Chie Hayakawa, Japonya’yı Yaşlı Bir Gönüllü Olarak Hayal Ediyor
TOKYO – Japon film yapımcısı Chie Hayakawa, annesinin eski arkadaşları ve diğer tanıdıklarında şansını denemeye karar verdiğinde bir senaryo fikrini ortaya attı. Sorusu: Hükümetin 75 yaş ve üstü insanlar için bir ötenazi programına sponsor olmasına katılıyor musunuz?
Hayakawa, “Çoğu insan bu konuda çok olumluydu” dedi. “Diğer insanlara veya çocuklarına yük olmak istemediler.”
Bayan Hayakawa için, görünüşte şok edici olan tepki, Japon kültürünün ve demografisinin güçlü bir yansımasıydı. Bu ayki Cannes Film Festivali’nde özel bir ödül kazanan ilk uzun metrajlı film olan Plan 75’te, yaklaşan Japon hükümeti, neşeli satıcılarla yalnız yaşlı insanlar için sessiz kurumsal ölümleri ve grup cenazelerini teşvik ediyor. Onlara göre kelimenin tam anlamıyla Hawking seyahat sigortası fikri.
45 yaşındaki Hayakawa, filmin Cuma günü Japonya’da vizyona girmesinden önce Tokyo’da yaptığı konuşmada, “Fikir şu ki, hükümet size bir şey yapmanızı emrederse, onu yapmak zorundasınız” dedi. Kurallara uymanın ve bunları başkalarına uygulamamanın, “bir grup ortamında kalmadığınızdan emin olun” kültürel zorunluluklar olduğunu söyledi.
Bayan Hayakawa, lirik ve alçakgönüllü bir dokunuşla Japonya’daki odadaki en büyük fillerden birine meydan okudu: dünyanın en eski toplumuyla uğraşmanın zorlukları.
Ülke nüfusunun yaklaşık üçte biri 65 yaş ve üzerindedir ve Japonya’da kişi başına düşen insan sayısı diğer tüm ülkelerden daha fazladır. Japonya’da 65 yaş üstü her beş kişiden biri tek başına yaşıyor ve demanstan muzdarip insanların oranı ülkedeki en yüksek oran. Hızla azalan bir nüfusla hükümet, potansiyel emeklilik sorunsı ve ülkenin en uzun ömürlü vatandaşlarına nasıl bakılacağına dair sorularla karşı karşıya.
Yaşlı politikacılar hükümete hükmediyor ve Japon medyası, mutlu moda guruları veya yaşlı müşteriler için perakende satış mağazaları hakkında pembe hikayeleri öne çıkarıyor. Ancak Bayan Hayakawa için, en yaşlı vatandaşların bürokratik sürecin dışına atılacağı bir dünya hayal etmek zor değildi – dedi.
Ötenazi ülkede yasa dışıdır, ancak bazen korkunç suçlar bağlamında ortaya çıkar. 2016’da bir adam, Tokyo’nun eteklerinde bir engelli merkezinde uyuyan 19 kişiyi öldürerek, bu tür insanlara “evde yaşamakta veya toplumda aktif olmakta aşırı güçlük çektikleri için” ötenazi yapılması gerektiğini iddia etti.
Trajik olay, Bayan Hayakawa için fikir tohumunu yarattı. “Japon toplumunda izole bir olay veya kanaat süreci olduğunu düşünmüyorum” dedi. “Sadece o zaman dikkatimize geldi. Japonya’nın çok hoşgörüsüz bir toplum olacağından çok korktum.”
The Japan Times ve BBC için sinema ve sanat üzerine yazan ve Plan 75’in önceki versiyonlarını gören Kaori Shoji için film distopik görünmüyordu. Shoji, “Sadece yaptığı gibi konuşuyor” dedi. “Bize ‘Aslında gideceğimiz yer orası’ diyor.”
Tottori Üniversitesi’nde maneviyat ve biyoetik konusunda uzmanlaşmış doçent olan Yasunori Ando, bazı insanların aşırı çalışmaktan ölüme sürüklendiği bir toplumda potansiyelin daha da umut verici olduğunu söylüyor.
Ötanazinin kabul edildiği bir yer düşünülemez” dedi.
Bayan Hayakawa, ergenliğinin çoğunu hayatının sonunu çok kişisel bir düzeyde düşünerek geçirdi. 10 yaşındayken babasının kanser olduğunu öğrendi ve on yıl sonra öldü. Gelişim yıllarımdaydı, bu yüzden sanata bakış açımı etkilediğini düşünüyorum” dedi.
Memur kızı Bayan Hayakawa, genç yaşta kitap çizmeye ve şiir yazmaya başladı. İlkokulda, bir çay mavnasında yaşayan fakir bir aile hakkında bir Japon draması olan “Mud Tea”ya aşık oldu. Kohei Oguri’nin yönettiği film, 1982 Akademi Ödülleri’nde En İyi Yabancı Film dalında aday gösterildi.
Bayan Hayakawa, “Kelimelerle ifade edemediğim duygularım o filmde ifade edildi” dedi. “Ben de böyle filmler yapmak istediğimi sanıyordum.”
Son olarak, Amerika Birleşik Devletleri’nde film yapımında daha iyi bir temele sahip olacağına inanarak New York’taki Görsel Sanatlar Okulu’ndaki film programına başvurdu. Ancak, mütevazı İngilizce becerileri göz önüne alındığında, kendi başına fotoğraf çekebileceğini düşündüğü için kampüse geldikten sonraki bir hafta içinde fotoğrafçılık bölümüne taşınmaya karar verdi.
Eğitmenler onun ilgisinden ve iş ahlakından çok etkilendiler. Fotoğrafçı ve hanımlardan biri olan Tim Maul, “Tesadüfen bir film çekseydim, eve gider ve onu kiralardı. Bir sanatçıdan veya sergiden söz etsem, araştırmaya gider ve bu konuda bir şeyler söylerdi. ” .Hayakawa’nın akıl hocaları. “Gerçekten hızlanan ve tek sürücü Chie idi.”
2001 yılında mezun olduktan sonra Hayakawa, New York’ta iki çocuk doğurdu. 2008’de, o ve kocası sanatçı Katsumi Hayakawa, WOWOW’da uydu yayıncılığı üzerinde çalışmaya başladığı ve Japon performansları için Amerikan filmlerinin hazırlanmasına yardımcı olduğu Tokyo’ya dönmeye karar verdi.
36 yaşında Tokyo’da bir gece okulunda bir yıllık film programına kaydoldu ve gündüzleri çalışmaya devam ediyor. “Bütün enerjimi ebeveynliğe veya film çekmeye harcayamayacağımı hissettim” dedi. Geriye dönüp baktığında şöyle dedi: “Kendime her şeyin yolunda olduğunu söylerdim, sadece çocuklarını büyütmenin tadını çıkar. Ardından çekime başlayabilirsiniz.”
Son projesi için, büyükbabasının anne babasını öldürdüğünü öğrenen ve büyüdüğü yetimhaneden ayrılmak üzereyken öldüğünü sandığını öğrenen genç bir kadın hakkında Niagara adlı bir film yaptı. ailesiyle birlikte bir trafik kazasından kurtuldu.
Filmi Cannes Film Festivali’ne Öğrenci İşleri kategorisinde sunmuş ve 2014’te gösterime seçildiğinde şok olmuştu. Festivalde, Bayan Hayakawa, daha sonra Bayan Hayakawa’yı davet eden film yayıncısı Eiko Mizuno-Gray ile tanıştı. Önümüzdeki 10 yıl içinde Japonya hakkında bir kısa film yapmak. Bu, ünlü Japon yönetmen Hirokazu Kore-eda tarafından yazılmış bir antolojinin parçası olacaktır.
Bayan Hayakawa, Plan 75 fikrini uzun metrajlı bir film olarak geliştirmişti, ancak Decade of Japan’ın kısaltılmış bir versiyonunu yapmaya karar verdi.
Senaryoyu yazarken her sabah saat 4’te uyanıp film izliyordu. Tayvanlı yönetmen Edward Young, Güney Koreli yönetmen Lee Chang-dong ve Polonyalı Sanat Evi yönetmeni Krzysztof Kieslowski’yi önemli etkiler olarak gösteriyor. İşten sonra, kocası çocuklarına bakarken bir kafede saatlerce yazdı – Japonya’da nispeten nadiren, kadınlar hala orantısız bir ev işi ve çocuk bakımı yükü taşıyor.
Bayan Hayakawa’nın antolojiye 18 dakikalık katkısından sonra, Bayan Mizuno-Gray ve kocası Jason Gray, onunla kapsamlı bir senaryo üzerinde çalıştı. Çekimler başladığında bir pandeminin ortasıydı. Hayakawa, “Kovid’in olduğu, yaşlıların hayatını tercih etmedikleri ülkeler vardı” dedi. “Bir anlamda, gerçeklik kurguyu aştı.”
Bayan Hayakawa, uzun metrajlı film için daha ince bir ton benimsemeye ve daha fazla umut aşılamaya karar verdi. Ayrıca, yaşlı bir kadın ve onun yakın arkadaş grubu hakkında ve ötenazi merkezlerinden birinde çalışan Filipinli bir bakıcı hakkında da dahil olmak üzere birkaç anlatı dizisi ekledi.
Bayan Hayakawa, baskın kültürün aksine, Japonya’daki Filipin topluluğundan sahneler içeriyordu. Bayan Hayakawa, “Onların kültürü, birinin bir problemu varsa, ona hemen yardım etmenizdir” dedi. “Bence bu Japonya’nın kaybettiği bir şey.”
Japon bir babanın ve Maria’yı oynayan Filipinli bir annenin kızı olan Stefanie Arianne, Hayakawa’nın onu duygusal kısıtlama göstermeye çağırdığını söyledi. Bir sahnede, Bayan Arianne, gözyaşı dökme içgüdüsü olduğunu söyledi, “ama o ve Chie, ağlamamamı istediler.”
Bayan Hayakawa, ötenaziyi doğru veya yanlış olarak değerlendiren bir film yapmak istemediğini söyledi. “Bence nasıl bir yaşam sonu ve nasıl bir ölüm istiyorsun, çok kişisel bir karar” dedi. “Bence o kadar siyah veya beyaz değil.”
Hikari Hida rapora katkıda bulundu.