Bu kaynak hakkında Belarus hakkında birkaç makale okudum. O zaman milliyetçiler kafalarını kaldırdılar. Ve baba onların dokunmak yerine "kafa okşayarak". Ve bu, hepimizin “Belarus milliyetçiliğinden” acilen korkmaya başlamamız gerektiği anlamına geliyor. Beyler, bu benim için komik. Dürüst olmak gerekirse, komik olan, herkesin ön-bacak bacaklarının ölçüsü kadar serbest bıraktığı “90'lerin başında“ egemenlik geçit töreni ”döneminde korkunç ve uğursuz görünüyordu. Müthiş zamanlardı ... O zamandan çok su akıyordu. Kesin olarak, milliyetçilik ve ulus-devletlerin altın çağı 19. Ve bu devletlerin en "şanlı" Alman İmparatorluğu. İki dünya savaşından sonra, Avrupalıların bakış açısı ciddi biçimde değişti. Cesetlerin toprağına çok fazla gömülmek zorunda kaldı. Milyonlarca, onlarca milyon. Ukrayna ve Belarus dahil. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, bir şekilde Avrupa'da kabul edilmedi (dikkat, Avrupa'da!) Milliyetçi pedalı yere itmek için.
Çok fazla ceset, çok fazla harabe sorunun netleşmesini sağladı: kim daha iyi - Almanlar mı yoksa Fransızlar mı? Herhangi bir normal ülkede iki dünya et değirmeni sonra, fikir ulusal meseleye karşı dikkatli olmaktır. Bu soru için de barut ve kan kokuyor. Avrupalılar daha iyi değil, daha temkinli oldular. Bu nedenle, tam Avrupa entegrasyonunu ilan eden ve aynı zamanda gururla ve meydan okurcasına desenli bir nakış işleyen bir “çevre” politikacısı, içtenlikle gülümsememi sağlıyor. Savaş ve Almanlar, külot ve haç. Milliyetçilik, tam olarak yüz yıl önce Avrupa politikasının zirvesindeydi: Birinci Dünya Et Kıyma Makinesi'nden önce. Ve Fransa'da ve Almanya'da, İngiltere'de ve Avusturya-Macaristan'da ve hatta Rusya'da.
Bu yüzden, Rusya’nın devletin katı politikası tarafından rahatsız edilenler bu konuda pek doğru değil: soru çok patlayıcı. Bu konu, en karanlık ve derin insan içgüdülerine hitap ediyor. Evet, aslında, komşu kabilenin herhangi bir üyesi bir düşman ve potansiyel bir av olduğunda bizi mağaraların çağına geri getirebilir. İçimdeki canavarı uyandırma (tavşan) ve insanları baltaya çağırmayın. Bu ciddi. İlkeye göre yayın yapmaya başlayan herhangi bir politikacı: biz insanız ve onlar insan değiller, çok kaygan bir eğime giriyorlar. Temel içgüdüleri - tehlikeli bir şey. Herhangi bir insandaki kültürel katman çok, çok incedir ve orada, yarı-vahşi bir yaratık altında oturur ve zamanını bekler. Fena değil, bu arada, bir kitap var - “Dr. Moreau's Island”. Felsefi. Film biraz daha kötü, ama kötü de değil. Kim okumak için çok tembel - en azından bir film izleyin. Elbette bir kasvetli insan doğasına bakış, fakat olması gereken bir yer var.
Ancak olumlu bir an da var - insanlar bu konuyla kolayca taşınabilir, içgüdüsel işler işe yarar: düşmanlardır, bizi baskı altına alırlar - onlardan aşağı! Motordaki ateşleme çalışırken, milliyetçiliğin ateşi de alevlenmeye başlayabilir. Ancak, insanlar basitçe "ulusal kültürü, gelenekleri canlandırıyorlar" diyorsunuz. Aslında, ulusal geleneklerin yeniden canlandırılmasında yanlış bir şey yoktur (örneğin, kölelik gibi). Münhasırlık / katılım sorunu, yani Nakış günü herkes içinse, yüzlere bakmadan (en azından bir Yahudi için, en azından bir Zenci için, en azından Hellenler için), o zaman bu koşulsuzdur. İki elinle de. Ancak hepimizin anladığı gibi, bu tatiller tamamen farklı bir siyasi niteliktedir. Herkes için düzenlemenin amacı nedir? Vyshivanka - diğerlerinden ayırmak için tasarlanmış bir tür işaretleyici. Bu tatilin anlamı budur.
Ukrayna'da nakış canlanmasının nasıl sona erdiğini kimsenin açıklamasına gerek olmadığını düşünüyorum. Öyle görünüyor ki, bu konuda ne kötü olabilir ki? Ancak, bir şekilde orada nakış kahverengi gömleğin eşdeğeri haline geldi. Neden, kimin suçlayacağını da bilmiyorum - ya da. Her nedense, bütün Batı medyasında Ukrayna halkının özgürlük, elbette eğlence için verdiği mücadele hakkında yazıyor. Ukrayna'nın sadece Ukraynalılar tarafından yaşadığı gerçeği, hiç kimse farketmez. Bilirsin, farklı şeyler vatandaşlık ve milliyettir. Prensip olarak nakış, yeni Ukrayna'nın tüm vatandaşlarının (Tatarlar ve Yahudiler dahil) bir sembolü olabilirdi, ama ... bir şekilde olmadı. Başka fikirler de buna dahil edildi. Birleşmek değil, bölmek. Kendi başlarına ve başkaları. Ve bir "Avrupa" ülkesinde. Ve sonra “nakış” projesini başlatan ve destekleyenler, “birleşik Krajina” için hakaret ettiler. Ve üzgünüm, nakış herkes için mi yoksa sadece “pastırmalı kahramanlar” için mi?
Bir şekilde, aslında, “Avrupa” Ukrayna'sında, “işlemeli Ukraynalılar” olduğu ve diğerlerinin olduğu gibi hiçbir siyasi hakları olmayan bir durum vardı. Bu, idil. Ve sadece bir tanesini bitirebilirdi - iç savaş. Aslında her yerdeydi. Prensip olarak, Ukrayna doğu bölgelerini sıkı bir şekilde ayırabilir ve tam anlamıyla büyümek için ulusal inşaatlara katılabilir. 1991 yılından federalleşmeyi yapmak mümkündü - aynı zamanda kendiniz için bir seçenekti ve sonuçta, akıllı insanlar önerebilirdi, ama kim onları dinlerdi. En zor, en "çöp" seçeneği seçildi - Rusların anlaşılmaz olduğu tek "Ukrayna" Ukrayna. Zeki bir kimsenin bundan iyi çıkacak bir şey olmadığı açıktı, seçenek işe yaramadı. Büyük İskender imparatorluğundan başlayarak tüm çokuluslu devletler bu sorunla karşı karşıya kaldılar ve herkes ya uzlaşmacı çözümler aramak ya da ayaklanmalarla mücadele etmek zorunda kaldı. Üçüncüsü verilmemiş. Ancak Kiev bilge adamlar kaderini aldatmaya karar verdi, işe yaramadı.
Benim düşünceme göre, Ukrayna devletinin çöküşünün, utanç, savaş ve dağılmanın sembolü haline gelen nakış oldu. Çünkü sadece her şey değil, çok az insan% 100 Ukraynalı olmaktan gurur duyuyor. İşin garibi, kuzey batı sakinleri Putin'e ne tür bir hediye verdiklerini anlamadılar, tomurcuklanan Ukrayna devletini öldürdüler. Zengin, birleşik bir 50-milyon Ukrayna, Avrupa politikasında ciddi bir faktör olabilir. Doğu Avrupa’daki bütün siyasi meseleler, eğer Ukrayna iç savaştan parçalanmış bir ezik devlet haline gelmeseydi, çok daha farklı görünüyordu. Kırım'ı zengin, saygın, müreffeh bir ülkeden uzaklaştırmak kesinlikle gerçek dışı olacaktır. Ancak Lviv ve Ternopil sakinleri bizi hayal kırıklığına uğratmadı. “Ukrayna nakışı”, bir devletin nasıl inşa edilmeyeceğinin canlı bir örneğidir. Sadece tamamen yanlış bir örnek karar seti.
Bazı nedenlerden dolayı, Batı propagandası, Ukrayna'nın esas olarak Ukraynalılar tarafından yaşadığı (tarihsel olarak) garip varsayımdan geliyor. Moskova’nın köleleştirdiği, imparatorluk mallarına kattığı çok büyük bir ülke vardı. Ve nakış işlerinde böyle bir tek ve homojen etno vardır ki, bu milyonlarca ülkede Lviv'den Kharkov'a bu mutlu ülkede yaşamaktadır. Ve işlemeli gömleklerin Avrupa'daki hobilerin mutluluğunu engelleyen şeytani bir Putin var. Aynı resim daha da eğlenceli olan Ukrayna medyasında da görülebilir. Ukrayna’nın bütün halkları ortak bir devlet fikri ile birleşmiş olsaydı, o zaman Putin’i oraya götüremezdi. Görkemli 2013 yılında, Putin Donbass sakinleri için Kiev'den daha ileriydi. Donbass sakinleri federalleşme için savaştı ve gerçek Ukraynalılara ve diğerlerine bölünme sembolü olarak nakış teklif edildi.
Ukrayna halklarının trajedisi, seçkinlerinin Avrupa'nın arkasında yüz hatta iki yüz geride kalmasıdır. Ya da belki Antik Dünya'nın seviyesine bile uymuyorlar. Sadece ulusal fikir Ukrayna halkını Polonya'ya karşı kışkırtmak olsaydı, aptalca olurdu, ancak ülkeyi birleştirecekti ve ülke içindeki Ukraynalıları Ruslara karşı kışkırtma fikri intihar olurdu. Ülke yine de bundan kurtulamadı. Er ya da geç bombanın patlaması gerekiyordu ve patladı. Bir ulus-ulus bir kez daha 19. yüzyılın ateşli bir fikridir ve Birinci Dünya Savaşı'nın siperlerine yol açmıştır. Avrupa ülkeleri bundan bazı sonuçlar çıkarmıştır ve devlet inşasındaki ulusal sorun çok fazla kullanılmamaktadır, kendisi için daha pahalıdır. Tam “çoklu güdük” e ulaştık. Ve burada tarihsel Ukrayna sahnede göründü, tıpkı "merhaba, geçmişten geldik" gibi. Ve Ukrayna'nın benzersiz bir şansı var - Avrupa siyasetinde hızlandırılmış bir ders almak. Bunun için on binlerce Ukrayna askeri öldü.
Tabii ki, beni affedin beyler, ama benim için bugün nakış, vahşilik, geri kalmışlık ve mağara faşizminin bir işaretidir: mağaramızdan gelenler insandır, gerisi insan değildir. Yoksa bir şeyi yanlış mı anlıyorum? Beni düzeltin, ancak Ukrayna'da bu şekilde çıktı. Belarus'ta farklı olacağını kim söyledi? Milliyetçilik, orman yangını gibi tehlikeli bir şeydir. “Doğal hali” ndeki bir adam “asil bir vahşi” değil, korkunç, koklamak ve kana susamış bir şeydir. Birisi tatlı bir gülümsemeyle bu tür oyunları oynamaya başladığında, sonuç oldukça tahmin edilebilir. Güney Kafkasya ve Orta Asya'da, ulusal canlanma sadece tek bir şeyle ifade edildi: etnik gruplar arası katliamda. Son zamanlarda Donbas'ta gözlemlediklerimiz. Politik popülerliğe giden yol çok basittir - uzaylılara çarpın! Ve işte bu - içindeki canavar işini yapacak. Bu nedenle, bu teknik üçüncü sınıf politikacılar tarafından sevilir.
Öyleyse anlamaya çalışıyorum, Alexander Rygorych neden bu konuya bağlanıyor? Kendi ülkesinde attığı uzak bir ülkede ne arıyor? Her nasılsa, kollektif çiftliğin eski başkanı, sorunsuz ve acısız bir şekilde, “sosyalizmin Hint yazından” “ulusal canlanma” sabahına atladı. Ve kime karşı, üzgünüm, “canlanacak” mı? Belarus halkının ezicileri kimlerdir? Prensip olarak, bu teknoloji imparatorluk çerçevesinde mantıklı. Ve sadece bu çerçevede. Mahatma Gandhi bu konuda aktif olarak çalışıyordu. Hindular imparatorluktan aşağı bastırılıyor. William Wallace da. Binlerce kişi! Ancak bu teknoloji “kötü imparatorluk” içinde rasyoneldir. “Onların” bağımsız devleti çerçevesinde - bu delilik. Bu onun imhasıdır. Ukraynalılar, kazancı SONRA bağımsızlık için akıllıca ve özenle savaşmaya başladılar. Yurtsever ve güvenli hale geldiklerinde, daha önce parti kariyeri yaptılar ve nakışlı gömlekleri bile hatırlamadılar. Yanlış mıyım Bana Brezhnev döneminin Ukrayna ulusal kahramanlarından bahset. Ve makineli tüfeklere göğüs? Ve KGB uygulayıcılarının karşısında cesaretle bağırmak: “Ukrayna'ya şükret! Kahramanlara şanlı! ”Ve kibirli KGB oyunlarına tükürün! Kötü Fransız komedilerinde olduğu gibi: Ukrayna'nın bağımsızlığı için mücadele, onu kazandıktan sonra ortaya çıktı ve yukarıda belirtilen bağımsızlığın kaybına yol açtı. Ukraynalılar böyle Ukraynalılar. Onlara egemenlik vermeyin - yoksa kesilir veya kırılırlar.
Yaşlı Adam daha da ileri gitti - milleti, kansız bir egemenliğin kazanılmasından ve 20 yıllarında kişisel başkanlık döneminden sonra çeyrek asır sonra canlandırmaya başladı. Nedir o? Aslında daha önce neredeydi? Neden daha önce kavga etmedin? Para vermeyi bıraktı ve "egemenlik" mücadelesi başladı mı? Genel olarak, dostane ve bağımsız bir ülkede ne tür bir Rus aleyhtarı duyarlılık? Ve her şey oldukça basittir: iktidarda kalma teknolojisi. İnsanların ekonomideki başarısızlık öfkesini başkasına devretmek Bağımsız bir devletin daimi cumhurbaşkanı bunu nasıl yapabiliyor olsa da, her şeyi tamamen anlamıyorum. Bu durumda, Rusya, tanımı gereği Belarus'a hiçbir şey borçlu olmayan bağımsız bir ülkedir. Onunla ilgili herhangi bir şikayet oldukça garip görünüyor.
Genel olarak, Belarus ülkesinin tüm sıkıntıları ve sorunları, Bay Lukashenko'nun profesyonel bir siyasetçi olmamasından başka, duygusal ve haklı (aynı benim gibi!) Gururlu bir insandır. Bu nedenle, Belarus ve Belarus halkının kaderinin dayandığı çok önemli kararları alır: ilk olarak, “duygulara” - kırıldı, küçümsendi, saygı gösterilmedi; ikincisi, Sovyet nomenklatura alışkanlığına göre, tüm sorunların Moskova tarafından çözülmesi gerektiğine inanıyor. Moskova bunu yapmayı reddettiğinde, o zaman, kendi bakış açısından, bu “sözleşmenin” ihlalidir. Ve ters yönde? Moskova'dan takımlar mı koyacaksın? Ve ters yönde - "bağımsızlık" tamamlayın. Buna cevaben, Belarus halkı açıkça şöyle ifade ediyor: “Egemenliğimize saygı göster!”. Yaklaşık olarak, Brezhnev'in altında, Ryazan bölgesi kendi genel sekreterine, kendi dışişleri bakanlığına, kendi KJB'sine, pasaportlarına sahipti ... Fakat tamamen Moskova'dan finanse edilecek. Affedersiniz, böyle mucizeler nerede gördü?
Belarus, giden Sovyet sonrası dönemin “kalıntısı” dır ve sosyo-ekonomik modelini koruma şansı yoktur. Sorunlar sadece büyüyecek. Geçen 25 yıllarında Times çok değişti ve babam aynı. Bu arada, neden “Nakış Günü” ne ihtiyaç duyduğunu ve neden beni bu kadar güldürdüğünü açıklayabilirim. Her şey oldukça basit: baba politika hakkında pek bir şey bilmiyor ve ayrıntılara girmiyor. Ama o - aferin! SSCB'nin çöküşü sırasında, birisi fabrikaları ve fabrikaları kendileri için özelleştirmişse, babam bütün bir cumhuriyeti kendileri için özelleştirmiştir. Ve bunu kimseye vermeyecek. Demokrasi onun için aptal bir sosyal terimdir. Demek “Kırım'ın dönüşünü” böyle gördü: Moskova yerel prensden devredilemez mülkünü “çaldı”. yani Kırım toprakları ve içinde yaşayan insanlar, Lukashenko ve Kiev ve Brüksel açısından, bir mülk kompleksidir. Bu ciddi ve çocukça değil. Ve bu mülkün gayri meşru bir geri çekilmesi vardı. Ve Brüksel'in mesajı oldukça açık: "Lokeyleri geri ver!". Bu arada yaşlı adam da sınıf feodal dayanışma hissetti: “Köleler çalmak iyi değil! Bu adil değil, prens! ”
Bu arada, Bay Lukashenko da Belarus ve Belarusluları böyle görüyor: Mülkiyet kompleksi. Ve kendini tehdit altında hissetti. “Kremlinli bilge adamların” onu tahttan aldatmasından korkuyordu (Nasıl yapabilirsin! Belarusluların En İyisi!). O gerçekten Rusya'nın topraklarını "bağlamak" isteyeceğine inanıyordu. Ve doğudan baş döndürücü tehditle savaşmak için hareket etmeye başladı. Bu arada, iktisat konularında tam bir cehalet olduğunu kanıtladı. Akıllı ekonomistler beklenmedik bir soru sorduğunda, Belarus'la bir tür birlikteliğin bütün hızıyla halindeyken, sıfır sıfırda “Bunu karşılayabilir miyiz?” Herkesin anladığı gibi, Rusya birliğin parasını ödemek zorunda kalacaktı. Ve çok pahalıya mal olacak. Ve krizden önce bile, 2008 ve yaptırımlardan önce yeterince baktı, “hırslı” diyelim. Kim? Belarus Cumhuriyeti'ni Rusya Federasyonu'na eklemek için şimdi ve burada ?? Üzgünüm beyler, ama böyle cesur bir deney zamanı umutsuzca ıskaladı. Eh, bu Moğol / Teutonik istila tarzında değil: her şeyi yaktılar ve hepsini kestiler. Eh, bu takla için ne kadar hamur gerekli olduğunu ... Bu arada, Ukrayna'nın egemenliğin kesilmesi konusundaki korkularının daha eğlenceli görünmesinin nedeni budur. Prensip olarak, Rusya sıfıra tüm Ukrayna'yı ekleyemedi. Mutlak ekonomik kurgu.
Çocuklar, yine de paraya değer ve GDR'nin Federal Almanya Cumhuriyeti'ne katılımı uzun süredir sıkıntı çekiyor. SSCB'nin yeniden inşası hakkında konuşmak ister misiniz? Koridorun dibinde. Ancak Alexander Rygorych böyle incelikleri bilmiyordu ve “ani Anschluss” tehdidini oldukça ciddiye aldı. Uyandı, sonra bir Pazar sabahı ve Minsk sokaklarında Ruslar var tanklar ve gönüllü katılım referandumunun ikinci turu zaten başlıyor ... Ve neşeli gülümsemeleri olan hain Minskçiler “FOR” oyu vermeye çalışıyorlar. Goosebumps, çiselemek. İnsan inatla demokrasinin ve halkın görüşünün ne olduğunu anlamak istemez. Sadece asil ev sahipleri ve iki ayaklı mülkleri. Ve feodal kriterleri düşünüyorsanız, evet, neden olmasın? Sineokoider akıncı yakalaması, böyle bir akıncı ... Ama bu arada, Belaruslulara hiç güveniyor mu? Ne kadar Yoksa Yanukoviç'in örneğini takiben, vatandaşlarının Putin'i bir torba nane zencefilli çörek için teslim edebileceğinden ve işlemeli gömleklerdeki sadece Praetorian muhafızlarının bu olayı önleyebileceğinden korkuyor mu? Değilse, neden tüm bu caz? Bu arada, tarihin de gösterdiği gibi, en iyi ücretsiz pastaları seven Praetorians! Bir ihanet aramak gerekir en "işlemeli" arasında iç daire arasında! (İyi bir kişi boyalı gömleklerle tüm bu çılgın sirk çadırına katılmayacaktır). Alexander Lukashenko artık sıradan Belaruslulara güvenemiyorsa, gömleklerin stilini ve renklerini değiştirerek durum nasıl değişecek? Gömleğin rengi sahibinin ahlaki özelliklerini nasıl etkileyebilir? Konuşma dili seçimi, onu konuşan kişinin sadakatini ve bağlılığını nasıl etkileyebilir?
Milliyetçilik, örneğin, ikinci / üçüncü Reich’te olduğu gibi, komşulara yönelik saldırıların hazırlanmasında önemlidir. Veya daha önce de belirtildiği gibi, gururlu İskoçların ulusal ayaklanmasını hazırlarken. Ukrayna'da etnik temizlik ve devletin çöküşüne hazırlık oldu (beklenmedik bir şekilde!). Lukashenko ne için hazırlanıyor? Varşova'yı yakalamak istiyor mu? Fakat NATO var mı? Belki, Belarus Vilnius'u iade etmek için? Ne tür bir imparatorluk atacak? Belki de Kutsal Roma?
Pek çok Ukraynalı ve Belarus'un buna cevap vereceğini biliyorum: ama orada yürüyüş yapan ve Taciklere saldıran faşistler / milliyetçiler var. Olmadığı gibi, faşistler, ultraslar ve sadece pislikler var. Ancak temel bir fark var: Rus devleti onlarla flört etmedi, flört etmedi ve flört etmiyor. Onun için ya suçlu ya da potansiyel suçludur. Kısacası yeraltı. Farkı hissedin. Elbette modern Rusya olan özgür bir toplumda, çeşitli sosyal / anti sosyal hareketler vardır. Yoksa her şeyi yasaklamak ve herkese aynı pantolonu vermek ister misin? Mesele, bu tür aşırılık yanlılarının varlığında değil, Rusya Federasyonu'nun resmi makamlarından onlara karşı düşmanca bir tavır içinde. Rus yetkililer için asla "onların" olmayacaklar. Onlarınki de marjinallerin sayısı. Nashistler milliyetçilerden başka biriydi. Onlar oldukları zaman. Toplumsal yapıda bir fark var: Ukrayna veya Belarus vatandaşı, herhangi bir organize siyasi grubun “en baştan” desteklenmesi / izin alması gerektiğini düşünüyor. Başka yolları yok. Beyler, ne yazık ki, burada Rusya'da "farklı". Ve örneğin, emperyal bayraklarla Moskova sokaklarında yürüyen bir gösterici sütunu görürseniz, bu Putin’in ön plana çıktığı anlamına gelmez. Bu onun için aynı özgürlük.
Beyaz Rusya ciddi bir şekilde ekonomik fırtınaya hazırlanmalı. Fakat buradaki hiç kimse için ilginç değil, insanlar anlaşılmaz bir şeyler yapıyorlar. Anlaşılan Alexander Lukashenko, ülkesinin egemenliğine hala inanmıyor. Belki de hâlâ ona tüm bunların “inanç” olduğunu gösteriyor? 12 saatlere vurur ve sihir paramparça olur ve “Külkedisi” “Patates Zirvesi” ne gönderilir? Acı gerçek, Rusya'nın Belarus'u “ele geçirmeyecek” veya ekonomik sorunlarını çözmeyeceği yönünde. Örneğin, birçok "Ukrayna yurtseverleri" hala Boryspil'deki Rus özel kuvvetlerini bekliyor ... Her şeye rağmen, Poroshenko'nun Khreshchatyk'te bir tiranosadaşla tanışma şansı olduğu gibi: elli ila elli ile buluşacak ya da buluşmayacak. Şanslar eşittir. Ama ben bir tiranosazor giydim.