Dünyadaki her köy, kasaba ve şehir, birçoğu binlerce yıllık folklorik geleneklerden türemiş olan bir dizi canavara ve mitolojik yaratıklara sahiptir. Ejderhalar, hem batı hem de doğu halk sistemlerinde ortaya çıkan canavarların kralları olarak kabul edilirken, Asya'nın başka birçok korkunç canavarı vardır ve her biri, insanlığın doğa ile nasıl etkileşime girdiği ve insan zamanının kitap ayraçları arasındaki mücadeleleri hakkında sırlar içerir. yaşam ve ölüm.
Penanggalca
Hantu Penanggal' veya Penanggalan, genellikle karanlık veya şeytani büyünün uygulanmasıyla dönüştürülmüş güzel bir kadın olarak tanımlanan Malezya mitolojisindeki bir vampir-canavardır. Gündüz sıradan bir kadın gibi görünür ama geceleri tıpkı Peri gibi yemek için yeni doğan bebekleri ararken boyundan ayrılıp havada uçarak bağırsaklarını arkasında sürükleyerek, başını ellerinin arasına alarak insanları korkutur. Avrupa mitolojisinin kraliçeleri, doğmamış çocukları olduğunu iddia ederek gece yolculuklarına çıktılar.
Krasue (Tay) veya Ab (Khmer) olarak bilinen Penanggalan, Güneydoğu Asya folklorunun gece kadın ruhudur. (2012) (Xavier Romero-Frias / CC BY-SA 3.0)
Anthony Mercatante ve James R. Dow'a göre 2004 kitaplarında Dünya Mitolojisi ve Efsanesi Dosya Ansiklopedisi Hakkında Gerçekler, mitolojik yaratığın varyasyonları Krasue Tayland'ın ve Kaş veya Phi-Kasu Laos'ta, Kamboçya'da ise Uygulama. Kurbanları genellikle hamile kadınlar ve küçük çocuklardır ve İrlanda ve İskoçya'daki Banshees gibi, yeni çocuk doğduğunda bir evin üzerinde çığlık atarak bir ölümden ziyade doğumda ortaya çıkar. Penanggalan uzun görünmez diliyle yeni annelerin kanını emdi ve eğer beslenmezse, onlara zayıf bir hastalık bulaştırdı ve Penanggalan'a sürtünen herkese ağrılı açık yaralar verildi.
Kappa
Kappa, balık gibi pullara ve bazen de kürke sahip olarak tanımlanan Japon folklorunun kaplumbağa kabuklu suda yaşayan bir yaratığıdır. Kappa insan gibi dik yürüyebilir ve doğaüstü gücünün kaynağı olan kafatasındaki bir çöküntüde suyu tutar ve tıpkı Avrupa mitolojisindeki Pied Piper gibi Kappa da sudan çıkar ve çocukları nehre sürükler. onları yiyor.
Kappa, 1801'de net bir Mito Domain'in doğu sahilinde (şimdi Ibaraki Eyaleti) yakalandı. Reikai'nin 1836 kopyasından 霊槐 Koga Tōan'ın
Sevgi dolu salatalık ve sumo güreşi Kappalar, çocukları suya yaklaşmaktan korkutmak için kullanılan mitolojik bir arketiptir.
Asya Folklorunun Korkunç Şeytanları - Tarih
Japon İliminde Hayaletler, Şeytanlar ve Ruhlar
(Altyazılı tam ekran görüntü için küçük resme tıklayın)
Hayaletlere, iblislere ve ruhlara olan inanç, tarih boyunca Japon folklorunda derinlere kök salmıştır. Japon Şinto'dan türetilen mitoloji ve batıl inançların yanı sıra Çin ve Hindistan'dan Japonya'ya getirilen Budizm ve Taoizm ile iç içedir. Mitolojiyle birleşen hikayeler ve efsaneler, hem geçmişte hem de günümüzde dünyanın çeşitli kültürleri tarafından yıllar içinde toplanmıştır. Folklor, çeşitli doğa olaylarını açıklamak veya rasyonelleştirmek için gelişmiştir. Açıklanamayan fenomenler, insanlarda bir korku uyandırır, çünkü onları önceden tahmin etmenin veya kökenlerini anlamamızın bir yolu yoktur.
Şekil 1 Ölümün gizemi, çeşitli kültürlere rasyonel bir açıklama sunmayan bir olgudur. Ölüm bir davetsiz misafirdir. Ölüm, bir halden diğerine geçiş, bedenin toprakla, ruhun ruhla buluşmasıdır. İnsanlar çağlar boyunca ölümün nihailiğine nadiren inanabilmiş veya anlayabilmiştir. Bu nedenle, ölülerin ruhları etrafında masallar ve efsaneler gelişti.
Japonlar her zaman ruhlarla çevrili olduklarına inanırlar. Japon Şinto inancına göre, insan öldükten sonra ruh, bazen de tanrı olur. Dağlarda, ormanlarda, denizlerde ve solunan havanın ta göklerde ve yerde sekiz milyon ilahın yaşadığına inanılır. Gelenekler bize bu tanrıların iki ruhu olduğunu söyler: biri nazik (nigi-mi-tama) ve diğeri şiddetli (ara-mi-tama).
MS altıncı yüzyılda Japonya'ya tanıtılan Budizm, ruhlara ve diğer doğaüstü güçlere olan inanca yeni bir boyut kattı. Yaşayanların dünyasına, ölülerin dünyasına ve 'Buda'nın Saf Ülkesi'ne (Jodo) 1 olan Budist inancı yeni bir anlam kazandı. Bir adamın yaşamı boyunca davranış biçimi, ölülerin dünyasına mı yoksa 'Saf Ülke'ye mi gideceğini belirlerdi. Ölüler diyarına sürülenler, onu tüm alçaklığıyla bir cehennem olarak gördüler.
Japonlar, ölümden sonra bir ruhun öfkeli ve kirli olduğuna inanırlar. Yedi yıl boyunca ruhu arındırmak ve sakinleştirmek için birçok ritüel yapılır. Bu şekilde kişi bir ruh haline gelir. İnanışa göre, yaşayanlar diyarı ile gölgeler dünyası arasında bir ruh dolaşır. Bu nedenle Ölüler Diyarı'na geçişi sağlamak için dualar edilir.
Ölünün ruhu arınmazsa, bir hayalet kılığında yaşayanlar diyarına dönebilir. Ayrıca, ölü bir kişi, dua yoluyla kıskançlık, haset veya öfke gibi kişisel duygulardan kurtulmazsa, ruh hayalet kılığında geri dönebilir. Hayalet yaşadığı yere musallat olur ve acı kaderinden sorumlu olanlara zulmeder. Hayalet, ölülerin ruhunun yükselmesi için dua eden yaşayan bir kişinin iyi niyetleri aracılığıyla ıstırabından kurtuluncaya kadar kalacaktır.
Heian döneminde (794-1185) hayalet ruhların yaşayanların üzerinde süzülerek hastalığa, vebaya ve açlığa neden olduğuna inanılıyordu. Kamakura döneminde (1185-1333), ruhların insanları yoldan çıkaran rakun ve tilki gibi küçük hayvanlara dönüştüğü inancı güçlendi. Ev eşyaları, yüz yaşındayken Muromachi döneminde (1336-1573) tanrılar haline gelebilirdi. Bu saygıdeğer nesnelerin özel güçlere sahip olduğu düşünülür ve özen ve saygıyla muamele edilirdi. Ve Momoyama (1573-1600) ve Edo dönemlerinde (1603-1868), bir adam hastalıktan veya salgından ölürse, korkunç bir şeytana dönüşeceğine dair bir inanç vardı.
Edo döneminde hüküm süren despotik feodal rejim, o dönemde meydana gelen doğal afetlerle birleşince, kötü ve intikamcı ruhlar ve hayaletlerin ilmine eklendi. Edo döneminin sonunda, hükümeti baltalama korkusuyla, korkutucu hayalet ruhları temalı tiyatro gösterilerinin gösterilmesini yasaklayan fermanlar çıkarıldı.
Talihsiz ruhlarla ilgili hikayelerdeki yaratıkların çoğu kadındı. Onlar intikamcı hayaletlerdi ve kadının yaşamı boyunca katlandığı sefalet ne kadar büyükse, ölümünden sonra hayalet ruhları o kadar tehditkar olurdu. Kadınlara karşı zulüm, Japon irfan ve efsanelerinde tekrar eden bir temadır.
Hayalet hikayeleri 1700'lerin başında kukla tiyatroları için dramatize edildi. Hayalet hikayeleri daha sonra Osaka'daki Sumizu tiyatrosu ve Edo'daki Nakamura-za tiyatrosu dahil olmak üzere çeşitli tiyatrolarda oynanmaya başlandı.
Şekil 2 İntikamcı ruhlar, 18. yüzyılın sonunda Kabuki tiyatrosunun ana teması haline geldi. Cinayet sahnede tüm kanlı ayrıntılarıyla sunuldu ve kadın hayaletler belirgin bir şekilde resmedildi. Gösterilen suç ve kan dökülmesi sahneleri şok ediciydi ve gerilim ve korku uyandırmayı amaçlıyordu. Şaşırtıcı bir şekilde, bu oyunlar oldukça popülerdi ve baskı sanatçıları bu Kabuki yapımlarının birçok sahnesini yeniden üretti. Bu temanın bir örneği Kabuki tiyatrosunda oynanan 'Gece Ağlayan Kaya' adlı oyunlardan birindedir.
'Tokaido'da, Tokyo ile Kyoto arasındaki yolda, 'Geceleri Ağlayan Kayalar' olarak bilinen ünlü bir kaya vardır. Lore, kocasıyla buluşmak için geceleri bu yoldan geçen hamile bir kadından bahseder. Haydutlar ona saldırdı ve barbarca öldürüldü. Kanı, hayaletinin meskeni haline gelen kayaya döküldü. Efsaneye göre kaya geceleri ağlar. 2
Şekil 3 Japon bilgisindeki iblisler, yaşayanlar ve ölüler arasında dolaşıyor. Bazen iblisler dünyada iyi işler yapar, bazen de ortalığı mahvederler. İblislerin doğaüstü güçleri vardır ama aynı zamanda doğal olayları etkilemek için büyülü yetenekleri de vardır. Japon inancına göre, bazı iblisler hem doğal hem de insan yapımı tüm felaketlerin kökenidir.
Japon iblisleri tamamen kötü değildir, aynı zamanda düzenbazdırlar ve pratik şakalar yapmaktan hoşlanırlar. Edo döneminde, özellikle Netsuke figürlerinde 3 iblisleri mizahla tasvir etmeye başladılar. Bu, insanların iblisleri üst sınıflarla eşitlemenin bir yoluydu, ayrıca bu, eli sıkı feodal kuralla alay etmenin bir yoluydu.
Oni-Yari veya Tsuina olarak bilinen törenler, şeytanları kovmak için yapılır. Bu ayinler genellikle yılın son gecesi İmparator'un Sarayı'nda yapılır: Ayin, kavrulmuş soya fasulyesini dört yöne fırlatan ve 'Girin, iyi talih, şeytanlar gidiyor!' diye seslenen insanlardan oluşur. Acı korkusu şeytanların kaçmasına neden olur.
Folklorda Oni adı verilen doğaüstü yaratıkların hikayeleri de vardır. Sanatçılar, Oni'yı boynuzlu ve kaplan postları giymiş olarak tasvir ediyor. Boyunları yoktur, ancak bir saç tepesi ve büyük bir ağızları parmakları pençelidir ve kolları omuzlara kaldırılmıştır. İblislerin bu sanatsal yorumlamaları, yalnızca doğaüstü olanı değil, aynı zamanda insan doğasının kötü yönlerinin somutlaşmasını da temsil eder. Budist inancına göre yeryüzü, hastalıklardan ve salgın hastalıklardan sorumludur (kırmızı giyinirler). Cehennemin Oni'sı (kırmızı veya yeşil bedenler) günahkarları avlar ve onları savaş arabasıyla cehennem tanrısı Emma-Hoo'ya götürür. Oni arasında şarkı söyledikleri veya ıslık çaldıkları için varlığı tespit edilebilen görünmez şeytanlar vardır. Kadın olan Oni, kıskançlık ya da şiddetli keder yüzünden öldükten sonra şeytana dönüşenlerdir. Budist Oni şeytanları her zaman kötülüğün güçlerini temsil etmiyordu.Budist bilgisinde, tapınakları olası felaketlerden korumak için ölümden sonra "Oni olan keşişlerin hikayeleri vardır. Oni inancı 18. ve 19. yüzyıllarda doruk noktasına ulaşmıştır.
Tengu - Dağ İblisi
Japon folklorunda öne çıkan bir diğer iblis de dağ ormanlarında yaşayan mitolojik bir varlık olan Tengu'dır. Tengu'nın sanatsal tasvirleri bodur, sakallı yaratıklardan büyük yumrulu burunlu varlıklara kadar uzanır. Efsaneye göre, Tengu topraklarına farkında olmadan giren herhangi biri garip ve tatsız durumlara düşebilir. Tengu, bir anda kendilerini çirkin küçük adamlara, kadınlara ve çocuklara dönüştürebilir, sonra da her türlü kötü numarayla insanları kötü niyetli bir şekilde kızdırırlar. Göründükleri kadar çabuk, yok oldukları gibi. Bazı eski inançlar, Tengu'yı savaş ve çatışma yaratıkları olarak tasvir etti. Bazen efsanelerdeki eylemleri ikiyüzlüdür. Sanatçılar onları kanatları açık, pençeli ayakları olan bir insan vücudunun üzerinde bir kuş başı ile tasvir ettiler. 14. yüzyıla kadar Tengu hakkında kötü efsaneler anlatılırdı ama zamanla hem iyi hem de kötü varlıklara dönüştüler. Tengu'nın kötülüğü yenmesiyle ilgili birçok hikaye anlatıldı. Budist inancında, keşişler için Dharma ilkelerini ve kutsal ayinleri anlamada rehber oldular ve ayrıca Budist tapınaklarını korudular. 18. ve 19. yüzyıllarda onlara dağ tanrıları sunulduğundan dolayı saygı gördüler. Oduncular ve avcılar, çalışmalarında başarı elde etmek için Tengu tanrılarına haraç sundular.
Daha az saygılı olanlar kendilerini her türlü belanın içinde buldular. Tengu inancı 20. yüzyılın başlarına kadar devam etti. Bugün onların onuruna törensel şenlikler düzenleniyor. Modern Japonya'da hala onlar hakkında masallar anlatılıyor. Bazı bölgelerde, oduncular işlerine başlamadan önce Tengu'ya hala pirinç keki sunuyorlar.
DOĞAL GÜÇLERİ OLAN HAYVANLAR
Efsaneye göre bazı hayvanlar doğaüstü güçlerle yaratılmıştır. Kendilerini istedikleri her şeye dönüştürebilirler ve hatta başka sihirli yetenekler bile edinebilirler. Japon rakunu (tanuki) ve tilki (kitsune), büyülü güçlere atfedilen en popüler hayvanlardır. Folklorda benzer rollere sahiptirler. Sık sık başlarını belaya sokan yaramaz haydutlar olarak resmedilirler. Bazen korkutucu yaratıklar olabilirler ve diğer anlarda olumsuz bir durumu olumlu hale getirebilirler. Bazen tanrısal figürler olarak muamele görürler ve kültürel kahramanlar haline gelirler. tanuki bazen bir cadı, yamyam keşiş veya kurbanlarını gök gürültüsü, şimşek veya depremlerle öldüren tek gözlü bir iblis olarak görülür.
tanuki küçük tüylü bir hayvandır ve korkutucu bir yaratığa dönüşebileceğine inanılır. Bazen arkasından sürüklediği veya bir kimono olarak giydiği devasa bir testis torbasına sahip olarak mizahi bir şekilde tasvir edilir. Bazı Netsuke figürlerinde tanuki, cübbe giymiş ve sanki bir tapınak davuluymuş gibi skrotumuna vuran bir Budist keşiş olarak görünür. Morinji Tapınağı'nın başrahibi tarafından bir olayı anlatan bir masal vardır. Bir çaydanlık aldı ve keşişlerden birine onu temizlemesini söyledi. Aniden çaydanlıktan bir ses duyuldu, 'Ah, bu acıtıyor, lütfen daha nazik ol.' oda hakkında koşmak için. Zavallı başrahip şaşkına döndü ve çaydanlığı yakalamaya çalıştı ama elinden kurtuldu.
Tilki (kitsune) genellikle Netsuke figürlerinde bir konudur. Tilkiye birçok garip ve esrarengiz nitelik atfedilir. #145kitsune şekillerini değiştirme yeteneğine sahiptir, ancak yüzleri tilki gibi kalır. Folklorda tilkiler insanları yoldan çıkarmak için insanmış gibi davranırlar.
Kara tilki iyi şanstır, beyaz tilki felaketi üç tilki birlikte felaketin habercisidir. Budist efsanesi, rahibe kılığına giren ve geleneksel cübbeler giyen (Netsuke figürlerinde tasvir edilen) 'kitsune'den bahseder. Masallar, tilkinin kadın olarak görünmeyi nasıl sevdiğini anlatır. Hikayeler, kitsune böyle bir kılıktayken, erkekleri baştan çıkarmak için kandırmaya ve yanıltmaya devam ettiğini söyler. Baştan çıkarılmış kişiler, sözde aşklarının gerçek kimliğinin farkına vardıklarında, tilki ortadan kaybolur. Efsaneler, Kitsune'nın insanları nasıl hipnotize edebileceğini ve onları tehlikeli durumlara sürükleyebileceğini anlatır. Bunun için masallara göre bu tür felaketlere giden yolu aydınlatırlar ve bu aydınlanma foxflare (kitsune bi) olarak bilinir.
Japon efsanesinde doğaüstü güçlere sahip yılanları ve ejderhaları betimleyen hikayeler vardır. Eski Japonya'da insanlar, dağların en tepesinde yaşayan yılan tanrısı 'Orochi'ye inanırlardı. Budist dini, bulutları, yağmuru ve suyu yöneten ejderha tanrısı '145Ryu'dan bahsetmiştir. Budizmi koruyan iblis tanrılardan biri olan ejderha Yasha vardı. Bütün bu tanrıların geniş ağızları, keskin dişleri, sivri boynuzları ve her şeyi gören gözleri vardır.
Şekil 4 Japon folklorunda, kötü huyları ve cimri alışkanlıkları nedeniyle öldükten sonra yılana dönüşen insanlarla ilgili hikayeler anlatılır. Erkek, hayatta arzuları tatmin edilmediği için yılan olur. Bir dişi yılan, bir insanla evlenen çekici bir kadın olarak görünür: sevgilisi tarafından reddedilirse, kıskançlığı felakete neden olur. Kadınlar, sevgililerine karşı sert ve sahiplenici olduklarına dair anlatılan hikayeler nedeniyle genellikle yılanlarla ilişkilendirilir. Yılanın insanla birleşmesinden doğan çocuklar ya yılan olarak ya da yılan benzeri niteliklere sahip bir insan olarak görünebilir. Ailelerinin ve arkadaşlarının rüyalarında belirirler ve onlardan ruhlarının yılan gibi bedenlerinden kurtulması için dua etmelerini isterler. Akraba ya bir Budist sutra okur ya da özel dualar okur. Sonra ruh kurtulur ve yılan bedeni dökülür. Bazı insanlar, haksız fiillerin intikamını almak istediklerinde öldükten sonra yılan kılığında yeniden doğarlar. Japon ilminde avenger'ın hayaleti genellikle kahramanlık olarak kabul edilir. Yılanlar her zaman kötülüğün değil, sınırsız sevginin de sembolü olarak düşünülürdü. 'Uzun zaman önce Keicho döneminde, Musashi eyaletindeki Senju'da güzel bir kız yaşarmış. Yaichiro adında bir bekar ona aşık oldu ve ona birçok aşk mektubu gönderdi ama cevap vermedi. Yaichiro üzüntüden öldü ve kız başka biriyle evlendi. Düğünün ertesi sabahı çift odalarından çıkmadı. Gelinin annesi içeri girdiğinde damadın ölü olduğunu ve gelinin gözlerinden birinden yılan çıktığını gördü. Köylüler yılanın kalbi kırık Yaichiro'dan başkası olmadığına inanıyorlardı.
Yılanlar ve ejderhalar da doğa ile ilişkilidir. Doğal afetler, özellikle sel, bunlarla bağlantılıdır. Fırtınalardan sonra yuvalarından yıkanıp açığa çıktıklarına inanılır. Bu nedenle, hem su kontrol eden hem de su veren fırtına üreticileri ve suları çevreleyen olduğuna inanılıyor. Japon mitolojisinde dört tür ejderha vardır: tanrıların sarayını koruyan göksel ejderhalar, kutsanmış yağmuru getiren ruhsal ejderhalar, nehirlerin akışını belirleyen yer ejderhaları ve tüm dünyevi varlıkların koruyucusu olan ejderhalar. hazineler. Birçok resimde sanatçılar ejderhayı suların, okyanusun ve yağmurun hükümdarı olarak tasvir eder.
Japon folklorunda anlatılan ölümsüzlük kavramı, MÖ 4. yüzyılda filozof Lao-Tsu'nun fikirlerine dayanan Çin Taoizminden türetilmiştir. Taoizm Japonya'da hiçbir zaman resmi bir din olmamasına rağmen, Taocu inanç onların edebiyat ve sanatlarında kendini gösterir. Ölümsüzlüğe ulaşanlar uçabiliyor, bulutların üzerinde yürüyebiliyor ve sudan zarar görmeden geçebiliyorlardı. Taoizm'in koruyucuları ve insanlığın koruyucuları olarak kabul edildiler. Şeftali 4 ölümsüzlüğün simgesidir ve birçok netsuke figürü bu meyve ile tasvir edilmiştir. Ölümsüzler ayrıca üç ayaklı bir kurbağa taşırken ya da dev bir sazan 5 ya da bir ata binerken resmedilmiştir. Ölümsüzlerin en ünlüsü, sekiz Taocu ölümsüz olan Sennin'dır. Sanatta ve netsuke figürlerinde, nefesleriyle ruhlarını soluyarak, Taocu bilgelerin cübbelerini giyerek veya su kabağı taşıyarak görülürler. 6
Şekil 5 Bir iblise boyun eğdirmek, savaşçı kahramanların ünlü hikayelerinde favori bir temadır. Minamoto no Yorimitsu'nun '145Dört Samuray'ının kalelerinde canavarları ve iblisleri fethetme efsanesi çok sevilen bir temadır. Diğer bir favori ise Rashomon'un Demoness'iyle savaşan 'Savaşçı Watanabe no Tsuna'dır. İblislerin bir başka önde gelen savaşçısı, iblislerin ve kötü ruhların kovucusu '145Shoki'dir. Büyük gücü olan dev bir adamdı. Shoki, genellikle görünmeyen bir iblisin ardından soldan sağa doğru ilerleyen sanatta tasvir edilir. Genellikle kırmızı renktedir, çünkü bu rengin talihsizliği önleme gücüne sahip olduğuna inanılır. Kansei döneminde (1789-1800), küçük çocukların yaşadığı evlerin dışına uzun afişler (nobori) asılırdı. Bu sancaklar bazen şeytanları ve kötü ruhları kovmak için şeytan kovucu Shoki ile süslenirdi. Bugün Japonya'da Shoki ile 5 Mayıs'ta düzenlenen Boys festivalini birleştirmeye başladılar. Geçmiş dönemlerde bu günün şeytanların, kötü ruhların ve hayaletlerin uğursuzluk getirdiği gün olduğuna inanılırdı. O gün belaları önlemek için bu zehirli canlıları uzaklaştırmak için törenler yapılırdı.
Masallar ve efsaneler bu inançları sanat yoluyla -çizimler, resimler, baskılar, heykeller, süslemeler ve kelimeler şeklinde- sürdürmüştür. Hayalet ve ruhani temalı oyunlar Japonya'nın her yerindeki tiyatrolarda hâlâ oynanmaktadır. Sahneler, ölülerin ruhlarının bilgisini ve mistisizmini yeniden yaratır. Bu tür dramaların yazarları, gerçeği kurgu, şiddet ve kan dökülmesiyle ve işkence gören ile işkence eden arasındaki klasik gerilimi birleştirir. Bu prodüksiyonlar, izleyiciler arasında, onları çok sevindirecek bir korku ve gerilim duygusu yaratıyor. Bugün bile televizyonda ve sinemada hayaletler, iblisler ve ruhlarla ilgili hikayeler sunulmaktadır.
1) Buda Amida tarafından kurulan, varoluşun acıdan, üzüntüden, açlıktan ve kaygıdan uzak olduğu Saf Toprak veya cennet. [geri]
2) Utagawa Kuniyoshi'nin (1791-1861) baskısında işkence gören hayalet, bebek oğlunu oğluna verirken tasvir edilmiştir. Hikaye, Osaka'daki Kabuki tiyatrosu tarafından uyarlanmıştır, burada hayalet kocasına alçakça cinayetini anlatır ve sonra kocasıyla birlikte suçun intikamını almak için gider. [geri]
3) Netsuke Heykelcik - bronz, fildişi, seramik, ahşap veya metalden yapılmış küçük bir sanatsal heykelcik. [geri]
4) Şeftali (Taocu) - Kun Lun Cennetindeki Hayat Ağacı. Ölümsüzlük bahşetmek ve Taocu ölümsüzlerin yiyeceği olmak. Cennet bahçesindeki şeftalilerin 3000 yılda bir olgunlaştığı düşünülüyordu. [geri]
5) Sazan - Samuray'ın cesaret ve haysiyet sembolü olarak bir amblemi. Aynı zamanda dayanıklılık ve iyi şansı sembolize eder. [geri]
6) Kabak - uzun ömürlülüğü sembolize eder. Kabaktan yükselen duman, ruhun bedenden kurtulmasıdır.. [geri]
10 Billiwhack Canavarı
Kaliforniya, Santa Paula'nın uzun süredir terk edilmiş Billiwhack Süt Fabrikası, pek çok tatsız eyleme ve karanlık işlere sahne oldu. Aynı zamanda, koç benzeri boynuzları ve jilet gibi keskin pençeleri olan büyük, "tüylü bir adam"a da ev sahipliği yapar. Canavar yaratığın "yarı koyun, yarı insan" olduğu söyleniyor.&rdquo Onu gördüğünü iddia edenlere göre, canavar yakından tanık olunacak bir şey değil.
Billiwhack canavarının raporları 1950'lerde ve 60'larda yüksek görünüyordu, ancak bugün daha seyrek görülen manzaralar devam ediyor. Birçok maceracı genç ve heyecan arayanlar, canavarı kendileri görmek için genellikle tesisin terk edilmiş binalarına girmeye çalışırlar. [1]
Canavar varsa, ne olabileceğine dair birçok teori var. Bu iddiaların belki de en maceralısı, canavarın bir zamanlar bir tür "süper asker" yaratmaya çalışan 2. Dünya Savaşı veya Soğuk Savaş hükümet deneylerinin bir parçası olduğudur.
Cadılar Bayramı'nda hakkında bilmeniz gereken 10 tuhaf efsanevi canavararif.aly'nin çizimi (ZBrush Central)
Yazan: Dattatreya Mandal Ekim 26, 2017
Yıllar boyunca, her yerde bulunan ejderha, devasa Kraken veya gürültülü Minotaur olsun, iyi bilinen mitolojilerin canavarları tarafından büyülendik, şaşkına döndük, cesaretlendik ve hatta şok olduk. Neyse ki, efsanevi canavarlar ve yaratıklar listesi, dünyanın dört bir yanından çeşitli sinematik gişe rekorları kıran filmlerde rol alan birçok ilk olmasına rağmen, potansiyel adaylar tükenmedi. Öyleyse, yaklaşan Cadılar Bayramı'na bir övgü olarak, korkunç derecede "canavarca" kimliklerine rağmen pop-kültürün merkezinde sahneye çıkamayan on efsanevi canavardan bahsedelim.
1) Amarok (Inuit mitolojisinden) –Vinodrams tarafından İllüstrasyon
Kuzey Kutbu'nun çorak topraklarından gelen fantastik bir dev kurt olan Amarok'un, çok daha küçük kardeşlerinin sürü eğilimlerinin aksine tek başına avlandığı söylenir. Pek çoğu, bu yalnız kurt efsanesinin, seyahat edilmemiş derin ormanların gerçekten daha büyük kurt türleri (daha iyi bilinen korkunç kurtlar gibi) tarafından doldurulduğu gerçek zamanlı ekolojik dönemlerden geldiğine inanıyor. Bazıları, bu canavarın, Kanada'nın kuzey kesimlerinde yaşadığı iddia edilen Waheela dev kurtlarıyla da paralellikler çiziyor. Indigohx tarafından İllüstrasyon (DeviantArt)
İlginç bir şekilde, ünlü Danimarkalı jeolog Dr. Hinrich Johannes Rink'e göre, Amarok terimi Grönlandlılar için sadece 'muhteşem' bir canavarla ilgiliyken, diğer Kuzey Kutbu sakinleri Amarok'un insandan daha büyük bir canavar kurt olduğuna inanıyordu.
2) Aqrabuamelu (Mezopotamya mitolojisinden) –Larkin Art'ın İllüstrasyonu (DeviantArt)
Aqrabuamelu veya Akrep Adamlar, Akad dilinde yazılmış birçok mitte bahsedilir ve en ünlü açıklamaları Babil Gılgamış Destanı'ndadır. Güneş tanrısı Şamaş'ın koruyucuları oldukları söylenir ve onun Mashu dağlarındaki meskeninin çevresinde bulunurlar.
Betimleme açısından, Aqrabuamelu'nun astronomik oranlara sahip olduğu, kafalarının sözde gökyüzüne değdiği ve sadece bakışlarının ölümle sonuçlandığı anlatılmaktadır. Bununla birlikte, yolcuları gelecekteki yolculuklarında herhangi bir tehlikeye karşı uyaran sözde iyiliksever varlıklar olarak da tasvir edildiler.
3) Camazotz (Maya mitolojisinden) –Tom Kelly'nin çizimi (DeviantArt)
Geleneksel zooloji açısından, bilinen üç vampir yarasa türünün tümü aslında Yeni Dünya'ya özgüdür. Bu nedenle, efsanevi bir vampir yaratığı efsanesini ortaya çıkaran şeyin Maya mitolojisi olması gerçekten şaşırtıcı değil. Ama işin büyüleyici yanı, Camazotz'un efsanesinin sonraki dönemlerin iyi bilinen vampir hikayeleriyle pek çok benzerliği var. Örneğin, Camazotz, tek amacı terör yaratmak olan tamamen kötü bir varlık olarak tanımlanmıştır.
Aslında efsaneler, Maya Tanrılarının tüm Maya ırkını yok etmek için canavarı kasten hapishanesinden saldıkları - ki bu da yeni bir insan düzenine yol açacak olan - folklorik anlatıyla ilgilidir. Bu, sözde, insanlar koruma karşılığında insan kurban edilmesini talep eden kana susamış ilahi iradeye karşı isyan ettiğinde, mevcut uygarlığa bir ceza olarak yapıldı.
4) Erymanthian Domuzu (Yunan mitolojisinden) –
Yunan Mitolojik gelenekleri bize Kraken, Cyclops, Minotaur, Manticore ve Fury dahil olmak üzere bir dizi yüce yaratık getirdi. Ancak devasa bir tonluk Erymanthian Boar, bir süredir popüler kültür referanslarından kaçıyor gibi görünüyor. Erymanthus Dağı civarında yaşayan yaban domuzu, yanlışlıkla uğursuz yere dolaşan talihsiz kurbanları delip geçmek için kullanılan keskin ama güçlü köpek dişleri nedeniyle bir efsaneydi.
Garip bir şekilde, Erymanthian Domuzu, Adonis'i cezalandırmak için kendini bir canavara dönüştüren Yunan tanrısı Apollon'un iğrenç bir şekli olarak kabul edildi. Ama ne yazık ki devasa yaratık için, yarı tanrı Herkül, on iki kahramanca çalışmasından birinde belirtildiği gibi, domuzu başarıyla ele geçirdi.
5) Ghatotkacha (Hint mitolojisinden) –
Çeşitli mitolojilerde tasvir edilen 'kötü' canavarların zerresine karşı çıkan dev Ghatotkacha, dünyanın bilinen en uzun epik şiirinde mütevazı ve sadık bir karakter olarak tanımlandı. mahabharata. Bu Sanskritçe mitolojik eserin kahramanlarından biri olan Bhima'nın oğluydu ve dev (rakşasa) Hidimbi.
kanına sahip olmak rakşasa Ghatotkacha'ya süzülme yeteneği ve canavarca bir deve dönüşme kapasitesi de dahil olmak üzere birçok sihirli güç bahşedilmişti. Tesadüfen, trajik ölümüyle çok büyük formunda Kurukshetra Savaşı'nda tanıştı. Efsaneye göre, yanındaki askerlerin üzerine düştüğünde, devasa bedeni aynı anda 109.350 adam ve 21.870 fil gömdü!
6) Gogmagog (Anglikan/Kelt mitolojisinden) –Kaynak: Mythical-Creatures Wiki (bağlantı)
Girişlerimizdeki diğer G, Gogmagog, Albion adasından (İngiltere'nin eski adı) kaslı bir insansı devdi. Bazen 14 fitten daha uzun olarak tanımlanan canavarın türünün iblislerden geldiği söylenirdi. Folklor, Gogmagog'un doğasının korkunç derecede iğrenç olduğunu ve hatta nahoş ve korkutucu görünümünü korumak için çeşitli hayvan derilerine büründüğünü iddia ediyor.
Ne yazık ki dev için, 20 adamın gücüne sahip olmasına rağmen, taktik yetenekleriyle gerçekten bilinmiyordu. Ve bu, bir yakın dövüş düellosunda savaşçı Coineus tarafından beklenmedik bir şekilde sarp bir uçurumdan aşağı itildiğinde ölüm çanlarına kadar kanıtladı.
7) Hecatoncheires (Yunan mitolojisinden) –
Hecatoncheires, Gaia ve Uranüs'ün çocukları olan üç canavara (Briareus, Cottus ve Gyges) verilen ortak isimdi. Ve sadece korkunç büyüklükleriyle değil, aynı zamanda yüz kol ve elli kafadan oluşan korkunç düzenlemeleriyle de tanınırlardı. Uranüs bile çirkinliklerinden o kadar etkilenmişti ki onları annelerinin rahmine geri göndermeye karar verdi. Bunu başaramadıklarında, daha sonra Tartarus'un yeraltı dünyasına sürüldüler. Silent Kitty'nin İllüstrasyonu (DeviantArt)
Bununla birlikte, Hecatoncheire'ler, aynı zamanda Gaia ve Uranüs'ün çocukları olan Titanlara karşı savaşlarında Yunan tanrılarına yardım ettiklerinde, isyancı görünümlerini fazlasıyla telafi ettiler. Efsaneye göre, çok uzuvlu canavarlar, rakiplerine çok sayıda kaya fırlatma kapasitelerinin kısmen yardımıyla kardeşlerinden daha iyi durumdaydı.
8) Kludde (Belçika folklorundan) –ChameleonTech'in çizimi (DeviantArt)
Flaman kırsalının ıssız bölgelerinden gelen kötü niyetli bir ruh olan Kludde'nin, genellikle ürkütücü yüzünün etrafında titreyen mavi bir alevle kanatlı siyah bir köpek şeklini alma yeteneğine sahip olduğu söylenir. Kurtsu doğası, birçok efsane meraklısının Kludde'yi bir kurt adam veya hatta Şeytan'ın bir tezahürü olarak tanımlamasına yol açmıştı.
İlginçtir ki, orijinal ruhun doğada amorf olması planlanmıştır ve bu nedenle Kludde bir kedi, bir yılan, bir kurbağa, bir at ve hatta bir ağaç veya bir çalı gibi sayısız biçim alabilir. Ve her saygın canavar gibi, doğaüstü varlık da konuşma ve hız gücüne sahiptir - her ikisi de kurbanlarını "yakalamaya" yardımcı olur.
9) Ogopogo (Kızılderili mitolojisinden) –
Son olarak, yanları boyunca görünüşte sevimli paletleri ve kafası boyunca uğursuz boynuzları olan bir su yılanı olan Ogopogo şeklinde deniz temelli bir canavarımız var. Okanagan Gölü çevresindeki (şu anda British Columbia, Kanada'da) folklorik geleneklerin istisnai bir parçası olan yerli kabileler, ölü balıkları ve canlı sığırları mağara devi için kurban 'hediyeler' olarak bile sundular.
Kavernöz mü dedik? Eh, yılan sözde derin gölün altındaki karanlık mağaralarda yaşarken, kurbanlarının kemiklerinin göldeki 'Canavar Adası'nın kıyılarına dağıldığı söyleniyor. Bazı uğursuz açıklamalar, 20. yüzyılın başlarından itibaren genellikle maceracı olan feribot yolcularını bile korkuttu - o kadar ki, her geçişte canavara karşı savunmak için kendilerini günlük bir şekilde silahlandırdılar.
10) Sleipnir (İskandinav mitolojisinden) –
Sleipnir, büyülü devasa atı karada, denizde ve hatta havada taşıyan sekiz bacağı sayesinde muhtemelen dünyanın "en hızlı canavarı"dır. Tabii ki, tüm bu hız sadece övünmek için değildi. Sleipnir, Odin'in kişisel bineği olarak tanımlanır ve bu yüzden Tüm babalar to travel in a blistering speed between Asgard and Earth.
Quite oddly, all of the super-exhilarating strength and elan are touted to come from Sleipnir’s magical marking on its teeth. And in an interesting note, archaeologists have found numerous depictions of an eight-legged horse from a few 8th-century figure stones etched on the island of Gotland, Sweden.
And in case we have not attributed or misattributed any image, artwork or photograph, we apologize in advance. Please let us know via the ‘Contact Us’ link, provided both above the top bar and at the bottom bar of the page.
4. Basilisk
Credit: DeAgostini/Getty Images)
Accounts of the fearsome basilisk date back to the first century Roman writer Pliny the Elder, whose famous “Natural History” included entries on fantastical creatures and exotic races of deformed men. Pliny described the basilisk as a snake-like animal with markings on its head that resembled a crown, but by the Middle Ages it had morphed into a fiendish serpent with the head of a rooster and the wings of a dragon or bat. The basilisk was said to possess a deadly bite and venomous breath, but it could also kill a man just by looking at him. Would-be basilisk hunters countered this death stare by carrying mirrors in the hope that the creature would meet its own gaze and drop dead, but they also enlisted the help of weasels, which were believed to be immune to its poison. The basilisk supposedly originated in North Africa, but tales of European encounters with it are found throughout the Middle Ages. One particularly dubious account from 1587 in Poland describes how a man clad in a mirror-covered leather suit hunted and captured a basilisk after it killed two small girls and a nursemaid.
Japanese Legends: The Three Most Evil Yokai of Japan
Japan has a love of official top three lists. You may have heard of the Three Views of Japan (Matsushima, Amanohashidate, and Itsukushima), the Three Great Gardens of Japan (Kenroku-en, Koraku-en, and Kairaku-en), or the Three Sacred Mountains of Japan (Mount Fuji, Mount Haku, and Mount Tate). But did you know that there are official top three lists for folklore? One such list is the Three Most Evil Yokai of Japan (japanese: 日本三大悪妖怪, Nihon san dai aku yōkai). These are the three monsters who, according to legend, posed the greatest threats to Japan’s existence. They are Shuten dōji, Tamamo no Mae, and Sutoku Tennō.
Shuten Dōji © Matthew Meyer http://yokai.com/shutendouji/
3. Shuten dōji, oni
Before he became a legendary monster, Shuten dōji was a troublesome orphan child. He was very strong and very smart so much so that people believed his father must have been a demon or a dragon. At an early age he was apprenticed to the Mt. Hiei temple complex and became a monk. However, monastic life did not suit him. He was disrespectful, he got into fights with the other monks, and he was lazy in his studies. He spent most of his time drinking sake, which is how he earned the nickname Shuten dōji, or “little drunkard.”
One night during a festival, Shuten dōji got really drunk and decided to play pranks. He put on an oni mask and snuck around the festival, jumping out of the darkness and scaring festival-goers. After the festival, he was unable to take the oni mask off. It had fused to his face, becoming a part of his body. When he sought help from the abbot, he was scolded for his wickedness. He was mocked and teased by the other monks for his ugliness. His heart became like an oni too – wicked, and full of anger. Shuten dōji left the monastery and fled into the mountains to live as a hermit.
In his solitude, Shuten dōji grew to hate the world. He embraced his wickedness and began to study black magic. He used his power and wit to attack the merchants and travelers moving through his area. He kidnapped young men and women to drink their blood and eat their organs. With each passing year he grew more powerful, and more violent. His infamy grew, and other wicked people began to flock to his cause. Like Shuten dōji, these people transformed into oni. Before long, Shuten dōji had become like a king to a small army of demons.
Shuten dōji and his thugs built a castle on Mount Ōe. He set his sights on wreaking vengeance upon the cruel world, and becoming ruler over all of Japan. Using the mountain as a base of operations, Shuten dōji’s army began to attack the capital in greater frequency. Their kidnappings and murders attracted the attention of Emperor Ichijō, who decided that Shuten dōji needed to be stopped before he became any more powerful.
The emperor commanded his bravest warrior, Raikō, to climb Mount Ōe and bring back the head of Shuten dōji. Raikō and his men ventured into the mountains and found the army of oni inside their castle, drinking sake. They poisoned the sake, and when the oni had all fallen into a poison-induced drunken slumber, Raikō and his men snuck into the castle.
They slew the oni one by one, and finally they reached Shuten dōji. Raikō swung his sword and sliced off the oni king’s head. Shuten dōji was so powerful that even after he had been killed, his head continued to bite at the heroes. Eventually the head was buried outside of the city limits, where it could cause no more trouble.
Tamamo no Mae © Matthew Meyer http://yokai.com/tamamonomae/
2. Tamamo no Mae, kitsune
Tamamo no Mae was a wicked, shape-changing, nine-tailed fox whose evil was only matched by her ambition. She disguised herself as a human child and was found by an elderly couple who were unable to have children of their own. They named her Mikuzume and raised her as their daughter.
Mikuzume grew to be an exceptionally talented and beautiful young woman, and attracted the attention of everyone around her. When she was 7 years old, she recited poetry in front of Emperor Toba, who was so taken with her that he offered her a job as a servant of the imperial court.
Mikuzume excelled at court, absorbing knowledge like a sponge. There was no question she could not answer, whether it was about music, history, astronomy, religion, or Chinese classics. Her clothes were always clean and unwrinkled. She always smelled pleasant. Mikuzume had the most beautiful face in all of Japan, and everyone who saw her loved her.
One summer, during a poetry recital, a powerful rainstorm hit. The candles in the recital room were snuffed out by the wind. Suddenly, a bright light emanated from Mikuzume’s body, illuminating the room. Everybody at the recital was shocked, and it was declared that she must have had an exceedingly good and holy past life. Mikuzume was given the name Tamamo no Mae, and Emperor Toba, already exceedingly fond of her, made her into his consort.
Shortly afterwards, Emperor Toba became gravely ill. The country’s best physicians could not figure out what was wrong with him. The highest priests prayed for him to get better, but he only grew worse. Sorcerers were called in to divine the cause of his illness. According to the sorcerers, the emperor was being made sick by someone close to him. They suspected that Tamamo no Mae was actually a fox in disguise, but the emperor refused to believe that his beloved could be something wicked. In fact, she had been using her magic to shorten the emperor’s life, and was responsible for his condition.
Tamamo no Mae was ordered to participate in the divine rituals to save the emperor’s life. The sorcerers reasoned that if she were an evil spirit, she would not be able to recite the holy words or perform the ritual. She was reluctant to participate, for she was afraid of what would happen when the sorcerers identified her as the cause of the emperor’s illness. But due to court decorum, she had little choice. She recited the holy words and played her part extremely well. But just as she was about to wave the ceremonial staff, she vanished. The sorcerers’ suspicions were confirmed.
The emperor summoned his best warriors and ordered them to find Tamamo no Mae. An army of 80,000 men was sent forth to hunt her down. News came that a nine-tailed fox had been spotted in the east. The army chased her all the way to the plains of Nasuno.
The night before she was caught, Tamamo no Mae appeared to an archer named Miuranosuke in a dream. She was crying. She told him that tomorrow he would find her, and she begged him to spare her life. Her beauty was indescribable. She appeared so pitiable. But Miuranosuke’s sense of duty was stronger than his sense of pity, and he rejected her plea.
The next day Miuranosuke spotted a nine-tailed fox on the plains. He fired two arrows at it, piercing its side and neck. The swordsman Kazusanosuke swung his blade at its head. The fox fell, and Tamamo no Mae’s life ended. The army returned to Kyoto with the fox’s body as proof of her defeat.
However, Tamamo no Mae’s evil did not end with her death. One year after she died, Emperor Konoe died, heirless. The following year, her lover — the former emperor Toba — died as well. This paved the way for a succession crisis that spelled the end of imperial power in Japan and allowed the rise of the first shoguns.
Emperor Sutoku © Matthew Meyer http://yokai.com/sutokutennou/
1. Emperor Sutoku, tengu
Emperor Sutoku rose to the throne when he was just a child. Though official records stated that Sutoku was the eldest son of Emperor Toba, it was an open secret that he was actually sired by Toba’s father, the retired Emperor Shirakawa. Shirakawa wielded considerable power behind the throne in his retirement, and he forced Toba to abdicate in favor of the young Sutoku, whom Shirakawa could control much more easily than the older and more ambitious Toba.
After Shirakawa died, Toba became the power behind the throne. Toba hated Sutoku, whom he considered a bastard son. He enacted his revenge upon Sutoku by convincing the young emperor to appoint Toba’s son as his successor and join him in retirement. Sutoku did so, and Konoe, at only three years old, became the new emperor. Konoe was entirely the puppet of his father Toba. He had all of Sutoku’s supporters transferred to distant provinces and filled the capital with people loyal to Toba.
Emperor Konoe was sickly his whole life. He passed away, childless, at the age of 17. This sparked a succession crisis between Toba’s next oldest son and Sutoku’s son, both of whom had a claim on the throne. The imperial court, full of Toba’s supporters, decided in favor of Toba’s son, Go-Shirakawa.
When Toba died the following year, Sutoku’s supporters attempted to overthrow the young Emperor Go-Shirakawa. There was a brief and bloody fight, but the rebellion was quickly put down. Go-Shirakawa’s revenge against the rebels was merciless. They and their families were executed, and Sutoku was banished to Sanuki Province.
Sutoku lived out the remainder of his life in exile as a monk. He shaved his head and devoted his efforts to hand-copying the holy sutras. After years of work, Sutoku sent his prayer scrolls and manuscripts to Kyoto as an offering for the imperial temples. Go-Shirakawa suspected that Sutoku may have cursed the work, and refused to accept them. Instead, he had the manuscripts sent back to Sutoku.
This rejection proved to be the final straw for the exiled emperor. Sutoku bit off his own tongue, and as he bled to death he wrote in his own blood a powerful curse against Japan and the emperor. He poured all of his hatred and resentment from his entire life into that curse. As he bled, he transformed into a great tengu. His nails and his hair grew long, and he never cut them again for the rest of his life.
When Sutoku passed away, his body was set aside while his caretakers awaited funeral instructions from the emperor. After 20 days, his body was still as fresh as it had been on the day he died. Go-Shirakawa ordered that nobody should go into mourning, and that no state funeral would be held. While his coffin was taken to be cremated, a terrible storm rolled in. The caretakers placed the casket on the ground to take shelter. After the storm passed, the stones around the casket were soaked with fresh blood. When his body was finally cremated, the ashes rose into the sky, and descended upon Kyoto as a dark cloud.
For many years after his death, disaster upon disaster struck the capital. Go-Shirakawa’s successor, Emperor Nijo, died suddenly at age 23. Storms, plagues, fires, droughts, and earthquakes all pounded the capital. Imperial power weakened. Clan rivalries grew more and more violent. Many of Go-Shirakawa’s allies were killed in battles, and the country stepped closer and closer towards disaster. Finally, in 1180, civil war broke out. After five years of bloody fighting, the power of the imperial court was drained, and the Kamakura shogunate seized control of Japan. All of this was attributed to Emperor Sutoku’s curse.
There are rumors that Sutoku’s vengeance lingers even today. In 2012, when NHK broadcast the historical drama Taira no Kiyomori, an earthquake struck the Kanto region right at the moment when Emperor Sutoku laid his curse.
Shuten dōji, Tamamo no Mae, and Emperor Sutoku are tightly intertwined with one of the most turbulent periods of Japanese history. While there are plenty of demons, ghosts, and monsters who have left their mark on Japanese history, none of them carries the legacy or instills the fear that these three do. Of all the evil spirits out there, no others can claim responsibility for destabilizing Japan and bringing about national disaster on the scale that they did. That is how they earned their place as the Three Most Evil Yokai of Japan.
Win one of 2 eBook* copies of The Hour of Meeting Evil Spirits: an Encyclopedia of Mononoke and Magic by Matthew Meyer!
The lovely Matthew Meyer has offered 2 eBook copies of his excellent book for 2 lucky #FolkloreThursday newsletter subscribers this month!
In Japan, it is said that there are 8 million kami. These spirits encompass every kind of supernatural creature from malign to monstrous, demonic to divine, and everything in between. Most of them seem strange and scary—even evil—from a human perspective. They are known by myriad names: bakemono, chimimoryo, mamono, mononoke, obake, oni, and yokai.
Yokai live in a world that parallels our own. Their lives resemble ours in many ways. They have societies and rivalries. They eat, sing, dance, play, fight, compete, and even wage war. Normally, we keep to our world and they keep to theirs. However, there are times and places where the boundaries between the worlds thin, and crossing over is possible.
The twilight hour—the border between daylight and darkness—is when the boundary between worlds is at its thinnest. Twilight is the easiest time for yokai to cross into this world, or for humans to accidentally cross into theirs. Our world is still awake and active, but the world of the supernatural is beginning to stir. Superstition tells people to return to their villages and stay inside when the sun sets in order to avoid running into demons. This is why in Japanese the twilight hour is called omagatoki: “the hour of meeting evil spirits.”
This encyclopedia contains over 125 illustrated entries detailing the monsters of Japanese folklore and the myths and magic surrounding them.
This book was first funded on Kickstarter in 2013.
için kaydolun #FolkloreThursday newsletter to enter (valid June 2017 UK & ROI only).
*Instructions will be provided about how to install the eBook on Kindle if you win, but please be aware that you will need to follow some technical steps I’m afraid we can’t be held responsible if your Kindle won’t display the file correctly, but we will do our best to help!
The book can be purchased here, and do support Matthew’s yokai project on Patreon.
Bai Gu Jing, the White Bones Demon
Bai Gu Jing (the white bones demon) is a yaogui of Journey to the West which appears to Sun Wukong and his company as an innocent girl who has left the parents in search of food. The Magic Sun, due to its nature, is capable to see the actual appearance of the monster and kills the girl. The episode will lead to a first break between the monkey and Xuanzang (or Xuanzang). The second appearance of the monster is in the guise of the murdered young mother. Again Wukong recognizes the deceit and kills her. This event will lead to a second rupture between Xuanzang and Sun because of the vehemence of the monkey. According to Xuanzang all beings deserve salvation.
The Folklore Vampire: The Monstrous Other
According to J. Gordon Melton, “The vampire figure in folklore emerged as an answer to otherwise unsolvable problems within culture. It was seen as the cause of certain unexplainable evils, accounted for the appearance of some extraordinary occurrences within the society, and was often cited as the end product of immoral behaviour” (445).
The traditional association of evil with vampires began in the ancient tales spread through oral storytelling. The villainous acts of vampires were typically linked to some form of deviant behaviour. Melton points out, “The eastern Dollarspean vampire existed in a village culture as a symbol warning residents of the dangerous and devilish life outside the boundaries of approved village life” (447).
The folklore stories thus represent the Otherness that the vampire embodies as harmful and threatening to the human cultures in which the tales originated. Beginning with these ancient stories, the vampire was viewed as the scapegoat for what society was not willing to accept or understand. According to Matthew Beresford:
“Fear is an important factor in the survival of the vampire because, although the vampire has taken various forms in history, it is difficult to pinpoint one dominant form fear is the main unifying feature, and therefore can be said to provide the key to the vampire’s existence. One might say that fear of the vampire’s existence is more important than its actual existence Whether or not the demonic creature of our worst fears existed in fact, if we only looked into ourselves –and into our society- we should find the demon already there.” (10-11)
Human communities have emphasized the importance of assimilating into the social norms of each region throughout the world, and the vampire came to represent fear of those who refused to assimilate, symbolizing a host of societal anxieties about sexual, religious, and cultural nonconformity.
Most commonly, ancient folklore associated vampires with recent unusual deaths, including close relatives and suicides, who were believed to have violated Church teachings about the sanctity of life. Vampires have also been linked to deaths in childbirth, gender-related anxieties, and fears of sexual difference.
In many vampire legends, sexual deviance was another key component of a person’s disposition to becoming a part of the vampire world. Vampire legends were likewise popular in war-torn communities threatened with invasion by other cultures. Behaviours perceived as immoral, sinful, or socially deviant were assumed to influence the individual’s soul and afterlife. This belief held by many communities led them to assume that vampires were contagious and the disease of vampirism could be easily spread as both a physical and moral infection.
The vampire legend differed among communities of the ancient world contingent on the region where the stories were passed down through oral storytelling.
“It is important to understand that there are two types of beings widely denoted as vampires firstly, the supernatural, inhuman being such as demons or spectres and secondly the revenant, a human who returns to the world of the living after death” (22).
Revenant vampires came to be associated with stories of religious deviance, but the most ancient vampire type, the demon vampire, appeared most frequently in vampire lore that expressed fears of female sexuality.
For instance, vampire tales in Greece first appeared as early as AD 40-120, describing demons that assume the body of a female (Beresford 20).
The Empusa, as this creature was first known, was described as a “fine bride,” one “of those beings whom the many regard as Lamias or Hobgoblins” (20).
The characteristics of the ancient Empusa and Lamia ensnared young men into temptation, most notably through sexual advances, exemplifying them as demons or spectres because of their deviant female behaviour. These creatures represent a form of sexual deviance related to cultural norms of female sexuality, especially since Beresford describes the vampires as demon brides.
The Empusa symbolizes cultural fears of the woman who violates the domestic codes of a patriarchal society, assuming power through sex and marriage instead of accepting the normally subordinate role of wife. This vampire is one of the earliest examples of how the vampire legend was used to demonize female sexuality in male-dominated cultures dating back thousands of years.
Asian and Eastern Dollarspean communities had similar vampire legends that expressed anxieties about female sexual difference.
The Langsuyar, the primary vampire figure in Malaysia, is connected with problems in childbirth. This vampire legend originates from the story of a beautiful young woman who had given birth to a stillborn child. While the Empusa symbolized fear of female deviance from the role of the submissive wife, this vampire represented Otherness as a threat to the domestic ideal of motherhood, for the woman could not successfully fulfil her role as a mother and therefore became a threat to the families of her community.
When the young mother learned of her baby’s fate, she clapped her hands, flew away into the trees, and later died, becoming a demon soon afterwards. After this event, she attacked children and sucked their blood, becoming one of the female vampires of early vampire lore (Melton 357).
This female vampire was said to have a unique physical appearance. She wore a vibrant green robe and possessed long, tapering nails with flowing black hair that concealed a feeding hole in the back of her neck. This feeding hole was how the vampire sucked the blood of her victims.
However, the Langsuyar was able to return to her village after becoming a vampire and lead a relatively normal life. It was only during the night that the female would attack her victims. Malaysians had numerous defensive tactics to ward off the evil being. If needles were placed in the vampire’s hands, the woman would be unable to grab a victim before the needles were driven further into her skin. Cutting the hair and nails, then stuffing them into the feeding hole on her neck most commonly defeated the Langsuyar. This act allowed the vampire to become domesticated once again and become involved in normal human culture (Melton 357).
These characteristics of the female vampire indicate that the Langsuyar symbolizes deviation from traditional feminine gender roles. Once the failed mother becomes a vampire, she victimizes children, suggesting she is a threat to the maternal ideal, the traditional gender paradigm in patriarchal cultures that defines women as valuable only as mothers and nurturers.
The fact that the Langsuyar can disguise herself as a domestic woman while secretly destroying families in the darkness of the night seems to suggest cultural fears of the subversive female desires that may lurk beneath the compliant façade of the domestic woman.
The need to transform the Langsuyar back to the domestic norm, which is accomplished by cutting the sexually symbolic hair and subduing the female demon with the domestic needle, suggests the society’s need to control female desire and force it into domestic paradigms.
Women who deviate from those paradigms are considered monstrous and become a threat to the entire community. Furthermore, the female vampire appears in the folklore of other cultures (such as the Jewish legend of Lilith, Adam’s first wife) and will reappear in later vampire literature as a symbol of female deviance from normative social concepts of femininity.
The sexual symbolism of vampire folklore is also prominent in the vampire legends of the medieval Dollarspean communities and villages. Whereas the victims of the Malaysian female vampires were often children or previous family members that had wronged the deceased individual, in Croatia, powerful female vampires specifically chose male victims.
These female vampires were given the name “Mora,” which translated to “she-vampire.” These females were believed to have lived an impious life, predisposing them to the possibility of vampirism. At night, the female creatures would attack their male victims, leaving them distraught and exhausted in the morning. If the Mora were given the opportunity to complete an attack, the Mora’s victim usually died (Melton 540).
The ensuing terror would spread throughout the communities, unless the Mora was killed with a knife or sharp instrument (540). Although the Mora’s vampirism is depicted as a punishment for sexual deviance, this vampire suggests a paradoxical cultural attitude towards women that later reappears in vampire literature.
This new outlook comes from the idea that Croatian female vampires are in love with their male victims (540).
This female vampire gains power through selecting a man she loves to become her undead mate, foreshadowing the females of millennial vampire fiction, who transform vampirism from a monstrous punishment to an ideal of sexual fulfilment through happy and empowering vampire relationships.
The vampires of medieval and early modern Dollarspean folklore also symbolized other threats to cherished domestic norms. A dominant Eastern Dollarspean belief linked the beginning of vampirism to the death of a loved one. According to Dollarspean legends, these vampires would return from the grave to visit and then attack spouses, immediate family members, or even friendly acquaintances. Some symptoms of the vampire attacks point to the grieving process and include nightmares, apparitions of the dead individual, or even the death of a person close to the recently deceased by a disease.
The vampire’s actions indicate a type of unfinished business (usually emotional) as the reason for the attacks on the living, such as failure to perform funeral and burial rites to a precision (Beresford 26).
With the rise of Christianity, the ancient belief that vampires were meant to disturb the living also became apparent in legends of revenant vampires, who were often associated with religious nonconformity.
On the island of Mykonos, a well-known vampire superstition was the belief that the commission of many sins during one’s life causes vampirism (Avdikos 310).
According to Evangelos Avdikos, inhabitants of Mykonos believed that “[t]hose who committed plenty of sin in their life do not rest after they die. Instead, they leave their grave and return to the places where they used to spend their time, when they were alive” (310).
Since vampires were said to leave their graves during night time, this signifies the vampire’s relationship with the supernatural world as a sort of ghost or revenant.
The vampire, as revenant, is viewed as the evil that will not die, representing “sinful” qualities communities tried to repress but could not eradicate entirely from human nature. Here, the vampire is literally an undead being or resurrected corpse. The undead being as a symbol of sin was evident in its horrifying characterization.
These immortals were said to have large feet and lips, swollen belly, red nails, and long red hair (Avdikos 312). These vampires were described as animal-like in appearance, but were given the ability to transform this beastly appearance into human attributes that were grotesquely exaggerated from the norm.
This Greek vampire represents Otherness as a threat to religious and cultural stability. Vampirism was seen as a punishment for deviation from religious codes. The sinful individual punished with vampirism could, in turn, infect the rest of the community with behaviours and ideologies perceived as evil.
Another widespread belief about the cause of vampirism was the deliberate rejection of the Church’s authority in one’s life. Because Greece eventually became a Christian country, heresy, which could cause a person to be excommunicated from the Church, became a common cause of vampirism in Greek folklore.
This rejection of normative religious practices could result in death, leaving the person to forever stalk in the nighttime like the vampire. The human who was excommunicated and transformed into a vampire would then take vengeance on the Greek community due to rejection by the Church.
According to Evangelos Avdikos,
“The dead often leave their grave shrouded. They walk up and down the roads at night, enter houses and break whatever they find” (311).
These excommunicated vampires were said to disturb private and public places by indulging in antisocial and abnormal societal behaviour. The disruptions caused were often loud knocking on doors, shouting, beating, and intimidating any individuals the vampires would encounter while on their nightly prowl. In addition, the vampires would return to their relative’s homes and devour the food and beverages (311).
These disturbances caused terror throughout the Greek villages and communities because of the inability to fend off these monsters. This form of vampirism reflected the community’s horror at the existence of individuals who defied their society’s standards to the extent of being outcast from the Church, damning their own souls and endangering the souls of others.
Vampirism, as a punishment for heresy, relates to the folkloric vampire’s function as a symbol for the Otherness of religious deviance, because religion was a key component of ancient societies. Individuals were expected to abide by the religious standards set for the community by the Church and not drift from these norms.
In Eastern Dollarspean folklore, accidental or traumatic deaths were often characterized as punishments for deviant behaviour and were also associated with the ability of a person to become a vampire. For instance, an individual’s chances of vampirism rose if he or she committed suicide. Judas Iscariot, the infamous Biblical suicide, is often referred to as the immediate link between vampirism and Christianity through the betrayal of Christ (Beresford 42).
The Disciple’s disloyalty was viewed as the ultimate act of antagonism to the Christian religion. Judas eventually hanged himself due to the consequences of his actions, leading to another cause for vampirism. As a violation of Christian teachings regarding the sanctity of human life, suicide was considered an immensely evil act among the Dollarspean communities. Thus, in Eastern Dollarspean lore, as well as in the vampire legends of Greece, deviance from religion significantly heightened one’s likeliness of vampirism (Beresford 23).
The most commonly known vampire folklore is that of the Slavic region in Eastern Dollarspe. The inhabitants of this region believed vampirism was largely due to immoral behaviour or involvement in witchcraft.
Slavic communities believed that some individuals had the ability to possess two souls. People who were involved in witchcraft had the ability to leave their bodies in the night and engage in the typical evil activities of the vampire (Melton 560-61).
These people were considered living vampires because of their ability to live a normal life, yet secretly indulge in the vampire world. Another terrifying characteristic of the Slavic vampires was their physical appearance. The Slavic vampire appeared extremely normal, for the vampire looked like the typical peasant and could easily resemble any other member of the community.
Tracing back to the fear factor proposed by Beresford, the vampire who exhibits normative social behaviours by day while practising destructive vampire behaviours by night reflects the alarm that a “normal” appearance could hide social deviance.
This horrifying suspicion that each human being could potentially be naturally deviant was an enormous threat to the function of society.
Craig Thomson is a PhD candidate from Birkbeck, University of London whose research interests include: Horror/Gothic literature, Monster Theory and Folklore Studies. He is a previous graduate of the University of Lincoln and a member of both The Folklore Society and The International Gothic Association.
His current research investigates the rise of the werewolf within the Gothic literature of the late 19th and early 20th Century, particularly in relation to Folklore, Popular Culture and modern enchantment.
By applying this in relation to texts such as George W.M. Reynold’s Wagner, the Wehr-Wolf (1846-47), Rudyard Kipling’s ‘The Mark of the Beast’ (1890) and Clemence Housman’s ‘The Werewolf’ (1896) this project will attempt to shed light on the emergence of the werewolf within the mid-19th Century as a key figure within Gothic literature analysing not only the reasons for the figure’s resurfacing within the popular literature of the period, but also its continued consolidation and development into the early 20th Century.
Such work will provide a detailed and timely analysis of a period in the creature’s cultural history that is often ignored or glossed over in favour of its medieval or contemporary appearances.
Craig has established the Monstrous Folklore project as a way of interacting within other researchers and further cultivating research in the divergent areas of folklore, monster studies, werewolf studies and Gothic studies.
Nurikabe
Nurikabe are mischievous spirits which try to trap and disorient travelers by forming a wall to block their paths, or trapping them inside a closed shape. They only come out at night. They are more of a nuisance than anything and don’t usually cause bodily harm. nurikabe are fairly common in stories about yokai, and have made an appearance in popular anime Inu x Boku and Shigeru Mizuki’s bestselling supernatural manga GeGeGe no Kitaro.
1 The Nameless River Spirit
The River spirit is initially shown to be a dirty and “stinky” spirit that everybody avoided so much to the point that they didn’t even remember who it was. It was only after Chihiro cleaned it, that people realized its true nature.
The Japanese water spirit is called a kappa, and it has a green colored humanoid form. They are usually shown as troublemakers, but Miyazaki spun his own twist in his movie on the portrayal of water spirits, and also made an excellent commentary on how human pollution is affecting everyone in nature.