Haşereler, belki de uçabilme yetenekleri nedeniyle yeryüzünün hemen her yerine dağılmışlardır. Haşerelerin özellikleri farklı olup kanatları incedir. Kanatlar üzerinde, kanadı sağlamlaştırıcı damarlar yer alır. Ancak bu damarların içinde kan dolaşımı yoktur. Sinek ve sivrisinek gibi bazı böceklerin yalnız bir çift kanatları vardır. Kelebeklerle pul kanatlıların iki çift kanatları olur. Bu böcekler ince ve renkli pullarla kaplıdır. Kın kanatlıların ön kanatları kabuk gibi serttir. Bu kanatlar, uçma sırasında kullanılan arka kanatların üzerine kıvrılarak bunları korurlar. Bazı haşere türleriyle pire, bit ve tahtakurusu gibi asalak böceklerin kanatları yoktur. Erişkin pirelerin en büyüğü bir santimetre uzunluğundadır. Çoğu pireler yirmi beş santimetre kadar sıçrayabilirler. İnsanlarda aynı oranda sıçrasa 60 metre yüksekliğe erişmeleri gerekirdi. Bir kasın gücü kalınlığına bağlıdır. Böceklerde birçok kısa, fakat kalın kas bulunur, insan vücudunda 800 kas olduğu halde, tırtılların vücutlarında 4 000 kadar kas vardır. Haşerelerin özellikleri ve kasları kabuklarına bağlıdır. Bu kabuklar böceklerin hafif olmalarını sağladıkları gibi, kullanışlı bir kaldıraç sistemi de oluştururlar.
Haşerelerin özellikleri ve küçük yapılı olmalarının sağladığı bir üstünlük, düşmanlarından kolayca kaçabilmeleri olarak dikkat çeker. Düşmanı yaklaştığı zaman böcek yerdeki veya ağaç kabuklarındaki küçük oyuklara gizlenir. Ayrıca vücutları küçük olduğundan, yaşamlarını sürdürebilmek için çok az besin, su ve oksijen gereksinirler. Böceklerin kabukları ile, solunum sistemleri onları küçük olmaya zorlamaktadır. Böcekler daha çok büyüseler, kabukları çok ağırlaşır ve böcek güçlükle hareket ederdi. Solunum sistemleri ise yeterince oksijen sağlayamazdı. Bütün hayvanlar oksijen gereksinirler. Solunum işlemi sırasında, solukla vücuda giren oksijen sindirilmiş besinlerin yakılmasını ve enerji üretimini sağlar. Memeliler gibi gelişmiş hayvanların geniş akciğerlerinde hava binlerce küçük soluk borucuğunun içinden geçer. Bu borucuklar oksijenin somurulması ile akciğer yüzeyini genişletirler. Böcekler, vücutlarının iki yanında bulunan küçük deliklerden solurlar. Bu delikler solunum boruları ile birleşirler. Bu borucuklar dan çıkan daha küçük borucuklar hücrelere giderler. Haşerelerde geniş bir solunum yüzeyi vardır. Daha küçük böceklerde hava vücuttaki solunum borucukları içinden geçer. Havanın vücut içinde ilerlemesini sağlayan itici bir mekanizma olmadığı için, bu solunum sistemi elverişli değildir. Ancak arı ve çekirge gibi daha büyük bazı böceklerde vücut çeperi havanın deliklerden vücut içine girip çıkmasını sağlayacak biçimde genişleyip büzülür. yer yüzünde haşerelerin özellikleri ve yaşam bölgeleri olarak nehirlerde ve göllerde yaşayan böceklerin çoğu larva evresinde, solungaçlarının yardımı ile solunurlar. Solungaçlar, suda erimiş durumda bulunan oksijeni soğuran özel organlardır. Sivrisinek larvaları suda yaşamakla birlikte solungaçlara sahip değildirler.
İnsan kanı, içerdiği bir boya maddesi nedeniyle kırmızıdır. Hemoglobin denilen bu madde oksijeni taşır. Ancak böceklerin kanı bu tür bir madde içermediği için renksizdir. Böceklerin kanı, basit bir borucuklar sistemi içinde akar. Kalp, böceğin gerisinde yer alan kalınlaşmış bir borucuktur. Bu yapı, kanı vücudun ön tarafına doğru iter. Kan çeşitli organlara gidecek sindirilmiş besinleri iletir ve artık maddeleri toplar. Değişik haşere türleri farklı besinlerle beslenirler. Peygamber böceği gibi bazı böcekler etçildirler. Ağustos böcekleri gibi bazı türler ise otla beslenirler. Kulağa kaçanları da içeren bir grup ise hem otçul hem de etçildir. Böceklerin ağız yapıları yedikleri besinlere göre biçimlenir. Karınca ve kulağakaçan gibi böcekler, besinlerini çiğneyerek yedikleri için güçlü çenelere sahiptirler. Bu yapı biçimi çiçeklerin bal-özüyle beslenen kelebeklerde ve pul kanatlılarda bulunan ağız parçacıklarının biçiminden çok farklıdır. Bazı çiçeklerde bal özü, boru biçimindeki çiçeğin dibinde bulunur. Ancak kelebekler ağızlarında bulunan uzun ve boş bir borucuğun yardımı ile bal özünü kolayca emerler. Hortum denilen bu borucuk kullanılmadığı zaman kelebeğin başı altında kıvrılmış olarak durur. Bit ve tahtakurusu gibi emici böceklerin iğneye benzer keskin ağız parçaları, bu böceklerin çeşitli hayvanların kanını kolayca emmelerini sağlar. Bitki özlerini emen yarım kanatlılarda da benzer ağız parçacıkları vardır.
Haşerelerin özellikleri arasında en belirgin olanı ağızdan, karın bölü-tünün ucunda bulunan bir deliğe doğru uzanan bir borucuktan oluşur. Sindirilecek besine, bu borucuk boyunca çeşitli kimyasal maddeler karışır. Sonuçta besin sindirilir ve kana geçer. Artık maddeler sindirim borucuğunun sonunda bulunan anüs yoluyla dışarı atılır. Çoğu Haşereler yumurtlama yolu ile ürerler. Dişi böcek, erkek böcekle çiftleştikten sonra, yumurtaları erişkin böceklere dönüşecek biçimde gelişmeye başlar. Dişi böcekler çoğunlukla yaşamları boyunca bir tek kere çiftleşirler. Erkek böcekten dişinin vücuduna geçen hücreler, burada toplanarak binlerce yumurtanın gelişmesine katkıda bulunurlar. Kraliçe arı, çiftleşme sırasında erkek arıdan aldığı hücreleri birkaç yıl vücudunda taşıyabilir. Bazı dişi böcekler her defasında tek bir yumurta yumurtlarlar. Beyaz karınca (termit) gibi bazı türler ise günde 10 000’den çok yumurta yumurtlayabilirler. Yavru böcekler, gelişim sırasında birkaç evreden geçerler. Yumurtadan çıkan yavru böceğe larva denir. Kelebeğin larvasına tırtıl adı verilir. Tırtıllar, erişkin kelebeklere hiç benzemezler. Erişkin böceklerden farklı olarak larvaların genellikle altıdan fazla bacağı vardır. Bazı larvaların ise hiç bacağı olmaz. Larvalarda kanat yoktur ve erişkinlerinden farklı besinlerle beslenirler. Görüldüğü gibi haşerelerin özellikleri hayli ilginç olup haşere mücadelesinde bilinçli ve donanımlı olmak zorunludur.