Şangay’daki bir üretim şirketinde mühendis olan Liu Qingfeng, “Anı yakalamayı seviyorum” diyor.
“Seyahat etmeyi seviyorum. Harcamalarımın en büyük kısmını o alacak. Sincan gibi batı Çin’e şehirlerden uzak bir yere seyahat etmek istiyorum. Ben de bu yıl Japonya’ya gitmeyi umuyorum. Ama her şey ne kadar yıllık izin alabileceğime bağlı.”
Çinli turistler hem yerli operatörler hem de yurtdışındakiler için büyük para. Tourism Australia’nın CEO’su Phillipa Harrison, Pekin ve Canberra arasında yıllarca süren siyasi, ekonomik ve diplomatik gerilimin ardından Avustralya’nın en büyük pazarını geri çekmek için bu hafta Guangzhou’ya indi. COVID öncesi Çinli turistler her yıl Avustralya’da 12 milyar dolar harcadı ve bu, onu Çin’e yalnızca demir cevheri ve kömürün ardından üçüncü en büyük ihracatımız haline getirdi.
Harrison, “Şimdi 1 numaralı turizm pazarımızı ziyaret etmenin tam zamanı,” dedi.
Liu normalde Pazar günü Pekin’de başlayan yıllık siyasi gala olan Ulusal Halk Kongresi’ne pek ilgi göstermez, ancak bu yıl ulusal bayramlardaki olası değişikliklere odaklanıyor.
İşçiler Bahar Şenliği, Ulusal Gün ve Sonbahar Ortası dönemlerinde resmi tatillere çıkarlar, ancak 1990’lardaki Asya mali krizi sırasında işverenleri mutlu etmek için uygulanan bir politika nedeniyle, bu tatillerin bir kısmının hafta sonları fazladan çalışarak telafi edilmesi gerekir. , işçilerin zaten yetersiz olan yıllık izin ödeneğinde aldıkları izin günlerinin sayısını azaltmak.
Liu, “Çin böyle bir sistemi ne zaman durduracak?” diyor. “Hep birlikte, her yıl ulusal bayramlar için sadece 11 günümüz var, bu da bizi dünya çapında en alt sıralara koyuyor.
“Dünyanın en büyük ikinci ekonomisi olarak tatillerimiz çok kısıtlı. Daha fazla tatil, daha fazla tüketim demektir. Ayrıca bunun Çin’e özgü bir politika olduğunu düşünüyorum. İnsanların mutluluğunu gerçekten düşürüyor. Herkes çalışmakla meşgulse, hiç kimse hayattan zevk alma arzusu duymaz ve çocuklar için bir planı olmaz.”
Şangay ve ülkenin ani ekonomik canlanması, Büyük Halk Meclisi’ndeki 3000 delegenin bir hafta boyunca uğraşmak zorunda kalacağı uzun vadeli acıyı maskeleme riski taşıyor.
Çin, son on yıldır devlet borcu, verimsiz üretkenlik ve nüfus düşüşü gibi yerleşik yapısal sorunlarla mücadele ediyor ve şimdi uluslararası piyasaları, COVID sonrası bir sıçrama yaşarken aynı zamanda bunları çözmek için çalıştığına ikna etmesi gerekiyor.
“Çin, Ocak ayında piyasaya çok fazla para enjekte ederek fiyatların hızla yükselmesine neden oldu. Ekonominin ikinci ve üçüncü çeyrekte büyüyebileceği ancak dördüncü çeyrekte gerileyeceği tahmin ediliyor. Büyüme ivmesinin sürdürülebilir olduğunu düşünmüyorum,” dedi Şangaylı 44 yaşındaki çelik tüccarı Peter Li.
“Çin ekonomisinin üç motoru, yani ihracat, tüketim ve yatırım şu anda iyi performans göstermiyor. İhracat hızla düşüyor, tüketim beklendiği kadar güçlü değil ve emlak piyasası bocalarken yatırım yapılabilecek yerler. Çin ne yapabilir? Hiç umut görmüyorum.”
Bu pistonlardan ikisi, yani ihracat ve yatırım, küresel ekonomi Rusya’nın Ukrayna’ya karşı savaşının körüklediği ekonomik krizden kurtulduktan sonra yeniden ateşlenecek gibi görünüyor. Ancak üçüncüsü – tüketim – mevcut ekonomik kurtarıcısı, demografik bir uçurumdan aşağı doğru ilerliyor.
Yükleniyor
Ulusal Halk Kongresi son üç yıldır nüfus tuzağından bir çıkış yolu bulmaya çalışıyor, ancak gençlerin daha fazla çocuk sahibi olmasını sağlayacak hiçbir politika değişikliği görünmüyor. Çin’in en kalabalık üçüncü eyaleti olan Sichuan eyaleti, üç çocuk politikasının bebek sayılarını artırmayı başaramamasının ardından Ocak ayında doğum sınırlarını tamamen kaldıran ilk eyalet oldu. Diğerlerinin de takip etmesi muhtemeldir.
Altmış yıldır ilk kez Çin’in nüfusu geçen yıl düştü. Bu düşüşün daha da artması bekleniyor.
Geçen yıl 18 ila 25 yaşları arasındaki 20.000 Çinli ile yapılan bir ankette, üçte ikisi çocuk sahibi olmak istemediklerini söyledi. 2035 yılına kadar, 400 milyon sakini, tüm nüfusunun üçte biri olan 60 yaşın üzerinde olacak.
Şangay’da bu sorun özellikle şiddetli. Geçen yıl çift başına 0,7 olan doğum oranı, nüfusun yenileme seviyesinin oldukça altında. Liu, “Hiç doğum yapmayabilirim” diyor.
Karar, tek çocuk endüstrilerinin geliştiğini gören ve on yıllar boyunca çocuk yetiştirmenin maliyetini ve beklentisini katlanarak artıran bir şehirde öncelikle ekonomik bir karardır.
Liu, “Çin’in ikinci ve üçüncü çocuklarla ilgili mevcut ulusal politikası bende doğum isteği uyandırmıyor” diyor.
“Batı ülkelerinde bir kadın ikinci çocuğu olduğunda hiç çalışmak zorunda kalmadan yıllarca evde oturabiliyor. Bir kişinin çok çocuğu varsa, çalışan birinden bile daha yüksek ücret alabilir. Çin’de bir defaya mahsus 30.000 yuan (6000$) ödenek gibi sübvansiyonlar bir hiçtir.
“Bu kadar küçük bir sübvansiyon yüzünden doğum yapmazdım. Bugün Çin’de bir çocuk yetiştirmek birkaç milyon yuana mal oluyor.”
Yükleniyor
Çocuklar büyüdükçe ve daha rekabetçi hale geldikçe bu maliyetler keskin bir şekilde artar.
“Üniversiteye giriş sınav sistemimiz halen uygulanmaktadır. Bu nedenle, ebeveynler çocuklara ders dışı derslere katılmak ve onlara eşlik etmek için çok para harcamak zorunda” diyor Liu. “Hem maddi hem de manevi olarak büyük baskı getiriyor.”
24 yaşındaki Yang, bırakın üç çocuğu, iki çocuk sahibi olmayı asla düşünmedi.
“Belki sadece bir tane alırım” diyor. “Ailemizin maddi durumuna bağlı.”
Kaynak : https://www.smh.com.au/world/asia/revenge-spending-drives-shanghai-s-post-covid-rebound-20230302-p5coy9.html?ref=rss&utm_medium=rss&utm_source=rss_world