İki boyutlu bir düzlemde derinlik gibi üç boyutlu bir özelliği (örneğin bir storyboard) birleştirmek zor olabilir, ancak derinlik yanılsamasına yardımcı olmak için bazı ipuçları ve püf noktaları vardır.
Düz, 2 boyutlu bir alanda (fotoğraflar, çizimler) derinlik her zaman yanıltıcıdır. Beyinlerimiz 3 boyutlu ortamlar için üretilmiştir. Nesnelere olan uzaklığımızı yorumlamak için aydınlatma, gölgeler boyutu ve açılardan ipuçları alırlar ve bu püf noktalarını perspektifli bir 2 boyutlu ortama uygulayabiliriz; böylece kafatasımızda mesafe ve derinliği görmek için beynimizi kandırırız.
3-D = En x Boy x Derinlik (veya Yükseklik x Genişlik x Uzunluk)
2- Boyut = Uzunluk x Genişlik
Çevremize baktığımızda, optik, uzaklıktaki objelerin daha küçük gözükmesine neden olurken ön planda daha yakın olan nesneler daha büyük görünmelerine neden olur. Beynimiz, küçük nesneler ile uzak nesneler arasında ayrım yapmak için bağlam kullanır. Benzer şekilde, çok yakın nesneler vizyonumuzun büyük bir kısmını kaplar ancak genellikle ekstra büyük oldukları için bunları karıştırmazlar.
Öğeleri büyük yapmak ve kırpmak, kamera / görüntüleyicinin yanında durması anlamına geliyor. Aşağıdaki örneğe bakınız.
Görüş hattı, bir eserdeki amaçlanan göz seviyesidir ve bileşimde önemli bir unsurdur. Kayıp bir noktada birleşen görüş çizgileri boyunca perspektifi ve mesafeyi belirlemeye yardımcı olur. Uygulamada, görüş hattının üstündeki bir nesne, çizgiden uzaklaştıkça daha küçük olacaktır. Tersine, çizginin altındaki öğeler çizgiden daha da uzakta görünecektir.
Gördüğünüz gibi, beyzbol oyuncuları çizginin altındaki beyzbol oyuncusu önemli ölçüde daha büyükken, beyzbol oyuncuları kırmızı çizginin üzerindeki mesafe ile orantılı olarak daha küçüktür.
Şimdiye kadar uzun mesafelere, dağlık alanlara, okyanusa veya sarmal yola baktıysanız, muhtemelen uzak nesnelerin daha açık ve daha bulanık göründüğünü fark ettiniz demektir. Bu efekti atmosferik perspektif olarak adlandırır ve bu, izleyici ile görüntülenen nesne arasındaki hava miktarından kaynaklanır . Oldukça serin, değil mi?
Bu bilgiyi kullanarak, daha açık tonlar ve soluk tonlar ile uzakta görünmek üzere nesneleri boyayarak mesafe görüntüsü verebilirsiniz.
Şimdi bir örnek inceleyelim:
Standart insan vizyonu detay yakalamada oldukça iyidir, ancak gözlerinizin ne kadar keskinleştiğine bakılmaksızın, her dakikanın ayrıntısını görmek imkansızdır. Daha yakın olan şeyler daha az detaylı görünürken, yakın olan şeyler berrak ve nettir.
Bu, öykücücünün, sahnelerin ön planında daha ayrıntılı karakterler ve nesneler kullanarak ve arka planda siluetler veya daha basit nesneler kullanarak mesafeyi resmedmesini sağlar.
Siluetlerin kullanılması çocukları arka plana nasıl düşürür ve cephedeki karakteri ortaya çıkarır? Bu, bir sahnede odak göstermeye çalışırken de yararlıdır.
Her ne kadar bu ipuçları kendi başına iyiyse de, en iyi sonuçları, üçünün hepsini birleştirerek elde edeceksiniz. Öykü tablolarınıza biraz daha fazla boyut eklemek için bunları deneyin!