Derler ki, 1666 yılında bir gün, bir elma, dalından tam İsaac “Newton adlı ünlü bilginin önüne düşerek onun yerçekimi kavramını keşfetmesine yol açtı. Newton, bu olay üstünde düşünerek evrensel çekim (veya genel çekim) yasalarım bulmuştur. Bu yasalara göre, sözgelimi deniz kıyılarında görülen “gelgit olayları “Ay’ın yeryüzünden denizleri etkilemesi, yani kendine çekmesi sonucunda meydana gelir. Bir yalıyardan aşağı düşen nesne, yara doğru belli belirsiz sapar.
Yerçekimi alanının yoğunluğu (Latince ağırlık anlamına gravitas sözcüğünden), kayalık kütlelerin dağılımına göre hafif değişiklik gösterebilir. Bu değişiklikleri inceleyen bilim, yani gravimetri. madenlerin veya petrolün bulunmasında işe yarar.
İvme
İster büyük ister küçük, ister ağır ister hafif olsun, aslında bütün cisimler aynı hızla düşer. Aslında diyoruz çünkü gerçekte hava, düşen cismi yavaşlatır ve cismin yüzeyi ne kadar büyük olursa yavaşlatma da o kadar güçlü olur (paraşüt bu etkiden yararlanır ve insan, gökten 190 km/s’lik bir hızla düşmesi gerekirken, yere 25 km/s’lik bir hızla iner).
Yerçekimi nedeniyle düşen cisim gittikçe hızlanır; ivme adı verilen bu hızlanma g harfiyle gösterilir. Bilginler bu hızlanmayı, yani ivmeyi doğru olarak ölçebilmişlerdir; ivme yerden yüksekliğe ve bulunulan enleme göre değişir. Ankara’da, g = 9,799 m/s2; kutuplarda, g = 9,830 m/s2.
Pilotların veya kozmonotların uğradığı şiddetli hızlanmalar, yerçekimi ivmesine göre kat kat fazladır ve bu da g sayısıyla ölçülür. Buna karşılık hızla inen bir uçakta veya bir uyduda bulunan mürettebat, ağırlıksız duruma gelebilir (o zaman g sıfıra eşit olur) ve bu yüzden, suda yüzen balık gibi havada yüzerler; ama bu durum organizmanın çalışmasını olduğu kadar duyuları da etkiler. Ay’da yürüyen Amerika’lı astronotlar, Ay’da ağırlığm nasıl azaldığını herkesten iyi gördüler; Ay, Dünya’dan küçük olduğu için ayçekimi yerçekiminin altıda biri kadardır.