Kutsal Yazı
Kutsal Yazılar, ilham almış Tanrı Sözü, Müjde'nin sadık ifadesi ve Tanrı'nın insana vahyinin gerçek ve doğru tasviridir. İnşallah, Kutsal Yazılar, öğretme ve yaşamla ilgili tüm sorularda Kilise için yanılmaz ve temeldir. İsa'nın kim olduğunu ve İsa'nın ne öğrettiğini nasıl biliyoruz? Bir müjdenin gerçek mi yanlış mı olduğunu nasıl bilebiliriz? Öğretim ve yaşam için hangi yetkili temeli vardır? İncil, Tanrı'nın iradesine göre bilmemiz ve yapmamız gerekenlerin girişi ve yanılmaz kaynağıdır. (2, Timothy 3,15-17, 2, Peter 1,20-21, John 17,17)
İsa'ya Tanıklık
İsa'nın İncil'den sonra söylediklerinin çoğunu söylemediğini iddia eden bir grup alim "İsa Semineri" ile ilgili gazete raporları görmüş olabilirsiniz. Ya da Kutsal Kitabın çelişkiler ve mitlerden oluşan bir koleksiyon olduğunu iddia eden diğer bilginleri duymuş olabilirsiniz.
Eğitimli birçok kişi İncil'i reddediyor. Diğerleri, eşit derecede eğitimli, onları Tanrı'nın yaptıklarının ve söylediklerinin güvenilir bir kronikleri olarak görür. İncil’in İsa hakkında söylediklerine güvenemezsek, O zaman hakkında O'nu bilecek hiçbir şey kalmadı.
"İsa Semineri", İsa'nın ne öğreteceği konusunda önceden düşünülmüş bir fikirle başladı. Sadece bu resme uyan ifadeleri kabul ettiler ve uymayan her şeyi attılar. Bunu yaparak pratik olarak onların görüntüsünde bir İsa yarattınız. Bu bilimsel olarak oldukça tartışmalı ve birçok liberal bilim adamı bile “İsa Semineri” ile aynı fikirde değil.
İsa'nın kutsal kitaplarının güvenilir olduğuna inanmak için iyi bir nedenimiz var mı? Evet, tanıkları hala hayatta iken İsa'nın ölümünden birkaç yıl sonra yazılmışlardı. Yahudi öğrenciler sık sık öğretmenlerinin sözlerini ezberledi; bu nedenle, İsa'nın uygulayıcılarının da Üstatlarının öğretilerini yeterli doğrulukta vermesi çok muhtemeldir. Sünnet meselesi gibi erken kilisedeki sorunları çözmek için kelimeler icat ettiklerini gösteren hiçbir kanıt yoktur. Bu, onların hesaplarının sadık bir şekilde İsa'nın öğrettiklerini yansıttığını gösteriyor.
Ayrıca metin kaynaklarının iletilmesinde yüksek bir güvenilirlik olduğunu varsayabiliriz. Dördüncü yüzyıldan el yazmaları ve ikinci bölümden daha küçük bölümlerimiz var. (Hayatta kalan en eski Virgil el yazması, şairin ölümünden yıllar sonra Plato 350 yıllar sonra 1300 yazılmıştır.) El yazmaları karşılaştırması, İncil'in dikkatlice yazıldığını ve oldukça güvenilir bir metne sahip olduğumuzu göstermektedir.
İsa: Kutsal Yazının baş tanığı
Pek çok soruda, İsa Ferisilerle kavga etmeye hazırdı, ama birinde görünüşe göre Kutsal Yazının vahiy doğasını tanımayarak. Yorumlar ve gelenekler hakkında sıklıkla farklı görüşler aldı, ancak görünüşe göre Yahudi rahiplerle Kutsal Yazıların inanç ve eylem için yetkili bir temel olduğu konusunda hemfikirdi.
İsa, Kutsal Yazıdaki her kelimenin gerçekleşmesini bekliyordu (Mt 5,17-18; Mk 14,49). Kendi ifadelerini doğrulamak için Kutsal Yazıdan alıntı yaptı (Mt 22,29, 26,24, 26,31, Joh 10,34); İnsanları Kutsal Yazıları yeterince doğru okumadıkları için suçladı (Mt 22,29, Lk 24,25, Joh 5,39). Eski Ahit'in insanlarından ve olaylarından, olamayacaklarına dair en ufak bir ipucu olmadan konuştu.
Kutsal Yazıların arkasında Tanrı'nın yetkisi vardı. Şeytanın günahları İsa tarafından karşılandı: "Yazılı" (Mt 4,4-10). Bir şeyin yazıldığı gerçeği, onu İsa'nın tartışmasız otoritesini sağladı. Davut sözleri, Kutsal Ruh'tan (Mk 12,36); Tanrı'nın gerçek kökeni olduğu için bir kehanet "Daniel" (Mt 24,15) tarafından verilmişti.
Matta 19,4-5'te İsa, Yaratıcının 1 dilinde konuştuğunu söylüyor. Musa 2,24: “Bu yüzden bir adam babasını ve annesini terk edip karısına yapışacak ve ikisi bir beden olacak.” Ancak, yaratılış hikayesi bu sözü Tanrı'ya atfetmez. İsa, sadece yazıldığı için onu Tanrı'ya bağlayabilirdi. Temel varsayım: Yazının asıl yazarı Tanrı'dır.
Tüm müjdelere göre, İsa'nın Kutsal Yazının güvenilir ve güvenilir olduğunu düşündüğü açıktır. Onu taşlamak isteyenler için şöyle demiştir: "Kutsal Kitap kırılamaz" (Jn 10, 35). İsa onları geçerli gördü; Eski Antlaşma'nın emirlerinin geçerliliğini bile savunurken Eski Antlaşma hala yürürlükte idi (Mt 8,4, 23,23).
Havarilerin tanıklığı
Elçilerinin öğretmenleri gibi Kutsal Yazıların da otoriter olduğunu düşündüler. Sık sık bir bakış açısını destekleyerek onu alıntı yaptılar. Kutsal Yazılara, Tanrı'nın sözleri gibi davranılır. Kutsal yazılar bile kelimenin tam anlamıyla İbrahim ve Firavun (Rom 9,17, Gal 3,8) ile konuşan tanrı olarak kişiselleştirilmiştir. David ve Yeşaya ve Yeremya'nın yazdığı şey aslında Tanrı'dan söz edilir ve bundan dolayı kesindir (Apg 1,16, 4,25, 13,35, 28,25, Hebr 1,6-10, 10,15). Musa'nın kanunun, Tanrı'nın aklını (1Kor 9,9) yansıttığı söyleniyor. Yazının asıl yazarı Tanrı'dır (1Kor 6,16, Rom 9,25).
Pavlus Kutsal Yazılar'a “Tanrı'nın söylediklerini” çağırır (Rom 3,2). Petrus'a göre peygamberler "insan iradesinden" konuşmadılar, ama Kutsal Ruh tarafından insanlar Tanrı adına konuştu "(2Pt 1,21). Peygamberler kendileri ile gelmedi - Tanrı onlara verdi, o kelimelerin gerçek yazarı. Sık sık, "Rabbin sözü geldi ..." ya da "Böylece Rab'be şöyle dedi" yazıyorlar.
Paul, Timothy'ye şöyle yazdı: “Tüm Kutsal Yazılar Tanrıya verilir ve öğretme, transkripsiyon, düzeltme, doğrulukla ilgili talimatlar…” (2'taki 3,16T, Elberfeld İncil). Bununla birlikte, "Tanrı'nın soluduğu" nin ne anlama geldiği konusundaki modern fikirlerimizi okumamalıyız. Pavlus'un İbranice Kutsal Yazıların Yunanca tercümesi olan Septuagint tercümesini (Timothy'nin çocukluk ayetindeki 15 yazısıyla yazdığı komut dosyası olduğunu) hatırlamalıyız. Paul bu çeviriyi mükemmel bir metin olduğunu söylemek istemeden Tanrı'nın sözü olarak kullandı.
Tercüme tutarsızlıklarına rağmen, Tanrı'nın soluğu ve “doğruluk eğitimi için iyi” olduğu ve “Tanrı'nın adamı mükemmel olmasına, tüm iyi işlere gönderilmesine” neden olabilir (ayet 16-17).
iletişimsizlik
Orjinal Tanrı Sözü mükemmeldir ve Tanrı insanların doğru kelimelere koymalarını, doğru tutmalarını ve (iletişimi tamamlamak için) doğru anlamalarını sağlar. Tanrı bunu tamamen ve tamamen yapmadı. Kopyalarımızda gramer hataları ve transkripsiyon hataları var ve (çok daha önemli olan) mesajı alırken hatalar var. "Gürültüler" bir şekilde girdiği kelimeyi mükemmel bir şekilde duymamızı engelliyor. Bununla birlikte, Tanrı bugün bizimle konuşmak için Kutsal Yazıyı kullanır.
“Rahatsız edici sesler” e rağmen, Tanrı ile aramızda kayan insan hatalarına rağmen Kutsal Kitap amacını yerine getirir: bize kurtuluş ve doğru davranış hakkında bilgi vermek. Tanrı, kutsal metinlerle istediğini elde eder: Sözünü bize kurtuluşa ulaşmamız ve yapmamızı istediklerini deneyimleyebilmemiz için yeterince açık bir şekilde sunar.
Senaryo bu amacı bile tercüme edilmiş halde yerine getiriyor. Ancak biz başarısız olduk, ondan Tanrı'nın amacından daha fazlasını bekledik. Bu astronomi ve bilim ders kitabı değildir. Yazı tipinin sayıları her zaman matematiksel olarak bugünün standartlarına göre kesin değildir. Kutsal Yazıların büyük amacını takip etmeliyiz ve önemsizlere sarılmamalıyız.
Örneğin, Acts 21,11’te Agabus’a Yahudilerin Paul’u bağlayıp onu Gentile’lere vereceğini söylemesi söylenir. Bazıları Agabus'un Paul'ü kimin bağlayacağını ve onunla ne yapacaklarını belirttiğini varsayabilir. Fakat ortaya çıktığı gibi, Paul Gentiles tarafından kurtarıldı ve Gentiles tarafından bağlandı (v. 30-33).
Bu bir çelişki mi? Teknik olarak evet. Kehanet prensipte doğruydu, ama detaylarda değil. Tabii ki, bunu yazdığında, Luke kehanete sonuca uyacak şekilde kolayca sahte olabilirdi, ancak farklılıkları örtbas etmek istemedi. Okuyucuların bu detaylarda hassasiyet beklemesini beklemiyordu. Bu, Kutsal Yazılar'ın her detayında doğruluk beklemememiz için bizi uyarmalıdır.
Mesajın ana noktasına bakmalıyız. Benzer şekilde, Paul 1 iken hata yaptı. Corinthians 1,14 yazdı - bir ayette 16'te düzelttiği bir hata. İlham veren yazı tipleri hem hatayı hem de düzeltmeyi içerir.
Bazı insanlar Kutsal Yazıları İsa ile karşılaştırır. Bunlardan biri insan dilinde Tanrı Sözüdür; diğeri ise Tanrı'nın Enkarne Sözüdür. İsa günahsız olduğu anlamında mükemmeldi, ama bu asla hata yapmadığı anlamına gelmiyor. Çocukken bir yetişkin olarak bile gramer hataları ve marangoz hataları yapmış olabilir, ancak bu hatalar günah değildi. İsa'nın günahlarımız için günahsız bir fedakarlık olma amacını yerine getirmesini engellemediler. Aynı şekilde, gramer hataları ve diğer önemsizlikler Kutsal Kitabın anlamına zarar vermez: Bizi Mesih'in kurtarışına götürmek için.
İncil için kanıtlar
İncil'in tüm içeriğinin doğru olduğunu kimse ispat edemez. Belli bir kehanetin geldiğini ispatlayabilirsin, ancak tüm İncil'in aynı geçerliliğe sahip olduğunu kanıtlayamazsın. Bu daha çok bir inanç sorunudur. İsa ve havarilerin Eski Ahit'in Tanrı Sözü olduğunu düşündüğü tarihi kanıtları görüyoruz. İncil'deki İsa, sahip olduğumuz tek kişidir; diğer fikirler varsayımlara dayanır, yeni kanıtlara değil. İsa'ya, Kutsal Ruh'un öğrencileri müritlere yeni gerçeğe götüreceği öğretisini kabul ediyoruz. Pavlus'un ilahi otorite ile yazma iddiasını kabul ediyoruz. İncil'in bize Tanrı'nın kim olduğunu ve onunla nasıl arkadaşlık kurabileceğimizi açığa çıkardığını kabul ediyoruz.
Kilise tarihinin ifadesini, yüzyıllar boyunca Hıristiyanların Mukaddes Kitabın inanç ve yaşam için faydalı bulduğuna tanıklık ediyoruz. Bu kitap bize Tanrı'nın kim olduğunu, bizim için ne yaptığını ve nasıl cevap vermemiz gerektiğini anlatıyor. Gelenek, ayrıca hangi kitapların İncil kanuna ait olduğunu da söyler. Sonuçta istediği gibi olması için Tanrı'nın kanonizasyon sürecini yönetmesine güveniyoruz.
Bizim kendi tecrübemiz Kutsal Yazıların gerçeği ile ilgilidir. Bu kitap kelimeleri küçümsemiyor ve bize günahkârlığımızı gösteriyor; ama aynı zamanda bize zarafet ve saf bir vicdan sunuyor. Bize kurallar ve emirler yoluyla, ama beklenmedik bir şekilde - lütufla ve Rabbimizin cahil ölümüyle ahlaki bir güç veriyor.
İncil, inanç yoluyla sahip olabileceğimiz sevgi, neşe ve huzura tanıklık eder - Kutsal Kitap'ın dediği gibi, onları sözlüleştirme yeteneğimizi aştığını hisseder. Bu kitap bize ilahi yaratma ve kurtuluş hakkında bize bilgi veren, yaşamda anlam ve amaç verir. İncil'in otoritesinin bu yönleri kuşkuyla kanıtlanamaz, ancak bize yaşadıklarımızı anlatan Kutsal Yazıları doğrulamak için yardımcı olurlar.
İncil kahramanlarını güzelleştirmez; Bu aynı zamanda onları güvenilir olarak kabul etmemize yardımcı olur. İbrahim'in, Musa'nın, Davut'un, İsrail halkının, havarilerin insanın zayıf yönlerini anlatıyor. İncil, daha güvenilir bir Sözü, Enkarne Sözü ve Tanrı'nın lütfunun müjdesini ifade eden bir kelimedir.
İncil basit değildir; o kolay yapmaz. Bir yandan, Yeni Ahit eski antlaşma devam ederken, diğer yandan ondan kopar. Biri veya diğeri olmadan tamamen yapmak daha kolay olurdu, ama ikisine de sahip olmak daha zorlu. Benzer şekilde, İsa, aynı zamanda bir İbranice, Yunanca ya da modern düşünceye uymak istemeyen bir kombinasyon olarak, bir insan ve bir tanrı olarak tasvir edilir. Bu karmaşıklık, felsefi sorunların cehaletiyle değil, bunlara meydan okuyarak yaratıldı.
Mukaddes Kitap zorlu bir kitaptır, sahte olmak ya da halüsinasyonlar anlam vermek isteyen eğitimsiz çöl sakinleri tarafından zorlukla yazılabilir. İsa'nın dirilişi böyle olağanüstü bir olayı ilan eden kitaba ağırlık katıyor. Müritlerin İsa'nın kim olduğu hakkındaki ifadelerine ve Tanrı'nın Oğlu'nun ölümüyle ölümle ilgili beklenmeyen zafer mantığına ağırlık katıyor.
İncil defalarca Tanrı, kendimiz, yaşam, doğru ve yanlış hakkındaki düşüncemizi sorgular. Saygı talep ediyor, çünkü bize başka bir yerde olamayacağımızın gerçeğini veriyor. Tüm teorik düşüncelerin yanı sıra, Kutsal Kitap her şeyden önce yaşamımıza uygulanmasında kendisini haklı çıkarır.
Kutsal Yazılar, Gelenek, Kişisel Deneyim ve Sebep ifadesi, genel olarak İncil'in yetkisini desteklemektedir. Kültürel sınırlar boyunca konuştuğu, yazdığı sırada varolmayan durumlara değindiği - onun da otoriteyi onayladığı gerçeği. Bununla birlikte, inanan için en iyi incil kanıtı, Kutsal Ruh'un, onların yardımıyla, bir kalp değişikliği getirebileceği ve temelde yaşamı değiştirebileceğidir.
Michael Morrison