Halil Cibran, dinsel hakikatin, deneye değil, içgörü dediğimiz vicdan ve sezgiye dayanması gerektiğini; dinin, kurallar getirici ve toplumu düzenleyici bir kurum olarak değil, kişiyi özgürleştirici bir "ruhi yükseliş sistemi" olarak algılanması gerektiğini savunuyor. Cibran'a göre genç insanın kendini bulması, kendi dünya görüşünü oluşturabilmesi için bütün dayatma ve kalıplaşmış geleneklerden kurtulması gerekir. İşte insan ancak o zaman kendi yolculuğunu tamamlayarak içindeki inanca ulaşabilir.