Bir işadamı, arabasının bozulması nedeniyle, soğuk ve karlı bir gecede yanında sekreteri olduğu halde dağ başında kalakalır. İkili, çaresiz arabayı terkeder, kalacak yer ve yardım bulmak amacıyla yürümeye başlar.
Saatler sonra sırılsıklam ve soğuktan donmuş halde, bir kulübeye varırlar. Boş olmakla birlikte, içeride her türlü ihtiyacı karşılayacak teçhizat ve malzeme olduğundan, geceyi orada geçirmeye karar verirler.
Ancak, kulübe çok küçüktür, tek odası ve bir tek yatağı vardır. İş adamı, doğal olarak yatağı sekreterine bırakır, kendisi de tek kişilik kanapede gecelemeye hazırlanır.
Her iki taraf da, henüz yatmıştır ki, karanlıkta sekreterin mahzun sesi duyulur:
"Çok soğuk..."
İş adamı, yaşananlardan duyduğu suçluluk duygusunun da etkisiyle olacak, hemen yerinden kalkar, dolaplardan birinden bulduğu bir battaniyeyi sekreterinin üstüne örter. Sekreter, minnettardır şimdi.
Kulübe, henüz sessizliğe bürünmüştür ki, sekreter hanım bir kez daha fısıldar:
"Ben çok üşüyorum..."
İş adamı yine yerinden fırlar, sağı solu tarar, en nihayet bir örtü daha bularak sekreterinin üstünü örter. Sekreter mutlu, mutlu iç çeker.
Tam uykuya dalacaktır ki, sekreterin sesi bir daha duyulur:
"Burası gerçekten de çok soğuk..."
İşadamı bir iç geçirir ve yerinden seslenir:
"Bak aklıma ne geldi. Burası ıssız ve kimsesiz bir yer, karı-koca gibi davransak kimsenin ruhu duymaz."
Artık iyice burnuna gelmiş olan işadamı kükrer artık:
"Kalk da üstüne bir şey al, kadın!"