F10 yaşına kadar çocuklar arasında ırklar arası arkadaşlıklar yaygındır. Ama sonra bir şeyler değişir. Çocuklar sınıflarda ve kafeteryalarda, hatta çeşitli ve entegre okullarda bile ırklarına göre kendi kendilerine ayrılmaya başlarlar. Topluluklarına ve toplumlarına yansıyan ırk ayrımlarını yansıtmaya başlarlar. Araştırmacılar bunu defalarca belgelediler, ancak bunun neden olduğunu anlamakta zorlandılar. Uzun süredir devam eden varsayım, çocukların bu yaşta daha önyargılı hale geldiği yönündeydi. Sonuç olarak, eğitimciler tipik olarak ırksal tutumları daha olumlu hale getirmeye odaklanırlar. Ancak artan kanıtlar, arkadaşlıklardaki bu düşüşün, önyargıdaki bir artıştan kaynaklanmadığını gösteriyor (aslında, açıkça ırkçı görüşler bu yaşta genellikle azalır). Bizim yeni araştırma, Stanford psikoloji profesörleri Carol Dweck ve Jennifer Eberhardt ile işbirliği içinde, ırklar arası karşılaşmalardan bu geri çekilmenin çocukların ne kadar önyargılı olduklarıyla daha az, bir kişinin önyargısı için doğru olduğuna inandıkları şeyle daha çok ilgisi olabileceğini öne sürüyor. kalıcıdır. Çocuklar, “bir kez ırkçı, her zaman ırkçı” olduğunu anlarlar ve bu da ırksal sınırlar arasında etkileşime girme konusundaki endişelerini artırır.
Araştırmamız, çocukların, yaklaşık 10 yaşlarında, önyargıyı değişmeyen aşağılık bir özellik olarak görmeye başladıkları için, ırklar arası etkileşimden vazgeçtiklerini gösteriyor. Bu yaştaki çocuklar, birileri tarafından önyargılı olarak etiketlenme veya hedef alınma riskleri de dahil olmak üzere, ırk ve ırklar arası etkileşimlerle ilgili riskleri anlamaya başlar. Ve çocuklar önyargının kalıcılığına inanmaya başladıkları ölçüde, onları bu risklere maruz bırakabilecek ırklar arası karşılaşmalardan kurtulurlar.
İlk deneyimizde, 8-13 yaşındaki çocukların önyargıyı ne kadar sabit bir nitelik olarak düşündüklerini, “İnsanların belli bir miktar önyargısı vardır ve değişmezler” gibi ifadelere ne kadar katıldıklarını sorarak ölçtük. o.” Daha sonra aynı veya farklı bir yarış akranı için video mesajları oluşturmalarını sağladık ve bu bireyle etkileşime girmeye olan ilgilerini ölçtük. Tüm çocuklar önyargının sabit olduğuna inanmadı, ancak video mesajlarını oluştururken daha mesafeli davranışlar sergilediler ve gelecekte çapraz ırk akranlarıyla etkileşime daha az ilgi duyduklarını bildirdiler. Önyargıların değişebilen bir özellik olduğuna inanan çocuklar, oldukça farklı davrandılar: daha arkadaş canlısıydılar ve farklı ırklardan olan akranlarıyla etkileşime girme isteklerinin arttığını bildirdiler.
biz de ölçtük ne kadar diğer ırklara karşı önyargıları vardı. Ancak az ya da çok ırkçı olmak sonuçları etkilemedi – düşük düzeyde önyargı gösteren çocuklar bile, önyargının sabit olduğunu düşündüklerinde ırk çizgileri arasında daha az ilgi gösterdiler. Önemli olan, önyargının değişebileceğine inanıp inanmadıklarıydı.
İkinci bir deneyde, hiç tanışmadıkları akranlarıyla gerçek ırklar arası etkileşime giren 10-12 yaşındaki çocukları inceledik. Etkileşime geçmeden önce çocuklardan Sivil Haklar Hareketi hakkında bir hikaye okumalarını istedik. Çocukların yarısına hikayenin sabit bir önyargı görüşünün altını çizen bir versiyonunu (örneğin, “Önyargı kalıcıdır çünkü geliştikten sonra genellikle değişmez”) ve diğer yarısına dövülebilir bir önyargı görüşünün altını çizen bir versiyon verdik. (Örneğin, “Önyargı kalıcı değildir, çünkü geliştikten sonra bile değiştirilebilir”). Daha sonra, bu hikaye versiyonlarından birini okuyan çocukları, başka bir ilkokuldaki aynı veya farklı ırktan bir çocukla rastgele eşleştirdik. Ardından, canlı video akışı aracılığıyla doğal olarak etkileşim kurmalarına izin veriyoruz. Sonuçlarımız, dövülebilir bir önyargı görüşüne maruz kalan çocukların, ırklar arası etkileşimlerde sabit bir görüşe maruz kalanlara göre daha az kaygı bildirdiklerini göstermektedir. Belki de en çarpıcı olanı, önyargının dövülebilir görüşü, hem beyaz hem de ırksal azınlık ortaklarının istek gelecekte daha fazla etkileşimde bulunmak için. Önyargının dövülebilir görünümü, beyaz çocukların ırkçı olarak etiketlenme korkularını ve Siyah ve Latin çocukların kendilerine karşı değiştirilemez bir şekilde önyargılı biriyle ilişki kurma konusundaki endişelerini yatıştırıyor gibiydi.
Çocuklarla yapılan bu araştırma, yetişkinlere ırkçılık ve daha geniş anlamda insanları bir araya getirme hedefi hakkında hayati bir şey öğretiyor. Kimse önyargılı doğmaz. Çevremizden, rol modellerimizden, okullarımızdan ve medyadan bilgi alıyoruz. Önyargı öğrenilir ve bu nedenle, diğer ırklardan insanlarla olumlu ve açık temas yoluyla ve çevremizi sorgulayarak daha fazla öğrenme yoluyla şekillendirilebilir.
İnsanları ırkçı ya da ırkçı olarak etiketleme konusundaki kültürel saplantımız, insanların iyi ya da kötü olduğu ve önyargının sarsılmaz olduğu fikrini pekiştiriyor. Toplumdaki ırksal bölünmelerin çözümünü çürük elmaların kökünü kazıma alıştırması olarak göremeyiz. Önyargıyı özümüzün temel bir armatürü olarak görmek yerine, ona olduğu gibi davranmalıyız – zaman içinde deneyimlerimizle şekillenen ve yeniden şekillenen dövülebilir bir nitelik. Bunu yapmak, insanları ırkçı olduklarını kanıtlayabilecek durumlardan kaçınmakla daha az tüketebilir ve başkalarından öğrenmeye ve ırksal sınırlar arasında yapıcı bir şekilde etkileşim kurmaya istekli olmaya daha fazla ilgi gösterebilir. Kapsayıcı davranışları teşvik etmek ve eşitsizlikleri ele alan politikalara destek vermek için ırk ayrımını aşmaya istekli olmamız gerekiyor. Hatalar ve büyüme için yer olduğunu hissettiğimizde, farklılıklarımızdan ve değişim beklentisinden öğrenmenin zorluğunu memnuniyetle karşılarız.
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gereken Hikaye
Kaynak : https://time.com/6200905/kids-racism-cant-be-overcome-they-end-up-becoming-racially-divided/