OFELYA
Yıldızların vurduğu durgun, karanlık suda
Beyaz Ofelya, büyük, beyaz bir zambak gibi,
Resim Delaroche'un , şiir Rimbaud'nun. Yazı ise Binnur'un olacak.
Ancak ilk ikisinden farklı olarak bu sonuncusu olmasa da olur kategorisinden...
Yazmak artık içimden gelmiyor. Kimileri buna depresyon diyorlar. Bense tercihli hiçleşme.
"Bak," diyorum kendime, "Rimbaud da 20 yaşından sonra elini bir daha kaleme sürmedi"... Ki o dünyanın sayılı şairlerindendi(r).
Ve ben onun kalemi bir kenara koyduğu yılın iki kat civarındayım.
40ları çözemedim, buralardaki hava kütleleri ya çok ağır ya da çok hafif, bir sabah kalkıyorum hava boşluğundayım, bir sabah kalkıyorum, serçe kanadındayım.
Fakat şu başarısızlık hissi yok mu kardeşim, ve ömrünü boşa tüketmişlik şüphesi...
ve bir de şey var tabi, hep yanlış zamanda yanlış yerde olmayı nasıl başarabildin be güzelim, diye zoru başarıp hem kendinle hem zemin hem de kendine üstten bakar olabilmek!
Velhasıl yazsam ne olacak, yazmasam ne olacak.
İnsan iyi günündeyse bir gün bir kitapta okuduğu gibi "kendini yıldız tozu" olarak görür, kötü gününde ise bir şarkıda duyduğu gibi alelade bir toz.
Toz işte toz, süpürülmeye müsait bir zerre...
Ve harcanmışlık hissi
ve geçer bunlar
ve aslında kim harcanmadı ki ler...
ve delarochelar ve rimbaudlar ve ophelialar
ve aylar
ve günler
ve dakikalar....