Maryland'den bir eyalet yasa koyucusu olan John Merryman, İç Savaş sırasında Birlik birliklerinin Baltimore'dan Washington'a taşınmasını engellemeye çalışmaktan tutuklandı ve Birlik askeri yetkilileri tarafından Fort McHenry'de tutuldu. Avukatı, federal bir mahkemenin suçlamaları inceleyebilmesi için derhal bir habeas corpus emri istedi. Bununla birlikte, Başkan Abraham Lincoln, habeas corpus hakkını askıya almaya karar verdi ve Fort McHenry'nin komutanı general, Merryman'ı yetkililere teslim etmeyi reddetti.
Federal yargıç Roger Taney, Yüksek Mahkemenin baş yargıcı (ve aynı zamanda kötü şöhretli Dred Scott kararının yazarı), Başkan Lincoln'ün habeas corpus'u askıya alma yetkisine sahip olmadığına dair bir karar yayınladı. Lincoln, Merryman'ın serbest bırakılmasına yanıt vermedi, itiraz etmedi veya emir vermedi. Ancak 4 Temmuz'daki bir konuşma sırasında Lincoln, Güney'deki isyanı bastırmak için kuralları askıya alması gerektiğinde ısrar ederek meydan okudu.
Beş yıl sonra, yeni bir Yüksek Mahkeme, Yargıç Taney'nin kararını esas olarak destekledi: İlgisiz bir davada, mahkeme, yalnızca Kongre'nin habeas corpus'u askıya alabileceğine ve savaş zamanlarında bile sivillerin askeri mahkemelere tabi olmadığına karar verdi.
Bu, ABD federal hükümetinin çekişme zamanlarında kendi yasalarını kasten görmezden geldiği ilk veya son değildi. Pearl Harbor'a yapılan saldırı ve Amerika'nın II. Dünya Savaşı'na girmesinin ardından yüz binlerce Japon Amerikalı toplama kamplarına gönderildi. Kırk yıl kadar sonra, bir ABD kongre komisyonu kamplarda tutulanların ayrımcılığa maruz kaldıklarını belirledi. Her kamptan kurtulan ABD hükümetinden 20.000 $ tazminat aldı.
Başkan Lincoln, İç Savaş sırasında habeas corpus emrini askıya aldı - TARİH
Yayınlanan 02/12/2003 12:07:03 PST tarafından viskiBaba
Abraham Lincoln'ün Yıldönümü
Gettysburg, Pensilvanya 19 Kasım 1996
Sandra Day O'Connor'ın Açıklamaları
Ortak Adalet, Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi
Gettysburg Konuşmasının bu yıldönümünde bugün sizinle konuşma fırsatı bulduğum için onur duyuyorum. Ancak, Yüksek Mahkeme Yargıcı için bile görevimin biraz göz korkutucu olduğunu kabul etmeliyim.
Korkarım hiçbir konuşmacı, burada Abraham Lincoln tarafından altı puan ve on üç yıl önce konuşulanlarla rekabet edecek kelimeleri bulamıyor (hesap makinesi olmayanlarınız için bu 133 yıl). Bu benim için olduğu kadar, Ondokuzuncu Yüzyılın belki de en büyük hatibi Edward Everett için de geçerli. 1863'te Gettysburg'daki bu mezarlığın açılışında Açılış Konuşmacısı olarak görevlendirildi. Everett'in konuşması, retorik süslemelerle dolu, Yunan antik çağına göndermelerle dolu ve her tepenin ve vadinin okunmasıyla biten iki saatlik bir olaydı. Erkeklerin Gettysburg'da savaştığı ve düştüğü yer. Konuşma, Everett'in kariyerinin başyapıtı olarak kabul edildi.
Ancak Lincoln sandalyesinden kalkıp, sekreterinin alçakgönüllü bir şekilde tanımladığı gibi, bir "yarım düzine kutsama sözü" söyleyince, çabucak gölgelendi. burada ne dediğimizi hatırla."
Lincoln'ün "birkaç uygun açıklama"sı şu şekilde başladı:
"Fourscore ve yedi yıl önce atalarımız bu kıtada özgürce yaratılmış ve tüm insanların eşit yaratıldığı önermesine adanmış yeni bir ulus meydana getirdi. Şimdi büyük bir iç savaşa girmiş bulunuyoruz, bu ulusun ya da böyle tasarlanmış ve adanmış herhangi bir ulusun uzun süre dayanıp dayanamayacağını test ediyoruz."
İç Savaşın ilk günlerinde, "özgürlük içinde tasarlanan" genç Amerikan ulusu "uzun süre dayanamayacak" gibi görünüyordu. Pek çok tehditle karşı karşıya kaldı. Güney eyaletleri dağılmıştı. Avrupalı güçler, genç ulusu Birlik ve Konfederasyon olarak kalıcı olarak bölmek için müdahale etmeye hazırdı.
Savaş başka bir tür tehlike de oluşturuyordu - belki de kırsalda yürüyen asker sütunlarından daha az belirgin, ancak "özgürlük içinde tasarlanmış" bir ulus için çok daha sinsi bir tehlike. Bu, savaş halindeki hükümetin olağanüstü güçlerini siyasi muhalefeti ortadan kaldırmak için kullanması tehlikesiydi. Ve Başkan Lincoln, İç Savaş sırasında Habeas Corpus Emri'ni askıya aldığında, bunun gerçekleşmesi için iyi bir şans vardı.
Hukukçuları ve yargıçları oldukça ilgilendiren bir konu olduğu için bugün Lincoln'ün Habeas Corpus'u askıya alması hakkında konuşmayı öneriyorum. Üç nokta yapacağım. İlk olarak, Habeas Corpus'un tarihini biraz gözden geçireceğim: nereden geldiği, ne anlama geldiği ve İç Savaşın başlangıcında siyasi özgürlüğün temel bir garantisi olarak nasıl görüldüğü. İkinci olarak, Devletlerin sağa sola ayrıldığı ve başkentimiz Washington'un işgal tehdidi altında olduğu İç Savaşın ilk birkaç gününde Başkan Lincoln'ü Habeas Corpus Emri'ni askıya almaya sevk eden şeyden bahsedeceğim. Son olarak asıl soruya geleceğim: Lincoln İdaresi, Habeas Corpus askıya alındıktan ve mahkemeler tarafından çıkarılan tutuklama emirleri olmadan insanları gözaltına almakta serbest kaldıktan sonra nasıl davrandı? Bence tarih, Başkan Lincoln'ün İç Savaş sırasında siyasi muhalefeti bastırmak için sivilleri tutuklamadığını, sadece savaş halindeki bir ulusun askeri ve güvenlik çıkarlarını korumak için tutukladığını gösteriyor.
II. Habeas Corpus Hakkında Arka Plan
Ama önce, biraz arka plan sırayla. Avukat olmayanlarınız, "Habeas Corpus" terimini bir tür cezai temyiz olarak kabul edebilir. Mahkumlar, özellikle de idam cezasına çarptırılanlar tarafından getirilen Habeas Corpus davalarının nasıl düzenleneceğine dair devam eden tartışmayı takip ediyor olabilirsiniz. Bu yılın başlarında Kongre, mahkumların mahkumiyetlerine veya cezalarına Habeas Corpus'un Yazısını kullanarak itiraz etmelerini zorlaştıran bir yasa çıkardı. Bu yeni yasa mahkemelerde epeyce hareketliliğe yol açtı ve bu yasanın tam olarak ne gibi etkileri olacağı henüz belli değil. Ancak tarih, sürekli değişimin Habeas Corpus'un çaresinin ayrılmaz bir parçası olduğunu gösteriyor.
Writ Habeas Corpus'un izini İngiltere'nin Norman fethi kadar geriye götürebiliriz. O zamanlar, Fatih William, yeni krallığının kırsalında adalet dağıtmak için kraliyet yargıçlarını gönderdi. Bu gezici yargıçlar, zaman zaman, yerel şeriflere, sanık suçluların "cesetlerini" mahkemelerine getirmelerini emrediyordu. Latince "Habeas Corpus" ifadesini buradan alırız. Kelimenin tam anlamıyla, "vücuda sahip ol" anlamına gelir. Ve biz buna "yazı" diyoruz çünkü bu gezici yargıçlar emirlerini "yazılı" bir belgeye koyarlardı.
Böylece Habeas Corpus, isteksiz bir şüpheliyi mahkemeye çekmenin bir yolu olarak başladı. Ama sonunda, örneğin yozlaşmış bir belediye başkanı, hatta kral tarafından yasadışı bir şekilde hapsedilen insanlar, kraliyet yargıçlarından onları hapishaneden ve gardiyanların neden gözaltında olduklarını haklı çıkarmak zorunda kalacakları mahkemeye getirmelerini istemeye başladı. Bu, bugün bir mahkumun neden bir Habeas Corpus Yazısı istediğinde, teknik olarak hapishane müdürünü sanık olarak adlandırdığını açıklıyor.
İngiltere, Habeas Corpus'un Emri'ni zalim hükümetin kasvetine karşı bireysel özgürlüğün bir işareti olarak görmeye başladı. Bu bir "hapisten ücretsiz çıkış" kartı değildi, unutmayın - ama en azından bir mahkûmun mahkemede gününü geçirmesini sağlıyordu. Bir İngiliz'den İngiliz tarihinin en büyük yasal belgelerini adlandırmasını isteseydiniz, "Magna Carta"nın hemen yanında 1600'lerde Parlamento tarafından kabul edilen ve tüm İngiliz tebaasına bu çareyi garanti eden "Habeas Corpus Yasaları" olurdu.
İngiliz yerleşimciler Yeni Dünya'ya taşındıklarında, yeni evler inşa etmek için çekiç ve testereden fazlasını, yeni tarlaları sürmek için saban ve kürek getirdiler. Yeni hukuk sistemlerini inşa etmek için yanlarında İngiliz Ortak Yasasını da getirdiler. Buna habeas corpus da dahildi. Koloniler ve krallık arasında gerilim yükseldiğinde, kraliyet valilerinin "sorun çıkaranları" kilitlediği biliniyordu. Ve yerel mahkemelerin bu sorun çıkaranları serbest bırakmak için Habeas Corpus Yazıları yayınladığı biliniyordu.
Amerikan Devrimi'nin yol gösterici ilkelerinden biri, elbette, hükümetlerin vatandaşları keyfi olarak ya da sadece hükümete karşı seslerini yükselttikleri için hapse atmaması gerektiğiydi. Kurucu babalar bu endişeyi Anayasa Konvansiyonu'nda ciddiye aldılar. Ataları gibi, Habeas Corpus'un Yazısını tiranlığa karşı bir siper olarak gördüler. Bu nedenle, fermanı korumak için, yeni anayasamız, "isyan veya işgal durumlarında kamu güvenliğinin gerektirmediği sürece, Habeas Corpus'un Yazısının ayrıcalığı askıya alınmayacaktır."
Cumhuriyetin ilk günlerinde, "kamu güvenliği"nin mahkeme emrinin askıya alınmasına yol açtığı tek bir kısa olay yaşandı. 1812 Savaşı sırasında, General Andrew Jackson New Orleans'ta sıkıyönetim ilan etti. Bir noktada, General'i şiddetle eleştiren bir gazete editörünü tutukladı. Bir yargıç, editörü serbest bırakmak için bir Habeas Corpus Yazısı yayınladığında, Jackson yalnızca kararı görmezden gelmekle kalmadı, yargıcı da tutukladı! Sadece birkaç gün sonra, bir barış anlaşması imzalandığında ve İngiliz filosu kıyıdan uzaklaştığında, Jackson hem editörü hem de hukukçuyu serbest bıraktı.
Bu münferit bir olay olduğunu kanıtladı. Bu kısa savaş döneminden sonra mahkemeler, adaletin talep ettiği şekilde ferman vermeye devam etti.
Zaman geçtikçe, Habeas Corpus'un Yazısı yeni boyutlar kazandı. Bir süre için, emir, kölelik meselesinin her iki tarafındaki insanlar için bir paratoner haline geldi. Kuzey eyaletlerinde kaçak köleler köle avcıları tarafından yakalandıklarında, kölelik karşıtı avukatlar, sempatik mahkemelerden gelen Habeas Corpus Yazıları ile özgürlüklerini güvence altına almalarına yardımcı oldu. Belki de bu konuda en başarılı avukat, Lincoln döneminde Hazine Bakanı ve daha sonra Yüksek Mahkeme Yargıcı olan Salmon P. Chase idi. Chase hapishaneden o kadar çok köle çıkardı ki "Kaçak Köleler Başsavcısı" lakabını kazandı.
Kölelik karşıtları, azatlı köleleri korumak için emri bir kalkan olarak aralarına koyarken, bazı kölelik yanlısı güçler onu bir kılıç olarak kullanmaya çalıştı. Bazı Kuzey eyaletleri, köle sahiplerinin yerel şerifleri kaçak köleleri geri getirmeye zorlamak için Habeas Corpus'un Yazısını kullanmasına izin veriyor. Ancak Habeas Corpus'un ruhu üzerine olan bu kavga -uzun süredir devam eden bir özgürlük aracı- İç Savaş tarafından kesintiye uğradı.
III. İç Savaş: Emrin Askıya Alınması
1861, en hafif tabiriyle zor bir zamandı. Lincoln'ün göreve başlamasından sadece bir ay sonra Washington, Virginia'daki Harper's Ferry yakınında toplanan Konfederasyon askerlerinin başkente karşı hareket edebileceklerine dair söylentilerle çalkalandı. Güney eyaletleri birer birer ayrılıyordu ve sanki bir sonraki Mason-Dixon Hattı'nın güneyinde ve hala bir köle devleti olan Maryland olabilirmiş gibi görünüyordu. Lincoln, kendi yemin törenine giderken suikast planlarından kaçınmak için geceleri Baltimore'da kılık değiştirerek seyahat etmişti.
Nisan ayında, tüm bu kargaşanın ortasında, Birlik askerleriyle dolu bir tren dolusu Washington yolunda Baltimore'dan geçti. Cilalı çizmeler ve kemer tokaları, saten süslemeli paltolar ve şapkalarla donatılmış, Massachusetts'ten yeni acemilerdi. Başkentin etrafındaki savunma tahkimatlarını kurmak için çağrılmışlardı.
Bu askerler bandolar ve dalgalanan bayraklar tarafından değil, kavgaya hazır olan kızgın bir Güney sempatizanları tarafından karşılandı. Askerler, Washington'a giden trenlerinin beklediği başka bir istasyona ulaşmak için kelimenin tam anlamıyla Baltimore kasabasını geçmek zorunda kaldılar. Dördü şehirden sağ çıkamadı. O gecenin ilerleyen saatlerinde, sempatileri açıkça güneye doğru olan yerel yetkililer, Birlik askerlerinin isyandan sonra intikam almak için geri dönebileceğini iddia ederek köprüleri yaktı ve Baltimore ile Washington arasındaki telgraf hatlarını kesti. Ancak bir yorumcunun belirttiği gibi, "Köprü yakmak, artık savunmasız ve Kuzey'in geri kalanından kopuk olan Washington'daki hükümete açık bir ihanet gibi görünüyordu."
Washington'un güneyinde bir isyancı ordusu, kuzeyinde ise ayrılıkçı bir çete vardı. Kongre oturumdan çıktı. Lincoln, işleri kendi eline alma ihtiyacı hissetti. Başkomutan olarak gücünü kullanarak, yerel askeri komutanlara Washington'dan Philadelphia'ya giden demiryolu hattı boyunca Habeas Corpus'un Emrini askıya alma yetkisi verdi. Esasen bu, Ordunun bir mahkeme emri almadan veya tutuklanan kişi tarafından bir suçun işlendiğine dair olası bir sebep olmaksızın ve Anayasa'nın barış zamanlarında güvence altına aldığı hızlı jüri yargılamasını sağlamadan sivilleri tutuklayabileceği anlamına geliyordu.
Maryland yasama meclisinin bir üyesi olan Bay John Merryman girin. Merryman, güneye yürümek ve asi ordusuna katılmak için yerel adamları işe alıyordu. Bir Birlik Generali öğrendiğinde, Merryman'ın tutuklanmasını emretti ve onu savaşın geri kalanı için Baltimore Limanı'ndaki (Star-Spangled Banner şöhreti) Fort McHenry'ye paketledi. Merryman, sırayla, yerel federal devre yargıcından bir Habeas Corpus Yazısı için başvurdu.
Şimdi, hatırlayabileceğiniz gibi, daha önce ortaçağ İngiltere'sindeki kraliyet yargıçlarının kırsal kesimde mahkemeler düzenleyerek "devreye binip" dolaştıklarından bahsetmiştim. Yüksek Mahkeme 19. Yüzyılın sonlarına kadar aşağı yukarı aynı şekilde çalıştı. Yüksek Mahkeme yargıçları yılın sadece bir bölümünde bir araya geldi. Bol boş zamanlarında yargıçlar atlarına biner ve ülke çapında federal çevre yargıçları olarak hizmet ederdi. Merryman talebini yerel bölge yargıcına sunduğunda, Yüksek Mahkeme Baş Yargıcı Roger Taney'den başkasına gitmedi.
Baş Yargıç, Dred Scott Kararını sadece dört yıl önce yazdığı için Cumhuriyet yönetiminin dostu değildi. Merryman'ın dilekçesini aldığında Taney, Fort McHenry komutanına Merryman'ı Baltimore'daki mahkemesine getirmesini emretti. Albay Merryman'ı göndermek yerine kibar bir mesaj taşıyan bir yardımcı gönderdi. Başkan, bu savaş zamanında Albay'a Habeas Corpus Yazısını askıya alma yetkisi vermişti. Merryman, Fort McHenry'de kalacaktı. Bu, tahmin edebileceğiniz gibi, Baş Yargıcı kızdırdı. Sadece Kongre'nin Habeas Corpus'u askıya alma yetkisine sahip olduğunu savunan ateşli bir görüş yazdı. Başkan yapamadı. Başkan'ın görevinin sadece yasaların sadakatle uygulanmasını görmek olduğunu söyledi.
Lincoln, Taney'nin görüşüne bir ay sonra, 4 Temmuz'da toplanana kadar kamuoyu önünde yanıt vermedi. Lincoln, Habeas Corpus'u derhal askıya almamış olsaydı, Washington'un kendisinin şimdi Güney'in elinde olabileceğini söyledi. Bu, elbette, Kongre'nin isyana yanıt vermesini bir yana, toplantı yapmasını da engellerdi. Lincoln daha sonra Taney'nin Başkan'ın görevinin arkanıza yaslanıp yasaların sadakatle uygulanmasını sağlamak olduğu iddiasını hedef aldı, hatta Merryman'ın Konfederasyon davası için asker toplamasına rağmen. Konfederasyonda, ülkenin üçte biri, Anayasa'nın kendisi göz ardı ediliyordu. Böyle bir ulusal acil durumda Lincoln'ün elleri Habeas Corpus'un emriyle bağlanmalı mı? "[A]Bütün yasalar, ancak bir tanesi, uygulanmaması ve hükümetin kendisi ihlal edilmemesi için paramparça olması mı?"
Merryman hapiste kaldı. Şimdi, Merryman savaşın ilk günlerinde genç Konfederasyona askeri yardım sağladığı için Habeas Corpus yardımı olmadan tutuklanan birçok insandan sadece biriydi. Lincoln daha sonra, Kuzey davasına daha fazla hain, özellikle de Birlik Ordusunu Güney düşmanını zafer üstüne zafere götürmek için terk eden Robert E. Lees'i tutuklamadığı için pişman olduğunu söyledi.
Bilim adamları hala Lincoln'ün savaşın ilk günlerinde Habeas Corpus'u askıya alan Anayasa hükmünü ileri sürme yetkisine sahip olup olmadığını tartışıyorlar. Bu tartışmanın çamurlu sularına girmeyeceğim. Lincoln'ün Mart 1863'ten sonra ne yaptığı hakkında konuşmakla daha çok ilgileniyorum - çünkü o zaman Kongre Lincoln'e emri askıya almak için yasama yetkisi verdi. Bu noktadan sonra, Lincoln hiçbir anayasal engelle karşılaşmadı. Mahkemeler Habeas Corpus'un Emirlerine müdahale etmeden, kimi isterse tutuklayabilirdi. Lincoln bu noktada ne yaptı? Rakiplerini hapsederek siyasi tartışmayı boğmaya mı çalıştı? Kısacası, Writ of Habeas Corpus'un korumayı amaçladığı sivil özgürlükleri ayaklar altına aldı mı?
The Fate of Liberty (Özgürlüğün Kaderi) başlıklı yakın tarihli bir tarihsel araştırma, "" diyor. "Yazar Mark Neely, Habeas Corpus Emri askıya alındığında kimin tutuklandığını ve neden tutuklandığını bulmak için İç Savaş'tan kalma küflü tutuklama kayıtlarını taradı. "Neely, savaş boyunca Lincoln'ün "Habeas-Corpus politikası uyarınca siyasi istismardan kaçınmaya yönelik sürekli bir arzu" tarafından yönlendirildiği sonucuna varıyor.
En iyi tahminlere göre, İç Savaş sırasında ordu tarafından yaklaşık 38.000 sivil tutuklandı. Onlar kimdi? Hemen hepsi birkaç kategoriye giriyordu: "kaçanlar, şüpheli kaçaklar, hükümeti dolandırıcılar, asker dolandırıcıları, eski Konfederasyon askerleri ve kaçakçılar." Ve çarpıcı bir şekilde, bunların çoğu Kuzey hatlarının gerisinde yakalanan Konfederasyon vatandaşlarıydı. Rakamlar, çok az sayıda sivilin evlerinden alınıp tutuklandığını gösteriyor. Ve bu birkaç tutuklamadan sadece birkaçı siyasi kaygılarla renklendi.
Gerçekten de Lincoln, siyasi muhalefeti susturmak için değil, taslakta yargı müdahalesini durdurmak için Habeas Corpus'u askıya alan en kapsamlı bildirisini yayınladı. Savaşın başlarında vatanseverlik o kadar güçlüydü ki, gönüllüler orduya akın etti. Ancak savaş uzadıkça halkın coşkusu azaldı. Sonunda, hükümet bir taslak oluşturmaya indirgendi. En hafif tabirle zorunlu askerlik pek popüler değildi. Herhangi biriniz Vietnam Savaşı sırasında yakılan taslak kartları hatırlıyorsa, 1863'teki New York Şehri Taslak İsyanlarında huzursuzluğun birkaç kat arttığını hayal edin. Sorun özellikle Pennsylvania'da kötüydü. Kömür madencileri, "taslağa sempati duyduğu" düşünülen adamlara saldırdı. Eyalet ve federal mahkemeler soruna eklendi. Askerleri askere alınır alınmaz serbest bırakıyor, Habeas Corpus Yazıları yayınlıyorlardı. Lincoln, "belirli yargıçların izlediği yolun taslağı yenilgiye uğrattığını" gözlemledi.
Lincoln'ün yanıtı, asker kaçaklarının veya asker kaçaklarının askeri olarak tutuklanmasını içeren her durumda, Kuzey'deki Yazıyı askıya almaktı. Ve iyi bir önlem olarak, savaş esirlerini, casusları ve düşmana yardım edenleri - diyelim ki Konfederasyon hükümetine mal kaçakçılığı yaparak - gönderdi. Ama onun odak noktası her zaman askeri gereklilikti. Lincoln hiçbir zaman siyasi muhalefeti bastırmaya çalışmadı. Bir demokrasinin, savaşın ortasında bile, insanların hükümete karşı muhalefetlerini dile getirmelerine izin vererek güçlenebileceğini anladı. Birliğin gücünün yalnızca silahların gücünde değil, açık ve bazen hararetli fikir alışverişiyle garanti altına alınan özgürlüklerde yattığını anlamıştı. Ve bir tarihçinin dediği gibi, "[T]kuzeydeki muhalefet basını canlı, güçlü ve çoğu zaman kısırdı."
Bu nokta, İç Savaşın en sansasyonel tutuklanmasıyla örneklendirilir: Ohio'dan eski bir demokratik kongre üyesi olan Clement Vallandigham'ın tutuklanması. Vallandigham açık sözlü bir Konfederasyon sempatizanıydı, Lincoln yönetimine yönelik horgörüsünü ifade eden hiçbir kelimeyi kesmeyen bir adamdı. Adını başlangıçta haber vermeden saldıran zehirli yılandan alan 'Barış Demokratları', '148 veya 'Bakırkafalar'dan biriydi. Özgürlük tanrıçasının başı, savaşa karşı olduklarını göstermek için yaka iğnesi olarak bakır bir kuruştan kesti. Bugün kuruşta kimin kafasının göründüğünü hatırlamak bence hoş bir ironi! Copperheads mezarlarında dönüyor olmalı.
Mayıs 1863'te General Ambrose Burnside, Ohio Departmanından sorumluydu. Burnside, ortaya çıktı ki, siyasi keskinliğinden çok uzun bıyıkları -ya da "koşuları" ile daha iyi hatırlanan bir adam. General, yetki alanı içinde "düşmana sempati duyma alışkanlığı" olan herkesin hain olarak tutuklanacağını duyurdu.
Vallandigham, Burnside'ın açıklamasını bir meydan okuma olarak kabul etti. Ohio Valisi için yürüttüğü kampanyayı başlatan halka açık bir mitingde Vallandigham iğneleyici bir konuşma yaptı. Başkanı "Kral Lincoln" olarak kınadı, Burnside'ı sert bir tiran olmakla suçladı ve güneyle müzakere edilmiş bir barış çağrısında bulundu. Burnside konuşmayı okudu, Vallandigham'ı tutukladı ve onu Boston'daki hapishaneye gönderdi.
Bu, elbette, tam olarak Vallandigham'ın istediği şeydi. Bir gecede Copperhead davası için şehit oldu. Gazeteler ona "Valiant Val" adını verdiler. Demokratlar, Lincoln'ün sonunda gerçek yüzünü gösterdiğini zaferle duyurdular: O, küçük bir tirandan başka bir şey değildi.
Lincoln, kendi adına, General'in eylemlerinden memnun değildi. Vallandigham'a düşkün olmadığı kesindi. Eski Kongre üyesi savaşa karşı duyguları kışkırtıyordu ve Lincoln, bunun taslaklara karşı sokak şiddetinin alevlerini kasten körüklediğinden şüpheleniyordu. Ancak Lincoln, tutuklamanın siyasi muhalifleri için değerli bir mühimmat olduğunu fark etti.
Her zaman gayretli asker olan Burnside'ın yapması gereken bir gaf daha vardı. Dikkatini Illinois'e çeviren General, Chicago Times'ın savaş çabalarını eleştirme konusunda çok gürültülü olduğuna karar verdi. Kağıdı kapatmanın zamanı gelmişti. Böylece iki piyade bölüğü gönderdi ve baskıyı durdurdular.
Bu çok fazlaydı. Lincoln, bugün "hasar kontrolü" olarak adlandırılabilecek bir şey yapmak zorundaydı. Burnside, hainlerin ya yargılanacağını ya da "arkadaşlarının saflarına" gönderileceğini ilan etmişti. Lincoln ikinci seçeneği seçmeye karar verdi. Bir sabah erkenden, Birlik birlikleri, şaşkın bir Vallandigham'a Tennessee'deki Konfederasyon hatlarına kadar eşlik etti ve orada onu serbest bıraktılar. Biraz kafa karışıklığından sonra Charleston, Güney Carolina'ya gitti. Konfederasyon ev sahipleriyle bazı garip şakalar yaptı ve sonunda Kanada'ya yavaş bir tekne yakaladı.
Sıradaki iş, Chicago Times'ı yeniden dolaşıma sokmaktı. Lincoln, Burnside'ın emrini iptal etti, basını koruyan birlikleri geri çağırdı ve aşırı hevesli generalini, Washington'un açık onayı olmadan daha fazla sivili tutuklamaması veya daha fazla gazeteyi kapatmaması konusunda uyardı.
Lincoln hasarın çoğunu giderse de, yine de bir noktaya değinmek istedi. Bir grup New York Demokratına, sivillerin yalnızca "yönetimin siyasi beklentilerine veya komutanın kişisel çıkarlarına zarar verdiği" gerekçesiyle tutuklanmasına izin vermeyeceğini açıkladı. Tutuklamalar yalnızca ulusal güvenliği korumak için yapılacaktı. Şimdi, özellikle bir iç savaş sırasında, ulusal güvenlik her zaman çizilmesi zor bir çizgidir. Ancak Birlik korunacaksa, çizginin bir yere çekilmesi gerekiyordu.
"Onu terk etmeye teşvik eden kurnaz kışkırtıcının saçına dokunmadan, firar eden saf bir çocuğu vurmalı mıyım? Bence böyle bir durumda ajitatörü susturmak ve çocuğu kurtarmak sadece anayasal değil, aynı zamanda büyük bir merhametledir."
Özetle, Vallandigham olayı, Lincoln'ün İç Savaş sırasında siyasi özgürlüklere yaklaşımının simgesidir. Başkan, Birinci Değişikliği çiğnemek için dışarı çıkmadı. Siyasi muhalefetini ezmek için dışarı çıkmadı. Birliğe yönelik algılanan askeri tehditlere yanıt olarak Habeas Corpus'un emrini askıya aldı. O ve daha sonra Kongre, bu Anayasal güvenceyi kaldırdıktan sonra, Lincoln İdaresi gücünü bencil veya keyfi olarak kullanmadı. Sadece Konfederasyon savaş makinesini aktif olarak destekleyenleri, güneye yürümek için asker toplayan Merryman gibi insanları tutukladı. Ve insanlar, Vallandigham'ın yaptığı gibi, siyasi muhalefet ve ihanet arasındaki bu ince çizgide yürüdüklerinde, Lincoln ifade özgürlüğü tarafında hata yapmaya çalıştı.
Savaşın ortasında, Lincoln, savaş bittikten sonra Habeas Corpus'un hızla yeniden kurulacağını öngördü. Amerikalıların Habeas Corpus'un savaş sırasında askıya alınmasının barış zamanına kadar uzamasına izin vereceğine inanamadı, dedi, "Bir adamın geçici hastalık sırasında kusmaya karşı bu kadar güçlü bir iştahı devam ettirebileceğine inanabildiğimden daha fazla inanamıyorum" dedi. sağlıklı yaşamının geri kalanında onlardan beslenerek." Lincoln, habeas corpus emrinin geri verildiğini göremeden öldü.
Lincoln, Stephen Douglas'la yaptığı en ünlü tartışmalarından birinde, köleliğe müsamaha gösteren bir toplumun kendi özgürlüğünün temellerini nasıl aşındırdığından bahsetti. Bu sözler, bence, Lincoln'ün bir harita üzerinde bölge için savaşmadığına dair farkındalığını ortaya koyuyor. O, "Özgürlükte tasarlanmış" bir ulusu korumak için savaşıyordu.
"Özgürlüğümüzün ve bağımsızlığımızın siperi nedir? Çatık siperlerimiz, dalgalı deniz kıyılarımız, savaş gemilerimizin topları veya cesur ve disiplinli ordumuzun gücü değil. Bunlar, adil topraklarımızda tiranlığın yeniden başlamasına karşı güvenimiz değil. Hepsi, mücadele için bizi daha güçlü veya daha zayıf yapmadan, özgürlüklerimize karşı döndürülebilir. Güvenimiz, Tanrı'nın koynlarımıza ektiği özgürlük sevgisindedir. Savunmamız, özgürlüğü her yerde, tüm ülkelerde, tüm insanların mirası olarak ödüllendiren ruhun korunmasındadır. Bu ruhu yok edin ve kapılarımıza istibdat tohumları ekmiş olursunuz. Kendinizi esaret zincirlerine alıştırın ve onları giymek için kendi uzuvlarınızı hazırlıyorsunuz. Çevrenizdekilerin haklarını çiğnemeye alışmış olarak, kendi bağımsızlığınızın dehasını kaybettiniz ve yükselen ilk kurnaz zorbanın zinde tebaası oldunuz."
O halde bugün, ulusumuzu "özgürlüğün yeni doğuşuna" götüren bir adamın bilgeliğine kulak verelim.
Başkan Lincoln, İç Savaş sırasında habeas corpus emrini askıya aldı - TARİH
14. yüzyıl civarında İngiliz örf ve adet hukuku, yasadışı bir şekilde gözaltına alındığını düşünen bir mahkumun bu tutuklamaya itiraz edebileceği ilkesini tanımaya başladı. Habeas Corpus'un emri, 1600'lerde Britanya'da yazılı kanun haline geldi ve ABD Anayasası'nın Birinci Maddesi, 9. Bölümünde yer aldı. Ancak maddede şöyle bir yazılı ifade vardı: “isyan veya işgal durumlarında kamu güvenliğinin gerektirmediği sürece” askıya alınmayacak. ABD'nin
17 Ekim 1871'de bugün, Ku Klux Klan'a karşı kendi “teröre karşı savaşını” yürüten Başkan Ulysses S. Grant, tutuklanan ve hapsedilen klan üyelerinin esaretten kurtarılmamasını sağlamak için Habeas Corpus'un emrini askıya aldı. sempatik milletvekilleri.
Grant'in ilanı kısaydı ve sadece Güney Carolina'yı etkiledi; bu, Birlik ordusunun kuzeydeki Konfederasyon sadıkları arasında çalışmasına yardımcı olmak için, İç Savaş sırasında Başkan Abraham Lincoln'ün daha önceki bir askıya alma serisine kıyasla nispeten uysal hale getirdi. Başkan George W. Bush, şüpheli teröristleri yargılama emrini askıya alırken Lincoln'ün emsaline de atıfta bulundu.
Lincoln'ün İç Savaş Sırasında Habeas Corpus'u Askıya Alması
Bu aktivite, İç Savaş ile ilgili bir ünitede veya Anayasa ve kuvvetler ayrılığı incelenirken bir yurttaşlık veya hükümet sınıfında kullanılabilir. 9-12. sınıflar için. Gereken yaklaşık süre 30 dakikadır. Öğrenciler etkinliği bireysel olarak, çiftler halinde veya tam sınıf ortamında tamamlayabilirler.
Öğrencilerden aktiviteye başlamalarını veya aktiviteyi tüm sınıf için göstermelerini isteyin. Onlardan, Başkan Lincoln'ün habeas corpus emrini askıya alan Başkanlık Bildirgesi 94'ü dikkatlice incelemeleri istenecek. Vurgulanan metin, onları en uygun kısımlara yönlendirecektir. Belgenin tamamını ve bir deşifreyi okumak için Tüm Belgeyi Görüntüle'ye tıklayabilirler. (Etkinliği tam sınıf ortamında yapıyorsanız, belgeyi etkinliğin başında veya vaktinden önce dağıtmak isteyebilirsiniz.)
Öğrenciler verilen aşağıdaki tartışma sorularını yanıtlamalıdır:
- Lincoln'ün dilini nasıl tanımlarsınız?
- Konfederasyon üyeleri nasıl sınıflandırılır?
- Lincoln, sıkıyönetim yasasını çıkarmayı ve habeas corpus'u askıya almayı nasıl haklı çıkarıyor?
- Görevden alınması Anayasa'nın 1. Maddesi, 9. Bölümündeki ifadeyle haklı mı?
- Bir Yüksek Mahkeme Yargıcı olsaydınız, Lincoln'ün askıya alınmasına anayasal mı yoksa anayasaya aykırı mı karar verirdiniz?
Öğrenciler verilen soruları yanıtlamalıdır:
- Anayasanın kuvvetler ayrılığı hükmü, Yüksek Mahkemeye yasaları yorumlama yetkisi ve Cumhurbaşkanına bunları uygulama yetkisi vermektedir. Başkanın Yüksek Mahkeme kararlarını uygulamayı reddetmesinin anayasal sonuçları nelerdir?
- Amaçlar, bu durumda araçları haklı çıkardı mı - Lincolns, İç Savaş sırasında habeas corpus emrini askıya aldı mı?
- Bir Başkanın Yüksek Mahkeme kararını uygulamadaki tereddütünün başka tarihsel örneklerini biliyor musunuz?
Bu aktivitedeki belgeler
Ulusal Arşivler Eğitim Ekibi, yasaların mümkün olduğu ölçüde, "Lincoln'ün İç Savaş Sırasında Habeas Corpus'u Askıya Almasına" ilişkin tüm telif hakkı ve ilgili ya da komşu haklardan feragat etmiştir.
&ldquo İç Savaş üzerine bir düşünce, Lincoln'ün ifade özgürlüğüne toleransını test etti, basın &rdquo
“Başkan Lincoln'ün savaş zamanındaki Birinci Değişiklik kaydı kesinlikle tartışmalı olsa da, gerçekten ulusu tehdit eden zorluklar karşısında ne kadar kısıtlama uyguladığı dikkat çekicidir.”
Sonsuz uyanıklık için o kadar çok ki, az önce hissettiğiniz yer sarsıntısı, Kurucular mezarlarında ters dönüyor.
Lincoln'ün temel yasal argümanlarının doğruluğunu varsayıyorsunuz, gerçekte her eyalet Anayasayı ayrı bir ulus olarak onaylamış ve bu statüyü FESHETMEmişken, propagandadan başka hiçbir şeye DAYALI OLMAYAN bir propaganda yayınlıyorsunuz.
Ama bununla Hoover Barajı'na süper bir top attığımı fark ettim.
Habeas corpus'un askıya alınmasına ilişkin bir bildiri, 1862
Habeas corpus doktrini, tutuklu herhangi bir kişinin, haksız yere suçlanmadıklarından emin olmak için mahkeme huzuruna şahsen çıkma hakkıdır. ABD Anayasası bu hakkı özellikle Madde I, Bölüm 9'da korumaktadır: "Habeas corpus yazısının ayrıcalığı, isyan veya işgal durumlarında kamu güvenliğinin gerektirmediği durumlar dışında askıya alınmayacaktır." Lincoln, çok sayıda sivil isyancıyı askeri mahkemelerde yargılamak ve Konfederasyon birliklerinin Washington'a hareketini önlemek için 1861'de Maryland'in geçici sınır durumundaki habeas corpus'u başlangıçta askıya aldı. Emir sonunda farklı tehditlere yanıt olarak uzatıldı. 1862 yazında, Başkan Lincoln eyalet milislerini çağırdı ve Birlik içindeki İç Savaşa karşı muhalefetin artmasına yol açtı. Lincoln, 25 Eylül 1862 tarihli 141 sayılı Genel Emirler ile protestocuları sıkıyönetim ve ihtarnamenin askıya alınmasına tabi tuttu.
Habeas corpus'un askıya alınması, Lincoln'ün en tartışmalı kararlarından biriydi. 1863 baharında General Ambrose Burnside, ABD hükümetini eleştiren Barış Demokratı Clement Vallandigham'ı tutukladı ve gazetenin yayınlanmasını yasakladı. Chicago TimesVallandigham'ı destekleyen . Burnside'ın eylemleri, Lincoln'ün Vallandigham'ın cezasını azaltarak ve Burnside'ın Zamanlar. Lincoln, yönetiminin Anayasa'yı yıktığı yönündeki suçlamalara karşı kendini savundu, ancak barış zamanında yasadışı olabilecek eylemlerin, ulusun hayatta kalması tehlikedeyken "isyan durumlarında" gerekli olabileceğini savundu.
(646) 366-9666
Merkez: 49 W. 45th Street 2. Kat New York, NY 10036
Koleksiyonumuz: 170 Central Park West New York, NY 10024 New-York Tarih Kurumu'nun alt katında yer alır
Habeas corpus'u askıya almak ne anlama geliyor?
27 Nisan 1861'de Lincoln askıya alındı yazısı habeas corpus Washington, DC ve Philadelphia arasında askeri yetkililere muhalifleri ve isyancıları susturmak için gerekli gücü vermek. Bu emir uyarınca komutanlar, askeri operasyonları tehdit ettiği düşünülen kişileri tutuklayabilir ve gözaltına alabilir.
Daha sonra soru, habeas corpus nedir ve neden önemlidir? yazılması Habeas Corpus hukuka aykırı olarak yakalanan ve tutuklanan kişilerin hukuken gözaltına alınıp tutuklanmaları veya hukuka aykırı olarak gözaltına alınmaları ve tutuklanmaları için hukuk mahkemelerinde yargıç önüne çıkarılmalarına izin verir. Bu önemli çünkü hukuksuz hareket eden bir devletten halkların bireysel özgürlüğünü korur.
Buna göre habeas corpus nedir ve ne zaman askıya alınabilir?
NS Süspansiyon Birleşik Devletler Anayasası'nın Maddesi, İngiliz örf ve adet hukuku prosedürünü, 1. Madde, 9. Kısım, 2. fıkrada özel olarak içermiştir; habeas corpus olmayacak askıya alındı, isyan veya işgal durumlarında kamu güvenliğinin gerektirmediği durumlar hariç."
Başkan habeas corpus'u askıya alabilir mi?
Anayasaya göre federal hükümet Yapabilmek tartışmasız askıya almak yazının ayrıcalığı habeas corpus İsyan veya işgal zamanlarında kamu güvenliği gerektiriyorsa. Mesele, Kongre'nin mi, yoksa Devlet Başkanı bu gücü elinde tutuyor.
Lincoln'ün Habeas Corpus'u Askıya Alması
Sıkıyönetim ilan etmenin yanı sıra, Başkan Abraham Lincoln, Amerikan İç Savaşı'nın başlamasından kısa bir süre sonra, 1861'de anayasal olarak korunan habeas corpus yazılarının askıya alınmasını emretti. O zaman, askıya alma yalnızca Maryland'de ve Ortabatı eyaletlerinin bazı bölgelerinde uygulandı.
Maryland ayrılıkçısı John Merryman'ın Birlik birlikleri tarafından tutuklanmasına yanıt olarak, o zamanki Yüksek Mahkeme Baş Yargıcı Roger B. Taney, Lincoln'ün emrine karşı geldi ve ABD Ordusunun Merryman'ı Yüksek Mahkeme önüne getirmesini talep eden bir ihtarname yayınladı.
Lincoln ve ordu, emri yerine getirmeyi reddettiğinde, Baş Yargıç Taney Eski MERRYMAN Lincoln'ün habeas corpus'u askıya almasını anayasaya aykırı ilan etti. Lincoln ve ordu, Taney'nin kararını görmezden geldi.
24 Eylül 1862'de Başkan Lincoln, ülke çapında habeas corpus'un yazı hakkını askıya alan bir bildiri yayınladı.
Ek olarak, Lincoln'ün ilanı, kimin habeas corpus haklarının askıya alınacağını belirtti:
1866'da, İç Savaş'ın sona ermesinden sonra, Yüksek Mahkeme resmi olarak ülke çapında habeas corpus'u restore etti ve sivil mahkemelerin yeniden işlev görebildiği bölgelerde askeri yargılamaları yasadışı ilan etti.
Lincoln'ün Habeas Corpus'u Askıya Alması
Bu makale, Başkan Abraham Lincoln'ün Habeas Corpus Emri'nin savaş zamanında askıya alınmasını ele alıyor ve John Merryman, Clement Vallandigham ve Lambdin Milligan'ın davalarını anlatıyor. Karakterlerin kadrosunda birçok Ohiolu var.
Habeus Corpus Yazısının ve Milligan Davasının Askıya Alınması
Güney muhalefeti karşısında seçilmesinin ardından, Abraham Lincoln, 1861'de kötü bölünmüş bir ilçede başkan olarak göreve başlamak için suikast tehdidi altında gizlice Baltimore'u trenle geçmek zorunda kaldı. 12 Nisan 1861'de Fort Sumter'a yapılan ateşin ve 17 Nisan'da Virginia'nın ayrılmasından sonra, komşu sınır eyaleti Maryland'in ayrılıp Konfederasyon'a katılması halinde, ülkenin başkentinin Kuzey'den izole edilme olasılığıyla karşı karşıya kaldı. Birleşik Devlet ordusunun küçük boyutu ve dağınık konumu göz önüne alındığında, Lincoln, Washington DC'yi savunmak için Kuzey valilerinden yardım istedi.
19 Nisan'da, 6. Massachusetts alayı, Washington City'ye giden trenleri değiştirmek için (“Mob City” olarak bilinen ve birçok ayrılık sempatizanı barındıran) Baltimore sokaklarına çıktığında, bir kalabalık ona saldırdı. “Pratt Caddesi isyanı” olarak bilinen müteakip frakalarda dört asker öldü, 36 kişi yaralandı ve 12 sivil öldü. Bu kan dökülmesinin ardından, Baltimore Belediye Başkanı George Brown ve Maryland Valisi Thomas Hicks, Lincoln'ün Baltimore üzerinden trenle daha fazla Kuzey askeri göndermemesini istedi. Lincoln cevap verdi: "Birlik askerleri ne Maryland üzerinde uçacak kuşlar ne de altında yuva yapacak köstebeklerdir." Hicks Birlik yanlısıyken, Maryland milislerine demiryolu köprülerini devre dışı bırakarak ve telgraf tellerini keserek daha fazla Birlik asker treninin geçişini engelleme yetkisi verdi. Çağrıya, bir çiftçi olan Teğmen John Merryman da dahil olmak üzere Baltimore İlçesi At Muhafızları cevap verdi.
Kökenleri Magna Carta'da, Anayasa'nın Kurucu Ataları, hükümet tarafından tutuklanan Amerikalıların, kendilerine yöneltilen suçlamalardan haberdar olmak için yargıçların önüne çıkma hakkına sahip olmalarını sağlamak için bir Habeas Corpus Yazısı hakkını güvence altına aldı.Anayasa'nın I. maddesinin 9. maddesinin 2. fıkrası askıya alma maddesi olarak adlandırılan maddede şöyle der: "İsyan veya İstila Durumlarında kamu güvenliğinin gerektirmediği durumlar dışında, Habeas Corpus'un Yazısının Ayrıcalığı askıya alınmayacaktır." Bir isyan devam ederken ve Washington, Potomac Nehri boyunca bir Konfederasyon ordusunun kurulmasıyla tehdit edildiğinde ve Kongre oturumda değilken, 27 Nisan'da Lincoln, ordunun komutanı Winfield Scott'a, gerekirse Habeas Corpus'un güvenliğini sağlamak için Habeas Corpus'u askıya alma yetkisi verdi. Philadelphia ve Washington arasındaki askeri tedarik hatları. Kongre 4 Temmuz'da toplanmadan önce Lincoln, Florida sahilinde ve Philadelphia ile New York arasındaki emri de askıya alacaktı.
Bu arada, 29 Nisan'da Maryland Yasama Meclisi ayrılmaya karşı 53-13 oy kullandı. 13 Mayıs'ta, Massachusettsli politikacı ve şimdi General Ben Butler (daha sonra ele geçirilen New Orleans'taki işgal politikaları nedeniyle Güneyliler tarafından “Canavar” olarak bilinir) birliklerini Maryland'in başkenti Annapolis'ten sıkıyönetim ilan ettiği Baltimore'a yürüdü. Butler daha sonra belediye başkanı, belediye meclisi ve polis komiseri Ft. McHenry (1812 Savaşı sırasında şehrin İngiliz bombardımanı sırasında Star Spangled Banner'ın doğum yeri). Louisiana'da yaşayan yerli bir Marylander olan James Ryder Randall, bu olaylara “Maryland, My Maryland” (1939'da devlet şarkısı olarak kabul edildi) besteleyerek yanıt verdi. Açılış dizesi şöyle başlıyor: "Despotun topuğu senin kıyısında, Maryland! Onun meşalesi tapınağın kapısında, Maryland! Baltimore sokaklarını lekeleyen vatansever kanın intikamını alın ve eskinin savaş kraliçesi olun." Dokuzuncu ve son ayeti şöyle haykırır: “Huzza! Kuzey pisliklerini reddediyor.” Lee'nin Northen Virginia Ordusu'nun grupları, ordusu Eylül 1862'de eyaleti işgal ederken ve Maryland alayları Kuzey için olduğu kadar Güney için de savaşırken “Maryland, My Maryland” oynadı. Ancak Maryland ayrılmadı (ve Lincoln daha sonra ayrılıkçı eyalet yasa koyucularını hapse atacaktı).
25 Mayıs'ta John Merryman tutuklandı ve Ft. McHenry ihanet şüphesiyle. Avukatları, Amerika Birleşik Devletleri Baş Adaleti ve Maryland Federal Devre Mahkemesi Yargıcı Roger Taney'e bir Habeas Corpus Yazısı için dilekçe verdiler. Yaşlı Taney bir gün içinde mecbur kaldı. Maryland'de bir köle sahibi olan Taney, Başkan Andrew Jackson'ın Başsavcısı ve Hazine Bakanıydı. Jackson onu 1836'da ABD Yüksek Mahkemesi'ne atadı. Taney, Kuzey'de kölelik karşıtı görüşleri alevlendiren 1857 Dred Scott davasındaki görüşüyle ün salmıştı. Taney, Ft.'ye bir ABD mareşali gönderdi. McHenry, Merryman'ı mahkemeye çıkaracak. Ft. McHenry'nin komutanı General Cadwallader, Başkan Lincoln'ün emri askıya almasını gerekçe göstererek itaat etmeyi reddetti.
Öfkeli bir Taney daha sonra 1 Haziran'da Lincoln'ün eylemini anayasaya aykırı olarak nitelendiren bir görüş yazdı. Taney'nin Ex Parte Merryman'daki birincil mantığı, Anayasa'nın Kongre'nin yetkileriyle ilgili bölümüne askıya alma maddesinin yerleştirilmesinin, Habeas Corpus'u Başkan değil, yalnızca Kongre'nin askıya alabileceği anlamına geliyordu. Taney'nin görüşü karşısında, Lincoln bunu görmezden geldi. Taney'nin yaşı ve kölelik yanlısı görüşleri ve yeni yönetiminin karşı karşıya olduğu tehlikeler göz önüne alındığında, Lincoln'ün Taney'nin Anayasa görüşüne boyun eğmemesi anlaşılabilir. Taney, Maryland'in köleliği yasakladığı gün olan 13 Ekim 1864'te ölecekti. Lincoln, Kongre'yi toplantıya çağırdı ve Başsavcısı, acil durumu ele alma eylemini haklı çıkaran bir görüş yayınladı. Lincoln, Kongre'ye şunları yazdı: "Biri dışında tüm yasalar uygulanmayacak mı ve hükümetin kendisi ihlal edilmemesi için paramparça olacak mı?"
Yine de Lincoln tarafından yayınlanan bir af ilanına göre, 13 Temmuz'da Merryman sivil yetkililere teslim edildi ve serbest bırakıldı. Ancak, Temmuz 1863'te ABD Baltimore Başsavcısı, Merryman'ı ihanetle yeniden suçladı. Ancak, davası ertelendi ve suçlamalar sonunda 1867 Nisan'ında reddedildi. Mayıs 1863'te, Kuzey Merkez Demiryolu, Merryman'a 1861 demiryolu köprüsü yakmalarına katılımı nedeniyle tazminat davası açtı, ancak bundan hiçbir şey çıkmadı. Buna karşılık, Merryman, General Cadwallader'ı haksız yere hapis cezasına çarptırdığı için dava etti, ancak davası, Nisan 1864'te federal bir mahkeme tarafından reddedildi. O yılın Temmuz ayında, Merryman, Jubal Early'nin Maryland'e girmesine yol açan Maryland saldırısı sırasında Maryland Konfedere General Bradley Johnson'ı çiftliğinde ağırladı. Washington'un dışındaki Fort Stevens'ta Başkan Lincoln'ün hazır bulunduğu bir çatışma. Merryman, savaştan sonra 1881'de ölen müreffeh bir çiftçi ve önde gelen bir vatandaştı.
Habeas Corpus'un Uzatılması
24 Eylül 1862'de (Antietam Savaşı'nın ardından), Lincoln, Habeas Corpus Emri'nin askıya alınmasını genişletti:
"Bütün İsyancılar ve İsyancılar, Birleşik Devletler'deki yardımcıları ve yardakçıları ve gönüllü askere alınma cesaretini kıran, milis askerlerine direnen veya herhangi bir sadakatsiz uygulamadan suçlu bulunan, Birleşik Devletlerin otoritesine karşı İsyancılara yardım ve rahatlık sağlayan tüm kişiler, tabi olacaktır. sıkıyönetim ve sıkıyönetim mahkemeleri veya askeri komisyon tarafından yargılanma ve cezaya tabidir.”
Lincoln, başlangıçta bu politikanın uygulanmasını Dışişleri Bakanı William Seward'a devretti, ancak daha sonra bu sorumluluğu Savaş Bakanı Ohioan Edwin Stanton'a devretti. Savaş sırasında 14.000 ila 38.000 kişinin hapsedildiği ve Habeas Corpus'a erişiminin engellendiği tahmin ediliyordu.
Mart 1863'te Kongre, Habeas Corpus Yasasını kabul ederek askıya alınmasına etkin bir şekilde izin verdi. Bununla birlikte, bu yasa, hükümetin hapsedilenlerin listesini sivil yargıçlara vermesini ve bir sonraki görüşmelerinde büyük jüriler tarafından suçlanmalarını gerektiriyordu. Uyumsuzluk onların serbest bırakılmasını gerektiriyordu. Bu yasa, askeri taslağa artan muhalefeti yansıttı ve birkaç ay sonra New York'ta askere alma isyanlarıyla sonuçlandı. Yine Lincoln, Kongre'nin emrin askıya alınmasına bağladığı koşulları görmezden geldi.
Bakır kafalar: Vallandigham
"Barış Demokratları" ("Copperheads" olarak bilinir) Lincoln yönetiminin savaş politikasına karşı çıktılar ve bunun yerine Konfederasyon ile (Lincoln'ün tanımayı reddettiği) müzakere edilmiş bir barışı savundular. Muhalefetleri, Birlik askeri gerilemeleri ve askere alma ile birlikte büyüdü. Bu, Lincoln'ün 1862 sonbaharında Kurtuluş Bildirgesi'ni yayınlamasında birçok Kuzeyli arasındaki hoşnutsuzlukla daha da arttı. Barış Demokratları, bu olaylara tepki olarak düşen önemli bir seçim başarısı elde ettiler.Clement Vallandigham
Barış Demokratları arasında öne çıkan bir ses, 1862 sonbaharında seçimlerde koltuğunu kaybetmesine rağmen, Dayton'dan bir avukat olan Ohio Kongre Üyesi Clement Vallandigham'dı. Güney'e sempati duyuyordu ve Lincoln'ün açık sözlü bir eleştirmeniydi. General Ambrose Burnside, Aralık 1862'de Fredericksburg'daki feci yenilgisinin ardından Ohio departmanına yeniden atandı. 13 Nisan 1863'te Burnside, “açık veya zımni vatana ihanete müsamaha gösterilmeyeceğini” belirten bir emir yayınladı. 1 Mayıs'ta Vallandigham, bir federal ajanın huzurunda “Kral” Lincoln'ü kınadığı Vernon Dağı'nda konuştu. 5 Mayıs'ta ordu tarafından tutuklandı, Cincinnati'de hapsedildi, jüri tarafından yargılanması talebine rağmen askeri mahkemede yargılandı ve savaşın geri kalanında hapis cezasına çarptırıldı. Vallandigham, yargı sürecinin reddini protesto etti ve bir Habeas Corpus Yazısı talep etti. ABD Yüksek Mahkemesine yaptığı itiraz, 1864 Şubat'ında Ex Parte Vallandigham'da reddedilecekti çünkü mahkeme askeri komisyonlar üzerinde yargı yetkisi olmadığına karar verdi.
Ancak, cezasının infaz edilmesine izin vermek ve onu bir Copperhead şehidi yapmak yerine, Lincoln onu Konfederasyona sürgün etti. 25 Mayıs'ta General Braxton Bragg'in Tennessee Ordusuna teslim edildi. Bu sürgün uzun sürmedi çünkü 24 gün içinde denize gönderilerek Bermuda üzerinden Kanada'ya gitti. Vallandigham daha sonra Windsor, Ontario'dan Demokratik biletle Ohio valisi için koştu, ancak o sonbaharda Birlik Savaşçısı Demokrat John Brough'a karşı bir heyelanda kaybetti. Azimli olmayan ve Lincoln tarafından Amerika Birleşik Devletleri'ne serbestçe seyahat etmesine izin verilen Vallandigham, 1864 yazında Şikago'daki Demokratik kongreye katıldı ve barış platformunu hazırladı (partinin adayı George McClellan, Lincoln tarafından iki kez görevden alındı, talebini kabul etmeyi reddetse de) savaşın hemen sona ermesi). Savaştan sonra Vallandigham, Yeniden Yapılanma karşıtı bir platformda ABD Senatosu ve Temsilciler Meclisi'ndeki koltuklar için başarısız oldu. Avukatlık mesleği, 1871'de Lübnan'da, bir katil zanlısını savunurken yanlışlıkla kendini vurduğunda ölümüyle sona erdi.
Bakırbaşlar: Milligan
Vallandigham'ın Ohio'daki 1863 yenilgisine rağmen, güney Ohio ve komşu Indiana'da önemli Copperhead desteği vardı. Sendika yetkilileri, Konfederasyon yanlısı gizli bir yeraltı grubunun “Altın Çember Şövalyeleri veya Özgürlük Oğulları” adlı gizli bir grubun, Konfederasyon mahkumlarını serbest bırakmayı ve hoşnutsuz Ortabatı eyaletlerini ayrılmaya yönlendirmeyi amaçlayan bir ayaklanma düzenleyebileceğinden korkuyordu. Bu, Konfederasyon süvarileri 8 Temmuz 1863'ten 26 Temmuz'da kalan akıncılarının yakalanmasına kadar güney Indiana ve Ohio'dan geçtiğinde General John Hunt Morgan'a destek olmamasına rağmen oldu.
Lincoln yönetiminin savaş politikasının bir başka açık sözlü Copperhead rakibi Ohio doğumlu avukat ve çiftçi Lambdin Milligan (Edwin Stanton'ın hukuk sınıf arkadaşı) idi. Birliğe karşı komplo kurduklarından şüphelenilen o ve diğer bazı Indiana Copperhead liderleri, General Alvin Hovey başkanlığındaki ordu tarafından 5 Ekim 1864'te tutuklandı ve 21 Ekim'de başlayan bir askeri mahkeme tarafından yargılandı. dört kişi daha). 10 Aralık'ta asılarak idama mahkûm edildi, İnfaz tarihi 19 Mayıs 1865 olarak belirlendi. Lincoln'ün öldürülmesinin ardından ve görünüşe göre Savaş Bakanı Stanton'ın emriyle Başkan Andrew Johnson, sivil mahkemeler temyizini duyana kadar Milligan'ın infazını erteledi. .
6 Mart 1866'da ABD Yüksek Mahkemesi, Ohioan ve eski Lincoln'ün savaş zamanı Hazine Bakanı olan Baş Yargıç Salmon Chase liderliğindeki ordu tarafından yargılanmasının ve mahkumiyetinin geçerliliği konusunda altı günlük bir tartışma başlattı. Hükümetin davası, Ben Butler ve eski Ohio Başsavcısı Henry Stansbury'nin yardımıyla Başsavcı James Speed tarafından sunuldu. Milligan, Ohio İç Savaşı kahramanı, Kongre üyesi ve gelecekteki başkan James Garfield ve önde gelen bir avukat ve ABD Yüksek Mahkemesi Yargıcı Stephen Field'ın ağabeyi David Dudley Field'ı içeren bir hukuk ekibi tarafından temsil edildi.
Mahkeme, görüşünü ve Habeas Corpus Yazısını 17 Aralık 1866'da Ex Parte Milligan'da yayınladı. Oybirliğiyle, 1863 Habeas Corpus Yasası uyarınca Milligan'ın askeri komisyon yerine Indiana'daki açık sivil mahkemelerde yargılanması gerektiğine karar verdi. Baş görüşün yazarı Adalet David Davis'ti. Maryland doğumlu Davis, Ohio'daki Kenyon Koleji'ne girdi ve Illinois'de bir hukuk uygulamasına başladı. Devlet hakimi oldu. Avukat Abraham Lincoln ile arkadaş olan Davis, kendisini aday gösteren 1860 Chicago Cumhuriyetçi kongresinde kampanya yöneticisi oldu. 1862'de Lincoln (teneffüs randevusu ile) Davis'i ABD Yüksek Mahkemesine atadı. Lincoln öldükten ve İç Savaş sona erdikten sonra Davis ünlü bir şekilde şunları yazdı:
“Birleşik Devletler Anayasası, hem savaşta hem de barışta yöneticiler ve insanlar için eşit bir yasadır ve koruma kalkanıyla her zaman ve her koşulda tüm sınıfları kapsar. Hükûmetin büyük zaruretlerinden herhangi biri sırasında hükümlerinin herhangi birinin askıya alınabileceğinden daha kötü sonuçlar içeren hiçbir doktrin, insan zekası tarafından icat edilmemiştir. Böyle bir doktrin anarşiye veya despotizme yol açar.”
Davis, yalnızca 1864'te Indiana'daki sivil mahkemelerin işleyişini değil, aynı zamanda Milligan'ın Altıncı Değişiklik hakkının jüri tarafından yargılanma hakkının reddini de kabul etti. Dört yargıç adına, Baş Yargıç Chase, Kongre'nin askeri komisyonlar oluşturma yetkisine sahip olduğunu yazdı; bu, Davis tarafından tanınmayan bir şeydi. 2 Mart 1867'de, ilk Yeniden Yapılanma Yasası'nda, Kongre işgal altındaki Güney'deki askeri komutanlara askeri komisyonları kullanma yetkisi verdi; bu, Ohioan ve Başkan Rutherford Hayes'in Güney'den Federal birlikleri geri çekmesi ve tartışmalı görevinden sonra işgalini sona erdirmesine kadar kullanıldı. 1876'da seçim
Nisan 1866'da piyasaya sürülen Milligan, gelecek ay, şehit cumhurbaşkanına ve savaş zamanı Indiana ve Ohio'nun Birlik yanlısı valilerine karşı kamuoyu önünde kınadı. Daha sonra, hapis cezasına çarptırılanlara, izinsiz giriş ve yanlış hapis cezası için 500.000 dolar tazminat davası açtı. Milligan, gelecekteki Başkan Yardımcısı Thomas Hendrickson tarafından temsil edildi. Tutuklanmasını emreden generali Ohio doğumlu müstakbel başkan Benjamin Harrison temsil etti. 1871'de jüri, Milligan'a sadece 5 dolar tazminat ödenmesine karar verdi. Milligan 1899'da öldü.
Sonuçlar
- Lincoln, Güney eyaletlerinin ayrılmasının neden olduğu benzeri görülmemiş savaş koşulları altında, Kongre oturumunda değilken Habeas Corpus'un ilk askıya alınmasında tamamen haklıydı.
Bugün
Küba, Guantanamo Körfezi'nde hapsedilen “düşman savaşçıların” muamelesi, askeri komisyonlar önünde yargılanmaları ve Vatanseverlik Yasası hükümleriyle bağlantılı olmakla suçlanan Amerikalıların tutuklanmasına ilişkin yasal ve siyasi tartışmalar sürerken, Milligan görüşü bugün hala yankılanıyor. "terörizm."
Referanslar (Amazon'dan satın almak için kitap başlığına tıklayın. Amazon'dan CCWRT web sitesi aracılığıyla satın alınan herhangi bir kitaptan elde edilen gelirin bir kısmı, eğitim ve koruma programlarını desteklemek için CCWRT'ye iade edilir.)
Williams, Frank. 2004 (5 Mayıs). Abraham Lincoln ve Savaş Zamanında Sivil Özgürlükler. Miras Vakfı (Ders #834)
İsyan Savaşı Sırasında Habeas Corpus'un Askıya Alınması
1888 tarihli bir makale Siyaset Bilimi Üç Aylık Anayasa konularını ve Başkan Lincoln'ün 1861'de Kongre'nin onayı olmadan habeas corpus emrini askıya almasıyla ilgili tartışmaları tartışmak. Sayfa taramaları mevcuttur.
BURADA birkaç yazı vardır habeas corpus hukukçular arasında bilinir ve çeşitli amaçlarla kullanılırlar. Ama insanlar yazıdan bahsettiğinde habeas corpus daha fazlası olmadan, büyük yazı anlamına gelirler reklam subjiciendum, özgürlüğün kalesi, adı verilen büyük özgürlük yazısı. Bir kimsenin haksız yere gözaltında tutulması gerektiğinde başvurulan, verildiği ve tebliğ edildiği zaman, tutukluyu tutan kişinin onu hakim önüne çıkarması ve tutuklama sebebini göstermesi gereken ilamdır. Tutukluluk haklı gösterilemezse, mahkum tahliye edilecektir. nesnesi habeas corpus Yetkili merci tarafından ve yeterli sebebe dayalı olup olmadığının ve duruşmada sunulan delillere göre tutuklunun serbest bırakılması, kefaletle serbest bırakılması, yargılanması veya tutuklanmasının hukuka uygunluğunun araştırılmasıdır.
Politik açıdan bakıldığında, büyük değeri habeas corpus vatandaşları genellikle hükümet yetkilerini kullananlarda bulunan tehlikeli bir eğilimden korumasıdır. Bu adamların hükümdarları çoğu zaman kişisel düşmanlarından veya ülkelerinin düşmanı olarak gördükleri kişilerden çabucak kurtulmak isterler ve en kolay yöntemlerden biri herhangi bir suçlama veya şüphe üzerine tutuklamak ve kurbanı içeride tutmaktır. sadece yargılanmasına izin vermeyerek hapsedilebilir. Ve sık sık söylenir - ve Bastile ve Londra Kulesi iddiayı haklı çıkarır - bir adamı gizlice, acılarının bilinmeyeceği veya yakında unutulacağı hapishaneye acele ettirme gücünün, özgürlük için herkesten daha tehlikeli olduğu söylenir. tiranlığın diğer motorları. Öte yandan, bir hükümet bir isyan tarafından saldırıya uğradığında, her birinin bir mahkeme önüne çıkarılması ve makul bir sürenin ötesinde suçlu olduğunun kanıtlanması gerekiyorsa, kendisini komploculardan ve suikastçılardan korumasının imkansız olduğu genel olarak kabul edilir. şüphe. Böyle bir krizde bazı keyfi yetkiler verilmelidir. İster kral, ister cumhurbaşkanı, ister yasama organı olsun, egemen, gerekçe göstermeksizin şüphe üzerine tutuklanmasına izin verilmelidir ve bunu yaparken, vatandaşın özgürlüğü ile hükümetin güvenliği arasındaki dengeyi korumak, devletin en büyük sorunlarından biridir. politika Bilimi.
Anayasaya göre, yasama emrinin ayrıcalığını askıya alma yetkisine sahip olan Başkan veya Kongre olup olmadığı. habeas corpus iç savaş sırasında yanan bir soruydu. Lincoln 1861 baharında Başkan olduğunda, Güney eyaletlerini genel hükümete karşı isyan halinde buldu ve onları boyun eğdirip Birliğe geri getirmeyi ofisinin görevi olarak gördü. İsyan eden devletlerde düşmana karşı orduyu ve donanmayı, kuzeyde düşmana yardım ve teselli veren ve hükümete ihanet etmek için komplo kuran kişilere karşı tutuklama ve hapsetme yetkisini kullandı. Benzer bir çıkmaza giren birçok kişi gibi o da mahkemelerin usulünün yetersiz olduğunu gördü. Baltimore, Philadelphia ve New York'ta, Batı'nın şehirlerinde, Washington'daki departmanlarda ve Beyaz Saray'ın kendisinde, hükümetin mülkünü ve kalelerini isyancılara teslim etmeye hazır ve istekli olan adamlar vardı. planlarını bu niyetle yaparlar. Planları önlenmeli, komploları gelişmeden öldürülmeli. Ancak hiçbiri, aleni bir fiil işlemedikçe bir mahkeme tarafından mahkûm edilemezdi. Sırf şüpheyle tutuklanırlarsa, derhal bir mahkeme tarafından serbest bırakılırlar. habeas corpus. Bu durumun çaresi, zahmetli yazıdan kurtulmaktır ve bu Lincoln yapmaya devam etti. Bir sulh hakimi emri olmadan ve genellikle bir askeri görevli tarafından, ihanete uğradığından şüphelendiği kişileri tutuklamaya başladı ve mahkumları sorumlu tutan memurlara, herhangi bir emri dikkate almamaları talimatını verdi. habeas corpus bu onlara verildi ve onu askıya aldığını söylemek için. [1] Bu mahkumlardan biri olan John Merryman'ın davası, yargısal yoruma ilk gelen davadır. Merryman, Baltimore yakınlarında yaşıyordu ve bir ayrılık birliğinin kaptanı olduğundan, birliklerin Washington'a ulaşmasını engellemek ve Birleşik Devletler postasını engellemek amacıyla demiryollarının ve köprülerin tahrip edilmesine yardım ettiğinden şüpheleniliyor gibi görünüyor.[2] Pennsylvania'lı General Keim'in emriyle geceleri kendi evinde tutuklandı ve o sırada General George Cadwallader'ın komutasındaki Fort McHenry'ye götürüldü. O zamanlar Birleşik Devletler Başyargıcı olan Taney, habeas corpusAncak Cadwallader, ayrıcalığın Başkan tarafından askıya alındığını söyleyerek buna uymayı reddetti. Yazının iadesi üzerine, Başyargıç, Cumhurbaşkanının askıya alma yetkisinin bulunmadığını reddeden bir görüş sundu. habeas corpus ve bu gücün yalnızca Kongre'ye ait olduğunu teyit etmek. Lincoln, bu görüşe aldırmadan tutuklamaya ve hapsetmeye devam etti ve gerçekten de Başsavcısı tarafından bunu fark etmek zorunda olmadığı söylendi.
Şimdiye kadar Lincoln, emri sadece subaylarına göz ardı etme emri vererek askıya almıştı. 24 Eylül 1862'de daha resmi işlemlerden yararlandı ve ilanla askıya aldı. 3 Mart 1863'te, Başkan'a isyanın devam etmesi sırasında ilamı askıya alma konusunda takdir yetkisi veren bir Kongre yasası çıkarıldı. [3] yazısı habeas corpus bu nedenle isyanın yarısı bitene kadar Kongre tarafından askıya alınmadı. Başka bir deyişle, Lincoln iki yıl kendi isteğiyle ve hiç kimsenin yetkisi olmadan iki yıl boyunca tutuklama emri olmadan tutuklamalar yaptı ve erkekleri istediği kadar hapiste tuttu. İlk tutuklamalar, Baltimoreanların Kuzey birliklerinin Washington'a ulaşmasını engelleme girişimleri ve Maryland'in ayrılacağı korkusundan kaynaklandı. Belediye Başkanı ve Baltimore polis komiserlerine, Maryland yasama meclisinin birçok üyesine, gazete editörlerine ve diğer seçkin ve nüfuzlu kişilere Fort McHenry ve Fort Warren'ın içinde lojmanlar verildi. Ardından ülkenin her yerinde, özellikle Batı'da yönetici tutuklamaları yapıldı. 8 Ağustos 1862'de yayınlanan bir emir, mareşallere ve polis şeflerine, gönüllü askere alınmayı caydıran, düşmana yardım veya rahatlık sağlayan veya başka herhangi bir sadakatsiz uygulamaya girişen herkesi tutuklama yetkisi verdi. Cesaret kırıcı askere almalar ve sadakatsiz uygulamalar, yasalarca bilinmeyen suçlardı ve sadakatsiz uygulama ifadesi her şeyi içerecek kadar büyüktü.
Amerikan tarihinde, Lincoln'ün o iki yılda uyguladığı güçten daha fazla tartışmaya değer çok az şey vardır. Mutlak ve keyfiydi ve yetkisiz ise, uygulanması anayasanın muazzam bir ihlaliydi. Haklı ve gerekli olup olmadığı başka bir konudur. Anayasaya aykırıysa ve yine de Birliği kurtarmak için gerekliyse, anayasanın hükümete kendini korumak için uygun araçlara izin vermemekte kusurlu olduğunu gösterir. Lincoln'ün bu gücü sağduyu ve hoşgörüyle kullandığına şüphe yok. O, böyle bir otoriteye sahip olan en insancıl adamdı. Zorbalığa karşı hiçbir zevki yoktu ve Amerikan halkının huyunu biliyordu. Ancak, yine de, bazen adaletsizlik yapıldı. Astları her zaman efendilerinin doğasına sahip değildiler, bazen kötü niyetlerine kapıldılar, bazen mazeretsiz tutukladılar ve bazen de acımasızca tutukladılar. Büyük bir isyan bastırılacağı zaman bu tür şeyler belki kaçınılmazdır ama Amerika'da olduğu için pişman olmalıyız.
anayasa hakkında kısa bir paragraf içerir habeas corpus ve bir kelime daha değil:-
Bu pasaj, yasama yetkisine ayrılan ilk makalede yer almaktadır ve isyan zamanına kadar, yalnızca Kongre'nin askıya alma hakkına sahip olduğu genel kanıydı. Lincoln ve Başsavcısı, Başkan için yetkiyi talep ettiğinde, neredeyse herkes şaşırdı ve birçoğu şok oldu. Aaron Burr ve komplosu, operasyonun askıya alınmasını önerecek kadar ürkütücü hale geldiğinde, sorunun çözülmüş olduğunu varsaymışlardı. habeas corpusO zamanlar Başkan olan Jefferson, kendisi için hiçbir hak iddiasında bulunmaksızın tüm konuyu Kongre'ye sundu ve ardından gelen tartışmada hiç kimse Başkan'ın yetkiyi kullanabileceğini öne sürmedi. Eyalet sözleşmeleri anayasayı kabul ederken, habeas corpus Maddesi, Kongre'nin tek başına askıya alabileceği kabul edilmeden hiçbir zaman söz edilmedi ve bazıları, anayasanın çerçevesini oluşturan sözleşmedeki tartışmaların, bunun cumhuriyetin babalarının da görüşü olduğunu gösterdiğini düşündü. Her şeyden daha kesin olan, fıkranın kendisinin konumuydu, Yasama organına ayrılmış makalede yer alır ve yürütmeye yetki veren hiçbir kelime içermezken, yürütmeye ayrılmış makale, eğer yetkiden söz edilirse doğal olarak yapılacaktı. Başkan'a ait, bu konuda tamamen sessiz. Anayasa askıya alma kelimesini kullanıyor. Yasama organı dışında hiçbir yasa askıya alınamaz. yazısı habeas corpus Kongre kararıyla yaratıldığı için bir yasadır ve bu nedenle yalnızca Kongre onu askıya alabilir. İngiltere'de, Kraliyet değil Parlamento, fermanı askıya alır ve anayasamızın yapımcıları doğal olarak İngiliz geleneğini takip ederdi, yoksa gözlerinin önünde olması Amerikan Başkanı'nı sivil özgürlükler üzerinde İngilizlerden daha güçlü yapmazdı. Kral. Üstelik otorite konuşmuştu. Yorumlarındaki hikaye [4] Kongre'ye güç veriyor ve Baş Yargıç Marshall Bollman'ın davasına karar verirken [5] tesadüfen aynı görüşte olduğunu ifade etti.
Taney'nin Merryman davasındaki görüşünün yayınlanmasından birkaç ay sonra dikkate değer bir broşür çıktı. Uzun yıllar Philadelphia Barosu'nun lideri olan Horace Binney tarafından yapıldı ve o sırada uygulamadan ve seksen ikinci yılında emekli oldu. Binney'in broşürü ortaya çıkmadan önce Lincoln'ün eylemi elbette gazetelerde tartışılmıştı. Cumhurbaşkanı'nı destekleyenlerden bazıları, ordu ve donanma komutanı olarak görevi askıya alma hakkının zımni olduğunu iddia etti. habeas corpus diğerleri, bir isyanda, tüm sivil otoriteyi yok ettiği için, fermanı kolayca ortadan kaldıracak sıkıyönetim ilan edebileceğini savundu. Binney konuya tamamen yeni bir bakış attı. Başkanın kararı kendi isteğiyle askıya alabileceğine inanıyordu, ancak bu tür bir askıya almanın ne başkomutanın askeri gücünün yasal olarak kullanılması ne de bir sıkıyönetim olayı olarak görülmesini reddetti. Kimsenin denemediğini yaptı. Anayasanın açık sözlerini aldı ve bunlardan Başkan'a askıya alma yetkisi verme niyetini çıkardı.
Anayasa, dedi ki, isyan veya işgal durumlarında, kamu güvenliğinin gerektirdiği durumlarda, ferman imtiyazının verilmesini sağlar. habeas corpus askıya alınabilir. Yani Amerika Birleşik Devletleri halkı, bu büyük ayrıcalığın belirli koşullar altında reddedilebileceğini veya bir sezon ertelenebileceğini ilan etti. Anayasa bunun yapılmasına izin veriyor, ancak hiçbir bakanlığa bunu yapması için açıkça yetki vermiyor. Görevin hangi daireye ait olduğu, anayasanın genel şemasında belirtilen dairelerin tanımları ve nitelikleri ile keşfedilmelidir. Askıya alma yetkisinin kullanılmasına ilişkin tüm koşullar, habeas corpus Maddesi, isyan veya işgal ve kamu güvenliğinin gerekliliği gibi yürütme bilincine sahiptir. İsyan olsun, işgal olsun, bir savaşın yönü zorunlu olarak yürütmenin elindedir. askıya alınması habeas corpus işgali veya isyanı püskürtmek için bir araçtır ve bu nedenle kullanımı Başkan'a ait olmalıdır.
Doğru, diye devam etti, sadece İngiltere'de Parlamento askıya alınabilir. Ancak bu İngiliz benzetmesi yanıltıcıdır. Amerikan ve İngiliz anayasaları çok farklıdır. İngiliz anayasasına göre, her şeye gücü yeten Parlamento, parlamentonun ayrıcalığını askıya alabilir. habeas corpus herhangi bir zamanda, hatta derin barış zamanında bile ve kendi zamanımızda işçi ayaklanmaları sırasında onu askıya aldı. Amerikan anayasası, askıya almayı isyan veya işgalle sınırlandırıyor. İngiltere'de izin verilen sınırsız askıya alma yetkisi, kuşkusuz tek bir adamın elinde tehlikeli olacaktır, ancak anayasamızın nitelikli gücü o kadar tehlikeli değildir. Tekrar belirtmek gerekir ki, İngiltere'de habeas corpus herhangi bir sınırlama veya istisna olmaksızın, bir Parlamento kararı ile verilir ve müteakip bir Parlamento kararı dışında hiçbir şey onu askıya alamaz veya kısaltamaz. Ancak Amerika'da anayasanın tek bir maddesi ayrıcalığı tanır ve aynı zamanda belirli durumlarda askıya alınmasına izin verir. Amerikan anayasasındaki askıya alma maddesi, İngiliz Parlamentosu'nun hem etkinleştirme hem de askıya alma eyleminin yerine geçer. Başka bir deyişle, Amerika'nın Kongre tarafından değiştirilemeyecek yazılı bir anayasası var ve İngiltere'nin de Parlamentonun keyfine göre değiştirilebilecek yazılı olmayan bir anayasası var. İngiltere'de Parlamento'dan daha yüksek bir yasa olsaydı, habeas corpus ancak isyan veya işgalde askıya alınabilirdi ve bu yasaya göre isyan veya işgal gerçeğini ve kamu tehlikesi gerçeğini ilan etmenin yalnızca Parlamento'nun uygulaması olduğu gösterilebilirdi, o zaman bir analoji olabilir. Ancak iki anayasayı, gerçekte var oldukları gibi karşılaştırdığımızda, hiçbiri yoktur. Bizim habeas corpus Maddesi, yasama gücünü ve diğer tüm yetkileri kısıtladığı için tamamen İngilizce değildir ve tehlike gününde kişisel özgürlük ve ayrıca kamu güvenliğini muhafaza ettiği için tamamen Amerikandır.
Analojiye karşı korumamız gereken başka bir husus daha var. İngilizlerin konuyu yerleştirmedeki amacı habeas corpus tamamen Parlamento'nun kontrolünde olan güç, onların Kraliyet'i kıskanmalarıydı. II. Charles'ın zamanından önce, Kral sık sık tutuklama yetkisini acımasızca kötüye kullanmış ve tutuklama ayrıcalığını tamamen göz ardı ederek hareket etmişti. habeas corpus. İngiliz halkını, o zamanlar keyfi güçlerinin büyük bir kısmını elinde tutan hükümdarlarının bu tür davranışlarından duyulan korku, İngiliz halkını büyük habeas corpus davranmak. Ancak anayasamızı hazırlayanların Başkan'dan böyle bir korkuları yoktu. Ofisinin yetkileri esasen karara bağlanmadan önce karara bağlanmıştı. habeas corpus madde önerildi ve bu yetkilerde alarma neden olacak hiçbir şey yoktu. Kendisine, ülke için olduğundan daha büyük bir tehlike oluşturmadıkça kötüye kullanabileceği veya genişletebileceği hiçbir yetki vermemişlerdi. Sadece dört yıl için seçilir, her meclisin üçte ikisi kendisine karşı çıkarsa bir yasayı veto edemez, Senato'nun üçte ikisi aynı fikirde olmadıkça bir antlaşma yapamaz veya bir bakan, konsolos, yargıç veya herhangi bir memur atayamaz. ancak Senato'nun tavsiyesi ve rızası olmadan alt düzeyde olanlar, ordu ve donanma komutanı, ancak Kongre'nin rızası olmadan bir askeri silahlandıramaz veya bir gemi inşa edemez, milislerin komutanı, ancak yalnızca Kongre onları hizmete çağırdığında, Kongreyi erteleyemez erteleme zamanı konusunda anlaşamadıkları ve görevdeki herhangi bir suistimal nedeniyle suçlanamayacakları durumlar dışında: — Başkanımızın yetkilerinin sıralaması böyledir ve seçkin yabancılar [6] onun muhtemelen medeni bir toplumda bilinen en zayıf yönetici olduğunu belirtmişlerdir. .
Anayasayı çerçeveleyen sözleşmedeki maddenin tarihi, bu organın niyetini güçlü bir şekilde göstermektedir. Toplantıdan kısa bir süre sonra, Güney Carolina'dan Pinckney, "Federal Anayasa Planı" dediği şeyi sundu. Yasama organı ile ilgili altıncı madde şu cümleyi içeriyordu:
Habeas corpus üç ay sonrasına kadar ve konvansiyonun nihai olarak ertelenmesinden yaklaşık üç hafta öncesine kadar tekrar bahsedilmedi. Pinckney yine onun koruyucusuydu ve planının kabulünü değil, ayrıntı komitesine havale edilecek bir dizi öneriyi harekete geçirdi. o verdi habeas corpus aşağıdaki formu önermek:
Açıkça, Pinckney yasama meclisinin askıya alınmasını amaçladı. Ancak, ilk hareketinde askıya almayı isyan veya işgalle, ikincisinde ise en acil ve acil durumlarla ve sınırlı bir süre için sınırladığını gözlemlemek önemlidir. Yani, ikinci önergesinde, askıya alma belirli bir ayı geçmemek kaydıyla, askıya alma kararını yasama organının takdirine bırakmıştır. Bu son öneri kabul edilmiş olsaydı, anayasal hükmümüz habeas corpus Bir şekilde İngiltere'ninki gibi olabilirdi ve tabii ki, böyle bir süresiz askıya alma yetkisi verilmişse, yürütmenin eline değil, Kongre'nin eline vermek doğruydu. Madison'ın konvansiyon tartışmaları hakkında verdiği yetersiz açıklama, birkaç gün sonra Gouverneur Morris'in tüm soruyu çözdüğünü bulana kadar bize rehberlik edecek çok az şey ya da hiçbir şey sağlamaz. Bunu hareket ettirdi:
Muhtemelen üslup komitesi tarafından yapılmış olan ne zaman nerede kelimesinin değiştirilmesiyle, şimdi anayasada olduğu gibi bu maddedir. Kongre, Pinckney'nin İngiliz görüşünü reddetti. Askıya almayı yürütmenin bilgisi dahilindeki koşullarla sınırladılar ve bu nedenle Kongre'ye atıfta bulunulması gereksiz hale geldi ve terk edildi. Yasama organına yapılan tüm atıflar dışarıda bırakılmıştır ve Morris tarafından ileri sürüldüğü ve sözleşme tarafından kabul edildiği gibi bu madde yasama maddesinin bir parçası değil, on birinci maddenin yargıyı ele alan dördüncü bölümünde yapılan bir değişikliktir. Daha sonra, stil ve düzenleme komitesi onu şimdiki konumuna yerleştirdi. Bu komitenin görevi, adlarından da anlaşılacağı gibi, sıkı sıkıya bağlı oldukları herhangi bir deyimin anlamını değiştirmek değildi. Hükmü yargı maddesine yerleştirerek, hareket ettirici ve sözleşme, yargıçları ilam üzerindeki yetkilerinin kısıtlanması konusunda uyarmayı amaçlamış olabilir. Ancak bu, kesin olarak, Pinckney'nin Kongre'deki gücü askıya alma fikrini açıkça olumsuzlamayı amaçlamış olmaları gerekir.
Üslup komitesi, maddeyi muhtemelen ilk maddenin dokuzuncu bölümüne yerleştirmiştir, çünkü bu bölüm baştan sona kısıtlayıcıdır. Paragrafların çoğu Kongre'yi kısıtlar, ancak bunlardan biri yürütme departmanını sınırlar ve bir diğeri, Amerika Birleşik Devletleri'nde bir güven veya kâr ofisi tutan tüm kişileri sınırlar. Dokuzuncu bölümdeki konum bu nedenle Kongre'ye yetki vermek için hiçbir işe yaramaz. Birinci maddedeki konum da böyle bir amaçla kullanılamaz. İlk makale Kongre ile sınırlı değildir. Onuncu bölüm eyaletlere ilişkin yasakları içeriyor, yedinci bölüm Başkan'a veto yetkisi veriyor. Aynı şekilde, yargı maddesi başlığıyla sınırlı değildir, ancak Kongre'ye ihanetin cezasını ilan etme yetkisi verir. Dördüncü maddede Kongre'nin bazı yetkileri de sıralanmıştır. Konum argümanı hiçbir şeyi kanıtlamaz. Askıya alma maddesi tarafından verilen yetki, anayasanın genel teorisine göre isyan veya işgal zamanlarında kamu güvenliğinden sorumlu olan bölüme bırakılmıştır.
İmtiyaz kelimesini kullanmak yerine, madde, habeas corpus veya bir habeas corpus yasama gücü tarafından oluşturulan bir ilam veya eylemin ancak aynı kişi tarafından askıya alınabileceğini savunmak için bir neden olabilir. Ancak bahsi geçen imtiyaz, yani kefaletle serbest bırakılma, yargılanma veya salıverilme imtiyazı, münhasıran yürütme işlevi olan bir tutuklama ve tutuklama ayrıcalığı askıya almak için yeterlidir ve herhangi bir yasama eylemi gerekli değildir. Madde, askıya alma yetkisi vermemekte, fiilen askıya alma yetkisi vermektedir. Cümlenin kendisi tüm yetkiyi içerir. Bazı departmanlara askıya alma yetkisi vermiş olsaydı, bu yetki bir yasama eylemi olabilir, ancak aslında askıya alma hakkı yürütmedir. Hiçbir yasama organı, etkilenecek kişi üzerindeki bir işlemle ayrıcalığı askıya alamaz ve buna asla kalkışmaz. Parlamento asla askıya almaz habeas corpus. Durum ortaya çıktığında bunu yapması için krallığa veya bakanlığa yetki verirler. Kongre'nin yapabileceği tek şey budur, yani Başkan'ın veya başka birinin eylemini yürürlüğe koymak ve anayasanın zaten yaptığı budur. [7]
Binney, herhangi bir departman için hiçbir yetkinin İngilizce benzetmeden veya maddenin pozisyonundan veya ifadesinden çıkarılamayacağını ve ayrıcalığı askıya almanın doğal olarak bir yürütme eylemi olduğunu göstermeye çalıştı. Anayasaya göre bir yürütme eylemi olup olmadığı, bir ölçüde, isyanın veya işgalin koşullarını ve kamu güvenliğinin gerekliliğini tespit etmekle hangi dairenin görevi olduğu sorusuna bağlıdır. Binney açıkça yürütme olduğunu savundu. Kanunları sadakatle uygulamak ve anayasayı korumak onun görevidir. [8] Ordu, donanma ve milis kuvvetlerinin başkomutanıdır ve kanunlar veya anayasa bir işgal veya isyan tehdidi altındaysa, gerçeğe karar vermek, tehlikeyi ölçmek ve neyin ne olduğunu belirlemek kesinlikle ona aittir. kamu güvenliği gerektirir. Yasaları uygulamak ve anayasayı savunmak onun göreviyse, görevini yerine getiren gerçeklerin ne zaman var olduğunu belirleme hakkına sahip olmalıdır. askıya alınması habeas corpus bir salgın veya komplonun başlangıcında hızlı bir şekilde kullanıldığında en etkilidir. Kongre bunu asla hızlı bir şekilde kullanamaz ve genellikle oturumda değildir.
Bu, Binney'in Lincoln'ü destekleyen argümanıydı. Konunun böylesine güçlü bir şekilde ele alınması göz ardı edilemezdi. Her taraftan cevaplar ve eleştiriler geldi. Kendisinin de söylediği gibi, kıpkırmızı kesilmiş ve bir sürü eleştirmen toplamış gibi görünüyordu. [9] Bazıları anonimdi ve bazıları matbaa bulmakta güçlük çekiyordu, çünkü o günlerde Kuzey'de bile bir fikrin ifade edilmesi bazen sosyal dışlanmaya yol açıyordu ve ayrıca belki de mafyanın Anayasa tartışmalarına katılabilir.
Binney'in argümanının temeli şuydu: habeas corpus ibaresi, bir kısıtlama şeklinde ifade edilse dahi, bir hibe anlamına gelmektedir. Askıya almayı belirli koşullarla sınırladı ve aynı zamanda bazı departmanlara bu koşullar yerine getirildiğinde askıya alma yetkisi verdi. [10] Hibenin verildiği departman konusunda Binney'den farklı olmasına rağmen, Baş Yargıç Taney'nin görüşünün temel ilkesi de buydu. Binney'e cevap veren hiciv yazarlarının çoğu bu noktada ona saldırdı. Eğer olmasaydı zemini aldılar habeas corpus Madde Kongre, sınırsız askıya alma hakkına sahip olacaktı ve bu nedenle, sözlerinin ima ettiği gibi, bir kısıtlama olan ve başka bir şey olmayan maddeye bir hibe okumaya gerek yoktu. Cümlenin hibesiz bir kısıtlama olduğu gösterilebilirse, Binney'in tüm akıl yürütme zinciri için aynı anda ölümcül olur. Çünkü askıya alma yetkisi, madde olmadan var olabilseydi, bu sınırsız bir yetki olurdu ve hiç kimse, sözleşmenin Başkan'a vereceğini tartışmayı düşünmezdi. Aslında, Binney'in kendi argümanlarından biri, yetki sınırsız olsaydı, onu Başkan'a vermenin tehlikeli olacağı ve kullanımın kesinlikle isyan ve işgal koşullarıyla sınırlı olduğu için maddenin kendisine verdiğiydi. Maddesi olmayan anayasa, bazı departmanlara askıya alma konusunda sınırsız bir yetki veriyorsa ve madde, bu yetkiye ilişkin bir kısıtlamaysa, yetkiyi kullanması amaçlanan ve kısıtlamaya tabi olacak bölüm, Kongre'den başkası olamaz.
Eleştirmenlerden biri, Kentucky'li Yargıç Nicholas soruyu şöyle dile getirdi: [11] Diyelim ki, anayasanın hiçbir habeas corpus Madde ve emir ve onun askıya alınması hakkında tamamen sessiz kaldı, o zaman askıya alma yetkisi nerede olacak? Tabii ki Kongre ile olacak. Kongre, emir üzerinde sınırsız bir takdir yetkisine sahip olacak ve onu askıya alabilir veya yürürlükten kaldırabilirdi. Konvansiyonun kısıtlamayı amaçladığı şey bu tam yetki, bu tam takdir yetkisiydi ve buna göre onlar habeas corpus madde kısıtlayıcı. Askıya alma yetkisi vermez, çünkü Kongre buna zaten sahipti, ancak bazı durumlar dışında ayrıcalığın askıya alınmayacağını söylüyor. Maddenin sözleri tamamen kısıtlayıcıdır ve hibe anlamına gelmez. Engelledikleri bir şeyin varlığını zannederler. Ayrıca, Randolph tarafından Virginia konvansiyonunda belirtildiği gibi, Kongre'ye özellikle askıya alma hakkı verildi. habeas corpus, kararnamenin çıkarıldığı mahkemeleri düzenleme hakkı verildiğinde. NS habeas corpus maddesi bu yetkinin bir istisnasıdır.
Binney bu gerekçeye yanıt olarak başka bir broşür daha yazdı. Çok açık olanı gösterdi, yani anayasanın sessiz olduğunu varsaymak ve bundan Kongre'nin askıya alma hakkının çıkarılmasının sadece bir iddia ve soru için yalvarmak olduğunu gösterdi. Dahası, anayasa hukukunun en temel ilkesine aykırıydı. Hükümetin herhangi bir bölümü için hiçbir yetki üstlenilemez. Kongre'nin yalnızca anayasa tarafından açıkça verilen yetkilere ve ifade edilen yetkileri yürürlüğe koymak için gerekli olan diğer araçsal ve arızi yetkilere sahip olduğu doktrini kadar iyi anlaşılmış bir şey yoktur. Bizimki sayılmış ve sınırlı yetkilere sahip bir hükümettir ve anayasada belirtilmeyen yetkiler devletlere veya halka aittir. Sırf anayasa bu konuda hiçbir şey söylemediği için bir gücün var olduğunu iddia etmek canavarlıktır. Bu mantıkla Kongre her şeye kadir olacaktır. olduğunu iddia etmek de aynı derecede yararsızdır. habeas corpus Madde, Kongre'nin mahkemeleri düzenleme yetkisine getirilen bir kısıtlamadır. Kongrenin böyle bir yetkisi yok. Yargıtay'ın temyiz yetkisini düzenleyebileceği ve alt mahkemelerin sayısına karar verebileceği doğrudur, ancak hepsi bu kadar. Anayasa diyor ki:
Bu nedenle anayasa yargı yetkisini belirli mahkemelere vermiştir. Kongre, alt mahkemelerin sayısı ve düzeni konusunda bir takdir yetkisine sahiptir, ancak tüm yargı yetkisini bir tür mahkemelere verip vermeme konusunda herhangi bir takdir yetkisine sahip değildir. Anayasanın dili zorunludur. Yargı yetkisinin kazanılabileceğini söylemiyor, ancak “yetkilendirileceğini” söylüyor. Kongre, bir tür mahkemeler oluşturmayı yasal olarak reddedemez, anayasanın var olacağını söylediği bu gücün kullanılması için araçlar yaratmayı yasal olarak reddedemez. Yükümlülüğün bağlayıcı olmadığını, ancak istendiğinde reddedilebileceğini varsaymak, anayasanın yaptırımı altında Kongrenin anayasayı bozabileceğini varsaymaktır. Anayasa yargı gücünü yaratır ve hangi meselelere uzanacağını beyan eder. Kongre yalnızca bu gücü kullanacak araçları yaratır ve bu şekilde yaratıldığında tüm yargı gücü onlara bağlanır ve Kongre tarafından azaltılamaz veya değiştirilemez. [12] Anayasaya göre yargı yetkisi, kişisel özgürlük sorunlarına kadar uzanır ve bu bağlamda kullanılmasına Kongre tarafından müdahale edilemez.
Mahkemeleri kurma hakkına sahip olan Kongre, onlara anayasanın yarattığı yargı yetkisini tam olarak kullanmalarını sağlayacak bir teşkilat vermelidir. Yargı yetkisini kullanmak için gerekli aktif yetkilere sahip olmadıkça bir mahkeme kurulmaz. Sadece bir mahkemenin ismine göre kurulması ve ona yargı yetkisi verilmesi hiçbir şey ifade etmeyecektir. Partileri önüne getirmek, kararnamelerini uygulamak ve emirler yayınlamak gibi pratik yetkilere sahip olmalıdır. İcra ilamının tevkif edilmesi veya askıya alınmasını savunmak boşunadır. habeas corpus bir yargı mahkemesi oluşturmak için uygun bir araçtır. Kongre'nin, tüm yargı yetkisinin kendisine verileceği bir mahkeme yaratması gerektiğini ve aynı zamanda, yargı gücünün pratik uygulaması için gerekli olan herhangi bir enstrümanı bu mahkemeden alıkoyabileceğini söylemek, argümanın bir karikatürüdür. Buna göre, mahkemelerimizi kuran yasa [13], "mahkemelerin mahkeme kararı çıkarma yetkisine sahip olacaklarını" söylüyor. çizgili yüzler, habeas corpusve kendi yargı yetkilerinin uygulanması için gerekli olabilecek ve hukukun ilke ve uygulamalarına uygun olabilecek, kanunla özel olarak öngörülmemiş diğer tüm yazılar." Mahkemeler, ilamlar olmadan var olamaz ve Kongre, gerekli olanları vermiştir. fermanını ellerinden alarak mahkemeleri sakat bırakabilecekleri iddia edilebilir. habeas corpus? alıp götürebilselerdi habeas corpus aslında mahkemeleri oluşturmak için bir başarısızlık olacak olan diğer tüm emirleri kaldırabilirlerdi. [14]
Kongre'nin buyruğu durdurma veya yürürlükten kaldırma gibi keyfi bir yetkisinin olduğunu varsaysak bile, bu onun ayrıcalığını askıya almakla aynı şey olmaz. Mahkemelerin ilam verme yetkisi reddedilirse, bu mahkumun özel hukuk yolunun inkar edilmesi anlamına gelir, ancak anayasanın bahsettiği ilke, hak, ayrıcalık yine de kalır. Anayasa, ayrıcalığın isyan veya işgal dışında askıya alınamayacağını söylüyor. Yalnızca ayrıcalıktan söz eder ve çare hakkında hiçbir şey söylemez. Kongre, çareyi süresiz olarak kurcalayabilir, ancak yine de yasanın dilinin ve anlamının çok dışında kalabilir. habeas corpus madde. Kongre'nin mahkemelere bir habeas corpus fermanın anayasa tarafından güvence altına alınan kişisel özgürlük ayrıcalığını askıya almakla hiçbir ilgisi yoktur.
Binney belki bu itiraz edene cevap vermede başarılı oldu ama uğraşması daha zor olan başkaları da vardı. Nicholas gibi onlar da, madde yoksa Kongre'nin askıya alma hakkına sahip olacağını öne sürdüler, ancak askıya alma yetkisini mahkemeleri düzenleme gücünden değil, Kongre'nin ayaklanmayı bastırma ve işgali püskürtme gücünden aldılar. Bunlardan biri, George M. Wharton, daha geniş bir menzile sahipti. [15] Kongreye savaş ilan etme, ele geçirme ile ilgili kurallar koyma, ordu kurma ve destekleme, milisleri çağırma ve bu yetkilerin uygulanması için gerekli ve uygun tüm yasaları yapma yetkisi veren anayasa maddelerini aktardı, askıya alma hakkının herhangi birinden veya hepsinden ima edilebileceğini ve habeas corpus madde, bu şekilde ima edilen gücün basitçe bir kısıtlamasıydı. Binney buna çok fazla, çok belirsiz olduğunu söyleyerek cevap verdi. Yetkilerin hiçbiri, ilama ve hatta yargı dairesine herhangi bir atıfta bulunmadı. Kongre'nin bir kez oluşturulduktan sonra yargı dairesine zarar veremeyeceğini ve kesinlikle anayasanın açık bir hükmünü bozma hakkının savaş yetkilerinden anlaşılamayacağını ileri sürmüştü. Süspansiyonu habeas corpus bir belediye hukuku meselesiydi, askeri güç niteliğinde değildi, onunla özdeşleştirilemezdi ve ondan ima edilemezdi. Milisleri çağırma yetkisinden veya diğer savaş güçlerinden herhangi birinden ima edilebiliyorsa, kalpazanlığı cezalandırma gücünden daha kolay bir şekilde ima edilebilir, çünkü bu suça karşı kesinlikle çok yararlı olacaktır.
Ancak Wharton, argümanını takdire şayan bir şekilde güçlendirdiği ve Kongre'nin zımni yetkileri doktrinine dayandığı başka bir broşür [16] yazdı. Bu doktrin, Kongre'nin ifade edilen yetkilerinden biri veya daha fazlası ile herhangi bir şekilde veya herhangi bir koşulda etkinliğini artırmak için böyle bir ilişkisi olan herhangi bir Kongre eyleminin anayasal olduğu anlamına gelene kadar genişletildi. Askıya alma yetkisinin olduğunu kabul etmekte tereddüt ediyoruz. habeas corpus savaşma hakkından ima edilebilir, çünkü o kadar büyük ve önemli bir güç gibi görünüyor ki, otoritesinin bir imadan daha güçlü bir şeye dayanması gerekiyor. Ama McCullough'da vs. Maryland, Kongre'nin bir banka kurma yetkisi, vergi toplama, borç para alma, ticareti düzenleme, savaş ilan etme ve orduları toplama ve destekleme yetkilerinden ima edildi. Kongre ayrıca dolaylı olarak suçları tanımlama ve cezalandırma hakkına da sahiptir ve gemilerin limandan ayrılmasını yasaklayarak ticareti fiilen yok eden ünlü ambargo yasasının ticareti düzenleme gücünün doğal bir olayı olduğu söylenmiştir. tüm soru habeas corpus bu zımni güçler doktrinine dayanır. Kongre, bir isyanı bastırmak için gerekli ve uygun olan her şeyi yapabilir ve habeas corpus bu amaç için gerekli ve uygunsa, Başkan değil Kongre askıya alabilir. Binney bu ifadelere hiçbir zaman cevap vermedi ve cevaplanıp cevaplanamayacakları şüpheli.
Binney'e karşı argüman şuna varıyor: habeas corpus maddesi askıya alma hakkı Kongre'nin savaş yetkilerinden ima edilebilir, bu nedenle bir hibeyi bir kısıtlama şeklinde ifade edilen bir maddeye okumak gereksizdir ve bu nedenle madde, Kongre'nin zımni hakkı üzerinde bir kısıtlamadır. askıya almak. Öyleyse, devlet sözleşmelerinin anayasayı kabul ederken, askıya alma yetkisinin yalnızca Kongre'ye verildiğini varsaydığı şüphesiz bir gerçektir. Bu bile başlı başına soruyu çözmeye yetiyor. Anayasanın çerçevesini oluşturan sözleşmenin amaçladığı şey nispeten daha az önemlidir. O kongre sadece bir anayasa öneriyordu ve onların bu konudaki görüşleri insanları bağlayamazdı. Ancak devlet sözleşmeleri anayasayı kabul ediyor, onaylıyor ve oluşturuyordu ve onların ne anladıkları neredeyse belirleyiciydi. Buna 1861'e kadar tüm otoritelerin gücü Kongre'ye atfetme konusunda anlaştıkları gerçeğini de eklediğimizde, Binney'in muhteşem yaratıcılığının bile üstesinden gelemeyeceği bir argümanımız var.
büyük önemine rağmen ilginçtir. habeas corpus anayasayı şekillendiren sözleşme tartışmalarında bu konu hakkında çok az şey söylenmekte ve Federalist. O günün insanları özgürlük konusunda kolayca heyecanlandılar ve Binney, Babaların bu konuda mümkün olduğunca az şey söylediğini, çünkü anayasanın kabul edilmesini engelleyecek bir tartışma başlatmaktan korktuklarını öne sürüyor. İki veya üç kelimenin eklenmesi habeas corpus Maddesi, meseleyi şüphe götürmez bir hale getirirdi ve bunu yapmadaki başarısızlıklarını anlamak güçtür. Gouverneur Morris, şu anda elimizde olan maddenin yazarıydı ve mektuplarından birinde tesadüfen bir pasaj, bu becerikli beyefendinin niyetinde olduğu konusunda şüphe uyandırdı. habeas corpus madde tam olarak ne ise, - bir muğlaklık şaheseri. [17]
Binney'in argümanının yanı sıra, Başkan'ı destekleyen üç kişi daha vardı. Bunlardan biri Başsavcı Bates'e aitti. [18] İsyan sırasında, Cumhurbaşkanı'nın düşmanla cinsel ilişkide bulunduğundan şüphelendiği kişileri tutuklama ve hapsetme hakkına sahip olduğunu söyledi. Bu hakka sahiptir, çünkü yeminiyle anayasayı koruyacağına, koruyacağına ve savunacağına yemin etmiştir ve Kongre, kombinasyonlar adli işlemlerle bastırılamayacak kadar güçlü olduğunda ona askeri gücün kullanımını sağlayan tüzüklerle bunu onaylamıştır. . Bu nedenle ayaklanmayı bastırmak onun zorunlu görevidir ve Kongre ona kendi takdirine bağlı olarak kullanabileceği araçları ve araçları vermiştir. İsyancılar bir orduyla saldırırsa, orduyu onlara karşı kullanmanın en iyi yolunu bulabilir. Casuslar ve elçiler çalıştırırlarsa, onları tutuklamayı ve hapsetmeyi gerekli görebilir. Böylece tutuklandığında ve bu hakla, bir habeas corpus mahkeme tarafından kendisine verilir. Devlet daireleri birbirinden bağımsızdır. Her birinin kendi alanı vardır. Başkanın görevleri siyasidir, mahkemelerinki adlidir. Bir isyan sırasında Başkan bir adamı tutuklarsa, bu mahkemelerin alanı içinde olmayan siyasi bir eylemdir ve buna müdahale edemezler. Siyasi kararlarını gözden geçiremez veya tersine çeviremezler. Başkan isyancı orduyu fethettikten ve onların elçilerini tutukladıktan sonra, cesetlerini kendisine bir emir gönderebilecek herhangi bir yargıcın önüne çıkarmak zorunda olduğu söylenebilir mi? habeas corpus, ve yargıcın emre uygun göreceği her şeye boyun eğmek mi? Bates, Başkan'ın gücünden o kadar emin hissettiğini ve bunun hakkında tartıştığını söyledi. habeas corpus sadece askıya almanın artık gerekli olmadığını düşündüğü başkalarının görüşlerine saygısızlıktan habeas corpus Başkanın, düşmanın silah ve mühimmatına el koymadan önce replevin emrini askıya almaktansa casusları tutuklamasını [19] sağlamak için.
Onun mantığı tuhaf. Kanıtlanması gereken önermeyi varsayarak işe başlar. Cumhurbaşkanının tutuklama ve hapsetme yetkisine sahip olduğu için askıya alma yetkisine sahip olduğunu savunuyor. Ancak tutuklama hakkı, eğer varsa, askıya alma hakkından türetilmiştir. Ayrıcalık sırasını tersine çevirmek mümkün değildir. habeas corpus egemen tarafından tutuklanmaya ve hapsedilmeye karşı bir koruma olması amaçlanmıştır. Yine anayasayı koruma ve savunma yemininden tutuklama ve hapsetme hakkını alır. Yemin, anayasanın diğer bölümleriyle çelişen bir yetki verilmesini içeremez ve bu durumda bu bağış, hiçbir vatandaşın yasaların usulüne uygun olarak yaşama, özgürlük veya mülkiyetten yoksun bırakılamayacağını bildiren hükümle ve ayrıca Muhtemel nedenlere dayanan yeminli emirler dışında tutuklamayı yasaklayan hüküm. Anayasanın bu iki hükme izin verdiği tek istisna, habeas corpus askıya alınır. Tutuklama ve hapis cezası, geçerliliklerini askıya alma işleminden alır. [20] Tutuklama ve hapsetme hakkı ispat edilmesi gereken şeydir. Başkan'ın bir elçiyi tutuklamasının siyasi bir eylem olduğu ve görevleri adli olan bir departman tarafından engellenemeyeceği şeklindeki nihai iddiası, şimdiye kadar duyulan en basit varsayımdır. Nedir habeas corpus çünkü hürriyetin bu siyasi hareketlerini kontrol etmek için değilse de, hürriyet hakkında bütün o gevezeliklerin anlamı nedir?
Geriye, Başkan'ın gücünü destekleyen diğer iki görüşü fark etmek kalıyor. biri askıya alındığını beyan eder. habeas corpus bir sıkıyönetim olayı, diğeri ise bir isyanı bastırmakla meşgul olan başkomutanların zımni haklarından biri olmasıdır. Sıkıyönetim en iyi, onu askeri hukuk ve askeri yönetimden ayırarak tanımlanır. Askeri hukuk, subayların ve ordunun erlerinin hükümeti için kurallar ve düzenlemeler kodudur ve başkaları için geçerli değildir. Askeri hükümet, yerel yasaların devrildiği, fethedilen bir yabancı vilayetin askeri bir subayı tarafından yönetilen hükümettir. Eyaletteki tüm insanlar için geçerlidir, ancak yalnızca medeni hukuk yeniden tesis edilene kadar sürmesi beklenir. Sıkıyönetim evde askeri yönetimdir. Kendi ülkesinin vatandaşlarının bir askeri tarafından hükümettir. Bir Amerikan generali Kanada'yı işgal ederse, onu fetheder ve sakinlerini yönetirse, bu askeri hükümet olur. [21] Ohio'nun da dahil olduğu bir bölgenin komutanı olan bir Amerikalı general, o eyaletin vatandaşlarını yönetmeyi ve suç ve suç olarak kabul ettiği şeyler için onları cezalandırmayı üstlenirse, bu sıkıyönetim olurdu. Bu nedenle sıkıyönetim, bölgesinin vatandaşlarına uygulanan bir askerin iyi bir zevkidir. Bir adamın keyfi iradesiyle tüm medeni kanunu devirir ve tabii ki askıya alır. habeas corpus. Lincoln, ülkenin çeşitli yerlerinde sıkıyönetim ilan etti. Bunu beyan etme hakkı olsaydı, habeas corpus bu nedenle, böyle bir yasanın uzatıldığı her yerde askıya alındı. Savaş sona erdiğinde Yüksek Mahkeme, Milligan'ın davasında,[22] en ciddi tartışma ve derin değerlendirmeden sonra, Başkanın düşman tarafından işgal edilmeyen ve yargıçların bulunduğu hiçbir bölgede sıkıyönetim ilan edemeyeceğine karar verdi. ve mahkemeler iş başında. Savaşın olduğu yerde sıkıyönetim vardır. Savaşın olduğu, mahkemelerin ve sivil otoritelerin devrildiği bir toplumda var olur. Ordusunun başındaki bir komutan, kaynaklarını felce uğratmak ve ayaklanmayı bastırmak için isyan halindeki devletlere bunu dayatabilir. Ancak mahkemelerin ve sivil makamların normal işlevlerini yerine getirdiği yerlerde asla mevcut değildir. Gerçek savaş alanında hüküm sürer, çünkü oradaki tek yasa odur, diğer yasa yok edilmiştir. Bu örneklerin ötesinde, belki bir Kongre eylemi dışında yaratılamaz. [23]
Milligan'ın davasındaki karar, savaş sırasında hüküm süren teorileri alt üst etti. Lincoln, askeri gücün etkinliğini zedeleyen herkesin bu güç tarafından ele geçirilebileceğini, bir askeri komisyon tarafından yargılanabileceğini ve gerekirse asılabileceğini ileri sürdü. [24] Ateşli İttihatçılar arasında, orduyu takip eden sıkıyönetim yasasına, savaşı sürdürme hakkının hükümete verildiğine, savaşı başarılı kılmak için gerekli her şeyin ima edildiğine inanılıyordu.[25] Şüphesiz Birlik orduları, isyana yardım eden bir Konfederasyon askerini veya Konfederasyon sakinini yakaladığında, bu kişi bir savaş esiriydi ve savaş bitene kadar yargılanmadan hapsedilebilirdi veya takas edildi. Hiç kimse, hükümetin askeri gücünü bu şekilde yaralayan kişilerin ordu tarafından bulunduğu her yerde yakalanabileceğine itiraz etmedi. Ancak, Konfederasyon topraklarında hiç bulunmamış, Konfederasyona hiç katılmamış ve onunla sempati dışında hiçbir bağlantısı olmayan bir adamın, vatandaşı olduğu sadık bir Kuzey eyaletinde askerleri firar etmeye ikna etmesi gerektiğini varsayalım. diğerleri tutsakları serbest bırakmak, askere karşı direnmek ve cephaneliklerdeki silah ve mühimmatları ele geçirmek için bu hain türüne ne ad verilecekti? Şüphesiz, hükümetin askeri gücünü yaralıyordu ve silahlı bir Güneyli askerden daha ağır şekilde yaralıyordu. Ordu tarafından yakalanıp, komutan veya askeri mahkemenin uygun gördüğü gibi sıkıyönetim altında ele alınabilir mi? yoksa basitçe tutuklanıp mahkemelere ve olağan hukuk usulüne mi teslim edilmeli? Bu Milligan'ın davasıydı. General Hovey'in askeri bölgesi içinde bir eyalet olan Indiana'nın vatandaşıydı, ancak o zaman düşman tarafından işgal edilmedi ya da en fazla yalnızca işgalle tehdit edildi ve mahkemeler ve sivil hükümetin tüm mekanizmaları tam olarak çalışır durumdaydı. . Milligan, Güney davasına inanıyordu, ancak Güney ordusuna katılmayı, tüfek taşımayı veya kılıç giymeyi umursamadı. Evde daha iyisini yapabileceğini anladı ve en iyi enerjisini Ulusal hükümete ve Kuzey ordusuna zarar vermek için kullandı ve bu amaca adanmış gizli bir topluluğa aitti. O ve Amerikan Şövalyeleri veya Özgürlük Oğulları tarikatına mensup diğer bazılarının, Indiana'daki on bin Asi tutsağı serbest bırakmak, onlara Federal cephanelikten silah sağlamak ve onları kullanmak için bir komplo kurduklarına inanmak için sebep var. devleti fethedin ve Konfederasyona teslim edin. O ve suç ortakları düşmanla iletişim halindeydiler ve ait oldukları partinin olağan vefasız uygulamalarına özgürce düşkündüler. Düşmana yardım edenin düşman olduğu ve ordu tarafından halledilebileceği argümanını haklı çıkaran bir davaydı. Kuzeydeki Kuzeyli erkeklerin bir komplosu, Güneyli silahlı Güneyli erkeklerin açık saldırısı kadar kesinlikle bir düşmanlık eylemi gibi görünüyordu. Milligan'ın saldırdığı orduya, asker olmadığı, sadık topraklar üzerinde durduğu, doğum ve ikametgahı tesadüfen sadık bir devletin vatandaşı olduğu için ona dokunamayacaklarını söylemek zordu. Bu, bir vatandaşın vatandaşlığından ve hükümetinin korumasından yararlanarak ona karşı komplo kurabileceğini söylemekle eşdeğerdi. Bu baş haini yakaladıktan, askeri bir komisyon tarafından yargılandıktan ve asılmaya mahkum ettikten sonra, tüm işlemlerinin geçersiz olduğunu ve serbest kalmasına izin verilmesi gerektiğini söylemenin garip bir şey olduğunu düşündüler. Ancak Yüksek Mahkemenin kararı budur ve eğer anayasaya uyulacaksa kanun budur.
Milligan, ihanet ve isyan kokuyor olsa da, savaş esiri olarak alınamadı. Ne yazık ki sivildi ve fiili savaşın sahnesi olmayan ve mahkemelerin ardına kadar açık olduğu bir devletin sakiniydi. Suçlandığı tüm suçlar kanunen yasaktı ve mahkemelerce cezalandırılabilir miydi? [26] Habeas corpus o zaman Kongre kararıyla askıya alındı. Bu nedenle, komploya katılmasını önlemek için tutuklanıp gözaltında tutulabilir ve sonunda yargılanmak ve cezalandırılmak üzere mahkemelere teslim edilebilirdi. Ancak onu tutuklamak, yargılamak ve askeri bir komisyon tarafından mahkum etmek anayasanın üç veya dört hükmünü ihlal etti. Her şeyden önce, anayasa diyor ki, "'Azil davaları dışında tüm suçların yargılanması jüri tarafından yapılacaktır." Yine, "Hiç kimse, büyük bir jüri tarafından sunulmadıkça, sermaye veya başka bir kötü şöhretli suçtan sorumlu tutulamaz, . . Altıncı değişiklik, "Tüm cezai kovuşturmalarda, sanık, suçun işlendiği eyalet ve bölgeden oluşan tarafsız bir jüri tarafından hızlı ve kamuya açık yargılanma hakkından yararlanacaktır." böyle bir deneme. Sıkıyönetim ve askeri komisyonlar, mahkemelerde yargılanabilecek suçlarla ilgilenirken bu hükümlerin her birini ihlal eder. Anayasa, bir jüri ve hukuka uygun süreç dışında hiç kimsenin yargılanamayacağını ve cezalandırılamayacağını söylüyor. Mahkemeler açıksa, jürili yargılama ve hukuka uygun süreç için fırsat verilmişse, anayasaya uyulmalıdır ve sıkıyönetim olabilir demek saçmadır. Mahkemeler devrildiğinde ve jüri ve yargı süreci için bir şans olmadığında, o zaman sıkıyönetim zorunlu olarak vardır. Zorunluluk, anayasa kuralına bir istisna yaratır ve anayasanın kendisi, askıya alınmasına izin vererek başka bir istisna yaratır. habeas corpus. Ama şunu da belirtmek gerekir ki, askıya alınması habeas corpus tutuklama ve alıkoyma yetkisi verir ama deneme ve cezalandırma yetkisi vermez.
Milligan davasının otoritesini zayıflatmak için girişimlerde bulunuldu, ancak bunlar pek işe yaramıyor. [27] Ağır eleştiriye dayanabilecek bir karardır. Savunucuların verebileceği tüm ışığı aldı. O zaman mahkemeyi oluşturan dokuz yargıçtan biri hariç hepsi Kuzeyli erkeklerdi ve dokuz yargıçtan beşi Lincoln tarafından görevlendirildi. Başkanın yanındaydılar ve siyasi inançları onları onun sıkıyönetim hakkındaki görüşlerini desteklemeye yöneltti. Başyargıç Chase, sıkıyönetim anayasal olsun ya da olmasın, her halükarda Lincoln'ün onayını alarak kutsandığını söyleyecek kadar ileri gitti. Indiana'daki askerler Milligan'ı elden çıkarmayı başarmış olsaydı ve ülkedeki tüm Milliganlara aynı şekilde davranılsaydı muhtemelen tüm mahkeme memnun olurdu ve bilgin mahkemenin acısı büyük olmazdı. Ama onlar Amerikalıydılar ve avukat ve yargıç olmaları istendiğinde duygularını bir kenara bırakıp yasa ve anayasanın yanında yer aldılar.
Sıkıyönetim lehine en iyi argümanlardan biri Başsavcı Speed tarafından yapıldı. [28] Savaşın sonunda Başkan Johnson, Booth'un Lincoln suikastındaki suç ortaklarının sivil mahkemeler tarafından mı yoksa sıkıyönetim altındaki bir askeri komisyon tarafından mı yargılanacağını sordu. Askeri komisyon lehinde karar verdi ve görüşünü anayasada yer alan "Kongre'nin korsanları tanımlama ve cezalandırma yetkisine sahip olacak" maddesine dayandırdı. vesaire. ve milletler hukukuna karşı suçlar." Milletler hukuku, anayasaya göre ülke hukukunun bir parçasıdır. ve savaş olduğunda var olmalı ve vatandaşlar ve hükümet üzerinde bağlayıcı olmalıdır.Kongre savaş ilan edebilir ve ilan edildiğinde kendi özel kanunlarına göre yürütülmelidir. ordu, düşmanın askerlerini ve denizcilerini yakalayabilir ve savaş kanunlarına karşı suç işlemekle suçlanırsa onları cezalandırmaya çalışabilir. Booth, hükümetin gizli bir düşmanı olduğunu ve bu nedenle suç ortaklarının askeri bir komisyon tarafından yargılanabileceğini düşündü. anayasanın hükümete yetki verdiğini savaşı sürdürmek ve bu nedenle savaş geldiğinde, savaş yasaları onunla birlikte gelir ve anayasanın bu hükümlerinin istisnasıdır. Ayrıca, savaş yasalarının, ülkenin diğer yasaları gibi, anayasaya tabi olması ve anayasa tarafından değiştirilmesi gerektiği argümanından da kaçınmak zorundaydı ve bunu, jüri yargılaması ve yargı süreci için anayasa hükümlerinin atıfta bulunduğunu söyleyerek yaptı. sadece suçlara ilişkindir, oysa dayandığı anayasanın maddesi "uluslar hukukuna karşı suçlardan" bahseder. Bir fiil, tüzük veya genel hukuka göre teknik bir suçsa, elbette yargı tarafından ele alınması gerekiyordu. Ancak bir fiil, milletler hukukuna karşı bir suçsa, ordunun ve askeri mahkemelerinin yargı yetkisine aitti. Eğer böyle olmasaydı, savaşta bir düşmanı öldüren her asker cinayetten suçlu olurdu ve anayasayı ihlal ederdi, çünkü kanuni süreç olmadan bir insanı hayattan mahrum ederdi. Bu nedenle, bir savaş esiri tutan herhangi biri, hukuka uygun bir süreç olmaksızın onu özgürlüğünden mahrum bırakmaktadır. Ve ordu bir casusu yakalar ve asarsa, onu yasal süreç olmaksızın hayattan ve ayrıca jüri tarafından yargılanma ayrıcalığından mahrum bırakmış olurlar. Ancak tüm bu eylemler, savaş yasalarına göre yapıldığı için yasaldır. Savaş yasalarının yargı yetkisine aittirler ve jüri yargılaması ve yasal süreçle ilgisi yoktur. Anayasa, savaş yasalarını ve ayrıca jüri yargılaması kuralını ve yargı sürecini belirlemiş ve her birine kendi alanını ve alanını tayin etmiştir.
Bu akıl yürütmenin cevabı bizi tekrar Milligan davasına getiriyor. Bir adam bir mahkemede bilinebilir bir suç işlerse ve mahkemeler açıksa, anayasanın emrettiği basit nedenden dolayı bir mahkeme ve yasal prosedür tarafından yargılanması gerekir. Kuşkusuz anayasa savaşın sürdürülmesini öngörmektedir ve savaş, yasalarına göre yürütülmelidir. Düşmanı öldürme, ele geçirme gibi ancak savaş hukukuna göre hukuka uygun fiiller olduğu gibi, salt savaş hukukuna aykırı olan ve mahkemelerce cezalandırılamayan suçlar da kuşkusuz vardır. Casusluk, şartlı tahliye, ablukayı kırma, ateşkes bayrağını ihlal, gerilla ve haydutlarla birleşmenin yargılanması ve cezası tamamen orduya aittir. Ancak savaş kanunlarının bunlara uygulanacağını kanıtlamak, kanun kitabında çaresi bulunan suçlar için savaş kanunlarının geçerli olduğunu kanıtlamaz. Anayasa, kanuni süreç olmaksızın hiç kimsenin hayatından, özgürlüğünden veya mülkünden mahrum bırakılamayacağını söylüyorsa, mümkün olduğu zaman bu hükme uyulması gerekmez mi? Anayasa savaşı öngörse de, savaş anayasanın diğer bölümlerini ihlal edecek şekilde sürdürülemez. Anayasa bize düşmanla savaş yasalarıyla başa çıkma gücü veriyor, ancak bize savaş yasalarını yurttaşlarımıza uygulama gücü vermiyor. Mahkemede yargılanabilecek her suç orada yargılanmalıdır ve mahkemede yargılanamayan ve tamamen askeri olan bir suç orduya bırakılabilir. Hem savaş hukukuna karşı suç hem de mahkemede yargılanacak bir suç olan bir suç, mahkemeye gitmelidir, çünkü anayasanın emri bu konuda açık ve savaş hukuku tarafından yargılanma hakkı en iyi ihtimalle, sadece ima edildi. Ne milletler hukukunun ne de savaş kanunlarının kendi topraklarımızda anayasanın açık sözlerini aşmasına izin verilemez. Anayasa ülkenin en yüksek yasasıdır ve hiçbir dış etki ya da yasa onun için üstün olamaz. Vattel ve diğer Avrupalı yazarlar tarafından ortaya konan savaş yasaları, belki de monarşik ülkelerde liberal olarak yorumlanabilir ve yönetilebilir, ancak hükümete yalnızca sınırlı yetkiler veren yazılı bir anayasaya sahip bir ülkede, anayasaya boyun eğmeli ve acı çekmelidir. çeliştiğinde değişir.
Booth, Lincoln'ü, ülkesinin iyiliği için olduğunu ilan ederek öldürdü ve hak ettiği gibi yakalanıp vuruldu, ancak suç ortakları bir askeri komisyon tarafından yargılandı. Guiteau, Garfield'ı, bunun ülkesinin iyiliği için olduğunu söyleyerek öldürdü ve olağan hukuk süreciyle yargılandı. İki durum arasında hiçbir fark yoktur. Her ikisi de sadece mahkemede yargılanabilir suçlardır.
Sıkıyönetim tartışması, General Jackson'ın New Orleans'taki ilanından söz edilmedikçe asla tamamlanmaz. New Orleans savaşını savaşıp kazandıktan ve resmi olarak olmasa da barış antlaşmasının onaylandığını öğrendikten sonra, şehri sıkıyönetimle yönetmeyi üstlendi. Verdiği mazeret, yenilmesine rağmen düşmanın hala mahallede olduğu ve geri dönebileceği, barış bilgisinin emrindeki milislerin moralini bozduğu ve tüm şehri bir türbülans durumuna getirdiğiydi. Jackson her zaman ülkenin kurtuluşunun etrafındaki herkesin mutlak efendisi olmasına bağlı olduğuna inandı ve bu özelliğin muhtemelen sıkıyönetim ilanıyla, durumundaki herhangi bir zorluk veya tehlike kadar ilgisi vardı. Louallier adında biri, davranışının yasa dışı olduğunu düşündü ve bunu yazılı olarak söyleyecek kadar cesurdu. Hemen tutuklandı. Amerika Birleşik Devletleri bölge mahkemesi Yargıç Hall bir habeas corpus serbest bırakılması için ve Jackson, meselenin kökenine vurmaya kararlı olduğu için yargıcı tutukladı. Daha sonra, yargıç mahkemesine geri döndüğünde, Jackson'ı huzuruna çağırdı ve ona saygısızlıktan dolayı bin dolar para cezası verdi. Jackson para cezasını derhal ödedi ve yıllar sonra Kongre kararıyla kendisine iade edildi. Jackson'ın bazı arkadaşları bu eylemi kabul ederken, iddia ettiklerine göre sıkıyönetim yasasının doğru ya da yanlış olduğuna her zaman karar veren zorunluluk temelinde onu haklı çıkardılar. Diğerleri, eyleminin yasal olup olmadığını umursamadılar, onun büyük bir eski kahraman olduğunu ve İngilizleri fethettiğini söylediler. Bazıları Jackson'a hayran çünkü yasalara rağmen ve itibarını riske atarak ülkesinin güvenliği için hareket etti. Diğerleri, bir askerin despotizmine karşı yasanın saygınlığını koruduğu için Yargıç Hall'a hayrandır. Emsal, her iki taraftan da alıntı yapılabileceği için en değerlisi haline geldi. Amerika'daki diğer sıkıyönetim örnekleri gibi. Devrim'de, Boston'daki İngiliz general Gage, Bunker Hill savaşından beş gün önce sıkıyönetim ilan etti ve hatta kendi vatandaşları bile bunun aşırı olduğunu düşündü. Devrim sırasında Virginia'da da ilan edilmek için bir girişimde bulunuldu ve neredeyse herkes bunun aşırı olduğunu düşündü. [29] Bağımsızlık Bildirgesi, kralın orduyu sivil güçten üstün kılmasının çirkin olduğunu söylüyor ve eyalet anayasalarının çoğu, ordunun hiçbir zaman sivil güçten üstün olmayacağını söyledi. Her şey sıkıyönetime aykırıdır ve yine de bir başkan, kral ya da general ne zaman aşırıya kaçsa, onu kullanır ve şikayet edenler boş yere şikayet eder. Sıkıyönetim ilan edenin, zaten onun kararnamelerini uygulayacağı bir ordusu vardır. Acil durum geçtikten sonra, eğer başarılı olduysa ve kullanımında zalim veya pervasız olmadıysa, büyük ihtimalle affedilecektir ve Amerikan halkı affetmesi en muhtemel olanlar arasındadır. [30]
Ve şimdi, Başkanın yasal olarak askıya alamayacağının kanıtlandığını varsayalım. habeas corpus Kongreden yetki almadan ne kazandık? Çok az. Gerçek şu ki, Lincoln iki yıl boyunca emri askıya aldı ve hükümetin düşmanlarını sanki kendisine açıkça verilmiş gibi özgürce tutukladı. [31] İtiraz edenlere şikayet hakkı tanındı. Bazıları ona karşı bilgin broşürler yazdı, bazıları kararlar aldı ve yargıçlar öfkeli görüşler sundu. Kendilerini bu zahmetten kurtarmış olabilirler. Lincoln, büyük gücünü kullanmaktan asla vazgeçmedi, ama onu tiranlık veya zulüm olmadan kullandı. Sadık insanların büyük bir kısmı ya onun haklı olduğunu düşündü ya da hatasını affetti. Çoğu, onun acıklı haykırışına sempati duydu, "Biri dışında tüm yasalar uygulanmamalı ve hükümetin kendisi ihlal edilmemek için parçalara ayrılmalı mı?" İsyan savaşında Birliği kurtaran adam ve bundan sonra onu başka bir savaşta kurtaracak olan adam, anayasa ihlalleri için asla çok katı bir hesaba tutulmayacak. Olaylar anayasadan, anayasa hukukundan daha güçlüdür. İnsanların anayasaya aykırı olarak yapılmasına izin verdikleri şey, sürekli tekrarlama yoluyla anayasanın bir parçası haline gelebilir. Louisiana topraklarının anlaşma yoluyla edinilmesi, savunucuları tarafından anayasaya aykırı olarak kabul edildi, ancak halk buna ve daha sonraki kazanımlara rıza gösterdi ve şimdi kimse onlara karşı tartışmaya değer olduğunu düşünmüyor. Halkın rızasının Cumhurbaşkanı'na askıya alma yetkisi verdiği söylenebilir mi? habeas corpus?
İngiliz ulusu bu konuda büyük deneyime sahiptir. habeas corpus Lincoln'ün yönteminin neredeyse tam olarak buna uygun olması, yasalarının bilgeliğinin iyi bir kanıtıdır. William III'ün zamanından beri. İngiltere'de bakanlığın, acil bir durum ortaya çıktığında, mahkeme emrine aykırı olarak tutuklama ve tutuklama yapması ve ardından Parlamentodan bir Tazminat Yasası istemesi adet olmuştur. Nedeni belli. Parlamentodan bir yasa tasarısı almayı beklerlerse, komplo ya da isyan başarılı olabilir ya da bizimkilerde olduğu gibi boyun eğdirilmesi zor bir ilerleme sağlayabilir. Parlamento ayrıca oturumda olmayabilir. III. William'ın hayatını kurtaran taç bakanlarının hızlı eylemiydi ve Parlamento sadece onları tazmin etmekle kalmadı, bunun için onlara teşekkür etti. Lincoln kendini bir isyanla karşı karşıya buldu ve Kongre oturumda değil. Milisleri çağırdı, orduyu ve donanmayı artırdı ve görevi askıya aldı. habeas corpus. Daha sonra Kongre'ye gönderdiği mesajda tüm eylemlerini onların yargısına sundu. Onu ellerinden geldiğince desteklediler. 16 Ağustos 1861'de ordu, donanma ve milislerle ilgili tüm eylemlerini geçerli kılan ve onlara Kongre'nin önceki yetkisi altında yapılmış gibi aynı etkiyi veren bir yasa tasarısı kabul edildi. [32] Aynı zamanda, Senato'da, görevinin askıya alınmasını geçerli kılan ortak bir karar sunuldu. habeas corpus, ancak çok tartışılsa da hiçbir zaman oylamaya ulaşamadı. [33] Daha sonra Aralık 1862'de, Temsilciler Meclisi, Başkan'ı daha önce askıya aldığı işleri tazmin eden bir yasa tasarısını kabul etti. habeas corpus ve ona gelecekte askıya alma yetkisi veriyor.[34] Senato, önceki askıya almayı geçerli kılan maddeyi kabul etmeyecekti ve tasarı sonunda bu madde çıkarılarak her iki meclisten de geçti ve yasa tasarısı olarak tanındı. Habeas Corpus 3 Mart 1863 tarihli askıya alma yasası. Bir isyan durumunun gerekleri nedeniyle hem Başkan hem de Kongre, İngiliz pratiğini koşulların izin verdiği ölçüde yakından takip etti. Ama bu fark vardı. Başkan anayasayı ihlal etmiş olsaydı, Kongre onun eylemlerini geçerli kılamazdı. Kongrede anayasa ihlallerini mazur gösterecek bir yetki yoktur. Esnek savaş güçleri bile bu kadar esnetilemez.
Bu nedenle Binney'nin argümanı doğru olsaydı iyi olabilirdi. Anayasanın şu anki ifadesine göre, herhangi bir ihtimal ile yürütmeye yetki verebilecek tek kişidir. İsyan sırasında ona en azından bir hak iddiası verdi ve tüm Cumhuriyetçi liderlerin konuşmalarında benimsendi ve tekrarlandı. NS habeas corpus şimdi anlaşılan hüküm, hükümetin kendisini korumasının önünde duruyor. Böyle bir durumda bir hak talebinden daha fazlasını istiyoruz. Anayasa ihlalleri halkın moralini bozar ve onların büyük tüzüğe duydukları saygıyı azaltır, ancak bu tür hükümler kalırsa ihlaller mutlaka olacaktır. Her insan yaşama hakkı olduğunu düşünür ve her hükümet yaşama hakkı olduğunu düşünür. Katil bir saldırgan tarafından duvara itilen her insan, kendini korumak için tüm yasaları geçersiz kılar ve buna büyük meşru müdafaa hakkı denir. Dolayısıyla her hükümet, bir isyanla duvara itildiğinde, bir anayasayı kendisinin yok edilmesine izin vermeden önce çiğneyecektir. Bu anayasa hukuku olmayabilir, ama gerçek bu.
1. Merryman davasında Baş Yargıç Taney'nin, yetkili makam tarafından yayınlanan Habeas Corpus Yazısı üzerine kararı, Philadelphia, John Campbell, Bookseller, 419 Chestnut St., 1862. (Aynısı Taney'de bildirildi, 246.)
2. Habeas Corpus. Maryland, Baltimore County'den John Merryman davasında, Hon. Roger Brooke Taney, Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi, Baltimore Başyargıcı. Lucas Brothers tarafından yayınlanmıştır, 170 Baltimore St., 1861.
3. Habeas Corpus Yazısının Askıya Alınması. Başsavcının görüşünü bildiren mektubu. Temsilciler Meclisi emriyle basılmıştır.
4. Anayasa uyarınca Habeas Corpus'un Ayrıcalığı veya Emri. İkinci Baskı, Philadelphia C. Sherman & Son, Yazıcılar, 1861. Horace Binney tarafından.
5. İkinci Bölüm. Anayasa uyarınca Habeas Corpus Yazısının Ayrıcalığı. Philadelphia, John Campbell, Yayıncı, 419 Chestnut St., 1862. Horace Binney tarafından.
6. Üçüncü Kısım. Philadelphia Anayasası uyarınca Habeas Corpus Yazısının ayrıcalığı. Sherman & Co., Yazıcılar, 1865. Horace Binney tarafından.
7. Başkan Lincoln ve Başsavcı Bates'in, Habeas Corpus Yazısının Ayrıcalığını askıya almak için Başkanlık Yetkisi lehindeki Argümanının gözden geçirilmesi. Louisville, Ky'den S. S. Nicholas tarafından basılmıştır. Basımevi: Bradley & Gilbert, Cor. İlk ve Pazar St., 1861.
8. Habeas Corpus. Bay Binney'e Bir Yanıt, S. S. Nicholas, Louisville. Bradley & Gilbert, 1862 tarafından basılmıştır.
9. Sıkıyönetim. S. S. Nicholas tarafından, ilk kez 1842'de A Kentuckian'ın imzasıyla yayınlanan bir broşürün parçası. Philadelphia, John Campbell. Kitapçı, 419 Chestnut St., 1862.
10. Bay Binney'in "Anayasa Altında Habeas Corpus Yazısının Ayrıcalığı" konulu Broşürünün Gözden Geçirilmesi. J.C. Bullitt tarafından. Philadelphia, John Campbell. Yayıncı, 419 Chestnut St., 1862.
11. Bay Binney'nin Habeas Corpus Yazısı Üzerine İncelemesi Üzerine Açıklamalar. G. M. Wharton tarafından. İkinci Baskı, Philadelphia, John Campbell, Bookseller, 419 Chestnut St., 1862.
12. Bay Binney'in Habeas Corpus hakkındaki incelemesi üzerine "Açıklamalar"a Cevabına Cevap. Geo tarafından. M. Wharton, Philadelphia, John Campbell, Bookseller, 419 Chestnut St., 1862.
13. Yetkililer, Horace Binney'in Habeas Corpus Yazısı Üzerine Sonuçlarına Antagonist olarak atıfta bulundular. Tatlow Jackson tarafından: John Campbell, Bookseller, 419 Chestnut St., Philadelphia, 1862.
14. İdari Tutuklamalar Üzerine Yapılmamış Bir Konuşma. Philadelphia, 1862. Charles Ingersoll tarafından.
15. Kişisel Özgürlük ve Sıkıyönetim. Günün Bazı Broşürlerinin İncelenmesi. Philadelphia, Nisan 1862. Edward Ingersoll tarafından.
16. Haheas Corpus ve Bay Binney'in Yazısı. İkinci Baskı: Philadelphia. John Campbell, Bookseller, 419 Chestnut St., 1862. John T. Montgomery tarafından.
17. Anayasa uyarınca Habeas Corpus Yazısının Ayrıcalığı Hakkında Horace Binney'e Cevap. Philadelphia Barosu'nun bir üyesi tarafından. Philadelphia, James Challen & Son, Publishers, 1308 Chestnut St., 1862. (Yazar, David Boyer Brown.)
18. Horace Binney'nin Habeas Corpus hakkındaki Broşürüne bir yanıt. Philadelphia, 1862. Anonim. (Yazar, C. T. Gross(?).)
19. Birleşik Devletler Anayasasında Habeas Corpus Yazısının Ayrıcalığı: İçeriğinde. Nasıl izin verilir: Nasıl askıya alınır: Yasama Yetkisinin kullanılmasının Yetkilendirilmesi değil, Yasanın Düzenlenmesidir. John Campbell, Bookseller, 419 Chestnut St., Philadelphia, 1862. Anonim. (Yazar, Wm. M. Kennedy(?.)
20. Amerikan İsyanının Hukuku ve Gerçek Politikamız, İç ve Dış Politika Üzerine Bir İnceleme. Daniel Gardner, Hukukçu. Gardner's Institutes of International, Inter-State and American Public Law'ın yazarı ve New York Barosu üyesi: New York, John W. Amerman, Yazıcı, No. 47 Cedar St., 1862.
21. Kişisel Özgürlük Üzerindeki Başkanlık Yetkisi. Horace Binney'nin Habeas Corpus Yazısı Üzerine Denemesinin Bir İncelemesi. Yazar için basılmıştır, 1862. Anonim. (Yazar, Isaac Myers.)
22. Askıya Alma Yetkisi ve Habeas Corpus'un Yazısı. Philadelphia: John Campbell, Bookseller, 419 Chestnut St., 1862. Anonim. (Yazar, James F. Johnson.)
23. Habeas Corpus ve Sıkıyönetim. Robert L. Breck tarafından. Aralık 1861 tarihli Danville Quarterly Review için hazırlanmıştır, Cincinnati: Richard H. Collins, Yazıcı, 25 West Fourth St., 1862.
24. Hon. Ohio'dan Samuel Shellabarger, Habeas Corpus hakkında: Temsilciler Meclisi'ne teslim edildi, 12 Mayıs 1862, Washington: Kongre Küre Ofisi'nde basıldı, 1862.
25. Hon. Kentucky'den Lazarus W. Powell, Keyfi Tutuklamalar hakkında, Indiana'dan Bay Wright'a yanıt olarak: Senato'da, 19 Ocak 1863. Washington, Kongre Küre Ofisi'nde basılmıştır, 1863.
26. Habeas Corpus. Habeas Corpus Emrinin yararı, verilene kadar doğal olarak askıya alınır ve askıya alma, yasadışı hale getirilene kadar yasaldır. Anonim. (Yazar, William Kennedy(?).)
27. Amerika Birleşik Devletleri New York Kuzey Bölgesi Bölge Mahkemesi Yargıç N. K. Hall'un davaya ilişkin Habeas Corpus hakkındaki görüşü, Rev. Judson D. Benedict ve bununla ilgili Belgeler ve Olaylara İlişkin Açıklamalar. Buffalo: Joseph Warren & Co., Yazıcılar, Kurye Ofisi, 178 Washington St., 1862.
28. Savaş Zamanı'nda askeri tutuklamalar, William Whiting tarafından, Washington, Devlet Basımevi, 1863. (Daha sonra Yazarın Savaş Güçleri Üzerine Cildine dahil edilmiştir.)
29. Habeas Corpus ve Sıkıyönetim. John Merryman davasında Başyargıç Taney'nin Görüşünün Gözden Geçirilmesi. Joel Parker tarafından, İkinci Baskı. Authority tarafından yayınlanmıştır, Philadelphia, John Campbell, Bookseller, 419 Chestnut St., 1862.
30. Sıkıyönetim: Nedir ve Kim İlan Edebilir? Tatlow Jackson Philadelphia, John Campbell, Bookseller, 419 Chestnut St., 1862 tarafından.
31. Ulusal Anayasamız: Bir Savaş Haline veya Ayaklanmaya Uyarlanması. Philadelphia, C. Sherman, Son & Co., Yazıcılar, 1863. Daniel Agnew tarafından.
32. Yürütme Gücü. B. R. Curtis, Boston, Little, Brown & Co., 1862 tarafından.
33. Başkomutan'ın Sıkıyönetim İlan Etme ve Kurtuluş Kararnamesi Yetkisi. B. R. Curtis'ten gösterildiği gibi. Libertas, Boston: A. Williams & Co., 100 Washington St., 1862. (Yazar, Charles Mayo Ellis.)
34. Anayasanın Yargılanması, Sydney George Fisher. Philadelphia, Lippincott & Co., 1862. habeas corpus soru.)
35. Habeas Corpus Yazısının Ayrıcalığının Askıya Alınmasına İlişkin Habeas Corpus, Gerçekler ve Yetkililer.
36. Genel Hükümetin Savaş Yetkileri: Savaşı Kim Yaptı? Habeas Corpus'un Yazısını Askıya Alma Hakkı. &c., &c. Maryland'den Anna Ella Carroll tarafından. Washington, H. Polkinton tarafından basılmıştır, 1861.
37. Hon'un konuşmasına cevap. JC Breckenridge, 16 Temmuz 1861'de Amerika Birleşik Devletleri Senatosu'nda teslim edildi ve Başkan'ın Savaş Önlemlerini savunmak için. Habeas Corpus, &c., &c. Maryland'den Anna Ella Carroll tarafından. Washington, H. Polkinton tarafından basılmıştır, 1861.
38. Güney İsyanı ve Bastırılması İçin Cumhuriyetin Anayasal Yetkileri. Henry Winter Davis, New York, E. D. Baker tarafından yayınlanmıştır, 1862. (Pulpit & Rostrum, No. 24.)
39. Askeri Despotizm! Habeas Corpus'un askıya alınması! Tünemek için eve gelen lanetler, New York, 1863. (Sadık Yayın Derneği, No. 20.)
40. Kongrenin ve Başkanın Savaş Yetkileri. National Club of Salem'den önce teslim edilen bir adres, 13 Mart 1363. Joel Parker, Cambridge, H. O. Houghton, 1863.
41. Clement L. Vallandigham'ın Askeri Komisyon Tarafından Yargılanması ve Ohio'nun Güney Bölgesi için Birleşik Devletler Devre Mahkemesinde Habeas Corpus'un Yazması Başvurusu Altındaki İşlemler. Rickey & Carroll, Cincinnati, 1863.
42. Indianapolis'teki İhanet Davaları, Kuzey Batı Konfederasyonu'nun kurulacağı yerin açıklanması. Bir Askeri Komisyon nezdindeki Yargılamanın Resmi Kaydı Olmak, &c., &c. Ben Pitman, Kaydedici, Cincinnati tarafından düzenlendi. Moore, Wilstach ve Baldwin, 1865.
43. Konuyla ilgili gazete ve dergi yazıları aşağıdadır.
Harvard Hukuk Fakültesi'nden Prof. Parsons'ın Derslerinin Özeti, Günlük Ulusal İstihbaratçı 7 Haziran 1861 ve Boston Günlük Reklamveren 5 Haziran 1861 için. Reverdy Johnson'ın Başkanın Başkomutan olarak Habeas Corpus'u Askıya Alma hakkı Günlük Ulusal İstihbaratçı 22 Haziran 1861 için. 9'daki makaleler Amerikan Hukuku Reg. (OS) 504, 705.
- ↑ 27 Nisan 1861'de Lincoln, General Scott'a ilk askıya alma emrini verdi:
"Birleşik Devletler yasalarına karşı bir ayaklanmayı bastırmakla meşgulsünüz. Philadelphia Şehri ile Washington Şehri arasında şu anda bulunan veya kullanacağı herhangi bir askeri hattın üzerinde veya yakınında herhangi bir noktada, emrini askıya almayı gerekli kılan direniş habeas corpus kamu güvenliği için, şahsen veya komutan aracılığıyla, direnişin meydana geldiği noktada, ilamı askıya almaya yetkilisiniz.
Story ve Marshall'ın yanı sıra aynı etkiye sahip bazı küçük otoriteler de vardır. Hurd, Habeas Corpus, 133, 134 Johnston vs. Duncan, 1 Martin (La.), 157 2 Tucker's Blackstone, 134, not Sheppard, Constitutional Text Book, 143.
Kongre askıya almaya çalışmaz, ancak Başkan'a bunu yapması için yetki verir.
İnş. Sanat. 2 saniye. 1, "Görevinin yerine getirilmesine başlamadan önce, aşağıdaki yemini veya tasdikini alacaktır: - 'Birleşik Devletler Başkanlığı görevini sadakatle yerine getireceğime ve Elimden geldiğince, Amerika Birleşik Devletleri Anayasasını korumak, korumak ve savunmak.'"
Sesquicentennial Sürümü
1 Nisan 1861 Pazartesi günü Abraham Lincoln, Fort Sumter sorunuyla nasıl başa çıkacağına karar verdi. Charleston Limanı'na askeri güçle girme girişiminin tüm dünyada Amerika Birleşik Devletleri tarafından Güney Carolina'ya karşı bir düşmanlık eylemi olarak kabul edileceği ve Devletin savaş yasalarına göre direnme ayrıcalığına sahip olacağı açıktı. William H. Seward'ın son iki haftadır Lincoln'ün kaçınması gerektiğini iddia etmekte kararlı olduğu sonuç tam olarak buydu.
Sadece üç gün önce, bir Kabine toplantısında, General Scott resmi olarak hem Fort Sumter hem de Fort Pickens'ın boşaltılması yönünde görüş bildirdiğinde, Seward'ın politikası kabul edilmiş görünüyordu. Scott'ı destekleyen Seward, Charleston'a bir keşif gezisinin gönderilmesinin "bir saldırıya yol açacağını ve bu noktada savaşı gerektireceğini" vurguladı. Seward, Sumter tahliye edilirken Pickens'ın alıkonulması gerektiği taviziyle davasını boşa çıkarmaya çalışmıştı - Kaptan M.C. Meigs, Pickens'ı rahatlatmak için bir keşif gezisi düzenleyebilir.
Lincoln, Seward'a, ya Charleston'a yapılan keşif gezisinin bir silah çarpışmasıyla sonuçlanması, ya da Lincoln'ün zaten Gustavus V. Fox'a sahip olduğu için, ya da Lincoln'ün kimsenin bilmeden raydan çıkmasına yardım etme seçeneği vererek yanıt verdi.
Yönetici Konağı, 1 Nisan 1861
Sevgili Efendim: Önerileriniz üzerine, benimsediğimiz politika ne olursa olsun, Başkanın onu enerjik bir şekilde kovuşturması veya sizin gibi kabinesinin bir üyesine devretmesi gerektiğini söylüyorsunuz. Bunun yapılması gerekiyorsa, ben yapmalısın. Genel bir politika çizgisi benimsendiğinde, gereksiz tartışma istemiyorum.
Lincoln'ü kendi görüşüne taşıyamayacağı gerçeğini kabul eden Seward, katılmayı kabul etti. Şimdi Seward ile el ele çalışan Lincoln, 1 Nisan Pazartesi günü aşağıdaki mesajları yazdı.
Bu mesajların hiçbir aslı bize ulaşmamıştır. Bazılarının farklı kişiler tarafından yazılmış birden fazla versiyonu vardır. Kayıttaki mesajların hiçbiri Lincoln'ün elinde değil, ancak esas doğruluğu, onları Lincoln'ün elinden alıp New York'a taşıyan David D. Porter tarafından onaylandı. (Porter kendisine gönderilen emirle ne yaptığını bize söylemez.)
Yönetici Konağı, 1 Nisan 1861
Komutan Andrew H. Foote, Brooklyn Navy Yard'a komuta ediyor
Efendim: Powhatan gecikmesiz. Teğmen Porter, Kaptan Mercer'i onun başına geçirecek. Gizli servise bağlı ve hiçbir koşulda Deniz Kuvvetleri Departmanına onun dışarı çıktığını bildirmeyeceksiniz.
Yönetici Konağı, 1 Nisan 1861
Kaptan Samuel Mercer, ABD Donanması
Efendim: Şartlar, geminizin komutasına ve özel bir amaç için, Hükümetin istekleri hakkında usulüne uygun olarak bilgilendirilmiş ve talimat verilmiş bir zabitin görevlendirilmesini gerekli kılıyor ve bu nedenle kendinizi müstakil sayacaksınız.
Yönetici Konağı, 1 Nisan 1861
Teğmen David D. Porter
Efendim: New York'a gideceksiniz ve mümkün olan en az gecikmeyle Powhatan. Pensacola Limanı'na ilerleyin ve ne pahasına olursa olsun, anakaradan Fort Pickens'a ulaşan herhangi bir Konfederasyon seferini önleyin. Bu emir, amacı ve varış noktanız, siz Pensacola limanına ulaşana kadar hiç kimseye bildirilmeyecektir.
New York Times, 1 Nisan 1861
Daha sonra ne olduğuna dair tarihsel kayıtlarda hesap bırakan dört algılayıcı tanık var. İlk olarak, Gideon Wells:
29 Mart Cuma günü Welles, Lincoln'den bu mesajı almıştı.
Executive Konak, (Cuma) 29 Mart 1861
Donanma Hon Sekreteri
Efendim: Deniz yoluyla hareket edecek bir seferin 6 Nisan gibi erken bir tarihte, ekteki muhtıraya göre yola çıkmaya hazır olmasını ve bu amaç için Savaş Bakanı ile işbirliği yapmanızı istiyorum.
vapurlar Pocahontas Norfolk'ta, Pawnee Washington'da ve harriet şeridi New York'ta deniz için hazır olmak (yelken siparişleri altında).
New York'ta garnizondan ayrılmaya hazır iki yüz adam. Anında sevkiyata hazır iki yüz adam için on iki aylık erzak. Büyük bir vapur ve üç römorkör devreye girdi.
Oğlunun ölümünden sonra yayınladığı bir kitapta Welles'in ağzından şu sözler geçer: “Mr. Gustavus V. Fox, Fort Sumter'ı (23 Mart'ta) ziyaret etti ve Binbaşı Anderson'ı gördü ve garnizonu güçlendirebileceğinden emindi. Başkan, Bay Fox'un gönüllü hizmetlerini kabul etmeye karar verdi. Savaş Departmanının kiralayacağı nakliye gemileri, konvoy görevi görecek ve onlardan gerekli yardımı sağlayacak donanma (savaş) gemileriyle Charleston Limanı açıklarında buluşacaktı. buhar firkateyni PowhatanBatı Hint Adaları'ndaki hizmetten dönen ve önemli onarımlara ihtiyaç duyan , Başkan'ın nihai kararının tebliğ edilmesinden bir gün önce yeni gelmişti ve hizmet dışı bırakılması emredildi. Sevk, hizmetten çıkarma emrini iptal ederek gönderildi ve Powhatan tekrar görevlendirilecek ve kısa hizmet için gecikmeden ona uyacak. NS Pawnee ve bir veya iki gemiye daha 6 Nisan'da veya daha önce deniz hizmetine hazır olmaları emredildi. Bu hazırlık emirleri 30 Mart Cumartesi günü verildi.” (Gideon Welles'in Günlüğü, Cilt I, s.15-16.)
Not: 29 Mart Cuma ile 5 Nisan Cuma arasında bir noktada Welles, Komutan Foote'a bir emir gönderdi. Powhatan Lincoln'ün muhtırasındaki gemiler listesine. Muhtemelen bunu yapma dürtüsü, Seward'ı kendisiyle işbirliği yapmaya ikna ettikten sonra, Charleston Limanı'na girmeye çalışmak yerine, onu başaracağı temelinde Lincoln'den geldi. gözükmek sanki filo bunu yapmak için can atıyordu. Bunu yapmanın yolu, muhtemelen iki adam birlikte anladılar, deniz filosunun Charleston Limanı'na saldırısının infazını, deniz kuvvetlerinin varlığına bağlamaktı. Powhatan.
Ayrıntıları Seward'a bırakan Lincoln, 1 Nisan'da, her birinden bağımsız olarak çalışan bir subay, Teğmen Porter ile iki farklı insan grubu tarafından iki deniz seferi düzenledi:
Pensacola'ya giden bir sefer, Albay Harvey Brown'un komutası altındaydı. Kaptan M.C. Meigs ve Yarbay E.D. Keyes, gerekli adamları, gemileri ve malzemeleri talep etmekle görevlendirildi. General Scott, Albay Brown'a yazdığı mektubun gösterdiği gibi, genel sorumluydu.
Ordu Karargahı, 1 Nisan 1861
Efendim: Fort Pickens'ı güçlendirmek ve tutmak için bir seferin komutasını almakla görevlendirildiniz. New York'a gideceksiniz, burada Atlantik devreye girecek ve gecikmeden gönderebileceğiniz malzemeleri gemiye koyarak bir an önce varış noktanıza ilerleyin. Kaptan Meigs, siz Pickens'a yerleşene kadar size eşlik edecek, sonra Washington'a dönecek. Binbaşı Col. Anahtarlar, malzeme talep etmek için gerekli tüm siparişleri ve nakliye için vapurları verme yetkisine sahip olacaktır. Körfezdeki deniz subaylarına her şekilde sizinle işbirliği yapmaları talimatı verilecek.
Charleston'a giden diğer sefer G.V. Tilki. Fox, Welles'in işbirliğiyle, vapura binmek amacıyla New York'a da emredildi. BaltıkVali Adası'ndaki karakoldan iki yüz asker ve erzakla birlikte, dört ABD Donanması savaş gemisiyle buluşma için Charleston'a yelken açtı, Powhatan (Welles tarafından atanan), Pochantas, Pawnee ve harriet şeridi (Lincoln tarafından atanan). Üç römorkör de limana gidecekti. Fox ve Welles'in anladığı gibi, tüm gemiler liman ağzının önüne geldiğinde, Fox birlikleri balina teknelerine yerleştirecek ve savaş gemilerinin silahları Konfederasyon bataryalarının ateşini bastırırken römorkörlerin onları limana çekmesini sağlayacaktı.
Şimdi Lincoln'ün parlak numarası geldi. Savaş gemilerinin New York'tan ayrıldığına dair haberler, gemiler yola çıktığı anda Konfederasyon Hükümeti'ne iletilirken, Lincoln Güney Carolina Valisi Pickens'a bir haberci göndererek ona gemi filosunun adamlarla birlikte geldiğini bildirecekti. ve Fort Sumter'daki garnizonu güçlendirecek malzemeler, gizlice yönlendirmek gibi basit bir cihazla filoyu denizde donduracaktı. Powhatan Charleston'dan Pennsacola'ya.
Lincoln bunu yapmak için Welles'i kullandı..
Donanma Departmanı, (Cuma) 5 Nisan 1861
Kaptan Mercer, US Steamer'a komuta ediyor Powhatan, N.Y.
Amerika Birleşik Devletleri vapurları Powhatan, Pawnee, Pocahantas ve harriet şeridi G.V. Fox'un sorumluluğu var.
Charleston'daki yetkililer kalenin tedarik edilmesine izin verirse, komutanızdaki deniz kuvvetlerinden başka bir hizmet istenmeyecektir. Ancak yetkililerin, gemide erzak bulunan gemilerin limana girmesine izin vermeyi reddetmeleri veya engellemeye kalkışmaları halinde, sefere ait gemileri, görevleri kapsamında onlara yol açacak şekilde koruyacaksınız, ve tüm engellerin kaldırılması.
ile New York'tan ayrılacaksınız. Powhatan Charleston Bar açıklarında, deniz fenerinden on mil uzakta ve tam doğuda, 11. anın sabahı, birlik ve erzaklarla birlikte nakliye araçlarının gelmesini beklemek için. NS Pawnee ve Pocahantas belirtilen zamanda orada size katılmaları istenecek ve ayrıca harriet şeridi.
Obt Hizmetiniz. GIDEON KUYULARI
Welles'in "günlüğü" hikayenin dengesini anlatıyor: "Komutan Rowan'a mühürlü emirler verildi. Pawnee, Komutan Gillis Pocahantasve kaptan Tanner harriet şeridi11'inde Kaptan Mercer'e rapor vermek için." Onlar "Powhatan'ın gelmesi için deniz fenerinin on mil doğusundaki istasyonda bekle ve sonra Mercer'den emirlerini al." Açıkçası, eğer Mercer ve Powhatan üç gemi ve bazı nakliye araçlarının denizde durması dışında hiçbir şey olmayacak gibi görünüyordu.
Teğmen David Porter olayların kendi versiyonunu veriyor.
“[gizli emirlerle] silahlanmış olarak Başkana iyi günler diledim, . . . Ertesi sabah (3 Nisan Çarşamba) Brooklyn Navy Yard'daydım ve Kaptan A.H. Foote'un komuta olduğunu gördüm. . . . Emirlerimi defalarca okudu. “Bir şey yapmadan ve daha fazla talimat istemeden önce Bay Welles'e telgraf çekmeliyim” dedi.
“Bu emirlere bir daha bak,” dedim. "Eğer telgraf çekmeniz gerekiyorsa, Başkan'a ya da Bay Seward'a bir mesaj gönderin." Kaptan Foote'un kafası karışmıştı. Sonunda, 'Sana güveneceğim. Hemen işe koyulacağım ve geceleyin direkleri dikmiş olacağız. Powhatan ve memurlar geri aradılar.' Ertesi sabah Foote ile ofise gittim ve Kaptan Mercer çağrıldı ve Başkan'ın emirleri ona okundu ve ona sır vermesi emredildi. Dördüncü gün, Powhatan deniz için hazırdı ve Meigs bana Atlantik.’”
New York Times
Bir noktada, görünüşe göre, Powhatan Hala bahçedeydi, Welles'ten Foote'a bir mesaj geldi. "Hazırlayın" yazıyordu. Powhatan tüm sevkiyat ile deniz için.” Porter'ın hikayesine göre, Foote ona döndü ve "İşte, bomboşsun!" dedi.
Porter, "Hiçbir şekilde değil," dedi. "Bırak binip inmeme izin verin, telgraf çekebilirsiniz. Powhatan yelken açtı.” Foote'a veda eden Porter, gemiye bindiğini söyledi. Powhatan ve Doğu Nehri boyunca, Kaptan Mercer'in karaya konulduğu Staten Adası'na doğru ilerledi. Bu hareket, daha fazla değilse, en az birkaç saat sürdü. Porter tam da barı geçerek açık denize açılma emrini verdiğinde, diyor, bir teknenin yanında belirdiğini söylüyor. Powhatan ve bir Teğmen Roe gemiye geldi ve Porter'a bir mesaj verdi.
teslim et Powhatan hemen Kaptan Mercer'a.
Porter, Roe'ya telgraf çekmesi için bir mesaj verdi:
Başkandan gizli emirler almış ve bunlara uyacaktır. D.D. kapıcı
Porter daha sonra devam etmek için emir verdi ve Powhatan denize koyun. 6 Nisan Cumartesi, "öğleden sonra"ydı. Birkaç gün sonra, Powhatan Albay Brown'ın Fort Pickens'a asker transferini izleyen Körfez filosunun eşliğinde Pensacola açıklarındaydı. (D.D. Porter, İç Savaş Olayları ve Anekdotları ayrıca bkz. E.D. anahtarlar, Erkeklerin ve Olayların Elli Yıl Gözlenmesi.)
Brooklyn Donanma Yard (1861)
New York Times Hikayeyi Anlatıyor
Fox'un Keşif Gezileri
11 Nisan 1861 akşamı, Konfederasyon Tuğgenerali P.G.T. West Point'teki ABD Askeri Akademisi'nin müteveffa Müfettişi Beaureguard, Charleston'da komuta ediyordu. Liman ağzını koruyan nöbetçi gemilerinden kendisine haber geldi. harriet şeridi denizde birkaç mil uzakta duruyordu. Görüş, zihninde zaten bildiği şeyi doğruladı - ABD Donanması savaş gemilerinden oluşan bir filo, limana girmeye zorlamak için Charleston'a doğru ilerliyordu. Beaureguard bunu, Lincoln'den bir ajan tarafından 9 Nisan'da Vali Pickens'a getirilen bir mesajdan öğrenmişti. Mesajda şöyle deniyordu: "Böyle bir girişime direnilirse Fort Sumter'ı tedarik etmek için bir girişimde bulunulmasını bekleyin, adam, silah ve mühimmat atmak için bir çaba gösterilecektir."
Beaureguard, Montgromery'deki Konfederasyon Hükümetini bu konuda bilgilendirmişti ve Savaş Bakanı Walker'dan Binbaşı Anderson teslim olmazsa kaleyi bombalama talimatı gelmişti. 12 Nisan 1861'de sabah saat 4:30'da Beaureguard pillerin ateşlemeye başlamasını emretti.
Karargah Geçici Kuvvetler
Charleston, SC, 12 Nisan 1861
Tatlım. L.P. Walker, Savaş Bakanı
Bayım: Bu sabah saat 4:30'da Fort Sumter'da ateşimizin açıldığını bildirmekten onur duyarım. Pilotlar geçen akşam bana bir vapurun harriet şeridi, limandan çıktı. Yavaşça yaklaştı ve pilot içeri girdiğinde ana girişten on ya da on iki mil kadar uzakta yatıyordu.
Senin Obt. hizmet. G.T. Beaureguard, Tuğgeneral Komutan
Asiler Sumter'a ateş açtı
Charleston, Sumter'a doğru bakıyor
Rebels Pilleri Sumter'da Açılıyor
Çatılardan Görünüm
12 Nisan. - Uyuyormuş gibi yapmıyorum. Nasıl yapabilirim? Anderson dörde kadar şartları kabul etmezse, emirler üzerine kovulacak. Dört sayıyorum, St. Michael'ın çanları çalıyor ve umut etmeye başlıyorum. Dört buçukta bir topun şiddetli patlaması. Yataktan fırladım ve daha önce hiç dua etmediğim şekilde dizlerimin üzerinde secde ettim. (Mary Boykin Kestane, Dixie'den Bir Günlük)
Konfederasyon Hükümeti Gaf yaptı
Eski Konfederasyon Başkanı Jefferson Davis, 1881'de Beaureguard'ın düşmanın deniz saldırısını gerçekten başlatmasını beklemediğini yazdı:
Birleşik Devletler Hükümeti tarafından düşmanca bir kararlılığın ikrar edilmesinden sonra, Fort Sumter'ın silahlarıyla ve Birleşik Devletler deniz kuvvetleriyle kaçınılmaz bir çatışmayı, onu önlemek için hiçbir olası umutla birlikte beklemek yeterli olurdu, olası olmayan bir olay olmadıkça beklenen filonun yaklaşık dört gün daha gecikmesi. Belli ki General Beaureguard tarafından ilan edilenden başka izlenecek bir yol yoktu.” (Davis, filonun Lincoln'ün emirleriyle geçersiz kılındığını bilseydi, kararı muhtemelen farklı olurdu.)
(Bakınız Jefferson Davis, Konfederasyon Hükümetinin Yükselişi ve Düşüşü (Appleton & Co. 1881)
İç Savaşın sona ermesinden on beş yıl sonra Davis, Lincoln tarafından manipüle edildiğini bilmiyordu.
Müttefik Hazine Bakanı Robert Toombs, Davis'i gerçek saldırıyı beklemesi konusunda uyarmıştı. Biyografi yazarının belirttiği gibi, 1913'te:
“Toombs, tartışma çoktan başladıktan sonra 9 Nisan'daki Kabine toplantısına girdi. (Lincoln'ün Vali Pickens'a mesajı o zamana kadar iletilmiş ve filonun denize açıldığı haberi Montgomery'ye ulaşmıştı.) Tartışmanın gidişatını öğrenip Charleston'dan gelen telgrafı okuduktan sonra şöyle dedi: 'O kaleye ateş açılması savaşı başlatacak, Sayın Başkan, bu bir intihardır ve kuzeydeki tüm dostlarımızı kaybedeceğiz. Bizi ölümüne sokan bir eşekarısı yuvasına çarpacaksın. Bizi yanıltması gereksiz, bu ölümcül.’ Ancak Davis saldırıdan yana karar verdi.” (Ulrich B. Phillips, Robert Toombs'un Hayatı, MacMillan Co. 1913)
New York Times
.’
Gerçekleri Göremeyen Tarihçiler
"Lincoln, emirleri dikkatli bir şekilde incelemeyi başaramadı ve yanlışlıkla Powhatan hem Pickens hem de Sumter için aynı anda.”
(Doris Kearns Goodwin, Rakipler Takımı: Abraham Lincoln'ün Siyasi Dehası, Simon & Shuster 2005)
"Yüzbaşı Mercer, Başkan'ın Deniz Kuvvetleri Sekreteri'nin talimatlarına göre üstünlüğünü anlamadan önce, karışıklık telgrafı Welles'e götüren Seward'a bildirildi. Sonra ikisi de Beyaz Saray'a gitti. Lincoln, Welles'e desteğini verdi. Sonra Dışişleri Bakanı şu sözleri Porter'a telgrafla gönderdi: `Powhatan'ı Mercer-Seward'a verin.' Porter, Başkanlık emrinin Seward tarafından telgraflanan birkaç kelimeyle ortadan kaldırılabileceğini kabul edecek havasında olmadığı için yoluna devam etti. Bu, Seward'ın, Başkan adına (veya belki de Lincoln'ün ona izin verdiği) komutayı göndermede başarısız olması gerektiği zamandaki zihinsel durumunun çarpıcı bir sergisiydi." (Frederic Bancroft, William H. Seward'ın Hayatı, Harpers Kardeşler 1899)
Not: Porter, Lincoln'ün emirlerini donanma bahçesinde Komutan Foote'a sunduğunda, Foote, Welles'ten Powhatan deniz için hazır. Porter gemiye bindikten sonra hem doğrudan komutanı Welles'ten hem de Lincoln'den bir emir almaktan rahatsızdı. Powhatan ve gemi bara doğru hareket etmeye başladı, Foote anlaşılan Seward'a açıklama için telgraf çekti. (Neden Foote, Welles ile değil de Seward ile iletişim kurmayı seçti, bunu sadece o açıklayabilir.)
Bu noktada Seward ve Lincoln, Powhatan Seward'ın Foote'a hemen cevap vermek yerine, Foote'un telgrafını Welles'e götürmesini sağlayarak çıtayı temizlemenin zamanı geldi. (Seward, tek başına, Welles'in deniz subaylarından birine herhangi bir şey yapmasını emretmiş olamaz.)
Seward'ın bir şekilde kendi komuta zincirine dahil olmasından haklı olarak rahatsız olan Welles, Lincoln'le yüzleşmek için Beyaz Saray'a görevlendirildi. Welles şimdi, Lincoln'ün olayları "yanlışlıkla" karıştırdığını, başka bir deyişle, savaş filosunu Charleston Limanı'na girmeye zorlamak için fiilen kullanmayı amaçladığını göstermek için üretilmiş bir tanık oldu. Bunu yapmak gözükmek niyeti buydu.
Bunun kanıtı, Welles'in, Lincoln'ün Seward'ın Donanma işlerine müdahalesiyle ilgili şikayetine verdiği yanıtta yatmaktadır. Lincoln, Welles diyor ki, şimdi Seward'a Foote'a "Welles haklı, Porter'a söyle Powhatan Mercer'e." Porter'a doğrudan emirler vermiş olan Lincoln, Porter'ın Seward'ın emirlerine uymasını beklemezdi. Welles'ten Porter'a “geri ver” emri gelmiş olsaydı, buna itaat edebilirdi.
Lincoln'ün masum karışıklığı efsanesinin tarihçiler tarafından bu kadar uzun süre sürdürülebilmesi gerçekten çarpıcı. Ancak Lincoln, tarihçiler için kutsal bir simgedir: Ona tüm doğasını göstermeye isteksizdirler: kendi sözleri kendini ifşa etse bile.
4 Temmuz 1861'de Kongre'ye özel bir mesajla, Sumter'ın bombalanmasından önce neler olduğuna dair bu açıklamayı yaptı.
"Sumter'ı terk etmenin tamamen yıkıcı olacağına inanılıyordu. gereklilik altında yapıldığı tam olarak anlaşılamazdı ki, birçokları tarafından bir gönüllü içeride Birliğin dostlarının cesaretini kıracak, hasımlarını cesaretlendirecek ve ikincisine yurtdışında, aslında bunun bizim ulusal yıkımımızın tamamlanacağının tanınmasını sağlamak için çok ileri gidecekti. Buna izin verilemezdi. (italik orijinal)
Tedbir olarak Hükümet, koşullara göre nihai olarak kullanılması veya kullanılması amaçlanan Fort Sumter'ı rahatlatmak için olabilecek en iyi şekilde uyarlanmış bir keşif seferi hazırlamaya başlamıştır. Gönderilmesine karar verildi. Güney Carolina valisine, kaleyi sağlamak için bir girişimde bulunulacağını ve bu girişime direnilmezse asker göndermek için hiçbir çaba gösterilmeyeceğini bekleyebileceğini bildirmeye karar verildi. Bu uyarı, kalenin saldırıya uğradığı ve yıkılana kadar bombalandığı zaman verildi. Tedarik seferinin gelişini bile beklemeden. (İtalikler eklendi.)
Böylece, Sumter'e yapılan saldırının M.Ö. Saldırganların nefsi müdafaa meselesinin anlamı yok Kaledeki garnizonun kendilerine saldırmasının mümkün olmadığını çok iyi biliyorlardı. Garnizondaki birkaç cesur adama ekmek vermenin o vesileyle teşebbüs edilecek tek şey olduğunu biliyorlardı. çok direnmek, NS kışkırtmak daha fazla. (Vay, Lincoln!) Hükümetin, Birliğin korunduğuna dair görünür bir kanıt olarak garnizonu kalede tutmak istediğini biliyorlardı; son düzenleme için zamana, tartışmaya ve oy sandığına güveniyorlardı.” (İtalikler eklendi.) (Bkz. Kongre Küresi, Ek, Münazaralar ve Bildiriler, Otuz Yedinci Kongrenin Birinci Oturumu, 1861)
Direnişin beni kışkırtıyor. öyle mi dedi? Başarılı bir dava avukatı hiçbir zaman dinleyicilerinin gözüne daha fazla mürekkep dökmedi, kulaklarına Lincoln'ün burada yaptığından daha fazla çınlayan ses dökmedi. (Şşşt, hakkında tek kelime söylenmedi Powhatan'ın "karıştır.")
Cumhuriyetçi Senatörler Lincoln'ün Davranışlarını Dönüştürüyor
Kongre özel oturuma girdikten sonra, Lincoln'ün savaşı başlatma davranışını ortak bir kararla onaylama konusu üzerine Kongre'de devam eden birkaç hafta süren tartışma sırasında, Kentucky'den Senatör John Breckinridge, şu anda çoğunluk partisinin önde gelen isimleriyle tartıştı. güç.
Önerilen kararla ilgili Senatör Breckinridge, “Başkanın tüm olağanüstü eylemlerinin Kongre'nin yetkisi altında yapılmış gibi yasal ve geçerli olmasını ve bu vesileyle onaylanmasını ve ilan edilmesini önermektedir. Kararda, Cumhurbaşkanı'nın eylemlerinin Anayasa'ya ve yasalara uygun olarak yapılmadığını kabul ettiği görülüyor. Kongre'nin bir Anayasa ihlalini tedavi etme veya Başkan'ı yasa ihlallerine karşı tazmin etme gücünü gösteren bazı nedenleri duymak isterim. Kongre'nin, Anayasa'nın veya yasaların ihlalini geçerli kılma hakkı, Başkanın "ilan etme"sinden daha fazla değildir. Kongrenin iki kanadının salt çoğunluğu ortak bir kararla, anayasaya aykırı olan anayasayı aynı mantıkla yapın. Anayasa tarafından verilmeyen yetkileri gelecekte Cumhurbaşkanına verebilir. Bu karar, yetki sınırlaması olmayan bir Hükümetin özünü içermektedir.”
Cumhurbaşkanının zorunluluk bahanesiyle Anayasa'yı ihlal edebileceğini reddediyorum. Doktrin, Anayasa'yı tamamen alt üst eder ve özellikle onu bu zorunluluğun nihai yargıcı yaptığınız ve onun temyiz edilmeyeceği kararının yerine, yazılı bir anayasa için tek bir adamın iradesini koyar.”
Breckinridge'e yanıt olarak, birkaç senatör sözlerini, Başkan'ın "ayaklanmayı" bastırmak için 75.000 gönüllü çağıran 15 Nisan ilanını haklı çıkaran "gerekliliğin" kaynağına odakladı.
Bay John Sherman, Ohio'dan birinci sınıf senatör. konuşuyor:
"Senatör Breckinridge, Başkanın bu savaşı başlattığını söylüyor - 15 Nisan bildirisini yayınlayarak savaşı başlattı. Charleston'da bayrağımıza ateş açan onurlu Kentucky senatörüne soruyorum? Bu bir savaş eylemi değil miydi? Sumter'daki kalemize kim saldırdı? Kentucky'nin seçkin vatandaşlarından birine, hatta ateşkes bayrağını kaldırdıktan sonra, binalar başının üstünde yanarken kim ona ateş etti? Bu bir savaş eylemi değil miydi?”
Illinois'den Bay Browning konuşuyor:
“Kentucky'den senatör, kendi kararına göre, Bayrağa ateş edildiğinde, Fort Sumter saldırıya uğradığında, yasal görevlerini yerine getirirken aç bir avuç sadık adama ateş edildiğinde ne yapmalıydı? Hükümet ihanet karşısında kendini alçaltmalı mıydı? Yapılması gerektiğini düşündüğü şey bu muydu? Alternatif ya utanç verici bir teslimiyet ya da bize karşı işlenen rezilliklere karşı erkekçe, anayasal, kahramanca bir direnişti. Bu kesinlikle bir nefsi müdafaa savaşıdır, çünkü bir halk her zaman kovuşturmaya zorlanmıştır. Bu kesinlikle bir nefsi müdafaa savaşıdır ve başka bir şey değildir.”
Tennessee Senatörü Johnson konuşuyor:
“11 Nisan'da Beauregard, Anderson'la bir röportaj yaptı ve ona teslim olmasını teklif etti. Binbaşı Anderson reddetti ama aynı zamanda 15'ine kadar erzaklarının tükeneceğini söyledi. Bu gerçeği öğrendikten sonra, Beauregard'ın 12. sabahı bombardımana başladığını, kalenize ve adamlarınıza ateş açtığını görüyoruz. Anderson'ın üç gün içinde teslim olmaya zorlanacağını biliyorlardı ama savaş istiyorlardı. Virginia'yı Birlik'ten aceleyle çıkarmak için bir heyecan üretmenin olmazsa olmazıydı ve savaşı başlattılar.Savaşı kim başlattı? İlk darbeyi kim vurdu? Ayrılan Güney Carolina değil miydi? Yine de, bu gerçekler inkar edilemezken, Başkanın savaşı kendi isteğiyle başlattığından bahsediyorsunuz.”
Başkan Lincoln, Bildirileriyle Halkın Önüne Geçiyor
New York Times
ve Charleston'da
Virginia'nın Durumu?
Valiler Lincoln'ün Çağrısına Cevap Verdi
15 Nisan'da Lincoln, Birlik'in çeşitli eyaletlerinin milislerini, toplam 75.000 erkek olmak üzere, çağrının ayrıntılarının Savaş Departmanı aracılığıyla valilere iletilmesi için çağrıda bulundu.
Aynı gün, Savaş Bakanı Simon Cameron valilere şu telgrafı çekti:
28 Şubat 1795'te onaylanan "Birlik yasalarını uygulamak için milisleri çağırmak için" Kongre yasası uyarınca. Her bir eyaletinizin milislerinden aşağıda belirtilen kotanın derhal ayrılmasını ve bu süre boyunca tüfekçi olarak hizmet etmesini rica ediyorum. üç ay. . . &ldquo
Kırk düzenli ordu subayı, kamplarda toplanan ve bölükler ve bölükler halinde alaylar halinde örgütlenen milisleri ABD'nin hizmetine toplamak üzere eyaletlere gönderildi.
Kuzey Eyaletleri
Bu mesajların Washington'dan gönderildiği gün, Maine Valisi Washburn Cameron'a şu telgrafı çekti: &ldquoMaine halkı, hükümetin ve Birliğin bakımı için bir araya gelecek.&rdquo Massachusetts Valisi John A. Andrew, &ldquoHangi bozgunla göndereceğiz?&rdquo Ohio Valisi William Dennison Lincoln'e telgraf çekti&mdash&ldquoAlacağınız en fazla sayıyı sağlayacağız.&rdquo New Hampshire Valisi Goodwin Cameron'a şöyle yazdı: &ldquoŞirketlerin kurulması için acil önlemler alınacak.&rdquo Iowa'dan Samuel Kirkwood 16 Nisan'da Cameron'a yazdı: &ldquonine- buradaki insanların onda biri sizinle.&rdquo Indiana Valisi Morton telgraf çekti, &ldquoAltı alay üç gün içinde dolu olacak.&rdquo İllinois Valisi Yates, &ldquoSilah ve teçhizat talepleri gönderin.&rdquo Wisconsin'den Alex Randall telgrafla: &ldquoTelefon çağrısı bir milis alayı için derhal karşılanacak.&rdquo Aynı Vermont Valisi Erasmus Fairbanks'tan. New York ve New Jersey valileri açıklama istedi.
Pensilvanya Özel Durumu
17 Nisan'da Pennsylvania Valisi Andrew Curtin, Cameron'a, görünüşe göre kimsenin kaçınmaya çalışmadığı bir sonuca yol açan bir mesaj yazdı: "Gönüllüler geliyor. Philadelphia alaylarına yürüyüş emri vereyim mi?&rdquo Cameron yanıtladı, &ldquoBaşkan, Pensilvanya'dan gelen birlikler için sizden yapılan talebi 16 yerine 14 alay yapacak şekilde değiştirdi. 2 büyük general ve 3 tuğgeneral hakkınız var.&rdquo
Vali Curtin, şimdilerde zengin bir Pensilvanya iş adamı olan General Scott'ın eski bir dostu olan 74 yaşındaki Robert Patterson'ı derhal Pennsylvania Milislerinin Tümgenerali olarak atadı. Başkan Lincoln, Patterson'ı Pennsylvania Departmanına üç aylık bir süre için komuta etmesi için atadı. 26 Nisan'da Patterson, Curtin'e gücünün yirmi beş alay daha artırılması gerektiğini bildirdi. Curtin, Cameron'a bu ek alayları almak için harekete geçtiğini, birçok bölüğün zaten yürüyüşte olduğunu söylemesi için telgraf çekti ve Patterson'a ek alayları alması talimatını veren acil bir emir gönderilmesini istedi.
Sınır Devletleri
Kuzey Carolina Valisi John Ellis, Virginia Valisi John Letcher'ın yaptığı gibi yanıt verdi: "Ülkenin yasalarının bu acımasız ihlaline taraf olamam." Kentucky Valisi Magoffin de aynı şekilde memnun değildi. "Kentucky, kızkardeşi Güney eyaletlerini boyunduruk altına almak gibi kötü bir amaç için hiçbir asker tedarik etmeyecek." diye yazdı. . Tennessee Valisi Isham G. Harris, Cameron'a telgraf çekti, &ldquoTennessee zorlama amacıyla tek bir adam vermeyecek.&rdquo Vali C.F. Missouri'li Jackson da aynı telgrafı çekmişti, &ldquoMissouri Eyaleti böylesine kutsal olmayan bir haçlı seferini sürdürmek için tek bir adam sağlamayacak.&rdquo
Başkan Lincoln, Habeas Corpus'un Yazısını Askıya Aldı
15 Nisan 1861'de Başkan Lincoln asker çağırdı. 17 Nisan'da Virginia ayrıldı. 19 Nisan'da, Baltimore sakinlerinden oluşan büyük bir kalabalık, şehirden Washington'a geçen bir Massachusetts alayının askerlerine saldırdı. Çok sayıda asker ve sivil öldürüldü. 27 Nisan'da Abraham Lincoln, General Scott'a Birlik için tehdit oluşturabileceğini düşündüğü sivilleri Scott'ı veya ona bağlı memurları tutuklamasını emretti.
Başkan Lincoln'ün General Scott'a Emri
Birleşik Devletler Ordusu Komutanı General'e:
Birleşik Devletler yasalarına karşı bir ayaklanmayı bastırmakla meşgulsünüz. Philadelphia ve Washington arasındaki askeri demiryolu hattının yakınında herhangi bir noktada, kamu güvenliği için Habeas Corpus'un emrini askıya almayı gerekli kılan bir direniş bulursanız, şahsen veya direniş noktasındaki bir komutan aracılığıyla siz veya bir subay aracılığıyla. olursa, ilamı askıya almaya yetkilidir.
Merriman Davası
Maryland Milis üyesi John Merryman, ordu tarafından ele geçirildi ve Baltimore Limanı'ndaki Fort McHenry'de hapsedildi. Merryman, avukat aracılığıyla, Amerika Birleşik Devletleri Maryland Bölgesi Devre Mahkemesi'ne bir habeas corpus yazısının çıkarılması için bir dilekçe verdi. Bölgeye başkanlık eden yargıç olarak oturan Baş Yargıç Roger Taney dilekçeyi kabul etti ve emir verildi ve Merriman'ın velisi General George Cadwalader'a tebliğ edildi. Cadwalader, Merriman'ı mahkemeye çıkarmayı reddettiğinde, Baş Yargıç Taney -başkanlık yargıcı sıfatıyla- şu görüşü savunan bir görüş yayınladı. bir tek Kongre, emri askıya alma yetkisine sahipti
Mahkeme'nin yargı yetkisinin temeli, Amerika Birleşik Devletleri mahkemelerine ve Yüksek Mahkeme'nin her bir yargıcına, ihtarname verme ve mahkeme emri çıkarma yetkisi veren 1789 tarihli Yargı Yasası'nın 14. bölümüydü. Hükümet'in başvurucunun tutuklu kalmasına gerekçe olarak öne sürdüğü gerekçelere ilişkin olgusal bir soruşturma.
Merryman'ın dilekçesi, 25 Mayıs 1861'de askerler içeri girip onu McHenry Kalesi'ne hapsettiğinde Baltimore County'deki evinde barış içinde ikamet etmekte olduğu iddialarını ortaya koydu. General Cadwalder, Merryman'ın dilekçesine yasal olarak teklif ederek yazılı olarak cevap verdi. Yetkili, Merryman'ın Pennsylvania'dan bir General Keim tarafından ele geçirildiğini ve Fort McHenry'deki Cadwalder'a getirildiğini söyledi. Cadwalder, Keim'in Merryman'ın Pennsylvania'da demiryolu köprülerini yakan bir hain ve asi olduğuna inandığını iddia etti. Bu kulaktan dolma inancı destekleyecek hiçbir gerçek sunmayan Cadwalder, "başkan tarafından askıya almak için usulüne uygun olarak yetkilendirildiği" gerekçesiyle fermana uymayı reddetti.
Taney durumu şu şekilde özetledi: “Başkanın sadece kendi takdirine bağlı olarak habeas corpus ilamını askıya alma hakkını talep etmekle kalmayıp, bu takdir yetkisini bir askeri görevliye devretme ve bu yetkiyi ona bırakma hakkını talep ettiğini anlıyorum. kendisine tebliğ edilecek yargı sürecine uyup uymayacağını belirler.”
Taney daha sonra Başkan'ın ilamı askıya alma yetkisi iddiasını reddetmesinin gerekçesini şöyle açıkladı: “Bu, anayasa hukukunun üzerinde fikir ayrılığı olmayan noktalarından biridir, sanıyorum ki herkes tarafından kabul edildiği üzere, emir, Kongre kararı dışında askıya alınamaz. Bu nedenle, soruyu tartışmaya açık olamayacak kadar basit ve iyi hazırlanmış olarak gördükten sonra, . . .Anayasadaki maddeye (Madde I, Kısım 9.) ve kuruluşundan bu yana her hukukçudan aldığı yapıya atıfta bulunmakla yetinmeliydim.
Ancak aldığım yanıta göre, fikrimin gerekçelerini açık ve eksiksiz olarak belirtiyorum.” I. Maddenin 9. Bölümünde Yürütme Dairesi'ne en ufak bir atıfta bulunulmamaktadır. . . Anayasayı hazırlayanların, yurttaşın özgürlüğünü korumak için habeas corpus yazısının ayrıcalığına atfettikleri büyük önem, işgal veya isyan durumları dışında askıya alınmasının ilk sırada yer alması gerçeğiyle kanıtlanmıştır. yasaklanmış yetkilerin listesi ve bu durumlarda bile yetki reddedilir ve kullanılması yasaklanır. kamu güvenliği gerektirir.” (Konfedere Devletlerin anayasasında aynı hüküm vardı, bkz. Madde I, Bölüm 7, alt paragraf 3.)
Taney, çerçevecilerin " hakim kamu güvenliğinin sadece işgal veya isyan bağlamında fermanın askıya alınmasını gerektirip gerektirmediği”. "Anayasa'da" diye devam etti, "başkanın bu yetkiyi kullanmasını haklı kılacak en ufak bir zemin oluşturabilecek bir kelime yok".
Başkan Lincoln, dolaylı olarak, gücünü yürütmenin yeminine ve Madde II'de açıklandığı gibi Başkomutan olarak statüsüne dayandırıyordu. Başka bir deyişle, Lincoln, II. Madde'deki bu iki unsura atıfta bulunarak, kurucuların Yürütme'ye yetki vermeyi amaçladıklarını iddia ediyordu. doğuştan habeas corpus'un emrini her zaman askıya alma yetkisi o hissettim gerekli böyle yaparak.
Başyargıç Taney bu iddiayı hemen reddetmiştir: "Bir özel vatandaşın 'yaşamı, özgürlüğü veya mülkiyeti' söz konusu olduğunda cumhurbaşkanının sahip olduğu tek yetki, ikinci maddenin üçüncü bölümünde belirtilen yetki ve görevdir. `yasaların sadakatle uygulanmasına özen göstereceğini.&rsquo Kanunları kendisi veya kendi atadığı sivil veya askeri temsilciler veya memurlar aracılığıyla uygulamaya yetkili değildir, ama onların infaza sadakatle taşınmalarına dikkat etmelidir., bu görevin anayasa tarafından atandığı hükümetin koordinat şubesi tarafından açıklanıp karara bağlandıkları için. (Böylece) bu gücü kullanırken hareket eder yargı yetkisine bağlı olarak, onun sürecini yürütmesine ve kararlarını uygulamasına yardımcı olmak. Marbury - Madison (1807), Yüksek Mahkemeye ve yalnızca Yüksek Mahkemeye, Anayasa uyarınca, onun sözlerini yorumlama görevi verilmiştir.)
Lincoln'ün haleflerinin sürekli iddiasına ne demeli, "Ama bence bu gerekli."
Sayın Başyargıç Taney bunu yanıtladı:
“Anayasada, kimsenin yanlış anlayamayacağı kadar açık bir dille ifade edilen bu tür hükümlerle, cumhurbaşkanının, herhangi acil durumda veya herhangi durum, habeas corpus emrinin ayrıcalığının askıya alınmasına veya bir kişinin tutuklanmasına izin verebilir. vatandaş, yargı gücünün yardımı hariç. Yasama yetkisini kendi üzerine alırsa, kesinlikle yasayı sadakatle yerine getirmez., habeas corpus ilamını ve ayrıca yargı yetkisini askıya alarak, bir kişiyi hukuka aykırı olarak tutuklayarak ve hapsederek” yani, kişinin anayasal haklarını göz ardı ederek, avukatlık yapmak, aleyhindeki suçlamaları açıklamak ve suçlamalardaki suçluluğunu makul bir şüphenin ötesinde kanıtlamak için jüri tarafından yargılanmalıdır. Lincoln, burada, başka bir deyişle, Federal Hükümeti tek adam gösterisi.
Ancak, açılış konuşmasında Lincoln'ün, anayasadan bağımsız olarak Federal Hükümetin kendisini koruma hakkının doğasında olduğunu kabul ettiğini söylediği bir “temel yasanın” varlığı fikrine ne demeli?
Burada, Baş Yargıç Taney, yalnızca kendisi için yazarak ve Yüksek Mahkeme adına konuşmayarak, bu fikri reddetmesinin gerekçesini dile getirdi:
“Böyle bir argüman çıkarılamaz. Doğa egemenliğin veya gereklilik hükümetin, kargaşa ve tehlike zamanlarında kendini savunmak için. Amerika Birleşik Devletleri hükümeti, varlığını ve otoritesini elde ettiği devredilmiş ve sınırlı yetkilerden biridir. tamamen yürütme, yasama veya yargı organlarından hiçbiri, anayasadan bağımsız olarak, hükümetin bu yetkilerinin ötesinde hiçbir yetkiyi kullanamaz. belirtilen ve verilen anayasa değişikliklerinin onuncu maddesi için, açık bir ifadeyle, yetkiler devredilmedi Amerika Birleşik Devletleri'ne anayasaya göre veya eyaletlere yasaklanmış, sırasıyla eyaletlere aittir, ya da insanlara.’”
Lincoln'ün pozisyonu, başkanın yapabileceğiydi herhangi bir şeyolduğuna inandığı anayasadaki sözde yasaklara bakılmaksızın, gerekli korumak için Federal hükümet yönettiği toprakların ve insanların kontrolünü kaybetmekten. Lincoln, 4 Temmuz 1861'de Kongre'ye teslim ettiği mesajında pozisyonunu şu şekilde ortaya koydu:
“İlk milis çağrısından kısa bir süre sonra, bir görev olarak kabul edildi komutanı yetkilendirmek uygun durumlarda, buna göre onun takdir yetkisi, habeas corpus ilamının askıya alınması veya başka bir deyişle, olağan usul ve hukuk biçimlerine başvurmadan tutuklama ve tutuklama kamu güvenliği için tehlikeli bulabileceği gibi. . . Bu kapsamda yapılanların hukuka uygunluğu ve doğruluğu sorgulanmaktadır.”
Lincoln'ün, emri askıya alma yetkisini gasp etmesini haklı çıkarmanın temeli nedir?
“Elbette, bu konu üzerinde hareket edilmeden önce güç ve uygunluk sorunlarına biraz dikkat edildi. Tarafımdan sadakatle uygulanması gereken yasaların tümüne karşı çıkılıyor ve eyaletlerin yaklaşık üçte birinde uygulanmıyor. (Ama Maryland'de veya Baltimore County'de değil). . ”
İşte Başkan'ın gasp gerekçesi!
“Yasaların tümünün (asi devletlerde) uygulanmasına izin verilmeli mi, hatta (aslında) onların uygulanması için gerekli araçların kullanılmasıyla (asi devletlerde) tek bir (aptalca) yasanın kullanılması tamamen açık olsa bile. . . (sadık bir durumda uygulanır).çok sınırlı bir ölçüde ihlal edilmeli mi?”
Abraham Lincoln, otuz yıl boyunca Illinois'in tüm mahkemelerinde duruşma avukatı olarak çalıştı ve bildirildiğine göre jürinin kararını daha sık kazandı. 1856'da Stephen Douglas ile bir senato koltuğu için yaptığı tartışmalar dizisinden bu yana, akıl yürütmede açık ve net olan ve Cumhuriyetçi Parti'nin politikalarını destekleyen ayrıntılı argümanlar oluşturan konuşmaların büyük bir konuşmacısı ve yazarı olarak halk tarafından alkışlandı. . Ve yine de Kongre Dünyasında korunan bu yazı dili, kafa karıştırıcı sözdizimi ile, Gelebileceği en iyi argüman nedir?
Havadan nasıl bir argüman oluşturdu. Belirsizlik ortadan kaldırıldığında, basitçe şunu söylüyor: “Birleşik Devletler yasalarının tamamının ABD'de yürütülmesini sağlamak için Maryland'in sadık eyaletinde habeas corpus emrini askıya almak kesinlikle gerekliydi. Amerika Konfedere Devletleri.” Bu, halkın aklına saçmalık gibi gelmiş olmalı.
Bunu bilen Lincoln, mesajında argümanını daha fazla kelimeyle desteklemeye çalıştı ama sonunda aynı şeyi tekrar söylemekle yetindi.
“Soruyu daha doğrudan ifade etmek gerekirse: tüm yasalar ama bir uygulanmadan gitmek, ve hükümetin kendisi parçalara ayrılıyor, bu ihlal edilmesin diye?”
Başkan, Maryland'deki vatandaşları yargı süreci olmaksızın tutuklama ve hapsetme yetkisine sahip değilse, Hükümet parçalanma tehlikesiyle karşı karşıya mıydı? Zorlukla. Biri hariç tüm yasalar Olumsuz Maryland Eyaleti'nde veya John Merryman'ın ikamet ettiği Baltimore County'de infaz edilmeyecek. Hükümet, yalnızca Anayasa açıkça ve açıkça yetki verdiği için “parçalanma” tehlikesiyle karşı karşıya değildi. bir tek Kongre, böyle zamanlarda uygulanması çok tehlikeli olan bu “tek yasayı” askıya alacak. başka Devletler Birliği terk etmişti. Ve tabii ki tarafından Olumsuz Göreve geldiği andan itibaren Kongre'yi hemen toplantıya çağıran Lincoln, bilinçli olarak Kongre'yi Amerika Konfedere Devletleri ile ne yapılacağına ilişkin karar verme sürecinin dışında tutma kararı almıştı. Lincoln tartışmak istemiyordu.
Lincoln'e göre, sekiz yüz yıllık İngiliz Ortak Hukuk tarihi boyunca bize ulaşan büyük ihzar emri, bir yasadır "yurttaşın özgürlüğüne o kadar aşırı hassasiyette yapılmıştır ki, pratikte masumdan çok suçluyu rahatlatır.” Ve bu nedenle, Anayasa'nın açık sözleri, hükümeti kendisine karşı yöneltilen düşman güçlerden korumak için hareket ettiğini iddia ettiğinde, Başkan tarafından görmezden gelinebilir.
Lincoln, bir kez daha, eylemine farklı bir yoldan yaklaşmaya çalıştı, onu takip eden her savaş zamanı başkanının tiranlığın gerekçesi olarak benimsediği bir şekilde. "Böyle bir durumda," diye yazmıştı Lincoln, "Hükümet devrilirse resmi yemin bozulmaz, Tek yasayı göz ardı etmenin onu koruma eğiliminde olacağına inanıldığında?"Lincoln'e göre, o zaman, Başkan'ın korkmak ki Devlet davanın basit koşullarında korkunun ne kadar mantıksız olursa olsun, devrilme olasılığı yargı sürecini ve hukuku göz ardı etmeyi haklı kılar. 1942'de, yüz binlerce Amerikan vatandaşının askeri olarak hapsedilmesi emrini veren Başkan Franklin D. Roosevelt, bu argümanı kullandı. (Duruşma avukatının defterinde belirtilen davalara bakın.)
Yani nasıl görülüyor herşey başkanlardan şu şekilde düşünmeleri beklenebilir: kim olurlarsa olsunlar, hangi partiye mensup olurlarsa olsunlar, eğitimleri ve hayattaki deneyimleri ne olursa olsun, her zaman ele geçirmek göreve başlarken yapılan yemin kendileri için iddia etmek güç ne düşünüyorlarsa onu yapmak gerekli korumak için Devletve anayasaya yazılan saçma sapan yasaları rüzgara fırlatacaklar. sunmak kendilerine verilen zevk için zamanlar. Ama yine de biz şanslı, değil mi, Lincoln'dü standardı kim belirledi? Bu nedenle biz halk, onun ruhunu onurlandırmak için Anayasa Bulvarı'nın eteğine devasa bir mermer blok diktik.
Lincoln, Başsavcı Bate'in Görüşüyle Pozisyonunu Destekliyor
Mesajının kongre kayıtlarına okunduğu günün ertesi günü, Lincoln, görünüşte başsavcısı Edward Bates tarafından kaleme alınmış yazılı bir görüşü Kongre'ye iletti. Görüş daha fazla argüman kelimesi içermesine rağmen, hepsi aynı eski argümana kaynar. gereklilik.
“Cumhurbaşkanının açık görevidir. . . isyanı bastırmak için. Ayaklanmayı bastırma görevi açık ve zorunlu olduğundan, 1795 ve 1807 tarihli iki Kongre eylemi yardımına koşuyor ve ihtiyaç duyduğu fiziksel gücü sağlıyor.” (Bu kadarı doğrudur.)
"NS ayaklanmayı bastırma şekli herhangi bir kanunla öngörülmemiştir. . .(Bu doğru değil: Başkan şu bağlamda hareket etmelidir: yasal süreçten dolayı.) Bu nedenle, ortaya çıkan çeşitli ihtiyaçları karşılamak için araçlarını nasıl kullanacağı konusunda, zorunlu olarak kendi takdirine bırakılmıştır. İsyancılar, isyanı ilerletmek için casuslar kullanırlarsa, onları tutuklayabilir ve hapsedebilir, zaruret geçene kadar fesat için güçsüz bırakabilir.”
“Böyle bir durumda, Başkan, zorunlu olarak, hem kendisinin hareket etmesini gerektiren zorunluluk hem de hareket tarzı konusunda tek yargıç olmalıdır. . ”
“Cumhurbaşkanı, hain suç ortaklığından şüphelenilen kişileri tutuklama ve hapsetme konusunda yasal takdir yetkisine sahip olduğundan, böyle bir durumda Başkanın bir mahkeme veya yargıç tarafından verilen bir ihzar emrine uymayı reddetmesinin haklı olduğunu kanıtlamak gereksiz görünebilir. , mahkumunun cesedini getirmesini ve sonra kendisini mahkemenin kararına teslim etmesini emrediyor. ”
“Eğer varsaydığım gibi, Cumhurbaşkanı ve Yargının koordineli hükümet birimleri olduğu ve birinin diğerine tabi olmadığı doğruysa, bir yargıcın bir yargıç vermesinin yasal olarak nasıl mümkün olabileceğini anlamıyorum. Başkanın huzuruna çıkmasını ve hükmüne boyun eğmesini ve itaatsizlik halinde daha yüksek bir otoriteye karşı suçlu muamelesi yapmasını ve cezalandırmasını emreder.”
"Dışında tüm konu siyasi ve adli değil. Ayaklanmanın kendisi tamamen politiktir. Amacı, siyasi hükümeti yıkmak ve onun yıkıntıları üzerine başka bir hükümet kurmaktır. olarak milletin siyasi şefiAnayasa, Cumhurbaşkanı'nı korumak, korumak ve savunmakla görevlendirir. Ve bu karakterde, silahlı isyana karşı açık bir savaş yürütür ve siyasi takdirini kullanarak, onları tutuklar ve gözaltında tutar. o inanıyor olmak isyan arkadaşlarıbastırmak onun özel görevidir.”
“Yargı dairesinin siyasi yetkisi yoktur ve hiçbir yargıç, Cumhurbaşkanının siyasi eylemlerini dikkate alamaz veya siyasi kararlarını gözden geçirme veya tersine çevirmeyi taahhüt edemez.”
Başsavcı Edward Bates'in (Lincoln'ü temsil eden) sağladığı tüm bu sözler, yalnızca, sadece iddia Başkan'ın hükümetin muhafazası için tehlikeli gördüğü davranışlarda bulunması halinde, sadık bir eyalette ikamet eden bir Amerikan vatandaşı, yargı süreci olmaksızın ordu tarafından tutuklanabilir ve hapse atılabilir.
Baş Yargıç Taney'nin biz Amerikalılara adil uyarısı
Görüşünü kapatırken, neşeli adamSayın Başyargıç Taney, “Kongrenin askıya alamayacağı bu büyük temel yasalar (anayasanın 4., 5. ve 6. değişikliklerinde ifade edilmiştir) göz ardı edilmiştir. ve silah zoruyla desteklenen askeri bir emirle, habeas corpus emri gibi askıya alındı. Sadece şunu söyleyebilirim ki, anayasanın yargı dairesine verdiği yetki, böylece, herhangi bir bahane üzerineAskeri güç tarafından gasp edildiğinde, kendi takdirine bağlı olarak, Birleşik Devletler halkı artık bir yasalar hükümeti altında yaşamıyor, ancak her vatandaş yaşamını, özgürlüğünü ve mülkiyetini, içinde bulunduğu ordu subayının iradesine ve zevkine göre elinde tutuyor. askeri bölgede bulunabilir." On üç binden fazla sivilin iç savaş sırasındaki kaderi bu oldu. Yüz binlercesi için İkinci Dünya Savaşı'ndaki kaderleri buydu. Bir gün Dearborn'daki Müslüman-Amerikalıların başına ne gelebileceği merak ediliyor.
Başkan Lincoln, Yazının Askıya Alınmasını Genişletiyor
24 Eylül 1862'de, Antietam Savaşı'ndan yedi gün sonra ve General Braxton Bragg komutasındaki Konfederasyon ordusu Louisville'in eteklerine ulaştığında, Başkan Lincoln, habeas corpus emrinin askıya alınmasına ilişkin ikinci bildirisini yayınladı.
“Oysa Amerika Birleşik Devletleri'nde var olan ayaklanmayı bastırmak için Devletlerin milislerinin bazı kısımlarını taslakla hizmete çağırmak gerekli hale geldi ve sadakatsiz kişilerin bu önlemi engellemesi olağan hukuk süreçleri tarafından kısıtlanmadı. . . Şimdi, bu nedenle, Birleşik Devletler'deki tüm Asilerin yardımcıları ve destekçileri ile gönüllü askere alınmayı caydıran, askeri taslaklara direnen veya herhangi bir sadakatsiz uygulamadan suçlu bulunan tüm kişilerin sıkıyönetim kanununa tabi olmaları ve yargılanma ve cezalandırmaya tabi olmaları emredilsin. askeri komisyon tarafından." ("Sadakatsiz bir uygulama", Başkan Lincoln'ün söylediği herhangi bir şeydi.)
Başkanın ilanını bekleyerek, Savaş Bakanı Edwin Stanton, Ordu'ya, "askerlikten kaçmaya çalışan" veya "sadakatsiz uygulamalar" yaptıklarından şüphelenilen tüm kişilerin tutuklanacağı ve hapsedileceği talimatını vermişti. Hükümeti eleştiren halka açık konuşmalar yapmak gibi.
Fort Wayne Sentinel, bir Demokrat gazete, 27 Eylül 1862'de bu konuda başyazısında bulundu: “Anayasa kaldırılmış, ifade ve basın özgürlüğü ortadan kaldırılmış, vatandaşlarımız keyfi tutuklanmış, ihtar hakkı askıya alınmıştır. Anayasanın yıkılması durumunda. . . mazur görülmelidir askeri gereklilik iddiası, savaş ne kadar erken sona erdirilirse o kadar iyi olduğu açık olmalıdır.”
Hangi daha açık kelimeleri anlamamız gerekiyor? Savaş olur. Bugün dünya, hiç şüphe yok ki, bir dünya düzenine doğru ilerliyor - büyük köpekler iki yüz yıldır ağırlıklarını verdiler, iki dünya savaşı tarafından yerlerine kondular ve şimdi barış noktasını görüyorlar. ve işbirliği ama hala küçük köpekler, Venezuela ve İran, örneğin, tanınan bir yuva için şişip rekabet ediyor ve Komünist Partinin yönettiği Çin var. Ama bir kişi var, bir yarış dünyada yaşamak: Amerika zor-bir modele nasıl asimile edileceğine dair çalışma modeli toplum farklı renkleri, önyargıları ve dinleri ile ırkın tüm iplikleri. Siyasi güveci karıştıran çalışma prensibi, özgürlük. Aklı başında kim özgürlük için olmasaydı Amerika'ya gelmek isterdi? Yani Amerika modeli başarısız olursa dünya düzeninin özgürlük biçiminde gerçekleşmesini bekleyebiliriz? Muhtemel değil.
Kongre Sonunda Yazıyı Durduran Bir Yasayı Geçirdi
Altı ay sonra, 3 Mart 1863'te, binlerce vatandaş ordu tarafından ele geçirilirken, askeri hapishanelere atılırken ve askeri komisyonlar tarafından yorulurken, Kongre nihayet devreye girdi ve Başkan'a görevi askıya alma yetkisi veren 1863 Habeas Corpus Yasası'nı kabul etti. "Her halükarda Amerika Birleşik Devletleri genelinde, onun kararına göre, kamu güvenliğinin gerektirdiği her zaman." Başkan hızla Konfederasyonu çevreleyen Özgür Devletler boyunca “Askeri Bölgeler” kurdu.
Bununla birlikte, Kongre, bunu yaparken, Başkan'ı yargı sürecinin erişiminden muaf tutmadı, siyasi metanete, omurgaya sahipti, en azından Kanunda ordu tarafından tutulan, sınıfın içinde olan kişileri belirtmek için. savaşmayanlar—Düşman ordularının askerleri olarak ele geçirilmeyen bu kişiler, ilanın verilmesi için mahkemelere dilekçe verme hakkına sahip olacaklardı ve işledikleri iddia edilen suçlardan dolayı büyük bir jüri tarafından suçlanmadıysa, serbest bırakılacaklardı. hapis cezası.
Bunu göz ardı ederek, Ordu Yargıç Avukatı, kongre Yasasını, “gerilla ya da hırsız olarak tutuklanan ya da bunlarla bağlantılı ya da onlara yardım eden mahkumlar” gibi “savaş ve askeri komisyon tarafından yargılanabilir” kişiler için uygulanamaz olarak yorumladı. Ve 1864'te Kongre, askeri komutanlara, şüpheli casuslar, isyancılar, kaçaklar, sabotajcılar ve yağmacılar gibi "savaş yasalarını ve geleneklerini" ihlal eden kişilere karşı askeri komisyonların cezalarını infaz etme yetkisi verdi.
. Milligan Davası
Lambdin P. Milligan, 1835'te Indiana barosuna kabul edildi. Eyaletin kuzeydoğu köşesinde Huntington, Indiana'da bir dava bürosu kurdu ve burada parti siyasetinde aktif bir Demokrat olarak tanındı. Savaştan önceki yıllarda, New England'ın Indiana çiftçilerini sömürmesi hakkında halka açık konuşmalar yaptı ve savaş sırasında Cumhuriyetçilerin buna neden olma sorumluluğu hakkında konuşmalar yaptı. Örneğin, Columbia Şehri Cumhuriyetçi Gazete 28 Temmuz 1862'de şunları bildirdi: “Birliğin herhangi bir sadık devletinde şimdiye kadar verilen tüm rezil nutuklar arasında, hiç kimse, geçen Cumartesi günü Lambdin P. Milligan'ın alçak dudaklarından tıslayandan daha hain bir kötülükle karşılaştırılamaz. ”
1863 sonbaharında, Milligan'ın Altın Çember Şövalyeleri olarak bilinen bir Demokrat örgüte katıldığı biliniyordu. Aynı zamanda Union Club ve Loyalty League gibi Indiana Cumhuriyetçi kulüplerinde, üyeleri “sadakatsiz uygulamalar” için komşularını gözetleyenler vardı. Bu kaynaklardan gelen bir ihbar üzerine ordu, Demokrat Parti üyesine ait bir matbaaya baskın düzenledi ve tüfekler ve mühimmatın yanı sıra Demokratları Altın Çember Şövalyelerine bağlayan mektuplar buldu. Bu mektuplardan biri Lambdin Milligan tarafından imzalandı.
Ekim 1864'te subaylar, Milligan'ın mektubunu bahane ederek Milligan'ı evinde tutukladılar. Bacak ameliyatı olan Milligan, yürüyemez hale geldi. Memurlar onu evden çıkardı ve trenle Indianapolis'e götürdü ve askeri bir hapishaneye attı. Üç haftadan kısa bir süre sonra Milligan, ABD'ye karşı "komplo" yapmak, isyancılara yardım etmek, ayaklanmaya kışkırtmak, "sadakatsiz uygulamalar" yapmak ve "savaş yasalarını" ihlal etmekle suçlanan bir askeri komisyon önünde yargılandı.
Komisyon, Indiana askeri bölgesinin komutanı tarafından kuruldu ve işlevi usul ve delillerin kabulü ile ilgili tüm konularda hüküm vermek olan bir “Yargıç Avukatı” tarafından yönetilen beş ordu subayından oluşuyordu. Hükümet'in yargıladığı davanın özü, Milligan ve diğer sanıkların, kendilerine yöneltilen suçlamalardan dolayı suçlu olduklarıydı. Indiana'daki Demokrat Parti'nin üyeleriydiler ve bu da Altın Çember Şövalyeleri olarak bilinen sözde hain örgütün vekiliydi. Yargıç Avukat, “Kanunsuz bir kuruma üye olma sorumluluğunu üzerine aldığında, o kurumun her hukuka aykırı davranışının sorumluluğunu üzerine almış olur” diyen Yargıç Avukat, tek başına üyeliği, yani Milligan'ı suçlu kıldı.
6 Aralık 1864'te askeri komisyon, Milligan'ı suçlanan suçlardan suçlu buldu ve "ölene kadar boynundan asılmaya" mahkum etti. Altı ay sonra, Başkan Lincoln vurulup öldürüldükten sonra, halefi Andrew Johnson, askeri yetkililere ölüm cezasını infaz etme yetkisi verdi.
Bu noktada, Lincoln ile yıllarca Illinois pistinde yarışan ve Lincoln'ün Yüksek Mahkeme sırasına atadığı yargıç David Davis, Indiana'ya gitti ve savaş zamanı Cumhuriyetçi valisi Orton Morton ile bir araya geldi. Davis, Morton'u Indiana temsilciler meclisinin sözcüsü John Pettit'e, Milligan'ı tecil ettirmesi için Başkan Johnson'a gitmesi için yalvarması için etkiledi. Pettit, Morton'a, Indiana'da mahkemelerin her zaman açık olduğu gerçeği göz önüne alındığında, askeri komisyonun olduğu gibi hareket etmek için yasal yetkiye sahip olduğundan şüphe ettiğini ve “barışın başlangıcında Başkan'ın Indiana'yı seçmemesi gerektiğini düşündüğünü söyleyerek kabul etti. askeri bir infaz olması.”
Milligan, Savaş Bakanı Edwin Stanton'a bizzat yazdı.
10 Mayıs 1865'te Milligan, avukat aracılığıyla Indianapolis'teki federal devre mahkemesine bir habeas corpus yazısı için dilekçe verdi. İki yargıç paneli, Bölge Mahkemesi Yargıcı David McDonald ve Yüksek Mahkeme Yargıcı David Davis'ten oluşuyordu. İki yargıç paneli daha sonra Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesine belirli soruları onayladı. Dilekçe beklemedeyken, Başkan Johnson Milligan'ın cezasını ömür boyu hapse çevirdi.
Lincoln ölmüştü, ordular buharlaşıyordu, sonunda Yüksek Mahkemenin yanlışı düzeltme zamanı gelmişti.
Yüksek Mahkeme Yargıcı David Davis Çoğunluk Görüşü Yazıyor
Baş Yargıç Somon Chase ve Üç Ortak Tamamen Yapamadı
Bütün yargıçlar Davis'le Başkan Lincoln'ün yetkileri olmadığı konusunda hemfikirdi. doğuştan askeri çatışmanın olmadığı ve mahkemelerin açık olduğu bir devlette ikamet eden bir sivilin tutuklanmasına, askeri cezaevine atılmasına ve askeri komisyon tarafından ölüme mahkum edilmesine yetki verme. Lincoln, habeas corpus emrini askıya alan yasadışı bildiriler yayınlamış olsa da, Kongre'nin sonunda 1863 Habeas Corpus Yasası'nı geçirerek davranışını onayladığı doğruydu, ancak bunu yaparken, Olumsuz Başkan'a askeri komisyon tarafından sivillere ölüm cezası veya herhangi bir ceza verme yetkisi verin. Bu nedenle, Başkanın davranışının sonucu tiranlıktı.
Milligan'ı yargılayan askeri komisyon yetkisini hangi kaynaktan aldı?
Sayın Yargıç Davis, askeri komisyonların Kongre tarafından atanan ve kurulan mahkemeler olduğu iddia edilmediğinden, “Amerika Birleşik Devletleri'nin yargı gücünün hiçbir parçası onlara kesinlikle verilmedi” kuralı koydu. Bu komisyonlar, Başkan'ın yetkiler çünkü onun kanun tarafından kontrol edilmesi gerekiyor ve kanun yapmak değil, icra etmek olan uygun görev alanına sahip."
“Kongre'nin açık tasarımı, özgürlüğünden yoksun bırakılan herkesin elde edebileceği belirli bir çareyi güvence altına almaktı. adli kendisine karşı bir suç sebebi bulamamak.”
Bütün bunlar, Baş Yargıç Chase ve yandaşları, aynı fikirdeydi, ancak Yargıç Davis'in bu beyanı ile katılmadı.
“Anayasanın herhangi bir hükmünün (örneğin 4., 5. ve 6. hükümetin büyük ihtiyaçları. Böyle bir doktrin doğrudan anarşiye veya despotizme yol açar. NS zorunluluk teorisi dayandığı yanlıştır, çünkü hükümet, kendisine verilen ve varlığını korumak için gerekli olan tüm yetkilere sahiptir.”
Yargıç Davis, mahkemenin çoğunluğunun yanında, Milligan'ın davasının olgusal durumunun ötesine geçerek, askeri gereklilikKongre, Başkan bir yana, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Amerikan vatandaşlarının askeri komisyonu tarafından el konulmasına, hapsedilmesine ve yargılanmasına izin vererek Haklar Bildirgesi'ni askıya alamazdı.
Başyargıç Chase ve azınlığı, Milligan'ın habeas corpus için mahkemeye dilekçe verme hakkına sahip olduğu, 1863 tarihli kongre yasası uyarınca görevden alınmaya hakkı olduğu ve onu yargılayan askeri komisyonun yargı yetkisi olmadığı konusunda çoğunluk ile tamamen hemfikirdi. denemek ve onu cezalandırmak için. Ancak azınlığın çoğunluk ile anlaşması burada sona erdi. Çoğunluk, kararın temeli olarak 1863 tarihli Habeas Corpus Yasası'nın ötesine geçmiş ve “askeri komisyon kavramına ilişkin olarak şunları ileri sürmüştü:Kongre'nin buna izin verme yetkisi yoktu.”
Çoğunluğun açıklaması numara Chase'in yazdığına göre, hükümetin aciliyeti, Haklar Bildirgesi'nin anayasaya göre askıya alınmasını haklı kılabilirdi, "hükümetin anayasal yetkilerini felce uğratmak ve toplumsal tehlikeleri artırmak için hesaplanmış gibi görünen bir "fikir ifadesi" idi. işgal ve isyan."
Anayasanın Altıncı Değişikliği açıkça şunu belirtmektedir: “Tüm cezai kovuşturmalarda, sanık, suçun işlendiği Eyalet ve Bölgenin tarafsız bir jürisi tarafından hızlı ve aleni yargılanma hakkından yararlanacaktır. . . aleyhindeki tanıklarla karşılaşılacak suçlamanın mahiyeti ve nedeni hakkında bilgi sahibi olmak, lehine tanık temini için zorunlu işlemlere tabi tutulmak ve savunması için avukat yardımından yararlanmak.”
Anayasanın Beşinci Değişikliği açıkça şunu belirtmektedir: “[Hiç] kimse, büyük bir jürinin sunumu veya iddianamesi olmadıkça, büyük bir suç veya başka bir şekilde kötü şöhrete sahip bir suçtan sorumlu tutulamaz.”
Bu anayasa değişikliklerinin açık diline rağmen, Milligan azınlık, “Kongre'nin uygulanmasa da Indiana'da düzenlenen askeri komisyona yetki verme yetkisi olduğunu düşünüyoruz” görüşünü aldı.
Ve işte nedenleri:
“Anayasanın kendisi, sivil hükümet kadar askeri hükümete de izin veriyor. Askeri yönetimin uygun alanı nedir? Kongrenin, jürisiz askeri mahkemeler tarafından yargılanma ve cezalandırma yetkisini de içeren ordu ve donanma yönetimi için kurallar koyma yetkisine sahip olduğu inkar edilemez. . . “
“Bu nedenle, Kongre'nin gücünün, kara ve deniz kuvvetleri hükümeti [Haklar Bildirgesi]'nden hiçbir şekilde etkilenmez. Bu gücün sınırlarının kesin bir tanımını yapmaya çalışmak gerekli değildir. Ama devletin koruma ve savunmayı içerdiği söylenemez mi? yanı sıra iç yönetimin düzenlenmesi? Ve hangi durumlarda olduğunu hayal etmek imkansız mı? Ulusal güçleri yok etmeye veya büyük ölçüde yaralamaya çalışan veya komplo kuran vatandaşlar, bu şüphesiz anayasal gücün adil bir şekilde kullanılmasıyla Kongre tarafından askeri yargılanma ve cezaya tabi tutulabilir mi?”
Öyleyse Chase'in mantığı geçerli, çünkü Kongre'nin açıkça yönetmek Silahlı kuvvetler, örneğin, Haklar Bildirgesi'ne bakılmaksızın Askeri Adaletin Üniforma KanunuVatandaşların kendisine karşı komplo kurmasından korktuğu zaman, Kongre sihirli bir şekilde anayasaya göre güç vatandaşları herhangi bir suçlamada bulunmadan, yargılamadan, hatta herhangi bir yargı süreci hiç! Zorbalar için Chase'in mantığı ne kadar harika.
Argümanını önce retorik sorular açısından sunan Chase, daha sonra argümanın yargısal geçerliliği olduğunu iddia etti. Bu şekilde gitti:
“Kongrenin savaş ilan etme yetkisi var. Bu nedenle, Savaşı sürdürmek için kanunla sağlama yetkisi. Bu yetki zorunlu olarak tüm mevzuata uzanır. gerekli savaşın kovuşturulması için. ”
“Biz (azınlık) hiçbir şekilde Kongre'nin aşağıdakileri kurabileceğini ve uygulayabileceğini iddia etmiyoruz. savaş kanunları hiçbir savaşın ilan edilmediği veya var olmadığı yer. Barışın olduğu yerde barış yasaları (örneğin, Haklar Bildirgesi) geçerli olmalıdır. Savunduğumuz şey, ulus savaşa karıştığında ve işgale maruz kaldığında, hangi eyaletlerde bu kadar büyük ve yakın bir kamu tehlikesinin var olduğunu belirlemenin Kongre'nin yetkisinde olduğudur. haklı çıkarmak karşı suçların yargılanması için askeri mahkemelere yetki verilmesi ordunun güvenliği veya kamu güvenliğine karşı.”
Ve işte karşınızda vatandaşlar: Baş Yargıç Salmon Chase'in azınlık görüşü, Milligan, aslında yüz elli yıldır Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesinin çoğunluk görüşü olmuştur. Haklar Bildirgesi, Yüksek Mahkeme söz konusu olduğunda, adil bir hava dostundan başka bir şey değildir. Yüksek Mahkemenin tarihi kararında hiçbir şey, hükümetin kendisini korumak için çıplak güç kullanmasını gölgede bırakamaz..
Bunun olduğunu kural, Yüksek Mahkemenin, Güney eyaletlerini fethedilen topraklar olarak yönettiği on yıl boyunca binlerce Güneylinin askeri olarak hapse atılmasını onaylayan görüşlerini, Hükümetin yüz binlerce Japon-Amerikalıyı askeri olarak hapse atmasını onaylayan görüşlerini okuyarak kolayca görülebilir. Dünya Savaşı'ndaki vatandaşlar ve Birleşik Devletler Başkanı'nın küçük Chicago çetesiyle oynadığı oyunun izini süren - federal bölge mahkemesinden temyiz mahkemelerine, Yüksek Mahkemeye ve tekrar tekrar verilen uzun rapor edilen kararlar dizisi. -Banger, Jose Padilla zıplayanlar gibi, Başkan kölelerini barış yasaları ve savaş yasaları arasında ileri geri atladı, sonunda aniden bir el salladı ve nihayet halka açılırken oyunu terk etti ışık. Padilla'nın durumunda, Milligan'ın aksine, Kongre oyuna izin verdi. Ve Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi bir ince ayar ile onayladı.
Mahkeme Yok 1868 Mahkemesinden Daha İyi Dedi
Yargıtay'ın bu konudaki görüşü Eski Milligan sıradan vatandaşların mahkemelerden almayı beklemeleri gereken medeni haklarının sınırları hakkında en açık derstir. Görüş, pro ve aleyhte, en net resmi sağlar alternatifler NS insanlar Ya Haklar Bildirgesi her zaman hüküm sürer ya da hükümetin savaş açma gücüyle az ya da çok ortadan kalkar. NS askıya alma gücüBaş Yargıç Chase doğru bir şekilde söyledi, beyan etme gücü savaş. Gücün uygulanması şunları içerir: savaş kanunları yerini alan barış yasaları süre boyunca.
Her şeyden önce bir nokta: Kongre değil, mahkemeler değil, Başkan değil. karar verir öyle ya da böyle olacak. Kongre, savaş yapma gücüyle Haklar Bildirgesi'ni askıya almayı seçtiğinde, mahkemelerin başarabileceği en iyi şey, gücü en azından biraz ile nitelendirmektir. işlem. (Görmek hamdan, dava avukatının defteri.)
Kuralın bizi götürdüğü yer, mevcut koşullardan daha açık hale getirilemez: Herhangi bir işgal tehdidi ve isyan olmadığında bile, Amerikan vatandaşları, acıklı bir bahaneyle ordu tarafından ele geçirilebilir ve askeri komisyon tarafından suçlardan yargılanabilir. Silahlı Kuvvetlerimiz, kıyılarımızdan binlerce mil uzakta, ıssız, kanunsuz bir vahşi doğada teröristlere yardım eden ateşli Müslümanlardan oluşan paçavra bir kalabalıkla savaşıyor.
George Washington ve isyancı arkadaşları on yıl boyunca İngiliz Hükümetine direndiler ve sonunda Fransız Donanması, İngiliz Donanmasının Cornwallis'in ordusunu Yorktown'da tedarik etmesini engellemek için Hampton Roads'un girişine tesadüfen geldiğinde, sonunda iktidarı devirdiler. . General Lee bu kadar şanslı olmayacaktı ve olmayı da beklemiyordu.
Devrim Savaşı'nda Washington, General Lee ve Virginia Konfederasyon ordusunun Güney'in Birliğe karşı direnişini uygulama konusunda yararlanamayacağı bir avantaja sahipti. Büyük Britanya, coğrafya nedeniyle, askeri gücünün tüm gücünü Washington'a karşı koyamadı. Buna karşılık, Birlik Devletleri, kaptanları Lincoln'ün dizginleri altında koşum takımıyla bir araya gelerek, General Lee'ye karşı Güney'in neredeyse üç katı kadar güçle hareket ettiler. 1861'de eyaletler Özgür Devletler ve Köle Devletler arasında neredeyse eşit bir şekilde bölünmüş olsa da, Özgür Devletlerin özgür emeğe güvenmeleri, savaşı kovuşturmak için ekonomik temeli kölelik olan Güney'e karşı gruplarını aşırı güçlü hale getirdi. Bu gerçekten savaşın bütün noktasıydı, Birlik her yerde ücretsiz emek istedi, çünkü üretme kabiliyetini kanıtlamıştı. daha fazla ekonomik güç köleliğin yapabileceğinden çok daha fazlasıydı ve bu nedenle, başka hiçbir şey olmasa da, Birliğin aşırı güçlü ulusal güvenlik dürtüsü savaşı haklı çıkardı. İyi ya da kötü için savaş hukuku onunla birlikte geldi.
dokuz gün sonra Eski Milligan Karar açıklandı, Lambdin Milligan Indiana'daki evindeydi. Huntington Şehri onu alkışlarla, top atışları, bandolar ve belediye başkanının konuşmasıyla karşıladı. Milligan hukuk pratiğine geri döndü. Hükümetin kendisine karşı davranışının yanlışlığı konusunda bir miktar haklılık damgası elde etmek amacıyla, 1868'de, askeri hapsedilmesinden sorumlu tüm karakter kadrosuna karşı bir hukuk davası açtı.
Indiana Yasama Meclisi, Milligan'ın hükmedebileceği zarar miktarına beş dolarlık bir sınır koyan bir yasa çıkarmıştı. Jüri ona bu miktarı verdi. Bugün, Amerika Birleşik Devletleri Hükümeti'nin savaş gücünü vatandaşlarını tekmelemek için nasıl kullanabileceğinin Amerikan tarihinde bir başka klasik örnek olan Chicago'lu küçük suçlu Jose Padilla, Başkan'ın adamlarına karşı bir dolar talep ederek benzer bir dava açtı. zararlar.
Biz modern Amerikalılara gelince, Yüksek Mahkeme'nin son yüz elli yılda söylediği herhangi bir şeyi aklımızda tutacak olursak, Lincoln'ün zihninin en karanlık köşelerini görmüş olan Bay Adalet Davis'in sözleri olmalı. ve titredi.
“Bu millet her zaman barış içinde kalamaz ve her zaman Anayasa'nın ilkelerine gönülden bağlı akıllı ve insani yöneticilere sahip olmasını beklemeye hakkı yoktur. Kötü adamlar, güç hırsı olan, özgürlükten nefret eden ve yasayı küçümseyen insanlar, bir zamanlar Washington ve Lincoln tarafından işgal edilen yeri doldurabilirler ve eğer bu hak [askıya alma] kabul edildi ve savaşın felaketleri yine başımıza geldi, insan özgürlüğüne yönelik tehlikeleri düşünmek korkunç.”
Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi Bugün
Adalet Ruth Bader Ginsburg, Partinin En İyisini Kanıtlıyor
sadece o Jose Padilla'nın davasının kabul edilmesini istedi
Virginia'nın Ayrılması
4 Şubat 1861'de, Virginia'nın her ilçesindeki seçmenler, Vali John Letcher tarafından ayrılma konusunu görüşmek üzere çağrılan eyalet kongresine delegelerini seçmek için sandık başına gittiler. Oy pusulasında, delegelerin oy çoğunluğunun Virginia'yı Birlik'ten çıkarmak için yeterli olup olmadığı, yoksa yalnızca ayrılmayı önermek için yeterli olup olmadığı, sonunda konvansiyonun tavsiyesinin bir halk referandumu tarafından onaylanmasına bağlı olarak ayrılma sorunu vardı. Seçmenler, ikiye bir farkla, bir ayrılma tavsiyesini onaylamak için bir halk referandumunun gerekli olduğu yanıtını verdiler.
Augusta ilçe (20.2 köleleştirilmiş) seçilmiş H.H. Stuart,
John Baldwin, Peter Baylor, Sendikacılar
13 Şubat'ta Richmond'da yüz elli iki delege toplandı ve 17 Nisan'a kadar sürecek bir tartışma başlattı. Ayrılmayı savunanlar ve buna karşı çıkanlar yedi haftadan fazla bir süre sözcüklerle savaştı. Bu beyaz adamların en önde gelenleri, çoğunlukla avukatlar, çoğunlukla köle sahipleri, Orange County'de birkaç plantasyona sahip olan (yüzde 49.8'i köleleştirilmiş) eski bir ABD kongre üyesi olan Jeremiah Morton'du. 28 Şubat'ta ayrılık için çınlayan bir konuşma yaptı.
“Toprağımız işgal edildi, haklarımız ihlal edildi, kurumlarımıza düşman ilkeler Kuzey zihnine aşılandı ve Kuzey kalbine işlendi, böylece istediğiniz herhangi bir taviz verebilirsiniz, ve yine de, biz öğrenene ve öğretene kadar. millet, huzur bulamayacağız.
Bay Başkan, Bay Lincoln'ün seçilmesiyle, Kuzey'in popüler hissiyatı, bu güçlü ulusun Yönetim Kurulu Başkanlığına yerleştirildi: Mason ve Dixon'ın çizgisinin güneyinde tek bir seçim oyu almayan bir adam, bir adam. tamamen Güney'e düşman olan bir Kuzey fanatik duygusu tarafından seçildi.
Hayatın her dalındaki adamlar, her dört yılda bir bu bitmeyen kölelik sorununun yarattığı ajitasyon nedeniyle sözleşmelerini nasıl şekillendireceklerini bilmiyorlar - diyorum ki, bu sorunun nerede biteceğini değil, son bulmasını istiyorum. çocuklarımı rahatsız etmek ve yirmi ya da otuz yıl sonra onları tam bir yıkıma sürüklemek için ortaya çıktı, ancak bunu torunlarımı asla rahatsız etmeyecek bir yere koymak istiyorum - çünkü kan dökülecekse ve bu soru başka türlü çözülemezse, bunu tercih ederim. damarlarımda akan kanı ver. . . “
Lincoln'ün göreve başladığı 4 Mart'ta, Virginia'nın en kuzeybatı ucundaki Monogalia İlçesini temsil eden Waitman Willey (yüzde 0,8 köleleştirilmiş), İttihatçılar adına Morton'a cevap verdi.
“Diğer taraftaki beylerin önerdiği çözüm, ayrılmadır, ancak Washington'un Devletleri, Birliği bağlayacak herhangi bir bağ olmadan bir araya getirdiğine asla inanmayacağım.
Ama orada Cumhuriyetçi partinin Güney'i ortak bölgeden çıkarmakla tehdit ettiğini söylüyorsunuz. Bu konuda asla boyun eğmeyeceğimi söyledim. Ama haklarımızın işgal edilmesi tehlikesi nedir? Yüksek Mahkeme, ülkedeki her köle sahibinin mülkünü Birleşik Devletler'in tüm topraklarına taşıma hakkını tam olarak garanti etmeye karar vermedi mi? (Re Dred'de Scott, 1856) Ancak böyle bir karar olmadığını ve haklarımızı başka bir şekilde tazmin etmemiz gerektiğini varsayalım. Beyler, bana şunu belirtmenizi rica ediyorum, o topraklardaki eşit haklarımızı, ayrılarak, o topraklara sırtımızı dönerek, o toprakları paylaşma hakkımızdan vazgeçerek nasıl elde edeceğiz?
Abraham Lincoln'ün seçimini savunmak için burada değilim. Seçiminin bir sahtekarlık olduğuna inanıyorum, bir kesit partisi tarafından ve bir kesit platformunda aday gösterildiği için. Ama o, kanunlara göre aday gösterildi ve seçildi.
Efendim, Birliğin dağılmasının, önce Virginia'da ve nihayetinde Birlik genelinde köleliğin kaldırılmasının başlangıcı olacağını söylüyorum. Efendim, Virginia için düşmanca bir sınır oluşturup kölelerin daha hızlı kaçmalarını sağlamaz mı? Neredeyse Kanada'yı kapımıza getirmeyecek mi? Köle, çizgiye ulaştığında güvende olacağını bilecek ve kurtulacaktır. Köle sahipleri ya kendilerini daha güneye taşıyacaklar ya da kölelerini güneye satacaklar, bu da her iki durumda da köleliği ülkeden süpürülene kadar daha da güneye itecek. Öyle diyorlar, değil mi—Charles Sumner ve Lloyd Garrison? Köle devletlerini “ateş kuşağıyla” çevrelemek istiyorlar. Birliğin dağılmasına izin verin ve köle devletleri düşman unsurlardan oluşan bir kordon tarafından sarılacaktır.
Ancak Birliğin zaten dağıldığı söyleniyor. Bence hayır efendim. Birlik hala yaşıyor ve Virginia sağlam dururken yaşayacak. Bırakın durduğu yerde dursun ve bu Birlik asla kalıcı olarak dağılamaz. Bazı eyaletler ayrılabilir, ancak güneşten fırlatılan asteroitler gibi olacaklar. Ama efendim, güneş hala parlıyor. Virginia kararlı olduğu sürece Birlik hala varlığını sürdürüyor.”
Willey'nin konuşmasını, aralarında John Carlile'nin (Harrison County yüzde 4,2 köleleştirilmiş) George Brent'in (İskenderiye yüzde 11 köleleştirilmiş) ve George Summer'ın (Kanawha Ülkesi yüzde 13,5 köleleştirilmiş) dahil olmak üzere daha fazla İttihatçı delegenin konuşmaları izledi. 16 Mart'ta Lincoln, hükümetin politikasının kontrolü için Seward ile savaşırken, bu sendika yanlısı konuşmalar dizisi George Wythe Randolph'un (Thomas Jefferson'ın en küçük torunu) tarafından bozuldu.
“Kaldırılan hükümetlerin tarihini alın,” dedi, “kaldırılmış insanların tarihidir. İngiltere'ye, Fransa'ya, Danimarka'ya bakın. Rusya'ya bakın. Kaldırım tahta çıkar ve serflik ortadan kalkar. Hükümetimizden daha iyi şeyler beklemeye ne hakkımız var? Anayasa bunu engelleyecek mi? Kaldırma, yakında bunu istediği gibi yapma gücüne sahip olacak. Köleliğin genişletilmesine karşı tüm argüman, çok kısa bir süre sonra, köleliğin varlığına karşı yapılan çok hafif bir sapma ile ortaya çıkar ve böylece yayılma karşıtı fikir, kaldırma fikriyle birleştirilir. İcra başkanı, patronaj dağıtıcısı tarafından tutulan bu görüşlerle, açık bir eylemi beklemeli miyiz - süngü boğazımıza gelene kadar mı durmalıyız?”
Randolph'un konuşmalarını daha fazla ayrılıkçı konuşmalar izledi, toplantı salonundaki duygu, her konuşmacı diğer taraftan gelen bağırışlar ve kesintilerle karşı karşıya kaldığında yükselip alçalıyordu. Ardından, Mart ayının sonuna doğru Augusta İlçesinden bir köle sahibi olan John Baldwin (%20,2 köleleştirildi) delegeleri meselenin hangi tarafında dururlarsa dursunlar ateşli bir tutkuyla karıştırdı.
"Efendim, kölelik sorunuyla ilgili olarak, Virginia'da olduğu gibi Afrika köleliğinin iyi bir şey olduğu, hem efendi hem de köle için bir nimet olduğu fikrine her zaman sahip oldum. Bu ılımlı kurumun tüm dünyayı kaplayabileceğine itirazım yok.
Lincoln'ün seçilmesi, kendi biçimlerinin kullanılmasıyla, Anayasa'nın devrilmesi veya altüst edilmesi olarak konuşuldu. Başkanlığa herhangi bir kişinin seçilmesinin, Amerikan özgürlüğünün temel ilkelerine doğrudan bir saldırı olarak ayrılmayı haklı çıkarabileceği varsayımını görüyorum. Babalarımız, bir adamın otoriteyi gasp etmesine izin vermek için Anayasa'ya çok fazla engel yerleştirdi. Biri başarısız olabilir ve bir diğeri de Anayasa'yı devrilmekten korumak için kalır.
Şimdi efendim, bu bariyerler bize ihtiyati tedbir olarak dikildi, eğer Meclis'te yenileceksek, Senato'ya başvururuz. Senato'da yenilirse, Başkan'ın vetosuna başvururuz. Olmazsa Yargıtay'a başvuracağız. Ve bütün bu korunma yolları işe yaramazsa gemiyi teslim etmeyiz, halkın sahte ajanlarından sandıktaki efendilerine sesleniyoruz.
Düşmanlarımız, zalimlerimiz şimdi yükselişteyse, bunun sorumlusu kim? Kim ondört senatörü senatodan çekip o organda bize azınlık bıraktı? Kim, ama aynı zamanda Meclis'in otuzdan fazla üyesini geri çeken ve bize orada da bir azınlık bırakan ayrılan Devletler.
Ama efendim, bize söylendi, bu insanlarla, iki kesimin insanları arasında öyle bir nefret var ki, artık önlenemez bir çatışma olduğu için onlarla yaşamanın güvenli olmadığı konusunda pazarlık yapmanın bir anlamı yok. aramızda büyüdü. Fakat bu önlenemez çatışma yaşayan bir şey midir? Son Kongrede, her iki Meclisin üçte ikilik bir oyu ile, her birinde Cumhuriyetçi bir çoğunluk ile birlikte, Birlik Devletleri tarafından onaylanmak üzere önerilen bir anayasa değişikliğine sahip olduklarına dair bu dikkate değer gerçeği gördük. Anayasanın hiçbir zaman, Hükümete Devletlerdeki köleliğe herhangi bir açıdan müdahale etme hakkını verecek şekilde değiştirilmeyeceğini.
Efendim, bu insanlarla pazarlık yapamayacağımıza inanamam ve inanmayacağım. Bilakis, Kuzeyli ve Güneyli büyük halk kitlelerinin bugün birbirlerine, barışa ve birbirleriyle birleşmeye karşı ciddi bir özlem duyduklarına inanıyorum.”
4 Nisan'da delegeler ayrılmaya karşı 88'e karşı 45 oy kullandı.
Taralı alan ilçelerdeki kölelik yoğunluğunu tanımlar,
sarı iğneler Hayır oyu.
Virginia Capitol binası
Ancak 5 Nisan'da, kongreye Lincoln'ün Konfederasyona karşı savaşmak istediği haberi geldi. John Baldwin iki gün önce Washington'a gitmiş ve Lincoln ile Beyaz Saray'da görüşmüştü. Lincoln, Sumter'daki garnizona tedarik etmek istediğini söylediğinde - donanma filosunun yolda olduğu tahmin ediliyordu - Baldwin, Lincoln'e keşif gezisinin "silahların ateşlenmesine neden olacağını" söyledi. Baldwin, "Kim önce ateş ederse," dedi, "Konvansiyondaki Birlik çoğunluğu şu anda güçlüyse, Virginia kırk sekiz saat içinde Birlikten çıkacak." Baldwin Richmond'a geri döndü ve raporunu verdi: "Lincoln hiçbir rehin, anlayış, teklif, hiçbir vaatte bulunmaz."
Konvansiyon delegeleri, Lincoln'ün ayrılan devletleri zorlamak için hiçbir gücü olmadığını, Virginia halkının asla onun güç kullanımına asla rıza göstermeyeceğini ve her iki tarafı da protesto ederek kendilerini hemen konuşma yapmanın öfkesine attılar. bu duygular derhal Başkan'a iletilmelidir. Konvansiyon, bir ayrılıkçı George Randolph ve iki İttihatçı, William P. Preston ve H.H. Stuart'ı Washington'a gidip Lincoln ile hemen yüzleşmek üzere atadı. Üçlü 12 Nisan Cuma günü Washington'a geldi ve ertesi gün, Cumartesi, Binbaşı Anderson'ın Sumter'ı teslim etmesi gibi, Lincoln ile bir izleyici kitlesi kazandı. Carl Sandburg yaşananları şöyle anlatıyor:
Üç delege kibarca Lincoln'e niyetini sordu. Kibarca, niyetinin açılışında bildirdiğiyle aynı olduğunu söyledi. Yeterince dikkatli okumamış olsalar da, açılışın bir kısmını baştan sona okudu. Şapkalarını aldılar, toplantılarına geri döndüler ve Devletlerin Anası, Başkanların Anası Virginia, Birlikten ayrıldı. (Carl Sandburg, Savaş Yılları, Cilt. BEN.)
Ancak delegelere göre Lincoln şöyle dedi: "Şu anda doğru göründüğü gibi, Fort Sumter'a kışkırtılmamış bir saldırı yapılırsa, yapabilirsem kendimi geri almakta özgür olacağım."
Lincoln'ün Charleston'daki Konfederasyonlara sahte deniz saldırısı, delegelerin Virginia Eyaletini ayrılmaya zorlamasına neden olmadı, Savaş Sekreteri'nin Virginia Valisi Letcher'a yaptığı telgraf yaptı.
SAVAŞ BÖLÜMÜ, Washington, 15 Nisan 1861
Efendim: Milisleri 28 Şubat 1795'te onaylanan Birliğin yasalarını uygulamaya çağırmak için Kongre Yasası uyarınca, Ekselanslarından Eyaletinizin milislerinden derhal ayrılmasını istemekten onur duyarım 111 subay ve 2.229 erkek, üç aylık bir süre için piyade tüfekçisi olarak hizmet edecek.
Ekselansları, Staunton ve Wheeling'deki randevunuzda kotanızın ne zaman bekleneceğini bana bildirecektir, çünkü kotanızı Birleşik Devletler'in hizmetine sunmak üzere bir memur tarafından karşılanacaktır. Aynı zamanda, Birleşik Devletler'e bağlılık yemini her subay ve adama uygulanacaktır.
İtaatkar hizmetkarınız SIMON CAMERON
Ertesi gün, 16 Nisan, Vali Letcher, Cameron'ın telgrafına yanıt verdi.
YÖNETİCİ DEPARTMANI, RICHMOND
Tatlım. SIMON CAMERON, Savaş Bakanı:
Virginia Eyaleti milislerinden tüfekli asker olarak görev yapmak üzere bir kota adam ayırmamın istendiği iletişiminizi aldım.
Bu iletiye yanıt olarak, yalnızca Virginia milislerinin Washington'daki güçlere, düşündükleri gibi herhangi bir kullanım veya amaç için verilmeyeceğini söylemek zorundayım. Siz iç savaşı başlatmayı seçtiniz ve bunu yaptıktan sonra, İdarenin Güney'e karşı sergilediği kararlı bir ruhla bunu karşılayacağız.
Saygılarımla, JOHN LETCHER
Ertesi gün, 17 Nisan, Vali Letcher Virginia halkına bir bildiri yayınladı.
“Birleşik Devletler Anayasası, Kongre'ye 'savaş ilan etme' yetkisini tek başına vermişken, Başkan'ın herhangi bir yabancı güce karşı saldırgan bir savaş başlatması için bir güç çağırma yetkisi yoktur ve 15 Nisan'da Başkan Birleşik Devletler, Anayasa'yı açıkça ihlal ederek, 75.000 kişilik bir kuvvet çağrısında bulunan ve bu kuvveti ayrılan devletlere uygulamakla tehdit eden bir bildiri yayınladı ve Virginia Genel Kurulu, neredeyse oybirliğiyle, son oturumunda ilan etti. Virginia'nın böyle bir güç uygulamasını fiilen bir savaş ilanı olarak göreceğini, Virginia'nın komutasındaki tüm güçlerin direneceğini düşüneceğim. acil siparişler için hazır.
17 Nisan Çarşamba günü, Virginia Sözleşmesi de aynı sonuca vardı. Birliğin Virginia'daki askeri karakollarına karşı önleyici bir saldırıyı mayalayan, yaygın bir ayrılıkçı olan eski Vali Henry Wise, Konvansiyonun merkezinde yer aldı. Önündeki podyuma bir tabanca yerleştirdi ve Virginia milislerinin Harper's Ferry ve Norfolk Navy Yard'ı işgal etmek için harekete geçtiğini duyurdu. Capital binasının dışında, bir grup adam Wise'ın konuşmasını desteklemek için sloganlar atıyordu.
John Baldwin söz aldı ve halk referandumla çıkana kadar Devletin Birliğin dışında olmadığını savunarak protesto etti. "Halkıma, hakkınız olmayan herhangi bir emir altında yürümemelerini söylemeliyim, Vali Letcher, vermeye hakkınız yok. Sorunu sandıkta çözmek için atayan halkın egemenlik haklarının ihlalidir.”
Wise, “Sözleşme Devletin tüm Anayasasını değiştirmeye yetkilidir” diyerek geri döndü.
Baldwin onu Wise'dan ayırdı. "Halkın onayı olmadan olmaz."
Wise, “Diyelim ki insanlar buna ihtiyaç duydu. Savaş arabası insanların üzerinden hızla geçerken, Virginia'nın sınırları işgal tehdidi altındayken, bana söyler misiniz efendim, halk bizden şimdi ve referandum arasında savunmada hareket etmemizi beklemiyor mu? " (Bu, Lincoln'ün tepkisinden nasıl farklıydı?)
Baldwin: "Bizim sistemimizde değil."
Sonra, birdenbire, haykırışlar ve kargaşayla, ayrılma kararı oylandı ve 76 delege evet, 66 delege hayır oyu verdi. (Yukarı Shenandoah Vadisi gelmişti.)
Önerilen ayrılma kararı daha sonra 23 Mayıs 1861'de yapılacak yukarı veya aşağı oylama için halka sunuldu.
Virginia'nın Önerilen Ayrılık Nizamı, 17 Nisan 1861
23 Mayıs'ta, Blue Ridge Dağları'nın doğusundaki ve Potomac'ın güneyindeki tüm ilçelerin halkı, bire dört bir farkla ayrılma yönünde oy kullandı. Lexington'ın kuzeyindeki ve Blue Ridge'in batısındaki ilçelerde yaşayan insanlar ikiye bir oyla ayrılmaya karşı oy kullandılar. Sonunda bu ikinci grup Virginia'dan ayrılacaktı.
Lee Bir Karar Verdi: İhanet miydi?
Robert E. Lee, Arlington'da bulunduğu yedi hafta boyunca, Savaş Departmanına Birleşik Devletler Ordusundaki istifasını sunmadan önce, Lincoln'ün göreve başlama töreni gelip geçti, Barış Konferansı delegeleri evlerine gittiler, Konfederasyon elçileri görmezden gelindi, Senato'nun yürütme oturumu sona erdi, Sumter teslim oldu ve Virginia Birlikten ayrıldı.
Bu son olay Lee'yi hayatıyla ne yapacağına karar vermeye zorladı: Birleşik Devletler Ordusu'ndaki görevinden istifa edip karısı Mary ile birlikte Paris'e, kız kardeşi Mildred Childs ve üvey kardeşinin bulunduğu Paris'e gitmek için üç seçeneği vardı. kardeş, Harry ikamet etmişti, ABD Ordusunda kalabilir ya da Virginia'yı savunan silahlı kuvvetlerin komutasını kabul edebilirdi.
İlk alternatif kesinlikle makul bir seçenekti. Karısının en azından mülkünü olduğu gibi bırakmasına izin verecek ve otuz altı yıllık hizmetinden kazandığı bir ordu emekli maaşını elinde tutmasına izin verecekti. Bu kaynaklardan elde edilen gelir, savaş süresince ikisini Paris'te desteklemek için yeterli olmalıydı. Ancak bu alternatifi seçmek, üç oğlunu geride bırakacaktı. (O zamanlar bir ordu subayı olan Custis Lee, ABD Ordusunda kalmış olabilir. O zamanlar Pampunky Nehri üzerindeki Beyaz Saray plantasyonunu yöneten Rooney Lee ve Virginia Üniversitesi'nde bir öğrenci olan Robert Jr, havanın nasıl olacağına karar vermek zorunda kalacaktı. fırtına.) Lee, üçünün de Virginia'nın hizmetine gireceğini ve ondaki hayal kırıklıklarını hazmetmesinin imkansız olacağını biliyordu. Üstelik o bir asker. Saint Germain de pres bulvarındaki kafelerde savaş masasında oturmak ona göre değildi.
İkinci alternatif - Birlik ordusunda kalmak - Lee'nin kabul etmesi imkansızdı. Lee'nin 1868'de Maryland Senatörü Reverdy Johnson'a yazdığı bir mektuba göre, Savaş Departmanına istifasını vermeden kısa bir süre önce, Blair'in siyasi olarak bağlantılı Blair ailesinin patriği Francis P. Blair ile bir görüşme yaptı. onu "sahaya getirilecek ordunun komutasını almaya" davet etti", sözde "Başkan Lincoln örneğinde" yapılan ve Lee'nin kabul etmeyi reddettiği bir davet. numara Lincoln'ün aslında Blair'i elçisi olarak kullandığına dair kanıt ve Lincoln'ün teklifi yapmak için Lee'yi doğrudan Beyaz Saray'a çağırmaması ya da Savaş Bakanı Cameron'a ya da Genelkurmay Başkanı Scott'a resmi talimat vermemesi için iyi bir neden yoktu. o. Lincoln boyun eğecek biri değildi.
Bu nedenle, Lee'nin davasının koşulları altında, Lee ABD Ordusunda kalsaydı, Lincoln'ün onu ordu komutanlığına yükselteceğine inanmak mantıksız görünüyor. Öncelikle, rütbe 1861'de önemliydi ve kısa süre önce Tuğgeneral Edwin V.Sumner'ı terfi ettiren birkaç subay vardı ve Lee'yi geride bırakan onlardan biriydi. İkincisi, Lee NS Kongre'deki Radikal Cumhuriyetçilerin, Virginia'nın işgalinde Birliğin başlıca ordusuna önderlik etmek için kesinlikle güvenmeyecekleri, görünüşte bir köle sahibi olan tanınmış bir Virginian (Bakın, Lee Ailesi Köleleri). O halde, Lee ABD Ordusunda kalsaydı, batı sınırına geri gönderilecek ya da Sumner'ın yerine Pasifik Departmanı komutanı olarak atanacak ya da Montana'ya gönderilecekti. Bunu öngören West Point memurlarının geri kalanı gibi test etmeye kesinlikle hevesli onun değeri savaş bir asker olarak, Lee, savaşı Batı'da bitirmeye Paris'tekinden daha istekli olmazdı.
Bu, Lee'yi aşağıdaki bağlamda tartmak için üçüncü alternatifle bıraktı. görev, ve gerçekler zamanların. İlk olarak, görevle ilgili olarak, Lee'nin kararı, koşulların, 20 Nisan 1861'de istifasını sunmadan önce Virginia hükümetiyle kuvvetlerinin komutasını kabul etmek için bir anlaşması olduğunu gösterdiği gerekçesiyle bazıları tarafından eleştirildi ve ABD'ye karşı "çok ince bir çizgide" kendini gösteren "belirsiz bir sadakati" olduğunu, "çatışan sadakatler arasında" yürüdüğünü söyledi. (Örneğin bkz. Alan T. Nolan, Lee Düşünülen, University of North Carolina Press, 1991) Eleştiri, kanıtlayıcı kanıtlardan yoksundur, ancak, aslında Lee'ye istifasını vermeden önce komuta teklif edildiyse de, Lee'nin Virginia'nın kendisine komuta teklif etmesini beklemek için kesinlikle bir nedeni olduğu açıkça açık görünüyor, verilen o kimdi. (Aslında Lee, 20 Nisan'da Vali Letcher'ın kendisini Virginia kuvvetlerinin komutanı olarak seçtiğini biliyor olabilir.)
Bir İskenderiye gazetesinin 20 Nisan tarihli sayısında belirttiği gibi:
“Virginia'nın ayrılmasının, Ordu ve Deniz Kuvvetlerinden birçok subayın bu eyaletten derhal istifa etmesine neden olması muhtemeldir. Albay Robert E. Lee'nin gidişatını bilmiyoruz ve onun adına konuşmaya veya tahmin etmeye hakkımız yok. Her neyse yapabilir, vicdanlı ve onurlu olacaktır. Ama eğer o NS Birleşik Devletler Ordusu'ndaki mevcut pozisyonundan istifa edersek, Devletimizin derhal dikkatini ona yetenekli, cesur, deneyimli bir subay olarak çağırıyoruz - hiç kimse bir askeri oluşturan her şeyden üstün ve beyefendi hiçbir erkekten daha değerli değil. kuvvetlerimizin başına geçmek ve ordumuzun başına geçmek. Virginia halkının güvenini bu seçkin subaydan daha fazla emredebilecek kimse yoktur. Şöhreti, kabul görmüş yeteneği, karakteri, onuru ve - buna ekleyelim, hıristiyan yaşamı ve davranışı - onun adını bir güç kulesi yapar. Devrimci ve vatansever dernekler ve hatıralarla çevrili bir isimdir.”(orijinal italikler.)
(Yaklaşık 350 West Point mezunu ve 97 öğrenci, bunların Konfederasyon hizmetine girdi, beşi ordu komutanı, on tanesi kolordu komutanı ve ellisi tümen komutanı olarak görev yaptı. Yetmiş üçü savaşta öldürüldü.)
Aynı gazete baskısında Lee bunu da okurdu:
Aşağıdaki biat yemini, Hükümetin tüm çalışanlarına uygulanması amacıyla hazırlanmıştır. Form Başsavcı tarafından hazırlandı:
“Şu anda Amerika Birleşik Devletleri hizmetinde ______________ olarak, ______________, Amerika Birleşik Devletleri Anayasasını ve Hükümetini yerli veya yabancı tüm düşmanlara karşı destekleyeceğime, koruyacağıma ve savunacağıma ve gerçekleri yerine getireceğime yemin ederim. iman ve bağlılık birdir. . . “
Harper's Ferry Armory'nin Yakılması
"Vali Letcher tarafından Harper's Feribotu'nu ele geçirmesi için 2500 kişilik bir kuvvete emir verildi. ABD Ordusu'ndan Lieut Jones, Savaş Departmanı'nın talimatıyla binaları yakmaya çalıştı, ancak çok fazla hasar veremeden kovalandı. Her çeşit ve büyüklükte çok sayıda 2.500 top Devletin eline geçti.”
Norfolk'taki Navy Yard
Bir dizi çelik levha ve demir döküm de dahil olmak üzere büyük ve değerli bir gemi inşa ve donatma malzemesi koleksiyonu ile tüm tersane bulundu. Dergi olarak kullanılan Old Fort Norfolk direnmeden alındı. Çok sayıda mermi ile birlikte üç bin varil barut ele geçirildi. Gemi Pensilvanya Federal birlikler tarafından ateşe verildi ve yakıldı. Navy Yard yakınlarındaki diğer gemiler, Merrimac, Kolomb, Delaware, ve Raritan batırıldı ve batırıldı. NS Cumberland şimdi Norfolk'un altında, Donanma demirleme yerinde. Engelleri aşmak için çok fazla su çekiyor ama Pawnee sorunsuz geçebilir."
Kuzey Birlikleri Fort Monroe'ya Taşındı
“Buharlı pişiricinin gelişiyle Louisiana dün öğrendik ki vapur kürek çekmekBoston'dan, Cumartesi sabahı Old Point Comfort'u yaptı ve Fortress Monroe'ya yaklaşık 600 asker attı.
20 Nisan'da Arlington'da bu gazeteyi okuyan Lee'nin yerinde makul bir kişi, yalnızca savaşın çoktan başladığını değil, aynı zamanda Lincoln'ün yeni bağlılık yemininin de yakında imzalanması gerektiğini kesinlikle fark ederdi.
Lincoln Hükümetinin Bağlılık Yemini, soyut bir siyasi fikir olarak ayrılma hakkındaki gerçeği gösteren en iyi kanıttır. Yeni yemin, Lee'nin 1855'te Yarbay olarak komisyonunu kabul ettiğinde yerine getirdiği yemin olan mevcut yemini maddi olarak değiştirdi.
Hükümetin resmi 1855 yemininde şöyle yazıyor: “Ben, Robert E. Lee, Birleşik Krallık'a gerçek biat edeceğime yemin ederim. Amerika Birleşik Devletlerive hizmet edeceğim onlara dürüstçe ve inançla herkese karşı onların düşmanlar. . . ” Bu yeminin dili, Anayasa'nın III. Madde, 3. Kısım'daki dilini izler: “Birleşik Devletler'e ihanet, bir tek karşı savaş açarken onlaraveya bağlı kalarak onların düşmanlar.”
Not: Lee'nin 1855'te yerine getirdiği bağlılık yemininin dili, 1790 tarihli kongre yasasının dilinden gelmektedir ve şöyledir:
Yeminin iki versiyonu arasındaki fark göz ardı edilemeyecek kadar açıktır: Federal Hükümet, kurucuların 1787'de yaptığı gibi, 1855'te anladı ki, tek ulus, ancak, onların karşılıklı işlerine ilişkin konularda, bir grup devlet. Lincoln'ün 1860'ta seçilmesi bunu sonsuza dek değiştirdi: bundan böyle Hükümet NS Nation ve Lee'nin, Virginia ile olan bağları ne olursa olsun, değişikliği mırıldanmadan kabul etmeleri beklenirdi.
Alan T. Nolan, 1991 tarihli kitabında, Lee Düşünülen, yazıyor, "bir vekil, çıkarları ters olan iki müdürü sadakatle temsil etmeye çalıştığında çıkar çatışması ortaya çıkar." Oldukça basit bir kavram: ve böyle bir durumda bir temsilci ne yapmalıdır? Birinin ya da diğerinin ya da bazı durumlarda her ikisinin temsilinden sıyrılarak kendini çatışmadan kurtarmalıdır.
1855'te Devletler aslında, Birleşikve böylece Lee, hizmet ederken onlara, çözecek bir çatışması yoktu. Ancak Nisan 1861'de Devletler kendi aralarında çatıştı ve Lee artık hizmet edemezdi. onlarave Lincoln Hükümeti'nin yeni bağlılık yemini ile hizmet etmeye çağrılmak üzereydi. o-Federal Hükümet karşı onlardan biri, memleketi, Virginia. Öyleyse, Lee'nin çıkarları çatışan müdürler arasında seçim yapmaktan başka seçeneği yoktu. Ama hangisi, Lincoln'ün Hükümeti mi, yoksa Virginia'nınki mi? (Amerikan Vatandaşlığının Doğası)
Not: Görünen o ki bir Bugün Yüksek Mahkemede oturan ve 1861'de Virginia'nın anayasal hakka sahip olduğu kavramını kabul eden yargıç. silah zoruyla direnmek Birliğin topraklarını işgal etmesi. Onun muhalefetinde Arizona / Amerika Birleşik Devletleri 2012 ABD Lexis 4872, Adalet Scalia şunu yazdı:
"Bugünün görüşü. . . Devletleri mahrum eder. . . orada bulunma hakkı olmayan insanları egemenin topraklarından dışlama gücü. “Birleşik Devletler anayasasının kabul edilmesinden önce, her Eyaletin, bir insan akınının yükünü taşımasını önleme yetkisine sahip olduğuna” hiç şüphe yoktur. (Alıntı.) Ve Anayasa, Devletleri bu yetkiden yoksun bırakmadı.
Aksine, Anayasa'nın hükümlerinden ikisi, Devletlerin 'iğrenç yabancıların diğer Devletler aracılığıyla izinsiz girişini' önlemesini sağlamak için tasarlanmıştır. (Alıntı.) Konfederasyon Maddeleri, 'bu Devletlerin her birinin özgür sakinlerinin, birkaç Devlette özgür vatandaşların tüm ayrıcalık ve bağışıklıklarına sahip olacaklarını' öngörmüştü. (Alıntı.) Bu, istenmeyen bir yabancının, bir Devletin vatandaşının tüm haklarını, sadece ilk önce bir Devlet vatandaşı olarak elde edebileceği anlamına geliyordu. oturan bir diğerinin. Bunu düzeltmek için, Anayasa'nın Ayrıcalıklar ve Dokunulmazlıklar Maddesi, `` vatandaşlar her Devletin vatandaşları, birkaç Devletteki vatandaşların tüm ayrıcalık ve bağışıklıklarından yararlanma hakkına sahip olacaktır.' (Mad. IV, §2, cl.1)
Anayasanın [bir diğer] hükmü, Devletin sınırlarını koruma konusundaki egemen çıkarının kabulüdür. Sanat. ben, §10, cl. 3, 'Hiçbir Devlet, Kongre'nin rızası olmadan savaşa giremez, gerçekten işgal edilmedikçe. . . .' Bu, Devletlerin egemenliğini sınırlar, ancak topraklarını korumak için doğuştan gelen güçlerini olduğu gibi bırakır."
Bu şartlar altında hangisini seçerdiniz? Virginia, siyah beyaz ailenizin iki yüz yılı aşkın süredir yaşadığı yer mi? Ya da Lincoln Hükümeti, onu işgal etmeye kararlı mı? (Ailenize servet ve prestij veren ülke: onu nasıl terk edersin?)
20 Nisan 1861 Cumartesi günü, Lee, Arlington'da bir odada tek başına oturdu, gazete okudu, masaya koydu ve karar verdi. İstifasını yazdı ve o gün Cameron'ın ofisine teslim edilmesini sağladı.
Aynı zamanda, kocası ve oğluyla birlikte Baltimore'da yaşayan kız kardeşi Anne'ye yazdı.
Hiçbir şeye yol açmayacak bir savaş durumundayız. Bütün Güney, Virginia'nın içine çekildiği bir devrim durumunda ve bu duruma hiçbir zorunluluk kabul etmememe rağmen, yine de kendi devletime karşı katılıp katılmayacağım sorusuyla yüzleşmek zorunda kaldım. Birliğe olan tüm bağlılığım ve bir Amerikan vatandaşının sadakat ve görev duygusuyla, akrabalarıma, çocuklarıma, evime karşı elimi kaldırmaya karar veremedim.
Sadık kardeşin, R.E. Lee
Kararı onu emekli maaşı, karısı da tüm hayatı boyunca yaşadığı evi olmadan bırakacaktı. Tüm servetleri gitmiş olsa da, bu meselenin dışındaydı. Aklına üç oğlu ve adı geldi.Onları yalnız savaşmaya bırakamazdı ve bu kadar büyük bir itibar kazandıran toprakları terk etmesiyle aile adının damgalanmasına izin veremezdi. Bunu yapsaydı onun hakkında ne düşünürdünüz?
Romancoke, King William County, Virginia'da 4.000 dönümlük bir plantasyon,
1864'te yirmi bir yaşına geldiğinde Robert E. Lee Jr.'a geçti.
Ayrıca 4.000 dönümlük Beyaz Saray, savaş patlak verdiğinde burada çalışan Rooney Lee'ye geçti. McClellan'ın ordusu yanından geçtiğinde yanarak kül oldu.
Diğerlerinden daha büyük olan Arlington, 1861 Nisan'ının sonlarında Birlik Ordusu tarafından işgal edildi. 1863'te Lincoln Hükümeti burayı askeri bir mezarlığa dönüştürdü. 1884'te Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi, General Lee'nin en büyük oğlu George Washington Custis Lee'ye ait olduğuna karar verdi ve daha sonra Amerika Birleşik Devletleri'ne sattı.
Yine de Lee'nin kararıyla ilgili yüzleşilmesi gereken bir şey daha var. Gamaliel Bradford'un 1912 tarihli kitabında belirttiği gibi, Lee, Amerikalı: “Lee'yi neredeyse özgürlüğün büyük şehitlerinden biri, özgür demokrasinin ve halk hükümetinin kahramanca savunucularından biri olarak görebiliriz. Sonra bir an düşünürüz ve kendi kendimize şunu söyleriz: Bu adam zenci köleliği için savaşmıyor muydu? olduğu tartışılamaz.”
Ama Lee öyle olduğunu düşünmezdi. O, köleliğin, Virginia'da kesinlikle mahkûm olan savaşın mahkûm olduğunu, o devirde yaşayan herkesin savaşın potası olacağını anladığı savaşın başında bilemeyecek kadar kurnaz bir askerdi. Karar verdiğinde Lee, bu çabada Virginia'nın tüm altyapısının yok edileceğini ve kaçınılmaz sonuç olarak köleliğin de yok olacağını biliyor olmalıydı. Lee'nin kölelik için değil Virginia için savaştığı gerçeği, birden fazla durumda, Virginia dışında ordulara komuta teklif edildiğinde, ana devletinin savunmasını başka birine bırakmayı reddettiği gerçeğinde kabul edilir. (bkz: hikaye General Lee ve Davulcu Çocuk)
22 Nisan Pazartesi günü öğleden sonra erken saatlerde, Virginia Konvansiyonu'nun önerilen ayrılma kararına ilişkin planlanan halk oylamasından bir ay önce ve ABD Ordusu'ndaki komisyonunun istifasını sunmasından iki gün sonra Robert E. Lee çıktı. Richmond tren istasyonundan ayrıldı ve Vali John Letcher ile özel bir konferansa katıldığı Eyalet Başkenti'ne arabayla gitti. Bir süre sonra, Lee toplantıdan Virginia askeri kuvvetlerinin komutanı olarak tümgeneral rütbesiyle çıktı.
Vali Letcher'ın Günlüğündeki Yazılar
Ve şimdi sonunda,
Gezgin ve efendisi gelir.
nasıl insanlaştırılır
O yalnız beyefendi
Ölümcül hitabet arkasında gizli
Yirmi bin Lee Anma gününden,
Adam sevildi, adam putlaştırıldı,
Ve hiçbir şey henüz adamı okumamıza yardımcı olmuyor,
O gücü varken bize de yardım etmeyecek,
Kalbini kendine ait tutmak için.
(Stephen Vincent Benet)
(Lee'nin eylemleri adamı okumamıza yardımcı oluyor)
Lee ve ailesinin kalıntılarının Arlington'a gömülme zamanı geldi.List of site sources >>>