Küçük bir fiyat için veya kimin pahasına? Belarus neden Avusturya değil?
Benzerleri benzerlerle karşılaştırmak mantıklıdır ve küçük bir Belarus'u Almanya, Rusya ve hatta Polonya ile sınırlı olanaklarıyla karşılaştırmak anlamsızdır. Diğer ülke boyutları ve diğer özellikler. Bu öncelikle modern, savaşa hazır silahlı kuvvetlerin yaratılması anlamına geliyor. Ancak, nüfus içindeki benzer ülkelerle karşılaştırmak mantıklı. Örneğin, bugün nüfusun hemen hemen 9 milyonun altında olduğu İsrail (yaklaşık 8 800 000). Ancak, İsrail’in ana savaşlarını yürüttüğünü, 3-4 milyon nüfuslu olduğunu hatırlamalıyız.
Ve yine de iyi bir örnek. Daha az iyi bir örnek, 5,5 milyon nüfusu olan Finlandiya, 10 milyon nüfusu olan İsveç veya 8,4 milyon nüfusu olan İsviçre'dir (yaklaşık olarak bu demografik bir çalışma değildir). Aslında onları birleştiren şey nedir? Dört ülke de nüfus bakımından çok küçüktür (yaklaşık olarak Belarus ya da daha az), askeri bloklara dahil edilmez ve ulusal güvenliği sağlarken öncelikle kendi kaynaklarına güvenmek zorunda kalırlar.
Tabii ki ABD, İsrail’e muazzam siyasi, askeri teknik ve diğer yardımlar sağlayabilir; ancak savaşmak İsrail için ABD gitmiyordu. Farkı hissedin. Yani, bölge ve nüfus üzerindeki bu küçük devlet oluşumu, en kıt kaynaklara dayanarak, en düşmanca çevrede hareket etmeye zorlandı. Bir zamanlar, yabancı orduların çalışmasına ilişkin kursun ilk sınıflarından birinde, bu makalenin yazarı, bu orduyu ABD, İngiltere ve Almanya'nın ordularıyla birlikte çalışmakla ilgili bir soru sorarak genel olarak içten bir eğlenceye neden oldu.
Her ne kadar hepimizin anladığı gibi, 20 yüzyılın ikinci yarısında, Bundeswehr bir şey ve İsrail Savunma Kuvvetleri tamamen farklı bir şey ... Ve ikinciyi çalışmak biraz daha ilginç (daha fazla zafer). Aslında, ikincisi küçük ama oldukça etkili bir askeri yapı örneğidir. Ve daha önce de belirtildiği gibi, en şanlı yıllardaki demografik kaynağı 3-4 milyon (yaklaşık olarak konuşursak, kadınların orduya alınmasını ve İsrail'e toplu göçü teşvik etmeyi açıklar) hakkındaydı. Halk “egemen devlet” için ve her şeyden önce orduyu işe almak için kritik derecede küçüktü.
Bununla birlikte, ordu kuruldu ve oldukça başarılı bir şekilde savaştı. Genel olarak, “Arap topraklarında bir Yahudi devletinin” var olduğu gerçeğinin komşular tarafından kategorik olarak tanınmaması koşullarında, korunmasının tek garantörü sürekli savaşa hazır ordu olabilir. Bu benim, Belarusların sürekli olarak devletlerinin sınırlı kaynaklarını gösterip, bir sebeple Rusya'yla karşılaştığını gösteriyor. Ve nedense, sürekli petrolü hatırlamak. Yani, bildiğiniz gibi, “Yahudiler tarihsel olarak şanslı değildi” ve 40'in Orta Doğu'nun petrol kumlarını dolaşıp yaşadığı yıllar sonra, petrol bulunmayan tek yere ulaştılar.
Nitekim İsveç'te, İsviçre'de ve Finlandiya'da bugüne kadar çok büyük bir petrol ve gaz kaynağı bulunamamıştır. Ve yine de, her üç ülkede de oldukça iyi bir ordu kuruldu. İsveç ve İsviçre, tarihsel olarak ve uzun bir süre nötrdür. Sağlam bir iş olduğunu ve ordunun olmadığını varsaymak güvenli olacaktır. Ancak. Her iki ülke de büyük harf olan "Sha" oldukça yetenekli ordu yapıları ve hatta askeri üretim (!) İle ünlüydü.
Ama neden Medeni Avrupa'da yer alan İsrail’le sürekli savaşmaktan farklı olarak nötr mü? Nedenini söylemek zordur, ancak oyun sırasında ortaya çıktığı gibi, Soğuk Savaş sırasındaki aynı İsviçre, herhangi bir bloğa katılmadan, çok güçlü bir ulusal savunma sistemi yarattı (silâh Rezervuarların evleri yalnızca küçük bir ayrıntıdır). Yani tüm komşularıyla çok iyi ilişkileri olan İsviçre, tozu kuru tuttu. "Alp cüceleri" için çok fazla. Ancak, tüm komşularıyla (hem Almanya hem de İngiltere ile) iyi ilişkiler içinde olan İsveç, tüm 20 yüzyılını aynı tozu (kirlenmemiş) tuttu. Ve neden? Normal aynı?
İşte bu yüzden. Anlaşılan, hem Stokholm'deki politikacılar hem de Bern'deki politikacılar, egemenlik ve tarafsızlığın en iyi garantisinin verimli bir ordu olduğuna inanıyorlardı. 2. Dünya Savaşı sırasındaki Airlikons ve Boforlar, hava savunma alanında hiç de kazayla değil, ünlüydü. Görünüşe göre "tarafsız bir ülke".
Yani, bir yandan “tarafsızlık” ve orduya ve savunma endüstrisine ciddi ilgi gösterilmesi birbirini dışlamıyor. Ve hatta tam tersi. Fin ordusunu hatırlamak sadece gereksizdir - çok küçük bir ülke için çok iyi bir ordu. Ve bir süre bile olsa, “büyük savaşta” uzak durmayı başardı. Yeterli insanlar olarak, Helsinki, Stockholm ve Bern'deki politikacılar “büyük savaş” kazanmayı hiçbir şekilde beklemiyorlardı ama yine de bir ordu kurdular. Ve Belarus'ta söyledikleri gibi bir “asker oyunu” değildi. Ciddi bir askeri yapıydı. Onlarca yıl devam etti ve bütçenin büyük bir bölümünü yedi.
Belarus, aksine, "uluslararası olarak tanınan tarafsız bir güç" değildir. Yani, evet, pek çok Belarusyalı buna benzerdi ve kendilerini bu şekilde konumlandırmaya bile hazırlar, ancak tek başına arzu kategorik olarak yeterli değil ... önde gelen politik oyuncuların rızası gerekli ve bu anlaşmadan önce - aya kadar aya kadar.
Ve kim kırgın? Bu sadece mevcut politik gerçekliktir. Yani, ordunun yalnızca Amerika Birleşik Devletleri, Çin Halk Cumhuriyeti veya Rusya Federasyonu gibi ülkelere sahip olabileceği ideolojisi, az çok eğitimli bir kişi için oldukça garip görünüyor. Bugün çok farklı ülkelerin savaşa hazır orduları var, çoğu “petrol parası” üzerine kurulu değil ve Finlandiya, İsveç, İsviçre, İsrail silahlı kuvvetleri bunun en açık örneği. İsrail'in bile bir donanması var (!). Ve zaten bu ülkenin nüfusu 2'teki nüfusun altındayken. Filo, Karl!
Ve bütün bu askeri yapılar “emsalsiz emellerden” değil, sadece “ulusal çıkarları koruma” gereği nedeniyle yaratılıyor. Yani, savaşmak değil, savaştan kaçınmak. Bu nedenle, askeri yapıların bir parçası olmayan bağımsız bir devlet genellikle savunma için harcama yapmak zorunda kalmaz, “büyük ülkeler” ile karşılaştırıldığında yüzde olarak daha fazla harcar. Belarus'ta, bir nedenden ötürü, bir ordu için paranın boşa giden para olduğu gerçeğinden bahsedin.
Genel olarak, Rus-Sovyet insan için, Belarus halkının kendi ordusuna karşı tutumu, gerçek bir süprize neden olamaz. Bazı nedenlerden dolayı, silah satın alma (küçük) veya egzersiz yapma (nadir) basında herhangi bir söz vermek oldukça olumsuz bir tepkiye neden oluyor: emekli maaşları, devlet çalışanları için maaşlar, hastaneler, okullar ... ve bu suçlamalar için ödenen paralar gerekiyor.
Belarus Cumhuriyeti’nde kendi ordusuna yönelik tutum oldukça kararsız ve yine bir okuyucuyu Rus okuyucuyu harekete geçiren bir şey. Bir örnek tipik bir örneğidir. tarih Emekli memurları ile savaşan subay, (türün klasikleri - "Kaptan Kopeikin"). Peki eklenecek ne var? Belarus halkının tepkisi çarpıcı - o emeklilik maaşı için üzgünüz (siloviki çok erken alıyor!). Şubat 23 - Özel Kuvvetler Biriminden rapor. Ve bir sürü fotoğraf. Dışarıda yaşayan birinin, "bereli" berelerden daha kötü olmadığını yaşamak, sevinmek ve gurur duymak gibi görünüyor. Bununla birlikte, reaksiyon tamamen farklıdır - o halde diyelim ki, izleyicinin önemli bir bölümünün tepkisi olumsuz ... Mart 8 ve silahlı bir güzel kızın fotoğrafları da tepki olarak okuyucuların olumsuzları.
Hayır, er ya da geç, Belarusların Rusya'ya “özgü” olmalarına alışırsınız, ancak kendi ordu yapılarına yönelik düşmanca tavırlar “iyi ve kötünün ötesinde” bir şeydir. Eh, burada sorunun kaynağının büyük ölçüde ordunun devletin en belirgin sembolü olduğunu ve Belarus Cumhuriyeti'ndeki devletin Lukashenko olduğunu ve orada bulunan Lukashenka'nın “herkesi dışarı çıkardığını ve çıkardığını” anlamamız gerekir.
Değerli bir müttefik Belarus'un ne olduğunu ve nasıl yardım edilmesi gerektiğini tartışırken, bir yandan, bir yandan da mevcut hükümetin kategorik bir popülerliği olmayan (özellikle gençler arasında) oldukça güçlü bir Rusfofobik duyguları göz önünde bulundurmalıdır. Belarus Cumhuriyeti'nde sosyal bir fikir birliği yoktu ve “sosyal sözleşme” de orada “kırıldı”.
Yani, “iyi Haber"Hayır - sadece kötü olanlar var. Orada herhangi bir “savaş” olmadan, bugün Belarus Cumhuriyeti'nde bir araba ve çeşitli akut sorunların küçük bir arabası var. 1991'den sonra siyaset, ekonomi, sosyal organizasyon, savunma konularında radikal reformlar yapmak gerekiyordu ... Ama Minsk'te hiç kimse bununla gerçekten uğraşmadı. Sonuç olarak, aynı reformlar olgunlaştı ve olgunlaştı. Tipik, tabiri caizse, devrimci bir durum.
Uzun süredir uygulanmakta olan reformlar her zaman büyük bir risktir. Sonuçları takiben, Belarus devleti, kalan kaynakları, durumu sürdürmek için çaresizlik denemelerine harcamak zorunda kalmaktadır (bu da sürdürülmesi imkansızdır). Artı (sorun tek başına gelmiyor) Belarus sınırındaki askeri politik durum keskin bir şekilde kötüleşti. Ve elbette, yalnızca ordunun yeniden silahlandırılması için değil, vatandaşlar ve yabancı devletler / yapılar için mevcut yükümlülüklerin yerine getirilmesi için de para yok.
Aynı zamanda, Bay Lukashenko ve tüm Belarus devleti Avrupa tarafından açıkça boykot edildi (oradaki Belarus Cumhuriyeti’nin şu anki hükümetinin meşruiyeti var). hayır Vize kısıtlamalarına ek olarak bariz askeri-politik riskler taşıdığı kabul edilmektedir. Yine, yukarıdakilere dayanarak, parası olmayan bir orduya ihtiyacımız var, yine bu özel devleti silahla savunmaya hazır olan vatandaşlara ihtiyacımız var. iktidarı ve onlar daha kabul edilebilir bir şey için bu gücü değiştirmek istiyorlar.
Belarus Cumhuriyeti topraklarının savunmasındaki en önemli rol, daha önce de belirtildiği gibi, onlarca yıldan beri süren Russophobic propagandasıyla şımartılmış olan Rusya ile ilişkilerdedir. Ve, garip bir şekilde, Belaruslar, bunların asıl sorunlarının (nükleer silahları yok) olduğunu ve Rusya'nın olmadığını bile bilmiyorlar. Teorik olarak "müttefikleri" bir araya getirebilecek olan Ukrayna ve Suriye'deki kriz nihayet onları kavga etti (Lukashenko, "tarihin sağ tarafını" işaret etti).
Yani, Doğu Avrupa’daki akut çatışma aşamasında, Belarus mümkün olan en yüksek seviyededir: ciddi bir iç bölünme, modern bir ordunun olmaması, ekonomideki muazzam sorunlar, müttefiklerin yokluğu, vb. Lukashenko'nun "dahi" propagandası kampanyasının bir sonucu olarak potansiyel "arkadaşlar" ve sadece Rusya'ya güvenmiyorlar.
En garip şekilde, Belaruslular mutlak bağımsızlıklarına dayanmayı çok seviyorlar, ancak bu bağımsızlığı zorla sağlama sorunu aslında onlar için çok da ilginç değil. Ülkelerini savunmak için ellerinde silahla hazır, modern bir savaşa hazır ordu / ustalık yaratma temaları bir şekilde Belarus Cumhuriyeti sakinlerinin kitlesel bilincinde pek popüler değil.
Bu ekonomi ile ilgili, açıkçası aynı “özgür” ruh hali: “biri” ekonomik yardım sağlamalı, biri (bazı uluslararası yapılar) askeri güvenliği sağlamalı ... Belarus kitle bilincinde, birbirini dışlayan iki şey garip bir şekilde ortaya çıkıyor : “freebies” için yıkılmaz bir tutku ve koşulsuz bir bağımsızlık arzusu.
Örneğin, aynı İsrail devletinin bağımsızlığı sağlanıyor mu? Çok basit sağladı. İlk olarak, Yahudiler çok çalışıyor (!), Sonra kazanılan paraya dayanıyorlar tanklardaha sonra bu tanklarda yanarlar - dolayısıyla kar, yani bağımsızlık. Genel olarak, yazara göründüğü gibi, düşmanca bir ortamda bu tür bir devlet inşası Yahudi ulusal karakterini ideal olarak etkilemelidir.
Pratik olarak aynısı, geleneksel olarak tarafsız olan İsviçre Konfederasyonu için de geçerlidir. Ve en ilginç olanı - ne İsrail'de, ne İsviçre'de, ne Finlandiya'da, bu aynı "asker oyunları" hiçbir soruna yol açmaz. Bu yüzden gerekli. Ve bu ülkelerde ordu, koşulsuz saygı duyuyor (İsrail buradaki arketip bir örnektir). İsrail’de IDF’yi tükürüp hakaret edeceğinizi hayal edin.
Her şey, gerçek devlet bağımsızlığının temeli ve sebeplerinin açık ve doğru bir şekilde anlaşılması ile ilgilidir. "Doğru anlayış" sayesinde, aynı İsrail Orta Doğu’daki büyük askeri çatışmalara katılmış (ve kazanmıştır), 2-3’in nüfusu modern Belarus’ta olduğundan daha az. Ve genel olarak oradaki petrol değildi. Soyun.
Verimli bir ekonomi, verimli bir devlet makinesi, çalışma ve istekli ülkelerini korumak için fedakarlık yapma isteği. Bu, yukarıdaki ülkelerin herhangi biri hakkında, karşılaştırma için veriler hakkında söylenebilir. Bu bağımsızlığın bedeli. Ve en zengin askeri geçmişine sahip olan Hollanda gibi küçük bir ülkenin örneği bile, şunu doğrular: bağımsızlık kesinlikle mümkün, ancak küçük bir ülke için çok pahalı ve kilometre taşlarının kullanılmasını gerektiriyor (eğer bir şey varsa, Hollandalılar İspanyol İmparatorluğu'ndan 80 bağımsızlığı için mücadele etmişlerdir). ve Hollanda'nın tamamı kelimenin tam anlamıyla kanla kaplıydı). Askeri kampanya boyunca, Hollandalı barışçıl ticaret bir devrim yarattı (!) Askeri işlerde aksi takdirde hayatta kalamazlardı.
Bu yüzden, süpermiletarize edilmiş İsrail'i, çok sevilen Belarusluları Finlandiya ve Avusturya, İsveç ve İsviçre'yi bir kenara bırakmak bile, garip bir şekilde, aynı zamanda tarihsel olarak kendilerini kendilerine militarize etti ... Ve hatta Belçika'nın efsanevi silah endüstrisi ile ... Ama burada Ostap'ımızı yavaşlatacağız. Yani, Belaruslular garip bir şekilde “küçük tarafsız devletler” in bir tarafını çok iyi görüyorlar, ancak kategorik olarak diğer tarafı görmek istemiyorlar. Ve kategorik olarak bu “küçük devletin bağımsızlığı” için ödenmesi gereken bedeli anlamak istemiyorlar.
- Oleg Egorov
- http://talks.su
- Bir ve silahsız
Neden "kaybetmeyeceğiz" Belarus
Belarus Cumhuriyeti'nin savunma sorunları
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.