Yepyeni
Boris Gavrilovich Shpitalny (1902-1972), 20'lerde zaten bir mucit olduğunu kanıtladı. 1927'de Moskova Makine Enstitüsü'nden mezun oldu. MV Lomonosov, o zamanlar yeni uçak mühendisliği uzmanlığında Bilimsel Otomotiv Enstitüsü'nde çalıştı. Bir buluş için ilk başvuruları arasında “Banttan kartuşları çıkarmak için makineli tüfek besleme mekanizmasına adaptasyon” (1927), “Tek yüksek hızlı tank” (1928), “Otomatik silahlar” (1929) vardı. Shpitalny 1926'da bir “süper makineli tüfek” şeması önerdi. Hızlı gelişim havacılık, savaş uçaklarının hızlarında ve manevra kabiliyetindeki artış ve tüm "makineli tüfek bataryalarının" üzerine yerleştirilmesindeki zorluk, uçak silahlarının ateş hızında keskin bir artış gerektiriyordu.
Bununla birlikte, yeni sistemin kayda değer bir şekilde iyileştirilmesi gerekiyordu - yazarın silahlarla çalışma konusunda deneyimsizliğinin bir etkisi oldu. Bu nedenle, 1928'te, Askeri Endüstri Konseyi zamanında trilinear ekibinin modernizasyonuna katılan deneyimli bir Tula silah ustası olan İrinarkh Andreyevich Komaritsky (1891 - 1971), Spit Arms ve Machine Gun Trust'a yardım etmek için seçildi.
Bir başlangıç için, planın kendisinin uygulanabilirliğini kontrol etmek gerekiyordu ve Mart 1930'ta, güven Tula Silah Fabrikası Tasarım Bürosuna (TBC) karşılık gelen bir görev verdi. Makineli tüfeklerin çalışma prensibini PPSPS Shpitalny ve Komaritsky kodu altında test etmek için Tula'ya gönderilir. Zaten Mayıs 10 TOZ atış poligonunda yılın 1930'i, “Degtyarev makineli tüfek üzerine monte edilmiş Spitnel mühendis sistemi sisteminin tam ölçekli bir numunesini test etti. Spital-Komaritsky makineli tüfek prototipi aynı yılın ekim ayında Tula'da yapıldı: yeni uçak silahlarına büyük ilgi vardı ve ivedilikle iş yapıldı.
13 Şubat yılın 1932 Kızıl Ordu Topçu Müdürlüğü, test için yedi makineli tüfek üretimi için bir emir verdi. Zaten Haziran başında 1932-th Spitny, Komaritsky ve Hava Kuvvetleri Ponomarev'in temsilcisi makineli tüfek Savunma Komutanlığı'na bağlı Konstantin E. Voroshilov'a gösterdi. SSCB Devrimci Askeri Konseyi'nin Haziran 22 kararı, Kızıl Ordu AU başkanının sorulduğu "Mühendis Shpitalny'nin çalışması hakkında" ifadesiyle ortaya çıktı: "... a) makineli tüfekle ilgili tüm testleri bir ay içinde bitirip 15 / VII; b) Spittal makineli tüfeklerin 100'ini 1932'teki üretimleriyle derhal bir sanayi siparişi vermek; c) Bir ay içinde Kızıl Ordu Hava Kuvvetleri başkanı ile birlikte, Spitel makineli tüfekleri uçaklarla savaşmak ve RVSS tarafından onaylanmaları için göndermek için planlarını hazırla ”.
Ekim 7 Devrimci Askeri Konsey, zemin testlerinin sonuçlarını onayladı ve Ekim 11'in kararıyla, 1932 makineli tüfek kullandı. Ancak, iki yıl daha teknolojik arıtma ve tasarımın basitleştirilmesi için harcandı. Ek olarak, namlunun bu kadar yüksek bir oranda ateşe dayanabilmesi, 1500 - 2000 atışları arasındaydı, böylece aynı anda Mart ayında ilk büyük makineli tüfek grubu için 1933 siparişinin verilmesiyle, tasarımcılara 5000 atışlarının hayatta kalma oranını arttırmaları teklif edildi. Nisan ayında, makineli tüfek değiştirilmiş versiyonu 1933, Temmuz ayında üretime girdi. Yarı el sanatlarından seri üretime geçiş sadece 1934'in başında gerçekleşti. Bu nedenle, makineli tüfek Spitelny sisteminin - Komaritsky arr “7,62-mm havacılık hızlı-ateş makineli tüfek” adı altında daha iyi bilinmektedir. 1934 (ShKAS) ". Üretimden sonra fırlatmaya devam edildi. Bu doğrultuda harika bir çalışma, büyük bir silah ustası P'nin öncülüğünde bir grup uzman tarafından yapıldı.
Makineli tüfek ve kurulum
ShKAS, otomasyonlu bir gaz motorlu ve serbest metal banttan gelen kartuşlarla çalışan otomatik silah sistemlerine aitti. Namlu kilitleme cıvata aşağı eğilerek, arka siperden ateş ederek yapıldı. Yangın hızındaki artış, hareketli sistemin yüksek bir hızı (9'ten 12 m / s'ye) ve strokunda bir azalma ile sağlandı. Bunu yapmak için, örneğin, hazneye beslenmeden önce kartuş, besleyici tarafından yukarı eğildi. Yüksek ateş oranı çok sayıda özel çözüm gerektiriyordu. Böylece, namlu odasının duvarlarına, astarın ön bölümünün ötesine uzanan uzunlamasına oluklar ("Revet oluklar") sağlanmıştır. Ateşlendiğinde toz gazların bir kısmı olukların içine koştu, astarın odanın duvarlarına yapışma kuvvetini azaltır ve böylece çıkarılmasını kolaylaştırır. Geri dönüş savaş yayı üç çekirdekli yaptı. Cıvata taşıyıcısının yay tamponları ve cıvata, hareketli sistemin darbesini arka pozisyonda yumuşattı ve ileri geri dönme hızını arttırdı. Yaşayabilirliği artırmak için tetik mekanizmasına bir tetik yay yerleştirildi.
Ancak ShKAS'ın ana özelliği güç kaynağı sistemiydi. Hareketli sistemin yüksek hızlarında, kartuşun kayıştan çıkarılması ve bir otomasyon döngüsünde boşaltma hattına beslenmesi kaçınılmaz olarak kolların ve mermilerin yırtılmasına yol açacaktır. Kartuş, 10 soketlerinde, sabit kasanın içinde dönen özel bir dişli (tambur) ile beslendi. Dişlerin ekseninde ve yuvanın iç yüzeyinde bir vida oluğu yapılmıştır. Dişli döndürüldüğünde, kovanın dudağındaki kartuş vida yuvası boyunca kayarak 10 çekimlerinde banttan ve beslemeden çıkarılmasını sağladı. Daha az ustaca çözülmüş bir durum, kartuş kılıfını silahın ötesinde iki ölçüde kaldıran atış mekanizmasıydı.
ShKAS, birçok yönden ilk oldu. Ondan önceki uçak makineli tüfekleri PV-1, YES ve YES-2, Maxim ve DP yer makineli tüfekleriyle uçaklara monte edilmek üzere uyarlandı, yani Birinci Dünya Savaşı deneyimini sürdürdüler. Örneğin PW-1 ile karşılaştırıldığında, ShKAS kısaldı ve 1,3 kat daha hafif, ateş hızının iki katından daha fazla. Eşleştirilen DA-2 ShKAS makineli tüfek, 1,5 atış sürelerini aştı, iki kat daha hafif ve daha kompaktdı. Teybin sürekli olarak beslenmesi, hem sabit hem de mobil tesisler için yeniden yükleme yapmadan cephaneyi uçuşta tamamen kullanmayı mümkün kılmıştır. Uçağın ateş gücünü önemli ölçüde artıran ShKAS, eşzamanlı olarak içindeki yerden ve ağırlıktan “tasarruf etti”. ShKAS, havacılığın mevcut gelişimini ve beklentilerini dikkate alarak, özel olarak geliştirilen ilk havacılık makineli tüfeklerden biri oldu. O yılların yabancı makineli tüfekleri arasında Fransız “Darne” ve Alman MG.15 “havacılık” olarak adlandırılabilir. Ancak ilk defa seri tek namlulu sistemlerde böyle bir atış hızı elde edildi. Karşılaştırma için: Fransız “Darne”, 1100 - 1200 rpm / dak, Amerikalı “Colt-Browning” - 900, Alman MG.17 - 1100 'i verdi. Yılın 7,92 mm 81 mm Alman MG.1938 modeli SHKAS'a yaklaştı - tek versiyonunda 6,5 kg ağırlığında ve sırasıyla 1600 kg / 81 rps / dk cinsinden çekim hızına sahipti.
ShKAS üç versiyonda kullanıldı. Tesisatının kanat ve taret versiyonları CPSU Merkez Komitesine onay için sunuldu (B.) Zaten 17 Şubat 1934 ve onay aldı. 16 avcısının avcı uçağı, bu silahı alan ilk uçak uçağıydı ve üzerine silahlı silahlar yerleştirilmişti. N. F. Tokarev tarafından geliştirilen açık taret, 1934'in ilkbaharında hizmete girdi. Daha sonra, gelişmiş hız özelliklerine sahip uçakların oluşturulmasıyla, örneğin, şeffaf ekranlı taret (blister) tesislerinin diğer varyantları, örneğin GM Mozharovsky ve IV Venedovova MV-5 sistemlerinin (Su-2 uçağında yüklü) ve MV'nin üst taretleri geliştirildi. -3 (uçak SB, TB-3). ShKAS altındaki Mozharovsky ve Veneidov'un SB ve DB-3 bombardıman uçakları için, periskopik bir görüşle MV-2 geri çekilebilir alt kapak yerleştirmesi geliştirilmiştir. 1937'te, Tula TsKB-14, K.N. Rudnev, V. I. Salishchev, V.A.Galkin, V.P.Kotov'da ve 1938'te G.G. Kurenkov, M.I. Vladimirsky, V.A. Galkin. Vidanın içinden çekime izin veren senkronizör, hızını 1650 rds / dak seviyesine düşürdü, ancak merminin hızlanma yolunun hafifçe uzatılması, başlangıç hızını 800 - 850 m / s'ye yükseltti.
Bir havacılık makineli tüfek kompleksinin oluşumu, bir B-7,62 zırh delici mermi ve bir N-30 zırh delici kesici T-32 (daha sonra T-30) ile bir 46-mm kartuşun geliştirilmesini mantıklı bir şekilde tamamladı. zırh delici izleyici BT, yangın söndürücü ZP veya PZ. Havacılık makineli tüfek tabancaları neredeyse dışa doğru “toprak” olanlardan farklı değildi, ancak tasarımlarında yüksek sıcaklıkta silah kullanımıyla ilgili bir takım farklılıklar vardı: astarın duvarları ve mermilerin montajı güçlendirildi. ShKAS kartuşlarını manşonun kenarından ayırt etmek için "W" harfi taşındı. Pervanenin kırmızı profili ile işaretlenmiş olan kartuşlar, senkronize bir makineli tüfekten ateşleme amaçlıydı ve buna göre, bir kapsülün sıkıştırılmasından vidalı düzlem boyunca bir mermi geçişine kadar geçen süre boyunca daha sıkı gereksinimler karşıladı. Havacılık makineli tüfeklere takıldığında, zırh delici ve zırh delici yanıcı mermilere sahip kartuşlar genellikle yaklaşık yarısı kadardı.
Üretimde ve hizmette
Zaten 28 Mart 1935, KE Voroshilov, G. K. Ordzhonikidze'yi Ağır Sanayi Komiseri'ne şöyle yazdı: “Pilot uçak yapımı ve seri üretimi ShKAS makineli tüfeklere aktarıyoruz ve 1936'te tüm üretim uçakları sadece bu makineli tüfekler ile üretilecek”. İlginç bir dokunuş: Askeri pilotlar ve Letnab okullarından mezun olanlara 1936'te tanıtıldıysa, bir bomba ve makineli tüfek YES'in silüetlerini içeriyorsa, o zaman Letnab okullarının ve navigatörlerinin mezunlarının işareti olan YN'in 1938'i - bir bomba ve bir ShKAS makineli tüfek. SHKAS'ın piyasaya sürülmesi sürekli arttı: eğer 1933'ta 365 parçalarını yarı el yapımı bir şekilde, eğer 1934'ta 2476, 1935'ta 3566, 1937'ta 13, 005'ta 1938, 19'ta 687, 1939'ta 66. Temmuz 1940’te, Tula Takım Tezgahı Tesisi, Tula Silah Fabrikası'ndan (Fabrika No. 34 NKV, daha sonra - Tula Makine-Bina Fabrikası) ayrıldığında, Maxim makineli tüfek ve Havacılık ShKAS'ı verildi. 233'te, ShKAS'ın serbest bırakılması, XNUMX XNUMX parçalarına eşittir. ShKAS, aynı zamanda seri otomatik üretim prensibi üzerine yerli otomatik silah imalatında da ilk doğanlardan biriydi.
İlk defa ShKAS, Kasım ayındaki Madrid'deki 1936-th'deki Sovyet avcı uçaklarında hava savaşlarına katıldı. Bir yıl sonra, ShKAS I-16 ve I-15 ile silahlı, Çin üzerinden Japon uçaklarıyla savaştı. ŞKAS'lar kendilerini Khalkhin Gol'deki ve Sovyet-Fin savaşındaki savaşlarda gösterdiler.
ShKAS'ın taktik ve teknik özellikleri
- 7,62h54R kartuş
- 10,6 kg Makineli tüfek ağırlığı
- 935 mm Makineli tüfek uzunluğu
- 605 mm Bagajın yivli kısmının uzunluğu
- 775-825 m / c İlk kurşun hızı
- 1800 rpm Ateş oranı
- 0,29 kg İkinci salvo kütlesi
- gevşek link bandı Gıda
1935 - 1937, KN Rudnev, VN Polyubin, A. A. Tropenkov sözde mekanik CKAS (MSS) kıvılcımları - 6000 - 6400 rd / dak. Makineli tüfekler, çubuklarla donatıldı ve dişliye bağlandı, sonuç olarak, otomatiğin döngüsü bir atış iki devir içeriyordu ve maksimum geri tepme kuvveti, tek bir atışla değerini aşmadı. A. Mamontov, N.F. Tokarev, A.A. Volkov, Sparky revizyonunda yer aldı.
Bu dönemde, ŞKAS'ın çok ciddi bir rakibi olduğu söylenmelidir - 1936'te, Kovrov fabrikasında 2 sayısı. Kirkizha, karşıt olarak hareket eden namlu ve cıvata ve ateş oranı 2800 - 3000 d / dk ile I. V. Savin ve AK K. Norov'un bir makineli tüfekini yarattı. 8 Haziran Yılın 1937 Halk Komiserleri Konseyi Savunma Komitesi Savin-Norov X-mm makineli tüfek seri üretim için sipariş vermeye karar verdi.
Bu arada, Mayıs ayında 15, 1937, Spit ve Komaritsky “süper hızlı” Ultra-ShKAS'ın geliştirilmesini tamamladı - otomasyon döngü süresi daha da kısaldı ve namlu kilidini açtıktan sonra ileriye doğru bir hareket sağladı. Mayıs 13'teki 1939 Savunma Komitesi kararıyla, Ultra-ShKAS tareti Hava Kuvvetleri tarafından kabul edildi. 1939 - 1940 Sovyet-Finlandiya savaşı sırasında savaşçılarda Ultra-ShKAS ve SN makineli tüfekler kullanıldı.
Kalibre Büyütme
Büyük kalibreli havacılık makineli tüfekler üzerindeki çalışmalar, ŞKAS hizmete girmeden önce bile başladı. 1931’te Kovrov’da DK makineli tüfek temelinde, daha yüksek ateş oranına sahip deneyimli bir 12,7-mm makineli tüfek üretildi ve Tula Silah Fabrikasının PKB’ine Spitball makineli tüfek modelinde 12,7-mm hava tabancası geliştirme görevi verildi. Mayıs 28’a göre, Tula PKB’nin 1932’i, Semyon Vladimirovich Vladimirov (12,7 - 1895) tarafından ShKAS temelinde oluşturulan bir 1956 mm makineli tüfek üretti. Makineli tüfek ShKAS tarafından mekanik olarak “büyütülmedi” - geliştirilirken, otomasyon sistemi yeniden düzenlendi (gaz haznesi ve piston kolu namlu altından hareket etti), dişli dönme mekanizması ve çarpma tertibatının otomatik inişli deklanşör geliştirildi.
1934’te, Shpitalny ve Vladimirov’un 12,7-mm uçak silah sistemi, ShVAK sistemleri (Shpitalny-Vladimirov-havacılık-büyük kalibreli) hizmete girdi. ShKAS'a benzer güç kaynağı sistemi, “ShVAK” için 12,7-mm'lik bir kartuşun üretimini, “toprak” DK makineli tüfek kartuşu ile aynı mermi ve toz yüküyle, ancak manşonun çıkıntılı kenarı ile gerektiriyordu. Vladimirov, 2 tesisindeki ShVAK üretiminin organizasyonu ile bağlantılı olarak, Kovrov'a taşındı. Burada, namluyu değiştirerek, Shnak 20-mm otomatik topunu yarattı - bu, bir bikaliber uçak silahının ilk üretim modellerinden birinin ortaya çıkmasıydı.
|Makineli tüfek tipi||Taret ŞKAS||Kanat ShKAS||Senkron ShKAS|
|Makineli tüfek vücut ağırlığı (kg)||10,6||9,8||11,1|
|Ateş Hızı (rds / dak)||1800||1800||1650 için|
|Hangi uçak takıldı||TB-3, IL-4, Pe-8, Ep-2, SAT, DB-3, Su-2, Po-2, Li-2, MBR-2, Be-2||I-16, S-5, S, IL-2, S-2||I-16, I-153, LaGG-3, MiG-3, Yak-1, Yak-7|
1935'te, fabrika 2'i 92 makineli tüfekleri ShVAK ve 7'in tecrübeli ShVAK silahları üretti ve 1936'te, 20 mm ShVAK silahı seri üretime sokulduğunda - 159 makineli tüfekleri ShVAK ve 300 silahları. 12,7-mm ShVAK yakında üretimden kaldırıldı.
ShVAK topunun atışları aynı manşon temelinde yapıldı, ancak manşon silindirik hale geldiğinden, küçük bir toz yükü kartuşun gücünü sınırladı. Doğru, uçak topu için yeterliydi. ShVAK'ın ağırlığı: Kanat versiyonunda - 40 kg, tarette - 42 kg ve motor tabancası versiyonunda - 44,5 kg. ShVAK, I-16, LaGG-3, Yak-1, Yak-7, bombardıman uçakları Tu-2 ve Pe-8, devriye uçağı bombardıman uçağı MTB-2'e yerleştirildi. Örneğin Pe-8 bombacısında NEB-42'in yay taretine iki ShKAS, KeV-42'un kıç taretine ShVAK toplar ve TUM-5'in üst taretine - tüm taretler elektrikle sürüldü. Senkron kurulum I-16 avcı uçağı için ShVAK, A. G. Rotenberg rehberliğinde geliştirilmiştir. I-16'te (I-16P) ShVAK ve 1939'taki Halhin Gol'ün ilk ateş vaftizini aldı. II. Dünya Savaşı'nın başlangıcında, 20-mm ShVAK ve 7,62-mm ShKAS, Kızıl Ordu hava kuvvetlerinin en büyük ve en büyük silahlarıydı. Buna ek olarak, ShKAS ve ShVAK torpido botları G-5 ve D-3'i taktı.
Büyük kalibreli havacılık makineli tüfek olarak, 1939’te üretim, 12,7-mm senkron makinalı tüfek BS sistemi ME Berezin’i ve Nisan ayında 22’i kendi evrensel 1941-mm UB’si aldı.
Hava ve yer savaşlarında
ShKAS ve ShVAK hava savaşlarında rol oynadı. 171'inci Tula Havacılık Avcı Alayı'nda görev yapan Rezerv Albay N.I. Filippov şöyle hatırladı: “Savaşın başında, savaşçılarımız Almanların hızından daha düşüktü ancak yine de makinenin kendisinin yüksek manevra kabiliyeti sayesinde ve en önemlisi ShKASov'un yüksek oranı sayesinde savaştık düşman ... Tabii ki, 7,62-mm kartuş oldukça zayıftı - hiçbir şey söylenemezdi, ancak makineli tüfek Tula tarafından mükemmel bir şekilde çözüldü. Fakat ShVAK - hem makineli tüfek hem de tabanca, özellikle de tabanca - ShKAS ile aynı güvenilirliğe sahip, daha güçlü bir kartuşları vardı ... Bunlardan, rakiplerimin çoğunu düşürdüm. ”
30'lu yıllarda ShVAK'lar ve ShKAS'lar için bir "zemin" kariyeri de planlandı. Böylece, Tula'da, deneysel olarak kalan ShKAS motosiklet ve otomobil tesisatları geliştirildi. 1940 yılında, 66 numaralı tesise Sokolov makineli tüfeklerinin "ShKAS makineli tüfeğinden yer tabanlı atış için evrensel bir kafaya sahip" deneysel bir parti verildi. Bu büyük olasılıkla yakında büyük kalibrelerin yerini alacak normal kalibreli hava tabancalarını "geri dönüştürme" girişimiydi - örneğin, 1941 için ShKAS sipariş planı sadece 3500'dü. Kovrov'daki 20 mm ShVAK'lar için, 2'teki 1935 numaralı fabrikada, “evrensel” uçaksavar tanksavar tripod bağlantıları yapıldı. Ancak bu çalışma, özellikle 20 mm ShVAK kartuşu “tanksavar” için oldukça zayıf olduğu için tatmin edici bir sonuç vermedi. Ancak Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın ilk döneminde ShVAK, tank Bir silah. Halk Komiserliği, 5 Temmuz 1941'de hafif tanklara yerleştirilmek üzere silahı rafine etmek için bir görev verdi. İş, A.E. Nudelman tarafından OKB-16'da yapıldı, silah Shpitalny'nin OKB-15'ine getirildi. 5 Aralık 1941 "ShVAK-tankı", kanat ShVAK temelinde yapılmış, kabul etti. TNSh ("tank Nudelman - Spitalnaya") adını aldı, T-60, T-40S, T-38 tanklarına konuldu.
Aynı zamanda, havacılık makineli tüfekleri hava savunma sisteminde de uygulama buldu. 8 Temmuz 1941 Devlet Savunma Komitesi, "Moskova şehrinin hava savunması için makineli tüfekler üzerine" hakkında bir kararname kabul etti: "1. NCAP'ların, makineli tüfeklerin BT ve BK makinelerinin 150'inin 250 ve makineli tüfeklerin 10'inin kendi fabrikalarından stoklarını almalarına izin verin ve 2 uçak fabrikalarının, hava savunması tarafından yönlendirilen hava saldırısından korunmalarını sağlayın. 1000. Hava Kuvvetleri Zorunluluğu - t. Zhigareva derhal Moskova'ya (uçaklarda) 3 parçaları teslim eder. Moskova hava savunma emrinde makineli tüfekler. 100. NKAP - t Shakhurin'i, 250 adetlerini rezervlerinden ayırmak için zorunlu kılın. makineli tüfekler BK ve 7,62 adet. ShKAS makineli tüfekler ve onları Moskova’nın hava savunmasının bertarafına nakletmek. " 12,7-mm ShKAS makineli tüfekler ve halka şeklindeki manzaraları olan 1941-mm UB uçaksavar tabancaları, Mozharovsky, Veneidov ve Afanasyev tarafından bir hafta boyunca geliştirildi. Aynı yıl, XNUMX, küçük kurulumlardaki ShVAK, Kovrov Bolşevik zırhlı treninin uçaksavar silahlanması olarak kullanıldı.