türkçeye hüzün
-keder
olarak çevrilen ancak bu çeviriyi eksik bulduğum ingilizce bir kelime var: blue
.
ki hepimizin dinlemese de bildiği bir müzik türünün de kaynağıdır bu kelime. blues
hah işte. bence blues
un şehri edirne. neşe, cıvıltı, sevinç gibi duyguları barındırmıyor bünyesinde. ve bu özelliğinin dışında güzel
veya
çirkin
olarak addedilemeyecek nadir şehirlerden kanımca.
çünkü atatürk'ü hissediyorsunuz şehirde. onun psikolojik durumunu anlamanız mümkün oluyor. ancak bu durumun şehirdeki insanlar ile ilgisi olduğunu da düşünmüyorum.
bu şey gibi biraz: hani çok nayıf, efendi, sessiz ve duygusal bir arkadaşınız vardır. ve kaybedersiniz onu bir gün; ister maddi ister manevi manada.
çok sevdiğiniz halde kaybetmek zorunda kalırsınız.
işte eğer yıl boyu puslu, bulutlu gökyüzü, bitmek bilmez dağları, denizi ve nehirleriyle balkanlar o arkadaşsa, edirne bir mendil, kitap arasında kurutulmuş bir çiçek veya birlikte gidilen bir filmin bileti gibidir.
ondan kalan son anıdır...
işte bu yüzden edirne -en azından benim açımdan- atatürk'ün belki ölümüne kadar hissettiği "keder
"i hatırlatır insana, hatta bu keder
in ta kendisidir.
karaağaç
'taki bir çınar ağacından dökülen onca gazele rağmen dalında kalan son yapraktır edirne...