Sessizlik mağarayı bir kez daha doldurdu. Litana, astlarına bakmak için Cale’den uzaklaştı.
Doğru duyup duymadığını kontrol etmeye çalışıyordu.
Astları da onunla aynı ifadeye sahipti.
“Bay Cale, açıklamanızı isteyebilir miyim?”
Mağara duvarına yaslanmış olan Litana dimdik oturdu. Deri zırhı ateşle kurumuş, güçlü savaşçı vücudunu sergiliyordu.
“Ben Roan Krallığı’nın bir vatandaşıyım.”
“Siz Kuzeydoğulusunuz. Biz ormanda savaşçı olarak çalışan insanlarız.”
“Anlıyorum. Roan Krallığı’nın köşesindeki küçük bir bölgeden geliyorum. Mm.”
Cale, Litana’nın kendisine “savaşçı” demesini garip hissetmiş gibi yanağını kaşıdı ve ihtiyatla devam etti.
“Küçük, asil bir aileden geliyorum. Bu sayede seyahat edecek param yok. Ayrıca benimle seyahat eden bir mürettebatım var.”
“Bir ekip?”
“Evet. On’la ormana yalnız geldim ama bana güvenip beni takip eden insanlar var.”
“Lider ve takipçiler” felsefesine değer veren Litana ve astları, Cale’e şimdi biraz daha nazik baktılar.
“Her neyse, dolaşırken çok önemli bir karşılaşmayla karşılaştım.”
“Önemli bir karşılaşma mı?”
Cale’in yüzünde acı bir gülümseme vardı ve zor bir anıyı hatırlıyormuş gibi gözlerini kısmaya başladı.
“Evet. Bir okyanus girdabına kapıldım ve güçlükle çıkmayı başardım. Çıktıktan sonra, bu kader karşılaşmasını bir mağaranın içinde buldum. O anda, yaralı birini bulup onlara sahip olabildim. Belki de girdaba kapılmamın sebebinin bu olduğunu bilmek içimi rahatlattı, ah.”
Birden utangaç bir gülümseme takındı.
“Üzgünüm. Söylemeye çalıştığım hikaye bu değildi.”
“Bay Cale pek çok insanı kurtarmış gibi görünüyor.”
Litana, Cale’e bakmadan önce sakin Cat kabilesi çocuğu On’a baktı. Bu saygılı ve nazik soylu, soylu olduğu için kibirli bile davranmadı.
“Hayır, hiçbir şey yapmadan yürüyemezdim.”
Çok mütevazı ve iyi görünüyordu.
“Her neyse, o sırada elde etmeyi başardığım bir güç vardı.”
“Ne gücü?”
Litana, Cale’in asıl konuya geldiğini fark etti ve sordu.
“Ateş Bastırıcı Su. Her türlü yangını söndürebilir.”
Litana ve astlarının gözleri bulutlandı. Kulağa kesinlikle ortalama sudan farklı geliyordu.
Ve bu doğru olurdu. Bu su senin normal suyundan farklıydı.
Ne tür bir ateş olursa olsun, içinde ‘ateş’ kelimesi olsa onu bastırabilirdi.
Başlangıçta, Toonka bu önemli karşılaşmayı bulur ve onu yakılamayan bir vücut geliştirmek için bir üs olarak kullanırdı. Ancak Cale, ‘Kalbin Canlılığı’ sayesinde yanmaktan korkmuyordu. Biraz canı yanacaktı ama Kalbin Canlılığı onun hemen iyileşmesini sağlayacaktı. Buna ek olarak neden böyle bir şey kullansın ki?
Bunun yerine, Cale o suyu Lock’un geri getirdiği ‘Emici Kolye’ye koymuştu.
Cale ihtiyatla ekledi.
“Ancak ne kadar kullanabileceğimin bir sınırı var, bu yüzden yeterli olup olmayacağından emin değilim.”
“Ah.”
Litana bir nefes verdi. Sonunda sormadan önce ağzını birkaç kez açıp kapattı.
“Kulağa değerli bir güç gibi geliyor. Onu bizim için kullanmanın bir sakıncası var mı?”
Cale, dudaklarının kenarlarının yukarı doğru hareket etmesini engellemek için çok çalıştı.
Ne kadar kullanabileceğinin kesinlikle bir sınırı vardı.
“Tüm Batı kıtası büyüklüğünde bir yangını söndürmekle mi sınırlı?”
Cale, tüm Batı Kıtasını yakan bir yangını söndürmediği sürece, ona bir ömür yetecek kadar ateşi vardı. Ancak, ona yalan söylemiş gibi değildi.
“Bu, sana nasıl hitap etmeliyim?”
“…Bana Lina diyebilirsin.”
Astlarından biri irkildi. Cale görmemiş gibi yaptı ve Litana’nın sahte adını söyledi.
“Bayan Lina.”
“Evet?”
“Güçler söz konusu olduğunda değerli ya da değersiz diye bir şey yoktur. Önemli olanın o gücü nasıl kullandığın olduğuna inanıyorum.”
Litana ve astları, Cale’in gözlerinin her zamankinden daha net olduğunu görebiliyordu.
“Bu gücümü doğayı, hayvanları, bitkileri, insanları ve onların geçimlerini kurtarmak için kullanabiliyorsam, kesinlikle kullanmam gerektiğine inanıyorum.”
Litana bilinçsizce yumruklarını sıkmaya başladı. Ayrıca kalbi hızlı atıyordu.
“Tabii, artık beni efendisi olarak tanıdığına göre, onu kullanmak için bizzat oraya gitmem gerekiyor. Biraz zaman alabilir ve külfetli olabilir.”
“…Onu kullanmak için ateşe mi girmen gerekiyor?”
“Ateşin içinin zor olabileceğini düşünüyorum ama muhtemelen en azından yanına yaklaşmam gerekiyor.”
Cale, Litana’nın kaşlarını çatmaya başladığını görebiliyordu. Kalbini hem şükran hem de pişmanlık doldurdu. Astları için de aynıydı. Elbette ikisi Cale’e karşı hâlâ temkinliydi ama onlar bile Cale’e minnettardı.
Ardından Cale son darbeyi vurdu.
“Gücüm yardımcı olabilirse çok mutlu olurum. Herkesi kurtarmak ve yardım etmek istiyorum.”
– Bu tanıdığım zayıf insan değil. Hayır, sen iyi bir insansın ama yine de bu sana göre değil. Her neyse, birini kurtarmak büyük bir iştir!
Dört yaşındaki bir sonuca varmadan önce kaotik hale geldi. Öte yandan On esnedi ve bakışlarını Cale’den kaçırdı.
“Çok çok teşekkür ederim.”
Cale yanıt olarak yüzüne nazik bir gülümseme yerleştirdi. Ancak gözleri soğuk bir şekilde Litana ve astlarını izliyordu.
Litana ormanı ve koruması gereken insanları tek bir umut ışığıyla geride bırakarak ormana gelmişti. İki haftadır buradaydılar ve sonuç alamadılar.
Onlara göre Cale, efsanedeki ejderhadan farklı değildi.
“Minnettarlığının karşılığını nasıl ödeyebiliriz?”
“Minnettarlık mı? Hayır. Henüz bir şey yapmadım. İçimde tam da bu nedenle ormana çekildiğime dair bir his var.”
Litana, bir gram bile açgözlülük göstermeyen Cale’e hayrandı. Gerçekten iyi huylu birine benziyordu.
İntikamını on kat geri öderken, yeteneklerinin en iyisine minnettarlığını geri öde.
“Bay Cale, yine de minnettarlığınızın karşılığını bir şekilde ödemek istiyorum. Bize yol gösterecek ve sınırlı bir güç kullanmak için ateşe gideceksiniz. Karşılık vermeden hepsini kabul edemeyiz.”
“Hayır, gerçekten iyiyim.”
Cale garip bir ifade takındı. Daha sonra, bir şey düşünmüş gibi elini çırpmadan önce biraz bir şey düşünüyor gibiydi.
“Ah!”
Litana ve astlarıyla konuşmaya başladığında utanmış görünüyordu.
“Ormanla ilgili bir kitapta Bölüm 1 hakkında bir şeyler okudum. Canlı orman ve berrak kıyı şeridinin birleşiminin burayı çok güzel yaptığını okudum. Orada gün batımının muhteşem olduğunu söylüyordu. Yapabilseydim harika olurdu diye düşündüğümü hatırlıyorum. Okuduğum kadarıyla 1. Bölümde bir villam var.”
- Kısım şu anda yanan kısımdı.
Bölüm 1’in doğu kıyıları altın gibi ender bulunan maddelerle doluydu.
Romanda, Doğu kıtasından bir şaman, yaklaşık bir ay sonra ateşi söndürecektir. Şaman bir altın cevheri bulduğunda biraz deniz suyu toplamak için kıyıya gider.
O altın cevheri, bu ‘Sihirli Taş’ tümseğinin sadece görünen kısmıydı.
Dolu bir maden değildi, sadece en yüksek kalitede gömülü Sihirli Taş yığınıydı. Şaman, hepsini toplayıp kaçmadan önce bunu bir sır olarak saklar.
“Ateş söndükten sonra gün batımını izlemek için 1. Bölüme geçebilir miyim?”
Litana aniden kelimeleri kaybetti. Güzel Bölüm 1 kıyı şeridi. Ancak orası da yanıyordu. Karşısındaki adam, yangın söndürüldükten sonra bile oradaki manzaranın korkunç olacağını bilmeli. Ancak, arazi veya para istememesi ve sadece orayı ziyaret etmesi onu şaşırttı.
Bu yüzden konuyu ilk açan o oldu.
“Görmenin yeterli olduğunu düşünmüyorum.”
“Affedersin?”
“Senin için orada bir villa inşa edeceğim. Eğer 1. Bölümden memnun kalmazsan, onu senin için Ormanın herhangi bir yerine inşa edeceğim.”
“N, hayır, buna gerek yok. Bu çok fazla! Ben gerçekten iyiyim.”
Cale, dudaklarında bir gülümseme oluşmasını engellemek için gerçekten çok çalışmak zorunda kaldı.
“Hayır, senin için bir villa yapacağım.”
“Ah, madem ısrar ediyorsun.”
Cale cevap verirken “yapabileceğim hiçbir şey yok” ifadesini takındı.
“Yangını söndürmene yardım edebilirsem, villa çok fazla. Bir villa inşa edebileceğim küçük bir arsa rica edebilir miyim?”
Litana, Cale onun küçük ve soylu bir aileden geldiğini söylese de aslında durumun böyle olmayabileceğini anlayabiliyordu. Kıyafetlerinin malzemesine, sihirli çantasının büyüklüğüne ve zarafetine bakılırsa, kesinlikle villa, arazi gibi şeyleri rahatlıkla satın alabilen biriydi.
“Evet, tabii. İstediğin kadar toprak veririm. Hatta ısrar ederim. Ancak böyle yaparsan tatmin olurum.”
‘Harika.’
Cale neşesini bastırdı ve başını sallayarak içini çekti.
“Evet, bunu yapacağımdan emin olacağım.”
Orman diyarıyla hiç ilgilenmiyormuş gibi gösterdi ama Litana ısrar edince kabul etmişti. Bu, Litana’nın, her şey yolunda giderse, bu minnet borcunu ödemek için Cale’in kabul etmek istediğinden fazlasını vermeye karar vermesini sağladı.
Cale, Litana’nın doğasını çok iyi biliyordu. Cale, onu okşamaya devam ederken On ile göz teması kurdu.
“Hedefin toprak, değil mi?”
On’un bakışları bu soruyu sorar gibiydi ama Cale sihirli çantasını açarken bunu fark etmemiş gibi yaptı.
“Bir şeyler yemek ister misiniz? Hepiniz biraz aç görünüyorsunuz.”
“Ah, bu.”
Cale, Beacrox’a yaptırdığı yemeği çantadan çıkardı. Birini kendi tarafına çekmenin en temel yolunu biliyordu.
“Seni besleyen biri iyi bir insandır.”
Choi Han’ın güvenini de bu şekilde kazanmıştı. Cale, konuşmaya devam ederken Litana’nın astının uzattığı battaniyeye dokundu.
“Bu battaniyenin bedeli olarak kabul edebilirsin. Birlikte bir yemek yiyelim ve yarın hareket edelim.”
Atmosfer rahattan çok arkadaş canlısı hale geldi.
“Önce mürettebatımın bulunduğu köye döneceğiz ve sonra ormanı keserek Ormana gideceğiz. Lütfen devam edin ve yemek yiyin.”
Cale, Litana ve astları için üzerine gitmeye devam etti.
“Yemek yemezsen ormanı kurtarmak için herhangi bir güç kullanamazsın.”
Cale’in sözleri Litana ve astlarının onları bekleyen insanları düşünmesine neden oldu. Cale’e gelince, Sihirli Taşlar onu bekliyordu.
Litana sihirli çantada olduğu için hâlâ taze ve sıcak olan yiyeceğe baktı ve Cale’in ona uzattığı çatalı aldı. Daha sonra mırıldanmaya başladı.
“Efsane çok uzakta değildi.”
“Affedersin?”
Cale her şeyi duymuştu ama hiçbir şey duymamış gibi davrandı.
“Hayır, hiçbir şey. Bu çok lezzetli, Bay Cale.”
“Memnun oldum.”
Litana ve astları, iki hafta sonra ilk kez rahat ve dolu bir gece geçirmeyi başardılar. On, iç geçirmeden önce onları memnuniyetle izleyen Cale’e baktı.
***
“Bay Cale, bu harika.”
“Değil mi? Açık olması harika.”
Cale, arkasından onu takip eden Litana ve astlarına baktı. Altı tanesine güneşin altında bakmak, güçlü savaşçılar olduklarını görmeyi çok kolaylaştırdı.
Güney kıtasında iki farklı savaşçı türü vardı. (Korece’de savaşçı için kullanılan iki farklı kelime var, Moosa ve Junsa, ama ikisi de savaşçı anlamına geliyor ve bunun yerine iki farklı türde savaşçı kullanmamı sağlıyor.)
Kuzey Şövalyeleri daha çok “savaşçı” iken, Toonka gibi biri “savaşçı” tipiydi. Ormanın insanları bu ikisinin karışımıydı. İkisi de dövüşmede ve dövüş sanatlarını veya silah sanatlarını eğitmede iyiydiler.
“Bayan Lina, neredeyse Hoik Köyü’ndeyiz.”
Cale, Litana ve astlarının onun sözlerini duyduktan sonra yağmurluklara sarıldıklarını görebiliyordu. Aniden sınırı geçtiler, bu yüzden lacivert yağmurluklarıyla mümkün olduğunca kendilerini koruyorlardı.
Litana özellikle siyah saçlarını kapatmaya özen gösteriyordu. Kraliyet ailesinin simsiyah saçları vardı. Bir Güneyli için daha küçük bir tarafta olduğu ve kimliğini gizlemek için çok çalıştığı için, Litana’nın güçlü bir savaşçı olduğunu söylemek hiç kimse için zordu.
Ancak, Cale gerçeği biliyordu.
“Choi Han’ın altında bir seviye.”
Toonka’dan çok daha güçlüydü. Choi Han’ın altındaki bir seviye, onun çok güçlü olduğu anlamına geliyordu. Kara Panterine binip mızraklarını kullandığında kimse onu yakalayamadı. Ormanın gölgelerinden karanlık olan ormanda dolaşırken, güpegündüz bile düşmanları için ölüm orakçısı gibiydi. Ormanı birleştiren Kraliçe bu şekilde olmuştu.
Ormanın başkanının hem empatik hem de güçlü olması gerekiyordu. Kabilelerini korumaları gerekiyordu.
“Neredeyse geldik.”
Cale, bir kez daha ileri doğru yürümeye başladığında Litana’nın grubunu arkasında hissedebiliyordu. Açık, onlara bir yol açmak için sisi kontrol etmekti.
Sis uzaklaşmaya başladı.
“Ah.”
Litana’nın astları bir nefes verdi. Sonunda bu ‘Dönüşü Olmayan Yol’dan çıktıklarını hissedebiliyorlardı. Cale sessizce yürümeye devam etti.
Litana ve astları, Cale’in yolda ağır ağır yürümesini izlerken ona daha da fazla güveniyorlardı.
Damla. Damla.
Cale’in Litana’dan aldığı yeni yağmurluğun üzerine yağmur yağdı.
– Biz burdayız.
Sonunda sis kalktı ve Hoik Köyü’nün girişini görebildiler. Geri dönmüştü.
“Ha.”
Cale’in ağzından nefes nefese bir kahkaha kaçtı.
Meeow!
On, Cale’in kollarından atladı ve koşmaya başladı.
Miyav!
Hong da ona doğru koştu. Birbirlerine koşan kardeşler, yanaklarını birbirine sürtmeye başladı. Cale, levhanın yanında duran insanları görünce kaşlarını çatmadan önce iki kedi yavrusunu izlerken kollarını kavuşturmuştu.
“Neden hepiniz yağmurda buradasınız?”
Hans, Choi Han ve Rosalyn hepsi onu bekliyordu. Hiçbiri cevap vermedi, bunun yerine hepsi onu duymamış gibi davrandılar.
“Genç efendi-nim, uşak yardımcısı olarak uyuyamadım.”
“Cale-nim, hava soğuk. Arkandakiler kim?”
“Genç efendi Cale, yolculuk iyi geçti mi?”
Cale kollarını çözdü ve onlara doğru yöneldi. Önlerinde durup konuşmaya başladı.
“Geri döndüm.”
Cale yüzlerindeki gülümsemeyi görmek istemediği için arkasını döndü. Ardından bakışları kendisine bakan insanlara takıldı. İçeri giren ve bir daha geri dönmeyen insanların aileleriydi.
Cale, levhanın yanında oturan yaşlı adama doğru yöneldi. Onu ormana gitmesi konusunda uyaran aynı kişiydi. Sonra yaşlı adamın yanına çömeldi. Yaşlı adamın gözleri inanamayarak titriyordu.
Cale kendinden emin bir şekilde yaşlı adamla konuştu.
“Yaşlı adam.”
Cale, hayır, Kim Rok Soo, asla geri gelmeyecek bir şeyi beklemenin nasıl bir şey olduğunu bilirdi. Ebeveynlerinin öldüğünü biliyordu ama bir noktada yeterince uzun süre beklerse geri geleceklerini ummuştu. Cale doğrudan yaşlı adamın gözlerine baktı.
“Ejderha yok.”
Efsane artık yoktu.
Yaşlı adamın gözleri yavaş yavaş dolmaya başladı. Yaşlı adam başını tekrar tekrar sallamadan önce sessizce yere baktı. Cale gelişigüzel bir şekilde eklemeden önce yaşlı adamın ve diğerlerinin yanından geçti.
“Ormanda bazı giysiler ve iskeletler gördüm. İstersen sana getirebilirim.”
Cale’in onlar için yapabileceği tek şey buydu.
Ekibine geri döndü ve Choi Han ve kendisi ile Litana’nın farklı bir giyim tarzı giyen grubu arasında gidip gelen diğerleriyle konuşmaya başladı.
“Eşyalarımızı topla.”
Ormanı işaret etti.
“Ormana gidiyoruz.”
Ormanın 1. Bölümünün tamamını saran yangın. Cale’in o yangını kendi başına söndürmesinin zamanı gelmişti.