We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Occupy Wall Street’in Zuccotti Park’taki amiral gemisi işgalinin tahliyesinin üzerinden bir yıldan fazla zaman geçti. Bununla birlikte, birkaç yüz gösterici hala New York City'de evsiz kampları sürdürüyor.
Kurumsal Amerika'ya olan güvensizliğime rağmen,% 99'a% 1 zihniyetini asla satın almadım. İşgal kamplarına gittim çünkü New York'tan Kamboçya'ya uçacaktım ve uçuşumdan önce şehirde birkaç gün geçirdiğim için, hareketin parçası olan eski bir üniversite arkadaşımla bağlantı kurmaya karar verdim. bir yıldan daha fazla bir süre için. Keşfettiğim şey, Big Apple'ın gerçekten yoksulluğunun yanı sıra evsiz bir yaşam tarzını benimseyen, açık sözlü, iyi eğitimli, orta sınıf radikalleriydi.
Şubat 2012'den beri Occupy kamplarında sokaklarda yaşayan San Diego'dan 26 yaşındaki Leslie Miller, "Eskisinden daha özgür hissediyorum," dedi. "Bir evde yaşarken çalışıyordum ve temel şeyleri yapıyordum [ ücret] köle emeği. Şimdi gerçekten beni alt edecek hiçbir şeyim yok. "
Evsiz protestoculardan bazıları İşgal'e katılmak için evlerini terk ederken, Wood gibi diğerleri hareketin başlangıcından önce evsizdi.
NJ Montclair'den 23 yaşındaki arkadaşım Zak Cunningham'a göre, evsizlerin yaşam tarzı o kadar da kötü değil.
Zamanını kamplarda yaşamakla New Jersey'deki annesinin evinde yaşamak arasında bölen Cunningham, "New York şehri bu ülkede ve dünyada uzun süreli evsiz kalmak için en iyi yerlerden biri" dedi. "Bu evsiz kamplarında gerçekten bir açlık sorunu yok, çünkü bu şehirdeki mükemmel yiyeceklerin çoğu yasal amaçlarla atılıyor."
17 Eylül 2011'deki başlangıcından bu yana hareketin bir parçası olan Farmingdale, NY'den 22 yaşındaki Sam "Kaptan" Wood, rahat bir günlük döngüden bahsetti.
“Kişisel rutinim, uyandığımda uyanmaktır. Kahvemi içiyorum, kahvaltımı yapıyorum, biraz oturup beynimi toparladım. "
Evsiz protestoculardan bazıları İşgal'e katılmak için evlerini terk ederken, Wood gibi diğerleri hareketin başlangıcından önce evsizdi.
Wood, "En azından Amerika'da her bireyi barındırmaya yetecek kadar barınma var," dedi. "Evsizlikten kurtulma kapasitesine sahibiz, ama yapmıyoruz ve bunun çok acımasız olduğunu düşünüyorum."
Çoğu göstericiye göre en büyük zorluk tutuklanma riskidir. Bir New York mahkemesi, kaldırımlarda uyumanın siyasi amaçlarla yapılırsa konuşma özgürlüğünün korunduğuna karar vermesine rağmen, işgalciler kendilerini zaman zaman hücrelerde buluyorlar.
İki kez tutuklanan Wood, 1 Ekim 2011'de Brooklyn Köprüsü'nde tutuklanan yaklaşık 700 protestocudan ilkiydi.
"İlk çıkan minibüsteydim," dedi gururla.
Yine iki kez gözaltına alınan Cunningham, ilk olarak 2012 Yeni Yıl Günü erken saatlerinde bir yürüyüş sırasında tutuklandı.
Cunningham, "Yaklaşık 50 kişiydik ve polisler bizi takip etmekten yoruldu, bu yüzden etrafımızda hatlar oluşturdular," dedi. "Bize dağılma emri verildi, ancak fiziksel olarak dağılamadık, bu yüzden hepimiz tutuklandık."
Nihayetinde şehir protestocuları yargılamayı reddetti ve Cunningham bunu tutuklamaların yasadışı olduğuna dair kanıt olarak gösterdi.
Cunningham'ın ikinci tutuklaması, bir ışık direğine "kendinden yapışkanlı grafiti" uyguladıktan sonra gerçekleşti.
Cunningham, "Bu bir çıkartmaydı" dedi.
Sola kaydır
İşgalcilerin çoğu, anarşist veya Marksist olarak tanımlanabilecek benimsenen görüşleri benimsedi.
Cunningham, siyasi inançlarını açıklamasını istememin ardından, "Komünist kelimesini seviyorum" dedi. "Bence medeniyette para ve mülkü ortadan kaldırıp sadece bir şeyler paylaşabileceğimiz bir noktadayız. Mümkün olduğu yerde yeterli kaynağa sahibiz. "
Shadidi, "İnsanlar İşgal'in öldüğünü söylüyor" dedi. "Buna bakalım bize! Hala buradayız. "
Bununla birlikte, Cunningham komünist etiketini hızlıca nitelendirdi.
“Siyasi görüşlerimi eğlenceli bir şekilde oluşturdum. Anarşistlere göre otoriter bir Marksist gibi görünüyorum. Cunningham, Marksistlere bir anarşist gibi görünüyorum ”dedi.
Kendini anarko-komünist olarak tanımlayan Wood, herkesin her şeyi paylaştığı ütopik bir “hediye ekonomisi” umduğunu söyledi.
Wood, "Hiçbir şey için para ödememelisin," dedi. “İnsanlar, birinin bir şeye ihtiyacı olduğunu görmeli ve bunu sağlamalı. Occupy'ın yapılma şekli çok. "
Brooklyn'den 59 yaşındaki işgalci Fatima Shadidi daha merkezci bir bakış açısı sağladı.
Shadidi, "Para kazanın, masaya yemek koyun, iyi bir yaşam sürün," dedi. "Dışarıda başka insanların da olduğunu unutma."
Cunningham'a göre hareketin siyasi yapısı, Zuccotti Parkı'nın tahliyesinden bu yana kararlı bir şekilde radikal sola kaydı.
Birçoğunun Obama'nın kampanyasına dahil edildiğini tahmin eden Cunningham, "Baskından sonraki yıl, tüm liberaller gitti" dedi. Ayrıca polis şiddetinin hareketin radikalleşmesinde rol oynadığını söyledi.
"Bir protesto sırasında polis tarafından dövülürseniz, bu sizi radikalleştirir," dedi.
15 Kasım'daki Zuccotti Parkı tahliyesinin birinci yıl dönümü itibariyle işgalciler, Wall Street ve Broadway'in köşesindeki Trinity Kilisesi'nin önünde büyük bir kamp kurdular. Ayrıca Goldman Sachs CEO'su Lloyd Blankfein'in evinin dışında 61. cadde ile Broadway'in köşesinde bir kamp kurdular. Dahası, düzinelerce destekçi (çoğunlukla Zuccotti Parkı gazileri), hareket adına protestolar, boykotlar, mitingler ve diğer aktivist etkinlikler düzenler.
Shadidi, "İnsanlar İşgal'in öldüğünü söylüyor" dedi. "Buna bak, bize bak diyorum! Hala buradayız. "
Occupy, bir zamanlar sahip olduğu uluslararası ilgiyi kaybetmiş olsa da, hareketin altın çağının ruhu New York'taki kamplarda yaşıyor. 1960'ların protesto hareketleri bir örnekse, genç işgalcilerin çoğu burjuva köklerine dönecek ve tipik orta sınıf varoluşlarına liderlik edecek. Hatta birkaçı% 1'e bile katılacak. İşgalciler arasında gerçekten muhtaç olanlara gelince, bazıları yükselecek, bazıları ise bir yoksulluk döngüsüne hapsolacak.
Bununla birlikte, Occupy hareketinin küresel zeitgeist'in bir parçası haline geldiği açıktır. New York'tan Hong Kong'a işgalciler kültürel tarihe damgasını vurdu. Millennial Generation için, Occupy bizim 1968'imiz - dünyanın gençliğinin politik bilince geldiği ve tiksinti içinde ağzı tıkandığı bir dönem. Ve gençlik idealizmi için aynı nostaljik özlemle hatırlanacak.