Antik çağlarda şifacılar, deri kesiklerini tedavi etmek ve yaraları kapatmak için çeşitli malzemeler kullanarak (örümcek ağları, bal, dışkı gibi) pansuman yapmaktaydı. Doktorlar, bakteri ve diğer mikropların yaralardan uzak tutulması gerektiğini, mikrop teorisinin 1800'lerin sonlarında geliştirilene kadar bilmiyorlardı. Gazlı bez ve pamuk cerrahi sargıları yaygınlaşmadan önce, Amerikan hastanelerinde genellikle yaraları örtmek için preslenmiş talaş kullanılırdı.
Bugün, yara bantları gibi bandajlar olmadan cilt kesiklerini tedavi etmeyi düşünmek neredeyse imkansızdır. Yara bantlarının etkileyici yaygınlığı, tıp tarihindeki yerini kesinleştirmiştir.
Band-Aid olarak tanıtılan yara bantlarının bu ismi, Amerikan şirketi Johnson & Johnson (J&J) tarafından üretilen bir marka adıdır. Bu bandajlar, 1920 yılında J&J çalışanı Earle Dickson tarafından icat edilmiştir. Dickson, sık sık talihsiz kazaları olan eşi Josephine'in kesikleri ve yanıkları için geçici sargılar uygulardı. Bunu yaparken gazı yaralarına bant şeritleriyle tuttururdu. Hayatı kolaylaştırmak için Dickson, yapışkan bantın ortasına bir dizi gaz pedi yerleştirme fikrini geliştirdi. Bantın kendisine yapışmasını önlemek ve bandajları nispeten temiz tutmak için yapışkan yüzeye bir kat crinoline kumaşı uyguladı. Josephine sadece rulodan bandaj kesmek zorundaydı.
Dickson sonunda J&J'yi bu yeni bandajları satmaya ikna etti. Bandajlar, başlangıçta üç inç (7.6 cm) genişliğinde ve 18 inç (64 cm) uzunluğunda satıldıklarından fazla talep görmedi. Farklı boyutlarda bandajlar tanıtılıp izci ve kasaplar için ücretsiz bandajlar sağlandıktan sonra halkın ilgisi arttı. Takip eden yıllarda Dickson, şirketin başkan yardımcısı oldu.
Bugüne kadar ise 100 milyardan fazla Band-Aid bandajı satılmıştır.
Yazıda Geçen Tarihi Kişiler: Earle Dickson (1892–1961)
- Önceki konu: Heparin 1916 – Kanın Pıhtılaşmasını Önlemek
- Sonraki konu: İnsan Büyüme Hormonu 1921 – Keşfi ve Beraberinde Gelen Tartışmalar