Otofaji (Antik Yunan aὐτόφαγος autóphagos), yani “kendi kendine yiyen” ve “içi boş” anlamına gelen, hücrenin gereksiz veya işlevsiz bileşenlerin işlevini bozan doğal, düzenlenmiş, tahrip edici mekanizmasıdır.
OTOFAJI, hücresel bileşenlerin düzenli olarak parçalanmasını ve geri dönüşümünü sağlar. Makrootofizyondaki hedeflenmiş sitoplazmik unsurlar, otofagozom olarak bilinen çift membranlı bir vezikül içindeki hücrenin geri kalanından izole edilir. Otofagosom sonunda lizozomlarla kaynaşır ve içerikler bozulur ve geri dönüştürülür.
Hastalıkta OTOFAJI strese adaptif bir yanıt olarak görülürken hayatta kalmayı sağlarken diğer durumlarda hücre ölümünü ve morbiditeyi artırdığı görülmektedir . Açlık durumunda, hücresel bileşenlerin parçalanması hücresel enerji düzeylerini koruyarak hücrenin hayatta kalmasını sağlar. “Oto-faji” ismi 1963 yılında Belçikalı biyokimyacı Christian de Duve tarafından ortaya atılmıştır.
1990’lı yıllarda mayada oto-faji ile ilgili genlerin tanımlanması, araştırmacıların oto-fajinin mekanizmalarını belirlemesine olanak tanır ve Japon otofajyası araştırmacısı Yoshinori Ohsumi’ye , 2016 Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülünü kazandırdı. (Autophagy)
Otofaji Çeşitleri
Oto-fajinin dört yolu vardır ve bunlar oto-fajiye bağlı genler ve bunlarla ilişkili enzimler aracılıdır: Makro-oto-faji, Mikro-oto-faji, chaperone aracılı CMA-oto faji, ve mito-faji