Öldüğünde cennete gideceğinden hayli emindi Arturo Bandini. Cehenneme giden yol ölümcül günah işlemekten geçerdi. Çok günah işlediğini biliyordu, ama günah çıkararak hepsinden arınmıştı. Hep zamanında gitmişti günah çıkarmaya -yani ölmeden önce. Ve tahtaya vururdu bunu her düşündüğünde; zamanında gitmeye de devam edecekti, yani ölmeden önce. Bu yüzden öldüğünde cennete gideceğinden hayli emindi. İki nedenden ötürü: Günah çıkardığı ve çok hızlı koşabildiği için.Bahara Kadar Bekle, Bandini, John Fante (Parantez Yayınları)
arturo seviliosun kardesimBahara Kadar Bekle, Bandini, John Fante
“tamam,” dedi sözcüğü uzatarak. “tamam, rahibe celia. duydum sizi.” sonra ayağa kalktı. bütün sınıf onu seyrediyordu. rosa arkasında oturan kıza bir şeyler fısıldadı elinin gerisinde gülümseyerek. arturo fark etti ve çilleri hakkında, ya da pantolonundaki yama hakkında, ya da saçının uzamış olduğu hakkında, ya da babasından kendi bedenine uydurulmuş ve üzerinde bir türlü doğru dürüst durmayan gömleği hakkında bir şey söylediğini sanıp zor tuttu kendini ona bağırmamak için.
ben çocukken; düş. izleyen yıllar, okyanusun aşılışı, doyurmak zorunda olduğu karınların çoğalışı, dertlerin her yıl biraz daha büyüyüşü; bütün bunlar büyük bir servetin edinilişi gibi övünülecek şeylerdi. ayakkabı satın alamazdı onunla, ama yaşamıştı bu hayatı. Ben çocukken - maria, bir kez daha kulak kabartırken, hikayeyi neden her seferinde böyle anlattığını düşündü; sürekli geçen yıllardan bahsedip kendini yaşlı göstermek niyeydi?Bahara Kadar Bekle, Bandini, John Fante
“ben küçük bir çocukken,” diye başladı bandini. “ben memlekette küçük bir çocukken -”Bahara Kadar Bekle, Bandini, John Fante
frederico ile arturo hemen kalktılar masadan. bıkmışlardı o hikayeyi dinlemekten. on bininci kez çocukken sırtında taş taşıyarak günde dört sent kazandığını anlatacaktı onlara yine. svevo bandini’yi büyülüyordu o hikaye. bankacı helmer’ı, ayakkabılarının tabanındaki delikleri, bir türlü satın alamadığı evi ve beslemek zorunda olduğu çocukları unutmasını sağlayan düşsel bir hikayeydi.
sabundan ve sudan nefret ediyordu, her sabah yüzünü neden yıkamak zorunda olduğunu hiçbir zaman anlayamamıştı. banyodan nefret ediyordu, çünkü küveti yoktu. diş fırçalarından nefret ediyordu. annesinin satın aldığı diş macunundan nefret ediyordu. aile tarağından nefret ediyordu, aralıkları babasının saçındaki harçla tıkalıydı sürekli ve bir türlü yatmak bilmediği için kendi saçından nefret ediyordu. hepsinden çok, halının üzerine fırlatılmış binlerce madeni parayı çağrıştıran çilli yüzünden nefret ediyordu.Bahara Kadar Bekle, Bandini, John Fante (parantez)
O da üşütmüştü -ruhunu üşütmüştü. Oğlu Frederico burnunu çekmeye görsün, Maria hemen göğsünü viksle ovar, bütün gece uyumaz, sürekli Federico'nun hastalığından söz ederdi; ama Svevo Bandini tek başına acı çekerdi -bedenen değil; daha da kötü, ruhen. İnsanın ruhunda çektiği acıdan daha büyük acı var mıydı dünyada? Maria ona yardımcı oluyor muydu? Bir kez olsun içinde bulundukları zor durumdan nasıl etkilendiğini sormuş muydu? Bir kez olsun, Svevo, canım benim, ruhun nasıl bu günlerde, diye sormuş muydu? Mutlu musun, Svevo?Bahara Kadar Bekle, Bandini, John Fante