Kalp ve Dil
Anlatıldığına göre, Lokman Hekim aslında, Habeşistanlı bir köle idi. Düşünce ve hikmet alanındaki üstünlüğünü ilk gösteren olay şu olmuştu.
Bir gün efendisi ona: “Şu koyunu kes ve etinin en temiz iki parçasını pişirip getir.” dedi. Lokman Hekim koyunun kalbini ve dilini pişirip getirdi.
Başka bir gün, efendisi bu defa: “Şu koyunu kes de etinin en pis iki parçasını pişirip getir.” dedi. O, yine koyunun kalbini ve dilini pişirip getirdi. Efendisi, neden böyle yaptığını sorunca, Lokman Hekim söyle cevap verdi: “Vücudun en temiz parçası kalp ve dil olduğu gibi, en pis iki parçası yine kalp ile dildir.”
Dersler ve İbretler
Buradan şunu anlıyoruz ki, Allah-u Zülcelal’in yarattığı dilimiz; hem en iyi ve temiz hem de en kötü ve pis bir organımız olabiliyor. Bu da insanın kendi elindedir. İyi yerlerde kullanmak istersek, iyi oluyor. Kötü yerlerde kullanmak istersek, hem bu dünyada hem de ahirette başımıza dert açıyor.
Onun için bizim de kalbimizi ve dilimizi, daima Allah-u Zülcelal’in zikri ile meşgul edip temiz ve güzel bir hale getirmeye çalışmamız gerekmektedir.