New York Yankees’ten Anthony Rizzo, bu günlerde at-yarasaları sırasında oldukça sıra dışı savunma hizalamaları görüyor. Bundan bir yük alın:
Sağ sahanın derinliklerinde duran bu beyefendi, uyarı yolundan birkaç adım uzakta, bir iç saha oyuncusu. Platodaki Rizzo ile 300 metre uzaktaki Tigers sol saha oyuncusu Austin Meadows arasındaki ikinci üssün solunda hiçbir yerde duran tek bir kişi yok. Bu Detroit olayı bile değil. mavi alakargalar aynı anlaşmayı çekti Geçen haftaki bir oyunun yedinci vuruşunda, ikinci kaleci Santiago Espinal’i derin sağa çekti, üçüncü kaleci Matt Chapman’ı ikinci kalenin sağına kaydırdı ve kısa stoper Bo Bichette’i sığ sağ sahaya yerleştirdi. Benim gibi huysuz yaşlı beyzbol homurdanmaları için burası The Puke Zone.
Bu Rizzo kayması muhtemelen şu anda düzenli kullanımda olan en tuhaf kaymadır. Geçen sezon, Rizzo, plaka görünüşlerinin yüzde 76’sından fazlasında bir tür abartılı savunma düzenlemesi gördü. Bu çok büyük bir yüzde gibi görünüyor, ancak aslında tüm beyzbolda 52. sırada iyiydi. 2021’de 467 plaka maçında Royals’ten Carlos Santana yaptı olumsuzluk toplam 11 kez bir vardiya ile karşı karşıya. Kyle Seager geçen sezon (668 plaka maçında 610), Rizzo’nun toplam plaka maçından (574) daha fazla kayma yaşadı. Rizzo’nun biraz daha düşük vites değiştirme oranı, muhtemelen Rizzo’nun Ağırlıklı Temel Ortalamanın (wOBA) – bir hamurun tabanda aldığı her yolun beklenen çalışma değerini hesaplayan bir formül – aslında birkaç işaret olduğu gerçeğiyle ilgili olabilir. daha yüksek standart bir hizalamaya karşı değil, kaymaya karşı. Tüm olası sonuçları göz önünde bulundurursak, Anthony Rizzo’ya karşı kaymak muhtemelen akıllıca, ancak o, geçişi alt etmede bazı solcu solculardan daha başarılı. Örneğin Santana, 2021’de wOBA’sının vardiya ile neredeyse yarı yarıya azaldığını gördü. Vites değiştirmek hala akıllı beyzbol.
Rizzo, Toronto’ya karşı son vuruşta vuruşunu yaptı ve Rizzo’nun yaklaşımında, savrulma biçimindeki ve tüm bu şeylerdeki rolü bir yana, geçiş pek bir şey yapmadı. Blue Jays, Rizzo’nun dokuzuncu çeyreğin sonundaki bir sonraki ve son plaka görünümünde aynı bakışı tekrar çekti. İşte o zaman Rizzo çok havalı bir şey yaptı:
Tabi lan! Toronto’nun savunucularının abartılı pozisyonlarından dolayı, olabilecek en kolay single için giden çirkin ve kötü bir serseri. Benim için bu son derece havalı ve aslında son on yılın büyük bölümünde beyzbolda umduğum şey bu. Vardiyayı yenmek için çok fazla bir hüner değil, yönlü vuruşun dönüşü ve biraz daha küçük top. Doğru Yolda oynanan beyzbol olduğu için ya da matematiksel olarak sağlam olduğu ya da her neyse, çünkü bir seyirci için kasvetli üç sonuç bokundan çok daha çekici olduğu için. Nefret edenler ve kaybedenler ile “matematik”ten ve “hesap makinesinin nasıl kullanılacağından” anlayanlar, bunun savunma için olumlu bir sonuç üreten değişim olduğuna dikkat çekeceklerdir: Rizzo’nun single’ı, FanGraph’ler için, ağırlıklı bir değere (0,901) sahiptir, kabaca bir ikilininkinden (1.296) onda dört oranında daha düşüktür ve bir dingerin (2.152) yarısından çok daha azdır. Teorik olmayan terimlerle, bu, iki koşulu bir oyunun dokuzuncu vuruşunda tek çıkışlı bir single’dı – değerli, ancak hiçbir yerde tek başına bir dinger kadar değerli değildi, bu tam Rizzo kareler attığında imkansız bir sonuç. isyan kadar. Yankees, Rizzo’nun zekasından yararlanmak için başarısız oldu ve oyunu 6-4 kaybetti.
Uzun zamandır, değişimi yenmenin en iyi ve en etkili yolunun, üzerine bir lokma sokmak olduğunu ısrarla dile getiren, en korkulan düşmanımız matematiktir. Ne yazık ki, 2022 rakamlarının onayladığı gibi, durum hala böyle ve fırlatma açıları ve uçan top oranları, oyun içi stratejiden keşif ve oyuncu gelişimine kadar modern beyzbolda büyük ölçüde şekillenmeye devam edecek. Yine de! Ufukta biraz umut var. ESPN’den Jeff Passan Çarşamba sabahı bildirildi Görkemli dinger ile ilgili oyundaki bazı ilginç yeni gelişmeler hakkında. Görünen o ki, 2022’de düşüşler çok azaldı ve örneklem büyüklüğü zaten trendin devam edebileceğini gösterecek kadar büyük. 2022’deki plaka karşılaşmalarının sadece yüzde 3,93’ü, 2015’ten bu yana en düşük oran olan ve 2019’da belirlenen tüm zamanların en yüksek seviyesinden neredeyse yüzde iki daha düşük olan ev sahibi koşularla sona eriyor. Bunun nedeni, vurucuların aniden sopayı sallayamaması değil. : Passan’a göre, bu yıl lig genelindeki vuruş ortalaması “geçen yılın 10 takım maçıyla aynı” ve taban yüzdesi marjinal olarak daha yüksek. Sigara içildiğinde bile top o kadar uzağa uçmuyor:
20 ila 35 derecelik fırlatma ile 93 mil-artı vuran topların yüzdesi, ev koşuları için zamanın %29.8’ine gitti – Statcast’in gelmesinden bu yana oynanan ilk 10 takım maçındaki en düşük puan ve geçen yılki %34.17’den düştü.
Yine de belirli bir alan, değişimin gerçekten gerçekleştiği yerdir. Aynı fırlatma açılarında 100 ila 102 mil arasında vurulan toplarda. Bu tür vuruşlu topların sadece %16,42’si ev koşularına gidiyor. Son yedi yılda bu sayı yüzde 33,1 oldu. Bu sadece bir aykırı değer değil. Bir şeyler oluyor demektir.
Toplar eziliyor ve eskisi gibi sahadan ayrılmıyor. Passan, bunun, 30 MLB takımının tümünün beyzbol toplarını ilk kez, humidor kontrollü ortamlarda saklamasından kaynaklandığını öne sürüyor. Ciddi matematik türleri zaten gösterdi beyzbol toplarının saklama koşullarının neminin arttırılması, vuruşlu toplarda çıkış hızlarının düşmesine yol açar. MLB, beyzbolun suyunu sıkarak (nem ile) beyzbolun suyunu çıkarmış olabilir! Bu ne anlama geliyor? Bu, 30 yılın en yükseğine yakın bir dinger değeriyle bile, en iyi namlulu vuruşunuzda bile bir dinger olasılığı şu anda boktan daha düşük. Tatlı matematik bilen dostlarım, istediğiniz kadar fırlatma açısını takip etmeye devam edebilirsiniz, ancak namlulu atışlarınız bile rutin olarak dış saha oyuncularının eldivenlerine güvenli bir şekilde indiğinde, aniden üzerinde vardiya, bir strateji olarak biraz daha az üretken görünmeye başlar ve basitçe etrafında biraz yer kazanmaya başlar.
Bir miktar! Sadece biraz! Belki tam bir devrim için yeterli değil, ama yönlü vuruşun geri dönüşü hakkında hayal kurmaya başlamam için yeterli. Akıllı insanlar, geçişi yasaklamanın, büyük korna kesintileri yapmaya devam etmelerine ve her şeyi derin sağ alana kopyalamaya devam etmelerine izin vererek, öncelikle büyük hantal tembellere yardımcı olacağı konusunda uyardılar. Değişime karşı duyduğum içgüdüsel nefretin üzerine ıslak bir battaniye örttüğüm ve bunu yapmakta haklı olduğum için beni çok kızdıran o zeki insanlar, nihayet vurguda bir değişikliğe yol açabilecek olan şeyin, üç-sonuçtan uzak bir yerde ısrar ediyor. monotonluk ve yarasa kontrolüne ve nesli tükenmekte olan çifte karşı alana doğru – koşullar, nihayetinde, değişimi karıştırmak için çeşitli stratejilerden oluşan bir cephanelik olmadan, solak bir vurucunun gelişmesini işlevsel olarak imkansız hale getiriyor. Herkes topu diğer yöne vurma sanatında ustalaştığı anda, değişimin vurgusu hafifleyecek, emin olabiliriz. Ve sürekli sızlandığım şey de tam olarak bu değil mi? Evet.
Humidor Döneminin daha çeşitli ve heyecan verici bir beyzbol markasının geri dönüşünü müjdeleyip müjdelemediğini söylemek için henüz çok erken. Bu işe yarasa bile, kuruluşların önceliklerini tamamen değiştirmeleri ve orada sopayı dışarı atabilen ve sol taraftan bir hızlı top atabilen nesiller boyu vurucular üretmeye başlamaları yıllar alacak. Rob Manfred ve sahipleri, muhtemelen, daha az miktardaki düşüşten korkacaklar ve nemlendirilmiş beyzbolu lanet olası bir Titleist ile değiştirecekler. Yine de kendimi pompalamama ve hatta biraz zorlamama izin veriyorum. Modern oyunun Anthony Rizzos’larına tavsiyem, kiraz kuşları üzerinde çalışmaya devam etmeleridir! Giderek daha kullanışlı hale gelebilir!