Taft yönetimi, birçok Latin ülkesindeki dönemsel devrimci kargaşaya artık ABD tarafından müsamaha gösterilmeyeceğini açıkça belirtti. Dışişleri Bakanı Philander Knox, Roosevelt'in doğal sonucunu Monroe Doktrini'ne kadar genişletmek için harekete geçti; Birleşik Devletler sadece Karayipleri denetlemekle kalmayacak, aynı zamanda Avrupa'nın finansal çıkarlarını dışarı çıkarmaya çalışacaktı. Orta Amerika'daki iki eylem, dolar diplomasisini simgeliyor:
- Honduras. Honduras ulusu, büyük bir kısmını İngiliz yatırımcılara borçlu olan çok büyük borçlara sahipti. Bölgedeki siyasi oynaklık alacaklıları tedirgin etti ve olası bir İngiliz müdahalesinden söz edildi. Taft yönetimi, Eski Dünya'nın kurcalamalarından kaçınmaya çalıştı ve mali düzeni yeniden sağlamak için Amerikan bankacılarını gönderdi. Acil krizi önlemek için özel fonlar kullanıldı, ancak bankacılar Honduras mali işlerini yönetmek için sahada kaldılar.
- Nikaragua. Honduras'ın güney komşusu Nikaragua, 1909'da bir devrim yaşadı. Birleşik Devletler hükümeti, Amerikalı işadamlarının çıkarlarını ilerletmeyi umdu ve gerici hükümete karşı isyancıları destekledi. ABD Deniz Piyadeleri, Amerikan ticari çıkarlarına uygun yeni bir rejimin uygulanmasına yardımcı oldu. İki yıl sonra, başka bir ayaklanma meydana geldi ve ABD, görevdeki hükümetin yanında yer aldı. Silahlı kuvvetler yeniden konuşlandırıldı ve 1925'e kadar sahada kaldı. Amerikalı bankacılara Nikaragua'nın maliyesinden, gümrük vergilerinin toplanmasından, ulusun borçlarının ödenmesinden ve geri kalanını dost hükümete iade etmekten sorumluydu.
Panama Kanalı macerasının uzun gölgesinde olduğu gibi meydana gelen bu ağır müdahale, Amerika Birleşik Devletleri'ni Latin Amerika'da geniş çapta hor gördü.
ABD, Latin Amerika'yı 7 Klasik Tarihi Çizgi Filmde Nasıl Mahvetti?
Birçok yönden, Amerika Birleşik Devletleri'nin güneydeki komşuları üzerinde ekonomik, siyasi ve askeri nüfuzunu kullanma eğilimini yakalar.
Orta Doğu, Afrika ve Hindistan gibi Latin Amerika da yabancı güçlerin müdahalesi konusunda uzun yıllara dayanan bir deneyime sahiptir. Ancak ABD'nin bölgeye müdahalesi bugün de devam ediyor gibi görünen köklü bir gelenek.
İlişki, ABD'nin bölgenin en büyük yatırımcısı olmaya devam etmesiyle, çalkantılı ve kanlı, emperyalizm, isyanlar, müdahaleler ve krizlerle dolup taştı.
Latin Amerika'nın iç işlerine yarardan çok zarar veren en büyük ABD müdahalelerinden bazılarına daha yakından bakıyoruz:
1. 1823: Monroe Doktrini
1823'te ABD Başkanı James Monroe tarafından oluşturulan Monroe Doktrini, Latin Amerika'nın ABD'nin "etki alanı" içinde olduğunu ve Avrupalı güçlerin artık sömürgeleştirmelerine veya bölgenin işlerine müdahale etmesine izin verilmediğini belirtti. Bunu yapmaya yönelik herhangi bir girişim, ulusa ve ABD'ye yönelik bir saldırganlık işareti olarak görülecektir.
Bu temelde ABD'nin müdahale etmesi ve iradesini "Amerika'nın arka bahçesine" dayatması için bir gerekçe işlevi gördü ve ABD müdahale ettiği sürece dış müdahaleyi kabul edilebilir hale getirdi. Aynı zamanda ABD'nin denizaşırı katılımının ilk yüzyılını destekledi ve ABD'yi yeni bağımsız Amerika'da baskın bir oyuncu haline getirdi.
Başkan John Tyler, 1842'de Teksas'ı ele geçirmeyi haklı gösteren doktrini alıntıladığında, bir Venezüella gazetesi şöyle yanıt verdi: "Dikkat edin kardeşlerim, kurt kuzulara yaklaşıyor."
2. 1904: "Büyük sopa" ideolojisi
"Yumuşak konuş ve büyük bir sopa taşı çok uzağa gideceksin."
Theodore Roosevelt tarafından popüler hale getirilen bu tabir, Amerikan başkanının emperyalist dış politikasıyla, "Roosevelt Monroe Doktrini'nin Doğal Sonuçları" ile ilişkilidir. ABD'nin bölgenin iç işlerine uygun gördüğü şekilde müdahale etmesi için bir ruhsat olarak görülüyordu.
Politika kısa süre sonra "Orta Amerika ve Karayipler'deki müdahalelerin ve bir dizi yarı koruyuculuğun yaratılmasının gerekçesi" haline geldi.
3. 1846-48: Meksika-Amerika Savaşı
Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk silahlı çatışması öncelikle yabancı topraklarda gerçekleştiğinden, Meksika-Amerika Savaşı, Amerikan Başkanı James K. Polk'un, ulusun sınırlarını kıta boyunca Pasifik Okyanusu'na kadar genişletmek için "belirgin bir kaderi" olduğuna dair inancından kaynaklandı.
Meksika, Polk'un California, New Mexico ve şu anda Amerikan Güneybatısı olan bölgeyi satın alma teklifini reddettiğinde, tartışmalı Coahuila bölgesine asker gönderdi. Meksika süvarileriyle yapılan ilk muharebelerin ardından Polk, Kongre'ye "Meksika Birleşik Devletler sınırını geçmeden, topraklarımızı işgal etmeden ve Amerikan topraklarına Amerikan kanını dökmeden önce bile, hoşgörü kupasının tükendiğini" söyledi. sonra.
Savaştan sonra Meksika, Arizona, Nevada, California, Utah ve New Mexico dahil olmak üzere topraklarının yaklaşık üçte birini kaybetti.
4. 1910-1920: Meksika Devrimi
Otoriter Başkan Porfirio Díaz'ı devirme girişimi olarak başlayan şey, kısa sürede tahmini 1 milyon kayıp veren çok taraflı, kanlı bir çatışmaya dönüştü.
Meksika'nın kuzey komşusu, Taft yönetiminin devrimin ABD'deki ticari çıkarlara zarar verdiğine inanmaya başlamasından sonra, çatışma sırasında birkaç kez müdahalede bulundu.
ABD'nin Meksika büyükelçisi Henry Lane Wilson, General Victoriano Huerta'nın Meksika için daha uygun olacağına inanarak, generalin bölgede iktidara gelmesine şahsen yardımcı oldu. Huerta, Díaz'dan bile daha sert bir otoriter olduğunu kanıtladı ve Meksika tarihinin en kötü kötü adamlarından biri olarak kabul edildi.
ABD Başkanı Woodrow Wilson 1913'te göreve geldiğinde, Huerta'nın muhaliflerini desteklemeye başladı. Bununla birlikte, Veracruz'da yaklaşık 90 ABD zayiatı ile sonuçlanan bir silah ablukası girişiminin ardından ABD, şehri top mermileriyle patlattı ve bu süreçte yüzlerce Meksikalıyı öldürdü.
5. 11 Eylül 1973: Şili'de Darbe
Nixon yönetimi tarafından desteklenen 1973 Şili Darbesi, Latin Amerika tarihinin en korkunç askeri darbelerinden biridir.
Şili hava kuvvetleri, Santiago'daki başkanlık sarayı La Moneda'yı bombalarken, demokratik olarak seçilmiş, sosyalist Başkan Salvador Allende ve Şili'nin muhafazakar Kongresi devrildi. Bu, Şili ordusunun başındaki ABD destekli Augusto Pinochet yönetiminde 17 yıllık bir diktatörlüğün başlangıcı oldu. Pinochet rejimi sırasında tahminen 35.000 kişi istismara uğradı, işkence gördü ve öldürüldü ve binlerce Şilili sürgüne gönderildi.
6. NAFTA
Kuzey Amerika Serbest Ticaret Anlaşması (NAFTA) uzun zamandır tartışmalı bir ticaret politikası olmuştur. Ocak 1994'te başlatılan anlaşmanın Amerika Birleşik Devletleri, Kanada ve Meksika arasındaki mal ticaretini kolaylaştırması gerekiyordu.
Ancak ABD'deki eleştirmenler, anlaşmanın Meksika'da imalat işlerinin kaybına ve ABD'li işçiler için daha düşük ücretlere yol açacağı konusunda uyardı. Öte yandan Meksika'nın bir zamanlar kendi kendine yeten mısır ve fasulye üretim endüstrileri, Meksikalı çiftçiler "cömert hükümet sübvansiyonlarından yararlanmaya devam eden sermaye yoğun ABD tarım işletmesiyle" rekabet etmek için mücadele ederken zarar gördü.
Her yıl yaklaşık 3 milyon ton hasat edilen Meksika mısırı, satılması çok pahalı olduğu için çürümeye terk ediliyor. 2008 yılında, ABD mısır ve fasulyesi üzerindeki tarifeler ve Meksikalı çiftçilere verilen sübvansiyonlar kaldırılırken, Amerikan tarım sektörüne tahsis edilen daha büyük sübvansiyonlar olduğu gibi kaldı.
7. Panama Kanalı
1855'te Panama Kıstağı'nda (o zamanlar Kolombiya'daydı) bir demiryolu inşa ettikten sonra, Amerika Birleşik Devletleri Orta Amerika'da yapay bir su yolu için can atıyordu. Ancak Kolombiya, hakları 1869'da Süveyş Kanalı'nı tamamlamış olan Fransız girişimci Ferdinand de Lesseps'e verdi. İşçiler arasındaki hastalık ve mali sorunlar Lesseps'in şirketini çökerttikten sonra, Fransız mühendis Philippe-Jean Bunau-Varilla devraldı.
Amerika Birleşik Devletleri bu fırsatı değerlendirdi ve 1903'te Kolombiya ile Hay-Bunau Varilla Anlaşması'nı imzaladı ve bu anlaşma Birleşik Devletler'in bölgeyi bir bedel karşılığında kullanmasını sağladı.
Başkan Theodore Roosevelt, "kıstağı aldım, kanalı açtım ve sonra kanalı tartışmak için değil, benimle tartışmak için Kongre'den ayrıldım," diye böbürlendi.
Kolombiya senatosu anlaşmadan geri çekilince, Roosevelt "büyük ölçüde Philippe-Jean Bunau-Varilla ve kanal şirketi tarafından tasarlanan" Panama bağımsızlık hareketini onayladı.
Hay-Bunau-Varilla Antlaşması, nihayet Kasım 1903'te yeni bağımsız Panama Cumhuriyeti ile imzalandı. Amerika Birleşik Devletleri'ne "Panama Kanalı Bölgesi'nin münhasır ve kalıcı mülkiyetini" verdi. Kanal, Aralık ayına kadar resmi olarak Panama'ya devredilmeyecekti. 31, 1999.
İçindekiler
Estrada'nın isyanı (1909)
1909'da Liberal Parti'den Nikaragua Devlet Başkanı José Santos Zelaya, Amerikan girişimcilerinin Estrada'nın isyanına parasal yardım sağlamaları sonucunda ABD hükümetinden destek alan Bluefields valisi Juan José Estrada liderliğindeki Muhafazakar Parti'nin muhalefetiyle karşılaştı. isyanın zaferinden sonra ekonomik tavizler. [5] Birleşik Devletler'in Nikaragua'daki askeri varlığı sınırlıydı ve Bluefields kıyılarında devriye gezen yalnızca bir ABD Donanması gemisine sahipti ve iddiaya göre orada yaşayan Amerikan vatandaşlarının hayatlarını ve çıkarlarını koruyordu. Muhafazakar Parti, Aralık 1909'da Estrada'nın isyanına yol açan Zelaya'yı devirmeye çalıştı. İki Amerikalı, Leonard Groce ve Lee Roy Cannon, isyana katıldıkları ve mayın döşedikleri iddiasıyla tutuklandı ve suçlandı. Zelaya, ABD ilişkilerini koparan iki Amerikalı'nın idamını emretti. [6] [7]
Chamorro ve Nikaragualı General Juan Estrada'nın güçleri, her biri Zelaya hükümetine karşı muhafazakar isyanlara öncülük etti, Kosta Rika sınırındaki üç küçük kasabayı ele geçirdi ve Managua'nın başkentinde açık isyanı körükledi. [8] Meksika ve Kosta Rika açıklarında bekleyen ABD Deniz savaş gemileri mevzilendi. [9]
Korumalı kruvazör USS Des Moines (CL-17), USS tacoma (CL-20) ve kömür ocağı USS hannibal (AG-1), USS ile Atlantik kıyısında, Bluefields, Nikaragua'daki limanda yatıyordu. Çayır (AD-5) 700 Deniz Piyadesi ile Panama, Colón'a doğru yola çıktı. 12 Aralık 1909'da, Arnavutluk 280 bluejackets ve savaş gemisi USS ile Yorktown (PG-1), 155 ile, USS savaş gemisine katılmak için Nikaragua, Corinto'ya geldi Vicksburg (PG-11), iddiaya göre Nikaragua'nın Pasifik kıyısındaki Amerikan vatandaşlarını ve mallarını korumak için 155 kişilik mürettebatıyla birlikte. [10] [11] [12] [13]
Zelaya 14 Aralık 1909'da [14] istifa etti ve kendi seçtiği halefi Jose Madriz, 20 Aralık 1909'da liberal Nikaragua ulusal meclisinin oybirliği ile seçildi. ABD Dışişleri Bakanı Philander C. Knox, Birleşik Devletler'in Madriz, kendisinin Amerikan vatandaşlarına yapılan yanlışları tazmin etmeye hazır bir hükümet olduğunu gösterene kadar, Devletler Nikaragua ile diplomatik ilişkilerini yeniden başlatmayacaklardı. [15] [16] Meksika tarafından iltica talebi kabul edilen Zelaya, silahlı muhafızlar tarafından Meksika savaş gemisine götürüldü. Genel Guerrero ve 23 Aralık gecesi Meksika, Salina Cruz'a gitmek üzere Corinto'dan ayrıldı. Arnavutluk duruyor ama hiçbir işlem yapmıyor. [17] [18] [19]
Amiral William W. Kimball yönetimindeki Nikaragua Seferi Filosu'nun amiral gemisi olarak, Arnavutluk Sonraki beş ayı Orta Amerika'da, çoğunlukla Corinto'da, süregelen isyanda ABD tarafsızlığını koruyarak, bazen ABD basını tarafından eleştirilen ve Kimball'un liberal Madriz yönetimine karşı "dostça" tutumundan rahatsız olan ticari çıkarlar altında geçirdi. [20] [21] [22] Mart 1910'un ortalarında, Estrada ve Chamorro liderliğindeki isyan görünüşte çökmüştü ve Madriz'in belirgin ve beklenmedik gücüyle, ABD Nikaragua Seferi Filosu, Nikaragua sularından çekilmesini tamamladı. [23]
27 Mayıs 1910'da ABD Deniz Piyadeleri Binbaşı Smedley Butler, Bluefields'de güvenliği sağlamak amacıyla 250 Deniz Piyadesi ile Nikaragua sahiline geldi. Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanı Philander C. Knox, Zelaya'nın eylemlerini Estrada lehine kınadı. Zelaya, ABD'nin siyasi baskısına yenik düştü ve José Madriz'i halefi olarak bırakarak ülkeden kaçtı. Madriz de, yeniden canlanan doğu isyancı güçlerinin ilerlemesiyle yüzleşmek zorunda kaldı ve bu da nihayetinde istifasına yol açtı. Ağustos 1910'da Juan Estrada, Amerika Birleşik Devletleri'nin resmi olarak tanınmasıyla Nikaragua'nın başkanı oldu. [24]
Mena'nın isyanı (1912)
Estrada yönetimi, Başkan William Howard Taft ve Dışişleri Bakanı Philander C. Knox'un Dolar Diplomasisi veya "mermi karşılığı dolar" politikasını uygulamasına izin verdi. Amaç, Amerika'nın çıkarlarını kıstağa bir kanal inşa etmekle tehdit eden bölgedeki Avrupa mali gücünü baltalamak ve aynı zamanda Nikaragua'nın doğal kaynaklarının geliştirilmesinde Amerikan özel yatırımını korumaktı. Politika, Amerikan bankalarının Nikaragua hükümetine borç para vermeleri için kapıyı açarak ABD'nin ülkenin maliyesi üzerinde kontrolünü sağladı. [25] : 143
1912'de Nikaragua'da liberal ve muhafazakar fraksiyonlar arasında süregelen siyasi çatışma öyle kötüleşti ki, Başkan Taft'ın Dolar Diplomasisi altındaki ABD yatırımları, muhafazakar Başkan Juan José Estrada'nın kırılgan koalisyon hükümetine önemli miktarda krediler de dahil olmak üzere tehlikedeydi. Savaş Bakanı General Luis Mena, Estrada'yı istifaya zorladı. Yerine başkan yardımcısı olan muhafazakar Adolfo Díaz getirildi. [25] : 143
Díaz'ın Amerika Birleşik Devletleri ile bağlantısı, Nikaragua'daki popülaritesinin azalmasına neden oldu. Savaş Bakanı Luis Mena da dahil olmak üzere Nikaragua ordusunda milliyetçi duygular ortaya çıktı. Mena, Díaz'ı "ulusu New York bankacılarına satmakla" suçlayarak Ulusal Meclis'in desteğini almayı başardı. Mena'nın muhalefeti isyana dönüştüğü için Díaz, ABD hükümetinden yardım istedi. Knox, Corinto'dan Granada'ya giden Nikaragua demiryolunun ABD çıkarlarına müdahale ederek tehdit edildiğini savunarak askeri müdahale için Başkan Taft'a başvurdu. [25] : 144
1912 yılının ortalarında Mena, Díaz'ın görev süresi 1913'te sona erdiğinde Nikaragua ulusal meclisini kendisini Díaz'ın halefi olarak atamaya ikna etti. Birleşik Devletler Nikaragua meclisinin kararını tanımayı reddettiğinde Mena, Díaz hükümetine karşı isyan etti. Liberal General Benjamin Zeledón liderliğindeki bir güç, kalesi Masaya'da, karargahı Granada'da olan Mena'nın yardımına hızla geldi. [26] [27]
ABD hükümetinin geleneksel Nikaragualı muhafazakar hizip desteğine güvenen Díaz, Nikaragua'daki ABD insanlarının ve mülklerinin güvenliğini garanti edemeyeceğini açıkça belirtti ve ABD'nin müdahalesini istedi. Ağustos 1912'nin ilk iki haftasında Mena ve güçleri, ABD çıkarları tarafından yönetilen bir demiryolu şirketine ait olan Lakes Managua ve Nikaragua'daki vapurları ele geçirdi. İsyancılar başkent Managua'ya saldırdı ve şehri dört saatlik bir bombardımana maruz bıraktı. ABD bakanı George Wetzel, Washington'a ABD elçiliğini korumak için ABD birlikleri göndermesi için telgraf çekti. [26] [28]
Devrim patlak verdiğinde, Pasifik Filosu savaş gemisi USS Annapolis (PG-10), Nikaragua'nın batı kıyısı açıklarında rutin devriye geziyordu. 1912 yazında, 100 ABD Deniz Piyadesi USS'ye geldi. Annapolis. Onları Smedley Butler'ın Panama'dan 350 Deniz Piyadesi ile dönüşü izledi. Amerikan kuvvetlerinin komutanı, Albay Joseph Henry Pendleton ve 750 Deniz Piyadesi'nin katıldığı Amiral William Henry Hudson Southerland'dı. Ana hedef, Corinto'dan Managua'ya giden demiryolunun güvenliğini sağlamaktı.
1912 işgali
4 Ağustos'ta, Nikaragua cumhurbaşkanının tavsiyesi üzerine, 100 mavi ceketli bir çıkarma kuvveti denizden gönderildi. Annapolis Amerikan vatandaşlarını korumak ve isyan sırasında ABD elçiliğini korumak için başkent Managua'ya. Nikaragua'nın doğu kıyısında, USS tacoma (CL-20) (Amerikan Kuzey Atlantik Filosundan korumalı bir kruvazör) 6 Ağustos'ta Nikaragua'nın Bluefields kentine varması emredildi ve Amerikan can ve mallarını korumak için 50 kişilik bir kuvvet indi. 350 ABD Deniz Piyadesinden oluşan bir kuvvet, kömür ocağı USS'de kuzeye sevk edildi Justin Kanal Bölgesi'nden ayrıldı ve elçilik muhafızını takviye etmek için 15 Ağustos 1912'de Managua'da karaya çıktı. Bu zeminde, Denver ve Pasifik Filosundan diğer yedi gemi, Ağustos sonundan Eylül 1912'ye kadar, Koramiral W.H.H. Güney bölgesi. [29] [30]
USS Denver (CL-16), Komutan Thomas Washington tarafından komuta edilen, 27 Ağustos 1912'de Corinto'ya 350 donanma mavi ceketi ve deniz piyadesi ile geldi. [31] Amiral Southerland'ın öncelikleri, 110 kilometre (70 mil) güneydoğudaki Corinto ve Managua'nın ana limanı arasında bozulan demiryolu ve kablo hatlarını yeniden kurmak ve korumaktı. [32] [33]
29 Ağustos 1912'de USS'den 120 kişilik bir çıkarma kuvveti Denver, geminin denizci komutanı Teğmen Allen B. Reed, Corinto'dan Managua'ya ve ardından güneyde Granada'ya Nikaragua Gölü'nün kuzey kıyısında uzanan demiryolu hattını korumak için Corinto'ya indi. Bu çıkarma ekibi 24 ve 25 Ekim 1912'de yeniden gemiye bindi. Gemiden bir subay ve 24 adam karaya çıktı. Denver Nikaragua kıstağının güney ucundaki San Juan del Sur'da 30 Ağustos - 6 Eylül 1912 ve 11 - 27 Eylül 1912 tarihleri arasında kablo istasyonunu, gümrük evini ve Amerikan çıkarlarını korumak için. [34] [35] [36] Denver devriye görevi için 30 Eylül'de ayrılana kadar diğer donanma gemilerinden Washington'a ve Washington'dan gelen telsiz mesajları iletmek için San Juan del Sur'da kaldı [37]. [38]
22 Eylül sabahı, Binbaşı Smedley Butler komutasındaki iki denizci taburu ve bir topçu bataryası, U.S.M.C. Nikaragua'nın Granada kentine girmişti (on dokuzunda Masaya'da isyancılar tarafından pusuya düşürüldükten sonra), burada USMC'den Albay Joseph H. Pendleton komutasındaki ilk Deniz taburuyla takviye edildiler. Başarısız darbenin baş kışkırtıcısı General Mena 700 askerini Southerland'e teslim etti ve Panama'ya sürüldü. [39] 27 Eylül sabahı başlayıp 1 Ekim'e kadar devam eden Nikaragua hükümet güçleri, Managua ve Granada'nın ortasında, Masaya'da Zeledón ve yaklaşık 550 adamının işgal ettiği çok önemli demiryolu hattına bakan iki tepe olan Barranca ve Coyotepe'yi bombaladı. .
2 Ekim'de, Başkan Diaz'a sadık Nikaragua hükümet birlikleri, Zelaydón'a teslim olma ültimatomu verdi, ancak bunu reddetti. Tuğamiral Southerland, Nikaragua hükümet güçlerinin isyancıları bombalama veya piyade saldırısı ile mağlup etmeyeceğini anladı ve Deniz komutanlarına tepeleri almaya hazırlanmalarını emretti. [40] [41]
3 Ekim'de, Butler ve adamları, Granada'nın ele geçirilmesinden dönen, gün boyunca tepeleri topçularla dövdüler, isyancılardan yanıt alamadılar. 4 Ekim'in şafaktan önceki saatlerinde, Butler'ın 250 Deniz Piyadesi, Pendletons'ın 600 Deniz Piyadesi ve denizcilerden oluşan bir çıkarma taburu ile yakınlaşmak için daha yüksek bir tepe olan Coyotepe'ye doğru hareket etmeye başladı. Kaliforniya. Zirvede, Amerikan kuvvetleri isyancının topçusunu ele geçirdi ve Zeledón'un birliklerini vadi boyunca Barranca'da bozguna uğratmak için kullandı. [42]
Zeledon ve askerlerinin çoğu, önceki gün bombardıman sırasında, birçoğu Masaya'ya kaçtı ve burada Nikaragua hükümet birlikleri, Zeledon da dahil olmak üzere çoğunu ele geçirdi veya öldürdü. İsyancıların Masaya'dan sürülmesiyle Southerland, Leon'un işgaline ABD kontrolündeki demiryoluna daha fazla müdahaleyi durdurmasını emretti. 6 Ekim'de USS kruvazörlerinden 1.000 bluejackets ve Marines Kaliforniya, USS Kolorado, ve Denver Yarbay Charles G. Long, U.S.M.C. ayaklanmanın son kalesi olan Nikaragua'nın Leon şehrini ele geçirdi. [42] General Diaz'ın devrimi esasen sona ermişti.
23 Ekim'de Southerland, Kasım ayı başlarındaki Nikaragua seçimleri dışında ABD çıkarma kuvvetlerinin çoğunu geri çekeceğini açıkladı. Bu noktada, barışçıl koşullar hüküm sürdü ve yaklaşık 1.000 gemi denizcisi dahil olmak üzere, zirvede yaklaşık 2.350 olan ABD Deniz Piyadeleri ve mavi ceketlilerin neredeyse tamamı geri çekildi ve Managua'da 100 Deniz Piyadesinden oluşan bir elçilik muhafızı bıraktı. [40] [41] [43]
Nikaragua'ya müdahale eden ABD ordusunun 1.100 üyesinden otuz yedisi operasyonda öldürüldü. Díaz güvenli bir şekilde ülkenin başkanlığındayken, Amerika Birleşik Devletleri kuvvetlerinin çoğunu Nikaragua topraklarından çekmeye başladı ve "Managua'daki Amerikan elçiliğini korumak" için yüz Deniz Piyadesi bıraktı.
1912'de onaylanan 1911 tarihli Knox-Castrillo Antlaşması, ABD'yi Nikaragua'nın finansal sisteminin çoğundan sorumlu tuttu. [44]
1916'da Muhafazakar General Emiliano Chamorro Vargas başkanlığı devraldı ve yabancı yatırım çekmeye devam etti. [44] Müdahaleden sonra bazı Deniz Piyadeleri ülkede kaldı ve zaman zaman yerel halkla çatıştı. 1921'de bir Managua gazetesi ofisine baskın düzenleyen bir grup denizci, onursuzca terhis edildi. [45] O yılın ilerleyen saatlerinde, özel bir denizci Nikaragualı bir polis memurunu vurarak öldürdü. [46]
1927 Meslek Düzenle
Liberallerin Bluefields'ı ve José María Moncada Tapia'nın Ağustos'ta Puerto Cabezas'ı ele geçirmesiyle, 2 Mayıs 1926'da muhafazakar ve liberal gruplar arasında iç savaş patlak verdi. [25] : 291 Juan Bautista Sacasa, 1 Aralık 1926'da Puerto Cabezas'tan Nikaragua'nın Anayasal Başkanı ilan etti. [25] : 292 Emiliano Chamorro Vargas'ın istifasının ardından Nikaragua Kongresi, Adolfo Diaz'ı Adolfo Diaz'ı seçti. tasarım, daha sonra Başkan Calvin Coolidge'den müdahale talep etti. [25] : 292–293 24 Ocak 1927'de ABD kuvvetlerinin ilk unsurları 400 deniz piyadesiyle geldi. [25] : 293
Hükümet güçleri 6 Şubat'ta Chinandega'da yenildiler, ardından Muy Muy'da bir başka yenilgi geldi ve ABD Deniz Kuvvetleri'nin Corinto'ya inmesine ve Managua'daki La Loma Kalesi'nin işgaline yol açtı. [25] : 294–295 Ross E. Rowell'ın DeHavilland DH-4'leri de içeren Gözlem Filosu 26 Şubat'ta geldi. [25] : 296 Mart ayına kadar ABD'nin Nikaragua'da General Logan Feland komutasındaki 2.000 askeri vardı. [25] : 297 Mayıs'ta Henry Stimson, silahsızlanmayı da içeren bir barış anlaşmasına aracılık etti ve 1928'de seçim sözü verdi. [25] : 297–299 Ancak Liberal komutan Augusto César Sandino ve 200 adamı devrimden vazgeçmeyi reddetti. . [25] : 299
30 Haziran'da Sandino, San Albino altın madenini ele geçirdi, Muhafazakar hükümeti kınadı ve operasyonlara devam etmek için asker topladı. [25] : 308 Sonraki ay Ocotal Savaşı'nı gördü. Sandino'nun isyancıları ile ek çatışmalara rağmen, ABD denetimli seçimleri 4 Kasım 1928'de Moncada'nın galibi ile yapıldı. [25] : 349 Manuel Giron Şubat 1929'da yakalandı ve idam edildi ve Sandino Meksika'da bir yıl izin aldı. [25] : 350–351 1930'a kadar Sandino'nun gerilla kuvvetleri 5.000'den fazla kişiden oluşuyordu. [44]
Bu işgal sırasında Sandino ile röportaj yapan tek Amerikalı gazeteci Carleton Beals idi. Millet. [47]
Hoover yönetimi, Şubat 1932'ye kadar sadece 745 erkeğin kaldığı bir ABD çekilme başlattı. [25] : 354 Juan Sacasa, 6 Kasım 1932 seçimlerinde cumhurbaşkanı seçildi. [25] : 359 El Sauce Savaşı, ABD müdahalesinin son büyük çatışmasıydı. [25] : 360
William H. Taft
Cincinnati, Ohio'dan William Howard Taft'ın portresi. O, hizmet veren yirmi yedinci Cumhurbaşkanıydı.
William Howard Taft, 15 Eylül 1857'de Ohio, Cincinnati'de doğdu. Babası, Başkan Ulysses S. Grant'in savaş sekreteri ve ardından başsavcı olan Alphonso Taft'tı. Annesi Louisa Maria Torrey Taft'tı. 1874'te Yale Üniversitesi'ne kaydolmadan önce yerel bir özel okul olan Woodward Lisesi'ne gitti. Mezun olduktan sonra Taft Cincinnati'ye döndü ve burada Cincinnati Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde hukuk okudu. Taft, 1880'de Ohio barına kabul edildi. Altı yıl sonra Taft, 19 Haziran 1886'da Helen “Nellie” Herron ile evlendi.
Taft, siyasete ilk olarak 1881'de Hamilton County savcı yardımcısı olduğunda girdi. Cincinnati Yüksek Mahkemesinde yargıç olarak atandığı 1887 yılına kadar Cincinnati'de avukatlık yapmaya devam etti. Üç yıl sonra, Taft Amerika Birleşik Devletleri başsavcısı oldu ve Washington DC'ye taşındı. 1892'de Taft, Altıncı ABD Devre Temyiz Mahkemesi'nde yargıç olarak atandı. Ohio, Altıncı Devrenin bir parçasıydı. Aynı zamanda hukuk öğretti ve Cincinnati Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde dekan olarak görev yaptı.
Taft bu zamana kadar ulusal Cumhuriyetçi Parti'nin dikkatini çekmişti. 1900'de Başkan William McKinley, Taft'ı Filipinler Genel Valisi olarak atadı. Amerika Birleşik Devletleri, İspanyol-Amerikan Savaşı sonucunda Filipinler'in kontrolünü ele geçirmişti. Filipinler'de yeni bir sivil hükümet kurmak Genel Vali olarak Taft'ın rolüydü. Filipinlilerin bir kısmı Amerikan kontrolüne isyan ettiğinden, bu çok zor bir durumdu. ABD, isyanı bastırmak için yaptığı acımasız girişimler sonucunda bölgede olumsuz bir itibar kazanmıştı. Taft, adalarda değişim için barışçıl bir ortam yaratmak, Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nı örnek alan bir anayasa oluşturmak ve sivil yaşamın diğer yönlerini geliştirmek için yola çıktı.
Başkan Theodore Roosevelt, 1904'te Taft'ı savaş sekreteri olarak atadı ve görev süresinin sonuna kadar bu görevde kaldı. Bu dönemde Amerika Birleşik Devletleri dış politika hedeflerini denetleyerek dünyayı dolaştı.
Roosevelt, 1908'de yeniden seçilmek için aday olmamaya karar verdiğinde, en muhtemel halefi olarak Taft'ı seçti. Taft, Cumhuriyetçi Parti'nin adayı oldu ve Demokrat William Jennings Bryan'a karşı koşarak başkanlığı başarıyla kazandı. Taft, popüler oyların yüzde 51,6'sını ve 483 seçim kurulu oyunun 321'ini aldı.
Taft, başkanlığı kazanması halinde Roosevelt'in İlerici reform politikalarını sürdürmeye söz vermişti. Onun yönetimi sırasında Amerika Birleşik Devletleri, kademeli bir gelir vergisi oluşturulmasına izin veren Anayasanın On Altıncı Değişikliğini ve senatörlerin doğrudan seçilmesini sağlayan Onyedinci Değişikliği onayladı. Tekelci eğilimlere sahip işletmeleri sürdürmeye devam etti, ancak Roosevelt, Taft'ın diğer reformlara güçlü bir bağlılığı olmadığına inanıyordu. 1912 Seçimlerinde Roosevelt, Cumhuriyetçi cumhurbaşkanlığı adaylığı için Taft'a meydan okudu. Sonuçta, Taft adaylığı hala kazandı, ancak Roosevelt, İlerleme Partisi biletinde kendi adaylığını ilan ettiğinde Cumhuriyetçileri böldü. Bu bölünme, Demokrat Woodrow Wilson'ın seçimi kazanmasına izin verdi. Taft'ın anavatanı Ohio bile seçimlerde Wilson'a oy verdi.
Taft'ın başkanlık yönetiminin bu dönemde Amerika Birleşik Devletleri dış ticaretinin genişlemesinde önemli bir etkisi oldu. Taft, dış politikasını “dolar diplomasisi” olarak nitelendirdi. Amerika Birleşik Devletleri ürünlerini deniz aşırı ülkelere, özellikle Latin Amerika ve Asya'ya satmaya çalışacaktı. Bu politika, Amerikan ekonomik çıkarlarını korumak için askeri müdahaleye yol açtı ve zaman zaman yurtdışında Amerikan karşıtı duygular yarattı.
Başkanlık görevini tamamladıktan sonra Taft, Yale Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde öğretim görevlisi olarak bir pozisyon aldı. Başkan Warren G. Harding, 1921'de Taft'ı Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi'nin baş adaleti olarak atadı ve 8 Mart 1930'daki ölümüne kadar bu görevde kaldı. ulusal hükümetin yargı organları.
Bölüm Özeti
Dünyanın her yerinde Taft, ABD'nin ekonomik gücünü dış politikada bir kaldıraç olarak kullanmaya çalıştı. Kendisinden önceki McKinley veya Roosevelt'ten daha az askeri harekata veya bu tür bir eylem tehdidine güvendi, ancak ekonomik zorlama başarısız olduğunda, Orta Amerika'nın borçlarını ABD doları ile ödeme teklifinde olduğu gibi askeri gücü hem tehdit etti hem de kullandı. . Asya'da, Taft güç dengesini desteklemeye devam etmeye çalıştı, ancak çabaları geri tepti ve Japonya'yı yabancılaştırdı. Amerika Birleşik Devletleri ve Japonya arasındaki artan gerilim, yaklaşık otuz yıl sonra, İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle nihayet patlayacaktı.
SORUYU İNCELE
SORUNUN İNCELENMESİ İÇİN CEVAP
- Taft'ın politikaları, hemen ortaya çıkan bazı sorunlar yarattı, bazıları ise onlarca yıl sonra meyve vermeyecekti. Orta Amerika'daki muazzam borçlar, orada yıllarca süren ekonomik istikrarsızlık yarattı ve Amerika'nın bölgeye müdahalesine duyulan kızgınlığın yol açtığı milliyetçi hareketleri besledi. Asya'da, Taft'ın Çin-Japonya arabuluculuğuna yönelik çabaları, Japonya ile Amerika Birleşik Devletleri arasındaki gerilimi ve nihayetinde İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle patlayacak gerilimleri artırdı ve Japonya'yı bölgedeki gücünü pekiştirmeye teşvik etti.
KRİTİK DÜŞÜNME SORULARI
- Amerika Birleşik Devletleri'nin on dokuzuncu yüzyılın son on yıllarında tecritçilikten yayılmacı düşünceye geçiş hareketini tanımlayın. Bu dönüşümü destekleyen fikirler ve felsefeler nelerdi?
- 1865 ve 1890 yılları arasında Amerika Birleşik Devletleri ile dünyanın geri kalanı arasındaki ilişkiyi hangi özel güçler veya çıkarlar dönüştürdü?
- Taft&rsquos &ldquodolar diplomasi&rdquo, Roosevelt&rsquos &ldquobig stick&rdquo politikasından nasıl farklıydı? Bir yaklaşım diğerinden daha fazla veya daha az başarılı mıydı? Nasıl yani?
- Taft'ın &ldquodolar diplomasinin&rdquo etkili olabilmesi için hangi ekonomik ve siyasi koşulların mevcut olması gerekiyordu?
- Amerika Birleşik Devletleri'ni II. Dünya Savaşı'ndan önce askeri ve ekonomik bir güç merkezi olarak ortaya çıkmaya iten faktörler nelerdi?
SÖZLÜK
dolar diplomasisi Taft'ın, uygun dış politikaları zorlamak için Amerikan ekonomik gücünü kullanmayı içeren dış politikası
Taft'ın "Dolar Diplomasisi"
William Howard Taft 1909'da başkan olduğunda, Roosevelt'in dış politika felsefesini o zamanki Amerikan ekonomik gücünü yansıtan bir felsefeye uyarlamayı seçti. Taft, “dolar diplomasisi” olarak bilinen süreçte, Amerikan işadamları için pazarları ve fırsatları güvence altına almak için dış politikayı kullanmak amacıyla “mermi yerine dolar koyma” kararını açıkladı ([bağlantı]). Roosevelt'in güç tehdidinden farklı olarak, Taft, ülkeleri ABD'nin yararına anlaşmalara zorlamak için Amerikan ekonomik nüfuz tehdidini kullandı.
Taft'ın temel ilgi alanı, birkaç Orta Amerika ülkesinin hala Avrupa'daki çeşitli ülkelere borçlu olduğu borçtu. Fearing that the debt holders might use the monies owed as leverage to use military intervention in the Western Hemisphere, Taft moved quickly to pay off these debts with U.S. dollars. Of course, this move made the Central American countries indebted to the United States, a situation that not all nations wanted. When a Central American nation resisted this arrangement, however, Taft responded with military force to achieve the objective. This occurred in Nicaragua when the country refused to accept American loans to pay off its debt to Great Britain. Taft sent a warship with marines to the region to pressure the government to agree. Similarly, when Mexico considered the idea of allowing a Japanese corporation to gain significant land and economic advantages in its country, Taft urged Congress to pass the Lodge Corollary, an addendum to the Roosevelt Corollary, stating that no foreign corporation—other than American ones—could obtain strategic lands in the Western Hemisphere.
In Asia, Taft’s policies also followed those of Theodore Roosevelt. He attempted to bolster China’s ability to withstand Japanese interference and thereby maintain a balance of power in the region. Initially, he experienced tremendous success in working with the Chinese government to further develop the railroad industry in that country through arranging international financing. However, efforts to expand the Open Door policy deeper into Manchuria met with resistance from Russia and Japan, exposing the limits of the American government’s influence and knowledge about the intricacies of diplomacy. As a result, he reorganized the U.S. State Department to create geographical divisions (such as the Far East Division, the Latin American Division, etc.) in order to develop greater foreign policy expertise in each area.
Taft’s policies, although not as based on military aggression as his predecessors, did create difficulties for the United States, both at the time and in the future. Central America’s indebtedness would create economic concerns for decades to come, as well as foster nationalist movements in countries resentful of American’s interference. In Asia, Taft’s efforts to mediate between China and Japan served only to heighten tensions between Japan and the United States. Furthermore, it did not succeed in creating a balance of power, as Japan’s reaction was to further consolidate its power and reach throughout the region.
As Taft’s presidency came to a close in early 1913, the United States was firmly entrenched on its path towards empire. The world perceived the United States as the predominant power of the Western Hemisphere—a perception that few nations would challenge until the Soviet Union during the Cold War era. Likewise, the United States had clearly marked its interests in Asia, although it was still searching for an adequate approach to guard and foster them. The development of an American empire had introduced with it several new approaches to American foreign policy, from military intervention to economic coercion to the mere threat of force.
The playing field would change one year later in 1914 when the United States witnessed the unfolding of World War I, or “the Great War.” A new president would attempt to adopt a new approach to diplomacy—one that was well-intentioned but at times impractical. Despite Woodrow Wilson’s best efforts to the contrary, the United States would be drawn into the conflict and subsequently attempt to reshape the world order as a result.
Read this brief biography of President Taft to understand his foreign policy in the context of his presidency.
Arka plan
Before Taft’s presidency, America experienced the executive authority of Theodore Roosevelt and his “Big Stick” diplomacy attitude about foreign affairs. The desire for imperialism and expansion of American influence dominated policy during this period. Under Roosevelt, the U.S. exerted its power financially and militaristically. He wanted to expand U.S. influence in the global community, and if he had to use military force to do so, he would.
At the beginning of the 20th century, America emerged as an economic powerhouse. The effects of the industrial revolution continued through this era, and industry became increasingly important in the U.S. economy. As the United States increased its participation in international markets, the country started to gain a lot of global influence. With a powerful military to back its thriving economy, the United States became a force to be reckoned with internationally.
The History of the US Involvement in Latin America
For decades, the U.S. government has been in charge of many anti-poverty and development programs in Latin America. One of the United States’ longest-running international aid programs has been the United States Agency for International Development or USAID. The Foreign Assistance Act of 1961 created this agency, which reorganized the U.S. government’s foreign aid money and mandated the creation of an independent federal agency tasked with administering economic aid to foreign countries. USAID has been a significant part of U.S. involvement in Latin America.
The U.S. started working in Latin America in 1962 when USAID began operating in the region. USAID has been one of the U.S. government’s primary methods of providing development assistance to the region. The agency currently works to help countries in Latin America develop by supporting small businesses, working to end government corruption, supporting democracy and helping the region protect its natural resources. This article will explain the history of the U.S. involvement in Latin America by focusing on three countries in particular: Brazil, Mexico and Nicaragua.
USAID in Brazil
A year after its creation, USAID partnered with Brazil’s government to solve a wide range of issues in public health, education, the rights of children, human trafficking and food insecurity.
- Throughout the 1960s and 70s, USAID helped Brazil strengthen its institutions and provided financial support for higher education within the country.
- During this time, USAID helped solve Brazil’s food crisis by funding the Brazilian Agricultural Research Corporation (Embrapa) in 1972. Embrapa transformed Brazil from a struggling food producer to becoming the third largest agricultural producers in the world. Embrapa helped increase Brazil’s beef and pork supply by four times between 1975 and 2009. At the same time, the production of milk increased up to 7.03 billion gallons per year from 2.1 billion gallons per year.
- In the 1980s, USAID shifted its focus toward public health issues, such as child trafficking, forest conservation and biodiversity research.
- In 2014, USAID Brazil became the agency’s first strategic partnership mission. USAID recognized that Brazil was not merely a struggling country reliant on U.S. aid money, it was also a major partner in development efforts in the region and around the world. This partnership led to the creation of the Partnership for the Conservation of Amazon Biodiversity (PCAB) that same year.
USAID in Mexico
U.S. development efforts in Mexico began 10 years before the creation of USAID with the passing of the Mutual Security Act of 1951. The United States’ efforts during this time primarily focused on housing guarantees, health programs, food security and academic exchanges between the United States and Mexican universities. USAID expanded upon these goals and added new priorities such as economic and technological development to Mexico’s development strategy with support for democratic governance.
- USAID took a hiatus from supporting development programs in Mexico in 1965, but they resumed in 1977.
- USAID disaster relief became crucial for rebuilding parts of the country after a devastating earthquake in 1985.
- The U.S. and Mexico have forged successful bilateral cooperation on many issues as a result of USAID. Because the establishment of the Mexican Conservation Fund was a success, it gathered environmental experts to seek policy solutions to Mexico’s environmental problems.
- In recent years, USAID has increased efforts to decrease gang and drug-related violent crime throughout the country. USAID’s programs have reduced the tendencies for Mexican youths in jail or on probation to repeat their criminal behavior. The national rate is 60 percent, whereas in Mexico, it is only 1.25 percent.
- USAID has also made efforts to institutionalize the rule of the law in Mexico by reforming the country’s judicial system. Thanks to USAID-sponsored reforms, four Mexican states saw a 450 percent increase in resolutions to robbery disputes. The Justice for You platform provided information about the legal system to 32,389 people in 32 states.
USAID in Nicaragua
As was the case with Brazil, USAID began assisting Nicaragua in 1962, primarily helping Nicaragua’s government develop its infrastructure, healthcare and education.
BIBLIOGRAPHY
Bemis, Samuel Flagg. The Latin American Policy of the United States. New York, 1943. Although dated, the work is still valuable.
Cohen, Naomi W. "Ambassador Straus in Turkey, 1909–1910: A Note on Dollar Diplomacy." Mississippi Valley Historical Review 45(1959).
Coletta, Paolo E. The Presidency of William Howard Taft. Lawrence, Kans., 1973. Gives a comprehensive study of Taft's administration.
Collin, Richard H. "Symbiosis vs. Hegemony: New Directions in the Foreign Relations Historiography of Theodore Roosevelt and William Howard Taft." Diplomatik Tarih 9, hayır. 3 (summer 1995), 473–497. An excellent historiographic article.
Drake, Paul W., ed. Money Doctors, Foreign Debts, and Economic Reforms in Latin America from the 1890s to the Present. Wilmington, Del., 1994.
Esthus, Raymond A. "The Changing Concept of the Open Door, 1899–1910." Mississippi Valley Historical Review 46 (1959). Important to see how the Taft administration tried to change the meaning of the Open Door policy.
Gardner, Lloyd C. "American Foreign Policy 1900–1921: A Second Look at the Realist Critique of American Diplomacy." In Barton J. Bernstein, ed. Towards a New Past: Dissenting Essays in American History. New York, 1968. Argues the importance of economic motives.
Hunt, Michael H. Frontier Defense and the Open Door: Manchuria in Chinese-American Relations, 1895–1911. New Haven, Conn., 1973. Disputes Straight's importance in the formulation of America's East Asian policy.
Israel, Jerry. Progressivism and the Open Door: America and China, 1905–1921. Pittsburgh, 1971. Stresses continuity in America's Far Eastern policy.
Kahn, Helen Dodson. "Willard D. Straight and the Great Game of Empire." In Frank J. Merli and Theodore A. Wilson, eds. Makers of American Diplomacy: From Theodore Roosevelt to Henry Kissinger. New York, 1974. Portrays Straight as architect of dollar diplomacy in East Asia.
Minger, Ralph E. William Howard Taft and United States Foreign Policy: The Apprenticeship Years, 1900–1908. Urbana, Ill., 1975. Gives extensive treatment to Taft's involvement in foreign affairs before he became president.
Mulhollan, Page Elliott. Philander C. Knox and Dollar Diplomacy, 1909–1913. Austin, Tex., 1966.
Munro, Dana G. Intervention and Dollar Diplomacy in the Caribbean, 1900–1921. Princeton, N.J., 1964. Cites the importance of strategy as the motivation of dollar diplomacy in the Caribbean, and is very comprehensive.
Nearing, Scott, and Joseph Freeman. Dollar Diplomacy: A Study in American Imperialism. New York, 1966. A socialist view in an update of a 1926 work.
Rosenberg, Emily S. Financial Missionaries to the World: The Politics and Culture of Dollar Diplomacy, 1900–1930. Cambridge, Mass., 1999. Goes beyond the defined period of 1909–1913.
Scholes, Walter V., and Marie V. Scholes. The Foreign Policies of the Taft Administration. Columbia, Mo., 1970. The best study of the diplomacy followed by Taft.
Smith, Robert. "Cuba: Laboratory for Dollar Diplomacy, 1898–1917." Tarihçi 28(1966). A revisionist account of relations with Cuba.
Varg, Paul A. The Making of a Myth: The United States and China, 1897–1912. East Lansing, Mich., 1968.
FURTHER READING:
Bromley, Michael L. William Howard Taft and the First Motoring Presidency. Jefferson: McFarland, 2003.
Bromley, Michael L. and Tome Mazza. Stretching It: The Story of the Limousine. Warrendale: SAE International, 2002.
Mannion, Hillary. "Motor Cars Come to the White House," White House History 28 (2010): 38–45.
Seale, William. The President's House: A History. Washington, D.C.: White House Historical Association, 2008.
Seale, William. The White House: The History of An American Idea. Washington, D.C.: White House Historical Association, 2002.
Taft, Helen Herron. Recollections of Full Years. New York: Dodd, Mead & Company, 1914.