Her gün binlerce insan görür ve televizyon yoluyla tek kişilik odasına giren her ünlüyü tanır. Adlarını, gülümsemelerini, kişisel özelliklerini bilir; ünlüler onu katılmaya davet eden ve inceden inceye onun katıldığını varsayan "hepimiz dostuz" havasında dolanırlar. O hepsini tanır. Fakat hiçbir zaman tanınmaz. Gülümsemesi görülmez; kişisel özellikleri kimse için önemli değildir; adı bilinmez. Hep diğer on binlerce adsız yabancının metroda ittikleri yabancı olarak kalır. Bunun için de derinden kişiliksizleştiren bir trajedi vardır.