Savaş ve barış kahramanı
Teğmen rütbeli Anwar Sadat, güney Mısır'da iletişim biriminde görev yapmaya başladı. Burada, 1940'te Nasser ve bir düzine subay ile birlikte, ülkeyi İngilizlerin boyunduruğundan kurtarması adına gizli bir birliktelik düzenledi. Gerçek şu ki, Mısır uzun zamandır bir İngiliz kolonisi olmuştur.
1922 yılında ülkenin bağımsızlık kazanmasına rağmen, aslında İngiltere, siyasi ve askeri alanla ilgili tüm önemli sorunları çözmeye devam etti. Beklendiği gibi, çocukluktan beri Anwar, İngilizlerden şiddetle nefret ediyordu. Bu temelde, Müslüman Kardeşler ve Misr el-Fatat milliyetçi örgütlerine çok yakınlaştı.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, Mısır tarafsız bir pozisyon aldı. Ancak, Sedat uzak kalamadı. Ülkesini bazı istilacılardan kurtarmaya karar vererek, başkalarıyla işbirliği yapmaya başladı. Yakında tutuklandı, ancak kanıt yetersizliği nedeniyle yakında serbest bırakıldı. Genç askeri adam yeraltı faaliyetlerine geri döndü ve Üçüncü Reich'in tutuklanan iki ajanı tarafından teslim edildi. 1942 sonbaharında, askeri mahkemenin kararına göre, Anwar Sadat rütbeye ve dosyaya indirildi, ordudan kovuldu ve hapsedildi. İki yıl sonra, açlık grevi sonucu indiği cezaevi hastanesinden kaçmayı başardı. Bir yıl boyunca Anvar görünüşünü değiştirdi ve düşük ücretli işler yaparak saklandı.
Savaş sona erdiğinde, Anwar gizlenmeyi bıraktı, ama 1946'te sahte suçlamada kendini tekrar hapishanede buldu. Dava üç yıl sürdü ve Sadat yalnızca 1949'te beraat etti. 1950'te orduda iyileşmeyi başardı. Nasser’ın gizli birlikteliğine geri döndü ve o zamanlar Serbest Görevliler olarak adlandırılan büyük bir organizasyon haline geldi. Tecrübesini kullanarak, Sedat, bu grup ile Sina'da konuşlanmış sivillerin teröristleri arasında bir bağlantı kurdu. 22 Haziran "Free Officers" yılın 1952 adlı filmi, Sedat'ın aktif rol aldığı, kansız bir darbe yaptı. Onun denetiminde, Kral Farouk ben kovuldum ve sürgüne gittim.
Gamal Abdel Nasser tam güç elinde tuttu ve gölgesinde kalan Anwar Sadat, çeşitli devlet görevlerinde uzun yıllar çalıştı.
1970'e kadar Sadat, Millet Meclisi başkanlığı yaptı, yurtdışı gezilerinde Nasır'ın yerini aldı, başkan yardımcısıydı. Sedat hiçbir zaman liderliğini üstlenmedi, dikkatini makyajını ve yeteneklerini gizledi. Daha sonra şöyle dedi: "Nasser sizde hırs bulursa, o zaman öldünüz." Sedat, bir takım meselelerle baş etmedeki zayıflığından ötürü, yoldaşları arasında “Poodle Nasser” taarruz takma adını aldı. 1969’te Nasser, hastalıktan mahrum kaldı, aşırı şüphe duydu ve Sedat dışındaki tüm başkan yardımcılarını iktidardan çıkardı ve Eylül’deki 28’in üzerindeki 1970’te kalp krizi sonucu öldü.
Mısır'da yeni cumhurbaşkanının adaylığını belirlemek için seçimler yapıldı. O günlerde atmosferin genç İsrail'in etrafında oldukça gergin olduğu belirtilmelidir. Düşman Arap ülkeleri periyodik olarak silahlı saldırılara başvururken, 1967 yılında İsrailliler Sina Yarımadası ve Gazze Şeridi'ni ele geçirerek karşılık verdi. Gamal Nasser, İsrail ile sarsıntılı bir ateşkes kararı aldı, ancak Sedat, kalabalığın havasını doğru tahmin ederek toprağa geri dönme sözü verdi. 1970 seçim yılında, Anwar Sadat oyların yüzde doksanından fazlasını aldı ve Mısır cumhurbaşkanı oldu. Böylece hayatının yeni bir aşaması başladı.
İlk başta, seçimlerden sonra, dünyadaki hiç kimse Sedat’ın iktidar yönetiminde uzun süre dayanacağına inanmadı. Ve ilk eylemleri sadece onayladı. Sedat, birçoğunun ondan beklediği gibi İsrail’e karşı herhangi bir askeri eylemde bulunmadı, aksine tam tersine yeni bir ateşkes yapıldı.
O zaman Mısır tipik bir Arap sosyalist devletiydi. Sovyetler Birliği onun üzerinde güçlü bir etkiye sahipti, tüm siyasi partiler yasaklandı, bankalar ve sanayi millileştirildi. Devasa silahlanma harcamaları ülke ekonomisini bozdu ve Arap köylüler - Fellahlar komünlerde yaşamayı reddetti. Anwar Sadat aptal bir adam değildi, ilk adımları Sovyet tarafının uyanıklığını hafifletmek için çok dikkatliydi. Başkan Yardımcısı Ali Sarbi liderliğindeki SSCB'yi destekleyen popüler Arap Sosyalist Birlik üyelerinin tutuklanmasına, ülkemizle dostluk ve işbirliği konusunda bir anlaşma imzalanması eşlik etti (Mayıs 1971). Gelecek yılın yazında Sadat on beş bin Sovyet uzmanın ülkeden çıkarılmasını istedi ve hemen Sovyet Donanması için Mısır limanları açtı filo. Böyle bir politika Sedat'a gücünü güçlendirme, almaya devam etme fırsatı verdi. silâh Moskova'dan ve aynı anda Amerika Birleşik Devletleri ile müzakerelere başlamak.
1973 tarafından Tel Aviv ile müzakereler çıkmaza girdi, işgal altındaki Sina Yarımadası Araplara barış vermedi ve ülkede Siyonizm karşıtı konuşmalar yapıldı. Sedat sürekli baskı altındaydı, eleştirinin asıl hedefi haline geldi ve gittikçe daha fazla etkisiz liderlik suçlaması vardı. Washington ve Moskova'dan hiçbir ipucu olmadığı için cumhurbaşkanı için tek çıkış yolu İsrail’le savaş oldu. “Misilleme zamanı ve savaşın kaçınılmaz olduğunu” yazdı. Sovyetler Birliği, bir dizi askeri ve siyasi imtiyaz verdikten sonra, sınırlı bir taarruza rıza göstermiş ve Mısır'a silah, teçhizat ve mühimmat arzı vermiştir. Sedat, çatışma başlamadan önceki sekiz ay içinde önceki iki yıldan daha fazla askeri malzeme aldı. Sonunda, bir dizi gizli hazırlık operasyonundan sonra ve Ekim 6’in 1973’inde Suriye’nin desteğiyle Mısır birlikleri İsraillilere saldırdı. Tarih tesadüfen seçilmedi, bu gün Yahudi bayramı "Yom Kippur" veya "Yargı Günü" düzenlendi - Yahudiliğin ana olaylarından biri.
İlk iki günde Mısır ve Suriye silahlı kuvvetleri önemli adımlar attı. Sina Yarımadası ve Golan Tepeleri'ni sular altında tutan orduları İsrail'in derinliklerine ilerlemeye başladı. Ancak şu anda Mısır birliklerinin komuta davranışlarında bazı "tuhaflıklar" başladı. Birçok askeri tarihçiye göre, Araplar'ın tanklar ve topçuların yanı sıra Sina'da İsrail güçlerini yenmek için gereken her şey. Ancak yukarıdan alınan emirlere göre, İsraillilerin yeniden toplanmasına ve karşı saldırı başlatmasına izin veren başarılarına dayanmadan güçleri durdu. Suriyelileri durdurdular ve Mısırlıları Süveyş Kanalı'nın arkasına attılar.
İsraillilerin saldırılarının son akorları çok etkileyici görünüyordu, on sekiz günlük sürekli dövüşün ardından tankları Kahire'den seksen kilometre uzaktaydı. Bu zamana kadar, İsrail zaten Hollanda Tepeleri, Gazze Şeridi ve Ürdün Nehri'nin batısını tam olarak kontrol ediyordu. Durumun tamamen kontrolden çıktığını gören Anwar Sadat, sürekli olarak ABD liderlerine ve SSCB liderlerine mesajlar göndererek onları düşmanlıkları durdurmak için önlemler almaya çağırdı. Ekim 22’te, BM Güvenlik Konseyi, bütün birlikler pozisyonlarında durduğu ani bir ateşkes için iki kararı onayladı. Ekim 25 1973 mücadele yılı durdu. İkinci bir düşünce olmadan, Sedat Filistinlilerin onu asla affetmediği bir ateşkes kararı verdi. Bölgelerde kendi çıkarları olan Amerika Birleşik Devletleri, taraflar arasındaki gerginliği hafifletmeye çalıştı ve hatta Sina Yarımadası'nın bir kısmının Mısır'a dönmesini güvence altına aldı, ancak müzakereler çıkmaza girdi.
Mısır ve Suriye'nin dördüncü Arap-İsrail savaşında kaybetmesine rağmen, bazı olumlu anlar yaşandı. İlk defa, OPEC ülkeleri o kadar çok güçlendiler ki, birkaç kez petrol fiyatlarını artırdılar ve aynı zamanda Batı Avrupa ve İsrail ülkeleri için satışına ambargo dağıttılar. Bu Sovyetler Birliği'nin petrodollara dönüşen çöküşünün başlangıcına neden olan rezil ekonomik krizle sonuçlandı. Öte yandan Sedat, ülkesini Orta Doğu'daki Amerikalıların bir müttefiki yapmayı başardı. Askeri ve ekonomik yardım şimdi tamamen başka bir kamptan geldi ve Mart ayında Mısır Devlet Başkanı 1976, Sovyetler Birliği ile işbirliği anlaşması imzaladı.
Anvar Sadat’ın iç politika kursu “Mısır en önemli şey!” Sloganına dayanıyordu. Arap milliyetçiliği Mısır milliyetçiliği ile sonuçlandı. Yeni Sedat stratejisi nihayet 1974 yılında şekillendi. Ekim Belgesi, Mısır’ın gelecekteki politikasının, serbestleşme politikasının ve açık kapıların temel ilkelerini oluşturdu. Sedat’ın sonucunun asıl çıkış noktası Mısır’ın gelişmiş bir güç olmak için gereken her şeye sahip olmasıdır. Doğal hammaddeler, insanlar ve bolca sahip olduğu fosiller gibi kaynaklar, yalnızca ekonominin hızlı bir şekilde toparlanması için gereken finansal sermayeden yoksundur. Bu nedenle, Sedat piyasa ekonomisine geçmeye, dış yatırım için tam bir hareket özgürlüğü sağlamaya ve ulusal sermayeyi güçlendirmeye karar verdi. 1974 ile başlayarak, yabancı nakit infüzyonları, Mısır ekonomisinin hemen hemen tüm sektörlerine erişimin yanı sıra garanti ve faydalara da sahip oldu. Buna paralel olarak, bir dizi ayrıcalık ve yerel sermaye elde etti. Sedat, devletin toptan ticaret tekelini kaldırmış, araziyi eski sahiplerine iade etmiş, sanayi tesislerinin bir bölümünü özel kişilere devretmiştir. 1975'ten bu yana, kamu sektörü elimine edildi. Her Mısırlı, devletten fabrika ve şirket hisselerini satın alabilirdi. Ekonomi, Mısır'daki ödemeler dengesini iyileştirerek keskin bir şekilde büyüdü, ancak böylesi bir yeniden yapılanma, ülkedeki bazı istikrarsızlıklara, yolsuzluğun refahına ve yasadışı sahtekarlıklara yol açtı. Sosyal iklim kötüleşti, enflasyon arttı ve 1979 yılında yüzde altmışa ulaştı. Bazı insanlar emsali görülmemiş bir zenginlik elde etti, ancak nüfusun büyük kısmı daha da zayıfladı. Nüfusun orta tabakaları, işçi sınıfı ve devlet memurları yaralandı ve küçük ve orta ölçekli girişimciler dış rekabet yüzünden harap oldu. Hepsinden önemlisi, yeniden yapılanma, Nasır'da oluşturulan devlet sosyal güvenlik fonlarını kaybeden alt tabakaya zarar verdi.
Sedat’ın izlediği politika, tarım reformunun 1952 kadar erken başlamış olan sonuçlarını bozdu. Gamal Nasser’in egemenliği yıllarında, büyük mülk sahiplerinden verimli topraklar alınmış ve fellach köylüleri arasında dağıtılmıştır. Şimdi, eski toprak sahipleri ve yeni kırsal burjuvazi - kulaklar hızla tüm tarım alanlarını ele geçirmeye başladı. Sadatovsky rejimi açıkça onları destekledi. Zenginler için gelir vergilerini düşüren yasalar vardı ve 1975'te, seraya resmen verildi, kiracı arttı ve arazi sahiplerine iki aydan daha uzun bir süre içinde kira gecikmesi durumunda topraktan fellah çıkarma hakkı verildi. İkincisi, yoksul Mısır köylülüğünün çıkarlarını 1979'un sonuna kadar çok sayıda taleple ertelenecek şekilde ihlal etti. Sonuç olarak, tüm ekonomi tamamen Batı'ya bağımlıydı.
1977'te gıda fiyatlarındaki artış ülke genelinde isyanlara neden oldu. Mısırlıların isteklerine göre, Anwar Sadat'ın gizli polisin etkisini önemli ölçüde azalttığı gerçeğine rağmen, siyasi durumu kötüleşti. Yapılması gereken bir şey vardı ve Kasım 9, 1977, Sedat dünyaya İsraillilerle barış görüşmeleri başlatmaya hazır olduğunu açıkladı. Bir hafta sonra, cumhurbaşkanı öneriyi tekrarladı ve diğer tarafın sakıncası yoksa Kudüs'te şahsen görünmeye hazır olduğunu ekledi. İsrail Başbakanı Menachem Begin'e karşı çıkılmadı ve Kasım 19'te Mısırlıların lideri İsrail parlamentosunun Kudüs'teki toplantısına katıldı. Temel gereklilikleri, 1967 yılında kaybedilen tüm toprakların Arap dünyasına geri dönüşünü içeriyordu. Sedat ise, İsrail’i resmi olarak devlet olarak tanıyacağına söz verdi. Çok başarılı olmayan bir yıl boyunca müzakereler devam etti ve tüm dünya onları izledi. Sonunda ağustosta 1978 inci Amerikalılar hayatta kalamadı. Başkan Carter, her iki lideri de dağların arasına gizlenmiş Camp David konutuna çağırdı. Toplantı katılımcılarının olumlu sonuçları hakkındaki şüpheler olay yerine geldi.
Müzakereler Eylül ayının 17 tarihine kadar sürdü, eski muhalifler "Ortadoğu'da Barışın Temelleri" ve "İsrail ile Mısır arasında bir barış antlaşması yapılması için temeller" başlıklı belgeleri imzalamadı. Bu gazetelere dayanarak, Mısır tüm Sina Yarımadası'nı aldı, ancak Ürdün'ün batı yakasında ve Gazze Şeridi'ndeki İsrail yerleşimlerindeki sorun çözülmedi. Ancak, İsrail'in kurulmasından otuz yıl sonra, her iki ülkenin sınırlarına en azından bir miktar barış getirildi. Barış anlaşmalarının geliştirilmesi ve sonuçlandırılması için, Anwar Sadat ve Menahim Begin, 1978'ta Nobel Barış Ödülü'nü aldı.
Enver Sedat da Nobel konuşmasında Kudüs ziyaretine değindi: “Geziye ilişkin kararım, bu taşı dünyanın yolundan çıkarmanın şimdiki ve gelecekteki nesiller karşısında gerekli olduğu inancıyla belirlendi. Zayıf umutları gerçeğe dönüştürmeyi, halklarımıza kasvetli geçmişlerinin üzerinde yükselme şansı vermeyi başardık. ”
Sadat ve Begin'in aldığı Nobel Barış Ödülü'nün de bölgedeki barışı korumak ve güçlendirmek için pratik çözümler oluşturmak için yeni eylemlerine katkıda bulunmaları gerekiyordu. Ancak bir sonraki barış antlaşması hiçbir zaman sonuçlanmadı. Bunun suçu Menahim Begin'e aittir.
Arap dünyası, Kamp David Antlaşması'nın sonuçlanmasına son derece olumsuz tepki verdi. Suriye, Cezayir, Libya, Güney Yemen ve Irak, ülke ile olan tüm diplomatik ilişkilerini derhal durdurdu. Ekonomide gerçek bir iyileşme olmadığından, Mısır'ın izolasyonuna evde Sadat'ın sert eleştirisi eşlik ediyordu. Başkan, sansürünü ve muhaliflerin zulmünü genişleterek ülkesindeki popülerlik kaybına tepki gösterdi. 3 Eylül 1981 üzerine büyük bir baskın gerçekleşti, bu sırada tüm çizgilerin bir buçuk binden fazla farklı eleştirmeni tutuklandı - Nasırcılar, Komünistler, liberal düşünen sakinler ve Müslüman Kardeşler üyeleri. Referandumlar, bütün dünyayı güldürdü ve Sedat’ın eylemlerinin Mısırlıların yüzde doksan dokuzu tarafından onaylandığını gösterdi. Muhalefet gazetesi Al-Shaab veya Halk kapatıldıktan sonra, İslamcıların sabrı taşmıştı.
Enver Sedat her zaman Kıyamet Savaşı'nı Mısır'ın canlanmasının ilk aşaması olarak görüyordu. Bu vesileyle, ülkede her yıl büyük bir askeri geçit töreni düzenlendi. 1981 yılında, Arap-İsrail çatışmasının sekizinci yıldönümünde gerçekleşti. Mısır'ın başkenti Kahire'de Ekim 6, saat 11'de yerel geçit töreni başladı. Cumhurbaşkanı ciddiyetle yürüyüşün kumandanından bir rapor aldı ve ülkenin üst düzey yetkilileri ve üst düzey ordu liderliği eşliğinde podyuma çıktı. Anwar Sadat kesinlikle ilk sırada merkezde yer alıyor. Başkan yardımcısı Hüsnü Mübarek sağ eline ve soluna oturdu - Askeri İşler Bakanı Abu Ghazal. Geçit töreni planlandığı gibi yapıldı, Arap ve İngiliz yorumcular şenlik alayı alayını gerçekleştirdiler. Aniden, 11 hakkında: Teknoloji alanında hareket eden toplardan biri olan 40 yavaşladı. Altı kişi iniş takımından fırladı ve hükümet platformunda otomatik tüfekler kullandı. Bir el bombası havada parladı ve bu daise ulaşmadan önce patladı. Uçan avcı jetlerinin sesleri teröristler için kolaylaştırdı.
Podyumda oturan insanlar panikledi. Enver Sedat sözleriyle: "Bu olamaz!" Uzun boylu ve hareketsiz, atıcılar için mükemmel bir hedef haline geldi, mermiler boyunda ve göğsünde ona vurdu. Sedat, öldüğü hastaneye götürülürken bir süre yaşadı.
Sürpriz saldırı sırasında Mısır Cumhurbaşkanı da dahil olmak üzere yedi kişi öldü, yirmi sekiz kişi yaralandı. Sadece hükümet üyeleri değil, podyumdaki yabancı misafirlerin yanı sıra yakınlardaki diğer kişiler de yaralandı. Olay yerinde üç militan gözaltına alındı, üç gün sonra başka biri yakalandı, diğerleri yurt dışına kaçtı. Katil dekolmanı, radikal İslamcı grup El Jamaa el Islamiya'nın üyesi olan Teğmen Khaled Ahmed el Islambuli tarafından yönetildi. İfadesine göre, saldırı bu örgüt tarafından Mısır İslami Cihad grubu ile birlikte İsrail'le yakınlaşmaya karşı bir önlem olarak düzenlendi. Özel operasyonlar sonucunda, eğitim mühendisi olan belli bir Mohammed Farrag, Sedat’a suikast için bir plan geliştirdi. 15 Nisan 1982 yılı o ve saldıran diğer iki sivil asılarak idam edildi. Eski ordu, Khaled Islambouli ve Abbas Ali vuruldu. Maalesef, Sedat cinayetinin koşullarının çoğu gizemle kaplı kaldı. Soruşturma, katillerin dikkatli bir kontrolle silah ve el bombası taşımayı nasıl başardıklarını ve geçit töreni sırasında neden Cumhurbaşkanının korumalarının görevlerini podyumun yanında bıraktıklarını çözemedi. Bununla birlikte, birçoğu Enver Sedat'ın ölümünden memnundu, Arap dünyasının yirmi dört ülkesinden sadece üç temsilci son yolculukta Mısır'ın eski başkanına eşlik etmeye geldi.
Mısır'ın dördüncü cumhurbaşkanı, ülkesinde otuz yıl boyunca (Şubat 11, 2011'e kadar) hüküm süren, elinde yaralanan Hüsnü Mübarek'tir. Saldırıdan sonra maruz kaldığı acil durum, 2010'in ilkbaharına kadar mevcuttu ve sonunda sadece 1'in Haziran 2012'inde iptal edildi. Sedat’ın başlattığı reformların asıl özü, ülkedeki ekonomik durumun istikrara kavuşmasının ardından yıllar sonra netleşti. İsraillilerle kan dökülmeden barışçıl ilişkiler, Sina Yarımadası'nın geri dönmesini sağladı ve Mısır'ı savaş beklentisiyle kalıcı silah ihtiyacından kurtardı. Arap ülkeleriyle olan yozlaşmış ilişkiler zamanla normalleşti. Bugün Mısır, bazen burada diğer NATO müttefikleri için erişilemez olan en son silah sistemlerini sağlayan Amerikalılarla çalışmaya devam ediyor. Mısır ordusunun diğerlerinden daha iyi silahlanmış olmasına rağmen, ülke uzun zamandır komşularıyla barış içinde yaşıyor ve Mısır ekonomisi bölgedeki en istikrarlı bölgelerden biri olarak kabul ediliyor. Belki sosyalist kampın üzücü kaderini hatırlayan Anwar Sadat, ülkesini Arap-İsrail çatışmasının bataklığından çekerek doğru seçimi yaptı. Buna rağmen çok fazla fedakarlık yapmak zorunda kaldı. Mezarı taşına “Enver Sedat savaş ve barış kahramanı” yazıyor.
Bilgi kaynakları:
-http: //persones.ru/biography-10214.html
-http: //www.istmira.com/istoriya-azii-i-afriki/571-novyj-kurs-egipta-v-70-e-gody-anvar-sadat.html
-http: //ru.wikipedia.org/wiki
-http: //persona.rin.ru/view/f/0/17767/sadat-anvar
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.