Düşüncelerimiz Bizi Kurnaz Yapar Mı?
Neden Olmayan Düşünceleriniz Sizi Kurnaz Yapmaz
Aklımızda meydana gelen herhangi bir düşünce kuşkusuz kendi düşüncemizdir ve “Bence” dediğimizde, bahsettiğimiz “I” hakkında kesinlikle bir yanlışlık olmayacaktır. Aslında, sadece çok azımız kendi düşüncelerimizi düşünüp düşünmediğimizi bile sorgulayacaktır, ve bunu yapanlar, kişinin düşüncesinin doğasını fiziksel olarak sorgulamaktan ziyade felsefi bir sorgulama peşinde koşuyorlar. “Bence, bu yüzden varım” ın varoluşunun tüm ön koşullarının en temelini değil midir?
Bununla birlikte, küçük bir azınlık için, kendi düşüncelerini düşünmek her zaman belirli bir koşul değildir ya da bu “I” için de geçerlidir. Bazıları, başlarına başka bir kişi tarafından düşünüldüğünde veya dışarıdan gelen bir kaynaktan gelen dış düşünceleri “almayı” düşünen bazı raporlar, şaşırtıcı derecede belki de son derece korkutucu olabilir. Böyle bir şey nasıl mümkün olabilir? Cevap, değil. En azından fizik yasalarını şu andaki anlayışımızla değil. Sadece bir gerçeklik hissi taşıyabilen bazı sanrılar ile kıyaslandığında (komşuların sizin hakkınızda söylentiler yaydığına inanmak gibi), düşüncenin yerleştirilmesi, hepsinin en tuhafı gibi görünüyor.
İnanç gibi delüzyonlar
Güncel psikiyatrik tanı sistemleri sanrıları inanç olarak görmektedir. Belli bir fikrin sanrısal olması için, birisinin tam tersine delil ile karşılaştığı zaman bile, genellikle bu fikre, genellikle mutlak bir mahk conmiyetle inanması gerekir. Ancak benim görüşüme göre, düşünce eklemeleri bu tanıma her zaman uymuyor ve bu yüzden sanrılar olarak nitelendirme. Eğer kişi, düşünce yerleştirmenin gerçek öznel deneyimini (klinik dosyalarda ve tıbbi ders kitaplarında yazılanların ötesinde) araştırırsa, deneyimin zenginliği ve hatta gerçekliği ortaya çıkmaya başlar. Felsefî olarak düşünülmüş araştırmacılar tarafından sanrısallığın ortodoks tanımları giderek zorlanmaktadır; psikotik olsun ya da olmasın, dışsal düşünceleri yaşayan bireyler genellikle bu tür düşüncelere sahip olmak için “ne gibi” sözlerin konulmasının son derece zor olduğunu düşünürler. Bazıları bu düşünceleri duyusal, hatta işitsel olarak raporlar (ama yine de düşünceler ve sesler değil); diğerleri tam anlamıyla “giriş noktasını” kendi zihinlerinde belli bir yere çekebilirler.
Bu yanılsama, bir kimsenin kendi örgütlenme duygusunu (verilen bir düşüncenin kişinin kendisinin yarattığı hissi) ve sahipliğini (bu düşüncenin kişinin kendisinin ait olduğu iddiası) kaybettiği düşünceleriyle yaratılabilir. Belirli bir düşünce ile ilgili olarak kişinin sahip olma ve sahip olma duygusunun ne kadarının kaybolduğuna veya zarar gördüğüne bağlı olarak, yabancı veya yabancı olabilir.
Bu düşünme düşüncelerini yaratan süreçleri ve bu düşüncelerin ne kadar önemli olduğunun önemi ne olursa olsun, ortaya çıkan düşünceleri ayırt etmek çok önemlidir. Bazılarımız, dinlemeye değecek bir aldanma hakkında hiçbir şey olmadığını tartışabilir, çünkü açıklanamazlık ve görünen anlamsızlık, “rasyonel” bir insanın anlayabileceği şeyin ötesindedir. Ancak, düşüncenin yerleştirilmesinin karmaşıklığını ve gizemini kabul ederek, klinisyenler kendi hastalarının öznel deneyimlerine karşı biraz daha anlayışlı olabilirler. Varsayımlar yapmadan ve birilerini sanrısal olarak adlandırmadan önce belki de kendi “realitesimizi” de sorgulamalıyız.