Elektromanyetik indüksiyon ( Faraday'ın elektromanyetik indüksiyon veya sadece indüksiyon kanunu olarak da bilinir , ancak indüktif akıl yürütmeyle karıştırılmamalıdır), değişen bir manyetik alana yerleştirilen bir iletkenin (veya sabit bir manyetik alan boyunca hareket eden bir iletkenin) neden olduğu bir süreçtir. iletken boyunca bir voltaj üretimi . Bu elektromanyetik indüksiyon süreci de elektrik akımına neden olur - bunun akımı indüklediği söylenir .
Elektromanyetik İndüksiyonun Keşfi
Michael Faraday'a 1831'de elektromanyetik indüksiyonun keşfi için kredi verildi, ancak bazıları bundan önceki yıllarda benzer davranışları kaydetti. Manyetik akıdan (manyetik alandaki değişiklik) indüklenen bir elektromanyetik alanın davranışını tanımlayan fizik denkleminin resmi adı, Faraday'ın elektromanyetik indüksiyon yasasıdır.
Elektromanyetik indüksiyon süreci de ters yönde çalışır, böylece hareketli bir elektrik yükü bir manyetik alan oluşturur. Aslında, geleneksel bir mıknatıs, elektronların mıknatısın tek tek atomları içindeki ayrı ayrı hareketinin sonucudur, üretilen manyetik alan düzgün bir yönde olacak şekilde hizalanır. Manyetik olmayan malzemelerde, elektronlar, ayrı ayrı manyetik alanlar farklı yönleri gösterecek şekilde hareket eder, böylece birbirlerini iptal ederler ve üretilen net manyetik alan ihmal edilebilir.
Maxwell-Faraday Denklemi
Daha genelleştirilmiş denklem, Maxwell denklemlerinden biridir ve Maxwell-Faraday denklemi olarak adlandırılır ve elektrik alanlarındaki değişiklikler ile manyetik alanlar arasındaki ilişkiyi tanımlar. Şu şekli alır:
∇ × E = - ∂ B / ∂t
∇ × gösteriminin rotasyonel işlemi olarak bilindiği yerde, E elektrik alanıdır (vektör miktarı) ve B manyetik alandır (aynı zamanda bir vektör miktarı). ∂ sembolleri, kısmi diferansiyelleri temsil eder, dolayısıyla denklemin sağ tarafı manyetik alanın zamana göre negatif kısmi diferansiyelidir. Hem E hem de B zamanı t açısından değişiyor ve hareket ettikleri için alanların konumu da değişiyor.