anlatamadığım ne varsa
üşüyorum sanırım.
yorganıma sarıldım sıkıca.
bu sıcakta ama üşüdüm işte.
bir şeyler eksik bende, kalbim mesela.
ondan olsa gerek.
resmini başucuma koydum
hani bana anlat diyorsun ya
bilmediğin şeyleri.
bunu beceremiyorum.
sana yazamıyorum.
ellerim titriyor her seferinde.
ben de böyle buldum çareyi.
profil fotoğrafını açtım galeriden,
üstelik dün gece yenisini atmıştın.
anlattım, içimden geçenleri, bilmeni istediklerimi.
bir de güzel şarkı açtım.
sonra uyuyakalmışım,
ağlamaktan ve mesaj beklemekten.
uyandığımda telefonuma gölgeler düşmüş.
siyaha bulanmışsın.
mesajı atmamışsın.
olsun, bir önemi yok benim için.
biliyorum yine yazamayacağım sana.
çünkü beni tanımıyorsun.
tanıtma fırsatı da vermiyorsun ki.
ve beni anla artık, lütfen anla.
birinin hayatıma girip beni darmadağın etmesinden bıktım.
ya sonuna kadar arkamda dur
ya da
ya da ne bileyim işte.
beni tanımaya çalış,
bırak seni tanıyayım.
hislerin gelip geçici belki de
ama seni yalnız bırakmayacağım.
birkaç şey daha zırvalamayacağım.
ama bu yazıyı görürsen,
görürsen mesaj at olur mu?