Christian Marclay 20. ve 21. yüzyılın son on yıllarının en büyük yaratıcılarından biriilk kez Buenos Aires’e geldi ve açılışında hazır bulundu. Grafik PuanıFarklı dönemlere ait grafik notaları ve videolarından bir seçkiyi bir araya getiren sergi.
PROA’daki sergi, sanatçının Buenos Aires’te, Kültür Bakanlığı’nın organizasyonuyla Martín Bauer’in yönettiği Geleneksel Olmayan Festival kapsamında gerçekleştireceği bir dizi etkinliğin başlangıcı oldu.
Christian Marclay 2011’de Venedik Bienali’nde Altın Aslan ödülünü kazandı onun çalışmasıyla Saat. Görsel sanatlar ve heykel eğitimi aldı ancak müzik olmadan (deneysel, doğaçlamaya ve rastgeleliğe yönelik) çalışmaları anlaşılamaz.
Hiçbir zaman resmi çalışmalar yapmadı ancak müzikle olan ilişkisini her zaman büyük bir özgürlükle ele aldı ve bu tüm prodüksiyonlarında da devam ediyor.
80’lerde genç bir marjinal sanatçıyken punk, performans ve görsel dünyadan etkilenerek plaklar ve pikaplarla denemeler yapmaya başladı.
Çalışmalarında sabit bir şey Sesi nesneler, fotoğraflar ve videolar aracılığıyla görselleştirme. Her zaman farklı sanatsal ifadeleri ayıran ayrımları yıkmaya çalıştı ve insanların sanatı aynı yerde dinleyip görmesini aradı.
Resimlerdeki müzik
Müziğin kelime dağarcığını yeni sesler ve gürültülerle genişlettiği ve özel bir görsel temsile ihtiyaç duyduğu zaman grafik notaları ortaya çıktı. 1950’lerin sonlarında John Cage belirsizlik kullanımını grafik gösterimle genişletmeye başladı.
Marclay uzun bir süre prodüksiyonunun bir parçası olarak grafik müzikler yarattı.
En önemlilerinden biri Grafiti Kompozisyonu (1996-2002). 1996 yılında bir müzik festivali bağlamında ortaya çıktı. Berlin sokaklarına beş bin adet geniş formatlı baskılı asa asıldı. Nihai puan, yoldan geçenlerin çektiği puanların 150 fotoğrafıdır. Müzisyenler bu ek açıklamaları seçtikleri fotoğraflardan yorumlayabilirler.
Marclay bir adım daha ileri giderek müziği diğer medyalara da genişletti: slaytlar ve filmler.
Marclay bir keresinde şöyle yorumlamıştı: “Görüntülerin sesi uyandırma gücüne inanıyorum.” Ekran Oynatma (2005), sergideki en dikkat çekici video müziklerinden biri.
Grafik animasyonlar, siyah beyaz film parçalarının montajı üzerine bindirilir: geleneksel müzik notalarından türetilen çizgiler, noktalar ve daireler. İki dil gerilime giriyor ve bir dramaturji üzerinden etkileşime giriyor. Müzisyenler, doğaçlamalarıyla sinematik kolajın çeşitli atmosferlerini yoğunlaştırabilir, saptırabilir veya birleştirebilir.
İlk video puanı
The Bell and the Glass (2003), video müzik yapmaya yönelik ilk girişimdi. Görüldü Marcel Duchamp çalışmalarını, Hollywood filmlerinden klipleri ve Marclay’in Philadelphia’da çektiği bazı görüntüleri tartışıyor. Özgürlük Çanı’nın görüntüleri ve Büyük bardakDuchamp’ın yazdığı. Sesi, projeksiyonun yanında sergilenen üç geleneksel notaya dönüştürüldü.
Slaytlar Yakınlaş yakınlaş Şarkıcı Shelley Hirsch için özel olarak yaratılan bir çalışma olan (2007–2022) da bir tür zamansal dramaturjiyi takip ediyor.
Projeksiyon, onomatopoeia’larla süslenmiş 150’den fazla tabela, reklam ve ürün ambalajı fotoğrafından oluşuyor; icracı doğaçlama seslendirmeler yapın ve fotoğrafların önerdiği hikayeleri anlatın.
Manga Kaydırma Sergide öne çıkan çalışmalardan biri olan (2010), şunları kullanıyor: Japon mangasından kesilmiş onomatopoeia, Amerikan pazarı için çevrilmiş versiyonunda. Performans malzemesi, bir tür 11. yüzyıl parşömeni olan, 20 metre uzunluğunda dalgalı bir parşömen üzerinde siyah beyaz olarak sergileniyor.
En son eserlerinden birinde HAYIR! (2020), aksine Manga Kaydırmaçizgi romanlardan alınan onomatopoeia’lar eserdeki eylemlerinden kopuktur. Buradaki fikir, vokalistin gösterilen duygu ve hareketleri fiziksel olarak ifade etmesidir.
Devam edecek (2016), Marclay’in 2012’den beri birlikte çalıştığı baBel topluluğu (gitar, üflemeli çalgılar, kontrbas ve perküsyon) için özel olarak yaratıldı. Enstrümanlar, icracılar ve sesleri içeren çeşitli çizgi romanlardan oluşan bir kolajdır. Dört renkli sayfalar müzisyenlerin tepki verdiği ve doğaçlama yaptığı materyallerdir.
Bir sanatçının hareketinde hangi sesler çözülebilir? Bu, büyüleyici hikayede gizli olan ustaca bir sorudur. Araştırma (2018), büyük bir piyano topluluğu için ve yüz fotoğraflı bir kutu formatında. Her fotoğrafta bir piyanistin klavyede belirli bir hareketi gösteren ellerini görebilirsiniz.
Birbirinden bağımsız hareket eden her sanatçı, konserden önce bir kutu alıyor ve her görüntüden çözdüğü müzikten müzik üretmesi gerekiyor. Sonuçlar, resimlerin altındaki bir asada belirtilmiştir.
Marclay gözünü ve kulağını dünyaya koyuyor. Sanatçı iş tentelerinde, çikolata kutularında ve tişörtlerde fotoğraflanacak müzik notaları buluyor ve sonra onu bir esere dönüştürdüm, işte böyle ortaya çıktı Karıştır (2007).
Sanatçı bunları çevresinde bulamazsa kendi müzik notalarını üretir ve bunları bir dizi gündelik atık öğenin üzerine basar. Efemera (2009), bir veya daha fazla belirtilmemiş enstrüman için gazete ilanları, dergi illüstrasyonları, restoran menüleri, tatlı şeker ambalajları ve diğer malzemelerden oluşan bir koleksiyon.
Toplantı Proa bahçelerinde çeşitli akustik şiirler üzerine bir performansla sona erdi ve nesnelerin ses üretmek için manipülasyonu bir şekilde Marclay’in estetik önerisine devam etti: görülen ile duyulan arasındaki, dinlenen ile görünen arasındaki sınır.
Florencia Curci açıldı makineler (2023), özellikle Festival için sipariş edilen, radyo cihazlarını içeren özel bir kozmofoni. Leonello Zambón ve Nicolas Bacal klasiklerin özel şiirselliğini yüzeye çıkardılar Uzun İnce Tel Üzerinde Müzik (1977), Alvin Lucier tarafından yaratılan Pisagor monokordunun modern bir versiyonu ve Kartuş Müziği (1960), John Cage tarafından, gündelik cihazların ses kaynağı olarak çekici görsel gösterimiyle.
Dosya
Alışılmadık Festival – Marclay Focus
Grafik Puanıgrafik notalarının ve videoların sergilenmesi. Konser: makineler (2023), Florencia Curci; Uzun İnce Bir Tel İçin Müzik (Alvin Luciere) ve Kartuş Müziği (John Cage), Leonello Zambón ve Nicolás Bacal tarafından. Yer: Proa Vakfı.