Plana göre, ilk darbe stratejik bir авиация Büyük Britanya - iki Vulcan bombardıman uçağı (KhM598 ve KhM607) Port Stanley havaalanına 42 kg bomba atıp pistini ezecekti. Ancak, küçük bir zorluk vardı - İngiliz uçaklarının bulunduğu Ascension Adası'ndan Port Stanley'e olan mesafe 454 kilometreye ulaşırken, Volkanların savaş yarıçapı 5800 km'yi geçmedi. Görünüşe göre - basit bir aritmetik hesaplama, grevi sağlamak için, uçakları Port Stanley'e uçarken Yükseliş Adası'ndan Falkland'a yarıya kadar ikmal etmenin gerekli olduğunu ve geri döndüğünde bir kez daha olduğunu belirtti ... gerçekte bombardıman uçaklarının beş yakıt ikmaline ihtiyacı vardı. Herkes için. Buna göre, sadece iki muharebe uçağının ayrılmasını sağlamak için, on adet Victor yakıt ikmal uçağı gerekliydi.
Bu İngiliz operasyonu (“Black Buck-1”), Dünya Okyanusu'nun genişlerine karşı savaş misyonları yapmak için yer temelli havacılık rejimlerinin nasıl başladığını tahmin etmeyi seven herkese düşünce için harika yemekler sunuyor. Tek bir uçak için, savaş yarıçapını aşan bir mesafeden yapılan tek bir uçuş için, 1,6 zamanını hiçbir şekilde şaşırtmayacak şekilde, FIVE “hava tankeri” istendi. Sonuç olarak, iyi bir şey yapılacaktı ... ne yazık ki, Black Buck 1 sağır edici bir başarısızlıkla sonuçlandı. Her ikisi de "Vulkan" adadan uçtu ... Nisan 30'in 19.30'e yükselişi, ancak teknik nedenlerden biri uçuşu kesmek ve üsse geri dönmek zorunda kaldı. İkincisi ise yine de hedefe ulaştı, ancak pist bombalarının hiçbiri işarete çarpmadı - en yakın vuruş şeridin güney ucundan 40 metrelerde kaydedildi. Doğru, bombalardan biri yanlışlıkla Hava Savunma Arjantinli 601 Taburu bölgesine indi ve iki nöbet öldürdü, ancak bu İngilizler için büyük bir zafer olarak kabul edilemez. оружия.
Arjantinlilerin İngiliz saldırılarına tepkisi daha az ilginç değil - saldırıdan üç dakika sonra (sabah saat beş civarında meydana gelen), bir savaş alarmı ilan edildi ve tekrarlanan baskınlardan korkan Hava Kuvvetleri komutanlığı Falkland'ı savaş uçaklarıyla kapatmaya karar verdi. Öyle görünüyordu - Rio Gallegos hava üssünden iki "Mirage III" içeren "Predator" adlı güzel çağrı tabelasına sahip bir hava grubu uçtu. Kalkış, saldırıdan neredeyse iki saat sonra gerçekleşti - 06.40'de ve bir 50 dakika sonra, 07.30'a, savaşçılar aksiyon sahnesine geldi. Birkaç dakika boyunca alan üzerinde döndükten sonra, uçaklar zıt rotada kalmaya zorlandı - daha fazlası için sadece yeterli yakıtları yoktu ve üzerlerinde havada yakıt ikmali mekanizmaları yoktu. 08.38'te her iki Mirage da kendi hava üssüne indi ve dönüş yolculuğunun onlardan aynı 50 dakika sürdüğünü düşünürsek, en iyi durumda, savaşçıların tüm 10 dakikalarının hava savunma sistemlerini sağladıkları ortaya çıktı. Böyle bir “kapakta” hiçbir anlam yoktu, ancak Hava Kuvvetleri komutunun hiçbir şey yapmamaktan ziyade en azından bir şey yapmayı seçtiği varsayılabilir.
Bununla birlikte, adalet içinde, nihai savaş yarıçapında hareket etmeye zorlanan kara havacılık kuvvetleri tarafından denizaşırı tesislerin hava savunması sağlanmasının, İkinci Dünya Savaşı zamanlarına kıyasla 1982 yılı tarafından büyük ölçüde geliştiğini not ettik. Savaş yıllarında, uçaklar bir günde uçabilir ya da hiç uçamazlardı ve sonra - saldırıdan iki buçuk saat sonra, zaten 10 dakikalarında iki savaşçı! Bununla birlikte, burada adaların gemi olmadığı, uzaydaki konumlarının iyi bilindiği ve onlar tarafından “kaçırılması” oldukça zor olduğu unutulmamalıdır, ancak Mirage gemi grubunu kapsayan bir emir aldıysa, o zaman büyük olasılıkla bulamadılar. emrinde kalan ya da gemilerini mucizevi bir şekilde bulduktan sonra, geri dönmek zorunda kaldıklarında, kanatlarını salladı bir tebrikle salladılar.
Ancak Falkland’lara geri dönelim - 07.45’te, Arjantin bir şekilde adaların hava savunmasını sağlamaya çalışıyor, Rio Grande üssünden birkaç Hançer havaya kaldı. Sonuç aynıydı - Falkland'a varmak, uçaklar birkaç dakika boyunca devriye gezmek ve kimseyi bulamamak için geri döndü.
Ancak şakaların zamanı geldi - Kraliyet Donanması işe girdi. Mayıs 1 sabahı, İngiliz filolarını savaş pozisyonlarında yakaladı - TF-317, bir uçak gemisinin 2 bağlantılarına bölündü ve her biri küçük bir eskort gemisinin ayrılmasıyla, en az bir radar devriye grubu ana güçler ve adalar arasında bir pozisyon aldı. Uçak gemisi Hermes önderliğindeki grup, Stanley'in doğusunda 95 mil ve Manevra’nın kuzeydoğusunda yer alan 100 mil arasında manevra yaptı, aralarındaki mesafe küçüktü. Operasyon planına göre, 12 "Sea Harriers" "Hermes", Falkland'daki iki ana Arjantin hava üssünde saldıracak ve sekiz VTOL "Invinsible" hava savunma bağlantıları sağlamıştı. Aynı zamanda, Yenilmez'den bir çift uçak, adalar üzerindeki Arjantin savaş uçağının ortaya çıkması durumunda Port Stanley'e taşındı.
İngilizler bir kitap gibi davranıyorlardı - kelimenin tam anlamıyla. On iki saldırı uçağı neredeyse her iki hava üssüne de aynı anda saldırdı - 08.30'te ilk dört Sea Harrier uçaksavar topçularına, ikincisi pistlere ve Port Stanley hava alanına (Malvinas Adaları üssü) ve bir dakika sonra üçüncü grup Condor üssüne saldırdı. . Taktik sürpriz mutlaktı - Port Stanley'de İngilizler bir yakıt deposunu imha etti, birkaç havaalanı binası ve 4 sivil uçağı, Pukara saldırı uçağı (kalkış sırasında küme bombalarıyla kaplı) Condor üssünde öldü, diğer ikisi hasar gördü. Buna karşılık, Arjantinli uçaksavar topçuları, 20-mm'lik mermiyi, Harrier'lerden birinin kuyruğunda yumruk büyüklüğünde bir delikle delebiliyorlardı - uçak gemisinde uçağı birkaç saat boyunca yamaladılar ve savaşmaya devam etti.
Aynı zamanda, İngilizler Falkland Boğazı, Darwin Limanı, Kaz Yeşili ve Portgovard, Bluffkov Körfezi, Port Stanley, Cow Körfezi, Port Salvador, Fox Körfezi vb. Bölgelerinde keşif gruplarına girdiler. İngilizler iniş alanlarını araştırdılar, Arjantin’in yer savunmasını kontrol ettiler ... 08.40’te, 10’in uçakları, İngiliz uçaklarına saldırmaya başladıktan birkaç dakika sonra, aynı zamanda adalara hava örtüsü sağlamaya çalışan iki hançer, havaya uçtu ve tekrar hiçbir şeyle sona erdi - Falklandlar üzerinde biraz dolaşırken, Hançerler bir düşman bulmadan ayrıldılar.
Ancak, yalnızca uçakların pilotlarının harekete geçtiğini düşünmemeliyiz - denizciler de kudret ve ana güçleriyle eğlendiler. Adaların kuzeyindeki sabah, tek Arjantinli denizaltı San Luis sesler duymuştu - bunlar İngiliz radar devriyesinin gemileriydi: yok edici Coventry ve firkateyn Ok. Arjantinli denizaltılar, Coventry'ye 4 milden biraz daha uzak bir mesafeden bir SS-T-6 Telefunken torpidosu attılar. Çok az Arjantin'i büyük bir deniz zaferinden ayırdı - biraz şans ve Conquehr defne San Luis'e ulaşacaktı, ancak övülen Alman kalitesi başarısız oldu - voleyboldan yaklaşık 3 dakika sonra, operatör torpido kontrolünün kaybolduğunu bildirdi. ve bütün umutlar sadece ana hatlarında kalır. Ne yazık ki, çok hızlı zekalı değildi ve fırkateynin geri çekildiği bir torpido tuzağına işaret etti. Doğrudan bir torpil darbesi tuzağı tahrip etti. İngilizler koruma altında.
Daha sonra, 20 saatlerinde Hermes'ten hızla yükselen iki İngiliz fırkateyn ve üç helikopter San Luis'i yerel su alanı çevresinde sürdü ve fırkateynler sonar temasını sürdürdüler, ancak yaklaşmadılar ve helikopterler torpidoları ve derinlik yüklerini yağdırdılar. Boşuna yok - denizaltılar ustaca ve cesurca davrandılar. Neredeyse bir gün, saldırılardan kaçınmak ve hidroakustik karşı koyma araçlarını kullanmak, yıkımdan kaçınıp kaçmayı başardılar.
Eh, 13.00'te, aynı anda iki önemli olay gerçekleşti - 3 gemisi, Invincible uçak gemisi grubundan ayrıldı: Glemmorgan destroyer, Arrow ve Alakriti fırkateyn ve Port Stanley'deki Arjantin askerlerinin pozisyonlarına ateş etme görevine sahip adalara gitti. Aynı zamanda, neredeyse bir hava savaşı başladı: “Mentor” bağlantısı bir İngiliz helikopterine saldırmaya çalıştı, ancak denizdeki Harriers görevine tökezledi ve elbette kaçtı, bulutlarda saklandı. Bazı haberlere göre, İngilizler bu uçaklardan birine zarar vermeyi başardı. 1000 km / s'den daha fazla hıza sahip iki jet uçağının, 400 km / s'yi zor çeken antediluvian rotor uçaklarına karşı neden daha fazlasını yapamadığını söylemek zor. Belki de İngilizler zamanlarını azar azar boşa harcamamışlardı - VTOL uçağının küçük bir kısmı yakıt ekonomisine ihtiyaç duyuyordu ve Mentorları kovalayan Sea Harriers Arjantinli jet savaşçılarını kaçırabilirdi.
Ve sonra başladı ... tabii ki, geçmişin olayları hakkında konuşmak, bir fincan sıcak, güçlü kahve ile rahat bir sandalyede oturmak kolaydır. Ve yine de, bugünün olaylarını okurken, her zaman "saçma tiyatrosu" ifadesinin aşağıdaki olayları mümkün olduğu kadar açıkladığı fikrine geri dönersiniz: ancak Falkland Adaları üzerinde havada neler olduğunu anlamak için küçük bir lirik kazma yapmanız gerekir. .
Yukarıda belirtildiği gibi, Kraliyet'in görevi filo Arjantin gemilerini cezbetmek ve filolarının ana kuvvetlerini yok etmek için iniş operasyonunun başlangıcının taklidiydi. İngilizlere göre bu yöndeki ilk adım, Falkland Adaları'ndaki Arjantin hava üslerinin imhası olacaktı. Arjantin, KVMF havacılığının hançer saldırılarına karşı koymak için hiçbir şeye sahip değildi - adalardaki algılama sistemi son derece kusurluydu, Falklands hava grubu rekabetçiydi, hava savunması açıkçası zayıftı ve kıta hava üslerinden koruma sağlama fikri aşırı uzun mesafeler nedeniyle bir ütopyaydı. Bu nedenle, İngiliz hava saldırıları cezasız kaldı ve Arjantinlilerin üzücü bir gülümseme dışında onlara bir şekilde tepki verme girişimleri neden olmuyor. Ama sonra durum önemli ölçüde değişti.
Gerçek şu ki, İngiliz operasyonu açısından bir sonraki nokta, sabotaj gruplarının inişi ve kıyıların bombalanmasıydı. Bu da İngiliz uçak gemisi havacılığının tamamen farklı görevler için kullandığı bir şey: kendi gemilerini ve helikopterlerini ele geçirmek, düşman avcı uçlarına müdahale etmek ve uçaklara saldırmak. Bu Falklandlar üzerindeki hava sahasının kontrolünü gerektirdi ve savaşçıları onu işgal eden düşmanı engellemeye yönlendirdi. Ancak İngilizler, keşif ve hedef belirleme sağlayabilen uzun menzilli radar silahlarına ya da EW uçaklarına (radyo keşiflerini de gerçekleştirebilecek), hatta sıradan keşif uçaklarına sahip değildi. CWMF'nin çatışma bölgesinde sahip olduğu tek şey, iki düzine düşük hızlıydı, jet uçaklarının standartları, çok sınırlı bir hareket yarıçapına sahip uçaklar ve zayıf bir radardı (ayrıca, hedefin altta yatan yüzeye karşı ayırt edilip edilmemesi önemli değil). Bu nedenle, İngilizlerin hiçbir şeyi kalmadı, ancak İngiliz pilotlarının II. Dünya Savaşı'nda olduğu gibi, elbette tamamen yetersiz olan gözlerinin dikkatine dayanmak zorunda oldukları hava devriyeleri var.
Bu nedenle, İngilizler hiçbir hava sahası kontrolü hakkında bile konuşmadılar, ancak sürekli adaları görünce avcıdan gelen İngiliz hava devriyesi bir oyun haline geldi. Arjantin hava durumu kontrol kuvvetlerinin ne kadar zayıf ve kusurlu olduğu önemli değil, yine de WAS ve zaman zaman İngiliz VTOL uçağı ile yetişen avcılarını karasal hava alanlarından uçanlara yönlendirebilirler. Bu yüzden, Arjantinliler nihayet, avantajlarından yavaşça yararlanamadıkları taktiksel bir avantaja sahipler.
Öğleden sonra saat üçe yaklaştı, Arjantin liderliği, İngilizlerin eylemlerinin gerçekten istila için bir başlangıç olduğu fikrine eğildi, böylece zorla keşif yapmaya karar verildi. Daha sonra ne olduğuna dair açıklamalar, çeşitli kaynaklarda, ne yazık ki uyuşmuyor. Mutlak hakikat iddia etmeden (ne yazık ki, bu makalenin yazarı yapamaz), Arjantin ve İngiliz arşivlerinde çalışmak acı vermez), bu olayların nispeten tutarlı bir versiyonunu sunmaya çalışacağım.
Yaklaşık 15.15'te, ilk 8 Arjantinli uçak grubu, iki Skyhocks çifti ve aynı sayıda Mirage dahil olmak üzere havada yükseldi. Mirages'in adaların hava savunmasını gerçekleştirmesi gerekiyordu ve Skyhawks'ın İngilizlerin karaya çıkarmaya hazır oldukları yüzey gemilerini ve saldırılarını tespit etmesi bekleniyordu. Onları takip eden 15.30 uçaklarının ana grubu, aşağıdakiler de dahil olmak üzere 7'e uçtu:
1) Her biri iki 3 kg bomba ile donatılmış 227 “Hançerler” den (çağrı işareti - “Torno”) gelen etki bağı. Thorno, Skyhawks tarafından keşfedilen gemilere saldıracaktı.
2) İki çift Hançer (çağrı işaretleri Blond ve Fortune), saldırı kuvvetini kapsaması beklenen Shafrir havadan havaya füzelerle donanmıştı.
İlk grup olaysız Falklandlara uçtu, ama sonra ...
Tipik olarak, İngiliz hava devriyesi, 3000 km / s içindeki bir hıza sahip olan 500 m yüksekliğini takiben iki uçaktan oluşuyordu. Bu nedenle, Stanley’de bulunan radarın Arjantinli operatörlerinin görevdeki Sea Harrier çiftini bir yüzey gemisiyle ... nasıl karıştırdıklarını anlamak çok zor. Bununla birlikte, bir şekilde bunu başardılar ve Skyhawks'ı adalar için yeni bırakmış olan “Majesteleri'nin gemisine” yolladılar. Tahminen, İngiliz VTOL pilotları, kimin doğrudan yanlarına uçtuğunu gördüklerine çok şaşırdılar, ama elbette derhal savaşa girdiler.
Skyhawklar için mümkün olmayacaktı, ama yeryüzünde hala en modern savaş gemisinin bile, en iyi İngiliz ekibiyle bile, üç kilometrelik bir yükseklikte uçmak için alışılmadık olduğunu ve radarın bir yüzey değil bir hava hedefi gördüğünü fark ettiler. Ondan sonra, Arjantinliler derhal her iki "Mirage" çiftinde "Deniz Harrieri" ni engellemeye gönderildiler.
İlk çift, arka yarımkürede İngilizlere saldırmaya çalıştı, ancak derhal düşmanı keşfettiler ve onlara yöneldiler. Arjantinliler hala "Sea Harriers" ı roketlerle kovdu, başarı elde etmedi ve savaş alanını terk etti. Kazanmadan, bu çift Skyhawks'ı yakın şiddetten kurtardı ve geri çekilmeleri için son zamanını verdi. Sonra uçaklar görülebildiği gibi ayrıldı ve saldırılardan ve kuvvetli manevralardan sonra olanlar ve diğerleri yakıt tükendi. Kısa bir süre sonra, yaklaşık 16.10-16.15'te, ikinci Mirage çifti, Pebble Island'da iki Sea Harrier daha keşfetti. Muhtemelen uçak gemisine geri dönen devriyenin değişmesiydi ve Arjantinliler ona saldırdı, ancak yine de başarısız oldu. Arjantinlerin sorunu, düşmanın kendine güvenen bir yenilgisi için arka yarımküreden saldırmalarıydı, yani. kuyruğuna düşmanın yanına gidersek, onların füzelerinin hedefi yakalamak için neredeyse hiç şansları yoktu. Fakat "Deniz Harrieri" bunu yapmalarına izin vermedi, bir çarpışma rotasında mücadele verdi ve hem "Mirage" ı hem arkadan değil hem de ön yarım kürede düşman uçaklarına vurabilecek "Sidewinder "leriyle vurdular.
Bir Mirage bir kerede çöktü, pilotu atmayı başarırken, ikincisi hasarlı aracı kurtarmaya çalışırken Stanley havaalanına ulaştı. Dıştan takma yakıt tanklarını düşürdükten ve roket attıktan sonra zorla iniş yapmak için gittiği yer. Her şey yolunda gidebilirdi, ama, ne yazık ki, bu sefer Malvinas Adaları hava üssünün hava savunma sistemi en yükseğe çıkmıştı: tek bir uçak bulmuş, 35-mm uçaksavar silahının savaş için hazırladığı hesaplamaları ve bombalara benzer bir şeyi düşürdüğü zaman roketler fırlatıldı, kimliğiyle ilgili tüm şüpheler dağıldı. Uçak acımasızca boş mesafeden vuruldu, pilotu Garcia-Cuerva öldürüldü. Anavatanı için dürüst bir şekilde savaşan bir adamın ölümü her zaman bir trajedidir, ancak kaderi özellikle zalimce şakaydı: Düşen pilot, Arjantin Hava Kuvvetleri ders kitaplarına ilişkin örneklerin yazarıydı: “Yaşamınız sizin elinizde: ejeksiyon koltuğunu zamanında kullanın! "
Böylece, ilk Arjantin Hava Kuvvetleri grubunun muharebe sınıfını sona erdirdi, ancak ikincisi yaklaştı. Doğru, kıta hava üslerini terk eden yedi uçağın sadece altı tanesi kaldı - bir Blyuroky bağlantısından havaya hava füzeleri olan bir Hançer teknik nedenlerle uçuşu durdurdu. Ve ortağı yalnız kalan, iki “Deniz Harrieri” için hedef belirleme almış, adalara doğru yürüyen (görünüşe göre, savaşa yeni katılan çiftleri değiştirmek için) hedef olması gerekiyordu. Bu, Arjantinli pilotun dikkat çekici bir noktaya değinmesini ve yumuşak bir dalışla saldırmasını sağladı, ancak daha sonra çekişmesini değiştirdi ve Shafirr'in GOS hedefinin güvenli bir şekilde ele geçirilmesini beklemeden roket attı. Sonuç olarak, "Shafrir" sütün içine girdi, "Hançer" zirvesinde kaçtı, İngiliz pilotlardan biri olan Teğmen Hale'in yıldırım hızıyla tepkimeye girip Arjantinli "Sidedinder" i düşürdüğü çiftin üzerine saldı. Pilot "Daggera", Ardiles öldü.
Ancak şok üçü "Dağlıkrov" parazitsiz olarak, başlangıçta bunun için atılan yolu izledi ve kısa süre sonra İngiliz gemilerinin çıkarılmasına girdi. Yok edici "Glamorgan", firkateynler "Arrow" ve "Alakriti" görevlerini çoktan tamamladılar: Stanley'ye yaklaşırken, boşuna 25 Piyade Alayı pozisyonlarına ateş ettiler. Doğruluk arzulananı bıraktı ve barınaktaki Arjantinli askerler hiçbir kayıp vermediler. Ancak İngilizlerin asıl meselesi bazı askerleri öldürmek değil, varlığını belirtmek, Arjantin'leri başardıkları erken bir inişe ikna etmek ve varlığını belirtmek içindi. Şimdi üç gemi ana güçlere katılmak için yola çıktı ve adalardan birkaç mil uzakta kaldılar.
Gelecekte olanlar, kaç tane süpersonik gemi füzesi "Basalt" veya "Granit" in "Arly Burk" türünde tek bir destroyerini devredebileceğini hesaplamak için aşıkları büyük ölçüde rahatsız edebilir. Aslında, teoride, bu tür gemi karşıtı füzeler (zaten alçak bir yükseklikte) yirmi yirmi beş kilometreden kilometreyi tespit edebilir, başka bir 40-50 gemiye uçabilir ve Standart 1 roket hızında saniyede fırlatılabilir ve hatta 2 füze harcayabilir. Bir gemi karşıtı füze için, ABD filosunun bir yok edicisinin neredeyse Sovyet uçak gemisi katilinin tam salvo ile başa çıkabileceği ortaya çıktı ... teoride. Peki, pratikte, olan bu.
Üç İngiliz gemisinin rahatlamak için bir nedeni yoktu. Savaş görevini daha yeni tamamlamışlardı - uçak gemilerini terk ettiler, düşman kıyılarına ateş ettiler (yangını düzeltmeye çalıştıkları bir İngiliz helikopteri), Arjantin devriye botunu battılar ve şimdi misillemeden korkmak için her neden vardı - Arjantinlilerden gelen bir hava saldırısı. Yerli havacılık onları örtmedi, bu yüzden ellerini silahların kontrol panellerinden çıkarmamaları şiddetle tavsiye edildi. Ve böylece, yüksek (en büyük olasılıkla, süpersonik) bir hızda, ancak alçak bir rakımda, Daggers üçlüsü İngilizceye çıkıyor.
Toplam 4 ZRK "Sea Cat" ve 2 ZRK "Sea Slug" olan üç İngiliz gemisi, uyanık durumda ve hava saldırısı beklemek için her türlü nedene sahipti, tam olarak ... 1 ("One - One") ZRK "Sea Cat" kullanmayı başardı. attı "Glamorgan". “Ok” bir topçu topluluğundan ateş açabildi (diğer gemilerde zamanları yoktu) ve “Alakriti” genel olarak sadece makineli tüfek ateşi ile “savunuldu”. Bu nedir? İngiliz İngiliz mürettebatı? Aynı anda üç gemide mi?
Tabii ki, "Deniz Kedisi", 1982 yılı standartlarına göre eskidir. Tabii ki, etkinliği düşüktü. Tabii ki, her bakımdan, sadece aşağılık değil, Amerikan Aegis'iyle de tamamen karşılaştırılamazdı. Ancak yine de bu kompleks, ünlü 40 mm uçaksavar silahları "Bofors" un yerini almak için yapıldı ve nispeten kısa bir tepki süresine sahipti. Bununla birlikte, bu tür 4'ten, bu tür ZRK, savaş durumunda yalnızca bir yüksek hızlı hava hedefi atabildi! Sorun, İngiliz gemilerinin füzelerinin hedefe ulaşmadığı değil, oh hayır! Asıl soru, yüksek hızlı hedefler ortaya çıktığında, İngiliz hava savunma füze sistemlerinin atış için hazırlanmak için bile zamanı olmadığıdır.
Hançerlerin çalışması verimlilikle parlamadı, şaşırtıcı değildi - bu uçakları çatışma başlamadan önce bir deniz saldırı uçağı olarak kullanmayacaktı. Bu yüzden, mürettebat savaş öncesi kısa sürede asgari eğitim aldı ve bu tamamen yetersizdi. Üç uçağın da bombaları düşürdüğü, birisini vurmadığı, ancak yine de bu çarpışmadaki toplam puan Arjantin'den yanaydı - Hançerler, saldırı sırasında İngiliz gemilerini ateşledi, en az 11 fırkateyn Alakriti'ye ulaştı ve kolayca mürettebatının bir üyesini yaraladı, çizilmeden kendileri ayrıldı.
Böyle bir sonuç ingilizceye hiç uymuyordu ve çıkış yapan “Torno” grev bağlantısının arkasına bir çift “Deniz Harrieri” attılar. Muhtemelen, İngilizler tam teşekküllü savaşçıları olsaydı, Arjantinler cesaretlerini öderlerdi, ancak İngilizler onlara sahip değildi. Ve yavaş hareket eden C Harriers, 130 km boyunca geri çekilen Hançerleri kovalarken, silah kullanma mesafesini kapatamadı. Aynı zamanda, Arjantin’ler, İngiliz pilotları tarafından yutulacak olan “Torno” bağlantısını vermeyeceklerdi - İngilizlerin hançerlerini yakalamaya çalışan bir kaç “Fortunes” un kuyruğunda. Şanslarını değerlendiren İngilizler, zulümden vazgeçtiler ve kuyruğuna oturan Arjantinlilerle yer almak istememekle savaş alanından çekildiler. Bu karar biraz garip görünüyor - bir şeyde, ancak İngilizce pilotların sağlıklı saldırganlığı olmadığında suçlamak imkansızdır. Belki de uçaklarının takibinden sonra yakıtla ilgili sorunlar yaşanmış mıdır? Öyleyse, eğer Arjantinli savaşçıların İngilizleri kovalamak için yeterli yakıtı olsaydı, kazanma şansları da artardı.
Arjantinler uçaklarını yükseltmeye devam etti - 1950'lerin başında yaratılan eski bombacılar olan iki Canberra EAC bağlantısı gökyüzüne gitti. Şaşırtıcı bir şekilde, ancak gerçek şu ki, “Deniz Harrierleri” her iki bağlantıyı da engellemeyi başardı. Doğru, İngiliz uçağının düşük hızı etkileyici bir savaş başarısı elde etmesine izin vermedi - İngilizleri fark eden bir bağlantı, onlardan kopup hava alanına geri dönmeyi başardı, ancak ikincisi daha az şanslıydı: İngiliz pilotlar bir Canberra'yı vurdu ve ikinciye zarar verdi. Öyle olabileceği gibi, bu tür bir Arjantinli bombardıman uçağı, İngiliz gemilerine ulaşmadı ve "Deniz Harrierleri", ilk ve son kez tarih Falkland ihtilafı, bir hava savunma savaşçısı olarak neredeyse kesin bir etkinlik gösterdi. Rear Admiral Woodworth'in anılarına göre, böylesine yüksek bir verimlilik, Canberras'taki uçak gemisinden 110 mil kadar uçtuğunu tespit eden ve onları en yakın hava devriyesine yönlendiren Invincible radarının gücü ile açıklanmaktadır.
Ancak Arjantinliler uçaklarını savaşa göndermeye devam ettiler ve İngilizler için en tehlikeli olanı, Exochet gemi karşıtı füzelerle Süper Endandar çiftinin baskınları olacaktı - onlar, giden Glamorgan-Alakriti-Ok grubuna saldırmaları gerekiyordu. Ancak bu işe yaramadı çünkü operasyona katılan Arjantinli tanker en uygun olmayan zamanda başarısız oldu ve Süper Etandara yarıya çekilmek zorunda kaldı. Ek olarak, çeşitli Skyhawks grupları havaya kaldırıldı. Bunlardan ilki, bir bomba ve birkaç merminin çarptığı 227 kg'ı elde ederek düşman gemisini tespit edip ona saldırdı. Fakat gerçekte, İngiliz savaş gemisi savunmasız Arjantinli bir taşımacılık olarak ortaya çıktı, böylece bir kişi bombanın patlamasına neden olmadığı için sevindi. Skyhawks'ın geri kalanı hedefe ulaşmış olabilirdi, ama ... Falkland Adaları'ndaki yer kontrol hizmeti tarafından korktular.
Arjantin pilotları çılgınca savaşmaya başladıysa (hava kuvvetlerinde, savaşçıları olmayan, en yeni İngiliz gemilerini bulmaya ve saldırmaya çalışan Canberra pilotları, askeri havacılık tarihinde isimlerini girmişlerdi.) Falkland hava üssü kontrolörleri, his biraz hafif panikledi. Birer birer Skyhawk bağlantıları Falkland Adaları'na gitti, İngiliz gemilerini hedeflemek için havayı dinledi ve ... bacaklarını hemen uzaklaştırmak için bir emir aldı, çünkü düşmanın avcı uçağı havadaydı! “Skyhawks” kimsenin kapsamadığı ve hava düşmanı ile savaşamadıkları için pilotlar geriye doğru gidip eve döndü. İngilizlere gelince, 21.00'teki gemilerinin bir başka grubu yaklaşık yarım saatliğine - kırk dakika boyunca Port Stanley'nin çevresine ateş etti ve hatta bir Arjantin askerini öldürdü.
İlk dövüş gününün sonuçlarını analiz etmeye çalışalım.
Onuncu kez “tabanca ulaşabileceğinden daha milimetre ise, o zaman bir tabancanın olmadığı” ortaya çıktı. Arjantin’in modern ve tamamen savaşa hazır uçaklarına göre seksen, toplamı yalnızca 58 cinsleri (28 veya biraz daha az - Mirages ve Hançerler, 28 - Skyhawks ve 2 - Süper Standartlar) toplamıydı. jet yakıtı kaybı. Stanley'den neredeyse 800 kilometre uzakta olan Arjantin havacılığı, Falkland hava üslerini 21 İngiliz uçaklarından (Vulcan ve Sea Harriers 20) sağlayamadı.
Çok az sayıda İngiliz uçağı vardı ve en iyi kaliteye sahip değillerdi, ancak “yüzer hava alanlarının” hareketliliği tarafından sağlanan nispeten kısa mesafelerden “çalışma” kabiliyeti, düşmanlarının temel hedeflerine tam bir dokunaksızlıkla saldırmalarını sağladı. Hava savaşlarında, Deniz Harrierleri Mirage üzerindeki üstünlüklerini gösterdiler. Ancak, bu üstünlük İngiliz uçaklarının en iyi performans özelliklerine değil, en iyi silahlara ve doğru seçilmiş hava savaş taktiklerini temel alıyordu. Deniz Harriers ile donatılmış Sidewinders, Arjantinli pilotlar için son derece tatsız bir sürpriz olan ön yarım küredeki düşman uçağını “yakalamak” için yeterince hassas bir kızılötesi arayıcıya sahipti. Arjantinliler, yalnızca arka yarımkürede düşmanı “yakalayabilen” füzelere sahipti, bu yüzden Arjantin’in görevi “Deniz Hareketi” kuyruğuna ulaşmaktı, İngilizler ise yalnızca düşmana karşı savaşa katılıyordu. Ayrıca, İngiliz pilotların Mirage (Fransız Hava Kuvvetleri ile donatıldı) hava savaşlarını eğitme konusunda çok tecrübeli olduğu ve savaşa başlamadan önce uygun şekilde eğitmek için zamanları olduğu da akılda tutulmalıdır. Fransa, uçaklarını İngiltere'den gizlemedi ve bu nedenle İngilizler, Fransız savaşçılarının hem güçlü hem de zayıf yönlerini mükemmel bir şekilde biliyordu. Bir zamanlar, Arjantin'in taktisyenleri kendilerini “Harriers” (bu uçak Arjantin'de 70'lerde tanıtım turu sırasında gösterildi) ile tanışma fırsatına sahipti, ancak kullanmadılar.
Ve yine de, daha iyi bir pozisyona sahip ve düşman üzerinde bireysel üstünlüğe sahip olan İngiliz taşıyıcı havacılık, kendisine verilen üç görevden en az ikisinde başarısız oldu.
Evet, Deniz Harriers Falkland hava üslerine saldırabildi, ancak savaş potansiyelleri onları etkisiz hale getirmek için yeterli değildi, bu nedenle İngiliz planının ilk noktası yerine getirilemedi. Falklandlar üzerindeki havada baskın olma çabası da başarısız oldu - İngilizler Arjantinlilerin adaların üzerinden uçmasını engelleyemedi. Bölgede dört hava savaşı gerçekleşti (Mentorların başarısız müdahalesi ve C Harriers ile üç Mirage), ancak İngilizlerle üç Mirage de Arjantinlilerin girişiminde gerçekleşti. Böylece, hava durumunu kontrol etme konusundaki aşağılık hizmetlerin bile yokluğundan önemli ölçüde daha iyi olduğu ortaya çıktı - savaşçılar arasındaki üç hava savaşından en az ikisi, yerden hedeflenen hedefleme sonucu başladı ve bu iki olaydan birinde (Ardiles saldırısı) İngiliz pilotları şaşırttı. .
İngiliz VTOL'un çözebileceği tek görev, gemilerini Arjantinli havacılığın saldırılarından korumak. Üç düşman grubu uçaktan (üç "Hançer" bağlantısı "Torno" ve iki bağlantı "Canberra") İngiliz gemilerine yalnızca bir bağlantı aldı. Ancak, C Harrier'ın (tarih öncesi Canberra'ların önlenmesi) başarılarının dış hedefleme (Yenilmez radar) ile bağlantılı olması dikkat çekicidir, ancak İngiliz pilotlar modern Hançerlerin saldırısını sabote etmede başarılı olamadılar.
Dolayısıyla, mücadelenin ilk gününün sonuçları her iki taraf için de hayal kırıklığı yarattı. Arjantinliler, en yeni uçaklarda hiçbir sonuç alamayan hassas kayıplara maruz kaldılar ve ada hava savunmalarının kusurlu olduğuna ikna oldular. İngilizler, Falkland'daki Arjantin hava üslerini tahrip edemedi ya da hava üstünlüğünü sağlayamadı.
Öte yandan, Arjantinliler, kan fiyatıyla bile, Deniz Hareketi'nin sağladığı hava savunmasının zayıf yönlerini tespit edebildiler ve şimdi onun atılımının taktiklerini çözebildiler. İngilizler de bir şeyi başardılar - etkinlikleri Arjantin askeri liderliği tarafından büyük çaplı bir iniş operasyonunun başladığına ikna oldu. Ve ilk hava savaşları adalara kaymadan önce bile, Arjantin filosunun ana güçleri Falkland'lara yöneldi ve karaya çıkma anında düşman kuvvetlerine saldırı emri aldılar.
Devam edecek