sayıları ve A.P.'ye bir rapor için bir kayıp yaşıyordu. Ermolov'a onlarla nasıl başa çıkılacağını sordu, çünkü onları desteklemenin hiçbir yolu veya fırsatı yoktu. Ermolov özlü bir notla yanıtladı: silah Rus topraklarına - ölüm. "
Buna, amcam aynı özlü içeriğe sahip bir rapor gönderdi:
"Bundan böyle, Ekselansları artık mahkumları rahatsız etmeyecek" ve o zamandan itibaren binlerce kişi tarafından öldürülen mahkumların acımasızca imha edilmesine başlandı. "
Hatta Denis Davydov, Figner'in bir keresinde mahkumları Fransızlara teslim etmesini istediğini, böylece ikmalle gelen ve henüz "kurulmamış" Kazaklar tarafından öldürülmelerini istediğini söyledi. Ancak, bu tanıklığa ihtiyatla yaklaşılmalıdır, çünkü Figner'in şöhretini açıkça kıskanan Davydov, tarih ve oluşturun.
Komutanla eşleşmek için, orduda Figner'in müfrezesinin rengarenk kompozisyonunu ima eden savaşçıları vardı.farklı büyüklükte cesaretler""çok renkli çete" ve hatta "aptal adamlar". AP Ermolov, Figner'in müfrezesinin gelişiyle birlikte karargahının bir "soyguncu sığınağı" haline geldiğini söyledi. Ve başka bir "partinin" komutanı - Peter Grabbe (gelecekteki Decembrist) Figner'ı "bir soyguncu reisi" olarak adlandırdı. Ancak bu "çete" nin eylemleri o kadar faydalı ve etkiliydi ki, katlanmak zorunda kaldılar.
Figner'in müfrezesinde, başarısız bir intihar girişiminden sonra kendisine gelen belli bir kornet Fyodor Orlov ünlendi (bir tabancanın namlusu patladı, elini yaraladı). Görünüşe göre Cornet, böyle atılgan ve çaresiz bir komutanla uzun süre iyileşmeyeceğine karar verdi. Ancak tüm çabalarına rağmen Rusya için ölmeyi başaramadı, 23 yıl daha bu dünyada acı çekmek zorunda kaldı.
Yukarıda anlatılan Lyakhovo köyü yakınlarındaki meşhur savaşta Figner, parlamenter olarak Augereau'ya gitti. "Mavi bir gözle," ona hem tugayının hem de Baraguay d'Illera'nın tümeninin 15 kişilik bir Rus kolorduyla çevrili olduğunu ve direnişin yararsız olduğunu bildirdi - tabii Augereau zafer için kahramanca ölmek istemiyorsa Fransa'nın bu kasvetli Rus köyünde. Augereau, bildiğiniz gibi, ölü bir kahraman olmak istemiyordu.
Polyglot Figner, oyunculuk becerilerini partizan operasyonları sırasında da kullandı. Bazen Büyük Ordu'nun bir subayı kılığında, bir birliğin komutasını aldı veya bir rehberlik görevini üstlendi. Ve bu müfrezeyi önceden ayarlanmış bir pusuya yönlendirdi. Bunun için farklı alaylardan bir sürü üniforma koleksiyonuna sahipti.
Aynı numarayı 1813'te Danzig kuşatması sırasında denedi. Bir ayaklanma düzenlemeye çalışmak için Kazaklar tarafından soyulan bir İtalyan kisvesi altında oraya girdi. Ancak uyanık Fransız şüpheli İtalyan'ı tutukladı. Bununla birlikte, Figner rolünü kusursuz bir şekilde oynadı ve kısa süre sonra kanıt yetersizliğinden serbest bırakıldı. Bundan sonra, General Rapp'ın oyunculuk komutanını o kadar büyüledi ki, onu Napolyon Bonapart'a bir mektupla gönderdi. Muhtemelen tahmin ettiğiniz gibi, Fransız imparatoru Rapp'ın raporunu beklemedi. Kalenin durumu ve garnizonu hakkındaki bilgiler, Rus komutanlığı için o kadar değerli görünüyordu ki, Figner albay rütbesini aldı. Sonra, 326 Rus (süvariler ve Kazaklar) ve 270 esir İspanyol ve İtalyan piyadesinden oluşan bir "intikam lejyonu" toplayarak, Fransızların arkasında "şakalar" yapmaya başladı. 1 (12) Ekim 1813'te, Dessau yakınlarında, Figner kuşatıldı ve yabancı astları tarafından ihanete uğradı. Versiyonlardan birine göre, Elbe kıyılarında savaşta öldü, diğerine göre yaralandı, nehre atladı ve boğuldu. Öldüğü sırada 26 yaşındaydı.
Bir sonraki makalede, uçan partizan müfrezelerinin komutanları hakkındaki hikayeye devam edeceğiz ve I. Dorokhov, D. Davydov ve V. Dibich hakkında konuşacağız.