Alman gelişmelerine ilgi duyan, ABD Ordusu Mühendisler Birliği kırklı yılların sonunda demiryolu raylarının imhası için yeni bir sistem almak istedi. Ordu, rayları ve traversleri etkisiz hale getirmek için tasarlanmış özel bir donanıma sahip kendinden tahrikli bir makine sipariş edecek. Potansiyel yol imha edici, kalan parçaları kullanarak yolu tamir etme ihtimalinin dışında, tuval üzerine olası en büyük hasarı vermek zorunda kaldı.
Yakında, askeri teçhizatın çeşitli alanlarındaki gelişmeleriyle tanınan Sperry Products Company, Mühendisler Birliği'nin emrini aldı. Ordunun gereklilikleri göz önüne alındığında, şirketin uzmanları özgün ve sıradışı bir projeden daha fazlasını önerdiler. Önerilen makinenin adı M46 Hızlı Demiryolu Yıkıcı (“Yüksek hızlı demiryolu destroyer”) idi. Önerilen ekipman kullanımı nedeniyle, demiryolu hattını hızla tahrip etmesi ve tüm elemanlarına ciddi hasar vermesi gerekiyordu. Raylar ve traversler üzerindeki etkiyi artırmak için oldukça cesur bir fikir kullanılması önerildi.
M46 Rapid Railroad Destructor yargılanıyor
Kendinden tahrikli şasi nedeniyle yeni mühendislik makinesinin gerekli hareketliliğinin sağlanması planlandı. "Yüksek Hızlı Destroyer" için temel olarak orta paletli şasi seçildi tanka M46 Patton. Kırklı yılların sonlarında, bu tip tanklar seriye girdi, bu da temel olarak yeterli sayıda özel ekipman inşa etmeyi mümkün kıldı. M46 tank endeksi, muhtemel muhrip adının bir parçası haline geldi.
Orta tank M46 Patton, kırklı yılların ikinci yarısında geliştirildi ve ordudaki mevcut ekipmanın yerini almak üzere tasarlandı. Savaş ağırlığı 44 t olan makinede maksimum kalınlığı 102 mm olan bir zırh vardı ve M3A1 kalibrelik bir 90 mm dişli tabancayla donatıldı. Gelecekte, uzun süre ABD ve diğer bazı ülkelerin ana tankları olan M46 tankına dayanarak daha gelişmiş M47 ve M48 kuruldu.
MXN tank arka motor bölmesi, sıvı soğutmalı bir Continental AV-46-1790A turboşarjlı benzinli motoru barındırıyordu. Motor gücü 5 HP General Motors CD-810 iletimi ile ilişkilendirildi. Tankın şasisinde, her iki tarafta ayrı bir torsiyon çubuğu süspansiyonuna sahip altı yol tekerleği vardı. Tahrik tekerlekleri kıç içinde, kılavuzlarda - gövdenin önünde yer alıyordu.
Tankın güç yoğunluğu 18,4 HP idi kabul edilebilir mobilite için izin verilen ton başına. Otobandaki hız 48 km / s'ye ulaştı, yakıt 130 km yürüyüşü için yeterliydi. Daha sonra tankların kapasitesini artırarak ve daha gelişmiş motorları kullanarak, güç rezervini bir dereceye kadar artırmak mümkün oldu.
M46 Hızlı Demiryolu Yıkıcı projesi, tankın ciddi şekilde yeniden donatılması anlamına geliyordu. Temel muharebe aracı tareti kaybetti, bunun yerine gerekli bir donanıma sahip özel bir modül takılması önerildi. Dışarıdan, bu modül, kasa genişliğine sahip metal bir kutuyu andırıyordu. Modül uzunluğu şasi uzunluğunu birkaç metre aştı. Bu, önerilen çalışma yönteminin bir takım özelliklerinden kaynaklanmaktadır. Modülün sağlam bir şekilde sabitlenmediğine, ancak yuvalarının üzerinde sallanabileceğine inanmak için sebepler var. Bu durumda, üst (taşıma) veya alt (çalışma) pozisyona hareket edebilir.
Modülün ön kısmı geniş bir alma tablası olarak tasarlanmıştır. U şeklindeki tepsinin belirgin bir alt kısmı ve üçgen yan duvarları vardı. Ön tepsi çalışma sırasında rayları ve traversleri alacak şekilde tasarlanmıştır. Tepsiden sonra, ana hasarın gerçekleştiği modülün orta kısmına düştüler. Modülün orta kısmında, mühimmat kutuları ile 2 mm kalibreli altı Browning M12,7HB makineli tüfek vardı. Modülün kıçında, altında ahşap travers parçalarının çıkarılması için bir tepsi bulunan hasar için başka bir hacim vardı. Deforme olmuş raylar, arka duvardaki iki pencereden çıkarıldı ve özel yatay silindirlere yapıştırıldı.
Bir tente altında bulunan birimler. Solda görünür vinç, sağda - kartuşlar için kutular
Özel donanıma sahip modülün ön ve orta kısımlarında çatılar yoktu. Kıç, sırasıyla, pencereli bir çatı ile donatılmıştı. Operatörü ve iç mekanizmaları dış etkenlerden korumak için, modülün önünde bir tekstil tentenin çerçevesini sağladı.
M46 Hızlı Demiryolu Yıkıcı sisteminin kalmasından dolayı ana faktör hikayeler, bir demiryolu rayını imha etmenin orijinal yolundan daha fazlasıdır. Amaçlanan çalışma şekli böyle görünüyordu. İlk olarak, makinenin hesaplanması rayların birleşimini sökmek ve yıkıma giden yolu hazırlamak zorunda kaldı. Bunu yapmak için traverslerden birine bir vinç kablosu takıldı; traversin alanı raylarla birlikte kaldırıldı ve ana modülün alma tablasına yerleştirildi.
Alt kısımla çalışırken, alma tablası rayları traverslerle birlikte çakıl balastından ayırmış ve onları içeri tahrip etme mekanizmalarına beslemiştir. Ahşap ve metal parçalara verilen birincil hasar için, bir dizi şaft, çekiç ve diğer birimler kullanılmıştır. Traversler parçalara ayrıldı ve raylardan ayrıldı.
Çalışmaları sırasında, bilinen tüm yol kırıcıları bir şekilde veya başka şekilde rayları deforme etti. M46 Hızlı Demiryolu Yıkıcı projesinde, rayların bozulmaması için farklı bir yöntem kullanmaya karar verildi. Özel ekipmanlı modülün ortasında altı adet Browning M2HB makineli tüfek vardı. Bunun mühimmatı оружия sadece zırh delici mermilere sahip kartuşlardan oluşuyordu. Kartuş bantları için kutular, modülün üstünde, çadırın altına yerleştirildi. Kartuşlar, esnek kollarda kurdeleler ile beslenmiştir. Destroyerin çalışması sırasında makineli tüfeklerin raylara ve traverslere ateş etmesi gerekiyordu. Sonuç olarak, ahşap parçalar parçalara bölündü ve metallerde delikler veya büyük talaşlar oluştu. Rayları tutmak için makineli tüfeklerin yanında ve modülün arka bölmesinin dışında bulunan bir dizi silindir kullanılmış.
Traversli traverslerin parçaları, özel bir modülün alt besleme tablasından çıkarıldı. Delikli ve çipli raylar, büyük merdanelerle donatılmış iki pencerede gösterildi. Eski demiryolu rayının enkazıyla birlikte mermiler ve mermiler atıldı.
Önerilen parça imha edici M46 Hızlı Demiryolu Yıkıcı çok kişili bir hesaplama ile yönetiliyordu. Görevleri, makinenin hareketini kontrol etmeyi ve modülün çalışmasını ağların imhası için agregalarla izlemeyi içeriyordu. Çalışma sırasında, saatte 6 milden daha fazla olmayan bir hızda hareket etmeniz önerilir (yaklaşık 9,6 km / s). Bu hızda, imha kalitesinde kayıpsız olarak maksimum performans sağlandı.
Alma tablasına yerleştirmek için rayların ve traverslerin kaldırılması
Kendinden tahrikli şasi, retraktörün ek taşıma kullanmadan çalışma alanına ulaşmasına izin verdi. Ek olarak, benzer bir amaç olan Sovyet veya Alman sistemlerinin aksine, bir lokomotif römorkörüne ihtiyacı yoktu ve tüm işlemleri bağımsız olarak gerçekleştirebiliyordu. Bu nedenle, M46 Hızlı Demiryolu Yıkıcı, benzer amaçlarla bilinen tüm ekipman türlerine göre mobilite konusunda büyük avantajlara sahipti.
Demiryolunun imhası açısından, önerilen makine büyük ilgi gördü. Giriş tepsisine tam teşekküllü bir ray ve travers yapısı geldi ve sadece ahşap traverslerin ve rayların kıç pencerelerinden çıkan çip veya delikli parçaları geldi. Tüm bu "çöp", eski yolun tam yerinde kaldı ve bir dereceye kadar düşmanın demiryolu görevlilerinin çalışmasını engelledi.
1952'in başında, Sperry umut verici bir yol destroyerinin bir prototipini yaptı. Aynı yılın Mart ayında, araba Amerikan test yerlerinden birinde test edildi. Tasarımcı hesaplamaları doğrulandı. Seyahat eden destroyer yolu kolayca “yuttu”, detaylarına göre toprakladı ve attı. Dolgu setinin arabasını geçtikten sonra sadece elden çıkarma için uygun olan parçalar kaldı.
Testler sırasında, M46 Rapid Railway Destructor, testler için özel olarak inşa edilmiş birkaç mil izi taşlamaktadır. Test sırasında, on binlerce büyük kalibreli zırh delici kartuşlar harcandı. Yolların önerilen imha yönteminin pratikte kullanım için uygun olduğu bulundu. Ancak, gelecek vaat eden araba evlat edinmeye başlamadı.
“Demiryolların yüksek hızlı yok edicisi” nin reddedilmesinin kesin nedenleri bilinmemektedir. Bu kararın önerilen makinenin çalışmasının teknik, taktik ve diğer özellikleri ile ilişkili olduğu varsayılabilir. Bu nedenle, dakikada 500 atış seviyesinde ateş oranına sahip altı makineli tüfek kullanıldığında (makineli tüfek M2HB makinasının atış hızı), toplam mühimmat tüketimi saniyede 450-600 kartuşa veya saatte 50 bine ulaşacaktır. Çalışma sırasındaki maksimum sürüş hızı saatte 180 mil aşmadı. Yok edilen yolun bir milinde 6 bin adet düzeyinde olan kartuşların tüketimi kabul edilemez derecede yüksek olarak kabul edilebilir.
Operasyon sırasında yol yıkıcı arkasında. Hasarlı raylar ve destek silindirleri açıkça görülür.
Projenin ikinci sorunu, gerekliliği konusundaki şüphelerle ilişkiliydi. 50'li yılların başlarındaki Amerikan ordusu, karmaşık özel ekipmanlara başvurmadan, patlayıcıların yardımıyla demiryollarını imha etmeyi göze alabilirdi. Ayrıca, Avrupa, M46 Hızlı Demiryolu Yıkıcı makinelerinin kullanılacağı ana işlem tiyatrosu olarak kabul edildi. Amerikalıların, demiryollarıyla ilgili "kaygıyı" kendi bölgelerinde bulundukları Avrupa ülkelerine kaydırmayı planlamaları muhtemeldir. Bu durumda, özel bir makine yapma ihtiyacı yoktu.
Şüpheli gelecek ve yalnızca mühimmat fabrikalarını memnun edebilecek aşırı mühimmat tüketimi, ilginç ve özgün bir projeye son verdi. M46 Hızlı Demiryolu Yıkıcı kruvazörü kabul edilmedi. Kısa bir süre sonra tek bir kopya kaldırıldı. Perspektifli otomobilin sadece birkaç fotoğrafı zamanımıza kaldı. Gelecekte, ABD böyle bir teknik yaratmaya çalışmadı. Demiryolu raylarının imhası için şimdi çeşitli tiplerde patlayıcı ve mayın kullanılması önerilmiştir.
Göre:
http://shusharmor.livejournal.com/
http://onesixthwarriors.com/
Ana Muharebe Savaş Tankı. Cilt I, Patton. Navato, CA. Presidio Press, 1984