Büyük çöküntü - Great Depression
Büyük Buhran ciddi dünya çapında oldu ekonomik bunalım başlayan 1930'larda çoğunlukla gerçekleşti ABD'de . Büyük Buhran'ın zamanlaması dünyanın her yerinde değişiyordu; çoğu ülkede 1929'da başladı ve 1930'ların sonlarına kadar sürdü. 20. yüzyılın en uzun, en derin ve en yaygın depresyonuydu. Büyük Buhran, küresel ekonominin ne kadar yoğun bir şekilde gerileyebileceğinin bir örneği olarak yaygın olarak kullanılmaktadır.
Büyük Buhran, 4 Eylül 1929 civarında başlayan hisse senedi fiyatlarındaki büyük düşüşün ardından Amerika Birleşik Devletleri'nde başladı ve 29 Ekim 1929'daki borsa çöküşü ( Kara Salı olarak bilinir ) ile dünya çapında haber oldu . 1929 ve 1932 yılları arasında dünya çapında gayri safi yurtiçi hasıla (GSYİH) tahminen %15 düştü. Karşılaştırıldığında, dünya çapında GSYİH, Büyük Durgunluk sırasında 2008'den 2009'a %1'den daha az düştü . Bazı ekonomiler 1930'ların ortalarında toparlanmaya başladı. Ancak birçok ülkede Büyük Buhran'ın olumsuz etkileri İkinci Dünya Savaşı'nın başlangıcına kadar sürmüştür .
Büyük Buhran'ın hem zengin hem de fakir ülkelerde yıkıcı etkileri oldu. Kişisel gelir , vergi geliri, kar ve fiyatlar düşerken, uluslararası ticaret %50'den fazla düştü. ABD'de işsizlik %23'e yükseldi ve bazı ülkelerde %33'e kadar yükseldi. Dünyanın dört bir yanındaki şehirler , özellikle ağır sanayiye bağımlı olanlar sert bir şekilde etkilendi . Birçok ülkede inşaat neredeyse durduruldu. Mahsul fiyatları yaklaşık %60 düştüğü için çiftçi toplulukları ve kırsal alanlar zarar gördü. Az sayıda alternatif iş kaynağıyla hızla düşen talep karşısında , madencilik ve tomrukçuluk gibi birincil sektör endüstrilerine bağımlı alanlar en çok zarar gördü.
Ekonomi tarihçileri genellikle Büyük Buhran'ın katalizörünün 24 Ekim 1929'da başlayan ABD borsa fiyatlarının ani ve yıkıcı çöküşü olduğunu düşünürler. Ancak, bazıları bu sonuca itiraz eder ve hisse senedi çöküşünü bir nedenden ziyade bir semptom olarak görür. büyük Buhran.
Sonra bile 1929 Wall Street Crash , Dow Jones Industrial Average iki ay boyunca 198 381 düştü, iyimserlik bir süre devam etti. Hisse senedi piyasası 1930'ların başlarında yükseldi, Dow 1930 Nisan'ında 294'e (depresyon öncesi seviyeler) geri döndü ve yıllar boyunca istikrarlı bir şekilde düşmeden önce 1932'de 41'e düştü.
Başlangıçta, hükümetler ve işletmeler 1930'un ilk yarısında bir önceki yılın aynı dönemine göre daha fazla harcama yaptı. Öte yandan, birçoğu geçtiğimiz yıl borsada ciddi kayıplar yaşayan tüketiciler harcamalarını %10 oranında kıstı. Buna ek olarak, 1930'ların ortalarından itibaren, şiddetli bir kuraklık ABD'nin tarımsal kalbini harap etti.
Faiz oranları 1930 ortalarında düşük seviyelere düştü, ancak beklenen deflasyon ve insanların borçlanma konusundaki isteksizliği, tüketici harcamalarının ve yatırımlarının düşük kalması anlamına geliyordu. 1930 Mayıs'ında otomobil satışları 1928'deki seviyelerin altına düştü. 1930'da ücretler sabit kalmasına rağmen fiyatlar genel olarak düşmeye başladı. Ardından 1931'de deflasyonist bir sarmal başladı. Çiftçiler daha kötü bir görünümle karşı karşıya kaldılar; düşen mahsul fiyatları ve Great Plains kuraklığı ekonomik görünümlerini felce uğrattı. Zirvede, Büyük Buhran, federal yardıma rağmen tüm Great Plains çiftliklerinin yaklaşık %10'unun el değiştirdiğini gördü.
ABD ekonomisindeki düşüş, başta diğer birçok ülkeyi aşağı çeken faktördü; daha sonra, her ülkedeki iç zayıflıklar veya güçlü yönler, koşulları daha da kötüleştirdi veya iyileştirdi. Tek tek ülkelerin , 1930 ABD Smoot-Hawley Tarife Yasası ve diğer ülkelerdeki misilleme tarifeleri gibi korumacı politikalar yoluyla ekonomilerini desteklemeye yönelik çılgınca girişimleri , küresel ticaretteki çöküşü şiddetlendirerek bunalıma katkıda bulundu. 1933 yılına gelindiğinde, ekonomik gerileme, dünya ticaretini dört yıl öncesine kıyasla seviyesinin üçte birine itti.
Ekonomik göstergeler
|Amerika Birleşik Devletleri||Birleşik Krallık||Fransa||Almanya|
|Endüstriyel üretim||-46%||-%23||-24%||-%41|
|Toptan satış fiyatları||-32%||-%33||-%34||-29%|
|Dış Ticaret||-%70||-60%||-54%||-61%|
|İşsizlik||+%607||+129%||+%214||+232%|
nedenler
Büyük Buhran'ın iki klasik rekabet eden ekonomik teorisi, Keynesyen (talep odaklı) ve Monetarist açıklamadır. Keynesyenlerin ve parasalcıların açıklamalarını küçümseyen veya reddeden çeşitli heterodoks teoriler de vardır . Talep odaklı teoriler arasındaki fikir birliği, büyük ölçekli bir güven kaybının tüketim ve yatırım harcamalarında ani bir düşüşe yol açtığıdır. Panik ve deflasyon başladığında, birçok insan piyasalardan uzak durarak daha fazla kayıptan kaçınabileceklerine inanıyordu. Fiyatların düşmesi ve belirli bir miktar paranın daha fazla mal satın alması ve talepteki düşüşü şiddetlendirmesi nedeniyle parayı tutmak karlı hale geldi. Monetaristler, Büyük Buhran'ın sıradan bir durgunluk olarak başladığına inanırlar, ancak para arzının daralması ekonomik durumu büyük ölçüde kötüleştirdi ve durgunluğun Büyük Buhran'a inmesine neden oldu.
Ekonomistler ve ekonomi tarihçileri, Büyük Buhran'ın başlıca nedeninin parasal güçler olduğu şeklindeki geleneksel parasal açıklamanın mı, yoksa otonom harcamalardaki, özellikle yatırımdaki bir düşüşün, Büyük Buhran'ın başlangıcı. Bugün, borç deflasyonu teorisi ve - Milton Friedman ve Anna Schwartz'ın parasal açıklamalarına dayanarak - parasal olmayan açıklamalar ekleyen beklentiler hipotezi için önemli bir akademik destek var .
Federal Rezerv Sisteminin , para arzını genişleterek ve son çare olarak borç veren olarak hareket ederek parasal deflasyon ve bankacılık çöküş sürecini kısaltması gerektiği konusunda bir fikir birliği var . Bunu yapsalardı, ekonomik gerileme çok daha az şiddetli ve çok daha kısa olurdu.
ana akım açıklamalar
Modern ana akım ekonomistler nedenleri şurada görüyorlar:
- Özel sektörden gelen yetersiz talep ve yetersiz mali harcamalar ( Keynesçiler ).
- Para arzının azalması ( Monetaristler ) ve dolayısıyla bir bankacılık krizi, kredi ve iflasların azalması.
Yetersiz harcama, para arzının azalması ve marjdaki borç, fiyatların düşmesine ve daha fazla iflasa yol açtı ( Irving Fisher'ın borç deflasyonu).
Keynesyen görüş
İngiliz ekonomist John Maynard Keynes savundu İstihdam, Faiz ve Para Genel Teorisi düşürmek agrega harcamalarını de Ortalamanın altında gelir ve istihdam için büyük bir düşüşe yol ekonomide. Böyle bir durumda ekonomi, düşük ekonomik aktivite ve yüksek işsizlik seviyelerinde dengeye ulaştı.
Keynes'in temel fikri basitti: Özel sektör üretimi normal seviyede tutmak ve ekonomiyi resesyondan çıkarmak için yeterli yatırım yapmayacağından, insanları tam istihdamda tutmak için, ekonomi yavaşlarken hükümetler açık vermek zorundadır. Keynesyen ekonomistler, ekonomik kriz zamanlarında hükümetleri , hükümet harcamalarını artırarak veya vergileri azaltarak boşluğu doldurmaya çağırdılar .
Buhran devam ederken, Franklin D. Roosevelt ABD ekonomisini yeniden başlatmak için bayındırlık işleri , çiftlik sübvansiyonları ve diğer araçları denedi , ancak bütçeyi dengelemeye çalışmaktan asla tamamen vazgeçmedi. Keynesyenlere göre, bu ekonomiyi iyileştirdi, ancak Roosevelt, II . Dünya Savaşı'nın başlangıcına kadar ekonomiyi durgunluktan çıkarmak için asla yeterli harcama yapmadı .
parasal görüş
Monetarist açıklama Amerikalı ekonomistler Milton Friedman ve Anna J. Schwartz tarafından yapıldı . Büyük Buhran'ın, tüm bankaların üçte birinin yok olmasına neden olan bankacılık krizi, banka hissedarlarının servetinin azalması ve daha da önemlisi " Büyük Daralma " olarak adlandırdıkları %35'lik parasal daralmadan kaynaklandığını savundular . Bu, %33'lük bir fiyat düşüşüne ( deflasyon ) neden oldu. Faiz oranlarını düşürmeyerek, para tabanını artırmayarak ve çökmesini önlemek için bankacılık sistemine likidite enjekte etmeyen Federal Rezerv, normal bir durgunluğun Büyük Buhran'a dönüşümünü pasif bir şekilde izledi. Friedman ve Schwartz, Federal Rezerv agresif bir eylemde bulunmuş olsaydı, borsa çöküşüyle başlayan ekonomideki aşağı yönlü dönüşün yalnızca sıradan bir durgunluk olacağını savundu. Bu görüş, Federal Rezerv Başkanı Ben Bernanke tarafından Friedman ve Schwartz'ı onurlandıran bir konuşmada şu ifadeyle desteklendi:
Federal Rezerv'in resmi temsilcisi olarak statümü biraz kötüye kullanarak konuşmamı bitirmeme izin verin. Milton ve Anna'ya şunu söylemek isterim: Büyük Buhran konusunda haklısınız. Yaptık. Biz çok üzgünüz. Ama senin sayende, bir daha yapmayacağız.— Ben S. Bernanke
Federal Rezerv, bazı büyük kamu bankalarının - özellikle de New York Bank of United States'in - yerel bankalara paniğe ve yaygın faiz oranlarına neden olan başarısızlıklarına izin verdi ve Federal Rezerv, bankalar çökerken boş boş oturdu. Fed bu anahtar bankalara acil kredi sağlamıştır veya satın basitçe olsaydı Friedman ve Schwartz savundu devlet tahvilleri üzerindeki açık piyasada likiditeyi sağlamak ve anahtar bankalar düştükten sonra para miktarını artırmak için, bankaların her şey olmaz büyük olanlardan sonra düştü ve para arzı olduğu kadar hızlı ve hızlı düşmeyecekti.
Dolaşmak için önemli ölçüde daha az parayla, işletmeler yeni kredi alamadılar ve eski kredilerini bile yenileyemediler, bu da birçok kişiyi yatırımı durdurmaya zorladı. Bu yorum, Federal Rezerv'i, özellikle New York şubesini , eylemsizlikten suçluyor .
Federal Rezerv'in para arzındaki düşüşü sınırlamak için harekete geçmemesinin bir nedeni altın standardıydı . O zaman, Federal Rezerv'in verebileceği kredi miktarı, çıkarılan Federal Rezerv Senetlerinin %40 altın desteğini gerektiren Federal Rezerv Yasası ile sınırlıydı . 1920'lerin sonunda , Federal Rezerv, sahip olduğu altınla desteklenebilecek izin verilen kredi sınırına neredeyse ulaşmıştı. Bu kredi, Federal Rezerv talep notları şeklindeydi. "Altın vaadi", "eldeki altın" kadar iyi değildir, özellikle de yalnızca ödenmemiş Federal Rezerv Senetlerinin %40'ını karşılayacak kadar altına sahip olduklarında. Banka panikleri sırasında, bu talep notlarının bir kısmı Federal Rezerv altını için itfa edildi. Federal Rezerv, izin verilen kredi limitine ulaştığından, kasalarındaki herhangi bir altın azalmasına, kredide daha büyük bir azalma eşlik etmek zorundaydı. 5 Nisan 1933'te Başkan Roosevelt , altın sertifikalarının , madeni paraların ve külçelerin özel mülkiyetini yasa dışı hale getirerek Federal Rezerv altın üzerindeki baskıyı azaltan 6102 sayılı Yönetici Emri'ni imzaladı .
Modern parasal olmayan açıklamalar
Parasal açıklamanın iki zayıf noktası vardır. Birincisi, 1930-31'deki ilk gerileme sırasında para talebinin neden arzdan daha hızlı düştüğünü açıklayamıyor. İkincisi, kısa vadeli faiz oranlarının sıfıra yakın kalmasına ve para arzının hala düşmeye devam etmesine rağmen, Mart 1933'te neden bir toparlanma yaşandığını açıklayamıyor. Bu sorular, Milton Friedman ve Anna Schwartz'ın parasal açıklamalarına dayanan, ancak parasal olmayan açıklamalar ekleyen modern açıklamalarla ele alınmaktadır.
borç deflasyonu
Irving Fisher , Büyük Buhran'a yol açan baskın faktörün kısır bir deflasyon döngüsü ve artan aşırı borçlanma olduğunu savundu. Patlamadan patlamaya mekaniğini yaratmak için borç ve deflasyon koşulları altında birbiriyle etkileşime giren dokuz faktörü özetledi. Olaylar zinciri şu şekilde ilerledi:
- Borç tasfiyesi ve sıkıntı satışı
- Banka kredileri ödenirken para arzının daralması
- Varlık fiyatları düzeyinde bir düşüş
- İflasları hızlandıran işletmelerin net değerinde daha da büyük bir düşüş
- Kârda düşüş
- Üretimde, ticarette ve istihdamda azalma
- Kötümserlik ve güven kaybı
- Para biriktirmek
- Nominal faiz oranlarında düşüş ve deflasyona göre düzeltilmiş faiz oranlarında artış
Büyük Buhran'dan önceki 1929 Çöküşü sırasında, marj gereksinimleri sadece %10 idi. Başka bir deyişle, aracı kurumlar, bir yatırımcının yatırdığı her 1 dolar için 9 dolar borç verecekti. Piyasa düştüğünde, komisyoncular geri ödenemeyen bu kredileri aradılar. Borçluların borcunu ödememesi ve mudiler mevduatlarını topluca geri çekme girişiminde bulunmaları ve birden fazla banka kaçışını tetiklemesi nedeniyle bankalar batmaya başladı . Bu tür panikleri önlemek için devlet garantileri ve Federal Rezerv bankacılık düzenlemeleri etkisizdi veya kullanılmadı. Banka başarısızlıkları, varlıkların milyarlarca dolar kaybına yol açtı.
Ödenmemiş borçlar ağırlaştı, çünkü fiyatlar ve gelirler %20-50 düştü, ancak borçlar aynı dolar tutarında kaldı. 1929 paniğinden sonra ve 1930'un ilk 10 ayında 744 ABD bankası battı. ( 1930'larda toplam 9.000 banka battı .) Nisan 1933'e kadar , iflas eden bankalardaki yaklaşık 7 milyar dolarlık mevduat donduruldu veya Mart Banka Tatili'nden sonra ruhsatsız bırakıldı . Çaresiz bankacılar, borç alanların geri ödemek için zamanları veya paraları olmadığı için kredi talep ederken, banka başarısızlıkları çığ gibi büyüdü. Gelecekteki kârların zayıf görünmesiyle, sermaye yatırımı ve inşaat yavaşladı veya tamamen durdu. Kötü krediler ve kötüleşen gelecek beklentileri karşısında, ayakta kalan bankalar kredi verme konusunda daha da muhafazakar hale geldi. Bankalar sermaye rezervlerini oluşturdular ve daha az kredi verdiler, bu da deflasyonist baskıları yoğunlaştırdı. Bir kısır döngü gelişti ve aşağı doğru sarmal hızlandı.
Borç tasfiyesi, neden olduğu fiyat düşüşüne ayak uyduramadı. İzdihamın tasfiyeye yönelik kitlesel etkisi, azalan varlık varlıklarının değerine göre borçlu olunan her bir doların değerini artırdı. Bireylerin borç yüklerini azaltma çabaları, bunu etkili bir şekilde artırdı. Paradoksal olarak, borçlular ne kadar çok öderse, o kadar borçluydular. Bu kendi kendini kötüleştiren süreç, 1930'daki durgunluğu 1933'teki büyük buhrana dönüştürdü.
Fisher'in borç deflasyonu teorisi, borç deflasyonunun bir gruptan (borçlular) diğerine (alacaklılar) yeniden dağılımını temsil ettiğine dair karşı argüman nedeniyle başlangıçta ana akım etkisinden yoksundu. Saf yeniden dağıtımların önemli makroekonomik etkileri olmamalıdır.
Hem Milton Friedman ve Anna Schwartz'ın parasal hipotezini hem de Irving Fisher'ın borç deflasyonu hipotezini temel alan Ben Bernanke , finansal krizin üretimi etkilediği alternatif bir yol geliştirdi. Fisher'in, fiyat düzeyindeki ve nominal gelirlerdeki dramatik düşüşlerin, artan gerçek borç yüklerine yol açtığı ve bunun da borçlu iflasına yol açtığı ve sonuç olarak toplam talebi düşürdüğü yönündeki argümanını geliştiriyor ; fiyat düzeyinde daha fazla düşüş, borç deflasyonist bir sarmal ile sonuçlanacaktır. Bernanke'ye göre, fiyat seviyesindeki küçük bir düşüş, ekonomiye zarar vermeden zenginliği borçlulardan alacaklılara yeniden dağıtır. Ancak deflasyon şiddetli olduğunda, borçlu iflasları ile birlikte düşen varlık fiyatları, banka bilançolarındaki varlıkların nominal değerinde bir düşüşe yol açar. Bankalar buna kredi koşullarını sıkılaştırarak tepki verecek ve bu da ekonomiye ciddi zararlar veren bir kredi sıkışıklığına yol açacaktır . Kredi sıkışıklığı yatırım ve tüketimi düşürür, bu da toplam talebin düşmesine neden olur ve ek olarak deflasyonist sarmalına katkıda bulunur.
beklentiler hipotezi
Ekonomik ana akım yeni neoklasik senteze döndüğünden , beklentiler makroekonomik modellerin merkezi bir unsurudur. Göre Peter Temin Barry Wigmore, Gauti B. EGGERTSSON ve Christina Romer , kurtarma ve Büyük Buhran biten anahtarı kamu beklentilerin başarılı bir yönetim tarafından yaklaşık getirildi. Tez, yıllarca süren deflasyon ve çok şiddetli bir durgunluktan sonra, Franklin D. Roosevelt'in göreve geldiği Mart 1933'te önemli ekonomik göstergelerin pozitife döndüğü gözlemine dayanmaktadır . Tüketici fiyatları deflasyondan ılımlı bir enflasyona döndü, sanayi üretimi Mart 1933'te dibe vurdu ve 1933'te yatırım iki katına çıktı ve Mart 1933'te bir geri dönüş oldu. Bu dönüşü açıklayacak parasal bir güç yoktu. Para arzı hala düşüyordu ve kısa vadeli faiz oranları sıfıra yakın kaldı. Mart 1933'ten önce insanlar daha fazla deflasyon ve durgunluk bekliyorlardı, böylece sıfırdaki faiz oranları bile yatırımı teşvik etmiyordu. Ancak Roosevelt büyük rejim değişikliklerini açıkladığında, insanlar enflasyon ve ekonomik genişleme beklemeye başladılar. Bu olumlu beklentilerle sıfır faiz oranları tam da beklendiği gibi yatırımları canlandırmaya başladı. Roosevelt'in maliye ve para politikası rejimi değişikliği, politika hedeflerini inanılır kılmaya yardımcı oldu. Gelecekteki daha yüksek gelir ve daha yüksek gelecek enflasyon beklentisi, talebi ve yatırımı canlandırdı. Analiz, altın standardı, kriz zamanlarında dengeli bir bütçe ve küçük hükümet gibi politika dogmalarının ortadan kaldırılmasının, 1933'ten itibaren üretim ve fiyatların toparlanmasının yaklaşık %70-80'ini oluşturan beklentide içsel olarak büyük bir değişime yol açtığını gösteriyor. Rejim değişikliği olmasaydı ve Hoover politikası devam etseydi, ekonomi 1933'te serbest düşüşünü sürdürecek ve 1937'de çıktı 1933'e göre %30 daha düşük olacaktı.
1937-38 durgunluk Büyük Buhran'dan ekonomik iyileşmeyi yavaşladı, 1937 yılında para ve maliye politikasının orta sıkma öncesi 1933 politika rejiminin geri gelmesine ilk adımlar olduğu nüfusun korkuları ile açıklanabilir.
Ortak konum
Bugün ekonomistler arasında, hükümetin ve merkez bankasının, gayri safi yurtiçi hasıla ve para arzının birbirine bağlı makroekonomik toplamlarını istikrarlı bir büyüme yolunda tutmak için çalışması gerektiği konusunda ortak bir fikir birliği var . Bir bunalım beklentisiyle tehdit edildiğinde, merkez bankaları bankacılık sistemindeki likiditeyi artırmalı ve hükümet, para arzı ve toplam talepte bir çöküşü önlemek için vergileri düşürmeli ve harcamaları hızlandırmalıdır .
Büyük Buhran'ın başlangıcında, çoğu ekonomist Say yasasına ve piyasanın dengeleyici güçlerine inanıyordu ve Bunalım'ın ciddiyetini anlayamadı. Tamamen kendi haline bırak tasfiyecilik yaygın bir konumdu ve Avusturya Okulu ekonomistleri tarafından evrensel olarak benimsendi. Tasfiyeci pozisyon, bir depresyonun başarısız işletmeleri ve teknolojik gelişmeyle modası geçmiş yatırımları tasfiye etmek için çalıştığını - dinamik ekonominin diğer daha üretken sektörlerinde yeniden konuşlandırılmak üzere üretim faktörlerini (sermaye ve emek) serbest bıraktığını savundu. Ekonominin kendi kendini ayarlamasının kitlesel iflaslara yol açsa bile, bunun hala en iyi yol olduğunu savundular.
Barry Eichengreen ve J. Bradford DeLong gibi ekonomistler , Başkan Herbert Hoover'ın Hazine Bakanı Andrew Mellon'a olan güvenini kaybettiği ve onun yerini aldığı 1932 yılına kadar federal bütçeyi dengede tutmaya çalıştığını belirtiyor . Ekonomi tarihçileri arasında giderek yaygınlaşan bir görüş, birçok Federal Rezerv politika yapıcısının tasfiyeci pozisyona bağlılığının feci sonuçlara yol açtığıdır. Tasfiyecilerin beklediğinin aksine, sermaye stokunun büyük bir kısmı yeniden konuşlandırılmadı, Büyük Buhran'ın ilk yıllarında ortadan kayboldu. Olivier Blanchard ve Lawrence Summers tarafından yapılan bir araştırmaya göre , durgunluk, net sermaye birikiminin 1933 yılına kadar 1924 öncesi seviyelere düşmesine neden oldu. Milton Friedman, kendi başına bırak tasfiyeciliği "tehlikeli saçmalık" olarak nitelendirdi. O yazdı:
Avusturya iş çevrimi teorisinin dünyaya büyük zarar verdiğini düşünüyorum. Anahtar nokta olan 1930'lara geri dönerseniz, burada Londra'da oturan Avusturyalılar, Hayek ve Lionel Robbins var ve dünyanın dibinin düşmesine izin verin diyorlar. Sadece kendini iyileştirmesine izin vermelisin. Bu konuda hiçbir şey yapamazsın. Sadece daha da kötüleştireceksin. ... Bence hem İngiltere'de hem de Amerika Birleşik Devletleri'nde bu tür hiçbir şey yapmama politikasını teşvik ederek zarar verdiler.
heterodoks teoriler
Avusturya Okulu
Avusturya Büyük Buhran Okulu'nda önde gelen iki teorisyen arasında Avusturyalı iktisatçı Friedrich Hayek ve Amerika'nın Büyük Buhranı'nı (1963) yazan Amerikalı iktisatçı Murray Rothbard bulunmaktadır . Onlara göre, parasalcılara çok benzeyen Federal Rezerv (1913'te kuruldu) suçun çoğunu üstleniyor; bununla birlikte, Monetaristlerden farklı olarak, Bunalım'ın temel nedeninin , 1920'lerde sürdürülemez bir kredi kaynaklı patlamaya yol açan para arzının genişlemesi olduğunu savunuyorlar .
Avusturya görüşüne göre, hem varlık fiyatlarında (hisse senetleri ve tahviller) hem de sermaye mallarında sürdürülemez bir patlamaya yol açan para arzının bu enflasyonuydu . Bu nedenle, Federal Rezerv 1928'de sıkılaştığında, ekonomik bir daralmayı önlemek için çok geçti. Şubat 1929'da Hayek , Federal Rezerv'in eylemlerinin hisse senedi ve kredi piyasalarında başlayan bir krize yol açacağını öngören bir makale yayınladı .
Rothbard'a göre, başarısız girişimlere verilen hükümet desteği ve ücretleri piyasa değerlerinin üzerinde tutma çabaları aslında Bunalım'ı uzatmıştır. Rothbard'ın aksine , 1970'den sonra Hayek , Federal Rezerv'in Bunalım'ın ilk yıllarında para arzının daralmasına izin vererek Bunalım sorunlarına daha fazla katkıda bulunduğuna inanıyordu. Ancak, Depresyon sırasında (1932 yılında ve 1934 yılında) Hayek hem eleştirmişti Federal Reserve ve İngiltere Bankası daha daraltıcı bir tutum almadığı için.
Hans Sennholz , 1819–20 , 1839–1843 , 1857–1860 , 1873–1878 , 1893–1897 ve 1920–21'dekiler gibi Amerikan ekonomisine musallat olan çoğu patlama ve çöküşün , bir patlama yaratan hükümetin yarattığını savundu. kolay para ve kredi yoluyla, kısa süre sonra kaçınılmaz çöküş izledi. 1929'daki olağanüstü çöküş, Coolidge İdaresi altındaki Federal Rezerv Sisteminin beş yıllık pervasız kredi genişlemesini takip etti . Geçmesiyle Onaltıncı Değişiklik , geçişi FED Yasası , yükselen kamu açıkları, geçişi Hawley-Smoot Tarife Yasası ve 1932 Gelir Yasası , şiddetlenir ve kriz uzatmıştır.
Ludwig von Mises 1930'larda şöyle yazmıştı: "Kredi genişlemesi gerçek mal arzını artıramaz. Sadece bir yeniden düzenleme getirir. Sermaye yatırımını ekonomik zenginlik ve piyasa koşullarının öngördüğü yoldan uzaklaştırır. Üretimin devam etmesine neden olur. ekonomi maddi mallarda bir artış elde etmedikçe izlemeyeceği yollar.Sonuç olarak, yükseliş sağlam bir temelden yoksundur.Gerçek bir refah değildir.Bu hayali bir refahtır.Ekonomik zenginlikteki bir artıştan gelişmemiştir. yani üretken yatırımlar için sağlanan tasarruf birikimi. Daha ziyade, kredi genişlemesi böyle bir artış yanılsamasını yarattığı için ortaya çıktı. Er ya da geç, bu ekonomik durumun kum üzerine inşa edildiği anlaşılmalıdır."
eşitsizlik
1920'lerin iki ekonomisti, Waddill Catchings ve William Trufant Foster , Herbert Hoover, Henry A. Wallace , Paul Douglas ve Marriner Eccles dahil olmak üzere birçok politika yapıcıyı etkileyen bir teoriyi popüler hale getirdi . Tüketicilerin yeterli geliri olmadığı için tükettiğinden daha fazla üretilen ekonomiyi elinde tuttu. Böylece 1920'ler boyunca servetin eşitsiz dağılımı Büyük Buhran'a neden oldu.
Bu görüşe göre , Büyük Buhran'ın temel nedeni , ücretler ve çiftlikler gibi bağımsız işletmelerden elde edilen kazançlara kıyasla ağır sanayi kapasitesine küresel olarak aşırı yatırım yapılmasıydı. Önerilen çözüm, hükümetin tüketicilerin ceplerine para pompalamasıydı. Yani, satın alma gücündeki enflasyonist artışın çoğunu tüketici harcamalarına zorlamak için satın alma gücünü yeniden dağıtmalı, sanayi tabanını korumalı ve fiyatları ve ücretleri yeniden şişirmelidir . Ekonomi aşırı inşa edilmişti ve yeni fabrikalara ihtiyaç yoktu. Foster ve Catchings, federal ve eyalet hükümetlerine, Hoover ve Roosevelt'in izlediği bir program olan büyük inşaat projelerine başlamalarını tavsiye etti.
verimlilik şoku
Tanımladığımız [üretkenlik, çıktı ve istihdam] eğilimlerinin uzun vadeli eğilimler olduğu ve 1929'dan önce tamamen açık olduğu çok güçlü bir şekilde vurgulanamaz. Bu eğilimler, şimdiki buhranın sonucu olduğu gibi, bir sonucu da değildir. Dünya Savaşı. Aksine, mevcut depresyon, bu uzun vadeli eğilimlerden kaynaklanan bir çöküştür.
20. yüzyılın ilk otuz yılında elektrifikasyon , seri üretim ve motorlu tarım makineleri ile ekonomik çıktı artışı görüldü ve üretkenlikteki hızlı büyüme nedeniyle çok fazla üretim kapasitesi vardı ve çalışma haftası azalıyordu. ABD'deki büyük endüstrilerin üretkenliğinde çarpıcı artış ve üretkenliğin çıktı, ücretler ve çalışma haftası üzerindeki etkileri Spurgeon Bell tarafından Productivity, Wages, and National Income (1940) adlı kitabında tartışılmaktadır .
Altın standart ve küresel depresyonun yayılması
Altın standart Büyük Buhran'dan birincil iletim mekanizması oldu. Deflasyonist politika uygulayan ülkelerdeki yüksek faizlerin, düşük faizli ülkelerde altın çıkışına yol açması nedeniyle, banka iflası ve parasal daralma ile karşılaşmayan ülkeler bile deflasyonist politikaya ilk elden katılmak zorunda kalmışlardır. Altın standardının fiyat-para akışı mekanizması altında, altın kaybeden ancak yine de altın standardını korumak isteyen ülkeler, para arzlarının azalmasına ve yurtiçi fiyat seviyesinin düşmesine ( deflasyon ) izin vermek zorunda kaldılar .
Ayrıca Smoot-Hawley Tarife Yasası gibi korumacı politikaların depresyonu kötüleştirmeye yardımcı olduğu konusunda da fikir birliği var .
Altın standardı
Bazı ekonomik araştırmalar, gerilemenin altın standardının katılıkları tarafından dünya çapında yayılması gibi, altın konvertibilitesini askıya almak (veya altın cinsinden para birimini devalüe etmek) kurtarmayı mümkün kılmak için en iyisini yaptığını göstermiştir.
Büyük Buhran sırasında her büyük para birimi altın standardını terk etti. Bunu ilk yapan İngiltere oldu. Sterlin üzerinde spekülatif saldırılar ve tükenen altın rezervleriyle karşı karşıya kalan İngiltere Bankası, Eylül 1931'de sterlin banknotlarının altınla takas edilmesini durdurdu ve sterlin döviz piyasalarında dalgalandı.
Japonya ve İskandinav ülkeleri 1931'de altın standardını bırakarak İngiltere'ye katıldı. İtalya ve ABD gibi diğer ülkeler 1932 veya 1933'e kadar altın standardında kalırken, sözde "altın blok"taki birkaç ülke, Fransa tarafından yönetilen ve Polonya, Belçika ve İsviçre dahil olmak üzere 1935-36'ya kadar standartta kaldı.
Daha sonraki analizlere göre, bir ülkenin altın standardını erken bırakması, ekonomik toparlanmasını güvenilir bir şekilde öngördü. Örneğin, 1931'de altın standardını terk eden İngiltere ve İskandinavya, altın üzerinde çok daha uzun süre kalan Fransa ve Belçika'dan çok daha erken toparlandı. Çin gibi gümüş standardı olan ülkeler , buhrandan neredeyse tamamen kurtuldu. Altın standardını, o ülkenin depresyonunun ciddiyetinin güçlü bir göstergesi olarak bırakmak ile iyileşme süresinin uzunluğu arasındaki bağlantının, gelişmekte olan ülkeler de dahil olmak üzere düzinelerce ülke için tutarlı olduğu gösterilmiştir . Bu, depresyon deneyiminin ve süresinin dünyanın her yerindeki bölgeler ve eyaletler arasında neden farklılık gösterdiğini kısmen açıklıyor.
Uluslararası ticaretin dökümü
Birçok iktisatçı, 1930'dan sonra uluslararası ticaretteki keskin düşüşün, özellikle dış ticarete önemli ölçüde bağımlı olan ülkeler için buhranın daha da kötüleşmesine yardımcı olduğunu savundu. Amerikalı ekonomi tarihçilerinin 1995 yılında yaptığı bir ankette, üçte ikisi Smoot-Hawley Tarife Yasası'nın (17 Haziran 1930'da yürürlüğe girdi) en azından Büyük Buhran'ı daha da kötüleştirdiği konusunda hemfikirdi . Çoğu tarihçi ve ekonomist, uluslararası ticareti ciddi şekilde azaltarak ve diğer ülkelerde misilleme tarifelerine neden olarak depresyonu kötüleştirmek için bu Yasayı suçluyor. Dış ticaret ABD'de genel ekonomik faaliyetin küçük bir parçasıyken ve çiftçilik gibi birkaç işletmede yoğunlaşırken, diğer birçok ülkede çok daha büyük bir faktördü. 1921–1925 yılları için gümrük vergisine tabi ithalat üzerindeki ortalama ad valorem vergi oranı %25.9 idi, ancak yeni tarife kapsamında 1931–1935 döneminde %50'ye sıçradı. Dolar bazında, Amerikan ihracatı önümüzdeki dört yıl içinde 1929'da yaklaşık 5,2 milyar dolardan 1933'te 1,7 milyar dolara düştü; yani sadece ihracatın fiziki hacmi düşmedi, fiyatlar da yazıldığı gibi yaklaşık 1 ⁄ 3 düştü . En sert darbe buğday, pamuk, tütün ve kereste gibi çiftlik ürünleri oldu.
Dünyanın dört bir yanındaki hükümetler, "tarifeler, ithalat kotaları ve döviz kontrolleri uygulamak" gibi yabancı mallara daha az para harcamak için çeşitli adımlar attı. Bu kısıtlamalar, büyük miktarda ikili ticarete sahip olan ülkeler arasında büyük bir gerilimi tetikledi ve bunalım sırasında ihracat-ithalatta büyük düşüşlere neden oldu. Tüm hükümetler aynı korumacılık önlemlerini uygulamadı. Bazı ülkeler tarifeleri büyük ölçüde artırdı ve döviz işlemlerinde ciddi kısıtlamalar uygularken, diğer ülkeler "ticaret ve takas kısıtlamalarını yalnızca marjinal olarak" azalttı:
- "Altın standardında kalan ve para birimlerini sabit tutan ülkelerin dış ticareti kısıtlama olasılığı daha yüksekti." Bu ülkeler " ödemeler dengesini güçlendirmek ve altın kayıplarını sınırlamak için korumacı politikalara başvurdu ." Bu kısıtlamaların ve tükenmelerin ekonomik gerilemeyi durduracağını umuyorlardı.
- Altın standardını terk eden ülkeler, para birimlerinin değer kaybetmesine izin vererek ödemeler dengesinin güçlenmesine neden oldu. Ayrıca, merkez bankalarının faiz oranlarını düşürebilmeleri ve son çare olarak borç verenler olarak hareket edebilmeleri için para politikasını serbest bıraktı. Bunalımla savaşmak için en iyi politika araçlarına sahiplerdi ve korumacılığa ihtiyaçları yoktu.
- "Bir ülkenin ekonomik gerilemesinin uzunluğu ve derinliği ile toparlanmasının zamanlaması ve gücü, altın standardında ne kadar süre kaldığı ile ilgilidir . Altın standardını nispeten erken terk eden ülkeler, nispeten hafif durgunluklar ve erken toparlanmalar yaşadılar. altın standardında uzun süreli düşüşler yaşandı."
Tarifelerin Etkisi
Ekonomistler ve ekonomi tarihçileri (Keynesçiler, Monetaristler ve Avusturyalı ekonomistler dahil) arasındaki fikir birliği, Smoot-Hawley Tarifesi'nin geçişinin Büyük Buhran'ı şiddetlendirdiği yönündedir, ancak ne kadar olduğu konusunda anlaşmazlık vardır. Popüler görüşe göre, Smoot-Hawley Tarifesi depresyonun önde gelen nedeniydi. ABD Senatosu web sitesine göre, Smoot-Hawley Tarife Yasası, kongre tarihindeki en feci eylemler arasında yer alıyor.
1931 Alman bankacılık krizi ve İngiliz krizi
Mali kriz , Mayıs ayında Viyana'da Credit Anstalt'ın çökmesiyle başlayarak, 1931'in ortalarında kontrolden çıktı . Bu, zaten siyasi kargaşa içinde olan Almanya üzerinde ağır bir baskı yarattı. Nazi ve komünist hareketlerin şiddetindeki artışın yanı sıra sert hükümet mali politikalarına karşı yatırımcıların tedirginliği ile. Güven sarsılırken yatırımcılar kısa vadeli paralarını Almanya'dan çektiler. Reichsbank, Haziran ayının ilk haftasında 150 milyon, ikincisinde 540 milyon ve 19-20 Haziran'da iki günde 150 milyon puan kaybetti. Çöküş kapıdaydı. ABD Başkanı Herbert Hoover , savaş tazminatlarının ödenmesi konusunda bir moratoryum çağrısında bulundu . Bu, Alman ödemelerinin düzenli akışına bağlı olan Paris'i kızdırdı, ancak krizi yavaşlattı ve Temmuz 1931'de moratoryum kabul edildi. Temmuz ayının sonlarında Londra'da düzenlenen bir uluslararası konferans hiçbir anlaşma sağlamadı, ancak 19 Ağustos'ta bir durma anlaşması dondu. Almanya'nın altı aylık dış borçları. Almanya, New York'taki özel bankaların yanı sıra Bank of International Settlements ve Bank of England'dan acil durum fonu aldı. Finansman sadece süreci yavaşlattı. Almanya'da endüstriyel başarısızlıklar başladı, Temmuz ayında büyük bir banka kapandı ve tüm Alman bankaları için iki günlük tatil ilan edildi. Temmuz ayında iş başarısızlıkları daha sık görüldü ve Romanya ve Macaristan'a yayıldı . Almanya'da kriz daha da kötüleşmeye devam etti ve sonunda Ocak 1933'te Hitler'in Nazi rejiminin iktidara gelmesine yol açan siyasi karışıklığı getirdi .
Dünya mali krizi şimdi İngiltere'yi bunaltmaya başladı; Dünyanın dört bir yanındaki yatırımcılar, altınlarını Londra'dan günde 2,5 milyon sterlin oranında çekmeye başladılar. Fransa Merkez Bankası ve New York Federal Rezerv Bankası'ndan her biri 25 milyon sterlinlik krediler ve 15 milyon sterlinlik bir senet ihracı yavaşladı, ancak İngiliz krizini tersine çevirmedi. Mali kriz şimdi Ağustos 1931'de İngiltere'de büyük bir siyasi krize neden oldu. Açıkların artmasıyla bankacılar dengeli bir bütçe talep etti; Başbakan Ramsay MacDonald'ın İşçi Partisi hükümetinin bölünmüş kabinesi kabul etti; vergileri artırmayı, harcamaları azaltmayı ve en tartışmalı olarak işsizlik yardımlarını %20 oranında azaltmayı önerdi. Refah saldırısı, İşçi hareketi için kabul edilemezdi. MacDonald istifa etmek istedi, ancak Kral George V, kalması ve tüm partilerden oluşan bir koalisyon " Ulusal Hükümet " kurması konusunda ısrar etti . Muhafazakar ve Liberal partiler, küçük bir İşçi kadrosuyla birlikte imzaladılar, ancak İşçi liderlerinin büyük çoğunluğu MacDonald'ı yeni hükümete liderlik ettiği için bir hain olarak kınadı. İngiltere altın standardını aştı ve Büyük Buhran'daki diğer büyük ülkelerden nispeten daha az acı çekti. 1931 Britanya seçimlerinde İşçi Partisi neredeyse yok edildi ve MacDonald'ı büyük ölçüde Muhafazakar bir koalisyon için Başbakan olarak bıraktı.
Dönüm noktası ve kurtarma
Dünyanın çoğu ülkesinde, Büyük Buhran'dan kurtulma 1933'te başladı. ABD'de toparlanma 1933'ün başlarında başladı, ancak ABD on yıldan fazla bir süre 1929 GSMH'sine geri dönmedi ve hala yaklaşık %15'lik bir işsizlik oranına sahipti. 1940, 1933'teki %25'lik yüksek seviyeden aşağı da olsa.
Ekonomistler arasında, Roosevelt yıllarının çoğunda (ve onu kesintiye uğratan 1937 durgunluğunda) devam eden ABD ekonomik genişlemesinin itici gücü konusunda bir fikir birliği yoktur . Ekonomistlerin çoğu arasındaki ortak görüş, Roosevelt'in politikaları ekonomiyi tamamen resesyondan tamamen çıkaracak kadar agresif olmamasına rağmen, New Deal politikalarının toparlanmaya ya neden olduğu ya da hızlandırdığı yönündedir. Bazı ekonomistler , Roosevelt'in söz ve eylemlerinin haber verdiği reflasyon ve artan nominal faiz oranlarının beklentilerinin olumlu etkilerine de dikkat çekti . 1937 sonlarında başlayan bir durgunluğun kesintiye uğramasına yol açan aynı reflasyonist politikaların geri alınmasıydı. Reflasyonu tersine çeviren katkı sağlayan bir politika, zorunlu karşılıkları etkin bir şekilde artıran ve parasal daralmaya neden olan 1935 Bankacılık Yasasıydı. kurtarma. GSYİH, 1938'de yükseliş eğilimine geri döndü.
Christina Romer'a göre , büyük uluslararası altın girişlerinin neden olduğu para arzı büyümesi, Birleşik Devletler ekonomisinin canlanmasının çok önemli bir kaynağıydı ve ekonominin kendi kendini düzeltmeye dair çok az işaret gösterdiği görülüyordu. Altın girişleri kısmen ABD dolarının değer kaybetmesinden, kısmen de Avrupa'daki siyasi durumun bozulmasından kaynaklandı. Onların kitabında, ABD'nin bir Para Tarihi , Milton Friedman ve Anna J. Schwartz da parasal faktörlere kurtarma atfedilen ve çok tarafından para kötü yönetim yavaşladı iddia Federal Rezerv Sistemi . Eski (2006–2014) Federal Rezerv Başkanı Ben Bernanke , parasal faktörlerin hem dünya çapındaki ekonomik düşüşte hem de nihai toparlanmada önemli roller oynadığı konusunda hemfikirdi. Bernanke, finansal sistemin yeniden inşası ve yeniden yapılandırılması başta olmak üzere kurumsal faktörlerin de güçlü bir rol oynadığını gördü ve Buhran'ın uluslararası bir perspektifte incelenmesi gerektiğine dikkat çekti.
Kadının rolü ve ev ekonomisi
Kadınların birincil rolü ev hanımı olmaktı; düzenli bir aile geliri akışı olmadan, yiyecek, giyecek ve tıbbi bakımla uğraşırken işleri çok daha zor hale geldi. Çocuklar aileleri maddi olarak destekleyinceye kadar ertelendiği için doğum oranları her yerde düştü. 14 büyük ülke için ortalama doğum oranı 1930'da bin nüfus başına 19.3 olan doğum oranı %12'ye düştü, 1935'te 17,0'a düştü. Kanada'da, Roma Katolik kadınların yarısı Kilise öğretilerine karşı çıktı ve doğumları ertelemek için doğum kontrolü kullandı.
İşgücündeki az sayıda kadın arasında, beyaz yakalı işlerde işten çıkarmalar daha az yaygındı ve genellikle hafif imalat işlerinde görülüyordu. Ancak, kocaları çalışıyorsa, eşlerin işini kaybetmesi için aileleri tek bir ücretli işle sınırlamak için yaygın bir talep vardı. İngiltere genelinde, evli kadınların işgücüne katılma, özellikle yarı zamanlı işler için rekabet etme eğilimi vardı.
Fransa'da özellikle Almanya'ya kıyasla çok yavaş nüfus artışı 1930'larda ciddi bir sorun olmaya devam etti. Depresyon sırasında refah programlarının artırılmasına yönelik destek, ailedeki kadınlara odaklanmayı içeriyordu. Conseil Supérieur de la Natalité, Code de la Famille'de (1939) çıkarılan ve çocuklu ailelere devlet yardımını artıran ve işverenlerin göçmen olsalar bile babaların işlerini korumasını gerektiren hükümler için kampanya yürüttü.
Kırsal ve küçük kasaba bölgelerinde kadınlar, sebze bahçelerinin işleyişini mümkün olduğunca fazla gıda üretimini içerecek şekilde genişletti. Amerika Birleşik Devletleri'nde tarım örgütleri, ev kadınlarına bahçelerini nasıl optimize edeceklerini ve et ve yumurta için kümes hayvanları yetiştirmeyi öğretmek için programlara sponsor oldular. Kırsal kesimdeki kadınlar, yem çuvallarından kendilerine, ailelerine ve evlerine yem çuvalı elbiseler ve başka eşyalar yaptılar. Amerikan şehirlerinde, Afrikalı Amerikalı kadın yorgan üreticileri faaliyetlerini genişletti, işbirliğini teşvik etti ve acemileri eğitti. Çeşitli ucuz malzemelerden pratik kullanım için yorganlar yaratıldı ve kadınlar için artan sosyal etkileşim ve teşvik edilmiş dostluk ve kişisel tatmin.
Sözlü tarih, modern bir sanayi kentindeki ev kadınlarının para ve kaynak kıtlığıyla nasıl başa çıktıklarına dair kanıtlar sunar. Fakir ailelerde büyürken annelerinin kullandıkları stratejileri sıklıkla güncellediler. Çorba, fasulye ve erişte gibi ucuz yiyecekler kullanıldı. En ucuz et parçalarını, hatta bazen at etini satın aldılar ve Pazar rostosunu sandviç ve çorbalara dönüştürdüler. Giysileri dikip yamalıyorlar, komşularıyla eskimiş eşyalar için ticaret yapıyorlar ve daha soğuk evlerle yetiniyorlardı. Yeni mobilya ve ev aletleri daha iyi günlere ertelendi. Birçok kadın da ev dışında çalıştı ya da pansiyoner aldı, ticaret ya da nakit için çamaşır yıkadı ve sunabilecekleri bir şey karşılığında komşuları için dikiş dikti. Geniş aileler, kuzenlere ve kayınvalidelere yardım etmek için karşılıklı yardım -ekstra yiyecek, boş oda, onarım-iş, nakit kredi- kullandılar.
Japonya'da resmi hükümet politikası deflasyonistti ve Keynesyen harcamaların tam tersiydi. Bunun üzerine hükümet ülke genelinde hane halklarını tüketimlerini azaltmaya teşvik etmek için bir kampanya başlattı ve dikkatleri ev kadınlarının harcamalarına odakladı.
Almanya'da hükümet, Alman ekonomik kendi kendine yeterliliğini sağlamak için 1936 Dört Yıllık Planı kapsamında özel hane tüketimini yeniden şekillendirmeye çalıştı. Nazi kadın örgütleri, diğer propaganda ajansları ve yetkililerin tümü, yaklaşan savaşa hazırlanmak ve sürdürmek için ekonomik kendi kendine yeterlilik gibi tüketimi şekillendirmeye çalıştı. Örgütler, propaganda ajansları ve yetkililer, tutumluluk ve sağlıklı yaşam gibi geleneksel değerleri çağrıştıran sloganlar kullandılar. Ancak bu çabalar ev kadınlarının davranışlarını değiştirmede sadece kısmen başarılı oldu.
İkinci Dünya Savaşı ve kurtarma
İktisat tarihçileri arasındaki ortak görüş, Büyük Buhran'ın II. Dünya Savaşı'nın çıkmasıyla sona erdiğidir. Birçok ekonomist, savaşa yapılan hükümet harcamalarının Büyük Buhran'dan toparlanmaya neden olduğuna veya en azından hızlandırdığına inanıyor, ancak bazıları, işsizliğin azaltılmasına yardımcı olmasına rağmen, toparlanmada çok büyük bir rol oynamadığını düşünüyor.
İkinci Dünya Savaşı'na yol açan yeniden silahlanma politikaları, 1937-1939'da Avrupa ekonomilerini canlandırmaya yardımcı oldu. 1937'de İngiltere'de işsizlik 1,5 milyona düştü. Mobilizasyon 1939 sona erdi işsizlikte savaşın salgını sonrasında insan gücü.
Amerika Birleşik Devletleri 1941'de savaşa girdiğinde, sonunda Büyük Buhran'ın son etkilerini de ortadan kaldırdı ve ABD işsizlik oranını %10'un altına çekti. ABD'de, büyük savaş harcamaları ekonomik büyüme oranlarını ikiye katladı, ya Bunalım'ın etkilerini maskeledi ya da Buhran'ı esasen sona erdirdi. İşadamları , artan ulusal borcu ve ağır yeni vergileri görmezden gelerek, cömert hükümet sözleşmelerinden yararlanmak için daha fazla çıktı için çabalarını iki katına çıkardı.
Sosyo-ekonomik etkiler
Ülkelerin çoğu yardım programları kurdu ve çoğu, onları sağa iten bir tür siyasi kargaşa yaşadı. Avrupa ve Latin Amerika'da demokrasi olan ülkelerin çoğu, onların bir tür diktatörlük veya otoriter yönetim tarafından devrildiğini gördü, en ünlüsü 1933'te Almanya . Newfoundland Dominion gönüllü olarak demokrasiden vazgeçti.
Avustralya
Avustralya'nın tarım ve sanayi ihracatına bağımlılığı, en çok etkilenen gelişmiş ülkelerden biri olduğu anlamına geliyordu. Düşen ihracat talebi ve emtia fiyatları, ücretler üzerinde büyük bir aşağı yönlü baskı oluşturdu. İşsizlik, 1932'de sivil kargaşa olaylarının yaygınlaşmasıyla %29'luk rekor bir seviyeye ulaştı . 1932'den sonra yün ve et fiyatlarındaki artış kademeli bir toparlanmaya yol açtı.
Kanada
Hem küresel ekonomik krizden hem de Dust Bowl'dan sert bir şekilde etkilenen Kanada'nın endüstriyel üretimi, 1932'de 1929 rakamının yalnızca %58'ine, Amerika Birleşik Devletleri'nden sonra dünyanın en düşük ikinci düzeyine ve İngiltere gibi ülkelerin çok gerisine düştü. bu da 1929 seviyesinin sadece %83'üne düştü. Toplam milli gelir , 1929 seviyesinin %56'sına düştü, yine Amerika Birleşik Devletleri dışındaki herhangi bir ülkeden daha kötüydü. 1933'teki Buhran'ın derinliğinde işsizlik %27'ye ulaştı.
Şili
Milletler Cemiyeti etiketli Şili hükümeti gelir% 80 düşük talep edildi bakır ve nitrat ihracatı, geldi çünkü zor Büyük Buhran çarptı ülke. Şili ilk olarak 1930'da GSYİH'nın %14, madencilik gelirinin %27 ve ihracat gelirlerinin %28 düştüğü Büyük Buhran'ın etkisini hissetti. 1932'ye gelindiğinde GSYİH, 1929'dakinin yarısından daha azına indi ve işsizlik ve iş başarısızlıklarında korkunç bir bedele yol açtı.
Büyük Buhran'dan derinden etkilenen birçok hükümet lideri, ekonomiyi gelecekteki dış şoklardan yalıtmak amacıyla yerel sanayinin gelişimini destekledi. Şili'nin kredi itibarını yeniden tesis etmeyi başaran altı yıllık hükümet kemer sıkma önlemlerinin ardından, Şilililer 1938-58 döneminde hükümet müdahalesi yoluyla ekonomik büyümeyi teşvik etmekle ilgilenen bir dizi merkez ve merkez sol hükümeti göreve seçtiler.
Yıkıcı kısmen istendiğinde 1939 Chillán depremi , Halk Cephesi hükümeti Pedro Aguirre Cerda Üretim Gelişim Kurumu (Corporación de Fomento de la PRODUCCION yarattı CORFO sübvansiyonları ve doğrudan yatırımlarla iddialı bir programı teşvik etmek) ithal ikamesi sanayileşme . Sonuç olarak, diğer Latin Amerika ülkelerinde olduğu gibi, korumacılık Şili ekonomisinin yerleşik bir yönü haline geldi.
Çin
Çin, esas olarak Gümüş standardına bağlı kalarak Buhran'dan büyük ölçüde etkilenmedi . Bununla birlikte, 1934 tarihli ABD gümüş satın alma yasası, Çin'in gümüş madeni paraları üzerinde dayanılmaz bir talep yarattı ve bu nedenle, sonunda, gümüş standardı, 1935'te dört Çin ulusal bankasının "yasal not" sorunları lehine resmen terk edildi. Eylül 1935'te bu konuda davayı takip eden Çin ve İngiliz Hong Kong kolonisi , gümüş standardını terk eden son ülkeler olacaktı. Buna ek olarak, Milliyetçi Hükümet ayrıca yasal ve cezai sistemleri modernize etmek, fiyatları istikrara kavuşturmak, borçları amorti etmek, bankacılık ve para sistemlerinde reform yapmak, demiryolları ve otoyollar inşa etmek, halk sağlığı tesislerini iyileştirmek, uyuşturucu trafiğine karşı yasalar çıkarmak ve endüstriyel ve tarımsal faaliyetleri artırmak için enerjik bir şekilde hareket etti. üretme. 3 Kasım 1935'te hükümet, fiat para birimi (fapi) reformunu başlattı ve fiyatları hemen istikrara kavuşturdu ve ayrıca hükümet için gelirleri artırdı.
Avrupa Afrika kolonileri
Emtia fiyatlarındaki keskin düşüş ve ihracattaki keskin düşüş, Afrika ve Asya'daki Avrupa kolonilerinin ekonomilerine zarar verdi. Özellikle tarım sektörü çok etkilendi. Örneğin, sisal son zamanlarda Kenya ve Tanganika'da önemli bir ihracat ürünü haline gelmişti. Buhran sırasında, Afrika'daki tüm sömürge mallarını etkileyen düşük fiyatlardan ve pazarlama sorunlarından ciddi şekilde acı çekti. Sisal üreticileri, elyaflarının ihracatı için merkezi kontroller kurdu. Köylüler, emekçiler, sömürge yardımcıları ve zanaatkarlar arasında yaygın bir işsizlik ve sıkıntı vardı. Sömürge hükümetlerinin bütçeleri kesildi, bu da yolların, limanların ve iletişimin inşası ve iyileştirilmesi gibi devam eden altyapı projelerinin azaltılmasını zorunlu kıldı. Bütçe kesintileri, yüksek öğretim sistemleri oluşturma programını geciktirdi.
Buhran , hammadde ve tarım ürünlerine yönelik uluslararası talepteki düşüş nedeniyle ihracata dayalı Belçika Kongo ekonomisine ciddi şekilde zarar verdi . Örneğin yer fıstığının fiyatı 125 santimden 25 santime düştü. Katanga madencilik bölgesinde olduğu gibi bazı bölgelerde istihdam %70 oranında azaldı. Ülke genelinde ücretli işgücü 72.000 kişi azaldı ve birçok erkek köylerine döndü. Leopoldville'de nüfus bu emek göçü nedeniyle %33 azaldı.
Siyasi protestolar yaygın değildi. Ancak, ataerkil iddiaların sömürge hükümetleri tarafından güçlü bir şekilde yanıtlanması için onurlandırılması yönünde artan bir talep vardı. Tema, ekonomik reformlara siyasi reformlardan daha acil ihtiyaç duyulduğuydu. Fransız Batı Afrikası, tarımı modernleştirmek için tasarlanan "kır okullarının", işsizliğin yüksek olduğu şehirlere yetersiz istihdam edilen tarım işçilerinin akışını engelleyeceği kapsamlı bir eğitim reformu programı başlattı. Öğrenciler geleneksel sanatlar, el sanatları ve çiftçilik teknikleri konusunda eğitildiler ve daha sonra kendi köylerine ve kasabalarına dönmeleri bekleniyordu.
Fransa
Kriz Fransa'yı diğer ülkelerden biraz daha geç etkiledi ve 1931 civarında sert vurdu. 1920'ler yılda %4.43 gibi çok güçlü bir oranda büyürken, 1930'ların oranı sadece %0.63'e düştü.
Depresyon nispeten hafifti: işsizlik %5'in altında zirve yaptı, üretimdeki düşüş 1929 üretiminin en fazla %20 altındaydı; bankacılık krizi yaşanmadı.
Bununla birlikte, bunalım yerel ekonomi üzerinde şiddetli etkiler yarattı ve kısmen 6 Şubat 1934 isyanlarını ve hatta 1936 seçimlerini kazanan SFIO sosyalist lideri Léon Blum liderliğindeki Halk Cephesi'nin oluşumunu açıklıyor . Aşırı milliyetçi gruplar İkinci Dünya Savaşı'na demokrasi galip gelse de popülaritesinin arttığını da gördü .
Fransa'nın nispeten yüksek kendi kendine yeterlilik derecesi, hasarın Almanya gibi komşu devletlerden önemli ölçüde daha az olduğu anlamına geliyordu.
Almanya
Büyük Buhran Almanya'yı sert vurdu. Wall Street Çöküşü'nün etkisi Amerikan bankalarını Dawes Planı ve Young Planı kapsamında geri ödemeleri finanse eden yeni kredileri sona erdirmeye zorladı . Mali kriz , Mayıs ayında Viyana'da Credit Anstalt'ın çökmesiyle başlayarak, 1931'in ortalarında kontrolden çıktı . Bu, Nazi ve komünist hareketlerin şiddetinin artmasının yanı sıra sert hükümet mali politikalarına karşı yatırımcıların tedirginliği ile zaten siyasi kargaşa içinde olan Almanya üzerinde ağır bir baskı yarattı. Güven sarsılırken yatırımcılar kısa vadeli paralarını Almanya'dan çektiler. Reichsbank, Haziran ayının ilk haftasında 150 milyon, ikincisinde 540 milyon ve 19-20 Haziran'da iki günde 150 milyon puan kaybetti. Çöküş kapıdaydı. ABD Başkanı Herbert Hoover, savaş tazminatlarının ödenmesi konusunda bir moratoryum çağrısında bulundu. Bu, Alman ödemelerinin istikrarlı akışına bağlı olan Paris'i kızdırdı, ancak krizi yavaşlattı ve Temmuz 1931'de moratoryum kabul edildi. Temmuz ayının sonlarında Londra'da düzenlenen uluslararası bir konferansta hiçbir anlaşma yapılmadı, ancak 19 Ağustos'ta bir durma anlaşması dondu. Almanya'nın altı aylık dış borçları. Almanya, New York'taki özel bankaların yanı sıra Bank of International Settlements ve Bank of England'dan acil durum fonu aldı. Finansman sadece süreci yavaşlattı. Almanya'da endüstriyel başarısızlıklar başladı, Temmuz ayında büyük bir banka kapandı ve tüm Alman bankaları için iki günlük tatil ilan edildi. Temmuz ayında iş başarısızlıkları daha sık hale geldi ve Romanya ve Macaristan'a yayıldı.
1932'de, Alman tazminat ödemelerinin %90'ı iptal edildi (1950'lerde Almanya, kaçırdığı tüm tazminat borçlarını geri ödedi). Her sektör zarar gördüğü için yaygın işsizlik %25'e ulaştı. Onlar yüksek harcama politikası bir dönüş yol açabileceğini korkuyorlardı hükümet, Almanya'nın büyüyen krizi ile başa çıkmak için harcama hükümeti artmamıştır hiperenflasyon 1923 Almanya'nın Almanya'yı etkilemişti Weimar Cumhuriyeti'nin depresyon sert vurdu olarak, Alman ekonomisinin yeniden inşasına yardımcı olmak için Amerikan kredileri artık durdu. 1932'de işsizlik oranı yaklaşık %30'a ulaştı ve Nazi (NSDAP) ve Komünist (KPD) partilerine verilen desteği güçlendirdi ve siyasi olarak merkezci Sosyal Demokrat Parti'nin çökmesine neden oldu. Hitler, 1932'de Başkanlık için koştu ve seçimde görevdeki Hindenburg'a kaybederken, hem Nazi Partisi'nin hem de Komünist partilerin, genel seçimden sonra Reichstag çoğunluğuna sahip olmak için çöküşü izleyen yıllarda yükseldiği bir noktaya işaret etti. Temmuz 1932'de .
Hitler , orta Avrupa ve Latin Amerika'da bir müşteri devletleri ve ekonomik müttefikler ağı oluşturarak otarşik bir ekonomi politikası izledi . Ücretleri azaltıp işçi sendikalarının kontrolünü ve ayrıca bayındırlık harcamalarını kontrol altına alarak işsizlik 1935'e kadar önemli ölçüde düştü. Büyük ölçekli askeri harcamalar toparlanmada önemli bir rol oynadı.
Yunanistan
Büyük Buhran'ın yankıları 1932'de Yunanistan'ı vurdu. Yunanistan Merkez Bankası, diğer ülkelerde devam eden krizleri savuşturmak için deflasyonist politikalar benimsemeye çalıştı, ancak bunlar büyük ölçüde başarısız oldu. Kısa bir süre için, drahmi ABD dolarına sabitlendi, ancak ülkenin büyük ticaret açığı göz önüne alındığında bu sürdürülemezdi ve bunun tek uzun vadeli etkileri Yunanistan'ın döviz rezervlerinin 1932'de neredeyse tamamen yok olmasıydı. Yurtdışından gelen havaleler azaldı. Mart 1931'de dolar karşısında 77 drahmi olan drahmi değeri Nisan 1931'de dolar karşısında 111 drahmiye düşmeye başladı. Ülke İngiltere, Fransa ve Orta Doğu'dan ithalata bağımlı olduğundan, bu özellikle Yunanistan için zararlıydı. Birçok ihtiyaç için doğu. Yunanistan, Nisan 1932'de altın standardını terk etti ve tüm faiz ödemelerinde moratoryum ilan etti. Ülke, aynı dönemde birçok Avrupa ülkesinin uyguladığı ithalat kotaları gibi korumacı politikaları da benimsedi.
Korumacı politikalar, zayıf bir drahmi ile birleştiğinde, ithalatı boğdu, Yunan endüstrisinin Büyük Buhran sırasında genişlemesine izin verdi. 1939'da Yunan sanayi üretimi, 1928'dekinin %179'uydu. Bu sanayiler, Yunanistan Bankası'nın bir raporunun belirttiği gibi, büyük ölçüde "kum üzerine inşa edilmişti", çünkü kitlesel koruma olmadan hayatta kalamazlardı. Küresel buhrana rağmen Yunanistan, 1932'den 1939'a kadar ortalama %3,5'lik bir ortalama büyüme oranıyla nispeten daha az acı çekmeyi başardı. Ioannis Metaxas'ın diktatörlük rejimi 1936'da Yunan hükümetini devraldı ve ekonomik büyüme güçlüydü. ikinci dünya savaşı.
İzlanda
İzlanda'nın Birinci Dünya Savaşı sonrası refahı, Büyük Buhran'ın patlak vermesiyle sona erdi. Buhran, ihracatın değeri düşerken İzlanda'yı sert bir şekilde vurdu. İzlanda ihracatının toplam değeri 1929'da 74 milyon krondan 1932'de 48 milyona düştü ve 1939 sonrasına kadar 1930 öncesi düzeyine tekrar yükselmeyecekti. Hükümetin ekonomiye müdahalesi arttı: "İthalatlar düzenlendi, yabancı ülkelerle ticaret düzenlendi. para devlet bankaları tarafından tekelleştirildi ve kredi sermayesi büyük ölçüde devlet tarafından düzenlenen fonlar tarafından dağıtıldı". İzlanda'nın tuzlu balık ihracatını yarı yarıya azaltan İspanya İç Savaşı'nın patlak vermesi nedeniyle , Bunalım İzlanda'da II.
Hindistan
Hindistan'ın ne kadar etkilendiği hararetle tartışılıyor. Tarihçiler, Büyük Buhran'ın uzun vadeli endüstriyel gelişmeyi yavaşlattığını iddia ettiler. Jüt ve kömür gibi iki sektör dışında ekonomi çok az etkilendi. Ancak, dünya talebinin düşmesi ve fiyatların düşmesi jüt endüstrisi üzerinde büyük olumsuz etkiler yarattı. Aksi takdirde, koşullar oldukça istikrarlıydı. Tarım ve küçük ölçekli sanayide yerel pazarlar mütevazı kazançlar gösterdi.
İrlanda
Frank Barry ve Mary E. Daly şunları savundu:
- İrlanda, Büyük Buhran sırasında neredeyse yalnızca İngiltere ile ticaret yapan, büyük ölçüde tarıma dayalı bir ekonomiydi. Sığır eti ve süt ürünleri ihracatın büyük kısmını oluşturuyordu ve İrlanda, özellikle bunalımın ilk yıllarında, diğer birçok emtia üreticisine kıyasla iyi durumdaydı.
İtalya
Büyük Buhran İtalya'yı çok sert vurdu . Sanayiler iflasa yaklaştıkça, büyük ölçüde yanıltıcı bir kurtarma operasyonuyla bankalar tarafından satın alındılar - satın almaları finanse etmek için kullanılan varlıklar büyük ölçüde değersizdi. Bu, 1932'de zirveye ulaşan bir mali krize ve büyük hükümet müdahalesine yol açtı. Endüstriyel Yeniden Enstitüsü (IRI) aniden İtalya'yı (SSCB hariç) Avrupa'nın en büyük kamu sanayi sektörü vererek Ocak 1933'te oluşturulan ve banka ait şirketlerin kontrolünü ele edilmiştir. IRI, yeniden yapılandırma, modernleştirme ve elinden geldiğince rasyonelleştirme gibi yeni sorumluluklarında oldukça başarılı oldu. 1945 sonrası gelişmede önemli bir faktördü. Ancak İtalyan ekonomisinin 1930'daki üretim seviyelerini geri kazanması 1935'e kadar sürdü - bu, 1913'tekinden yalnızca %60 daha iyi bir konumdu.
Japonya
Büyük Buhran Japonya'yı güçlü bir şekilde etkilemedi. Japon ekonomisi 1929-31 döneminde %8 küçüldü. Japonya Maliye Bakanı Takahashi Korekiyo , Keynesyen ekonomi politikaları olarak tanımlanan politikaları ilk uygulayan oldu : ilki, açık harcamaları içeren büyük mali teşviklerle ; ve ikincisi, para birimini devalüe ederek . Takahashi, bütçe açığı harcamalarını sterilize etmek ve sonuçta ortaya çıkan enflasyonist baskıları en aza indirmek için Japonya Merkez Bankası'nı kullandı. Ekonometrik çalışmalar, mali teşvikin özellikle etkili olduğunu tespit etmiştir.
Para biriminin devalüasyonu hemen etkisini gösterdi. Japon tekstilleri, ihracat pazarlarında İngiliz tekstillerinin yerini almaya başladı. Bütçe açığı harcamalarının en derin olduğu kanıtlandı ve silahlı kuvvetler için mühimmat alımına gitti. 1933'te Japonya depresyondan çoktan çıkmıştı. 1934 yılına gelindiğinde Takahashi, ekonominin aşırı ısınma tehlikesiyle karşı karşıya olduğunu fark etti ve enflasyondan kaçınmak için silah ve mühimmat için harcanan bütçe açığını azaltmak için harekete geçti.
Bu, milliyetçilerin, özellikle ordudakilerin güçlü ve hızlı bir olumsuz tepkisiyle sonuçlandı ve 26 Şubat Olayı sırasında suikaste uğramasıyla sonuçlandı . Bunun Japon hükümetindeki tüm sivil bürokratlar üzerinde caydırıcı bir etkisi oldu. 1934'ten itibaren ordunun hükümet üzerindeki hakimiyeti artmaya devam etti. Hükümet, bütçe açığı harcamalarını azaltmak yerine, II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar sorun olmaya devam eden enflasyonu azaltan, ancak ortadan kaldırmayan fiyat kontrolleri ve tayınlama planlarını uygulamaya koydu.
Açık harcamaların Japonya üzerinde dönüştürücü bir etkisi oldu. Japonya'nın sanayi üretimi 1930'larda ikiye katlandı. Ayrıca, 1929'da Japonya'daki en büyük firmalar listesine hafif endüstriler, özellikle tekstil şirketleri hakimdi (Japonya'nın Toyota gibi otomobil üreticilerinin birçoğunun kökleri tekstil endüstrisindedir). 1940'a gelindiğinde hafif sanayi , Japon ekonomisi içindeki en büyük firmalar olarak ağır sanayi tarafından yerinden edilmişti.
Latin Amerika
1929 krizinden önce, dünya ekonomisi ile Latin Amerika ekonomileri arasındaki bağlantılar, dünyaya Latin Amerika ihracatına Amerikan ve İngiliz yatırımları yoluyla kurulmuştu. Sonuç olarak, Latin Amerikalılar ihracat endüstrileri buhranı hızla hissettiler. Buğday, kahve ve bakır gibi emtiaların dünya fiyatları düştü. Latin Amerika'nın tamamından ABD'ye yapılan ihracat 1929'da 1,2 milyar dolardan 1933'te 335 milyon dolara düştü, 1940'ta 660 milyon dolara yükseldi.
Ancak öte yandan, buhran bölge hükümetlerini yeni yerel endüstriler geliştirmeye ve tüketim ile üretimi genişletmeye yöneltti. New Deal örneğini takiben, bölgedeki hükümetler düzenlemeleri onayladı ve milyonlarca yeni sanayi işçisinin daha iyi bir yaşam standardına ulaşmasına yardımcı olan refah kurumları yarattı veya geliştirdi.
Hollanda
Kabaca 1931'den 1937'ye kadar, Hollanda derin ve olağanüstü uzun bir depresyon yaşadı. Bu depresyona kısmen ABD'deki 1929 Borsa Çöküşü'nün yan etkileri ve kısmen de Hollanda'daki iç faktörler neden oldu. Hükümet politikası, özellikle Altın Standardının çok geç düşmesi, bunalımın uzamasında rol oynadı. Hollanda'daki Büyük Buhran bazı siyasi istikrarsızlıklara ve ayaklanmalara yol açtı ve Hollanda faşist siyasi partisi NSB'nin yükselişiyle bağlantılı olabilir . Hollanda'daki bunalım 1936'nın sonunda, hükümetin Altın Standardını nihayet düşürmesiyle biraz azaldı, ancak gerçek ekonomik istikrar, II. Dünya Savaşı sonrasına kadar geri gelmedi.
Yeni Zelanda
Yeni Zelanda , ekonomisi için neredeyse tamamen Birleşik Krallık'a yapılan tarımsal ihracata dayandığından, dünya çapındaki depresyona karşı özellikle savunmasızdı. İhracattaki düşüş, yerel ekonominin temel dayanağı olan çiftçilerin harcanabilir gelirinin olmamasına neden oldu. İşler ortadan kalktı ve ücretler düştü, insanları çaresiz bıraktı ve hayır kurumları başa çıkamaz hale geldi. İş yardımı planları, 1930'ların başlarında resmi olarak %15 civarında olan, ancak gayri resmi olarak bu seviyenin neredeyse iki katı olan işsizler için mevcut olan tek hükümet desteğiydi (resmi rakamlar Maori ve kadınları hariç tutuyordu). 1932'de ülkenin üç büyük şehrinde ( Auckland , Dunedin ve Wellington ) işsizler arasında ayaklanmalar çıktı . Pek çoğu, bu ayaklanmaların polis ve gönüllü "özel polisler" tarafından resmi olarak sert bir şekilde ele alınması nedeniyle tutuklandı veya yaralandı.
Polonya
Polonya, hükümetin yetersiz ekonomik tepkisi ve ülkenin önceden var olan ekonomik koşulları nedeniyle Büyük Buhran'dan diğer ülkelere göre daha uzun süre ve daha güçlü bir şekilde etkilenmiştir. O zamanlar Polonya, lideri Józef Piłsudski'nin 1935'teki ölümüne kadar altın standardını terk etmeye karşı çıktığı Sanacja'nın otoriter yönetimi altındaydı . Sonuç olarak, Polonya daha aktif bir para ve bütçe politikası uygulayamadı. Ek olarak, Polonya, bir asırdan fazla bir süredir Alman , Rus ve Avusturya-Macaristan İmparatorlukları arasında bölündükten sadece 10 yıl önce ortaya çıkan nispeten genç bir ülkeydi . Bağımsızlıktan önce, Rus kısmı ihracatının %91'ini gerçek anlamda Rusya'ya, Alman kısmı ise %68'ini Almanya'ya gerçek anlamda ihraç ediyordu. Bağımsızlıktan sonra, Rusya'nın çoğunlukla kapalı bir ekonomi olan SSCB'ye dönüşmesi ve Almanya'nın 1920'ler boyunca Polonya ile bir tarife savaşı içinde olması nedeniyle bu pazarlar büyük ölçüde kaybedildi .
Sanayi üretimi önemli ölçüde düştü: 1932'de taşkömürü üretimi 1928'e göre %27, çelik üretimi %61 ve demir cevheri üretimi %89 düşüş kaydetti. Öte yandan, elektroteknik, deri ve kağıt endüstrileri üretim çıktısında marjinal artışlar kaydetti. Genel olarak, sanayi üretimi %41 azaldı. Polonya'daki Büyük Buhran'ın belirgin bir özelliği, daha büyük holdinglerin daha az esnek olması ve çalışanlarına küçük şirketlere göre daha fazla ödeme yapması nedeniyle, sanayinin dağılmasıydı.
1928'e göre, 1933'te nominal ücretler %51 ve 1934'te %56 düşerken, işsizlik oranı önemli ölçüde artarken (%43'e kadar) . 1935 yılında gıda fiyatları, 1928 fiyat seviyelerine göre %65 oranında düşmüştür). Maddi koşullardan yoksunluk, Sanok (6 Mart 1930), Lesko ilçesinde (21 Haziran - 9 Temmuz 1932) ve Zawiercie'de (18 Nisan 1930) olduğu gibi, bazıları şiddet içeren veya şiddetle pasifleştirilen grevlere yol açtı.
Polonya hükümeti krize uyum sağlamak için, altın standardına bağlı para birimleriyle sabit bir döviz kurunu korumak için yüksek faiz oranları , kredi limitleri ve bütçe kemer sıkma gibi deflasyon yöntemlerini kullandı . Sadece 1932'nin sonlarında hükümet ekonomik krizle mücadele için bir plan hazırladı. Planın bir parçası, 1935'te 100.000 kişiye kadar istihdam sağlayan toplu bayındırlık işleri planıydı . Piłsudski'nin ölümünden sonra, 1936'da altın standardı rejimi gevşetildi ve Merkezi Sanayi Bölgesi'nin gelişimini başlatmak , ekonomiyi yılda %10'un üzerine çıkardı. 1936-1938 dönemindeki büyüme oranı.
Portekiz
Zaten diktatör bir cuntanın yönetimi altında olan Ditadura Nacional , Portekiz Bunalım'ın çalkantılı siyasi etkilerinden etkilenmedi, ancak 1928'de Maliye Bakanı olarak atanan António de Oliveira Salazar , yetkilerini büyük ölçüde genişletti ve 1932'de Portekiz Başbakanı'na yükseldi . bulunan Estado Novo , bir otoriter korporatist diktatörlüğü. 1929'da bütçe dengelendiğinde, buhran etkileri, bütçe dengesi ve otarşiye yönelik sert önlemlerle gevşetildi , sosyal hoşnutsuzluğa ancak istikrara ve nihayetinde etkileyici bir ekonomik büyümeye neden oldu.
Porto Riko
Depresyondan hemen önceki yıllarda, adadaki ve dünya ekonomilerindeki olumsuz gelişmeler, birçok Porto Rikolu işçi için sürdürülemez bir geçim döngüsünü sürdürdü. 1920'ler, Porto Riko'nun iki ana ihracatı olan ham şeker ve kahvede, 1928'deki yıkıcı bir kasırga ve on yılın ikinci yarısında küresel pazarlardan gelen talepteki düşüş nedeniyle dramatik bir düşüşe neden oldu. 1930'da adadaki işsizlik kabaca %36 idi ve 1933'te Porto Riko'nun kişi başına düşen geliri %30 düştü (kıyasla, 1930'da Amerika Birleşik Devletleri'nde işsizlik yaklaşık %8 idi ve 1933'te %25'e ulaştı). Yardım ve ekonomik reform sağlamak için, Amerika Birleşik Devletleri hükümeti ve Carlos Chardon ve Luis Muñoz Marín gibi Porto Rikolu politikacılar önce Porto Riko Acil Yardım İdaresi'ni (PRERA) 1933'ü ve daha sonra 1935'te Porto Riko Yeniden Yapılanma İdaresi'ni (PRRA) oluşturdu ve yönetti. .
Romanya
Romanya da Büyük Buhran'dan etkilenmiştir.
Güney Afrika
Dünya ticareti yavaşlarken, Güney Afrika'nın tarım ve maden ihracatına olan talep büyük ölçüde düştü. Kötü beyazlar üzerinde Carnegie Komisyonu neredeyse üçte biri 1931 yılında sonucuna ulaştı Afrikaner'ler paupers olarak yaşadı. Depresyonun neden olduğu sosyal rahatsızlık, 1933'te Ulusal Parti içindeki "gesuiwerde" (saflaştırılmış) ve "smelter" (füzyonist) hizipler arasındaki bölünmeye ve Ulusal Parti'nin Güney Afrika Partisi ile sonraki füzyonuna katkıda bulunan bir faktördü . Öncelikle beyaz nüfusa odaklanan işsizlik programları başlatıldı.
Sovyetler Birliği
Sovyetler Birliği, çok az uluslararası ticareti olan dünyanın tek sosyalist devletiydi . Ekonomisi dünyanın geri kalanına bağlı değildi ve çoğunlukla Büyük Buhran'dan etkilenmedi. Kırsal toplumdan sanayi toplumuna zorunlu dönüşümü, kırsal Rusya ve Ukrayna'da milyonlarca hayat pahasına ağır sanayi kurmayı başardı.
Buhran sırasında, Sovyet ekonomisi, ağır sanayiye yapılan yoğun yatırımların körüklediği istikrarlı bir şekilde büyüyordu. Kapitalist dünyanın krizde olduğu bir dönemde Sovyetler Birliği'nin görünürdeki ekonomik başarısı, birçok Batılı entelektüelin Sovyet sistemine olumlu bakmalarına yol açtı. Jennifer Burns yazdı:
Üzerinde ve işsizlik Büyük Buhran zemin yükselişe gibi aydınlar olumsuz Rus Komünizm onların tutuk kapitalist ekonomiyi karşılaştırarak başladı [...] Devrimden sonra on yıldan daha fazla, Komünizm nihayet göre, tam çiçek uzanıyordu The New York Times muhabiri Walter Duranty , Milyonlarca insanın ölümüne neden olacak insan yapımı bir felaket olan Ukrayna kıtlığının hesaplarını şiddetle çürüten bir Stalin hayranı .
Çok az uluslararası ticarete sahip olmaları ve izolasyon politikası nedeniyle, bunalım seyrini sürdürdüğünde uluslararası ticaretin faydalarından yararlanamadılar ve krizde en kötü acılarını çeken gelişmiş ülkelerin çoğundan fiilen daha yoksullardı.
Büyük Buhran, Sovyetler Birliği'ne, çoğunlukla Finlandiya ve Almanya'dan kitlesel göçe neden oldu. Sovyet Rusya, ilk başta bu göçmenlerin yerleşmesine yardım etmekten mutluydu, çünkü onlar, Sovyet davasına yardım etmeye gelen kapitalizmin kurbanları olduklarına inanıyorlardı. Ancak Sovyetler Birliği 1941'de savaşa girdiğinde bu Alman ve Finlerin çoğu tutuklanarak Sibirya'ya gönderilirken, Rusya doğumlu çocukları yetimhanelere yerleştirildi. Akıbetleri bilinmiyor.
ispanya
İspanya, yüksek koruyucu tarifelerle nispeten izole bir ekonomiye sahipti ve Buhran'dan etkilenen başlıca ülkelerden biri değildi. Tarımda olduğu gibi bankacılık sistemi de iyi dayandı.
Açık farkla en ciddi olumsuz etki , 1936-39 iç savaşında altyapı ve insan gücünün ağır tahribatından 1936'dan sonra geldi . Birçok yetenekli işçi kalıcı sürgüne zorlandı. İkinci Dünya Savaşı'nda tarafsız kalarak ve her iki tarafa da satış yaparak ekonomi daha fazla felaketten kaçındı.
İsveç
1930'larda İsveç, America's Life dergisinin 1938'de "dünyanın en yüksek yaşam standardı" dediği şeye sahipti . İsveç ayrıca dünya çapında Büyük Buhran'dan tamamen kurtulan ilk ülke oldu. Kısa ömürlü bir hükümet ve on yıldan daha az bir eski İsveç demokrasisi arasında yer alan Ivar Kreuger'i (sonunda intihar eden) çevreleyen olaylar gibi olaylar İsveç tarihinde kötü şöhretli olmaya devam ediyor. Sosyal Demokratlar altında Başına Albin Hansson güçlü dayalı 1932 yılında ilk uzun ömürlü hükümeti kurdu müdahaleci ve refah devleti ofisini tekeline, politikaları Başbakan'ın tek ve kısa ömürlü hariç 1976 yılına kadar Axel Pehrsson-Bramstorp 'ın "Yazın 1936'da kabine". Kırk yıllık hegemonya boyunca, Batı liberal demokrasisi tarihindeki en başarılı siyasi partiydi.
Tayland
Birleşik Krallık
Dünya Buhranı, Birleşik Krallık'ın on yıldan fazla bir süre önce Birinci Dünya Savaşı'nın etkilerinden hâlâ tam olarak kurtulamadığı bir zamanda patlak verdi . Ülke, 1931'de altın standardından sürüldü .
Dünya mali krizi 1931'de İngiltere'yi bunaltmaya başladı; Dünyanın dört bir yanındaki yatırımcılar, altınlarını Londra'dan günde 2,5 milyon sterlin oranında çekmeye başladılar. Fransa Merkez Bankası ve New York Federal Rezerv Bankası'ndan her biri 25 milyon sterlinlik krediler ve 15 milyon sterlinlik bir senet ihracı yavaşladı, ancak İngiliz krizini tersine çevirmedi. Mali kriz şimdi Ağustos 1931'de İngiltere'de büyük bir siyasi krize neden oldu. Açıkların artmasıyla bankacılar dengeli bir bütçe talep etti; Başbakan Ramsay MacDonald'ın İşçi Partisi hükümetinin bölünmüş kabinesi kabul etti; vergileri artırmayı, harcamaları kısmayı ve en tartışmalı olarak işsizlik yardımlarını %20 azaltmayı önerdi. Refah saldırısı, İşçi hareketi için tamamen kabul edilemezdi. MacDonald istifa etmek istedi, ancak Kral George V, kalması ve tüm partilerden oluşan bir koalisyon " Ulusal Hükümet " kurması konusunda ısrar etti . Muhafazakar ve Liberal partiler, küçük bir İşçi kadrosuyla birlikte imzaladılar, ancak İşçi liderlerinin büyük çoğunluğu MacDonald'ı yeni hükümete liderlik ettiği için bir hain olarak kınadı. İngiltere altın standardını aştı ve Büyük Buhran'daki diğer büyük ülkelerden nispeten daha az acı çekti. 1931 Britanya seçimlerinde İşçi Partisi neredeyse yok edildi ve MacDonald'ı büyük ölçüde Muhafazakar bir koalisyon için Başbakan olarak bıraktı.
İngiltere'nin kuzey sanayi bölgeleri üzerindeki etkiler, geleneksel sanayi ürünlerine olan talep çöktüğü için ani ve yıkıcı oldu. 1930'un sonunda işsizlik 1 milyondan 2,5 milyona (sigortalı işgücünün %20'si) iki katından fazla arttı ve ihracatın değeri %50 düştü. 1933'te, ağır sanayideki şiddetli düşüş nedeniyle Glaswegianların %30'u işsizdi. Kuzey doğudaki bazı kasaba ve şehirlerde, gemi inşaatı %90 oranında düşerken işsizlik %70'e kadar yükseldi. Milli Açlık Mart Eylül-Ekim 1932 arasında bir dizi büyük oldu açlık yürüyüşlerde 1920'lerde ve 1930'larda İngiltere'de. 1939 yılına kadar faaliyetlerini sürdüren çalışma kamplarına yaklaşık 200.000 işsiz gönderildi.
Daha az endüstriyel Midlands ve Güney İngiltere'de , etkiler kısa sürdü ve 1930'ların sonları müreffeh bir zamandı. Modern elektrikli eşya imalatındaki büyümeye ve motorlu araç endüstrisindeki patlamaya, büyüyen güney nüfusu ve genişleyen orta sınıf yardımcı oldu . Tarım da bu dönemde bir patlama gördü.
Amerika Birleşik Devletleri
Hoover'ın bunalımla mücadeleye yönelik ilk önlemleri, işletmelerin işgücünü azaltmama veya ücretleri düşürmeme konusundaki gönüllülüğüne dayanıyordu, ancak işletmelerin çok az seçeneği vardı: ücretler düşürüldü, işçiler işten çıkarıldı ve yatırımlar ertelendi.
Haziran 1930'da Kongre , binlerce ithal ürün üzerindeki tarifeleri yükselten Smoot-Hawley Tarife Yasasını onayladı . Yasanın amacı, ithal malların maliyetini artırarak, federal hükümet için geliri artırarak ve çiftçileri koruyarak Amerikan yapımı ürünlerin satın alınmasını teşvik etmekti. ABD ile ticaret yapan çoğu ülke, misilleme olarak Amerikan yapımı mallar üzerindeki tarifeleri artırdı, uluslararası ticareti azalttı ve Buhran'ı kötüleştirdi.
1931'de Hoover, bankacıları , büyük bankaların batmakta olan bankaların hayatta kalmasına yardımcı olabilmesi için Ulusal Kredi Şirketi'ni kurmaya çağırdı . Ancak bankacılar batmakta olan bankalara yatırım yapmak konusunda isteksizdiler ve Ulusal Kredi Kurumu sorunu çözmek için neredeyse hiçbir şey yapmadı.
1932'de işsizlik %23.6'ya ulaştı ve 1933'ün başlarında %25'e ulaştı. Tarımın merkezinde kuraklık devam etti, işletmeler ve aileler rekor sayıda krediyi temerrüde düşürdü ve 5.000'den fazla banka batmıştı. Yüz binlerce Amerikalı kendilerini evsiz buldu ve ülke genelinde ortaya çıkmaya başlayan " Hoovervilles " olarak adlandırılan gecekondu kasabalarında toplanmaya başladı. Buna karşılık, Başkan Hoover ve Kongre , yeni ev inşaatını teşvik etmek ve hacizleri azaltmak için Federal Konut Kredisi Bankası Yasasını onayladı . Hoover İdaresi'nin ekonomiyi canlandırmak için son girişimi, barajlar gibi bayındırlık programları için fonları ve 1932'de Yeniden Yapılanma Finans Kurumu'nun (RFC) oluşturulmasını içeren Acil Durum Yardım ve İnşaat Yasası'nın (ERA) kabul edilmesiydi . Finance Corporation, bankaları kurtarmak ve finansal kurumlara olan güveni yeniden sağlamak için 2 milyar dolara kadar borç verme yetkisine sahip bir Federal kurumdu. Ancak 2 milyar dolar tüm bankaları kurtarmak için yeterli değildi ve banka kaçışları ve banka iflasları devam etti. Fiyatlar, karlar ve istihdam düştükçe ekonomi çeyrek çeyrek düşüşe geçti ve 1932'de Franklin Delano Roosevelt'i iktidara getiren siyasi yeniden düzenlemeye yol açtı . Bununla birlikte, gönüllülük başarısız olduktan sonra, Hoover'ın New Deal'in bazı bölümlerinin çerçevesini oluşturan fikirler geliştirdiğini belirtmek önemlidir.
Başkan Franklin Delano Roosevelt'in 1933'te göreve başlamasından kısa bir süre sonra , kuraklık ve erozyon bir araya gelerek Dust Bowl'a neden oldu ve yüz binlerce yerinden edilmiş insanı Ortabatı'daki çiftliklerinden uzaklaştırdı. Göreve başladığı andan itibaren Roosevelt, başka bir bunalımı önlemek veya mevcut olanı uzatmaktan kaçınmak için ekonominin yeniden yapılandırılmasının gerekli olacağını savundu. New Deal programları , artan hükümet harcamaları ve finansal reformlar kurumu aracılığıyla talebi canlandırmaya ve yoksullar için iş ve rahatlama sağlamaya çalıştı .
Beş gün süren bir "banka tatili" sırasında, Acil Bankacılık Yasası imzalanarak yasalaştı. Gerektiğinde federal kredilerle, Hazine denetimi altında sağlam bankaların yeniden açılması için bir sistem sağladı . 1933 Menkul Yasası kapsamlı menkul sektörünü düzenlenir. Bunu, Menkul Kıymetler ve Borsa Komisyonu'nu oluşturan 1934 tarihli Menkul Kıymetler Borsası Yasası izledi . Değiştirilmiş olmasına rağmen, her iki Kanunun temel hükümleri halen yürürlüktedir. Banka mevduatlarının federal sigortası FDIC ve Glass-Steagall Yasası tarafından sağlandı .
Tarımsal Uyum Yasası tarım fiyatları yükseltmek amacıyla kesim çiftlik üretimi teşvik sağladı. Milli Kurtarma İdaresi (NRA) Amerikan ekonomisine değişiklikleri süpürme bir dizi yaptı. Asgari fiyatları ve ücretleri , çalışma standartlarını ve tüm sektörlerdeki rekabet koşullarını belirleyerek deflasyonist "acımasız rekabetle" mücadele etmek için işletmeleri NRA aracılığıyla fiyat kodlarını belirlemek için hükümetle birlikte çalışmaya zorladı . Bu ücretlerin gündeme getireceğini artırmak için sendikalara teşvik alım gücü arasında işçi sınıfı . NRA , 1935'te Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi tarafından anayasaya aykırı bulundu .
Bu reformlar, diğer bazı yardım ve kurtarma önlemleriyle birlikte İlk Yeni Anlaşma olarak adlandırılıyor . Ekonomik canlandırma, 1933 ve 1934'te kurulan yeni bir alfabe çorbası ve Yeniden Yapılanma Finans Kurumu gibi önceden var olan ajanslar aracılığıyla denendi . 1935'e gelindiğinde, " İkinci Yeni Anlaşma " , işsizler için bir iş programı ( Work Progress Administration , WPA) ve Ulusal Çalışma İlişkileri Kurulu aracılığıyla güçlü bir teşvik olan Sosyal Güvenlik'i (daha sonra Adil Anlaşma yoluyla önemli ölçüde genişletildi) ekledi. işçi sendikalarının büyümesine 1929'da federal harcamalar GSYİH'nın sadece % 3'ünü oluşturuyordu . Ulusal borcun GSMH'ye oranı Hoover döneminde %20'den %40'a yükseldi. Roosevelt, savaş başlayana kadar %40'ta tuttu ve % 128'e yükseldi.
1936'ya gelindiğinde, 1933'te görülen %25'lik işsizlik oranından oldukça düşük olmasına rağmen, %11'de yüksek kalan işsizlik dışında , temel ekonomik göstergeler 1920'lerin sonlarındaki seviyelerine geri dönmüştü. 1937 baharında, Amerikan sanayisi, üretim 1929'u aştı ve Haziran 1937'ye kadar aynı seviyede kaldı. Haziran 1937'de, Roosevelt yönetimi federal bütçeyi dengelemek amacıyla harcamaları azalttı ve vergileri artırdı. Daha sonra Amerikan ekonomisi, 1938'in büyük bölümünde 13 ay süren keskin bir gerileme yaşadı. Sanayi üretimi birkaç ay içinde neredeyse yüzde 30 düştü ve dayanıklı mal üretimi daha da hızlı düştü. İşsizlik 1937'de %14,3'ten 1938'de %19,0'a sıçradı, 1938 başlarında 5 milyondan 12 milyonun üzerine çıktı. İmalat üretimi 1937 zirvesinden %37 düştü ve 1934 seviyelerine geri döndü.
Üreticiler dayanıklı tüketim malları harcamalarını azalttı ve stoklar azaldı, ancak kişisel gelir 1937'deki zirveden yalnızca %15 daha düşüktü. İşsizlik arttıkça, tüketicilerin harcamaları azaldı ve üretimde daha fazla kesintiye yol açtı. Mayıs 1938'e gelindiğinde perakende satışlar artmaya başladı, istihdam arttı ve Haziran 1938'den sonra sanayi üretimi arttı. 1937-38 Durgunluğundan kurtulmanın ardından muhafazakarlar , New Deal'in daha da genişlemesini durdurmak için iki partili bir muhafazakar koalisyon kurmayı başardılar. 1940'ların başında işsizlik %2'ye düştüğünde, WPA, CCC ve PWA yardım programlarını kaldırdılar. Sosyal Güvenlik yerinde kaldı.
1933 ve 1939 arasında federal harcamalar üçe katlandı ve Roosevelt'i eleştirenler onu Amerika'yı sosyalist bir devlete dönüştürmekle suçladılar . Büyük Buhran, II. Dünya Savaşı'ndan sonra Avrupa ülkelerinde sosyal demokrasinin ve planlı ekonomilerin uygulanmasında ana faktördü (bkz. Marshall Planı ). Keynesçilik , 1970'ler ile 1980'ler arasındaki dönemlere kadar, Milton Friedman ve diğer neoliberal iktisatçıların yeni oluşturulan neoliberalizm teorilerini formüle edip yaydıkları ve onları Chicago Okulu'na dahil ettikleri dönemlere kadar, Birleşik Devletler'de ve Avrupa'nın bazı bölgelerinde genellikle en etkili ekonomik okul olarak kaldı. İktisat çalışmasına alternatif bir yaklaşım olarak İktisat. Neoliberalizm başkanlığı seçiminde popülaritesi zirveye ulaşmış olması ABD'de ana akım akademik ve politika yapma, İktisat Keynesyen okul hakimiyetine karşı mücadele devam etti Ronald Reagan ABD ve Margaret Thatcher içinde Birleşik Krallık .
Edebiyat
Ve bir ayaklanmada topraklarını kaybetmek zorunda kalan büyük mülk sahipleri, tarihe erişimi olan, gözleri tarih okuyan ve büyük gerçeği bilen büyük mülk sahipleri: Mülkiyet çok az kişinin elinde biriktiğinde elinden alınır. Ve şu eşlik eden gerçek: İnsanların çoğu aç ve üşüdüğünde, ihtiyaçları olan şeyi zorla alacaklardır. Ve tüm tarih boyunca yankılanan küçük, çığlık atan gerçek: Baskı, yalnızca bastırılanları güçlendirmek ve örmek için çalışır.
Yazarlar hem finansal hem de duygusal travmaya neden olan bir dönemi değerlendirmeye çalıştıkları için Büyük Buhran birçok yazının konusu olmuştur. Belki konuyla ilgili yazılmış en önemli ve ünlü roman Gazap Üzümleri , 1939 yılında yayınlanan ve yazdığı John Steinbeck hem verildi, Nobel Ödülü literatürü ve Pulitzer Ödülü çalışmaları için. Roman , Büyük Buhran sırasında yaşanan kuraklık, ekonomik sıkıntılar ve tarım endüstrisindeki değişiklikler nedeniyle evlerinden ayrılmak zorunda kalan yoksul bir ortakçı ailesini konu alıyor . Steinbeck'in Fareler ve İnsanlar , Büyük Buhran sırasında bir yolculuk hakkında bir başka önemli romandır. Ek olarak, Harper Lee'nin Bülbülü Öldürmek Büyük Buhran sırasında ayarlanır. Margaret Atwood'un Booker ödüllü Kör Suikastçı da aynı şekilde, ayrıcalıklı bir sosyetenin Marksist bir devrimciyle olan aşk ilişkisine odaklanan Büyük Buhran'da geçiyor. Dönem, yazma kariyerlerine yardım programlarında, özellikle de ABD'deki Federal Yazarlar Projesi'nde başlayan birçok kişi tarafından uygulanan sosyal gerçekçiliğin yeniden canlanmasını teşvik etti.
Büyük Buhran sırasında daha genç izleyiciler için bir dizi eser de kuruldu, bunların arasında Valerie Tripp tarafından yazılan ve Walter Rane tarafından resimlenen Kit Kittredge Amerikan Kız kitapları serisi , şirket tarafından satılan bebekler ve oyun setleriyle bağlantı kurmak için yayınlandı. 1930'ların başlarından ortalarına kadar Cincinnati'de geçen hikayeler, Depresyonun baş karakterin ailesine getirdiği değişikliklere ve Kittredges'in bununla nasıl başa çıktığına odaklanıyor. Kit Kittredge: An American Girl adlı dizinin tiyatro uyarlaması daha sonra 2008'de olumlu eleştiriler için serbest bırakıldı. Benzer şekilde, daha büyük kızlara yönelik Dear America serisinin bir parçası olan Christmas After All 1930'larda Indianapolis'te geçiyor ; ederken Kit Kittredge bir üçüncü şahıs bakış anlatılır, All sonra Noel kendisinin ailesinin Texas yetim kuzeni alır zaman onu özellikle döneminde yaşar anlatıyor olarak kahramanı Minnie Swift tarafından anlatılan gibi bir hayali dergi biçimindedir .
adlandırma
"Büyük Buhran" terimi, en sık , 1934 tarihli Büyük Buhran adlı kitabı , bu ifadeyi resmileştirmek için kredilendirilen İngiliz iktisatçı Lionel Robbins'e atfedilir , ancak Hoover, terimi popüler hale getirmekle büyük ölçüde itibar kazanır, gayri resmi olarak bir depresyon olarak gerilemeye atıfta bulunur. "Ekonomik bunalım yasama eylemi veya yürütme bildirisi ile tedavi edilemez" (Aralık 1930, Kongreye Mesaj) ve "Dünyanın büyük bir bunalımdan geçtiğini size anlatmama gerek yok" (1931) gibi kullanımlar.
Ekonomik bir gerilemeye atıfta bulunan " depresyon " terimi , çeşitli Amerikalılar ve İngiliz politikacılar ve ekonomistler tarafından kullanıldığı 19. yüzyıla kadar uzanır. Gerçekten de, ilk büyük Amerikan ekonomik krizi, 1819 Paniği, o zamanki başkan James Monroe tarafından "bir depresyon" olarak tanımlandı ve en son ekonomik kriz olan 1920-21 Bunalımı, "bunalım" olarak adlandırıldı. " o zamanki başkan Calvin Coolidge tarafından .
Finansal krizlere geleneksel olarak "panik", en son 1907'deki büyük Panik ve 1910-11'deki küçük Panik denirdi, ancak 1929 krizi "Çarpışma" olarak adlandırıldı ve "panik" terimi o zamandan beri düştü. kullanmak. Büyük Buhran zamanında, "Büyük Buhran" terimi zaten 1873-96 (Birleşik Krallık'ta) veya daha dar bir ifadeyle 1873-79 (ABD'de) dönemini belirtmek için kullanılıyordu. Uzun Depresyon olarak yeniden adlandırıldı .
Diğer "büyük depresyonlar"
Diğer ekonomik gerilemeler "büyük bunalım" olarak adlandırıldı, ancak hiçbiri bu kadar yaygın olmadı veya bu kadar uzun sürmedi. Çeşitli devletler, "depresyon" olarak adlandırılan kısa veya uzun süreli ekonomik gerileme dönemleri yaşadı, ancak hiçbiri bu kadar yaygın bir küresel etkiye sahip olmadı.
Sovyetler Birliği'nin çöküşü ve ardından ekonomik bağların kopması , 1990'larda Sovyet sonrası devletlerde ve eski Doğu Bloku'nda ciddi bir ekonomik krize ve yaşam standartlarında feci bir düşüşe yol açtı . Büyük çöküntü. Rusya'nın 1998 mali krizinden önce bile , Rusya'nın GSYİH'si 1990'ların başındakinin yarısı kadardı ve Moldova , Orta Asya ve Kafkaslar dahil olmak üzere bazı nüfuslar 2009 itibariyle hala 1989'dakinden daha yoksul .
Büyük Durgunluk ile Karşılaştırma
2008 yılından sonra dünya çapında ekonomik gerileme 1930'lardan kıyasla olmuştur.
Büyük Durgunluk nedenleri Büyük Buhran benzer görünüyor, ama önemli farklılıklar mevcuttur. Önceki başkan Federal Rezerv , Ben Bernanke , yoğun MIT'de doktora çalışmalarının bir parçası olarak Büyük Buhran inceledi ve 1930'larda yapılan değildi yollarla para arzını ve faiz oranlarını manipüle etmek politikaları uygulamaya koymuştur. Bernanke'nin politikaları, ekonomistler seçimlerinin hikmetini tartışırken, şüphesiz önümüzdeki yıllarda analiz edilecek ve incelenecektir. Genel olarak konuşursak, dünya finansal sistemlerinin toparlanması, 1930'ların Büyük Buhranı sırasında 2000'lerin sonundaki durgunluğun aksine daha hızlı olma eğilimindeydi .
1930'ları altının tavan yaptığı 2008 Çöküşü ile karşılaştırırsak, altın standardındaki ABD dolarının bugün sahip olduğumuz fiat serbest dolaşımdaki ABD doları para birimine kıyasla tamamen farklı bir hayvan olduğu açıktır. 1929 ve 2008'de her iki para birimi de ABD dolarıydı, ancak benzer şekilde biri Kılıç dişli bir kaplan, diğeri ise bir Bengal kaplanı gibidir; ikisi tamamen farklı hayvanlardır. 2008'deki Çöküş'ten bu yana enflasyonu deneyimlediğimiz yerde, deflasyonun başladığı 1930'larda durum çok daha farklıydı. 1930'ların başındaki deflasyonun aksine, ABD ekonomisi şu anda bir " likidite tuzağı " içinde ya da böyle bir durumda görünüyor. para politikası bir ekonomiyi tekrar sağlığına kavuşturamaz.
Borsa açısından bakıldığında, 1929 çöküşünden yaklaşık üç yıl sonra, DJIA 12 Ağustos 1932'de %8.4 düştü. Son iki ayda büyük gün içi dalgalanmalarla büyük oynaklık yaşadığımız 2011'de, hiçbir şey yaşamadık. rekor kıran günlük yüzde 1930'ların melodisine düşüyor. DJIA, TÜFE ve ulusal işsizlik oranı ışığında çoğumuzun 30'lar hissine sahip olabileceği yerlerde, sadece 30'larda yaşamıyoruz. Bazı kişiler, bir depresyonda yaşıyormuşuz gibi hissedebilir, ancak birçokları için mevcut küresel mali kriz , 1930'lara benzer bir depresyon gibi hissetmiyor.
1928 ve 1929, 20. yüzyılda servet farkının bu kadar çarpık uç noktalara ulaştığı zamanlardı; işsizlerin yarısı altı aydan fazla bir süredir işsizdi, bu 2000'lerin sonundaki durgunluğa kadar tekrarlanmadı. 2007 ve 2008 sonunda dünyanın 1928 ve 1929 yıllarına rakip olan yeni servet açığı eşitsizliği seviyelerine ulaştığını gördü.
Ayrıca bakınız
Genel
Referanslar
daha fazla okuma
- Ambrosius, G. ve W. Hibbard, Yirminci Yüzyıl Avrupa'sının Sosyal ve Ekonomik Tarihi (1989)
- Bernanke, Ben (1995). "Büyük Buhran'ın Makroekonomisi: Karşılaştırmalı Bir Yaklaşım" (PDF) . Para, Kredi ve Bankacılık Dergisi . Blackwell Yayıncılık. 27 (1): 1-28. doi : 10.2307/2077848 . JSTOR 2077848 .
- Brendon, Piers. The Dark Valley: A Panorama of the 1930s (2000) kapsamlı küresel ekonomik ve politik tarih; 816pp alıntı
- Brown, Ian. Savaş Arası Bunalım'da Afrika ve Asya Ekonomileri (1989)
- Davis, Joseph S. Savaşlar Arasında Dünya, 1919–39: Bir Ekonomistin Görüşü (1974)
- Drinot, Paulo ve Alan Knight, der. Latin Amerika'daki Büyük Buhran (2014) alıntı
- Eichengreen, Barry. Golden Fetters: Altın standart ve Büyük Buhran, 1919-1939. 1992.
- Eichengreen, Barry ve Marc Flandreau. The Gold Standard in Theory and History (1997) çevrimiçi versiyonu
- Feinstein. Charles H. Savaşlar Arasında Avrupa Ekonomisi (1997)
- Friedman, Milton ve Anna Jacobson Schwartz. A Monetary History of the United States, 1867–1960 (1963), monetarist yorum (ağır istatistiksel)
- Galbraith, John Kenneth , The Great Crash, 1929 (1954), popüler
- Garraty, John A. Büyük Buhran: Ondokuz-Otuzların Dünya Çapında Buhranının Nedenleri, Seyri ve Sonuçları Üzerine Bir Araştırma, Çağdaşlar Tarafından ve Tarihin Işığında (1986)
- Garraty John A. Tarihte İşsizlik (1978)
- Garside, William R. Krizde Kapitalizm: Büyük Buhran'a uluslararası tepkiler (1993)
- Glasner, David, ed. İş Döngüleri ve Depresyonlar (Routledge, 1997), 800 s. Alıntı
- Goldston, Robert, Büyük Buhran: Otuzlarda Amerika Birleşik Devletleri (1968)
- Grinin, L., Korotayev, A. ve Tausch A. (2016) Ekonomik Döngüler, Krizler ve Küresel Çevre . Springer Uluslararası Yayıncılık, Heidelberg, New York, Dordrecht, Londra, ISBN 978-3-319-17780-9 ;
- Grosman, Mark. Savaş Arası Yılların Ansiklopedisi: 1919'dan 1939'a (2000). 400 s. dünya çapında kapsama alanı
- Haberler, Gottfried. Dünya Ekonomisi, para ve büyük buhran 1919–1939 (1976)
- Salon Thomas E. ve J. David Ferguson. Büyük Buhran: Sapkın Ekonomi Politikalarının Uluslararası Bir Felaketi (1998)
- Hodson, HV Slump and Recovery, 1929–37 (Oxford UP, 1938). çevrimiçi 496 s. yıllık geçmişler
- Kaiser, David E. Ekonomik diplomasi ve İkinci Dünya Savaşı'nın kökenleri: Almanya, İngiltere, Fransa ve Doğu Avrupa, 1930–1939 (1980)
- Kehoe, Timothy J. ve Edward C. Prescott, ed. Yirminci Yüzyılın Büyük Buhranları (2007), ekonomistlerin ABD, İngiltere, Fransa, Almanya, İtalya ve tarifeler üzerine yazıları; istatistiksel
- Kindleberger, Charles P. Depresyondaki Dünya, 1929–1939 (3. baskı 2013)
- Konrad, Helmut ve Wolfgang Maderthaner, der. Uçuruma Giden Yollar: 1930'larda Krizlerle Başa Çıkmak (Berghahn Books, 2013), 224 s. Almanya, İtalya, Avusturya ve İspanya'daki siyasi krizleri İsveç, Japonya, Çin, Hindistan, Türkiye, Brezilya ve diğer ülkelerdeki siyasi krizlerle karşılaştırır. Amerika Birleşik Devletleri.
- Latham, Anthony ve John Heaton, Depresyon ve Gelişmekte Olan Dünya, 1914–1939 (1981).
- Madsen, Jakob B. "Ticari Engeller ve Büyük Buhran Sırasında Dünya Ticaretinin Çöküşü", Southern Economic Journal , Southern Economic Journal (2001) 67#4 pp. 848–68 JSTOR'da çevrimiçi.
- Markwell, Donald . John Maynard Keynes ve Uluslararası İlişkiler: Savaşa ve Barışa Ekonomik Yollar , Oxford University Press (2006).
- Mitchell, Broadus. Depresyon On Yılı: New Era'dan New Deal'e, 1929–1941 (1947), 462 s. ABD'nin kapsamlı kapsamı. ekonomi
- Mundell, RA "Yirminci Yüzyılın Yeniden Değerlendirilmesi", The American Economic Review Vol. 90, No. 3 (Haziran 2000), s. 327-40 çevrimiçi sürüm
- Psalidopulos, Michael, ed. Avrupa'da Büyük Buhran: Ulusal Bağlamda Ekonomik Düşünce ve Politika (Atina: Alpha Bank, 2012). ISBN 978-960-99793-6-8 . Ekonomi tarihçilerinin bölümleri Finlandiya, İsveç, Belçika, Avusturya, İtalya, Yunanistan, Türkiye, Bulgaristan, Yugoslavya, Romanya, İspanya, Portekiz ve İrlanda'yı kapsamaktadır. içindekiler
- Romer, Christina D. "The Nation in Depression", Journal of Economic Perspectives (1993) 7#2 s. 19–39 , JSTOR , ABD ve diğer ülkelerin istatistiksel karşılaştırması
- Rothermund, Dietmar. Büyük Buhran'ın Küresel Etkisi (1996) Çevrimiçi
- Tipton, F. ve R. Aldrich, Avrupa'nın Ekonomik ve Sosyal Tarihi, 1890–1939 (1987)
Modern
- Keynes, John Maynard. "Dünyanın Ekonomik Görünümü", Atlantik (Mayıs 1932), çevrimiçi baskı .
- Schumpeter, Joseph (1930). "Mevcut Dünya Depresyonu: Geçici Bir Tanı". JSTOR'da mevcuttur.
- Milletler Cemiyeti, Dünya Ekonomik Araştırması 1932–33 (1934).
|Wikimedia Commons, Büyük Buhran ile ilgili medyaya sahiptir .|
|Wikiquote'nin şunlarla ilgili alıntıları var: Büyük Buhran|
- Büyük Buhran'dan Nadir Renkli Fotoğraflar - Huffington Post'tan slayt gösterisi
- EH.net , Randall Parker'ın "Büyük Buhrana Genel Bir Bakış".
- 1930'larda Amerika . Virginia Üniversitesi'ndeki Amerikan Çalışmaları'ndan Büyük Buhran'da Amerika üzerine kapsamlı proje kütüphanesi
- 1930'ların Zaman Çizelgesi , bilim ve teknoloji, siyaset ve toplum, kültür ve uluslararası olayların gömülü ses ve video ile yıldan yıla zaman çizelgesi. AS@UVA
- Büyük Buhran Büyük Mitler tarafından Lawrence Reed
- Dönemin telif hakkı olmayan fotoğrafları için Franklin D. Roosevelt Kütüphanesi ve Müzesi
- Bir Kayıp Masumiyet Çağı: Depresyonda Çocukluk Gerçekleri ve Yetişkin Korkuları . Virginia Üniversitesi'nde Amerikan Çalışmaları
- Derin Güney'de Büyük Buhran
- Bir Kişi belgeselin Ruh üzerine Smithsonian Ağları
- Büyük Buhran at History Channel
- "Başkan Ben Bernanke Anlatım Serisi Bölüm 1" .20 Mart 2012, saat 10:35'te George Washington Üniversitesi'nde bir sınıfta canlı olarak kaydedildi