seven/sevmeyen ikiliğinde ne derece manasızsa,
sınıf çatışması kontekstinde zalimin zulmu varsa mazlumun allahi var
versiyonu o derece manalıdır. keza birini sevmemek, yeterince sevmemek, sevenin istediği kadar sevmemek kesinlikle zalim olarak nitelendirilmek için yeterli değildir. ayrıca sevmeme eylemi ya da sevenin gözünden eylemsizliği diyelim, zulüm olarak adlandırılamaz. bunun paralelinde, sevenin, sevgiyle, aşkla, arzuyla, şehvetle dolma taşma durumunun da allah ya da semavi dinlerin herhangi bir unsuruyla alakası olamaz (yapmayın recepler, çarpılırsınız). yani ortada ne zalim, ne zulüm ne de allahla ilgili bir durum mevcuttur. sadece seven kişinin her türlü konteksti çarpıtan hormon dengesi bozuk algılayışı vardır.
sınıf çatışması bağlamında ise, siyasi, ekonomik ve kültürel olarak her türlü zulüm aracını elinde bulunduran iktidar ve onun hükümranlığında can çekişen yönetilen, mazlum kesim söz konusu olduğundan, allaha sığınma, kitlesel afyona başvurma pratiği oldukça yaygın ve anlamlıdır. keza bu dünyada istediğini alamayan mazlum, umutları öbür tarafa ertelemiştir. (halbuki örgütlense, çoğunluktadır, kodu mu oturtacaktır, haberi yoktur).
kıssadan hisse, seven/sevmeyen ikiliğinde manasız olan bir söz, sosyolojik analizde gayet de işe yaramakta, ortodoks marksist yorumların önünü açmaktadır. gözünü sevdiğimin konteksti. bütün anlam nasıl da değişiveriyor birden? heyt be.