-
son yüzyılda bülent serttaş'ın kafasının çelik halkaya sıkışmasından sonra beni en çok üzen olay.
bildiği üzere karl marx'ın kanını taşıyan iki kişi var. frédérique longuet-marx ve anne longuet-marx olarak. ikisinin de evladı yok. ikisi de 60 küsur yaşlarında. evlenmeyi çoluğa çocuğa karışmayı reddediyorlar. böylece üstad karl marx'in dölü kuruyor. sonsuzluğun azametli boşluğunda kaybolup gidiyor.
bir tane kıvırcık saçlı bir oğlan çocuğu, kıvırbaş kafalı minik bir kız evladı olsun istemez mi insan? koşarken düşsün canı acısın materyalizme tutunsun diyalektik ile kalksın tekrar koşsun. değer paradoksuna göre oyuncaklarını seçsin.
ama yok işte. yok.
-
derdini sikiyim dedirten başlık.
-
(bkz: bu dünya kimseye karl marx)
-
fikirlerin, ideallerin ve kültürel bilgilerin gen vasıtasıyla taşınmadığını bildiğimiz için çok da sorun olarak görmediğim durumdur. zira marx’ın zihninin sentezlediği memler, bugün kitaplarda, bilgisayarlarda, belgesellerde, insanların zihinlerinde ve daha bir çok taşıyıcı ortamda yayılmaya, yeni formlar kazanmaya, tekrar yorumlanmaya devam ediyor. insanlar ölüyor, soyları tükeniyor, kimi zaman onları tanıyan dahi kalmıyor fakat fikirler, idealler, kültürler yaşamaya, yayılmaya, çoğalmaya devam ediyor.