Çevirmen :Evanglina
MagicToon fansub
Elimde tuttuğum aynayla yüzümü kontrol ediyordum.
Neyse ki Sertien önümde oturuyordu, pencereden dışarıdaki manzaraya mutlu bir şekilde araba tutmadan (yani mide bulantısı tutma) bakıyordu.
‘Beni şaşırtmaktan asla vazgeçmiyor.’
Aynaya bakarken kendi kendime düşündüm.
Şaşırmak doğaldı çünkü bana bu vücut tamamen yabancı ve herkes güzel olduğunu söylüyordu .
Süt gibi beyaz ten, uzun, dalgalı pembe pamuk şeker gibi saçlar ve görünümümü tamamlayan safir mavi, sevimli bir izlenim veren yuvarlak gözler.
Görünüşüme boş boş bakıyordum ki aniden Sertien yanıma geldi. Bana baktı ve dedi ki:
“Anne neden aynaya bakıyorsun? Annem gerçekten çok güzel, bu yüzden aynaya bakmana gerek yok.”
Aynayı indirdim ve Sertien’e baktım.
Böyle bir şeyi gelişigüzel söylemek… Bu çocuğun kimliğinden korkuyorum.
Bu kimin oğlu ki?
Gülen ve ‘hehe’ diye kıpırdayan, bir gülümsemeyle şaka yapan ona yakından baktım.
Sanırım şövalyelerden birinin neden Sertien ve benim birbirimize benzediğimizi söylediğini anlıyorum.
Şimdi onu görünce gözleri benimkine çok benziyor.
Şövalye bu yüzden mi benziyoruz dedi?
“Anneyi seviyorum!” (Eva: ben de seni)
Beni sürekli anne diye çağıran Sertien’i görünce biraz iç çektim.
Hayır diyemeyecekmişim gibi değil.
Sadece Sertien çok sevimli bir çocuk, bu yüzden annesi olarak adlandırılmak iyi hissettirdi.
Sertien’e sordum.
“Bu arada, ‘Seri’ bir takma ad mı?”
“Takma ad nedir?”
“Hmmm… Başka bir deyişle, birini aramak için daha şirin bir yol…”
“Emin değilim ama annem bana hep ‘Seri’ derdi!”
Yani bir takma addır.
Bir çocukla sohbet etmek genellikle zor bir iş değildi.
Ama ailesi hakkında biraz daha bilgi almak için onunla daha fazla konuşmaya çalıştım.
“Seri, babanın adını biliyor musun?”
“Hım… Um… Yine neydi?”
“Baban neye benziyor?”
Adını hatırlamıyor gibi göründüğü için sordum ama sorumla gözleri parladı.
“Babam çok ama çoook yakışıklı.”
“Gerçekten mi?”
“Evet! Babam benimle aynı siyah saça sahip, herkes onun yakışıklı olduğunu söylüyor.”
Elbette böyle yakışıklı bir çocuğun babası da yakışıklı olurdu.
“Peki ya annen?”
“Hmm? Annem anneme benziyor!”
“…….”
Bir süre Sertien’in söylediklerini düşündüm.
Şimdiye kadarki davranışları göz önüne alındığında, annesinin bana benzeyebileceği sonucuna vardım.
Ama bana benzeyen biri varsa, bilmeme imkan yok…
Hele ki bir saray görevlisinin karısıysa.
“Seri, annen nasıl?”
“Sen ne diyorsun? Annem şu an yanımda.”
“Hayır, ben öyle değilim… o halde, tekrar görüşmeden önce ne yapıyordum?”
İsteksizce annesinin rolünü oynarken sordum.
Sorum üzerine Sertien, sanki kötü bir anıyı hatırlamış gibi aniden üzgün bir ifade takındı.
Bir çocuk nasıl bu kadar üzgün bir ifade verebilir?
Biyolojik annesine neler olduğunu sezgisel olarak görebiliyordum.
“Anne… Babam ve ben olan bitenden hoşlanmadık… Hep yatardın sonra birden ortadan kayboldun. Babam aya gittiğini söyledi.”
Sanki her an ağlayacak gibiydi.
Sertien için üzülerek refleks olarak ona sarıldım, gözyaşı dökmedi, gülümsedi.
“Ama seni tekrar gördüğüme sevindim!”
Anlaşılan annesi ölmüş.
Henüz çok genç olduğu için onun için üzüldüm.
Beni takip etmesi, bana annesi demesi anlaşılabilir bir şeydi.
Onu çok özlemiş olmalıydı.
Gerçek annesi olamasam da birlikteyken ona iyi bakmam gerektiğini düşündüm.
Her neyse, çocuk yetiştirme konusunda deneyimim yokken ona ne kadar iyi bakabileceğimi merak ettim.
Arabanın bir takırtıyla durduğunu hissettim.
Bana sarılan Sertien pencereden dışarı baktı ve parlayan gözlerle bağırdı.
“Vay!”
Sertien’i pencereden dışarı takip ettim.
Ben farkına varmadan, Reed şehrine varmıştık.
Reed, birçok insanın gelip gittiği bir yerdi, İmparatorluk Sarayı’nın bulunduğu başkentten bile daha görkemliydi.
Bir liman kenti olduğu için daha çok öyle görünüyordu.
Sertien heyecanla arabadan atladı. Onu durduracak zamanım bile yoktu.
“Geldik… Ah!”
“Teşekkürler. Daha sonra başka bir araba çağıracağım, böylece saraya dönebilirsin. Bir dakika, Seri!”
Benimle sakince konuşmaya çalışan arabacı Sertien yüzünden durdu. Ve aceleyle cevap verdim, arabadan atladım ve çocuğun peşinden koştum.
Sertien o kadar hızlıydı ki tüm bu enerjinin nereden geldiğini merak ettim.
Neyse ki, bir şeyi kaçırdığımı hissettiğim anda durdu.
“Bu da ne?”
Başımı gösterdiği yöne çevirdim.
Uzaktaki deniz fenerine bakarken dedim ki,
“Bu bir deniz feneri.”
“Bir deniz feneri?”
“Evet. Gece karanlık, bu yüzden ışık parlıyor.”
“Vay canına bu inanılmaz! Peki buna ne dersin?”
Ered’i bulmam gerekiyordu ama Sertien beni bir yere sürükleyerek ‘Bu nedir? Bu nedir?’
İlk defa bu kadar kalabalık bir şehre geliyordu.
Onu sakinleştirmeyi bile zar zor başardım.
“Seri… buraya daha sonra tekrar geleceğiz. Şimdi gitmem gereken bir yer var.”
“Hm? Tamam!”
İyi bir dinleyiciye benziyordu.
Sertien başını salladı ve yanıtladı, ardından dostane bir tavırla beni takip etti.
Bu beni babasının kim olduğu konusunda daha fazla meraklandırdı.
“Seri çok oynamak için dışarı çıkıyor mu?”
“Evet? Oh, babam her zaman meşgul. O yüzden oynaması zor.”
Çocuğu saraya getirecek kadar yüksek rütbeli bir memur olmalı ama bu ülkede yüksek rütbeli memurlar her zaman işlerini yapmakla meşguldü.
Hala genç ama annesi öldü ve babası meşgul.
Her neyse, bu sefer sertien’in etrafta dolaşmasını engellemek için elini sımsıkı tutarak etrafa baktım.
Bu karmaşık şehirde Ered’i nasıl bulabilirim?
Aslında, Şövalyelerin şehri koruyan karargahını ziyaret etmenin ve yardım istemenin bir yolu vardı, ama bırakmaya karar verdim çünkü onları ziyaret edersem daha da kötüleşeceğini düşündüm.
İlk etapta çok yardımcı olacağını düşünmedim. İyi bildiğim bir bilgi satıcısı bulmak daha hızlı olurdu.
Ve eğer bu eyalette Şövalyelerin karargahına gidersem…
“Anne?”
Sertien’in bana nasıl annesi dediğini görünce eminim yine garip bir yanlış anlama daha yaşayacaklardır.
İmparatorluk boyunca evli bir kadın olduğum söylentilerinin çıkması an meselesiydi.
“Onu sessizce bulup saraya sürükleyeceğim…”
Lithia, gelecekteki eylemleri hakkında kendi sonuçlarını çıkardı ve Sertien’i yanına almaya çalıştı, ancak sözde yanında olan Sertien gitmişti.
“Seri?”
Bir çocuğa bakmanın zor olduğunu duymuştum ama başka tarafa baktığımda bu kadar çabuk kaybolmasını beklemiyordum.
“Seri! Neredesin?”
İnsanlar, kalabalığın arasından ‘Sertien’ şarkısını söyleyen bana bakıp duruyordu.
Bu vücudun çarpıcı görünümünden dolayı hareketsiz kalsam bile insanlar benimle ilgileniyorlardı ama bağırırken dikkati hissedebiliyordum.
‘Nereye gitti?’
Dikkat çekmekle özellikle ilgilendiğimden değildi, ama fark edilmek isteyen bir insan değildim, bu yüzden Sertien’i olabildiğince çabuk bulmak için etrafa bakındım.
İnsanları bulma konusunda oldukça emindim.
Birçok insan arasında tanıdık siyah saçlı bir çocuğun sırtını bulmam çok uzun sürmedi.
Sertien’i çabucak bulduğum için şanslı olduğumu düşünerek onu aramaya çalıştım.
Ama kısa bir süre sonra Sertien’in yalnız olmadığını anladım.
Nedense çevresinde toplanmış insanlar vardı.
Bir şey olduğunu hissettim, bu yüzden zorla kalabalığa girdim ve ona olabildiğince yaklaştım.
“Hayır, çünkü işimizi yarıda kesiyorsun.”
Çok şatafatlı bir sesti.
Arka sokak gangsterlerine benzeyen bir grup insan toplanmıştı.
Önünde o çetenin kurbanı olmuş yaşlı bir dede vardı.
“Bunu hiç yapmadım. On yıldır burada iş yapıyorum. Birdenbire ortaya çıkan ve işimi zorlaştıran siz değil miydiniz?”
“Hey ihtiyar, defalarca anlattık. Bu araziyi bir süre önce satın aldık.”
“Aslında benim olan araziyi bir çete kullanarak zorla satmakla tehdit ediyor gibisin.”
“İyi dedin yaşlı adam. Ve sonunun eskisi gibi olmasını istemiyorsanız, işini hemen kapatsan iyi olur.”
Konuşma biter bitmez onun astı gibi görünen bir adam ayağa kalktı ve büyükbabayı tekmeledi.
Yaşlı adam düştü ve insanların çığlıkları duyuldu.
Bu vakalar genellikle böyle kalabalık bir şehirde meydana geldi.
Şehri ele geçiren bir çete,
Çevredeki ticari bölgelerin kontrolünü ele geçirirken etkisini yavaş yavaş genişletir.
Bu oldukça büyük bir sorundu ve ülke bir şekilde bunu engellemeye çalışıyordu.
Belki buradaki Şövalye Karargahı da bu sorunla boğuşuyor.
Şövalyelerin buradaki planına sebepsiz yere müdahale edebileceğimi düşündüğüm için ne yapacağımı düşünüyordum ama yanımdaki Sertien aniden yüksek sesle bağırdı ve müdahale etti.
“Ne yapıyorsun!?”
Sertien’in koşarak yaşlı adamı koruduğunu görünce bayılacak gibi oldum.
Günceliz‼!