Alıntı:
Alıntı:
DAGR'a ek olarak APKWS, GATR, KPR-70, LGR-68, LMM, STAR, Talon da var.
Bunların çoğu 70mm yada yakın çaptaki roketlere güdüm kiti uygulanmasıylan ortaya çıkıyor . Oysaki Cirit Orjinal bir tasarım , 70liklerlen tek alakası aynı çapta olması galiba. Bunlara Muadil diyebilirmiyiz ? Ben demezdim .
Gerçi arkadaşlar güzel bilgiler vermiş ama ben de şunu ekleyim:
Lazer güdümlü 2.75" roketlere ihtiyacın ortaya çıkmasını sağlayan etkenler, özellikle Afganistan ve Irak Savaşları ile birlikte belirginleşti. Böyle bir ihtiyaç hep vardı ve 90'ların ikinci yarısından itibaren çalışmalara başlanmıştı, hatta Ruslar bu konuda Batı'dan da önce bazı çözümler geliştirdiler.
ABD KK ve Deniz Piyade helikopterlerinin ana vurucu silahı yıllardır Hellfire olageldi. Mantıklıydı da, zira bu helikopterlerin ana hedefleri yıllarca Varşova Paktı ülkelerinin tank, zırhlı araç, kritik tesis vb unsurları oldu. Bu şekilde de 1991'de Irak'a karşı kullanıldılar: 1991 Savaşı'nın müttefikler tarafından düzenlenen ilk askeri operasyonunu AH-64'ler gerçekleştirmiştir, Hellfire ile ve Irak hava savunma radar tesisine karşı.
Ancak 2001 Afganistan ve 2003 Irak savaşları çok farklıydı. Saldırı helikopterlerinn hedefleri tanklar, zırhlı araçlar değil, en fazla Toyota Hilux pikaplar, mağara girişleri, barınaklar vb idi. Bu tip her hedefe olur olmaz zamanlarda Hellfire atan ABD'li pilotlar hem stokları erittiler hem de operasyonel maliyetleri fırlattılar.
Saldırı helikopterlerinin diğer ana silahı olan 2.75" roketler ise ancak destek görevi görebiliyordu. Saçılma oranları (dolaysıyla isabet yüzdeleri) çok yüksekti. Bir hedefi ya da bölgeyi etkili şekilde vurmak ya da baskı altına almak için çok sayıda roket harcamak gerekiyordu. Ancak azıcık güzel uçabilseler, milimetrik olmasa bile, aşağı yukarı atılan hedefi vurabilseler, çok önemli bir boşluğu doldurabilecek silahlardı bunlar: Hellfire'a yakın isabet yüzdesi, 2.75"den azıcık fazla maliyet. USD100 binlik Hellfire yanında 3-5binlik bir güdümlü roket ilaçtı.
Bu ihtiyacı karşılamak için ise çözüm teoride basit, pratikte çok çok zordur: 2.75" roket gövdesine, ucuz yollu bir güdüm kontrol kiti ve hareketli kanatçıklar takmak. MEvcut bir sistem içinde, ekstra parça için yer açmak zorundasınız. Bİr şeylerden feragat etmek gerekli, mesela harp başlığının ağırlığından. Öte yandan güdüm kitini takmak üzere ele aldığınız roket, döne döne uçmak (kendi dengesini sağlamak için) için tasarlanmış ama siz manevra yapmasını istiyorsunuz. Ayrıca roketin ateşlenme anındaki şok ve ısı etkileri güdüm sistemini etkileyebilir, alçak uçuş ya da hover durumu sırasında çevresel etkiler, kuş, böcek, uçuşan toz, taş vb roketin sensörüne, kanatçıklarına zarar verebilir, 2.75" roketlerin kullanıldığı lançerler güdüm sistemi beslemek için uygun olmayabilir (veriyolu ve elektrik bağlantısı artı roket uzunluğu / hacmi için) vb vb vb.
Bu yüzden bu tür füzelerin gelişimi Batıda kolay olmadı. APKWS projesi bata çıka bir yerlere geldi, DAGR kaç senenin sonunda daha yeni teslim edilmeye başlandı, Talon, LMM ortakla anca ayağa kalkabildi gibi.
Bu süreçte TÜBİTAK SAGE - Cingöz projesi ile 90'ların ikinci yarısında başlayan macerasında Türkiye, ROKETSAN - Cirit'le farklı bir yola gitti. Mevcut roket gövdesine güdüm kontrol kiti takmaktansa, 2.75" sıfırdan yeni bir güdümlü roket tasarladı. Sonuçta ortaya çıkan Cirit, Batılı muadillerinden muhtemelen biraz daha pahalı oldu, zira "etiket fiyatının" içindeki ArGe masrafı muadillerinden sanırım daha fazla. Ancak burada avantajı, komple yeni bir sistem olması, ayrıca kriterleri son derece zorlayıcı bir kullanıcı için, TSK için geliştirilmiş olması. Ki o kullanıcının bu sistemi bilfiil operasyonel şartlarda test etmişliği de bulunuyor, hem de yüksek irtifa / ağır atmosfer koşulları altında.
Zaten ilk ihrac başarısını da Irak - EC-635 ile yakaladı Cirit. Bundan sonrası çorap söküğü gibi gelecektir.