Yeşil Rüzgar Mızrağı Riley, yeteneği dışında her yerde bulunabilecek normal bir maceracıydı.
Daha sıradan bir geçmişe sahipti ve kendi becerisine güvendiği için bir maceracı olmuştu. Amacı altın kazanmaktı. Ve bunu asla yüksek sesle söylemese de, çocukken duyduğu kahramanlık masallarının kahramanları gibi olma umutlarını ve hayallerini taşıyordu.
Riley henüz acemiyken, Heinz’in bir maceracı olarak kaydolmasına tanık oldu. Bu genç adamla iyi anlaştı ve onunla bir parti kurmaya karar verdi.
Ve sonra bir dişi Cüce Kalkanı, bir yay kullanan entelektüel bir genç erkek İzci ve Ruhsal Büyü kullanan güzel bir Elf kadını partiye eklendi ve bunlar Beş Renkli Bıçaklar olarak bilinmeye başlandı.
Tıpkı kahramanlarla ilgili türkülerde olduğu gibi, Riley dışındaki dört üye de çok yetenekliydi. Goblin imha isteklerini tamamlamakla geçen zorlu bir yılın ardından, deneyimli D-sınıfı maceracılarla karşılaştırılabilir durumdaydılar.
Ertesi yıl, ortalama maceracılardan biraz daha üstün olan C sınıfına terfi ettiler. Birlikte geçirdikleri üçüncü yılda, daha önce keşfedilmemiş bir Zindanı temizleyerek değerli Sihirli Öğeler ve şöhret elde ettiler ve parti lideri Heinz, B sınıfına terfi etti. Zindandan aldığı sihirli kılıçtan kaynaklanan Mavi Alevli Kılıç Unvanı ona verildi.
O sıralarda, daha farkına varmadan Riley, Heinz’e karşı karanlık duygular beslediğini fark etti.
Riley’nin kendisi de yetenekliydi; Heinz kadar yakışıklı ve güçlüydü. Riley, Heinz’in parti lideri olmasına rağmen, neden Heinz’e bir bonus üye muamelesi yapıldığını merak etti.
Heinz, Zindanı temizledikten sonra B sınıfına terfi eden tek kişiydi. Riley, rüzgarı kontrol eden zümrüt yeşili bir mücevhere sahip bir Mythril mızrağı almıştı ama bir Unvan kazanmamıştı.
Soylular ve tüccarlar, gençlik yıllarında B sınıfı bir maceracı haline gelecek kadar yetenekli olan Heinz ile bağlantı kurmak için çılgına döndüler. Subay ve uzman sözleşmeleri hakkında çok sayıda konuşma yapıldı ve hepsinden iyisi, ona iyi kadınlar tarafından yaklaşıldı. Maceracılar Loncası’ndaki resepsiyonist bile ona nemli gözlerle baktı.
Bunun aksine, Riley yalnızca “Heinz’in yol arkadaşlarından biri” olarak biliniyordu. Boynunda tam olarak bu kelimelerin asılı olduğu bir işaret varmış gibiydi.
Ve sonra Riley, kahramanca türkülerin kahramanı haline gelenin kendisi değil, Heinz olduğunun farkına vardı.
Hayatında yaşadığı en büyük başarısızlık ve aşağılanmaydı. Ancak bu tek başına Riley’nin Beş Renkli Bıçaklardan ayrılmasına muhtemelen neden olmazdı. Diğer pek çok maceracı gibi o da işlerin böyle olduğunu kabul etmiş ve Heinz’in parti üyesi olmaya devam etmiş olabilir.
Ancak son çatlak, partinin aldığı belirli bir talepti.
Bu istek, bir Vampiri ve cazibelerine yenik düşen ve bir Dhampir doğuran bir Kara Elf cadısını yakalamaktı. Alışılmadık bir istekti, ancak gerçekten kabul ettiklerinde, hızla tamamlamayı başardılar.
Cadının okçuluğu ve büyüsü onların dengi değildi ve Vampir hiçbir yerde bulunamadı. Heinz kınındaki kılıcını onun karnına sapladı ve her şey bitti.
Ödüllerini aldılar ve o kasabayı arkalarına aldılar.
Ancak, bu isteği yerine getirdikten sonra, Heinz sık sık düşünceleri üzerinde düşünmeye ve Riley’nin anlayamadığı şeyler söylemeye başladı.
Riley’nin içinde bu konuda kötü bir his vardı, ama Heinz’in hamile bir dişi Goblin’i kestikten sonra maceraperest olduğunda nasıl aynı şeyi yaptığını hatırladı. Riley, Heinz’in daha önce olduğu gibi üstesinden geleceğine inanmaya kendini zorladı.
Heinz, önemli bir asilzadenin sponsor olduğu bir parti davetini geri çevirdiğinde yanıldığını anladı.
Asilzadenin habercisi, “Bu gece Alda Festivali. Ülkeyi o kötü cadıdan nasıl temizlediğine dair kahramanca hikayeni kesinlikle duymak isterim,” dedi.
Heinz, “Hayır” yanıtını verdi.
Bu önemli asilzade, Mirg kalkan ulusunun en önde gelen figürlerinden biriydi ve özellikle Maceracılar Loncası’nda etkiliydi.
“Böyle birinin davetini neden geri çevirdin? Acı da olsa Rütbemizi yükseltmek istiyorsak yüksek sosyeteye karışmadan kalamayız! Bunu kaç kez söyledik?!” diye sordu.
Heinz, “Onun bir cadı olduğuna inanamıyorum,” diye yanıtladı. “Bu ülkenin… Alda’nın haklı olup olmadığından şüphe etmeye başladım.”
Umutsuz. Riley, Heinz’in cevabını duyduğu anda, artık bu adamı takip edemem, diye düşündü.
Riley bir maceracıydı. İstekleri kabul etti, canavarlarla savaştı ve altın kazandı. Terfi edecek, ün ve şeref kazanacak, başarılı bir kariyerin ardından ileri yaşta emekli olacak ve geri kalan yıllarını rahat bir şekilde geçirecekti.
Riley, Heinz’e ideallerine sahip olmamasını ve hayallerinin peşinden gitmesini söylemezdi. Ne de olsa, Riley’nin kendisi de kahramanca bir halk şarkısının kahramanı olmayı hayal etmişti. Bu yüzden başkaları için bu kadar endişelenmiyordu.
Bu yüzden Heinz’in idealleri, hayalleri veya adalet duygusu umurumda değil. Ama neden onlar için acı çekmek zorundayım?
Evet tabi. Sen bir dahisin. Eminim gelecekteki tüm ozanlar, baş kahraman olarak seninle kahramanlık masalları söyleyecektir.
Önemli bir asilzadenin davetini reddetseniz bile, eminim iyi olacaksınız. Milletin değer anlayışından ve milli dininden şüphe duysanız da, Dampirlerin insan muamelesi gördüğü Orbaume Krallığı’na da gitseniz, inandığınız güçler ve bağlarınız sayesinde önünüze çıkan her türlü sorunun üstesinden geleceğinize eminim. başkalarıyla var.
Üstüne üstlük A sınıfı ve S sınıfına koşacaksınız ve ün, altın, statü ve kadınlar arka arkaya karşınıza çıkacak.
Ama ben kesinlikle farklıyım. Yüzlerce yıldır savaştığımız düşman bir ulusa, ulusların maceracılarla hiçbir ilgisi olmadığına dair söylenmemiş kanunları sürdürmek için gidebileceğime inanmıyorum. Zorlukların üstesinden gelsem ve bir şekilde seni takip etsem bile, o zaman bile sadece ‘Heinz’in yol arkadaşlarından biri’ olurum, değil mi?
benimle dalga geçme!
Five-color Blades’ten ayrıldıktan sonra Riley, yukarıda bahsedilen önemli asilzade Earl Palpapek ile bir uzmanlık sözleşmesi imzaladı.
Bundan sonra, B sınıfına ulaştı ve Ünvanını alarak Yeşil Rüzgar Mızrağı Riley olarak tanındı. Ancak bunların hepsi Earl Palpapek’in etkisinden kaynaklanıyordu. Ama Riley’nin umurunda değildi. Her zaman böyle bir tanınmayı hak eden bir yeteneğe sahipti ve bu takdiri almamasının tek nedeni, Heinz’in gölgesinde kalmış olmasıydı. Riley’nin kalbinde bu, mutlak gerçek haline gelmişti.
Ancak Heinz’in sahip olduğu şansa sahip olmadığı için güvenilir yoldaşlar edinemedi.
Daha yetenekli olanlar cüretkardı ve onu dinlemediler. Onu dinlemeyenlerin hiçbir faydası olmadı.
Başka seçeneği kalmadan, daha iyi tanınmak ve başkalarının ona yol arkadaşı olması için yalvarmasını sağlamak için tek başına veya geçici partilerde çalıştı.
Bu süre zarfında, o sırada kaçan Dhampir’i ve astı Ghoul’ları öldürmek için cadı ile iş yapan Baş Rahip ile güçlerini birleştirdi ve bu da boşa çabayla sonuçlandı. Ama bu önemsiz bir konuydu.
Ancak bundan sonra Riley’nin başına bir kez daha talihsizlik geldi.
Arkadaş toplayamadığı için hüsrana uğrayan Riley, köle satın alma ve onları maceracı olarak yetiştirme fikrini ortaya attı.
O sırada suçlu köleleri rehabilite eden ve onları savaş alanında onu sürekli koruyan güvenilir yoldaşlara dönüştüren efsanevi şampiyon Bellwood’un hikayelerini duymuştu.
Riley, o ana kadar biriktirdiği parayı savaşta kullanmak üzere köleler satın almak için kullandı ve onları maceracı olarak eğitmeye başladı. Şimdiye kadar karşılaştığı maceracıların aksine, köleler itaatkar ve oldukça faydalıydı. Ancak, yüzeysel becerileri, B sınıfı bir maceracı olan Riley’ninkilere yetişecek kadar yakın değildi.
Köle Kullanıcı İşini aldıktan ve Köleleri Güçlendirme becerisini edindikten sonra bile, gelişmeler en iyi ihtimalle orta düzeydeydi.
Ve Amid İmparatorluğu’nun bir ulusu olan Mirg kalkan ulusunda, köleler insan haklarına sahipti. Riley köleleri pervasızca kullansaydı, onları taciz etmekle suçlanırdı ve Vida tarafından yaratılan ve insan haklarına sahip olmayan ırkların köleleri kıtanın batı bölgelerinde çok azdı.
Ve sonra Riley, suçlu köleleri kullanma fikrine vardı. Bu, işvereni Earl Palpapek tarafından dışlanmasına neden olmuştu, ancak Riley bunu asla fark etmedi.
Kontun onu bir kart olarak karıştırdığına inanmak yerine, kontu karıştıranın kendisi olduğuna inanıyordu.
“Earl Palpapek bir aptal, değil mi!” diye haykırdı Riley. “Bu keşif gezisinde adına daha fazla başarı katarsa mareşal olmaya geri dönebilecekken malikanesinde bir kaplumbağa gibi saklanıyor. Korkak olması umurumda değil, ama onun bu görevi üstlenmesini istemiyorum. şöhretimi artırmak için fırsatlarımı da elimden alıyor.”
“Ama bu sayede Mareşal Legston bizi General Mauvid ile tanıştırdı, değil mi?” dedi aşırı şehvetli bir görünüme sahip dişi Büyücü Messara. “Vasal bir ulusun kontu Riley-sama’nın çalışanı olmaktan çok daha fazlasını yapabilirsin.”
Messara, genç yaşta Büyücüler Loncası’nın ustası olmuştu, ancak gençliğini ve güzel görünümünü korumak için yasak arşivlerde ayrıntılı olarak açıklanan şeytani büyüleri uyguladı. Köyden en az on çocuğun kaçırıldığı ve onun tarafından öldürüldüğü doğrulandı. Tüm vücudunu kurbanlarının taze kanıyla kaplayan tuhaf bir seri katildi.
“Heheh, tamamen haklısın,” dedi eski bir C sınıfı maceracı olan küçük İzci Gennie. “Bütün ulus Aniki’nin trajik kahramanın halefi olmasını bekliyor ve işler yolunda giderse sihirli mızrak Artifact’i ele geçirebilecek, değil mi? S sınıfı olmak sadece bir rüya olmayacak.”
Gennie, tek başına çalışan mükemmel bir maceracıydı, ancak onun gizli tarafı, diğer maceracılara tuzaklar kurarak onların başarılarını, servetlerini ve hayatlarını çalmak ve yeni maceracıları kandırmak gibi kötü işler yapan bir iblis olmasıydı. onları yeraltı köle tüccarlarına satmak için.
Kalkan Taşıyıcı Flark sessiz kaldı.
İlk bakışta diğer ikisinden daha terbiyeli görünüyordu; ancak bu onun bir suçlu kölesi olduğu gerçeğini değiştirmedi. Barış zamanlarında haydutluk yaparak geçimini sağlayan bir paralı asker çetesinin lideriydi. Şu anki partisinin diğer iki üyesinden daha fazla insanı kişisel olarak öldürmüştü.
Riley, başarıyla tamamladığı taleplere rağmen, tamamen suçlu kölelerden oluşan bir parti kurarak kötü bir itibar kazanmıştı.
A sınıfına terfi ettirilmemesinin nedeninin bu olduğu konusunda yanlış bir sonuca vardı. Riley ile bir uzmanlık sözleşmesi imzalamış olan Earl Palpapek, işleri kendi lehine çevirmek için yaklaşan keşif gezisinde adına daha fazla başarı toplamaya karar verdiğinde, Riley’ye keşif gezisine katılmayacağını ve Riley’ye yardım teklif etmeyeceğini söyledi. sefere tek başına katılmak isterse.
Riley, başarıları kendi adına toplamaya devam etmenin yollarını ararken, şu anki mareşal olan Earl Legston’ın keşif gezisine katılmak için yetenekli maceracılar aradığına kulak misafiri oldu. Riley kabul ettiğinde işler o kadar sorunsuz ilerledi ki her şey bir tür şaka gibi geldi.
A sınıfına terfi etti, Earl Palpapek ile uzmanlık sözleşmesi feshedildi, böylece sözleşmesini ihlal ettiği için çok büyük bir para cezası ödemek zorunda kalmadı ve Mareşal Legston ile görüşmesi başarılı oldu.
Ve sonra seferin komutanı General Mauvid tarafından tutulmuştu. Ve o generalin arkasındaki varlıklar…
“Ama bununla iyi misin?” diye sordu Riley. “Ben İlahi Buz Mızrağı Mikhail’in ikinci gelişiyim. Ben Riley, Yeşil Rüzgar Mızrağı. Benimle iş yaptığın için patronların sana kızmayacak mı?”
Vampirler, sorusuna yanıt olarak alaycı bir şekilde gülümsediler.
“Biz umursamıyoruz. Bizler bu keşif gezisinde ortak hedeflere sahip yol arkadaşlarıyız. Öyle değil mi?”
Safkan Vampir Ternecia için çalışan Vampirler, Riley’nin hırslarından yararlanarak ona bir teklifte bulundular. Ona “Kahraman olmak istemiyor musun?” diye sormuşlardı.
Ve sonra Riley bu teklifi kabul etmişti.
“Evet, hiç şüphem yok,” diye yanıtlamıştı.
Riley altın istiyordu ama başarılar her şeyden önce geliyordu. Bu nedenle, avans olarak, Sınır Sıradağları’ndaki tüneli ilk temizleyen kişi olma onuru kendisine verilmişti.
Ve sonra bu sefer sırasında, şeytani Dhampir’i ve Vampir topluluğuna hain olan iki Soylu Vampir’i yok etme başarılarını elde edecekti.
İşler yolunda giderse Riley, Mauvid kont ailesiyle bir uzmanlık sözleşmesi imzalayacaktı. Emekli olduğunda bir saray rütbesine sahip olacak ve Amid İmparatorluğu’nda göz alıcı bir hayat yaşayabilecekti.
Bu seferin bir sonucu olarak anavatanının acı çekeceğinden endişe duymuyordu.
Vampirler keşif gezisine dahil olan etkili bir müttefike, Dhampir hedeflerine yem olarak hareket edecek birine ve tabii ki savaşta kullanılabilecek birine sahip olmanın rahatlığını elde etmişlerdi.
“Ya da belki de ölümsüzlüğü istiyorsun?” Vampirlerden biri Riley’ye sormuştu.
Messara’nın yüzünde bir arzu ifadesi vardı ama Riley alaycı bir gülümsemeyle başını salladı.
“Geçeceğim. Dünyevi bir hayat yaşama şerefini çok seviyorum” diye cevap vermişti.
Kim vampir olmak ister ki? Yüzlerce yıl yaşamayı ve hala başka biri tarafından emredilmemeyi tercih ederim.
Riley, Vampirleri böyle görüyordu.
“Ne şanssızlık.”
Riley’nin niyetini anlayan Vampirler, tekliflerini hızla geri çekmişti. Sırf bu seferde ondan faydalanmak onlar için yeterliydi, bu yüzden ısrarcı olmaya gerek yoktu.
“Aniki, neredeyse çıkışa geldik!” dedi Gennie.
Tünel ilerideki, Gennie’nin işaret ettiği yerde sayısız kayayla kapatılmıştı. Ama burnu, kayaların arasındaki boşluklardan gelen temiz hava kokusunu kaçırmamıştı.
Messara kayaların diğer tarafını sihirle inceledi. Küçük bir tepki hissetti.
“Birkaç Ölümsüz var,” dedi.
“Güçlüler mi?” diye sordu Riley.
“Hayır. Onlar en iyi ihtimalle 2. Derecedir.”
“O zaman sorun yok. Siz geri çekilin, sihirli rüzgar mızrağım Zephyr’in parlama zamanı geldi.” Riley, gururlu sihirli mızrağı Zephyr’i kaldırdı. Tünelin içinden ona rüzgar toplandı ve –
“Yüz Parçalayan Vida İtme!”
Zephyr ile gelişmiş bir dövüş becerisini serbest bıraktı; mızrağa yerleştirilmiş Rüzgar özellikli Mana ile güçlendirilmiş delici güçleri olan hızlı bir dizi bükümlü itmeler.
Sağır edici sesler çıkararak, Riley’nin mızrağının her bir darbesi kolayca kırıldı ve muhtemelen düzinelerce ton ağırlığındaki kayalardan oluşan duvarın bir kısmını havaya uçurdu.
Flark, sonuç olarak oluşan delikten atlayarak diğer tarafın güvende olmasını sağladı.
Sessizce etrafına bakındı.
Riley, “Ne de olsa, Ölümsüz diye bir şey yok,” dedi.
Kayaların diğer tarafında yalnızca harap olmuş tarlalar ve ormanlar bulundu; Bir Ölümsüze benzeyen hiçbir şeyin izi yoktu.
“O-oh? Ne kadar tuhaf… Uçarak gönderdiğiniz kayalar onlara mı çarptı acaba?” Messara önerdi.
Riley’nin yok ettiği kayaların parçaları etrafa saçılmıştı. Parça olmalarına rağmen, daha büyük olanlar insan kafası büyüklüğündeydi ve vuruldukları takdirde 2. Seviye canavarları yenebilecek kadar büyüktü.
“Sanırım öyle…” Riley nefes verdi. “Demek insanların keşfetmediği bir yerin havası bu. Rüzgâr çok güzel, otobiyografimde nasıl tarif edeyim?”
Vampirlerden biri, “O otobiyografide bizim hakkımızda yazmamanızı rica etmeliyiz,” dedi.
Riley yüzünde bir sırıtışla orada dururken, Vampirler yanından geçti. Ceplerinden pusulaya benzeyen Sihirli Eşyalar çıkardılar, üzerlerine kırmızı bir sıvı döktüler ve bir şeyler ölçmeye başladılar.
“Usta Vampirler, bunlar ne olabilir?” diye sordu Gennie.
Bir Vampir, “Vampirlerin yerlerini saptayan bir cihaz,” diye yanıtladı. “Bununla hainlerin nerede olduğunu bulabiliriz.”
Vampirler bile, Dhampir ve Vampir hainlerinin tam olarak nerede olduğunu bilmiyorlardı. Hedeflerini bulmak için bu cihazları kullanmalarının nedeni buydu.
Earl Palpapek bunu öğrenirse, planlarının kabalığına ve Dhampir’in yerini önceden araştırmamış olmalarına güler ve sonra bu planı durduramadığı için kendi içinde hayal kırıklığına uğrardı.
Vampirlerden biri, “Serrent’in kanına yanıt yok,” dedi. “Öldürüldü mü?”
“Arama yarıçapı buradan Orbaume Krallığı’na kadar uzanıyor,” dedi bir başkası. “Sanırım onun öldüğünü varsaymalıyız.”
“Ya Eleanora?”
“Bekle, şimdi ölçü alıyorum.”
Eleanora’nın depoladıkları kanını Sihirli Öğelere döktüler ve tepkiye baktılar.
“İşte burada. Buranın kuzeydoğusu… Kayıtlara göre Talosheim’ın olması gereken yere yakın.”
“Ne? O halde bu, Dhampir ve Ghoul’larının o harabelerde olduğu anlamına mı geliyor?”
“Heh! Bu uygun!” Vampirlerin konuşmasını duyan Riley’nin dudakları neşeli bir gülümsemeyle kıvrıldı. “Mirg kalkan ulusunun ve iki yüz yıl öncenin kahramanı Mikhail’in başarısızlığı, modern çağın kahramanı benim tarafımdan telafi edilecek!” diye haykırdı. “Gelmişken ulusal hazine Eserini de geri alacağım! Her şey tam istediğim gibi gidiyor! Kader tanrıçası bana gülümsüyor!”
Ağaçları Ölümsüz Entler haline gelen Yenilgi çiçeğinin tohumlarından yağ alan Vandalieu, kendi mayonezini yapmaya çalışıyordu.
Giga yumurta, meyve sirkesi ve yağ. Bütün malzemeleri toplamıştı. Sahip olmadığı şey onu yapacak ekipmandı ama Vandalieu bunları da yapmıştı.
Bir demir kase ve bir el mikseri… şeklinde Golem (demirden yapılmış). Ağır olmalarına rağmen, Vandalieu İnsanüstü Güç becerileri ve yüksek Nitelik Değerleri sayesinde onları tutarken zorlanmadı.
Ve sonra Vandalieu malzemeleri durmadan karıştırdı. Malzemeleri soğutmak için ısıyı emen mavi-beyaz alev büyüsü Demon Flame’i kullandı ve karıştırmaya devam etti.
“Vandalieu, iyi misin?” diye sordu Darcia.
“Hmm? Evet, elbette.” Vandalieu, Darcia’nın onun için neden endişelendiğini bilmiyordu ama sessiz, ifadesiz yüzü mavi alevin ışığında oldukça sağlıksız görünüyordu. Darcia’nın endişelenmesi doğaldı.
“Hey, bu da bir tatlandırıcı, değil mi? O zaman Defeat çiçek yağı, nori ve kombu gibi Golemler tarafından yaptıramaz mısın?” diye sordu Darcia.
Vandalieu gerçekten de Golemler ve Sihirli Öğeler kullanarak Defeat çiçek yağı üretim sürecini otomatikleştirmişti.
Darcia’nın sorusuna yanıt olarak, “Bunu gelecekte yapmayı düşünüyorum,” dedi. “Mayonez yaparken yağı bir kerede eklemiyorsunuz. Şimdi yaptığım gibi yavaş yavaş eklemelisiniz. Yani Golems’e yapsam bile mayonez üretilmeyecek.”
Vandalieu tarafından yaratılan Golemler, normal Simya yoluyla yaratılan Golemlerden daha fazla uygulamaya sahipti, ancak bunlar çok amaçlı değildi.
Golemler, Vandalieu bunu belirtmemiş olsaydı, yağın eklenmesi gereken oranı bilemezdi.
Ancak el mikserleri, dönen fanlar ve masaj Golemleri basitti. Sadece hareket eden parçalarını sınırlaması ve onlara hareketlerinin ne kadar hızlı ya da yavaş, ne kadar güçlü ya da zayıf olması gerektiği konusunda talimat vermesi gerekiyordu.
Ancak iş yemek yapmaya geldiğinde, Vandalieu’nun onlara özel talimatlar vermesi gerekiyordu.
Vandalieu, “Keşke Dünya’da veya önceki hayatımda el yapımı mayonez yapmayı deneseydim” dedi. Dünya’da kendisi için yemek yapmayı deneyimlemişti ama kesinlikle el yapımı mayonez yapmayı denememişti. “Pekala, numarayı anladığımda onu Golemlerle otomatikleştireceğim, yani sadece bu seferlik.”
Vandalieu bundan önce bir yemek örnekleme toplantısı yapmayı ve herkesin fikrini almayı amaçlıyordu, ancak miso, balık sosu, kombu ve katsuobushi’ye verilen tepkileri göz önünde bulundurarak mayonezin herkes tarafından hoş karşılanacağını ancak hayal edebiliyordu.
Ghouls ve Undead Titans, yoğun aromalı yiyecekler için özellikle güçlü bir beğeniye sahipti. Aynısı Kara Goblinler, Anubisler ve Orkuslar için de geçerliydi. Bunun kan basıncı sorunlarına yol açabileceği hissine kapılmıştı ama fizyolojileri Dünya’daki insanlardan farklıydı, bu yüzden muhtemelen sorun yoktu.
Yani muhtemelen herkes mayonezden hoşlanırdı, ama… daha fazla keş üretme riski vardı. Hayır, kesinlikle bağımlılar üretirdi.
Yine de Vandalieu mayonezli yemek yemek istedi.
Ve ticaret karakolundaki onee-san bana yeni bir ürün yapmamı istediğini söyledi, bu yüzden sanırım sorun yok, değil mi?
“Gerçekten mi? Yorgunsan dinlendiğinden emin ol, tamam mı?” Darcia, Vandalieu’ya söyledi.
“Tamam aşkım.”
Ve sonra sadece el mikseri Golem’in vızıldayan sesi duyuldu.
“Vandalieu-sama, bir şeye ihtiyacın var mıydı?” diye sordu Eleanora ortaya çıkarken. Vandalieu, tamamlandığında mayonezin tadına bakmak için onu buraya çağırmıştı. “Siz… bir hastalığın nedenini mi araştırıyorsunuz?”
Vandalieu, “Hayır, yeni bir tatlandırıcı yapıyorum,” diye yanıtladı.
Bu sahne kesinlikle bu dünyadan birine yemek pişiriyor gibi görünmeyebilir, ancak yanlış anlaşılma biraz fazla korkunç değil miydi? Gerçi o gerçekten de hastalıklar üzerine araştırma yapıyordu.
Konu patojenlere geldiğinde, bu dünyada yaşayanların çoğunun somut bir bilgisi yoktu. Hatta büyük bir çoğunluğu gözle görülemeyecek kadar küçük canlıların varlığından habersizdi. İstisnalar çok bilgili insanlar, alkollü içecekler ve ekmek tüccarları yapanlardı.
Eleanora’nın yanlış anlamasının nedeni muhtemelen buydu, ama –
“Üzgünüm, bunun Vampirler üzerinde işe yarayıp yaramayacağını deneyebilmen için çağrıldığımı sanmıştım…”
Deneysel bir denek olma niyetiyle gelmiş gibiydi.
Vandalieu, “Hayır, bu mayonezi denemeni istedim,” dedi.
“Anlıyorum,” dedi Eleanora. “Ama bunu bir hastalığın nedeni üzerine araştırma yapmakla karıştırmak için… Her türlü cezayı kabul etmeye hazırım. O yüzden sen…”
“Öyleyse ceza olarak lütfen bunu tadın.”
Eleanora’nın Vandalieu’nun müttefiklerine katılmasının üzerinden bir yıl geçmişti, nedense hiç değişmemişti. Her zaman bir şey için onu cezalandırması için ona yalvarıyordu.
Vandalieu ilk başta ona ayak uydurmayı yorucu bulmuştu ama şimdi buna tamamen alışmıştı. Tedavisini ceza olarak adlandırırken ona iyi davranmaya karar vermişti, ama –
“Vandalieu-sama, bu bir ceza değil… Sana kanımı vermemi ya da tüm günü mobilyalarının yerine koymamı emretmelisin,” dedi Eleanora.
İşler böyleydi. Bir dahaki sefere ceza olarak kucağını yastık olarak kullanmasına izin vermesini söyleme fikri aniden Vandalieu’nun aklına geldi.
“Hmm, Eleanora-san? Bence Vandalieu’nun bu tür şeylere bulaşması için biraz erken,” dedi Darcia.
“H-hayır, öyle demek istemedim…!” Eleanora paniğe kapıldı ve başını salladı, bu yüzden böyle şeylerden zevk alan bir bireymiş gibi görünmüyordu.
Bunu bir kenara bırakırsak, mayonez neredeyse bitmişti.
Sirkenin aksine Ölümsüz Entlerden alınan Giga yumurtaları ve Yenilgi çiçek yağı Dünya’da ve Köken’de yoktu. Belki de malzemelerin oranı farklı olduğu için, çünkü malzemelerin kendileri de farklıydı, Vandalieu’nun şimdiye kadar mayonez yapma girişimlerinin iyileştirilmesi için yer vardı. Ancak bu sefer mükemmel bir ürüne sahip olması mümkündü.
Önce parmağıyla biraz alıp tadına bakmaya karar verdi ve sonra yabani sebzelerden oluşan bir salataya uygulamayı denedi.
“Şimdi tadına varma zamanı…” Vandalieu aniden cümlesini yarıda kesti.
“Vandalieu?” Darcia endişeyle ona seslendi.
“Anne, görünüşe göre Vampirlerin Mirg kalkan ulusundaki piyonları yaklaşıyor,” dedi.
“Ah, öyle mi…?” Darcia endişeli görünüyordu.
“Gözetim Undead’den bir yanıt geldi mi?” diye sordu Eleanora, şaşırmış görünerek. “Ama nerede olduğumuzu hemen bileceklerini düşünmek.”
Vandalieu deneysel mayonezini bir kenara bıraktı.
“Şimdi o zaman, herkesi toplayıp tartışalım” dedi. “Gözetlenen Undead’in topladığı bilgileri açıklayacağım. Lütfen mayonez tadımı yaparken dinleyin.”
Sonbahar veya kış kadar erken gelebilirler. En geç gelecek yılın baharı.
Ama onlar ışığa çekilen böceklerdi.
İsim: Riley
Irk: İnsan
Yaş: 25
Titles: Trajik Kahramanin İkinci Gelişi Green Wind Spear
Meslek: Bağımlı Kullanıcı
Seviye: 47
Meslek Geçmişi: Çırak Savaşçı, Savaşçı, Mızrakçı, Sihirli Mızrak Kullanıcısı
Pasif beceriler:
Bir mızrakla donatıldığında Güçlendirilmiş Nitelik Değerleri (Orta)
Gelişmiş Özellik Değerleri: Çeviklik: Seviye 5
Metal olmayan zırh (Orta) ile donatıldığında Güçlendirilmiş Öznitelik Değerleri
Sezgi: Seviye 3
Varlığı Algıla: Seviye 2
Köleleri Güçlendirin: Seviye 2
Aktif beceriler:
Mızrak Tekniği: Seviye 8
Zırh Tekniği: Seviye 5
Fırlatma: Seviye 5
Söküm: Seviye 2
Sessiz Adımlar: Seviye 2
Limitleri Aşın – Sihirli Mızrak: Seviye 4
Eğitim: Seviye 1
Aşırı Güç: Seviye 1