Haftalarca onu dört gözle bekliyorduk; büyük tatil! Ve şimdi ilk iş günlerim üç haftalık tatilin ardından sona erdi, ancak bu tatil hissi çocuklar tatilde olduğu sürece devam edecek. Dışarıda oturan bir iş gününden ve diğer birkaç zorunluluktan sonra, bu bir tatil gibi geliyor.
Tatilimden önceki son haftalarda durum farklıydı. Koş ve uç. Çoğu ebeveyn için kesinlikle tanınabilir. Hala yapılacak çok şey var; bir spor kulübü gezisi, dört gün akşam, okulda temizlik akşamı ve ayrıca işte her şey 'sadece' kapalı olmalıydı.
Kendi içinde meşgul olmayı seviyorum ama bazen biraz fazla oluyor. Bu stresle sonuçlanıyor ve benim durumumda esas olarak bir gözden geçirme eksikliği, bir şeyleri unutmama neden oluyor. Şimdi sık sık biraz unutkanlık çekiyorum. Korkarım bunu dört yıl sonra hamilelik demansına koyamam, ancak son zamanlarda 'unutkanlık' kategorisinde başka bir beceriksiz eylem yaşadım.
Bir meslektaşımla Barendrecht'teki bir randevuya gittim ve dönüş yolunda paltomu orada unuttuğumu öğrendim. Sorun değil, yeterli mont ve hava güzeldi.
Ta ki arabanın bulunduğu yerde neredeyse tüm anahtarlarımın o ceketin içinde olduğunu hatırlayana kadar. Anahtarlar olmadan eve arabayla gidemezdim, evimizde olmazdım. O öğleden sonra hala sahip olduğum yoğun programla oldukça zor. Ayrıca ceketimi, anahtarlarımı ve arabamı eve geri götürdüğümden emin olmalıydım. O noktada beni sadece sakinlik kurtarabilirdi ve ailemin ve meslektaşlarımın yardımıyla her şey yoluna girdi. Ama o zaman düşündüm: "Nasıl bu kadar aptal olabilirim?!"
Aynı gün öğleden sonra Fien ceketini iki kez unuttu, ben de onu iki kez geri gönderdim. Ona bu unutkanlığı kimin verdiğini şakayla sorduğumda, göz kapağını bile kırpmadan yanıtladı: "Babamdan!"
'Çocuklar doğruyu söyler' sözü belki burada biraz sorgulandı. Zavallı adamım!