Bu makale kaçınılmaz olarak Tsushima'nın hayaletien ateşli hayranları. Bu kaderden kaçış yok, bu yüzden kaçınılmaz eleştirilere bazı cevaplarla bu makaleyi hazırlayalım.
Oyunun kendisine gelince, iyi görüyorum. Başlangıçta, onunla oldukça ilgiliydim, ama asla deneyimi rasyonel olarak takdir etmek için kritik kapasiteleri teslim etme noktasına kadar. Ya da sıradan terimlerle, böyle bir noktanın ötesine yükseltmeden onu takdir ettim ve sevdim.
Oyuna devam ederken, savaş çoğunlukla pürüzsüz ve eğlenceli kalırken, görevlerin dünyanın durumu üzerinde herhangi bir etkisi olduğu yanılsaması buharlaştı. Dünya sadece canlı değil, aynı zamanda eylemlerinize dinamik olarak tepki vermiyor, ancak buna rağmen kendimi oyunun ne olduğu konusunda iyi buldum - dağınık yönlendirilmiş deneyimleri olan bir oyun alanı.
Deneyim boyunca iki itiraz devam etti. Bu ikisinin en yaygın olanı oyunun mekaniğinin düzensiz başarısızlığıydı. Çoğu zaman düellolar sırasında meydana gelen bu, sayısız ölüme ve düelloların zevklerinin çoğunu kaybettiği noktaya hayal kırıklığına neden oldu. Mekaniği kolaylaştırmak için oyunun tüm hayalet mekaniğinin kaldırılmasında doğal hoşnutsuzluğun bir kenara bırakılması. Pro ipucu henüz oynamadıysanız, hayalet güçlere değil hareket setlerine yatırım yapın ve düellolar yönetilebilir hale gelir.
İkincisi ve daha fazlası bu makalenin noktasına gelince, bunun eski Japonya olmadığı bu kalıcı mesele. Kadınlar genellikle stoacıdır, ancak oyunun çoğu sırasında geleneksel geleneksel rollerini işgal etmezler. Erkeklerin ağladıkları, evlerini savunmadıkları, hatta erkek gibi davranmanın geleneğe göre hareket etmesi beklenir.
Bu geleneksel normların kısa bir şekilde anlaşılması bile, tarihin herhangi bir izleyicisine eski toplumların güzel bir resmini verir. Onların yerine ve bu biraz erken bir noktaya geliyor, geleneksel olarak ortaçağ Avrupa toplumu olarak tasvir edilen şeyin bir faktörüdür - cinsiyetsiz roller, kültürler, eğitim ve sınıflar katmanı yok. Sadece işgal ettikleri dünyada yaşanmış bir gerçeklik olmadan anlamsızca sürüklenen bir NPC denizi.
Bu, oyunun iyi bir hikayesi olmadığı anlamına gelmiyor, an be an. Bunu yapar ve bazen çok duygusal olarak yönlendirilir. Herhangi bir önlemle mükemmel değil, karışmada kesişimselliği kesene kadar karakterleri önemsemeniz gerekiyor. Kadınların ve erkeklerin birbirinden çirkin kadın karakterlere, çok çekici erkek karakterlere veya LGTB hikayelerine ayırt edilememelerini sağlayın.
Daha sonra, kaçınılmaz olarak suçlanacağım, çünkü zaten tarihi olarak doğru olmadığını söyleyerek oyunu beğenmediğim veya değerini düşürdüğüm için başka görüşmelerde bulundum. Benim için, bir oyun kendini tarihsel olarak doğru olarak tanımadıkça, tarihsel olarak doğru olup olmadığını umursamıyorum. Çoğunlukla. Benim zevkim de bir oyunun tarihsel olarak doğru olmasından kaynaklanmıyor. Kingdom Come müthiş olsa da, tarihsel doğruluğa zorunlu bir bağlılık ile sınırlanan her deneyim berbat olurdu.
Tsushima Hayaleti ile bu eleştirinin iki unsuru var. Birincisi, oyunun açılışı ve erken reklamı sırasında geliştiriciler, hikayenin gerçekleşmesine izin vermek için birkaç değişiklik haricinde, oyunun tarihsel olarak doğru olduğunu iddia ettiler.
Bu değişiklikler arasında efendinin ve ana karakterin plaj saldırısında hayatta kalması yer alıyor. Oysa gerçek hayatta hiç kimse yapmadı ve Japonlar ilk önce Moğol güçleriyle savaşmaya zorlanmadan önce müzakere etmeye çalıştı. Dövüş ayrıca, son süvari suçlamaları sırasında Japonların yenilmesinden tam bir gün önce sürdü.
İşgalin arkasındaki gerçek beyni olan Kublai Han, hiçbir zaman adaya ayak basmadı. Geniş ailesi de yoktu. Bunun için çok fazla değer yoktu ve öfkeleri gerçekten de Shogun Moğolların önüne göndermeyi reddetti.
Yine de, bu unsurlar Moğolların bazı gerçek stratejilerini kullanan akıllı ve esrarengiz bir düşman tarafından taşınan bir hikayeye izin verir.
Son olarak, bu şikayet oyunun başarılarından veya yaşadığım zevklerden hiçbirini reddetmez. En azından söylemek gerekirse, oyunun seyri boyunca nasıl geliştiği konusunda hayal kırıklığına uğradım, ancak liyakatsiz bir oyun değil.
Bütün bunlarla birlikte, bunu okumamış ve kaçınılmaz olarak ele alınan konulardan birini kullanacak olan insanlardan gelecek olan eleştiriyi dört gözle bekliyorum. Ado olmadan, ana etkinliğe. Bu noktanın ötesinde spoyler uyarısı.
Oyun boyunca, Daisuke Tsuji, Samuray'ı on yıllardır yöneten eski yolları terk ederek yavaş yavaş Hayalet olarak bilinir. Moğolları zehirledikten ve eski en iyi arkadaşı olan komutanlarını öldürdükten sonra bu bir kafaya geliyor. Davranışı nedeniyle, onu evlat edinecek olan amcası, tüm olay için hayatını kurtaran kadını suçlamasını talep eder, çünkü Shogun bu onursuzluk eylemi için bir kafa talep edecektir. Tsuji, halkını kurtarmak için gelenekte para kazandığı muzaffer bir anda Hayalet olduğunu ilan ederek reddediyor. Sadece şerefsiz eylemleri için yargılama için Shogun tarafından çağrılması için.
Tek sorun, bu mutlak hogwash. Her şeyden önce, oyunun kendisi, zehirli dart av tüfeğinizi aldığınızda diğer Samuray klanlarını bize bir atış çizgisinde zehirleyerek ortaya çıkararak bu mantığı çürütür. Tarihsel olarak, bu doğrudur. Klana bağlı olarak, bazıları kılıçlarını ve diğer silahlarını zehirle ya da mevcut olmayan insan bokları olmadığında örttüler.
Hey! 1200'lerde antibiyotik yoktur. Sepsisinizin tadını çıkarın.
Shogun'un önüne getirilirse, oyunun kendi mantığı ve gerçek tarihi ile Shogun muhtemelen haini öldürdüğü için tebrik eder ve “Moğolları siktir” derdi. Daha da kötüsü, sadece zehirlenmenin kayıttan çıkmasını emrederdi, ancak her iki senaryoda da, araçlara bakılmaksızın Moğolları öldüren biri üzerinde neden zamanının harcandığını bilmek isterdi.
Bu noktada Moğolların zaten birkaç ada ele geçirdiğini ve anakaraya doğru ilerlediğini unutmayın. Tsuji gururla hareketlerini savunurken onurun Moğollarla öldüğünü belirtiyor. Bu ifadeyi çok alakalı kılan, yalan söylememesi ya da yanlış olmamasıdır. Kısaca ele alacağımız Avrupa onuruna atıfta bulunuyor, ancak ifadesinde yanlış değil.
Japonya'nın ilk istilası, sürpriz bir kasırganın kıyıya demirlemiş Moğol filosunu yok etmesi ile sona erdi. Bu, olayların standart yorumudur, ancak olayların tam sürümü değildir. Evet, bu ucube kasırga filosu çökertti, ama Moğol istilasını yok etmek için yeterli değil.
Fırtına geçtikten sonraki sabah olan şey, Samuray'nın hayatta kalan gemilere doğru yola çıkması ve uykusuz bırakılan ve çoğunlukla savaşamayan askerlerin çaresiz mürettebatını ve askerlerini katletmesiydi. Bazıları gemileri ateşe verildiğinde diri diri yakıldı.
Tsushima'ya herhangi bir takviye gelebildiği zaman, bu olay gerçekleşmelidir, bu nedenle Shogun bir Moğolun başını çeken, başkalarını zehirleyen ve bir haini öldüren biri üzerinde zamanını boşa harcamaz. Ona göre, bu iyi yapılmış bir iş olurdu, şimdi tekrar yapın.
Bu bizi Tusji'nin eyleminin onur kırıcı olduğu iddiasının tüm sorununa getiriyor. Tarihsel olarak ve yine oyunun kendi mantığı ile, eylemleri onurlu değildir. İddia ettikleri şekilde değil. Bir samuray bir efendiye yemin eden bir savaşçıdır ve onun sağlığında efendisinin emirlerini yerine getirmek zorundadır. Bazıları taktik kullanımlarında daha az katıydı, ancak bazıları oyunun ortaya çıktığı zamana kadar hala değerleri eski hale getirmek için yapıştı.
Bu değerler bire bir mücadeleyi içeriyordu. Bu öyle bir dereceye kadar zorlanır ki, Ethan onu savaşta ısırmak üzere olduğumu görürse, beni kurtarmak için müdahale etmekten onur kırıcı olurdu. Ayrıca, eğer lordunuz savaşta öldüyse, onu öbür dünyaya kadar takip etmeniz bekleniyordu. Eğer Billy, Moğol 360'ın onu ovmadığı için ısırırsa, tüm orduyu efsanevi bir şekilde yalnız bırakmak benim için onur kırıcı olurdu. Eğer bu size aptalca geliyorsa, bunun nedeni buydu. Evet, vassallarınızın geri çekilmesinin önlenmesine yardımcı oldu, sizi sahada tek başınıza bıraktı, ancak çoğu zaman bir efendi Samuray'ını canlı bırakarak bir ücretle ölürdü. Eğer kazanırlarsa, efendilerinin oğlu onları affetip Samurayları olarak kabul etmedikçe geri dönmeleri yasaklanmıştı.
İkincisi hukukta kodlandı ve bunu yerine getirmemek, ölüm cezasına çarptırılacak bir suçlu olduğun anlamına geliyordu. Bazı shogunlar aflar verdiler, ancak birkaç yüz yıl ve lordless suçlu Samuray'ın büyüyen bir ordusundan sonra bu uygulama kaldırıldı. Eğer efendileri savaşa girerse Samurayların yeni beyler aramasına izin verildi.
Tusji'nin asıl onursuzluk eylemi, efendisinin emrine karşıydı. Belirtildiği gibi, hepinizi bir intihar misyonuna sokmak istiyorsa, bir intihar misyonuna giriyorsunuz. Neyse ki, intihar görevlerine girecek kadar aptalsanız bir efendim olmazsınız. Sonuçta, Samuraylar ve lordlar düzenli olarak birbirlerini karada öldürdüler. Tefeci Shogun'a bağlılık yemin ettiği sürece, umursamadı. Tabii ki siyasi ittifaklar dışında.
Tusji'nin amcasının yapması gereken tek şey, Moğol casusunun Han'ı uyaramaması için saldırıyı gizlice sipariş ettiğini iddia ederek eylemlerini mazeret etmek, hatta onlar için kredi almaktır. Shogun'un bu konuda hiçbir yetkisi yok. Bu bir samurayın efendisine karşı çıkması ve ona karşı gelmesi meselesidir. Bu tamamen kurum içinde çözülmüş bir konudur. Basitçe söylemek gerekirse, Shogun'un bu tür önemsizlikler için zamanı yoktur.
Taktiklerin kendilerine gelince, Samuray yay kullanımı için kılıçtan daha fazla biliniyordu. Samuraylar genellikle monte edilmiş birimlerdi. Tarihte çok geçmeden kılıç savaşı Samuray için standart bir uygulama haline gelmezdi ve o zaman bile uzmanlıkları yay ve silahlar olarak kaldı.
Dolayısıyla, tarihsel olarak doğru hesaplardaki son savaşın bir süvari saldırısı olmasının sebebi budur.
Samuray için onur ve şeref, tek bir savaştan ve okçuluk özelliklerinden kaynaklandı. Oyunda Samuray'ın başlangıcından başka hiçbir şeye dikkat çekmeyeceği bir şey var. Ayrıca, hançer kullanımı Samurai için standarttı ve kılıçları Katana değildi, at sırtında kullanılan tachi veya kavisli kılıçlardı. - silah ve alet kullanımınızı geliştirmek, sıra dışı değil. Akılda tutulması gereken bir şey, yayınızdan, atınızdan ve zırhınızdan başka bir standart Samurai ekipmanı yoktu. Yetkin olduğun şeyden faydalandın.
Tüm Moğol grubunu zehirlemeye gelince, Shogun veya bir efendinin Samuray Savaşından bu pasajla ne kadar ilgileneceğini açıklayalım:
Gunkimono, okçuluk düellolarının, zorluklarının ve tekli savaşların asil bireysel eylemlerini anlatmanın yanı sıra, samuray savaşının ne kadar kahramanca olabileceğini gösteren birçok hesap içeriyor. Birçok savaş sürpriz saldırılarla gerçekleştirildi. Bunlar binalara gece baskınlarını, onları ateşe vermeyi ve koşan herkesi ayrım gözetmeden katletmeyi içerebilir: erkekler, kadınlar ve çocuklar. Açıklanan savaşların çoğunda, sadece bir tarafa avantaj sağlamak için yerleşik bir sürpriz unsuru vardır. Bu gibi durumlarda, amaçların araçları haklı gösterdiği kabul edildi. Minamoto Tametomo şöyle aktarıyor:
“Tecrübelerime göre, düşmanlara gece saldırısı olarak saldırmanın o kadar avantajlı bir yanı yok… Üç tarafa ateş açar ve dördüncüyü güvence altına alırsak, alevlerden kaçanlar oklarla vurulup kaçmak isteyenler için oklar, alevden kaçış olmayacak. ”
Tarihsel olarak, hiç kimse düşman ordusunu zehirlemeye göz yummayacak. Bu, Japon şeref kavramı tarafından onurlandırılamayacak bir eylem değildir. Sadece korkakça bir eylem olarak kabul edileceği Avrupa onur standardı tarafından onurlandırılamaz. Zaten birçok insan bunu yaptı.
Tarihsel olarak doğru olması gereken bir oyunla uğraşırken, hikayesinin doğru olduğu temel kavramları bile almamak hayal kırıklığı yaratıyor. Hiçbir şekilde Tsushima Hayaleti tarihsel olarak doğru değildir, bu nedenle iddianın ait olduğu yerde dinlenmesine gerek yoktur.
Bu makale yarım gösterim olduğundan, işte son bir puan: Tamamen abartılmış bir oyun.