Şaşırtıcı bir bükülme ile, Danganronpa 2 oynarken hafif endişe duyuyorum.
Resident Evil: Revelations oynamayı düşündüğü kişi Resident Evil: Revelations 3DS'in küçük ekranı üzerindeki Resident Evil: Revelations şekilde kusur seviyesini azaltacaktı, benim için umut yok. Revelations gerçekten o kadar da korkunç olmadığını iddia edebilir; ancak gerçek, korku türüne iyi bir şekilde sahip olmadığımızdır. Daha da kötüsü, Danganronpa tam da korku olmadığını farkettim. Ancak yaptığı şey, beklenen korkunçluk için bir gerilim ve beklenti yaratmaktır - bir dehşet korku oyunları ve film paylaşımı.
Ve bunu yaparken ne kadar mükemmel olduğunu düşünemiyorum.
Son zamanlarda 2014'ün Danganronpa 2: Goodbye Despair oynamaya başladım ve mükemmel bir öyküyü tüketmek için sahneden sonra sahneyi tıklatmaya Danganronpa 2: Goodbye Despair . Oyunun korkunç olması değil, mantık bulmaca unsurlarının karışık olduğu görsel bir roman, biraz da Ace Attorney nitelikleri ve bazıları Durum bağlantı kurma, Persona -Ama ben oynamak için henüz havamda değildim. Ayrıca zihinsel tereddüt içinde oynuyorum. Yüzümü kaparken ellerimin yarıkları boyunca korkunç bir şey izlemeye eşdeğerdir. Trajedi gelmekte olduğunu biliyorum rağmen gözlerime bakamam.
Danganronpa 2 , gençleri kapalı bir alanda (bu durumda, görünüşte pitoresk bir tropikal ada olan yer) koymakla ve daha sonra kaçmanın tek şansını yakalamaksızın birbirlerini öldürmekle Danganronpa 2 bir oyundur. Ayrıca bu emirleri, Monokuma adlı iki tonlu oyuncak ayı ve cinayetle ilgili çekici bir sevgiliden alıyorlar. Sesi gülünç derecede rahatsız edicidir ve dolambaçlı planlama davranışları değerlidir. Henüz tahmin ettiyseniz: oyun saçmadır.
İnsanely komik olduğu kadar tuhaf derecede ciddidir. Mağdurların neon pembe renkli kan sıçraması. Karakterler klişe (ve bazen saldırgan) , kişilik özelliklerini "Ultimates" olarak tanımlamalarını vurgulamak için aşırı derecede. Spoyler haline gelmeden, 16 atışta her biri, kendi yeteneklerine göre ürünün kremasını temsil etmek üzere bir unvan sahibidir. Örneğin, biri Ultimate Princess. Başka bir Ultimate Mechanic. Hatta bir Ultimate Damızlık-Gundham olan bir genç var, onun dört hamsteri, eğer öykülerine inanırsak, Devas of Destruction'tır. Ah ne?
Tüm karakterler belirli bir şekilde hareket eder. Yüksek sesle Onlar çok kötü. Emin değiller. Çok tatlılar. Ayrıca, önceden tahmin edilemezler - çünkü gerçek sebepleri hakkında çok fazla bilgi sahibi olmadıklarında, bunlar mağdurlar ya da katiller. Ve endişemin içerisine giriyorum.
Danganronpa 2 yer alan Persona benzeri bağlar, karakterinizin bu çeşitli insanlarla sohbet etmesine olanak tanır. Her etkileşimle, oynanan karikatürlerin ötesinde düşünceli ve çoğunlukla trajik kişisel geçmişlerini öğrenirsiniz. Ve sonra ölebilirler. Sıradaki kim olabileceği pek belli değildir ve bu insanlarla arkadaşlık kurmak, bazen boşuna bir egzersiz hissedebilir.
Bu değerli boş vakitlerini kiminle geçirmem gerektiğiyle ilgili kararlarım üzerinde durdum, onların sonuncusu olabileceğini bilerek. Ve ilk oyun oymamda, her kuyu yeterince öldürmeden önce asla göremeyeceğim. Danganronpa 2 yapmış olduğu şeylerden biri, dedektiflik becerilerinizle ve suçluyu zorunlu bir duruşmada haklı olarak keşfederek suç işleyenlerin (komik, tuhaf, hak eden veya iğrenç yollarla) cezalandırılacağıdır.
Onlarla bağlanmak zorunda hissetmediğim çok korkunç karakterler vardı. Ancak, ne kadar uzun süre kaldıklarını onlarla konuşmaktan başka seçeneğim yoktu ve bunu yaparken bazen cephelerinin altında daha ilginç nitelikler veya kişisel utanç buldular. Şimdiye dek, bazı favorilerim öldürüldü ya da üzüntüsünden dolayı suçlu bulundu. Danganronpa 2 oynarken, belirsizlik hissi veren bu genel anlamda her zaman var - ne yaparsam yapayım - şu "kim gelecek" diye asılı duruyor. Oyunun başlıca temalarından biri de bu korkuyu tek bir sözcükte özetler: umutsuzluk.
Umudum iki kat. Katillerin eylemi yapma nedenleri vardır ve bazen de öldürdükleri kadar sempatik olurlar (bazen soğuk kanlılar, ancak ortaya çıktıkları son anıları gizleyene kadar gizlemek). Bu, Danganronpa 2 selefi Danganronpa: Trigger Happy Havoc, çok benzer kılar Danganronpa: Trigger Happy Havoc, duygularla ustalıkla oyuncaklar gibi çok zor bir oyun. Dediğim gibi, kesinlikle umursamadığım karakterler var (oyunun ürettiği üzücü özlükler tarafından kurtarılamayacak kadar kolay değiller), ancak deneyim birimleri, umutsuz durumlarını güçlendiriyor ve bunu zorlaştırıyor. bazıları için bir miktar hüzün hissetmeyin.
Ama beni yanlış Danganronpa 2 de çok eğlenceli. Onun karmakarışık mizah anlayışını korkunçluğuyla dengeler. En kötü halinde bile, şık ve rahatsız edici derecede heyecan vericidir. Bazı durumlarda ne kadar iyi örülmüş olabileceği ve katillerin planlarını nasıl yürüttüğü ve rotadan kaçma gerçeğini maskelemek için oyunun ne kadar ilerlediği inanılmaz. Ancak, bir cinayetten hemen önce başımı döndüren bu kısa, yansıtıcı olaylar.
Bu, Bölüm 2'de ve Bölüm 3'te oldu. Oyun, gün boyunca genellikle kaygısız, hoş bir fantezi oluşturmak için zaman alır. Bu normal günlerde ve bu anlarda, sakin şarkılar araştırmayı kolaylaştırmak için oynar. Normalden uzak olan bir durumu ifade etmek için acayip bir şekilde başlar ve sizi bir hayali, yanlış güvenlik hissi içine sızar:
Herhangi bir iyi korku ile olduğu gibi, karanlık düştüğünde ruh hali sıklıkla değişir ve bilinmeyenini gizler. Sık sık en savunmasız olduğumuzu hissettiğimiz sessiz saatlerde gece. Bir gece Bölüm 2'de karakterim sık sık olduğu gibi çıkmazını düşünüyordu ve korkum onunkine katıldığında. Danganronpa 2 müziği hayal gücünüzün vahşileşmesine izin vererek, yalnız kaldığınız zaman bu bilgiyi ve savunmasızlığı hissetmenizi sağlar:
İşte tam bir tedirginlik var.
3. Bölümde, birkaç gün çok huzurlu bir şekilde oyundan çıkmıştı ve bir sonraki cinayetin ne zaman olacağını merak ettim ve uyanıklığı arttırdı. Bu bölümün belirli cinayeti sonunda gerçekleştiğinde bile, oyun yoğun, umutsuz bir duyguyu nasıl çekeceğini biliyordu. Gördüğüm şeyin gerçekten doğru olup olmadığından emin değildim. Danganronpa serisindeki davaların birçoğu el değmemiş hilelerle doludur ve nadiren açık kesimdir. Yine, karakterlerin ve senaryoların - hatta oyuncuların ölümle karşılaştığı çirkin yollar gibi - öngörülemeyen özellikleri-bazen inanmazlığın kaldırılmasını gerektirir. Ancak davalar, cinayetlerin neredeyse saçma sapan özelliklerini keşfetmeden önce her zaman en korktuğu şey bu çizgiye oturuyor.
Bundan dolayı, bu stresli beklenti anları hızlı bir şekilde dağılır çünkü bir cinayet olduğunda, kimin sorumluluğunu araştırmak araştırmayı durdurur. Danganronpa 2 yazıları gerçekten keskin ve bu duyguları (korku, güvensizlik ve neşe) karıştırmaya yetecek kadar ilgi çekici ve bu kadar kolay okunamayan zeki çizimleri yatıyor. Her gergin an için, oyun çok uzun zamandır umutsuzluğa düşmediğim pek çok tuhaf eğri boşluklar atıyor.
Sürekli itme ve en kötü yanıp sönmeyi beklemek, bunu yaşamak, sonra katilin bireysel vakalarda kim olduğunu belirlemek, umudunu geri kazanmak ve umutsuzluğa dönmek için fikirler kullanmak. İlk oyuna bağlı kendi gizlilikleri ile dürüstçe ilginç bir kapsamlı planda, umutsuzca neler olup bittiğini ortaya çıkarmak istiyorum. Ve hepsi de saçma saçma sapanlar ve üstten tepkiler ve ifadeleriyle sunuluyor.
Danganronpa 2 stilistik açıdan canlı, karakterleri hepsi harika değil, ancak oyun sevmiyorum olanlar için bile olsa, kaderleri ortaya çıktığında beni kenarda tutmayı başarıyor. Sanırım, oyun oynamam neredeyse bitti ve daha da delirmeye devam ediyor. Oyunun, Hope's Peak Academy'nin Öldürme Okul Gezisi'nin umudunu ve umudunu ortaya çıkarmadan önce vermesi gereken bu hafif kaygıya sahip daha büyük ürpertici bir anı olduğundan kuşkum.
Gerçekten sabırsızlıkla beklediğimi söyleyebilirim ama doğruyu söylemek gerekirse, gerçekten öyleyim.
Kotaku'nun topluluk tarafından yönetilen blogu TAY'ı okudun. TAY, sizin gibi Kotaku okuyucuları tarafından yazılmıştır. Oyunlar, sanat, kültür ve aralarındaki her şey hakkında yazıyoruz. Bizimle yazmak ister misiniz? Öğreticimize göz atın İşte ve katılın. Twitter'da bizi takip edin @KoTAYku ve Facebook'ta Beğenilenler.