Edward P. Jones’s Bilinen Dünya Edebiyat kanonunda biraz tuhaf bir yer kaplıyor: oldukça dekore edilmiş, bir Pulitzer Ödülü sahibi ve hatta en çok satanlar arasındaydı, ancak yayınlanmasından 17 yıl sonra, merakla okunmuş hissediyor. Elbette, tüm 'küçümsenmiş' kavramları gibi, 'gözden geçirilen' tüm kavramların da öznel, en iyi ihtimalle anekdot olduğunu kabul ediyorum, bu yüzden diyelim ki, işi okumak olan bir kişi bana böyle hissettiriyor. ve romanlar hakkında yazın. Bununla birlikte, buna bu kadar sivri bir ifadeyle başladığım için beni affederseniz, bunun hakkında herhangi bir miktarda konuşmanın çok az hissettirmesi mümkündür, çünkü bu sadece az bilinen bir cebi ortaya çıkaran hareketli, zengin bir roman değildir. Amerikan tarihinin, ama aynı zamanda en büyüleyici yanı ustalıklı, sıra dışı zaman manipülasyonu olan parlak bir postmodern başyapıt.
Bilinen Dünya İç Savaş'ın başlamasından 20 yıl önce, Manchester County, Virginia'da geçiyor. Pek çok roman gibi, bir ölüm bildirimiyle başlar ve sonra bizi kimin ve neden öldüğünü önemsememizi sağlar. Bu, kitabın birçok zaman yolculuğu modunun en basitidir. Ölüm, genç bir Siyah köle sahibi, bir plantasyonun efendisi olan Henry Townsend'in ölümü ve romanın ilk yarısının çoğunda bizi meşgul eden şey onun hayatı olsa da, bir bütün olarak anlatı da aynı zamanda karısının, akıl hocasının, kölelerinin, ebeveynlerinin, öğretmeninin, şehirdeki beyazların ve hatta oradan geçen yabancıların ya da sonsuza dek Virginia'da sıkışıp kalmasının hayatları. Kitabın ikinci yarısı, Henry’nin mirasının parçalanması ve tanıştığımız hemen hemen herkesin hayatlarının çözülmesi hakkındadır. Bütün bunlar, tarafsız ama tam olarak soğuk olmayan, her şeyi bilen bir anlatı bakış açısından bize yayılıyor.
Başlangıçtan başlamak için, romanın başlığının kendisini zaman zaman bir kavga olarak görmemek zor; Şerif John Skiffington’un hapishanesinde asılı olan 300 yıllık bir haritanın efsanesinden geliyor (karısı onu evde tutmayı reddettikten sonra). Hücrede tuttuğu ve cinayetle suçlanan Fransız Broussard, yanlış ve sararmış ahşap baskının yerini alması için ona daha iyi bir tane, bir 'bugünün, dün değil, kısa süre önce dünyanın nasıl bir araya geldiği bugünün haritası' vermeyi teklif ediyor. . Skiffington, 'Sahip olduğum şeyden memnunum,' dedi. Böyle bir tarihi romanın içinde küçük bir şaka gibi okunan, modası geçmiş bir dünya görüşü olduğu şey.
Jones, anlatısına tüm ilçe gibi hissettiren şeyleri dahil ettiğinden, karşılaştığımız karakterlerin kaderlerini bize bildirmek için genellikle zamanda ileri atlar, bazen bir paragrafta onlarca yılı temizler. Bunu hem ana karakterlerle hem de küçük karakterlerle yapıyor ve diğer eleştirmenlerin de belirttiği gibi, uyanık kalma anlamında etkisi sarsıcı. Bu, bazı açılardan bu her şeyi bilen bakış açısının doğal bir uzantısıdır veya Calvin'in dediği gibi, bu eski bir köle tarafından yapılan başka bir haritayı tarif ederken, 'Tanrı'nın Manchester'a baktığında gördüğü şey.' Sözü edilen Broussard'ı ele alalım, örneğin: küçük bir karakter, hikaye boyunca sadece bir anekdot ve yine de sadece onun kaderine değil (asılan) aynı zamanda iki kölenin satışı için borçlu olduğu paranın kaderine de muamele ediliyor. (bazılarının dul eşine ve Fransa'daki yeni sevgilisine ulaşması yaklaşık beş ay sürdü, bazıları kayboldu) ve ayrıca asılmasaydı ailesine ne olacağının hikayesi (bu aşık gitmiyordu), ve ayrıca duruşmanın kayıtlarına ne olduğu (1912 yangınında yanan) ve ayrıca jüri üyelerinden birinin (Arthur Brindle) adı ve geçmişi ve ayrıca mahkum edilme nedeni (garip aksanı) . Tüm bunları kesmeye çalışan bir editörü hayal etmek kolaydır, çok fazla göz ardı eder, ancak yine de bu roman muazzam gücünü tam da böyle elde eder: zaman içinde ileri geri hareket ederek, tarih, gelecek ve yaratma varsayımlarını örerek. gerçek gibi hissettiren ayrıntılı bir duvar halısı.Tüm bunları kesmeye çalışan bir editörü hayal etmek kolaydır, çok fazla göz ardı eder, ama yine de bu romanın muazzam gücünü tam da bu şekilde alır: zamanda ileri geri hareket ederek.
Tabii ki, bu aslında gerçek değil - bir roman. Bu nedenle Jones, büyük bir etki için başka bir tür zaman manipülasyonu daha kullanabilir: kaynaklarına atıfta bulunmak. Yani, görünen kaynaklarından alıntı yapmak için. Zengin dokulu hissettirmesine rağmen, Jones ünlü çok araştırma yapmayı reddediyor romanın yazımı sırasında. Metinde kimi zaman ortaya çıkan alıntılar araştırma yığınları gibi görünse de aslında hayali bir tarihsel şimdiyi (her şeyi bilen anlatıcınınki) hayali bir tarihsel geçmişle harmanlayan zamansal manipülasyonlar, kendileri de kurgudur. '1993'te Virginia Üniversitesi Basını, beyaz bir kadın olan Marcia H. Shia'nın 415 sayfalık bir kitabını yayınlayacak ve Virginia Eyaleti'ndeki her doksan yedinci kişinin kan veya evlilik yoluyla akraba olduğunu belgeleyecekti. Celeste ve Elias Freeman ile başladı ”böyle bir alıntıyı okuyor. Ancak bu alıntı, diğerleri gibi icat edildi. Görünüşe göre Marcia H. Shia, yalnızca bir katman daha eklemek için var ama o Washington devlet okulu öğretmeni ve Jones’un arkadaşlarından biri. Maria Seger, 'Böyle postmodern oyunbazlık sayesinde,' Callaloo , “Jones, tarihi doğru bir şekilde temsil ederek değil, ama tarihsel kurgu türünün başarılı bir şekilde parodisini oluşturarak, kurguda tarihin bazı metinsel otoritesini geliştiriyor. Bunu yapmak için Jones, tüm yazılı metinlerin kasıtlı ve tesadüfi hata iletme riskinin altını çizerek, yazılı olarak kaydedilmiş resmi tarihin tam da başarısızlıklarını ortaya koyuyor. ' Tekrar tekrar uyarıldığımız gibi tarih galipler tarafından anlatılır.
Jones’un resmi zaman manipülasyonu elbette romanın konusundan ayrı değildir. Biçim, işlev vb. Zaman, Zaman ve Amerikan Edebiyatı , Cindy Weinstein, Jones’un “olur” sözcüğünü sıkça kullanmasıyla ilgili bütün bir bölüm içeriyor ve “çok geçiciliklerini” tartışıyor. . . Birçok edebiyat eleştirmeninin ve tarihçinin gösterdiği gibi, zamanla ilişkisi derinden sorunlu olan kölelerin ve cömertliğin öyküsünü anlatmanın özellikle güçlü ve hatta mantıklı bir yolu 'olabilirdi'. . . “Olabilirlik” beraberinde büyük miktarda gramer ve varoluşsal potansiyel taşır - geçmiş / gelecek; kesinlik / belirsizlik - bir potansiyellik. . . bu, her kölenin bir gün özgür olacağına ve özgür olacağına dair ümit ve gerçeği yansıtıyor. '
Bu karakterler genellikle geleceklerini silen “mülkiyet” olarak değerlendirilir ve tanımlanır; ama Jones bu geleceklerde ısrar ediyor - iyi ya da kötü, ve genellikle her ikisinin de aşırısı: korkunç ölüm ya da Yale'den mezun olmak. En küçük karakterin bile insanlığında ısrar ediyor. Bunun nihai sonucu, belirli bir postmodern başarıdır: Okur, romanın dünyasını tam olarak, geçmiş ve şimdiki zamanını bilen bir tamamlayıcı gibi hisseder - aynı zamanda bu dünyanın yapmacıklığını, bizimkiyle açılı ilişkisini fark eder. Bazen baş döndürücü ve derinden tatmin edici bir edebi deneyimdir.