

Rind;
Ey Zahid" dedi. " Senin aşk istemen kendine sıkıntı vermek değildir.Belki sen bu sayede yüreğini yükseltmek istiyorsun. Senin dileğin, maşuk rızasıdır, dünya zevklerini terkedip ona yar olmaktır. ama aşk senden incinmişse, sende aşktan incinirsin. Öyleyse bir aşk-ı hal içinde olda, benim dediklerimi yanılt...
Zahid;
"Ey Rind" dedi. Garip bir açmazla karşı karşıyayım şu an. Ne seni yanıltabilirim ne de sana yol gösterebilirim ne de maşukuma gönlümü tam anlamıyla verebilirim. "Ey Rind", zordayım...
Fuzulî tarafından kaleme alınan eserde; Rind ve Zahid isimli iki kişiden her biri, kendi tuttuğu yolun doğruluğu konusunda diğerini ikna etmeye çalışır. Eser boyunca Rind, Zahid'e; Zahid, Rind'e kendi yolunun doğruluğunu çeşitli delillerle anlatır.
Zahid, "dünyaya sırtını dönmüş, onu elinin tersiyle itivermiş kişi" demektir. Yani o, dünyayı bir pula satmış, dünyalık her şeyden yüz çevirmiş, dünya nimetlerinden el etek çekip kendi dünyasına dalmış öyle yiğit bir kişidir ki ne şöhret ve şan, ne mal ve mülk, ne de mevki ve makam onun kalbine girmeye yol bulamaz.
Rind, serbest tavırlıdır, içkiden, sevgiliden, zevk ü safadan nasipdar olmak ister. Böyle yapmakla kulluğunu yerine getirmiş, cenneti kazanmış olacaktır.
Rind ve Zahid kavramlarını aşka yorumlarsak, acaba aşkta hangimiz Rind, hangimiz Zahid ?