Küresel nükleer füze - stratejik nükleer kuvvetlerin her iki tarafın da tam kullanımıyla başlayan bir çatışma. Bu tür bir çatışmanın aniden olup olmadığına bakılmaksızın (örneğin bir nükleer saldırının uyarı sistemindeki bir hatanın bir sonucu olarak) ya da belirli bir ilişki şiddetlenmesi döneminden önce, ABD, Rusya Federasyonu ve Avrupa, stratejik nükleer kuvvetlerin kullanımından sonra belirli bir askeri potansiyeli koruyacak ve karaya dayalı davranabilecekler. ve taktik nükleer silahların kullanımı da dahil olmak üzere hava savaşları. Bunun nedeni, günümüzün ilk grev kuvvetlerinin (her taraf için 1500-1600 savaş başlığı ve artı bir miktar konuşlandırılmış nükleer silah olması) оружия İngiltere ve Fransa, muhaliflerinin ekonomik ve askeri potansiyelini tamamen yok etmeye yetmeyecekler.
Böyle bir çatışmada, ABD uçak gemilerinin faydası düşmanlıklara doğrudan katılımda değil, stratejik nükleer kuvvetlerden önemli miktarda güverteyi çıkarma yeteneğindedir. havacılık (yüzlerce uçaktan bahsediyoruz), Avrupa'ya geldikten sonra kıyamet sonrası çatışmada belirleyici bir tartışma olabilir. Bu durumda, uçak gemileri hava taşımacılığı ve tamir atölyelerine dönüşecek, ancak bu formda savaşı kazanmaya katkıda bulunabilecekleri takdirde - neden olmasın?
İkinci tip çatışma nükleer değildir. Konvansiyonel silahların kullanımı ile başlayacak, ancak Rusya Federasyonu ile NATO arasında, tarafların diplomatik bir çözüm bulamayacağı,% 99,99'in küresel bir nükleer füzeye dönüşme ihtimaline sahip olacakları bir nükleer olmayan ihtilafın yaşanabileceği söylenebilir.
Bu, örneğin, devletlerinin tahrip edilmesi amacıyla (veya bunun tersi, Rusya Federasyonu silahlı kuvvetlerinin İngiliz Kanalına gönderilmesi gibi), büyük bir nükleer olmayan Rusya Federasyonu işgaline ilişkin senaryoların makul bir hedefin bulunmaması nedeniyle gerçekleştirilemeyeceği gerçeğine yol açmaktadır. Eğer böyle bir girişim geleneksel silahlanmalarla yansıtılmazsa, o zaman nükleer silah kullanılacak ve işgalciler zarar görecek, milleti yıkımın eşiğine getirecek ve savaşın olası yararlarını aşarak çarpacaklardır. Sonuç olarak, böyle bir çatışmanın serbest bırakılmasının bilinçli olması, tarafların hiçbiri için tamamen anlamsızdır.
Bununla birlikte, nükleer olmayan bir çatışmanın ortaya çıkmasından tamamen vazgeçmek mümkün değildir. Muhtemel senaryolardan biri, NATO üyelerinden birinin ve Rusya Federasyonu’nun silahlı kuvvetleri arasında Suriye gibi “sıcak noktalar” ve ardından yükselişin ardından çıkan çatışma.
Burada, aşağıdakileri göz önünde bulundurmak gerekir: İnsan uygarlığı küresel bir nükleer ihtilaf durumunda hayatta kalsa da, “ortadan kaldırmanın” oldukça zor olacağı pek çok olumsuz sonuçla karşı karşıya kalacaktır. Nükleer savaşa giren hiçbir ülke daha iyi bir savaş öncesi dünyaya güvenemez - bunun için çok daha kötü olacaktır. Buna göre, nükleer olmayan bir ihtilaf durumunda, tarafların nükleer silahların kullanımını en sonuna kadar erteleyip, yalnızca geleneksel silahların yardımıyla çıkarlarını savunmanın imkansız olması durumunda kullanmaları beklenebilir.
Nükleer olmayan bir çatışmanın, Hitler’in Sovyet-Almanya sınırındaki askerlerini SSCB’nin işgalinden önce bağlayarak, Hitler’in kendisini nasıl hazırladıkları imajı ve benzerliği açısından, makul bir çözüm ve sistematik bir hazırlık sonucu başlayacağını hayal etmek kesinlikle imkansız. Ancak trajik bir kaza sonucu her iki taraf için beklenmedik bir şekilde ortaya çıkabilir.
Nükleer olmayan bir çatışma, birinin yanlışlığı veya taraflardan biri tarafından yapılan planlı bir eylem sonucu, misillemenin uymayacağına emin olarak başlayabilir. Örnek olarak, Tu-154'in 2001'taki Ukrayna uçaksavar füzesinden ölümü ya da Su-24'in Suriye'deki Türk Hava Kuvvetleri tarafından imha edilmesi verilebilir. Her iki durumda da, çatışma diplomatik kanallar aracılığıyla çözüldü, ancak bunun devam edeceği garanti edilemez.
Dolayısıyla, önceden planlanmış büyük ölçekli bir nükleer olmayan çatışmanın imkansızlığına rağmen, Rusya Federasyonu ve NATO’nun silahlı kuvvetleri arasında sıcak bir noktada rastlantısal bir çatışmayı dışlayamıyoruz. Ve eğer yaralı parti olayın siyasi olarak çözülmesinden geçmezse, ancak geri teperse, dolayısıyla büyük çaplı askeri eylemler başlatırsa, bu durumda Rusya Federasyonu ile NATO üyesi ülke arasında bir savaş durumu ortaya çıkabilir.
Ana senaryolar üç olası senaryodur:
1) Askeri eylemler, ilgili güçlerin (Gürcistan'daki barışı zorlama gibi) zaman, yer ve kompozisyonunda sınırlı bir karakter alacak, ardından diplomatik bir çözüm bulunacak ve barış hüküm sürecek.
2) Askeri harekat, Rusya Federasyonu ve NATO arasında nükleer olmayan bir ihtilafla tırmanacak, ancak bu, stratejik nükleer silahların tam ölçekli kullanımından önce bir ateşkesi durduracak ve sonuçlandıracak.
3) Askeri harekat, Rusya Federasyonu ve NATO arasında küresel bir nükleer savaşa dönüşecek olan tam ölçekli nükleer olmayan bir çatışmaya dönüşecek.
Nükleer olmayan bir çatışmanın uzun zaman sürmesi pek mümkün değildir - yazara göre, başından itibaren politik bir uzlaşmaya kadar, ya da nükleer füze Armageddon bir buçuk ay veya iki aydan daha uzun sürmeyecek, belki de daha az. “Çölde Delik” den önce olduğu gibi uzun duraklamalar pek mümkün değil. Çok uluslu gücün Irak, Rusya Federasyonu ve NATO ile savaş için ihtiyaç duydukları güçleri toplamak için ihtiyaç duydukları beş aylık eylemsizlik sırasında, üç kez tüm taraflarca kabul edilebilir bir uzlaşma üzerinde anlaşmaya varmayı başardı.
Kaza ve geçici olay NATO ve Rusya Federasyonu arasında nükleer olmayan olası bir çatışmanın iki önemli özelliği.
Açıkçası, her iki tarafın da bu tür bir çatışmaya girmesinin amacı, düşmanı, kendisinin için en uygun koşullarda ve nükleer bir savaş başlamadan önce barışı zorlamak olacaktır. Bu, her iki tarafın silahlı kuvvetlerinin stratejisini belirlemektedir; asıl görevi, “politikayı başka yollarla sürdürme” kabiliyetinden mahrum etmek amacıyla düşmanın kendilerine karşı harcadığı askeri potansiyeli en kısa sürede ortadan kaldırmak olacaktır. Temelde, rakip askeri grubun erken yenilgisi, karşı tarafın siyasi koşullarını kabul etmenin veya kimsenin istemediği nükleer silahları kullanmanın gerekli olduğu durumlarda onu koyacak.
Üstün kuvvetlerle düşmanı daha kolay ve daha hızlı parçalamak. Buna göre, takviyelerin çatışma alanına transfer edilme oranı büyük önem taşımaktadır. Ve burada ABD ve NATO pek başarılı değil.
Tabii ki, ABD ve NATO’nun nükleer olmayan askeri potansiyeli, Rus’dan çok daha fazla. Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri (Hava Kuvvetleri, Uluslararası Denizcilik Komisyonu ve Uçak Havacılığı dahil), Rusya Federasyonu Hava Kuvvetleri’nin kabiliyetleri bakımından birçok kez üstündür. Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri kara kuvvetleri, yalnızca Türkiye'nin kara kuvvetleri sayısından daha düşüktür. Ancak sorun şu ki, NATO potansiyelini doğru yere yoğunlaştırmak için önemli bir zamana ihtiyaç duyuyor ve ani, beklenmedik bir silahlı çatışma durumunda, böyle bir fırsata sahip olmayacaklar.
Önceki makalede, Avrupa'daki NATO ve Rus Hava Kuvvetlerinin kuvvetlerini 2020 g ile karşılaştırdık ve bu güçlerin, ani bir çatışma durumunda ve ABD Hava Kuvvetleri kütlesinin Avrupa'ya yeniden dağıtılmadan önce oldukça karşılaştırılabilir olacağı sonucuna vardık.
Bunun RF ASC için aşırı iyimser bir tahmin olması muhtemeldir. 2020 g'ye uçak alımlarının, yazarın önerdiği kadar büyük olmayacağı ve yeni 2018-2025 LG modelinde daha sonraki bir tarihe düşürüleceği veya erteleneceği varsayılabilir. Buna ek olarak, VKS sadece maddi kısım değil, aynı zamanda Bay Serdyukov’un çabalarının halen eksik olduğu pilotlar. Eğitim kurumlarının imhası, hiçbir şey için öğrenci kayıtlarının sona ermesi geçemedi ve açık basına göre bu sorunun boyutu belirsiz.
Ancak Rusya Federasyonu'nun Rus Havacılık ve Uzay Gücü'nün tek bir komutu, yer savunmasının güçlü bir bileşeni ve önceki makalede listelenen diğer avantajları var. Bu da, maddi kısmın alınmasının ve Rusya Federasyonu'nun eğitimli pilot sayısının en olumsuz değerlendirmelerinde bile, çatışmanın aniden başlaması durumunda NATO Hava Kuvvetlerinin ezici bir hava üstünlüğüne sahip olmayacağını beklememizi sağlıyor. Üstelik, havacılık, düşmanın çatışma alanına güçlendirme yapmasını önemli ölçüde yavaşlatmak için mükemmel bir yol olduğu için çok önemlidir.
Önceki makalede, Avrupa Birliği’nin Avrupa Birliği ülkelerinin ve Rusya Federasyonu’nun savaşa hazır uçak sayısını 2020 g olarak tanımladık, ABD’nin XSTUM uçaklarını CSTO ülkelerinin Avrupa üslerinde ve hava kuvvetlerinde saymazken, 1200’e karşı kabaca 1000 olarak tanımladık. Ancak, iddia edilen ihtilaf alanına çok daha mütevazı kuvvetlerin gönderilebileceği belirtilmelidir, çünkü hem Avrupa ülkeleri hem de Rusya Federasyonu hava kuvvetlerini tam güçlerine yoğunlaştıramayacaklar. Bunun birçok nedeni var: Bu hem lojistik hem de diğer alanlar için hava örtüsüne ihtiyaç duyuyor ve NATO’nun bazılarında da kavgadan kaçınmak, hazırlıksızlıktan vazgeçmek ya da sadece sembolik koşulların gönderilmesini önlemek için yasaklı bir istek var. Bu nedenle, muhtemelen yüzlerce (belki de her iki taraftaki 136-600, ama belki de daha az) olan hava gruplarının muhalifleri hakkında konuşabiliriz, ancak binlerce (ve hatta binlerce) uçağın olmadığını konuşabiliriz.
ABD uçak gemilerinin bu çatışmada rolü nedir? Açıkçası - son derece yüksek.
ABD’nin, çatışma çıkması sırasında, Amerika’nın, ikisi Pasifik’te ve ikisi de Atlantik’te olmak üzere, mevcut on uçak gemisinden dördünü getirebileceğini varsayalım. Bu ne anlama geliyor?
Çatışmanın nerede başladığına (güney, Karadeniz bölgesi veya Baltık Denizi'ne yakın kuzey bölgesi) bağlı olarak, bir çift ABD uçak gemisi, oldukça modern F / A-90E / F SuperHood'u 18'e yükleyerek ilerletebilir Akdeniz'e veya Norveç sahiline. Oradan, uçağın bir kısmı yer havaalanlarına uçacak ve diğer kısmı doğrudan uçak gemilerinin kendiliğinden çalışabilecek. Ne kadar uzakta? Örneğin, İsveç Göteborg'una çıkan bir uçak gemisi grev bağlantısı (AUS), Norveç ya da Polonya'dan organize edilmesi zor olan yakıt ikmali nedeniyle hem St. Petersburg hem de Minsk (1100 km'den daha az) güvertelerine iyi bir saldırı yapabilir. Tabii ki İsveç’in hava sahasını kullanmasına izin vereceği gerçeğine rağmen.
Aynı zamanda, AUS'un kendisi de neredeyse zarar görmez. Çünkü, kendi kuvvetlerine ve araçlarına ek olarak, tüm kara ve hava kaynaklı hava saldırı tespit ekipmanı ağı, Alman ve Polonya Donanması'nın Baltık Denizi'nden gemileri ve Norveç Denizinden bir saldırı beklemesi ... kuzeye gidin, büyük bir yoldan ayrılın, Norveç'i yuvarlayın ve sahili boyunca geçerek Kuzey Denizi'ne uçun. Ve sonra savaşçılarla gizlenmeden saldırmak? Bu, ikinci sınıf bir aksiyon filmi için bile olabilir, belki de öyle. Başka ne Kıyı savunma füzesi sistemleri için çok fazla ve hala hedef tayiniyle ilgili sorunlar var. Baltık filosu? Şimdi, AUS'a silah kullanımına yetecek güçle girmeyi ümit edemeyecek kadar önemsiz. Kuzey Filosu? Ne yazık ki - denizaltıları Kuzey Denizi'ne ve SSCB'ye getirmek tamamen önemsiz bir görevdi ve bugün, bir çatışma durumunda, stratejik denizaltıları için en azından bir çeşit koruma sağlamak için birkaç denizaltımız son derece gerekli olacak nükleer olarak büyüyecek. Ve bu, AUS'un tasfiyesinden daha önemli bir görevdir, bu yüzden Kuzey Filosunun en azından Atlantik'e bir şey göndereceği şüphelidir.
Durum güneyden benzerdir - örneğin, Türkiye ile bir çatışma durumunda, 6. maddeye dahil olan AUS'yi hiçbir şey engellemez filo ABD, Ege'ye taşınıyor. Çanakkale Boğazı'na ve Boğaziçi'ne bile tırmanmadan, İzmir bölgesinde bir yerde manevra yapmadan, AUS, neredeyse tüm Karadeniz'de uçak gemisi tabanlı uçaklar ve gemi karşıtı füzeler LRASM'a saldırabilir. İzmir'den Sivastopol'a düz bir hatla - 900 km'den daha az ... Yine, uçak gemilerinin kendilerinin neredeyse mutlak korumaya sahip oldukları bir durum var, çünkü çok sayıda savaşçı tarafından kapsanan ve daha da önemlisi çok sayıda radar tespiti ile saldırıya uğrayabiliyorlar. hava hedefleri. Kırım'daki Su-30 ve Tu-22M3 için Ege Denizi'ndeki AUS tamamen ulaşılamaz bir hedef. Aslında, sadece Rus Akdeniz filosu AUS'a bir tür karşı saldırı sağlayabilir, ancak açıkçası, SSCB'nin kalıcı bir temelde 5 yüzeye ve 30 denizaltıya sahip olduğu, nakliye ve destek gemilerini saymayan, 15. OPESK zamanları uzun zaman geçti. Ve bugün Akdeniz'de bugün karşılayabileceğimiz bir buçuk gemi, ancak onurla nasıl öleceğini bildiklerini gösterebilir.
Pasifik Okyanusu'na gelince, burada eskort gemileri olan bir çift uçak gemisinden gelen AUS, kıyı nesnelerimiz üzerinde büyük bir mesafeden beklenmedik grevler sunarak “hit-run” taktiklerini kullanabilir. Belli ki çok fazla zarar vermeyecekler, ancak Uzak Doğu'nun hava savunması için ciddi bir havacılık kuvvetleri saptırması gerekecek. Belli ki, başarı şansı iyi olan iki uçak gemisi AUS'una savaş vermek için, en az iki avcı havacılık alayına ve Vladivostok, Komsomolsk-on-air hava aracını kapatacak uçakları saymayacak bir alay (veya daha iyi iki, ancak yer yok) füze gemilerine sahip olmak gerekir Amure, Kamçatka ... Esasen, Uzak Doğu sınırlarımızdaki Amerikan AUS'un varlığı, uçak gemilerine karşı koymak için VKS'nin büyük güçlerini çekecekleri gerçeğiyle haklı görüldü. Ne Pasifik Filosu (şimdi nominal değerlere düşürülmüş) ne de kıyı füze sistemleri yer temelli havacılık desteği olmadan AUS'a bağımsız olarak dayanamazlar.
Yukarıdakilerin ışığında, ABD uçak gemilerinin Rus gemi karşıtı füzeler için kavramsal olarak eski hedefleri olduğunu düşünenlerin ne kadar yanlış olduğunu anlıyoruz. "Avianos karşıtı" argümanı ele alalım:
Uçak gemileri, hava kuvvetlerinin mücadelesi üzerinde önemli bir etkisi olması için çok az uçak taşıyor
Bu, yalnızca Hava Kuvvetlerini yoğunlaştırmak için zamanın olduğu durumlarda geçerlidir. Ancak Rusya Federasyonu ile NATO arasında bir ihtilafın en muhtemel senaryosunda (sürpriz!) Bu sefer olmayacak. Ve sonra, 180 savaş uçakları ile birlikte bir çift uçak gemisi çatışmasının ilk aşamalarında ortaya çıkması, ayrıca gerekli her şeyle (cephane, yakıt) sağlanan destek ve bilgi uçağı, hava savaşları üzerinde belirleyici bir etkiye sahip olabilir. Sırf 500 iç uçaklarının NATO 700’e karşı savaşması durumunda, NATO’nun lehine 180 makinelerinin eklenmesi belirleyici olabilir.
Uçak gemilerinin hareketleri uzay keşifleri ve ufuktaki radarlar tarafından kolayca kontrol ediliyor ve ardından seyir füzeleri ile kolayca yok edilebiliyorlar.
Aslında, gemi karşıtı füzelerin hedef alınmasına izin veren tek uzay sistemi SSCB'de (Legend) mevcuttu, ancak yüksek maliyeti ve uyduların yörüngesel takımyıldızını minimum seviyede tutamamasından dolayı tarafımızdan kaybedildi. Ancak, en iyi yıllarda bile, Legend'in “vundervaffe” olmadığı ve genel olarak iyi (ama çok pahalı) bir alan keşif sistemi olduğu (ancak hedef belirleme) olmadığı anlaşılmalıdır. Ne yazık ki - bu güne kadar, yeni Liana sisteminin (ikisi tam olarak çalışmayan) 4 uydusunun, gemilerimize istedikleri zaman ve dünyanın herhangi bir noktasında hedef belirleme sağlayabildiğinden emin olan insanlar var. Yazar (özellikle uyduların gerçek yetenekleri hala sınıflandırıldığından) böyle bir bakış açısı ile tartışmaya niyetli değildir, ancak tüm çağdaş çatışmalarda NATO’nun standart uygulamasının, durumu kontrol etme yolunun tersine çevren ilk kör edici darbe olduğunu hatırlatır. Ve bir savaş durumunda, büyük sabit nesneler ve keşif uydularındaki çığır açan sistemlerimizin (düşman askeri uyduların yörüngesini izlemeye çalışıyoruz ve Amerika Birleşik Devletleri'nin piyasaya sürülmesini izliyoruz) saldırıya ve büyük olasılıkla tahrip olacağına şüphe yok.
Ek olarak, askeri teçhizattan uzak kişiler arasında, gemi karşıtı Caliber füzelerinin, sabit hedefleri yok etmek için tasarlanan seyir füzelerinden çok daha küçük bir menzile sahip olduğu konusunda bir yanlış anlaşılma var. Bu bir dogma ve sadece bizim için değil. Amerika Birleşik Devletleri, Tomahawk seyir füzesini bir gemi karşıtı olarak kullanmak üzere uyarlayarak, 2500 km'den 550 km'ye kadar olan bir mesafeye düştü (diğer kaynaklara göre - 450-600 km). Bu nedenle, düşman AUS'lerin okyanusta uydulardan gerçek zamanlı olarak yattıkları senaryolar daha sonra SGRR'lere eşlik etmek için çekilir ve kıyıdan fırlatılan Kalibre'lerle 2 000 km mesafesinden çekiciliğine rağmen, çekiciliğine rağmen kategorize edilir. bilimsel olmayan kurgu.
Modern denizaltılar tek başına AUG'yi yok edebilir. 10 AĞUSTOS - 10 APL, kontrol et ve kontrol et, Yankees!
En ilginç şey, bu açıklamada çok az gerçek olmasıdır. Modern bir nükleer denizaltı, belli koşullar altında ve büyük şans altında, yüzey ve denizaltı gemilerinin önündeki bir düşman uçak gemisini imha edebilen son derece zorlu bir silahtır.
Tek sorun, hiçbir şey için hiçbir şey verilmemesidir. 885 g projesinin modern bir seri denizaltının maliyeti (“Yasen-M”), 2011 g'deki 32,8 milyar ruble ile belirlendi; bu, o dönemde döviz kuru üzerinden bir milyar doları aştı. Bununla birlikte, böyle bir fiyatın bile üretim maliyetini yansıtmadığı ve daha sonra 48 milyar rubleye yükseltildiği bilgisi vardır. seri tekne için, yani gemi başına yaklaşık 1,5 milyar dolar olarak gerçekleşti. Rusya Federasyonu, kendisini bir dizi 7 kabuğuyla sınırlayan bu denizaltıların büyük inşaatını karşılayamıyordu ve bugün sadece bir Severodvinsk hizmet veriyor.
Rusya Donanması'nın kalan çok amaçlı nükleer denizaltıları SSCB zamanlarının eski gemileridir, ancak sorun o kadar da değildir - SSCB'de nasıl tekne inşa edileceğini biliyorlardı ve aynı “Pikes-B” hala dünyanın herhangi bir nükleer denizaltısı için zorlu bir rakip. Sorun onların teknik durumu.
Donanmada listelenen 27 nükleer denizaltından (basitlik için APKRKR ve MAPL olarak adlandıracağız):
4 botları yedek
3 Tekneler - Bekleyen Onarım
8 tekneler - tamir ve modernizasyonda
12 tekneler - kullanımda.
Aynı zamanda, ABD Donanması denizaltı filosu, 51 çok amaçlı denizaltıları içerir. Elbette, bazıları da tamir ediliyor, ancak Amerikan denizaltılarının saflardaki payının yüzde olarak bizimkinden çok daha yüksek olduğu açık. Bunun anlamı, neredeyse 2 Amerikan teknelerinin birimizin oranına sahip olmasının bir ihtilaf olması durumunda, 3-3,5 (eğer daha fazla değilse) teknelerimizden birine karşı US NPS'yi çok amaçlı kullanacağımız anlamına gelir. Elbette, durum, Avrupa’nın Avrupa ülkelerinin denizaltılarını hatırlamadığımız sürece, belli sayıda dizel botun varlığını biraz artırabilir.
Başka bir deyişle, su altında, bizden çok daha fazla sayıda düşmanımızla karşı karşıya kalacağız, ancak sadece rakamlarla olsaydı ... En son Virginia'nın ekipmanlarının kalitesinin aynı “Schuk-B” yi geçmediğini ummak garip olurdu. Aslında, "Virginia" ve "Deniz Kurtları" ile eşit bir temelde, "Severodvinsk" "oynayabilecek" olmaları muhtemeldir, ancak bunlardan biri ve belirtilen tipteki Amerikan denizaltılarıdır - 18 parçaları.
Aynı zamanda, NATO’yla bir ihtilaf durumunda, Rusya Federasyonu’nun aşırı önem taşıdığı görev SSBN’leri gemideki kıtalararası nükleer füzelerle kapatacak. Toplam sayılarının% 700'inden daha fazla olan ve hemen kullanıma hazır olan 40 savaş başlıkları hakkında konuşlandırılmış ve korunmaları stratejik olarak önemlidir. Bu yüzden, atomlarımızın temel kuvvetlerinin, stratejik füze denizaltı devriyesi alanlarını kapsayacak şekilde konuşlandırılacağını varsaymak yanlış olmaz - Armageddon eşiğinde, bu, uçak gemilerini kovalamaktan çok daha önemli bir görevdir. Denizaltılarımızın 3-4'inin hala okyanusa girmesi muhtemel olabilir, ancak ciddi olarak Kuzey Filosunun Anteyev 949A çiftinin AUS'un yerini tespit etmek için yalnızca kendi tespit araçlarını kullanarak Kuzey Denizi'ne ve oraya geçmesini bekler. Ona saldırın ... Tabii ki, mucizeler olur, ama onlar için bir strateji oluşturamazsınız. Ancak çatışmaların başlamasıyla birlikte Akdeniz'deki uçak gemileri denizaltılarımız için tamamen erişilemez çünkü savaş zamanlarında Cebelitarık'tan geçmeyecekler. Neyse ki, "Anteyev" den biri Akdeniz’de bir nöbetçi olacak. Ancak orada bile, tek bir geminin başarılı şekilde hareket etme şansı sıfıra düşüyor.
En üzücü olan, orta vadede bizim için durumun daha da kötüleşeceğidir. Tabii ki, 2030 tarafından “Ash” i aşağıdakilerle tamamlayacağız, ancak aşağıdakiler - “Huskiler”, 2030 g'den sonra görevlendirilecek ve bu zamana kadar, SSCB mirasının denizaltı filosunun çoğunluğu 40 yaşını aşacak. Gelecekte, tamirde olanları saymadan değil, hizmete giren en yeni denizaltıların 14-16'ini alarak biraz daha fazla gelişme göstermemiz mümkündür, ancak bu durum durumu önemli ölçüde değiştirmeyecektir.
Taşıyıcılar - yüzen tabutlar, uçuş güvertesinde sadece bir füze ve hepsi - gemi devre dışı.
Öyle olsa bile, bu roket ona nasıl ulaşabildi? Kuzeyde ve Akdeniz'de faaliyet gösteren uçak gemisi olana kadar, ne mutlu bir kaza olmadıkça, ne yüzey gemimiz ne de sualtı hareketi yoktur. Ancak havacılık da burada bir asistan değil - aynı İzmir’den AUS’a nasıl ya da Çanakkale’ye girişte nasıl saldırabilirim? Eh, Kırım'da üç kişilik alay kuvvetleri kıyafeti toplandılar, peki ya sonra? Türk hava savunma uçakları, durmazsa, kıstırıyor, böylece AUS için herhangi bir güç kalmayacak ve kayıplar ötesine geçecek, çünkü hasarlı araçların bazıları denizden geri dönmeyecek.
Elbette, havacılık bir uçak gemisinin korkunç bir düşmanıdır. Belki - en zorlu. Ancak, yüzlerce kilometre boyunca uçması gerektiği, düşman topraklarında hava savunmasını beklemesi ve savaşçılara ve uçaksavar füzeleri ile dolu, savunmaya hazır olması için ancak o zaman ön plana saldırmaya çalışması durumunda değil.
Uzak Doğu sınırlarımıza gelince, her şey onlarla daha karmaşık ve basittir. Daha basit, çünkü biz ve düşman arasında sadece deniz suyu var ve bu durumda hem NPS hem de havacılık AUS'yi başarılı bir şekilde engelleme şansına sahipler. Uzak Doğu’da, Amerikalıların herhangi bir zafere ihtiyaç duymaması, sadece VKS kuvvetinin bir kısmını çekmeleri gerektiği için “zahmetli” taktiği kullanabilmeleri daha zor, AUS’a saldırmaktan daha zordur. belirli bir yerde.
Yukarıda belirtilenler ışığında, ABD'nin nükleer uçak gemilerinin bugün alaka düzeylerini koruduğu ve kesin olmasa da, Rusya Federasyonu ve NATO’nun nükleer füze ve nükleer olmayan çatışmalarının sonuçları üzerinde çok ciddi bir etkiye sahip olduğu söylenebilir.
Teşekkürler!
Sonu.
Döngünün önceki makaleleri:
NATO’ya karşı Rusya. Taktik havacılık kuvvetlerinin oranı
NATO’ya karşı Rusya. Arkaplan çatışması
NATO’ya karşı Rusya. Uçak gemilerinin nükleer çatışmadaki rolü