Özgecilik - Altruism
Fedakarlık olan ilke ve ahlaki uygulama için endişe mutluluk diğerinin insan bir sonuçlanan veya hayvanların yaşam kalitesi hem maddi ve manevi . Pek çok kültürde geleneksel bir erdemdir ve çeşitli dinsel geleneklerin ve seküler dünya görüşlerinin temel bir yönüdür, ancak ilgi gösterilmesi gereken "diğerleri" kavramı kültürler ve dinler arasında farklılık gösterebilir. Aşırı bir durumda, özgecilik, bencilliğin tam tersi olan özveriliğin eşanlamlısı haline gelebilir .
Kelime "fedakarlık" Fransız filozof tarafından ortaya konmuştur Auguste Comte gibi Fransızca altruisme bir için, zıt anlamlı ve egoizmi . O İtalyan onu türetilen altrui sırayla Latince türetilmiştir, alteri "anlamına gelen diğer kişileri " veya "başka birisi".
Gündüz organizmalarının tarla popülasyonlarındaki biyolojik gözlemlerde fedakarlık, kendilerine bir maliyet (örneğin, zevk ve yaşam kalitesi, zaman, hayatta kalma veya üreme olasılığı), ancak doğrudan veya dolaylı olarak fayda sağlayan bir eylemi gerçekleştiren bireydir. başka bir kişi, bu eylem için karşılıklılık veya tazminat beklentisi olmaksızın. Steinberg, klinik ortamda fedakarlık için bir tanım öneriyor, yani "herhangi bir karşılıksız dış ödülün yokluğunda başka bir kişinin refahını artırmayı amaçlayan kasıtlı ve gönüllü eylemler". Bir anlamda, fedakarlık tersidir nispet ; kindar bir eylem, kendi çıkarına sahip olmayan bir başkasına zarar verir.
Özgecilik, sadakat duygularından ayırt edilebilir, çünkü ikincisi sosyal ilişkilere dayandırılırken, fedakarlık ilişkileri dikkate almaz. İnsan psikolojisinde "gerçek" özgeciliğin mümkün olup olmadığı konusunda pek çok tartışma vardır . Psikolojik egoizm teorisi, hiçbir paylaşma, yardım etme veya feda etme eyleminin gerçekten özgecil olarak tanımlanamayacağını öne sürmektedir, çünkü oyuncu kişisel tatmin biçiminde içsel bir ödül alabilecektir . Bu argümanın geçerliliği, içsel ödüllerin "fayda" olarak nitelendirilip nitelendirilmediğine bağlıdır .
Özgecilik terimi , bireylerin ahlaki olarak başkalarına fayda sağlamak zorunda olduğunu iddia eden bir etik doktrine de atıfta bulunabilir. Bu anlamda kullanıldığında, genellikle bireylerin ahlaki olarak önce kendilerine hizmet etme yükümlülüğü olduğunu iddia eden egoizm ile karşılaştırılır . Etkili fedakarlık , başkalarına fayda sağlamanın en etkili yollarını belirlemek için kanıt ve mantığın kullanılmasıdır.
Fedakarlık kavramı
Kavramın felsefi ve etik düşüncede uzun bir geçmişi vardır . Terim ilk kurucu tarafından 19. yüzyılda icat edildi sosyolog ve bilim filozofu , Auguste Comte ve için önemli bir konu haline gelmiştir psikologlar (özellikle evrimsel psikoloji araştırmacıları), evrimsel biyologlar ve ethologists . Bir altruizm hakkındaki fikirler diğer alanları etkileyebilirken, bu alanların farklı yöntemleri ve odakları her zaman özgeciliğe farklı bakış açılarına yol açar. Basit bir ifadeyle, fedakarlık, diğer insanların refahını önemsemek ve onlara yardım etmek için hareket etmektir.
Bilimsel bakış açıları
Antropoloji
Marcel Mauss'un The Gift adlı kitabında "Sadaka üzerine not" adlı bir bölüm var. Bu not, sadaka kavramının (ve fedakarlığın uzantısı olarak) fedakarlık kavramından evrimini anlatmaktadır. İçinde şöyle yazıyor:
Sadaka, bir yandan armağan ve servet ahlaki kavramının, diğer yandan fedakarlık kavramının meyveleridir. Cömertlik bir zorunluluktur, çünkü Nemesis fakirlerin intikamını ve ondan kurtulması gereken bazı insanların mutluluğunun ve servetinin aşırı bolluğunun intikamını alır. Bu, adalet ilkesi haline gelen armağanın kadim ahlakıdır. Tanrılar ve ruhlar, kendilerine sunulan ve şimdiye kadar gereksiz fedakarlıklarla yok edilen servet ve mutluluk payının yoksullara ve çocuklara hizmet etmesi gerektiğini kabul ediyorlar.
Evrimsel açıklamalar
Biliminde Etholojinin daha genel çalışmalarında (hayvan davranışının çalışma) ve sosyal evrim , fedakarlık artar bu bir birey tarafından davranışa karşılık gelir fitnes başka bireyin aktörün formunu azaltırken. Gelen evrimsel psikoloji bu tür koalisyon ortakları, sadaka, acil yardım, yardım gibi insan davranışlarının geniş uygulanabilir devrilme , kur hediyeler, üretimi kamu malları ve çevrecilik .
Görünüşe göre özgecil davranış teorileri, evrimsel kökenlerle uyumlu teoriler üretme ihtiyacıyla hızlandırıldı. Geleneksel evrimsel analizlerden ve evrimsel oyun teorisinden , matematiksel bir model ve davranış stratejilerinin analizi ile özgecilik üzerine ilgili iki araştırma türü ortaya çıkmıştır .
Önerilen mekanizmalardan bazıları şunlardır:
- Akraba seçimi . Hayvanların ve insanların yakın akrabalara karşı uzak akrabalara ve akraba olmayanlara göre daha fedakar olduğu, birçok farklı kültürde yapılan çok sayıda çalışmada doğrulanmıştır. Akrabalık olduğunu gösteren ince ipuçları bile bilinçsizce özgecil davranışı artırabilir. Bir akrabalık işareti yüz benzerliğidir. Bir çalışma, fotoğrafların çalışma katılımcılarının yüzlerine daha yakından benzeyecek şekilde biraz değiştirilmesinin, katılımcıların tasvir edilen kişilerle ilgili ifade ettikleri güveni artırdığını buldu. Başka bir ipucu, özellikle nadiren aynı soyadına sahip olmaktır ve bunun yararlı davranışı artırdığı bulunmuştur. Başka bir çalışma, daha fazla işbirlikçi davranış, bir grupta algılanan akraba sayısı arttıkça buldu. Siyasi konuşmalarda akrabalık terimlerinin kullanılması, bir çalışmada konuşmacı ile dinleyicilerin kabulünü artırdı. Bu etki, özellikle tipik olarak ailelerine yakın olan ilk doğanlarda güçlüydü.
- Şahsi menfaatler. İnsanlar, arkadaşları, müttefikleri ve benzer sosyal iç grupları acı çekerse, hatta ortadan kaybolursa muhtemelen acı çekecektir. Bu tür grup üyelerine yardım etmek, sonunda özgeciye fayda sağlayabilir. İç grup üyeliğini daha belirgin hale getirmek işbirliğini artırır. Düşman bir dış grup tüm iç grubu öldürmekle tehdit ederse, iç gruba karşı aşırı özveri uyarlanabilir olabilir .
-
Karşılıklı fedakarlık . Ayrıca bkz. Karşılıklılık (evrim) .
- Doğrudan karşılıklılık . Araştırmalar, yardıma karşılık verme şansı varsa, başkalarına yardım etmenin faydalı olabileceğini göstermektedir. Tat stratejisi için etkili başlık , bir oyun teorik örneğidir. Pek çok insan, ancak ve ancak diğerleri karşılığında işbirliği yaparsa işbirliği yaparak benzer bir strateji izliyor gibi görünüyor.
- Bunun bir sonucu, bireylerin gelecekte tekrar etkileşime girme olasılığı daha yüksekse, insanların daha işbirlikçi olmasıdır. İnsanlar, nüfustaki yardımcıların sıklığının daha düşük olduğunu algılarlarsa daha az işbirliği yapma eğilimindedir. Başkalarının işbirlikçi olmadıklarını görürlerse daha az yardım etme eğilimindedirler ve bu etki, işbirlikçi davranışları görmenin ters etkisinden daha güçlü olma eğilimindedir. Bir teklifin işbirlikçi çerçevesini değiştirmek, işbirliğini artırabilir, örneğin ona "Wall Street Oyunu" yerine "Topluluk Oyunu" olarak adlandırılabilir.
- Karşılıklılık eğilimi, eğer birisi onlara yardım ederse, insanların cevap verme zorunluluğu hissedecekleri anlamına gelir. Bu, potansiyel bağışçılara küçük hediyeler veren hayır kurumları tarafından kullanılmıştır ve bu sayede karşılıklılığı teşvik etmeyi ummaktadır. Diğer bir yöntem de, birinin büyük bir bağış yaptığını kamuya duyurmaktır. Karşılık verme eğilimi genelleşebilir, böylece insanlar yardım aldıktan sonra genel olarak başkalarına karşı daha yardımcı olabilirler. Öte yandan, insanlar işbirliği yapmadıkları algılananlardan kaçınırlar ve hatta misilleme yaparlar. İnsanlar bazen istemedikleri zaman yanlışlıkla yardım etmekte başarısız olurlar veya yardımları fark edilmeyebilir, bu da istenmeyen çatışmalara neden olabilir. Bu nedenle, işbirliği yapmama konusunda biraz bağışlayıcı olmak ve biraz cömertçe yorumlamak optimal bir strateji olabilir.
- İnsanlar, önce birbirleriyle iletişim kurabilirlerse, bir görev üzerinde işbirliği yapma olasılıkları daha yüksektir. Bu, işbirliğine ilişkin daha iyi değerlendirmelerden veya vaatlerin değiş tokuşundan kaynaklanıyor olabilir. Derhal kapsamlı yardım vermeleri istenmek yerine, yavaş yavaş güven inşa edebilirlerse daha işbirlikçi olurlar. Bir grupta doğrudan karşılıklılık ve işbirliği, odak ve teşvikler grup içi rekabetten gruplar arası veya genel nüfusa karşı olduğu gibi daha büyük ölçekli yarışmalara dönüştürülerek artırılabilir. Bu nedenle, genel olarak olduğu gibi, bir bireyin küçük bir yerel gruba göre yalnızca performansına dayalı olarak derecelendirme ve terfi vermek, gruptaki işbirlikçi davranışları azaltabilir.
- Dolaylı karşılıklılık. Kötü karşılık verenlerden ve dolandırıcılardan kaçınmak, bir kişinin itibarının çok önemli olmasına neden olur . Karşılıklılık konusunda iyi bir üne sahip bir kişinin, daha önce doğrudan etkileşime girmemiş kişilerden bile yardım alma şansı daha yüksektir.
- Güçlü karşılıklılık . Bazı bireylerin işbirliği yapmak ve cezalandırmak için birkaç yerleşik fedakarlık teorisinin öngördüğünden daha fazla kaynak harcadıkları bir karşılıklılık biçimi. Varlığına ilişkin eleştirilerin yanı sıra açıklama olarak bir dizi teori önerilmiştir.
- Sözde karşılıklılık. Bir organizma fedakarca davranır ve alıcı karşılık vermez, ancak bencilce davranma şansı artar, ama aynı zamanda bir yan ürün fedakarın yararına olur.
- Doğrudan karşılıklılık . Araştırmalar, yardıma karşılık verme şansı varsa, başkalarına yardım etmenin faydalı olabileceğini göstermektedir. Tat stratejisi için etkili başlık , bir oyun teorik örneğidir. Pek çok insan, ancak ve ancak diğerleri karşılığında işbirliği yaparsa işbirliği yaparak benzer bir strateji izliyor gibi görünüyor.
- Maliyetli sinyal verme ve handikap ilkesi . Fedakarlık, kaynakları özgecinin elinden aldığından, kaynak mevcudiyeti ve kaynakları toplamak için ihtiyaç duyulan yeteneklerin "dürüst sinyali" olabilir. Bu, başkalarına fedakarın değerli bir potansiyel ortak olduğunu işaret edebilir. Gelecekte daha fazla etkileşimde bulunmayanlar maliyetli sinyallerden hiçbir şey elde etmediklerinden, etkileşimli ve işbirliğine dayalı niyetlerin bir işareti de olabilir. Maliyetli sinyal vermenin uzun vadeli işbirlikçi bir kişiliğe işaret edip edemeyeceği belirsizdir, ancak insanlar yardım edenlere olan güveni artırmıştır. Herkesin aynı özelliklere, kaynaklara ve işbirliğine dayalı niyetlere sahip olması, ancak nüfusun bu özelliklere göre giderek daha fazla değişmesi durumunda potansiyel olarak daha önemli bir sinyal haline gelmesi durumunda maliyetli sinyal verme anlamsızdır.
- Eti yaygın olarak paylaşan avcılar, pahalı bir yetenek işareti olarak görülmüştür ve araştırmalar, iyi avcıların, avlanan etten herkesten daha fazlasını almasalar bile, daha yüksek üreme başarılarına ve daha zina ilişkilerine sahip olduklarını ortaya çıkarmıştır. Benzer şekilde, büyük ziyafetler düzenlemek ve büyük bağışlar yapmak kişinin kaynaklarını göstermenin yolları olarak görülmüştür. Kahramanca risk alma aynı zamanda maliyetli bir yetenek sinyali olarak yorumlandı.
- Hem dolaylı karşılıklılık hem de maliyetli sinyal verme, itibarın değerine bağlıdır ve benzer tahminlerde bulunma eğilimindedir. Birincisi, yardım davranışlarının daha sonra etkileşimde bulunacakları kişilere iletileceğini, kamuoyuna duyurulduğunu, tartışıldığını veya sadece bir başkası tarafından gözlemlendiğini bildiklerinde insanlar daha fazla yardımcı olacaklardır. Bu birçok çalışmada belgelenmiştir. Efekt, bilgisayar ekranında logo yerine stilize göz lekeleri varken insanların daha yardımcı olması gibi ince ipuçlarına karşı hassastır. Göz lekeleri gibi zayıf itibar ipuçları, daha güçlü ipuçları varsa önemsiz hale gelebilir ve gerçek itibar etkileriyle pekiştirilmedikçe sürekli maruz kaldıklarında etkilerini kaybedebilirler. Ölü ünlüler için halkın gözü önünde ağlama ve gösterilere katılma gibi kamuya açık gösteriler, fedakar olarak görülme arzusundan etkilenebilir. Kamusal olarak izlendiklerini bilen insanlar, bazen israfla bile, alıcı tarafından ihtiyaç duyulmadığını bildikleri parayı bağışlarlar, bu itibarla ilgili endişeler olabilir.
- Kadınların özgecil erkekleri çekici ortaklar olarak buldukları görülmüştür. Uzun vadeli bir eş ararken fedakarlık tercih edilen bir özellik olabilir, çünkü kaynakları kendisi ve çocukları ile paylaşmaya istekli olduğunu gösterebilir. Erkeklerin, romantik bir ilişkinin ilk aşamalarında ya da sadece çekici bir kadının varlığında özgecil eylemler sergiledikleri gösterilmiştir. Her iki cinsiyet de bir partnerde nezaketin en çok tercih edilen özellik olduğunu belirtirken, erkeklerin buna kadınlardan daha az değer verdiğine ve çekici bir erkeğin varlığında kadınların daha fedakar olamayacağına dair bazı kanıtlar vardır. Erkekler kısa vadeli ilişkilerde fedakar kadınlardan bile kaçınabilir, bunun nedeni daha az başarı beklemeleri olabilir.
- İnsanlar gösterişli bir itibardan sosyal fayda elde etmek için rekabet edebilir ve bu da rekabetçi fedakarlığa neden olabilir . Öte yandan, bazı deneylerde insanların bir kısmı itibarı önemsemiyor gibi görünüyor ve bu dikkat çekici olsa bile daha fazla yardımcı olmuyor. Bu, muhtemelen psikopati gibi nedenlerden veya fedakar görünmelerine gerek kalmayacak kadar çekici olmasından kaynaklanıyor olabilir . Fedakarlığın itibarına ilişkin faydaları, şu andaki fedakarlığın acil maliyetleriyle karşılaştırıldığında gelecekte ortaya çıkar. İnsanlar ve diğer organizmalar genel olarak gelecekteki maliyetlere / faydalara şimdiki zamana kıyasla daha az değer verirken, bazılarının diğerlerine göre daha kısa zaman ufku vardır ve bu insanlar daha az işbirliği yapma eğilimindedir.
- Açıkça dışsal ödüllerin ve cezaların, bazen içsel ödüllere kıyasla davranışlar üzerinde ters etkiye sahip olduğu bulunmuştur. Bunun nedeni, bu tür dışsal, yukarıdan aşağıya teşviklerin (kısmen veya tamamen) içsel ve itibara yönelik teşviklerin yerini alması, kişiyi dışsal ödülleri almaya odaklanmaya motive etmesi ve bu da genel olarak davranışları daha az arzu edilir hale getirmesi olabilir. Diğer bir etki de, insanların özgeciliğin aleni itibar kaygılarından ziyade bir kişilik özelliğinden kaynaklanmasını istemeleri ve basitçe bir eylemin itibarla ilgili faydalarının bulunduğuna işaret etmelerinin onları azaltabileceğidir. Bu muhtemelen fedakarlara karşı aşağılayıcı bir taktik olarak kullanılabilir, özellikle işbirlikçi olmayanlar tarafından. Karşı argüman, itibarla ilgili kaygılar nedeniyle iyilik yapmak, hiç iyilik yapmamaktan daha iyidir.
- Grup seçimi . David Sloan Wilson gibi bazı evrimci bilim adamları , doğal seçilimin akraba olmayan bir gruba fayda sağlayan uyarlamalar üretmek için akraba olmayan gruplar düzeyinde hareket edebileceğini tartışmalı bir şekilde ileri sürmüşlerdir, bu uyarlamalar bireysel düzeyde zararlı olsa bile. Bu nedenle, özgecil kişiler bazı durumlarda bireysel düzeyde daha az özgecil kişiler tarafından alt edilebilirken, grup seçimi teorisine göre, daha özgecil kişilerden oluşan grupların daha az özgecil kişilerden oluşan grupları geride bırakabileceği grup düzeyinde bunun tersi ortaya çıkabilir. . Bu tür fedakarlık, yalnızca iç grup üyelerini kapsayabilirken, bunun yerine dış grup üyelerine karşı önyargı ve düşmanlık olabilir (ayrıca bkz . Grup içi kayırmacılık ). Grup seçimi teorisi, diğer birçok evrimci bilim adamı tarafından eleştirilmiştir.
Bu tür açıklamalar, insanların fedakar eylemlerde bulunurken kapsayıcı uygunluklarını nasıl artıracaklarını her zaman bilinçli olarak hesapladıkları anlamına gelmez . Bunun yerine evrim, özgecil davranışları teşvik eden duygular gibi psikolojik mekanizmaları şekillendirmiştir.
Özgecil davranışın her bir örneğinin her zaman kapsayıcı uygunluğu artırması gerekmez; özgecil davranışlar, ata ortamında bu tür davranışlar ortalama olarak kapsayıcı uygunluğu arttırırsa seçilebilirdi. Bu, özgecil eylemlerin ortalama olarak% 50'sinin veya daha fazlasının, ata ortamındaki fedakârlar için yararlı olduğu anlamına gelmek zorunda değildir; Eğer doğru kişiye yardım etmenin faydaları çok yüksekse, tedbirli olmaktan yanılmanız ve çoğu durumda hiçbir faydası olmasa bile genellikle fedakarlık yapmanız yararlı olacaktır.
Belli gruplara karşı daha fedakar davranarak fedakar için faydalar artırılabilir ve maliyetler düşebilir. Araştırmalar, insanların akraba olmamaktan çok akraba, yabancılara göre arkadaşlara, çekici olmayanlardan çekici olanlara, rakip olmayanlara rakip olmayanlara ve grup içi üyelere dış grup üyelerinden daha fedakar olduğunu ortaya koymuştur.
Özgecilik çalışması, George R. Price'ın genetik evrimi incelemek için kullanılan matematiksel bir denklem olan Fiyat denklemini geliştirmesinin arkasındaki ilk itici güçtü . Dictyostelium mucoroides gibi hücresel balçık küflerinde ilginç bir fedakarlık örneği bulunur . Bu protistler aç kalana kadar bireysel amipler olarak yaşarlar , bu noktada toplanırlar ve meyve veren vücuttaki diğer hücrelerin hayatta kalmasını desteklemek için bazı hücrelerin kendilerini feda ettiği çok hücreli bir meyve veren vücut oluştururlar.
Seçici yatırım teorisi, yakın sosyal bağların ve bunlarla ilişkili duygusal, bilişsel ve nörohormonal mekanizmaların, hayatta kalma ve üreme başarısı için birbirine yakından bağlı olanlar arasında uzun vadeli, yüksek maliyetli fedakarlığı kolaylaştırmak için geliştiğini ileri sürer.
Bu tür işbirlikçi davranışlar, bazen Rus zoolog ve anarşist Peter Kropotkin tarafından 1902 tarihli Mutual Aid: A Factor of Evolution kitabında ve Peter Singer'ın A Darwinian Left adlı kitabında sol siyaset için argümanlar olarak görülmüştür .
Nörobiyoloji
Ulusal Sağlık Enstitüleri ve LABS-D'Or Hastane Ağı'ndaki (JM) sinirbilimciler Jorge Moll ve Jordan Grafman, fonksiyonel manyetik rezonans görüntüleme kullanarak normal sağlıklı gönüllülerde özgecil vermenin sinirsel temellerine ilişkin ilk kanıtı sağladı . Proceedings of the National Academy of Sciences USA'da Ekim 2006'da yayınlanan araştırmalarında, hem salt parasal ödüllerin hem de hayırsever bağışların beynin genellikle yiyecek ve cinsiyete yanıt veren ilkel bir parçası olan mezolimbik ödül yolunu etkinleştirdiğini gösterdiler . Bununla birlikte, gönüllüler hayırsever bağışlar yaparak başkalarının çıkarlarını cömertçe kendi çıkarlarının önüne koyduklarında, seçici olarak başka bir beyin devresi aktive edildi: subgenual korteks / septal bölge . Bu yapılar, diğer türlerdeki sosyal bağlanma ve bağlanma ile yakından ilişkilidir. Deney önerdiğine göre fedakarlık, temel bencil dürtüleri bastıran üstün bir ahlaki yetenek değil, beyin için temel, donanımsal ve zevkli. Bir beyin bölgesi, subgenual anterior singulat korteks / bazal ön beyin , özellikle sürekli empatisi olanlarda özgecil davranışı öğrenmeye katkıda bulunur. Aynı çalışma, hayır kurumlarına bağış yapmak ile sosyal bağın teşviki arasında bir bağlantı olduğunu göstermiştir.
Aslında, Mart 2007'de Güney Kaliforniya Üniversitesi'nde yayınlanan bir deneyde sinirbilimci Antonio R. Damasio ve meslektaşları, ventromedial prefrontal kortekse zarar veren deneklerin, ahlaki cevaplara ulaşma yolunu empatik olarak hissetme yeteneğinden yoksun olduğunu ve karşılaştıklarında Ahlaki ikilemlerle, bu beyin hasarlı hastalar soğuk bir şekilde "araçları-gerekçelendiriyor" cevapları buldular ve Damasio'nun asıl amacın ahlaki olmayan sonuçlara ulaştıkları değil, zor bir sorunla karşılaştıklarında - Bu durumda, teröristler tarafından kaçırılan bir yolcu uçağını büyük bir şehre çarpmadan önce düşürüp düşürmeyeceğine dair - bu hastalar, normal işleyen beyinleri olanları rahatsız eden bir ıstırap olmadan karar veriyor gibi görünüyor. Yine Güney Kaliforniya Üniversitesi'nde klinik sinirbilimci olan Adrian Raine'e göre , bu çalışmanın çıkarımlarından biri, toplumun ahlaksız insanları nasıl yargıladığını yeniden düşünmek zorunda kalabileceğidir: "Psikopatlar çoğu zaman empati ya da pişmanlık hissetmezler. Bu farkındalık olmadan, insanlar yalnızca güveniyorlar. akıl yürütme, ahlaki çalılıklarla yollarını ayırmakta zorlanıyor gibi görünüyor. Bu, farklı hesap verebilirlik standartlarına uymaları gerektiği anlamına mı geliyor? "
Bir başka çalışmada, 1990'larda, Oregon Üniversitesi'nden bir ekonomist olan Dr. Bill Harbaugh, insanların kişisel prestij nedenleriyle bağış yapmaya motive oldukları sonucuna vardı ve 2007'de psikolog meslektaşı Dr. Ulrich Mayr ile benzer bir fMRI tarayıcı testinde, Çalışma grubunu iki gruba ayırabilmiş olsalar da, Jorge Moll ve Jordan Grafman'ın hayır kurumlarına bağış yapma konusunda aynı sonuçları vardı: "egoistler" ve "fedakarlar". Keşiflerinden biri, nadiren de olsa, dikkate alınan "egoistlerin" bazılarının bile bazen beklenenden fazlasını vermesiydi, çünkü bu, başkalarına yardımcı olacaktı, bu da bir kişinin çevresi ve değerleri gibi hayırseverlikte başka sebeplerin var olduğu sonucuna götürdü. .
Psikoloji
Uluslararası Sosyal Bilimler Ansiklopedisi, psikolojik fedakarlığı "bir başkasının refahını artırmayı hedefleyen motivasyonel bir durum" olarak tanımlar . Psikolojik fedakarlık, kişinin kendi refahını artırma motivasyonunu ifade eden psikolojik egoizm ile tezat teşkil eder.
İnsanların gerçekten psikolojik fedakarlığa sahip olup olmadıkları konusunda bazı tartışmalar olmuştur. Bazı tanımlar, özgeciliğe özverili bir doğa ve özgecil davranışlar için dış ödüllerin eksikliğini belirtir. Bununla birlikte, fedakarlık çoğu durumda nihayetinde kendine fayda sağladığı için, özgecil eylemlerin özverili olduğu sorgulanır. Sosyal değişim teorisi kendine faydaları kendine maliyetlerden fazla zaman postülatlar fedakarlık sadece varolduğunu. Daniel Batson , bu soruyu inceleyen ve sosyal değişim teorisine karşı çıkan bir psikologdur. Dört ana güdü belirledi: Nihayetinde kendine fayda sağlamak (egoizm), nihayetinde diğer kişiye fayda sağlamak (fedakarlık), bir gruba fayda sağlamak (kolektivizm) veya bir ahlaki ilkeyi sürdürmek ( ilkelcilik ). Nihayetinde bencil kazançlara hizmet eden fedakarlık, böylelikle özverili özgecilikten farklılaşır, ancak genel sonuç, empatinin neden olduğu özgeciliğin gerçekten özverili olabileceğidir. Empati-fedakarlık hipotezi temelde psikolojik fedakarlık var mıdır ve acı çekiyor yardım birine empatik arzusu ile uyarılmış olduğunu belirtmektedir. Empatik kaygı duyguları, insanları kendi hoş olmayan duygularını azaltmaya zorlayan kişisel sıkıntı duygularıyla tezat oluşturuyor. Empatik kaygıya sahip kişiler, duruma maruz kalmaktan kolayca kaçınılabilse bile, sıkıntı içindeki diğerlerine yardım ederken, empatik kaygısı olmayanlar, başkalarının acılarına maruz kalmaktan kaçınmak zor veya imkansız olmadıkça yardım etmekten kaçınırlar. Yardım etme davranışı, bir yürümeye başlayan çocuk ince duygusal ipuçlarını anlayabildiğinde, insanlarda yaklaşık iki yaşında görülür.
Özgecilik üzerine yapılan psikolojik araştırmalarda, araştırmalar genellikle yardım etme, rahatlatma, paylaşma, işbirliği, hayırseverlik ve topluma hizmet gibi toplum yanlısı davranışlarla gösterildiği gibi fedakarlığı gözlemler. Araştırmalar, insanların bir kişinin muhtaç olduğunu anlarsa ve o kişinin sıkıntısını azaltmak için kişisel sorumluluk hissederlerse yardım etme olasılığının en yüksek olduğunu ortaya koymuştur. Araştırmalar ayrıca, sıkıntı veya ıstıraba tanık olan seyircilerin sayısının yardım etme olasılığını etkilediğini göstermektedir ( Bystander etkisi ). Daha fazla sayıda seyirci bireysel sorumluluk duygularını azaltır. Bununla birlikte, yüksek düzeyde empatik kaygıya sahip bir tanık, izleyenlerin sayısına bakılmaksızın tamamen kişisel sorumluluğu üstlenebilir.
Pek çok çalışma gönüllülüğün (bir fedakârlık biçimi olarak) mutluluk ve sağlık üzerindeki etkilerini gözlemlemiş ve gönüllülük ile mevcut ve gelecekteki sağlık ve esenlik arasında sürekli olarak güçlü bir bağlantı bulmuştur. Yaşlı yetişkinler üzerinde yapılan bir çalışmada, gönüllü olanların yaşam doyumu ve yaşama isteği daha yüksek, depresyon , anksiyete ve somatizasyonda daha düşüktü . Gönüllülüğün ve yardım etme davranışının sadece zihinsel sağlığı iyileştirdiği değil, aynı zamanda teşvik ettiği faaliyet ve sosyal bütünleşmeye atfedilebilen fiziksel sağlık ve uzun ömürlülüğü de iyileştirdiği gösterilmiştir. Bir çalışmada 30 yıllık bir süre boyunca gönüllü olan annelerin fiziksel sağlıkları incelenmiş ve gönüllü bir kuruluşa üye olmayanların% 52'si ağır bir hastalık yaşarken, gönüllü olanların sadece% 36'sının bir hastaya sahip olduğu bulunmuştur. 55 yaş üstü yetişkinler üzerinde yapılan bir araştırma, dört yıllık çalışma süresi boyunca, iki veya daha fazla kuruluş için gönüllü olan kişilerin% 63 daha düşük ölme olasılığına sahip olduğunu buldu. Önceki sağlık durumu kontrol edildikten sonra, gönüllülüğün ölümlerde% 44'lük bir düşüşe neden olduğu belirlendi. Sadece kendi içindeki ve başkalarındaki nezaketin farkında olmak da daha fazla refahla ilişkilidir. Katılımcılardan bir hafta boyunca yaptıkları her nezaket eylemini saymalarını isteyen bir çalışma, öznel mutluluklarını önemli ölçüde artırdı. Araştırmalar, özgecil eylemlerin mutluluk getirdiği fikrini desteklerken, bunun ters yönde de işe yaradığı - daha mutlu insanların da daha nazik olduğu görülmüştür. Özgecil davranış ve mutluluk arasındaki ilişki çift yönlüdür. Araştırmalar, cömertliğin üzgünden mutlu duygulanıma doğru doğrusal olarak arttığını bulmuştur.
Çalışmalar ayrıca, başkalarının ihtiyaçları tarafından aşırı vergilendirilmiş hissetmenin sağlık ve mutluluk üzerinde tersine olumsuz etkilere sahip olduğuna dikkat çekiyor. Örneğin, gönüllülük üzerine yapılan bir araştırma, başkalarının talepleri karşısında bunalmış hissetmenin, ruh sağlığı üzerinde olumlu bir etkiye sahip olmaktan daha güçlü bir olumsuz etkiye sahip olduğunu buldu (olumlu etkiler yine de önemliydi). Ek olarak, cömert davranışlar insanları kendileri hakkında iyi hissettirirken, insanların başkalarından aldıkları iyiliği takdir etmeleri de önemlidir. Araştırmalar, minnettarlığın nezaketle el ele gittiğini ve aynı zamanda refahımız için çok önemli olduğunu gösteriyor. Mutluluğun çeşitli karakter güçleriyle ilişkisi üzerine yapılan bir araştırma, "şükrana bilinçli bir odaklanmanın olumsuz duygulanımda azalmaya ve iyimser değerlendirmelerde, olumlu duygulanımda, duygusal destek sunmada, uyku kalitesinde ve esenlikte artışlara yol açtığını" gösterdi.
Sosyoloji
"Sosyologlar uzun zamandır iyi toplumun nasıl inşa edileceğiyle ilgileniyorlar" ("Fedakarlık, Ahlak ve Sosyal Dayanışma". Amerikan Sosyoloji Derneği.). Toplumlarımızın yapısı ve bireylerin kamu yararı için hayırsever, hayırsever ve diğer sosyal yanlısı, fedakar eylemleri sergileme şekli, bu alanda büyük ölçüde araştırılan bir konudur. Amerikan Sosyoloji Derneği (ASA) halk sosyolojisini kabul ediyor: "Bu araştırma alanının 'iyi toplumların' inşa edilmesine yardımcı olmada içsel bilimsel, politika ve halkla ilgisi tartışılmazdır" ("Özgecilik, Ahlak ve Sosyal Dayanışma" ASA) . Bu tür bir sosyoloji, özgeciliği neyin motive ettiği ve nasıl organize edildiğine dair tabandan gelenlere ve teorik anlayışlara yardımcı olan katkılar arar ve dünya ve üzerinde çalıştığı insanlara fayda sağlamak için özgecil bir odaklanmayı teşvik eder. Özgeciliğin nasıl çerçevelendiği, organize edildiği, uygulandığı ve onu grup düzeyinde motive eden şey, sosyologların çalıştığı gruplara katkıda bulunmak ve "iyi toplumu inşa etmek" için araştırmaya çalıştıkları bir odak alanıdır. Özgeciliğin motivasyonu aynı zamanda çalışmanın odak noktasıdır; bazı yayınlar, ahlaki öfke oluşumunu faillerin cezalandırılması ve mağdurların tazminatına bağlamaktadır. Araştırmalar laboratuvarda ve çevrimiçi deneylerde cömertliğin bulaşıcı olduğunu göstermiştir - insanlar başkalarının gözlenen cömertliğini taklit eder.
Patolojik fedakarlık
Patolojik fedakarlık, özgeciliğin sağlıksız bir aşırılığa götürüldüğü ve ya özgecil kişiye zarar verdiği ya da iyi niyetli eylemlerin yarardan çok zarara yol açtığı zamandır.
"Patolojik fedakarlık" terimi, Patolojik Özgecilik kitabı tarafından popüler hale getirildi .
Örnekler arasında sağlık çalışanlarında görülen depresyon ve tükenmişlik, kişinin kendi ihtiyaçlarına zarar verecek şekilde başkalarına sağlıksız bir şekilde odaklanması, hayvanların istiflenmesi ve sonuçta yardım etmesi gereken durumları kötüleştiren etkisiz hayırsever ve sosyal programlar yer alır.
Dini bakış açıları
Dünya dinlerinin tümü değilse de çoğu, fedakarlığı çok önemli bir ahlaki değer olarak teşvik eder. Budizm , Hristiyanlık , Hinduizm , İslam , Jainizm , Musevilik ve Sihizm vb., Özgecil ahlaka özel bir vurgu yapar.
Budizm
Özgecilik, Budizm'de belirgin bir şekilde yer alır. Sevgi ve şefkat, Budizm'in tüm biçimlerinin bileşenleridir ve tüm varlıklara eşit bir şekilde odaklanır: sevgi, tüm varlıkların mutlu olması dileğidir ve şefkat, tüm varlıkların acı çekmekten kurtulma dileğidir. "Birçok hastalık, sevgi ve merhametin tek ilacı ile tedavi edilebilir. Bu nitelikler insan mutluluğunun nihai kaynağıdır ve onlara olan ihtiyaç varlığımızın özünde yatmaktadır" ( Dalai Lama ).
Yine de, fedakarlık kavramı böyle bir dünya görüşünde değiştirilmiştir, çünkü böyle bir uygulamanın kendi mutluluğumuzu desteklediği inancı vardır: "Başkalarının mutluluğunu ne kadar önemsersek, kendi refah duygumuz o kadar artar" (Dalai Lama).
Ahlaki eylem ve yargı üzerine daha geniş etik tartışmalar bağlamında, Budizm, eylemlerimizin olumsuz (mutsuz) sonuçlarının ahlaki yargıya dayalı ceza veya düzeltmeden değil, bir karar gibi işlev gören karma yasasından kaynaklandığı inancıyla karakterize edilir. doğal sebep ve sonuç kanunu. Böyle bir neden ve sonucun basit bir örneği, kişinin neden olduğu şeyin etkilerini deneyimleme durumudur: Eğer kişi acıya neden olursa, o zaman doğal bir sonuç olarak acı çeker; kişi mutluluğa neden olursa, o zaman doğal bir sonuç olarak mutluluk yaşar.
Jainizm
Jainizmin temel ilkeleri, yalnızca insanlar için değil, tüm duyarlı varlıklar için fedakarlık kavramı etrafında döner. Jainizm, Ahimsa'nın görüşünü öğütler - yaşamak ve yaşamasına izin vermek, böylece duyarlı varlıklara zarar vermemek, yani tüm yaşam için ödün vermeyen saygı. Ayrıca tüm canlıları eşit kabul eder. İlk Tirthankara , Rishabhdev , tüm canlılar için fedakarlık kavramını, bilgi ve tecrübeyi başkalarına genişletmekten bağış yapmaya, başkalarına kendini feda etmeye, şiddetsizlik ve tüm canlılar için şefkat duymaya kadar tanıttı.
Jainizm, ruhu bu nihai hedefe ilerletmek için şiddetsiz bir yol belirler. Jain inancının temel bir özelliği, yalnızca fiziksel değil aynı zamanda zihinsel davranışların sonuçlarına yapılan vurgudur. İnsanın öfke, gurur (ego), aldatma, açgözlülük ve kontrolsüz duyu organlarıyla fethedilmemiş zihni, insanın güçlü düşmanıdır. Öfke iyi ilişkileri bozar, gurur alçakgönüllülüğü yok eder, aldatma barışı bozar ve açgözlülük her şeyi mahveder. Jainizm, affetmeyle öfkeyi, alçakgönüllülükle gurur, açık sözlülükle aldatmayı ve memnuniyetle açgözlülüğü yenmeyi önerir.
Jainler, aydınlanmaya ve nihayetinde kurtuluşa ulaşmak için kişinin düşünce, konuşma ve eylemde aşağıdaki etik ilkeleri (büyük yeminler) uygulaması gerektiğine inanır. Bu ilkelerin uygulanma derecesi, ev sahipleri ve rahipler için farklıdır. Onlar:
- Şiddet içermeyen (Ahimsa);
- Doğruluk (Satya);
- Çalmayan (Asteya);
- Bekarlık ( Brahmacharya );
- Sahip olmama veya materyalizm olmama (Aparigraha);
"Büyük yeminler" ( Mahavrata ) rahipler için ve "sınırlı yeminler" ( Anuvrata ) ev sahipleri için reçete edilir. Ev sahiplerinin yukarıda belirtilen beş yeminini uygulamaları teşvik edilir. Rahipler onları çok sıkı bir şekilde gözlemlemek zorundadır. Tutarlı uygulama ile, manevi ilerlemeyi hızlandırarak, sınırlamaların aşamalı olarak aşılması mümkün olacaktır.
Şiddetsizlik ilkesi, ruhun yeteneklerini sınırlayan karmaları en aza indirmeye çalışır. Jainizm, her ruhu saygıya layık görür çünkü Siddha ( Jainizmde Tanrı ) olma potansiyeline sahiptir . Tüm canlılar bir ruha sahip oldukları için, eylemlerinde büyük özen ve farkındalık esastır. Jainizm, yaratıklar büyük ya da küçük olsun, herkese zararsızlığı savunarak tüm yaşamın eşitliğini vurgular. Bu politika mikroskobik organizmalara kadar uzanır. Jainizm, her insanın uygulama için farklı yetenekleri ve kapasiteleri olduğunu kabul eder ve bu nedenle münzevi ve ev sahipleri için farklı uyum düzeylerini kabul eder.
Hıristiyanlık
Fedakarlık İsa'nın öğretilerine merkezi bulunan bir İncil özellikle de, Dağ Vaazı ve Ovası'nda Vaazı . Kutsal Kitaptan Ortaçağ Hristiyan geleneklerine , kendini onaylama ve diğer bakış açıları arasındaki gerilimler bazen "ilgisiz aşk" başlığı altında tartışıldı, Pauline'in deyimiyle "aşk kendi çıkarlarını aramaz". Roderick Hindery , Indoctrination and Self- Deception adlı kitabında , bu gerilimleri otantik kendini olumlama ve fedakarlık sahtekarlarıyla karşılaştırarak, benliğin yaratıcı bireyselleşmesindeki ötekinin analizini yaparak ve kişiliğe olan sevgiyi karşılaştırarak ışık tutmaya çalışır. birkaçı birçokları için sevgi ile. Aşk, başkalarının özgürlüğünü onaylar, propagandadan ve maskelerden kaçınır, diğerlerine onun varlığını garanti eder ve nihayetinde başkalarının beyanları ile değil, her bir kişinin içeriden edindiği deneyim ve uygulamalarla doğrulanır. Pratik sanatlarda olduğu gibi, sevginin mevcudiyeti ve anlamı, yalnızca sözcükler ve yansımalarla değil, bağlantı kurulurken doğrulanır ve kavranır.
St Thomas Aquinas, 'Komşunu kendin gibi sevmelisin' ifadesini, kendimize olan sevginin başkaları için sevginin örneği olduğu anlamına geliyor. "Bir erkeğin kendisini sevdiği sevginin, arkadaşlığın biçimi ve kökü olduğunu" göz önünde bulundurarak ve Aristoteles'ten "başkalarıyla dostane ilişkilerin kökeninin kendimizle olan ilişkilerimizde yattığını" alıntılayarak, başkalarını sevmeye mecbur olmasak da kendimizden daha çok, doğal olarak ortak menfaati, bütünün iyiliğini, herhangi bir özel maldan çok, bir parçanın iyiliğini ararız. Bununla birlikte, Tanrı'yı kendimizden ve komşularımızdan daha çok ve bedensel yaşamımızdan daha fazla sevmemiz gerektiğini düşünüyor - çünkü komşumuzu sevmenin nihai amacı, ebedi güzelliği paylaşmaktır : bedensel esenlikten daha arzu edilen bir şey. Yukarıda belirtildiği gibi, Altruism kelimesini icat ederken , Comte muhtemelen Katoliklik içindeki bazı teoloji okullarında mevcut olan bu Thomistik doktrine karşı çıkıyordu.
Birçok Kutsal Kitap yazarı, başkalarına olan sevgiyle Tanrı sevgisi arasında güçlü bir bağlantı kurar. 1 Yuhanna 4, bir kişinin Tanrı'yı sevmesi için, hemcinsini sevmesi gerektiğini ve hemcinsine duyulan nefretin Tanrı'ya olan nefretle aynı şey olduğunu belirtir. Thomas Jay Oord , birkaç kitapta fedakarlığın olası bir aşk biçimi olduğunu tartıştı. Özgecilik eylemi her zaman sevgi dolu bir eylem değildir. Oord, özgeciliği diğerinin iyiliği için hareket etmek olarak tanımlar ve bazen sevginin, diğerinin talepleri genel refahı baltaladığında birinin kendi iyiliği için hareket etmeyi gerektirdiğini belirten feministlerle aynı fikirdedir.
Alman filozof Max Scheler , güçlü olanın zayıflara yardım edebileceği iki yolu ayırıyor. Bunun bir yolu, "kişinin kendi yaşamının ve varlığının yenilmez doluluğunun güçlü bir güvenlik, güç ve içsel kurtuluş duygusuyla motive edilen" Hıristiyan sevgisinin samimi bir ifadesidir. Başka bir yol da sadece "aşkın modern ikamelerinden biri, ... kendisinden uzaklaşma ve başkalarının işinde kendini kaybetme dürtüsünden başka bir şey değildir". Scheler, en kötüsü, "küçük, fakir, zayıf ve ezilen sevginin gerçekten gizli nefret, bastırılmış kıskançlık, küçültme dürtüsü vb. Olduğunu ve zıt fenomenlere yöneltildiğini söylüyor: zenginlik, güç, güç, cömertlik. "
İslâm
Gelen İslam , kavramın 'ithaar' (إيثار) (fedakarlık) 'kendine başkalarını tercih' kavramıdır. Sufiler için bu, kendi endişelerini tamamen unutarak başkalarına bağlılık anlamına gelir; burada başkalarına ilgi, Allah'ın (yani Tanrı'nın) insan vücudu üzerinde yalnızca Allah'ın mülkü olarak kabul ettiği bir talep olarak kökleşir. Önem, daha büyük iyilik uğruna fedakarlıkta yatmaktadır; İslam , Eyaar'ı uygulayanları en yüksek asalet derecesine bağlı olarak kabul eder. Bu, şövalyelik kavramına benzer, ancak bu Avrupa kavramından farklı olarak, dikkat var olan her şeye odaklanır. Allah için sürekli bir ilgi, bu dünyadaki insanlara, hayvanlara ve diğer şeylere karşı dikkatli bir tavırla sonuçlanır. Bu kavram, Allah'a adanma ile insanlara adanma arasındaki farka dikkat eden Rabia al-Adawiyya gibi İslam'ın Sufileri tarafından vurgulanmıştır . On üçüncü yüzyıl Türk tasavvuf şairi Yunus Emre , bu felsefeyi "Yaratılanı severiz, Yaratandan ötürü" veya "Yaratığı Yaratan yüzünden seviyoruz" şeklinde açıklamıştır. Birçok Müslüman için, belirli İslami bayramlarda dini bir zorunluluk olarak uygulanmalıdır. Bununla birlikte, i'thar hala tüm Müslümanların her zaman bağlı kalmaya çabalaması gereken İslami bir ideal.
Yahudilik
Yahudilik, fedakarlığı yaratmanın arzulanan hedefi olarak tanımlar. Ünlü Haham Abraham Isaac Kook , sevginin insanlıktaki en önemli özellik olduğunu belirtmiştir. Bu, fedakarlığın niyeti olan ihsan etme veya verme olarak tanımlanır . Bu, yaratıcıya veya Tanrı'ya karşı özgeciliğe götüren insanlığa karşı fedakarlık olabilir. Kabala , Tanrı'yı varoluşta verme gücü olarak tanımlar . Kabalist Moshe Chaim Luzzatto , özellikle 'yaratılışın amacına' ve Tanrı'nın iradesinin yaratılışı mükemmelliğe ve bu üst güçle birleşmeye nasıl getireceğine odaklandı.
Haham Yehuda Ashlag'ın gelecek nesil hakkındaki yazılarında geliştirdiği modern Kabala , toplumun özgecil bir sosyal çerçeveye nasıl ulaşabileceğine odaklanıyor. Ashlag, böyle bir çerçevenin yaratılışın amacı olduğunu ve olan her şeyin insanlığı fedakarlık, birbirlerine sevgi düzeyine yükseltmek olduğunu öne sürdü. Ashlag topluma ve onun ilahiyatla ilişkisine odaklandı .
Sihizm
Özgecilik Sih dini için çok önemlidir. Sihizme olan temel inanç, herhangi birinin yapabileceği en büyük eylemin sevgi, şefkat, fedakarlık, sabır, uyum, doğruluk gibi tanrısal nitelikleri aşılamak ve yaşamak olduğudur. Seva kavramı veya topluma kendi iyiliği için özverili hizmet , Sihizmde önemli bir kavramdır.
Beşinci Nanak, Guru Arjun Dev, 22 karatlık saf gerçeği, insanlığa en büyük armağan olan Guru Granth'i desteklemek için hayatını feda etti. Dokuzuncu Guru, Tegh Bahadur, zayıf ve savunmasız insanları zulme karşı korumak için başını feda etti. On yedinci yüzyılın sonlarında, Guru Gobind Singh Ji ( Sihizm'in onuncu gurusu ), bir Sih, Bhai Kanhaiya , düşman birliklerine katıldığında farklı inançlara sahip insanları korumak için Babür yöneticileriyle savaş halindeydi . Savaş alanında yaralanan hem dostlarına hem de düşmanlarına su verdi. Düşmanın bir kısmı yeniden savaşmaya başladı ve bazı Sih savaşçıları, düşmanlarına yardım ederken Bhai Kanhaiya'dan rahatsız oldu. Sih askerleri Bhai Kanhaiya'yı Guru Gobind Singh Ji'nin önüne getirdi ve savaş alanındaki mücadelelerine karşı üretken olduğunu düşündükleri eyleminden şikayet ettiler. "Ne yapıyordun ve neden?" Guru'ya sordu. Bhai Kanhaiya, "Yaralılara su veriyordum çünkü hepsinde senin yüzünü gördüm" dedi. Guru cevap verdi, "O zaman yaralarını iyileştirmek için onlara merhem de vermelisin. Guru'nun evinde çalıştırdığın şeyi uyguluyordun."
Bhai Kanhaiya'nın daha sonra fedakarlık için gönüllü bir birlik kurması Guru'nun vesayeti altındaydı. Bu gönüllü birlik, bugüne kadar başkalarına iyilik yapmakla meşgul ve aynı şeyi yapmak için yeni gönüllüler yetiştiriyor.
Hinduizm
Hinduizm'de Özsüzlük (Atmatyag), Aşk (Prema), İyilik (Daya) ve Bağışlama (Kshama) insanlığın en yüksek eylemleri veya "Manushyattva" olarak kabul edilir. Dilencilere veya fakir insanlara sadaka vermek ilahi bir eylem veya "Punya" olarak kabul edilir ve Hindular bunun ruhlarını suçluluktan veya "Paapa" dan kurtaracağına ve onları ölümden sonra cennete veya "Swarga" ya götüreceğine inanırlar. Özgecilik aynı zamanda çeşitli Hindu mitolojisinin ve dini şiirlerin ve şarkıların merkezi eylemidir.
Efsanevi Hindu keşiş Swami Vivekananda şöyle demiştir - "Jive prem kare jeijon, Seijon sebiche Iswar" (Kim herhangi bir canlıyı seviyorsa, tanrıya hizmet eder.). Yoksul insanlara (Vastraseva) kıyafet bağışı veya yoksullar için kan bağışı kampı veya toplu yemek bağışı (Annaseva) çeşitli Hindu dini törenlerinde yaygındır.
Bir Advaita alimi olan Swami Sivananda , bir Vedantic metni olan Brahma Sutraları hakkındaki Vedanta görüşlerini sentezleyen yorumunda görüşlerini yineliyor . Brahma Sutraları'nın 3.Bölümü hakkındaki yorumunda Sivananda, karmanın duygusuz ve kısa ömürlü olduğunu ve bir eylem yapılır yapılmaz varlığın sona erdiğini belirtir. Bu nedenle karma, kişinin liyakatine göre gelecekteki bir tarihte eylemlerin meyvelerini veremez. Dahası, karmanın meyve veren apurva veya punya ürettiği tartışılamaz . Apurva duyarlı olmadığından, tanrı gibi zeki bir varlık tarafından hareket ettirilmedikçe hareket edemez. Bağımsız olarak ödül veya ceza veremez.
Bununla birlikte, çok iyi bilinen ve popüler metin olan Bhagavad Gita , karma yoga (eylem yoluyla Tanrı ile birliğe ulaşma) & "nishkaama karması" veya fedakarlığı kapsadığı söylenebilecek kişisel kazanç için beklenti / arzu olmaksızın eylem doktrinini destekler. Özgecilik eylemleri genellikle Hindu edebiyatında kutlanır ve çok iyi karşılanır ve Hindu ahlakının merkezinde yer alır.
Felsefe
İnsanların fedakarca hareket etme yükümlülükleri veya motivasyonları hakkında çok çeşitli felsefi görüşler vardır. Etik fedakarlığın savunucuları, bireylerin ahlaki olarak fedakarca davranmaya mecbur olduklarını iddia ederler. Karşıt görüş, ahlaki faillerin her zaman kendi çıkarları doğrultusunda hareket etmeleri gerektiğini savunan etik egoizmdir . Hem etik fedakarlık hem de etik egoizm , her bir failin işlevlerinin etkinliğini ve hem kendilerine hem de birlikte yaşayanlara yararını en üst düzeye çıkarmak için hareket etmesi gerektiğini savunan faydacılık ile zıttır .
Tanımlayıcı etikle ilgili bir kavram , psikolojik egoizmdir , insanların her zaman kendi çıkarları doğrultusunda hareket ettiği ve gerçek özgeciliğin imkansız olduğu tezi. Rasyonel egoizm , rasyonalitenin kişinin kendi çıkarına göre hareket etmekten oluştuğu görüşüdür (bunun kişinin ahlaki yükümlülüklerini nasıl etkilediğini belirtmeden).
Etkili fedakarlık
Etkili özgecilik , başkalarına fayda sağlamanın en etkili yollarını belirlemek için kanıt ve akıl yürütmeyi kullanan bir felsefe ve sosyal harekettir . Etkili fedakarlık, bireyleri tüm nedenleri ve eylemleri değerlendirmeye ve değerlerine dayalı olarak en büyük olumlu etkiyi yaratacak şekilde hareket etmeye teşvik eder. Etkili fedakarlığı geleneksel fedakarlık veya hayırseverlikten ayıran geniş, kanıta dayalı ve neden-tarafsız yaklaşımdır . Etkili fedakarlık, kanıta dayalı uygulamalara yönelik daha büyük hareketin bir parçasıdır .
Etkili fedakarların önemli bir kısmı kar amacı gütmeyen sektöre odaklanırken, etkili fedakarlık felsefesi daha geniş anlamda, hayat kurtaracağı, insanlara yardım edeceği veya başka türlü en büyük faydayı sağlayacağı tahmin edilebilen bilimsel projelere, şirketlere ve politika girişimlerine öncelik vermek için geçerlidir. . Hareketle ilişkili kişiler arasında filozof Peter Singer , Facebook kurucu ortağı Dustin Moskovitz , Cari Tuna, Ben Delo , Oxford merkezli araştırmacılar William MacAskill ve Toby Ord , profesyonel poker oyuncusu Liv Boeree ve yazar Jacy Reese yer alıyor .
Genetik
Ayrıca bakınız
- Altruria
- Hayırseverlik (alıştırma)
- Hayırsever kuruluş
- Müştereklerin komedisi
- Ortak fayda
- Düşünme
- Vermek için kazanç
- Etkili fedakarlık
- Bencillik
- Empati
- Empati-fedakarlık
- Aile ekonomisi
- Gen merkezli evrim görüşü
- Pledge verilmesi Gates, Buffett ve diğerleri tarafından rehin onların zenginlik az yarısında hayır kurumuna bağışlamak
- Kapsayıcı fitness
- Grup seçimi
- İnsanlık (erdem)
- Akrabalık seçimi
- Misantropi
- Karşılıklı yardım
- Nobis olmayan solum
- Hayırseverlik
- Mahkum ikilemi
- Toplum yanlısı davranış
- Rasgele iyilik
- Karşılıklı fedakarlık
- Bencillik
- Sosyal tercihler
- Sosyal Psikoloji
- Dayanışma (sosyoloji)
- İntikam
- Baştankara için tat
- Gönüllülük
Notlar
Referanslar


Altruism hakkında kütüphane kaynakları|
|Wikiquote'un ilgili alıntılar vardır: Fedakarlık|
|Yukarı bak fedakarlık Vikisözlük, ücretsiz sözlükte.|
- İlgili Medya Fedakarlık Wikimedia Commons
- Zalta, Edward N. (ed.). "Biyolojik Fedakarlık" . Stanford Felsefe Ansiklopedisi .
- Fedakarlık üzerine In Our Zamanda at BBC
- "İyi Gösteri" . Radiolab . 9. Sezon Bölüm 1. New York. 14 Aralık 2011. WNYC.
- Richard Kraut (2016) Altruism Stanford Encyclopedia of Philosophy