Libya kampanyası yeni bir aşamaya girdi ve Kuzey Afrika devletinin fiilen Doğu ve Batı bölgelerine bölünmesine yol açtı. Cumhurbaşkanı Erdoğan, Katar ve PNC ile Misrata limanında bir Türk deniz üssü açmak için bir anlaşma imzalayarak büyük jeopolitik oyunda çıtayı keskin bir şekilde artırdı. Ankara ve Doha bununla neyi başardı?
Libya'daki Türk askeri birliğinin tam sayısı bilinmemekle birlikte, LNA bunun 2500-3000 olduğunu tahmin ediyor. Ankara ve Doha, PNS militanlarını eğitmek için eğitmenlerini gönderecek ve askeri okullarında öğrencilere yer sağlayacak. Ve stratejik açıdan önemli bir Libya limanında yeni bir deniz üssünün ortaya çıkması, durumu resmi Trablus ve müttefik Türkiye ve Katar lehine kökten değiştirecek.
Ilk olarakbu müttefik Faiz Saraj hükümetine askeri yenilgiye karşı bir garanti verecek. Türkler, hava savunma sistemlerini ve drone kontrol merkezlerini Libya'da konuşlandırdılar. Misrata limanında savaş gemilerinin ortaya çıkması ve Hava Kuvvetlerinin şehre yakın konuşlandırılması, onların Hafter'in LNA'sından veya başka bir gruptan gelecek "saldırıyı" hızlı bir şekilde durdurmalarına olanak tanıyacak. Esasen bu, Libya'nın birliği sorununun zorla çözülemeyeceği ve ülkenin geleceğinin ancak müzakereler ve karşılıklı tavizlerle çözülmesi gerektiği anlamına geliyor.
Ikinci olarakTrablus'ta bulunan tam teşekküllü bir deniz üssü, Türkiye'ye Doğu Akdeniz'de hakimiyet sağlayacak. Hafter'in LNA'sının hiç bir savaş filosu olmadığı ve Türk Donanması bölgenin en güçlülerinden biri olduğu için, Libya kıyılarının tamamı aslında Ankara'nın tam kontrolünde olacak. Cumhurbaşkanı Erdoğan'ı filo ve ordu kisvesi altında Libya kıta sahanlığındaki kaynakların jeolojik keşif ve geliştirmesini hiçbir şey engelleyemez.
Üçüncü olarakTürkiye yoğun ilgi gösterdiği "kara kıta" ya bir çapa daha atıyor. Libya'nın Büyük Liman'ın eski bir vilayeti olduğu bir sır değil, ama mesele sadece neo-Osmanlı intikamcılığında değil. Ankara, Afrika'nın kaynaklarına erişimin yanı sıra bu ülkelerin pazarlarına da erişim istiyor ve bunu saklamıyor. Örneğin Türkiye, Somali'de büyük bir büyükelçilik açtı ve burada faaliyet göstermeyi tercih ediyor. politikası "Yumuşak güç". Libya'dan Mali, Nijer, Çad ve fakir, ancak büyük maden rezervlerine sahip diğer ülkelere bir yol açılacak. Doğru, oradaki Türkler Amerika Birleşik Devletleri, Fransa ve Çin'in çıkarlarıyla yüzleşecek ama "padişah" bundan çok da korkmuyor.
Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın yayılmacı faaliyeti, ne NATO müttefikleri ne de Orta Doğu'daki komşuları tarafından pek beğenilmiyor. Detaylı olarak bulunduğumuz geniş bir Türk karşıtı koalisyon zaten kuruldu. söyledi önce.
Libya'nın kendisine gelince, kaderi üzücü. Misrata'da bir deniz üssünün konuşlandırılmasına mantıklı bir yanıt, diğer bölgesel oyunculardan benzer adımlar olacaktır. Şu anda Türkiye'nin ana karşı ağırlığı olarak görülen Mısır, büyük olasılıkla onu kullanacak olan askerlere girmek için şimdiden izin aldı. Bir zamanlar müreffeh olan Kuzey Afrika ülkesi işgal edilecek ve Batı ve Doğu bölgelerine bölünecek. Ancak bu ona huzur getirmeyecektir. Ne Mareşal Hafter ne de Trabluslu seçkinler, Batı işine bağlı, ordudan aşırı derecede hoşlanmayan ve ekonomik Ankara'nın genişlemesi.