Bir aile varmış. Çok uzaklarda bir yerlerde bir köyde yaşarlarmış. Beş kişilik bir aileden oluşuyorlarmış. Anne, baba ve çocuk haricinde, evde dede ve babaanne de yaşarmış. Çocuklarının adı Ahmet miş. Ahmet in anne ve babası, büyüklerini bu evde istemezler. Onlarla yaşamak ağır gelirmiş.
Ahmet in dedesi ve babaannesi bir istekleri, ihtiyaçları olduğu zaman, oğlundan ve gelininden yardım isterlermiş. Ama, oğlu ve gelini bir türlü onlara yardım etmezlermiş. Evdeki bütün eski eşyaları onlara verir, yenilerini kendileri kullanırlarmış.
Ahmet in dedesi ve babaannesi zaman zaman oğullarından içmek için su isterlermiş. Oğlu ve gelini, anne ve babasına hep eski bir tastan su getirirlermiş. Ahmet evdeki yeni eşyaların dedesi ve babaannesiyle paylaşılmadığını görünce çok üzülürmüş.
Günler, aylar, yıllar geçmiş. Ahmet büyümüş. Bu arada dedesi ve babaannesi vefat etmiş. Ahmet in anne ve babası da yaşlanmış. Yaşlılığın getirdiği yorgunlukla, hareket zorluğu başlamış.
Oğulları Ahmet ten su istedikleri zaman Ahmet anne ve babasına, dede ve babaannesinin kullandığı tasla su getirmiş. Bu tası gören anne ve babası şaşırmış.
Ahmet e bu tası nereden buldun? diye sormuşlar. Ahmet te onlara yıllar öncesinde bunu sakladım. Gün gelirde size vermek için. Babaannemle dedem yaşlıyken bunu kullanıyorlardı. Sizde yaşlandınız. Şimdi sıra sizde demiş. Anne ve babası yaptıkları hatanın farkına vararak çok üzülmüşler.