Ana Başlıklar
Arz Tarafı Teorisi Nedir?
Arz yönlü teori, mal arzını artırmanın ekonomik büyümeye yol açtığı ekonomik bir kavramdır . Arz yönlü maliye politikası olarak da tanımlanan kavram, birkaç ABD başkanı tarafından ekonomiyi canlandırma girişimlerinde uygulanmıştır. Kapsamlı olarak, arz yönlü yaklaşımlar, bir ekonominin daha fazla mal ve hizmet tedarik etme yeteneğini destekleyen değişkenleri hedefler.
Bazı ekonomistler arz yönlü teorinin güçlü savunucuları iken, diğerleri buna karşı çıktı. Eleştirmenler, arz yönlü teorinin temelde kusurlu olduğunu (yani, arzın kendi başına talep yaratamayacağını) ve ampirik kanıtların politika olarak pratikteki başarısızlıklarını defalarca gösterdiğini savunuyorlar (örn. büyüme).
ÖNEMLİ ÇIKARIMLAR:
- Arz yanlı ekonomi, mal arzını artırmanın bir ülke için ekonomik büyümeye dönüştüğüne inanır.
- Arz yönlü maliye politikasında, uygulayıcılar genellikle vergileri düşürmeye, borçlanma oranlarını düşürmeye ve artan üretimi teşvik etmek için endüstrileri serbest bırakmaya odaklanırlar.
- Arz yönlü maliye politikası, 1970’lerde Keynesyen, talep yönlü politikaya bir alternatif olarak formüle edildi.
Bu teorinin geçerliliği, tartışmanın her iki tarafındaki savunucularla birlikte hem teorik hem de ampirik gerekçelerle tartışmalıdır.
Arz Tarafı Teorisini Anlamak
Arz yönlü ekonomi teorisi, hükümetler tarafından, bir ekonominin daha fazla mal tedarik etme yeteneğini destekleyen değişkenleri hedeflemek için bir öncül olarak yaygın olarak kullanılır. Genel olarak, arz yönlü maliye politikası herhangi bir sayıda değişkene dayanabilir. Kapsam olarak sınırlı değildir, ancak artan arza ve ardından ekonomik büyümeye yol açacak değişkenleri belirlemeye çalışır.
Arz yönlü teorisyenler, tarihsel olarak, kurumlar vergisi indirimlerine, sermaye borçlanma oranlarına ve daha gevşek iş düzenlemelerine odaklandılar . Daha düşük gelir vergisi oranları ve daha düşük sermaye borçlanma oranları, şirketlere yeniden yatırım için daha fazla nakit sağlar. Ayrıca, daha gevşek iş düzenlemeleri , uzun işlem sürelerini ve üretimi engelleyebilecek gereksiz raporlama gereksinimlerini ortadan kaldırabilir. Kapsamlı olarak, her üç değişkenin de genişleme, daha yüksek üretim seviyeleri ve artan üretim kapasitesi için artan teşvikler sağladığı bulunmuştur.
Genel olarak, bir hükümetin alabileceği herhangi bir sayıda arz yönlü mali önlem olabilir. Çoğu zaman, arz yönlü maliye politikası mevcut kültürden büyük ölçüde etkilenecektir. Bazı durumlarda, arz yönlü ekonomi, yerel arzı artırmaya ve yerli ürünleri yabancı ürünlere göre daha avantajlı hale getirmeye yönelik küresel bir planın parçası olabilir.
Arz Tarafı ve Talep Tarafı
Arz yönlü teori ve talep yönlü teori genellikle ekonomik uyaranlara iki farklı yaklaşım getirir . Talep tarafı teorisi 1930’larda John Maynard Keynes tarafından geliştirildi ve Keynesyen teori olarak da bilinir . Talep tarafı teorisi, ekonomik büyümenin talep yoluyla teşvik edildiği fikri üzerine kuruludur. Bu nedenle, teorinin uygulayıcıları alıcıları güçlendirmeye çalışır. Bu, hükümetin eğitim, işsizlik yardımları ve bireysel alıcıların harcama gücünü artıran diğer alanlara yaptığı harcamalarla yapılabilir. Bu teorinin eleştirmenleri, daha az arzu edilen sonuçlarla uygulanmasının daha maliyetli ve daha zor olabileceğini savunuyorlar.
Genel olarak, yıllar boyunca hem arz hem de talep yönlü maliye politikalarını destekleyen çok sayıda çalışma yapılmıştır. Bununla birlikte, araştırmalar, birden fazla ekonomik değişken, ortam ve faktör nedeniyle, etkileri yüksek düzeyde güvenle saptamanın ve herhangi bir teorinin veya politika setinin kesin sonucunu belirlemenin zor olabileceğini göstermiştir.
Arz Yönlü İktisat Tarihi
Laffer Eğrisi , arz yönlü teori kavramının formüle edilmesine yardımcı oldu. 1970’lerde ekonomist Arthur Laffer tarafından tasarlanan eğri, vergi gelirleri ile federal harcamalar arasında doğrudan bir ilişki olduğunu, öncelikle bunların bire bir ikame edildiğini öne sürüyor. Teori, vergi gelirindeki bir kaybın büyümedeki artıştan oluştuğunu; dolayısıyla vergi indirimleri daha iyi bir maliye politikası seçeneğidir.
1980’lerde, Başkan Ronald Reagan , on yılın başlarındaki durgunluğu izleyen stagflasyonla mücadele etmek için arz yönlü teoriyi kullandı. Reagan’ın Reaganomik olarak da bilinen maliye politikası, vergi indirimlerine, sosyal harcamaların azaltılmasına ve iç piyasaların kuralsızlaştırılmasına odaklandı. Reagan Yönetimi altında gayri safi yurtiçi hasıla (GSYİH) ortalama %3,5; George HW Bush (R) altında: %2.25; Bill Clinton (D) altında: %3.88; George W. Bush (R) altında: %2.2; Barack Obama (D) altında: %1,62 ve Donald Trump (R) altında: %0,95.
‘%3,5
Reagan Yönetimi’nin arz yönlü mali teşviki kapsamında ortalama GSYİH
Ekonomik büyümeyi artırmaya yönelik bu arz yönlü vergi indirimleri politikası, sonraki on yıllarda ABD başkanları arasında popülerliğini korudu. 2001 ve 2003’te Başkan George W. Bush da geniş kapsamlı vergi indirimleri başlattı. Bunlar , diğerlerinin yanı sıra, olağan gelir, temettüler ve sermaye kazançları için de geçerlidir.
2017’de Başkan Donald Trump, prensipte arz yönlü ekonomiye dayanan bir vergi kanunu çıkardı. Vergi İndirimi ve İş Yasası (TCJA), büyümeyi teşvik etme umuduyla hem gelir hem de kurumlar vergilerini azalttı. O zamandan beri, hükümler yüksek gelirlilere orantısız bir şekilde fayda sağladı ve bazı işçi ve orta sınıf vergi mükelleflerine zarar verdi.
Başkanlık döneminde Trump, ABD işletmelerine daha fazla üretme fırsatı yaratmak amacıyla uluslararası üreticilere tarifeleri yükselten ticari ilişkiler yoluyla arz yönlü maliye politikasına da odaklandı.
Bu tür politikaları eleştirenler, şirketler arasında hisse senedi geri alımlarına girişme eğiliminin arttığına işaret ediyor . Şirketler, yeni tesislere, ekipmana, yenilikçi girişimlere veya çalışanlarına yatırım yapmak yerine, daha düşük vergilerden kazanabilecekleri parayı hissedarlarının ceplerine geri koyduklarında geri alım gerçekleşir.
Vergi Politikası Merkezi’ne göre, 2018’de ABD şirketleri , yeni tesis ve ekipmanlara yatırım yapmak veya çalışanlarına daha fazla ödeme yapmak yerine hisselerini geri satın almak için 1,1 trilyon dolardan fazla harcadı .