Scott Freeman kanıtları bir araya getirdi: STEM kursları standart bir ders yerine aktif öğrenme teknikleri kullanılarak öğretildiğinde, öğrenciler yaygın olarak alıntılanan bir araştırmaya göre daha iyi performans gösteriyor. meta-analiz o yayınladı Ulusal Bilimler Akademisi Bildiriler Kitabı dergi. Sadece bununla da kalmıyor, Freeman’ın çalışması gösteriyor ki, sınıf zamanının büyük bir kısmı aktif öğrenmeye ayrıldığında, öğrenci performansındaki boşlukları azaltıyor. Peki neden daha fazla ders bu şekilde öğretilmiyor? Ve bu nihayet nasıl değişebilir? öğrenmek için, kronik Washington Üniversitesi’nde biyoloji öğretim görevlisi olarak görevinden emekli olan ancak araştırma yapmaya devam eden Freeman’a yetişti. Bu konuşma, uzunluk ve netlik için düzenlendi.
Muhtemelen en iyi, aktif öğrenmenin etkinliğine ilişkin 2014 yılındaki meta-analiziniz ile tanınıyorsunuz. PNAS. Bu bulguları ve makalenin etkisini hızlıca gözden geçirebilir misiniz?
Bu makale, Washington Üniversitesi’ndeki kendi kurslarımda daha önce yapılan çalışmalardan ilham aldı ve ders vermeyi bırakıp aktif öğrenmeye başladığımda, başarısızlık oranlarında gerçekten önemli azalmalar elde ettiğimizi gösterdi. Burada işe yaradı, ama orası tek yer, tek profesör, tek kurs. Sadece şu soruyu sordum: Gerçekten ne oluyor? Bir meta-analizin yapması gereken şeyin özü budur. Yani bu çalışmanın gösterdiği şey, ortalama olarak, insanlar ders vermekten ders vermeye geçtiğinde, lisans düzeyinde fen, teknoloji, mühendislik ve matematik dersleriydi. hiç Bir tür aktif öğrenme – tanım konusunda son derece cömert davrandık – eşit derecede titiz sınavlarda ortalama sınav puanlarında önemli artışlar ve başarısızlık oranlarında önemli düşüşler gördüğümüzü.
Bu gazete toplumda ses getirdi. Sanırım 7.500’den fazla atıf yapıldı. Konuşmalar yaparken kullandığım benzetme, etkinin Amerika Birleşik Devletleri genel cerrahının 1964’te sigara içmenin halk sağlığı için bir tehlike olduğu konusunda esasen bir meta-analiz yayınladığı zamana benzer görünmesiydi. Bu artık kanıtlarla ilgili değil. Biz bilmek bu daha iyi çalışıyor.
İnsanlara hatırlatacağım gibi: İnsanlar hala sigara içiyor.
STEM kurslarının – hadi sadece STEM’e odaklanalım – aktif öğrenme kullanılarak ne sıklıkta öğretildiğine dair bir bilardo salonunuz var mı?
vardı gerçekten iyi analiz – Marilyne Stains liderliğindeki bir ekip tarafından yapılmış, çoğunlukla ABD merkezli, ancak çok büyük bir veri seti Bilim Birkaç yıl önce. Tam olarak bu soruya saldırdılar ve ders vermenin hâlâ baskın olduğunu gördüler.
Peki, daha fazla eğitmenin aktif öğrenmeyi kullanmasını engelleyen nedir?
Birkaç şey oluyor. Birincisi, öğretim üyeleri kendi alanlarında kanıta dayalı insanlar olsa da bizler hala insanız. Ve sıklıkla, alanlarında titizlik ve kanıt talep eden insanlar öğretmeye geçerler ve aniden sezgiye dönerler. O kadar yaygın ki, insanlardan şunu duyacaksınız, Benim için işe yaradı. Bu, öğrencilerimde bir sorun olduğu anlamına geliyor, çünkü benim için iyiydi ve şu an bulunduğum yere bakın. Ve bu sadece insani bir şey: kişisel ampirizm.
Ancak sorunun özü, sistemin özellikle öğretimde değişimi ödüllendirmemesidir. Ortalama bir öğretim üyesiyseniz ve bu makaleleri okursanız ve öğretmek, yenilik yapmak ve öğrencilerinin daha iyisini yaptığını görmek konusunda gerçekten heyecanlanan meslektaşlarınızla konuşursanız, diyebilirsiniz ki, Bu harika olurdu, ancak bunun bir maliyeti olacak. çok zaman ve enerji.
Başka bir şey, hiçbir şey ilk seferde çalışmıyor. Aktif öğrenme yapmaya başladığımda hayır değiştirmek. Hep yüz üstü düştüm, sadece bekledim. Ama bu eğlenceli değil. Ve insanlar diyecek ki: Ah, terfiim, liyakat ücretim öğrenci değerlendirmelerine bağlı ve kremalı olacağım. Ve eğer sonunda başarılı olursam ve tüm bu yeni becerileri öğrenirsem ve kendimi gerçekten geliştirirsem ve kurslarımı yeniden yaparsam ve işimin diğer kısımlarını feda edersem, fazladan ödeme almıyorum. Üniversite artık para almıyor. Hiçbirşey değişmez.
Peki kurumlar mükemmel öğretimi nasıl teşvik edebilir?
Uzak ve uzak en önemli şey ödül sistemidir. Benim lafım şudur: Sistemleri değiştirmediğiniz sürece sistemik bir değişiklik elde edemezsiniz. Ama yine, biz insanız. Sistemleri değiştirmek gerçekten zor.
Yani öğretimi değerlendirmekten bahsediyorum. 1980’lerden beri kadınlara karşı çok güçlü bir aktif önyargı olduğunu biliyoruz. Yani iki nesildir bunların korkunç veriler olduğunu biliyoruz. Ve kötü verileri kullanırsanız, kötü kararlar verirsiniz. Yani bu bariz bir problem. Ülke çapındaki birçok üniversite bunu fark etti ve öğretimin kalitesini değerlendirmek için yeni sistemler üzerinde çalışıyor. Yeni araçlarımız var; gerçekten güçlüdürler, araştırmaya dayalıdırlar – bunlara sınıf gözlem protokolleri denir – yayınlanır ve geçerliliği iyi kanıtlara sahiptir. Artık öğretimi nesnel, güvenilir bir şekilde değerlendirebilir ve doğru kararlar vermek için kullanabiliriz.
Ve ayrıca sadece gerçek oluyor. Dudak hizmetinin ötesine geçmek. Çünkü herkes diyecek ki, Ah, evet, lisans eğitimi bizim için önemli ve öğretmenlik kurumsal görevimizin bir parçası. Ama lastik yolla buluştuğunda, aslında kim işe alınır? Aslında kim terfi alıyor? Köşedeki ofisi, kampüsteki ödülleri gerçekte kim alıyor? Prestij nereden geliyor? Bu hala gerçekten araştırmayla ilgili. Kurumlar, öğretimle ilgili bu kanıtı almalı ve şunu söylemelidir: Özellikle üniversiteye gelen hazırlıksız öğrenciler için daha iyi öğrenci sonuçları elde eden insanlar, daha fazla ödeme alacak, daha hızlı terfi edecek ve en iyi araştırmacıların sunduğu türden avantajlara sahip olacaklar. almak.
Araştırmanız 2014 makalesinden bu yana nereye gitti? şu anda ne üzerinde çalışıyorsun?
O 2014 makalesinden bu yana üzerinde çalıştığım en büyük proje, yine kendi sınıfımda olan bir şeyden esinlenerek bu sonucu genişletmekti. Aktif öğrenme ile öğretmede daha iyi hale geldiğimde, sınav puanlarında farklılıklar görüyorduk ve düşük gelirli ve yüksek gelirli öğrenciler arasındaki başarısızlık oranları küçülüyordu. İnsanların neredeyse 100 yıldır bundan bir kriz olarak bahsettiğini, yüksek öğrenimdeki düşük gelirli bireylerin gerçekten de geleneksel öğretim altında mücadele ettiklerini bilecek kadar yüksek öğrenim literatürünü okumuştum. Ve kendi sınıfımdaki verilere baktım ve “Aman tanrım, bu konuda bir şeyler yapabiliriz” dedim.
Ve yine tek bir eğitmen, tek bir öğrenci topluluğu, tek bir dersten oluşan bir süreçti, peki ya diğer herkes? bir takip yaptık meta-analiz. Çok okunan bir dergide yayınlandı, ancak ne yazık ki İtalya’nın ilk toplam Kovid karantinasına girdiği Pazartesi günüydü. O gün herkesin, aman tanrım, Covid’in gerçek olduğunu ve gelmekte olduğunu anladığı gündü. Ve böylece gazetemiz çıktı. Geniş çapta okunuyor ve geniş çapta alıntılanıyor, ancak 2014 tarihli makalenin sahip olduğu olağanüstü bir etkiye sahip değil. Ama bunu şimdiye kadar katıldığım en önemli çalışma olarak görüyorum.
Veriler gösteriyor ki, en azından STEM’de, biraz aktif öğrenme yaparsanız, bu performans farklılıklarının hiçbirinde değişiklik görmezsiniz. Ancak çok şey yaparsanız, genellikle dramatik bir şekilde küçülmeye başlarlar. Ve şimdi devam eden çalışma nedenini bulmaktır.
Sizce cevap nedir?
Bir hipotezimiz var. Bu çalışma, bu arada, Elli Theobald tarafından yönetiliyor. Washington Üniversitesi’nde ve Florida Uluslararası Üniversitesi’nde Sarah Eddy; Gerçekten harika bir ekibin parçasıyım. Elli buna kafalar ve kalpler hipotezi diyor. Bu yüzden, bunun kasıtlı bir antrenman kombinasyonu olduğunu düşünüyoruz – 10.000 saat gerçekten zor, rahatsız edici bir antrenman yapmanız gerekiyor – eğer atletizmse, terli, müzikse, tekrar tekrar gam çalıyor. Ve aktif öğrenme alıştırmalarının yaptığı şeyin bu olduğunu düşünüyoruz: Siz sorup söylemediğinizde, öğrenciler pratik yapıyorlar.
Kalp kısmı sınıf kültürüdür. Aktif öğrenen bir sınıfta öğrenciler birbirleriyle konuşuyorlar, profesör cevap veriyor ve “Bilmiyorum, bunu daha önce hiç düşünmemiştim” ya da “neredeyse hepsini aldın! Bunun hakkında düşün.” Çok fazla geri bildirim alıyorsunuz ve tüm sınıf çok destekleyici, çok topluluk, çok fazla “buraya aitsiniz; Sana inanıyorum.”
Salgının öğretim üzerinde kalıcı bir etkisi olacağını düşünüyor musunuz?
Aktif öğrenen bir sınıfa geçtiğinizde atacağınız adımlardan biri, öğrencilerin dersten önce temel bilgi transferini (kolay şeyleri) yapmalarını istemenizdir. Artık herkes bu dersleri çevrimiçi alıyor; az önce büyük bir engeli kaldırdınız. Belki bu aktif öğrenmeyi biraz daha kolaylaştıracaktır.
Büyük resimde, uzaktan eğitimin veya bir şekilde paket öğrenmenin bir çözüm olacağı fikrinin ötesine geçebileceğimizi umuyorum. Biz hala insanız. İlişkiler önemlidir.
Kaynak : https://www.chronicle.com/article/its-not-about-the-evidence-anymore