Biz bu dünyada doğumları ve ölümleri sürekli bir yenilenme ve tazelenme şeklinde seyrederiz. Bir bahar mevsiminde yeryüzü canlanıverir. İskeletler gibi cansız ve kuru ağaçlar çiçeklere bürünür. Rengârenk bitkiler yerleri kaplar; onların başına binlerce tür sinekler, böcekler, kuşlar ve daha başka canlılar üşüşür. Sonra, çok geçmeden, gelenler gider. Çiçekler kurur, böcekler ölür, ağaçlar yine iskeletlere döner. Yerin üzeri bembeyaz bir kefen gibi karlarla örtülür. Fakat ölüm de sürekli kalmaz dünyamızda. Ertesi bahar yeryüzü yine canlanır. Gidenler tekrar gelir. Yine yeryüzü cıvıl cıvıl hayat kaynamaya başlar.