Bu günlerde sık sık söylenir, Amerika'nın sorunları, gerileme, körlük, aptallık ve kendi kendini mahvetme sorunları olduğunu düşünüyorsanız, zenginlerden nefret etmeniz gerekir. Hayır, zenginlerden nefret etmiyorum. Sanırım onlara acıyorum.
İşte küçük bir sır. Süper zenginler arasında büyüdüm. Amerikan süper zengini değil - buna kıyasla küçükler ligi. Gerçekten küresel mega zengini demek istiyorum. O kadar tuhaf, dehşet verici derecede zengin insanlar, çok yüksek İtalyan saraylarını kiremit karo üzerine getirdiler, özenle elle yeniden inşa ettiler, parıldayan kapıların arkasına koydular, gösterişli bahçelerle çevrili ve küçük ordular tarafından korunuyorlardı. Bunu övünmek için söylemiyorum, çünkü bu benim tasarımımla olmadı - sadece bir kader tuhaflığıyla gerçekleşti. Büyükbabam ve babam, atalarımın korumaya çalıştığı ülkelerin servetini çekip alarak bu kadar zengin olan süper zenginler tarafından mahkemeye verildi.
Ve ben büyüdükçe çocuklarının çoğu benim arkadaşım oldu. Çocuklar gibi masum bir şekilde oynardık, benim sadece göreceli bir fakir olduğum ve onlar çok zengin oldukları gerçeğinden rahatsızlık duymadan oynardık. Ama büyürken tuhaf bir şey gözlemledim. Öyle tahmin edilebileceği gibi oldu ki, üzerine bir geri sayım sayacı koymaya başladım. Bu çocuklar kendilerinden derinden ve kötü bir şekilde nefret ediyorlardı. Ebeveynleri onlara küçük nesneler, ödüller, ödüller gibi davrandılar. Aileler, insan kabileleri değil, şirketler gibiydi, sıcaklık ve kahkaha doluydu. Annem ve babam birbirine katlanamadı. Kimsenin işi yoktu - ama herkes meşguldü, her gün, sonsuza kadar, o para yığını için herkesle savaşıyordu. Hiç kimsenin içsel bir anlam, değer veya amaç duygusu yok gibiydi.
Bu, zengin ve fakir herkes için geçerli olabilir - ama bu farklıydı. Tahmin edilebilir, kronik, sistemik, patlayıcı, ruhu yok edici. Saatimi buna ayarlayabilirim. Aileler patlayacaktı. Çocuklar umutsuz bağımlılara dönüşürdü. Evlilikler aylar sonra patlayacaktı. Torunlar reddedilecekti. Kardeş kardeşle karşı karşıya gelirdi. Bütün aileler ve hayatlar dikişlerde parçalanırdı. Tüm bunların ortasında - zonklayan, nabız gibi atan keder, öfke, endişe, depresyon, yalnızlık ve boşluk yaraları. Ve yine de, tüm bunlara rağmen, paralarına bir güvenlik battaniyesi gibi yapışacaklardı, daha önemli olması gereken her şeye mal olsa bile. Bildikleri, anladıkları veya takdir ettikleri tek şey buydu.
Cidden zengin olmanın, çok ama çok yüksek bir bedeli olduğunu çok geçmeden öğrendim. Hayatta gerçekten önemli olan her şey: insan bağları, bir anlam duygusu, daha yüksek bir amaç ve hatta içsel bir öz-değer duygusu. Bu yüzden endişelenme zahmetine hiç girmedim. Şimdi, size vaizler vermek istemiyorum. Ama şunu belirtmek isterim ki, bu hayatta gördüğüm kadarıyla hepsine sahip olamayacaksınız. Servetiniz var ya da değere sahip olabilirsiniz - ama ikisine birden sahip olabilir misiniz? Buna cevap vermek aynı zamanda şu soruyu da cevaplamaktır: Zenginlerden nefret mi etmeli, kötülemeli mi yoksa küçümsemeli miyiz?
Şimdi, fakir bir insanın muhtemelen çok mutlu olmayacağını söylemek açık. Bu nedenle, "servet kötü, yoksulluk iyi!" Dediğim fikrini bir kenara bırakalım. Ne münasebet. İnsanların sahip olması gereken en uygun zenginlik noktası olduğunu ileri sürüyorum - ve bunun ötesinde, zenginlerin ahlaki, sosyal ve duygusal maliyetleri, başlangıçta var olmayan faydalardan çok daha ağır basıyor çünkü harcayamazsınız. her neyse , ne de yanınızda götüremezsiniz . Ama bunu Amerika'da düşünmüyoruz, değil mi? Serveti süslüyoruz - en derin değerlerimizi sembolize ediyor: bencillik, açgözlülük, bireysellik, üstünlük. Ve yine de bunun nedeni kırılgan olmamız, kendimizi küçük ve aşağılık hissetmemiz, derinlerde hissetmemiz olabilir. Tüm bunlara geri döneceğim.
Muhtemelen bilime ihtiyacın var. Çok iyi. İnsanlar zenginleştikçe empatilerini, bilgeliklerini, şefkatlerini vb . Kaybederler . Okumak istediğiniz olumlu özellik ne olursa olsun, görünen o ki, ne kadar çok servet toplarsanız, o kadar az paraya sahip olursunuz. Ama bunu bize anlatmak için bilime ihtiyacımız olmamalı. Aeschylus bize bu hikayeyi bin yıl önce anlattı - ve Fitzgerald, Steinbeck ve Sartre da öyle.
Avrupa ile Amerika arasındaki en gerçek farklılıklardan biri de neredeyse görünmez olanıdır. Amerika'da zenginler aslanlaştırılır, övülür ve tapılır. Oligarkların tuhaf bir aristokrasisi gibi bir şey var ve Amerikalılar, zengin bir insanın önünde kölelik gibi nazikçe reverans yapıyor ve eğiliyorlar. Donald Trump Başkan olmadan önce, tuhaf bir şekilde bir millet ona bir tür modern zaman kahramanı olarak hayranlık duyuyordu. Garip bir şekilde, uluslar arasında benzersiz olan Amerikalılar, zenginliği tüm büyük erdemlerle eşitler: zeka, cesaret, karmaşıklık, bilgelik, yaratıcılık, şefkat. Zenginseniz Stephen Hawking kadar zeki, ruhsal olarak Dalai Lama kadar gelişmiş ve Aristoteles kadar bilge olmalısınız. Zengin bir insanın daha iyi bir insan olduğu mitini gerçekten kabul ettiler . Bu doğru mu?
Ancak Avrupa'da zengin olmak, yanında hafif bir hoşnutsuzluk, alay ve aşağılama kokusu taşır. Amerikalılar alçakgönüllülüğü ödüllendirdiklerini düşünüyorlar - ancak işe dönüp dolaşanlar Avrupa başbakanları . Bir toplum için hangisi daha iyidir? Geriye doğru cevaplayayım.
Size on milyon dolar verdiğimi hayal edin. Akıllı olsaydın, Fransa'da küçük bir villa alırdın, emekli olurdun, bir daha asla interneti kontrol etmezdin ve yavrularına, torunlarına ve bahçesine bakardın. Ama - ve işte sorun ve anahtar - bu hiç gerçekleşmemiş gibi görünüyor. Pek çok zengin insan tanıdım. Ve on milyonları olduğu anda, tuhaf bir şey olmuş gibi görünüyor. Yüze dönüşmesi gerekiyor. Ve yüze dönüştüğü an, bir milyara dönüşmesi gerekiyor.
Başka bir deyişle, zenginleştikçe, büyük ve ölümcül bir ahlaki sapkınlık meydana geliyor gibi görünüyor. Erdem ahlaksızlık gibi görünüyor. İnsan ruhunun derinliklerinde bir şey kopar. Açgözlülük, açgözlülük, açgözlülük, gurur, zulüm - bunların hepsi tevazu, nezaket, nezaket, bilgelik ve gerçeğin yerini alıyor gibi görünüyor. Onu görmek için çok uzağa bakmanıza gerek yok. Jeff Bezos, Amerika'daki her çocuk için üniversiteyi finanse etmek yerine neden uzaya roket fırlatıyor? Amerikan mega zengini neden gezegendeki her çocuk için okulu ve sağlık hizmetlerini finanse etmek yerine teofaşist bir kleptokrasi gibi bir şey inşa ediyor?
"Zenginler neden başka birine yardım etsin ki ?!" ağlıyorsun Cevap çok basit. Zenginlik yoluyla - her şeye rağmen - gerçekten peşinde olduğumuz şey ahlaki duygulardır. Mutluluk, kişinin kendi ahlaki iyiliğinin deneyimidir. Anlam, birinin diğerleri için ahlaki bir önem taşıdığı deneyimidir. Yerine getirme, kişinin ahlaki imkanlarının gerçekleşmesidir. Nasıl çalıştığını görüyor musun? Para sana bunları satın alabilir mi?
Hayatının gerçekten önemli olduğu hissine ihtiyacın var. Bu kişi bana bir şey verdi! Beni eğittiler, öğrettiler, beni cesaretlendirdiler, düştüğümde beni ayağa kaldırdılar! " Artık bir anlam hissine sahipsiniz. Ancak bu yalnızca ahlaki önemle geldi - gerçekten size ait olmayan bir yaşamı geliştirdiniz ve bu nedenle yaptığınız şey önemli oldu.
Şimdi soruyu cevaplayabiliriz, değil mi? Gerçekten de mega zenginler, hayatları ile büyük ve kalıcı ahlaki ağırlık taşıyan şeyler yapmalıdır. Ama değiller. Çünkü zengin olmak onlara paha biçilemez bir şeye mal oldu: ahlaki vicdanlarına. Dolayısıyla mutluluk, anlam ve tatmin onlardan kaçıyor gibi görünüyor. Bu yüzden on milyonun yüze ve sonra bir milyara dönüşmesi gerekiyor. Bu yüzden, birkaç milyon kazandığında Fransa'daki o villada emekli olma hayalini yaşayan birini asla görmezsiniz.
Bunun yerine ne olur? Ahlaki yönlerini yitirdikleri için erdem ahlaksızlık haline geldi. Açgözlülük, açgözlülük, zulüm, bencillik. Bütün bunlar çok geçmeden sevdikleri insanlara açılır. Eşler atılır, kocalar atılır. Çocuklara ya küçük prensler ya da yoksullar gibi davranılır. Ve en kötüsü, doğasında var olan hiçbir öz-değer duygusu gelişmemiştir, çünkü paranın size verebileceği yanılsaması yaratılmıştır.
İçsel bir öz değer duygusuna sahip bir kişi bu kadarını bilir. Para size sadece ahlakın verebileceğini veremez. Mutluluğu, anlamı ve doyumu satın alamazsınız. Onları insan ağırlığı taşıyan eylemlerle kazanmalısınız. Hayatları yükseltenler. Oyuncu için ödül, mutluluk, anlam ve tatmin dediğimiz ahlaki iyilik, ahlaki önem ve ahlaki gelişim deneyimidir.
Ama baştan beri ruhunuzdaki deliğin, doğasında var olan öz-değer, öz-tutarlılık, benlik eksikliğinin para ve nesnelerle doldurulabileceği yanılsaması altında yaşıyorsanız - ve on milyon kazanırsanız - bu on büyümek, büyümek, büyümek zorundasın - ve yine de asla içinizde dolmayacaksınız. Kendini az hissettiğin için büyük hissetmen gerekiyor. Ama küçük parçanızın sadece güzel ve gerçek bir şeye dönüşmesi gerekiyor, dahası narin olduğu için - güçlü ve sahip olunan bir şey değil.
Amerikalıları ve Avrupalıları hatırlıyor musunuz? Amerikalılar kapitalizmin değerlerini içselleştirdiler - açgözlülük, bencillik vb. Ama zengin değiller ve asla zengin olmayacaklar. Bu değerler, gerçek birinin olması gereken yerde, yalnızca bir tür sahte benlik işlevi görür. Yani bir pusun içinde kaldılar: açgözlülük iyi mi? Yoksa kötü mü? İnsanları kullanmak iyi mi? Yoksa yanlış mı? Kapitalizm onları içsel bir öz-değer duygusu konusunda aldattı - bu aynı zamanda yukarıdaki soruları cevaplayabileceğiniz anlamına da geliyor. Zengin olmadığınız sürece değerli biri olmadığınızı düşünüyorlar. Ama gerçekten zıt bilmiyorum değildir doğrudur. Kroisos kadar zengin olabilirsiniz ve yine de kendinizi asla değerli bulamazsınız.
Avrupa tam da daha başarılı çünkü zenginleri küçümseyerek, zengin olmayı gurur duyulmayacak, biraz utanılacak bir şey haline getirdi. İster eylem, ister mektup, ister fikir veya keşif olsun, gerçekten değerli bir yaşam sürmenin yerini tutmaz. Pek çok Avrupalı size zengin olmanızı söyleyecektir. Dolayısıyla, servetin kendisi alay ve küçümseme ile karşılanan bir şeydir. Çok farklı normlar ortaya çıktı - Amerikalılar zenginlikleri putlaştırıyor ve Avrupalılar onları küçümsüyor.
Ancak bu norm, Avrupa'yı da çok daha sağlıklı ve mutlu bir yer haline getirdi. Bu, Avrupalıların hayatlarını bireysel zenginliklerin beyhude hedefine adamak yerine, büyük kamu mallarıyla birbirlerine yatırım yaptıkları anlamına geliyordu. Avrupa'yı zengin ve orta sınıf arasında daha az mesafeli bir yer haline getirdi, böylece güvensizlik hiçbir zaman Amerika'daki kadar keskin bir şekilde büyümedi. Ve Avrupa'yı da daha insancıl ve doyurucu bir yer haline getirdi - çünkü kapitalist açgözlülük, zulüm, tahakküm ve bencillik değerleri, hiçbir zaman bir hayatı adamaya layık ve mantıklı şeyler olarak kabul edilmedi.
Yani. Zenginlerden nefret etmiyorum. Ama ben de Amerikalıların yaptığı gibi onlara tapmıyorum. “Bill Gates hangi kitabı tavsiye ediyor ?! LOL, ne? Yalnızca zengin olan zengin bir adam, fakir bir adamdan daha akıllı değildir - önemli olan yönlerden, o daha aptaldır. Çünkü servetin kendi fiyatı olduğunu - kişinin ahlaki vicdanı - bilmiyor gibi görünüyor. Hiç kimse zaman ve ölüm ödemek zorunda oldukları bedelden kaçamaz ve her zaman açgözlülük ve egoizmin bir ifadesi olan büyük servet, yaşamın tüm kırılganlığı ve incelikleriyle olması gereken yerde, büyüklük ve her şeye kadir olmak için beyhude bir arayıştır. Taşıyıcının karakterini aşındırır ve bir benliğin olabileceği yerde bir delik bırakır. Fakir bir adam sefil olabilir ama asla daha fazlası haline gelmemiş zengin bir adam ahlaki bir aptaldır.
Zenginlere acıyorum - çünkü mutlu insanlar gördüm ve zenginler gördüm, ama ikisini de hiç görmedim. Ancak aynı şey toplumlar için de geçerlidir. Gülmek, küçümsemek, değersizleştirmek ve zenginlik arayışını küçümsemek için normları ve değerleri belirlemeyen zengin toplumlar, böylece daha yüksek ve daha iyi şeyler arzulayabilirler, kısa sürede aralarında büyüdüğüm zengin aileler gibi olurlar. Bencillikleri ve iştahlarıyla içeriden yok edilen yerler.
Ve benden şüphe duyuyorsanız, tarihin gördüğü en zengin ulus olan Amerika'ya uzun uzun, derinlemesine bakın . Ama aynı zamanda en insanlık dışı, mutsuz, yalnız, çaresiz, anlamsız, boş, atomize ve nihilist gibi bir şey. Ve yine de en açgözlü, gururlu, açgözlü, bencil, tefeci, obur ve hiddetli. Yaptığım bağlantıyı görüyor musun ? Servet size mal olur dostlarım. Kendine daha iyi mal oluyor. Ve Amerika tarihin şimdiye kadarki en gerçek örneğidir.
Umair
Mart 2021
Altı yıl sonra ilk kez geri döndüm. Bunu ne kadar zamandır beklediğimi size anlatamam.
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.
Altı yıl sonra ilk kez geri döndüm. Bunu ne kadar zamandır beklediğimi size anlatamam.
Yapay Zekaya Giriş Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.
Modern veri bulutunun içinde ve sırada ne var? Veri adası sorunları ve ilk 8 trend Prelude Data Cloud uçsuz bucaksız bir alemdir.
Sarı laboratuvarımız Olivia, biz neredeysek orada olmayı severdi. Burada 2016'da Krater Gölü'nde 21 metrelik bir karavanda 90 günlük kros yürüyüşümüzde donuyorduk.