Bölüm 31 : Kun Peng’in Altı Varyasyonu (1)
“Bam, Bam, Bam!”
Li Qiye sarayın kapılarına şimdiye kadar on bin kez vurmuştu. Ama hala bir cevap yoktu.
Gelişimcilerin bir çoğu için bu iyiye işaret değildi. Doğuştan gelen yeteneklerin ne kadar az olduğunun bir göstergesiydi. Ancak Li Qiye’nin iradesi kolay kolay yıkılmazdı. Bir milyon kere vurması gerekse bile durmayacaktı.
“BAAAAAAM!”
Beş gün beş gece sonra bir ses yankılandı. Li Qiye’nin sabrının sonunda Kader Sarayı nihayet açılmıştı.
Kapıdan girince canların ve ruhların güçlerini görebiliyordunuz. Ama Kader Sarayı ölümlü seviyesinde olduğundan son derece kısıtlayıcıydı. O anda, Kun Peng’in Altı Varyasyonu’nun büyüleri Li Qiye’nin bilinciyle birlikte Kader Sarayına uçtu.
Kader sarayının içindeki alan çok genişti, sanki sonsuza kadar uzanıyordu. Li Qiye’nin Kader Sarayı’nın ortasında sihirli sözcükler bir hat oluşturmuştu. Uyanmak istiyorlarmış gibi parlayan ışığın etrafında uçuşuyorlardı.
Işık candı. Diğerlerine göre üç can ve yedi ruh gerçek kaderdi. Kişinin hayatını yaşarken kaderini belirleyen şey buydu.
Bir kişi sadece gelişim yaparak Gerçek Kaderini ve ruhunu aktif edebilirdi. Uyandıklarında, gelişimci büyülü güçleri kazanıyordu. Aynı zamanda onların gücünü ödünç alarak, göklerle ve yeryüzüyle etkileşime geçiliyordu.
Kun Peng’in Altı Varyasyonu, bir Kader Sarayı erdem kanunuydu. Ruhları uyandırıp onları Li Qiye’nin gelişiminin temeli olarak kullanmalıydı. Bu yüzden büyülü sözler hat sanatına dönüşmüştü ve ruhları uyandırmak için durmadan süzülüyordu. Bu sözler bazen uçan bir kartaldı, bazen okyanusta oynayan bir Kun. Hatta bazen tamamlanmış bir Kun Peng’e dönüşüyorlardı. Bu yaratıklar sayesinde, Li Qiye’nin Kader Sarayı geniş bir gökyüzüne sahip derin bir denizi andırıyordu ve Kader Sarayının ışığı bu varlıklardan önemli ölçüde etkileniyordu.
Bu aşama ‘İkinci Uyanma’ olarak adlandırılan sıradaki aşamaydı. Li Qiye’nin doğuştan gelen yeteneklerinin zayıf olması yüzünden, bu aşama da diğer Ölümsüz İmparator erdem kanunu sahiplerinden daha uzun sürecekti.
Kader Sarayı genişledi ve daha da büyüdü, sınırları gözle görülmüyordu. Uyanış aşaması tamamlansa bile Kader Sarayını uçtan uca görmek mümkün değildi. Ancak, Kader Sarayının çok uzağında bir varlık hissetti.
Doğu tarafının en ucunda sanki kocaman bir pınar vardı; ama kurumuştu ve su akmıyordu.
Yaşam Pınarı, Kader Sarayı’nın dört sembolünden biriydi. Bunun hakkında birçok teori vardı; bazı ölümsüz bilgelere göre bu pınar, hayat ve kader için enerji kaynağıydı.
Batı tarafının en ucunda, Li Qiye büyük bir kazan olduğunu hissetti. Ama o an kazan son derece soğuktu.
Bu Yaşam Kazanı’ydı, Alevleri her türlü varlığı yakabilir ve eritebilirdi. İnsanlar bu alevlerin kaynağının ruh olduğunu söylerdi. Bu yüzden Ruh Ateş’i olarak bilinirdi.
Güney tarafının en ucunda, gökyüzünü delip geçen uzunlukta devasa bir ağaç vardı. Ağaç kocamandı ama sanki yıllar önce ölmüş gibi, hiçbir yaşam belirtisi yoktu.
Yaşam Ağacı, Kader Sarayındaki en gizemli şeydi. Efsanelere göre bu ağaç cennetten bazı şeyler çalıp müthiş servetler sağlayabiliyordu.
Kuzey tarafının en ucunda, göklerle yeri bağlayan bir sütun vardı. Sütunlara sayısız gizemli sembol kazınmıştı. Sütun, dünyaların var oluşundan beri orada duruyormuş gibiydi.
Yaşam Sütunu da yaşamın kaynağı olarak bilinirdi. O olmazsa hiçbir şey oluşamazdı.
Bunlar, Kader Sarayı’nın dört sembolüydü: Yaşam Pınarı, Yaşam Kazanı, Yaşam Ağacı ve Yaşam Sütunu. Bunlar dünyanın en esrarengiz varlıklarıydı. Birçok kadim bilge, daha iyi bir gelişim hissi elde etmek için dört sembolü anlamaya çalıştı.
Dünyadaki inanışa göre, eğer biri bu dört sembolün anlamını çözebilirse Cennetin İradesine sahip olup Ölümsüz İmparator oluyordu.
Li Qiye, Altı Varyasyon’un ruhları canlandırmasına izin verirken, Devreden Turan Güneşi ile Yaşam Çarkını geliştiriyordu.
Bu, gelişimi sırasında garip ve esrarengiz bir durum oluşturmuştu. Kendine fazlasıyla güvendiğinden acele etmedi ve aynı hızda kaldı. Hiç kimse veya hiçbir şey irade gücünü sarsamazdı.
On gün sonra Nan Huairen nihayet dönmüştü. Hemen Li Qiye’nin yanına gitti ve özür diledi: “Kıdemli, bu kadar uzun sürdüğü için üzgünüm. Tarikat ustası kendini gelişimine kapatmıştı; raporumu sunmak için bitirmesini beklemek zorunda kaldım.”
“Önemli değil.” diye sakince cevap verdi Li Qiye.
Li Qiye’nin ilgisiz tavrını gördükten sonra Nan Huairen bir an duraksadı ve tedirgin şekilde konuştu: “Kıdemli, tarikat ustasından aldığım bilgiye göre, ikinci kardeş tarikata dönüyormuş.” Çekinerek ekledi: “İkinci kardeş, tarikat ustasının öğrencisidir.”
İkinci Kardeşten bahsederken Nan Huairen’in gözleri biraz garipti. Sonrasında da sessiz kalmıştı.
Li Qiye, Nan Huairen’in değişik bakışlarını fark ettiğinden sordu: “İkinci Kardeş mi?”
Nan Huairen de kafasını uzattı ve cevapladı: “Kıdemli, dürüst olmam gerekirse nasıl açıklayacağımı bilemiyorum. İkinci kardeş ile karşılaşınca ne demek istediğimi anlayacaksınız.”
Sonra da bir cümle daha ekledi: “İki kardeşin şartları biraz özeldir.”
Li Qiye sadece gülümsemişti, sorgulamadı. Ona göre bu mesele çok da önemli değildi. İkinci kardeşin özel durumları umurunda değildi. Sonuçta ikinci kardeş ya ona bir şeyler öğretmek için geliyordu ya da hareketlerini izlemeye. Li Qiye ile özel bir ilgisi yoktu.
Li Qiye’nin Temizleyici Tütsü Antik Tarikatı’nı yeniden kurma düşüncesi kimse tarafından engellenemezdi. Doğru an geldiğinde tarikatı yeniden canlandıracaktı. Bu yolda kimsenin ona engel olmasına izin vermezdi. Karşısına çıkan herkese kendi elinden ölümü tattıracaktı. Eğer Buda karşısına çıksa onu bile keserdi. Eğer tanrının kendisi karşısında dursa, tanrıyı bile katlederdi.
O yıl, kendisinin vesayeti altında, Temizleyici Tütsü Antik Tarikatı, Dokuz Dünyaya hakim olmuştu. Bu yaşamında da aynısını yapacaktı. Temizleyici Tütsü Antik Tarikatı, Dokuz Dünyaya tekrar hükmedecek ve Ölümsüz Şeytan Yer altı Odasını yıkacaktı.
Nan Huairen, Li Qiye’nin mizacına alışmıştı. Şeytan Kral Lun Ri’nin karşısında bile umursamaz kalmıştı. Bu yüzden ikinci kardeşin dönüşü konusundaki kaygısızlığı şaşırtıcı değildi.
Nan Huairen biraz Li Qiye’yi inceledikten sonra yetişime başladığını fark etti.
Sevinçle haykırdı: “Kıdemli, Kader Sarayını mı açtın? Ne kadar sürdü?”
“Çok sürmedi, beş gün beş gece kadar.” diye cevapladı Li Qiye.
“Uh...”
Nan Huairen bu cevap karşısında ne diyeceğini bilemez haldeydi. Beş gün beş gece mi? O kadar uzun süre kalmaya cesaret edebilmiş mi? Herhangi bir tarikatta, eğer bir öğrenci üç gün üç geceden fazla açmaya çalışırsa, üstleri tarafından beceriksiz olduğu için azar yerdi. Ve o utanç yüzünden başını bile kaldıramazdı. Beş gün beş gece demek, çöplerin arasındaki en çöp olan anlamına geliyordu. Eğer insanlar Li Qiye’nin bu kadar uzun süre denediğini öğrenirlerse, Li Qiye Temizleyici Tütsü Antik Tarikatı’nın maskarası olurdu.
Tarikatta en kötü öğrenci bile üç gün üç gecede başarabilirken Li Qiye için beş gün beş gece gerekmişti.
Ancak Li Qiye’nin yüzündeki ifadeye göre, beş gün beş gece sürmesi utanç duyulacak bir şey değildi.
Eğer başka bir öğrenci bu kadar uzun süre deneseydi sonunda iyice özgüvenini kaybederdi. Ama Li Qiye bundan ne utanıyordu, ne de bununla gurur duyuyordu. Onun için sıradan başka bir gündü.
Xu Hui’nin ve Koruyucu Hua’nın ölümünü düşünmesi, Nan Huairen’i titretmeye yetiyordu. Herkes tarafından geri zekalı olarak görülen öğrencinin durdurulamaz bir aurası vardı. Her zaman sakin ve zarif olmayı başarırken, kendine güveni tamdı ve sarsılmaz bir irade gücü vardı. İnsanları gram pişmanlık duymadan öldürebildiğini de göstermişti. Li Qiye gibi insanlar, dünyadaki en korkutucu varlıklar olmalıydı.
Nan Huairen daha fazla düşünmeyi bıraktı ve Li Qiye’ye hazine seçmesinde eşlik etmek için peşine takıldı.
Üçgen okula geldiklerinde, Li Qiye ve Nan Huairen Silah Deposu’na giriş izni taşıyorlardı. Burada, ortada duran devasa büyüklükte bir heykel gördüler.