Dahası, Leonidov sadece hafif bir ölçekte değiştirilebilen bir ağırlığın onlara sürekli ve yetersiz bir hareket verebileceğini yazdığında (http://economicsandwe.com/doc/2405/), gelişmiş ülkelerin kendi sosyal kullanımlarını kullandığını hemen hatırlıyorum demokrasi: yirminci yüzyıldaki iki partili bir sistem, zengin insanlar arasında artan sermaye dönemlerinin, zenginlerin pahasına kitlelerin pozisyonunu iyileştirme dönemleriyle değiştiği bir döngü oluşturmayı mümkün kıldı. Değiştirilebilir ağırlık, yoksa söylemeyeceksiniz!
İlerleme, gelişme, ticari faaliyetler - herhangi bir toplum için temel sorunlar. Sadece kişisel servet durumunda, kitlelerin gözünde haklı çıkar. Ekonominin yalnızca sürekli büyümesi, mülkiyet haklarının korunmasının garantisi olarak işlev görebilir.
Sorun ne İnsan açık bir şekilde düzenlenmiştir: eğer onu yakalayıp onu aşmayı umarsa, üstünlüğü affetmeye hazırdır. Kişi, seviyesini kendisi için ulaşılmaz olarak kabul edenlerden nefret eder, ancak uçurumu paylaşmadığı kişilere tolerans gösterir.
Büyüyen bir toplumda, ZENGİN BUGÜN BU YARARLIyım. Görüyorsunuz, sosyal gerginlik şanssız bir insanın tekrar tekrar gelişmesiyle kazanma şansı sağlaması nedeniyle ortadan kalkıyor!
Bu fabrikanın yöneticisi ben değildim mi? Küçük sorun, yeni fabrikalar büyüyor ve benim de şansım var!
Ben şehirdeyim arkaya itti mi? Küçük bela, yeni şehirler kuruluyor ve bende “kurucu baba” olabilirim!
Bu pazarda kaybettim mi? Küçük sorun, yeni pazarlar ortaya çıkıyor ve yeni sektörde kesinlikle kazanacağım ...
Dinamik olarak gelişmekte olan bir toplumda, büyüyen bir ekonomide şanssız bir kişi şanslı olanı öldürmek istemez, çünkü şans henüz tükenmez ve şanslı olan hala kendini görebilir. Durgun ve döngüsel bir ekonomide, erimenin, alçaltmanın tek başına, şanssız olanları şanslı olanları avlamak ve ilk fırsatta çok acımasız şekillerde yok etmek için birleşirler.
Sert biyolojik adalet var: bize bir şans vermek istemedin ve biz de sana vermeyeceğiz!
İş faaliyetinin dinamiklerini yitirmiş bir toplumda, kast toplumunda zenginlik için mazeret yoktur ve olamaz. Böyle bir toplumda, bireyin serveti nefret, kıskançlık ve küfür kaynağı olur.
BİZ HİÇ KAYNAKLI OLDUĞU DİĞER POZİSYONLARA AÇMAYINIZ.
Bu hayatın yasasıdır - ister beğenelim ister beğenmeyiz, ister beğenelim ister beğenmeyiz. Yeltsinism vaizleri, kıskançlığın kötü bir duygu olduğunu binlerce kez tekrarlayabilir, ancak doğa kanununu ortadan kaldırmazlar. Ne de olsa, “başarı” kelimesi “zamanın var olduğu” anlamına geliyor, ancak dinamik ve hareketsiz bakış açılarına sahip olmayan, statik hareketsiz bir toplumda nerede zaman geçirebilirsiniz?
Gelişme, onları genişliğe yönlendirerek, sosyal alanın sınırsızlığına yönlendirir. Peki, bu gazetede editörlük yapmadım, farketmez, yeni gazeteler açılıyor, orada olacağım ... Ve açmazlarsa? Ve tam tersine, kapanırlar ve liderlik mücadelesi daha keskin hale gelirse, uğursuz bir zoolog oyununun "sıçan kralı" oyununun özelliklerini edinirse?
Büyüyen bir toplumda herkesin bir yeri olacak; Küçülen bir toplumda, aksine, dün onları dünyanlar yerlerini kaybetti. Öykü iş geliştirme süreçleri ile sosyal iyimserlik, insan ailesi ve kişisel mutluluk arasındaki mutlak simetriyi gösterir. İnsan mutluluğu için bir formül ister misiniz? Önünüzde, iş dinamikleri içinde: “yarın dünden daha iyi (daha fazla) olacak!”. Aynı zamanda, tarihin gösterdiği gibi, mevcut yaşam seviyesi tamamen önemsizdir. Bir patates yiyebilir, bir kapitone ceketle yürüyebilir, ancak gelecek şehirlerde, henüz inşa edilmemiş şehirlerde liderliğinizi önceden tahmin ederek, iskandil iyimserliğinin coşkusunu hissedebilirsiniz. Ve alışılmadık derecede konforlu koşullarda olabilirsiniz, ancak aynı zamanda gelecek için duyulan korku bir kişiyi korkunç bir karamsar ve yanlış bir mektup haline getirecek.
Savaş sonrası Sovyet tarihi boyunca, Sovyet halkının yaşam standardı büyüdü. Ancak mutluluk düzeyi, iyimserlik, neşeli ruh hali, yaşam standardı ile birlikte artmadı. Yirminci yüzyılın 70'inde gelişme yavaşlarken, iyimserliğin seviyesi de düşmüştür. İnsanlar üç boğazını yediler, ama mutlu olmadılar. Zaten yirminci yüzyılın 60'lerinde, Casta oluşmaya başlamış olanlar için geleceği kesmeye başladı. Ve geleceği kestiğinden beri - neden sevinmelisin?
İlk başta, kast, çekingen, tutarsız, deneysel davrandı. Tabii ki, yirminci yüzyılın 80'leri hala bireyin aşağıdan yukarıya doğru hızlı yükselişinin tarihini biliyor! Fakat yine de, yerleşik ve sistemik bir kast sistemi olan Yeltsinism, yirminci yüzyılın ikinci yarısının parti nomenklatürünün ürkek eğilimlerinden doğar. Yeltsin, Kruşçev'in başladığı şeye karar verdi: sosyal asansörleri engellemek.
Kast, herhangi bir biçimde gelişmekten nefret eder, nakit durumunu düzeltmek için zamanı durdurmayı, (şimdi olduğu gibi, her zaman olduğu gibi), iki nedenden ötürü arar. Birincisi, yeni kastın gücünü ve alt kaleler üzerindeki kontrolünü tehdit ediyor. Yüzyıllar boyunca şekillenen tek bir teknik çözümün tüm hiyerarşiyi yıkmasıyla ilgili sık sık örnekler vardır, çünkü eski patronların, bu yeni çözümün kullanılmasıyla aniden gereksiz olduğu ortaya çıkmıştır.
İkincisi, kast gelişimden nefret eder çünkü MULTIPLE SUCCESSFUL gelişimi, böylece kast temsilcilerinin benzersizliğini sulandırır ve bulanıklaştırır. Şehirde bir televizyonunuz varsa, bu bir şeydir ve eğer herkes varsa, o da başka bir şeydir. Görünüşe göre bir şey umurunda mı? TV'niz bozulmamış ve alınmamış! Hiçbir şey kaybetmediniz; ve aslında her şeyini kaybettin ...
Ve bu an, kadercilik Satanizm ve şeytanlıkla birleştiğinde, antik dünyanın tarihçileri tarafından iyi bilinir. Özgün olmak günah değil, kaderin bir armağanıdır. Fakat en yüksek kast benzersizliğini suni olarak korumaya çalıştığında, bir bütün olarak insanlığa, insanlığa, yani kast bir insan topluluğuna, insanlığa karşı bir komploya dönüşecek herşeyin sürgünlerini yok etmeye ve ezmeye çalışır.
Sadece hızlı bir gelişme, Zengin ve Zavallı Ulusal Birliğini oluşturabilir. Bir durgunluk veya gerileme toplumunda, ulusal bir birlik olamaz: eğer çarpma ve ekleme yapmazsanız, o zaman herhangi bir ekmek kabuğunu komşunuzla paylaşıp komşunuzdan alırsınız. Gelişme yok, ticari faaliyet yok - servet için herhangi bir kamu gerekçesi yok. Artık başkalarına giden yolu işaret eden bir işaret değil, bataklıkta dolaşıp bataklık işlemleriyle üretilen bataklık ışığı.
Zengin adam hepimizin yarının bugünküyle aynı olması için umutlarını getirmiyorsa, neden ona ihtiyacımız var? - insanlar kaçınılmaz olarak soracaklar. Bütün sosyal organizma içinde hangi hizmet amacı ve işlevi var? Anlaşıldı - hayır, o bizim için değil, kendisi için yaşıyor, ama bu durumda artık bir organ değil, bir toplum paraziti veya bir tümördür.
Motor, tüm aracı itmek yerine, sadece iç işlemlerinde yakıt harcarsa, böyle bir motor çöp kutusuna atılır. Zenginleri, ilerlemenin motorları, kalkınmanın öncüsü olarak kabul edersek, o zaman ilerleme ve gelişme olmadan, atık hurdası dışında hiçbir yerde bozulmazlar.
Bu nedenle, durgunluk toplumunda (tüm Dünya gezegeninin bugün yaşadığı yer), iki nefret yılın 1917 tipi üzerinde uğursuz bir bükülme ile karşı karşıyadır: toplumu herhangi bir yere taşımamayan yararsız bir parazit olarak fakirlerin nefreti, ve içinde durgun zenginlerin görüldüğü tüm zenginliğin nefreti liderliklerine sürekli tehdit. İnsan faaliyet alanı ne almıyor - her biri durgun parazit-paraziti tehdit ediyor.
Tekniği alın: mühendis, finansal akışları yönlendiren, tepenin gücünü sallayan ve bu nedenle mühendislikle aşağı inen bir şey icat edebilir! Kültür al: Bir yazar, bir sanatçı, hatta bir besteci ve bir heykeltıraş, parazitlerin öncülüğünü göz ardı eden sağduyu, insan doğasını uyandırabilir. Yani, kültürle, sanatla aşağı! Ucuz malların genişletilmiş üremesini alın: eğer birçoğunu yaparsanız, o zaman insanlar rahatlık bulacaklar ve o kadar gayretli olmayacaklarsa, her bakır kuruş broşürleri için “iyinin faydalanıcılarının” ayaklarını öpecekler. Ve böylece - üretimle, ucuzlukla - daha az, daha pahalı, daha erişilemez hale geliriz, böylece köleler onların yerlerini bilirler ...
Durgunluk ve nihayetinde durgunluktan korunma, yapay olarak derinleştirme ve güçlendirme kastı, nihayetinde yaşam düşmanı, insanlıktan nefret eden tüm canlılar, kendisini nekrofilizm ve necromancy içinde bulur. Bugün modern "seçkinler" de gördüğümüz şey bu değil mi?
Eğer yeni fabrikalar ve yeni şehirler kurulmazsa, yeni endüstriler ve aktiviteler doğmazsa, insanın olumlu duygulara olan ihtiyacı sosyal sadizme dönüşür. Sosyal sadizmin “sıradanın durgunluğuyla” bağlantısı, genellikle düşünüldüğünden çok daha yakın ve yoğundur. Yiyecek almayan mide kendi mukoza zarını sindirmeye başlar (mide ülseri bu şekilde oluşur). İleri gitmeyen bir adam cehenneme dönüşmeye başlar. Enerji genişlemediğinde, konsantre olur. Ve konsantre, aşırı sıkıştırılmış enerjiye ne olur? Bir patlama bir enerji yoğunluğudur. Kendiliğinden yanma, ısı enerjisinin konsantrasyonudur. Herhangi bir formun deformasyonu, merkeze konsantre edilen enerjinin sıkıştırılmasının bir sonucudur ...
Dava, büyük harfli bir adam oluşturur. Davanın karmaşıklığı ve yenilikçiliği aynı görevlerin yokluğunda karmaşık ve aktif bir zihin oluşturur, zihin ölür, bozulur. Karmaşık el manipülasyonları, karmaşık bir manevi kültür kaynağı ve bir insanda zengin bir iç içeriktir. Karmaşık el manipülasyonlarını kaldırın - ve ilkel zombi ruhlarını alın ...
Bir insanın, sadece faaliyetinin gelişimi ve genişlemesinde bir insan olarak (ve hasta bir sosyopat değil) var olduğu açıktır. Durgunluk, insan doğası ile bağdaşmaz ve sonuçta boşta akıl aynı zamanda hileler ve zihnin patolojik fikirleri vahşiliğinde canavarca olan canavarlar yaratır. Neden'in sonuçlarını ve sonuçlarını söylerken, CASE sürecinin büyük şifa ve yaratıcı faydalarını anlatmayı unuturuz. Örneğin, yazar beynini yayınlar, ücretler, şöhret ve benzeri meyvelerden ve çalışmalarının sonuçlarından bağımsız olarak bir makale yazma sürecinde geliştirir. İşinin ilk sonucu işin içinde.
Bu yüzden üretim ve sanayinin sadece kar için değil (başka şekillerde kar elde edilebilir) değil, aynı zamanda kendileri için bir son olarak kendileri için var olduğunu savunuyorum. Onların varlığı, değerli bir hedeftir, çünkü bir ülke nüfusunun miktarını ve zihinsel niteliklerini arttırır. İş var - hayat var, zor iş - gelişmiş zihin!
İş ve iş aktivitesi kader tarafından köle sahibi Satanizm'in Scylla'sı ile Leveler seviyeleyen ütopyaların Charybdis'leri arasında geçiş yapmak zorunda kalıyor. Ticari faaliyetin özü, hayatta şanssız olanlar için sınırsız sayıda yeni şans sağlanması ve sayıca artan yeni tekliflerin sayısıdır. Tüm erişilebilirlikten ve izin verilebilirlikten aşağı düşen zengin bir adam, bir iş faaliyetinin kaynağı olamaz, tıpkı her şeyi eşit olarak paylaşmak isteyen ve “sonsuza kadar uyumak” isteyen fakir bir dilenci kaynağı olamaz. Dünya biliminin uzun zamandır hem zengin hem de yoksulun kalkınma inhibisyonu kaynakları, muhafazakar çapalar olduğunu ve tek büyüme kaynağı olarak adlandırılmasının nedeni budur. “Orta sınıf”: tacı giymeyen, ancak kendisine bir haç koymayan.
Her şeyin bir kez olduğu ve herkes için bölündüğü bir toplum, kartlar tekrar geçilmez - nasıl bölündüğü, eşit ya da eşit olmadığı ne olursa olsun bir durgunluk topluluğu vardır. Leonid tam burada - bunlar kasenin takıldığı ve bu nedenle pratik insan etkinliği için faydası olmayan ölçekler. Kapasitif görüntü! Kantarlar, üzerlerindeki alternatif ağırlık dalgalanmalarıyla yaşar. Ekonomi, gelecekte bir şeyler elde etmek isteyenler için kaybedilen ve yeniden sunulan şans dalgalanmalarıyla yaşar. Ne de olsa, daha iyi bir gelecek hayal eden, daha iyi bir geleceğe inanan bir insan yoksa, GELECEK YOK!