Kulak çınlaması, herhangi bir dış ses yokluğunda otolojik sağlık, genel sağlık ve çevresel stres arasındaki karmaşık etkileşimden meydana gelen ses algısıdır. Çoğu insan bazen geçici kulak çınlaması ile karşılaşabilir. Peki kronik kulak çınlaması duyarlılığında genler bir rol oynar mı? Maalesef ki kulak çınlaması heterojenliğine dair sorulara cevap vermek beklenildiği üzere kolay değildir.
Yakın zamanda, Gilles ve arkadaşları(2017) raporlanmış kulak çınlaması ile 4.000.000 tek nükleotid polimorfizmi(genomda belirli bir konumda meydana gelen tek bir nükleotiddeki varyasyon) arasındaki ilişkiyi incelemek için, özelleştirilmiş istatiksel prosedürleri kullanarak ilk genom çaplı ilişkilendirme çalışmalarını(GWAS) gerçekleştirdiler. Çalışmalar için kan örnekleri Antwerp’deki (Belçika) bireylerden elde edilirken, sağlıksız bireyler seçim dışı bırakıldı. Genotiplendirilen bireylerden 916 tanesi için kulak çınlaması bilgisi mevcutken, bunların arasından 167 bireyin gürültü maruziyeti hikayesi olduğu bildirilmiştir.
Hiçbir SNP (tek nükleotid polimorfizmi) genom çapında önemli bir eşik değerine ulaşamamıştır. Bunun yanında, gürültü göz önüne alındığında üç gen (VDAC1, NKTR, COG3) belirginleşmiş ve metabolik yollarla ilgili birçok gen de ilişkilendirilmiştir(RAS yolu, vasküler düz kas kontraksiyonu, NDK Dinamin ve koenzim A biyosentezi). Bununla birlikte, genotiplendirilmiş tüm SNP’lerin, raporlanmış tinnituslar için % 3.2 varyanslı birikimli bir etkisi vardı.
Gilles et al. (2017) A Pilot Genome-Wide Association Study Identifies Potential Metabolic Pathways Involved in Tinnitus, Front Neurosci 11: 71.