Şüphesiz örnek insanın yetişmesinde ilk adım, insanın kendisinde başlar. Nitekim Peygamber Efendimiz (sav), insanın iç tabiatının, Hakk'ın kudreti ile mamur olması noktasında irşad ve hizmetlerini yoğunlaştırmışlardır. Bu güzel ahlakın unsurlarından biri de tevazudur.
Tevazu, kulluğun esası, ahlak-ı hamidenin en güzel umdesidir. Aslında kulluk Allahü Teala'nın huzurunda tevazudan başka birşey değildir. Secde ise tevazunun zirvesini teşkil etmektedir. Sevgili Peygamberimiz (sav), tevazunun zirvesini temsil etmiş ve Allah için tevazuyu öğretmiş ve insan terbiyesinde bunu temel kabul etmiştir. Nefis terbiyesinde tevazu en etkili yoldur. Zaten nefis terbiye ve tezkiyesinden maksat da enaniyeti kırmak ve Allah için alçakgönüllü olmaktır. Tevazu Allah için olmazsa, insan şahsiyeti ve kulluk ölçüsü kaybolur. Nitekim Peygamber Efendimiz (sav); "Ancak, Allah için tevazu edeni Allah yüceltir, kibredeni alçaltır, iktisat edeni zenginleştirir, israf edeni fakirleştirir, kendisini ananı ise sever" (Bezzar) buyurmuştur.
Bu konuda pekçok hadisi şerif zikretmek mümkündür:
"Rabbim beni kul ve Resul olmakla, hükümdar ve nebi olmak arasında muhayyer kıldı. Hangisini tercih edeceğimi bilemedim. O sırada meleklerden dostum Cebraile baktım. O da 'Rabbin için tevazu et' dedi. Ben de kul ve Resul olmayı tercih ettim" (Taberani).