Paralı bakanlıkta çok uzun bir süre kalmamıştım – ilk gün, aslında – o zamandan sonra kıdemli papaz bana sınırlar üzerinde göze çarpan bir ders verdi. Zor yoldan öğrenmek istediğim bir ders olurdu.
Tüm derslerin zor yoldan öğrendiği, öğrenmenin yanlış yolu. Kolay ya da zor, asıl önemli olan şey, öğrenmemizdir – Tanrı bu amaç için can atıyor. Ama ben birbirlerinden uzaklaşıyorum.
Bazı insanlar bana, daha önce hizmet etmek için orada olduğumu hatırlattı; Tavsiye aldım ama bunu kıdemli papazın bilge danışmanı ile karşılaştırdım. Denge ihtiyacını gördüm – her iki zorunluluğa karşı gerçekte öğrenilecek ve kurulacak ve uygulanacak hayati gerçekler var.
Orada insanlar için bir papaz olarak oradaydım. Ve insanlar için orada bulunarak, onlara yardım etmek için çok fazla çaba sarf etmek, ya da çok erişilebilir olmak ya da bir çözümü kolaylaştırmak için çok istekli olmaktan ya da sadece çok güzel olmaktan hoşnut olmadığımı anladım.
Sonra hatırladım. 2007'de profesyonel gelişim yolum için katıldığım bir laik Stephen Covey (Franklin-Covey) kursunda öğrendiğim bir şey. Çok erişilebilir olmayın; Bazı isteklere verilen cevapları geciktirerek bile birkaç saat insanlara becerikli olmayı öğretir. Ya da bu etkinin kelimeleri. Bir güvenlik danışmanı olarak laik işimde (gerçekten daha çok bir papaz rolü), insanlara hemen geri dönmediğimde inanılmaz derecede güçlü buldum. Kendi sorunlarını çözdüler. Onlar becerikliydi. Ve kaç insanın bana döndüğünü bilmiyorum ve 'Ah, endişelenmiyorum, yaptım [this or that] ve kendim sıraladım … bana geri döndüğün için teşekkürler. Harika sonuç! Gerekli olmayan muhteşem bir özgürlük buldum. Daha fazla doğrulama olmadan görevimde yeterince güvende hissettim.
Birçoğumuz insanlara hizmet etmekten büyük keyif alıyoruz. Onları sevmenin bir yolu olarak hizmet etmekten hoşlanırız. Tanrı biz bir nimet olduğumuz için bizi kutsar. Ancak, Tanrı'nın hizmetine bir engel olarak yardım etmek ve kanıtlamak arasında ince bir çizgi var – Ruh'un büyümesi için hayatındaki gücü. Çok fazla insan, daha iyi olabileceği zaman insanları kurtardı onlar için işten ayrılmak için أو biraz destek verilsin ama çok fazla değil
sorumlu 'den insana, ama biz için insanlardan asla sorumlu değiliz. Bu kavramda önemli bir farklılık nüansı var. İnsanlara hizmet etmede rolümüzü ciddiye aldık. Onlara ihtiyaç duyduklarını düşündüklerini onlara vermemize gerek yok. Fark ettiğimiz şeyden biz sorumluyuz Tanrı ihtiyaç duyduklarına inanıyor.
Farkı nasıl anlarız? Eh, onların kendi savaşlarıyla savaşmasına izin veriyoruz. Aksi halde kendi kaynaklarını nasıl çizecekler? Onların planlarını tasarlamalarına yardımcı olabiliriz, dua edebiliriz ve hatta onlara tavsiyede bulunabiliriz, ama onlar için bunu yapmaktan zevk duyarız! Eğer yapsaydık, hiçbir şey öğrenemezler ve daha da kötüsü, zaten oyunda olan çatışmanın dinamiklerini karmaşıklaştırabilirler.
İnsanları onlara hizmet ederek sevmek bir ayrıcalık olabilir ve cesaretlendirmenin çoğunun gelmesi gereken bir şeydir. Kutsal Ruh onların içinde çalışır. Gücümüzden ya da kendilerinden elde ettiğimiz çözümlerden değil.
İnsanlara, onları kurtarmadan onlara hizmet ettiğimiz zaman en çok sevdiğimiz şeyleri severiz.
İnsanları deneyimlediklerinden kurtarmaları, öğrenebilecekleri şeyden mahrum bırakır.