Yeni askeri doktrin neden şimdi ortaya çıktı? İki cevap olabilir. Birincisi, ambargonun kaldırılmasından sonra İran'ın güçlendirilmesidir, ikincisi İslam Devleti olgusunun ortaya çıkmasıdır. Son on yıllarda Orta Doğu'daki en büyük çatışma, bölgedeki en müreffeh ülkenin - İsrail'in güvenliği sorununu gündeme getiriyor. Mesele şu ki, bir şey şu anda onu tehdit ediyor değil, olası beklentiler. İslam Devleti tahammül etse bile tarihsel çöküş, birkaç on yıl sonra, onun yerine daha tehdit edici bir şey gelebilir.
Bugünün İsrail'i, güçlü bir ordusu ve dünya üzerinde belirli bir etkisi olan zengin ve başarılı bir devlettir. Bütün düşmanları kötü organize edildi ve silahlandırıldı, ayrıca iç kargaşa içinde. Tehdit edici bir şey olmadığı görülüyor. Ünlü “İslam Devleti” uzaktır (ayrıca, henüz Suriye ve Irak ordularını bile kırabilecek durumda değildir) ve İran daha da ileri düzeydedir ve yaptırımlarla zayıflatılmıştır.
Ama her şey çok basit değil. Her şeyden önce, İsrail ordusunun ilk askeri doktrininin, Haim Laskov'un 1949'i kadar erken formüle ettiği birçok nokta hala geçerli. Her şeyden önce, Yahudiler ve komşu Müslüman milletler arasındaki demografik dengesizlikten söz ediyoruz.
Kendisine karşı saldırganlıktan kaçınmak için İsrail, her zaman askeri-teknik ve örgütsel şartlarda rakiplerinden daha uzun bir baş olmak zorunda kalacak ve eğer mümkünse, İsrail’e saldırmayı düşünemeyecekleri bir iç devletteki tüm düşmanları destekleyecektir.
İsrail’in Suriye’deki hükümet karşıtı güçlere desteğini açıklayan da tam olarak bu düşünceler. Bununla birlikte, bu tür bir desteğin yan etkisi, Arap ülkelerinin herhangi birinden potansiyel olarak yüz kat daha tehlikeli bir “İslam devleti” nin ortaya çıkmasıydı.
İlk olarak, “İslam Devleti” uluslararasıdır. Orta Doğu'dan binlerce kilometre uzaktaki bölgelerden kaynaklara dokunabiliyor. Özellikle oradan militanları çekmek, çoğu yeni bir bayrak altında kendi topraklarında savaşmayı tercih etmelerine rağmen. Bununla birlikte, bu, kesinlikle etnik çizgilere bölünmüş eski radikal İslamcılık merkezlerinden temel bir farktır. Yani, yeni ortaya çıkan Halifeliğin liderleri için tamamen farklı kaynaklar açan, niteliksel bir değişim olmuştur.
İkinci. “İslam devleti”, savaşa hazır birimleri korumak için bazı bölgelerin kaybına kayıtsız. Prensip olarak, bu birçok ordu için tipiktir, ancak diğer şeylerin yanı sıra, IG, sivil toplumun kaderiyle ilgili, kaynak harcamadan çok az ilgi duymaktadır. Bu alaycı esneklik, sıradan bir savaşa yol açan ve bu nedenle tahmin edilebilir olan geleneksel düşmandan çok daha tehlikelidir.
Genişlemeyi reddeden İsrail’in tarihsel yenilgiye uğradığına dair ifadesini sıklıkla bulabilirsiniz. Ne de olsa (Eilat, Doğu Kudüs veya Golan Tepeleri'nin dahil olduğu) devleti Sina Yarımadası ve diğer pek çok ülkeye bağlanma fırsatını buldu. Bu kısmen, müttefiklerinden bile olsa, herhangi bir devletin yükselişine geleneksel olarak karşı çıkan ABD baskısı ile önlendi. Siyasi basının altına girdiğinde, Tel Aviv birçok İsraillinin hala anlamadığı ve kabul etmediği konusunda taviz vermeye zorlandı. Mesele hiç de ulusal prestijde değil, stratejik derinlik veren toprakların kaybı ve sonuçta kritik bir durumda karar almak için daha fazla zaman. Ve bu, kaynak tabanının, özellikle Sina petrolünün kaybından bahsetmiyor.
Şimdi Arap ülkeleri bir radikal reform sürecinden geçiyor. Bu tür bir yeniden biçimlendirme sürecinde ne olacağı hala büyük bir sorundur, ancak Orta Doğu'daki eski ulusal sınırların geçmişte kaldığı açıktır. Ayrıca nispeten ılımlı laik rejimler de yaşandı. İsraillilerin tanımları gereği hiçbir yeri olmayan büyük bir halifelik kurma fikri ile İslamcılar yerini alıyor.
Bu gibi durumlarda, Tel Aviv zor bir durumda yalnızdı. Amerika, İran'la olan anlaşmasında güvensizliğini bir müttefik olarak gösterdi. Yahudilerin tarihi vatanlarına kitlesel olarak göç etmeleri artık öngörülmemektedir ve dünyadaki sayısız Yahudi cemaati giderek ikamet ettikleri yerlere benzetilmektedir. Kısacası, önceki olasılıklara güvenmek zaten imkansız.
Genel olarak, yeni bir askeri doktrin ortaya çıkması, Tel Aviv'in hızla değişen koşullara esnek bir şekilde cevap vermeye çalıştığı ve döneme uygun her şeyi yaptığı anlamına gelir. Çıkacak kadarıyla, zaman söyleyecektir.