Yurii Sheliazhenko, World BEYOND War, Ekim 16, 2022
ABD askeri-sanayi kompleksinin medya kanadında The Atlantic dergisi, savaşın en gürültülü ponpon kızları ekibine ev sahipliği yapıyor. Çevrimiçi arşivlerini kullanarak, 1857'deki ilk sayısından güncel yayınlara kadar derginin, Mark Twain'in ölümsüz kısa öyküsü “Tennessee'de Gazetecilik”te belirttiği gibi, herhangi bir eşek arısı yuvasını uyandırabilecek eski bir broşürcü ruhunu koruduğunu görebilirdiniz. ”
Atlantik, barış hareketlerine, pasifist fikirlere ve inançlara karşı yüzyıllık bir tuhaf saldırılar geçmişine sahiptir. Bu saldırılar bazı barış çabalarını engelledi, ancak sonunda boşuna oldu. Örneğin, 1923'te savaşın yasadışı ilan edilmesinin azarlanması, onun zaferini, 1928 Kellogg-Briand Paktı'nı engellemedi.
James Kirchick'in “Savaş Karşıtı Kamp Entelektüel Olarak Nasıl İflas Etti” başlıklı yeni bir filippik, pasifizmi ihanetle eşitleyen eski nefret söylemi klişesinin kullanımı açısından orijinal değil. Bu rahatsız edici saçmalık, George Orwell'in bir alıntısıyla beyaza boyanmıştır, ancak Ukrayna Devlet Başkanı Volodymyr Zelenskyy'nin yakın zamanda süslemek için sözde “barış formülünü”, yani “Savaş Barıştır”ı ödünç aldığı parlak romanı “Bindokuz Seksen Dört”ten değil. BM ve G7 konuşmaları. Hayır, Bay Kirchick, "bugünkü savaş karşıtı komitenin nesnel olarak faşist olduğunu" iddia etmek için aptalca bir "pasifizm nesnel olarak faşist yanlısıdır" ifadesini kullandı.
Evet, iyi yazarların bazen çılgınca inançları vardır. “Bir tarafın savaş çabasını engellerseniz, otomatik olarak diğerinin çabasına yardım etmiş olursunuz” iddiasıyla, her iki tarafta da savaşa direnen ve çok benzer aptalca karalamaların hedef aldığı yaygın barış hareketlerinin gerçekliğini tamamen görmezden gelmelisiniz. Orwell'in yazdığı gibi, "Bu temel sağduyudur" ve önceki alıntısı sağduyuya karşı bir propaganda savaşıdır.
Pasifizmin “faşist yanlısı” olduğunu iddia edenler, Hitler'in 1932'de The Atlantic meselesinde kabul edildiği gibi, pasifizme “şiddetli bir düşmanlığı” olduğunu hatırlamalıdır.
Hitler'in Mein Kampf adlı kitabında, Bay Kirchick, kendi makalesine çok benzeyen histerik alıntılar bulabilirdi; örneğin, Hitler, "kendi halkının ve ülkesinin çıkarlarına ihanet edenlerin" "pasifist korkaklığına" öfkeyle saldırdı.
Hitler'in bir başka sözü, “önce kavga ve sonra pasifizm”, Atlantik'in kana susamış gazeteciliği tarafından şekillendirilen ABD diplomasisinin Rusya ve Çin'e yönelik sloganı olarak ilan edilebilir. Putin önce kabul etmezse, ABD Barış Enstitüsü veya NATO da bu sloganı alabilir. Ancak bu durumda, Hitler'in başyapıtından bir başka alıntı, Atlantikçi jeopolitik haçlılar tarafından, Kremlin'in Avrasyacılığıyla emperyalist kibir içindeki rekabetlerini kazanmak için kullanılabilir: “Pasifist fikrin bu dünyada hüküm sürmesini içtenlikle isteyen herkes, elinden gelen her şeyi yapmalıdır. Almanların dünyayı fethetmesine yardım etmek için yapıyor.” Küçük bir toponimik değişiklik ve nükleer silahları ve diğer silahları, ulusal güvenlik ve ulusötesi şirket açgözlülüğü çıkarları adına, diğer yarıküredeki özentinizden daha hızlı stoklamak için mükemmel bir mazeretiniz var ya da Zelenskyy ve Putin gibi pasifistleri kendi istekleri dışında top yemi yapmaya çalışmak için mükemmel bir bahaneniz var. böyle aptalca bir girişimin tüm trajik ve gülünç sonuçlarıyla uğraşırdı.
Bay Kirchick, bir gazeteciden ziyade bir internet trolü tarzında, anlamlı bir çürütme olmaksızın pek çok barışçıl sesten alıntı yapıyor. Bilmiyorum, Goebbels'den öğrenilen kirli bir numara mı, yoksa temelsiz saldırısının kurbanlarına nesnel olarak sempati katan pervasızlık mı yoksa sağduyusu savaş propagandası tarafından okuyuculardan eleştirel olmayan bir şekilde kabul edilmesini beklediği savaş propagandası tarafından zedelenmiş olabilir mi? barış ve sağduyu için bu seslerin her birine “hain” etiketi yapıştırdı. Her halükarda, Atlantik makalesiyle elde ettiği tek şey, kendisini ve kutsal savaşını alay konusu yapmaktır.
Savaş gibi bir müstehcenlik herhangi bir şekilde politik olarak doğru olarak adlandırılabilirse, Ukrayna'daki mevcut savaşa nasıl politik olarak doğru diyeceğimi bilmiyorum. Batı'nın Rusya'ya karşı vekalet savaşı mı? Stepan Bandera kabilesinin Rus soykırımı? Sovyet Adamının Ukraynalı Soykırımı? Yoksa yabancı şeytanları uygun şekilde rahatsız eden Göksel İmparatorluğun sınırlarında bir çatışma mı? Militaristler, insanlıktan çıkmış düşmanların acısıyla dalga geçmekten hoşlandıkları için buna diyebilirler, ama hadi ciddi konuşalım.
Sapık “moral”dan değil de gerçek ahlaktan bahsediyorsak, barışın savunulması değil savaş propagandası ahlaki iflasın gerçek bir göstergesidir. Bay Kirchick'in yazdığı gibi makalelerle pasifistler değil, savaş çığırtkanları iflas dilekçeleri veriyorlar. Sağda ve solda, idealist ve realist, birbiriyle çelişen görüşlere sahip bu kadar çok farklı insanın neden burada ve şimdi barış talep eden boş faydalı savaş vaatlerini reddettiğini merak edebilirler. Gerçeğin her zaman yolunu bulacağını bilmiyorlar mıydı?
Ahlaki iflas, altın kuralın büyük bir demirle değiştirilmesinden sonra gelir. Trajedi şu ki, Atlantikizm ve Avrasyacılık gibi insan karşıtı militarist ideolojilerin yalnızca ahlaki iflasına değil, aynı zamanda bu ideolojiler tarafından sürdürülebilir kalkınma, barış kültürü ve şiddetsizlik yolunda tarihsel ilerleme yolunda bir şekilde geçici olarak ele geçirilen dünyanın gerçek anlamda iflasına da tanık oluyoruz.
Hem Rusya Federasyonu'nda hem de Amerika Birleşik Devletleri'nde militaristler, zayıf düşmanlara karşı önemli kayıplar olmadan tam bir zafer vaat ettiler. Rusya'nın galip gelmek için yeterli insan ve silaha sahip olduğunu söylediler; Batı'nın Ukrayna'nın zaferi için gerektiği kadar silah sağlayabileceğini söylediler; savaş bittikten sonra şehirleri ve altyapıyı yıkıntılar üzerine yeniden inşa edeceklerini söylediler. Bunun yerine teslim etmeyi başardıkları şey, kendi kendini yok eden, hiç bitmeyen bir yıpratma savaşıdır.
İnsanları "ne pahasına olursa olsun" kaybet-kaybet stratejisine bahse soktuğunuzda, patlamaya ve size güvenen neredeyse herkesi iflas etmeye mahkum dev bir balon yaratırsınız. Bununla nasıl başa çıkılır? Müşterilerinizi, arkadaşlarınızı ve müttefiklerinizi, bir süre daha gerçekçi olmayan yeni vaatlerde bulunarak, doyumsuz silah endüstrinizi beslemek için dev bir finansal piramit inşa ederek bir süre nispeten çözücü olarak mı kullanacaksınız? Her şey planlandığı gibi gidiyormuş gibi davranmaya, uzun yıllar boyunca sadece Ukrayna ve Rus halkına değil (on binlercesi zaten öldürülmüş) tüm insanlığa dayanılmaz miktarda acı ve ıstırap çektirmeye devam mı ediyorsunuz?
Kaos, parçalanma ve düşüş: Bütün bu kelimeler, militarizm tarafından kelimenin tam anlamıyla iflas etmiş dünya ekonomisini tanımlamak için sıklıkla kullanılır. Hitler mutlu olurdu; “dünyanın ticari yollarla barışçıl fethi teorisini” hor görüyordu. Ama Hitler'in nükleer silahları yoktu.
Otokrasilere karşı demokrasilerin uzun Peloponez Savaşı, Antik Yunan uygarlığının çöküşüne yol açtığında, diğer uygarlıklar yerini aldı. Hatta bazıları kölelik olmadan demokrasiyi hayal etmeye bile cesaret ettiler - o zamanlar o kadar kutsal bir kurum ki, Megara'ya Atina'dan kaçan kölelere barınak sağladığı için intikam almak için tarihteki ilk ekonomik yaptırımlardan biri uygulandı. Belki de savaşların olmadığı bir demokrasiyi hayal etmenin zamanı gelmiştir? Doğu ve Batı'nın vergi mükelleflerinin, kölelik ile gelirlerini ve refahlarını tüketmek arasındaki farkın ne olduğunu, uluslarını güvence altına alıyormuş gibi yapan agresif, şişirici askeri-endüstriyel kompleksler aracılığıyla, bunun yerine kâr ve güç için sonsuz savaşı güvence altına alarak birlikte düşünerek küresel barış inşası diyaloğunu başlatabileceklerini öneriyorum. .
Nükleer savaş veya iklim değişikliği insanlığın sonunu getirirse, yerine başka hiçbir medeniyet gelmeyecek ve kültürlerimiz tüm anlamsız savaşlarımızla sonsuza dek unutulacak. Yani, savaş sistemi başarısız olmaya mahkumdur. Soru şu ki, biz insanlar savaş sisteminden daha uzun yaşayacak mıyız? Bu, yeryüzündeki barışın bir mezarlığa dönüşmesi ile alternatif olarak ortaya çıkmakta olan şiddet içermeyen bir sosyal yaşam sistemi tarafından pasifize edilmesi arasında yapılacak basit bir seçimdir.
Şimdi militarizm, ahlaki ve gerçek anlamda zaten iflas ettiğinde, başarısız olamayacak kadar büyük olduğunu iddia ettiğinde ve rakip kamplardaki insanlardan kendilerini öldüren savaş makinesini kurtarmalarını istediğinde, aklı başında hiç kimse ölüm tüccarlarına bir kuruş vermeyecektir. . Savaş propagandası satın alabilirler, ancak Bay Kirchick'in yazdığı gibi makalelerle bu, parayı savurganlıktan başka bir şey değildir.