O yılın Superbowl Pazar günü olan 22 Ocak 1984, Los Angeles Baskıncılarının Washington takımına karşı kazandığı net 38: 9 galibiyeti nedeniyle kolektif hafızada kalmadı. Devre arası şovu da bir çığlık değildi: hiçbir uluslararası süperstar aceleyle dikilmiş bir sahneye konuk olmadı (bu yıl “The Weekend” sanatını tüm dünyadaki televizyon izleyicilerine sunacaktı), ancak bir yürüyüş grubu yapay çok sayıda üfleyici ve tamburlu çim. Superbowl XVIII, TV reklamları yoluyla yeniden finanse edildiği için hatırlandı. Bir reklam yüzünden.
Ürün 60 saniyede gösterilmedi, adı bile geçmedi ve sadece iki gün sonra gün ışığını gördü. Ve üreticinin adı, klibin bitiminden kısa bir süre önce ekranda bir metinde göründü ve karanlık bir sesin de okuduğu: “24 Ocak’ta Apple, 1984’ün ‘1984’ gibi olmayacağını gösterecek” .
Orwellian tarzındaki totaliter devlete gönderme, Ridley Scott’ın kasvetli kısa filminde gösterildi. İstekli denekler, “Big Brother” ın konuşmasını gösteren dev bir ekranın önünde sıraya giriyor, ardından uğursuz esirlerden başarılı bir şekilde kaçan sarışın bir çekiç atıcı ekrana bir çekiç atarak onu paramparça ediyor.
Apple’ın yönetim kurulu, yeri Superbowl XVIII’in etkilenen televizyon izleyicilerinden birkaç gün daha uzun süredir biliyordu. Ve neredeyse durdu! Genel sorular: Ürünümüz neden görünmüyor? Karanlık ruh hali ne hakkında? Evet, bir diktatörlük altında yaşıyoruz, ama bu olmak zorunda mı? Apple’ın şansı: iptal etmek için çok geçti. Yeri geri çekebilirdin, ama yine de tüm dakika için ödeme yapmak zorundaydın. Aceleyle yeni bir reklam üretilemezdi.
Kısa film sadece bir kez televizyonda izlenebilirdi, ancak aynı zamanda küçük, büyük ölçüde bilinmeyen bir sinemada bir kez yayınlandı. Artık YouTube’un dünya hafızası, 1984 reklamcılığını dijital çağa kadar korumuştur. Orijinali zamanla çok acı çekti, ancak Apple, 2004’te sporcunun kemerinden sarkan bir iPod ile şeridi yeniden yayınladı.
Apple 37 yıldır bize çekicin nereye takıldığını ve nereye gittiğini gösteriyor. Bu arada, ne yazık ki, Orwell’in distopilerinin çoğu gerçeğe dönüşmeye yakın görünüyor. Ancak dairelerimize sürekli bir televizyon gönderip almak zorunda değiliz – bunu sadece SmartTV’lerimiz ve akıllı hoparlörlerimizle gönüllü olarak yapıyoruz. En azından hattın diğer ucunda totaliter bir devlet gücü yok, elimizden gelenin en iyisini isteyen şirketlerden biri: bizim paramız.
Bej renkte kural kırıcı
Yani 37 yıl önce bugün Steve Jobs, tam 29 yaşında değil, Macintosh’u olağanüstü kabuğundan çıkardı ve Cupertino’daki Flint Center’daki Apple hissedarları toplantısında toplanan izleyicilerle konuştu. Kuralları çiğneyen bilgisayar, bilgisayarın herkes tarafından erişilebilir olması ve uzman bilgisine ihtiyaç duyulmadan çalıştırılması yönündeki derin devrimden başka bir şey vaat etmiyordu. Önceki Pazar gününe ait reklamdan “Big Brother”, bilgisayarları yalnızca uzmanlar tarafından çalıştırılabilen ve terminallerdeki ücretli köleler tarafından verilerle beslenen büyük, esnek olmayan ve evet diktatörlük şirketi IBM’in bir simgesiydi.
Pekala, pek öyle değildi. O zamanlar IBM, kişisel bilgisayarları çoktan piyasaya sürmüştü ve bu nedenle ilk etapta PC terimini ortaya atmıştı. IBM PC, aslında, California’daki start-up’ın dünya bilgisayar görüşünü tersine çevirdiği ve Macintosh’tan yedi yıl önce bej rengini tanıttığı Apple II’ye bir tepkiydi.
Mac, Silikon Vadisi ve diğer yerlerdeki insanların hayalini kurduğu ilk gerçek kişisel makineydi. Bilgisayarın doğuşundaki konuşması makinenin yapay zekası tarafından değil, Andy Hertzfeld ile birlikte çalışan geliştiricileri tarafından yazılmıştır. Mac ancak şimdi kullanıcılarıyla Siri aracılığıyla gerçekten konuşuyor – ve bu hala temel düzeyde.
Ancak Mac ile, Lisa ile bir önceki yıldan farklı olarak Apple, grafik kullanıcı arayüzü konseptini makul bir fiyata piyasaya sunmayı başardı. Artık makineyle bir şeyler yapabilmek için komutları öğrenmek için saatler, günler veya haftalar harcamanıza gerek kalmadı, sadece ekrana bakıp masanıza, dosya dolaplarına ve dosyalara ve hatta ofis çöp tenekesine benzerliğini fark ettiniz.
Fiyat: İngiltere’de 2.500 $ veya 1.840 £. Bu, T Apple mühendisi Jef Raskin’in düşündüğünden çok daha fazlasıydı. Mac’in sadece 500 dolara mal olması gerektiğini düşünüyordu. Ancak Steve Jobs projeyi devraldığında, makineye olan talepler de fiyat kadar arttı. Bugünün perspektifinden doğru karar.
Apple’ın 1984’te ilk olarak bir standart olarak tanıttığı şey – bej bilgisayar – daha sonra, 1998’de renkli iMac gün ışığını görünce “Üzgünüm, bej yok” diyerek eleştirdi. O dünya yarı saydam kasa ve hepsi bir arada aygıtın içlerine açılan bir pencere karşısında hayrete düştü. Ancak kurallar – özellikle de kendi kurallarınız – yalnızca yeni, daha iyi kurallara sahip olduğunuzda çiğnenmelidir. 18. yüzyılda Schiller’in söylediği gibi (Phil değil, Friedrich) “Sadece usta formu kırabilir”.
Yedi yıl önce, Mac 30 yaşına geldiğinde, Mac hakkında okumak isteyebileceğiniz bir dizi özellik ürettik:
Ayrıca Apple’ın tarihini detaylandıran bir makalemiz var.
Macwelt’ Karen Haslam tarafından tercüme.
{
”,”
‘2.0’
‘script’,”);
‘init’, ”
”, ”);
”,”);
);
}
.
Kaynak: https://www.macworld.co.uk/news/birthday-macintosh-3800874/