Yerimi hiç bu kadar yadırgamamıştım. Ya da yatağımı mı desem bilemiyorum. Çünkü son 1 haftadır uyuyamıyorum. Sabah ezanı okunuyor, hava açıyor, zar zor uyku geliyor. Ona da uyku denmez zaten.
Bu kadar mı anlaşılmaz bir insan olduğumu düşünüyorum. Beklediğim hiç büyük adımlar olmadı karşımdakilerden. Hep küçüktü. Bir gülücük, bir teşekkür gibi. Benim zenginliğim, paylaştıklarımdı. Ama hep geride kalan ben oldum. Ben bir kere yanlış anladıysam, on kere de yanlış anlaşıldım. Çünkü kimse, hata yapacağına inanmıyor, kendine toz kondurmuyor.
Ben kinci bir insan değilim. Ama bir şeyleri unutabilmek de zor, Alzheimer olmamı beklemeniz gerekecek. Komik olan da, bir şekilde üstü kapatılmış sanılan haksızlıkların benim hiç aklımdan çıkmıyor olmayışı. Neden komik? Çünkü siz uyuyorsunuz, ben ise uyuyamıyorum, buyrun bakın 03:50 olmuş saat.
Benimle dertleşebilen tek şey müziğim. Uzandım yine Ay'a bakarken, onlar hislerime tercüman olmasını çok iyi biliyorlar. Muzip şey, beni eğlendirmek için en hareketli parçaları seçiyor. Ama ben durmadan ağlamak istiyorum. O yüzden bıraktım mp3ümü, başına geçtim bilgisayarımın. Beni hep hüzünlere boğan Craig Armstrong'un Piano Works albümü şimdi eşlik ediyor arkada.
Başlık yerine iki nokta koyduğum yazılarım, hep böyle hüzünlü olucak sanırım.