Son zamanlarda, bir arkadaşım bana beyaz insanlar nereli olduklarını sorduğunda neden beyaz olmayan insanların sıklıkla savunmaya geçtiğini sordu. Mirasından emin olmadığı yeni bir arkadaşı vardı. Gerçekten onun hakkında daha fazla şey öğrenmek istedi ve nereden olduğunu sordu. Sorusu bir anlaşmazlığa, duyguları incitmeye ve her iki tarafta da hakarete yol açtı.
Bir Amerikan kimliğinin basmakalıp sosyal beklentilerine uymayan insanlar için - ten rengi, aksan veya herhangi bir dizi faktör nedeniyle - bu soru çok fazla gündeme gelebilir.
Ve neredeyse her zaman soran beyaz bir kişidir.
Eğer yanıtlarsanız veya “Boston'da doğdu,” Kişi aşağı katına çıkacak “Kaliforniya'da yaşayan”: “Hayır, nerdesin demek dan ?”
Bu sorgulama hattı, soruyu soran kişi atalarınızın geldiği ülke veya bölgeyi araştırana kadar devam eder - atalarınız ABD'ye ne kadar eski göç etmiş olursa olsun
Bazen bu, soruyu soran kişiye oradan başka birini tanıdıklarını veya orada tatil yaptıklarını veya okuduklarını söyler. Hatta orada konuşulan dilde veya lehçede bir kelime veya cümleyi telaffuz etmeye bile çalışabilirler. Bazen gülünç ve tuhaftır; bazen değil.
Doğal savunma, aynı soruyu kibarca yanıtlamanıza neden olduğunda, Beyaz kişi genellikle bilmediğini söyler. Ya da "Amerikan" ya da "belli belirsiz Avrupalı" olduklarından bahsediyorlar. Onların merakı, sizin kökeninize ve soyunuza kadar uzanıyor gibi görünüyor, kendilerininkine değil.
İçgüdüsel olarak, bu değişimin yalnızca renkli bir insan olduğunuz veya aksanlı İngilizce konuştuğunuz için gerçekleştiğini biliyorsunuz. Tüm etkileşim, yalnızca en genel terimleriyle ata kimliği ve etnisite üzerine odaklanır. Diğer kişi hakkında hiçbir şey öğrenmediniz ve sizin hakkınızda çok şey öğrendiklerini düşünmüyorsunuz.
Bu soru tehlikeli olabilir çünkü Amerikalılığı ve tarafsızlığı vurgulama dürtüsü yaratır . ABD'de, son dönemdeki siyasi iklimimiz , bireyleri etiketleme ve sınıflandırma konusunda aşırı niyetliydi . Görünüşte zararsız "Nerelisin?" Sorusu olabilir ve bir silah olarak kullanılmıştır. Soran kişi en iyi niyete ve samimi bir ilgiye sahip olsa bile, sorulan kişi için tehdit edici hissedebilir.
Bu soruları sormaya mecbur hissedenler, dürtüleri üzerinde düşünmeli ve "Amerikan" nın ne anlama geldiğine dair fikirlerini ortaya çıkarmaya çalışmalıdır. Soruları savunmacılıkla karşılanırsa, nedenini anlamaya çalışmalılar ve birinin yanıt vermesi için direnişini geçmeyecek kadar saygılı olmalıdırlar. Başka bir deyişle, geri çekilin ve unutmayın ki merakınız ne kadar iyi niyetli olursa olsun, başka bir kişinin rahatına göre öncelik taşımaz. Dahası, bir kişi gerçekten ilgileniyorsa, gerçekten cevaplanmasını istediği soruları soracak kadar cesur olmalıdır: Sizin soyunuz nedir? Kökeniniz nedir? Ataların nereli?
Jamaikalı Amerikalı olmakla ilgili şiir yazmaktan her zaman çok mutlu olurum, ancak biri bana nereli olduğumu sorarsa, muhtemelen "Massachusetts" diye cevaplayacağım. Gerçek bu, ama bunun her zaman meraklarını tatmin etmediğini biliyorum.
"Nerelisin?" bir konuşma dilidir. Etnik köken ve farklılıkların var olduğunu kabul etmek zorunda kalmadan etnik köken hakkında soru sormanın kısaltması haline geldi, bu kabul beyazları rahatsız ediyor gibi görünüyor . Ancak soru "Atalarınız nereli?" İçin bir kapak olduğunda veya "etnik kökeniniz nedir?" beyaz olmayan insanlar için tetikleyici olabilir. Daha fazla kültürel anlayış ve Amerikalı olmanın ne olduğunu daha kapsayıcı ve gerçekçi bir şekilde kabul edene kadar, diğer insanları bu şekilde tetiklemek genellikle incitici ve asla yardımcı olmaz.
Bunun gibi sorular farklılıkları ve ötekiliği vurgular. Kökleri, beyaz olmayan insanları, tarihsel ve hatta şimdi bile acınacak ve insanlık dışı nedenlerle dışlayan dar bir Amerikalı anlayışına dayanıyor . Soru, bir Amerikalının, Amerika Birleşik Devletleri'ne en az birkaç kuşak öncesine giden belirli bir ata göçüne işaret edemeyen, Avrupa kökenli, İngilizce konuşan bir Anglo kişi olduğu fikrine dayanmaktadır. Soru, her Beyaz Amerikalı'nın aynı zamanda göçmenlerin de soyundan geldiğini kabul etmiyor. Soru, Yerli Kahverengi insanları anlatının tamamen dışında bırakıyor. Birçoğu için, pasaportlarımız ve doğum belgelerimiz ne derse desin, nesiller arası uzun varoluş mirasına ve kültürel bolluğa rağmen "Amerikalı" olarak görülmememiz sonsuz derecede sinir bozucu.
Karmaşık nedenlerden ötürü, dünyanın dört bir yanındaki insanlar Amerikan vatandaşlığını ve kimliğini korunan ve istenen statüler olarak görüyor. Pek çok birinci nesil göçmen ve toplulukları, ortaya çıkabilecek sosyoekonomik avantajlar nedeniyle umutsuzca Amerikalılığı asimile etmek ve onunla uyum sağlamak istiyor.
Beyaz olmayan insanlar genellikle atalarının kimliklerini bastırmaya ve ötekiliklerini en aza indirmeye mecbur hissederler.
Çoğu beyaz olmayan birçok insan için, bu asimile etme baskısı, Beyaz yakınlığını teşvik etme ve vurgulama ya da Siyahlık'tan uzaklığı vurgulama gibi örtük bir istek ve arzuyu beraberinde getirir. Bu dürtülerin ne kadar derinden ırkçı ve bağlantılı olduğunu nadiren kabul ederiz. Bu ırkçılık, daha az Beyaz olarak algılanan diğer gruplar için tehlikelidir. Beyaz olmayan tüm insanların, oldukça zehirli ve son derece sorunlu bir racioetnik hiyerarşiye zorlanmasını sürdürüyor. Bunun ne kadar zahmetli olduğunu biliyoruz, ancak artık azınlık gruplarının bu şekilde davranmasına neden olan baskı ve baskıları da biliyoruz.
Bu gerçeklik, beyaz olmayan insanlar ve göçmen grupları için mümkün olduğunda "geçme" veya "neredeyse geçme" dürtüsü yaratır. Kendini koruma eylemi olarak, atalarının kimliklerini bastırmaya ve ötekiliklerini Amerikalılar ve Beyazlık ile daha yakın bir şekilde uyum sağlamak için en aza indirmeye mecbur hissederler. Kendi ötekiliğimizi kucaklayana kadar bu dürtüye neden olan altta yatan baskıları tek başımıza yıkamayız, ancak asimile etme baskısı devam eder. Ve devam edecek ve torunlarımıza aktarılacaktır.
Beyazlığın yokluğunda, Beyazlığa yakınlık Amerika Birleşik Devletleri'nde sosyoekonomik ilerleme için paha biçilmez bir araç olmuştur. Beyazlığa uyum sağlamak ve Siyahlıktan uzaklaşmak - ırk, fenotip ya da diğer belirteçler açısından - tarihsel olarak birçok Beyaz olmayan göçmen grubun ilerlemesine izin verdi. Bu ilerleme bazen daha az yetenekli olan diğer grupların pahasına gerçekleşir. Racioethnic hiyerarşi genellikle Siyahları yerleştirir; göçmenler, özellikle küresel Güney'den beyaz olmayan göçmenler; ve altta toplu ve kesişimsel olarak İngilizce konuşmayanlar.
Bu bağlam göz önüne alındığında, bu soruyu yanıtlamaya direnmemiz anlaşılabilir. Yine de, atalarla ilgili soruları yanıtlamayı reddetmek - geçmişlerimizi daha fazla dikkate almadan "karışmaya" ve Amerikalı olarak kabul edilmeye çalışmak - "farklı" ve "daha az Amerikalı" olarak algılanabilecek diğerlerine zarar veriyor. Beyaz yakınlığını ve Amerikalılığı atalarımız pahasına dolaylı olarak kabul edip vurgulayarak, beyaz olmayan insanlar racioetnik hiyerarşiyi uygulamada suç ortağı olurlar. Bu, beyaz olmayan insanlara adaletsiz muameleyi pekiştirir ve bir Amerikalının ne olduğuna dair anlayışlara meydan okumak için hiçbir şey yapmaz - bu sorgulama çizgisinin arkasındaki dürtüleri gerçekten deşifre etmek istiyorsak, hedefimiz bu olmalıdır.
Hikayelerimizin Amerikan kimliğinin bir parçası olduğunu ve olması gerektiğini biliyoruz. Daha genel kabul görmelerini sağlamak için onları paylaşmalıyız. Etnik ve ırksal atalarımızı kutlamadığımızda ve bunun yerine kendimizi Beyazlıkla uyumlu hale getirdiğimizde, bu hiyerarşilere meydan okumak veya çeşitli miraslarımızı Amerikan dokusuna dahil etmek için hiçbir şey yapmıyoruz.
Elbette, bu farklılıklar - Beyaz olmayan, göçmen ve / veya İngilizce konuşmayanlar - hikayelerimizi Amerikan kimliği etrafındaki söylem için paha biçilmez kılıyor. Bunları paylaşmak, daha çeşitli ve kapsayıcı bir ulus ve Amerikalılık anlayışı inşa etmeye yardımcı olur. Amerika'nın hikayesini ileriye taşımak ve bir Amerikalı olmak istiyorsak kendi rahatsızlığımızı geri püskürtmeliyiz.
Bu, kendimizi rahatsız etmemiz gerektiği anlamına gelmez. Beyaz insanları bizimle nasıl ilişki kuracakları konusunda eğitmek de ortak sorumluluğumuz değildir. Genel olarak, ilişkiler kurarken, insanlar öncelikle ortak bir zemin oluşturmaya çalışırlar. Dostluk ve güven tesis etmek istiyoruz. Yeni tanıştığımız biri bunun yerine farklılıklarımıza odaklanırsa, zorlayıcı ve çatışmacı gelebilir. Bu sizi rahatsız ediyorsa, kendinizi en iyi ve en rahat hissettiğiniz şekilde sohbetlerden çıkmak veya onunla meşgul olmaktan çekinmeyin. Ancak soruyu soran kişiyi Amerikalı olmanın ne olduğu konusunda eğitmek ve sorusunun altında yatan anlatıya meydan okumak faydalı olabilir.
Öte yandan, bu rahatsızlık ve bunun sonucunda ortaya çıkan savunuculuk, Amerikan toplumuyla kendi bütünleşmemizi teşvik etmiyor. Beyazlığı idealleştirme eğiliminde olan bir ülkede yaşadığımız için, dönüşlü kapanışımızın aynı zamanda Beyazlığa yakınlık için "Ben senden o kadar da farklı değilim" diyen alt bağlamsal bir arzuyu yansıtabileceğini kabul etmeliyiz. Bu elbette insan seviyesinde doğrudur, ancak diğer pek çok açıdan doğru değildir.
Yerli Amerikalılar ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki köleleştirilmiş insanların Siyah torunları dışında pek çok siyahi insan, son 50 ila 150 yıldır göçmenlerin torunlarıdır - ve bu utanılacak bir şey değil. Göçmen köklerimizi bir onur nişanı olarak takmalıyız. Birçoğumuz için, ister uzak geçmişte ister yakın geçmişte olsun, atalarımız buraya gelip kendileri için hayatlar yarattı ve bizim için miraslar yarattı. Karışmaya çalışmak yerine bunun hakkında daha gururlu ve güzel konuşmaya çalışmalıyız.
Beyaz olmamaktan veya anadili İngilizce olmayan biri olmaktan utanmamalıyız - bu şeylerin antitezine değer verme eğiliminde olan bir toplumda bile. Atalarımız da dahil olmak üzere farklılıklarımızı küçümsemeye istekli olmamalıyız. Bu farklılıkları vurgulamak, Amerika'yı tanımlayan dışlayıcı anlatıya karşı bir direniş biçimidir.
Eşsiz kültürel geçmişimizi Amerikan anlatısının bir parçası olarak sunarak, Beyazlığı ve / veya kuşaklar arası Amerikan vatandaşlığını “gerçek” bir Amerikalı olmanın tek yolu olarak merkezden alıyoruz. Gelecekteki göçmenler ve onların soyundan gelenler için yer bırakıyoruz. Racioetnik hiyerarşiye meydan okuyoruz. Farklılıklarımızı kabul etmekte başarısız olduğumuzda, Amerika'nın beyaz, kuşaklar arası vatandaşlık temelli bir ülke olduğu şeklindeki temel varsayıma meydan okumak için hiçbir şey yapmayız. Bu bakış açısı giderek eskimiş durumda ve veriler bunun değiştiğini ve değişmeye devam edeceğini gösteriyor .
Afro-Jamaika kökenli ve Karayipli biri olarak bu konuda benzersiz bir bakış açısına sahibim. Tecrübelerime göre, diğer Karayipler ve Afrikalılar özellikle Karayip ve Afrika kökenli olmaktan gurur duyuyorlar. Elbette, bunun arkasındaki birçok neden , Siyah Amerikalı kimliğinden kasıtlı olarak uzaklaşmayla ilgili olduğu için karmaşık ve sorunludur .
İnsanların bana nereli olduğumu sormasını dört gözle bekliyorum, ancak geçmişimi sadece diğer Siyahlar veya göçmenler pahasına olmayacaksa vurgulamaya çalışıyorum. Soru genellikle nasıl göründüğümden değil, aile üyelerimin kalın aksanlarından kaynaklanıyor. Kültürel mirasımı paylaşmaktan zevk alıyorum - bazen soru sorulmadan önce, eğer bunu yapmak güvenli mi diye soruyorum. Ben bütün bunları — Siyahi, Amerikalı, göçmenlerin çocuğuyum — ve her birini değişik derecelerde gururla giyiyorum.
Kültürümüzü ve mirasımızı paylaştığımızda onları normalleştiririz. Herhangi bir Amerikan anlatısını, tüm vatandaşlık ve kimlik çizgilerini içeren bir anlatı lehine merkezden uzaklaştırıyoruz. Langston Hughes'un sözleriyle, "biz de Amerika'yı söylemeliyiz", ama hepimizi içeren bir Amerika. Bu sayılma eylemi, ulus olarak kim olduğumuz ve kim olduğumuzla ilgili tüm kültürel söylemin yararına ve meydan okumasına neden olur.
Daha fazla insan bu tavrı almalı. Asimile etmek için daha azını aramalıyız. Onlar da elmalı turta kadar Amerikalı olana kadar, atalarımızın hikayeleri ve mirasları için kaplar olduğumuz için daha mutlu hissetmeliyiz.
Bunun söylemeden gideceğini düşünüyorsun, değil mi? Öfkemi ateşleyen şey, Tango'nuzun yeniden yayınladığı bir makaleye yaptığım çok sayıda yorum oldu. Neden Beyaz Ayrıcalıklı Erkekler Marka Kızgın Irkçılık Karşıtı Kadınlar "Histerik" makalesi birçok insan için bir rahatlıktı - ta ki bu hoş yorum da dahil olmak üzere oldukça nefret aldığım Tango'nuzda yeniden yayınlanana kadar: "Bu makale bana verdi kanser.
Vietnamlı mültecilerden oluşan bir aileden ve üniversite fizik programındaki tek kız olan Kayla Nguyen, kendi payına düşen engelleri aştı. Şimdi bilime ilgi duyan diğer kadınları ve kızları teşvik etmeye çalışıyor.