Gemi karşıtı füze sistemleri. Dördüncü Bölüm Su üzerinde
Bu makale, gemi karşıtı seyir füzelerine ilişkin dört makaleden oluşan bir döngüye son veriyor. İçinde, Rus deniz donanması filosuyla hizmet veren ve halen hizmette olan gemi karşıtı füzeler ve komplekslerden bahsedeceğiz.
ok
30'in bir kararıyla Aralık 1954, ilk gemi sisteminin oluşturulması оружия 40 km menzili olan Strela mermilerini (KSS) kullanarak “Quiver”. Aynı zamanda, halihazırda seri üretime başlatılan “Kometa” havacılık unsurlarının büyük ölçüde kullanılması amaçlanmıştır.
Sverdlov tipi kruvazörlere, 68bis-ZIF'e yerleştirilmesi öngörülen mühimmat, iki kruvazörü veya yedi düşman avcısını batırma hedefine dayanarak, 24 ile 28 KSS arasında değişiyordu. Daha sonra, füze taşıyan kruvazör 67 Ave'nin ismini korudu, birinci test aşamasının varyantı 67EP Ave. olarak adlandırıldı ve ikinci aşamadaki varyant 67SI Ave.
Diğer şeylerin yanı sıra, ufukta uygulama sağlayan, aktif bir radar ana başlıklı CSS'nin bir modifikasyonu sağlandı.
“Sadakat” sisteminin donanımı, fırlatıcıya ve mermi uçağına komutlar vererek hedeflerin tespit edilmesini ve izlenmesini sağladı. Hedef, geminin radar ışınının eşdeğer bölgesi boyunca yönlendirildi, son bölümde hedeften yansıyan radar radyasyonunu alan yarı aktif bir homing uçağı işletildi.
İlk başlangıç Ocak 1956'ta gerçekleşti. Nisan ayında, testin ilk aşaması tamamlandı. Maksimum 43 km'de yapılan on fırlatmadan 7 başarılı geçti. Minimum 15 km mesafeden çekim yapmak daha az başarılı oldu. Üç KSS'den ikisi, hedeften oldukça uzak bir mesafeden geçti.
Komisyon, ikinci test aşamasını beklememeyi, ancak donanmış gemileri 67'teki filoya teslim etmek için hemen 1959 Ave.'deki beş kruvazörün tamamlanmasına başlamayı önerdi.
Bununla birlikte, testler devam etti. Bazı eksiklikler tespit edildi. Fırlatma öncesi hazırlık çok fazla zaman aldı ve maksimum fırlatma aralığı yetersizdi. Bu nedenle, Sverdlov tipi kruvazörlerin toplu tamamlama ve yeniden silahlanma gerçekleşmedi.
Gemi KSSH
Önceki makalelerden birinde havacılık temelli KSSH'nin gelişimi hakkında bilgi verildi. Şimdi gemi değişikliğini düşünün.
Aralık ayındaki 30'in kararnamesi, 1954'in yılın 56'i, 10 Ave'nin son avcılarının savaş gücünün temeli olarak KSSch mermisinin gelişimini belirledi. Onlara 14 füzesi ve iki fırlatıcı kurulması planlandı. Roket aktif bir radar GPS ve havacılık versiyonundan alınan ayrılabilir savaş başlığı ile donatıldı. Roketin kanatları katlanabilir hale geldi.
Testler 1956 yılında başladı ve 1958-m füzesinde kabul edildi.
Zamanla, yeni gemi karşıtı füzeler, KSShch ile donatılmış, daha az inşa edilmiş gemiler ortaya çıktı. Bununla birlikte, KSSch roketi, geminin ana silahı olan güdümlü silahın ilk modeli ve bu türdeki ilk Sovyet roketi hizmete girdi.
P-35
1959'in başında, P-35 füze kompleksinin teknik görünümü belirlendi. P-5 roket - selefinden çok şey ödünç alındı. Farklılıklar vardı. Örneğin, bir termonükleer savaş başlığı, yüksek patlayıcı delici olanla değiştirildi. 1960'ten, P-35 için, özel bir savaş başlığı kullanmak mümkün oldu.
Yerleşik telsiz teçhizatı sayesinde gemiden telsiz kontrol komutları aldık ve uyguladık, ayrıca ± 40 ° sektöründe deniz yüzeyinde bir araştırma yaptık, alınan görüntüyü gemiye yayınladım, belirlenen hedefi yakaladım, izledim ve cevap kanalına sinyaller verdik. Ek olarak, “Block” onboard ekipmanları bir otomatik pilot ve bir radyo altimetre ile donatılmıştı.
Hedefe yönelik füzelerin hedeflenmesi iki versiyonda gerçekleştirildi. Hedefin tam koordinatlarını gösterebilir. Ayrıca, rehberlik, bir radar görüşünün kullanılması koşuluyla göreceli koordinatlarda gerçekleştirilebilir. Otomatik izleme için bir hedef yakalandıktan sonra roket sadece yatay düzlemde kendi kendine yönlendirildi. Her iki uçakta rehberlik etmek yalnızca son segmentte mümkündü.
Ağustos ayında 1962, füze sistemi kabul edildi. Aralıklar 25-250 km, uçuş hızı son aşamada 1400 km / s idi ve bir radar nişan cihazı kullanarak hedef tespit aralığı 80-120 km idi. Hedefe 35-40 km mesafede bir mesafeden otomatik takip yapmak mümkündü. Gelecekte, kompleksin mücadele özellikleri geliştirildi. Yeni maksimum menzil 250-300 km idi.
P-35 füzelerine sahip gemilerin yapımı 1969'ta durduruldu.
Ilerleme
Gelecekte, füze taşıyan gemiler, 44 yılında hizmete sunulan Progress füzeleri ZM1982'in kurulması için geliştirildi. Bu füze türü, hedefe daha geniş bir yaklaşım alanı olan daha iyi gürültü bağışıklığı ile karakterize edilir. Daha düşük bir rakımda.
İlerleme roketi, gemiden operatörden bir hedef aldıktan sonra, radyasyonu durdurdu ve azalttığı için düşmanın hava savunma gözetleme ekipmanı tarafından kayboldu. GOS hedefe olan yaklaşıma dahil edildi, araştırması ve yakalaması yapıldı. Menzilde ve hızda artış olmadı, gemi ekipmanı ve yer tesisleri etkilenmedi, ancak önemli kalkınma fonları sağlandı. İlerleme ve P-35 füzeleri birbirleriyle değiştirilebilirdi.
İlerleme füzeleri ile silahlanmaya başlayan gemiler, Havacılık hedef belirleme sistemi "Başarı" ekipmanı ile donatılmaya başlandı.
P-15 (4K40)
P-15 roketi, 1955-60'te geliştirilmiştir. 183 Ave'nin torpido botları başlangıçta füzelerin taşıyıcısı olmuştu. İlk fırlatma 1957 yılında tam da böyle bir botla gerçekleşti ve üç yıl sonra füze kompleksi hizmete girdi. 1965’in bitiminde, bu tür tekneler 112’ti. Bazıları başka bir devlete devredildi, Çin onları lisans altında bile kurdu.
183P Komar Ave.'nin teknelerine ek olarak, PNNUMX füzeleri, 15 Ave.'ın altı denizaltı karşıtı gemisi ve 205-ME Ave.'nin Hindistan'ı için inşa edilen 1241.1-ME Ave.'nin üç yıkıcısı olan 61 Ave Osa ve 61'in tekneleriyle donanmıştır. .
P-15 füze kompleksi tekrar tekrar yükseltildi. 1972'ta, Termit roket kompleksi, temelini P-15M roketi olarak kabul edildi.
SSCB ve Çin tarafından üretilen P-15 ailesine ait füzeler, Arap-İsrail savaşı sırasında 1971'taki savaş koşullarında, aynı yılın Hint-Pakistan savaşında ve aynı zamanda İran-1980-88 savaşında kullanıldı.
Çöl Fırtınası Operasyonu sırasında Irak'ın kıyısını bombalayan Amerikan savaş gemisine karşı P-15 füzeleri de kullanıldı. İki füzeden biri düşmanın elektronik karşı önlemleri nedeniyle ortadan kayboldu, ikincisi vuruldu. İlk defa bir savaş durumunda bir gemi karşıtı füze vuruldu.
1996'ten beri aynı füzelerin üretimi İran'a başladı.
P-500 Bazalt (4K80)
1963'ten beri, B-500 “Bazalt” füzesinin geliştirilmesi, düşmanın güçlü gemi gruplarına karşı kullanılmak üzere geliştirilmiştir. Yerleşimin hem yüzey gemilerinde hem de denizaltılarda olması gerekiyordu. P-500, P-6 füzelerinin yerine, yaklaşık olarak aynı ağırlık ve boyutlarda olacak şekilde tasarlanmıştır. 1977'te, Bazalt füzeleri, 1143 Ave.'nin uçak taşıyan kruvazörlerine, fırlatıcılarda sekiz füze ve aynı sayıda yedek füzeye kurulur. 1982'te, on altı füze ile donanmış olan 1164 Ave'nin kruvazörleri görevlendirildi.
Savaş başlığı hem yüksek patlayıcı, hem de birikimli ve nükleer olarak kullanılabilir. Uçuş hızı 2M'e ulaştı. Bazalt süpersonik bir hız geliştiren ilk deniz tabanlı seyir füzesidir.
P-500 için, yerleşik bir dijital bilgisayar da dahil olmak üzere yeni bir kontrol sistemi Argon oluşturuldu. Gürültü bağışıklığına sahip olan SU “Argon”, salvodaki füzelerin dağıtımını ve gemi bağlantılarının temel hedeflerinin seçici yenilgisini hedef almasına izin verdi. İlk defa, roketin düşman hava savunmasına karşı savunmasız kalmasına izin veren yerleşik bir aktif sıkışma istasyonu kullanıldı.
P-500 füzeleri, büyük gemi gruplarıyla savaşmak için tasarlandı ve sadece salvoda etkili oldu.
Diğer bir değişiklik, 4K80 roketi, güçlü bir fırlatma ünitesi ile donatıldı ve bu nedenle daha uzun bir menzile sahipti.
Yakhont (Onyx)
Gemi karşıtı füzelerin yaratılması çalışmaları "Yakhont", 1970-lerin sonlarında başladı. Yeni roket, hem yangın hem de radyo elektroniği olmak üzere, aktif muhalefet koşullarında yüzey gemileri ve bireysel gemilerden oluşan gruplarla mücadele etmek için tasarlandı.
Geri kalan füzelerin temel farkı, denizaltılara, yüzey gemilerine, uçaklara ve kıyı rampalarına yerleştirilebilecek olan kompleksin evrenselliğidir.
Yakhont füzesini daha önce Bastion SCRC'nin bir parçası olarak değerlendirmiştik. Çok farklı tasarımlara sahip fırlatıcılar Yakhont füzeleri için uygundur, bu nedenle olası taşıyıcıların çeşitleri çok geniştir. “Roket botu-korvette” sınıfındaki küçük tonajlı gemilerin bu tip füzelerle donatılabildiği için raf tipi rampalar kullanılabilir.
Modüler kurulumlar Yakhont füzelerine sahip silahlı fırkateynlerin, kruvazörlerin ve yok edicilerin kullanımına izin verir. Yükseltilmiş gemiye takılabilecek füzelerin sayısı, P-15 gibi eski cruise füzelerinin sayısının üç katıdır.
X-35 ve gemi kaynaklı füze sistemi Uran-E
1984'te, küçük gemileri ve orta yer değiştirme gemilerini donatmak için tasarlanan X-35 seyir füzesine dayanan Uran gemi kompleksini geliştirme kararı alındı.
X-35 roketi (3М24), iniş gemilerini, konvoy nakliye gemilerini veya tek gemileri yok etmek için tasarlanmıştır. Bir roket kullanımı, herhangi bir hava koşulunda günün herhangi bir saatinde mümkündür, hatta yoğun müdahale ve düşmanın yangına dayanıklılığı roket fırlatmada engel teşkil etmez.
Roketin avantajı, düşmanın hava savunma sistemlerinin roketi tespit edip imha etmesinin zor olması nedeniyle hedefe düşük seviyeli yaklaşımıdır. Roket EPR'si küçük boyutlardan dolayı azalır. Kural olarak, taşıyıcılar, 8-16 roketleri ile donanmıştır, böylece çok sayıda geminin bir savaş görevini yerine getirmesi gerekmez. 3 saniyede bir füze fırlatma aralığına sahip bir voleybolu ateşlemek, bir hedefi vurma şansını artırabilir. Ek olarak, roket modernizasyon için birçok fırsata sahiptir, örneğin enerji yoğun yakıt kullanımı roket menzilini büyük ölçüde artırabilir.
Roketin kusurları arasında, taşıyıcının düşmanın hava savunma bölgesine girmesi muhtemel olduğu için uçuş menzili yetersizdir ve roketin nispeten düşük hızı hava savunmalarının zarar görmesine neden olabilir. Ayrıca, füze kontrol sistemi kıyı ve yer hedeflerine çarpmak için tasarlanmamıştır.
Uran-E kompleksi, modernizasyon sırasında yeni fırkateynlerde, roket botlarında, korvetlerde ve diğer gemilerde yer almaktadır. Örneğin, Uran-E uzay aracı (iki fırlatıcıdaki 8 füzesi) ile donatılmış yeni Katran füze teknesinin gücü, 205EP Ave.'ye kıyasla üç kattan fazla arttı. Teknede pr. 1241.8 yüklü 16 füzesi. Hedefleme deniz radyo elektronik kompleksi "Garpun-Ball" tarafından gerçekleştirilir. Uran-E ayrıca ihracat için 11541 Pr. Corsair ve Rus korvet A-1700 gemilerine de monte edildi.
"Uran-E" uluslararası standartlarla tamamen uyumludur ve maliyet ve verimlilik oranı, taktiksel sınıf füzeleri kullanarak denizde savaş misyonları gerçekleştirirken kompleksi en iyi seçenek haline getirir.
Yabancı meslektaşlarla karşılaştırıldığında, X-35 füzelerinin maliyeti oldukça düşüktür ve verimlilik iyi düzeydedir. Yine de, Amerikan gemi füzeleri "Harpoon" ve daha önce kendilerini öneren Fransız gemi füzeleri "Exocet" ile rekabet zor olacak.
Özetle, en son ilk kez çıkan gemi karşıtı füze olduğu unutulmamalıdır. hikayeler iç kıyılardan uzakta bulunan yerli filonun dünyanın en güçlü filolarına gerçekten direnmesine ve “devlet çıkarlarının korunması” olarak adlandırılan uygulamasına izin verdi.
- Yazar:
- Valery Boval
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter