Jim Harbaugh adında bir oğul, Michigan Üniversitesi’nin ulusal şampiyonasına koçluk yaptı ve Chargers’ın yeni koçu olarak işe alındı.
Diğeri, John Harbaugh, Baltimore Ravens’ı başka bir AFC şampiyonluk maçına götürüyor.
Hayat, 11 yıl önce John’s Ravens’ın NFL’nin en büyük sahnesinde Jim’in San Francisco 49ers’ını yendiği zamana göre çok daha rahat olan ebeveynler Jack ve Jackie Harbaugh için bundan daha iyi olamazdı.
Üniversitede uzun süre yardımcı antrenör olarak görev yapan 84 yaşındaki Jack, “O Super Bowl’da, top atılıp sahada yuvarlanırken, Jackie ve ben birbirimize baktık ve her şey tamamen farklı bir toplantıya dönüştü” dedi.
“Birinin şampiyon olacağını biliyorduk, diğerinin ise soyunma odasında… Eski bir teknik direktör olarak bunun nasıl bir şey olduğunu biliyorum. Kariyerim boyunca bunlardan çok fazlasına katıldım.
“Ama bu tamamen farklı; her biri ayrı ayrı kendi yolunda. Şu anda ortaya çıkan şey, her ikisi için de tüm ailenin muazzam desteğidir.”
Yaklaşık 63 yıldır evli olan Jack ve Jackie, en büyük çocukları John ile birlikte Baltimore’da kalıyorlar, böylece geçen hafta Houston Texans’a karşı oynanan AFC bölgesel playoff maçına ve Pazar günü Kansas City Chiefs’e karşı oynanan konferans şampiyonluk maçına katılabilecekler.
Ortanca çocukları Jim, NFL koçluk görüşmeleri için ülkeyi zikzak çizerek geziyor. Onun macerası Çarşamba günü Chargers’ın onu yeni koçu olarak işe almasıyla sona erdi. Ravens’in Teksaslılara karşı oynadığı maçtan önce arkadaşı Peyton Manning ile kenardaydı.
Harbaugh kardeşlerin en küçüğü Joani, kolej basketbol koçu olan kocası Tom Crean ile Florida’da yaşıyor ve erkek kardeşlerinin ateşli bir destekçisi. Jim ya da John olsun, Joani’nin çevresinde koç Harbaugh’u eleştiren kimse yok.
Jack, “Buna şüphe yok” dedi. “Joani bu konuda annesinin öfkesine kapılıyor. Jackie’nin çocukları hakkında hiçbir şey söylemiyorsun.
Bu günlerde, John ikinci Lombardi Kupasına iki galibiyet uzaktayken ve Jim, 2014 sezonunun ardından 49ers’la yollarını ayırdıktan sonra ayrıldığı lige yeniden girmeye hazırlanırken, bu öncelikle Harbaugh çocuklarına büyük övgüler yağdırıyor.
Bu yılki Rose Bowl, Jack’in Bo Schembechler’in Michigan asistanı olduğu dönemde – 1977, ’78 ve ’79 – üç yıl üst üste o maça giden Harbaugh’lar için özellikle anlamlıydı. Wolverines bunların üçünü de kaybetti, ardından 1987’de Jim Michigan’ın oyun kurucusuyken tekrar kaybetti.
Jackie, “Bo Schembechler’in kase oyunları hakkında bunların dondurmalı dondurmanın üstündeki vişneye benzediğini söylediğini hatırlıyorum” dedi. “Çünkü oraya ulaşmak için çok çalışıyorsunuz ve bu, yaptığınız tüm sıkı çalışmaların sonucudur. Bu yüzden sanırım takımımın kazanmasını istesem de, kazanamadığımda şunu düşündüm: ‘Bakın buraya gelmek nelere mal oldu. Bundan mutlu olmalıyız.’ ”
Yine de, geçmişlerinin ışığında, bu yıl Michigan’ın Alabama’ya karşı oynayacağı maç için Pasadena stadyumuna geldiklerinde çift için endişe vardı.
Jack, “O stadyuma girdiğimizde pek güzel anılarımız olmadı” dedi. “Ama sonra oyunun bitiş şekli [with a 27-20 victory for the Wolverines]ve Michigan’ın kazanması gerçeği bizim için her şeyi silip süpürdü.”
Ebeveynler küçük bağlantıları fark ederler. Ulusal şampiyona maçında Michigan, Washington’u 34-13 yendi. Kuzgunlar geçen hafta bu galibiyet puanını Teksaslılara karşı 34-10 galibiyetle eşitledi.
Jackie, “Bu neyin habercisi, bilmek isterim” dedi.
Jack, “Bana bir piyango bileti almam gerektiğini söylüyor” dedi. “Üzerinde 34 olan bir bilet bul.”
John Harbaugh’a NFL koçluğuna iki erken ara veren kişi Chiefs koçu Andy Reid’di. İlk olarak, 1999’da Philadelphia Eagles’ın başantrenörlüğünü devraldıktan sonra, önceki kadroda bir sezon geçiren genç asistanını kadrosunda tuttu. Harbaugh o sırada özel takımların koordinatörüydü.
Harbaugh baş antrenör olmak istiyordu ancak bir özel takım antrenörünün bu tür bir sıçrama yapması oldukça alışılmadık bir durumdu. Böylece, Harbaugh’nun Eagles’taki son sezonu olan 2007’de Reid, ona efsanevi savunma koordinatörü Jim Johnson’ın yönetimindeki savunma arkalarını atayarak özgeçmişini güçlendirme fırsatı verdi.
“John olağanüstü bir iş çıkarıyor. Reid bu hafta gazetecilere verdiği demeçte, “O oyunun tamamını biliyor” dedi. “Harika bir özel takım antrenörüydü, harika bir ikinci antrenördü ve harika bir baş antrenördü. Onunla ve yaptığı ve başardığı her şeyle gurur duyuyorum.”
John, Jim’den 15 ay daha büyük ve tipik kardeşler gibi kavga etmelerine rağmen birbirlerine de şiddetle destek oldular.
Jack, John’un Ann Arbor’daki Pioneer Lisesi’nde 11. sınıftayken yetenekli bir köşe oyuncusu olduğu zamanları çok iyi hatırlıyor. Jim dokuzuncu sınıf öğrencisiydi, üniversitede oynayamayacak kadar gençti ve onu tribünlerden izliyordu.
Jack, “Oyunu dün gibi hatırlıyorum” dedi. “John’a karşı bir çıkış yolu attılar ve o da her şeyin üzerinden atladı. Topu serbest bıraktı, alıcıyı yere düşürdü. Harika bir oyundu ve seyirciler heyecanlıydı.”
Hiç kimse, John’u kandırabileceğinden korktuğu, çıkış yolu olan bir yolun yaklaştığını hisseden kardeşi kadar heyecanlı değildi.
Jack, “Jim dedi ki, ‘Baba, her şey yolunda, her şey yolunda,’” dedi Jack. “’O halde aşağı in ve ona söyle’ dedim. Bunun üzerine Jim tribünlerden aşağı koştu ve tribünleri sahadan ayıran çite ulaştı ve şöyle dedi: ‘John! Dışarı ve yukarı! Dışarı ve yukarı!’ ”
Büyük kardeş bir adım öndeydi.
Jack, “Elbette, her şeyi baştan sona yürüttüler,” dedi. “John her şeyin üstündeydi. Bir eldiven gibi örttüm. Jim tribünlere doğru yürüdü ve yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. Kardeşine destek oluyordu.
“Sonradan bunun hakkında konuştular ve tabii ki John şöyle dedi: ‘Jim, her şeyin üstündeydim. Ne yapacaklarını tam olarak biliyordum.’ ”
Jackie’nin o yıllara ait en sevdiği anısı daha kısa ve öz. Bir sonraki sezon, Jim’in ikinci sınıfta oyun kurucu olarak başladığı ve John’un kıdemli bir alıcı olduğu zaman geldi.
“Oyun sırasında bir telefon geldi” dedi, “ve spiker ‘Harbaugh’dan Harbaugh’a!’ dedi. ‘Aman Tanrım, bundan daha iyisi olamaz’ diye düşündüm. ”
Jack o yılların anılarını “büyülü” olarak nitelendiriyor.
“O zamanlar bizim için Super Bowl’du” dedi. “Başkalarıyla paylaşmaya çalıştığım şey şu ki, siz ebeveynler olarak bunu artık çocuklarınızla paylaşıyorsunuz. Tadını çıkar. Bir sonraki adıma ya da önümüzdeki beş ya da 10 yıla bakmaya takılıp kalmayın. İçinde bulunduğunuz anın tadını çıkarın ve çocuklarınızla birlikte bu deneyimin tadını çıkarın.
“Ebeveynleri pek çok kez görüyorsunuz – ve artık Pop Warner, Küçükler Ligi ve seyahat takımlarından geçen torunlarımız var – ve inanıyorum ki birçoğu şöyle bakıyor: ‘Bu onun üniversitede basketbol oynama şansına sahip olacağı anlamına mı gelecek? ? Bu, profesyonel bir kariyer olabileceği anlamına mı geliyor?’ Sadece anın, bir sonraki anın ve bir sonrakinin tadını çıkarın.
“İster NFL’ye gitsinler, ister lisede futbol oynasınlar, ister her şey ortaokulda bitsin, o anlar, yemek masasında paylaşacağınız, ailenizle gülüp hatırlayacağınız anlardır.”
Gerçekte Jack Harbaugh, oğullarının gençliklerinde oynadıkları oyunların pek çok ayrıntısını hatırlamıyor. Çok daha net hatırladığı şey, maçlara gidip geldiği zamanlar.
“Kimin kazandığını veya kaybettiğini hatırlamıyorum” dedi. “Kaç vuruş yaptıklarını ya da kaç müdahale yaptıklarını hatırlamıyorum. Maça gidişleri hatırlıyorum. Eski günlerde radyoyu kapattığımı, cep telefonunuz yoktu ve onlarla oturup maça gittiğinizi hatırlıyorum.”
Pazar günü Jack, başlama vuruşundan birkaç saat önce John’un arabasına atlayacak ve onunla AFC şampiyonluk maçına gidecek. Direksiyonda oğul, yolcu koltuğunda baba.
Baba işi biliyor.
Jack, “Bir nevi radyoyu kapatıyor” dedi. “Şimdi benim çocuk olduğum ve onun da baba olduğu yere dönüyoruz. Onu herhangi bir şekilde şaşkına çevirecek hiçbir şey söylememeye çalışıyorum. Bu yüzden çok tedbirliyim. Soru gelmediği sürece hiçbir soruya cevap vermiyorum. Bu, Jim’le birlikte büyürken sahip olduğumuz noktaların tersine çevrilmesiydi.”
Çocuklarının sağladığı anılardan oluşan bir bölüm daha.
Jackie, “Harikaydı, harikaydı ve yaptıklarının ve başardıklarının bir parçası olmamıza izin verdiler ve ikimiz de bunun için gerçekten minnettarız” dedi.
“Yaptıkları bu yolculuğa bizi de dahil ettiler.”