Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği - Milan Kundera
Üstelik beni peşine takan cümleler, az sonra yazacaklarım gibi "veciz" olanlar da değildi. Tereza'nın uykuya dalışını, Tomas'ın yeni bir kadına gidişini, Sabina'nın ihanetlerini tekrarlayıp duran basit kelimelerden oluşuyordu hepsi. Onların güzelliğini ancak kitabı okurken keşfetmek mümkün, hikâyenin içinde güzeller çünkü. Dünyanın en akıllıca telif hakkı koruması bu olsa gerek. Ben hırsızlığımı, az çok herkesin kafasında belli anları, belli dertleri canlandırabilecek "global değişken"ler üzerinden yapıyorum. Buyrun efenim:
Sadece tek bir hayat yaşadığımız için bu hayatı öncekilerle karşılaştıramaz ya da kusurlarımızı gelecekteki hayatlarımızda gideremeyiz; bu nedenle de ne istediğimizi bilemeyiz. (Burda Picasso resmine bakıp, "Bunu ben yapsam yüzüne bakmazlar, o adam yapmış sanat olmuş" geyiğini yapan adamlara hak verdim. Ben söylesem kimse dinlemez anasını satıyım! )
"Einmal ist keinmal," diyor Tomas kendi kendine. Sadece bir kere olan şey, diyor Alman özdeyişi, hiç olmamış sayılır. Yaşanacak tek bir hayatımız varsa eğer. onu hiç yaşamamış da olabiliriz, farketmez.
Ama âşık insana midesinin gurultusunu dinletecek oldunuz mu bir kere, ruhla bedenin birliği, bilim çağının o lirik yanılsaması hemen siliniverir.
Gözü "daha yükseklerde bir yerde" olan herkes günün birinde gözünün kararabileceğini hesaba katmalıdır. (Şuur diliyorum, hepimiz için.)
Ama güçlüler güçsüzleri incitemeyecek kadar güçsüz olunca, güçsüzler çekip gidecek kadar güçlü olmalıydılar. (Zeze'ye not: Terazi ve Duvar)
İhanet setleri yıkmak demektir. İhanet setleri yıkmak ve bilinmeyene doğru başını alıp gitmek demektir. Sabina bilinmeyene doğru başını alıp gitmekten daha harika bir şey düşünemiyordu.
Onlara komünizmin, faşizmin, bütün işgallerin, bütün istilaların ardında çok daha temel, yaygın bir kötülüğün yattığını ve bu kötülüğün havaya kalkmış yumruklar ve dillerinde bir ağızdan haykırılan birörnek hecelerle uygun adım yürüyen insanlardan oluşan bir resmi geçitte en somut görünümüne kavuştuğunu anlatabilmek isterdi. Ama onlara bunu hiçbir zaman anlatamayacağını biliyordu. (O kadar uzun bir cümleyle anlatmak zor bence bunu, daha basit konuşmak lâzım. :)
Sabina için gerçek yaşamak, ne kendi kendimize ne de başkalarına yalan söylememek, ancak insanlardan uzak olunduğunda mümkündü; yaptığımız işlere başkasının gözü değdği an, ister istemez o göze hoş görünmeye çalışırız ve yaptığımız hiçbir şey dürüstçe olmaz. (Bu satırları okurken bu blog'u ve yazdıklarımı düşünmekten kendimi alamadım.)
"Yarı yarıya toprağa gömülmüş bir kargayı kurtarmak, cumhurbaşkanına dilekçeler göndermekten çok daha önemli," dedi.
Tek başına okunduğunda belki en anlamsız geleni, ama benim aklımda en çok yer edenini de söyler, artık uykuya dalma vakti derim:
Evet, istediğin sonsuzluksa, kapatıver gözlerini!
Peki neden yaz gecesi ruhu?
Gece, günün en büyülü saatleri değil midir? Gündüzün kaosundan sıyrıldığın, kendinle baş başa kaldığın, maskelerini indirme şansına sahip olduğun, kalabalıklarından arındığın saatler.
Her şeyi yapabilirmiş, herkese ulaşabilirmiş gibi hissettiğin, varolmaktan en çok keyif aldığın dakikalar.
Kendi dünyanda ördüğün ince bir duvarın ardında gerçek dünyayı kısa bir süre için geride bıraktığın, yalnız kalabildiğin, dünyanın aslında sadece sen olduğunu en iyi anladığın saniyeler.
Bu büyülü araf en çok da yazın bulur beni. Bu blog da bir yaz gecesi doğmadı mı zaten?
Şimdi söyle, yaz gecesi ruhunu sen de hissetmedin mi hiç?
Blog Archive
- ► 2013 ( 22 )
-
▼
2012
(
106
)
- ▼ Mayıs ( 15 )