Tarih durağan değildir, ancak tarihler, sonsuza dek olduğu gibi damgalanmış olabilecek olayların, insanların ve yerlerin bir resmini çizebilir. Amerika'da kadınların oy kullanma hakkını nasıl güvence altına aldığına dair hikayede durum böyle olmuştur. Yeni bir sergi Kadınlar için Oylar: Bir Sebat Portresi, Ocak 2020'ye kadar Smithsonian's'da görülebilir Ulusal Portre Galerisi , çoğu Amerikalının oy hakkı hareketini nasıl anladığını bildiren mitolojiyi ortaya çıkarmayı ve düzeltmeyi amaçlıyor.
Kadınlar için Oylar, 1830'lardaki kölelik karşıtı hareketle ortaya çıkan uzun oy hakkı hareketinin 124 tablo, fotoğraf, afiş, karikatür, kitap ve diğer materyalleri aracılığıyla geniş kapsamlı bir genel bakış sunuyor.
Gösterinin 289 sayfalık geniş kataloğu, onlarca yıldır güvendiğimiz, ilkokul yurttaşlık derslerinde verilen tarihin kısmen efsane olduğuna ve hareketin bazı kilit oyuncularının tam anlamıyla beyaza boyandığına dair titizlikle araştırılmış kanıtlar sunuyor.
Beyaz kadınların oy hakkını savunanlar, kendi oy haklarını en az onlar kadar savunan ve kışkırtan Afrikalı-Amerikalı kadınları sık sık kenara ittiler. Bu aktivistler, siyah ve kadın oldukları için ikili bir baskıya maruz kaldılar. Bu sergi aslında, kadınların her zaman birbirini desteklemediği bu tarihin karmaşık tarafını ele almaya çalışıyor, diyor. Kim Sajet , müze müdürü.
Kataloğun girişinde sergi küratörü Kate Clarke Lemay Kadınlar için Oylar, Amerikalıların kimi ve neden hatırladığımızı düşünmelerine yardımcı olmak için tasarlandı, ekleme , Bugün, kimlerin hikayelerinin unutulduğunu veya gözden kaçırıldığını ve kimin kaydedilmeye değer görülmediğini düşünmek her zamankinden daha önemlidir.
Lemay, 19 Afrikalı-Amerikalı kadının portrelerini seçmeyi seçti. O portreleri bulmak kolay değildi. Lemay, tıpkı oy hakkı hareketinin tarihlerinden sıklıkla silindikleri gibi, siyah kadınların 18. yüzyılın sonları ve 19. yüzyılın başlarında daha az resmi oturumların konusu olduklarını söylüyor.
Lemay, genel gösterinin kadınlara adanmamış bir müze için biraz anormal olduğunu söylüyor. Sergide bir kadının kocası dışında hiçbir erkek portresi yer almıyor. Giriş koridorunda, tanınmış Susan B. Anthony, Elizabeth Cady Stanton, Alice Paul ve Carrie Chapman Catt'in yanı sıra daha az bilinen aktivistler Lucy Stone ve Lucy Burns'ün yer aldığı önemli oy hakkı savunucularından oluşan bir panteon asılı. Bu panteonun üyeleri arasında Sojourner Truth, Mary McLeod Bethune, Ida B. Wells, Mary Church Terrell ve Alice Dunbar Nelson gibi siyah kadınlar da var.
Tanınmış kadınların oy hakkını savunan Carrie Chapman Catt (yukarıda Theodore C. Marceau, yaklaşık 1901) Ulusal Amerikan Kadınlara Oy Hakkı Derneği'ni yönetti.(NPG)
Mary Church Terrell (yukarıda 1884'te), Ida B. Wells ile birlikte, önde gelen kadın hakları ve siyah kadınların kadınların oy hakkını savunan örgütü haline gelen Ulusal Renkli Kadınlar Birliği'ni kurdu.(Oberlin College Archives'in izniyle)
Güney okullarında öğretmenlik yaparken, eğitimci ve aktivist Mary McLeod Bethune (yukarıda 1910 veya 1911'de) bir nesil Afrikalı-Amerikalı kadını topluluk liderleri olmaları için güçlendirdi.(Florida Eyalet Arşivleri, Koleksiyon M95-2, Florida Hafıza Görseli #PROO755)
Öğretmen ve aktivist Alice Dunbar Nelson (yaklaşık 1895'ten önce) savaş çabalarını destekledi, 'saf vatanseverliğin' ırk ve cinsiyet eşitliğini getireceğini savundu ve 'Savaş Çalışmalarında Zenci Kadınlar' makalesinde bunun hakkında yazdı.(Alice Dunbar-Nelson Kağıtları, Özel Koleksiyonlar, Delaware Üniversitesi Kütüphanesi, Newark, Delaware)
Kadın hareketinin ilk yıllarında en etkili liderlerden biri, kadınların işlerinde erkeklerle eşit olduğunu iddia eden Sojourner Truth (yaklaşık 1870 dolayları) idi.(NPG)
Lucy Stone (yukarıda Sumner Bradley Heald, 1866 dolayları) Amerikan Kadınlara Oy Hakkı Derneği'nin başkanlığını yaptı ve ırk veya cinsiyetten bağımsız olarak evrensel oy hakkını savundu.(NPG)
1890'lar boyunca gazeteci ve eğitimci Ida B. Wells-Barnett (yukarıda Sallie E. Garrity, 1893 dolayları) Afrikalı-Amerikalıların medeni haklarına odaklandı ve ABD, İngiltere ve İskoçya'da linçin dehşeti üzerine konferanslar verdi.(NPG)
1851'de, Seneca Falls Sözleşmesi'nden üç yıl sonra Elizabeth Cady Stanton (üstte, solda, Mathew Brady, 1863) harekete Rochester, New York'ta ikamet eden Susan B. Anthony'yi dahil etti.(NPG)
19. değişiklik Ağustos 1920'de onaylandıktan sonra, Alice Paul bu fotoğrafta, değişikliği onaylayan devletlerin kaydını tutan bir pankartın önünde bir kadeh şampanya kaldırırken yakalandı.(Ulusal Kadın Partisi, Washington, D.C.)satın al
Lemay, hedeflerimden birinin kadın tarihinin ne kadar zengin olduğunu ve Amerikan tarihi olarak nasıl anlaşılabileceğini ve marjinalleştirilmediğini göstermek olduğunu söylüyor. Örneğin, 1870'lerde konferans devresinde çok ünlü bir konuşmacı olan Anna Elizabeth Dickinson'ı ele alalım.
Kadınların oy hakkını savunan davayı üstlenmeleri için yüzlerce erkek ve kadına ilham vermesiyle tanınan,Dickinson, yedi önde gelen kadın öğretim görevlisinin 1870 litografisinde merkez figürdür. Temsilci Kadınlar L. Schamer tarafından. 18 yaşında, Dickinson konuşmalar yapmaya başladı, sonunda görünüşü için yılda 20.000 dolardan fazla kazandı ve Mark Twain'den daha popüler hale geldi.
Ve yine de, bugün kimi hatırlıyorsun? Lemay'a sorar.
Temsilci Kadınlar L. Schamer, 1870; üstten saat yönünde: Lucretia Coffin Mott, Elizabeth Cady Stanton, Mary Livermore, Lydia Maria Francis Child, Susan B. Anthony, Sara Jane Lippincott ve Anna Elizabeth Dickenson merkezde.(NPG)
Seneca Şelaleleri Efsanesi
Elizabeth Cady Stanton aktivizmine ateşli bir kölelik karşıtı olarak başladı. 1840 ne zaman Dünyanın Kölelik Karşıtı Sözleşmesi Londra'da kadınların katılmasına izin verilip verilmeyeceği konusunda hararetli bir tartışmaya girince, Stanton harekete olan inancını biraz kaybetti. Uzun zamandır kadın aktivisti olan Lucretia Mott ile orada tanıştı ve ikisi bağ kurdu. Amerika Birleşik Devletleri'ne döndüklerinde, kendi kadın meclislerini toplamaya kararlıydılar.
New York, Seneca Falls'ta yapılan bu toplantının Frederick Douglass da dahil olmak üzere birkaç yüz katılımcıyla bir araya gelmesi 1848'e kadar sürdü. Douglass, Stanton ve Mott'un 12-maddesini almada çok önemliydi Duygu Beyanı kongre üyeleri tarafından onaylandı.
Üç yıl sonra, Stanton, o zamanlar esas olarak bir kadın hakları davası olan ölçülülüğü ve köleliğin kaldırılmasını savunan Rochester, New York'ta ikamet eden Susan B. Anthony'yi işe aldı.
Sonraki yirmi yıl boyunca, kadın haklarına ve özgür erkek ve beyaz olmayan kadınların ve ardından İç Savaş sonrası eski kölelerin haklarına yönelik talepler öncelik için yarıştı. Stanton ve Anthony, kısmen radikal boşanma ile ittifakları nedeniyle kadınların oy hakkını savunan hareketten atılmanın eşiğindeydiler. Victoria Woodhull , 1872'de cumhurbaşkanlığına aday olan ilk kadın. Woodhull, ünlü fotoğrafçı Mathew Brady tarafından bir portrede zarif bir şekilde yakalanan gösterişli bir karakterdi. Ama Woodhull'un özgür aşkı savunması ve onun, kölelik karşıtı hareketin liderlerinden biri olan Henry Ward Beecher'ın bir ilişkisi olduğu yönündeki kamuoyu iddiası, Stanton ve Anthony de dahil olmak üzere kadınların oy hakkını savunanlar için kriptonit yapmasıydı.
Victoria Clafin Woodhull (yukarıda Mathew B. Brady, 1870 dolayları) oylamayı elde etmenin en iyi yolunun oylamayı tutuklamak ve oy pusulasına mahkemeler aracılığıyla erişim sağlamak olduğunu savundu.(Güzel Sanatlar Kütüphanesi, Harvard Üniversitesi)
Seneca Şelaleleri'ndeki toplantıdan çeyrek asır sonra, kadınların oy hakkı için çok önemli bir an olarak olayın hatırası neredeyse yok oldu. yazar kadın tarih bilgini lisa dörtgeni katalogda. Yaşlı gazilerden bazıları, olayı hala ilk kongre olarak hatırlıyorlar, ancak buna özel bir önem atfetmediklerini yazıyor. Neredeyse hiç kimse Seneca Şelalesi'ni hareketin başlangıcı olarak görmedi.
Stanton ve Anthony'nin iyi niyetlerini yeniden kurmaları gerekiyordu. Eğer onlar kökenli hareket, o zaman onların vardı hareket, yazar Dörtgen. Tetrault'a göre, hareketle ilgili bir başlangıç hikayesinin kendi versiyonlarını oluşturdular ve rollerini şişirdiler.
Stanton ve Anthony 1848 tutanaklarını yeniden bastı ve kendi önemlerini pekiştirmek için geniş çapta dağıttı. Anthony'nin 25. yıl dönümü kutlamasına başkanlık etmesiyle birlikte, neredeyse osmoz yoluyla kendini kuruluş hikayesine dahil etti. Anthony, Seneca Şelaleleri'ndeki ünlü 1848 toplantısında bile bulunmamıştı. Yine de gazeteler ve ünlüler onu sürekli oraya yerleştirdi, diye yazıyor Tetrault. Tetrault, Anthony'nin hiçbir zaman Seneca Şelaleleri'nde olduğunu iddia etmediğini, ancak kadınların oy hakkını savunan hareketin kurucularından biri olarak kabul edildiğini belirtiyor.
1880'lerde çift, 3.000 sayfalık çok ciltli bir cilt üzerinde işbirliği yaptı. Kadın Oy Hakkı Tarihi harekette kendi tanımladıkları ikonografik yerleri daha da ilerletti. Tarih Afrikalı-Amerikalı kadınların katkılarını dışarıda bıraktı.
Bu tarihi kesinlikle Seneca Şelaleleri'nin başlangıç hikayesinin mantığına göre anlatmak, aslında hikayenin sonunu tekrar başa okumaktır, diye yazıyor Tetrault. Sonucun ne kadar tartışmalı ve olumsal olduğunu ve aynı zamanda tarih anlatıcılığının süreç için ne kadar önemli olduğunu gözden kaçırmak demektir.
Bugün bile Stanton ve Anthony paratonerler. New York Şehri Kamusal Tasarım Komisyonu, Mart ayı sonlarında, Central Park'a yerleştirilecek olan - onları yaratıcıları olarak anan - ikisinin bir heykeli için bir tasarımı onayladı. Tüzük, harekete katkıda bulunan yüzlerce başka kadını (siyah, Latin, Asyalı ve Yerli Amerikalı) görmezden geldiği için eleştiri aldı.
Dini lider ve sivil haklar aktivisti Nannie Helen Burroughs ve diğer sekiz Afrikalı-Amerikalı kadın, 1915'te Banner State Kadının Ulusal Baptiste Konvansiyonu için bir araya geldi.(Library of Congress Baskılar ve Fotoğraflar Bölümü Washington, D.C. 20540 ABD)
Bölünmüş
Beyaz ve siyah kadınların oy hakkını savunanlar arasındaki çatışma ve yaklaşmakta olan bölünme, Stanton'ın beyaz kadınların 'yıkanmamış' ve 'yeni doğmuş' siyah erkeklerin siyasi astları haline getirilme olasılığını kınadığı 1869 Amerikan Eşit Haklar Derneği toplantısında belki de önizlenebilirdi. Güney'in köle plantasyonları,' yazar tarihçi Martha S. Jones katalogda.
İlk kez bir kölelik karşıtı olarak ün kazanan birinden duymak şok edici bir konuşmaydı. Stanton, ırk, renk veya önceki kölelik durumuna bakılmaksızın erkeklere oy veren 15. Değişikliğe karşı çıkıyordu.
1869'da siyah erkeklere oy verme konusunda gergin bir toplantıda, bir öğretmen, şair ve kölelik karşıtı eylemci olan Francis Ellen Watkins Harper (yukarıda, 1895) şöyle dedi: 'Ulus bir sorunun üstesinden gelebilseydi, Siyah kadın yoluna bir saman koysun, eğer ırkın erkekleri istediklerini elde edebilselerdi.'(Stuart A. Rose El Yazması, Arşivler ve Nadir Kitaplar Kütüphanesi, Emory Üniversitesi)
Afrikalı-Amerikalı bir öğretmen ve kölelik karşıtı eylemci olan Francis Ellen Watkins Harper o toplantıda konuştu. Siz beyaz kadınlar burada haklardan bahsediyorsunuz. Ben yanlışlardan bahsediyorum, o dedim . Jones, siyah erkeklere 'her erkeğin elini' ona karşı hissettiğini söyledi. Watkins Harper uyardı toplum, kendi ruhunun lanetini almadan, üyelerinin en zayıfını ve en çelimsizini çiğneyemez.
Ancak hasar verildi. Beyaz kadınlar çabalarını ikiye böldü. Amerikan Kadına Oy Hakkı Derneği Genel oy hakkını savunan Lucy Stone tarafından yönetilen ve Ulusal Kadın Oy Hakkı Derneği Anthony ve Stanton tarafından yönetiliyor.
Afrikalı-Amerikalı kadınlar, kiliseleri ve kadın grupları aracılığıyla, özellikle de Yeniden Yapılanma sonrası Güney'in baskısından çok sayıda özgür erkek ve kadının göç ettiği Chicago bölgesinde, hakları için lobi yaptılar.
1890'larda, Jim Crow yasaları Güney'de yürürlüğe girdiğinde ve linçler teröre yol açtığında, siyah kadınlar kendilerini birçok cephede temel insan hakları için savaşırken buldular. Yetmiş üç Afrikalı-Amerikalı kadın 1895'te bir araya geldi. Amerika'nın Renkli Kadınları Birinci Ulusal Konferansı . Kısa süre sonra gazeteci Ida B. Wells ve öğretmen Mary Church Terrell, Ulusal Renkli Kadınlar Derneği önde gelen kadın hakları ve siyah kadın kadınların oy hakkını savunan örgüt haline geldi.
Bu arada, Stanton ve Anthony çabalarını yeniden canlandırma ihtiyacını gördüler. Alışılmadık bir kaynaktan, bağnaz demiryolu vurguncusu George Francis Train'den yeni fon buldular. Lemay, yataklarını bilinen bir ırkçı ile yaptılar ve ardından tarihin geri kalanı için temelde kendilerini lekelediler, diyor. Ancak ikisi başka seçeneklerinin olmadığını hissetmiş olabilir - ya parasını almak ya da hareketin ölmesine izin vermekti.
Lemay, tüm bunlara rağmen, Stanton ve Anthony'nin önemli bir övgüyü hak ettiğine inandığını söylüyor. Parlak lojistik ve politik taktikçiler oldukları açık, diyor. Onlar böyle saygı görmediler, ama kesinlikle olmalılar. Hareketi canlı tuttular.
kırılma noktası
Stanton ve Anthony sırasıyla 1902 ve 1906'da öldüklerinde, sonraki on yıldaki hareket daha aciliyet kazandı. Kadınlar sosyal bir güç haline geliyor, bisiklete biniyor, pantolon giyiyor ve toplumun nasıl davranmaları gerektiğine dair normatif görüşlerine meydan okuyordu. İlk feminist yazılardan biri, 1892 kısa öyküsü, Sarı Duvar Kağıdı Charlotte Perkins Stetson Gilman, ataerkil bir toplumun kurbanı olan bir kadının deliliğe yavaş yavaş inişinin hikayesini anlatıyor.
Ancak güçlü sesler statükoyu destekledi. Eski Başkan Grover Cleveland, kadınların oy hakkını, evlerimizin bütünlüğünü ve eşliğimizin ve anneliğimizin iyi huylu mizacını ve karakterini doğrudan tehdit edecek şekilde zararlı olarak kınadı.
Lucy Stone'un kızı Alice Stone Blackwell, 1890'da Ulusal ve Amerikan oy hakkı derneklerinin birleştirilmesine yardım etmişti ve 1909'da liderlerinden biri oldu. Grup, evrensel bir oy hakkı gündemi geliştirdi ve 19. 1920, ancak örgütün liderlik pozisyonları siyah kadınlara kapatıldı.
Bu zamana kadar, batı eyaletlerindeki referandumlar kademeli olarak kadınlara oy hakkı verdi, ancak Doğu'da, New York'ta önemli ölçüde, çoklu eyalet referandumları başarısız oldu. Şimdi, kadınlar bir Anayasa değişikliği ile ulusal eylemde bulunmaya baktılar.Evelyn Rumsey Cary art deco yağlı boya tabloyla yanıt verdi, kadın oy hakkı , bu ikonik hale geldi. Genç, cüppeli bir kadın figürü, kolları yukarı kaldırılarak meyve veren ağaç dallarına dönüşen ABD Yüksek Mahkemesi gibi görünen bir binanın üzerinde beliriyor.
ikonik 1905 Kadının Oy Hakkı Evelyn Rumsey Cary tarafından, meyve veren ağaç dalları olmak üzere kolları yukarı kaldırılmış genç, cüppeli bir kadın figürü tasvir edilmiştir. ve ABD Yüksek Mahkemesi gibi görünen şeyin üzerinde baş gösteriyor.(The Wolfsonian, Florida International University, Miami Beach, Florida, The Mitchell Wolfson Jr. Collection)
1913 yılında Alice Paul ve Lucy Burns, Kadına Oy Hakkı için Kongre Birliği federal hükümete boyun eğmek için. İngiltere'de eğitim görmüş olan Paul, İngiliz hareketinin radikal taktiklerini ABD'ye geri getirdi. Washington'a büyük yürüyüş Woodrow Wilson'ın göreve başlamasından bir gün önce, yaklaşık 5.000 kadın katıldı, çoğu erkek olmak üzere 500.000 kadın izledi. Birçoğu kadınlara öfkeyle saldırdı. At sırtında bir Joan of Arc ve cüppeli bir Columbia (ABD'nin alegorik sembolü) dahil olmak üzere Kadın Oy Hakkı Alayı'nın alayı, büyük bir ulusal ilgi topladı.
Ancak Wilson hareketsizdi. Mart 1917'de Paul'un Kongre Birliği, Batılı Seçmenlerin Kadın Partisi ile birleşti. Ulusal Kadın Partisi , uyumlu bir sivil itaatsizlik kampanyası amacıyla. Beyaz Saray - ve buna bağlı olarak Wilson - birincil hedefleri haline geldi. Kadınlar — kadınların oy hakkını savunan üç renkli kuşaklar giyen ve ellerinde pankartlar — Beyaz Saray çit hattı boyunca grev gözcülüğü yapmaya başladı . Eylem çabuk geldi. Nisan 1917'de, ABD'nin I. Dünya Savaşı'na girmesinden birkaç gün önce, kadınlara oy kullanma hakkı verecek olan ve ilk olarak 1878'de tanıtılan Anthony Değişikliği Senato ve Meclis'te yeniden tanıtıldı.
Buna rağmen, gazetelerin verdiği adla Sessiz Muhafızlar protestolarına devam ettiler. Savaş sırasında Wilson'ın kendi ülkesinde demokrasiye olan bağlılığını sorgulamak birçok Amerikalıyı öfkelendirdi. Kadınların oy hakkını savunanlara yönelik öfke, 4 Temmuz 1917'de polisin Beyaz Saray kaldırımına inip 168 protestocuyu toplamasıyla kaynama noktasına geldi. Lorton, Virginia'daki bir hapishaneye gönderildiler ve ağır iş yapmaları emredildi.
Ancak Burns, Paul ve diğerleri, siyasi mahkumlar olarak muamele görmek istediler. Koşullarını protesto etmek için açlık grevine başladılar; gardiyanlar, üç ay boyunca onları zorla besleyerek karşılık verdi. Kadınların oy hakkını savunan başka bir grup, gardiyanlar tarafından dövüldü ve işkence gördü. Halk pişmanlık duymaya başladı. Artan kamuoyu baskısı nihayetinde kadınların oy hakkını savunanların şartsız olarak hapishaneden serbest bırakılmasına yol açtı. yazar Lemay.
Massachusetts'teki kölelik karşıtı gruplarda aktif olan özgür bir siyah kadın olan Sarah Parker Remond (yukarıda, yaklaşık 1865), ayrı bir oturma alanında oturmasını gerektirdiği için Boston'daki Howard Anthenaeum Tiyatrosu'na karşı 1853'te açtığı bir davayı kazandı.(Peabody Essex Müzesi, Salem, Massachusetts)
Köle olarak dünyaya gelen Anna Julia Haywood (Cooper) (yukarıda, H. M. Platt tarafından, 1884) Oberlin Koleji'nden mezun oldu ve 1892'de içerme ve eşitliği savunan bir kitap yayınladı.(Oberlin College Archives'in izniyle)
Tutuklanmalarından sonra Lucy Burns (yukarıda 1917'de hapiste) Alice Paul ve diğerleri ile birlikte siyasi mahkumlar olarak muamele görmek istediler. Koşullarını protesto etmek için açlık grevine başladılar; gardiyanlar, üç ay boyunca onları zorla besleyerek karşılık verdi.(Ulusal Kadın Partisi, Washington, D.C.)
Ida a. Gibbs Hunt (yukarıda 1884'te) siyah kadın kulüplerini destekledi ve siyah kadınlar için ilk Genç Kadınlar Hıristiyan Derneği'ni örgütledi.(Oberlin College Archives'in izniyle)
Bugüne kadar, Şeref Madalyası'na layık görülen tek kadın Mary Walker Edwards'tır (yaklaşık 1870 dolaylarında) - ve madalya iptal edildi, ancak Madalya geri vermeyi reddetti.(NPG)
Londra'da bir kölelik karşıtı kongrede, Lucretia Coffin Mott (yaklaşık 1865 dolaylarında), kadınların aktif rol alamayacağı söylenince çok öfkelendi ve Elizabeth Cady Stanton ile birlikte ABD'de bir kadın hakları kongresi düzenledi.(NPG)
Oy hakları aktivisti Fannie Lou Hamer (yukarıda Charmian Reading, 1966) eyaletlerin oy verme kabinine erişimi sınırlamak için kullandığı ayrımcı yasal engellere karşı savaştı.(NPG)
Amelia Bloomer (yukarıda 1853'te) tamamen kadınlar tarafından yönetilen ilk gazetelerden birini kurdu ve pantolon benzeri bir giysi giydi ve 'gafçılar' olarak biliniyordu.(Seneca Şelaleleri Tarih Kurumu)
Zitkala-sa (yukarıda Joseph T. Keiley, 1898) Kızılderili vatandaşlık hakları için savaştı ve daha sonra Ulusal Amerikan Yerlileri Konseyi'ni kurdu.(NPG)
Bu arada, savaş sırasında kadınlar erkek rollerini üstleniyorlardı. Ulusal Kadın Oy Hakkı Derneği - kadınların savaşla ilgili emeğinin oylarla ödüllendirileceğini umarak - Fransa'ya giden ve birkaç tarla kuran tamamen kendi kendine yeterli 100 kadından oluşan bir doktor, hemşire, mühendis, tesisatçı ve sürücü birimini finanse etti. hastaneler. Kadınların bir kısmı Fransız ordusundan madalya aldı, ancak savaş sırasında veya sonrasında Amerikan ordusu tarafından asla tanınmadılar. Bugüne kadar, diyor Lemay, tek kadın layık görülmek Şeref Madalyası Mary Edwards Walker'dır - ve iptal edildi, ancak geri vermeyi reddetti.
Son olarak, federal oy hakkı değişikliği - 19. Değişiklik - 1919'da Kongre tarafından onaylandı. Daha sonra onay için eyaletlere gönderildi.
Bu 14 aylık onay savaşı, Ağustos 1920'de Tennessee değişikliği onaylayan 36. eyalet olduğunda sona erdi. Daha sonra, gülümseyen bir Paul, değişikliği onaylayan devletlerin kaydını tutan bir pankartın önünde bir kadeh şampanya kaldırırken yakalandı.
Miras
Bu başarının 100. yıldönümü 2020'de kutlanacak olsa da, birçok kadın için tam oy hakkı, 1965'te Oy Hakları Yasası'nın yürürlüğe girmesiyle on yıllar sonrasına kadar gelmedi. Birçok eyalet 19. Değişikliğe inandıkları boşluklar bulmuştu. Anket vergileri toplamalarına veya muhtemel seçmenlerden - özellikle Afrikalı-Amerikalılardan - okuryazarlık testleri talep etmelerine izin verdi. Lemay, Kuzey Dakota'da, Yerli Amerikalılar 1924'e kadar ABD vatandaşı olarak tanınmadılar, ancak 2018'in ara seçimlerinde olduğu gibi, sandıklarda da ayrımcılığa maruz kaldılar. gereklidir P.O.'su olan herkes Oy için numaralandırılmış bir sokak adresini güvenceye almak için kutu veya başka bir kırsal adres. Yasa, gerekli sokak adreslerinin kullanılmadığı kabile topraklarındaki Yerli Amerikalıları orantısız bir şekilde etkiledi. Porto Riko'da okuryazar kadınlar 1932'ye kadar oy kullanamadılar; evrensel oylama üç yıl sonra yasalaştı. Aktivist Felisa Rincón de Gautier bu hakkın güvence altına alınmasına yardımcı oldu.
Kadınlar için Oylar, Kızılderili vatandaşlık hakları için savaşan ve daha sonra Amerikan Halkı'nı kuran Zitkala-Sa da dahil olmak üzere, halkları için davayı üstlenen diğer kadınların oy hakkını savunanları tanır. Amerikan Kızılderilileri Ulusal Konseyi ve Sivil Haklar hareketinde lider olan Fannie Lou Hamer. ABD Temsilciler Meclisi'ne seçilen ilk beyaz olmayan kadın olan Patsy Takemoto Mink, Oy Hakları Yasasını şekillendirmesi ve Başlık IX'u geçişi ile de kutlanıyor.
Lemay, serginin kadınların tarihte ne kadar önemli olduğunu gösterdiğini söylüyor. Daha yapılacak çok iş var, diyor. Ancak izleyiciler tarihi kayda bakıp onu bir değişim aracısı olarak görürlerse, bu harika, insanların bunu yapmasını umuyorum.
Kadınlar için Oylar: Bir Sebat Portresi, Küratörlüğünü Kate Clarke Lemay'ın yaptığı resim, 5 Ocak 2020'ye kadar Smithsonian Ulusal Portre Galerisi'nde görülebilir.