Muhafazakarlar onlarca yıldır adli aktivizme karşı sövdüler, ancak Perşembe günkü karar olumlu eylemi iptal etmek Kolejler ve üniversiteler tarafından yapılan başvurular, muhafazakar adli aktivizmin doruk noktasıydı. Mahkeme, yaklaşık yarım asırlık içtihatları reddetti, ülke çapındaki kamu ve vakıf üniversitelerinin aldığı kararları bozdu ve Anayasa’nın 14. Değişikliğinin tarihini yok saydı.
Olumlu ayrımcılığın 1996’da Önerme 209 ile ortadan kaldırıldığı Kaliforniya deneyimi, yüksek öğretimde çeşitliliğe sahip olmanın hala mümkün olacağını, ancak bunun sürekli çaba gerektireceğini ve zor olacağını gösteriyor.
1978’de, University of California vs. Bakke’de Yargıç Lewis Powell, önemli görüşü yazdı ve kolejlerin ve üniversitelerin çeşitli bir öğrenci kitlesine sahip olmaya zorlayıcı bir ilgisi olduğunu ve azınlıkların ve azınlıkların yararına olacak kabul kararlarında ırkı birçok faktörden biri olarak kullanabileceğini açıkladı. çeşitliliği artırmak. Yüksek Mahkeme bunu 2003’te Grutter vs. Bollinger davasında ve en son 2016’da Fisher vs. Texas Üniversitesi, Austin davasında yeniden teyit etti. Onlarca yıldır, ülke genelindeki üniversiteler kabul politikalarını bu birikimlere dayandırdı.
Sadece yedi yılda ne değişti? Donald Trump üç yargıç atadı: Neil Gorsuch, Brett Kavanaugh ve Amy Coney Barrett. Pozitif eyleme izin veren 45 yıllık emsalleri bozmak için Fisher davasındaki üç muhafazakar muhalif olan John G. Roberts Jr., Clarence Thomas ve Samuel Alito’ya katıldılar. Geçen yıl Roe ve Wade arasındaki kararda olduğu gibi, sahadaki muhafazakarlar stare decisis ve emsali takip etme ilkesine hiç aldırış etmediler.
Mahkemedeki muhafazakarlar, üniversite eğitimcilerinin sınıftaki çeşitliliğin eğitimde önemli olduğu yargısına da aldırış etmediler. 43 yıldır hukuk profesörüyüm ve ezici bir çoğunlukla beyaz olan ve önemli sayıda azınlık öğrencisi olan sınıflarda öğretmenlik yaptım. Sınıflardaki tartışmalar çok farklıdır ve çeşitlilik olduğunda tüm öğrenciler için eğitim deneyimi artar.
Yargıç Sandra Day O’Connor’un Grutter kararında açıkladığı gibi, öğrencileri çeşitlilik içeren toplumumuza hazırlamak, çeşitliliği deneyimlemelerini gerektirir. Ancak altı muhafazakar yargıç, şimdi kendi görüşlerinin yerine geçti ve yüksek öğrenimdekilerin onlarca yıllık deneyimini açıkça reddetti.
Orijinal olduklarını iddia eden ve Anayasa’nın orijinal anlamını takip etmeye kararlı olan muhafazakar yargıçlar da 14. Değişikliğin tarihine dikkat etmediler. Bunu 1868’de onaylayan Kongre, Freedman’s Bureau gibi, bugün şüphesiz pozitif ayrımcılık olarak değerlendirilecek olan, ırk bilincine sahip programları da benimsedi.
Yargıç Sonia Sotomayor, güçlü bir muhalefetle, doğrudan bu ülkedeki ırk statüsüne değiniyor ve Yüksek Mahkeme’nin kendisinin neden müspet ayrımcılığın anayasal olduğunu defalarca onayladığını açıklıyor. Şöyle yazdı: “Mahkeme, ırkın her zaman önemli olduğu ve önemli olmaya devam ettiği endemik olarak ayrılmış bir toplumda yüzeysel bir renk körlüğü kuralını anayasal bir ilke olarak pekiştiriyor. Mahkeme, demokratik hükümetimizin ve çoğulcu toplumumuzun temeli olan eğitimdeki ırksal eşitsizliği daha da sağlamlaştırarak anayasal eşit koruma güvencesini alt üst ediyor.”
Mahkemenin Perşembe günü vereceği kararın çok büyük bir etkisi olacak çünkü bu karar kamu ve özel tüm kolejler ve üniversiteler için geçerli. Biri bir devlet üniversitesi olan North Carolina Üniversitesi’ne karşı, diğeri ise özel bir kurum olan Harvard College’a karşı olmak üzere iki dava vardı. bu çoğunluk görüşü, Baş Yargıç Roberts tarafından yazılan, 14. Değişikliğin eşit koruma maddesinin devlet üniversiteleri için pozitif ayrımcılığı yasakladığını ve federal fon alıcılarının ırka dayalı ayrımcılık yapmasını yasaklayan 1964 Sivil Haklar Yasası’nın VI. Başlığının özel olarak yasakladığını söyledi. kolejler.
Kaliforniya’daki deneyim, bu ülkenin her yerindeki üniversitelerde neler olabileceğini gösteriyor. Önerme 209, California Üniversitesi’ndeki çeşitlilik üzerinde ani ve yıkıcı bir etki yaptı. Oy pusulasının kabul edilmesinden hemen sonraki yıllarda Siyahi ve Latin birinci sınıf öğrencilerinin sayısı %50 düştü. UCLA’nın Önerme 209 öncesi çeşitlilik seviyelerine ulaşması 2015’e kadar 19 yıl sürdü.
Ancak UC sistemi ve Michigan ve Washington gibi eyaletlerdeki olumlu ayrımcılığı da kaldıran devlet kurumları, ortak çabalarla çeşitliliği sağlamanın yollarını buldu. Çeşitlilik içeren bir kampüs topluluğu oluşturmak için hala agresif bir sosyal yardım ve öğrenci alımı olabilir.
Ayrıca Roberts açıkça şöyle yazdı: “Bu görüşteki hiçbir şey, üniversitelerin bir başvuru sahibinin ırkın hayatını nasıl etkilediğine dair tartışmasını, ayrımcılık, ilham veya başka bir şekilde dikkate almasını yasaklayacak şekilde yorumlanmamalıdır.”
Bu, kabul kararlarının başvuranın hayatındaki ırkın önemini içeren deneyim çeşitliliğini incelemesine izin veriyor gibi görünmektedir. Ve Sotomayor’un yazdığı gibi, üniversiteler çeşitlilik sağlayabilecek sosyoekonomik durum gibi diğer faktörleri dikkate alabilir. Ancak mahkeme, çeşitlilik elde etmek için kabul kararlarında kullanılan herhangi bir faktörün, azınlık başvuru sahiplerinin erişimini artırma amacı ve etkisi ile yapılıyorsa, anayasal olup olmadığı konusunda netlik kazanmadı.
Perşembe günkü kararın ani etkisi abartılamaz. En azından kısa vadede, kabul kararlarında çarpıcı bir değişiklik olacak ve beyaz olmayan öğrenciler zarar görecek. Unutulmamalıdır ki, bu karar, bir nesil boyunca defalarca test edilmiş ve ayakta kalmış yasal ilkelere uymakla ilgili değildir. Bu tamamen mahkemedeki altı muhafazakarın ideolojisini yeniden yasayı çok sağa kaydırmakla ilgili.
Erwin Chemerinsky, Opinion’a katkıda bulunan bir yazar ve UC Berkeley Hukuk Fakültesi’nin dekanıdır. Son kitabı “Hiç Yoktan Kötü: Orijinalizmin Tehlikeli Yanılgısı.”