— Rosemary Valero-O'Connell'in Bensiz Gitmesinden Spoiler —
Zihin ve beden arasındaki ilişki, yüzlerce yıldır konuşulan bir ikilemdir. Rosemary Valero-O'Connell'in Don't Go Without Me'si yüzün üzerinde güzel resimli sayfayla bu söylemi zenginleştiriyor. Üç parça boyunca, Valero-O'Connell'in koleksiyonu, fantastik ortamlar ve teknolojiler aracılığıyla anılarımızla ve diğerleriyle ilişkilerimizin farklı yönlerini yakından inceliyor, tanıdık olanı bilinmeyenle mükemmel bir şekilde harmanlıyor.
Bensiz Gitme
İlk öykü, “Don't Go Without Me”, paralel bir boyutta var olan labirent gibi bir şehirde kız arkadaşı Almendra'yı ararken adı açıklanmayan genç bir kadını takip ediyor. Araması sırasında yardım karşılığında Almendra hakkında bilgi verir, ancak onun haberi yoktur; verdiği bilgileri unutur. Örneğin, araştırmasının başında, Almendra'nın saçını "güneş ışığında koyu kahverengi ama yağmur yağdığında meyan kökü siyahı, omuzlarından aşağı iniyor ve o kadar kalın ve kıvırcık ki parmaklarımı zar zor geçirebiliyorum" olarak tanımlıyor. Ancak bir dahaki sefere Alemndra'nın saçını tarif ettiğinde birçok ayrıntıyı unutuyor “Almendra'nın saçları kahverengi. Hayır, üzgünüm, siyah." Kız arkadaşının saçını üçüncü kez tarif ettiğinde, hatırlayabildiği tek şey havanın karanlık olduğu ve sonunda, tek hatırladığı "saçlarında özel bir şey vardı". Bu kayıp, anılarımızın önemini göstermektedir; bunlar değerli şeylerdir ve bu şekilde değer verilmeleri gerekir.
Şehir, sağlanan bu anılarla beslenir; sakinlerinin çoğu Almendra'nın açıklamaları karşılığında yardım teklif ettiği bir tür para birimi haline gelirler. Ancak şehir sakinleri onun anılarını aldıkça onlar tarafından yeniden tanımlanırlar. Kadın şehre ilk girdiğinde sfenks benzeri bir yaratık ve küçük bir kuzu ile karşılaşır. Kadın Almendra'yı tarif ederken, iki yaratık onun tanımına uyacak şekilde kelimenin tam anlamıyla değişir: sfenks benzeri yaratığın saçları kıvrılır ve koyulaşır ve kuzunun yaptığı gibi yanaklarında çil oluşur. Hikaye devam ettikçe, şehrin sakinlerinin çoğu Almendra'nın yüzüne uyacak şekilde değişir; ancak hafızasını ele verdiği için kadın bunu tanıyamaz. Bir noktada, Almendra'nın tanımını yansıtan yüzlerle çevrili bile, ama kadının tek yapabildiği “hatırlayamıyorum” diye haykırmak. Şehrin sakinleri, hafızayla olan ilişkimize dikkat çekiyor. Şekil değiştiren doğaları, yeni deneyimlere dayalı olarak değişme eğilimimizin daha aşırı bir versiyonunu temsil ediyor. Nasıl yaptığımız hatıralarla değiştirdiğimiz gibi, şehir sakinleri de onlara verilen hatıralarla tanımlanır.
Belki de tüm boyuta bu sistem aracılığıyla biçim verilmiştir. Sakinlerinin hepsi olmasa da çoğu, aslında, bizim boyutumuzdan insanlar tarafından kendilerine verilen hatıralarla tanımlanmışlarsa açıklanabilecek fantastik bileşik varlıklardır. Hatta bizim dünyamızla diğer boyut arasındaki ilişki, “İç içe geçmiş bebekler gibi iç içe geçmiş iki dünya” olarak bile tanımlanıyor. Yuvalama bebeklerinin çalışması için hem daha büyük hem de daha küçük bebeklerin boyut ve şekil olarak diğerinden ipucu alması gerekir; biri diğerini tek başına tanımlamaz. Böylece, bizim ve diğer iki boyut, simbiyotik bir kapalı sistemde benzer şekilde birbirleri tarafından tanımlanır.
“Bensiz Gitme”nin çoğu, anıların değerli şeyler olduğu, onlardan vazgeçmenin kayıp ve umutsuzlukla sonuçlandığı fikrini pekiştirmek için harcanıyor. Ancak son birkaç sayfada kasıtlı olarak bu temayı alt üst ediyor. Kimi aradığına dair her şeyi unutan kadın, sonunda benzer bir deneyim yaşayan Almendra ile karşılaşır. Sonunda yeniden bir araya gelirler, farkında olmasalar da ikisi de kaybettikleri kişinin onları bulmasını beklemeye karar verir. Hikâye, yalnızca kadının onlardan vazgeçmekte haklı olduğunu iddia etmek için anıların önemini oluşturmak için çok uzun zaman harcar. Sonuçta anılarımız, onları birlikte yaptığımız insanlardan daha az değerlidir.
Ne kaldı
Koleksiyonun ikinci öyküsü “What is Left”, uzak gelecek için paralel bir boyut takas ediyor. Bu hayali gelecekte, uzay gemileri "konakçının anılarının beyin dalgası modellerini kullanabilen bir motor" tarafından desteklenmektedir. Bu motora bellek çekirdeği deniyor ve ne yazık ki, ancak beklenmedik bir şekilde değil, inanılmaz derecede kararsız. Çizgi roman, iki isimsiz yetkilinin bir patlama hakkında yorum yapmasıyla başlıyor ve görünüşe göre tüm mürettebatı öldüren bir "C Sınıfı gemiyi" yok ediyor. Hemen, anıların manipüle edilebilecek veya kontrol edilebilecek şeyler olmadığı gösterildi. Hatta görevlilerden biri, “Anılarla çalışan bir şey nasıl olur da mizacına göre herhangi bir şey olur” diye haykırıyor. Ancak, Valero-O'Connell bu nispeten basit temayı alır ve önceki hikaye gibi karmaşıklaştırır.
Isla adında bir astronot, daha önce hiç görmediği bir gezegende uyanır. Kazadan sağ kurtuldu; ancak, çekirdeğin patlamasıyla oluşan bir “nöro-koruma ağı” içinde sıkışıp kalır. Bu durum, Isla'nın Kelo'nun anılarına izinsiz girmesine neden olur, çünkü bunlar bellek çekirdeğinin gemiye güç sağlamak için kullandığı anılardır. Isla sadece bir röntgencidir ve hatıralardaki hiçbir şeyle etkileşime geçemez; Dokunmaya çalıştığı herkesten ve her şeyden geçer, belleğin dış manipülasyona karşı direncini bir kez daha gösterir.
Bu örnek, önceki bellek çekirdeği patlamasından farklıdır. Bu örnekte, hala kontrol edilemez olsa da, belleğin koruma işlevi gördüğünü görüyoruz. Misafirini uzay boşluğunda güvende tutar. Korumanın ötesinde, belleğin insan bağlantıları kurma konusundaki pasif yeteneğini gösterir. Isla, Kelo'nun anılarına daha çok baktıkça onunla ilişki kurmaya başlar; Isla, hıçkırıklarının anısını gördüğünde Kelo ile empati kurar ve kedisi aptalca bir şey yaptığında Melo ile güler. Bu etkileşimlerin tek taraflı doğası, Isla ve Kelo arasındaki ilişkiyi inşa etmede tek bileşen olarak belleği izole etmeye hizmet eder. Isla, hayatta Kelo'ya sadece on kelime kadar “Kahvaltıda birkaç merhaba” dediği gerçeğinden bile yakınıyor.
Hikayenin sonlarına doğru Isla kendisiyle ilgili bilgileri paylaşmaya başlar; Sonunda okuyucu onun adını, geldiği gezegenin adını, gemideki işini ve en sevdiği koku olan lavanta ve aroması limonu öğrenir. Hemen hikaye değişir. Isla radyosunda bir ses duyar; Yetkililer, patlamanın ardından yaşam belirtileri tespit etti. Valero-O'Connell, bu olayları bir araya getirerek dikkatini anı alışverişine kaydırıyor. Spesifik olarak, anıların paylaşımı, yaşamı besleyen ve oluşturan şeydir. Anılarımızı paylaştığımızda, başka birinin hayatı hakkında bir şeyler öğrendiğimizde insan olarak büyürüz. Valero-O'Connell bunu tam anlamıyla hikayenin son anlarında alıyor. Sondan üçüncü sayfaya kadar nihayet anıların dışına dönüyor ve bir zamanlar bir patlama olan şey bir küreye dönüşüyor. İçinde devasa bir Isla,
Sonuç olarak, “Ne Kalan” hafızanın inanılmaz, kontrol edilemez, yıkıcı ve yaratıcı gücünü ortaya koyuyor. Belki öldüğümüzde geriye kalanların hatıralar olduğunu ve belki de bu hatıraların bizi hayatta tutacak kadar güçlü olduğunu gösteriyor. Son sayfası, okuyucuda Kelo'nun çimenlerde mutlu bir şekilde yatan bir görüntüsü ile “Orada kimse var mı?” sorusuyla baş başa bırakıyor. kurgudan kurtulanlara yönelik olduğu kadar okuyucuya da yöneliktir.
Con Temor, Con Ternura
Koleksiyonun son hikayesi “Con Temor, Con Ternura” (İspanyolca'dan “Korkuyla, Şefkatle”ye çevrilmiştir), uyanmakta olan ya da olmayan ve uyanıp uyanmayan bir devin gölgesinde geçmektedir. dünyanın sonu hakkında. Hikaye devi anlatarak açılıyor. Dev her zaman bir sahil kasabası pahasına uyuyordu. Anlatıcı, bu gerçeği ilk satırlarda şöyle vurgular: “Dev her zaman oradaydı.”
Koleksiyondaki önceki hikayelerden farklı olarak “Con Temor, Con Ternura” farklı bir hafızaya bakıyor. Okuyucuya hemen, devin kökenleri ve niyetlerinin, eğer bizim tarafımızdan biliniyorsa, ölülerin anılarında kilitli olduğu söylenir. Hikaye, devin gerçek anıları ortadan kalktığı için tek bir kişinin anılarına odaklanmayacak. Bunun yerine kültürel hatıralara bakıyoruz. Valero-O'Connell, devle ilgili birçok farklı teoriyi açıklamak için büyük çaba sarf ediyor. Bazıları bunun ölümün habercisi olacağını söylüyor; bazıları bunun bir kurtarıcı olduğuna inanıyor ve diğerleri devin varlığının kendimize bağlı olmadığı konusunda ısrar eden önceki ikisini cezalandırıyor. Valero-O'Connell kültürel belleğin nasıl tutarlı olmadığını ve bunun yerine bu çoklu inançları tanımlayarak kişiden kişiye farklılık gösterdiğini gösteriyor.
İkinci kişiyi kullanarak, devin uyanacağı (ve belki de dünyayı yok edeceği) tahmin edilen günde düzenlenen bir festivale yerleştiriliriz. Dünyadaki olası son anların tadını çıkarmaya veya yasını tutmaya adanmış festival, yemek, dans ve müzikle dolu. Bize deniliyor: “Ne yapmak istiyorsan şimdi yap. Nerede olmak istiyorsan, şimdi orada ol.” Ancak, anı yaşamak, istediğiniz yere gitmek konusundaki bu ısrarın hemen ardından uzun bir geçmişe yönelik tefekkür gelir. Sevdiklerimizi hatırlattık. Hayatımızı yansıtmamız isteniyor. Bize burada geçirdiğimiz zamanın sefalet, öfke, utanç ve yalnızlıkla geldiği söylendi. Valero-O'Connell, “Bensiz Gitme”de resmettiği gibi, anılarımızın her zaman şimdiki ve gelecekteki eylemlerimizi bilgilendireceğini ileri sürüyor. Yani, elbette, şimdiki zamanda yaşaması söylendiğinde,
Hikayenin ve belki de dünyanın son anlarında, geriye dönüp baktığımızda; burada geçirdiğimiz zamanı sevdik; "Her şey geride kaldı. Önümüzde yeni bir şey var." Anılarımızdan çekiliyoruz ve ilerlememiz gerektiğini hatırlatıyoruz. Valero-O'Connell, ilerlemek için anılarımızı, geçmişimizi ve buradaki zamanı sevmeyi öğrenmemiz gerektiğinde ısrar ediyor. Devin uyanıp uyanmadığını asla bilemeyiz. Önemli değil. “Uyanırsa ne yaparsınız?” diye sorulur. ardından “Olmazsa ne yapacaksın?” Her iki soru da cevapları hak ediyor. Bu hikaye, anılarımızın envanterini çıkarmamız gerektiğini hatırlatıyor. Bunu yaparak, ister dünyayı yok eden devler olsun, isterse başka bir gün doğumu olsun, gelecekle yüzleşmeye hazır olacağız.
Valero-O'Connell'in Don't Go Without Me , hafıza üzerine bir inceleme işlevi gören bir öyküler koleksiyonudur. Her hikaye, okuyucuya anıların önemini vurgular, sadece dönüp bize onların her şey olmadığını hatırlatmak için. “Bensiz Gitme”, hayatımızdaki gerçek insanların, onlarla yaptığımız anılardan daha önemli olduğunu vurguluyor. “Ne kaldı”, insan bağlantısının önemi için dramatik bir durum ortaya koyuyor. “Con Temor, Con Ternura” bize geleceğe yüzleşmemiz gerektiği için yaptığımız anılarla barışmamızı hatırlatıyor.
Peki, anılar hayatımızın neresinde yer alır? Cevap “Con Temor, Con Ternura”da bulunabilir: “o anılar, anlar arasında asılı kalan örümcek ağları kadar gerçek dışı görünüyor… Bağ dokusu parlak bir vücudu bir arada tutuyor.” Anılarımız, iyi ve kötü, bizi bir arada tutar. Hayatlarımızı ve nereye gitmemiz gerektiğini anlamlandırmamıza izin veriyorlar. Bu nedenle, “Bensiz Gitme”de adı verilmeyen aşık, hatıralarının çoğunu verdikçe giderek daha fazla kaybolur ve telaşlanır. Anılarımız bizi birbirimize ve hayatımızdaki insanlara bağlar. “Don't Go Without Me”deki kız arkadaşlar, “What Is Left”teki Isla ve Kelo ve “Con Temor, Con Ternura”daki tüm kültürler ve yaşamlar; anılar bizi bir arada tutar ve bir arada tuttukları her zaman değerli olmalıdır.
Don't Go Without Me , ShortBox'tan hem fiziksel hem de dijital olarak satın alınabilir.
Rosemary Valero-O'Connell'i twitter @hirosemaryhello'da bulabilirsiniz .
Bu makalenin bir okumasını dinleyin: ❖ Tüm yaşamları boyunca çok önemli bir şey hakkında yanlış yönlendirilmiş kahramanlar hakkında hikayeler nesillerdir kültürümüzde ortaya çıkıyor ve bu güne kadar gişede izleyicileri memnun etmeye devam ediyor. Yoksul gerçekten bir prensti.
Çevrimiçi ödeme sahtekarlığının ortaya çıktığını ve yeni olmadığının herkes için açık olduğunu düşünüyorum. Alıcı konumundaki herhangi birinin bir dolandırıcılığa düşmekten korktuğu veya halihazırda düşmüş olduğu veya dolandırıcılara yakalanmış birini tanıdığı açıktır.
Arka hikaye Her ürünün bir hikayesi vardır ve bu Yapdoof'un başlangıç hikayesidir. Yapdoof, Omept Technology Nijerya Limited'in bir ürünüdür.
26 Temmuz'da Kilise, Meryem Ana'nın ebeveynleri olan Aziz Joachim ve Anne'yi inançları ve azimleri için anıyor. İşte ailemin hikayesi - hayatlarını sadelik içinde yaşayan ve bize yedi çocuğuna yaşam boyu eğitim veren basit bir çift.
Bu gönderi, DFINITY ekibinin merkezi olmayan bulut vizyonunu ve bunun geleneksel blok zinciri ve Amazon Web Servisleri gibi mevcut bulut sağlayıcılarıyla ilişkisini araştırıyor. Büyük ölçekli bir ağ tarafından uygulanan DFINITY teknolojisinin gösterimleri 2017 sonbaharında yapılacak ve bunu, 2018 yazının başlarında piyasaya sürülmesi beklenen “açık bulut” ağıyla kâr amacı gütmeyen vakıf için bir Ana bağış toplama izleyecektir. .
Sathya Krishnan Suresh, Shunmupapriya P Bu yazıda, stili ve içeriği iki ayrı görüntüden gelen yeni görüntüler oluşturmak için kullanılabilecek bir yöntem olan “Nöral Stil Transferi” adlı ilginç bir konuyu tartışacağız. Bu makale Leon A Gatys ve arkadaşlarının A Neural Algorithm of Artistic Style (Sanatsal Stilin Sinirsel Algoritması) temel alınarak hazırlanmıştır; burada yazar, Evrişimsel Sinir Ağı (CNN) katmanlarını kullanarak yeni bir görüntünün oluşturulması hakkında ayrıntılı bir açıklama sunar.