ABD’de ise, aksine, bir başkanı görevden almak, sözde adli görevden alma sürecini içerir. Soru şu değil: “Başkan yardımcısının devralması daha iyi olur mu?” Bunun yerine şudur: “Başkan ‘yüksek suçlar ve kabahatler’ ne anlama geliyorsa suçlu mudur?”
Bu kısmen siyasi kurumlarımızı yansıtıyor. ABD’de parlamenter sistem yok; cumhurbaşkanı parti üyeleri tarafından değil, doğrudan vatandaşlar tarafından seçilir. Hafifçe söylemek gerekirse, federal hükümet sisteminin kurallarını ve organizasyonunu değiştirmek zor olurdu.
Ancak farkın çoğu, daha kolay değiştirilebilen bir normlar temeline dayanır. Temsilciler Meclisi’nin 6 Ocak’taki komitesindeki iki Cumhuriyetçi Liz Cheney ve Adam Kitzinger gibi isimleri eski Başkan Donald Trump’a meydan okumaya istekli oldukları için “cesur” olarak tanımlamak yaygın. Partinin önüne ilke koydukları söylenir.
İngiltere’de ise, aksine, Johnson’ın kabinesi üyeleri istifa ettiğinde sergilenen özel bir cesaret yoktu. Ve daha da önemlisi, istifa etmesi için baskı yaparken kesinlikle partizan düşünceleri bir kenara bırakmadılar. Politik olarak zehirli hale gelmişti, Muhafazakar Parti için bir utançtı. Muhafazakar arkadaşları, onu bir kenara iterek, bir sonraki seçimde partilerinin performansını iyileştirmeyi ve politikalarına yeni bir hayat vermeyi umuyorlardı.
İsveç ve Finlandiya’nın şu anki başbakanlarının her ikisi de sadece selefleri sevilmeyen hale geldikleri ve iktidardaki merkez sol partilerin kendilerine daha taze bir yüzle daha iyi hizmet edeceklerini düşündükleri için göreve geldi.
Ancak ABD’de, uzun süredir Trump’tan önce gelen, kararmış bir liderin arkasında durmayı partizan bir görev olarak görme geleneği var. Belki de en çarpıcı örnek, eski Başkan Bill Clinton’ın 1998’deki seks ve yalan yere yemin etme skandalıydı. Clinton’un davranışı açıkça itibarsızdı ve kamu politikasıyla tamamen ilgisizdi.
Farklı bir ülkede, partisinin liderleri cumhurbaşkanına utanç verici olduğunu ve istifa etmesi gerektiğini söylerdi. Gerçekten de, Clinton aleyhindeki temel iddiaların doğru olduğu ilk ortaya çıktığında, birçok gözlemci bunun olacağını düşündü. Bunun yerine Clinton kabinesini arkasında topladı ve Demokratlar adamlarının yanında durdu. Cumhuriyetçiler görevden almak için harekete geçti – Senato tarafından beraat ettiğinde ve GOP 1998 ara sınavlarında sandalye kaybettiğinde geri tepen yasal ve anayasal bir mücadele başlattı.
On yıldan fazla bir süre önce, resmi bir suç içeren bir skandal yaşandı. Ancak İran-Kontra olayında, düşüşü Başkan değil Beyaz Saray Genelkurmay Başkanı üstlendi. Veya Andrew Johnson’ın görevden alınmasını düşünün, tarihin yargısının, temelde bir politika anlaşmazlığı olduğu için bir başkanı görevden almaya çalışmanın Cumhuriyetçilerin yanlış olduğu yönünde olduğu.
Son zamanlarda, Trump’ın kabinesi onu 6 Ocak’tan sonra görevden almak için 25. Değişikliğe başvurmayı ciddi bir şekilde düşündü. Ancak bu hükmün olağan yorumu, cumhurbaşkanının “görevinin yetkilerini ve görevlerini yerine getirip getiremeyeceği” sorusunu tıbbi olmaktan çok tıbbi bir sorun olarak ele alıyor. kullanımını engelleyen siyasi yargıdan daha iyidir.
Bütün bunlar hakkında temelde aptalca bir şey var.
Kabine veya Kongre üyeleri, cumhurbaşkanını görevden alıp yerine başkan yardımcısını getirmenin ülke için daha iyi olacağına inanıyorsa, neden daha kötü seçeneğe bağlı kalsınlar? Clinton suçlamasının saçmalıklarından biri, büyük bir partizan hesaplaşması haline gelmesine rağmen, fiili politika risklerinin mevcut olmamasıydı. Al Gore istifa etmiş ya da görevden alınmış olsaydı, aynı politikaları sürdürecekti.
“Suçlar ve kabahatler” ve “görevinin yetkilerini ve görevlerini yerine getirememe” şeklindeki metinsel formalizmlerin siyasi sürecin ellerini gerçekten bağladığı bir efsanedir.
Trump görevden alınmış olsaydı, kararın gözden geçirilmesi için Yüksek Mahkemeye başvuramayacaktı. Aynı şekilde, Birleşik Krallık kabinesinin elinde Johnson’ı gerçekten istifaya zorlamak için birkaç resmi araç vardı. Mesele şu ki, süreci yönlendiren hukuk değil siyasetti. Birleşik Krallık’ın yazılı olmayan bir anayasası vardır ve ABD Anayasasının şube-dal çatışmasını ele alan yargılanamaz yönleri vardır. Ancak bu kararlar büyük ölçüde normlar alanında işler.
Ve bu durumda, Amerikan normları biraz daha kötü. Uygun olduğu zaman bir lideri bırakabileceğiniz ve bırakmanız gerektiği fikri, ofisin önemi ile uyumludur. ABD ilk etapta başkan olmayı çok zorlaştırıyor, ancak daha sonra kazananın en az dört yıl orada kalacağına dair güçlü bir beklenti oluşturuyor. Kişisel suistimal veya özel durum örnekleri partizan tartışması için uygun konular haline gelir ve kutuplaşma, Amerikalıları kürtaj veya vergiler hakkındaki görüşlerinin çeşitli skandallar için özür dilemeyle güçlü bir şekilde ilişkili olması gerektiğine inanmaya yönlendirir.
Siyasi liderlik, diğerleri gibi yüksek riskli bir iş olarak görülmelidir – müthiş sorumluluklarla birlikte gelen büyük bir ayrıcalık. Ve politikacılar işleri batırdığında, onları görevden almak çok daha kolay olmalı ve parti meslektaşlarının onları gönüllü olarak ayrılmaya zorlaması çok daha yaygın olmalı.
Bloomberg Opinion’dan Daha Fazlası:
• Boris Johnson Sonunda Yenilgiyi Kabul Etti: Editörler
• Boris Johnson ve En Uzun Elveda: Martin Ivens
• Boris Johnson’ın Başı Belada, Ama Ekonomi Şimdilik İyi: Marcus Ashworth
• Muhafazakarlar İşçilerden Gelen Tehdide Karşı Dikkatli Olmalı: Adrian Wooldridge
Bu sütun mutlaka yayın kurulunun veya Bloomberg LP’nin ve sahiplerinin görüşlerini yansıtmaz.
Matthew Yglesias, Bloomberg Opinion’da köşe yazarıdır. Vox’un kurucu ortağı ve eski köşe yazarı, Slow Boring blogunu ve haber bültenini yazıyor. En son “Bir Milyar Amerikalı”nın yazarıdır.
Bunun gibi daha fazla hikaye mevcut bloomberg.com/opinion
Kaynak : https://worldnewsera.com/news/entrepreneurs/analysis-it-should-be-easier-to-get-rid-of-presidents-too/