Konu B: Kontrolden sözleşmeye


Ergenlikte özellikle gerekli olan şey, kurum personelinin bağlı olma davranışındaki dengeli ve sınırlar konusundaki tavizsiz tutumudur. (tahrik edici değil ama kibarca, problemlere nasıl yaklaşacağını bilen). Hangi taleplerin görüşmeye açık, hangi talep ya da ev kuralının görüşmeye kapalı olduğunu tam anlamıyla bilmelisiniz. Sınırlarınızın zorlandığını bilmek önemlidir. Ergenler doğal olarak sizin sınırlarınızı zorlar, ama size karşı açık olmalıdırlar. Ne kadar çocuksu davranırlarsa davransınlar her zaman onların yetişkin tarafıyla konuşun, bu yararlı bir kuraldır.


“Biz senin bakıcı anneleriniz ve sen hala çocuksun” rolü işe yaramaz. Öyleyse işbirliği için başka yollar bulmak gerekir.
“Sözleşme” iyi bir fikir olabilir.
- Örneğin,
“Büyüyorsun, becerikli olmaya başladın. Bu belirli hakları elde etmek ve harçlık almak için evde bazı görevlerin olacak anlamına geliyor. Biz seninle her gün yapacağın şeylerle ilgili, (dışarıda arkadaşlarının yanında ne kadar kalacağın, bizim seninle tartışmadan kendinin karar verip bizden miras olarak hangi arazileri alacağın konularında) bir sözleşme yapmak istiyoruz. Bu sözleşmede, koruyucu aile olarak biz ya da sen kararlaştırdığımızı uygulamazsak ne yapmamız gerektiğini de konuşacağız. Haydi, yazmaya başlayalım. Neye karar vermemiz konusunda bir önerin var mı, senin için önemli olan ne? ”
- Bu süreç aynı zamanda genç grup ve kurum personeli arasında bir müzakere süreci ve diyalog olarak planlanabilir. Örneğin her Pazartesi hafta boyunca gençlerin etkinlikler için ne gibi dilekleri olduğunu sorabilirsiniz ve bunlardan bazılarını “eş – personel” düzenlemeler ve etkinliğin sosyal iklimi için biraz sorumlulukla yapabilirsiniz.
Yaşıtların (arkadaşlar, sınıf arkadaşların) önemi ve tavırları, sıklıkla kurum personeli olarak sizin düşüncelerinizden daha önemli olur. Bu genellikle kabul edilir, öyleyse kurum personeli olarak yaşıtlarıyla ilişkilerindeki göreviniz “bir dinleyen ve bir konuşan” şeklinde olmalıdır. Her zaman çözüm önermek zorunda değilsiniz, konuşma ve onaylama davranışı ergene çok yardım edici olabilir.
Bir ergen bakıcı annesini şöyle anıyor: “Onlarla her zaman her şeyle ilgili konuşurdum ve o beni her zaman dinler ve hiç suçlamazdı”