Berlin – Sonunda cep telefonu kamerasını tekrar bantlayın, çantayı gösterin ve kulübe gidin! Cuma akşamı Berlin kulüp kültürü aylar sonra derin korona uykusundan uyandı. Berlin normalliğinin bir parçası geri dönüyor. Sefil bir şekilde uzun süren karantinadan sonra, dışarı çıkan bir hayran olarak kendinizi ağaç ev ve pizza fırını, kış bahçesi ve plaj arasında buluyorsunuz – bu özel kulüpte, birçok Berlin dans mekanında olduğu gibi fotoğrafa izin verilmiyor. Organizatör, isimle adlandırmanın da istenmediğini söylüyor. Gizliliğe değer veriyorsunuz. Dans pistinde uçarken özgürlük hissi bozulmadan kalmalı, gerçek görüntüler sadece bu tür yerlerin gizemini çözecektir.
Ancak bu Berlin kulübünün gerçekten reklama ihtiyacı yok, hafta sonu biletleri çabucak tükendi. 22 Euro’luk yüksek fiyata ve öğleden sonra 2’den gece yarısına kadar bir zaman sınırına rağmen.
Daha fazla umpffff’a ihtiyacımız var!
Teknokulüpler, şaşırtan eğlenceli ayrıntılarla gelişir. Bu sefer altın kaplı bir tuvalet kabinine rastladım. Çıkartmalar ve keçeli kalemler yerine, çerçeveli sloganlar duvarları ve kapıyı süslüyor: “Daha fazlasına ihtiyacımız var”. Tıpkı sanat gibi, insanlar da kulüplerin tasarımına katkıda bulunuyor: önümde pullu bir spor çantası dans ediyor, çiçek desenli şeffaf bir pelerin uçuşuyor ve klasik dar siyah kıyafet en sık DJ’in hemen önünde görülüyor. kabin.
Corona’dan önce partinin yapıldığı sitedeki binadan bir kiriş çıkıntı yapıyor. Üzerinde muhtemelen ünlü “Men at Lunch” fotoğrafına dayanan beş manken oturuyor. Üçü derin bir sohbete dalmış, biri tehlikeli bir şekilde geriye yaslanmış, beşincinin bileğinden küçük bir disko topu sarkıyor. Vestiyerin önünde, bir bayanın gerçek boyutlu bir resminin bulunduğu süslü bir çerçeve var. Siyah bir maske takıyor. Hala biraz daha boş olduğunda, fedailer dans pistleri dolar doldurmaz çok sayıda insana maske gerekliliğini hatırlatmak zorunda kalıyor, ancak çoğu buna bağlı kalıyor.
Dışarıdaki üç katta özgürlük umudunu hissedebilirsiniz. Corona’dan sonra bir süre. Öğleden sonra geç oldu, dikkatlice yerleştik, bob, başını salladı, tokatladı. Bazıları hemen tam gaz gidiyor. Sonuçta, tüm hafta sonumuz yok. Aslında hareket etmek için çok sıcak, biraz su savaşı zamanı. Personel hortumu açar, sprey şişeleri birinin oyunbaz içgüdüsünü tatmin eder ve diğerinin soğumasına yardımcı olur.
Her köşe başında gevezelikleri, ayrılışları, yeni tanıdıklar arayan insanları duyabilirsiniz. Ve bir aradan sonra, uzun bir çalışma haftasından sonra kapanmak isterler. Chris, iş toplantısını daha fazla uzatmadan buraya taşıdığını söyledi. Hangi sektörde bu mümkün? Bağımsız, diyor.
Yüzgeçler kumda, dostumdan bir yudum alıp sis makinesinin güneş ışınlarını dans pistinin üstündeki saksıların arasına nasıl çektiğini izliyorum. Kulübün son kez açıldığı geçen sonbahardakiyle aynı resim.
“En son ne zamandı?” Kış aylarında küçük bir konuşma sorusu haline geldi. İki kişilik pek çok yürüyüşte birlikte Berlin’in gece hayatını düşündük. Bu yüzden tarihi hala hatırlıyorum: En son 17 Ekim 2020’de buradaydım. O zamanlar bir bez maske ve suçlu bir vicdanla. Dayanışma içinde izin verilmedi. Rakamlar yükseldi ve bu son şanstı.
“Ritim, neşe, coşku ve dayanışma arzusu gibi doğuştan gelir. Dans etmek seni mutlu eder, dans etmek seni özgürleştirir. Neredeyse başka hiçbir kültür gibi, üstesinden gelir (kutlama kültürü) tahtada sosyal sınırlar, önyargılar ve dar görüşlülük” yazıyor. Bu düşünce beni geçen yıl yaratılan yeni dış mekan teknoflooruna çekiyor. Oluklu demir çatı kısmen açık ve altında eski sokak lambaları mavimsi bir parıltı veriyor. Beyaz, ışıltılı bir boğa başı sahnenin üzerine monte edilmiştir ve altın çerçeveli burun deliklerinden bir burun halkası sarkmaktadır. Teknotrack’te işlenen pandemi, “Sosyal Mesafe” seslerinin bir örneği olan kararan perdelere sevinç tezahüratları yanıt veriyor. Boğa geçen sonbaharda ateş püskürdü, ama bu sefer ben ilerlediğimde hala hafif.
Sarah tramvayda bana “Önceden bilet almamız gerektiğini bilmiyorduk” diyor. O ve erkek arkadaşı bu nedenle hiçbir şey elde etmeden eve gittiler. Saat sabah 9’dan kısa bir süre önce, diğer kulüpler yoğunluktan dolayı akşam 10’da kapanmak zorunda. Yaam’a uğradım, ancak akşam 10’dan önce bile orada dans etmek mümkün değil, kulüp sadece Fête de la Musique’deki testlerle bir dans etkinliğine kaydolmaya çalışıyor.
Warschauer Strasse köprüsünde hava titreşiyor, insanlar bir grup sokak müzisyeninin önünde ritmik olarak hareket ediyor. Bu, RAW sitesinde hala bir şeyler olabileceğine dair umut veriyor. Ancak Haubentaucher saat 21.30’da “Giriş durağı”, Beyaz Tavşan bahçede kulaklıklarla sessiz bir disko düzenler, içeride sadece otururken müzik dinlemeye izin verilir. Dans değil mi? Ben daha çok hamamın önündeki komediye çekiliyorum. “Ramon, de donde eres?” Komedyen seyircilerden bir adama sorar. “Almanya’daki bir köyden” diye yanıtlıyor. Yüksek kahkahalar yaz havasında yankılanıyor. Berlin kültür sahnesi yeniden canlandı.