Eğer isterseniz, her şeyi yazabilirsiniz. Hedeflerinin hepsini yazmak için yeteri kadar cesur ol. Ama sana bir şey söyleyeceğim. Hayat ağzının ortasına sürekli vurur ve bana büyük bir iyilik yapman lazım. Senin nedenin o yıkılıştan daha önemli olmalı. Ve ben bunu severim.
Buster Douglas yere selirmişti. Kimse Mike Tyson tarafından yere serilip. Tekrar geri kalkamamıştı. Neredeyse 10 saniye vardı. Tökezlemişti. Zil sayesinde kurtulmuştu. Ve köşesine giderken, bütün dünya Evet, işte bu kadar. Der gibiydi. Geri döndüğünde Mike sadece onu dövecekti. Hepsi bu kadar. Ve tam olarak Mike Tyson; “Onu yakaladım, Bu oğlanı iplere karşı yakaladım” der gibiydi. Sizin çoğunuzu hayat iplere karşı yakaladı. Pes edemezsiniz, teslim olamazsınız! Eğer kolay olsaydı bunu herkes yapardı. Hayat sizi geriye doğru sürüklediğinde sizden Buster Douglas ne yaptıysa onu yapmanızı istiyorum. Buster Douglas tekrar dövüşmeye başladı. Ve dünya şok oldu. Tyson yere serilmişti, “Ne oldu?” Buster Douglas‘a gidip ne olduğunu sordular, Sadece Buster Douglas‘a ne olduğunu sordular. Ve Buster Douglas: “Oldukça basit. Annem ölmeden önce herkese benim Mike Tyson‘ı yeneceğimi söylemişti. Ve dövüşten iki gün önce annem öldü.” Buster Douglas karar vermek zorundaydı. Annesi öldüğünde, ya annesi ile beraber ölecekti, ya da karar verip, canlanabilirim ve annem için yaşayabilirim demesi lazımdı. Ve Mike Tyson‘ı nakavt etti. Sadece onun nedeni onun yumruğundan daha önemliydi. Onun nedeni yenilgisinden daha önemliydi! Onun nedeni onun travmasından ve çilesinden daha önemliydi. Eğer nedeninin ne olduğunu bilmezsen, ve nedenin güçlü değilse her geçen gün nakavt olacaksın!