24 Mayıs 2000 gecesi, Tuğgeneral Benny Gantz, Lübnan ile İsrail arasındaki çitin içindeki bir kapıdan geçerek, işgalci rejim İsrail Askeri Kuvvetleri (IDF) birliklerini sınırdan eve taşıyan bir tank ve askeri kamyon konvoyunun geçişini sağladı. Daha sonra Lübnan irtibat biriminin 40 yaşındaki Komutanı Gantz, Lübnan'daki 18 yıllık IDF varlığını aniden sona erdirerek, kapıyı kapatma ve kilitleme emrini verdi.
Anahtar 21 yıl önce kilit içerisinde döndü, aynı zamanda sinir bozucu direniş örgütü Hizbullah tarafından istismar edilen kaotik bir geri çekiliş ile sonuçlanan Güney Lübnan işgali İsrail ulusal belleğinde bir mühür olarak kaldı/iz bıraktı.
Geçen hafta, şimdi Savunma Bakanı olan Gantz, o dönemin mirasıyla mücadele etmek için uzun ve karmaşık bir çabanın doruk noktasını temsil eden bir törenle konuşmaya başladı. Dönemin resmi olarak ayrı bir askeri kampanya olarak tanınması için uzun süren bir mücadele, gaziler için madalya dağıtımı ile sona eriyordu.
“Bugün kendi kapattığım kapıyı yeniden açıyoruz “ dedi Gantz, "Anılara, tanınmaya, yaraları iyileştirmeye, askerleri kucaklamaya.”
Gerçek şu ki, kapı zaten açıktı — Gantz gibi generaller ve kabine bakanları tarafından değil, son iki yılda tanınmaya zorlanan Güney Lübnan'da görev yapan askerler tarafından.
Güney Lübnan kampanyasının tanınması talebinin üst düzey subaylardan değil, askerlerden gelmesi uygun. Bu basit bir askerin savaştığı bir çatışmaydı. Neredeyse tüm çatışmalar, küçük Hizbullah birliklerine karşı müfrezelerden daha büyük olmayan IDF birimleri tarafından yapıldı. 1988'den sonra, yüksek veya karmaşık yer saldırılarından yönlendirilen büyük tank savaşları yoktu. Sadece gerilla savaşı ve işgal.
Dönemin dönüm noktası olan bu savaşı ”Lübnan: Kayıp Savaş, yazan: Haim Har Zahav” unuttular çünkü, içinde zafer olmayan bir savaştı.
"Mitla Geçidi Savaşı ya da Batı Duvarı'nın kurtuluşu ya da ateş altında Hermon'a yükseliş yoktu. Sisyphean'dı, gün geçtikçe, İsrail'in tarihinin en uzun, 18 yılıydı ve hiçbir general ya da politikacı sağdan ya da soldan iyi çıkmıyor.”
Güney Lübnan'ın işgali ile ilgili 20 yıldan fazla süren hafıza kaybından sonra işgalci rejim İsrail, bu dönemi kitaplar, belgeseller ve sosyal medya aracılığıyla yeniden incelemeye başladı. Konuşma, geriye nostaljik bir bakış değil, gaziler tarafından herhangi bir tazminat talebi değil. Bunun yerine, İsraillilerin ve IDF'nin nasıl kim olduğumuzu anlama girişimlerinin bir parçası ve bugün karşı karşıya olduğumuz güvenlik zorluklarıyla yüzleşmemize yardımcı olmak için Güney Lübnan'daki güvenlik bölgesinden hangi dersleri çıkarmamız gerektiği.
Güney Lübnan'ın işgalini anlamadan işgalci Siyonist İsrail'in liderlerini veya ülkeyi anlayamayız.
Güvenlik bölgesinin ortaya çıkışı
İşgalci rejim İsrail'in Lübnan ile angajmanının odağı, Güney Lübnan'da denizden yaklaşık 15 mil (24 kilometre) genişliğinde, IDF'nin ve vekil Güney Lübnan ordusunun Filistinli ve Hizbullah direnişçilerini İsrail sınırından uzak tutmaya çalıştığı Shebaa Çiftliklerine kadar bir kara kuşağı olan güvenlik bölgesiydi. İsrailli liderlerin orijinal amacı o bölgeyi işgal değil. Kusurlu çözümlerin ve kısa vadeli düşüncenin ürünü, yavaş yavaş ortaya çıkan ve değiştirilemez olarak görülen bir politikaydı.
İsrail'in kuruluşundan bu yana, Yahudi yetkililer Lübnan'ın güneyindeki Maronit Hıristiyan köyleriyle ilişkilerini sürdürdüler. 1970'lerde, Lübnan çok yönlü bir iç savaşa girerken, İsrail — İran'la birlikte — Filistin Kurtuluş Örgütü'ne karşı karşıya kalan Hıristiyan milisleri destekledi ve onlara silah, teçhizat, eğitim ve tıbbi yardım sağladı.
Ancak İsrail açıkça savaşa girmeyi reddetti. Kuzey Komutanlığı şefi Rafael Eitan, “Onlar için savaşmayacağız. Onlara yardım edeceğiz... böylece kendileriyle savaşabilecekler," dedi.
Bununla birlikte, Suriye güçleri Lübnan'a taşındıktan ve FKÖ direnişçileri İsrail'de bir dizi şok edici saldırı gerçekleştirdikten sonra, sessiz işbirliği 1970'lerin sonlarında doğrudan askeri desteğe dönüştü.
1978'de Filistinli direnişçiler bir otobüsü kaçırdıktan ve 35 İsrailliyi ölü bıraktıktan sonra IDF, büyük hava saldırıları ve kara saldırısı içeren Litani operasyonu ile yanıt verdi.
1981'de başlayan ikinci Menachem Begin yönetimi sırasında İsrail, Suriye ve FKÖ'nün sınır dışı edilmesini ve Maronitlerin Lübnan'ın kontrolüne geçmesini istedi. Ağustos 1981 ile Mayıs 1982 arasında Kuzey İsrail'e yüzlerce FKÖ Katyuşa roket saldırısı ve İsrail'in İngiltere büyükelçisine Filistin suikast girişiminden sonra İsrail, Haziran 1982'de Celile için Barış Operasyonu'na başladı.
Savunma Bakanı Ariel Şaron, Beyrut'ta dostane bir hükümetin kurulmasını tasarlamaya çalıştı, ancak bu çaba bir suikastçının bombasıyla sona erdi. 1985'te, FKÖ ve Suriye itilip zayıflatıldıktan sonra — Hizbullah ortaya çıkan boşlukta meydana/sahaya çıktıktan sonra — İsrail, Filistinli direnişçileri sınırdan uzak tutmak için tasarlanmış bir güvenlik bölgesine yerleşerek güçlerini Lübnan'ın çoğundan geri çekti.
Tampon bölge, İsrail tarafından desteklenen bir Hıristiyan milis olan Güney Lübnan Ordusu (SLA) tarafından en az IDF varlığı ile yönetilecek ve güvence altına alınacaktı. Ancak Hizbullah saldırıları karşısında SLA çökmeye başladığında, İsrail emilmeye yardım edemedi. Hizbullah'a karşı önümüzdeki 15 yıllık çatışmada yüzlerce İsraillinin hayatına mal olacak ve IDF'nin aşağılayıcı geri çekilmesinden 21 yıl sonra travma bugün hala hissediliyor.
Gri renk
Mayıs 2000'in geri çekilmesi sırasında IDF Genelkurmay Başkanı Gantz ve Shaul Mofaz'ın ve kampanyanın tanınmasını inceleyen IDF Komitesi Başkanı'nın IDF Genelkurmay Başkanı Aviv Kohavi'ye sunduğu dekorasyon uygun bir çalışma. Merkezdeki Mavi ve Beyaz yatay çizgiler İsrail bayrağını temsil ediyor ve kenarlardaki yeşil ve kırmızı çizgiler Lübnan bayrağının yanı sıra ülkenin ormanlarını ve IDF askerleri tarafından dökülen kanı temsil ediyor.
Ancak dekorasyonun en titreşimli tepki kısmı, iki ulusal bayrağın canlı renkleri arasında yer alan şeydir. İki gri çizgi, bir nesil askerin dört aylık rotasyonlarının çoğunu Lübnan'da geçirdiği somut karakolları temsil ediyor, ancak daha da önemlisi işgalin bulanık ulusal hafızası hakkında uygun bir açıklama.
Güvenlik bölgesinin Kuzey ucundaki Dla'at karakolunda görev yapan bir asker olan Yossifoon Kaufman, ”Lübnan'dayken İsrail daha az var" dedi. Bağlantı kesilmesi de diğer tarafa gitti. Birçok asker, bir ay süren pusular, devriyeler ve çatışmalardan sonra, Kuzey sınırının hemen ötesinde neler olup bittiğini anlamayan ve hatta tartışmayan bir ülkeye hafta sonu izni için eve döndü.
Siyonist rejim İsrail, 2000 yılında operasyon sona erdikten sonra, sınırdan geri çekilen IDF güçlerinin ve İsrail'e sığınan SLA askerlerinin ve ailelerinin aşağılayıcı görüntülerini gömerek hızla ilerledi. Her halükarda, Filistinli intihar bombacıları İsraillileri kafelerde ve otobüslerde katletmeye başladıkça ve Hizbullah'a karşı uzun süren mücadelenin gazileri kariyerlerini ve ailelerini inşa etme çalışmalarına başladıkça, üzerinde durulması gereken yeni bir tehdit vardı.
Dönem, tam olarak ülkenin bilinci kayboldu ise — film 2007 “Beaufort” hakkında bir müfreze son günlerini aynı adlı meşhur kalede, yerel ve uluslararası ilgi kazandı, hem kampanyanın olaylara geniş bir yansıması başladı. 30 yıl süren bir güvenlik bölgesi kurulması ve daha sonra geri çekilmesi.
2015 yılında, IDF askeri kolejleri kilit komutanlarla bir dizi röportaj yaptı, bir ders kitabı hazırladı ve dönemi inceleyen iyi bir konferans düzenledi. IDF ayrıca, araştırmacıların karar verme, IDF adaptasyonu-ordunun çatışma sırasında değişen düşmanlara nasıl tepki verdiğini — ve sivil — askeri ilişkileri incelemeye başlamalarını sağlayan önemli arşivler açtı.
1990'larda Lübnan'da görev yapan askerler, taraflar arasındaki gerilla savaşının ortasında da yazmaya başladılar.
Kanadalı-İsrailli yazar Matti Friedman, 1990'ların ortalarında ve sonlarında orada hizmet veren askerlerin deneyimleri ve duyguları hakkında 2016 da kitabının başlığı “Kabak Çiçekleri” yazdı. Friedman'ın Lübnan'da hizmet ettiği kalenin adını, İngilizce olarak kabak anlamına gelen Dla'at'ı, IDF'nin kayıplar için kod kelimesiyle birleştiriyor-çiçekler.
Mayıs 2020'de, geri çekilmenin 20. yıldönümünde Kan Yayıncısı, Friedman ve kıdemli televizyon yapımcısı Israel Rosner tarafından üretilen güvenlik bölgesi hakkında üç saatlik bir belgesel dizisi yayınladı. Friedman'a göre, “adı olmayan bir savaş” Lübnan döneminin ne olduğunu açıklamaya çalıştı.
“Bunun gibi bir dizinin değeri Lübnan'ı incelemek ve o dönemi incelemek ve görmezden gelmeyi bırakmak, bu dersleri öğrenmek ve güvenlik bölgesinde birliklere liderlik eden insanların geriye dönüp bakmanın bir hata olduğunu söylediklerini duymaktır.”
İsrail Times gazetesinin eski muhabiri Friedman, “hata yaptıklarından değil, politikanın bir hata olduğunu” söyledi.
Haim Har Zahav da 20. yıldönümünde kitap yazmıştı, işgal 1997'de 73 askerin hayatına mal olan ve en bariz başarısızlığı, havadaki helikopter kazası.
"Kendi kendime dedim ki, hikaye bu değil. Hikaye bundan çok daha derin."
”Lübnan biçimlendirici bir olaydı, ben de dahil olmak üzere bu savaşta yer alan herkes için yaşamı değiştiren bir olaydı. Bizi tanımlayan bir olaydı. İstesen de istemesen de, Lübnan'a tek bir kişi olarak gittin ve başka biri olarak döndün. Daha kötü bir insan ya da daha üzgün bir insan olduğunu söylemiyorum, mutlaka olumsuz değil. Ama sen farklı çıktın.”
“Sonra kimsenin bunun olduğunu hatırlamadığını keşfettim."
Har Zahav, dönemin gazilerinin mücadelenin unutulmasından derinden zarar gördüğünü ve savaşın derslerinin gelecek nesiller üzerinde kaybolacağından korktuğunu söyledi.
"İnanılmaz derecede anlamlı bir deneyime sahip olduğunuzda, kimsenin onu hatırlamadığını öğrenin, onu tanımlayan tek kelime hakaret ediyor. Nasıl unuttun? Nasıl olur da kimse hatırlamaz?”
IDF tarihçisi Ohad Leslau'nun Lübnan operasyonu ile ilgili "Rutin güvenlikten gerilla savaşına: Güney Lübnan güvenlik bölgesi 1993-1998" adlı kitabı da 2020 de yayınlanmak için planlandı, ancak bu yıl Covid-19 pandemisi ile ilgili gecikmeler nedeniyle yeni çıktı.
Leslau, “ülkenin neslimizin hikayesini kaçırdığını hissettim" dedi. “Özellikle, askerler Lübnan'da ne yaptıklarının anlaşılmasını kaçırıyorlardı.”
Gaziler, 18 yıllık işgalin anıları ve dersleriyle güreşirken, bazıları da hizmetlerinin resmi olarak tanınmasını istiyorlardı. Geçen yıl, Har-Zahav liderliğindeki Güvenlik bölgesindeki savaşın tanınması eylem komitesi, Lübnan'da öldürülen insan sayısını saydı ve Gantz'a kampanyayı tanıması ve adlandırması için bir mektup gönderdi.
1997'de Lübnan'ın Saluki Nehri yakınlarında ölümcül bir çalılık ateşine yakalanan beş Golani askerinin öldüğü bir piyade müfrezesini komuta eden İsrailli bir askeri tarihçi olan Dotan Druck, 20. yıldönümünde “savaşlara nasıl baktığımızın ve insanların nerede olduklarına nasıl baktığımızın kapısını açtı” dedi.
Ancak aynı zamanda bir araya gelen ve resmi tanıma dürtüsünü artıran başka nedenler de vardı.
1990'ların ortalarında en zor ve yoğun savaşlarda görev yapan gaziler 40 yaşını geçti. Son yirmi yılda, seyahat etmeye, çalışmaya ve kariyer ve aile kurmaya odaklandılar. Hayatlarına yerleştikçe, anılar geri gelmeye başladı.
“Bunu bir dizi insandan duydum“ diye açıkladı Har Zahav, “geceleri hayalleri ya da geri dönüşleri var, aniden her şey 40 yaşında onlara geri döndü.”
Pandemik de önemli bir rol oynamıştır. 20 yıl dönümü, İsrail'deki ilk ve en katı kilitlenmeden hemen sonra geldi. Gaziler, ellerinde zamanla evde, ortak deneyimlerini yansıtmaya ve tartışmaya başladılar.
Mart 2020'de yönetmen Eyal Shahar tarafından açılan çarpıcı bir Facebook grubu — Har Zahav'ın "Lübnan'dan Hikayeler: Karakollarda Neler oldu?" adlı kitabının ardından — 36.000'den fazla takipçi çekti. Gantz da dahil olmak üzere dönemin en iyi generalleri, ham ve açıklayıcı düşünceleri ve anıları paylaştı.
IDF komitesinin önünde görünmeye davet edilen har Zahav, ”kitap ve Facebook grubu, Naftali Bennett'in savunma bakanı olarak son eylemlerinden biri olarak Kohavi'ye bu konuyu tartışmak için komite oluşturmasını söylemesine neden olan dinamikleri yarattı" dedi.
Son faktör, Genelkurmay Başkanı, Genelkurmay Başkan Yardımcısı, operasyon Müdürlüğü Başkanı, IDF askeri Kolejleri Başkanı ve Genelkurmay'daki diğer memurlar da dahil olmak üzere IDF'nin kıdemli generalleri Güney Lübnan'daki çatışmalar sırasında genç subaylar olarak ortaya çıkmasıydı. Hizbullah'la savaşan askerler ve astsubaylar tarafından yapılan itme, IDF'nin karar vericileriyle hemen iletişime girdi.
Yine de, dönemi ayrı bir kampanya olarak tanıma ve bir kampanya madalyası verme kararı tartışmasız değildi. -Eğitim Başkanı ve Doktrin Bölümü Yaacov Bengo ve IDF Askeri Kolej şef İtalya Virob —sonra 2000 yılında Operasyonlar Müdürlüğü komuta eden Giora Ada, IAF Komutanı Ido Nehoshtan geçmiş gibi emekli subaylar ve üst IDF düşünürlere dahil olan Mofaz Komitesi —
Harekete karşı çıkan ana iddialar, Lübnan'daki yılların rutin güvenlik bakımının bir parçası olduğu — ya da IDF'nin kısaltma yüklü jargonunda bir “Batash” dönemi-ve ayrı bir kampanya olmadığı ve madalyanın verilmesinin diğer gergin dönemlerin gazilerine, özellikle de ikinci İntifada'ya benzer taleplerde bulunmasına neden olacağıydı.
Onay yolu, yıllar önce, yıpranma savaşı olarak adlandırılacak olan 1967-1970 savaşlarının gazileri tarafından temizlendi. Yüzlerce İsrail'in hayatını alan bu çatışma, başlangıçta güvenliğin rutin olarak sürdürülmesinin uzun bir dönemi olarak görülüyordu. İsrail'in savaşı ülkenin savaşlarından biri olarak tanıması Ocak 2003'e kadar sürdü.
Nihayetinde İsrail, başlangıç tarihini Celile için Barış Operasyonu'nun resmi olarak sona ermesinden bir gün sonra 30 Eylül 1982'de koymaya karar verdi. Güvenlik bölgesi kurulmadan önce 1982-1985 dönemini dışlamak neredeyse imkansız olurdu; bu süre zarfında, kampanyadaki ölümlerin yarısı, 1982'de 75 İsraillinin öldürüldüğü ve 1983'te 28 kişinin öldürüldüğü Tire'deki IDF yerel karargahının bombalanması da dahil olmak üzere meydana geldi.
Beyrut'tan Gazze'ye
Uzun Lübnan işgalinin bir kampanya olarak tanınması, IDF'nin modern çatışmanın değiştiğinin tamamen farkında olduğunun bir ifadesidir. Mayıs 2000'in geri çekilmesinden bu yana, Batı Şeria'daki Filistin direnişine ve daha yakın zamanda Suriye'deki İran yerleşimine karşı çok yıllı başarılı çabalar yürütmüştür. 2007'den bu yana Hamas'a karşı devam eden askeri operasyonlar daha da zorlaştı ve birçoğu Gazze ile Güney Lübnan arasında paralellikler görüyor ya da İsrail'in başka bir Lübnan bataklığından korkmasının bir sonucu olarak Gazze Şeridi’ndeki durumu görüyor.
Siyonist rejim İsrail'in varlığının ilk yarım yüzyıl boyunca, yerel vekalet güçlerini kullanarak bölgeyi çıkarlarına uygun olarak şekillendirmeye aktif olarak katıldı. 1960'larda ve 1970'lerde, İsrailli subaylar ve istihbarat ajanları, Irak'ın Arap-İsrail savaşları sırasında seferi güçler göndermesini engellemek amacıyla Irak'taki Kürt isyancıları eğitti ve tedarik etti. Aynı zamanda İsrail, Yemen'deki kraliyetçileri İsrail'in düşmanı Mısır tarafından desteklenen bir askeri darbeye karşı destekliyordu.
Lübnan, İsrail'in bölgeyi şekillendirme ve bir Arap ülkesinin iç siyasetine müdahale etme girişiminin doruk noktasıydı. 18 yıllık girişimin izleri, İsrail liderlerini “Lübnan çamuruna" benzeyen herhangi bir şeye sıkıştırabilecek hareketlere içgüdüsel bir nefretle bıraktı.
Friedman geçen yıl, “82'de Lübnan'a ne yaptığımız hakkında çok büyük fikirlerle gidiyoruz. Ortadoğu'yu değiştirmeye çalışıyoruz. Biz askeri bir güçüz ve bölgesel Dinamiği yeniden yazacağız" dedi.
“Ve Lübnan'dan çok daha küçük bir ülkeden çıktık. Belki daha akıllı bir ülke, daha gerçekçi bir ülke, ama daha küçük bir ülke. Ve şu an içinde bulunduğumuz ülke bu.”
Bugün, İran İsrail'i birden fazla cepheden tehdit etmek için yerel vekiller kullansa bile, IDF Tahran'a karşı hava saldırılarını kullanmayı tercih ediyor. Yerel güçleri veya ajanları işe aldığında, gizlilik içinde ve genellikle sivil istihbarat teşkilatları aracılığıyla yapılır.
Gazze'de İsrail, şeridin yeniden işgaline ya da Filistin İslami Direniş Hareketi/Hamas'ın askeri yeteneklerini yok etmek ve yerine Filistin Otoritesi güçlerini kurmak için genişletilmiş bir operasyona karşı çıkmayı reddederken, caydırıcılık operasyonlarının turundan sonra tur attı.
Buna ek olarak, Lübnan döneminin çoğunda, siyasi yelpazenin hem sağında hem de solunda liderler aynı paradigmaya yakalandı ve İsrail'in hedefleri ve güvenlik bölgesinin onlara ulaşmanın en iyi yolu olup olmadığı hakkında bir tartışma başlatmadı. Benzer bir ciddi tartışma eksikliği şu anda İsrail'in Gazze politikasını işaret ediyor; son seçim serisi Hamas tarafından işletilen toprakların devam eden ablukası hakkında gerçek bir yansıma üretmedi.
Druck, ”kesinlikle benzer” dedi. “Gazze ile ne yapacağımızı bilmiyoruz. Gazze'yi fethetmek istiyoruz, Gazze'yi fethetmek istemiyoruz ... karar vermiyoruz, bu yüzden duvarların koruyucusu gibi bir operasyon yapıyoruz.”
Güney Lübnan'ın 18 yıllık işgalinin mirası da İsrail ordusu üzerinde taktiksel bir iz bıraktı. Güvenlik bölgesindeki karakollarda giderek artan İsrail varlığını sağlayan IDF konvoyları işgalin yumuşak göbeğiydi ve Hizbullah mayınları üslerine giden ve üslerinden çıkan birliklere zarar verdi.
Hizbullah, Lübnan irtibat birimi Başkanı Tuğgeneral Erez Gerstein'ı, bir İsrailli gazeteci ve iki yardımcısı ile birlikte, 1999'te zırhlı aracının altında patlayan bir mayın kullanarak öldürmeyi bile başardı.
IDF'nin baş tarihçisi Eli Michelson, konvoyların düşman topraklarından geçerken son derece dikkatli olmaya devam ettiğini ve komutanların sahadaki eylem özgürlüğünü de sınırlayan bir dizi katı önlem aldığını söyledi.
Lübnan'dan ders alan tek kişi İsrail değildi. İsrailli sivillere yönelik füze saldırılarının IDF'nin eylem özgürlüğünü sınırlayacağını ve stratejilerinin merkezi bir parçası haline getireceğini öğrenen Hamas ve Lübnan Hizbullah Hareketi de öyle.
İşgalci rejim İsrail 1992'de Hizbullah'ın liderine suikast düzenledikten sonra Hizbullah, İsrail sınır topluluklarına Katyuşa roketleri fırlattı. İsrail'in tepkisi, Hizbullah'ın yeni lideri Hasan Nasrallah'a oyun değiştiren bir ilham ile İsrail’in tökezlediğini gösterdi.
Nasrallah, 2003 röportajında ”katyuşaları yerleşim yerlerine ateşledikten sonra, düşmanın bize karşı saldırılarını durdurduğunu anladık ve o günden itibaren olayın merkezinde duran dersleri anladık" dedi.
IDF komutanlarına verilen siyasi yönerge, başarının kuzeyde roket ateşi olmaması anlamına gelmesiydi. Hizbullah, Hizbullah savaşçılarını öldüren IDF operasyonlarına yanıt olarak ateş ederse, bu operasyonlar hükümetin gözünde başarısızlıktı.
Hizbullah, Güney Lübnan'daki oyunun kurallarını etkili bir şekilde dikte edebildi ve İsrail'i Hizbullah savaşçılarını köylerde hedef almamayı veya üst düzey liderlere suikast yapmamayı kabul etmeye zorladı.
Geriye kalan, IDF'nin avantajlarının katlanamadığı Güney Lübnan'daki yollarda ve bölgede İsrail tarafından onaylanmış bir taktik savaştı.
O zamandan beri, İsrail'in düşmanları roket cephaneliklerine yoğun bir şekilde yatırım yaptılar ve İsrail şehirlerine roket ateşi tehdidi, Demir Kubbe koruyucu şemsiyesi biraz hareket özgürlüğü sağlasa bile, İsrail'in karar verme sürecine gölge düşürmeye devam ediyor.
Michelson'a göre, IDF Tarih Departmanının dönemle ilgili brifinglerinde vurguladığı önemli bir ders, düşmanı anlamanın önemidir. Güvenlik bölgesi Filistinli direnişçilerin İsrail'e sızmasını önlemek için kuruldu, ancak 1980'lerin sonunda IDF birlikleri tamamen farklı bir düşmanla savaşıyordu. Hizbullah daha sonra saldırıları gerçekleştirmek için İsrail'e geçmekle ilgilenmedi ve aslında bunu yapmaya bile çalışmadı, bunun yerine İsrail kuvvetlerini Lübnan'dan kovmak istedi.
Michelson, ”ders düşmanı anlama bağlamında" dedi. "Değişikliklerini anlamak, niyetlerini anlamak için ... yeteneklerini anlamak yeterli değil, niyetlerini de anlamalısınız.”
Leslau, kitabında İsrail ile Hizbullah arasındaki silahlanma yarışını, özellikle de mayınlar etrafında vurguluyor. Hizbullah mayınları ve İsrail karşı önlemleri sürekli olarak gelişti ve uyarlandı ve İsrail Hizbullah'ın en gelişmiş mayınlarını engellemede son derece yetkin hale geldi. Hizbullah bunu anladı ve İsrail'in karşı önlemlerinin durdurulamayacak kadar karmaşık olduğu daha basit madenlere geri döndü.
Hamas ve Hizbullah hala İsrail ile sürekli bir yarış içinde, İsrail'in duvarlar ve füze savunması gibi savunma önlemlerine uyum sağlıyor ve İsrail askerlerini ve sivillerini tehdit etmek için sürekli yeni yollar buluyorlar.
Hizbullah Hareketi ile mücadelede IDF becerisi 1990'larda belirgin bir şekilde gelişti, çünkü Kuzey Komutanlığı Başkanı General Amiram Levin gibi memurlar yeni taktiklerin geliştirilmesine öncülük etti ve gerilla savaşında uzmanlaşmış Egoz birimini açtı. Ancak Leslau, IDF taktiksel başarılarını alabilecek ve açıkça tanımlanmış hedeflere ulaşan tutarlı bir kampanya oluşturabilecek ilgili bir operasyonel kavram olmadığı sürece, sonuçta mücadelenin sonucu üzerinde hiçbir etkisi olmadığını belirtti.
Bugün İsrail aynı tuzağa düşmeye devam ediyor. Hamas tünelleri ve düşman roketleri gibi tehditlere karşı etkileyici taktiksel ve teknolojik tepkiler geliştirdi, ancak net başarılara yol açan tutarlı kampanyalar oluşturmak için mücadele ediyor.
Leslau, ”operasyonel seviye uygun değilse taktiksel iyileştirme yardımcı olmuyor" dedi.
Bir madalyanın anlamı
Bunun için uzun süren mücadeleye rağmen, Lübnan'da görev yapan birçok asker, şu anda ödüllendirildikleri gerçek madalyadan özellikle etkilenmiyor gibi görünüyor.
1996-1999 yıllarında güvenlik bölgesinde paraşütçü olarak görev yapan Itamar Malka,”benim için önemli değil" dedi. “Oradaydık çünkü orada olmak istedik. Bence bir madalya olduğu gerçeği çok geç. Yol boyunca ölen bir sürü iyi insan var ve bunu alamayacaklar.”
”Şahsen benim için“ dedi Leslau, "madalya benimle konuşmuyor ... görev yaptığım birim, hepsi Lübnan'ın gazileriydi, Golani Tugayı. Buna gülüyorlar: ordu neden şimdi aniden hatırlıyor? Ancak bu daha az kişisel, kampanyanın devlet tarafından tanınması ve bunun için önemli olan insanlar var.”
Har Zahav için, resmi tanıma, geri çekilmeyi izleyen ve hizmetlerinin hiçbir şey için olmadığını hisseden birçok gazinin duygularına karşı bir ağırlıktır — bir başarı duygusunu geri yüklemek ve ülkenin çabalarına değer verdiğini kabul etmek.
Har Zahav, ”dekorasyonun kendisi bir parça plastik ve madalya" dedi. “Asla giymeyeceğim ... ama önemli olan dekorasyonun arkasında duran şey. İsrail seni kucaklayan ilk iki şey, ve ne yaptığını ve takdir ederim diyor.”
”Bu dekorasyonla ilgili her türlü duygu var" dedi. “Şahsen bu dekorasyonun devlet tarafından, ordu tarafından, bunun diğer dönemlerden farklı özelliklere sahip bir dönem olduğunu kabul etmenin bir biçimi olduğunu hissediyorum.”
Güvenlik bölgesinde hayatını kaybeden askerler ve aileleri için de kritik öneme sahiptir.
Har Zahav, ”savaşta hayatını kaybedenlerin tarihi bir bağlamı olacak" dedi. “Onlar İsrail ulusunun tarih kitabının bir parçası.”
“Benim için ne kadar duygusal olduğunu kelimelerle tarif etmek benim için zor. “
Hizbullah ile uzun yıllar süren kan balesi ve devam eden ulusal travmaya rağmen, güvenlik bölgesi gazileri Lübnan ile, özellikle de popüler bir İbrani atasözünde dediği gibi “bağımlılık yaratan ve aldatıcı” doğal güzelliği ile gizemli bir bağlantı kuruyorlar.
Har Zahav, sınıra yaklaştığında kendini Lübnan'a bakarken bulur. Diğer gazilerle konuşurken, tek kişi olmadığını keşfettiğine şaşırdı.
/The Times Of İsrael-İsrailpost
/Tercüme ve edit: Abdullah Yiğit