Her şey akıllı...
Hayat işi gücü bırakmış, bana "yaşlanma nasıl bir nane ruhudur?" adında, anlamsız bir hikayeyi anlatma telaşına girmiş.
"Hadi oradan sidikli, ben okumam bu bayağı edebiyatı" dediysem de, nafile.
Takmış bir kere, ille okunacak.
Son zamanlarda kaldığım otellerde, yatak ucunda bir sürü düğme ile karşılaşıyorum. Altı üstü ışığı söndüreceğim.
Sanırsın uzay mekiği ile gezintiye çıkıyorum.
Yatağın kıyısında komidin olur ya, işte onun üstünde, yan yana dizilmiş, garip garip düğmeler.
'Düğme' deyip geçme. Altı başka, üstü başka iş görüyor mübarek.
Bir kere basarsan başka, iki kere basarsan başka.
Bunu anlayana kadar akıl tükeniyor, kalan kısmı ile ancak yorganı üstüne çekebiliyorsun.
Yattım, kitap okuyayım...
Mümkün değil, düğmeler tüketmiş kitaba ayrılan parçayı.
Rastgele bir düğmeye basıyorsum ... hoooop banyo ışığı yanıyor, yanındaki koridor, yanındaki perdeleri indiriyor...
Bir ışığı söndüreyim derken, tüm ışıklar yanıyor, açık perde de bonus.
Düğmelerini önünde bir sabit şarj ünitesi, üstünde de bir telefon.
"Benden önceki telefonunu unutmuş..."
Değil tabii... Bu bir şey ama ne?
Yanında o şeyi kullanma kılavuzu var, bedava imiş kullanmak, o kısmını anladım.
Akıllı şehri tanıma kılavuzu galiba.
Sabah duş alacağım, on dakika içinde banyo aydınlandı, "bu minik zafer güne iyi başlamam için evrenden bana işaret" dedim, içinde yıkanılacak kabine girdim, bu da NASA'dan model alınmış.
Suyun akacağı bir yer var da, o akışı sağlayacak eylem nasıl planlanacak?
Bir iki yeri kurcaladım, tepeden soğuk su boşandı.
La havle...!
Asansörde gideceğim kata basıyorum, nafile. Elimdeki kartı bir yere okutacağım.
Otel akıllı imiş.
İyi de, o akıl bende yoksa ne olacak?
Metroya bindim, belediyenin ilanları kodlama ikonlariyla sunulmuş. Metro kartını doldurmak için akıllı makinayı çözmeye çalışıyorum.
Akıllı bir lokantada garson yemek listesi diye elime bir tablet tutuşturuyor...
Gündelik hayatın akış hızına karşı artık yavaş kalıyorum ve hayat yanımdan hızla akıp geçiyor.