Albert Camus (1913-1960), metropolitan olmayan Fransız edebiyatının bir temsilcisiydi. Cezayir’deki kökeni ve otuzlu yaşlarındaki deneyimleri, düşünce ve çalışmalarında baskın bir etkiye sahipti. Yarı proleter ebeveynlerden, güçlü devrimci eğilimlerin entelektüel çevrelerine erken bağlı, felsefeye derin bir ilgi ile (sadece şans o alanda bir üniversite kariyeri sürdürmesini engelledi), yirmi beş yaşında Fransa’ya geldi. Adam ve times bir araya geldi: Camus işgal sırasında direniş hareketine katıldı ve kurtuluştan sonra Combat gazetesinin köşe yazarıydı. Ancak gazetecilik faaliyetleri esas olarak zamanın taleplerine bir cevaptı; 1947’de Camus politik gazetecilikten emekli oldu ve kurgu ve denemelerini yazmanın yanı sıra tiyatroda yapımcı ve oyun yazarı olarak çok aktifti (örneğin, Caligula, 1944). Ayrıca Calderon, Lope de Vega, Dino Buzzati ve Faulkner’s Requiem for a Nun oyunlarını uyarladı. Tiyatroya olan sevgisi, “kolektif yaratılış” Révolte dans les Asturies (1934) siyasi nedenlerle yasaklanan Cezayirli bir tiyatro grubu olan L’equipe’ye üyeliğine kadar izlenebilir.
Le Mythe de Sisyphe (Sisyphus efsanesi), 1942, Camus’un absürd kavramını ve kabulünü “umutsuzlukla ilgisi olmayan umudun tamamen yokluğu, vazgeçme ile karıştırılmaması gereken sürekli bir reddetme – ve bilinçli bir memnuniyetsizlik”ile açıklar. L’étranger’ın (the Stranger) merkezi karakteri olan Meursault, 1942, Bu makalenin çoğunu göstermektedir: alışkanlığın saçma ortodoksluğunun mide bulandırıcı kurbanı olan adam, daha sonra – genç katil infaz ile karşı karşıya kaldığında – umutsuzluk, umut ve kurtuluş tarafından cazip. Dr. Oran’ın vebadan etkilenen vatandaşlarına yorulmadan katılan la Peste’den Rieux (veba), 1947, saçma ve adaletsiz bir dünyaya karşı isyanı başlattı ve Camus’un sözlerini doğruladı: “insanlığın umutsuzluğunu reddediyoruz. İnsanları kurtarmak için mantıksız bir hırsa sahip olmadan, hala onlara hizmet etmek istiyoruz.” Camus’un diğer tanınmış eserleri la Chute (Sonbahar), 1956 ve L’exil et le royaume (sürgün ve Krallık), 1957’dir. Ahlaki düzen için yaptığı titiz araştırma, sanatının klasisizminde estetik korelasyonunu buldu. O büyük saflık ve yoğun konsantrasyon ve rasyonellik bir stilist oldu.