Cannes gibi film festivallerine katılırken, film yapımcısının anticlimax’ını hep merak etmişimdir. İşte aylarca, yıllarca, hatta belki on yıllarca üzerinde çalıştığınız ve kurcaladığınız bir film. Ve sonra, birdenbire, dünyaya karışmak, kucaklanmak ya da işten atılmak üzere ortaya çıkar. Bir rave harika hissettirmeli. Bir tava acıtmalı. Ama çok daha yaygın olan aradaki deneyime ne demeli: dostane baş sallamaları, onaylamaya yönelik soluk sözler. Ve bu kadar?
Geçen yıl, yoğun ve büyük yürekli Tik, Tik… Boom Böyle bir sonuç düşünüldüğünde, bir müzik bestecisinin atölyesi iyi gidiyor ama iğneyi hiçbir şeyde kıpırdatmıyor. Şimdi, bu yılki Cannes’da Kelly Reichardtsessiz ve güzel film Ortaya Çıkmak, sanatçıların dünyası hakkında, tutkularını sadece çizginin aşağısında bir şey ifade edeceği inancıyla seçip seçenler hakkında. Çoğu zaman, fazla tanınmadan sadece var olur.
Michelle WilliamsUzun zamandır Reichardt’ın ilham perisi olan Lizzie, faturalarını Portland, Oregon’daki bir sanat kolejinde yönetimde çalışarak ödeyen bir heykeltıraş olarak oynuyor. Annesi onun patronu; Jo (Hong Chau), en yakın arkadaşı gibi görünen daha başarılı ve aynı zamanda ev sahibidir. Lizzie’nin yaşıtları ve sevdikleri, dağınık bir hiyerarşi içinde onun üzerinde varlar, onun tek gerçek özerkliği, kilden hareket eden kadın figürlerine dönüşen yalnız, titiz çalışmasından geliyor gibi görünüyor.
Bard’da profesör olan Reichardt, kendisi de akademiye yerleşmiştir ve onlara alaycı, bilgili bir bakış açısı getirir. Ortaya Çıkmakkuluçka makinesinin özgürlüğünün ve can sıkıntısının tasviri. Her odada rekabetçi bir ruh mırıldanır, ancak meslektaşların teşvikini asla tam olarak bastırmaz. Bu bir fırın, ama düşük ayarlanmış. Reichardt kesinlikle kendi ortamının bir versiyonunda biraz eğlenirken aynı sahnede Crocs giyen iki karaktere dikkat edin; hırpalanmış Subaru station wagon’u, tıknaz mücevherleri ve bol pantolonları gözlemleyin; ayrıca bu mekanlara ve izin verdikleri her şeye karşı, nazikçe ifade edilirse derin bir sevgi vardır.
Boyunca Ortaya Çıkmak, öğrencileri el işleri üzerinde çalışırken, filme çekerken veya resim yaparken ya da dokuma yaparken ya da bilinçsizce çimlerin üzerinde hareket ederken, titreşimleri hissederek görüyoruz. Ne kadar özel bir yer, diyor film, sulu bir takdirle iç çekiyor. Reichardt, sürekli olarak diğer insanların içinden süzülerek geçtiği bu sahne odasına tıkılıp kalmış bir yetişkin olmanın can sıkıcı olduğunu biliyor. Ama aynı zamanda, en iyi tabirle, yaratıcı ruhun bulaşıcı ya da en azından sürdürücü olabileceğinin de farkında.
pek bir şey olmuyor Ortaya Çıkmak. Lizzie yerel bir galeride küçük bir gösteriye hazırlanıyor ve bunun stresini yaşıyor. Jo’yla bozuk bir su ısıtıcısı yüzünden uğraşır; biraz sersemlemiş kardeşi Sean için endişeleniyor (John Magaro). Jo, Lizzie’nin kedisi tarafından saldırıya uğrayan bir güvercini kurtarır ve sonra kırılmış kuşu neşeyle Lizzie’nin bakımına bırakır. Bu çaresiz küçük yaratık, kesinlikle filmin ana metaforu, kendi başına yaşamak için dünyaya salıverilene kadar hem törensel olarak hem de değil, artan bir niyetle küçük ve anonim bir şey. Kuş bir filmdir; kuş bir heykeldir; kuş, birinin var olmaya teşvik edecek kadar umutlu ya da aptal olduğu başka herhangi bir şeydir. Belki bu benzetme biraz abartılı olabilir ama bazen iyi sanat tam da budur.
bunu hayal etmeliyim Ortaya Çıkmak Reichardt için son derece kişisel bir proje, tıpkı geçen yılki enfes projede olduğu gibi kendi yaratıcı süreci üzerine kafa yoran bir proje. Bergman Adası içindi Mia Hansen-Løve. Reichardt’a her zaman sadık olan Williams, yetenekli ellere destek veriyor. İyi bir huysuzluk veriyor -Lizzie sert bir dünya tarafından hırpalanmış aziz bir hayalperest değil – ama gerçek bir insan olabileceği zaman, öfkeli hayal kırıklığının muhtemelen buna değmediğini anladığında yumuşar. Williams’ın performansı – Chau’nun pek de fena olmayan neşesiyle güzel bir şekilde tamamlanıyor – olabildiğince doğal, akıcı ama Lizzie’nin büyük gününe doğru dolambaçlı bir şekilde ilerlemesini sağlıyor.
O gün geldiğinde -Lizzie’nin tek bir kaide üzerinde dizilmiş sevimli küçük heykellerinin tümü (bu kadar! Tüm bu iş için!)- beklenen sinir ve sıkıntı kargaşası ile birlikte gelir. Sean çok fazla peynir yiyor. Lizzie’nin boşanmış ebeveynleri (Judd Hirsch ve Maryann Plunkett) çekişmeye başlayın. Bir New York galericisi şeklinde potansiyel bir fırsat geliyor, ancak bunun ne olduğu hakkında hiçbir fikrimiz yok. Sonunda, Lizzie’nin üretiminin sonunda yuvasından çıktığı bir gün olsa da, sadece başka bir gün. Lizzie’nin -ve insanın umduğu tüm sanatçıların- daha başka bir kil yığınına geri dönmeden önce, sadece varlığı için bile dikkate değer bir şeye dönüşmeyi bekleyen, kendine has bir tür zaferi.
Kaynak : https://www.vanityfair.com/hollywood/2022/05/showing-up-cannes-review-michelle-williams-kelly-reichardt