Evet, JWST bir bebek gökada kümesinin doğmakta olduğunu yakaladı!Evrenin nasıl büyüdüğünü bulmak, JWST'nin en büyük bilim hedefiydi. Bu ultra-erken proto-galaksi kümesi, inanılmaz bir keşif. Temel Çıkarımlar
- Büyük birincil aynası, Dünya'dan uzak konumu, ultra düşük sıcaklıkları ve kızılötesi için optimize edilmiş cihazlarıyla JWST, bilimin en büyük 'zaman makinesi'dir.
- Şimdiye kadar, tarihteki herhangi bir gözlemevinden daha önce hiç olmadığı kadar uzak yıldızlar ve galaksiler bularak erken Evren'in daha da gerisine kadar görüldü.
- İlk kez, Büyük Patlama'dan sadece 650 milyon yıl sonra, ultra uzak, hala bir araya gelmekte olan bir gökada kümesini yakaladı. İşte bu yüzden modern kozmoloji için bir zafer.
Evren nasıl büyüdü? Bu basit gibi görünen soru, uygarlığımızın tüm tarihi boyunca insanlığı sonsuza dek şaşırtan bir soruydu: 20. yüzyılın ortalarına kadar. İşte bu noktada, kozmik mikrodalga arka planı keşfedildi ve burada, Büyük Patlama tarafından tahmin edilen uzun dalga boyunun kalan parıltısı ile hızla ilişkilendirildi. O zamandan beri, Evrenimizin yaşını (13,8 milyar yıl) ve şu anda nelerden yapıldığını (karanlık enerji, karanlık madde, normal madde, nötrinolar ve fotonların karışımı) belirleyerek anlayışımızı geliştirdik ve geliştirdik.
Bu bilgi bize bir dizi beklenti vermek için yeterlidir: Evrenin yıldızları, galaksileri ve hatta galaksi gruplarını ve kümelerini nasıl ve ne zaman oluşturmuş olması gerektiğini ve modern kozmik ağımızın şekillenmesinin yolunu açması gerektiğini düşünüyoruz. Ancak, Evrenin yıldız, galaktik ve süper galaktik ölçeklerde tam olarak ne kadar hızlı büyüdüğüne dair temel ayrıntılar, Hubble gibi önceki en büyük gözlemevlerimizin erişiminin ötesinde kaldı.
Ancak JWST, bu soruları ilk kez yanıtlayarak hikayenin bu yönünü değiştiriyor. Son keşfiyle bulundu şimdiye kadar keşfedilen en eski proto-galaksi kümesi , Big Bang'den sadece 650 milyon yıl sonra. İşte bize öğrettiği şey.
Teorik olarak, Evrende her şeyin nasıl büyüdüğüne dair bir hiyerarşi vardır. Sıcak Büyük Patlama'nın ilk aşamalarında, Evren neredeyse mükemmel bir şekilde tekdüzeydi: tüm madde ve enerji, bu tekdüze arka planın üzerine bindirilmiş küçük, 30.000'de 1'lik dalgalanmalarla uzay boyunca eşit bir şekilde dağılmıştı. Bu dalgalanmalar, Big Bang'den önce gelen ve onu kuran ve tüm kozmik ölçeklerde meydana gelen kozmik enflasyon tarafından üretildi: küçük, orta ve büyük.
Madde ve radyasyon etkileşime girdiğinden ve ayrıca Evren genişlediğinden, en küçük ölçekli dalgalanmalar silinip gider, yoğunluk dalgalanmalarının artması veya bastırılması konusunda ara ölçekler tepeler ve vadiler yaşar ve en büyük kozmik ölçekler etkilenmez. . Bu bilgi, Big Bang'den arta kalan parıltıya kodlanır: bugün bile gözlemlenebildikleri kozmik mikrodalga arka plan.
Daha sonra, nötr atomlar oluştuğunda, aşırı yoğun bölgeler yerçekimsel olarak büyümeye başlarken, düşük yoğunluklu bölgeler madde ve enerjilerini daha yoğun çevrelerine bırakır. Ancak yerçekiminin sonsuz menzilli bir kuvvet olmasına rağmen, yerçekimi büyümesi Evren'de eşit olarak gerçekleşmez.
Anahtar nokta şunu hatırlamaktır: yerçekimi, Evrendeki tüm sinyaller gibi, her yere anında ulaşmaz, bunun yerine ışık hızıyla sınırlıdır. Uzayda bir noktada aşırı yoğun bir bölgeye sahipseniz, yakındaki maddeyi belirli bir süre içinde çekebilir, ancak on kat daha uzaktaki madde en az on kat daha fazla zaman gerektirir (muhtemelen daha fazla, Evren genişliyor) aynı nesneden gelen yerçekimini hissetmek için. Yıldız kümelerinden galaksilere, galaksi gruplarına ve kümelerine ve ötesine uzanan kozmik bir ölçek ne kadar büyük ve görkemliyse, yerçekimi çekiminin başlaması için o kadar fazla zaman gerekir.
Ardından, daha büyük ölçekli bir bölge yerçekiminin etkilerini hissetmeye başladığında, bağlı bir yapı oluşmadan önce tümü zaman gerektiren birkaç olayın gerçekleşmesi gerekir.
- Geri çekilen maddenin, kütleçekimsel aşırı yoğunluğun merkezinden hızla uzaklaştıkça yavaşlaması gerekiyor.
- Yerçekimsel çöküşü tetiklemek için aşırı yoğun bölgenin kritik bir kütleye - ortalama yoğunluğun yaklaşık %68 üzerinde - büyümesi gerekir.
- Daha sonra, daha büyük ölçekli yapının gerilemesini durdurması, yönünü tersine çevirmesi ve çökmeye başlaması gerekir.
Ve son olarak, elde edeceğimiz şey bağlı bir nesne: hepsi daha büyük, bağlı, büyük ölçekli bir yapının parçası olan alt bileşenler.
Kozmik ölçeğin daha küçük ucunda, moleküler gaz, toz, atom ve karanlık madde bulutları çöken ilk yapılar haline gelir ve sonunda ilk yıldızlara ve yıldız kümelerine yol açar. Bu aşırı yoğun bölgelerin en yaygın olanının çökmesi yaklaşık 200-250 milyon yıl alabilirken, bunu en erken yapanlar (yani, başlangıçta aşırı yoğun koşullara sahip olanlar) bunu sadece 50-100 milyon yıl içinde yapabilir. milyon yıl. Yıldızlar oluşurken, radyasyon ve rüzgarlar yayarlar ve bu, akıl almaz derecede karmaşık ortamlar yaratarak, bu erken yapılar hakkında herhangi bir ayrıntıyı tahmin etmede büyük zorluklara yol açar.
Bu ilk madde kümeleri, içlerine giderek daha fazla madde çekerken, aynı zamanda birbirlerini bulurlar ve birleşerek Evrendeki en eski büyük gökadaları oluştururlar. -de JWST'nin şimdiye kadar gördüklerinin sınırları , Büyük Patlama'dan yaklaşık 320 milyon yıl kadar erken bir tarihte zengin bir şekilde evrimleşmiş galaksiler keşfettik; bu erken galaksilerin çoğu devasa, ağır elementler açısından zengin ve bol miktarda devam eden yıldız oluşumuna sahip. JWST'nin bu nesneleri keşfetmesi tamamen bekleniyordu ve yine de kesinlikle bozulmamış yıldızların ve hatta daha eski galaksilerin popülasyonlarının JWST'nin yetenekleriyle ortaya çıkacağını ummak için her türlü nedenimiz var.
Ancak kozmik ölçeğin daha geniş ucunda, bu 'dağınık fizik' pek bir rol oynamıyor. Oysa, bireysel galaksiler ölçeğinde, aşağıdakilerle uğraşmak gerekir:
- devam eden yıldız oluşumu,
- büyük yıldızlardan gelen rüzgarlar ve radyasyon,
- yıldız ölümleri ve felaketler,
- gaz ve diğer atom bazlı maddelerin soğuması ve içeri girmesi,
- birleşme ve birikim,
- iyonlaşma,
- ve karanlık maddenin normal madde ile etkileşimi,
gökada kümelerinin oluşumu söz konusu olduğunda bu faktörler yalnızca son derece küçük bir rol oynar.
Bunun yerine, galaktik grupların ve galaksi kümelerinin oluşumu büyük ölçüde hepsi iyi bilinen sadece üç faktöre bağlıdır.
- Evrende gerçekte ne olduğunu bildiğimizde, tüm kozmik zamanlarda tam olarak belirlenen Evrenin genişlemesi.
- Bu tür herhangi bir nesnenin kütleçekimsel büyüme oranını hesaplamamızı sağlayan, ilgili kozmik ölçekte başlangıçtaki aşırı yoğunluğun büyüklüğü.
- Ve çeşitli kozmik ölçeklerin ilgili etkileşimi de dahil olmak üzere, yerçekimi büyümesinin zaman içinde nasıl ilerlediği.
Bazen aşağılayıcı bir şekilde 'gastrofizik' olarak anılan tek bir galaksinin içinde meydana gelen tüm dağınık şeylerin, galaksi kümelerinin oluşumu ve büyümesi üzerinde ihmal edilebilir bir etkisi vardır; sadece yerçekimi önemlidir.
JWST'den önce, kozmik tarih boyunca bu galaksi kümelerini ortaya çıkarmanın çeşitli yollarına sahiptik. En basit ve anlaşılır olanı, aynı görüş alanında var olan, birbirine aynı kırmızıya kaymalarda/mesafelerde, ancak önemli bir hız dağılımına sahip çok sayıda gökadayı belirlemekti: burada küme içindeki gökadalar birkaç hızda hareket ediyordu. birbirine göre yüz hatta birkaç bin km/s. Saç ve Başak gibi yakındaki gökada kümelerinin bu şekilde tanımlanması kolaydı.
Hızlı hareket eden gaz bulutlarının çarpışması veya yoğun yıldız oluşum olayları gibi nedenlerle ısınan gökada kümeleri, küme içindeki galaksiler arası ortam boyunca X-ışınları yayar ve onları doğru dalga boylarında incelersek tanımlayıcı bir imza bırakır. ışık. Bu X-ışını yayan kümeler, yalnızca kümeleri tanımlamanın yolları değil, aynı zamanda kütleleri, gaz içerikleri ve birleşme geçmişleri hakkında da hayati bilgiler sağlar.
Ve son olarak, gökada kümeleri de yerçekiminin toplu etkileri aracılığıyla ortaya çıkarılmıştır: güçlü ve zayıf kütleçekimsel merceklenme olgusu aracılığıyla. Belirli bir görüş hattı boyunca var olan kümülatif kütle miktarı olduğu için, büyük bir gökada kümesi, küme içi madde sayesinde merceklenme özellikleri nedeniyle bir dizi kümelenmemiş gökadadan ayırt edilebilir: küme içindeki kütle, aralarındaki küme. bireysel galaksiler.
bu en eski olgun gökada kümesi görece yakınımızda: X-ışını emisyonlarıyla keşfedilen ve ışığı Büyük Patlama'dan sadece 2,7 milyar yıl sonra bize ulaşan CL J1001+0220. İçinde, yarısından fazlası yıldız patlaması galaksileri olan (yani, tüm galaksiyi kapsayan büyük bir patlamada yıldız oluşturan) 17 tanımlanabilir galaksi ile. Ancak galaksi kümeleri 'olgun' nesneler olarak doğmaz, biçimlenmemiş bir durumdan bir proto-küme aşamasına doğru gelişir. Bu nedenle, bu türden ilk nesneleri bulmak istiyorsak, ilk gökada kümelerini aramalıyız: X-ışınları yaymak için gazlarını henüz ısıtmamış koleksiyonlar.
JWST döneminden hemen önce, 2019 anketi Subaru, Keck ve Gemini gibi birinci sınıf yer tabanlı gözlemevlerimizi kullanarak, Evren'in çok erken dönemlerinde birkaç galaksiden oluşan çok uzak iki koleksiyon ortaya çıkardı: biri 5,7 kırmızıya kaymada (Büyük Gökada'dan 1 milyar yıl sonrasına karşılık gelen) 44 galaksiden oluşuyordu. Bang) ve 6.6'lık bir kırmızıya kaymada veya Büyük Patlama'dan sadece 800 milyon yıl sonra 12 galaksiden oluşan bir diğeri. Bu proto-kümeler, hızları ve kütleleri kesinlikle yerçekimsel olarak bağlanma sürecinden geçtiklerini ve bu eşiği çoktan geçmiş olabileceklerini gösteren hızları ve kütleleri ile uzayda benzer bir çevreyi işgal eden gökada topluluklarının en eski örnekleriydi.
JWST'nin inanılmaz kozmik vizyonuyla, bir gün bu kozmik rekoru kıracağımızı ve bilinen en eski kümeyi benzeri görülmemiş zamanlara geri taşıyacağımızı ummuştuk. Bununla birlikte, galaksi kümelerini sağlam bir şekilde tanımlamak tipik olarak bir arada var olmak için iki gözlem seti gerektirdiğinden, bunun biraz zaman alması da bekleniyordu. İlk olarak, yeterince geniş bir alanı kaplayabilen geniş alanlı bir fotometrik araştırmaya ihtiyacınız var, böylece galaksi kümesi adayları - yani, hepsi çok uzak ve aynı mesafede bulunan renkleri tutarlı olan galaksiler - tanımlanabilir.Astrofizikçi Ethan Siegel ile Evreni dolaşın. Aboneler bülteni her Cumartesi alacaklardır. Herkes gemiye!
Ve sonra, hangilerinin gerçek galaksiler olduğunu ve gerçek kırmızıya kayma/kozmik mesafelerinin ne olduğunu belirleyerek bu galaksi adayları üzerinde spektroskopik takipler gerçekleştirme yeteneğine ihtiyacınız var. JWST'nin bilim operasyonlarının ilk yılındaki - bu arada Nisan 2023'te bile hala içinde bulunduğumuz - sadece iki teklif: PANORAMİK Ve COSMOS-Web hiçbiri bulgularını henüz yayınlamadı.
Ancak, daha küçük alanları kapsayan diğer üç birinci yıl anketi:
- yeşim taşı : JWST Gelişmiş Derin Galaksi Dışı Araştırma,
- BARDAK , derinlemesine merceklenmiş gökada kümesi Abell 2744'e bakan,
- Ve CEERS , Kozmik Evrim Erken Yayın Bilim Araştırması,
CEERS'in gökyüzünün aynı dar alanında 4.9'luk aynı uzak kırmızıya kaymada dört gökada bulması ile zaten yayınladık, bir proto-kümeye karşılık gelen Big Bang'den sadece 1.2 milyar yıl sonra.
Ancak, büyütücü bir ön plan gökada kümesinin (Abell 2744) ek etkilerine sahip olduğunuz CAM alanında, daha da derine inme potansiyeli bol miktarda bulunur. Şans eseri - ve söyleyebileceğimiz kadarıyla, gerçekten sadece şans - aynı bölgede yedi bağımsız gökada bulundu ve spektroskopik olarak doğrulandı aynı kırmızıya kaymada, 7.88, ki bu Büyük Patlama'dan sadece 650 milyon yıl sonraki bir zamana tekabül ediyor: şimdiye kadar tanımlanmış en eski gökada kümesi. Kümenin adı, en azından şimdilik, ağız dolusu: A2744z7p9OD , Çünkü:
- Abell 2744'ün (A2744) mercekleme alanında keşfedildi,
- 7,88'lik kırmızıya kaymada (7,9'a yuvarlanır ve dolayısıyla adın “z7p9” kısmı),
- ve yedi üye gökadanın her birinde çift iyonize oksijenin saptanmasıyla kırmızıya kaymasının doğrulandığı yer ('OD' bölümünün 'oksijen saptaması' için mi yoksa bu ilkkümenin bir 'aşırı yoğunluğu' temsil etmesi nedeniyle mi olduğu belirsiz kalıyor).
Bu gökada kümesi daha önce Hubble Uzay Teleskobu ile görüntülenmişti ve uzayın çok küçük bir bölgesindeki 'ortalama' gökada sayısının yaklaşık 130 katını ortaya çıkardı. Bununla birlikte, Hubble çalışmasından elde edilen en ilgi çekici gökada adayının adı YD4 idi ve şimdi (spektroskopi ile) kırmızıya kayması 8,38 olduğu ortaya çıktı, yani YD4 Olumsuz bu proto-kümenin bir parçası değil, daha çok daha uzak bir arka plan nesnesi. Ek görüntüde (aşağıda) vurgulanan sekiz gökadadan, küme üyesi olmayan tek gökadadır.
Bu çalışma, tüm Evrende bugüne kadar bilinen en uzak galaksi kümesini ortaya çıkarmakla kalmıyor, aynı zamanda tek bir galaksiye ait olduğundan şüphelendiğimiz tüm uzak galaksi adaylarını gözlemlemenin ve spektroskopik olarak doğrulamanın ne kadar önemli olduğunu da vurguluyor. nesne. Daha önceki Hubble çalışması, gerçekte var olandan çok daha büyük, daha geniş bir proto-küme önerdi: bu kümede 'yalnızca' ~ 24 kat daha fazla galaksi var, daha önce tahmin edilen ~ 130 değil. Bulunan gökadalardan bazıları ilk kümeyle ilişkili değildi, ancak görüş hattı boyunca başka bir yerde bulunuyorlardı. Ek olarak, bazı aday gökadalar tayfsız kalır ve bu da onları gözlemlemenin önemini vurgular.
Yazarlar ayrıca kütle ve hız dağılımını tahmin etmeye çalışmak (yani, galaksilerin birbirine göre ne kadar hızlı hareket ettiğini) bu proto-kümenin içinde ve dikkate değer bir şey buldu. Yedi üye gökadanın toplam kütlesi yaklaşık 400 milyon Güneş'tir: neredeyse modern Samanyolu'nun kütlesi ve bu, proto-kümenin kütlesi için bir alt sınır belirler. Bugüne kadar, bu miktarın en az 5000 katına veya günümüzün Koma Kümesinin kütlesine ulaşmış olmalıydı. Ve yaklaşık 1100 km/s'lik tahmini hız dağılımı, oldukça belirsiz olmasına rağmen, bilinen yüksek kütleli gökada kümeleriyle dikkate değer ölçüde tutarlı görünüyor.
İlk kez sadece tahminde bulunmuyoruz, aslında görmek Evren nasıl büyüdü. JWST'nin inanılmaz yetenekleri ve bilim adamlarının uzak Evrenden veri toplayıp analiz eden olağanüstü çalışmaları sayesinde, Evrenimizin küçük, yıldızsız, neredeyse hiç yıldızsız bir evrenden nasıl çıktığına dair daha eksiksiz, kapsamlı ve doğru bir resim oluşturuyoruz. - günümüzün muazzam, galaksi açısından zengin kozmosumuz için mükemmel bir şekilde tekdüze durum.
Paylaş: