-
ardahan şehrinde bulunduğum süre içinde gözüme hep çayırlardaki atlar çarpardı. boş çayırlardaki, tepelerdeki, asfalt yolların kenarındaki atlar. yalnız başına, zayıf ve bazen yaralı olurlardı. güneşin altına kurulmuş kahverengi dağların yamaçlarındaki sahipsiz atlar. ailesiz atlar. kimsesiz atlar.
kenan bey vardı bir tane, ardahanlı, terekeme, bilirdi bu işleri. bir gün sordum; "kenan bey, ortalıkta bir sürü başıboş at var. yok mu bunların sahipleri. niye tek başına bu atlar?" diye. gülerek ve sakin bir sesle cevap verdi kenan bey; "onlar at değil beyim" dedi. "onlar yılkı. sahipleri, onların bakımından, masrafından, zahmetinden korktukları için, kış vakti gelince kaderlerine terk ederler. doğaya salarlar. kışın sertliğine, acımasızlığına bırakırlar. yaz vakti gelince eğer bu yılkı sağ kalır ve evine geri dönerse tekrar at olur" dedi. ilk defa duydum bu geleneği. şaşırdım. sonraki gün yine bu yılkılardan birini gördüm. tek başımaydım. durdurdum arabayı. yanına yaklaştım. gözlerine baktım ve şöyle mırıldandığımı hatırlıyorum:
"bir defa yılkı olmuş bir at, hiç bir zaman yeniden at olamaz kenan bey"
-
hakkında eski günlüklerimden birinde bulduğum sözler:
"uyumak çok zor geliyor şu sıralar. zorluyor.
geceleri çok zor. bu ev, bu oda. her döndüğümde yalnızlığım soyunuyor. geçip bir kenara öylece rahatsız edici bakışlarını dikiyor üstüme.
belki de bu yüzden mutfağa kaçtım.
sırrımı biliyor o. dışarıya göstermediğim yüzümü. alay ediyor benimle. ama kimseye de söylemiyor.
sessizce gülüyor geçici misafirler geldiğinde odama.
onunla barışabilir miyim? dost olabilir miyim? o kimsenin dostu olamaz gibi. bunun için fazla kibirli. ben miyim o?
öldürebilir miyim onu? bu sefer gerçekten hiç kimsem kalmaz."
-
ikiye ayrılır. birincisi etrafında kimsenin olmayışından kaynaklanırken, ikincisi kalabalık içinde hissedilen yalnızlıktır. en ağır yalnızlık da budur.
-
ılık bir su gibidir içimdeki yalnızlığım
yalnızlığım, ruhumda uzak bir ses gibidir.
her sabah ufuklardan mavi şarkılar gelir,
ve her sabah ürperir içimde yalnızlığım
güneşim aydan sarı,yarınım dünden zorsa
sarsın artık ömrümü tunç kandillerin isi
üşüyen ellerimden tutmalıydı birisi,
eğer benim gözlerim onları görmüyorsa.
bir camın arkasında,açılıyor güllerim
havuzum pırıl pırıl… yıkar bakışlarımı.
işler temiz ziyalar suya nakışlarımı;
ruhumun dünyasından eser tahayyüllerim
rüya rüzgarlarında bir yaprak yalnızlığım
düşüncem bir neydir ki ürperir perde perde
belki bu mısralarım esecek gönüllerde
fakat herkese uzak kalacak,yalnızlığım.
fazıl hüsnü dağlarca
-
duygusal ve fiziksel olarak ikiye ayrılır.
-
tercih edileni güzelken, mecbur kalınanı acı verir.
-
adına yüzlerce farklı dilde, yüzlerce farklı şarkı, şiir, roman yazılmış. yazılmış da kim yenebilmiş ki yalnızlığı. ne bir insanla yenilebilir yalnızlık, ne zamanla ne de mekana. yalnızlık ilelebet...
-
sheryl sandberg’in hayatı kusursuz görünüyordu: muhteşem bir işi, birçok insanı etkileyen bir kitabı, sevgi dolu bir ailesi vardı. fakat 2015 baharında ailesiyle meksika’da tatildeyken, eşi dave goldberg bir kalp rahatsızlığı geçirdi ve hayata veda etti. sandberg’ün artık istemediği, yeni bir kimliği vardı: yas tutan dul.
evde ve işte, yeniden ayakta durabilme mücadelesinden sonra, acısını yazmaya başladı. çektiği acılar ve hissettiği yalnızlık hakkında uzun bir yazı yazdı ve bunu coo olarak görev yaptığı (ve yaklaşık 2 milyon takipçiye sahip olduğu) facebook’ta yayımladı. yazı, insanların trajediyle başa çıkma şekilleri hakkında global bir söyleşi başlattı.
sandberg hayatını yoluna koymaya çalışırken, araştırmaların zorluklarla başa çıkma gücü hakkında ne söylediğini öğrenmek amacıyla wharton’da profesörlük yapan ve aynı zamanda yazar olan arkadaşı adam grant’e ulaştı. bu, bir süre önce yayımlanan option b: facing adversity, building resilience, and finding joy adlı kitabı yazmalarına olanak sağladı. bir süre önce sandberg ve grant facebook’un menlo park, kaliforniya’daki ana merkezinde hbr ile buluştu. bu söyleşide; kendi içinizde, ekibinizde ve kurumunuzda, zorluklarla başa çıkma gücüne sahip olmak için gerekenleri anlatıyorlar.
devamı için:harvard business review