XNUMX. yüzyılın tüm insanlık için en zor yılı sona erdi. Küresel siyasetteki değişiklikler, devlet başkanlarının eylemlerinin öngörülemezliği, ekonomi ve ülkeler arasındaki ilişkilerle ilgili sorunlara küresel bir tehdit - bir pandemi eklenmiştir. Herkesin alıştığı, adil olmasa da kendine ait olan dünya çökmeye başladı.
Bu arka plana karşı, geçmişe yönelik nostalji sorunu çok net bir şekilde vurgulanmıştı. Evet, yakın zamana kadar böyle bir zevk ve şevkle savaştığımız geçmişe göre. Giderek daha fazla insan, kayıp sosyalist geçmişi rahatsızlıkla hatırlıyor. Bu sosyalizmi hiç kendi gözleriyle görmemiş bir kuşaktan bile daha fazla insan, geri dönüşünü hayal etmeye başlıyor.
Bazı nedenlerden dolayı, sosyalist geçmişin nostaljisinin yalnızca eski Sovyet cumhuriyetlerinin vatandaşlarının, ancak şimdi bağımsız ülkelerin vatandaşları olduğu genel olarak kabul edilir. Bu fenomenin sahte bilimsel bir kanıtı bile icat edildi - birkaç neslin genetik hafızası. Bu arada, eski sosyalist ülkelerdeki sosyal anketlere göre, sosyalist geçmişten pişmanlık duyanların sayısı yüzde 10 ila 30 arasında değişiyor.
Federal Almanya Cumhuriyeti bu nostaljinin mükemmel bir örneğidir. Orada, anketlere göre, her şeyi iade etmek isteyenlerin sayısının vatandaşların% 10 ila 40'ı arasında olduğu tahmin ediliyor. Böyle bir yayılma, Batı ve Doğu Almanların bugüne kadar ayakta kalan sosyal statülerindeki farklılık tarafından sağlanmaktadır.
Tabii ki, bu durum çok sayıda emekli tarafından açıklanabilir. Gençliklerini hatırlıyorlar. Ve gençlerde dondurmanın tadı daha güzel, kızlar daha güzel ve hava daha temiz. Ama bu o kadar basit değil. O halde solcu radikallerin ortaya çıkışı nasıl açıklanabilir? Sol partilerin artan popülaritesi nasıl gerekçelendirilebilir? Ve genel olarak sosyalist fikirler için moda patlaması?
Rusya yeni SSCB mi olmak istiyor?
Sovyet sonrası dönem, Sovyetler Birliği'nde olup bitenlerden dolayı Rusya'ya karşı büyük bir kızgınlık dönemi olarak nitelendirilebilir. Dahası, eski yurttaşlarımız, SSCB döneminde ne kadar inşa edildiğini (artık bağımsız devletlerinde), Birliğin hangi sosyal ortamı yarattığını, uzmanların ekonomileri için nasıl eğitildiğini nedense unuttular. Halklarının varlığının ancak Rusya'ya girdikten sonra mümkün olduğunu bile hatırlamıyorlar.
Ruslar, Birliğin dağılmasının ardından bu yeni ülkelerin başına gelen tüm sıkıntıların sorumlusu oldu. "Büyüklerin" her şeye karar verdiği bir tür "küçük adam" kompleksi. Bu ülkelerde milliyetçiliğin ve faşizmin ortaya çıkmasında bile Rusya suçlanıyor.
Ukraynalı politikacıların konuşmalarını hatırlayın. Zaten açıkça Maidan'larının Rusya'nın bir projesi olduğunu söylüyorlar. Sağ Sektör veya C14 gibi iğrenç milliyetçiler de yarattık.
Bu tür inciler neden topluma tanıtıldı? Sayısız devrimin başlangıcındaki ilk dönemde, kısa süre sonra kendilerini Kremlin'in ajanları olarak adlandıranlar neden? Bu aşağı yukarı anlaşılabilir bir durumdur. Çok çabuk iktidara giren amatörler, orada uzun süre kalamayacaklarını anlarlar. Bir hükümete liderlik etmek onu eleştirmekten biraz daha zordur.
İşte bu yüzden dünün devrimcileri ellerinden gelen her şeyi kendi ceplerine çekmeye başlıyorlar. Sandıkları doldurmak için zamanımız olmalı, böylece daha sonra Londra, Berlin veya Paris'te bir yerlerde yerel politikacılara barbar devletten, cumhurbaşkanının diktatörlüğünden, özel servislerin her şeye kadir olup olmadığından, muhaliflere yapılan zulümden bahsedebiliriz. Ve utanmadan, küstahça çalarlar. Kelimenin tam anlamıyla her şey süpürüldü. Ve yutamayacakları şey, yabancılara uygun rüşvet karşılığı satılır.
Hesaplama doğrudur. Gürcüler, Saakashvili'yi seçenlerin kendilerinin (Rusya, ABD veya bazı uzaylılar değil) olduğunu kabul ediyorlar mı? Tabii ki değil. Belki Ermeniler kendileri Paşinyan'ı seçtiler? Hayır, Soros'un onu seçtiği ortaya çıktı. Ukraynalılar konusunda muhtemelen sessiz kalacağım. Genelde herkes suçludur. Bugün arkadaş, yarın düşman, yarından sonraki gün yine arkadaş. Ve bu yük yıllarca sürer. Ve Ruslar da herhangi bir seçim için suçlanmamalıdır. Zaten şeytanın silinmiş sözüne
"Ona oy vermedim"
herkesi tedirgin edin.
Bugün, pandemi herkesi öyle ya da böyle etkilediğinde, koronavirüs her ailenin çöplüklerini terbiyeli bir şekilde okşadığında, eski Sovyet cumhuriyetlerinde Sovyet zamanlarının istikrarına yönelik nostalji yoğunlaştı. SSCB'ye yönelenlerin sayısı katlanarak arttı. Unutmayın, Rusya değil, SSCB.
Dönüşüm Rusların da zihninde gerçekleşti. Yakın zamana kadar SSCB'nin eski sınırları içinde tamamen restorasyonundan yana olanlar bile şimdi eski Sovyet halkının gelecekteki Birliğe seçici olarak kabul edilmesinden bahsediyorlar. Artık Baltık ülkelerine, Batı Ukrayna'ya ve diğer bazı ülkelere de ihtiyacımız yok. İlginç bir değişiklik, değil mi?
Öyleyse yeni bir Birlik istiyor muyuz, istemiyor muyuz? Ve eğer istersek, o zaman ne ve hangi kompozisyonda? Hangi fikirler? Hangi amaçlarla? Bir çok soru var. Ve bunların kesin bir cevabı yok. Rusya'da ve diğer ülkelerde yaşayan vatandaşlar kadar çok sayıda farklı sendika türü hayal ettiğimiz ortaya çıktı.
Aslında hepimiz elbette barışçıl sınırları olan istikrarlı bir devlet istiyoruz. Belki de bu, gelecekteki bir birlik için en uygun tanım haline gelebilir.
Nasıl birleşmek istiyoruz?
Muhtemelen hiç kimse, otokratik güce rağmen, gelişiminin her döneminde Rusya'nın bir birlik olduğu gerçeğini tartışmayacaktır. Bir halklar birliği (kültür, gelenek, inanç vb. Bakımından farklı). Bu nedenle, küçük milletler Rus Çarının koruması altına girdi. Bu yüzden Rus imparatorunun yönetimini istediler. Bu nedenle SSCB'ye iller olarak değil, tam olarak cumhuriyet olarak girdiler. Bu nedenle, bu halklar kendi tarihgelenekleri ve imanlarıyla.
Refah devleti fikri ilericidir, ancak SSCB'nin sonlarında uygulanması tamamen saptırılmıştır. Bu nedenle, herkesin eşit olduğu bir devletin popülaritesinin bir sonraki büyümesi biraz zaman aldı. İnsan ruhu, zamanla kötü olanın unutulacağı ve iyinin küresel bir boyut kazanacağı şekilde tasarlanmıştır.
SSCB'nin restorasyonu için can atanları birkaç kategoriye ayırırdım. Her şeyden önce bu romantizmdir. Birleşmenin nesillerin çok genetik hafızası nedeniyle gerçekleşeceğine inananlar. Adaletsizlikten, ulusal çıkarlara ihanet etmekten, devletlerini yağmalamaktan yorulan yeni bağımsız ülke halklarının bir şekilde iktidarı kendi ellerine alacağına ve Rusya Federasyonu'ndan bölgelerden biri olarak ona katılmasını isteyeceğine inanıyor.
Rüya güzeldir ama özünde ütopiktir. Uygulaması çok kolay olduğu için güzel. Rusların hiçbir şey yapmasına gerek yok. Sadece yaşa ve dilekçeyle birlikte habercilerin görünmesini bekle. Ve sonra burnunuzu hala hareket ettirebilirsiniz. Bunları istesek de istemesek de, federasyonumuza.
Ve hayat bu hayali ütopik yapar. Yeni devlet politik ve ekonomik olarak başarılıysa, yeni bir devlete katılırken neden bağımsızlığının bir kısmını kaybetsin? Federal merkezin bakımı için yapılan harcamaları artırarak neden vatandaşlarının hayatları kötüleşiyor? Ve eğer devlet yıkılırsa ve ekonomik hayatın en dibine atılırsa, halkın yoksulluk seviyesine indirilirse, buna ihtiyacımız var mı? Tamamen ekonomik olarak çekebilir miyiz?
SSCB iktisatçılarının yeniden inşası taraftarlarının diğer tarafını arayacağım. Buradaki orijinal fikir daha modern ve eğer isterseniz daha büyük harfle yazılmıştır. Ruslar burada çalışmak zorunda. Basitçe ifade edersek, fikrin özü, Rusya'nın hızla başka bir "ekonomik kaplan" haline gelmesi gerektiğidir. Ekonomik bir mucize gerçekleştirin ve dünyanın en zengin ülkelerinden biri olun. Eğer aşılmazsa, Amerika Birleşik Devletleri ile eşit güçte. Ve sonra komşular, olduğu gibi, otomatik olarak bizimle arkadaş olmak isteyecek ve bünyemize katılmak isteyecek.
Ne yazık ki, modern dünyada zengin bir ülke olma arzusu gerçekleştirilemez. Dünya ekonomik sistemi, önemli ekonomik büyüme gösterecek ve güçlülere tehdit oluşturacak (ekonomik açıdan) herhangi bir devletin yaptırımlar, ablukalar, ithalat ve ihracat yasaklarıyla ezileceği şekilde düzenlenmiştir. Derin pişmanlığımıza göre, bu tür örnekleri oldukça sık görüyoruz.
Bu nedenle, herhangi bir devletin ekonomik yükseliş olasılığı, ancak dünyadaki mevcut ekonomik ilişkiler sisteminin tamamen çökmesinden sonra mümkündür. Ve bu tek bir gün meselesi değil, tek bir yıl değil, onyıllardır. Veya bir savaş. Yani, her halükarda, sendikayı ekonomi temelinde yeniden yaratma kararı uzak bir geleceğin meselesidir.
Sendikanın restorasyonunu destekleyen bir kategori daha var. Ona nazik derdim (şefkatli, nazik). Herhangi bir hesaplamaya veya uygunluğa değil, kesinlikle duygulara dayanırlar. Doğru, bu kategori SSCB'nin tüm eski cumhuriyetlerini değil, yalnızca savaşın gerçekleştiği, kanın döküldüğü kısımlarını kapsar. Abhazya, Güney Osetya, Donbass.
Bu görüşler, Rusların Büyük Vatanseverlik Savaşı ile ilgili hatıralarına dayanmaktadır. Hemen hemen her ailenin o savaşın kahramanları var, o savaşta ölenler var. Rusya'daki çocuklar bile o dönemde Sovyet halkının yaptığı fedakarlıkların farkında. Yıkım, savaşta ölüm ve diğer dehşet, her bireyin kişisel anısına ve ailenin anılarına eklenmiştir. Ve insan, bugün savaşta olanların kaderini kendi evini bile terk etmeden bir şekilde yumuşatmak için sonuncusundan vazgeçmeye hazırdır.
Ne yazık ki, burada da her şey basit değil. Eski Sovyetler Birliği topraklarında meydana gelen veya devam eden herhangi bir savaşta her iki taraf da haklı ve suçludur. Haklılar çünkü kendi yaşamları pahasına ve bazı muhaliflerinin fiziksel olarak yok edilmesi pahasına devletlerinin yapısı hakkındaki görüşlerini savunmaya hazırlar. Ve suçlu çünkü vatandaşlarının fiilen öldürülmesine karışıyorlar. Kendi ülkenizin yok edilmesinde.
Diğer her şey, belirli bir halkın toprak sahipliğinden bahseden antik tarihlere yapılan tüm atıflar, tüm halkın görüşüne, ayrılıkçılığa, totalitarizme, muhafazakarlığa (ve diğer izmlere) yapılan atıflar sadece savaşı açıklamak için tasarlanmış propaganda cicilielidir. Sovyetler Birliği, yeni bir halk topluluğu - Sovyet halkı, bazı toprak haklarından ya da bir ulusal devletin kurulmasından bahsedebilecek kadar bütün halkları derinden karıştırdı.
Henüz tehlikeye yeterince dikkat etmiyoruz
Geçen yıl, sınır ülkelerindeki (Rus) konumlarımızın zayıflığını gösterdi. Pek çok ülke, Rusya'nın nüfuzunun artık sınırlarda istikrarı sürdürmek için yeterli olmadığını aynı anda gösterdi. Eski Sovyet cumhuriyetlerini ortaklığa zorlamak için yeterli argümanımız yok.
Bu ülkelerde kullanmadığımızı iddia ettiğimiz yumuşak güç hakkında yıllarca süren konuşmalar, eski Sovyet halkının bağışıklık geliştirmesine neden oldu. Bu gücü Rusya'dan yeniden düşük fiyatlarla ve hatta ücretsiz olarak almak için bir fırsat olarak görüyorlar.
Bizim için bu tür koşullar uygulanamaz. SSCB'nin yaptığı gibi davranmak için ekonomik olarak yeterince güçlü değiliz. Fayda veriyoruz ama bu komşularımız için yeterli değil. Açıkça Rusya'nın ekonomik olarak kendilerine baskı yaptığını söylüyorlar. Buna ağırlaşan sosyal sorunları da eklerseniz, bu bozulmanın nedenleri olarak insanların ve Rusya'nın hayatlarında patlayıcı bir bozulma karışımı elde edersiniz.
Yavaş yavaş, ama zaten yeterince fark edilir bir şekilde, eski Sovyet cumhuriyetleri, ana fikri Rusya ile (Rusya karşıtı) çatışma olan devletlerin oluşumuna geçiyor. Her nedense, komşularımız arasında bizi seven ve antik çağdaki bazı efsanevi “ortak kökler” nedeniyle bizi sevecek arkadaşlarımızın olduğuna inanmaya devam ediyoruz. Veya bir zamanlar onları yıkımdan vb. Kurtardık.
Oldukça kısa bir süre içinde halkın bir kısmının Rusya'ya karşı tutumunu önemli ölçüde değiştiren bir durumu size hatırlatmak isterim. Dürüst olmak gerekirse, bu tekniğin neden örneğin Ukrayna'da kullanılmadığını hala anlamıyorum?
Kazakistan'da Kiril alfabesi yerine Latin alfabesinin kullanılmaya başladığını hatırlıyor musunuz? İyi görünüyor? Tam tersine Kazakların Avrupa dillerini öğrenmesi daha uygun hale geldi. Ve birkaç yıl sonra ne oldu? Milliyetçiliğin büyümesi, Rusya'ya karşı toprak taleplerinden, Rusya karşıtı duygulardan bahsediyor. Sadece alfabenin Avrupalılaşması ve benzeri sonuçlar.
Hatırlanması gereken bir faktör daha var. Bu, eski Sovyet cumhuriyetlerindeki gerçek öznellik eksikliğidir. Bazı devletlerin alternatif tarihine bakalım. Ukrayna'da bu hikaye artık devlet rütbesine yükseltildi, Belarus'ta bu bir muhalefet fikri. Her şey şu anda kimin iktidarda olduğuna bağlı.
Hikaye uydurulmuş, genellikle komik ve tarihsel gerçeklerle uyuşmuyor, ama orada. Ve zaten gençlerin kafasında. Zaten bugün bu hikaye sözde icat edilmiş Rus tarihi ile "savaşıyor". Bu tarihsel araştırmayı kahkahalara indirgediğimizde büyük riskler alıyoruz. Baltıklar örneğini öğrenmedik mi? Ama tüm bunlar gözümüzün önünde oldu.
Baltık devletleri artık faşistlerini faşist olarak algılamıyor. Bu fenomen için yeni bir açıklama bile icat edildi. Baltık devletleri açısından bakıldığında, bir SS adamı, ancak Alman olduğunda ve SS'de gönüllü olarak hizmet etmeye gittiğinde faşisttir. Ancak Baltık ülkelerinde, SS birlikleri yalnızca gönüllü olarak değil, aynı zamanda zorunlu askerlik yoluyla da gitti. Yani artık faşist değiller, kendi halklarının özgürlüğü için mi savaşıyorlar?
Aynı kart şimdi Ukrayna'da da oynanıyor. Ukraynalı muhalif politikacılar, Ukrayna halkının OUN-UPA'dan, SS Natigal bölümünden ve diğer milliyetçiler ve hainlerden kendi halklarının haydutlarını ve katillerini kabul etmeyeceğini söylemeye ne kadar uğraşırlarsa çalışsınlar, kelimenin tam anlamıyla 1 Ocak'ta tüm Ukraynalı Stepan Bandera'nın doğum gününü yine burada göreceğiz.
Kievlilerin zımni rızasıyla faşistlerin Ukrayna'nın başkentinden nasıl geçeceğini göreceğiz. Dahası, kendi bayraklarının altına saklanmadan, kesin sloganlarla ve açıkça zikzaklarla geçecekler. Ve bu fikirleri algılamayanlar da bekleyip izleyecekler. Ve sonra onlar da 9 Mayıs'ta gazileri ön saftaki askerleri nasıl küçük düşürdüklerine bakacaklar ...
Genel olarak, komşularımız için ne kadar saldırgan olursa olsun, yeni devletler henüz egemen ülkeler olarak oluşmamıştır. Henüz kendilerini özellikle devlet olarak tanımlamadılar. Halihazırda devletin işaretleri var ama öznellik yok. Belki de en çelişkili fikirlerin bu kadar kolay bir arada var olmasının ve Batılı ortaklarımızın bu kadar ısrarlı olmasının nedeni budur?
Birlikte yaşamayı umursamıyoruz
Batı, küresel görevi kendisi için değiştirmedi. Bu, Rusya ile bir mücadele, onun içeriden dağılması veya askeri bir ele geçirme ve nihayetinde doğal kaynaklar üzerinde kontrolün kurulması. Küresel Batı'nın güçlü ve bağımsız bir Rusya'ya ihtiyacı yok. Üstelik tehlikelidir.
Batı da Ruslarla savaşmak niyetinde değil. Avrupa şehirlerinin sokaklarındaki Rus ve Sovyet askerlerinin hatıraları çok canlı. Sera koşullarında uzun ömür, Avrupa ordularının bozulmasına yol açtı. Bunlar bugün savaş birimlerinden daha çok tören kutuları.
Tek bir seçenek kaldı. Rusya Federasyonu sınırlarında, Rusları Batı ile mücadeleden uzaklaştıracak ve Rusya ekonomisinin suyunu çekecek bir istikrarsızlık bölgesi yaratın. Bunu yapmanın iki yolu var. Ya Batı ile kısa bir süre içinde olacak, ancak bu Batı'nın sadece şartlı bir parçası olacak "Avrupa gibi" devletler yaratın ya da bir istikrarsızlık bölgesi, bir sürekli savaş bölgesi yaratın.
SSCB'nin çöküşünün üzerinden geçen on yıllar, bu iki senaryoyu da kendi gözlerimizle görmemize zaten izin veriyor. İlk seçenek Baltıklarda uygulandı. Ve sonuç nedir? Sonuç olarak, gençlerin toplu halde ayrıldığı ıssız devletler görüyoruz. Tamamen mahvolmuş ekonomi. Bir zamanlar bu ülkelerin insanlarının gururu artık geçmişte kaldı. Şimdi bunlar AB'den kalıcı sübvansiyon alan ülkeler.
İkinci senaryo Gürcistan veya Ukrayna'da açıkça görülmektedir. Ekonomiyi yok etmek için aynı adımlar. İşgücü kaynaklarının bağışçı durumunu oluşturmak için aynı senaryo. Tamamen Batı'dan gelen yardımlara bağlı bir ekonomi yaratmaya yönelik aynı politika. Aynı zamanda, tüm talihsizliklerin nedenlerini açıklayan ağır bir savaş.
Gördüğümüz gibi, her iki senaryo da güçlü ve zengin devletlerin yaratılmasını sağlamıyor. Batı'nın rakiplere ihtiyacı yok. Belirli koşullar altında yerel bir savaşta topa yem olacak işçilere ve askerlere ihtiyacımız var. Amerikalılar, "müttefiklerinin" ordularını ciddi şekilde silahlandırmak ve eğitmek istemiyorlar. 08.08.08'deki savaş, Amerikan eğitiminin ne olduğunu mükemmel bir şekilde gösterdi.
Eski Sovyet cumhuriyetleri, kendi ülkeleri için geleceğin ne getireceği konusunda zaten bir anlayışa sahipler. Şimdiye kadar, çok az sayıda yerel politikacı bu görüşleri dile getirdi. Ancak durum geliştikçe, sayıları artacak ve nihayetinde her bir devletin Rusya'ya yönelmesine yol açacaktır.
Sanırım birlikte yaşamaya mahkumuz. Hem coğrafi hem de zihinsel olarak.
Asya devleti olamayacak kadar Avrupalıyız. Ve Avrupalı olamayacak kadar Asyalılar.
Ve bu bizim tarafımızdan çökertilen tüm SSCB cumhuriyetleri için geçerlidir.