Birkaç sene sonra öğrencilerden biri Vietnam savaşında şehit düşmüştü ve öğretmen öğrencisinin cenazesine gitti.Klise öğrencinin arkadaşları ile dolup taşıyordu. Tekerteker tabutunun başına gidip son saygı duruşunda bulunuyorlardı. Öğretmen son olarak gidip öğrencisinin tabutu başında dua etti. Orada duran bir asker öğretmene: "Siz Mark'in matematik hocası mıydınız?" Basını evet dercesine sallayip: "Evet" dedi. Bunun üzerine asker: "Mark sizin hakkınızda çok şey anlatırdı."
Cenazden sonra Mark'ın eski öğrenci arkadaşları toplu halde duruyorlardı.
Mark'ın ebeveynleri de oradaydı ve dört gözle öğretmenle konuşma fırsatını kolluyorlardı. "Size birşey göstereceğiz", diye söze başladı Mark'in babası ve cebinden bir cüzdan çıkardı. "Bu Mark şehit düştüğü zaman cebinden çıkmış. Tanıyacağınızı tahmin ediyoruz." Çuzdanın içinden silik yazılı bir kağıt çıkardı. Bellıydı ki defalarca okunduğu için eskimiş olduğundan yapıştırılmış bir kağıt parçasıydı bu. Öğretmen daha yakından bakmadan bu kağıt parçasında yazılı olan şeylerin zamanında Mark'in sınıf arkadaşlarının önün hakkında yazdıkları güzel şeylerdi. "Böyle birşey yaptığınız için size nekadar teşekkür etsek azdır" dedi Mark'in annesi. "Gördüğünüz gibi Mark bunu çok takdir ediyordu." Tüm öğrenciler öğretmenin etrafını sarmıştı. Charlie biraz gülerekten: "Benim listem de daha duruyor.Onu yazı masamın en üst çekmecesinde saklıyorum." chuck'in karısı: "Chuck kendi listesini evlilik albümümüze yapıştırmamı rıca etti." "Benimki de duruyor hala, günlüğümün içinde muhafaza ediyorum." O sırada Marilyn "Benimki günlüğümün içinde saklı." Vicky, bir başka öğrenci de adres defterinin içinde sakladığı eski püskü listesini çıkarıp diğerlerine gösterdi. "Bunu hep yanımda taşıyorum ve sanırım hepimiz bu listeleri saklıyoruz."
Öğretmen o kadar hislenmişti ki, oturmak zorunda kaldı ve ağlamaya başladı, Mark'a ve onu bir daha asla göremeyecek olan diğer sınıf arkadaşlarına.