Oğlanla bahçede oturuyoruz. Yaşlı, başı örtülü bir kadın, yanıma yaklaşıyor
"buna şimdi bakıyorsun ama büyüdükçe bakamayacaksın" diyor.
ilk günlerimdeyim, emzirme odasında süt vermeye çalışıyorum. Oğlanın başı pansumanlı. Karşımda yeni doğum yapmış bir kadın var, o da emzirme çalışmalarında. Birden bana dönüyor ve"yaşayacak mı?" diye soruyor.
Pusetle zar zor kalabalık bir cafe den içeri giriyorum. Oturacak yerararken köşeden bir adam bağırıyor "hanımefendi, bunun teşhisi ne?"
Parkta geziyoruz. Karşıdan bir kadın geliyor. Elini pusete atıp bizi durduruyor.
"bu senin mi? Doğuştan mı böyle?"
Bunlar gibi onlarca örnek yaşıyorum. Çeşit çeşit cevaplar verebiliyorum o anki ruh halime göre. Niye bu soruları sorduklarını henüz anlamadım ama bu ruh acıtanları uzaktan görünce tanıyabiliyorum artık. Asıl takıldığım çocuğa "bu" diye hitap etmeleri, eşya gibi görmeleri.