Daha yakına Ukrayna ile AB arasındaki Ortaklık Anlaşmasının imzalandığı gündür. Bunun, Moğol-Tatar pogromundan sonra Batı Rusya topraklarını toplayan Litvanya Büyük Dükalığı'nın eski başkenti Vilnius'ta gerçekleşmesi semboliktir. Mecazi olarak konuşursak, kendimizi zaten Avrupa'da kaderin iradesiyle bulduğumuzu şu anları hatırlamakta fayda var: saf Slav Batılılarının saf Avrupa özgürlüğünü haklı gösterme umutları mı?
1569’te, Litvanya’nın Büyük Dükalığı adı verilen büyük, gevşek ve içki içme düşkünlüğü derin bir kriz halindeydi. Litvanya'ya ek olarak, Beyaz ve Küçük Rusya'yı da içeriyordu. Ancak henüz Belarus ve Ukraynalılar yoktu. Belarus ve Ukrayna dilleri olmadığı gibi. O günlerin belgelerinde Belarus ve Ukraynalıların atalarına “Hristiyan Rus Litvanyalılar”, Rus atalarına Moskova Rus halkı deniyordu. Moğol öncesi Rusya döneminde, bütün bunların bir kişi olduğu hâlâ iyi hatırlanmıştı.
Litvanyalı Rus'ta hükümetler - şimdiki oligarşler - prensler Radzivilly, Ostrog, Vishnevetsky ve Hodkevich tarafından yönetiliyorlardı. Asaletin neredeyse hiçbir hakkı yoktu. Aynen, sözde parti disiplininin rehinesi olan ve kuyruğu kaldırmaya bile cesaret etmeyen günümüz iş milletvekillerinin çoğu gibi. Aslında, küçük soylular, 90'in gangsterleri gibi bir şeydi. Yani çetelerin liderleri olan küçükler onlara küçük dünyayı yağmalayarak zengin olmaları için biraz vermişlerdi, ancak katı tutuluyorlardı. Yeri bilmek için. Ancak ortak insanlar, göreceli özgürlük içinde yaşadılar - serfdom yoktu.
Ancak Polonya, günümüzde oligarşilerinde olduğu gibi, neredeyse hiç var olmayan, neşeli bir ülke ve centilmenlikten gurur duydukları neşeli bir ülkedir. Onlar, aynı Polonyalılar olmalarına rağmen, acımasızca sercoları istismar ettiler ve ülkeye hükmedip Sejm'deki en önemli meseleleri ateşli bir şekilde tartıştılar - şu anki Verkhovna Radamızdan daha az şiddet kullanmıyorlar.
Litvanya ve Polonya ayrı devlet olarak kabul edilmelerine rağmen, Litvanyalı Jagiellon hanedanı - Sigismund II Augustus'tan bir kral tarafından yönetildiler. Bu emir, 1385’tan bu yana, Polonya’da yerel hanedanlığın vefat ettiği ve Sigismund’ın atalarından Vladislav Jagiello’nun tahta geçmesiyle başladı.
Sigismund II Augustus, bir sonraki dünyadan gelen lanetlerle birliği güçlendirdi
Ancak 1569'te Jagiellons kendilerini kendilerini “nesli tükenmekte olan” durumunda buldu. Sigismund II Augustus, çocuksuz bir yaş yaşadı. Sevgili karısı Barbara Radziwill, kralın annesi Bonn Sforza tarafından İtalyan ducal ailesinden zehirlendi. Öfkeli kayınvalide, Litvanyalı güzelliğe şiddetle kıskanç bir oğul. Ölümüne kadar Sigismund, eşini hatırladı ve sevgili hatıralarının hatırası için siyah kumaşla kaplı bir odada öldü. Ancak annesi, Polonya'daki mülklerden ihraç edilen gümüş renkli bir vagon treni ile yerel İtalya'ya döndüğünde de zehirlendi. Ancak bu, iki devletin refahına yardımcı olmadı. Sigismund Augustus'un ölümünden sonra, tamamen doğal sebeplerden dolayı hanedan birliğinin bastırılmasıyla bağlantılı olarak ayrı yollara gitmeleri gerektiği açıktı.
Durum, Litvanya'nın doğusundaki Muskovit Rus’un daha da güçlendiği gerçeğiyle ağırlaştı. Büyük Dük Ivan Vasilyevich, Korkunç'un kendisini kral ilan etti ve Sigismund'un kolayca tahmin edilebilir ölümünden sonra Litvanya prensi ve Polonya kralı görevine aday olmak üzereydi. Litvanya, diğer şeylerin yanı sıra, Rusya ile Rusya'nın şu anki "savaşı" ticareti gibi durgun - Moskova ile savaş yaptı. Sonra Muskovitler Litvanyalıları bir şeyden çekeceklerdir, Litvin Muskovitler ise ganimet sınırında atılacaklar. Ancak daha fazla Muskovit vardı ve onlar, mevcut Belarus topraklarını, soylu süvarileri ve Tatar birliklerini işgal ederek devraldılar.
İşin garibi, Polonya'nın aynı anda kenara çekilmesi ve Litvanya Büyük Dükalığı'nın yardımına acele etmemesi. Bir kralımız olduğunu söylüyorlar, ancak devletler farklı ve özgür Polonya halkı ile Rus krallığı arasında ortak bir sınır yok. Öyleyse neden savaşmalıyız?
Sigismund'un Ölümü II Augustus. Kral, astrologlarla çevrili Lublin Birliği'nden üç yıl sonra öldü.
HEMEN İKİ TONLARDA. Yine de, hala hayatta olan Sigismund Augustus, uluslararası hukukta yer alan bu karışıklığa rağmen, Litvanyalı tacı yaşamı boyunca kaybetmek istemedi. Aynı anda iki tahtta oturmayı severdi. Ve pozisyonlarını kaybetme riski taşıyan Litvanyalılar kralı zorluyorlardı: siz, büyük prensimiz, başka şeylerin yanı sıra, bir şeyler yapın - Polonyalıların kıçlarını yükseltmesini sağlayın!
Sigismund Polonyalılara koştu: “Kurtar!” Bu cevaplar: “Tabii ki yardım edeceğiz. Öldükten sonra, yeni kral olan Sigismund'un genel Diyette Litvanyalıları seçtiğimize emin olalım ve Litvanya Büyük Dükalığı'nın, Muskovitler'le savaşta yardım için Podolia, Volhynia ve Kiev bölgesini Polonya Krallığı'na geçirmesine izin verelim. Çünkü biz Avrupalı insanlarız ve sadece kardeşçe duygulardan mahrumuz, savaşıyoruz - sadece yarar için ”.
Gördüğünüz gibi, Polonya ile Litvanya arasındaki hiçbir samimiyet kokmuyordu bile.
Acı verici bir soruyu çözmek için, yılın Ocak ayında Polonya'nın Lublin kentinde 1569 ilk ortak Polonya-Litvanyalı Sejm'i açtı. Tartışma Ağustos ortasına kadar sürdü. Hasat olmasaydı, hiç durmadan otururlardı. Sırflara bakmak için sadece mülke geri dönme ihtiyacı, süreci hızlandırdı. Litvanyalı parti liderleri Nikolai Radzivill Ryzhy ve Jan Chodkiewicz, birliğin fiyatının aşırı olduğuna inanıyordu. Litvanya'dan gelen milletvekilleri (yani, Beyaz ve Küçük Rusya'dan da) yumruk attılar: sessiz olun, bir kelime söylemeye cesaret ederseniz, eve döndüğümüzde sizi toz haline getireceğiz! Fakat yine de gizlice krala koştular ve iki asil "haydut" hakkında şikayet ettiler.
İyi bir gece, Chodkiewicz ve Radziwill parlamentonun çalışmalarını bozmak için kaçtı. Daha sonra Sigismund Augustus, tüm yasaların aksine, Kiev ve Bratslav eyaletlerinin Litvanya Büyük Dükalığı'ndan Polonya Krallığına devredilmesine ilişkin bir kararname çıkardı. Yemin etmeyi Polonya Kraliyetine götürmeyi reddetmiş olan bazı yetkililerden derhal mahrum edildi. Litvanya asaleti, Polonya ile aynı haklara sahip olmak istedi. Kral ve "Avrupalılar" tarafına geçti. Litvanya Büyük Dükalığı'nın magnetiği - Ostrog prensleri, Vishnevetsky, Chartory, Sangushki, düşünceli biri tarafından yönetilen Jan Chodkiewicz, Sejm'e geri döndü ve üst evlerinde oturdular - Senato. Chodkiewicz, kraldan "kölelik ve utanç için" onları Polonya Kraliçesine transfer etmemesini istedi. Mıknatısların hâlâ sahip olduklarını kaybetmekten korktuğu belliydi.
1 Temmuz 1569, Litvanya ve Polonya, “eşittir kadar ücretsiz olarak serbest” olarak birleşti, ancak mevcut kuzey Ukrayna'nın toprakları, Magnatların Sejm'den ayrılması gerekmediğini savunarak Büyük Dükay'a geri gönderilmedi. Gibi, kabul edilen yasaların geriye dönük bir etkisi yoktur. Polonya, Ortodoks'u kırmayacağına, haklarını ihlal etmeyeceğine, Rus dilinin Litvanya Büyük Dükalığı'nın resmi dili ilan edildiğine, Ortodoks asaletinin Katolik ile eşitlendiğine ve hatta Ivan'a korkunç bir savaş başladığına dair söz verdi.
Lublin. Bu Polonya kentinde Sejm, Ukrayna'nın Avrupa'ya gelmesinden dolayı 1569'te kükredi.
İMZA VE BAŞLADI. Ancak, Lublin Birliği'nin imzalanmasından hemen sonra, bu “küçük Avrupa Birliği” - yeni yaratılan Commonwealth - derhal Rusların haklarına girmeye başladı. 1596'te Brest'teki Ortodoks Kilisesi Papa'ya bağlıydı. Aslında, Polonya Katolik Partisi yönetiminin genel durumunda. Birer birer Vishnevetsky, Ostrozhsky, Sangushky, Chartory ve diğer prensler Ortodoksluktan Katolikliğe geçmeye başladı. Onlar için küçük asalet gerildi.
Batı Rusya'nın zirvesi cilalandı. Radzi, Protestanlığı kabul etti ve bağımsızlık döneminde Litvanya'yı yeniden kazanmayı hayal etti. Kiev bölgesi ve Volyn'in köleliği, ilk kez serfliğe düşmüş, homurdandı ve Kazaklara - Ukrayna'ya - Sınır, Yaban Alanında Kanev ve Çerkassi'nin ötesine iniyor. Lublin Birliği'nin sonucu bir dizi Kazak ayaklanmasıydı. Nalyvayko, Shake, Ostryanitsa - bu ayaklanmaların liderlerinin isimleri tüm Polonya-Litvanya Topluluğu topluluğunun korkularına daldı. İnatçı Polonyalılar doğudaki hareketlerinde geri çekilmek istemediler. Daha az inatçı Rus, pes etmek istemedi. Merhamet bilmeyen Kazak, Güney Rusya'nın sembolü oldu.
Her şey Khmelnytsky bölgesindeki 1648'ta sona erdi ve ardından Sel'den sonra - Polonya ve Büyük Kalıntı için - Ukrayna için.
Zehirli aşk Barbara Radzi'nin hayatta kalmasını sağla, sendika olmadan maliyeti olur
ÜÇÜNCÜ ÜSTÜN HAKKINDA! Lublin Birliği, iki siyasi gentry ulusunun birliği idi - Polonya ve Litvanyalı. Ancak İngiliz toplumunda üçüncü bir ulus da vardı - Rusça. Moskova ile aynı edebi dil ve aynı inançla. Polonyalı seçkinlerin gösterişli manevraları sonucu mahrum kalan oydu. Bogdan Khmelnitsky'nin ölümünden sonra, Polonya yanlısı ve Moskova yanlısı partiler olan 1657'te Ruslar arasında iki parti vardı. Birincisi, Polonya-Litvanya Ortaklığı'nı iki halktan oluşan bir devletten üçlü bir duruma dönüştürmek konusunda Varşova ile aynı fikirde olmanın mümkün olduğuna inanıyordu. Üstat memur Ivan Vyhovsky, bu fikrin bir ifadesi olarak ortaya çıktı, hetman'ın seçimine kandırılmadı.
Vyhovsky, 1648'teki Kazaklar tarafından yakalanan bir avukat ve asildir. Bogdan'ın neredeyse hiç eğitimli insanı yoktu. Albayları bile yarı okuma yazma bilmiyordu. Ve birinin yapması gereken evrak işleri! Ayrıca, Khmelnitsky Vyhovsky'ye insan sempatiğini de hissettirdi. Bogdan insanları en iyi tarafına çevirebildi. Fakat ölümünden sonra, dünün yoldaşları, tüm görkemleriyle kendilerini gösterdiler - sonuçta, kalıntıların kalıntıları, Khmelnitsky'nin "yuvasından" çıktı. Ve Briukhovetsky ve Doroshenko, Teter ve Çok Günahlı!
Yasal sahtekarlıkların yardımı ile topuz bırakan Vyhovsky (kendisini “oyunculuk” olarak nitelendirdi - kelimenin tam anlamıyla “o dönemde” hetman ilan etti), Moskova vatandaşlığından Polonyalıya dönme zamanının geldiğine karar verdi. Doğal olarak, Lublin Birliği'nin tüm belgelerini okudu ve Polonyalılara aşağıdaki gesheft'i teklif etti: bize, Litvanya'nın Kraliyet ve Büyük Dükalığı dışında, Zaporizhzhya, Cherniv ve Polonya’nın tüm bölgelerini içerecek olan Polonya Prensliği’nde, Rus Prensliği’nde yer alacağımız üçüncü konuyu seçelim: . Üst Kazaklar Polonyalılar’nın haklarını edinsin ve Ortodoksluk Katoliklik ile eşit haklar getirsin.
Avluda 1658 yıl duruyordu. Rus Çar Alexei Mihayloviç birlikleri, İngiliz Milletler Topluluğu'nun yarısını işgal etti. Kuzeyden Polonya'ya, İsveçliler ilerliyordu. Doğal olarak, böyle durumlarda, Kral Jan Casimir, Vyhovsky'nin planını kolayca kabul etti. Gadyach kasabasında imzalanan yeni sendika anlaşması (yani adı!), Kazaklara olan yararı için çarpıcıydı. Khmelnitsky'de olanlar, sonsuz unutkanlığa düşkün - tüm isyancılar için af! Kiev Büyükşehir ve beş piskopos Polonyalı senatörler olacak. Ayrıca, senatörler Ortodoks centilmenliğinden seçilecek. Kazaklar Polonya'ya vergi ödemiyor. Hetman'ı isteyenler, kral soyluları onaylar. Getman Vyhovsky, Kiev komutanı ve generalin ölümüne olacak. Ancak Moskova ile kralın savaşında Kazaklar tarafsızlık tutabilir, ancak Moskova birliklerinin Kazaklara saldırması durumunda, kral ve ordu onları korumakla yükümlüdür. Vyhovski'nin unvanı “Rus Hetman ve Kiev, Chernihiv ve Bratslav eyaletlerinin ilk senatörü” olacak.
Jan Casimir ve Ivan Vyhovsky bu harika kağıt parçasını kolayca imzaladılar. Sadece o havada asılı kaldı. Polonyalı Sejm, çok dezavantajlı olduğu düşünülerek böyle bir anlaşmayı onaylamayı reddetti. İsveçliler az önce püskürtüldü. Muskovitler itti. Peki neden Kazaklarla pazarlık yapıyorsun? Evet ve yine de onları korumak? Polonyalı elit iktidarı "Rus milleti" ile paylaşmak istemedi. Çocukları "çürük koymak" için dolu.
Vyhovski, Polonya'nın kaçtığı bir antlaşma imzaladı
Lanete rağmen. Sinsi Kazaklar hemen Vyhovski'den geri çekildi ve Moskova Çar'ını yeniden kınadı. Elinde “o sırada hetman”, kozları yerine, gerçekte gücü olmayan, aşağılık bir Gadyachsky anlaşmasıyla kaldı. Eski tezgahtar ve avukat mallarını topladı ve hetman'ın Chyhyryn'deki evinden direk olarak Polonya'ya uçtu - hiç kimse tarafından anlaşılmadı. Tüm ince hukuki yapılarının sadece “Avrasya” nın ulaşılmaz bir hayali olduğu ortaya çıktı, ölümüne kadar “general” olacaktı ve Senato'ya oturacaktı. Verilen hizmetler için minnettarlık içinde Polonyalılar Vygovskiy'i harcanan siyasi materyal olarak vurdular.
Sanki Rzecz Pospolita'nın kaderini beklemek gibi, yaratıcısı Sigismund II Augustus da bir iradesinde onu bir lanetle güçlendirmeye çalıştı: “Bu birlik için şükran göstermeyen ve ayrılık yolunu izleyen insanlar, peygambere göre nefret etmeden, Tanrı'nın gazabından önce titremelerini sağladılar. ve kardeşler arasında uyuşmayan ekmekleri lanetliyor. ” Avrupalı olduğu gibi değil mi?
Bununla birlikte, ne küfürler ne de korkutma geçmişin “Avrupa entegratörlerine” yardımcı olmamıştır. İşlerinde hiçbir şey yoktu - samimiyet ve sevgi. Ve bu iki bileşen olmadan, en zor hesaplama üzerine inşa edilen binalar içeriye dökülür.