Eşim ve ben 2 kız çocuğu babasıyız; biri 5 yaşında, diğeri 5 aylık ve ara sıra bunda biraz iyiyiz. Bazen değiliz.
İlk doğanımız, geceleri uyanmak, bir televizyon vaizinden daha fazla gözyaşı dökmek ve herhangi bir yetişkini hastaneye kaldıracak miktarda kaka yapmak gibi günlük bebek şeyleri yaptı. Onu sallayarak uyumasını sağladık ve sürekli birbirimize 'neden ağlıyor?' diye sorduk. Ve lanet ettik. Çok fazla.
Geceleri lanetlerdik, gündüzleri lanetlerdik, 'Twinkle Twinkle F-ing Star', 'Mary Had a F-ing Lamb' ve 'Octopus's F-ing Garden' gibi tatlı bebek şarkılarına lanet sözcükleri ekledik. Bu küfür tek taraflı değildi. Karım ve ben kabalığımızın suç ortağıydık.
Bebeğe lanetli sözler söylemiyor ya da ona lanet etmiyorduk. Daha çok, biraz rahatlamak için yalvaran evrene küfrediyor gibiydik.
Sabah 2'deki bir konserde pis çizgi romanlarmışız gibi küfürler savurmaktan başka teknikler aradık. Ebeveynlik kitapları, sayısız makale okuduk ve ebeveynlerden aranıyor ve bir sürü istenmeyen tavsiye aldık. 2 şeyin farkına vardık: ebeveyn olmayı öğrenmek neredeyse ebeveyn olmak kadar zor ve bunu yapmanın tek bir yolu yok.
Gittikçe telafi ediyoruz ve diğer herkes de öyle. Doğaçlama yapıyoruz. Ve doğaçlama gösterimiz R olarak derecelendirildi.
Dışarıda o kadar çok 'uzman tavsiyesi' var ki hepsini hatırlamak imkansız. Özellikle saat sabahın 3:18'i ve bebeğiniz sanki biri uzuvlarını koparmış gibi çığlık atıyorsa. Özellikle bir kitaptan 5 S olduğunu hatırlıyorum. Kundak, yatıştır, salla, sus ve bence sonuncusu kapa çeneni.
Bebek yazsaydı bir rehber kitap kullanırdım. Anne karnında 9 ayı vardı, yani üretken olmak isteyeceğini düşünürdünüz. Hapishanedeyken mahkûmların hukuk diploması almaları gibi. Bebeğin vajinadan çıktığını ve kısa bir süre sonra ne istediğini bilen bir kişi tarafından yazılmış bir kullanım kılavuzu olduğunu hayal edin. Bunun yerine, sonrasında çıkan kesinlikle bir kitap değildir. İnan bana, kontrol ettim. Ne yazık ki.
Böylece ilk doğumumuzla birlikte 6 ay boyunca eşim ve ben sabrımızı, soğukkanlılığımızı ve zaman zaman akıl sağlığımızı kaybettik. Ama aramızdaydı. Bebeğimizin neler olup bittiğine veya 'f-ing sh * t' nin ne anlama geldiğine dair hiçbir fikri yoktu. Yapsaydı, ipucunu alır ve kendi yerini alırdı.
Şimdi ikinci bir kızımız var. Sadece 6 ay utangaç. Ve lanetli tren tüm hızıyla devam ediyor. Aradaki fark şu an 5 yaşında olan büyük kızımız her şeyi duyuyor. O bir tanık. Her an bizi ispiyonlayabilir.
Karım ve ben bebeği sırayla uyuturuz ve işte o zaman işler raydan çıkar. Bebek teselli edilemez hale gelir; birimiz bayılana kadar lanetliyoruz. Bu arada, 5 yaşındaki çocuğumuz diğer odada, annesinden ve babasından dökülen kaba dilden utanmış ve boka batmış bir Vietnam veterineri görünümüne sahip. Arada bir, bize bir cümleyi papağan gibi tekrarlıyor.
İlk başta YouTube'da sigara içen Endonezyalı bebek gibi komik geliyor. Sonra alışkanlık olur diye korkuyorum.
Legolarını deviriyor. 'f-k o.' Akşam yemeğini yemek istemiyor. 'f-k o.' Okula gitmeyi bırakır. 'f-k o.'
Ona kötü dilin sadece yetişkinlerin kullanabileceği bir dil olduğunu açıkladık. Bu onu birkaç yıl oyalar.
Kendimizi kontrol altında tutmaya çalışıyoruz ama bu çok zor. Bakın, o son cümlede F bombası atmama gerek yoktu, ama bu doğal olarak oldu.
Kuşkusuz sabah 4'te bir küfür seansından sonra kendimi iyi hissediyorum. Bu arabuluculuk, ama daha yüksek sesle. Mülkü yok etmekten ya da bir serseri olmaktan iyidir.
Bütün bu küfürlerin kimseyi incittiğini düşünmüyorum. Ama bilmiyorum. Herkes öyle görünse de ben ebeveynlik uzmanı değilim.
Belki de tüm bu lanet enerjiyi kanalize edip kendi kitabımızı yazmalıyız? Gibi bir başlık ile bir şey, Bu Bir F-ing Ebeveynlik Kitabıdır .
O zamana kadar, 'Old McF-ingDonald'ın hızlı bir yorumuyla bebeği uyuması için yatıştırdığımızı göreceksiniz.