2023 Yazar: Kevin Jeff | [email protected]. Son düzenleme: 2023-07-30 19:20
“Şanslı” ve “Hayatta” filmleri, “Tabuttan İki” dizisi sayesinde halk tarafından tanınan bir aktör olan Vladimir Epifantsev, “Filmlerde sadece para uğruna oynamaya başladım” diyor. Bağımsız olmaya alışmıştı - kendi deneysel tiyatrosunu yönetti ve içinde ana rolleri oynadı, resim, fotoğraf, beste ve şiirle uğraştı. Ve sadece karısının ve oğlunun refahı için yaşam tarzını değiştirdi.
- Vladimir, film kariyerin çok başarılı bir şekilde gelişiyor. İki yıldan biraz fazla bir süredir çekim yapıyorsunuz ve cephaneliğinizde uzun metrajlı filmlerde ve TV dizilerinde zaten küçük ve büyük bir düzine rol var. Khanty-Mansiysk'teki "Ateş Ruhu" festivalinde "Şanslı" filmi için "En iyi erkek rolü için" ödülünü aldılar. Alexander Veledinsky'nin "Canlı" tablosu sadece ün kazandı. Şimdi, “Rusya” TV kanalında başarıyla yayınlanan “Tabuttan İki” dizisi de var. Peki, popülerliği nasıl buldunuz - elbette sokaklarda tanımaya başladılar, imza isteyin …
- Evet, zaten orada! Bilmeyecekler, ahmaklar. Sanki çekiyorsun, çekiyorsun, bir sürü siniri, sağlığı mahvediyorsun ve arada sırada ekranda titriyorsun ama tepki yok. (Gülüyor.) Ama özellikle trafik polislerine para vermemek adına popüler olmayı hayal ediyorum. Küstahça araba kullanırım ve cezalara çok para harcarım.
- Belki seni tanımayacaklar çünkü sürekli değişiyorsun: ya saçını kel kesiyorsun ya da kıvırcık saç mı çıkıyorsun?
- Belki de bu yüzden. Bu konu hakkında düşünmedim. Ama görev buna değerse, her zaman değişmeye hazırdır. Bazen çekimler için büyük ölçüde kilo vermem veya tersine aşırı kilo almam gerekiyor. Geçen yaz, karate dünya şampiyonu olarak "Sarı Ejderha" adlı aksiyon filminde rol aldı, bu amaçla spor salonlarında ve belirli bir diyet yardımıyla kas kütlesini pompaladı.
Ve şimdi çalıştığım proje için atletik bir figürden kurtulmam gerekiyordu - 2 ayda 15 kilo kas kaybetmem gerekiyordu. Herhangi bir şekle kolayca ve çabucak gelirim çünkü figürüme her zaman çok önem vermişimdir. Çocukken oldukça tombuldum ve ağabeyim Misha benim için saldırgan takma ad Zhirnovinka ile geldi. Bundan çok acı çektim, değişmek istedim ve alaycılara rağmen karate yapmaya başladım.
Evet, kendimi o kadar kaptırdım ki, 15 yaşında Tushino'daki evimizin bodrum katında kendim ve arkadaşlarım için bir spor salonu donattım ve bir zamanlar ciddi bir şekilde profesyonel bir karateka olacaktım. Ama planlarım sürekli değişiyordu. Ama o ne iş yaparsa yapsın, her şeyi iyice ve canla yaptı. 13 yaşındayken basit ve özlü bir isme sahip bir grubum vardı, üzgünüm … "Eşek". Sokak endüstriyel rap oynadık. Hemen avluda konserler düzenlenir, enstrüman olarak çöp tenekeleri, tenekeler ve hurda demir kullanılırdı. Ve böylece eğlendiler! Böylece gittiler - anne, ağlama! Genelde sokak tarafından büyütüldüm. Beni kendilerine ve bataryaya bağlamadıkları için aileme minnettarım. Özgür olmayı sevdim: ne istersem yaparım, nereye istersem oraya giderim. Yük trenlerine binmeyi, çatılarda ve demiryolu raylarında yürümeyi, buz kütlelerinin üzerinde zıplamayı severdi.
- Ve ünlü Moskova Sanat Tiyatrosu'nun perde arkasında büyüdüğünü düşündüm. Ne de olsa baban orada görev yaptı - Sovyet döneminde, 70'lerin "Gloom River" kült filminde Prokhor Gromov rolünü oynayan çok ünlü aktör Georgy Semenovich Epifantsev.
- Moskova Sanat Tiyatrosu benim evimdi. Ama arka planda takılmadım. Neden etrafta takılıp insanların çalışmasını engelleyesiniz? Ancak elbette 80'lerde sahnelenen tüm Mkhatov performanslarını revize ettim. Babam ve ben de sık sık sinemaya gittik, filmleri tartıştık, oyuncuların oyunlarını iyice analiz ettik …
Ve ilk olarak Moskova Sanat Tiyatrosu sahnesinde 3 yaşındayken "Çelik İşçileri" oyununda yer aldım. Orada, bayram şöleninin toplu sahnesi için çocuklara ihtiyaç vardı ve babam beni ve o zamanlar 6 yaşında olan erkek kardeşimi getirdi. Görünüşe göre babam ve Misha yanımda oldukları için olan bitenin olağandışılığını fark etmemiştim. Bana öyle geliyordu ki, her birini ziyarete geldiğimizde. Sadece şaşırdım: neden babam hep aynı tostu söylüyor? Masada köpüklü köfteler vardı ama gerçek sandviçler, tatlılar ve lezzetli sodalar. Olabildiğince midemi bulandırmaya çalıştım çünkü sahne sadece beş dakika sürdü ve ardından masa ayrıldı.
Sonra bir gün aniden yemek yemekten dikkatim dağıldı ve karanlıkta bir sürü seyirci gördüm. Şaşırdım ve dehşet içinde bağırdım: “Baba, insanlar var! Bize bakıyorlar!" Sonra yetişkinler beni sakinleştirdiler, uzun süre bunun bir tiyatro olduğunu açıkladılar, ben bir aktör olarak çalışıyorum ve insanlar sandviç yemek zorunda kaldığım bir gösteri izlemeye geldiler. O andan itibaren, izleyicilerin ilgisini çekebilmek için rolümü mümkün olan her şekilde çeşitlendirmeye çalıştım. Yüksek sesle çığlıklarla kaçtı, yürüyüşünü değiştirdi, yüzünü buruşturdu, şarkılar bağırdı, tezahüratlar yaptı. Kısacası, battaniyeyi çok aktif bir şekilde üzerine çekiyordu. Seyirciler bana kahkaha ve alkışlarla cevap verdiğinde delicesine mutlu oldu. Daha sonra, yaklaşık 10 yaşında "Ördek Avı" oyununa başladım - bir cenaze çelengi ile sahneye çıktım. Ve babam şu anda beni perdelerin arkasından gayretle izledi.
- Baban senin için bir idol müydü, izlenecek bir örnek mi?
- Elbette. Onunla rekabet etmek benim için zordu. Babam okuldan altın madalya ile mezun oldu ve ben bir cahil, yuvarlak fakir bir öğrenci olarak biliniyordum, ancak 8. sınıfa geçtim. Ama tamamen yaratıcılığa dalmış olan babam eğitimimi takip etmedi. Sadece oyunculuk değil, birçok yeteneği vardı. Güzelce boyadı. Kendi stilini kopyalamaya çalışırken tuval üzerinde nasıl özenle çalıştığını saatlerce izleyebilirim. Ailemizde tüm sanatçıların olduğu belirtilmelidir: hem baba hem de anne, erkek kardeşim ve ben. Bir keresinde ortak sergi bile düzenlemiştik…
Babam ayrıca oyunlar yazdı, onları sahneledi ve aynı anda birkaç oyuncu için oynadı. Ve "Kasvetli Nehir" en sevdiğim film, ezbere biliyorum. Genellikle ailemiz için önemlidir. Sverdlovsk'ta gerçekleşen "Kasvetli Nehir" setinde ailem evlendi ve orada annem Mishka'ya hamile kaldı.
Ve filme başlamadan bir ay önce tam anlamıyla bir araya geldiler. Bu 1967'de oldu. Annem daha sonra Moskova Mühendislik ve Ekonomi Enstitüsü'nde okudu ve ekstralarda yarı zamanlı çalıştı. Ve sette, tesadüfen sette olan tanınmış bir aktör ve sadece yakışıklı Georgy Epifantsev olan Anna Karenina, film ekibinden biriyle tanışmak için uğradı. Onu etkilemek için kıza iltifat etmeye başladı. Annem, aralarındaki aşkın ilk görüşte anında alevlendiğini söyledi. O toplantıdan beri hiç ayrılmadılar.
Ve annem hiç tereddüt etmeden sevgilisinin yanına bir film gezisine çıktı. Ebeveynler 25 yıl boyunca mükemmel bir uyum içinde yaşadılar. Babam çok içmiş olmasına rağmen. Annem her şeye gözlerini kapadı, onu her şeyi affetti. Babam inanılmaz derecede parlak bir kişilikti, fiziksel olarak çok güçlüydü, dayanıklıydı ve … ikna edici bir ayyaştı. Bundan biraz acı çekmedi ve yüzünü kaybetmedi. Babam 14 yıl önce öldü. Aniden, saçma - ona bir tren çarptı …
- Vladimir, doğrudan soru için beni affet: babandan alkol için zararlı bir tutku miras aldın mı?
- 15 yaşıma kadar her genç için olması gereken her şeyi denedim: votka, teknik alkol (zorla pompalandı, mucizevi bir şekilde hayatta kaldı), ilaçlar. Ama bu şüpheli zevklerden çabucak bıktım. Hayatımı böyle bir can sıkıntısına harcamak hiç de ilginç değildi. Gücü başka birinden aldım: Sporla ya da yaratıcılıkla uğraşıyordum - resim yapmaktan, fotoğrafçılıktan, "ağır" müzik bestelemekten, şiirden hoşlanıyordum. Ve ben sadece tiyatronun hayranıydım.
- Tiyatro sevginiz diğer tüm hobilerinize baskın çıktı mı?
- Kesinlikle doğru. Sadece bir yol gördüm - bir tiyatro üniversitesine. Bu nedenle, kapsamlı bir okulun 8. sınıfından sonra eğitimimi bitirdiğim çalışan gençlik okulundan sonra, mekanik bir fabrikada 2 yılını kestikten sonra, tiyatro üniversitelerini fırtınaya başladım. Ancak hiçbir yerde benim gibi marjinal birini saflarına kabul etmeye cesaret edemediler. Sonra ciddi bir şekilde "ağır metal" e düşkündüm ve meydan okuyan görünüyordum: Belime bir örgü taktım, metal perçinler, yakalar, eldivenler, büyük zincirler giydim. Bütün bunlar ağır, keskin, tehlikeliydi, sürekli polise götürüldüm. Tabii ki, sınavlar için tüm üniformaları giymedim, ancak seçim komitesi üyelerinin karşısına çıkmam hala korkutucu görünüyordu.
Ertesi yıl, başka bir girişimde bulundum. Bu sefer tüm metaller çıkarıldı, sadece at kuyruğu kaldı. Shchukin okuluna geldi ve hemen seçmelerden uçtu. Aynı gün kuaföre gittim, saçımı kestirdim ve ertesi sabah başka bir öğretmen için seçmelere katıldım. Ve Pike'ta öğrenci oldu. Ama kardeşim hiçbir zaman bir tiyatro üniversitesine giremedi. Gerçi hem oyuncu hem de sanatçı olarak çok yetenekli olduğunu düşünüyorum. (Çocukken Misha filmlerde rol aldı: babasıyla birlikte "Birlikteyiz Anne" filminde oynadı ve "Toplantı Yeri Değiştirilemez" adlı televizyon dizisinde küçük oynadı, ancak izleyiciler tarafından hatırlandı., bir çocuğun rolü - bir mağaza soygununa tesadüfi bir tanık. - Ed.) 80'lerin sonlarında - 90'ların başında, Misha “Albom” stüdyo tiyatrosunda neredeyse tüm ana rolleri oynadı - orada performanslar Ilya Shilovsky tarafından sahnelendi. Yetişkinler olarak, erkek kardeşim ve ben bir şekilde birbirimizden ayrıldık. Farklı şirketlerimiz, farklı ilgi alanlarımız vardı. Her türlü çöple, uyuşturucuyla uğraştı. Ve bir gün … aniden kalp yetmezliğinden öldü. 28 yaşında. Geriye dönüp baktığımda, kardeşimin ihtiyacı olduğunda, kaderinde yer almadığı, ona yardım edemediğim için çok üzgünüm. Kendisi gençti, aptaldı, bu hayatta nasıl gezineceğini bilmiyordu, öğrendi, bilirsin, hatalarından …
- Bu arada, Shchukin okulunda nasıl okudun? Gerçekten, okuldaki gibi ikililer için mi?
- Sen gücendin. Neredeyse tüm derslerde mükemmeldim, sadece İngilizcem topaldı. Ele geçirilmiş bir adam gibi tiyatro bilimini kemirdi. Ecstasy ile ilginç insanlarla iletişim kurdu - acemi aktörler, sanatçılar. "Pike" duvarlarında duyduğum ilk cümle: "Yeni bir şey yapmaya çalışmayın. Her şey zaten buradaydı." Beğenmedim. "Yanlış düşünüyorsun. Burada değildim. Ve 4 yıl boyunca, kusura bakmayın, benim yenilikçi temalarıma ve fikirlerime katlanmak zorunda kalacaksınız." 3. yılda ilk prodüksiyonlarımla uluslararası festivallere gitmeye başladım ve 4. yılda Pyotr Fomenko'nun atölyesinde RATI'nin yönetmenlik bölümüne de girdim.
- 90'ların sonunda, tüm tiyatro Moskova, izleyicileri şok eden, kara mizah ve sinizmle dolu, ana rolleri oynadığınız genç, cesur, avangard yönetmen Vladimir Epifantsev'i zaten biliyordu ve tartıştı. Gösterilerinizin karakterleri sahte kanda boğuldu …
- Sorun ne? Sonuçta, kan yaşamın bir simgesidir. Üssümüz, üssümüz. Hayatta olduğumuzdan emin olmak için "kanamalı" ve böylece kendimize yeni bir canlılık çekmeliyiz… Deneysel tiyatroma gelince: Bir kuruş bile harcamadan düzenledim. Benim için vazgeçilmezdi. Terk edilmiş bir karton fabrikasının terk edilmiş bir tesisine yasadışı olarak yerleştik (iki yıl sonra biri onu satın aldı ve tabii ki bizi oradan kovdu). Bu atılgan macerayı destekleyen tek kişi sevgili annemdi - o her zaman yanımda, koşulsuz olarak herhangi bir girişimi bir patlama ile kabul etmeye hazır. Ve sonra bütün arkadaşlarım gitti, kimse bana yardım etmeye başlamadı, yakında tüm bunların bir bakır leğenle kaplanacağından korktular. Annem tüm zor işleri üstlendi: çöpleri temizledi, duvarları boyadı, bankları dövdü, takım elbise dikti. Ve oldukça güzel bir tiyatro "inşa etmeyi" başardık, birçok insan ona gitti. 60 kişilik olarak tasarlanan salon iki yüz kişiyle dolmuştu.
- Ancak bu işletmenin herhangi bir gelir getirmesi olası değildir. Ne yaşadın?
- Aynı zamanda "korkakları desteklemek için" para kazanmak zorunda kaldım. Televizyon filmlerinde yönetmen olarak çalıştı, birkaç program yaptı. Kulüplerde şovmen olarak ve arkadaşı Oleg Shishkin ile birlikte yazdığımız mizahi eskizlerle sahne aldı. Gösterişli kurumsal partilere davet edildim. Zengin insanlar cömertçe ödedi ve bir sarsıntı talep etti. Onları eğlendirmek için büyüleyici şovlar düzenliyorum. Örneğin, çeşitli sinematik özel efektler kullanarak Kalaşnikof saldırı tüfeklerinden "küçük kuğuların" (bale tutuşlu şişman kızlar tarafından gerçekleştirilen) çekimi. Kayıtsız insanlar yoktu. Herkes eğleniyor ve seviniyordu.
- Senin gibi parlak, sıra dışı bir insanın çok fazla hayranı olmalı.
- Kabul edelim ki - Kadınların ilgi eksikliğinden hiç acı çekmedim. Ancak yakın zamana kadar karşı cinsle ciddi ve uzun süreli bir ilişkim olmadı. Muhtemelen idealistim. Kendim için bir kraliçe arıyordum - zengin bir manevi dünyaya sahip, beni annemin babamı anladığı gibi anlayabilen ve beni tüm "hamamböceği" ile kabul edebilen özel, güzel, yetenekli bir kadın. Dürüst olmak gerekirse, böyle bir kadının doğada var olduğundan şüpheliydim. Ayrıca sakin bir aile hayatı için yaratılmadığıma, koca ve baba rolü bana uygun olmadığına dair güçlü bir inancım vardı. Ama Nastya ile tanıştıktan sonra yanıldığımı anladım …
- Nastya, elbette, kraliyet güzelliği ile sizi fethetti.
- Hayır, o beni kazandı … çirkinlik. (Gülüyor.) Ve böyle oldu. Arkadaşım, yönetmen Pavel Safonov ve ben "Caligula" oyununda güzel bir kız arıyorduk (daha sonra Vakhtangov Tiyatrosu'na gitti). Ve ikinci sınıflardan alıntılar göstermek için yerel Shchukin okullarına gittiler. Nastya gülünç bir genç kızı oynadı: aptalca giyinmişti, yüzü korkunç bir yüz buruşturma ile çarpıtıldı, gözleri çirkin gözlüklerle kapatıldı.
Ama onu böyle gördüm ve kabaran duygulardan neredeyse gözyaşlarına boğulacaktım. Hayatımda hiç böyle bir şey olmadı. Çılgınca ona çekildim, anında aşık oldum. Düşünün, tıpkı babamın anneme aşık olduğu gibi. Hemen ve ömür boyu. Herkesi uzaklaştırmak, sahneye atlamak, Nastya'yı almak ve yemek yemek istediğimi hatırlıyorum. Ondan bir an olsun şüphe duymadım: Onu hemen karım olarak takdim ettim. Sonra kulise tanışmaya gitti. Ve makyajını çıkardığında, altın sarısı saçlarını taradığında, bana gök mavisi gözlerle baktığında, asil güzelliği karşısında hayrete düştüm ve kafam karıştı.
Nastya: Evet, Volodka'nın kafası çok karışık görünüyordu. Ben farkettim ki. Ama hemen kafama birkaç cümle düşürdü. Beni Caligula'ya davet etti ve alıntımı "kesinlikle harika" olarak nitelendirerek filme çekmeyi teklif etti. Düşüneceğime söz verdim.
- Beni bir randevuya mı davet ettin?
Vladimir: Hayır. Hemen cesaret edemedim.
Nastya: Ertesi gün enstitüdeki bekçi bana şöyle dedi: "Nastya, bir dazlak sana geldi, bir disk bıraktı." Volodya'nın daha sonra kafasında bir mohawk vardı. Bu bekçiye gururla cevap verdim: "O bir dazlak değil, Vakhtangov Tiyatrosu'nun bir oyuncusu." Volodya, telefon numarasını çılgın "ağır" müzik eşliğinde bir diske yazdı. Disk için ona kısa mesajla teşekkür ettim ve karşılık olarak bana aşk itirafları ve tanışma teklifleri gönderdi.
O zamanlar bir erkek arkadaşım vardı. Ama Volodya'nın baskısı altında teslim oldum. İlk buluşmada beni metal grubu Boni Nem'in bir konseri için bir gece kulübüne davet etti. Orijinal, değil mi? Ve orada kendim ona çok aşık oldum. Tanışmaya başladık. Birçok insan bana şöyle dedi: onunla nasıl iletişim kurabilirsin? O bir canavar, bir serseri, bir çapkın. Ama onun tamamen farklı olduğunu gördüm. Volodka harika, çok gerçek, samimi. Tanıdığım erkek oyunculara hiç benzemiyor, göstermiyor, göstermiyor, ne hissediyor, sonra diyor. Aramızda 13 yıl fark var tamamen farklıyız ama sevgili insanlar. Sanki yüz yıldır tanışıyormuş gibi hemen birbirlerine güvenmeye başladılar.
Vladimir: İlişkilerimiz hızla gelişti. İki ay sonra Nastya Moskova daireme taşındı. Ve yakında mucizevi bir olay oldu - hamile kaldı.
Nastya: O zamanki durumum şok olarak adlandırılabilir. Anneliğe hiç hazır değildim. Sadece 19 yaşındaydım, okudum, oyunculuk kariyeri hayal ettim. Ama Volodya aklımı başımdan aldı, bir çocuğun hiçbir şekilde böyle saçmalıklara engel olamayacağına beni ikna etti. Ve şimdi bir yaşında ve 8 aylık olan Gordey'e sahip olduğumuza göre, hayatta daha güzel ve daha önemli hiçbir şeyin olmadığını biliyorum.
- Düğün mü yaptın?
Vladimir: Nastya hamileliğinin yedinci ayındayken, onu hala imzalamaya ikna ettim. Direndi, neden bu formaliteye ihtiyacımız olduğunu anlamadı. Ama biliyorum ki bir çocuk büyüttüğünüzde birçok sorunu çözüyor.
- Oğlunuzla çok zaman geçiriyor musunuz?
- Çekmiyorsam tabii. Ve baba olmaktan keyif alıyorum. Sabah herkesten önce kalkarım - Nastya'ya iyi bir gece uykusu veririm. Karım ve oğlum için kahvaltı hazırlıyorum, bebeği besliyorum, sonra yürüyüşe çıkıyoruz. Şimdi Nastya'nın ebeveynlerinin Moskova yakınlarındaki Kupavna köyündeki evinde yaşıyoruz. Gordey temiz havada, çam ağaçlarının arasında büyüyebilsin diye Moskova'dan oraya taşındık. Doğru, artık sık sık eve gelen biri değilim. Ben çok ateş ederim.
Valla ben kendim istedim. Bir ailem olduğunda, nasıl daha fazla para kazanacağımı ciddi olarak düşünmek zorunda kaldım. Ve kendim için tamamen yabancı bir atmosfere daldım - seçmelere ve seçmelere gitmeye başladım ve gerçekten düşünmedim - herhangi bir işi kabul ettim. Şimdi seçebilirim. Bazen reddediyorum. Eşimden ve oğlumdan uzun süre ayrılmamaya çalışıyorum çünkü onlardan ayrı kalmak benim için çok zor. Gordeika altı aylıkken, "Tabuttan İki" dizisinde St. Petersburg'da çekim yapıyordum ve üç ay boyunca pratikte kendi insanımı görmedim. Yalnızlıktan aklımı kaybedeceğimi sandım. Soğuk şehir, soğuk apartman. Çekimden sonra oraya geldim ve melankoliden duvara tırmanmaya hazırdım …
- Söyle bana, hala riski seviyor musun? 35 yaşında çatılarda yürümeniz ve buz kütlelerinin üzerine atlamanız pek olası değil elbette ama filmlerde tehlikeli numaralar yapıyor musunuz?
- Hayır, risk almaya hakkım yok. Benim bir ailem var. Ayrıca her filmi çekmeden önce hayatımı sigortalıyorum. Kortta her zaman bana bir şey oluyor: Bacaklarımdaki bağları kırdım, sonra omurları yerinden çıkarmaya başladım. Çünkü sette gerçekten çok savaşırım. Dublörleri uçup gitmeleri için dövdüm. Kendini kurtaramazsın. İzleyicinin zevk alması için her şey adil olmalı.
- Vladimir, şimdi hayatında ne eksik? Ne hakkında rüya görüyorsun?
- Nastya ve ben kendi yuvamızı hayal ediyoruz. Saltykovka'da bir şehir evine baktık ve satın almak için ipotek kredisi alacağız. Ben de tiyatromun hayaliyle yaşıyorum, oyun oynamak, film yapmak istiyorum. Bir filme gideceğim, para kazanacağım ve yaratıcı hırslarımı tatmin edeceğim. Ve zaten sahip olduğum en önemli şey - ilham perisi, benzer düşünen kişi, sevgili kadın ve yetenekli oyuncu. Hayatımız boyunca birlikte olacağımızdan şüphem yok çünkü birbirimiz için yaratıldık.
Önerilen:
TV sunucusu, Çin'den ailesine özel bir kadın hakkında konuştu
Ünlü oyuncu hayranlarını hayal kırıklığına uğrattı
Sanatçı hayatı düşündü
“Her şey harika bir üslupla yazılmış, çok net, duygusal. Bana ve bana dair her şey. ben
Birkaç işaret var