“Pakistanlı Marquez” olarak anılan Nadeem Aslam, bu tanımı sonuna kadar hak ediyor. Kaybolan Sevgililere Yollar, içinize işleyecek. Kaybolan Sevgililere Yollar’ın tanıtım yazısına göre eleştirmenler şöyle diyormuş: “Bir gün Marquez İngiltere’deki Pakistanlı göçmenleri konu alan bir roman yazsaydı, ancak bu kadar güzel ve çarpıcı bir yapıt ortaya koyardı.” Size bir şey söyleyeyim mi? Doğru diyorlar! Tek fark, Marquez kanlı, bağırsaklı metaforlar severken, Nadeem Aslam daha çiçekli, böcekli olanları tercih ediyor. Ama büyü (yani aslında büyülü gerçeklik) seviyesi ikisinde de hemen hemen aynı… Ben, kitapta sevdiği cümlelerin altını çizen, sonra altını çizdiğim cümleleri defterlere geçiren, deftere geçirmesem de bir yere cuk oturdukları zaman tamamını hatırlayamadığımda dönüp bakan bir okurum. Kaybolmuş Sevgililere Yollar’ı okurken, bu huyumu 42’nci sayfadan sonra bıraktım. Çünkü neredeyse tüm kitabı çizmem gerekecekti! Bakın mesela, bunlar daha kitabın ilk sayfasında çizdiklerim:
“[…]ama koku, silinip gitmişken bile varlığını hissettiriyor, yokluğuna dikkat çekiyordu.” “[…]bir midyenin, incinin etine gömülmesine ses çıkartmaması gibi, göl kıyısındaki çakıl taşları da çocukların çıplak ayaklarının tabanlarını acıtmıyordu anlaşılan.”Anlatabiliyor muyum?