Kısa zaman önce ülkemize gelen Simon Kuper ile Dünya Kupası sonrası yazdığı şu yazı hakkında konuşmak istemiştim, fakat Sihirli Krampon'un uyarılarına rağmen o günlerde hasıl olan yoğunluktan ötürü kendisiyle görüşmek kısmet olmamıştı. Football Against the Enemy adlı kitabında ''Futbol asla sadece futbol değildir. Mafyayı ve diktatörleri adeta büyüler.'' diyen Kuper artık, ''Futbol hiçbir şeyi açıklamaz. Sadece bir oyun ve doğrusu, bu da yeterli. Tarih dersleri için Dünya Kupası'na bakmayı bırakın.'' diyordu. Bu cümleleri satır arasına koymak yerine cesurca manşete yerleştirmesi beni şaşırtmıştı açıkçası. Futbolun değiştiği gibi Simon Kuper de değişiyordu galiba ya da daha doğrusu kitaplarda anlattıkları yalnızca gerçekti, olması gereken değil.
Geçtiğimiz gün oynanan ve 1-2 sonuçlanan İngiltere - Fransa maçından evvel de pek çok yerde, yazıda ''Yüzyıl Savaşları'' bahsi geçti. Skora, oyuna ve yakın zamanda ulusal takımların başarı durumuna bakarak Charles DeGaulle'un vaktiyle Birleşik Krallık'ın AB Üyeliği'ne yönelik söylediği sözleri -''İşte Avrupalı olmayan bir ülke. Tarihi, coğrafyası, ekonomisi, tarımı, -takdire şayan insanlar olsalar da- halkının karakteri tamamen farklı bir yönü işaret eden bir ülke. Tüm iddialarına ve inandıklarına rağmen tam üye olamayacak bir ülke: İngiltere'' - futbola uyarlamak mümkün: İngiltere'nin futbolu hala Kıta'nın oyununa benzemiyor. Diğerlerine benzemedikçe de kaybetmeye devam edecek.
İngiltere büyük bir heyecanla gittiği Dünya Kupası'ndan tarihteki (hem milli, hem de futbol) en büyük rakibine karşı ayakta duramayarak, ağır bir yenilgi ile döndü. Fransa ise insan ilişkilerindeki bozukluklar sebebiyle sahaya hiçbir şey taşıyamayarak bozguna uğradı. Kısa zaman önce dibi gören iki ulusal takımın karşılaşması pek çok açıdan ilgi çekiciydi, fakat sürpriz olmadı. İngiltere yine kötü oynadı, Gazza'nın peşinden giden genç santraforu Andy Carroll'e dayalı hücum etme gayretinden fazlasını yapamadı. Fransa'da ise sorunlar geride kaldı, yeni hoca ve yeni oyuncular işleri yoluna koymuş görünüyorlar. Bu çocuklar yapamazsa aşağıdan daha iyileri geliyor, gelecek açık. Fransa ulusal takımı bir sonraki, olmadı daha sonraki büyük turnuvada yine favori olabilir. Ama İngiltere'nin böyle bir şansı yok. Onlar yine kalıp mevkilerde kalıp görevler üstlenen, yetenekleri törpülenen oyuncularla aynı ya da geçmiştekine yakın oyunu oynamaya devam edecekler. Ada'dan bir Mesut Özil çıkma şansı yok, zira Mesut eğer Londra'ya göçen bir çocuk olsaydı, muhtemelen West Ham altyapısında sol kanat adamı olarak yetiştirilirdi. Premier League'deki yabancı sayısı, yetenek zaafı bir yana; sorunun kaynağı çokça Jose Mourinho'nun söylediklerinde saklı:
''İngiltere'deyken genç oyunculara çok yönlü olmaları gerektiğinin anlatılmamasına ve gereklerinin öğretilmemesine inanamamıştım. Futbolculara yalnıza bir pozisyonun gereklerini öğretiyorlar ve sonra sürekli o pozisyonda oynatıyorlar. Golcü, golcüdür; stoper ise stoper diyorlar. Bana göre, santrafor yalnızca golcü değildir.''
Ada'da bir futbolcu hızlıysa ve topla müsasebeti kuvvetliyse kanat adamı olur. Teknik ama yeterince hızlı değilse, düz dörtlü orta sahanın merkezinde oynar ve zamanla fiziğini geliştirmeye zorlanır. Fiziği güçlüyse stoper ya da santrafor olur, zaman zaman sezgi gücü de öne çıkar ve futbol hırsla, tutkuyla yalnızca bildik yoldan oynanır. Futbolun anavatanına 1953'teki Macaristan tokadı yetmedi, 1966'da gelen Dünya Kupası başa gelen en kötü şey oldu. Premier League'e göçen Kıta'lı antrenörler bu direnci kırma yönünde çaba sarfetseler de yeterli değil. Ülkedeki futbol teammüllerinin tümden değişmesi gerek, fakat futbolun anavatanında yaşayanlar için bunu yapmak hiç de kolay değil. Tüm ülke kabul ediyor ki, İngiltere'nin futboldaki geleceği yine karanlık.
2010 DK'da dibe vuran iki takımdan sorunu günlük olan işleri tekrar yoluna koydu, bataklıktaki ise yıllardır olduğu gibi debelenip duruyor. Bu gidişle makus talih yüzyıl sonra da değişmeyecek.
Almanya 4-1 İngiltere
Noat Samisa
19.11.2010