Yerel çatışmaların deneyimi, tanksavar güdümlü füzelerle donatılmış bir helikopterin en etkili savaş araçlarından biri olduğunu göstermiştir. tanklar. Bir adet düşürülmüş tanksavar helikopteri için ortalama 15-20 adet yanmış ve harap olmuş tank. Ancak savaş helikopterleri oluşturmaya yönelik kavramsal yaklaşım ülkemizde ve Batı'da taban tabana zıttı.
NATO ülkelerinin ordularında, 4-6 ATGM ile donanmış, nispeten hafif iki kişilik helikopterler, Sovyet'teki binlerce tank armadasına karşı savaşmak için bir çift NAR birimi ve 7,62-20 kalibreli topçu silahı geliştirildi. Genellikle bu helikopterler, önemli bir çekincesi olmayan genel amaçlı helikopterler temelinde oluşturulmuştur. Kullanım kolaylığı ve iyi manevra kabiliyeti nedeniyle, hafif tanksavar helikopterlerin büyük kayıpları önleyeceğine inanılıyordu. Onların asıl amacı, 4-5 ATGM'nin fırlatma menzilini dikkate alarak, savaş alanındaki tank saldırılarını engellemekti, zırhlı araçların ön çizgiyi geçmeden yok etme olasılığı vardı. Saldıran tank takozlarına saldırırken, sağlam bir yangın teması olmadığı zaman, helikopterler zıplayarak hareket ederek arazinin kıvrımlarını aktif olarak kullanmalıdır. Bu durumda, hava savunma birlikleri reaksiyon için çok az zamana sahiptir.
SSCB'de farklı bir yaklaşım öne çıktı: Üst düzey askeri liderlerimiz, aynı zamanda birlikler sunabilen güçlü silahlarla iyi korunan bir savaş helikopteri alma isteğini dile getirdi. Böyle bir makinenin, "uçan BMP" nin bir türünün kolay ve ucuz olamayacağı açıktır. Böyle bir helikopterin asıl görevi, tanklara karşı savaşmak bile değildi, ama yönetilmeyen imha araçlarıyla düşman savunma merkezlerine büyük darbe vurmaktı. Yani uçan zırhlı MLRS'nin sayısız ilerleyen tankını sayısız NAR'ın voleybolu ile ateşlemesi gerekiyordu. Hayatta kalan ateş noktaları ve düşmanın insan gücü, gemideki topların ve makineli tüfeklerin ateşiyle imha edilecekti. Aynı zamanda, helikopter ayrıca düşmanın savunuculuğunu kuşatıp tamamlayarak düşmanın arka tarafına asker gönderebilir.
Sovyetin üst düzey askeri liderleri umut verici bir savaş helikopteri kullanma kavramını böyle gördü. Oluşturulma emri 1968 yılında verildi. Daha sonra Mi-24 ismini alan helikopterin tasarımı sırasında, daha önce Mi-8 ve Mi-14 helikopterlerinde kullanılan teknik çözümler, bileşenler ve montajlar yaygın olarak kullanıldı. Motorların, göbek ve ana rotor bıçaklarının, kuyruk rotorunun, eğri makinenin, ana şanzımanın ve şanzımanın birleştirilmesini sağlamak mümkündü. Bu nedenle, prototipin tasarımı ve inşası yüksek oranda yapıldı ve Eylül 1969'te, helikopterin ilk örneği teste girdi.
Ordunun taleplerinden biri, Mi-24'in yüksek hızıydı, çünkü ayrıca düşman savaş helikopterlerine karşı savaşmak ve düşman savaşçılarıyla düşük irtifalarda savunma hava savaşı yapmak için kullanılması planlanmıştı. 300 km / s'den daha fazla bir uçuş hızı elde etmek için sadece yüksek güçlü motorlar için değil, aynı zamanda mükemmel aerodinamik de gerekliydi. Silahlanma süspansiyonunun yapıldığı düz kanat, sabit kaldırma kuvvetinde toplam kaldırma kuvvetinin% 25'ine kadar çıkabildi. Özellikle, bu etki, "slayt" veya "savaş dönüşü" gibi dikey manevralar yaparken etkilenir. Mi-24'in kanatları sayesinde çok daha hızlı bir şekilde yükseklik kazanır ve aşırı yük 4 g'ye ulaşabilir.
Mi-24A
Ancak, Mi-24А'nın ilk üretim versiyonunun helikopter kabini ideal olmaktan uzaktı. Karakteristik formu için uçuş teknik yapısı onu "veranda" olarak adlandırdı. Öndeki ortak kokpitte navigasyon operatörünün iş yeri vardı, arkasından hafifçe kaymasıyla pilot oturdu. Böyle bir düzen mürettebatın eylemlerini engellemekte ve incelemeyi sınırlandırmaktadır. Ek olarak, zırhlı cam kırıldığı zaman, navigatör ve pilot tek bir mermiden yaralanabilir ve bu da savaşta hayatta kalmayı bir bütün olarak olumsuz etkiledi. Pilotun yaralanması durumunda, navigatör helikopterin uçuş parametrelerini ve kontrollerini kontrol etmek için gerekli ekipmanı basitleştirmiştir. Buna ek olarak, kabin makineli tüfek tesisatı tarafından kullanılan çok fazla alan ve çeşitli ekipman ve manzaralarla oldukça sıkışıktı. Bu bağlamda, seri makinelerde kabin biraz uzatıldı.
Kokpit ön şeffaf zırh, gövdenin güç devresinde bulunan yan zırh plakalarıyla korunuyordu. Gezgin ve pilot zırhlı koltuklara sahipti. Muharebe misyonlarının yürütülmesi sırasında, ekip vücut zırhı ve titanyum kask kullanmak zorunda kaldı.
Helikopterin ortasında, 8 paraşütçülerindeki bir kargo kabini bulunmaktadır. Açılış kapılarının, paraşütçülerin kişisel otomatik bir tüfekle ateş etmesini sağlayan pivot sistemleri var. оружия. Her iki kabin de hava sızdırmaz, filtreleme ve iklimlendirme sistemi, kirlenmiş arazide uçarken kirli havanın girmesini önlemek için hafif bir aşırı basınç oluşturur.
Mi-24 üzerine iki TVZ-117 motoru kuruldu. Bu yeni çift şaftlı motor, amfibi Helikopter Mi-14 üzerinde test edildi. 70'lerin başında, dünyanın en iyilerinden biriydi ve performansında yabancı modellere göre daha düşük değildi. TVZ-117 kalkış gücü 2200 hp, nominal - 1700 hp, spesifik yakıt tüketimi - 0,23-0,26 kg / hp. Motorlardan birinin durdurulması durumunda, diğeri otomatik olarak kalkış moduna geçerek havaalanına geri dönmeyi mümkün kılmıştır. Beş yumuşak, korunmuş yakıt tankında 2125 ve kerosen vardı. Kargo bölmesi içindeki uçuş mesafesini arttırmak için, toplam 1630 l kapasiteli iki ilave tank takılması planlandı.
Mi-24A, Haziran 1970'taki davalara devredildi. Testlerde hemen önce görülmemiş olan 16 helikopterleri katıldı. Test uçuşları sırasında, dış silah süspansiyonuyla maksimum kalkış ağırlığı 11000 kg olan helikopter, 320 km / s hızına getirildi. Nakliye ve saldırı helikopteri yükü, 2400 paraşütçüler de dahil olmak üzere 8 kg idi.
Helikopter testleri oldukça hızlı bir şekilde geçti ve yılın ikinci yarısında, tam tamamlanmadan önce bile, ilk Mi-1971А savaş birimlerine ulaşmaya başladı. Mil Tasarım Bürosu tasarımcıları gelişmiş silah geliştiricilere göre çok daha üstün olduğundan, Mi-24А, Mi-24AB ve Mi-4TV'de daha önce test edilmiş olan silahları kullandı. Seri Mi-8A'lar dört ATGM 24М9М ile Phalanga-M ATGM ve büyük kalibreli makineli tüfek A-17 ile mobil tüfek tesisatı ile donatıldı. Altı dış düğüm üzerine yerleştirilebilir: dört blok NAR UB-12,7-32 veya sekiz 24-kg bomba OFAB-100 veya dört OFAB-100 veya RBC-250 bomba veya iki bomba FAB-250 veya iki seferlik bomba kaseti RBC -500 ya da iki hacim patlama ODAB-500, iki ya da yangın tankı ST-500, kap ya da iki küçük alt-mühimmat KMGU-500 veya iki kap hızlı top GSH-2L ile TBM-23-250 23 mm. Diğer Sovyet helikopter silahları gibi, navigasyon operatörü de ATGM'yi hedefe yönlendiriyordu, aynı zamanda basit bir kolimatör görüşü ile büyük kalibreli bir makineli tüfekten ateş etti. Güdümsüz roketlerin lansmanı, bir kural olarak, bir pilot tarafından gerçekleştirildi.
Mi-24'e Mi-1 ve Mi-4 ile transfer edilen pilotlar, savaş helikopterinin iyi uçuş verisine dikkat çekti. Yüksek hıza ek olarak, bu ebat ve kütleye sahip bir makine için iyi manevra kabiliyeti ve kontrol edilebilirliği ayırt ettiler. 60 ° 'yi aşan bir rulo ile dönüş yapmak ve eğim açısından 50 °' ye tırmanmak mümkündü. Aynı zamanda, yeni helikopterin birçok kusuru vardı ve hala çiğdü. Birçok şikayet, 50'in ilk çalışma yılını geçmeyecek kadar düşük motor ömrüne neden oldu. İlk başta, daha önce diğer otomobillerde uçan helikopter pilotları, geri çekilebilir iniş takımlarına alışmak zordu. Kalkıştan sonra iniş takımlarını çıkarmayı ve iniş sırasında daha da kötüleşmeyi bırakmayı unuttular. Bu bazen çok ciddi uçuş kazalarına sebep oldu.
ATGM'nin kontrolü ve eğitimi sırasında, aniden bu silahı kullanma doğruluğunun Mi-4AB ve Mi-8TV'den daha kötü olduğu anlaşıldı. Hedefe yalnızca her üç roket çarptı. Bu büyük ölçüde, Raduga-F'nin görüş ve rehberlik ekipmanının kokpitte başarısız olması ve kumanda telsizi kontrol hattının anteninin gölgelenmesi nedeniyle oldu. Ayrıca, hedefe ulaşana kadar güdümlü füzeler fırlatılırken, helikopterin rotada ve irtifada sıkı bir şekilde tutulması gerekliydi. Bu bağlamda, uçak mürettebatı açık bir şekilde ATGM'den şikayet etmedi ve yönetilmeyen silahları kullanmayı tercih etti - özellikle Mi-57А'da 5 mermileri bulunan 24-mm NAR C-128.
5 yıllarında, Arsenyev'deki uçak fabrikasında toplamda yaklaşık 250 Mi-24А inşa edildi. Sovyet helikopter alaylarına ek olarak, "yirmi dört" müttefiklere teslim edildi. Mi-24A'nın ateş vaftizi Etiyopya-Somali savaşı sırasında 1978'ta gerçekleşti. Kübalı mürettebatlı Mi-24A, Somali birliklerine ciddi hasar verdi. Savaş helikopterleri, NAR'ın ağırlıklı olarak kullanıldığı, özellikle topçuların pozisyonlarına ve zırhlı araçlara karşı etkiliydi. Bu durum özellikle, çatışmanın her iki tarafının Sovyet teçhizatı ve silahları ile donatılması ve Mi-24A'nın Sovyet yapımı T-54 tanklarını yakması gerçeğinden kaynaklandı. Sonuç olarak, Etiyopya'yı işgal eden Somali birlikleri ezici bir yenilgiye uğradılar ve bu, savaş helikopterlerinin kayda değer bir hakiydi. Somali hava savunmasının zayıflığı ve Mi-24A hesaplamalarının düşük hazırlığı nedeniyle, çatışmaya katılanlar herhangi bir zayiat vermediler. Mi-24A'nın yurtdışındaki çalışması 90-s'nin başlangıcına kadar devam etti.
Seri üretim sırasında tasarımcılar helikopterin silahlarını iyileştirmeye devam ettiler. Mi-24B'in deneysel bir modifikasyonuna, döner namlu tertibatına sahip, yüksek hızlı (24-4000 rds / dak) dört namlulu YaKB-4500 makineli tüfek bulunan USPU-12,7 mobil makineli tüfek ünitesi yerleştirildi. YakB-12,7'in kartuşları ve balistikleri A-12,7 makineli tüfek ile aynıydı. Buna ek olarak, yeni dört namlulu makineli tüfek için "iki kartuş" kartuşu kabul edildi. Yeni kartuş yaklaşık bir buçuk kat insan gücü ile çalışırken makineli tüfek etkinliğini arttırdı. Hedeflenen atış menzili - 1500 m.
Makineli tüfek YaKB-24 ile mobil makineli tüfek montajı USPU-12,7
Operatör kontrollü kurulum, yatay düzlemde 60 °, 20 ° yukarı ve 40 ° aşağı açıyla ateşlemenizi sağlar. Makineli tüfek montajı KPS-53AB hedef istasyonu tarafından kontrol edildi. Analog bir bilgisayar, mobil tüfek silahlanma sistemine girerek, yerleşik parametrelerin sensörleriyle bir araya geldi ve çekimin doğruluğu önemli ölçüde arttı, düzeltmeler otomatik olarak girildi. Ek olarak, Mi-24B üzerine yarı otomatik bir yönlendirme sistemine sahip modern bir Phalanga-P ATGM sistemi kuruldu. Bu, hedefi belirgin bir şekilde 3 kez vuran füzelerin olasılığını arttırmayı mümkün kıldı. Roketi başlattıktan sonra helikopteri hedef alan jiro-stabilize cihaz sayesinde, roket boyunca 60 ° içinde manevra yapabilir ve bu da savaş etkinliğini önemli ölçüde arttırdı. 24'te deneyimli birkaç Mi-1972B test edildi. Sonuçlarına göre, savaş etkinliğinde kapsamlı bir artış için, helikopterin kokpitin tamamen yeniden tasarlanmasına ihtiyaç duyduğu ortaya çıktı.
Mi-24B'deki gelişmeler Mi-24D seri üzerinde uygulandı. Yirmi dört versiyonun üretimi 1973 yılında başladı. Bu helikopterler Mi-25 adı altında ihraç edildi.
Mi-24D prototip
Mi-24D ve Mi-24А arasındaki en belirgin fark yeni kabin. Mi-24D’nin tüm mürettebat üyeleri izole işlere sahipti. Bu modelden başlayarak, helikopter “timsah” olarak adlandırıldığı bilinen bir görünüm edindi. Kabin “tandem” oldu, pilot ve navigasyon operatörü bir zırhlı bölmeyle ayrılmış farklı bölmelere yerleştirildi. Ayrıca, önden kurşun geçirmez yapının çift eğriliği sayesinde, kurşun geçirmezlikleri artmış ve bu da bir saldırı gerçekleştirirken hayatta kalma şansını önemli ölçüde arttırmıştır. Gelişmiş aerodinamik sayesinde, helikopter uçuş verileri bir miktar arttı, manevra kabiliyeti yükseldi.
ATGM “Phalanx” ve Mi-32D helikopterinde NAR UB-24'i engelledi
Gelecek vaat eden Sturm ATGM'nin Mi-24D'de mevcut olmaması durumuna göre, yarı otomatik bir rehberlik sistemine sahip Phalanga-P ATGM kuruldu. Bu bakımdan, biraz daha gelişmiş uçuş verilerine ve kokpitte görünürlüğün artmasına rağmen, helikopterin anti-tank yetenekleri, deneyimli Mi-24B ile karşılaştırıldığında değişmedi. Tank karşıtı telsiz komitesi ATGM "Phalanx" ülkemizde 1960'tan 1993 yılına kadar hizmet veriyordu. Bazı ülkelerde hala kullanılmaktadır.
En büyük değişiklik Mi-24В idi. Bu makine, rehberlik sistemi "Rainbow-III" olan yeni bir ATGM 9K113 "Sturm-V" tanıttı. ATGM rehberlik sisteminin göz mercekleri silah operatörünün kabininin sağ tarafındaydı. Sol tarafta ATGM rehberlik anteni için bir radyoaktif kaporta vardır.
9М114 “Sturm” iki aşamalı roket, 5000 m'ye kadar hedef fırlatma menziline sahiptir ve uçuş sırasında 400 m / s'ye kadar hız geliştirir. Süpersonik uçuş hızı sayesinde, bir tanksavar füze sisteminin başlatılmasından sonra hedefe ulaşmak için gereken süre önemli ölçüde azaltıldı. Maksimum menzile ateş ederken, roketin uçuş süresi 14 ile birliktedir.
ATGM “Fırtına” ve Mi-8В'da NAR B-20B24A ünitesi
Yaklaşık 32 kg'lık bir füze fırlatma ağırlığı ile birlikte, 5 kg'dan biraz daha ağır olan bir savaş başlığı ile donatılmıştır. Penetrasyon, 500 ° buluşma açısında 90 mm homojen zırhtır. Testler sırasında test sahasında, hedef 0,92'e ulaşma olasılığını elde etmek mümkündü. Uzman tahminlerine göre, gerçek muharebe operasyonlarında, bir helikopter uçaksavar direnci nedeniyle aktif olarak manevra yapmak zorunda kaldığında, 3500-4000 m mesafesindeki bir tanka çarpma olasılığı 0,6-0,8 olacaktır. Mi-24В, Sturm-B kompleksi ile savaş helikopteri 1976 yılında görevlendirildi.
Mi-24V
Mi-24В'in seri helikopter raflarında seri üretiminin başlamasıyla, zaten 400 Mi-24А ve Mi-24Д hakkında vardı. Yıllar geçtikçe, müşteriye 10 Mi-1000В hakkında 24 seri üretimi aktarıldı.
NAR C-8'ı Mi-24В ile başlatın
57-mm güdümlü füzelere ek olarak, 80-i B-8В20А şarj ünitelerinde yeni güçlü 8-mm NAR C-20 silahlanma birimine dahil edildi. 8'lerde normal 400 mm homojen zırh boyunca zırh penetrasyonu ile kümülatif parçalanma güdümsüz C-70KO füzeleri, herhangi bir tankın etkili bir şekilde mağlubiyetini sağlayabildi.
NAR C-8'ten başlangıç bloğundan çık
Daha önceki modifikasyonların "yirmi dört" üne kıyasla, Mi-24V silah yelpazesi önemli ölçüde genişledi. Dört ATGM "Shturm-V" ye ek olarak, 80-mm NAR S-8, ilk defa bir savaş helikopterinde 122-mm NAR S-13 kullanılabilir. S-13 esas olarak sermaye savunma yapılarının ve betonarme betonun yıkılması için yaratılmış olsa da uçak Modifikasyona bağlı olarak 57-75 kg ağırlığındaki yeterince büyük roketler olan barınaklar, zırhlı araçlara karşı başarıyla kullanılabilir. NAR S-13, beş şarjlı B-13 bloklarına yüklenir.
Mi-13В yakınlarındaki TPK’da NAR C-13, beş şarjlı B-24 ünitesi ve “Sturm-V” ATGM
Testler sırasında, 33 kg'a kadar olan yüksek patlayıcı parçalanma savaş başlığının 5-10 m'ye kadar olan bir mesafede parçalarının BTR ve BMP zırhına girebildiği tespit edildi. Bu durumda, zırhın kırılmasından sonra, parçaların iyi bir yan etkisi vardır. Zırhlı araçlara yönelik kontrol testleri sırasında, C-13OF'un doğrudan vurması sonucu, bir kılavuz ve iki yol tekerleği ile 3 paleti EC-1,5M ağır tankına çekildi. Kurşun geçirmez panjur, 50-25 mm'ye oyulmuş motor bölmesinde 30 mm kalınlığındadır. Tank tabancası birkaç yerde delindi. Bu gerçek bir düşman tankı olsaydı, uzun bir bakım için arkaya boşaltılması gerekirdi. Görevden alınmamış BMP-1'in kıç tarafına çarptığında, iniş partisi tamamen tahrip edildi. Bir patlama üç buz pateni pistini parçaladı ve kuleyi havaya uçurdu. Salvo'da, 1500-1600 m'den başlatılırken, hedefteki füze dağılımı 8 m'yi geçmedi, bu nedenle, NAR C-13, etkili uçaksavar ağır makineli tüfek menzilinin dışında kalan düşman zırh sütunlarına saldırmak için etkili bir şekilde kullanılabilir.
NAR'ın piyasaya sürülmesi pilot tarafından ASP-17В kolimatör görüşü kullanılarak gerçekleştirilir; bu, aynı zamanda helikopterin eksenine sabitlenirken ve bombalarken makineli tüfek ateşlemek için de kullanılabilir. Mi-24V'de, kalibrede 250 kg'a kadar dört adet hava bombasının askıya alınması mümkündür. Helikopter, iki bomba FAB-500 veya yangın söndürme tankı ZB-500 veya konteynerleri KMGU-2 alabilir. Aynı anda bomba ve NAR birimleri asmak mümkündür. İç direklerde, düşman insan gücüne karşı çalışırken, 23-mm el bombası fırlatıcıya sahip iki UPK-250-23 konteyner, 30-mm el bombası fırlatıcıya veya iki 7,62-mm GSHG-7,62 makineli tüfek ve bir 12,7 mm yerleştirilmiş evrensel helikopter gondollarına sahip olabilirsiniz. mm makineli tüfek YakB-12,7. 80-x'in ortasında bir helikopterdeki tanksavar güdümlü füzelerin sayısı iki katına çıkarıldı.
Mi-24B, 70-s standartlarına göre oldukça gelişmiş bir araç üstü ekipman aldı. Üç VHF ve bir HF radyo istasyonu dahil. İlk defa, tanklarla savaşmak ve kara birimleri için doğrudan ateş desteğiyle savaşmak üzere tasarlanan bir savaş helikopteri içerisinde, kara tabanlı uçak üreticileri ile iletişim kurmak için kullanılan gizli bir iletişim ekipmanı ortaya çıktı.
Yer tabanlı hava savunma sistemlerini engellemek ve ısıl hedefleme başlıklarına sahip füzelere karşı korumak için, Sirena C-3M veya Bereza L-006 radarının, SOEP-B1A Lipa istasyonunun ve ateş tuzakları için kullanılan bir cihazın radar maruz kaldığına dair bir gösterge vardı. Güçlü bir xenon lambasının bir ısıtma elemanının ve helikopter çevresinde dönen bir mercek sisteminin yardımıyla termal gürültünün "Lipa" nın üretecinde, sürekli hareket eden IR ışınlarının darbeli bir akışı oluşmuştur.
Ana rotorun görünür emicisi olan SOEP-V24A "Lipa" altında, Afganistan'daki Mi-1V ısı tuzaklarının donanımı
“Lipy” nin ısı tuzakları ve GOS ile aynı anda kullanılması durumunda, çoğu durumda kafa karıştırılmış ve tuzaklar ile helikopter arasındaki roketin “yaw” meydana gelmiştir. Muharebe operasyonları deneyimi, bu koruma yönteminin MANPADS'e karşı yüksek etkinliğini göstermiştir. Mi-24В üzerine monte edilen sıkışma istasyonunun dezavantajı, aşağıda bir "ölü bölge" nin bulunması ve bu yönde Stingerler'den koruma sağlanamamasıdır. Lipa optoelektronik sıkışma istasyonunun eş zamanlı ısı tuzağı kullanımı ve Afganistan koşullarında IR-görünürlüğünü azaltma araçları ile toplam verimliliği% 70-85 idi.
Genel olarak, Mi-24В helikopteri, kabul edilebilir bir teknik güvenilirlik ve performans seviyesine sahip en uygun savaş ve uçuş özellikleri dengesini sağlamayı başardı. Tasarımcılar ve üretim işçileri, tasarım kusurlarını ve sayısız “çocuk yaralarını” ortadan kaldırmak için çok çaba sarf ediyorlar. 70 in ikinci yarısında, uçuş ve teknik personel Yirmi Dörtlü’de ustalaştı ve düşmanlıkların seyri üzerinde önemli bir etkisi olabilecek güçlü bir güçtü. Toplamda, 80'lerin ilk yarısında Sovyet Ordusunda 15 ayrı savaş helikopteri alayları vardı. Kural olarak, her bir alay üç filodan oluşuyordu: iki 20 Mi-24 ve bir 20 Mi-8. Ek olarak, Mi-24, savaş kontrolünün bireysel helikopter alaylarının bir parçasıydı.
Devam edecek ...
Göre:
http://www.zid.ru/products/defence/44/detail/175
http://kkorablevv.narod.ru/index/0-12
http://bmpd.livejournal.com/1284533.html
http://army-news.ru/2010/10/vertolet-mi-24/
http://www.denellandsystems.co.za/products/weapons
http://www.ordtech-industries.com/2products/Ammunition/Medium/20x139.html
http://mi-24.com/2015/08/09/mil-mi-24-hind-maintenance-during-soviet-afghanistan-war/
AB Shirokorad. Öykü havacılık silahları.