RESMİN UNSURLARI
Rengi oluşturan ton, tıpkı müziğe özünü katan ritm gibi resme, doygunluk ve değer katmaktadır. Renk oldukça özneldir, ancak gözlemlenebilir psikolojik etkileri vardır. Ancak bunlar bir kültürden diğerine farklılık gösterebilir. Siyah, Batı’da yas ile ilişkili iken Doğu’da yasın rengi beyazdır.
Goethe, Kandinsky ve Newton dahil olmak üzere bazı ressamlar, teorisyenler, yazarlar ve bilim adamları kendi yazdım renk teorilerini üretmişlerdir.
Dahası, dil kullanımı sadece bir renk eşdeğeri için bir soyutlamadır. Örneğin “kırmızı” kelimesi, görünür kırmızıdan ışık spektrumunun saf kırmızısına kadar geniş bir çeşitliliği kapsayabilir. Müzikte F veya C♯ gibi farklı notalar üzerinde anlaşma olduğu için farklı renklerin resmileştirilmiş bir kaydı yoktur . Bir ressam için renk sadece temel (birincil) ve türetilmiş (tamamlayıcı veya karışık) renklere (kırmızı, mavi, yeşil, kahverengi vb.) ayrılmaz.
Ressamlar pratik olarak pigmentlerle uğraşırlar, bir ressam için ” mavi ” mavilerden herhangi biri olabilir: ftalosiyanin mavisi , Prusya mavisi , indigo , Kobalt mavisi , ultramarin , vb. Rengin psikolojik ve sembolik anlamları, açık konuşmak gerekirse, resim aracı değildir. Renkler sadece potansiyel, türetilmiş anlam bağlamına katkıda bulunur ve bu nedenle bir resmin algısı oldukça özneldir. Müzikle analoji oldukça açıktır – müzikteki ses (bir C notu gibi) resimdeki “ışığa” benzer, dinamiklere “gölgeler” ve “renklendirme” belirli bir tını olarak resim yapmaktır. Bu unsurlar mutlaka kendilerinin bir melodisini oluşturmazlar; bunun yerine, farklı bağlamlar ekleyebilirler.
Modern sanatçılar resim pratiğini,örneğin Kübizm ile başlayan ve katı anlamda resim yapmayan kolajı içerecek şekilde önemli ölçüde genişletmiştir. Bazı modern ressamlar, dokuları için metal, plastik, kum , çimento, saman, yaprak veya ahşap gibi farklı malzemeler içerir. Bunun örnekleri Jean Dubuffet ve Anselm Kiefer’in eseridir. Adobe Photoshop , Corel Painter gibi programları kullanarak renkleri dijital bir “tuval” üzerine “boyamak” için bilgisayar kullanan sanatçılardan oluşan giderek artan bir topluluk vardır ve bu görüntüler gerektiğinde geleneksel tuval üzerine basılabilir.
RİTİM
“Işığın objektif olarak işlenmesini değil, renklerin hala boyamaya yabancı olan bazı yönlerini bölmek istiyorum. Bir tür kromatik ayırım yapıyorum ve heceler için, miktar olarak değişken olan, doğanın uyandırdığı çeşitli duyguları tercüme etmeye yönelik resimsel bir ifadenin ritmini değiştirmeden boyut olarak farklılık gösteremeyen konturlar kullanıyorum.” (Jean Metzinger, 1907 dolaylarında)
Müzik soyut sanatın doğuşu için önemliydi , çünkü müzik doğa tarafından soyuttur – dış dünyayı temsil etmeye çalışmaz, ancak ruhun içsel hislerini hemen ifade eder. Wassily Kandinsky , eserlerini tanımlamak için sıklıkla müzik terimlerini kullandı; en spontane resimlerini “doğaçlama” olarak adlandırdı ve daha ayrıntılı çalışmaları “besteler” olarak nitelendirdi. Kandinsky, “müziğin nihai öğretmen olduğunu” teorize etti ve daha sonra on bestesinin ilk yedisine başladı . Boyarken tonları ve akorları işiten Kandinsky, (örneğin) sarıların orta C’nin rengi olduğunu teorize etti.pirinç gibi bir trompet üzerinde; siyah, kapamanın rengi ve şeylerin sonu; ve renk kombinasyonlarının, bir piyanoda çalınan akorlara benzer şekilde titreşim frekansları ürettiği. 1871’de genç Kandinsky piyano ve çello çalmayı öğrendi. Kandinsky’nin Mussorgsky ‘s Pictures’ın Sergide gösterdiği sahne tasarımı, formların, renklerin ve müzikal seslerin evrensel bir yazışması olan “sinaestetik” konseptini göstermektedir.
Müzik, modernist soyut resmin çoğunu tanımlar.