Tamam dedim yaptım, ama öncesinde iyice tembih ettim, "oğlum karnın doydu, tost yiyecek yerin yok, otur, kendini dinle, eğer hala kendini aç hissediyorsan yaparım" dedim, "eğer yaptığımda 'benim kaanım dooydu' deyip bırakırsan da bir daha sana güvenemem' dedim.
Neticede tostu yaptım, o da yedi bitirdi ve sonunda 'bi sorun yok dimi, güveniceksin' dercesine "annee bak bitirdim yiyebiliciiimi söylemiştim" dedi.
Sabah 7'de kalktığı için arkadaş, haftasonu maftasonu değişmediği için onun için, yine kalktı acımasızca kaldırdı ve bu sefer babasına tost yaptırdı. Onu da yemiş. Benim 'sabah hayatta lokma ağzına koymaz' dediğim oğlum tostunu yemiş. 1,5 saat sonra ben kalktığımda "ne olsa açlığını bastırmıştır, salla kahvaltıyı biraz" diye iç geçirirken "anne hadi benim karnım aç, yumurta yap, salam kafa (salam başlıklı ekmekler) yap, ama yumurtayı karıştırmadan yap, dümdüz yap" diye siparişler yağdırmaya başladı.
Az biraz iştahı mı açıldı bişey oldu çocuğuma ama bakalım ne olacaksa..
Yani şu sıralar en iyi dost peynirli tost.
Bu arada tostunu yerken 'bite me' izliyordu. Bende izliyordum ama iştahım onun kadar açılmadı neyse ki....