|Gerçek Bekleyiş|


İnsanın çektiği sıkıntının dayanılmaz olduğuna karar veren bir Rabi cennete gider ve Maşiah'ın kapısını çalar.
"Neden bunca zamandır bekliyorsun?" diye sorar ona, "İnsanlığın seni bunca zamandır beklediğini bilmiyor musun?"
"Onların bekledikleri ben değilim" diye cevap verir Maşiah. "Bazıları sağlıklarının iyi olmasını ve zenginlik bekler. Bazıları ise huzuru ve bilgiyi arar. Ya da evde barış ve mutluluğu... Hayır, bekledikleri ben değilim. "
Bu noktada, Rabi'nin sabrını tüketip sesini yükselttiği anlatılır: "Öyle olsun! Eğer tek bir yüzün varsa, bırak gölgede kalsın. Eğer insanlara, bütün herkese yardım edemezsen, problemlerini, bütün problemlerini, en önemsizini bile çözemiyorsan olduğun yerde, olduğun gibi kal. Eğer hala açların ekmeği, varisi olmayan yaşlı bir adamın sesi, geceden korkanların uykusu olduğunu anlamıyorsan, eğer tüm bunları ve çok daha fazlasını anlamıyorsan: yani tüm bekleyişlerin aslında seni beklediğini, o zaman doğru söylüyorsun: insanlığın beklediği gerçekten de sen değilsin."
Rabi dünyaya geri gelir, öğrencilerini toplar ve onlara umutsuz olmalarını yasaklar:
"Ve işte şimdi gerçek bekleyiş başlamıştır."