Konuşmak ve yazmak cümle kurmak demektir. Sadece sözcükleri yan yana getirip konuşulmaz veya yazılmaz. “Ben, oku, kitap ” denildiğinde ne anlaşılır? Karşımızda ki soru sorduğu zaman bir sözcükle cevap verilebilir. Ne istiyorsun? Kitap.
Karşılıklı iletişimde mutlaka bir taraf cümle kurmak zorundadır ya soru cümlesi ya da cümle… Bu durumda dili doğru kullananlar neyi öğrenmek istiyorlarsa soru sorarlar, ne anlatmak istiyorlarsa da cümle.
Dilimizde şahıs çekim ekleri isim ,sıfat ve fiillerin sonunda yer alır ve buradan biz şahsı tanırız. Örneğin : “BahçedeyiM,yorgunuM ve dinleniyoruM. M beni temsil eder ve ayrıca ben dememize gerek yoktur. “Neredesin?” diye sorana “ Ben bahçedeyim.” genelde denmez ama “Nerdesiniz siz?” diye sorulduğunda “Murat okulda; ben sinemadayım.” dediğimizde olur. Oysa İngilizce dilinde doğru cümle kurmak istenildiğinde şahıs zamirlerinin kullanılması gerekmektedir.
Bir İngiliz hanımın mailini okuduğumda şahıs zamirlerinin hiç birini kullanmadığını gördüğümde çok şaşırmıştım. Hanım sadece kendinden bahsediyordu bu yüzden de şahıs zamiri kullanmaya gerek görmemişti.
Biz erkek, dişi ve diğer cansızlar için “O” sözcüğünü kullanmamıza karşın İngilizce’ de bu dişi için “she” erkek için “he” ve diğerleri için “it” olarak kullanılmaktadır.
Türkçe de “Sen” samimi olduğumuz kişilere, resmi olduğumuz kişilere ise ”Siz” şahıs zamirlerini kullanırken İngilizce’de bu tek şahıs zamiriyle kullanılır: “you”
Öncelikle diller arasındaki farklılıklar vurgulandığı zaman ortak yönlerin kabullenilmesi daha kolaylaşır.