Obezite ve Obstrüktif Uyku Apnesi Arasındaki Etkileşimler
Obstrüktif uyku apnesi (OSA), özellikle kardiyovasküler hastalıklarla ilgisi olan çoklu organları ve sistemleri olumsuz yönde etkiler. Yüksek KB, insülin direnci, sistemik inflamasyon, visseral yağ birikmesi ve dislipidemi gibi OSA ile ilişkili birkaç durum, obezite ve azalmış uyku süresi gibi OSA ile yakından ilgili diğer durumlarda da mevcuttur. Kilo kaybına sadece obezite ile değil aynı zamanda OSA ile ilgili özelliklerde iyileşme eşlik etmiştir, bu da kilo kaybının her iki durumun tedavisinin temel taşı olabileceğini düşündürmektedir. Bu derleme, vücut ağırlığı ile OSA arasındaki etkileşimi anlamadaki son gelişmeleri araştırmayı amaçlamaktadır. Kilo kaybı OSA şiddetini azaltmaya yardımcı olur ve her iki hastalıkta da görülen kardiyometabolik anormallikleri hafifletir. Bununla birlikte, konservatif stratejileri kullanarak kilo vermek ve elde etmek zor olmuştur. Bariatrik cerrahi, şiddetli veya komplike obezitenin alternatif tedavisi olarak ortaya çıktığından, uyku apnesi şiddeti ve kardiyometatabolik bozukluklar açısından etkileyici sonuçlar sıklıkla görülmüştür. Bununla birlikte, OSA karmaşık bir durumdur ve tedavi herhangi bir semptom veya hastalığın özelliği ile sınırlı olamaz. Aksine, etkili ve uzun süreli terapötik başarı elde etmek için multidisipliner ve bütünleşik bir strateji gereklidir.
Obstrüktif uyku apnesinin (OSA) hastalık patofizyolojisi üzerindeki etkileriyle ilgili anlayışımız hızla gelişmektedir. OSA’nın çoklu organları ve sistemleri olumsuz yönde etkilediği ve özellikle kardiyovasküler hastalıklarla ilgili olabileceği düşünülmektedir.
Hipertansiyon etiyolojisinde ve konjestif kalp yetmezliği, atriyal fibrilasyon, diyabet ve pulmoner hipertansiyon gibi çeşitli tıbbi durumların ilerlemesinde rol oynamaktadır.
Bununla birlikte, OSA’nın bu son hastalık durumlarının gelişmesine nedensel olarak bağlı olup olmadığı kanıtlanmamıştır.
Yetişkin popülasyonda, OSA prevalansının obez bireylerde ~% 25 ve% 45 kadar yüksek olduğu tahmin edilmektedir. Obezite OSA’yı öngörür ve güçlendirir. OSA prevalansı ve sonuçları, mevcut obezite salgını ışığında artacaktır. Son tahminler, sanayileşmiş ülkelerdeki yetişkin nüfusun% 60’ının aşırı kilolu (BMI ≥ 25 kg / m2) ve en az% 30’unun obez (BMI ≥ 30 kg / m2) olduğunu göstermektedir. Uyku parçalanması, OSA’nın önemli bir sonucudur; Bu şekilde kesilen uykunun, uyku yoksunluğu gibi patofizyolojik olarak benzer mekanizmalarla sonuçlanıp sonuçlanmadığı bilinmemektedir. Deneysel uyku yoksunluğu ve kendiliğinden bildirilen kısa uyku (<6 saat / gece), , obezite ve OSA’dan bağımsız olarak metabolik düzensizliğe bağlı olarak, bu durumlar arasında önemli etkileşimler olduğunu ve tedavilerinin karmaşıklığını arttırdığını göstermiştir.
Şu anda, sürekli pozitif hava yolu basıncı (CPAP), OSA tedavisinin temel dayanağı olarak kabul edilmektedir. Bununla birlikte, çeşitli klinik çalışmalarda görülen CPAP tedavisinin yararlarına rağmen, hastada uyumsuzluk belirgindir, diğer tedavilere ihtiyaç olduğunu göstermektedir.
Birkaç istisna dışında, kilo kaybı, özellikle OSA’lı deneklerin>% 70’ini içerebilen aşırı kilolu ve obez hastalarda etkili bir terapi olabilir. Özellikle bariatrik cerrahi ile kilo kaybının OSA’nın ciddiyetini ve semptomlarını azalttığı ve bazen her zaman olmasa da tam iyileşme ile sonuçlandığı gösterilmiştir. Ayrıca, kilo kaybı kolesterol, insülin direnci, leptin, enflamatuar belirteçler ve endotel fonksiyonunda, sadece OSA ile ilişkili olmayan, aynı zamanda obezite, deneysel uyku yoksunluğu ve kendiliğinden bildirilen kısa süreliğine ilişkin anormallikte de faydalı değişiklikler ortaya çıkarabilir uyku.
OSA Epidemiyolojisi
Genel popülasyonda OSA’nın en iyi prevalans tahminleri, dünya çapında yapılan altı büyük çalışmadan elde edilmiştir. Bu çalışmalar, BKİ’si 25 kg / m2 ile 28 kg / m2 arasında olan yetişkinlerin yaklaşık% 25’inin en azından hafif OSA’ya sahip olduğunu göstermektedir (apne-hipopne indeksi [AHI] ≥ 5). Bununla birlikte, OSA prevalansı cinsiyete (erkeklerde ~% 30 ve kadınlarda ~% 15), yaşa ve vücut ağırlığına göre değişir. Erkekler OSA için risk, kadınlardan iki kat daha yüksektir. Postmenopozal kadınlar OSA için premenopozal kadınlardan daha yüksek risk altındadır, OSA patofizyolojisinde hormonal farklılıklar için potansiyel bir rol olduğunu düşündürmektedir. OSA da yaştan etkilenir, prevalans 65 yaşına kadar artar, belirsiz nedenlerle prevalansın platoya ulaştığı zaman. Veriler ayrıca yaşlı deneklerde vücut ağırlığı (BKİ ile ölçülen) ve OSA arasındaki etkileşimin genç erişkinlerden farklı olabileceğini göstermektedir. Janssen, 9 yıl boyunca 4.968 yaşlı hastayı (≥ 65 yaş) takip etti ve OSA riskinin aşırı kilo (BMI 25-29.9 kg / m2) ve normal ağırlık (BKİ 20-24.9 kg / m2) arasında farklı olmadığını gösterdi yaşlı denekler Bununla birlikte, bu sonuçlar BMI’nin yaşlılarda vücut yağının fazla olduğunu saptamadaki zayıf tanı performansı ile açıklanabilir. Bu bulgular normal kilolu deneklerle karşılaştırıldığında kilolu deneklerde daha iyi bir hayatta kalma ile ilgili olan “obezite paradoksu” ile de ilgili olabilir, bu incelemenin kapsamı dışında kalan bulgu. Bununla birlikte, OSA ve vücut ağırlığı arasındaki önemli etkileşim nedeniyle, bu konu aşağıda daha ayrıntılı olarak ele alınmıştır.
Obezite ve OSA
Obezite, OSA’nın gelişimi ve ilerlemesi için önemli bir risk faktörü olarak kabul edilir. Obez veya ciddi obez hastalarda OSA prevalansı, normal kilolu yetişkinlerin neredeyse iki katıdır. Ayrıca, başlangıç ağırlıklarının% 10’unu kazanan hafif OSA’lı hastalar, altı kat artmış OSA iOlerleme riski altındadır ve eşdeğer kilo kaybı, OSA şiddetinde% 20’den fazla iyileşme sağlayabilir. Ayrıca, obez bireylerde yüksek OUA prevalansı yetişkinlerle sınırlı değildir; Son zamanlardaki veriler, obez çocukların genel pediatri kliniğinde görülen çocuklarla karşılaştırıldığında OSA prevalansının% 46 olduğunu göstermektedir (% 33). Bu bulgu, çocuklar ve ergenler arasında obezite salgını ile daha da kötüleşmiştir. Aslında, OSA’lı çocuk ve ergenlerin OSA’sı olmayan çocuk ve ergenlerle karşılaştırıldığında, kat daha fazla metabolik sendrom riski bulunduğunu öne süren veriler vardır. Bu bulgular çocuklukta olduğu gibi erken bile olsa bu koşullar için tarama ve önleme geliştirme ihtiyacını vurgulamaktadır.
Belirli bölgelerde yağ birikmesi nedeniyle obezitenin OSA’yı kötüleştirmesi olasıdır. Üst solunum yolunu çevreleyen dokularda yağ birikmesi, daha küçük bir lümene ve apneye yatkın hale gelen üst solunum yolunun katlanabilirliğinin artmasına neden olur. Üstelik, göğüs kafesinin etrafındaki yağ birikintileri (trunkal obezite) göğüs uyumunu ve fonksiyonel rezidüel kapasiteyi azaltır ve oksijen talebini artırabilir. Viseral obezite, OSA’lı kişilerde yaygındır. Bununla birlikte, OSA ve obezite arasındaki ilişki karmaşıktır. Obezitenin ve visseral obezitenin, OSA’ya yatkın olabileceğini ve kilo vermenin OSA iyileşmesinde kilo verdiğini gösteren zorlayıcı kanıtlar olmasına rağmen, son çalışmalar OSA’nın kilo alımına neden olabileceğini göstermektedir.