Hamileliğinden beri hala sıcak olan bir bebek Jüpiter, en büyük dört uydusunu o kadar yoğun bir ışıkla patlatabilirdi ki, suyu buharlaştırdı ve onları uçucu maddelerden arındırdı.
Yeni araştırmaya göre, bu ışınlama, Jüpiter’e en yakın olan korkunç volkan dünyası Io’dan buzla kaplı Europa’ya, ardından dev ay Ganymede’ye ve en uzaktaki krater olan Galile uydularının neden sahip oldukları bileşimlere sahip olduğunu açıklayabilir. yaralı Callisto.
Bu dört ay takip ediyor iki kompozisyon gradyanı: Jüpiter’den uzaklaştıkça yoğunlukları azalır ve su buzu oranları artar. Güneş Sistemindeki en ağır kraterli cisim olan Callisto kabaca yarı kaya ve yarı buzken, Io Güneş Sistemindeki herhangi bir cisim arasında en az buza sahiptir.
Arizona Eyalet Üniversitesi’nden gezegen bilimci Carver Bierson liderliğindeki bir gökbilimciler ekibi bulgularını Uluslararası Kongre’de sundu. 54. Ay ve Gezegen Bilimi Konferansı.
Gökbilimciler, Jüpiter’in oluşumunun son aşamalarındayken, bir zamanlar etrafını saran gaz ve toz diskinden son malzeme parçasını da buğulayarak çıkardığına inanıyor. Dizili Galile uyduları Jüpiter ekvatoru çevresinde, minyatür bir gezegen sistemi gibi bu diskten oluştuğu düşünülmektedir. Disk dağıldığında, yeni oluşan Jüpiter yoğun bir şekilde parladı – 10.000 kattan fazla daha parlak bugün parladığından daha.
Bu hâlâ bir yıldız kadar parlak değil, ama Galileo’nun en içteki iki uydusu Io ve Europa’nın Jüpiter’den gelen radyasyonla Güneş’ten aldığı ışıktan çok daha yoğun bir mertebede biraz daha yoğun olmasına yetecek kadar parlak.
Bierson ve meslektaşları, şu anda Güneş Sistemindeki en volkanik cisim olan Io’nun oluşumunu tamamladıktan sonra bir zamanlar önemli miktarda su buzu olduğunu varsayarak, bu ışınlamanın bebek aylar üzerindeki etkisini belirlemek için bilgisayar modellemesi yaptılar.
Ekip, muhtemelen milyarlarca yıl önce gezegene daha yakın olmalarına rağmen Galile uydularının Jüpiter’e göre mevcut konumlarını da kullandı. Bu, içinde yıkandıkları radyasyon miktarının muhtemelen bulunan modellerden daha yüksek olduğu anlamına gelir, bu da radyasyonun etkilerinin gerçekte daha hızlı meydana geldiği anlamına gelebilir.
“Bulduk,” konferans kağıtlarına yazarlar“oluşumundan sonraki ilk birkaç milyon yıl boyunca, Io, Jüpiter radyasyonu nedeniyle 300 Kelvin’i (26.85 santigrat derece veya 80.33 Fahrenheit) aşan denge sıcaklıklarına sahip olabilirdi.”
Bu kulağa çok sıcak gelmiyor – burada, Dünya’da güzel ve ılık bir gün olurdu – ama herhangi bir yüzey buzunu eritmek için yeterli olur, bu da bir su buharı atmosferi oluşturacak önemli okyanuslar üretir.
Bugün bile Io, üretken volkanik faaliyetinin ürettiği gazları atmosferinde tutamaz. Hızla uzaya sızarlar, Jüpiter’i çevreleyen bir plazma halkasına beslenirler, sonunda gaz devini beslerler ve onun kalıcı ultraviyole kutup ışıklarına katkıda bulunurlar. geri ne zaman ay henüz oluşmuş olsaydı, atmosferik kaçış aynı şekilde gerçekleşecekti, o su buharını uzaya sızdırarak, Io’yu Güneş Sistemindeki her şeyden daha fazla kavrulmuş halde bırakacaktı.
Europa üzerindeki etki, Io için gözlemlenenden daha küçük olurdu ve geride küresel bir yüzey okyanusu ve onun kalın buz örtüsü için yeterli kalırdı. İnanılmaz bir şekilde, o okyanus, orijinal suyunun büyük bir kısmının Jüpiter’in ilk parıltısında kaybolduğu bir zamanlar sahip olduğuyla karşılaştırıldığında bugün bir su birikintisi.
Jüpiter’den en uzak Galile uyduları olan Ganymede ve Callisto, kabaca benzer buz ve kaya yüzdelerine sahiptir; erken ışınlamadan büyük ölçüde etkilenmemiş kalacaklardı ve aralarındaki herhangi bir değişiklik, sonraki evrimlerindeki farklılıkların sonucu olacaktı.
Bierson ve meslektaşlarına göre bulgular, Jüpiter’in etrafında dönen aynı toz bulutundan oluştuğu düşünülen dört Galile uydusu arasındaki garip bileşimsel farklılıklar için düzenli ve makul bir açıklama sunuyor.
“Bugün Galilean uydusunda gördüğümüz değişken envanterler, tek bir güçlü sürecin veya birçok uyum içinde hareket etmenin sonucu olabilir.” araştırmacılar sonuca varıyor.
“Bu çalışmada, eğer mevcut olsaydı, Jüpiter’den gelen ısıtmanın Io’daki herhangi bir su envanterini ilk birkaç milyon yılında kaldırmış olabileceğini bulduk… Genel olarak bunun, başkaları gözlemlenen yoğunluk gradyanını açıklamakta zorlanırken dikkate alınması gereken bir süreç olduğunu gösteriyoruz. .”
Araştırma, fuarda sunuldu. 54. Ay ve Gezegen Bilimi Konferansı.
Kaynak : https://www.sciencealert.com/a-newborn-jupiter-could-have-been-bright-enough-to-bake-its-moons