Birinci sınıfa uçtum ve gülünç rahatsız oldu
“Louis Vuitton çantanız var mı?”
“Bunları Walmart'ta mı satıyorlar? Çünkü bu süveteri nereden aldım. ”Tamam, sen aradın. Öyle demedim. Daha yakın bir şeydi:
"Kahretsin, hayır."
“Oh tanrıya şükür. Bir tane daha Louis Vuitton torbasına bakmak zorunda kalırsam, çığlık atabileceğimi düşünüyorum. ”
Doğruluktan öfkeli koltuk arkadaşım Aspen'dendi. “Eh, Aspen yakınında. Şey, Grand Junction, Colorado girip çıkmanın en kolay havalimanı. ”
Virginia'nın en fakirlerinden biri olan Amherst County'de büyüdüm. Ve benim ve arkadaşımın şu anki kalkış kenti Salt Lake'de yaşamış olmama rağmen, 16 yıldan beri, arka plandan alabileceğin sadece o kadar uzakta var. Örneğin, daha önce hiç birinci sınıf uçmadım; koltuk arkadaşım açıkça buna alışmıştı.
“Salt Lake eviniz mi canım?” Diye sordu daha sonra. Kendime rağmen “sevgili” kelimesini kullanmasından ve belki de birinci sınıftaki ücretsiz burbon sayesinde büyülenmiştim, bu yüzden onu şımarttım. "Bu. Yine de Virginia'da büyüdüm. ”
"Hangi kısım?"
“Merkez. Lynchburg?”
“Oh, Winchester'ı tanıyorum. DC'de uzun yıllar yaşadım. ”
Lynchburg ve Winchester, aynı “nch” sesini ortada paylaşsalar da, ikizler daha kardeş olamazdı. Onu düzeltmemeye karar verdim - tıpkı ilk geldiğimde koltuğunu çaldığım için ısrarıyla tartışmamayı seçtiğim gibi. Mesela ilk derste koltuk ödevlerini nasıl okuyacağımı bilmiyorum. Lütfen.
“Koridoru tercih ediyor musunuz? Eğer yaparsan, biz değişmeliyiz - pencerem vardı. ”
Aslında camı bilerek seçmiştim ve iki ve üçlü biniş tabelasını kontrol etti. Çok gergindim - seyahat etmeyi sevmeme rağmen, uçmak her zaman genel olarak beni tedirgin ediyor. Yolculuk her zaman çarpıntıya değer, ama çarpıntı beni uçağa binme bilgilerinde çift kontrol etmem konusunda fazla titiz kılıyor.
“Aslında pencereyi tercih ediyorum - ama hangi koltukta oturursam oturduğuma sevindim. Yanlış anladığım için üzgünüm, ”dedim, onunla ortada buluşmaya çalışıyorum.
“Hayır, hayır, hareket etmenize gerek yok, saçmalama.” Gülümsedi, saçma sapan şeyin birkaç gün önce dikkatlice seçtiğim ve titizlikle bulduğum koltuktan vazgeçmeyi teklif ettiği aklıma geldi. sadece birkaç dakika önce. Onun evinde içki içip içmediğini merak ettim.
Bir iş seyahatindeydim, Salt Lake'den Kalamazoo'ya. (Şimdi, daha önce duyduğumda kitschy Johnny Cash ayarından bir çizgi var.) Almayı 3 ay gecikmiş olarak alıp onaylamak için patronumla pazarlık yapmak zorunda kaldım. Şirket ödüyordu, ancak geç onay tarihi biniş seçeneklerimi 42 düşünceli Delta canavarlığının iki sırasına koymamı sağladı. Tabii ki tek seçenekden birine karar verdim - tabii ki ortadaki koltuk - ve devam ettim.
Üç gün sonra check-in saati geldi. Delta uygulamasını açtım ve ilk mesaj, “Kendine kaltak davran, birinci sınıf için sadece 156 dolar” gibi bir şey oldu.
$ 156. Yepyeni ve daha önce hiç yaşanmamış lüks bir satın alma fikrinin düşünüldüğünde, aşırı ücret ve eşitlikle eşit parça inceliği ile başlamıştım. Ne de olsa, biletin bedeli çoktan ödendi ve şirket parası ile - benim için hiçbir masrafı yoktu. Ve kişisel olarak 156 dolarlık bir yükseltme yapabilirim - SKYMILES! - Doğrudan uygulama aracılığıyla kredi kartı.
Sorunsuz yatılı için 156 $. Özel havai depolama. Bir kırkayak pantolonundan daha bacaklı ve koltuğumda yeterli kalçalarımdan daha fazla inç.
Beyinciksizdi. Dört aylık iş seyahatimin ilk ayağı için son seyahat satın alma işlemimin tüm maliyetinin altıda biri için yükseltme satın aldım ve önümüzdeki 20 saat boyunca terörden çok hoş bir beklenti yaşadım.
Havaalanına geldiğimde, her zamanki korku ve kalp çarpıntısı başladı. Bir milyon tonluk makinenin durdurulan yasak görüntülerini bir çim biçme makinesi gibi ses çıkaran bir motorla (en azından ekonomiden geliyorlardı) yatıştırmak için. onun bir mil altında ve anlaşılmaz bir şekilde havada uçuyorlardı, başkalarının valizlerini önüme atmadan, başımın tepesine bakmadan, ellerinizi kalçadan sokmadan ve ilan etmeden önce kapıdaki çizginin önüne geçmeyi düşündüm. , “Burada olmaktan heyecanlı görünüyorsun!” (Gerçek hikaye.)
Çok hoştu!!! Tabii ki, Leydi Diana Down-to-Earth gelinceye kadar. İlk olarak, Chanel ve at derisinin yanısıra soluk kokusu.
Louis Vuitton ile ilgili garip ilk sohbetimizden sonra, Horse & Rider kopyası açık ve göğsüne yaslanıp dinlenmesiyle hemen uyuyakaldı. Doğal olarak, yakında çişimi yapmak zorunda kaldım. Ve birinci sınıfta bir sürü bacak odası olduğu için hala koltuk arkadaşını geçecek kadar değil, onu uyandırmak zorunda kaldım.
“Ah, elbette canım. Bu her zaman cam koltuktakilere olur. ”
Sürekli bir imposter sendromu durumunda dolaşıyorum. 7/24 dolandırıcılık gibi hissediyorum. Başarılı bir iletişim kariyerim, bir lisans derecem, kabataslak bir banliyöde küçük bir evim, kararlı, mükemmel ve duygusal açıdan destekleyici bir şirketim ve sevimli bir köpeğim var. Ama işteyken, yüzeyimi kırmakla tehdit eden panikle yakın bir panik duygusu var, boğazımdaki bir korku çığlığı genişliyor ve birisinin bulduğu bir şeye ateş yakmak ve yakını körüklemek gibi kasılmak gibi. atasözü su soğutucusu tarafından dedikodu yapmak: O ve erkek kardeşi, çocuklarken her yıl Melek Ağacı'ndan Noel armağanı aldı. Akşamları okuldan sonra 13 yaşına kadar tek bir karavanda alkollü bir bakıcıda geçirdi ve artık gitmeyi reddetti. Üvey babası hapiste. Guns’s N’s Roses ve Crue tişörtlerini okuyordu çünkü okula dönüş kıyafetleri ailesinde birinin alabileceği en yakın şeylerdi.
Babasının şizofreni vardı.
Bu şirket için iyi olamaz.
Birinci sınıf güzeldi, beni yanlış anlama. Ancak (eklenen) endişeye değdiğinden emin değilim. Troy of Hypocrite Helen ile birkaç dakika daha sohbet ettikten sonra, “Lynchburg” yerine “Winchester” derken onu düzeltmiş olabilirdim. Gerçekten de birinci sınıfa ait, ailemin atları tek başına bırakacak bir evi olmadığını.
Louis Vuitton'u almayı hak eden bir insan olabileceğim yanlış algılanmasını kolayca mahvedebilirdim.
Koltuğumu ve birinci sınıfı geride bıraktığımda, koltuk numarasına bakmak için omzumun arkasına baktım.
Sonuçta onun pencere koltuğuna oturmuştum!