Hayalet Kızımı Kurtarmak
Hayaller birkaç ayda bir, yılda birkaç kez geri döndü. Hatasız. Yirmi bir yıl boyunca.
Çok uzun zaman önce kendime ait olduğum farklı yatak odalarının hayalini kurdum: mavi oda, yeşil oda ve kahverengi oda. Yeşil benim favorimdi.
Oturma odasının kırmızı kadife arka koltuklarından kıvrıldım, okudum.
Her sabah kahvaltı yediğim mutfak tezgahının, yaya ya da bisikletle geçen insanların çam ağaçlarının arasından, genellikle plaja giderken pencereden dışarıya bakmaları.
Alt kattaki Amerikan odasında, TV programlarının VHS kayıtlarını izlemek için saatler harcadım, çünkü İngilizce idiler ve bu yüzden de eve bağlantı verdiler.
Bu bodrum katında, Los Angeles'taki yaz olimpiyatlarının açılış törenlerinin bir yayını sırasında “Yıldız Yaylı Afiş” duyarak ağladım.
On yaşından on üçe kadar, burası Rockies'teki çocukluk evimden uzakta yaşadığım evdi. Bu yeni ev, okyanusun diğer ucunda, Helsinki'de idi.
Tekrarlayan rüyalar ABD'ye döndükten kısa bir süre sonra başladı. Bazılarında evi ziyaret ettim. Diğerlerinde hala orada yaşadım. Genellikle ev farklı görünüyordu ve bilmediğim geçitleri veya odaları keşfettim. Genellikle kat planı değişmişti. Ya da bütün yer remodelled.
Ancak ortaya çıktılar, rüyalar hep aynı iki sabittir: ilk önce oraya ait olduğumu ve ikinci olarak geri dönmem gerektiğini biliyordum.
Ev hayalleri ortaokulda başladı ve lise ve kolejde devam etti. Ama orada durmadılar. Evlendikten yıllar sonra, dört kez doğduktan sonra bile, hala ev hayallerim vardı.
Bir aile yetiştirirken, taşınırken ve hayatın yeni aşamalarına girerken, asla değişmeyeceğime güvenebileceğim tek şey, birkaç ayda bir endişe verici başka bir ev rüyasını yaşamaktı. Sürekli değil, ancak yılda iki ila dört arasında bir yerde.
Asla aynı rüyayı görmedim ve hiç durmadılar. En büyük çocuğum on üç yaşındayken bile gelmeye devam ettiler - ben Birleşik Devletlere döndüğümde yaşıydı.
Neden ilk sivilce aldığımdan beri görmediğim bir binanın hayalini kurdum? Medyumumda ne vardı? Genel olarak, rüyalar hoş değildi. Beni istekli hissettiriyorlardı, huzursuz oldular. Ama Finlandiya'yı sevdim. Neden bu rüyalar gördüm ve neden hep üzgünsünler?
Zamanla, Finlandiya'daki üç yılımın olacağım kadını tanımladığını anladım. Helsinki'ye bir kız çocuğu olarak geldim. Eve bir gencin geldim. Arada, yabancı bir dilde ve yabancı toprakta bunu yaparak daha da karıştıran kafa karıştırıcı ergenlik sularında dolaştım.
Ancak bu yoğun değişimlerden ve duygulardan geçtiğim için, Finlandiya'da, dil ve kültür - çok toprak - ikinci bir ev oldu, kendilerini başka hiçbir şeyde olmayan bir şekilde bana bağladılar. Veya olabilir.
Böylece ev beni aramaya devam etti, kalbimde bir parçamın ait olduğu yerde, kendimden bir şey bırakmış gibi bir delik bırakarak.
Sonra 2008'de, ayrıldıktan yirmi bir yıl sonra Finlandiya'ya geri dönme şansım oldu. En büyük önceliğim eski evi ziyaret etmekti ve mevcut sakinler cömertçe uğramama izin vermeyi kabul etti.
Sokaktaki basamakları kutsal topraklara tırmanıyormuş gibi yürüdüm ve ağır ahşap kapı açıldığında, eski kendimin salondan aşağıya ve köşeye doğru koştuğu küçük hayaleti özleyeceğime yemin edebilirdim. sauna.
Hayalet benliğimin ardından eski yatak odamın üçüne baktım. Anıların sesi geldi: Mavi odada bulunan makyaj masasında oturmak, Fince-İngilizce sözlüğümde öğrendiğim kelimeleri vurgulamak.
Kahverengi odada, yatağımda oturduğum yer, ördüğüm deseni bulurken duvara yaslandı.
Silgi oynamak, küçük odadaki kız kardeşimle yeşil odada savaşırken, daha sonra ilk kez rimel uyguladım ve Finlandiya'daki olgunlaşma kliniğimin ardından geri döndüm.
Ev o kadar kalındı ki, bir noktada zor nefes alabiliyordum. On iki yaşındaki kalbimin dayanamayacağı yükü almak için dua ederken kendimi yastığa atarken gördüm.
Kendimi yüzlerce kez olduğu gibi mutfak tezgahında otururken gördüm. Soğuk saunaya girdim ve bankta oturup odun sobasıyla mükemmel bir ısı yaratabilmeyi diledim.
Bebeğimde oturduğumu hatırladım, pratik yaptım, ama istediğim kadar sık değil. Kendimi yemek masasında çizip, saçlarımı okulun aynasının karşısında okula kıvırırken hayal ettim.
Her yerde, bir çocuk olarak soluduğum kokuları içindeydim, evden başka bir terim kullanarak tanımlayamadım veya açıklayamadım.
Odalarda ne kadar uzun süre dolaştım, kızlığımın hayalet o kadar yavaşladı. Köşelerde koşmak yerine, beni çağırdı. Elimi tuttu, beni eski bir arkadaş gibi odaya yönlendiriyordu, neden bu kadar uzun süredir gittiğimi merak ediyor, ama yokluğumu bana karşı tutmuyordu.
Her anıya batırdıktan sonra derin bir nefes aldım, ön salona son bir kez baktım ve dışarı çıktım. Kapı kapalıyken verandasında dururken, vurma ve geri dönme konusunda çılgınca bir dürtü duymayı umuyordum. Fakat duygu gelmedi.
Hayalet kız beni tanıyordu ve beni takip etti. Caddeye geri dönerken, kalbime yakın tuttum. Onun için gelmiştim, üç yılını kim olduğunu ve nereye ait olduğunu bulmak için harcayan kızı kurtarıyordum. O gün, ilk ayrıldığımda ihmal edeceğim bir şekilde eve hoşçakal dedim.
O kız bu sefer geride bırakılmadı. Benimle geldi, olduğum kadını tamamladı. Onu benimle birlikte Birleşik Devletlere geri getirdim.
Beklemediğim şey, bu deneyim için uyku sırasında sonda olduğumda bilinçaltımı boşluğu doldurmaktı.
O yolculuktan bu yana geçen on yılda bir kez ev hayalim olmadı. Bir zamanlar hizmet ettikleri amaç ne olursa olsun.
Daha fazla hissetmek için ileriye gidebildim. Ruhum artık on üç yaşında bir uçağa bindiğimde, Helsinki'nin Marjaniemi mahallesindeki bir evin salonlarında dolaşırken bir parça bıraktığım gibi artık kırılmıyor.
Bu sefer geride bıraktığım tek şey hayallerdi.