"On yedi iniş Vasiliev"
- Magomed, şu anda Dağıstan sakinlerinin duyguları nelerdir?
- Vasilyev'in gelişi sayesinde (ona Kremlin'in cezalandırıcı eli diyoruz), Dağıstan nihayet yıllarca süren kış uykusundan uyandı ve şimdi canlı, ilginç ve hareketli bir yaşam sürüyor. İniş ardı ardına gider. Gece kraterleri, 37'inci yılda olduğu gibi cumhuriyeti kesti. Sadece Beria şahinleri tek bedene uyuyorsa, hem doğru hem de yanlış, şimdi Makhachkala'daki plastik yakalar belirli karakterlere takılıyor - benim anladığım kadarıyla uzun zamandır Lubyanka'dan düşünceli adamlarla geliştirilmekte olan. Vasiliev’in Dağıstan’a gelişi ve sonraki tüm eylemleri nüfus üzerinde bomba etkisi yarattı ve yerel oligarklar arasında patlatılmış bir lavmanın etkisi oldu. Önceleri, bölgemizdeki sıradan bir vatandaşın sadece üç sınıfı vardı: bodur, bütçeyi gördü ve ormanların içinden silahla geçtiler. Şimdi yeni bir meslek var - akşamları tüm avlulardaki ve tüm mutfaklardaki Vasilevski dikimlerinin tartışılması. Gençliğim boyunca, “Baharın On Yedi Momentleri” dizisi açıkken Makhachkala'da sokaklar bile boştu - bütün insanlar televizyonlarda oturuyorlardı. Şimdi Batı Kafkasya'da - Vasilyev'in Onyedi Toprakları'nda bir başka seri daha yayınlandı. Çok sayıda ve sonuç uzakta. Dağıstan'da yaşamak çok ilginç bir hal aldı.
“Para yok - şeytanlara git!”
“Ve kırılmadın: kendi halkın sıkılıyor ... Birçoğu kesinlikle sanatın müşterileriydi.”
- Bu havalı patronların hiçbiri daha önce olmadı. Ve o gitmiyordu. Fakat vücudun her yerine rüşvet verdiler. Ve en iyisi, kibar klanlarını beslediler. Bazıları Moskova'ya sürüklendi. Ve genel olarak yurtdışında bile. Dağıstan onları hiçbir yönden ilgilenmedi. Sonuç olarak, sosyal tabakalaşma gerçek sosyal Darwinizm'e dönüşmüştür. Sadece en çılgıncaydı. Medvedev’in ünlü ifadesi “Para yok ama bekle!” Bölgemizde kendi şekliyle değiştirildi: “Para yok - taşları kemir!” Veya - ikinci seçenek: “Para yok - Rusya’ya git!” Yine de üçüncüsü var: “Para yok “Şeytanlara git!” Eh, bu Wahhabis'e. Ve vatanlarının ekonomisinde - ve atalarının vatanında - bir kuruşa yatırım yapmadılar. Bazıları silikon fahişelerle genelevlere para yaktı, diğerleri açlıktan taşları kemirdi. Ve yine de diğerleri, Shaitan-Wahhabis’e ya da Rusya’ya gitti - çoğunlukla suça düştü.
- Ve ne, hiçbir şekilde suç yok mu? Tacikler ve Özbekler de milyonlarca bize geliyorlar ve herkesin bir işi var ...
- Bu Dağıstan evlat. Balerilerin ve satranç severlerin değil, Abreks'in doğum yeridir. Güçlü, küstah çocuklar burada doğar, Ding-Ding kentindeki çocuklar çanları değil. “Gai-Gui-Makhachkala” (dediğimiz gibi) Taşkent, Penza veya Ashkhabad değil. Rusya birkaç yüzyıl boyunca Kafkasya'ya geldi ve baskın uygulamasından kaçındı, ancak atalarımızın genetik kodu her birimizde kaldı. Şantiyelerde ve başka birinin amcasında çok çalışmak genç insanlarımız için değildir. Dağıstanların karmaşasız açgözlülüğü ve aşırı özgüvenini de hesaba katın. Burada her biri İmam Şamil, her saniye Şamil Basayev, her üçte biri Shatan ve her beşte bir Olimpiyat şampiyonu. Ve hepsi - tutkular, hepsi - megalomani. Bakın: bir kişinin beyni yok, zekası yok, yeteneği yok, yetenekleri yok, bir kaslı korse, ancak Napolyon olduğunu düşünüyor. Eh, parayı daha hızlı ve “tutkuyla” kesmek istiyorum, sıkıcı monoton bir iş değil. Bu insanları suçta kırar. Bir çoğu bunu yakıyor. Peki, ne yapmalı ... Bu abrek şanslı değildi, bir Kalaşnikof namlusunu temizleyerek arkadaşlarını söyle. Bu olur.
- Ama şeytani uzmanlar size ve düzenli olarak vuruldu.
- Herkes değil. Birisi uçuruma uçan mürettebattan atlamayı başarır. Shaitans'lar cıva kadar hareketlidir. Bugün yarın Makhachkala'da - yarın - Derbent'te, yarından sonraki gün - İstanbul'da ve bir haftada - Şam'da. Ve para ya da cariyelerle ilgili bir sorun yok. Romantik!
“Ama kafasında üzerinde isminin kazındığı bir kurşun beklentisi içinde yaşıyor.
- Sen, Rus, beni anlamaya çalış. Seninle karşılaştırıldığında, sade adamlar, biz dağcılarız, heyecanlı insanlarız. Kendine saygı duyan normal bir Kafkas adamı, yalnızca bir kılıç başının üstünde ıslık çaldığında kendini iyi hisseder. O zaman rahat olur. O zaman hayat güzel.
Burada, örneğin, Lviv'de bir kafe "Masoch" var. Orada indirim ve ikramiye için ikna edici formları ile yerel teyze müşterileri eşek üzerinde kamçı ile kırbaçlanan. Hem onlar hem de diğerleri ondan inanılmaz bir zevk alıyor. Ve biz, Kafkasyalılar, bir uçurumun kenarındaki bir ustura kenarında dengelediğimizde tehlike hissinden zevk alıyoruz.
Wahhabi'nin elden çıkarılmasıyla ilgili olarak ... Kafkasya'da şaka yapıyoruz: sabahları Makhachkala veya Derbent bölgesinde, biri yığılmamışsa, o zaman gün açıkça belli değildi. Makhachkala sakinleri, sabahın erken saatlerinde, Rusya'dan gelen Kevlar kasklarından gelen güçlü kötü adamların bizi başka bir sakallı Barmaley'nin uzun zamandır beklenen kürklerine yolladığını öğrendiğimizde, ruh halimiz çarpıcı bir şekilde artıyor. Devletin daha önce olduğu gibi komada olmadığını anlıyorsunuz. Rusya’nın bizimle yerel barmaley’in planlanmamış bir şekilde yeniden düzenlenişini yürüttüğünü, Shaitan-gen havuzunu düzenlediğini ve tonun keskin biçimde arttığını görüyorsunuz. Zamanın durmadığını biliyorsun, hayat devam ediyor. Herkes için değil, gerçek, ama normal çoğunluk için. Ve genel olarak, başka bir şeytani partiyi başka bir kürklülere transfer etmeden gönderme sürecinden daha iyi ne olabilir?
“Ama cennette Gurias'ı beklediklerini düşünüyorlar ...”
- Onlar öyle düşünüyor. Ve farklı düşünüyoruz. Furies onları bekliyor. Yerde - tırpan ile kemikli ve gökyüzünde yaşlı kadın Izergil. İyi şirket, Bay Wahhabi, hayat güzel, seyahatiniz için biraz şeker alın.
- Yani, Wahhabis'in sana yetkisi yok mu?
- Kesin bir cevap yok. Avar ormana gidip işadamlarını, Lezgins'i veya Kumyks'i durdurursa - aferin, yakışıklı. Kendi boğulursanız - bir hain, Vlasovite, nit, subhuman. Neredeyse Şeytan.
- Neden Dağıstan'da sürekli bir şeyler oluyor? Aynı Penza veya Tambov hakkında yıllarca bilgi yok. Şey, aynı Dağıstanlılar veya Çeçenlerle kitlesel bir kavga ...
- Basit şeyi anlayın. Biz Kafkasyalılar savaş insanlarıyız. Huzurlu hayatımız sıkıcı ve sıkıcı. Sürekli olarak yeni ve yanan izlenimlerle serpmek istiyoruz. Bir şekilde Makhachkala akşama gidiyor musun? Her bahçede kavgalar var, her kavşakta bazı demonte var, her spor salonunda kaslı vücutlar havada uçuyor. Sürekli biri birisini bulanıklaştırır, sıkar, kalçanın içine atar veya “kafaya yayar”. Bu Kafkasya.
Çeçenistan ve Dağıstan: iki elit, iki dünya
- Hadi Magomedov kardeşlere geri dönelim. Ve neden komşu Çeçenya'da yerel oligarşlerin hâkimiyeti yok?
- Bunun için birkaç açıklama var. İlk olarak, Çeçenistan tek uluslu bir cumhuriyettir. Bizim gibi çekişme yok. Bununla birlikte, Kafkasya'da halkların sağlam bir dostluğu vardır, yalnızca halklarımızın belirli temsilcileri Kadık ve atardamarların komşuları üzerinde atıştırmaya karşı değildir. Çeçenya'da böyle bir şey yok. İkincisi, tüm yerel oligarklar Ramzan'ın kendisi tarafından gerçek yola yönlendirilir. Evet, ayrıca zenginleşmeyi de istiyorlar. Ancak çeşitli sosyal tesislerin inşası üzerine Ramzan'ın tüm emirlerini yerine getirerek kendilerini zenginleştirmeyi öğrendiler. Tabii ki, herkes kendilerini çerçeve içinde tutamaz. Fakat eğer birisi “kıyıları kaybederse”, bir arabanın bagajındaki halıda Ramzan'a getirildi. Böyle bir yolculuktan ve cumhurbaşkanı ile “sıcak” bir sohbetten sonra, insana içgörü hakim oldu. Gözleri açıldı, aniden yüksek sosyal bilinç patladı. Dağıstan'da bu ne yazık ki mümkün değil. Birisini bagaja sokuyorsun - yarın avın tüm akrabaları sana açılıyor, ateş etmek için lisans almayı unutuyorlar. Tabii ki, sizin için, türün yasalarına göre, tüm akrabalarınız sığacaktır. Ama bu bir Beyaz satıcı, kan davası. Yerleşmesi o kadar kolay değil. Bu gibi durumlarda, ağır toplarımızı kullanırız - yaşlı adamlarımız. Fakat onlar bile kan dökülmesini her zaman hızlı bir şekilde durduramazlar. İşte bizim dizginsiz tutkumuz onların tam anlamıyla kullanım buluyor. Üçüncüsü, Çeçenya, Rusya ile iki korkunç savaştan kurtuldu ve yaylalarla yayla vadileri arasındaki kanlı sivil çekişmelerden kurtuldu. Bu arada, ovaların çoğu derhal federallerin yanında kaldı - Said-Magomed Kakiyev gibi. Bazıları, hizmetin Dudayev'e ya da Ruslan Labazanov ya da Musa Gazimagomadov gibi seçili yolun çıkmazının yapıldığını fark ederek daha sonra Rusya tarafına geçti. Sadece en inatçı olanlar ya da Türkler, Araplar ve Batılı yatırımcılar arasında iyi mali akışta olanlar kaldı. Ve bu adamlar için giriş bir Rublesi, çıkış yüz elli. Ya da mutlu son olarak federal bir mermi. Savaştan sonra, eski Çeçenistan'dan sigara kalıntıları ve kanlı küller kaldı. Ve Putin Ramzan’ı krallığa bir hiç uğruna koymadı ve Grozni’yi Stalingrad’dan Paris’e çevirdi.
Biz Dağıstanlar bu korkudan kurtulduk. Bu nedenle, federal otoritelere tutum uygun oldu. Orada hayatını yaşıyorsun, biz senin hayatını. Dahası, cumhuriyette en son Çeçenya'dan sonra Kremlin'in daha az patlayıcı bir Dağıstan'a girme riskiyle karşılaşmadığından eminlerdi. Çeçen kampanyaları sırasında, cumhuriyetimiz de yerel Wahhabni’den kurtulmak zorunda kaldı, ancak Kremlin görünüşe göre savaşı iki cepheye çekmeyeceğinden korkuyordu. Şimdi durum farklı. Ve Çeçenya zaten sert bir biçimde iktidarın dikeyine yerleştirildi ve Kremlin güçlendi ve Rus ordusu zaten farklı. Oligarşlarımız hala uykuya, mutluluk ve zimmete daldı. Uyanış üzgündü. Aynı Magomedov, somut bir otelde hükümet yatağına inmek zorunda kaldı.
Ve bir tane ince nokta var. Çoğunlukla, oligarklarımız yayla değil. Bunlar dağ yahudileri, tats. Cumhuriyetteki yüzdeleri önemsizdir, ancak cumhuriyetin bütçesiyle karşılaştırılabilir (hatta aşan) finansal akışları serbestçe manipüle ederler. Ancak, ustanın masasındaki ölçekler bile cumhuriyetin sıradan vatandaşlarından ayrı olmaz. Yaşam sahiplerinin ellerine düşen para, Hayfa, Tel Aviv, Paris, Londra, Miami'de yatlarda, kızlarda ve açık denizde bir yere gider. Magomedov kardeşler gibi aullardan gelen yerel halk, sadece kendi klanlarını besleyen bu uluslararası iş adamlarının çıkarlarına şiddetle hizmet ediyor. Dağıstan'da biz bu oligarş servisine "Tato-Blower" diyoruz. Yirmi yıl boyunca, bu “üfleyiciler” ulus ötesi sahipleriyle birlikte, fakir sübvanse edilmiş bir cumhuriyette para konusunda çıldırdı. Putin'in Çeçenya'dan Dağıstan'a yolculuğu uzundu. Ama o hala geldi. Böylece Vasilyevsky dizisini “on yedi iniş” hakkında izlemeye devam ediyoruz. Dağıstan bir sonraki dizi için istekli.