18 Nisan 2020 Cumartesi
Bağışıklık sistemini bir bütün olarak etkilerler ve çeşitli nakil sonrası komplikasyonlara yol açarlar. İmmünsüpresyon, nakil prosedürünün kendisinden sonra sürekli olarak devam eder. İlk yüksek dozlar ilk birkaç hafta boyunca düşürülür ve düşük doz idame tedavisine devam edilir.
kortikosteroidler
Kortikosteroidlerin etki mekanizması karmaşıktır. Çoğu memeli organında sözde glukokortikoid reseptörleri. GK reseptörlerine bağlanarak, DNA ve RNA sentezini etkiler, makrofajlardan interlökin-1 (IL-1) ve T hücrelerinden interlökin-2 (IL-2) salgılanmasını inhibe eder, böylece hücresel tepkiyi önler.
Tipik olarak, nakil prosedürü sırasında yüksek dozlarda kortikosteroid verilir ve yavaş yavaş idame veya bırakma dozuna düşürülür.
Kalsiyumneürin inhibitörleri
Kalsiyumürin inhibitörleri, immünsüpresif bakım tedavisinin temelini oluşturur. Bu ilaçlarla tedavi nakil sırasında başlar ve nakil süresince devam eder.
Bu ilaçlar sitokin üretimi için gerekli olan transkripsiyonel süreçleri, yani hücresel yanıttan sorumlu sitotoksik T hücrelerinin aktivasyonunu ve proliferasyonunu bloke eder.
Siklosporin en çok kalp ve akciğer nakillerinde kullanılır. En yaygın olarak, daha düşük, daha az toksik dozlarda uygulanacak diğer immünosüpresan tipleri (örn. Azatiyoprin, prednizolon) ile kombinasyon halinde kullanılır. Başlangıç dozu, nakilden kısa bir süre sonra idame dozuna düşürülür.
En yaygın yan etki nefrotoksisitedir. Bazı lenfoma tiplerinin ortaya çıkması da daha yaygındır. Diğer yan etkiler arasında hepatotoksisite, refrakter hipertansiyon, diğer tümörlerin insidansında artış, dişeti hipertrofisi ve hirsutizm (artan tüylülük) bulunur.
antimetabolitler
Antimetabolitler, kimyasal yapıları ile DNA'nın temel yapı taşlarına, hücre metabolitlerine (pürin ve pirimidin bazları, folik asit) benzer. Bu şekilde, bunların sentezine müdahale ederler ve B ve T hücrelerinin çoğalmasını (gelişmesini) önlerler.
Azatiyoprin ve mikofenolat mofetil, bu ilaç grubunun en iyi bilinen temsilcileridir. Uygulamaları genellikle nakil sırasında başlar ve nakil süresince devam eder.
En yaygın yan etkiler kemik iliği supresyonu, bulantı, kusma ve nadiren hepatittir.
mTOR inhibitörleri
Bu ilaçlar, hücre bölünmesi işleminde önemli bir enzim olan mTOR (memeli rapamisinin hedefi) kinazı bloke eder. Etki mekanizmaları ile kalsiyum-üre inhibitörleri ile desteklenirler. Bu grubun ana temsilcileri sirolimus ve everolimus'tur.
Poliklonal antikorlar
Diğer eş anlamlılar, anti-lenfositik globülinler (ALG) ve anti-timositik globülinler (ATG) kullanılmaktadır. Poliklonal antikorlar aslında aşılanmış hayvanların (genellikle bir at veya tavşanın) kanından üretilen immünoglobulinlerdir (Ig). Yüksek derecede saflaştırılmış serum fraksiyonları, olumsuz olayların insidansını azaltmak için kullanılır (öncelikle anafilaksi, serum zayıflığı ve glomerülonefrit). Bu antikorlar, insanların hücresel bağışıklığına, yani insan lenfositlerine veya timus hücrelerine (T hücreleri, B hücreleri ve plazma hücreleri) yöneliktir. ALG veya ATG kullanımı akut greft reddini azaltır ve greft sağkalım süresini uzatır. Kullanımları ayrıca nefrotoksisitesini azaltan siklosporinin daha sonra sokulmasına izin verir.
Monoklonal antikorlar mAB
Etki mekanizması göz önüne alındığında, iki temel mAB grubu vardır. Birinci grup, lenfositlerin (muromonab-CD3, alemtuzumab) yok olmasına yol açan tükenme mAB'ları iken, ikinci grup, bağışıklık tepkisinin spesifik mekanizmalarını bloke etmeyi amaçlar, ancak lenfositlerin yok edilmesine neden olmaz; noneplikatif mAB (daclizumab, basiliximab)
Transplantasyon sonrası komplikasyonlar
Organ reddi hiperakut, hızlandırılmış, akut ve kronik (geç) olabilir.
Bu kategoriler zamansal açıdan kısmen örtüşebilir, ancak histopatolojik bulgulara dayanarak açıkça ayırt edilebilir.
Hiperakut reddi, nakilden sonraki 48 saat içinde gerçekleşir ve daha önce greft antijenlerine (hassaslaştırma) sahip kompleman sabitleyici antikorlardan kaynaklanır. Hiperakut reddi, küçük damar trombozu ve nakil enfarktüsü ile karakterizedir. Bu, nakil öncesi tarama prosedürünün iyileştirilmesi nedeniyle bugün çok nadir bir durumdur.
Hızlandırılmış ret, nakilden 3 ila 5 gün sonra gerçekleşir ve daha önce greft antijenlerine karşı mevcut tamamlayıcı sabitleyici antikorlardan kaynaklanır.
Histopatolojik olarak, kan damarlarında değişiklik olan veya olmayan bir hücresel sızma ile karakterizedir. Bu durumun tedavisinde yüksek dozlarda kortikosteroidler ve poliklonal antikorlar kullanılır.
Akut ret, antijene duyarlı hipersensitivite reaksiyonunun neden olduğu nakilden 6 gün ila 3 ay sonra greft hasarını temsil eder.
Akut ret, nakilden 6 gün ila 3 ay sonra greft doku antijen eşleşmesine karşı aşırı duyarlılık reaksiyonunun neden olduğu greft hasarını temsil eder. Bu reaksiyona T hücreleri aracılık eder. Akut ret, değişen derecelerde kanama, ödem ve nekroz ile mononükleer hücre infiltrasyonu ile karakterizedir.
Vasküler endotelyum öncelikle etkilenmesine rağmen kan damarları genellikle zarar görmez. Akut ret tedavisinde, immünsüpresif tedavinin (kortikosteroid darbeleri ve poliklonal antikorlar) yoğunlaştırılması da kullanılır.
enfeksiyonlar
İmmünsüpresanlar, organ yetmezliği ve cerrahi ile ilişkili sekonder immün yetmezlikler nakil hastalarını enfeksiyona daha duyarlı hale getirir.
Nadiren, nakledilen bir organ bir enfeksiyon kaynağı olabilir (örn. Sitomegalovirüs, CMV)
En sık görülen semptom ateştir. Ateş ayrıca akut ret belirtisi olabilir, ancak bu durumda greft disfonksiyonunun başka belirtileri vardır. Transplantasyondan sonraki ilk ayda çoğu enfeksiyon denir. Hastane enfeksiyonları (örneğin, pnömoni ajanları olarak Pseudomonas cinsinin bakterileri, yara enfeksiyonuna neden olan gram pozitif bakteriler, vb.)
Fırsatçı enfeksiyonlar genellikle nakilden 1 ila 6 ay sonra ortaya çıkar. Enfeksiyona neden olan etken maddeye göre, bakteriyel (örn. Listeriosis), viral (nedensel madde CMV, EBV, VZV veya hepatit B veya C virüsü), mantar (örn. Aspergilloz) veya parazitik (örn. Toksoplazmoz, trippanosomiasis) olarak ayrılabilir.
Yaklaşık 6 ay sonra, enfeksiyon riski normale döner.
kanserler
Uzun süreli immünosupresyon, özellikle skuamöz ve bazal hücreli karsinom, lenfoproliferatif hastalık (B hücresi Hodgkin olmayan lenfoma), anogenital karsinom ve Kaposi sarkomu gibi virüs kaynaklı kanserlerin insidansını arttırır.
Terapi, immünsüpresyon almayan hastalarda olduğu gibidir.
Diğer komplikasyonlar
İmmünsüpresanlar (özellikle kortikosteroidler ve kalsiyum-idrar inhibitörleri) kemik rezorpsiyonunu ve osteoporoz riskini artırır. Rutin olarak uygulanmamasına rağmen, nakilden sonra D vitamini ve bisfosfonatlar gibi ilaçların kullanımı kemik hastalığının önlenmesinde rol oynayabilir.
Kortikosteroid kullanımı nedeniyle çocuklarda büyüme eksikliği, dozu hala greft reddine yol açmayan bir seviyeye düşürerek hafifletilebilir.
Kalsiyum-idrar inhibitörleri ve kortikosteroidlerin kullanımı da uzun vadede sistemik ateroskleroz ile sonuçlanan hiperlipidemiye yol açar
GVHD (konakçı hastalığa karşı greft) veya hematopoietik kök hücre nakli reddi, verici T hücreleri alıcının antijenlerine karşı tepki verdiğinde ortaya çıkar. GVHD öncelikle kemik iliği nakli veya hematopoietik kök hücrelerle ortaya çıkan bir komplikasyondur.
Nakil prosedürü için kontrendikasyonlar
Transplantasyon için mutlak kontrendikasyonlar öncelikle aktif enfeksiyon, kanser ve hamileliktir. Göreceli kontrendikasyonlar 65 yaş üstü, zayıf beslenme durumu, HIV enfeksiyonu, multiorgan yetmezliği ve tıbbi talimatlara uymama olasılığı yüksektir.