Bu ders kitabı sorununun cevabı oldukça açık görünüyor: elbette, Nazi partisini ve liderini cömertçe finanse eden ve daha sonra muazzam askeri emirlerden, işgal altındaki ülkelerin soygunlarından ve sakinlerinin köle işçiliğinden fantastik süper karlar alan Alman endüstri kralıları pahasına. Genel olarak, bu elbette doğrudur. Hepsi bu kadar da değil. Bu basit formül ana nokta hakkında sessiz olduğundan: aslında, önceki dünya savaşını kaybeden ülkede, bu tycoons paralarını nereden aldı?
XNUMX ya da XNUMX. yüzyılda Fransız marşallarından biri tarafından savaşın "sadece üç şey: para, para ve para tekrar" gerektirdiğini söyleyen kelimelerin alaka düzeyi, XNUMX. yüzyılda sadece azalmakla kalmadı, aksine yüz kat arttı. Zamanının en iyi motorlu, mekanize, iyi silahlı ve donanımlı ordusu olan Wehrmacht'ı yaratmak için, botu neredeyse tüm Avrupa'nın altına düştü, gerekli meblağlar kesinlikle harika. Ama sorun şu ki, acımasız bir askeri yenilgi, bir devrim ve neredeyse tamamen bir devlet çöküşünden geçmiş bir ülkede hiçbir yerden gelemiyorlardı!
Almanya, İtilaf ülkelerine 130 milyardan fazla borcu vardı. Buna tazminat adı verildi. İngiltere, Fransa ve daha düşük bir sıradaki diğer kazananlar, kötü şöhretli yüksek yoldaki soyguncuların kurbanlarını yağmalamayacak şekilde yağmaladılar. Sonuç: neredeyse% 580 enflasyon ve 4,2 trilyon Alman para birimi döviz kuru bir ABD doları. Bununla birlikte, bu durumun ABD'nin kategorik olarak sevmediği bir ters tarafı da vardı. Gerçek şu ki, Paris ve Londra 1921'de Washington'a 11 milyar dolardan fazla savaş kredisi borçluydu. Şimdi kulağa etkileyici geliyor, ama o zaman genellikle yasaklayıcı bir miktardı.
Bu muhteşem borcu ödemek için İngiliz ve Fransızlar yenilmiş Almanlardan para çekmeye devam etmek zorunda kaldılar. Neredeyse tamamen durmuş bir endüstri ile yıkılmış bir ülkeden ne alınabilirdi? Almanları açlıktan ölmek için mi? Onları Orta Çağ'a mı, hatta Taş Devri'ne mi götürüyorsunuz? Yurtdışı bankacının buna ihtiyacı yoktu. Paraya ihtiyaçları vardı, bu da Alman ekonomisinin yeniden çalışmaya başlaması gerektiği anlamına geliyordu. Tam olarak bu tamamen ticari düşünceler temelinde, önce Amerika Birleşik Devletleri ve daha sonra İngiltere, yeniden başlatmak için çeşitli planlar uygulamaya başladı: "Dawes planı", "Jung'un planı" ve diğerleri.
Hjalmar Schacht, o zamanki Weimar Cumhuriyeti'nde endüstrinin canlanmasını Alman tarafından finanse etmek için tüm bu projelerin arkasındaydı. Bu büyük mali rakam kariyerine Dresdener Bank'ta mütevazi pozisyonlarda başladı ve sonunda Reichsbank'ın başına yükseldi ve Üçüncü Reich'ın tüm ekonomisinde önemli bir figür oldu. Almanya için bir kurtuluş haline gelen yabancı yatırımı çekmeye katkısı abartılamaz. Ancak, ileriye baktığımızda, Nürnberg duruşmalarında tamamen beraat ettiğini ve mahkemesini Nazizm üzerindeki mahkeme salonunu yüksek tuttuğunu belirtti.
Aynı zamanda, Maden olmasaydı, Almanya, büyük olasılıkla,% 1924'i yurtdışından gelen, 1929 milyardan fazla altın işaretine eşdeğer olan beş yıllık bir planla (60'ten 70'a kadar) alamazdı. Tazminatların ödenmesinde devasa bir hoşgörü olmazdı ve çok daha fazlası. Bununla birlikte, 1927'de ülkeyi endüstriyel üretim açısından dünyada ikinci sıraya getiren "Alman ekonomik mucizesi", tam olarak iki yıl sonra - tüm kredi akışlarını sıkı bir şekilde "kesen" ve olmadan var olamayacağı Büyük Buhran'ın başlamasıyla sona erdi.
Ülkenin on yıl öncesine göre daha zor zamanlarla karşılaşacağı görülüyor. 1932'de GSYİH dörtte bir oranında çöktü, sanayi üretimi% 40 düştü ve ülke sakinlerinin üçte biri işsiz kaldı. Bir yıl sonra Almanya'nın siyasi "arka bahçelerinde" takılan NSDAP'ın meclis seçimlerini zaferle kazandığı şaşırtıcı değil: umutsuz, küstah ve açlıktan ölmüş Almanlar şeytana oy vermeye neredeyse hazırdı. Nitekim ona oy verdiler ...
Bundan sonra olan artık bir mucize değildi. 1933'te milyar dolarlık etkiler, özellikle Üçüncü Reich ve askeri endüstrisinde Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Britanya tarafından yapıldı. Bununla birlikte, çok büyük bir soru, o zamana kadar Alman olarak kabul edilip edilemeyeceği. "VE. G. Farbenindustri, Opel ve Nazi askeri-sanayi kompleksinin omurgasını oluşturan diğer endüstriyel devler aslında merkezi ABD'de Standard Oil, General Motors, Ford ve diğerleri gibi ulusötesi şirketlere aitti. Başkasınınkine yatırım yapmadılar, ama çoğu kendi yatırımları değil. Hem İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden sonra hem de Nazi sürüsü vatanımıza saldırdığında yatırım yapmaya devam ettiler.
Ekonomik nedenlerin yanı sıra, siyasi bir arka plan da vardı: Tüm krizlere ve bunalımlara rağmen hızla gelişen ve güçlenen Sovyetler Birliği, okyanusun her iki tarafındaki tüm "dünyanın gerçek efendileri" için ortak bir nefret nesnesiydi. Ve yıkımı için, Rockefellers, Morgan, Dupont ve diğerleri gibi Hitler tarafından yönetilen Nazileri kasten ve kasıtlı olarak kaldırdı ve ayrıca Wehrmacht kılıcının kurulmasına yardımcı oldu. Senaryolarına göre değil, olayların gelişmeye başlayabileceğini hayal bile edemezlerdi.
Öte yandan ... Üçüncü Reich'ın askeri gücünün yaratılmasına ve inşa edilmesine yatırım yapanların hiçbiri kaybolmadı (hem Almanya'nın hem de yurtdışında). Parası olmayanlar, 1 Haziran 1939, 22 Eylül 1941'da ne olursa olsun, karlarını tam olarak aldılar, ancak en ufak bir sorumluluğu yoktu. Ancak, bu başka bir konuşma için bir konudur.