hem Dostoyevski'nin tüm eserlerine yayılan temel meselesi olan "insan sorununu" en kapsamlı biçimde ortaya koymakta, hem bunu Dostoyevski'nin sürgün sonrası döneminin temel sorunu olan "Tanrı sorunuyla" harmanlamakta ve güncel bakımdan çok tartışmalı bir konu olan "Rus Ruhunu" ya da "Rus İdesini" kendi bakış açısından sergilemektedir. Her ne kadar Karamazov Kardeşler, Dostoyevski'nin en felsefi-politik ve bildirgesel romanı sayılsa da, kanımca bu bakımdan da Budala daha yüksekte durmaktadır. Zira Budala'da bu içerik, daha başarılı biçimde roman kurgusuna içerilmiştir. Belki de Nåzım'ın roman tekniğine yaptığı vurguyu bu bağlamda anlamak gerekir.
Mao Zedong ve Çu En Lay’ın ölümlerinin ardından, Çin Komünist Partisi’nin liderliğini Deng Xiaoping üstlendi. Mao’nun eşi ve bir opera sanatçısı olan Jiang Qing de içinde olmak kaydıyla, tümü Kültür Devrimi döneminde öne çıkmış ve Politbüro’ya girmiş olan “Dörtler”, Kültür Devrimi’ndeki bütün aşırılıklardan sorumlu tutuldular ve ağır hapis cezalarına çarptırıldılar
Suçlu Kim? Ne Yapmalı? 19. Yüzyıl Rus Edebiyatının en temel iki sorusudur bunlar. Dostoyevski’den Turgenyev’e, Gogol’den Gonçarov’a pek çok yazar, “toplumsal sorunun” gerçekçi resimlerini çizerek, suçluyu aramış, çözüm önerilerini doğrudan ya da dolaylı olarak eserlerinde sergilemişlerdir.
Engels’s encyclopedic work Anti-Dühring is based on a criticism of the views of Eugen Dühring, who came up in the German workers' movement and attacked Marx's theory by declaring himself the new prophet of socialism. Dühring's program on the economic emancipation of the working class consisted of the “federation of economic communes”, which he called “the natural economic system of society”
If the Makhno Movement (Makhnovshchina) which governed southern Ukraine in the period of 1917-1921 may be accepted as a rare example of “anarchism in power” and the claim is widespread that Makhno put into practice on the basis of “free soviets” and “village communes” an alternative practice to the communism of the Bolsheviks, then the example of Makhno is an opportunity for the comparative study of these two models in practical application.
David Harvey gibi düşünürlerin salt bir fantezi ya da ütopya gibi gördükleri geleceğin planlı toplumunun nüveleri, günümüz toplumunun içinde, üstelik Walmart ve Amazon gibi dünya tekellerinin planlama deneyimlerinde beliriyor.
It is an often mentioned claim that on the eve of the Chinese Popular Revolution, Joseph Stalin, leader of the Soviet Union, asked Mao Zedong not to begin the Chinese People’s Liberation Army’s (PLA) final assault against the Nanjing Government. This claim, which rests on diverse memories and narratives of Mao Zedong and Zhou Enlai1 has become a cause for debate first between the historians of the USSR and the PRC, and then between Russia and China.
Daha önce bu telgrafların Türkçede yayımlanmamış olması nedeniyle, konunun Türkiyeli Marksist Leninist ve Maoist çevreler arasında henüz yeterli açıklığa kavuştuğu söylenemez. Telgraflaşmanın bağlamı, yenilginin eşiğindeki Guomindang yöneticilerinin ABD’nin dikte etmesi sonucunda bir “barış teklifi” ile ortaya çıkmalarıdır. Stalin ve Mao bu hamleyi nasıl yanıtlamak gerektiği üzerine tartışıyorlar.
Kapitalizmin varoluşsal bunalımı, insanlığı adım adım üçüncü bir dünya savaşına doğru sürüklerken, birinci emperyalist dünya savaşının ateş ve dumanı içerisinde, 100 yıl önce kurulan III. Enternasyonal’in mirasını anımsamanın ve proleter sınıf kavgasının enternasyonal yolunu yeniden kurmanın metodu üzerine düşünmenin zamanıdır.
Trump'ın elinde Vietnam bayrağı, Bolton'un dilinde Monroe Doktrini, Venezuela sokaklarında Bolivar’ın ruhu, Kim’in nükleer düğmesi, Kore topraklarında birleşme arzusu, ABD’nin sorgulanan hegemonyası, Trump’ın çılgın politikaları ve bazı başka şeyler…
ABD, henüz dünya hegemonyasını ellerinde tutmaktadır. Ne var ki, gelişmelerin, Rusya-Çin eksenli yeni bir emperyalist odağın oluşmasına doğru olacağını öngörmek kehanet sayılmaz. ABD, 21. yüzyılın girişinde, Büyük Durgunluğun (ya da Uzun Bunalımın) koşulladığı bir hegemonya bunalımı yaşamaktadır. Rusya-Çin ekseninin zayıf karnı ise, ancak iki ülkenin birleşik gücünün ABD karşısında sınırlayıcı bir güç oluşturabilmesidir.
Türk egemen sınıflarının ikiye bölünüşü, Türkiye siyasal tarihinin anlaşılması bakımından temel önemdedir, ne var ki, bu tarih asla bu ikileşmeye indirgenemez. Üçüncü etkenin, yani işçi sınıfı ve ezilenlerin siyasal yaşama katılımı ve yürüttüğü mücadeleler esas alınmadan devrimci bir gelişme örgütlenemez.
Sovyet iktidarının mutlaka ilkesel anlamda tek partili bir iktidar olmak zorunda değildir. Sovyetler Birliğinde Ekim Devrimi 2 partili bir iktidar, 4 partili bir sovyet yaratmıştı. Bulgaristan’da 4 partili bir proletarya diktatörlüğü deneyimi de var. Küba'da Halk İktidarı Meclisleri'nde partinin aday göstermemesi ve kimsenin de parti adına aday olamaması da ileri bir adımdır. Kuzey Suriye Federasyonu'nda da yapılan Halk Meclisleri seçimlerinde de %60 oranında halkın aday olmasıyla oluşturulan bir delegasyon, %40 ise partilere, halklara, inançlara ayrılan kontenjanlar söz konusudur.
Der Wochenmarkt ist ein Markt für die kleine Warenproduktion. Der Weltmarkt hingegen ist der Markt für die großmonopolistische Industrieproduktion. Die Länder, mit einem verbreitet und stark ausgeprägt „Wochenmarkt“ sind Länder, in dem die Kleinwarenproduktion verbreitet und ausgeprägt ist.
İlk baskıyı yapan yayınevi, dönemin anti komünist yasalarından duyduğu korkudan olsa gerek, kitabı sansürlü biçimde basmıştır. Bu kitabın yasal yayın haklarını bugün elinde tutan Yapı Kredi Yayınları, kitabın 21 baskısını yapmıştır. Ancak ne var ki bu baskılar da sansürlüdür. Sansürlü bölümler halen okurdan saklanmaktadır. İşte bu makalede biz, Türkiye'de yayımlanışının 50. yıldönümünde, Nâzım'ın Türkiyeli okur bakımından kayıp olan bu sayfalarını gün yüzüne çıkartacağız.
Bütünleşmiş dünya pazarı üzerinde yükselen emperyalist küreselleşme sürecinin hakimiyeti kabul edilerek, sosyal haklar korunabilir mi? En ileri kapitalist ülkelerde dahi, fabrikaların başka ülkelere taşınması, kronik yığınsal işsizlik ve güvencesiz çalışma yoluyla, sosyal hakları aşamalı biçimde yok eden, bizzat "küresel piyasanın egemenliği" değil mi? Eğer, bütünleşmiş dünya piyasasının varlığı ve hakimiyeti, sosyalizmin imkansızlığına delaletse; aynı ölçüde, sosyal hakların da imkansızlığını göstermez mi?
Dühring’den bu yana toplumsal radikalizmden yoksun bütün sol akımlar, üretim ilişkilerinin belirleyiciliğini reddetmiş, sömürüyü devlet baskısı vb. üstyapı unsurlarıyla açıklamış ve çareyi de “doğal toplum” düzenine dönüşte görmüşlerdir. 1991’den bu yana sosyalist harekette hüküm süren kriz koşullarında da bu tür geri düşüşlere de sıkça rastlanıyor.
Makhno’nun “devleti” köylü sınıfların dar ufkuna hapsolmuştu ve mevcut düzeni aşan bir iktisadi sosyal düzeni öngörmüyordu. İlerici, devrimci bir rol oynaması, tümüyle koşulluydu, köylülerin toprak devrimini Beyaz Ordu karşısında savunduğunda ilerici, ama tüm Rusya’nın Sovyet iktidarını ve proletaryanın devrimci iktidarını temsil eden Kızıl Ordu karşısında ise gericiydi.