Birçok yüksek öğrenim kurumu, “kapsayıcılığı mükemmel hale getirmek” veya “mükemmelliği kapsayıcı kılmak” gibi ifadeler kullanıyor. “Mükemmellik” veya “kapsayıcılık” ile ne demek istiyoruz?
“Mükemmellik” retoriğinin kullanışlılığı üzerine bir çalışmada, Samuel Moore, Cameron Neylon, Martin Paul Eve, Daniel Paul O’Donnell ve Damian Pattinson bulundu “Mükemmellik performansı, iyi araştırmanın nitelikleriyle tamamen çelişiyor.” Bu tür söylemlerin yıkıcı olduğunu ve değerli araştırmaları ve yeni bilgileri alt üst ettiğini iddia ediyorlar. Burada, pek çok kurumda yorumlandığı şekliyle “mükemmellik”e benzer bir odaklanmanın, aynı zamanda çeşitlilik ve kapsayıcılık hedeflerini nasıl baltalayabileceğini ve birinci sınıf bursun kapsamını nasıl sınırlayabileceğini düşünüyorum.
Çoğu kurum, adayın lisansüstü programının durumunu, yayınlarını, öğretim değerlendirmelerini (varsa) ve tavsiye mektuplarını kullanarak profesör adaylarında mükemmelliği tanımlar. Tavsiye veren(ler) disiplinin önde gelen isimleriyse, iyi niyetinizi artırırlar. Kapsayıcılık nedir? Her düzeyde kolej ve üniversite yaşamının bir parçası olan çeşitli ırklar, etnik kökenler, cinsiyet kimlikleri ve araştırma ilgi alanlarına sahip bir kampüs topluluğu oluşturmaya öncelik verir.
“Kapsayıcı mükemmellik” ifadesi, bir kurumun farklı ırklardan, etnik kökenlerden ve sosyoekonomik tabakalardan öğrencileri ve öğretim üyelerini bilinçli olarak kabul etmesi durumunda “standartlardan” ödün vermeyeceğini ifade eder. Bu makul görünüyor. Hepimiz mükemmel eğitmenler tarafından sağlanan mükemmel bir eğitim istiyoruz. Bununla birlikte, “mükemmellik” çoğu zaman statükoyu sürdürmek ve onu bozan her şeyi (fikirleri ve insanları) ortadan kaldırmak için kullanılan bir kod kelimedir.
Yüzeyde, “mükemmellik” arayışı kulağa adil ve iyi niyetli bir arayış gibi geliyor. Ancak, akademide bir dizi değer ve düşünce biçimini çeşitlendirme işini yapmıyor. Bunun yerine, eşitlik ve adil oyuna yatırım yapan bizlerin yok etmeye çalıştığı çifte standardı sık sık pekiştirir. “Mükemmel” sözcüğü, tüm biçimleriyle, sıklıkla eleştirel ırk teorisinin aksiyomlarından birini destekler: kurumlar, beyazlara fayda sağlamadıkça, eşitlik ve adil oyunu teşvik eden politikalar benimsemezler. Dahası, bir deyim veya slogan olarak “kapsayıcılığı mükemmel hale getirmek” giderek o kadar yaygın hale geliyor ki, az çok anlamsız hale geldi.
Geleneksel ve ana akım endüstri standartlarını kullanarak, çeşitli üniversite lisansüstü programlarının durumu konusunda hepimiz hemfikir olabiliriz. Ivy League kurumları ve olağanüstü araştırma kayıtları olanlar “mükemmel”. Çok sayıda yayını ve övgüsü olan bilim adamları, “mükemmel” ve “mükemmel” adayları yargılamak için yeterli niteliklerden daha fazlasıdır.
Buna karşılık, “kapsayıcılık”, işe alınan ve tutulan azınlık öğrencilerinin ve öğretim üyelerinin sayısı ile ölçülür. Kendi kendini tanımlamayı kullanarak azınlıkları sayıyoruz. Gerçek şu ki, bir kişi Afro-Amerikan olarak sınıflandırılabilir, ancak yasal olarak tanımlandığı grubun kültürüne, tarihine veya geleneklerine hiç aşina olmayabilir. Bu arada, fakülte pozisyonu adaylarının mezun olduğu üniversitenin durumu da sonuçları etkiler. Yüksek statülü kurumlardan tavsiyeler yazan bilim adamları sonuçları etkiler. Her ikisi de bizi adaylar tarafından yapılan işin kalitesinden uzaklaştırabilir. Bizim meydan okumamız, araştırma değerlendirmesine getirdiğimiz aynı inceleme ile kimlikle birlikte kurumsal ve tavsiyeci statüsünü de dikkate almaktır. Her metriğin yerleşik önyargıları vardır. Örneğin, Ivy League çevresinin dışında birçok mükemmel kurum var ve Ivy League dışı kurumlardan birçok mükemmel aday ortaya çıkıyor.
“Mükemmelliği” ve yinelemelerini her şeye uygulayabiliriz. Bununla birlikte, çeşitlilik ve kapsayıcılık çabalarına uygulandığında, belirsizliği sorunun bir parçasıdır. Yerleşik ve yaygın olarak bilinen uzmanlar, kapı bekçileri olarak hareket eder ve herhangi bir alanda mükemmelliği tanımlar. Bu tür uzmanlar genellikle çalışma alanının ana akımını oluşturur ve nadiren kabul edilen paradigmalara meydan okuyan kişilerdir. Buna karşılık, paradigmalara meydan okuyanlar genellikle marjinalleştirilir, alanlarının dışında çalışır ve düşmanca çalışma ve araştırma koşullarıyla karşılaşır.
Dahası, fikir çeşitliliği “bakış açısı çeşitliliği” ile karıştırılmamalıdır. Üniversitelerin tamamen sola meylettiği iddiası, profesörlükte liberteryenlerin veya muhafazakarların bulunmamasının, bu gruplardaki insanların bakış açılarının temsil edilmediği anlamına geldiği fikrine dayanmaktadır. Bununla birlikte, pek çok bilim adamı gibi, benim pratiğim, tüm ideolojileri -muhafazakar, liberter, liberal ve radikal- pedagojime dahil etmektir. İdeolojik eğilim veya partizanlık, azınlık grupları veya “yabancıların” vekilleri değildir. Grup üyeliğinin önemli olduğunu reddederken, çeşitlilik içeren bir kampüs için yeterince temsil edilmeyen grupları işe alamayız. Ve ideolojiye odaklanarak, kendilerini Demokrat olarak tanımlama olasılığı daha yüksek olan veya kendilerini liberal olarak gören azınlık gruplarının üyelerini otomatik olarak ortadan kaldırıyoruz. Ancak kişisel partizan kimliği, otomatik olarak öğrencilerin telkin edilmesi anlamına gelmez.
Fakülte pozisyonları için adaylar “profesyonel” göründüklerinde, konuştuklarında ve davrandıklarında ve kendi disiplinlerinin yerleşik alanlarında çalıştıklarında, nitelikli olarak değerlendirilmeleri daha olasıdır. Azınlık altındaki adayların bu “mükemmellik” kulübüne üyelik için fiili şartlar olarak değerlendirildiği, hem ırksal hem de cinsiyete dayalı saygınlık politikaları ve profesyonellik de vardır. Sadece geçen hafta, İlya ShapiroGeorgetown Anayasa Merkezi’nin yönetici direktörlüğüne aday olan , Joe Biden’ın ABD Yüksek Mahkemesi için “daha az Siyah” bir seçim yapacağını öne sürdüğü bir tweet hakkındaki soruşturmanın ardından istifa etti – sonunda onayla sonuçlanan bir seçim Yargıç Ketanji Brown Jackson.
Siyah kimliği ve yetersizlik ilişkisi derinden gömülü bir önyargıdır. Neyin “mükemmel” olduğuna karar verenler genellikle profesörlerin çoğunluk nüfusu: onlar beyaz erkeklerdir ve alanın kısıtlamaları dahilinde “yeni” bilgi üretirler. Başka bir deyişle, genellikle yerleşik teorileri test eder ve bulguları sağlamlaştırırlar. Ayrımcılığı sona erdirmek için mücadele ederken ayrımcılık yapıyoruz.
“Kapsayıcı mükemmellik” başlığı altında kurumlar, seçmenlerine azınlık fakültesi ararken standartları düşürmedikleri konusunda güvence veriyor. içinde söylemlerin analizi 20 yüksek öğrenim kurumunda Susan VanDeventer Iverson, işe alım çabalarına atıfta bulunurken şu ifadelerin sıklıkla kullanıldığını tespit etti: “yüksek başarı”, “yüksek profil”, “yetenekli” ve “bilimsel farklılık”. Sloganla ilgili semantik sorunlar bir yana, “kapsayıcılık” veya “mükemmellik” yapamayız. yapmak herhangi bir şey – bunlar sadece kelimeler. Kurumun niyetini yansıtırlar, ancak aynı zamanda, çeşitliliğin kurumun sıradanlıkla “yerleşmeye” istekli olduğunu ima ettiğine dair yerleşik fikirleri somutlaştırmanın ne kadar kolay olduğunu da gösterirler.
Post-George Floyd ve Başarısız Sözler
Polis memuru Derek Chauvin, George Floyd’u öldürdükten sonra, ülkenin dört bir yanındaki kolejler ve üniversiteler, ırksal adalete bağlılık göstermek için çeşitli girişimlerde bulundu. Kurumlar, köleleştiricilerin veya bariz ırkçıların adlarını taşıyan binaları yeniden adlandırdı. Bazıları Konfederasyon statülerini kaldırdı ve çeşitlilik girişimleri kurdu. (Örneğin, bkz. “George Floyd’un Ölümü Üniversite Kampüslerini Nasıl Değiştirdi?”)
Ancak birçok kolej ve üniversite için bu tür çabalar kampüs ikliminde fazla bir değişiklik getirmedi. Pek çok kurumda en büyük zorluk kapsayıcılık veya ait olma durumudur. Kurumlar, uluslararası öğrenciler de dahil olmak üzere azınlık gruplarının izolasyonunu ortadan kaldırmaya yönelik çabalarını nasıl yeniden odaklayabilir?
Yalnızca işe alma ve kabule odaklandığımızda, sorunun özüne, yani ötekileştirme ve tecrit kombinasyonuna değinmiyoruz. Siyah öğrenciler ile çoğunluk arasında beyazların çoğunlukta olduğu kurumlarda ne kadar etkileşim var? Göre Idaho Eyaletinde Amanda Eakins ve Sheldon Eakins, çok değil. Azınlık öğrencilerinin kendilerini üniversitenin mirasının bir parçası olarak görmeleri durumunda üniversiteye bağlı kalmaları ve olası bağışçılar olmaları daha olasıdır. Üniversitenin veya markasının kimliği, Siyah ve diğer azınlık fakülte ve öğrencilerinin yabancı statüsünü ortadan kaldırarak güçlendirilir.
Çeşitlilik ve kapsayıcılık çabalarını, kendilerinden farklı olan diğer insanlardan öğrenmelerinin tüm öğrenciler için ne kadar faydalı olduğunu öne sürerek haklı çıkarıyoruz. Kapsayıcı bir kampüs özlemlerimizi nasıl gerçeğe dönüştürebiliriz? İşe alım ve elde tutma arasındaki boşluğa dikkat ederek ve eksikliklerimizi kabul ederek daha iyisini yapabiliriz. Olduğu gibi, “kapsayıcılığı mükemmel hale getirmek”, uygun bir şekilde belirsiz olduğu için nitelikli azınlık başvuru sahiplerini hariç tutmanın daha kolay olduğu anlamına gelir.
Bu işi yapan bizler, özgün çeşitlilikte kurumlar yaratırken, içerme ile ne demek istediğimize dair net bir vizyondan gelen stratejiler geliştirmeye kararlıyız. Örneğin, aşağıdaki ifadeleri parolamız olarak kullanmak daha doğru olabilir:
- “Çeşitlilik ve kapsayıcılık yoluyla bilginin peşinde koşan bir topluluk”
- “Çeşitlilik ve kapsayıcılık yoluyla yeni bilgiyi ilerletmek”
- “Çeşitlilik ve kapsayıcılık yoluyla örnek burs”
Yukarıdaki kelimelerle “kapsayıcılığı mükemmel kılmak” veya “mükemmelliği kapsayıcı kılmak” arasındaki fark, özellikle çeşitlilik planlıyorsak, mükemmel olduğumuzdan “sağlamamız” gerektiği yönünde bir ima olmamasıdır. Ayrılık yok. Sorunları çözerken, günün etik sorunlarını çözerken ve daha üretken bir toplum yaratırken, çeşitlilik ve kapsayıcılık mükemmellik ile doludur.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/advice/2022/06/10/how-interpretations-excellence-can-undermine-inclusivity-opinion