Yüzyılın en önemli haber alma ve eğlence aracı olan televizyon, bir zamanlar onu hayal edemeyenlere “radyonun görüntülü hali” olarak anlatılır. Bir bakıma da öyledir; televizyon yayını resim sinyali ve ses sinyalinin frekanslarının birleşimidir ve her iki sinyalin frekansı birbirine çok yakındır. Bu anlamda televizyon yayınının radyo yayınından farkı yoktur. Fakat, yaklaşık 85 yıldır hayatta olan televizyon, var olduğu hiçbir dönemde ne radyo ne başka bir icatla eşdeğer olur; yeri doldurulamayacak bir alışkanlıktır artık.
Televizyonun temellerini atan Andrew May adında bir İrlandalıdır; 1873 yılında ışık dalgalarını elektrik akımına çevirmeyi başarır. Onu izleyen Alman bilim adamı Paul Nipkow, 1900’lere yaklaşırken resmi tarayabilen bir araç geliştirir; disk şeklindeki araç sayesinde artık nesnelerin görüntüsü bir perdeye yansıtılabilecektir. İngiliz John Baird ile Amerikalı Charles Jenkins bu görüntüleri verici ile aktarmayı başarırlar. Jetkins 1923’te, Baird 1925’te kendi televizyon stüdyolarını kurarlar. Ancak elektronik televizyonu Amerika’nın başka bir köşesinde, Vladimir Kosma Zworykin icat eder; bugünün televizyonlarının temeli katodik ışın alıcıdan gelen bu icada dayanır. 1930’lara gelindiğinde mekanik televizyonların yerini elektronik televizyonlar alacaktır. İngiltere 1936, Amerika 1939 yılında ulusal televizyon yayınına başlar; onları Sovyetler Birliği, Almanya ve Fransa izler. Ancak televizyon yayınları da her şey gibi İkinci Dünya Savaşı sırasında kesintiye uğrar. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra Amerika’da televizyon olan ev sayısı ancak binlerle ifade edilebilecektir.
Televizyonun tarihçesi ve geçmişten günümüze gelişimi
Her şeyin yavaş yavaş yoluna girmeye başladığı savaş sonrası yıllarda, ekonominin de hız almasıyla, evlere büyük bir hızla giren televizyon insanları büyüler. Radyoyu ve sinemayı neredeyse unutturan televizyon, başlangıçta resimler ve fotoğralar dizisinin üzerine yapılan seslendirmeden ibarettir. Ancak bu haliyle bile insanları koltuklarına kilitler. Yeni teknolojiler ve rekabet her yeni icat gibi televizyonu da kısa zamanda bambaşka bir yere taşıyacaktır; haber, eğlence ve müzik programları radyodan televizyona uyarlanır. 1950’li yılların ortalarında, büyükleri evlerine hapseden diziler ile çocukları televizyonun karşısına sürükleyen çizgi ilmlerle artık televizyon insanların hayatlarındaki sarsılmaz yerini almıştır.
O güne kadar reklam yayınları ile tanışmayan televizyon, 1960’lı yıllarla birlikte reklam gelirlerine de kavuşunca, artık büyük prodüksiyonlara ayrılabilecek bütçeler ortaya çıkmıştır. Artık televizyon programlarının yapımlarına büyük bütçeler ödenmeye başlanır. Reklam verenler tarafında da satış başarısı aynı oranda katlanır. Onlar için de hedef kitleye ulaşmanın kısa yolu artık bulunmuştur. 1970’li yıllara gelindiğinde Amerika’nın öncülüğünü yaptığı kablolu yayın dünyaya yayılır. Artık tematik yayıncılığın önü açılmıştır; belgesel, müzik, spor, eğlence kanallarının temelleri o günlerde atılır. Halen en çok izlenen programlar olan reality şovların başlangıcı da o günlere dayanır.
Türkiye’nin ilk televizyon yayını ise 1952 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi tarafından yapılır. 1968 yılından itibaren aralıklı olarak süren yayınlar, TRT’nin kuruluşuyla ve 1974 yılında resmen yayınlarına başlamasıyla düzenli hale gelir. Türkiye’de ilk renkli yayın 1981 yılında yapılacak, tüm yayınların renkli hale gelmesi üç yıl sürecektir. Yine 1981 yılında TRT yeni bir kanal kurarak TV-2’yi yayına başlatır. 1989 yılında TV-3 ve diğerleri gelir. Çok kanallı televizyon macerası ise 1990 yılında Star Televizyonu ile başlar.
Ardından resmi lisanslı olarak Türkçe yayın yapan onlarca kanal gelecektir. Bugün anten, kablo ve uydu üzerinden yayın yapan pek çok televizyon kanalına, internet üzerinden yayın yapan kanallar eklenirken, televizyon teknolojisi tüplü başlayan tarihinden akıl almayacak kalitede görüntülere ve akıllı teknolojilere ulaştı.