Anusha Misra-10 Ara 2023
İdeal engelli kadının klişeleşmiş fikrine uymalıyım; iddiacı olmayan, "iyi", sessiz ve itaatkâr bir kız olmalıyım. Burada kadın değil, engelli bir kız diyorum çünkü bizler kadınlığın temel yönlerinden, engelli kadınlık kavramından mahrum bırakıldık ve duyulmayan marjinal feminist sesler denizinde kaybolduk
Engelli kadınlar, failin çoğunlukla yardımına muhtaç olduğumuz bir kişi olduğu, geleneksel olmayan ve kolayca fark edilemeyen istismar biçimleriyle karşı karşıya kalmaktadır. Tekerlekli sandalyelerimizi itmek ve bizi farklı yerlere götürmek için çoğu zaman başkalarına muhtaç olduğumuz düşünüldüğünde, hayatlarımızda bakım rollerini üstlenen bu insanlar tarafından kontrol edilmeye ve istismar edilmeye açık hale geliriz. Çoğu zaman istismarımız hakkında konuşamayız çünkü bağımlılığın utancını yanımızda taşırız. Bunun yerine, kendimizi istismarcımıza güvenmeye devam etmek zorunda buluruz, özellikle de bilinmeyen yerlerde, çünkü bizim için kaçış yoktur.
Engelli kadınlar genellikle kendilerini, hareketimizi, belirli yerlere gitme kabiliyetimizi, giyinme kabiliyetimizi - her şeyi - kontrol eden bir kişinin insafına kalmış bir alanda kapana kısılmış olarak bulurlar. Altta yatan bir korku, engelli bedenin deneyimini belirler, çünkü bağımlılık, sevgi arayan ilerlemeler olarak yanlış anlaşılabilir veya tüm hayatınızı kontrol eden kişi bize sırtını dönebilir.
En kötüsü de çoğu zaman fiziksel olarak bu konuda hiçbir şey yapamıyor olmamızdır, çünkü bedenimiz kendi komutumuzla hareket edemez.
Feminist harekette engelli #MeToo üzerine diyaloglar çok azdır ve #DisabledWomenRiot bunu değiştirmeyi amaçlayan bir kampanyadır. Engelli kadınların, ikili olmayanların ve transların yaşanmış deneyimleri ve toplulukları üzerine bir söylem geliştirerek, istismarımız hakkında rahat olduğumuz her şekilde konuşmaya ve iletişim kurmaya çalışıyoruz: genellikle göz ardı edilen ve daha büyük feminist evrende kabul edilmeyen istismarın belirli nüansları, lojistiği ve sosyal konumu.
Bu yazıda istismarımdan bahsedeceğim, özellikle de kendimi hayatları boyunca cis-het erkeklerle çıkmış, cis-cinsiyetli, fiziksel engelli, queer bir kadın olarak konumlandırarak (evet, yine de biseksüelliğimi geçersiz kılmıyor - biseksüel olarak kabul edilmek ve kimliğimi heteronormatif bir dünyaya kanıtlamak için bir kadınla bir şeyler "yapmak" zorunda değilim), çeşitli istismar biçimlerinden geçtim: fiziksel, cinsel, duygusal ve zihinsel. Bunun nasıl deneyimlendiğini de açıklığa kavuşturmak isterim: Sadece kendi adıma konuşuyorum.
Cis-het erkeklerle çıkmakla ilgili olan şey, zaman zaman failliğimin sorgulanmasıdır.
İstismarın yüzeysel kanıtlarının ötesine geçip derin nüanslara, engelli kadınları insan olarak değil de bir yenilik nesnesi olarak görmenin kökleşmiş ableizmine nasıl ulaşabiliriz? Sadece dünyaya bu erkeklerin hayatlarında bu "zavallı", "sakat" kadınlara yer açtıkları için ne kadar iyi olduklarını göstermek için var olan nesneler. Bunlar kimsenin istemediği ya da arzulamadığı kadınlar. Bunlar sadece en azını hak eden ve muhtemelen onu bile hak etmeyen kadınlar. Bunlar ne olursa olsun orada olacak kadınlardır, çünkü kalkıp bir yere gidebilecek gibi değillerdir. Engelli kadınlara genellikle saflık ve masumiyet ışığında bakılır: seçme şansları yoktur, aldatamazlar, bağımlıdırlar. Hayır demek istediğimizde ama diyemediğimizde ne olur? Sağırsak ya da konuşma engelimiz varsa, bu da bizi samimi durumlarda çok bunaltıyor ve sınırlarla mücadele etmemize neden oluyorsa ne olur? Çözüm sadece cinsel yakınlık kurmaktan vazgeçmek midir? Neden yapalım ki? Sorumluluk neden bizim üzerimizde olsun?
İstismarcı cis-het erkekler engelli kadınları istedikleri şekle sokabilirler. Çıktığım adam giderek hayatımın her alanını kontrol etmeye ve denetlemeye başladı: ne giydiğim, ne yediğim, kimlerle iletişim kurduğum, sosyal medyada kimlerle konuştuğum, arkadaşlarımın kimler olduğu, aileme ne söylediğim vb. Engelli kadınlar, temel ihtiyaçlarımızdan kaynaklanan istismar biçimleriyle karşı karşıyadır. Bazen istismarcımız, kendi kendini bakıcımız ilan eden bir partnerimiz oluyor. Bu durumda temel ihtiyaçlarımız için onlara bağımlı hale geliriz: İlaçlarımızı zamanında almak, tuvalete gitmek, kamusal alanlarda hareket etmek ya da özel alanlarda hareket etmek gibi.
İstismarcım kısa süre içinde her şeyi kontrol etmeye başladı ve içselleştirilmiş güçlülüğüm beni bu adamın iyi, iyi kalpli olduğuna, benimle ilgilendiğine ve bana büyük bir iyilik yaptığına ikna etmeye devam etti çünkü başka hiç kimse beni arzu edilir olarak görmüyordu. Bu yüzden, engelime rağmen beni çekici bulduğu ve "çirkin ve engelli" olmama rağmen benimle cinsel yakınlık kurmak istediği için minnettar olmak zorunda hissettim. Engelli kadınlara çok küçük yaşlardan itibaren hayatlarında aldıkları yardımlar için minnettar olmaları öğretilir, çünkü varlıkları temelde istenmeyen bir şey olarak görülür. Onlar, kendilerini evlendiremeyen ya da eğitim veremeyen ebeveynleri için bir yüktür. Bu zihniyetle büyüdüğümüzde kendimize güvenimiz azalır ve mutluluğumuz için başkalarına bağımlı olmamız gerektiği öğretilir. Asla kendimize yetemeyeceğimize inandırılırız.
İstismarımın fiziksel engelimle, lojistikle ve içinde bulunduğum sosyal durumla içsel olarak bağlantılı olduğunu fark ettim. Birçok kez, kamusal alanda bir başkasının merhametine kaldığım bir durumla karşılaştım. Bu daha sonra nasıl muhalefet göstermemem, onlarla aynı fikirde olmam ve bir çatışma durumunda olmamam gerektiği anlamına geliyor. İdeal engelli kadının klişeleşmiş fikrine uymalıyım; iddiacı olmayan, "iyi", sessiz ve itaatkâr bir kız olmalıyım. Burada kadın değil, engelli bir kız diyorum çünkü bizler kadınlığın temel yönlerinden, engelli kadınlık kavramından mahrum bırakıldık ve duyulmayan marjinal feminist sesler denizinde kaybolduk.
Beni yanağımdan öpen 60 yaşındaki engelli olmayan adam "Ama sarhoştum!" ve "19 yaşındaki tüm çocuklara aynı şekilde davranıyorum!" dedi. Herkese aynı babacan ve samimi şekilde davrandığını ve benim sadece aşırı tepki gösterdiğimi iddia etti. Ben gözyaşlarımı silerken 20 yaşındaki oğlu da aynı fikirdeydi çünkü kimse bana inanmıyordu. Alnıma kondurduğu öpücüğü yok etmek için saçlarımı avuç avuç şampuanla yıkıyordum: asla istemediğim bir öpücük.
Bir yabancı, engelliliğim nedeniyle gömleğimin düğmelerini ilikleyemememi, gömleğimin düğmelerini açması ve çıplak engelli bedenime erişmesi için bir öneri olarak algıladığında da aynı şekilde hissettim.
İlk kez duygusal olarak istismarcı, ihmalkâr birine aşık oldum. "Ama en azından beni cinsel olarak istismar etmiyor. En azından bana karşı nazik. En azından bana yetki veriyor." En azından, en azından, en azından...
İlk erkek arkadaşım "sapıklık" kisvesi altında beni yatakta zorla tokatladığında ya da "yanlışlıkla" gözümü morarttığında veya beni duygusal olarak cinsel ilişkiye yönlendirdiğinde hayır demememin nedeni, "Umarım bu kısa sürede biter, onu kızdırmak istemiyorum" diye düşünmeye devam etmemdi. Şu anda güvendeyim, ama ya onu kızdırırsam?"
*Öne çıkan görsel kaynağı: Alia Sinha
*Çeviri: Jin Dergi Ekibi
*Kaynak: https://feminisminindia.com/2021/09/29/disabled-bodies-navigating-abuse-violence-disabledwomenriot/
Etiketler : Engelli kadınlar, Ableizm, 3 Aralık Dünya engelliler Haftası,