Muhtemelen hepimiz Facebook’ta, yakın zamanda ırkçı olarak kendilerini ortaya çıkaran bir arkadaşımız var.
Benimki nerede büyüdüğümü bildiğim biri.
Normalde durumlarını geçiyorum, eski veya sonuçlarını bir Facebook testinden sökerim.
Ancak George Floyd’un ölümü, ırkçılık karşıtı protestolar ve tartışmalı İngiliz heykellerinin kaldırılması konusundaki tartışmalara odaklanarak, rasgele ırkçı şeyler yayınlamaya yöneldiler.
Bunun büyük bir anlaşma olduğunu düşünmediklerini biliyorum – sadece şaka, çok ciddiye alma.
Ama böyle şeyler gördüğümde, acıyor.
Bana aradığım tüm ırkçı isimleri hatırlatıyor, bana her zaman “Nerelisin?” (İngiltere)
“Hayır, nerelisin?” (Oh, neden bu renk tenim var?)
Bana ve kız kardeşimin bir Londra kulübüne giremediğini hatırlatıyor çünkü bir “Avrupa kalabalığı” (beyaz kod) istiyorlardı ve insanların her zaman kıvırcık saçlarıma dokunmanın iyi olduğunu düşünüyorlar (ben evcil hayvan değil).
Irkçılık sadece birine “N-kelimesi” demekten daha fazlasıdır.
Bu kişinin mesajlarına cevap verecek enerjiye sahip olup olmadığımı bilmiyorum, ama konuşmazsam, sadece onları serbest bırakıyor muyum?
Kiraz Wilson yakın zamanda büyüdüğü Büyük Manchester, Stockport’a taşınan gururlu bir kuzeyli.
Sheffield’de gazetecilik okudu ve ailesinde üniversiteye giden ilk kişi oldu.
Tutkusu, manşetlerin arkasındaki insanların ve toplulukların hikayelerini anlatıyor ve onlar için önemli olan konuları araştırıyor.
Bardak çay, pislik tavuğu, cips ve et suyu ve Coronation Street’e büyük bir aşkı var.
Cherry’den daha fazlası
Bir şey yapmam gerektiğine karar verdim. Ancak, arkadaş olmayan düğmesini veya yanıt düğmesini tıklayıp tıklamayacağınız konusunda tavsiyeye ihtiyaç vardı.
Sosyal psikolog Dr Keon West, bunun neyi başarmaya çalıştığınıza bağlı olduğunu söylüyor.
“Sadece zihinsel sağlığınızı korumaya çalışıyorsanız, o kişiye yaklaşmanız gerektiğini söylemem.
“Çok ırkçı şeyler yapan insanlarla tekrar tekrar etkileşime girdikten sonra çok iyi hissedeceğinizi sanmıyorum, muhtemelen daha kötü hissedeceksiniz.”
Ancak, onlara daha az ırkçı veya daha şefkatli şeyler göndermelerini umuyorsanız, bu yanıt düğmesine basmayı düşünebilirsiniz.
“Diğer insanlara sosyal normların bu tür davranışlara izin vermediğini hatırlatmaya çalışıyorsanız, o kişiye hitap etmeli ve onlarla sohbet etmelisiniz diyebilirim.
“Fikrini değiştirmese bile, onlara kabul edilebilir davranış olarak kabul edilen şey hakkında farklı bir his verebilir.”
Tanıdığım kişinin gönderilerini gördüğümde, onlara yanıt vermenin bir şey değiştirip değiştirmeyeceğini merak ediyorum.
Onları şimdi duyabiliyorum – “Sadece yarış kartını oynuyorsun.”
Bu yüzden diğer insanlara ırkçı ve cahil mesajlarla karşılaştıklarında ne yaptıklarını sordum.
27 yaşındaki Alisha Standing, “Kesinlikle yorumlara cevap vermeye başladım, ancak durum kötüye gitti” dedi.
“Birisi bana Black Lives Matter’ın kendi sesinin All Lives Matter’a karşı neden önemli olduğunu açıklamaya çalışırken tecavüze uğramayı hak ettiğimi söyledi.
“Ondan sonra insanları silmeye ve engellemeye karar verdim. Aslında dürüst olmak gerekirse beni biraz korkuttu.”
Komedyen ve yazar Njambi McGrath, ırkçı olduğunu düşündüğü bir adama bazen “yorucu” hissedebilse bile cevap vermek için zaman ayırdı.
Ancak düşüncelerini paylaşarak, diğer insanların nasıl hissettiğini düşünmesine neden olabileceğine inanıyor.
“O gün eve giderse ve aynı görüşü taşıyor olsa bile, zihninin arkasında birisinin bir noktaya değindiğini bilecektir.
“Onunla nişanlanmadan önceki kadar cahil değil.”
Kasia Williams kocasının ırkçılık yaşadığını söylüyor, bu yüzden Facebook’ta gördüğünde konuşmasının önemli olduğunu düşünüyor.
“Sessiz kalamam ve görmezden gelemem. Bir çok insan dinledi ve ‘Bilginizi paylaştığınız için teşekkürler’ dedi ve başkalarını eğitmeye devam etti ve bence bu önemli.
“Ama ne yazık ki dinlemek istemeyen bazı insanlar var ve zaman kaybı gibi hissetmeye başladım.”
Dr West, insanların gönderilerine yanıt verirseniz, aniden ırkçı olmayı bırakmalarını beklemeyin diyor.
“Onlarla internette tartışarak daha az önyargılı olacağını düşünürseniz, araştırma muhtemelen söylemiyor. Ama diğer insanların davranışlarını takdir etmediklerinin farkında olabilirler.
“İnsanları eğitmenin yolları var ama yine de zaman alıyorlar ve genellikle internette bağıran bir maç biçimini almıyorlar.”
Anti-ırkçılık yardımseverliği Hope Not Hate’in istihbarat başkanı Matthew Collins, çok sayıda ırkçılık ve bağnazlığın korku ve anlayış eksikliğinden geldiğini söylüyor.
Ona “ne hakkında” diyor – “ben ne olacak?”
“Black Lives Matter’e bakarlar ve söyledikleri iki şey ‘Neden sahip olmadığım bir şeyi alsınlar?’ ve konsepti anlamıyorlar.
“Ne kadar az şeyleri varsa, kaybedecekleri bir şeyleri olduğuna dair gerçek bir korkuları var.”
Matthew, toplumun önemli ilerleme kaydedebilmek için bazı insanların ırk eşitliği konusundaki korkuları konusunu ele almak için güçlü bir liderliğe ihtiyaç duyacağına inanıyor.
Diyerek şöyle devam etti: “Renkli insanlar için eşitlik düşünen insanların korkularını bir şekilde onlardan bir şey almazsa – ve tabii ki yapmazsa, çok fazla direnişe karşı çıkacağımızı aklımızda tutmalıyız.”
Tanıdığım kişinin Facebook sayfasına tekrar baktığımızda, en son gönderilerinden biri siyah erkeklerin mickini çıkarıyor.
Yardım edemiyorum ama gözlerimi yuvarladım – hepsinden bıktım. Bu arkadaş olmayan düğmeyi tıklama zamanı.
Cherry’yi Twitter’da takip edin: @cherryewilson
Abdullah, teknoloji ile şehirlerin kesişme noktasını kapsıyor. Bu, yeni şirketlerin ve büyük teknoloji şirketlerinin gayrimenkul, ulaşım, şehir planlaması ve seyahati nasıl yeniden şekillendirmeye çalıştıklarını araştırmak anlamına geliyor. Daha önce, San Francisco Business Times için Bay Area konutları ve ticari gayrimenkulleri hakkında rapor vermişti. Ulusal Emlak Editörleri Derneği’nden “en iyi genç gazeteci” ödülünü aldı.