Hafta sonu, dünyanın sonu yaklaşıyordu - herkes son günkü gibi yaşadı.
Yazar Alexey Lukyanenko - yakın geçmişte, diğerleri gibi, yılın 2008 krizi sırasında daraltılmış başarılı bir Letonyalı işadamı, İngiltere'ye gitmek ve işini en baştan başlatmak zorunda kaldı.
Yazardan: Gerçek olaylarla veya insanlarla herhangi bir çakışma olursa, lütfen bir kaza olduğunu düşün.
Bu durumda olacağımı hiç düşünmedim. Çoğu zaman ayrıldığını duydum ve ayrılanların çoğunu tanıyordum. Ama tek başıma gideceğimi hiç düşünmedim.
Hayatımın çoğunda, kendime ait, çok başarılı bir işim vardı, çok çalıştım, birçok şey yaptım ve her zaman en zor durumlardan çıkmanın bir yolunu buldum. Ancak hayat başka türlü karar verdi. Ne kadar uğraştığım önemli değil, ülkemdeki duruma karşı koyamadım. Biçimlendi ... Ya da uzandı ... İngiltere'de geçirilen bir buçuk yıl boyunca, kendi başına gelmediği sonucuna vardım. Ve şimdi bunun hakkında yazıyorum. O zamanlar, çok sayıda kitabın yazıldığı ve çok sayıda filmin çekildiği inanılmaz bir ülkeye gidiyordum. İnanılmaz insanların yaşadığı, kimin hakkında efsane yaptıkları ve ilahiler yazdıkları yerler. Her şeyin iyi olduğu ve herkesin mutlu olduğu yer. En iyi ürünlerin üretildiği ve tolerans ve demokrasinin ön planda olduğu yerler. Orada işinizi yaratmanın ilk günden başlayarak ilk sermayenin olmadan ütopya olduğu açıktır. Bu yüzden bazı fabrikalarda basit bir işçi başlatmalısınız. Sonra çözeceğiz. Orada bizden daha kolay olan her şeye sahip olduklarını söylüyorlar. Öyleyse devam et !!!
1. En alttan başlamak zorunda kaldım. Balık fabrikasından, Kuzey Denizi'ndeki uzak bir İskoç adasında. İnternetten gelen bilgilere ve web sitelerinde verilen ödüllerin sayısına göre, bu Avrupa'daki en iyi somon tesislerinden biridir. Acaba başkalarına ne olur acaba?
Göçmen işçilerin yaşadığı adadaki evler. Yazarın fotoğrafı.
2. Son iki haftayı bitiren çalıştayda bir Litvanyalı olduğu için şanslıydım. Bana herşeyi anlattı ve gündeme geldi. Kural olarak, kimse kimseye bir şey öğretmez. Sen izleyip kendi kendine sür. İlk başta, cehaletiniz sonucunda, kazalar ve durmalar meydana gelse bile, herkes sessizce her şeyi düzeltir, ama kimse bir kelime söylemez. Aynısı yerliler için de geçerli. Kimse onlara da öğretmiyor, fakat biz kendimiz daha hızlı öğreniyoruz. Ve bu yüzden biz daha değerli işçileriz. Artı, aramızda gerçekten bilenler var. Her ne kadar bazılarımız mümkün olsa da, hızla yeniden inşa edildi ve yerel ilke üzerinde çalışmaya başladı. Yani, özenle herhangi bir bahane altında çalışmaktan kaçının. IPhone ile tuvaletler içinde oturmak, sokakta gizlemek, kısacası, kameraların olmadığı yerde olmak ve hiçbir şey yapmadığınızı kanıtlamak imkansız. Bir gevşetici olması durumunda, baş amir (genel müdür) ona bir konferans verir ve “özür dilerim” diye cevap verir (üzgünüm). Hepsi bu kadar.
3. Tesiste sadece orada bulunan bir yerel halk kategorisi var. Bu, birinin ekleyebileceği bir yere sahip olmayan çocuklarıdır, çünkü okulu yeni bitirmişlerdir ve hiçbir şey yapamazlar, birinin çalışmak istemeyen erkek kardeşleri, kız kardeşleri ya da akrabaları ya da burada pantolonunu ya da insanları oturup emeklilik öncesi yaş. Emekli olmak için son. Genelde bütün gün bitki etrafında dolaşıyorlar, elleri sırtlarının arkasına katlanmış durumda veya etrafa ip bobini gibi bir şey taşıyorlar. Gündüz tırmanıcısı (temizleyici) gibi direkleri var ve otuz dakikalık aralarda (kırılmalar) hortumdan temizlenirler ve bu olmadan duvarları temizlerler. Tamamen yağ ve bağırsakta bulunan karmaşık ekipmanlar bizimkini yıkadı. Genel olarak, şaraplarımız gece vardiyası boyunca tüm bitkinin yıkanması gerektiğinde çalıştı. Yerel bir süpervizör vardı, haraç ödememe rağmen, tüm gece lambalarıyla birlikte mağazayı da yıkadı. Dört kişi, artı gece müfettişi tüm çizgileri ve bütün dükkanları yıkadı. Sabah geldiğimizde, bu insanlara bakmak korkutucu oldu. Gün boyunca, çalışma sırasında yerel gençler çöp kutularından buz aldı (büyük plastik kaplar), kartopu yaptı ve içlerinde oynadı. Yıllar boyu bir kadını olan ve kesinlikle hiçbir şey organize edemeyen ve bizimle olan çok katı bir yönetici yardımcısı sadece onlara baktı ve gülümsedi. Bazen “savaş” sırasında arkasına saklandılar ve bazen kartopu ile üzerine bile düştüler. Bütün bunlar gözetmen bürosundaki kameralarda görülebiliyordu, ancak onlara bir kelime söylemedi. Tesisteki asıl durum işçi başına çalışan tek kişidir. Ama hepsi aynı parayı alıyor.
Adanın sert doğası. Fotoğraf yazarı
4. Litvanyalı asistan bir süpervizörümüz vardı. İşiyle ilgili hiçbir şey anlamadı, ama çok güzeldi, sürekli yönetici ve yardımcıları etrafında dönüyordu, tüm kapıları ve kapıları açtı ve herkesi ve her şeyi çaldı. Muhtemelen neden yardımcısı yapıldı?
5. Buzdolabında çalışmaya geldiğinizde, sadece eldiven, şapka, normal lastik çizme ve yağ derisi (bu arada, Letonya üretimindeki kayışlar üzerindeki lastik tulum) verilir. Buzdolabında, genellikle + 2, bazen eksi olabilir, ancak sıcak giysiler sizin kişisel endişenizdir. Zamanla, bir sözleşme yaparsanız ve sorarsanız, sentetik bir kışlık şapka ve kalın bir tabanı olan termo botlar verebilirler. Hepsi bu kadar.
6. Hastaysanız veya sorunlarınız yaralanırsa. Litvanyalı bir şekilde sırtını yırttı ve doktor ona iki hafta evde kalması gerektiğini söyledi. Bunu işte söylediğinde, hasta listesini ödememek için kovuldu ve iyileştikten sonra geri alındı. Kesikli deneyim nedeniyle, tüm yıllık ikramiyeleri kaybetti. İşe başladıktan iki hafta sonra sağ kolumdaki kolumla kutuma çarptım. Ağır kutuları kaldırdığımda, ağrı vahşiydi. Ancak o zaman bir sözleşmem yoktu ve çalışamayacak olsam kovulacağımı anladım. Elimi bandajladım, ve ağrı tamamen dayanılmaz olduğunda, kolumu yuvarladım, bandajı çözdüm ve elimi buza koydum. Birkaç dakika sonra daha kolaylaştı, elimi tekrar sardım ve çalışmaya devam ettim. O zamanlar soğuk olan, hep çalıştığım süre boyunca, hemen dükkanda ilaç yiyerek ayaklarımı taşıdım. Bu gibi durumlarda yerel derhal hastaneye gider ve haftalarca görünmeyebilir. Sadece doktordan bir kağıt parçası getir ve tekrar eve git. Kimse onları kovmaz. Size mümkün olduğunca uzun süre sözleşme yapmamaya çalışıyorlar. Bir sözleşme olmadan, sen kimse değilsin. Düşük bir oranda çalışıyorsunuz ve ihtiyacınız olmadığı her gün size söylenebilir. Ayrıca, balık yoksa haftada 30 saat garantili ödeme yapılmaz. Sadece sözleşmeli askerler buna sahip. İşlerimizden bazıları yıllarca kontratsız. Sadece gidecek hiçbir yer olmadığı için. Doğrulama süresi sonunda hızlıca bir sözleşme yapıldı. Ama bence sadece buzdolabında insanları bulmak çok zor ve beni bağlamaya çalıştılar. Diğer atölyelerden gelen yerel halk açıkça, chill'e (dondurucuya) aktarılırsa giysilerini bile değiştirmeyeceklerini söyledi. Sadece eve git. Çünkü bu zor ve insanlık dışı bir iş. Ve böyle insanlarla alay edemezsin. Kayıtlarım vardı. Yerel 2,5 mağazamızda bir saat çalıştı, biraz su içti ve geri dönmedi. Ondan önce, genellikle, yaklaşık iki gün tuttular.
7. Buzdolabı Sözleşmesiz teklif ver, vergi öncesi saatte bir 6,05 pound. 6,55 sözleşmesi ile. Bu fabrikada en zor iş. Yükleme ve nakliye bitmiş ürünler. Gidecek yeri kalmayan bizimkiler var. Atölyede bir 6 çalışanı bulunmalıdır. Gerçekte, hiç orada olmadılar. Ya da hiç robot olmadığı zaman daha fazlaydı. Daha sonra, tüm ürünler, kutuların sürekli hareket ettiği konveyörden çıkarıldı ve paletler üzerine yüklendi. Yani, tam otomatik tesis, 2011 yılında, depo çıkışında, depodan başka bir donanıma sahip değildi. 6-7 kişilik bir ekip, her gün mevsimine bağlı olarak, 40'ten 120'e kadar tonlarca balıktan geçti. Kural olarak, bizim yüklemeye çalıştık, yerliler sadece hazır paletleri roklarla alıp forklift çatalının altındaki rampaya götürdüler. Şanslıydım. Gelmeden birkaç ay önce robotları yerleştir. Ve kutuların büyük kısmı onlara gitti. Ellerimiz sadece kantinin kutularını aldı. Ancak insanlar iki kat daha az oldu. Duman haznesi için her şey manuel olarak yüklendi, çünkü kutular kapaksızdı. Kötü günlerde, ikimiz veya üçümüz, her biri için 100 veya 21 kutuları olan bir 24 paletine yükledik. Bir kutu balık ve buz ortalama 25 kg ağırlığındaydı. Aynı zamanda, robotlara giden kutuları düzeltmek, kavisli etiketleri barkodlarla yeniden yapıştırmak, hatta yapıştırılmış kutuları çıkarmak ve zeminden toplamak ve robotun bıraktığı kutuları yeniden paketlemek için zamana sahip olmak gerekiyordu. Robotlar durursa her şeyi ellerimizle yüklemeye başladık. Tesis dayanamadı, bu yüzden genel müdür nasıl başa çıkacağımızla ilgilenmedi. Bize ek olarak, çalıştayda bir süpervizör (yönetici) ve iki bilge (müdür yardımcıları) vardı. Bunlar yereldi. Denetim otoritesi, saatte 10 pound, 8 weter aldı. Bize nadiren yardımcı oldular. Temel olarak, bitmiş paletleri manuel yükleme ve robotlarla çıkardılar. Zamanın geri kalanı sohbet ettiler ve telefonlara takıldılar. Bir yerel bizimle yüklenmeye çalıştı. Ego David olarak adlandırıldı. Ama o bir sertifikaydı. Buraya sadece hasta bir yerel gidebilirdi. Burada normal bir şey olmaz. Eşsiz bir çalışandı. İlk olarak, sabah olup olmayacağını bilemedik. Geç kalmak normal bir uygulamadır. Atölyede sadece Litvanyalıların ve benlerin zamanında geldiği günler vardı. 7: 50'e geldik ve mağazayı çalışmaya hazırladık. Denetim otoritesi 8'i çekti ve robotları açtı. Sonra bana yapmayı öğretti ve daha sonra gelmeye başladı. David, sekizi beş geçe, bazen de dokuz buçukta süründü ve hiç gelemedi. Weisers, 10-15 dakika boyunca gecikebilir. Ama araba süremediler. Weisers robotları nasıl kontrol edeceğini biliyordu. Ve bu ana argümandı. Aslında, tüm sistem böyle gözüküyor, yerel bir işçinin herhangi bir hatasının kapatılması ve hiç kimsenin buna dikkat etmemesi. Herhangi bir suçlama yok. Yorum veya kınama yok. Bence hepsi kendilerinin suçluların yerinde olabilecekleri her yerde olduklarını anlıyorlar. Ve sonra kimse de onlara bir şey söylemez. Hepsi eşit derecede sorumsuzdur. Ve birine bir şey söylemek anlamsız. Bugün onu tekrar edeceğim ve yarın onu tekrar yapacak.
Fabrika manzara. Yazarın fotoğrafı.
8. Sadece ben ve David'in konveyöre bindiği günler vardı. Manuel yükleme için birçok kutu açılmaya başladığında, arkasını döndü ve tuvalete gitti. Ve geri döndüğünde, Rokla'yı (palet taşıma arabası) aldı ve atölye etrafında dolaştı. Ya da ofiste oturdum. Bir gün sabrımı kaybettim ve Viseurs'a ülkemde ne tür şeyler yapacaklarını söyledim. Hemen onu işyerine sürdüler. Ama ertesi gün her şey tekrar oldu. Davut böyle bir hızla çalışmaktan sıkıldığında birkaç kutu balık aldı ve onları yüksek hızda fırlattı. Biri duvara, biri elektrik panosuna, biri bitmiş palete. Ondan sonra arkasına dönüp kaldıramadığı kelimeleri bıraktı. Balık toplamak zorunda kaldım, sensörlerden kopan telleri büktüm, buzu temizledim. Keşke bir şekilde yürümek gerekiyorsa. Ve tüm zemin somon ve buzla kaplıydı. Eğlendiği günler vardı. Ellerini greslendiği hareketli bir taşıma bandının üzerine koydu ve eldivenler siyaha döndüğünde, bitmiş paletlerin etrafında yürüdü ve avuç içi izlerini kar-beyaz köpük kutularının üzerine koydu. Müşterilerin ABD, Almanya veya Dubai’de böyle bir kargo aldıklarında ne düşündüklerini merak ediyorum? Lirik ruh halinin olduğu anlarda köpük kutusunda bir delik açıp parmağını yaladı. Bir süre sonra taksiyle ikinci bir işe girdi. Bana para yüzünden oraya gitmediğini söyledi, ama orada taşınacak çok kız olduğu için. Ve sıklıkla seks ile öderler. Fabrikada fazla mesai (fazla mesai) arasında seçim yapmak gerektiğinde ve bir takside çalışmak gerektiğinde, her şeyi attı, arkasına döndü ve bir takside çalışmaya gitti. Yüksek sesle küfür eden süpervizör peşinden koştu, ancak yalnızca hız kazanıp kapıdan kayboldu. Umurunda değildi. David'in birkaç düzine uyarı mesajı olduğu söyleniyor. Üçüncüsünden sonra kovulduk.
9. Bu arada, kutuları yok etme eğilimi sadece Davut'ta gözlenmedi. Zaman zaman amirimiz bir öfkeye düştü. Boş palet ve kutuları atmaya, kırmaya ve tekmelemeye başladı. Kimse ona dokunmadı, çünkü bu yer hiç kimseyi bulamadı. Ve oraya vardığında sonsuza dek orada kalacaksın. Tabii ki kendini terketmedikçe. Ve gidecek hiçbir yeri yoktu. 40 yıllarında daha fazla bir şey bilmiyordu ve ada oldukça küçüktü ve çok fazla iş teklifi yoktu. Yerel, bir kural olarak, kendi işine gitmek istemez ve göçmen bir gözetmene atanmaz.
10. İşlem, burası özel bir makine kullanılarak somonun fileto haline getirildiği mağaza. Ve sonra kemikler ondan alınır. Bu arada, taze, yeni öldürülmüş balıklardan kemikleri çıkarmak imkansız. Bu nedenle buzdolabında yaklaşık iki gün bekletilmelidir. Sonra kemikler etten dökülür ve filetodan çıkarılabilirler. Sonra balık kesmeye başlar. Bu en iyi ihtimalle başka bir gün. Sonra başka bir gün anakaraya gider. Ve sonra da dükkana. Bu nedenle, "taze" ve "mükemmel" kelimesi onunla ilgili değil. Ek olarak, süreçten insanlar kemikleri çıkartmaktan çok gergin değildi. Yeterli buz olmadığında, süpervizör onu yerden bir kürekle alıp kutulara koydu. Buz yapıcının altında oluşan kazıktan yeni aldım. Atölyemizdeki fileto kutusu çizgiden düştüğünde, kimse onu da işleme geri götürmedi. Kutuyu yan tarafına çevirmek, buzu ve balığı bir botla geri çekmek daha kolaydı. Neyse ki, her şey mavi plastik bir filme sarıldı ve ortaya çıkan karışıklık onunla kaplanabilirdi.
11. Organik. Çılgınca pahalı ürünler. Organik somon yetiştiren birkaç özel çiftlik vardı. Ona orada ne yaptıklarını bilmiyorum, ama gemi bir keresinde, kelimenin tam anlamıyla eller tarafından parçalanıp korkunç kokan bir balık getirdi. Kendi ölümüyle öldüğünü varsaydık ve en büyük avantajı stressiz öldüğü ve bunun sağlık için çılgınca iyi olduğu anlamına geldi. Diğer zamanlarda canlı ve çok güzeldi. Yine de, geminin normal balıkları getirmesi birkaç gündü, ancak bir süre sonra “organik” etiketi olan kutular açılmaya başladı ve sıradan hepsi aynı gemiden olmasına rağmen, sıradan tekrar gitti.
12. Bazen mühendisler buzdolabındaki sokak kapılarını kapatmayı unuttular. Cuma gününden sokağa kadar açık kaldılar ve pazartesi günü, atölyeye katılmak neredeyse imkansızdı. Birkaç ton balık çürüdü, kan ondan yere aktı ve ben de kustum diye kokuyordu. Ama çalışmak zorundaydım. Ve ofis çılgınca ne yapacağını düşünüyordu. Sonunda, bütün bu balıkların dumana girmesine izin verildi. Ürünü kurtaran çeşitli baharatlar ve baharatlar içeren birçok tarif var. Daha sonra, kızların burunlarını fileto haline getiren işlemdeki kızların burunlarını kesmeye başladılar. En ilginç şey, neden böyle bir pis kokunun olduğunu tahmin etmemeleridir. Fakat biz molalar sırasında onlara netlik getirdik ve bundan dolayı burunlarını daha da buruşmuşlar. Ve mühendisler, hiçbir şey olmamış gibi, daha fazla çalışmaya devam etti.
13. Genel olarak, saat başı çalışma sistemi, tam teşekküllü işler için kendi boşluğunu vermek için kullanan deneyimli işçiler için çok iyidir. Eve dönmek zorunda olmayan yalnız bir adam olan amirimiz, akşam 9 saatlerine kadar ofiste oturuyordu. 5'te çalışmayı bitirsek bile. Bazen atölyede dolaşmak, robotları silmek, paletleri bir yerden bir yere taşımak için yanlarında birini bıraktı, ama bu çok nadirdi ve sadece çok yakınlarını bıraktı. Ayrıca, atölyede kameralar vardı ve uzun süre kandırmak mümkün değildi. Fakat ofiste, kamera yoktu. Süpervizör ofisin pencerelerini boş kutulardan kapaklarla kapattı ve porno izledi. Genelde onu her zaman izledi. Ve en ilginç anlar, çalışanlara IPhone'larını göstermeye başladı. Bana asla porno göstermedi. Görünüşe göre hobiler listemde başka bir şey olduğunu anlamıştı. Bu arada, bazen, David almak için bir şeyin üzerine eğilirse, süpervizör kendisini hemen arkasından ona bağlar ve onunla yattığını iddia ederdi. Şu anda tüm yerel çok güldü.
14. İşlemde, saat farklı şekilde çalındı. Dilimlenmiş ve paketlenmiş filetolar büyük bir çöp kutusuna atıldı (kapasite), tüm Litvanyalılar önceden hattın dışına çıkarıldı ve daha sonra gözetmen ve yakınlardaki bazı yerel insanlar, balıkları kutulara koyup dükkanımıza gönderdi. Elbette, bizim için iyiydi, çünkü küçük kutuları, hafif kutuları vardı ve fazladan basit saatlerdi. Bir saat çıkardığımda (çalışma süresinin sonunun elektronik işareti) bir davam vardı ve kız arkadaşımdan sonra eve gitmek için ikinci kata çıktım. Yarın için boş kutular istedi. Bu genellikle 3-4 kişi tarafından yapılır. Ama hiçbirimiz fazla mesai için kalmadık (fazladan zaman) ve her zamanki gibi İngilizler kaldı. Bana süpervizörün izni olmadan kalmanın imkansız olduğu söylendi ve ona yardım etmek için izin istemeye gittim. Kimseyi bulamadım, geri döndüm ve yardım etmeye başladım. Tüm kamyonu boşaltırken oturup izleyemedim. Sabahları bana böyle bir durumda amirin kameradaki kayıtlara bakması ve benim için ek süre kaydetmesi gerektiği söylendi. Ne de olsa çalıştım! Sveta ona gitti, durumu açıkladı ve zaman eklememi istedi. Çalışma saatleri yerine, en az 30 dakika yazması gerektiğini söyledim. Ama hiçbir şeyim yok. Hakaret etmek bile değildi, sadece iğrençti. Saatin fabrikada çalındığı ölçeğin genel arka planına karşı, 30 dakika onaylanmış bir süre, boğazı geçti. Sadece yerel değildim. Yerel her şeyi bir dakikaya kadar alabilecekti. Sonuçta, kameranın bir saati var.
Balık kutuları Yazarın fotoğrafı.
15. Svetka'nın kızı gözlerinde ameliyat olmuş olmalıydı. Doğuştan şaşılık vardı. Adada, bu tür işlemler yapmadı, bu yüzden anakaraya uçmak gerekiyordu. Devlet her şeyin parasını ödedi. Oradaki uçak ve geri, hastaneye bir taksi ve operasyonun kendisi. Çocuk ayarlanabilir yatak, büyük bir TV, bilgisayar, internet, oyuncaklar, kitaplar, meyveler ve yoğurtlarla koğuşta yatıyordu. Kızım basitçe yığına beslendi ve annem hastanedeki ebeveynler için özel bir otelde yaşadı ve her şey orada serbest kaldı. Döndüklerinde, hala gaz için para alıyorlardı, çünkü arabasını adadaki havaalanına götürüyordu. Aynı şey, ameliyat sonrası muayeneye gitmek gerektiğinde ikinci kez oldu. Sadece bu sefer, uçak yerine ücretli bir vapur vardı.
16. Bir süre sonra, bize fazla mesai yapmaya başladılar ve buzdolabındaki ana saatten sonra, dumana girmeye başladım. Aynı sevkiyat (nakliye bitmiş ürünler), yalnızca 150 gram ağırlığındaki balık paketleri ve 10 adet kutularında paketlenmeleri gerekiyordu. Ve saatte aynı 6,55 pound için. Orada da bir buzdolabı vardı, ancak içindeki çalışma yatalakları geçmedi. Cumartesi günleri bir buçuk saat ve Pazar günü saat başına iki bahis olması özellikle hafta sonları iyiydi. Orada yıllarca 7 için çalışmakta olan ve genellikle sabahları not edilen ve tüm gün işinde kalan denetçinin tüm çalışmalarını yapan bir Litvanyalı beni aradı. Aslında o amir yerine tüm görevlerini yerine getirdiğinden, Litvanyalı istediği kadar fabrikada olabilir. Bu nedenle, her zaman iyi bir maaş vardı. Orada Kevin'i ilk defa gördüm. Yerel bir dönüm noktasıydı. O biraz deliydi. Görünüşe göre doğumdan. Orada çok fazla hasta insan var. Görünüşe göre bu DNA ile ilgili bir problem. Etkisi, uzun yıllar akrabalar arasında evlilik olduğunu söylediler. Babalar kızları, erkek ve kız kardeşleriyle yattı. Sürecin bir sonucu olarak, çocukları doğurdular. Aslında, şimdi bile orada muhteşem orman cüceleri gibi insanları görebilirsiniz. Boyunda küçük, kocaman burunlu, yakın küçük gözler ve küçük, kıvrılmış kulaklar. Tekerlekli sandalyelerde hayvan sesleri çıkaran çok sayıda insan var. Hasta çocuklar Bu bir çeşit genetik değişim. Ve bir kereden fazla krallığın kanı sulandırmak için ülkeye bir göçmen akışı gönderdiğini duydum. Görünüşe göre Kevin en zor sahne değildi. Yıllarca 15'te çalışmaya gitti, forklift (yükleyici) ve araba alma haklarına sahip oldu. 21 tarafından beş yıl boyunca balık fabrikalarında çalışmış, vücudunda iki beyaz çizgiyle kırmızı bir Ford Focus'a sahipti ve en sevdiği eğlence yoldaki kız çocukları almaktı. Reşit olmayan kızlarla bir kereden fazla yakalandı ve denendi, ancak her seferinde serbest bırakıldı. Çünkü hastaydı. Mahkeme salonundan ayrıldı ve en sevdiği şeyi yapmaya devam etti. Ve herkes bir dahaki sefere bekledi. Onun en iyi görünümüne neredeyse hiç dayanamadım. Dürüst olmak gerekirse, bazen hiç aptal olmadığı anlaşılıyor olsa da, her zaman bazı saçmalıklar taşıyordu. Ve sadece onun gibi davranıyor. Bir kez Litvanyalı bana sordu:
- Gülmek ister misin? “Kevin, buraya gel.” Bir 150 gram paket füme somon aldı, ona gösterdi ve şöyle dedi:
- Kevin, işte 150 gram balık. Bu üç pakette kaç tane balık var? - Düşündü ve bir süre sonra cevap verdi:
- 350 gram. - Gülümsemelerimizi koruduk ve Litvanyalılar şöyle devam etti:
- On tane paket içinde kaç tane balık var?
- Yaklaşık bir kilogram. - emin bir cevap geldi.
- 3, 7 ile ne kadar çarpacaktır?
- 35 !!!
17. Bir keresinde bir dumana girdiğimde, bir ticaret ağında tanıtımı için balık toplayacağımız söylenmişti. Burada, çok sık “bir için iki ödeme yap” eylemi vardı. Sevk atölyesinde karla kaplı karton kutular olan bir palet vardı. Genellikle, balık torbaları duman evinin penceresinden dışarıya uçarlardı, ancak bugün bir palet üzerindeki karton kutulardaydılar. Birkaç işçi, içeriklerini kutulardan çıkardı ve birkaç gün öncesine kadar bir tarih çıkartması yapıştırdı. İlk başta neler olduğunu anlamadım ama sonra dondurucuya girdiğimizde, başka bir buzlu kutu çıkarırken, üzerinde bir tarih çıkartması gördüm. Orada yılın Eylül 2009 durdu. Ve avluda 2011'in ikinci yarısıydı. Balık, yılın dondurucu 2'unda tutuldu. Ve şimdi bir pay için, kilogram başına 25 pound'a mal olduğu mağazaya doluydu. Litvanyalılara şimdi içilene ne olacağını sordum. Dondurucuya gireceğini söyledi.
18. Bazen diğer atölyelerden çalışanlarımız da sigarahaneye gittiler. Somon ye. Ham hala hala yasal ise, o zaman hemen sigara içildi. Bu nedenle, kamera arkasına yaslandığınızda, sinsi yiyebilirsiniz. Özellikle ambalaj üzerinde. Ama asıl şey bu değildi. Vakumla doldurmadan önce brendi füme somonun üzerine serpildiği bir tarif vardı. Böyle bir şişeden, pshikayut çiçekleri gibi. Genellikle bizim yerimiz burası ve bir kez ağızlarında pshikali zamanı. Değişimin sonu oldukça iyiydi. Yerel halk oraya gitmedi çünkü saf viski, brendi veya votka içmeyi bile bilmiyorlar. Onlar için gerçek değil. Her ne kadar akşamları üç - dört pint (bira bardağı - 0,568 litre) bira ve yukarıda bir kadeh şarap olsa da norm.
19. Bir balığın duman lambasına sarılması gerektiğinde, süpervizör bizimkine almaya çalıştı. Çünkü orada dört farklı tarifin olması, farklı kutulara koyması, ondan önce de dört farklı karton zarfa koyması gerekiyordu. Ancak en zor şey, balığın vakum paketini her zaman pencerede yüzleri olacak şekilde kağıt zarfın içine sokmaktır. Ek olarak, paketleri kırık vakumla reddetmek gerekliydi. Yerel bunu büyük zorluklarla yaptı. Sürekli yanılıyorlardı. Ve mağazalar öne sürdüler, çünkü paketleme penceresindeki balık yerine, folyonun astardan ters tarafı görüldü ve bazı paketlerde vakumlu paketleme tamamen kırıldı.
20. Somon keserken, kırmızı havyar bağırsaklarla birlikte atılır. Yerel halk, balık yumurtası yiyemeyeceğinizi söylüyor.
21. Yüzdeki maskeler ve baştaki ağlar yalnızca bir kontrol geldiğinde giyilir.
22. Sıkı çalışma ve rahatsız edici yaşam koşulları, insanlar arasındaki ilişkileri büyük ölçüde etkiler. Evde sürekli kavgalar ve skandallar yaşadık. Üstelik iyimserlik de yaratmadı.
23. Arkadaşımın kız kardeşi, bir zamanlar erkek arkadaşımızla bir başka taciz sırasında yaşadıklarını söyledi: - Nasıl biteceğini bilseydim, Riga'daki yeni BMW'nize asla giremezdim. "Beni getirdi" sürüngen adadaki balık fabrikasına. Sanırım bu arabanın borcunu hala ödüyorlar. Uzun zaman bankası olmasına rağmen.
24. Robot, kutuları, paketleme atölyesinde ölçeklere kendilerine yapıştırılmış olan barkodlara göre sıralar. Kutunun ortasına yapıştırılmazsa, çarpık veya baş aşağı (bu da olur), robot kutuyu geri bırakır. Ölçeklerin üzerinde duran yerel, etiketleri rastgele yapıştırır ve ardından tüm gün hareketli kutulara yeniden yapıştırırız. Bunu insanca yapmaya başlamasına neden olacak hiçbir güç yok. “Tamam, üzgünüm” (“Tamam, üzgünüm”) diyor ve aynı damarda devam ediyor. Sanırım bu onun için imkansız bir görev. O sadece yapamaz. Ancak bundan daha kötüsü, sadece yerel olan cumartesi veya pazar günleri fazla mesai yapar. Çünkü barda bir geceden sonra, sarhoş geliyor. Ve sonra, robotlar durur, çünkü kutulara yapıştırılan bu saçmalığı okuyamazlar. Yine de, yerel bir yoldaş, adada yetişen büyük miktarlarda yetişen halüsinojenik mantarlar tarafından taşlanıp yutulabilir.
25. Ekipmanın arızalanması durumunda, mühendisler mümkün olduğu kadar uzun süre hiçbir şeyi tamir etmemeye çalışmaktadır. Ve mümkün olduğunca geç görüşmeye gel. Daha sonra, onlar elle çalışırlar ya da kendimizi onarmak için tırmanmaya başlarken durup bakarlar. Konveyör bandının gittiği her pencerede elektrik panoları vardır. Birinde, anahtar her zaman düştü. Tüm 6 aylarca çalıştıktan sonra, onu yumrukladık ve hat tekrar açıldı. Denetim otoritesi bunu gördüğünde, donanıma karşı tutumumuz için bizi lanetledi. Ancak 40 dakika boyunca mühendis beklemekten yorulduğunda, aynı şeyi yapmaya başladı. İkinci elektrik panosunda, kalın bir akım, tavandan geçen soğutucudan (soğutucu) su akıyordu. Zaman zaman, yoğunlaşan bir tankla doluyken akıyordu. Yapılması gereken tek şey, duvarda asılı olan drenaj borusunu temizlemekti. Bu hafta yapmak istedim. Kalkanın yanında durmak çılgınca korkunçtu çünkü etrafındaki her şey ıslaktı. Ve bir kapanma durumunda, tüm atölye muhtemelen aydınlanmış ve bizimle birlikte olurdu. Konveyör zinciri dişli çarktan uçtuğunda, genellikle çizgiyi durdurduk, çocukluk çağında bisiklet gibi iki dişin üzerine zincir attık ve tekrar açtık. Sorun giderme bir dakikadan az sürdü. Mühendisler genellikle tüm gergileri sökerek dişlileri akstan çıkardı, zincire yerleştirdi, tekerleği aksın üzerine geri koydu, yerine vidaladı ve zinciri bir gergiyle gerdirdi. Yaklaşık 20-25 dakika sürdü. Tabi onlar bir araç getirmeyi unutmadıysa. Gördüğüm en ilginç şey, bir kez, hat kalktığında, bir mühendisin geldiği, kalkanı açtığı, uzun bir süre boyunca baktığı ve bu hatayı düzeltmenin imkansız olduğunu söyledi. Sonra dolabı kapattı ve gitti. Bağımsız olarak yırtık bir tel bulduk, büktük ve hat yeniden çalışmaya başladı.
26. Bir hafta Kevin’in kantinin içinden çalıştık. Hazır paletlerin robotlardan ihraç edilmesine başlandı. Bunu yapmak için, robotu durdurmanız, çalışma alanına gitmeniz, rokla ile paleti çıkarmanız ve robotu tekrar açmanız gerekir. Ancak Kevin, hepsi farklı renkler olsa bile, düğmelerin dizisini karıştırmaya devam ediyordu. Ve düğmelere basıldıktan sonra olan ilk şey, durmak yerine, robot boş bir paleti aldı ve bir süpürgeyle balıkları doyurucu bir şekilde üstüne getirdi. Pamuk duyuldu, balıklar, buzlar ve köpük her yöne dağıldı ve sonra hepimiz, 30 dakika sonuçlarına katlandı, çünkü kırık tahtaları paletlerden, köpük parçalarından, balıktan toplamak ve 24 kutusunda tekrar paketlemek gerekiyordu. Bu sırada bitki durdu. Bu birkaç kez tekrarlandığında, Kevin'in robotlara yaklaşması yasaklandı. Ama onunla olan tek şey buydu. Bunu yapsaydım, en azından aynı gün işten çıkarılma olurdu.
27. Petersburg'dan çok ilginç bir adam vardı. Aksine, orada doğdu, ama ailesi onu Fransa'ya götürdü. Çok zengin olduklarını, Cote d'Azur'da büyük bir otele sahip olduklarını, tatlı hayattan bıktıklarını ve ağırlıkları ve yoksunlukları tatmaya karar verdiklerini söyledi. Ve çok çalışmasına ihtiyacı var. Ancak, bize gitmeyi reddetti ve süreç üzerinde hafif çalışmaya başladı. Büyük olasılıkla, ailesi başka bir hayatın ne olduğunu denemek için gönderdi. Her zaman çok üzgündü.
28. Adada ücretsiz İngilizce kursları vardı. Üniversitede devlet programı. Ama bu sadece İskoçya'da. İngiltere'de, bu aynı dersler 770 pound maliyeti.
29. Bir akşam, kantimizde (kantinde) aşçı olarak çalışan yerel bir genç adam, kızların değiştiği bir evin penceresinin altında mastürbasyon yaparken, perdeleri çizmeyi unuttuklarında polis tarafından yakalandı. Tüm yerel gazeteler bunun hakkında yazdı. Ancak bundan sonra sessizce mutfaktaki fabrikamızda çalışmalarına devam etti ve molalar sırasında, tabaklarına yemek koyduğu, gözleriyle biriyle buluştuğu zaman, sadece utangaç bir şekilde gülümsedi.
30. Fabrika gizlice Jen'di. 40'in çok gerisinde kalmasına rağmen, çok hoş görünüyordu. Dükkanın etrafında yürüdü ve bütün genç erkeklerin ellerini üye tarafından aldı. Ve kızlar papa tarafından okşadı. Aralarda, görmek isteyen herkese, telefondaki çıplak fotoğraflarını gösterdi ve erkek arkadaşı olmadığından şikayet etti. Bir Kutup ona yardım etmeye karar verdi. Kabul etti ve onu evine davet etti. O geldiğinde polisi aradı ve tecavüz girişimi suçlamasıyla onu götürdü. Bir şekilde birimizi kızdırdı ve ona bir balık fırlattı. Jen ofise girdi ve hemen bir uyarı aldı.
31. Birçok yerli bütün hafta borcunu yedi. Çünkü pazartesi günü paraları yok. Cuma günleri, hafta sonu boyunca, son kuruşa kadar barlara yerleşti. Bu nedenle, bütün hafta borcunu yediler, Cuma günü maaştan sonra borçlu olduklarını verdiler ve hafta sonu arasındaki fark tekrar barda kaldı. Her zaman tamamen sakin hissediyorlar çünkü gelecek cuma yine maaş alacak. Olmazsa, devlet hala ölmelerine izin vermeyecek ve faydalar ödeyecek.
32. Biraz kar yağarsa, her şey felç olur. Okullar kapalı. Yerel yarısı işe gelmedi. Eğer gelirlerse, günün ortasında ayrılırlar, çünkü hafifken araba ile eve gitmeniz gerekir.
33. Çalışanlarımız bazen mağazada ödemeyi “unutuyor”. Yiyecek ve alkollü tam bir bebek arabasına binip kasanın yanına götürün. Durdurulsalar bile, cüzdandakileri arabada unuttuğunu söylüyorlar ve şimdi geri dönecekler. Adada suç yok. Camlar açıkken park etmiş olan otomobiller, anahtarlar kontakta iken, pahalı telefonlar ve çantalar koltukların üzerinde durmaktadır. Evler kilitlenmez. Sabahları hafta sonları, sen uyurken postacı koridora girer ve mektuplar ve parseller bırakır. Mağazada bir kez mayonez için yanlış promosyon fiyatı etiketi vardı. Ödeme sırasında, miktarın iki katı dövüldük, neden diye sorduk, çünkü fiyat etiketinde daha küçük bir sayı vardı. Üst düzey vardiya geldi, fiyatı kontrol etti, gişede damgalanan tutarın tamamı iade edildi ve ücretsiz mayonezi verildi. Çünkü onların hatasıydı.
34. Böyle bir Gunar vardı. Ve bir arkadaşı Iveta vardı. Birlikte yaşadılar ve sadece siyah içtiler. Sarhoş olduktan sonra sürekli savaştı ve ilişkiyi buldular. Eve gittiğinde ve bir kutu birayla kanepede oturduğunu görünce, suratına tekmeledi. Ve düzenli olarak evden attı. Bir arkadaş onlara geldi ve üçte bir içmeye başladılar. İçtikten sonra, Iveta konuşmaya başladı ve onu bağladılar ve kanepeye yatırdılar. Başardıktan sonra adamlar sigara içmeye gitti. Tişörtlerde ve terliklerde. Ve serbest bıraktım, kapıyı içeriden kilitledim ve polis çağırdım. Daha sonra Delfi, bir Letonya vatandaşının, kız arkadaşını zorla hapse attığı için İngiltere'de tutuklandığını yazacak. Bu arada onlar için ciddi bir makale.
35. Ada sürekli yağmurlu ve sert bir rüzgar esiyor. Sabahları arabanızı gördüğünüz anlar vardır, ancak ona yaklaşamazsınız. Böyle bir güç karşı hava akışı. Neredeyse güneş yok. Zamanla, kesinlikle depresif geliyor. Güçlü bir fırtına ve vapur anakaraya gitmediğinde, dükkanlarda ürün yoktur. Ekmek bile. Bu nedenle, evde daima tahıl ve makarna bulundurmalısınız. Ve Fransız ekmeği gibi dondurucu çörekler de ekmek yerine fırında pişirilebilir. Bazen böyle bir sis adaya düştü, anakaradan gelen uçaklar uçup oturamıyordu. Buna göre hiç kimse adadan uzaklaşamazdı. Arkadaşlarım, Riga'dan bir çift, adadan Glasgow'a uçak bileti satın aldı ve orada Amsterdam'dan Riga'ya bir uçak vardı. Ada sisle kaplı ve adamlar yarın kaçmayacaklarını anladılar. Vapuru geceye taşımaya karar verdiler. Fakat ondan önce havaalanına gittik ve uçak biletlerinin parasını iade etmeye çalıştık, çünkü telefonla ertesi gün uçak bileti alamayacakları söylendi. Havaalanında, daha sonra iki uçakları olduğunu, bunun için paranın kendilerine iade edilmeyeceğini ve şirketin onlara bir uçuş sağlayacağını, ancak… hava düzeldiğinde ... açıkladıklarını açıkladılar.
36. Adanın hükümetten bir ev almak anakaraya göre çok daha kolaydır. Bagaj ile kendine gelmek ve yaşayacak hiçbir yerin olmadığını söylemek için yeterli. Kovulmanız istenir. Bir işin varsa, her şey çok çabuk çözülür. Svetkina kız kardeşi ile erkek arkadaşı bu şekilde evlerine kavuştu.
37. Bizim için ilginç ve sıradışı, satın alırken arabanın yenileme sistemi. Arabaya bakarsınız, parayı verirsiniz, adresinizi teknik pasaportun gerekli sütununa yazarsınız ve oturum açarsınız, ardından omurgayı koparır ve ayrılırsınız. Posta yoluyla önceki sahibi, kayıt sertifikasını bölüme gönderir ve postayla yeni bir kayıt sertifikası alırsınız. Hiçbir maliyeti yok.
38. Yerel balık avı 5-6 saat yapar. Sadece hafta sonları çalıştığımızda 2,5 için her şey yapılıyor. Genel müdür her zaman cumartesi ve pazar günleri, bir fırsatı olsa Baltık ülkelerinden herkesi işe alacağını söylerdi. Ve bu anlarda, bütün bu adamlara böyle bir fırsat verilirse evde yaşamayı ve çalışmayı seveceğini düşündüm. Ancak ülkemizde, balıkçılık kotaları kesilmiş ve hemen hemen tüm balık işletmeleri ve tüm balıkçılık filosu tahrip edilmiştir. Sadece muhtemelen İngiltere'de çalışanlara ihtiyaç var. Sonuçta, fabrikaları Avrupa için daha önemli.
Yerel sahil Yazarın fotoğrafı.
39. Yeni bir iş bulduğumda ve fabrikada anlattığımda herkes şok oldu. Dorset İlçesinin çok sayıda yerel insanın yaşamak istediği yer olduğu ortaya çıktı. Maaşın iki katı olacağına söz verdim, hangisi elbette ki sevinemedi. Ayrıca, dünyaca ünlü birinci sınıf bir süperyat fabrikasına gidiyordum. Bu yüzden bir bavul ve bilgisayar topladım ve uçak bileti aldım.
40. Kalkış 3 saat gecikti. Başka bir şehirden gönderildim, bu yüzden Southampton'a olan uçağı özledim ve bunun sonucunda Southampton'dan gelen otobüs ve Bormouth'dan gelen tren geldi. Southampton'a başka bir uçağa bindim, otobüs şoförü beni gecikmiş bir bilete götürdü ve istasyonda makineli tüfek bana başka bir zaman bir bilet bastı. Böylece Pula'ya geldim.
41. Ertesi gün bir iş bulma kurumuna gittim. Yarım Polonya’ydı. Fakat Lehçe'de sadece Polonyalılarla konuştular ve İngilizce olarak iletişim kurmam gerekiyordu. Ne yazık ki İngilizcem hala mükemmel olmaktan uzaktı. Balık fabrikasında biraz konuştuk ve kurslar haftada bir kezdi, her zaman değil. Ajansla yapılan tüm görüşmeler kız arkadaşım tarafından yapıldı ve İngilizler onlara nasıl ulaştığımdan dolayı şok oldu. Her şey, burada tamamen farklı bir lehçeydi. Adada dili zaten iyi anladıysam, o zaman burada hiçbir şey anlamadım. Özgeçmişim tek koz oldu. Fiberglas üretiminde çok iyi bir tecrübem oldu ve fabrikanın ürettiği yatlar da aynıydı. Temsilci, dil bilgim ile büyük olasılıkla bu tesiste çalışamayacağımı söyledi. Aradığını ve kabul ederlerse işe gideceğimi söyledi. Prensip olarak, zihinsel olarak geri dönmeye hazırdım. Ancak ajan geri döndü ve atölyelerde birçok Polonyalı olduğu söylendi ve Polonyalıyı anlarsam ilk başta bana yardımcı olacaklarını söyledi. Lehçe anladım. Ve ertesi gün yeni bir işe gitmek zorunda kaldı. Başımdan dövmeler yapan biri formları doldurmama yardım etti. Bir işe gideceğimiz ortaya çıktı. Thomas'dı. İskoçya’dandı.
42. Gitmemiz gereken atölyede, bu gün bizim için iş yoktu. Ve başka bir tersaneye götürüldük. O kocamandı. Güvenlikle ilgili kısa bir brifingden sonra mağazaya götürüldük. Bir şey koyacak yer yoktu, kot pantolon ve ayakkabı giyiyordum. Kıyafetlerimin tepesinde bir kağıt tulum ve ayakkabılarımın üzerine kağıt örtüleri çektim. Denetçinin ofisine bir ceket ve bir çanta koymama izin verildi. Kişisel bir eşyaların katlandığı ve dolabın kilitlendiği bir balık fabrikası gibi hiçbir dolap yoktu. Aksine öyleydi. Ancak sadece sözleşme kapsamında çalışanlar için. Bir sınama döneminde bir ajans aracılığıyla çalışan kimsenin hiçbir şey yapmaması gerekiyordu. Şimdi işe başlamak için hazırdım. Hemen iki Polonyalı buldum, Baltık ülkelerinden olduğumu söyledim ve başlamak için yardım istedim. Ne yaptıklarını izlememi ve onlardan sonra tekrar etmemi söylediler. O zamanlar böyle bir şemaya göre, bu prodüksiyon hakkında hiçbir fikri olmayanları bile kendi başlarına organize ettiklerini bilmiyordum. Polonya'dan eski inşaatçılar, doktorlar ve müzisyenler çalıştı. Evet, birileri orada değildi! Tabii ki bu uzmanlıkta hayatları boyunca çalışanlar vardı. Günün sonunda, Thomas ve ben yarın fabrikamıza gitmemiz gerektiği söylendi. Sabah köprü yakınında buluşmayı ve birlikte çalışmayı teklif etti.
Şehir merkezi Yazarın fotoğrafı.
43. Birlikte gittik, çok iyi. Bazı İngilizler vardı. Sadece bir Kutup vardı ve ondan yardım etmesini istediğimde, bana çok mutlu bakmadı. Sonra, elbette, onunla arkadaş olduk, ama ilk başta bariz memnuniyetsizlikle bana yardım etti.
44. Ancak yerelden kimse yardım etmedi. Hayatta kalma okulu idi. Az önce dedin: "Git ve yap." Kimse hangi malzemeyi kullanacağını, hangi miktarda ve ne oranda olacağını söylemedi. Ayrıca, Dorset aksanı etkilendi. Ve İngilizler onları anlamadığınızı görünce, çok sinirlendiler. Yüzleri çıkarmak, dilleri dışarıda bırakmak ve her türlü müstehcen sesleri çıkarmak. Bütün bunlar katlanmak zorunda kaldı. Çünkü bu işe ihtiyacım vardı ve adaya geri dönmek istemedim. Çoğu işe tutum tuttu. Yatın gövdesinin şekli, hiç kimsenin umursamadığı şekilde yontulmuştu ve yatın içinde, içinde herkesin içine tırmandığı bir sürü döküntü ve kirli ayakkabı izleri vardı. Çöp kutusuna ne kadar malzeme ve alet atıldığını açıklamak zordur. Teknoloji hakkında konuşursak, geçen yüzyılın maksimum 80'iydi. Thomas benden bile daha kötü muamele gördü. Sürekli numaralar yaptı, çünkü o bir Scot'du. Ben de aynı şeyi aldım çünkü onunla geldim ve onlar onun arkadaşı olduğumu düşündüler. Haftanın sonunda, Thomas bana yaşadığı otele taşınmamı teklif etti. Otel birkaç kez otelimden daha ucuzdu ve tuvaletin ve duşun paylaşıldığı ve yerde bulunduğu bir odaya taşındım. Odada elektrikli su ısıtıcısı, bir lavabo, beyaz boyaya boyanmış bir kirişe sahip kontrplak gardırop ve üzerinde 4 programları bulunan küçük bir TV vardı: BBC 1, BBC 2, BBC 3 ve BBC 4. İlk katılımda, stüdyodaki siyaset bilimcilerinin Polonya ve Baltık Devletlerinden gelen göçmenlerin İngiliz halkından nasıl iş aldıklarını tartıştıkları kanala girdim. Ardından Londra İstihdam Merkezi'nden arsa gösterdiler. Takım elbise ve kravatla genç bir tezgahtarla röportaj yapıldı. Onun arkasında, birçok insanın oturduğu, çok sayıda masanın bulunduğu dev bir salon vardı. Duvarların yanında kahve ve çay bulunan makineler vardı. İnsanlar satranç oynadı, gazete okudu, kahve içti ve kendi aralarında konuştu. Neredeyse tüm masalar işgal edildi. Hava Kuvvetleri muhabiri memura sordu:
- Bu insanlar kim?
- Bunlar işsiz. - bildirdi.
- Yani boş yeriniz yok mu? - bir sonraki soruya geliyordu.
- Ne diyorsun - katip dedi - biz boşalmışız.
“Öyleyse neden onları onlara vermiyorsun?”
Yerinde öldürülen cevap: - Yani nasıl olduğunu bilmiyorlar !!! Nitelikleri yok !!!
Fabrika atölyesi. Yazarın fotoğrafı.
45. Oda için haftada 100 pound ödemek zorunda kaldım. Daha sonra 120'e büyüdüm. Çalışmadan önce yürüyerek 45 dakika, 2 otobüs pound bir şekilde oldu. Yürümek zorunda kaldı. 100 için ayda bir kilo verip otobüs benim için biraz fazla oldu. Sabahları, 6: 00 için çalışmak için, 4: 40'e çıkmak zorunda kaldın. Akşamları 18: 00 içinde bitirdikten sonra mağazaya gitmek gerekliydi. Buzdolabı yoktu, bu yüzden her gün yiyecek almak zorunda kaldım. Saat yedi buçuk civarında oteldeydim. En az 8 saatte uyumak için, 20: 40. Kabaca konuşma, her şey hakkında her şey bir saatten biraz fazla oldu. Bu bir yıkama, yemek, yarın iş için bir yemek ve eğer hala zaman varsa, Skype'ta arkadaşlarınızla ve ailenizle sohbet edin. Tabii ki, tüm İngilizlerin yaptığı gibi, 8: 00 - 16: 15 ile çalışmak mümkündü, ancak hamle sadece yarım bin dolara mal değildi, önümüzdeki aylarda paraya ihtiyacım vardı. Ne de olsa bir daire kiralamak zorunda kaldı. Ve burada, güneyde, bu zevk ucuz değil.
46. Şu andaki tüm yiyeceklerim, hazırlanmaması gereken ürünlerden oluşuyordu. Çay, çörekler, süt. Masada otelde olan kahve içmedim. Ancak öte yandan, Nescafe'nin yalnızca Rusya'da değil de sarhoş olduğunu anladım. Bazen sosisli ve peynirli sandviç yaptım. İş yerinde yediğimle aynı şey. Gerçekten sıcak yemek istemiştim, ama barlarda benim için pahalıydı, otelde yemek yapacak bir şey yoktu ve bazen Burger King'e gittim ve patatesli hamburger yedim, hayatım boyunca fast-food nefret ediyorum, ama yemekler sıcaktı ve iyiydi .
47. İlk maaş memnun oldu. O sırada, fabrika siparişleri alıyordu ve biz 12 üzerinde, bazen de günde 14 saatlerinde çalıştık. Hala saçmalıkları yedim. Ama ilk maaş günü, gerçekten sarhoş oldum. Az önce meyveli bir şişe brendi aldı ve bayıldı. Neyse ki, iki gün izin vardı.
Oturma odası Yazarın fotoğrafı.
48. Thomas başka bir iş buldu. İtalya'da ona göre. Ferrari fabrikasında. Belki de öyle. Bilmiyorum Yine de gidecekti. Bu konuda İngilizlerle sürekli çatışmalar yaşandı. İngilizler gerçekten yedi. Denetçiye gitti ve fabrikada ırkçılık olduğunu söyledi. Panik başladı. İngiltere'deki ırkçılık korkunç bir şey. Bu bir suçlu maddesidir. Çalışırken, başka bir ırk, milliyet ve cinsel yönelim üyelerine hoşgörülü ve saygılı davranacağınız bir bildiri imzalarsınız. Aslında sadece kağıt. İngilizler kendilerini en yüksek ırk olarak görüyorlar ve bunu size yüksek sesle söylememeleri, bunun onların eylemleri ve eylemleriyle gösterilemeyeceği anlamına gelmiyor. Thomas hemen başka bir atölyeye transfer edildi. Yolun karşısında. Ama orada uzun sürmedi. Eve giderken, bana burada çok sinirli ve saldırgan insanlar olduğunu söyledi. Ve onun hakkında duyduğu şey, ancak ilk defa yüz yüze geldi. Açıkçası, ben de farkı hissettim. İskoçya'daki insanlar daha arkadaş canlısı ve kibarlar. Bize bile. Öyle bir şey yoktu. Bırakarak, Thomas bana bir mikrodalga bıraktı. 40 pound için tam anlamıyla ayrılmadan önce aldı ve akşamları beni dükkandan aldığımız hazır yiyecekleri ısıtmaya davet etti. Bir İngiliz Lirası 10 mikrodalga istedi, ama ben 20 ittim. Sonunda, sadece iki gün çalıştı. Mikrodalgada yemek iğrençti, ama en azından sıcaktı. Genel olarak, İngilizler öylesine tembel ki evde yaşayan insanların çoğu hiçbir şey yapmıyor. Onlar için en popüler yerler, fast food ve take away (hazır yemekli restoranlar) ve mikrodalga fırınlar için hazır yemekli raflar, herhangi bir mağazada çok büyük boyuttadır. Bir keresinde İngilizlerin kendi mutfağının olmadığını okudum. Muhtemelen öyle. Tüm yemekleri Çin, Hint ve Tayvan mutfağı. Zaman içinde herhangi bir öğünde çok fazla miktarda köri yemeye tıkama refleksine neden olur. Akşam yemeğimi çok dikkatli seçtim, ama benim için yenilebilir sadece birkaç yemek vardı.
49. Bir akşam, otel müdürü odama geldi. Birkaç gün sonra otel sahibi bir çekle geldiğini söyledi. Odanın, üç günden fazla burada yaşadığını söyleyen bir şey olması imkansız. Pijama yok, aküde çorap yıkanmış ve yiyecek yok. Maksimum limonata ve bisküvi. Ve hepsinden öte, mikrodalga yok. Bir felaketti. Başlangıçta ne yapacağımı bile bilmiyordum. Ancak, yansıma üzerine bir seçenek buldum. Yatağımda yere asılı bir pelerin vardı. İki kere düşünmeden, yatağın altındaki mikrodalgayı düştüm, ve ayrıca ürünleri ve eşyaların bir kısmını da katladım. Ödeme harikaydı. Ama mikrodalgayı yatağın altına bıraktım. Tabii ki, yatağın altındaki yiyecekleri ısıtmak çok da uygun değildi, ama bir çıkış yoluydı. Bir süre sonra, bu otelin iş bulma kurumumla birlikte çalıştığını ve diğer şehirlerden gelenlerin de oraya yerleşdiğini öğrendim. Otelin sahibi, görünüşe göre, insanların aylarca orada yaşadıklarını tahmin etmiyorlardı ve hiçbir uyarı olmadan gelmek kabul edilmiyordu. Büyük olasılıkla, yönetici mal sahibinin bilgisi olmadan ajansla aynı fikirdeydi. Buna ek olarak, 5 hafta yaşadı, haftalık bir sayı ödeyerek, sadece bir kez çek aldım.
50. Otelin zemin katında bir pub oldu. İnternete bağlanmak için bazen oraya gittim. Otel yönlendirici öylesine zayıftı ki sinyal ikinci kata ulaşmadı. Genel olarak, İngiltere’deki İnternet ve mobil iletişim ayrı bir konuşmadır. Her akşam pubda bir kalabalık toplanıyordu, ancak çalışma günlerinde kural olarak her şey sessiz ve nezihdi. En ilginç şey hafta sonu oldu. Her şey Cuma günü başladı. Ama en sessiz gündü. İnsanlar geç saatlere kadar uğultu alıyorlardı, ama hafif bir huydu. Cumartesi gecesi 7 akşamlarının ardından canlı müzik çalındı ancak Cumartesi günü hoş görülebiliyordu. Ne de olsa Pazar günleri önde ve tüm gün bile uyuyabiliyorsun. En kötüsü Pazar günü başladı. Bunun yaşamlarındaki son gün olduğuna dair bir his vardı ve küresel sel yarın başlayacaktı. Bu nedenle, insanlar sonuna kadar çıktı. Ziyaretçiler gecenin 2 saatlerine kadar canlandı. Ve bir Pazar gecesi, 12'te yaklaşık saatlerde, her şey aniden azaldı ve sokakta bağırmalar vardı. Pencereden dışarı baktım ve insanların iyi bir şekilde sarılmış sarhoş bir cisim taşıdıklarını bir bardan yaşam izleri olmadan gördüm. Birkaç dakika sonra, vücut kalkmaya çalıştı, ancak girişimler boşuna idi. Kısa süre sonra ambulans geldi, arabaya yükledi ve uzaklaştı. Geri kalanı pub'a geri döndü ve eğlenceye sabahın iki buçukuna kadar devam etti. NASIL? Bundan sonra, ertesi gün işe gidip insan normları çerçevesinde yürütmenin nasıl mümkün olduğunu açıklayın.
51. Ondan sonra, sabahları atölyemizde yetersiz insan olduğunu düşünmeyi bıraktım. Parlayan gözlerle, sümüklü, uyuyakalmış, bir yere çömelmiş ve söylenenden ziyade karşı tarafa geçiyor. Ek olarak, materyalleri ve kimyasalları karıştırdılar ve hepimiz gibi, bunun neden olduğunu anlayan, uzaklara bakıp işleri kolaylaştırmaya çalışan tugay. Böylece hiçbir şey bozulmaz. İlk aradan sonra, bu insanlar, onları buna adlandırabilirseniz, duyularına geldiler ve ne kadar kötü hissettiklerini inlemeye başladılar. Aksine, iş gününün sonunda, eve dönmek ve yatağa uzanmak. Ancak, öğle yemeğinden sonra, görünüşe göre nihayet canlandırarak, çalışma gününün daha da bitmesini beklediler. Hızlıca tekrar bara gitmek için.
52. Genel olarak, her zaman inliyorlar. Her sabah bir inilti ile başlar. Nasıl olduğunuzu sorarsanız, buna çok cevap veriyorlar. Erken kalkmam gerektiğini, dün çok fazla bira içtiğini, geç yatmaya gittiklerini, çok hasta olduklarını söyledi. Zaman zaman bir enstrüman fırlatıyorlar ve tükürmek için tuvalete koşuyorlar. Kural olarak, bunlar sabah acı çekmenin ana nedenleridir. Mesai bitimine kadar olan süreleri ve saatleri sayarlar ve neredeyse hiç bir zaman fazla mesai yapmazlar. Fazla mesai sadece biz çalışır.
53. Bir zamanlar işte kötü hissettim. Bana nadiren olur. Ancak görünüşe göre mikrodalga fırından çıkan yiyecekler ince işini yapmıştır. Çok hastaydım ve kendimi kötü hissettiğimi söyledim. İngilizler derhal kebap yemelerine gerek olmadığını söyledi. Sonra eve gitmeme izin verdiler. Dükkandan çıkıp gözlerimi güneşten kapatmak çok güzeldi. Ne de olsa, onu sadece molalarda gördüm. Sabahleyin henüz orada değildi ve akşamları zaten yoktu. Bu arada, günün ortasında bıraktığım için, bazı bonuslar benden kaldırıldı.
54. Bu arada, bir adada oturan arkadaşım daireli seçenekler arıyordu. Nasıl anakara merkezinde bilmiyorum, ama burada güneyde, hemen konaklama bulmak neredeyse imkansız. İşe geliyorsun, üzerinde harekete geçiyorsun ve doğal olarak bir yerde yaşamalısın. Ajans aracılığıyla kiralık konut almak mümkün değildir. Çünkü kalıcı bir sözleşmeniz yok ve geçici bir işçi olarak çalışıyorsunuz. Buna göre, kira vermeyin. Tüm yapabileceğiniz, gazetelerde veya Polonya mağazalarında özel reklamlar aracılığıyla konaklama aramaktır. Bir bülten tahtası var ve oda teklifleri var. Ancak bir şey bulsanız bile, birkaç ay önceden depozito yatırmanız gerekir ve yakın gelecekte gelecekte 70-80 pound için ortak bir mutfak, ortak bir duş ve ortak bir tuvalet bulacaksınız. Ve oda bir köpek kulübesi büyüklüğünde olacak. Bir arkadaşın iki çocuğu olduğu gerçeğine dayanarak, iki yatak odalı bir daireye ihtiyacımız vardı. Birincisi, dördümüz vardı ve ikincisi devlet konutuna başvurmak istedi. Ve orada her şey çok basit. Kasten küçük bir alanı çıkarırsanız (ve en azından çocuklarla ilgili bir soruda belirtilirse), o zaman sadece size hiçbir şey verilmeyecek, aynı zamanda devlete dolandırıcılıktan da cezalandırılacaksınız. Fazladan puan almak ve konut sırasındaki durumunuzu yükseltmek için bunu kasıtlı olarak yaptığınıza inanılıyor. Diğer şeylerin yanı sıra, başka bir sorun var. Burada, birkaç kişi küçük çocuklu bir aile, bir ev veya ev kiralamak istiyor. Yasalarına göre, ebeveynleri kira ödemese bile, küçük çocukları sokağa koymak imkansızdır. Bu nedenle, ajanslar ve ev sahipleri (mülk sahipleri), kural olarak, küçük çocuklu aileleri reddetmektedir. Köpek ya da kedi olan birine izin vermeyi tercih ederler. Çünkü bir köpek ya da kedi ile araba sürmek mümkündür, fakat çocuklarla değil.
55. Yine de, Sveta internette seçenekler aradı, çağrıldı ve yürümek ve başka bir versiyon görmek benim sorumluluğumdu. Bir gün, bir ajandan iki daire görmem gerekti. Nimet uzak değildi, daireler aynı evdeydi ve akşamları izlemeye gittim. Rainge Rover'a bir ajan geldi. Hepsi Rage Rovers'ta. İngiltere'de emlak iyi bir iştir. Fiyatlar caydırıcı, bu yüzden kimse ihtiyaç duymuyor. Çoğunlukla, daireler çok küçük ve sıkışık olmasına rağmen. Ondan önce, iki odalı bir dairenin 50 metrekareden nasıl daha küçük olabileceğini anlamadım. Ve çoğu var. Ajan bana, her birinde sadece bir yatak odası bulunan iki daire gösterdi. Aynı evdeydiler ve her ikisi de çatı altındaydı. Kendi alanlarını adlandırmakta bile zorlanıyorum. Bence 20 metre. Genel olarak, onlar odaya girerken, başınızı yana doğru eğmek zorunda kalıyorlar, bu kadar çok küçük oda ve dairelerde asma tavanlı daireler var. Toplu halde, korkunç bir durumdalar. Ev sahipleri, kira dışı maksimum karı sıkmak için onları sayısız ayrı odaya böler. Sadece bir masa, bir gardırop ve yatağın bulunduğu odaları gördüm. Yatak zaten eğimli tavanın altında duruyordu ve kafama çarpmadan normal bir şekilde oturmak bile sorunluydu. Genel olarak bana gösterdikleri şeye baktım ve yorum bile yapmadım. Fiyat bahsetmiyorum bile. Ancak kazanlardan çok etkilendim. Ve bunun içinde ve diğer dairelerde, bir yatak odasında ve yerde duruyorlardı. Görünüşe göre onları koyanlar, çalışması için daha uygun olduğu gibi koydu. Dürüst olmak gerekirse, bir odada bir kazan ile nasıl uyuyabileceğinizi ve küçük bir çocukla orada nasıl yaşayabileceğinizi hayal edemiyorum. Sonuçta, kazan, tırmanacağı ilk yer burası. Temsilciye gaz ısıtmalı dairelerin nasıl olduğunu sordum, çünkü gaz elektrikten çok daha ucuz. Kışın ayda gaz 30-40 pound ödüyorsanız, elektrikli ısıtma faturaları için 200'e ulaşır. Nereden olduğumu sordu ve cevabı duyduğunda bana geldiğim İskoçya'da durumun gerçekten böyle göründüğünü söyledi. Fakat İngiltere'de, tam tersi elektrik, gazdan çok daha ucuz. Gözlerime yalan söyledi. Genel olarak reddettim. Birkaç gün sonra Sveta başka bir seçenek buldu. Çalışmaya daha yakın, verandalı, park yeri, gazlı ısıtma ve ayda 600 pound için iki yatak odası ve faturalar. İki yüz daha fazla hesap oluştu. Yerel vergi, İnternet, su, elektrik ve gaz. Daire 40 metre ve belki daha azdı. Yatak odamızın büyüklüğüne baktığımda, son kiralık dairede Letonya'da böyle bir mutfağım olduğunu düşünerek kendimi yakaladım.
56. Sadece bir süre sonra, bir süre sonra, bu daireyi elde etmenin neye mal olduğunu söyledi. Ne kadar iyi olsa da, ne kadar iyi olmasına rağmen, ajanların telefona cevap vermemesine, kaç kez geri arayacaklarına veya yazacaklarına söz verdikleri ve cevap veremediklerine göre, sadece aktarılamadı. Kendime gelince, tek bir şey biliyordum, onlarla savaşırken, ikinci ay otele gittim. Ajans bir aydır sözleşmeyi hazırlıyor. İlk önce bir ay içinde bizim için bir depozito istediler, sonra iki kişilik, sonra bir finansal kefil istediler, sonra bizi bir şirketten kontrol ettiler. Ondan sonra, tüm çiziklerin yeniden yazıldığı dairenin koşulunun uzlaştırılması eylemi verildi. Doldurmam, daha fazla kusur ekleyip imza için geri getirmem gerekiyordu. İki gün boyunca Litvanyalı arkadaşlarımın yardımıyla yaptım, fakat kimse ne eklediğimizi kontrol etmeye gelmedi. Sonra, birkaç kez anahtarlar için davet edildim ve onlara her verilmediğinde, zor durumumu nasıl anladıkları hakkında konuştum ve otelden ayrılacağım ve harika dairelerine taşınacağıma dair söz verdim. Fazla mesai yapmayı reddettim, acenteye koştum ve her zaman bir daha para kazanmadığımı fark ettim, anahtarları alamadım. Ancak, nihayet, ajans bugün bugünün doğru olduğunu bildirdiğinde önemli bir gün geldi. Şirketin eş sahibi kadın işten sonra gelmemi söyledi ve ortağı sözleşmeyi imzaladıktan sonra bana anahtarları verecek. Ben sadece iyi İngilizce bilen ve bana yardım etmek için gönüllü olan bir Litvanyalıyı alarak, tam olarak belirlenen zamanda geldim. Düzgün giyimli ortak ofiste yalnızdı. Girdiğimizde kim olduğumuzu ve neden randevu almadığımızı sordu. Önemli bir toplantısı olduğunu ve bize zaman harcayamayacağını söylüyorlar. Genelde, bize atandığımızı ve onun tepkisini anlamadığımızı söyledik. Hoşnutsuz bir bakışla önemli bir beyefendi gazetelerde dolaşmaya ve imzalamak zorunda olduğum bir sözleşmeyi aramaya başladı. Kontrat yoktu. Görünüşe göre hazırlamayı unuttu. Sözleşmeyi fotokopi makinesine kopyalamaya başladı, ancak kartuş bitti. Konuşma sırasında, kötü İngilizcem için özür diledim ve net bir cevap aldım, her durumda Lehçe'nin İngilizcemden daha kötü olduğunu. Polonyalı değilim dedim. Nereden olduğumu sordu ve ülkenin adını duyduğunda nerede olduğunu sordu. Görünüşe göre Baltık Denizi'nin nerede olduğunu bilmiyordu, bu yüzden Sovyetler Birliği'nin eski cumhuriyeti olduğundan memnundu. Genel olarak, Letonya kelimesinde İngilizlerin bunun Polonya'dan uzak olup olmadığını sormalarına çok sık rastladım. Belgeleri imzaladım ve anahtarları aldım. Mutluluk anıydı. Süpermarkete koştum ve mümkün olan her şeyi aldım. Yemeklerden tava ve tencerelere. Tanrım, pastırma ve yumurtalar ne kadar lezzetliydi, normal bir mutfakta kızartıldı !!!
57. Bu arada, iş tesiste tüm hızıyla yapıldı. Siparişler çok fazlaydı. Londra Boat Show daha yeni bitti. Tesis günde 24 saat çalıştı. Sabahları 6'dan akşamları 6'a çalıştık. Ve akşamları 6 gece vardiyası geldi ve sabah 6'a kadar çalıştı. Neyse ki, şimdi daire otelden daha yakındı ve işe gitmesi sadece 25 dakika sürdü. Bu nedenle, biraz daha uyumak mümkündü. Ayrıca normal bir duş, geniş bir yatak ve normal bir yemekle birlikte bir buzdolabı vardı.
58. Tuğgençimin adı Eric'ti, üçüncü kez bana nereden geldiğimi ve daha önce nerede çalıştığımı sordu. “Shetland Adaları'ndan balık fabrikasından” cevabını üçüncü kez duymak, üçüncü kez gerçekten şaşırdı ve sempatik bir şekilde başını salladı. İyi bir adama benziyor. Toplam 35 yıl ... Eski işçiler açıkça onunla alay etti. İlk defa nedenini anlamadım. Sonra anladım. Depoya bir şey için gittiğinde, ne olduğunu unutmuş. Birkaç yıl aynı yat modeli ile çalıştı ve en basit şeyleri hatırlayamadı. Her kullanılan malzemenin türü ya da parçanın boyutları sorulduğunda çizimlere bakmaya gitti. Durumda tek bir parça bile olsa, akış şemasını hatırlayamadı. Karşılaştırma için, modelimizin ana üretim parametrelerini ezberlemek sadece iki ayımı aldı. Zamanla, yeni çalışanlar kendisine sorular sormayı bıraktılar ve benimle iletişim kurmaya başladılar. Çünkü benimle beklemek gerekli değildi. Eric ilk başta çok kırgın biriydi ama sonra dükkanda daha fazla yürüyebileceğini fark etti ve onu daha az görmeye başladık. Bazen sabahları işe gelemedi ve bir buçuk hafta daha ortaya çıkmadı. Neredeyse hiçbir zaman fazla mesai yapmadı. Fabrikada kaldığım yıl boyunca sadece dört kez bizimle çalıştı. Açıkçası işe yaramadıysa daha iyi olurdu. Ne de olsa, birileri için bir şeyi tekrar yapmak her zaman sıfırdan yapmaktan zordur. Genelde, her zaman ortadan kayboldu ve onu, alet ve malzemeler için depoya götürmek için aradık. Her şey, deponun anahtarının bir kopyasını yapmamız ve gizlice gerekli her şey için oraya gitmemizle sonuçlandı. Köşelerde ve tuvaletlerde onu arayacak zamanımız olmadı. Çalışmalıydık. Bir sabah, süpervizör atölyeye girdi ve sordu:
- Bugün Eric orada mı? (Zaten günün 4 değildi).
Şaka yaparak sorduk:
- Kim o?
Denetçi içini çekti, güldü ve gitti. Bence Eric ofisten bir akraba oldu. Çünkü asla kalkamayacağı bir şey söylenmedi.
59. Ondan daha dik bir başka tugaydı. Atölyede çılgınca bir miktar bulunan çalışma kağıtlarını doldururken, “bot” yerine “bot” kelimesini yazdı ve firmamızın adını çalışma ceketinin logosundan yazdı.
60. Genel olarak, şirkette anlaşılmaz birçok insan vardı. Bir İngiliz vardı. William. Küçük ve kırmızı. Daima şubemizi kontrol etmeye geldi. Bazen mitinglerde konuştu ve renklerine bağlı olarak bazı sepetler içinde iyi çalışmamız ve bazı çöpleri atmamız gerektiğini söyledi. Daha fazla bir şey söyleyemedi. Zamanın geri kalanı dükkanda dolaştı ve bakışlarını büyük kare gözlüklerle herkesi korkuttu. Herkes ondan uzak durmaya çalıştı. Patrondu. Bir zamanlar onun kim olduğunu sordum. Eski bir basit işçinin, sadece babasının, bir zamanlar merkez ofiste oturduğu söylendi. Sonra ofise de girdi. Çünkü ben aynı kiliseye, işletme personeli ile birlikte gittim. Ve sonra William kayıptı. Daha sonra başka bir şirkette çalışmaya gittiğini öğrendik. İK yöneticisi. Şirketimizde 60'e karşı yılda 50'a bin lira teklif edildi. Hemen balık fabrikasını hatırladım. Orada da herkes arkadaşlarının ve akrabalarının sıcak yerlerini ayarladı. Zihinsel ve mesleki nitelikler, bu durumda, hiçbir anlamı yoktu.
61. İlk birkaç ay içinde birçok yeni insan geldi. Sonra ajans aracılığıyla kalıcı bir set vardı. Benden sonra başka bir adam 8 geldi. Bunlardan sadece bir tane Kutup vardı. O geldiğinde, karışıklık ve eski teknolojiden dolayı şok oldu. Neden böyle iyi bilinen bir işletmede her şeyin hala elle yapıldığını anlamadı. Polonya'daki küçük fabrikasında bile, her şey çok daha modern ve daha iyi organize edildi. Sonra kendini içti ve iyi bir gün, artık gelmedi. Gerisi yereldi. Sadece bir tanesi direndi. Ve bu, yalnızca 17 yıllarca hizmet ettiği için. Bu yaşta başka bir İngiliz vardı. Her şeyi iğrenç yaptı ve başka bir tersaneye transfer edildi. Gerisi gençti. En az sürdüler.
62. Yerlilerden ilginç bir arkadaş daha vardı. Onun adı Jack'di. 40 dakika boyunca işe geldi. Bir kontratınız olana kadar doğru. Daha sonra, çalışma gününün başlamasından önce 5 dakika boyunca gelmeye başladı. Ara sıra kırdığı yeşil bir minibüsü vardı. Jack ne olduğunu asla söylemedi, ama sonra evime yaklaştığını anladım. Birkaç saat sonra geri dönerken, zar zor ayağa kalkabildi. Bunca zaman, Jack barda oturdu. Ve otobüs çok uzaklaştı çünkü pub sahibi sürücünün sarhoş olduğunu görürse direksiyonuna geçti, polisi aramalı. Otobüs uzaktayken ve pubın sahibi hiçbir şey görmediyse, Jack direksiyonuna geçti ve sessizce eve gitti. Polis defalarca yakaladı, otobüse bindi, tutuklandı, büyük para cezaları verdi, ancak bu içmeyi bırakmak için bir neden değildi. Her akşam düzenli olarak iki litre elma suyu içiyordu. Ve hafta sonları, tüm bunların yanı sıra, bira ve şarapla iyi tatlandırıldı. Şaşırtıcıydı, ama her zaman fazla mesai yapan tek İngilizdi. Vatandaşları bunun için onu sevmedi ve lanet mazoşist (lanet mazoşist) olarak adlandırdı. Ayrılmadan hemen önce, bu mazoşistin, işi sevdiği için değil, sarhoş araba kullanması için binlerce para cezası olduğu ve onları dışarı atması gerektiğinden çalıştığını öğrendim. Maaşının büyük olması, her zaman düzensiz bir şekilde yürüdü ve hiç parası olmadı. Nihayet haklarını aldığında, zaten başka bir tersane için gece vardiyası çalışıyordu. Şimdi, akşamları sadece bir litre elma şarabı içmeye başladı. Ondan sonra da işe gittim. Ve eğer daha erken olsaydı, işten sonra içti, ama şimdi işe yaradı. 51 yılıydı. Doğru, 60'a baktı. İngiltere'de, genel olarak, birçok insan yaşından büyük görünüyor. Sürekli alkol ve sürekli sigara içmeyi etkilediğini düşünüyorum. Güçlü alkol alırken benden bir belge istediklerinde bir durum vardı. 25 yıl sonra oradan satın alabilirsiniz. Güldüm, ama standartlarına göre 40'imde 25'e benziyor olduğumu fark ettim. Bir gün, Jack ve ben birlikte çalıştık. Ve her biri için 6 cam paspas parçası olmak üzere üç parçaya ayırmamız gerekti. Jack düşünceli bir şekilde şöyle dedi: "üç parça ... her biri için 6 adet .... 21 olacak." Ve kesmeye başladı. Ben hiçbir şey demedim. Ama biz her şeyi ve üç adet yaptığında onun sürpriz neydi !!!! O anda Kevin'i balık fabrikasından hatırladım. Ve matematikte onların herkes için çok zor olduğunu fark ettim. Yardımı olmayanlar bile.
63. Sonunda bir arkadaş geldi. Tüm eşyalarımızı getirdi ve evde normal yemekler ve nevresimler ortaya çıktı. Hemen alt kattan bir komşuyla tanıştı. Erkek arkadaşı tarafından düzenli olarak ziyaret edilmesine rağmen oğluyla birlikte yaşayan ve yalnız bir anne olarak kabul edilen bir İngiliz kadın. Birkaç ay sonra, komşu hepimizin yanında duran arabayı kaybetti. Nerede olduğunu sorduğumuzda, arabanın ceza sahasında olduğu ortaya çıktı ve önümüzdeki yıl da ona ihtiyacı olmayacaktı. Çünkü sarhoş bir halde bir yıl haklarından mahrum edildi. Görünüşe göre pubın sahibi polisi aramayı başardı. Çok yakında, Sveta, zaman zaman komşusunu yemeğimizle tedavi etmeye, İngiltere için tamamen karaktersiz davranmaya başladı. İyi ve ben ve o iyi yemek yaptık. Birçoğumuz İngilizlerin yediklerimizi yemediğini söylüyor. Bu doğru değil. Yemek yiyorlar ve nasıl, ama sadece hepsini bu kadar sıcak ve tabağa verdiğinizde. Ayrıca övgü. Komşu her zaman restoranını açmamız gerektiğini söyledi. Ve bir keresinde, haşlanmış patateslerle kızartılmış lahana turşusu pişirdiğimde ve domuz bacağını pişirdiğimde, erkek arkadaşı ikinci çatal için giderken tabağın üzerindeki her şeyi yutardı. Onun için en egzotik yemek kızarmış mantarlardı. Ormana nasıl gidileceğini, yabani mantarları nasıl toplayacağını ve çok lezzetli bir şekilde pişirdiğini anlayamadı. Birleşik Krallık'taki mantarlardan bahsediyorsanız, her zaman normal kelimesini mantarlar (mantarlar) kelimesine eklemelisiniz, aksi halde arkadaşınız bunun sürekli bağımlıları yiyen halüsinojenik mantarlarla ilgili olduğunu düşünecek ve aynı şeyi yaptığınızı düşünecektir. .
64. Bir arkadaşın gelişi üzerine kendi işimizin düşüncesine düştük. Gerçekten fabrikaya gitmek istemedim ve daha fazla kazanmak istedim. Piyasayı dikkatlice inceledik ve şaşırtıcı şekilde yerel özelliklerin altına düşen bir yön olduğunu ve en önemlisi böyle bir şey olmadığını fark ettik. Yiyecek işi. Yerel halk için kızarmış patateslerden daha iyi ne olabilir? Burada büyük miktarlarda yenir. Letonya'da, defalarca kızarmış, çubukta spiral bir patates gördük. İngiltere'de buna dahil olan tek bir şirket vardı ve sonra da Londra'nın çok ötesinde. Var! Düşündük. Sadece daha kurnazlık yapacağız. Amacımızı mobil hale getireceğiz. Ve her zaman herhangi bir tatilin merkezinde olabiliriz. Başlamak için yeterli para yoktu. Küçük işletmeler için kayıt ve ürünlerle çalışmak için sertifikalar, burada evden çıkmadan alabilirsiniz. Ayrıca yerel yönetime gidip ticaret yapma izni almam gerekti. Sveta kendi kendine hükümete gitti. Bizim fikrimizi söyledi, resimler gösterdi ve bir İngiliz kadın tarif edilemez bir zevk aldı:
- Ne harikasın! Dedi. - İlçemiz yeni ve ilginç olan herşeyi memnuniyetle karşılıyor. Buna gerçekten sahip değiliz.
Bankada, fikrimiz kredi yöneticisi tarafından da beğenildi. Sadece bir formalite vardı - bir iş planı. İngiltere'de bir iş planı yapmak istediklerinizin kısa bir açıklamasıdır. Bunları kendinize birkaç sayfa yazabilir ve hesap makinesinde birkaç temel rakam sayabilirsiniz. İş planı bir akşam yapıldı ve olay yerinde bir banka çalışanını vurdu. Uygun fiyat, mükemmel fikir,% 400 karlılığı. Artı, tesisle olan kalıcı sözleşmem, tamamen garantili kredi geri ödemesi. Giderler, gelirler ve hatta vergiler bir kuruşa hesaplandı.
- Bunu kim yaptı? yönetici sordu.
- Eşim - Svetlana cevapladı.
- Ne bitirdi?
- Hiçbirşey. Sadece bir ömür boyu işle meşgul.
- Bu mükemmel bir iş planı !!! - sohbeti özetledi - Yıl boyunca bunları parmaklarda sayılabilir.
Üç gün içinde tekrar arayacağımıza söz verildi. Cevap beklenmiyordu.
- Reddedildi.
Elbette reddinin nedenlerini açıklamamaya her hakkı vardı. Bir yandan hakaret ediyordu. Ve diğer taraftan memnun kaldık. Çünkü birkaç gün sonra bize yerel yönetimlerden "tekerleklerden" ticaret yapamayacağımızı yazdılar. Bizim için yapabilecekleri tek şey tezgahlarımızı plajlarda kiralamaktı. Ve otobüste, plajlara yaklaşma hakkımız yoktu. Bu durumda, tüm fikir anlamını yitirdi, çünkü kendimiz çalışmayı planladık. Tezgahlarda, insanları yerleştirmek, ücretlerini ödemek ve özyönetim kiralamak gerekiyordu. Ve bu kuruş giderleri değil.
Daha sonra, Polonyalılar bana borç verilmediğini, çünkü sadece bir buçuk senedir İngiltere'de olduğumuzu söyledi. Gerçekte, orada çalışıp çalışmamanız şartıyla 5 veya 6 ile yıllarca bir şey elde edebilirsiniz.
65. Kesinlikle şaşırtıcı kişilik yakınlardaki bir çitin arkasında yaşıyordu. Hala onun adını bilmiyorum. Sokakta otururken marihuana ile bir cant yaktı, her zaman camdan dışarı atlamak isterdim. Evde nefes alacak hiçbir şey yoktu ve çocukların neden bu kadar dayanılmaz koktuğunu açıklamak oldukça zordu. Görünen o ki, rüzgar gülü böyle konumlanmış, bütün dumanlar bize geldi. Komşu hep bir oturma odasına dönüştürülen garajda yaşıyordu ve avluya açılan iç duvarı tamamen çift camlı pencerelerden çıkmıştı. Bu sayede orada ne yaptığını görebilirdik. Genç bir İngiliz aile babasıydı. Küçük bir çocuğu olan karısı evde yaşıyordu ve o sadece geceyi geçirmek için oraya gitti. Zamanın geri kalanı garajda kendini gerçekleştiriyordu. İçinde yaptığı ilk şey, cesurca bir duvarla donatıldı (duvara tırmanma). Bir süre sonra, görünüşe göre ustalaştığında, aynı panelleri tavana monte etti. Ve bir başka podkurdan sonra, tırmandı ve bir Avustralya temeli gibi tavana asıldı. Bir süre sonra garajdan bazı sesler duydum. İkinci kattaki çitin üzerinden bakarken, onun arkadaşı ile birlikte bir yerden davul ve gitar çektiğini gördüm ve şimdi müzik sanatının tüm güzelliğini ve gücünü anlamaya başladılar. Müzik aletlerinden korkunç bir uluma çekerek sallandılar ve çaldılar. Neredeyse bir hafta sürdü. Ancak çok geçmeden, görünüşe göre başarısızlığa istifa etti, bu girişimi attılar ve araçlar iz bırakmadan kayboldu. Bir sonraki proje bir spor salonuydu. Sadece birkaç saat içinde, tüm garaj egzersiz ekipmanıyla kaplıydı, armutlar tavandan sarktı ve şimdi akşamları genç bir adam bir halter sıktı, tricepslerini salladı ve sonra da çantayı uzun süre dövdü. Hepsinin doruk noktası, dıştan takma motorun kükremesiydi. Onu bir yerden sürüklediler, sokaktan boş bir çöp tenekesi getirdiler, içine su döktüler ve başlamaya çalışırken yarım gün boyunca ona işkence yaptılar. Sonunda motor çalıştı. Bir başarı hissi ile onu susturdular, yere yatırdılar, bir bez ile örtdüler ve tüm kış boyunca uzanmaya bıraktılar. Buna bakarken, her zaman düşündüm de, tamam, ailenle hiç ilgilenmiyorsun, bu senin işin, ama bu ziyafetin parasını kim ödüyor? Ne de olsa, boyayla boyanmış elbiselere giren sana bakarken, tüm bunları yalnızca krediyle satın alabilen bir tür basit çalışkan olduğunuzu anlıyorum. Ve büyük olasılıkla, bu iş için bankada istediğimden çok daha pahalı. Ben sadece burada yabancıyım.
66. Bu arada, sokaklarda dolaşan, sıçramış kıyafetler ve ayakkabılar içinde çok sayıda işçi var. Sabahları temizlikten işe, işe geldikten ve çalışma gününün sonunda işçilerden temizliğe giyinmiyorlar. Hem sabah hem de akşamları kirli iş elbiseleriyle dışarı çıkıyorlar ve bir şehir otobüsüne, arabaya ya da bisiklete biniyorlar. İlk başta bunun nasıl mümkün olduğunu anlamadım. Sonra anladım. Bu tembellik, terry tembellik ve belki de kısmen uygun terbiye eksikliğidir. Şahsen, her zaman kıyafet değiştirmeye ve eve gitmek için insan formunda güç ve istek duydum.
67. Üç test ayı geçti ve sözleşmenin beklentisiyle durdum. Hiçbir şikayetim yoktu, bu yüzden onu almak için tüm şanslar oradaydı. Daha sonra gelen Litvanyalı son işlemci bir sözleşme imzaladı. Bitiriciler sonsuz problemi ile. Daha hassas işlere sahipler ve iyi bir sonlandırıcı bulmak her zaman zordur. Eh, bu alanda, prensip olarak bulmak zordur. Bir ay sonra bana bir sözleşme yapıldı. Neden bilmiyorum. Denetim otoritesi bunu, dört denetim otoritesinin sözleşmeme imza atması gerektiğini söyleyerek açıkladı. Üçü imzaladı ve dördüncü bir yerdeydi. Muhtemelen dinlenmiş, başka ne yaparlar ...
68. Bir süre sonra, Litvanyalı son işlemci kız arkadaşından ayrıldı ve başka bir tane buldu. Ama çok uzaklarda yaşadı. Boston’da. Genel olarak, bu muhtemelen İngiltere'deki Litvanya diasporasının merkezidir. Bana geri döndüğünde söylediği şey sadece hayal gücümü etkiledi. Genel olarak, kendisi çok etkilendi, çünkü güneyde yaşadığı her zaman ve güneydeki durum tamamen farklıydı. Diğer bölgelerle karşılaştırıldığında, burada çok az Balta var. Temel olarak, Polonyalılar, biraz, diğerleri. Boston’da bir Litvanya yerleşimi gördü. Onu şaşırtan ilk şey, eşofmanlarındaki, kellerinin etrafındaki altın zincirleri olan ve bir BMW'deki alanın etrafında dolaşan güçlü kel erkeklerin sayısıydı. Ona göre, caddede yürüdüğünüz Litvanya'ya evine döndüğü hissine kapılmamıştı ve sizden her zaman para ve bir cep telefonu alabilirlerdi. Ve hala şişeleri ve alüminyum bira kutularını toplayan insanlar vardı. Son saman, bir kafede bir kızla oturdukları andı. Litvanyaca bir konuşma duymuş, masalarına yaklaşıp sormuş olan, düzensiz bir tanga girdi.
- Söylesene, Litvanyalı mısın?
Olumlu bir cevap aldıktan sonra, dizlerinin üzerine çöktü ve arkadaşımın ellerini öptü, dostlarını görmekten çok memnun olduğu için ağlamaya başladı ve yemek istemeye başladı. Litvanyalı şok içinde döndü. Böyle bir şey görmeyi beklemiyordu. Ona göre, kilometrekare başına böyle bir evsiz insan yoğunluğu, Litvanya'da bile görmedi.
69 Bu arada, her Cuma günü mutlaka yapılması gereken bir sonraki rallide amirimiz, şirketin NVQ satın almak isteyen herkes için üniversite harçlarını ödeyeceğini açıkladı. Bu ulusal bir mesleki yeterliliktir. Genel olarak, böyle bir kağıda sahip olmak çok iyidir. Kategoriye bağlı olarak, bununla daha yüksek bir maaş talep edebilir ve havacılık ve askeri sanayide kompozit malzemelerle çalışabilirsiniz. Teklif öfke kükremesi ile karşılandı. En yaşlı işçiler, kolejden bazı amatör teorik teorisyenlerin, bu uzmanlıkta çalışmış olan büyük ustaları hayatları boyunca eğiteceğini söyledi. Şaşırdım, ama yanımda duran Litvanyalılar, okuyamadıklarını, yazamadıklarını ve berbat etmek istemediklerini söyledi. Yöre halkının ezici çoğunluğu sinirlendi ve ihtiyaç duymadıklarını belirtti ve kabul ettim, çünkü dil bilgisine rağmen, herkese teklif edildi. En zor durumlarda, şirket pahasına dil kursları verildi. Bir süre sonra, yansıma üzerine, tüccarıma muhtemelen çalışmalarımı çekmeyeceğimi söyledim. Asıl şeyin dil olmadığı cevabını aldım, ancak çalışmamı çok iyi biliyorum. Üstelik üniversiteye gitmeye gerek yok, çalışma saatlerinde her şey işyerinde olacak. Üniversiteden insanlar beklemede kalacak, fotoğraf çekecek ve sorular soracak. Ve ne yaptığınızı ve bunun neden böyle olduğunu açıklamak zorunda kalacaksınız. Son çare olarak, her zaman ekibin herhangi birisine gidebileceğinizi ve ihtiyacınız olanı açıklamanıza veya yazmanıza yardımcı olacağını söyledi. “Tamam” dedim. Ve ön testin yapıldığı gün. Hepimiz yemek odasına çağrıldık ve dört görev dağıtdık. Matematikte iki, dilde iki. Görünüşe göre, üniversite öğretmenleri gelecekteki öğrencilerin çift basamaklı sayıları okuyabilmelerini, yazabilmelerini ve ekleyebilmelerini sağlamak istedi. Tercümanı telefonda kullanabilirim. Bu görevlerin hangi sınıf için olduğunu bilmiyorum ama birkaç dakika içinde çözdüm. Geri kalanları bir şekilde ertelendi. Dil daha zordu, ama orada hemen her şeyi yaptım. Ancak en şaşırtıcı olan şey, belgelerimi aynı anda birçok İngiliz ile birlikte geçirmemdi. Anadilimde olduğu kadar, bu kadar basit işlerin ne kadar süredir yapılabileceği net değildi. Testlerden sonra, renk eklerinden başka hiçbir şeyin olmadığı kalın siyah kırtasiye klasörleri verildi. Öğretmen aynı şeyi başının üzerine kaldırdı ve aynı olacağını söyledi. Ayrıntılı aşamalı açıklamalar ve tüm teknolojik işlemlerin fotoğrafları olacaktır. Aslında, 70-80 sayfaları vardı. Hatta bir şekilde tıka basa bile. Hiçbir şey, dedi tugayere. Kendileri her şeyi yazacak ve fotoğraflayacaklar. Sadece yapabileceğini göstermek zorundasın. Ve sonra iki sınıf daha vardı. Tamamen farklı insanlar geldi, bizi yemek odasına oturttular ve birçok soru sormaya başladılar. Öncelikle bazı işlemleri sözlü olarak açıklamak ve daha sonra hepsini kağıda koymak gerekliydi. Bunlar zaten doğal olarak yapamadığım görevlerdi. Bana İngilizce ek dersler almam gerektiği sonucuna varılan bir tür sarı kağıt verildi. Hiç kimse dükkana gitmedi ve kimse hiçbir şey fotoğraflamadı. Kendimizi fotoğraflamamız teklif edildi, ancak her zaman yapışkan reçinede elimiz olduğu gerçeği göz önüne alındığında, bu mümkün değildi. Bu nedenle, birer birer, herkes reddetmeye başladı. Üçüncü dersten önce süpervizöre de gittim ve bunun benim için çok zor olduğunu söyledim.
70. Ekibimizde başka bir parlak kişilik vardı. Bu Stephen. Her zaman kırmızı bir yüzü vardı çünkü sürekli içiyordu. Ne kadar kazanırsa kazansın hiç parası olmamıştı. Bir gün, Salı günü, vahşi ağlamalar yapmaya, bir maymun gibi geminin etrafında dörtnala atmaya ve ellerini aşağıya çırpmaya başladı. Neler olduğunu sordum ve bir meslektaşımdan bir cevap aldım:
“Sigara için parası yok.” Ve sigara içmiyorsa çatısı var .- Stephen sigara içtiğinde mesai saatleri boyunca sürekli sigara içmeye başladı. Ancak bir gün kameralar kurduğumuzu ve yakalandığımızı unuttu. Tabii ki disiplin cezası, onun için en kötü ceza değildi, ama en şaşırtıcı olanı, bu olaydan birkaç hafta sonra, bir önceki tersaneye başka bir tersaneye devredilmesi nedeniyle itfaiye teşkilatı (yangın müfettişi) olarak atanmasıydı. Bir süre sonra başka bir tersaneye de transfer edildi. Denetim otoritesi fazla mesai ve cumartesi günleri kayıt altına almaktan yorulur ve asla gelmez.
71. Atölyenin tamamında ayrı bir marihuana kokusu çıktığı bir gün vardı. Biri sessizce sigara içmeye gitti ve soğuk bir depoda saklandı. Görünüşe göre yoldaş atölyeye temiz hava pompalayan ana fanın girişinin tam başının üstünde olduğunu bilmiyordu. Atölyede herkes birbirine baktı ve güldü. Tuğgeneral de bize güldü.
72. Yatın temiz kalmasını sağlamak ve fiberglas katmanları arasında ayakkabı tabanından artık madde kalmaması için, aşağıya inmeden önce çalışma ayakkabılarına mavi koruyucu lastik galoş giymelisiniz. Ve dışarı çıktığınızda, kaldırılmaları ve merdivenin yanında bulunan özel bir rafa koymaları gerekir. Pek çok İngiliz, bu galoşları sabah soyunma kıyafetleri ile iş ayakkabısına giydirdi ve akşamları ya da sadece yenileriyle değiştirildiklerinde çıkardı. Dükkanın her yanına yürüdüler, tuvalete, yemek odasına gittiler ve hatta dışarı çıktılar. Ve eve gittiklerinde iş ayakkabılarını galoşlarla çıkardılar. Ve dolaplarının yanında durdu. Bana göre bu galoşların amacını anlamadılar. Veya belki de iş ayakkabılarını temiz tutmanın iyi olacağını düşünüyorlardı.
İş Akışı. Yazarın fotoğrafı.
73. Bir sabah, çöpü atmak gerektiğinde, çöp kutusuna sallanmıştım, ama aniden alt kısmında mavi-kırmızı bir İngiliz sendika jakı (İngiliz devlet bayrağı) ve iki kırmızı-beyaz İngiltere bayrağı gördüm. Tereddüt ettim. Tuğgeneral yakınlarda duruyordu ve ben de onu aradım.
“Dinle” dedim, “Bunun çok iyi olduğunu sanmıyorum.” Sonuçta, bu ulusal bayrak. Ayrıca iki İngiltere bayrağı.
- Ne olmuş yani? - Dedi ki, - Burada futbol hayranı yok.
Çöpü başka bir sepete attım. Şu anda bir Litvanyalı bana yaklaştı.
- Yeni olan ne? diye sordu.
Sessizce ona çöpte parmak gösterdim.
- Hayır x ... kendim! - dedi, - Nasıl?
Ona ben de bunun nasıl olacağını anlamadığımı söyledim. Bunun ülkelerimizde yapılmayacağına karar verdik. Yine Tuğgeneral yaklaştı.
- Seni bu kadar rahatsız eden ne? diye sordu.
Bayrağın bir devlet sembolü olduğunu söyledik ve hangi ülkede olduğu önemli değil.
“Hadi,” diye güldü ve depoya gitti.
- Ne yapacağız? - Litvanyalılara sordum.
Denetçinin ofisine gitti ve çalışamayacağımızı söyledi, çünkü İngiltere'nin ulusal bayrağına çöp atmadık. Süpervizör ilk önce şaşkınlıkla karşılandı, daha sonra bayrakların çöp kutusundan çıkarılması ve ofisine getirilmesi söylendi. Ne yapıldı Birkaç saat sonra, görünüşe göre uygun talimatlara ulaştıktan sonra, tüccar anı ele geçirdi ve benimle tekrar devlet sembolizmi konusunu konuştu.
“Öyleyse neden böyle tepki verdin?” diye sordu.
Bir kez daha ona bir devlet sembolü kavramı olduğunu ve bunu ciddiye alma ve saygı duymaya alıştığımızı açıkladım. Ondan sonra, uzun bir konferans başladı, gerçekten korkunç bir şey olmadı. İngiltere’nin çok demokratik bir ülke olduğu, nihayetinde bu bayrakları hiç kimse yakmadığı ve hiç kimsenin öfkelenmediği ve hiç kimsenin onu rahatsız etmemesi gerektiği. Londra'nın kuzeyinde olsaydık iki milliyetçi partinin kazandığı alanlar olduğunu ve böyle bir şey için bir yüzün olabileceğini söyledi. Güney o kadar hoşgörülü ki burada kimse buna dikkat etmeyecek. Genel olarak beynimi temizliyormuş gibi yaptı ve her şeyi anlıyormuş gibi yaptım. Bu ve gitti. Sonra dükkanda, ayaklarımı silmek için giriş kapılarının önünde duran halılar gördüm. Büyük Britanya bayrağı biçimindeydiler. Ondan sonra hiçbir şeye şaşırmadım.
74. Yerelden atölyeye kadar az ya da çok zeki ustalar emeklilik öncesi yaştaki insanlardır. Neredeyse genç yok. Gerçekte, bu ustaları değiştirecek kimse yok. Tek yedek biziz. Göçmenler. Ya da kahrolası göçmenler (kahrolası göçmenler) dedikleri gibi.
Bir otelde çalışan eski bir Litvanyalı kız, İngiliz kadın patronunun Balts ve Polonyalılar nedeniyle oğlu okuldan mezun olduktan sonra 75 yıl boyunca iş bulamadığından şikayetçi olduğunu söyledi. Litvanyalı kadınımız halkımız ona cevap verdi, hafta içi iş bulup geldi.
Benimle çalışan 76.Polyak, birkaç yıl önce bacağını başka bir fabrikada yaraladı. Yaralanma o kadar ciddiydi ki, bacağını 9 ay boyunca alçıda tuttu. 50 adlı şirkete binlerce kilo verdi, ancak bir süredir bu ana kadar geliri yoktu. Devlet ona sosyal bir evde bir daire ve bir yardım verdi. Evde üç tane daire daha vardı. Birinde bir grup çocukla sosyal bir aile yaşadı, diğerlerinde bazı sarhoşlar, üçünde de 20'te yıllarca işsiz kalan ve yalnızca refah içinde yaşayan bir İngiliz vardı. Öğleden sonra birye kadar uyudu, sonra borsaya not edildi. Onu bir iş merkezi (iş merkezi) değil, bir şaka merkezi (çizgi roman merkezi) olarak adlandırdı. Dönüş yolunda, birkaç kutu bira, marihuana konseri aldı ve televizyon izlemeye eve gitti. Yerel yönetime girdiğiniz zaman, sosyal hakların ve sosyal hakların hesaplandığı yerlerde, girişe bir poster asılıyor: “İnsanlara yatırım yapıyoruz” Gönülsüzce, onların büyük bir bölümünde, kime yatırım yaptıklarını merak etmeye başlarsınız.
77.Litevets, el kitabında yıllarca nasıl oturabileceğinizi söyledi. Bir yıl çalışacak en önemli şey. O zaman senin için gerekli. O zaman işsiz olabilir ve borsaya gidebilirsiniz. Ödemeye başladın. Ve iş teklifleri için bekliyorsun. Size röportaj için bir başvuruda bulunduklarında, siz onu alırsınız, iş veren şirkete gelirsiniz ve tam bir moron gibi davranırsınız. Doğal olarak, size uygun olmadığını söylüyorlar. Sen diyorsun
- Tamam, ama lütfen bunu yönünde yaz.
Ondan sonra borsaya geri dön ve onlara röportajın yönündeki yazıyı göster. Bir dahaki sefere sen de aynısını yap. Borsa faydalarını ödemeye ve sizin için iş aramaya devam ediyor. Arkadaşlarından birinin ayda bin dolar aldığını ve dört yıldır yaşadığını söyledi. Litovka ayda bin kez bir otelde pulluk açıyor, bazen günde 50'e ulaşıyor.
78. Fabrikada, bıçakları kilitleme bıçaklarıyla kullanmama emri verildi. Her zaman tutulması gereken, geri çekilebilir bir bıçağı olan bir bıçak gösterildi, aksi halde tutamağa geri çekilir. Kesinlikle iş tasarımımız için uyarlanmadı. Anlaşılan, onları şirkete terfi eden, işin niteliğini temsil etmiyordu. Ama yine de almaya başladılar. Anlaşılan onlar birinin akrabası tarafından tedarik edildi.
79: Yaz tatilinden sonra sipariş almadığımızı fark ettik. Hepsi diğer tersanelerde dağılmış. İlk önce 5 tersanesine gittim. Orada bir hafta çalıştım. Orada çok uzun zamandır çalışan bir direğe tayin edildim. Her zaman iş temposunu yavaşlattığımı söylerdi. Bunların hepsi, temelde yapacak bir şeyin olmadığı gerçeğine rağmen, hepsi bu. Acı verici bir haftaydı, çünkü orada saklanacak bir yer yoktu, ama yapacak bir şey yoktu. Bir sabah, bir saat oturduk ve güvertede aynı yere zımpara ile ovaladım. Aslında, burada bir günde yaptığımız bir saat içinde yapılabilir. Burada ilk tuvalette bir kuyruk gördüm. Daha sonra nedenini anladım. Pole'a ne yapacağımı sorduğumda, telefonumda internet varsa, 20 dakika boyunca tuvalete gitmem gerektiğini söyledi. Ve orada çok fazla acı çekti. Kendisi gelince, o her saat oraya gitti. Tugayları bana yaklaştı ve neden hiçbir şey yapmadığımı sordu. Yapacak bir şeyim olmadığını ve bir iş istediğimi söyledim. Bana "iş yoksa meşgul görün" dedi. Bu bir süpürge almak ve zemini süpürmek demektir. Önemli olan süpürgeyi almak. Süpürge sopası küçük olduğundan ve yapacak bir işi olmayan birçok işçi var. Sonra bir ralli vardı. Büyük atölyeye baktığımda, maksimum 20 erkeğinin orada çalıştığı görünüyordu. Ancak ralli açıklandığında, bir başka 40 adamı bir tür çatlaktan kurtuldu ve büyük bir kalabalık toplandı. Süpervizör anlaşılmaz bir şeyi mırıldandı, herkes alkışladı ve kırılmaya gitti. Sonra, en büyük üretim modellerini yapan, 2 metre uzunluğundaki tersane 40 vardı. Orada her şey çok katıydı. Belki de şirkette en azından bir siparişin verildiği tek yer burası. Ama orada bile, herkes çok yavaş çalışıyor. 40 dakika içinde tamamlanabilecek tam gün bir iş verildi. Ve ben onu acı içinde gerdim. Ayrıca 12'in Pula'da olduğu 6 yıllarında İngiltere'de yaşayan bir Litvanyalı ile tanıştım. Ona burada güneyde sessiz ve sakin olduğunu söylediğimde, kafanda bir beysbol sopası alabileceğiniz Manchester gibi değil, aksanla konuşursanız, burada kulüp ve diskolara gidip gitmediğimi sordu. Hayır dedim O güldü ve dedi ki:
- Ve sen git. Bu kesinlikle Manchester değil, ama burada kapatabilirsiniz.
Sonra tersane 4 oldu. Üzerinde, şu anda, bireysel sipariş ile dünyanın en büyük kompozit yatını yaptı. Ve sadece İngilizler burada çalıştı. Yakıt tanklarının içini yapıştırmak zorunda kaldım. Berbat bir işti. Büyük, ama çok küçük bir konteyner içindeki küçük bir kapağın içine tırmanıp, bölmelerdeki deliklerden bir kurtçuk gibi sürün. Büyük fanlar yukarıdan geliyor, yüzünde bir maske var ve ışıklandırmada birkaç gün ışığı var. Diyelim ki bu yer klostrofobik olmayanlar için değil. Bu yat yılın başında duyuruldu, ancak yaz çoktan bitiyordu ve ekipmandan ve iç dekorasyondan bahsetmeksizin hala üst güverte olmadan durdu. Çok fazla mesai yapıldı çünkü zaman çoktan tükeniyordu. Başka bir tersaneye transfer edildiğimde, tüccar çalışma için bana teşekkür etti ve beni geri almak için parmaklarını bir haçla tuttuğunu söyledi. Parmaklar çapraz, sanki yumrukları tutuyoruz. Ve onları basit bir nedenden ötürü tuttu. Çünkü çok hızlı ve iyi çalıştım ve zaman yakalanmalıydı. Sonra tersane 3 oldu. Polonyalılar ile formlar yaptım. Sonra beni fabrikama geri döndürdüler. İnsanların dağılması, denetim otoritesinin belirli sayıda rölantiyi filtrelemesini mümkün kılmıştır. Onlar sadece geri aramadı. Ve geri dönenlerin arasında, altı kişiyle birlikte, dokuz kişinin daha önce yaptığı şeyi kolayca yapan bir ekip kuruldu. Doğru, şimdi sadece iki İngiliz vardı. Onlara ek olarak, üç Polonyalılar vardı ve ben. Aynı zamanda, acente aracılığıyla çalışan herkesi kovdu. Bunlar geçici bir sözleşmesi olan ve bir test dönemi boyunca çalışanlardı. Bazıları üç yerine aylardır 5'te çalışıyor. Hepsi elveda dedi. Bir hafta sonra geri aldılar. Yeni bir doğrulama dönemi için. Bu şirket için çok faydalıdır. Çünkü müteahhit zorla kovuyor. Geçici bir işçi, herhangi bir sebep olmaksızın dilediği zaman kovulabilir. Sadece yarın gelmeyebilecekleri söylenir.
İşte. Yazarın fotoğrafı.
80.Ama ekibimizdeki en seçkin kişi Paul'du. Bu en genç ve en unutulmaz İngiliz. Yıllarca 27'ti ve her gece 3-4 bira bardağı içmek için pub'a gitti. İngilizler, kendi aralarında, ona alkollü alkolik (kahrolası alkolik) dediler. İş sürecinde bir gün kimi dinli olduğu hakkında bir konuşma başladığında, Paul şöyle dedi: “Kilisem bir pub, Tanrım alkol,” (“Kilisem bir pub, Tanrım alkol”). Çalışma sırasında, babanın çığlıklarına benzeyen bazı çığlıkları her zaman çığlık attı, radyodaki şarkıcılara kötü bir sesle seslendi, ama en ilginç şey, çok sevdiği bir şarkıya başladığında, özür dilediğini, bunun en sevdiği şarkı olduğunu söyledi. yerde aracı ve yatın gövde en yakın jutting köşesinde lanet, bir köpek gibi başladı. Anlaşılan şarkıyı dinlemenin olumlu duyguları seks ile ilişkiliydi. Daha sonra, şarkılara ek olarak, yapılacak olan geminin ayrıntılarını becermeye başladı. Örneğin, susturucunun rezonatörünü yapıştırmak için lamine etmesi için bir şey verilirse, önce onu becerdi, sonra yapmaya başladı. Ayrıca, onlarla çalışmaya başlamadan önce sürekli tel ve motorlu temelleri becerdi. Komşumuzun iki altın kurtarıcısı vardı. 8 yaşında olan Kaltak, erkek, 4 idi. Zaman zaman kaltak köpeğe tırmandı ve ona tecavüz etmeye başladı. Bir şaka olarak, komşuya ne yaptığını sorduk ve bize çok ciddi bir şekilde üstünlüğünü gösterdiğini ve kendisine hükmettiğini anlattı. Pavlus'ta bunun bir şekilde geminin detayları üzerindeki üstünlüğün tezahürü ile de bağlantılı olduğunu düşünüyorum. Bir gün atölyede yatın yanında duruyorduk ve Paul düşünceye daldı:
- Sanırım doktora gitmem gerek. Bana öyle geliyor ki kafamda bir sorun var.
Her şeye rağmen, ustabaşı teknik konularda sürekli olarak ona danışmış ve ekibimizdeki en zeki ve sorumlu çalışan olduğuna inanmıştır.
81. İlginç gerçek. İyi bir iş çıkardıysanız, gelecekte otomatik olarak yalnızca size bırakılacaktır. Örneğin, bir formun boyanmasından önce yirmi metrelik bir yatın kenarlarının tüm uzunluğu boyunca dört şerit kâğıt şerit yapıştırmak tam olarak üzerine zordur. Bu sırada, birkaç renkte bir durumda yapılır. Birçoğu, bandı özel olarak yapıştırır, böylece artık yapmak zorunda kalmazlar. Aptalca iyi takıldım. Tugay beni omzuna attı ve şöyle dedi:
- Aferin. Şimdi her zaman yapacaksın.
Aptal gibi davranmanın daha kolay olduğu ortaya çıktı, ve sonra sadece basit ve kolay bir iş yapacaksın.
Genel olarak, İngilizler, temel olarak, yalnızca 82 saatleri çalışır. Fazla mesai süreleri oldukça nadirdir. Çok fazla iş kârsız. Devletin aile güvenliği eşiği, 40 binlerce kişiden biraz fazla. Yılda 30 binden daha az kazanırsanız, devlet size farkı öder. Yıllık 17 bin cinsinden gelir düzeyini aşarsanız, artık size avantaj ve fayda ödenmez. Yani, iş karlı değil. Yerlilerin, bir kural olarak, evlerinde yaşamaları şartıyla, bu para onlar için yeterlidir. Artı, devlet onlara fakir olarak öder, serbest ilaçları ve çok daha fazlası. Ve biz konut, yüksek sigorta için çılgın kira öderiz ve bu yüzden çok çalışmak zorundayız.
83 Çalışma günü boyunca, telefonda internet bağlantısı olan herkes sürekli olarak içeri girer ve sohbetlerini kontrol eder. Bir gün takımlar ayrıldı ve bütün gün Polonyalılar ile bir şeyler yaptık. Ve bütün gün İngilizler oturdu, tugay ile sohbet etti ve telefonlarla oynadı. Ana çalışma saatleri sona erdiğinde, yerel halk eve gitti ve biz bile kalmayacaklarını ve çalışmalarını yapmalarını önerdik. Yarın ortaya çıkıyor, programa göre, geminin gövdesini kalıptan çıkarmak gerekliydi. Polonyalılar ve ben bakışları değiştirdik ve kalamayacağımızı söyledik. Sonunda, ne kadar dayanabilir? Sonra amir sordu, belki sabah 6’a gidebilir miyiz? Yani, ana saatten 2 saat önce. Tekrar birbirlerine baktık ve yapamayacağımızı söyledik. Sonra bir panik başladı. İkna olduk, sorulduk ama yerimizi koruduk. Süpervizör, büyük zorluk çeken iki İngiliz'i kalmaya ikna etti. Ama yine de hiçbir şey yapmadılar. Çünkü, bir kural olarak, el kitabından fazla mesai için kimse kalmaz, bu yüzden sadece gemide oturabilirsiniz. Programı kasıtlı olarak değiştirdik, böylece fabrikadaki işlerin çoğunun bize kaldığını hissettiler. Etkisi bir günden fazla sürmedi. Ardından, tekrar verildiği için geri dönüşümümüzü almaya başladılar.
84: Bizim için çalışan 3 tersanesinde çalışan Polonyalılardan biri, gece vardiyasında her zaman orada çalıştığını söyledi. Geceleri hiç süpervizör ve ustabaşı olmadı. İşçiler bir gecede yapılması gerekenlerin bir listesini yaptılar ve patronlar eve gitti. Gece sesleri bir şekilde, birkaç saat boyunca, hızlı bir şekilde, yazdıklarını yaptı ve ardından dizüstü bilgisayarı yatın kapalı bir pruvaya sürükledi, kamera erişimi yoktu ve sabaha kadar film izledi. Ve birileri daha yeni uyudu. Bir gün geldi ve bankanın kendisine daire satın almak için borç verdiğini söyledi. Bir sanayi bölgesindeki küçük iki odalı bir dairede, 115 için binlerce kilo aldı. Aylık 24 pound için 585 ödemek zorunda kaldı. Toplam tutarı, hesaplar hariç neredeyse 170 bin. İçini çekti ve aynı iki odalı daireyi kiralamak için ayda 1000 kilo vermekten daha iyi olduğunu ve hiçbir yere para vermeyeceğini söyledi.
85: Bankada ilginç bir durum vardı. Sveta, forumda Lloyd’un bankamatik kartının İngiltere’den ayrılmadan önce, gideceğiniz ülkeyi aktif hale getirmeniz gerektiğini okudu. Bunu yapmak için, bankaya gidin ve ülke, hareket tarihi ve geri dönüş tarihi ile aktivasyon isteyin. Üç kez Letonya'ya gittim ve üç kere de bu hizmet için bankaya gittik. Banka çalışanları her defasında bir kart gösterip bilgisayarına bir şey girip adresimizi kontrol etmeyi, ülkeye gitmeyi, kibar bir şekilde buluşmayı ve gülümsemeyi istedi. Dördüncü kez, üst düzey yönetici büyük gözler yaptı ve bize şöyle dedi:
- Neden erişim açmak zorundasın? Yeşil bir kartın var. O dünyada çalışıyor. Gri bir tane varsa, o zaman sınırlı bir kapsama alanına sahiptir. Sadece İngiltere. Ve şimdi yurt dışına çıkmadan önce aktif hale getirilmesi gerekiyor. Ve sen, neden buraya geldiğini anlamıyorum.
Şimdi, dikkat soru. Önceki tüm banka çalışanları bunu bilmiyor muydu? Yoksa renkleri ayırt etmiyorlar mı?
86: Açıkça kesin olan şey, mobil iletişimin ve İnternet'in kalitesidir. Bir telefon almak çok zor, onlar da sizi zorlukla arayabiliyor, İnternet sürekli kesintilerle çalışıyor. Bir video ile Skype üzerinden konuşursanız, yarım saatlik bir konuşma sırasında, yönlendiricinin üç veya dört kez yeniden başlatılması gerekir. Aynı zamanda, İnternet ve mobil bağlantı için aylık olarak 24 pound ödedik, çok konuşmadık ve bazen de Riga'ya çağırdık, 40-50 pounddan daha az çıkmadık.
87: Bir gece çok kuvvetli bir rüzgâr vardı ve sabah işe giderken bahçede çitin düşmüş bir kısmını buldum. Şimdi komşunun bahçesine bir geçit vardı ve kapı bükülmüş ve bir köşesinde yere oturmuştu. Önyargı ile bağlantılı olarak, kapı büyük bir güçlükle açılıp kapandı. Ajans bu meselelerle ilgilenmesi gerektiğinden, kazayı fotoğrafladık ve fotoğraflarla ve bir mektupla onlara bir e-posta gönderdik. Tamirci bir buçuk hafta sürdü. Komşu kediler ve köpekler bahçemizde yürümek için mükemmel bir fırsat oldu ve bekledik. Sonra geldi. Ne yaptı, bilmiyorum, çünkü işteydim, ama bir süre sonra bölüm tekrar düştü ve kapı tekrar açılmadı ya da kapanmadı. Yemin ettim, aletimi aldım, bölümü yerine vidaladım, geçide bir aralayıcı yerleştirdim ve hepsi işe yaradı. Ve bu arada, bu güne çalışıyor. Bu bir gerçek anıydı. Yerel halkın çoğunluğunun hiçbir şey yapamayacağını anladım. Ne kaliteli bir gemi inşa et, ne de balık paketi, ne de çit onarımı. Bazen bir lambadaki bir ampulü değiştirmek için elektrikçi bile ararlar.
88.Ve sonra sabah kar düştü. Bir 5 veya 7 sağlık cihazıydı. Ve iki saat içinde erimiş. Ama bütün şehri felç etti. Okullar işe yaramadı, İngilizlerin yarısı işe yaramadı ve kurye postası bütün gün parsel teslim etmedi. Süpervizör, eve gidenlere yarım gün izin verdi. Bütün halk çok mutluydu, çünkü çalışmamak için başka bir sebep vardı.
89: Fabrikada herkes bana çok cana yakın davranıyor olmasına rağmen, zaman zaman yemek masamdaki masamda bir muz kabuğumu ve masamın üzerine ya da masanın altına atılan diğer çöpleri buldum. Görünüşe göre bu kimse sinsi görene kadar kurnazlıkta yapıldı. Ancak, biri yaptı. Bunu yapan benim masam olduğunu biliyordu ve atölyemde gülümsedi ve sabah elini sıktı.
Çalışma masası personeli. Yazarın fotoğrafı.
90: Polonyalılardan biri el yaralandı. Uzun zamandır başka bir yerde hasar görmüş. Yaralanma el bileğindeydi ve zamanla el çok fazla acı çekmeye başladı. Çalışması zorlaştı ve bir doktorla randevu almaya karar verdi. Bu bizim aile doktorumuzun türü. İmza attı ve gitti. Anlaşılır bir cevap alamadığı için başka bir doktora kaydoldu. Aynı zamanda aile. Onu röntgenle gönderdi. Röntgendeki dönüş yaklaşık iki haftadı. Bir röntgenden sonra tekrar bu doktora gitti. Röntgene baktı ve ortopedist gerektiğini söyledi.
- Eve git, seni geri arayacağız ve ortopediciye ne zaman gelebileceğini söyleyeceğiz.
İki hafta geçti. Direk tekrar dayanamadı ve gitti.
- Evde otur. - ona söyledim - arayacağımızı söylemiştik.
- Ne kadar oturmak zorunda kalacağım ve bana maaşımı kim ödeyecek? diye sordu.
- Bilmiyorum. - ona cevap verdim - - Ama size birkaç hafta daha hastane koyabiliriz.
Öfkeyle çalışmaya gitti. Kullandığı sözler ve terimler burada vermeyeceğim. Her şey Polonya’da operasyonu yapacağını söylediği gerçeğiyle sona erdi. Çünkü burada, muhtemelen seni iyileştirmek yerine öleceksin. Riga'dan arkadaşım, dişi ağrıyorken dişçiye gitti ve çıkarmak istedi. Doktor röntgen çekmeniz gerektiğini söyledi. Bu klinikte röntgen çekilmedi. Adam başka birine gönderildi. Orada yaklaşık iki hafta beklemek gerekliydi. Tükürdü, dizeli minibüsüne döküldü, çalışmaya çağırdı, birkaç gün orada olmayacağını söyledi ve Riga'ya gitti. Riga'da her şeyi yarım saatliğine yaptı. Ancak, ne bir İngiliz aile doktoru, Ocak ayında bir ortopedist için bir çocuğu okuyorsa, yalnızca Mayıs ayı için? Bu konuda işyerinde kızdığımızda, İngilizler omuzlarını silkti ve muhtemelen İngiltere'de çok fazla hasta insan olduğunu söyledi. Görünüşe göre öyle. Çok hasta ve az doktor. Aslında normal doktorlar ya göçmenlerimiz ya da Kızılderililerdir. Yerel uzmanlar herhangi bir hastalığı parasetamol ile tedavi eder.
91: Öyle ki yılda bir kez stres veya depresyon nedeniyle altı haftalık ücret alabilirsiniz. Tabii ki, tüm bu süpervizörün izni ile yapılır. Bunu göçmenlerden duymadım, ancak İngilizler bu “hizmeti” zaman zaman kullandı. İşe gitmekten tamamen sıkıldıklarında, ofise gittiler ve depresyona girdiklerini söylediler. Dinlenmeye koşulsuz olarak gönderildiler. Ameliyat için hastaneye giden Kutup bir ay kadar yoktu. İşe döndükten sonra hemen bir disiplin komisyonuna çağrıldı. Uzun süre devam edemeyeceğini söylediler.
92.4 sınıf ortaokulunda (ortaokul), yılın ilk yarısında, matematikte evde puanı 20 olarak ayarlayın. Yeni yıldan sonra, 40'e yükseltin. Çarpım tablosu, orada gerçekten kimseyi tanımıyor. Ancak üçüncü sınıfta, okuldaki tüm öğrencilere bir hesap makinesi sunulur. Öğrenmemek için başka bir sebep bu. Bölme sistemi şöyle görünür: 15: 3. Bunun tekrardan bilmeniz gereken çarpım tablosu olduğunu söylemiyorum. 15 sayısı bir kağıda yazılır. Daire içine alınmış ve bardağa üç bacak çekilmiştir. Bu 3. Ve sonra, 15'e ulaşana kadar noktalar sırayla her bacağın önüne yerleştirilir. Geriye kalan tek şey bir bacağın karşısındaki noktaları saymak. Bu doğru cevap. İlk başta çocuğun saçma olduğunu düşündüm. Hatta neyi icat etti diye sordum. Cevabı aldığı kişi:
- Bu bize okulda sayıların nasıl bölüneceğini açıkladı.
Şok oldum Birkaç saniye sonra sordum:
- 200'i 10'a bölebilir misiniz?
“Oooh, bu zor bir iş” dedi arkadaşımın sekiz yaşındaki kızı “Ama deneyeceğim.”
İki yüzlü bir rakam yazmış, daire içine alınmış, 10 ayakları eklenmiş ve noktalamaya ve saymaya başlamıştır.
“Tanrı aşkına, dur” diye sordum, “Buna bakamıyorum.”
14 yaşında bir kızı olan Polonyalılardan biri, Polonya'ya dönmenin mümkün olabileceğini düşündü. Ve karısını ve kızını araştırmak, ne ve nasıl olduğunu araştırması için gönderdi, çünkü İngiltere'de 6 yıldan fazla bir süredir yaşıyorlar. Polonya'ya geldiklerinde ilk şey okula gitti. Birkaç dersten sonra kızım gözyaşlarına boğuldu ve annesine asla burada kalamayacağını söyledi. Yine de, birkaç yıl önce sınıfta tespit edilmesi gerekiyordu. Ve en kötüsü de, tüm sınıf arkadaşlarının ona güldüğü. Pole'nin kardeşi İngiltere'ye taşındı ve 12 yaşındaki kızını getirdi. Yaşına göre sınıfa atandı, ancak orada yapacak bir şeyi olmadığından şikayet etmeye başladı. Koordine ettiği matematiksel problemler, 20 kullanarak dakikalar çözdü, bir buçuk dakika içinde yaptı. Kız yukarıdaki sınıfa transfer edildi. Fakat orada oturdu ve tavana baktı, çünkü durum neredeyse kendini tekrar ediyordu. Daha da yüksek transfer yapmak imkansız olduğundan, olduğu gibi kaldı. Kızım öğrenmeye ilgisini tamamen kaybetti. Ayrıca oğlu bir İngiliz okulundan mezun olan bir direk vardı. Oğlan son 8 yıldır onu inceliyor. Ona sordum:
- Nasıl?
“Aptal aptal” diye yanıtladı.
Lisede, ortaokulda ders çalışmaktan başka bir şey yapmaları gerektiğini bilmiyorum. Şarkı söylüyor, dans ediyor, resim çiziyor, yüzüyor, geziye çıkıyorlar, bazı köpekler, tavuklar, tavşanlar onlara gidiyor. Fakat aslında çocuklar temel şeyleri bilmiyorlar. Örneğin, yarın için bir günlük doldururken, her gün yarının ne olduğunu sorarlar. Merak etme Nitekim, üçüncü sınıfta okulda üç domuz yavrusu hakkında bir peri masalı okurlar. Diğer ilginç bir seçenek de öğretmen için notlar. Ödevini yapamazsan, iyi ya da istemiyorsan, yapamayacağın bir not yazmalısın. Ve çocuğun kendisi bir not yazar. Ve bu notla okula geldiğinde, yerine getirilmemiş ev ödevleri için herhangi bir yaptırım söz konusu değildir. Bence bu, "Ben aptalım" yazmakla aynı şeydir ve bunu öğretmene havale eder.
Yüksek Matematik. Fotoğraf yazarı
93: Alkollü bütün kaplarda günlük kullanım limitidir. Örneğin, kırk derecelik içkilerde, erkekler için, kadınlar için günlük 100 gram, 75. Görünüşe göre, bu norm olarak kabul edilir. Ancak sayılırsanız, alkolün su gibi aktığı hafta sonları ve tatil günleri hariç, yılda 27,4 ila 36,5 litre arasındadır. İstatistiklere bakarsanız, İngiltere'de alkol kullanımı Rusya ile neredeyse aynı seviyede. Aynı zamanda, Ruslar sarhoş kabul edilir ve İngilizler büyük bir millettir. Ben kimseyi kandırmam. Sadece gerçekleri yan yana getir.
94.Ve sonra ayrılmaya karar verdim. Dalga geçmeyi ve çalışmayı betimlemekten bıktım. Patronun senden gerçekten daha aptal olduğunda yoruldum. Para almaktan ve sadece bir yerden bir yere taşımaktan bıktım. Fabrikada al ve faturaları yay. Masada geğirme ve osurma bu toplumdan bıktınız ve sadece futbol, bira, göğüsler ve penis büyüklüğü hakkında konuşuyorlardı. Buna ek olarak, durum tesisteki siparişlerin daha da azalmasına neden oldu. Sonra malzeme sıkıntısı vardı. Ardından, tesisin milyarlarca borçlandığına dair söylentiler vardı. Daha sonra ustabaşı emir olmadığını söyledi çünkü kötü kalite ve müşteri davranışlarından dolayı itibar kaybedildi. Ardından, devlete ait bir savaş gemisi üreten Southampton'daki tersanenin kapatıldığı söylendi. Bunu şimdi ya da asla fark ettim. Şimdi tekrar denemek için bir şans olduğunu şimdi fark ettim. Ülkemdeki zor duruma rağmen, işi yeniden canlandırmak, sevdiğini yapmak. Tekrar dene. Çünkü şimdi denemezsem birkaç yıl içinde başlayamazsınız. Sonunda, kölelikte, her zaman geri dönmek için zamanım var. Ustabaşıma elveda, her zaman burada ellerime ihtiyacım olacağını söylememe şaşmamalı. “Kafam olmadığım üzücü” diye düşündüm.
95: Bir çok işçinin çeşitli konularda çalışma günü boyunca, süpervizör konuşmacıdaki ofisine seslenir. Genç İngilizcemiz hemen arayanın bir oral seks süpervizörü yapmak için ofise gittiğini gösteriyor. Ağızlarına doldurdukları ve boğaz sesleri veren hayali bir penisi canlandırıyorlar. Belki de bu ince İngiliz mizahıdır. En azından onlar komik. Son gün amir, beni güle güle demem için aradığında, genç Paul de aynı şeyi resmetti. Sonra ofisten ayrılıp atölyeye döndüğümde tekrarladım. Bir duraklama oldu ve tüm ekip geminin yanında bir araya geldi.
“Bilmiyorum” dedim. “Belki ofise gittiğinde, sana bir üye veriyorlar, süpervizör şahsen bana bir elini uzattı ve iyi iş için bana teşekkür etti. Ve iyi şanslar diledi.
Atölye vahşi kahkahalarla patladı ve Paul artık o gün bana yaklaşmadı.
96: İngilizler arasında iyi bir adam vardı. Onun adı Colin'du. Yatın iç duvarlarının gövdesine kurduğu şeyi yaptı. Oldukça doğru iş ve herkes normalde yapamaz. Elbette, bir zamanlar o da benimle alay etti, ama sonra arkadaş olduk. Kalkışımdan birkaç gün önce, Colin bana yaklaştı ve şöyle dedi:
- Bu şirketi daha önce biliyor muydun?
“Evet” diye cevap verdim: “Rusya'da çalışırken eskiden ofisimde oturuyordum ve web sitesini izliyordum. Hayranlık duyduğum ve üretimimin daima aynı yüksekliğe ulaşmasını istediğim muhteşem yatlar vardı.
- Nasıl? Yeterince gördün mü? - diye sordu, - şimdi anladın nasıl bir bok?
- Şey, hakkında ... - Durumu biraz düzeltmeye çalıştım.
“Bu üretimi içeriden gördün,” dedi bana, “ve şimdi internette harika görünenlerin her zaman böyle olmadığını biliyorsunuz. Artık bunların eski, eski modası geçmiş modeller, geçen yüzyılın teknolojileri olduğunu ve hiç kimsenin onu geliştirmek veya herhangi bir şekilde değiştirmek istemediğini biliyorsunuz. Bu gemilerin tüm parlaklığı, hattın sonunda, tüm kusurları ve kusurları gizlemek için onları deliliğe tamir eden, ovalayan ve cilalayan özel bir ekip tarafından yaratılıyor. Ataletle yelken açıyoruz ve yalnızca önceki nesiller tarafından kazanılan isim tarafından tutuyoruz. Ve bunun bizim için ne kadar süreceğini kim bilebilir.
Sadece başımı tekrar salladım.
“Sen şanslısın” dedi, “üç gün içinde buradan ayrılacaksın.” Ve hala emekli olana kadar çalışmak zorundayım. Bu yerden nefret ediyorum.
Son gün, elektronik saat izleme sistemini sıraya koyduğumuzda ayrılığımızı işaretlemek için birçoğu bana elveda dedi, el sıkıştı, iyi şanslar diledi ve bir İngiliz şöyle dedi:
- Hepinizin ortaya çıkmasını diliyorum. Ama başarısız olursan geri gel.
Sırada duran Colin döndü ve ona şöyle dedi:
- Delirdin mi? Erkek ne istiyorsun
Bana dönüp gülümsedi, göz kırptı ve şöyle dedi:
“Seni artık burada görmeyeceğim.”
Bu arada, aynı şey, son gün balık fabrikasındaki yükselticilerden biri tarafından söylendi. Genç bir adamdı, ot kırma yerine kitap okuyan tek kişi ot içiyordu. Ayrılmadan birkaç gün önce tersanede bulunan Polonyalılar da eve gitmemin daha iyi olacağını söyledi.
“Senin gibi insanlara burada ihtiyaç yok.” Çok iyi çalışıyorsun. Ve kullanıyorlar. - bana söylediler. Bu arada, kahkahalarla gülmek, ama benim yerine, gelecek pazartesi günü, iki aldı.
Dış parlaklık iç çürümeyi gizler. Yazarın fotoğrafı.
97: Ayrılmadan kısa bir süre önce sansasyonel bir durum vardı. tarih Avustralyalı bir radyodan iki DJ tarafından çalınan ve asılmış bir hemşire ile. Prens William'ın hamile karısının yattığı bölümde çalıştı. DJ'ler kendilerini kraliçe ve prens olarak tanıttılar ve prensesin sağlığı hakkında telefonla bilgi almaya başladılar. Hemşire bir numaradan şüphelenmedi ve havadaki her şeyi anlattı. Başlangıçta, hemşirenin utançtan kurtulamadığına dair güzel bir fikir sunuldu, çünkü kraliyet ailesinin sırlarını ortaya çıkardı. Ve daha sonra, sadece işte taciz edildiği öğrenildi. Hintli bir kadındı ve şakalarla işkence gördü, geldiğini ve dilini iyi bilmediğini ve onu daha iyi bilseydi, her şeyi bir kerede anlayacağını ve asla liderler tarafından aldatılmayacağını söyledi. Genelde, kız intihara sürüklendi. Tam anlamıyla bir ziyaretçi olduğunuz gerçeğine burnunuzu soktuğunuzda, işyerinde defalarca karşılaştım ve hatta bir kez, akşamları geç saatlerde, sokakta, üç sarhoş genç bana bir İngiliz olup olmadığımı sordu. Ama agresif davrandım ve geride kaldılar. Böyle bir durumu olan bir kızın başa çıkması daha zordur.
98.Bir süre sonra, Birmingham'da, dokuz yaşındaki bir okul çocuğu, Asyalı sınıf arkadaşları tarafından avlanırken kendini astı. Annem defalarca tehdit ve kabadayılıktan şikayet ettiği öğretmenlerine başvurdu, ama kimse durumu düzeltmek için hiçbir şey yapmadı.
99: Ayrılmadan önce İngiltere Başbakanı, devletin göçmenlere yardım miktarını azaltacağını ilan etti. Nelerden mahrum olacak, konut için para ödemede yardım ve orada başka bir şey. Ayrıca bu yardımın kesileceği grupları da belirledi. Yine, bunlar kötü niyetli Balt ve Polonyalılardı. Tüm yabancı ziyaretçiler arasında en çalışkan grup. Ve diğer tüm göçmenler etkilenmeyecek, çünkü bunlar eski sömürgeleri ve İngilizler de onlara bir zamanlar sömürgeleştirdikleri için ahlaki borçları var. Bu nedenle devlet hazinesi ve vergilerimiz pahasına yaşamaya devam edebilirler. Dairelerin ve odaların kiralarını, faturalarını ödemek için ikinci veya üçüncü bir iş arayacağız, böylece hiçbir durumda vergi gelirleri durmaz ve emlak acenteleri, sigorta ve enerji şirketleri gelirlerinden mahrum kalmazlar.
Görevden alınmamdan üç gün sonra, havaalanında otururken bir Litvanyalı beni aradı ve bugün 100'in kovulduğunu söyledi. Ajans aracılığıyla çalışan ve test süresinde olan herkes. Birçoğu yarım yılda ikinci kez kovuldu. “Sanırım zamanında geliyorum” bir düşünce aklımdan geçti. Daha sonra Riga’dayken ilk tersane kapandı.
101. Zaman zaman, Letonca Haberler kanallar, başka bir İngiliz'in Eski Kent'in tarihi binalarında ve hatta bazen Özgürlük Anıtı'nda yazarken yakalandığını bildiriyor. Ve her seferinde, biraz av arıyorlar. Ulusal sembollerin kötüye kullanılmasından gizli operasyonlara, ülkeyi itibarsızlaştırmaya kadar. Ve bir kez İngiltere'de, sorunun ne olduğunu anladım. Ve sonuçta, hiç kimse cevabın hiçbir yerde daha basit olmadığını fark etmedi. Aynı şeyi evde yapıyorlar. Bardan çıkın ve en yakın köşeye işeyin. Onlar için bu, kötülükten daha doğal bir durumdur. Bu onların normal ortamı ve Letonya'da sarhoş olduktan sonra, tıpkı evdeki gibi davranıyorlar.
102: Bir zamanlar hala Riga'da yaşarken, oğullarımla birlikte Livu su parkına gittim. Kesinlikle standartlarımıza uygun davranmayan beş İngiliz vardı. Roller coaster üzerindeki yeşil ışığı beklemiyorlardı, üst üste beş kişi için borulara atladılar, midelerini başlarının önünde gezdirdiler, genel olarak istediklerini yaptılar, şişme halkaları almadılar. Kurtarma ekipleri onları yakalamak için deli gibi koştu, ancak onlara verilmedi. Ziyaretçilerin geri kalanı sessiz bir korku hali içindeydi ve sarhoş olup olmadıklarını tartıştı, çünkü su parkındaki normal insanlar genellikle davranış ve güvenlik kurallarını takip ediyorlardı. Ve en azından, personel itaat ediyor. Sonunda yakalandılar ve su parkından ayrılmaları istendi. İngilizler büyük gözler yaptılar ve reddettiler. Genel olarak, her şey vahşi bir skandalla sona erdi ve ruh hali herkes tarafından bozuldu. Sır, İngiltere'de yıllar sonra bana açıklandı. Yerel su parkına gittim. Sence orada ne gördüm? Orada her şeyi yaptılar ve muhtelif. Su parkındaki iki saat boyunca bizden altı kat daha az, üç olay gördüm. Bunlardan biri, taş zemine başı çarpmış bir kadındı. Buzunu getirdiler, yanına oturdular ve hepsi bu kadardı. Diğer iki olay daha kolaydı. Proforma için borular üzerinde kırmızı ve yeşil ışık var. Borularda sensör yoktur. Tüm kırmızı-yeşil anahtarlar yalnızca zaman gecikmesinde meydana gelir. Ve fark nedir, sadece onlara bakmak isteyenler ampullere bakar. Ve istemeyen, sadece istediği ve indiği gibi, boruya atlar. Bizim için vahşi ve kabul edilemez görünen şey aslında, sıradan ve onlar için kesinlikle normal. Ve bu bir gerçek.
103: Monoton ev sayısını etkiler. Dorset hakkında fotoğraf içeren bir kitap aldığımda, fotoğrafların büyük çoğunluğu doğa hakkındaydı. Ve bu şaşırtıcı değil, çünkü şehirler çok monoton ve neredeyse hiç olağanüstü mimari anıt yok. Londra'yı dikkate almam. Moskova ve Rusya gibi. Moskova var ve Rusya da var.
104: İngiltere'deki kadınların, eşleriyle ilişkilerini sürdürme motivasyonu yoktur. Çocukları ile birlikte yalnız kalırsa, devlet ona hemen hemen her şeyini öder. Çocuk parası ile başlayarak, kiralık konut için ödemek. Bazı durumlarda, devlet tarafından ödenecek olan devletten kolayca konut alabilir. Aslında, bir erkek olmadan, tamamen zengin bir kişi olur. Utangaç olmayacak, ama açlıktan ölmeyecek. Bir yandan, bu iyidir, diğer yandan, bir kadının her zaman herhangi bir anlaşmazlıkta demir bir argümanı vardır: “Bundan hoşlanmıyorum, buradan.” Bir ailenin altın anlamı, birinin çalıştığı zaman, ikincisi ise çocuklarla birlikte oturur. Sonra devlet, faydalar ve faydalar şeklinde yardım sağlar. Ancak bu toplam gelirin sadece bir kısmı. Bir çift ayrılırsa, çocuklarla birlikte kalan kişi her şeyi tam ve çok daha büyük boyutta alır. Şey, bir erkek arkadaş ya da kız arkadaş, bazen sadece yol gösterebilirsin. Sessizce gerçek, yakalanmamak için aksi takdirde yararlarından mahrum kalacaklar.
Özet: Özetle, durum hakkındaki öznel görüşümü bir bütün olarak ifade etmek istiyorum. Letonya'da olmakla İngiliz Adasını muhteşem bir yer olarak görüyoruz. Sevildiğimiz, beklediğimiz ve sadece bizimle tanışmayı hayal ettiğimiz yerde, bizi rampadan öpün ve bize çok çalıştığımız işi verin. Orada uygun fiyatlı konut, ucuz araba, dost canlısı insanlar ve benzeri görülmemiş bir büyüme beklentisi bekliyor. Bu harika bir efsanedir, kim tarafından bilmiyorum, fakat prensip olarak sanırım. Burada kim ve neden sola ve sağa borç dağıttığını, neden insanlara kafalarını döngüye sokma fırsatı verildiğini ve bu ipi alıp işyerine götürdüklerini tahmin ediyorum. Sadece evinin çevresinde değil, Avrupa'nın bir yerinde. Bu katil ekonomik durum neden yaratıldı, bitkiler ve fabrikalar neden dünyayla karşılaştırıldı? Ve nedenini söyleyeceğim. Çünkü hızla yaşlanan Avrupa, üretim tesislerini genişletemiyor ve iyi ve başarılı bir yaşama alışmış emeklilerini koruyamıyor. Avrupa'nın emek ve vergi mükelleflerine ihtiyacı vardır. Onları çekmek nasıl? Çok basit. İşgücü piyasasını açmak, ülkelerini hala az sayıda ve büyük kafalı kadroların bulunduğu Avro bölgesine götürmek ve daha sonra bu ülkeler içinde dayanılmaz bir ekonomik durum yaratmak gerekiyor. Bu zor değil. Brüksel'de, eski ve şimdiki sömürgelerinden çok sayıda rölanti almış olan bazı "son derece gelişmiş" ülkelerin talebi üzerine gerekli bazı kararları vermek zorunludur. Ve şimdi başlarını tuttular, çünkü kendileri için hiç çalışmamışlar ve vardıklarında başlamayı planlamıyorlar. Onun emeği yavaş yavaş emekli oluyor ve onun yerini alacak kimse yok. Bu nedenle, bize en iyi durumda verilen bir şey için söz vermeliyiz ve biz kendimize koşacağız. Ve minnetle ellerini öpeceğiz. Fabrikalarda kendileri ve kendileri için çalışmak, vergi ödemek, mülk sahiplerini zenginleştirmek, daha az konut için emsalsiz kira ödemek, gerçekçi olmayan sigorta ödemek, iletişim, iletişim ve elektrik için büyük para vermek. Sonunda, biri yapmak zorunda. Ve elbette, önceki sömürgelerinden muzdarip oldukları iddia edilen tüm işsizlerin vergilerini korumak. Dördüncü "Die Hard" ta, Bruce Willis, bilgisayar bilim adamlarının ülke ekonomisini düşürdüğü ABD'yi kurtardı. Bir gün, bir şölende şaka yaptım:
- İngiltere ekonomisini nasıl düşüreceğimi biliyorum.
- Nasıl? - bana sordular.
- Bir gün tüm göçmenlerin işe gelmemiş olmaları için bunu yapmak gerekiyor. Bu son olacak.
Herkes güldü. Fakat aslında şirketimizde, Polonyalıların yarısı gerçekten çalıştı, Balts. Ve 1800'ten gelen insanların yarısı sabah gelmezse, tesise ne olacağını varsayalım?
106: Bizimle birlikte birçok insanın korkunç bir duruma getirildiğini ve oraya gitmeleri gerektiğini çok iyi anladım, çünkü orada, tüm faturaları ödedikten sonra, en azından yiyecek, giyinmek ve hatta satın almak için para kalıyor bazı ucuz makineler. İngiltere’de, Letonya’da bir kez alınan bir kredinin aylık ücretini ödedikten sonra, haftada 8 kilolarında dört kişilik bir ailede yaşayan adamlarımızı tanıyorum. Kimseyi tedirgin etmiyorum ve kimseyi caydırmıyorum, öykümü anlattım, böylece oraya gidenlerin gerçek bir fikir sahibi olduklarını, kafamdaki pembe bir sisin olmadığını, forumlarda yer alan övgülerimizden değil, övgülerimizin ardından , “Her kurbağa kendi bataklığını övüyor” ilkesine göre. Sonuçta, hiç kimse zorluklar ve problemler hakkında yazmıyor. Herkes sadece şu anda İngiltere'de yaşadıklarını ve sorun olmadığını söylüyor. Harika - Letonya ile ilgili olarak, İngiltere ile ilgili olarak, bu zaten tartışmalı bir konudur. Bu nedenle, her durumda, orada yabancı olduğumuzun farkına varmak ve yeni zorlu hayatı onurla karşılamaya hazır olmak gerekir.