Kitaplar Düşman Değildir. Akıllı Telefonlar Vardır.
Bazı veliler hâlâ kitapların okullardaki çocuklar için en büyük tehdidi oluşturduğundan bahsederken, öğretmenler bu yıl öğrencilerini ve sınıflarını asıl etkileyen şeyin ne olduğundan bahsediyor: akıllı telefonlar.
Öğretmenlerin gördükleri şu:
- İkinci sınıf öğrencileri “TikTok’ta gördükleri bir meydan okumaya” dayanarak sınıfta cinsel sesler çıkarıyorlar.
- Üçüncü sınıf öğrencisi, öğretmenine kendisi için YouTube videolarını düzenleyen “gizli arkadaşından” (adını kimse bilemez) bahsetti.
- On yaşındaki erkek çocuklar “En Hayran Olduğum Kişi” konulu görevler için Andrew Tate’i seçiyor.
- Bir K-9 okulunun teknoloji müdürü, cihaz raporlarının YouTube videolarının öğrenci cihazlarında sabah 4’e kadar oynatıldığını gösterdiğini söylüyor
- Lise öğretmenleri, öğrencilerin telefonlarına o kadar bağımlı olduklarını, bu nedenle onları kullanmanın aşırı kaygıya ve hatta saldırıya yol açtığını belirtiyor.
Çocuklar iyi değil.
Her sınıf seviyesindeki öğretmenler endişeli. Ancak onların sözlerine inanmanıza gerek yok; çalışmalar da aynı şeyi söylüyor.
Aslında neler oluyor?
Artık akıllı telefonlardan ve sosyal medyadan endişe verici dikkat dağıtıcı şeyler olarak değil, çocukların sağlığına yönelik gerçek tehditler olarak bahsedebiliriz gibi görünüyor. Öğretmenlerin rapor ettiklerinin yanı sıra, öğretmenlerin gördüklerini doğrulayan araştırmalar da var.
1. Çocuklar tam anlamıyla ekranlarında olup bitenlere bağımlıdırlar.
NPR, makalesinde bunu şu şekilde açıklıyor: “Çocuğunuz bir akıllı telefon mu istiyor? Önce bunu oku”:
“Akıllı telefonlar, sosyal medya ve video oyunları, çocuğun beyninin derinliklerinde dopamin seviyesinde büyük artışlar yaratıyor. NPR’nin bildirdiği gibi, bu ani artışlar çocuğun dikkatini neredeyse bir mıknatıs gibi cihaza veya uygulamaya çekiyor. Çocuğun beynine bu aktivitenin süper kritik olduğunu söylüyorlar; ödevi bitirmek, akşam yemeğinden sonra ortalığı toparlamaya yardımcı olmak ve hatta arkadaşlarla dışarıda oynamak gibi dopamin düzeyinde daha küçük artışları tetikleyen diğer aktivitelerden çok daha kritik.”
2. Bu uzun sürenin öğrenme, davranış, uyku, zihinsel sağlık ve sosyalleşme üzerinde gerçekten rahatsız edici etkileri oluyor.
Artan ekran süresi çocukların sınıftaki performansını ve davranışlarını etkiliyor. 2018’de yapılan bu çalışma, çocuklarda artan ekran süresi ile davranış sorunları, dikkatsizlik ve hiperaktivite arasında bir ilişki olduğunu bildirmektedir.
Ancak sınıfın dışındaki etki de aynı derecede endişe verici. New York Times, Şubat ayındaki “Odadaki Telefon” başlıklı makalesinde bu etkiyi şöyle özetliyor:
“Yaklaşık 2008’den bu yana pek çok açıdan gençlerin ruh sağlığı özellikle kızlarda kötüleşti. Kız ve erkek çocuklarda intihar oranı o sıralarda artmaya başladı. Yalnızlık ve üzüntü duyguları da artmaya başladı. Gençlerin şahsen sosyalleşmek için harcadıkları zaman azaldı. Uyku da öyle. CDC’nin üst düzey yetkililerinden Kathleen Ethier bu ay büyük bir anketin sonuçlarını açıklarken “Gençler bize krizde olduklarını söylüyorlar” dedi.
3. Ayrıca ekran başında kaldıkları süre boyunca karşılaştıkları gerçek içerik de rahatsız edicidir.
Common Sense Media’nın Mart ayında yaptığı bir anket, sosyal medyayı kullanan 11 ila 15 yaş arası kızların %46 ila %60’ının kendilerini rahatsız eden bir yabancıyla iletişime geçtiğini gösterdi.
Aynı anket, kızların %12 ila %15’inin günlük olarak intihar veya yeme bozukluklarıyla ilgili içerik gördüğünü ortaya çıkardı.
NPR tarafından hazırlanan bu raporda Emily Cherkin’e göre cinsel içerikli içerik ve porno, sosyal medya uygulamalarının her yerinde. “‘BEN [set up a test account] Snapchat’le. 15 yaşındaymışım gibi davranarak bir hesap oluşturdum. Daha sonra, yaşınıza göre size içerik gönderen Keşfet beslemesine gittim,’ diye açıklıyor. Birkaç saniye içinde cinselleştirilmiş içerik ve kaba görsellerin ortaya çıktığını söylüyor.
Peki ya sorumlu teknoloji kullanımı eğitimi?
Giderek daha fazla okul, tehlikeleri de dahil olmak üzere sorumlu İnternet kullanımına ilişkin zorunlu öğrenme ünitelerini benimsiyor. Bu eğitim çok önemli olsa da, öğrencilerin sınıftan çıkıp sınırsız İnternet erişimiyle tanışmaları yeterli değildir.
Bu, sürücü kursundan çıkan her 16 yaşındaki çocuğa altılı paket vermek gibi bir şey. Eğitim ancak erişimi sınırlamadığımız takdirde bu kadar çok şey yapabilir.
Ancak ebeveyn denetimleri, izleme uygulamaları ve okul bölgesi filtreleri çocukları uygunsuz içerikten korumuyor mu?
Uzun lafın kısası: bazılarının düşündüğü gibi değil.
Filtreler, güvenlik duvarları ve kontroller söz konusu olduğunda: Teknoloji meraklısı çocuklarımız bunların etrafından nasıl dolaşacaklarını biliyor. İşte bazı örnekler:
- Ebeveyn kontrolü uygulamaları, bir uygulama yüklendiğinde sizi bilgilendirebilir, ancak çocuklar çoğu uygulamaya web aracılığıyla veya fark edilmeden çeşitli yöntemlerle giriş yapabilir.
- Bir uygulamayı engellerseniz Pinterest gibi diğer “daha dost canlısı” uygulamalarda çapraz paylaşılan videoları bulabilirler.
- Ebeveynlerinin takip etmesi ve izlemesi için sahte hesaplar oluşturuyorlar, ardından “gerçek” hesaplarını arkadaşları için saklıyorlar.
- Okul bölgesi filtreleri bir dereceye kadar etkilidir, ancak tek gereken bir öğrencinin boşluğu bulması ve bilgiyi anında yüzlerce akranına dağıtmasıdır. Bunu, sınıfta nasıl aşılacağına dair öğrenciler arasında dolaşan bir e-postayı yakaladığım zamanlardan biliyorum. Daha bugün, “okul bölgesi filtreleri nasıl aşılır” diye arama yaptım ve bir milyardan fazla sonuçla karşılaştım; bunlardan ilki “Okul Güvenlik Duvarı Nasıl Atlanır?”
Ancak bir çocuk aktif olarak ebeveyn denetimlerini aşmaya çalışmasa bile, gerçek şu ki uygunsuz içerik genellikle çocuklara onların izni olmadan e-posta, reklamlar, “önerilen” videolar veya yayınlar yoluyla gönderiliyor veya gösteriliyor. Kaçınılması imkansız değil, ancak tıkladığınız şeye göre size daha fazla içerik sunmak üzere programlanmış bir akıllı telefon olmadan kaçınmak çok daha kolaydır.
Bunun hakkında ne yapabiliriz?
Hızla değişen teknolojiden kaynaklanan bu büyük ve yaygın sorun söz konusu olduğunda, birçok açıdan uçağı uçururken inşa ediyoruz.
Ancak burada ve burada röportaj yapılan uzmanlara dayanarak, okullar ve aileler arasındaki bu işbirlikçi önlemlerin uzun bir yol kat edeceğinden şüpheleniyorum.
1. Okullarda telefonsuz politikalar benimseyin.
En tartışmalı olduğu için bununla başlayacağım.
On yıl önce, telefonların iyi okulda. Öğrencilerimin bunları sorumlu bir şekilde kullandıkları ve istendiğinde bir kenara koydukları için övünürdüm (hatta öğrencilerinin telefonlarını kontrol edemeyen öğretmenlerin sınıf yönetimi sorunu olduğunu bile söyleyebilirdim, evet). Telefonların araştırma için referans arama konusunda eski bilgisayar laboratuvarımıza göre çok daha hızlı olduğunu savunurdum. Belki okuldaki silahlı saldırı sırasında öğrencilerin yanlarında telefon bulundurmasının çok önemli olduğunu belirtmiş olabilirim.
Ama bir şeyler değişti.
Öğretmenlik yaptığım son on yıl boyunca hepimiz, zihinsel sağlık sorunları akademik performanslarını etkileyen öğrencilerin sayısında büyük bir artış gördük; bu, COVID’den çok önce ama tabii ki sonrasında da oldu. Yemek odası ekranlardan oluşan bir deniz haline geldi. Telefonlara bakmak giderek daha büyük bir savaş haline geldi, ta ki öğretmenlerin artık telefon almasına izin verilmeyen noktaya kadar. Bir öğrencinin telefonu kesildiğinde o kadar çok ağladığını gördüm ki hiperventilasyona başladı. Ve en önemlisi, bir gün karantina sırasında (tatbikat değil) mesajların, yanlış bilgilerin ve söylentilerin ne kadar hızlı bir şekilde paniğe yol açtığını izledim.
Ancak okulların bunun gibi kapsamlı politika değişikliklerini uygulama konusunda dikkatli olmaları gerekiyor. Telefon giriş/çıkış işlemlerini gerçekleştirmek için ekstra personele ve alana ihtiyaç duyulacaktır. Lise öğrencileri, özellikle de okul sonrası spor ve aktivitelere katılanlar, program değişiklikleri, iptaller ve ulaşım konusunda aileleriyle iletişim kurmanın bir yoluna ihtiyaç duyacak.
Eski ilçem bu yıl değişiklik yaptı. O bölgede konuştuğum ebeveynler, yöneticiler ve öğretmenler arasında henüz pek parlak olmayan bir rapor duymadım.
2. Bölge cihazlarını nasıl kullandığımızı yeniden değerlendirin.
Bölge cihazlarını geçici akıllı telefon olarak kullanan bu kadar çok öğrenci varken, çocukları nasıl güvende tutacağımız konusunda konuşmalar yapmamız gerekiyor.
İlkokul öğrencilerimizin evlerine Chromebook göndermemiz gerekiyor mu?
Bölge cihazlarını makul bir gece saatinde İnternet kullanımını durduracak şekilde programlayabilir miyiz?
6-12. Sınıflarda olduğu kadar teknolojiye güvenmemiz gerekiyor mu?
Öğrenci kullanımını etkili bir şekilde izlemek için yeterli personelimiz ve doğru teknolojimiz var mı?
Son yıllarda pek çok bölgenin 1:1 teknolojiyi ne kadar hızlı bir şekilde uygulamaya geçirdiği göz önüne alındığında, öğretmenlerle sohbet etmek ve yeni araştırmalar üzerinde düşünmek için de zaman ayırmamız gerekiyor.
3. Çocuklara telefon vermeyi elinizden geldiği kadar bekleyin.
Daha büyük çocukları olan ebeveynlerin onlara bir telefon alırken hissetmeleri gereken sürekli baskıyı, stresi ve ikinci tahminleri hayal edemiyorum. Eğer ertelemek aileniz için doğru seçim gibi geliyorsa, göz önünde bulundurmanız gereken bazı noktalar şunlardır:
- Telefonunuzun olmamasının güvenlik riskleri konusunda endişeleniyorsanız, telefon kullanmanın güvenlik risklerini göz önünde bulundurun. sahip olmak bir telefon. Ebeveynleri, bir çocuğa akıllı telefon almanın her nedenine bağlı olarak bir riskin de bulunduğunu hatırlamaya teşvik edin. Çocuğunuz telefonsuz kalmanın getirdiği sosyal acıyı hissediyorsa, sosyal medyayı kullanırken yaşayacağı olumsuz duyguları düşünün. Çocuğunuzun telefonunun olmamasıyla ilgili güvenlik “ya olursa” düşünceleriniz varsa, telefon kullanan gençler için mevcut olduğunu bildiğimiz güvenlik risklerini göz önünde bulundurun.
- Onlara bir telefon almaya karar verirseniz, “aptal” olarak başlayın. Emily Cherkin, yalnızca arama ve mesaj gönderme özelliklerine sahip bir telefonun küstah adı olan “aptal telefon” ile başlamanızı öneriyor.
Bu bilginin rahatsız edici olduğunu biliyorum. Ben düşünüyorum meli bizi rahatsız etmek.
Ancak iyi haber şu ki, yeni bilgilere dayanarak davranışlarımızı değiştirmek için hiçbir zaman geç değildir. Neyse ki, bu bilmece rotayı düzeltebileceğimiz tonlarca yol sunuyor.
Pek çok ebeveyn ve hatta Z kuşağı yetişkinleri akıllı telefonlarını “aptal telefonlarla” değiştiriyor.
Okul bölgeleri telefonsuz politikalar uyguluyor.
Telefon bağımlılığı oldukça tedavi edilebilir.
Bu durumu geri almak için her türlü yeteneğe sahibiz.
Elbette okulları ve öğrenmeyi etkileyen tek büyük sorun akıllı telefonlar değil. Bu Harvard Eğitim Enstitüsü makalesinde de belirtildiği gibi, bir okulun disiplini ve kültürü de başarıda büyük rol oynamaktadır. Çocuklar için en iyisini yapabilmek için ciddi revizyonlara ihtiyacımız var.
Sadece aileler ve topluluklar olarak bunu yapmak istediğimize karar vermeliyiz.