Kamboçyalı bir göçmen, günlük yoksulluk ve ıstırap gerçeğiyle yüzleşir ve bunun sempati geliştirme yeteneğini nasıl etkilediğini merak eder.
Bu sabah, Çay yapıyordum ve çay kutusunun üzerindeki adı okudum - Tayland şirketi Phuc Long - ve sırıtmadım bile, bununla ilgili bir şaka yapmayı düşünmedim bile.
Ve bu belki de burada uzun süredir yaşadığımın bir göstergesi.
İşte bir tane daha:
Dün caddede yürüyordum ve boynundaki bir kutudan kitap satan kolsuz adam benden biraz para istedi. Moto kaskımı kolumun altında taşımıyordum (genellikle yaptığım gibi, beni turistten çok göçmen olarak işaretlerdi) ve ilk başta beni tanımadı.
Sonra beni kasabanın dört bir yanından hatırladı ve bir çeşit omuz silkme ve düşmanca olmayan bir gülümsemeyle, sanki “Üzgünüm! Sen buranın müdavimisin. Elbette bana hiçbir şey vermeyeceksin. "
Ve sonra ikimiz de bir şekilde kıkırdadık ve birbirimizin yanından geçtik ve kendi kayıtsızlığımdan rahatsız edici bir ürperti yakaladım, yaklaşık yarım blok ötede olmadı.
Çay ve Kayıtsızlık
Kamboçya'da yaşamak beni daha az sempati duymamı sağladı mı? Burada yaklaşık bir yıl geçirdikten sonra bile, diğer insanların yoksulluğu ve travması karşısında "doğru" davranmanın yolunu bilmek zor. Çok fazla hissederseniz aciz kalırsınız; çok az hissederseniz bir çeşit Marie Antoinette olursunuz ("İçme suyu yoksa Angkor Birasını içsinler!")
Fotoğraf: Jason Leahey
Buraya ait olduğunuzu hissetmek için, kara mayını kurbanlarının ve pis çocukların gerçeklerine biraz kendinizi kaptırmanız gerekir ve aksi takdirde hareket etmek hem Khmer hem de göçmenler tarafından bir öz olarak görülmelidir.
Bir keresinde, yerel Meksika restoranına gittim ve iki göçmen kadın, akşam yemeği satın aldıkları küçük bir Khmer çocuğu ile oturuyordu.
Yine de biraz çekingen görünüyorlardı, çünkü sipariş verdikten sonra, geceleri Pub Caddesi'nde dolaşan çocukların çoğunun aksine, bu adamın yeni tenis ayakkabıları olduğunu, sağlam orta sınıfa ayrılmış bir devlet okuluna gittiğini ve Caddenin karşısında arkadaşlarıyla sohbet ederken ona göz kulak olan bir anne.
Elbette, bir çocuk, herhangi bir çocuk, bir kola ve bir quesadilla satın almaktan çok daha kötü şeyler var, ama kandırılmış gibi hissettiler, ona en çok ihtiyaç duymayan birine yardım ediyorlardı. Yapılacak çok turistik bir şeydi.
Ve gözlerimizi turistlere, bir veya iki hafta boyunca içeri giren ve gördükleri ilk soruna para atan insanlara, kalıcı bir faydası olup olmadığına bakılmaksızın gözlerimizi deviriyoruz. Sonra yine, en azından bir şeyler yapıyorlar.
Diğerini Değerlendirmek
Ne yapıyorum ben? Kamboçya'da şu ana kadar yazımdan yararlanan oldu mu?
Ve eğer bazen Khmer'e karşı olmam gerekenden daha az sempatik olursam, Batılılar ve onların sorunları hakkındaki iç monologumu dinlemelisiniz. Isıdan, böceklerden, sudaki olası bakterilerden veya rahatsız otobüs koltuklarından şikayet ettiğine kulak misafiri olduğum kişiye yazıklar olsun; onlar benim tarafımdan sessizce yüceltilecekler.
Bazen başkalarının talihsizliklerine tanıklık edebilmek bir varlıktır ve dünyanın durumunda ezici bir depresyon hissetmek yerine, bir çeşit… iyi, şanslı hissedin.
Birincisi, Güneydoğu Asya ülkeleri hakkında hiç bir rehber kitap açmamışlar mı?
Ve tepkimin başka bir seviyesi var, kendimi her zaman bir tür pısırık olarak gören parçam. "Bunu halledebilirsem," diyor bu parçam küçümseyici bir şekilde, "o zaman en düşük hercai menekşeler olmalısın."
Daha da kötüsü, aslında bazen kendimin bu zor yanını seviyorum. Beni içten ve dirençli hissettiriyor ve kendime daha az üzülüyorum. Yarın kıtlığa düşsem ve yavaş yavaş açlıktan ölsem, Kamboçya vatandaşlarının% 99'undan daha rahat bir hayat yaşamış olacağım gerçeğini unutmuşum gibi değil.
Ama bazen başkalarının talihsizliklerine tanıklık edebilmek ve dünyanın durumunda ezici depresyon hissetmek yerine, bir çeşit… iyi, şanslı hissetmek bir değerdir. Ve henüz…
Bağlantısızların Yetiştirilmesi
Budist görüşe göre insan sevgisinin tıpkı nefret gibi bir tür acı olduğunu keşiş arkadaşım Savuth ile konuşuyordum. Batılı fikirlerin ortasında yükseldiğim için, kafamı bunun etrafına dolamak zor.
Bir Batılıya göre, Budist "tarafsızlık" ideali şüpheli bir şekilde kayıtsızlık gibi gelir. Ama sanırım Savuth'un bahsettiği felsefi bir sakinliğe ulaşmaktı - hem zengin dolandırıcılara hem de dilenci çocuklara karşı sempati ve acıma hissetmelisiniz çünkü ikisi de insanlık durumunun bir parçası olarak acı çekiyorlar.
Arkadaşım Elizabeth uzun zaman önce bana benzer bir şey söylemişti - "Kök kanallarının var olması, kağıt kesiğinin acı verici olmadığı anlamına gelmez."
Ama bu tıpkı benim gibi, nasıl hissedeceğime dair yapışkan işlerle uğraşmak yerine bir soruna kurumsal olarak bakmak değil mi?
New York'a en son gittiğimde, kendimi bir arkadaşıma, annesi onu tüm büyük festivallere götüren, para için yalvardığı canavarca deforme olmuş bebek Big-Headed Baby'den bahsederken buldum. onun kirli battaniyesi.
Çocuğa kim sempati duymaz? Ama Kamboçya'da çocuğuna yardım edebilecek kar amacı gütmeyen kuruluşların bolluğunun farkında olması gerektiğinde anneye acımakta zorlanıyorum - onu bir sirk gösterisi gibi gezdirmek çok daha hızlı.
Öyle olsa bile, arkadaşım duygusuzluğumdan biraz şaşırmış görünüyordu. Ve belki de olmalıydı. Kendi tutumumu Savuth’un evrensel sempatisiyle birleştiremem — bunu Koca Başlı Bebek ve annesine karşı çok farklı duygularımdan daha fazla kanıtlayamaz.
Peki bu beni nerede bırakıyor? Kendimi hem kanal hastası hem de kağıt kesiği kurbanı için hissetmeye zorlayabileceğimi boşuna mı umut ediyorsun? Kamboçya hiçbir zaman kolay cevaplar vermez; sadece soruları görmezden gelmeyi zorlaştırır.
Belki de bu, burada yeterince uzun yaşamadığım anlamına gelir.
Merhamet ve tarafsızlık hakkındaki düşünceleriniz nelerdir? Düşüncelerinizi yorumlarda paylaşın!