Tam da bu nedenle, Peygamberimizin Miraç için Kudüs’e getirilmesindeki maksadın ve mânânın hakikati, diğer peygamberlerin buradaki varlığından daha güçlü, maddi ve manevi izleri bakımından çok çok daha bariz ve kaydî olarak kesindir.
Ağlama Duvarı, Nebukadnezar ile Titus yıkımlarına mahsus acı hatıranın canlı tutulması maksadıyla, Yahudilerce M.S. 100’lü yıllarda icat edilmiştir. Üstelik bu icat, sadece bir hatırayı canlı tutmaya yönelik olması bakımından, Ağlama Duvarı’nı bir mescide dönüştürebilecek kadar güçlü bir karşılığa sahip de değildir.
İddia: Hz. Peygamber’in miraca çıktığı el-Aksa, Kudüs’te değildir.
Öztürk, Abdülmelik’in, Medine’de mukim olan Abdullah b. Zübeyr ile arasındaki siyasi rekabet nedeniyle Kudüs’ü, Kâbe’nin önüne geçirdiğine dair ikinci bir tez daha ileri sürmüştür.
Buna göre, özlü olarak söylemek gerekirse, Öztürk’ün kılavuzu sadece bir kargadan ibarettir ve tezi de kendiliğinden geçersizdir.
Ayrıca Öztürk’ün kendisi de malum, Almanya’nın, ajanları ve hainleri koruma programına sığınmıştır; Miracın yeri ile Kudüs’ün değeri konusunda uyandırmaya çalıştığı şüphe, oturduğu yeni kucağın bedeli olarak yorumlansa yeridir.
Miracın, Kudüs’te ve el-Aksa’nın içinde bulunan Hacer-i Müşerrefe’den başladığı ilgili hadislerle netlikle sabit olduğu gibi, İslâm tarihçileri ve müfessirler de bu hususta ittifak etmişlerdir.