Başarısız olmaya mahkum oldukları mesajını içselleştirmiş öğrenciler için gerçekçi iyimserliği teşvik etmek oyunun kurallarını değiştirebilir.Eğitimciler uzun süredir “başarısızlığı” bir “öğrenme fırsatı” olarak olumlu bir şekilde yeniden çerçevelemeyi savunuyorlar ancak başarısızlık öğrencinin hayatında o kadar normal ve beklenen bir hal alıp sefil bir teslimiyete neden oluyorsa, bu öğrenilmiş çaresizliğe yol açar. Öğrenilmiş çaresizlik, kontrolü kaybetme duygusuyla ilişkili psikolojik bir durum ve çabası ulaşılabilir olsa bile çabadan vazgeçen ve açıkça başarıya götüren öğrenciler yaratır.
Bu fenomen erken gelişir, bu nedenle ilköğretim eğitimcilerinin durumu anlaması ve farkında olması çok önemli. Daha büyük öğrencilerin eğitimcileri de öğrenilmiş çaresizlik hakkında bilgi sahibi olmalı çünkü üniversite çağındaki yetişkinlerin bir sınıfta bir görevden vazgeçtiklerini gösteren bir deneyin 2007 videosunda gösterildiği gibi, akademik performans ve zihinsel sağlık üzerinde zararlı bir etkisi vardır.
Sınıfta öğrenilmiş çaresizlik
Öğrenilmiş çaresizlik, tepki vermeyen bakıcılar aracılığıyla (örneğin, kurumda kalan çocuklarla) genellikle bir çocuğun yaşamının erken dönemlerinde başlar. Okullar, güvenilmez yetişkinler veya öğrenilmiş çaresizlik döngüsünü besleyen karamsar bir zihniyeti sürdüren uygulamalar yoluyla bu durumu daha da kötüleştirebilir.
Bu okul ve sınıf temelli uygulamalar, aşırı iskele (çocuğun işini neredeyse yapma noktasına kadar yardım sağlayarak öğrencilere en azından bir sorun üzerinde çalışma fırsatı vermeme) gibi iyi niyetlerden gelebilir.
Öğrenilmiş çaresizliğin sınıfta nasıl ortaya çıkabileceğine ilişkin örnekler aşağıdakileri içerir:
· Öğretmen tekrar tekrar teklif etse bile yardımı kabul etmeyi reddetme
· Kolayca vazgeçmeye yol açan hayal kırıklığı
· Çabadan ayrılma
· Motivasyon eksikliği
· Azalan öz değer ve öz yeterlilik (çözümlerin neden işe yaramayacağına dair sayısız neden sağlamak gibi)
Öğrencilerin başarısızlıktan ne tür mesajlar aldıklarını incelemek çok önemlidir. Çocuklar başarısızlığı nasıl açıklar ve eğitimciler bu açıklamayı sürdürür mü? Örneğin, bir öğrenci hata yaptığında öğretmen nasıl tepki verir? Sınıf, öğretmenlerin yalnızca hata beklemekle kalmayıp aynı zamanda hataları öğrenme fırsatı olarak kutladıkları bir ortam mı? Öğrenciler başarısızlığın kalıcı, yaygın ve kişisel olduğu mesajını içselleştirirlerse, öğrenilmiş çaresizlik ortaya çıkabilir.
Öğrenilmiş çaresizlik nasıl yönetilir?
Öğretmenler öğrenilmiş çaresizliği eşitlikçi bir mercekten ele alabilirler - mücadele eden ve uzun süredir mücadele eden ve pes eden, daha fazla ilgiyi hak eden öğrenciler - ve yine de öğrenilmiş çaresizliği hedefleyen stratejilerin çoğu aslında tüm öğrencilere yardımcı olacak. Yapabileceğiniz birkaç şey var:
Not verme uygulamalarınızı inceleyin: Sıfır dağıtmanın öğrencileri motive ettiğine inanıyor musunuz? Eğer öyleyse, bu uygulamayı yeniden düşünmenin zamanı gelmiş olabilir. Hiçbir öğrenci sıfır ile motive olmamıştır. İncelenmesi gereken bir diğer politika da yinelemeler ve yeniden almalardır. Fırsatların yeniden denenmesine izin vermemek, başarısızlığın nihai ve kalıcı olduğu mesajını göndermek olabilir.
Başarısızlığı normalleştirin ve kutlayın: Bir strateji olarak Favorim Hayır'ı denediniz mi? Bu yaklaşım, başarısızlık olmadan öğrenemeyeceğimizi öğretir. Öğretmenler ayrıca başarısızlığa nasıl uygun şekilde yanıt verileceğini modelleyebilir ve başarısızlığı öğrenme ve keşfetme fırsatları olarak başarıyla yeniden çerçeveleyen ünlü bilim adamlarının ve mucitlerin hikayelerini paylaşabilir. Marie Curie, Thomas Edison ve 15 yaşındaki Jake Andraka'nın hikayeleri, başarısızlığın ve direncin değeri hakkında faydalı anlatılardır.
Öğrencinin algılanan içsel yeteneğini değil, çabayı övün ve teşvik edin: "Bunun ne kadar çaba gerektirdiğini söyleyebilirim. Tebrikler!" "Matematikte gerçekten harikasın" yerine bu önemli, çünkü başarıyı zaten var olan, içsel bir yetenek nedeniyle değil, çabanın sonucu olarak yeniden çerçeveler. Dilinizi inceleyin. Odanıza, algılanan yetenekten çok çabayı vurgulayan posterler asın ve öğretirken ve geri bildirim sağlarken sürekli olarak bunlara atıfta bulunun. Diğer bir strateji, öğretmen çalışma alanının etrafına şu hatırlatıcılarla birlikte yapışkan notlar yerleştirmektir: "Çabayı vurgulayın", "Çalışkanlığı övün" ve "Başarısızlığı normalleştirin!"
İyimser bir zihniyet modeli oluşturun: Akademik başarısızlığın kişisel, yaygın veya kalıcı olmadığını göstermek için her fırsatı değerlendirin. Başarısızlık sonsuza kadar değildir. Başarısızlığı öğrenme için bir başlangıç noktası olarak kullanarak uygun şekilde nasıl başa çıkılacağını modelleyin.
Küçük hedefler belirlemek için öğrencilerle birlikte çalışın ve her hedefe ulaştıklarında büyük bir şekilde kutlayın: Büyük bir projede, öğrencilerin küçük adımlarla başlamalarını ve her adımda ilerlemeyi görmelerini sağlayan bir kontrol listeniz olsun. Hedefleri üzerinde çalışırken öğrenciler için erişilebilir kaynaklardan oluşan bir koleksiyon (ör. görsel sözlük, ilgili yetişkinler, web siteleri, akran koçları) sağlayın.
Öğrenilmiş iyimserlik
Öğrenilmiş çaresizliğin panzehiri gerçekçi iyimserliktir . Çocuklar çaresizliği öğrenebilirlerse gerçekçi iyimserliği de öğrenebilirler. Öğrencilerin (ve onları önemseyen öğretmenlerin) umudu, minnettarlığı ve direnci besleyen bir zihniyet benimsemeleri çok önemli. Eşitlik merceğinden, kaynaklara erişimi olmayanlar genellikle başarının ulaşılabilir olduğuna dair iyimser inançtan da yoksun. Umut ve iyimserliğin olduğu yerde, öğrencilerin çabalarının değerli olduğu inancı var.
Kaynakça: https://www.edutopia.org/article/how-counter-learned-helplessness