Eski Yunan tiyatrosunun altın çağı Aiskhylos’un (İÖ 525-456) trajedileri ile başladı. Bunların geneli birer üçleme oluşturur. Üçlemedeki her oyun kendi başına bir bütün olmakla birlikte diğer iki oyunla aynı konuyu işler.
İlk Aiskhylos’un oyunlarında oyuncular boyalı maskelerden yararlandılar. Daha sonra yazılan oyunlarda ise maske oyunun parçası oldu. Maskeyi yüzünün önünde tutan oyuncu başka bir karakteri canlandıracağı zaman maskesini değiştirir idi. Oyunlar çok büyük açık hava tiyatrolarında oynandığı için bu maskeler herkesin görebileceği şekilde çok büyük yapılırdı.
Eski Yunan oyunları, Sofokles’in (İÖ 496-406) trajedileriyle teknik yetkinliğe ulaşmıştır. Sofokles’in o zamandan bu yana pek ulaşılamayan düzeyde bir denge ve güzelliğe sahip olan oyunları şiirsel bakımdan birer başyapıt niteliğinde. Sofokles oyunlarında dekor kullanılan ilk tiyatro yazarı idi. Eski Yunan trajedisinin üçüncü büyük yazarı Oripides’tir (İÖ 484-406). Aiskhylos, Sofokles ve Opripides konularını Yunan mitolojisinden alan oyunları yazdılar. Bu üç yazar, sonradan Aristo’nun Poetika adlı yapıtında belirlediği kurallara uygun oyunları yazdılar. Bu kurallardan biri zaman, yer ve eylemde birlikti; yani, oyunlardaki olay örgüsünün aynı yerde ve bir günde geçen tek bir olay ya da birbirine bağlı zincirleme olaylar dizisinden oluşması kuralı geçerli idi. Eski Yunan komedisinin en tanınmış yazarı ise oyunlarında dönemin siyaset adamlarının ve düşünürlerinin hatalı tutumlarını alaya alan Aristofanes’tir (İÖ 448-380).