Beyrut'un Aziz Elias Ermeni Katolik Katedrali ve Aziz Krikor Lusavoriç
Dini antropolog, araştırmacı ve NEOS Turizm danışmanlığının kurucusu Nour Farra-Haddad bizi Beyrut şehir merkezindeki bir Ermeni dönüm noktasına götürüyor. Orada, Beyrut'taki patlamanın kurbanları için barış için dua ediyor ve Ermeni toplumu ile dayanışma içindeyiz.
Fotoğraflar – Siamanto Somokian
Tarih
Beyrut şehir merkezindeki Saifi yerleşim bölgesinin yakınında muhteşem Aziz Elias Katedrali ve Aziz Krikor Lusavoriç (Sourp Yeghia, Sourp Krikor Lousavoritch) bulunur. Aslen 1860 yılında Ermeni çarşılarına yakın şimdiki yerinde inşa edilmiş ve Lübnan'daki ilk Ermeni Katolik kilisesini temsil etmiştir. Kilise, 1901'de daha fazla sayıda ibadetçiyi barındıracak şekilde yeniden inşa edilmek üzere yıkıldı. 1950'de Kardinal Aghajatian, kilisenin yıkılmasını emretti, böylece yerine bir katedral inşa edildi ve geleneksel mimari tarzda inşa edildi. Katedral 1959'da tamamlandı, ancak Lübnan iç savaşı sırasında ciddi hasar gördü. Çatışmanın 1990'da sona ermesinden sonra yenilendi ve bugün her Pazar iki kez kitle kutlanıyor.
Aydınlatıcı Aziz Gregory
Aziz Krikor Lusavoriç, Ermenistan'ın havarisi, ulusal azizi ve koruyucusudur. Üçüncü yüzyılın sonlarında doğdu ve MS dördüncü yüzyılın başlarında öldü. Gregory, Ermeni Apostolik Kilisesi'nin (bazen Ermeni-Gregoryen Kilisesi olarak da adlandırılır) kurucusuydu, ancak Hıristiyanlığı Ermenistan'da ilk tanıtan o değildi, havariler Bartholomew ve Thaddeus orada ondan önce vaaz verdi.
Birçoğu Ermeniler tarafından bayram olarak kutlanan Gregory'ye sayısız efsane ve mucize atfedilmiştir. Ölümünden sonra, kalıntıları Roma imparatoru Zeno'nun saltanatı sırasında yakın ve uzaklara dağıldı. Başının Ermenistan'da olduğuna inanılıyor, sol eli Echmiadzin Katedrali'nde ve sağ eli Lübnan Antelias'taki Kilikya Kutsal Makamı'nda bulunuyor.
Aziz İlyas
Tüm İncil'deki azizler arasında, Saint Elijah'a adanan siteler, ülke genelinde ona adanmış 262 türbe ile Lübnan'da açık ara en yaygın olanlarıdır. İlyas, İlyas, İlyas veya Ayla, Yahudi, Hıristiyan ve Müslüman dinlerinde bir peygamberdir. O, Yeni Ahit'te en sık alıntılanan peygamberdir ve Eski Ahit kehanetine hakimdir. Onu Baal ve hizmetçilerine karşı savaşa sürükleyen Tanrı'ya olan tutkusuydu. Saygı değerini savunan, Kuran'da 'zayıflara velinimet' olarak anılır. Kur'an ve Müslüman alimler, İlyas Peygamberi İbrani tanrısının gönderdiği konusunda hemfikirdirler. İlyas, MÖ dokuzuncu yüzyılda Baalbeck'te yaşadı. Bölge halkı putperestti ve Fenike tanrısı Baal'a tapıyorlardı. İlyas, Tanrı'ya giden doğru yolu vaaz etti. Kendisine ölümsüzlük armağanının “Khodr” olarak verildiğine inanılır. Lübnan'da adı altında kendisine adanmış bir düzineden fazla Müslüman türbesi var. Nebi Ayla veya Nabi YasinAblah'ın küçük mescidi ve Hz. Makam Nebi İlyas Qabb Elias'ta.
Konum
Beyrut şehir merkezindeki konumu nedeniyle, Aziz Elias Katedrali ve Aziz Krikor Lusavoriç, Aziz İlyas Rum Katolik Kilisesi, Aziz George Rum Ortodoks Katedrali, Kapuçinler Aziz Louis Kilisesi, Al gibi diğer ibadet yerlerine yürüme mesafesindedir. Ömer Camii, İmam Ezzeddin Camii ve Muhammed El Amine Camii.
Beş Kardinal Bayramı
Bu bayram, İsa Mesih'in doğumunun ve vaftizinin yıldönümüdür. Kudüs Şehri yakınlarındaki Beytüllahim'de bir yemlikte doğdu, ancak Vaftizci Yahya tarafından Ürdün Nehri'nde vaftiz edildi. Ermeni Kilisesi, İsa Mesih'in hem doğumunu hem de vaftizini aynı gün, yani Ocak ayının 6. günü kutlar. İsa neredeyse otuz yaşındayken vaftiz edildiğinden (Luka 3:23), kilise geleneklerine göre O'nun vaftizi doğum günüyle neredeyse aynı günde gerçekleşti. Bu nedenle bu bayrama doğum ve vaftiz veya Noel ve Epifani denir. İsa vaftiz edildiğinde Babasına dua etti ve dua ederken cennet açıldı ve Tanrı'nın Kutsal Ruhu bir güvercin gibi O'nun üzerine indi. Ve gökten bir ses geldi, “Sen benim sevgili Oğlumsun, senden çok memnunum” (Luka 3:22). Bu sözlerle, İsa Mesih'in tanrısallığı dünyaya açıklandı. Bu olaya Epifani denir. Başlangıçta tüm Hıristiyan Kiliseleri, Ermeni Kilisesi gibi hem Noel'i hem de İsa'nın vaftizini aynı gün, yani 6 Ocak'ta kutladılar. Ancak daha sonra Noel tarihi, Roma'da güneşin pagan bayram günü olan 25 Aralık günü olarak değiştirildi. Bu putperest bayramı ortadan kaldırmak için Roma Katolik Kilisesi, Noel'i Ocak ayının 6. gününden Aralık ayının 25'ine erteledi. Kudüs Kilisesi'nin Noel'i Kudüs'te kutlaması ve daha sonra aynı gün, 6 Ocak'ta İsa'nın vaftizini kutlamak için Ürdün Nehri'ne gitmesi çok zordu. Bu nedenle bu iki bayram ayrılarak Noel 25 Aralık'ta, vaftiz ise 6 Ocak'ta kutlandı. Daha sonra Batı'da Roma Katolik Kilisesi, Doğu'da Rum ve diğer bazı Kiliseler yukarıda belirtildiği gibi bu iki bayramı iki ayrı günde kutlamaya başladılar. Zaman geçtikçe, bu iki gün, 25 Aralık ve 6 Ocak, nihayet bu eski Kiliselerde onaylandı. Ancak bu güne kadar Ermeni Kilisesi, eski Hıristiyan geleneğine sadık kalarak Noel ve vaftizi aynı gün olan 6 Ocak'ta kutlamaya devam etti. Bu nedenle, Ermeni Kilisesi'nde her yıl Noel Badarak (kitle) takdiminden sonra özel bir su kutsama töreni düzenlenir. – Haç bu kutsanmış suya batırılır ve sonra tekrar çıkarılır, bu da İsa Mesih'in vaftizini sembolize eder.
Büyük Paregentan (karnaval) günü, Vardanantz Bayramı'ndan üç gün sonra gelir, ardından yedi hafta süren ödünç verme gelir. Bu bir tövbe ve oruç dönemidir. Her Pazar günü, Ermeni Kilisesi'nde özel bir amaç belirlenir. Örneğin, Paregentan
Pazar gününe “Cennet Pazarı” denir ve sonraki Pazar günleri “Dışlanma”, “Müsrif Oğul”, “Kâhya”, “Adil Yargıç”, “Geliş”, “Palmiye Pazarı” olarak adlandırılır ve ardından “Palm Pazarı” gelir. Paskalya Pazarı.” Ödünç vermenin son haftasına Avak Şapat (Kutsal Hafta) denir.
Paskalya, İsa Mesih'in dirilişini anan bir bayramdır. Haç üzerinde öldü ve üçüncü gün dirildi. Dirilişinin iyi haberi, O'nun büyük acısı ve çarmıha gerilmesi nedeniyle çok üzgün ve cesareti kırılmış olan öğrencilerini cesaretlendirdi.
325'te (MS) İznik Ekümenik Konseyi, Paskalya'yı Bahar Ekinoksu'ndan sonraki dolunayın ilk Pazar günü kutlamaya karar verdi. Paskalya Bayramı'nın hareketli olmasının ve 22 Mart ile 25 Nisan arasındaki Pazar günlerinden birine denk gelmesinin nedeni budur.
İsa Mesih'in dirilişinin bu mucizevi şöleni, insan yaşamına büyük değer vererek ölümsüzlük ümidi verir.
Ermeni Kilisesi'nin Pentekost ve Vartavar arasında iki önemli bayramı vardır. Biri Eçmiadzin Kilisesi Bayramı, diğeri ise Aziz Krikor Lusavoriç Emanetlerinin Keşfi Bayramı. İlk bayram, Ermeni halkının ilk resmi Kilisesi'nin kuruluşunu anıyor. İkinci şölen Aziz Krikor Lusavoriç'i anmak içindir. Ama Vartavar, İsa Mesih'in Başkalaşım Bayramıdır. Vartavar, Hıristiyanlık öncesi Ermeni halkının büyük pagan bayramlarından biriydi. Bu Vartavar şöleninde Ermenistan halkı, tanrıça Asdğig'in tapınağını güller ve çiçeklerle süsledi. Bu nedenle bayrama güllerle süsleme anlamına gelen Vartavar denilmiştir. Bu vesileyle insanlar güvercinleri havada uçurur ve birbirlerine su atarlar. Ancak birbirine su serpme uygulaması bize miras kaldığı için bugün bile birçok yerde bu gelenek devam etmektedir. Aziz Krikor Lusavoriç, bu kafir geleneğini ortadan kaldırmak için. 'Vartavar' onu Biçim Değiştirme Bayramı ile birleştirdi.
İsa Mesih'in Başkalaşımı, İsa'nın Petrus, Yakup ve Yuhanna ile birlikte dua etmek için gittiği yüksek bir dağda gerçekleşti. Dua ederken birden yüzü değişti ve esvabı beyaz ve parlaktı ve orada O'nunla iki adam, Musa ve İlyas konuştu. Başkalaşım Bayramı, Yunan ve Roma Katolik Kiliselerinde 6 Ağustos'ta kutlanır. Ermeni Kilisesi'nde Lusavoriç Aziz Krikor Lusavoriç'in düzenlemesi ile 11 Ağustos'a denk gelen Navasart ayının ilk günü kutlanır. Paskalya'dan on dört hafta sonra, 551'de (MS) Ermeni Kilisesi takvimini yenilediğinde Pazar. Bu nedenle, bu yeni düzenlemeye göre, Ermeni Kilisesi'nde 28 Haziran-1 Ağustos tarihleri arasında, her yıl Paskalya tarihinden itibaren ayarlanan Pazar günlerinden birinde Başkalaşım Bayramı kutlanmaya başlandı.
Bu bayram, Ermeni Kilisesi'nde, Aziz Krikor Lusavoriç'in vizyon veya vahyinin anısına yapılan Şoğagot bayramını müteakip Pazar günü kutlanır. Bu vahye göre, Tanrı'nın biricik Oğlu Gökten yeryüzüne indi ve Aziz Krikor Lusavoriç'e Ermenistan'ın ilk resmi Kilisesi'nin inşa edileceği yeri gösterdi. 303'te (MS) Kilise inşa edildi ve Etchmiadzin (Tanrı'nın Oğlu'nun Cennetten dünyaya indiği yer) olarak adlandırıldı. Bu vizyon sırasında göksel ışık huzmeleri Etchmiadzin'in zemininde Cennetten dünyaya fırlatıldı. Ermenice'de Shoghagat kelimesi bu ışık yayılımını açıklar. Meryem'in göğe kabulü, Rabbimiz'in annesi İsa Mesih'in ölümünü ve cennete kabulünü anan bir bayramdır. Ermeni Kilisesi'nde başka Aziz Meryem bayramları da vardır. Örneğin gebe kalması, doğumu, tapınağa adak sunması, madalyonunun ve kemerinin bulunması ve duyurulması. Bu bayramlar Ermeni Kilisesi'ne orta çağda daha sonraki günlerde girilir. Meryem bayramlarının en eskisi ve en önemlisi, Ermeni Kilisesi'nde en yakın Pazar günü 15 Ağustos'a kadar kutlanan ve 12. Yüzyılda Rahim Nerses'in tertibine göre dokuz gün devam eden Meryem'in göğe çıkışıdır. Bu bayram gününün ilahileri de Katolikos Zarif Nerses tarafından yazılmıştır. Diğer antik kiliselerde, Aziz Meryem'in Göğe Kabulü Bayramı, ister pazar gününe ister hafta içi olsun, her zaman Ağustos ayının 15'inde kutlanır. Meryem'in Göğe Kabulü Şöleni şu gelenek üzerine kurulmuştur: Ölümü Ağustos ayının 15'inde gerçekleşti. Ancak, Havari Bartholomew cenazesi sırasında yoktu. Kudüs'e döndüğünde onu görmek istedi. Mezarı açıp cesedini orada bulamayınca, bu boş mezar, İsa'nın daha önce ona söz verdiği gibi, onun bedeninin Cennete nakledildiğini düşünmelerine neden oldu. Bu vesileyle, bir teselli olarak, Bartholomew'e, beraberinde Ermenistan'a getirdiği ve daha sonra rahibeler için bir manastır inşa ettikleri Tarpnotzkar adlı yere koyduğu bir Saint Mary portresi verdiler. Bu, Ermenistan halkının her yıl hacı olarak gittiği Hokvotz veya Hokyatz Vank olarak da adlandırılan bir manastır.
Aziz Meryem'in Göğe Kabulü'nün bu bayram günü, Roma Katolik Kilisesi'nde Altıncı Yüzyılda Yunan Kilisesi'nde Yedinci Yüzyılda Ermeni Kilisesi'nde Sekizinci Yüzyılda kurulmuştur. XII. Yüzyılda Katolikos Zarif Nerses'in tertibine göre bu bayram bir yerine dokuz gün kutlanmaya başlanmış ve aynı törenler üç günde bir tekrarlanmıştır. Bu bayramın ilk gününde, ayinin ardından Ermeni Kilisesi'nde üzümler kutsanır. Yine bu törenin ve üzümlerin kutsanması için yapılan duanın yazarı Katolikos, Zarif Nerses'tir. '
Kutsal Haç'ın Yüceltilmesi (Khachveratz)
Ermeni Kilisesi'nde Daghavar adı verilen beş büyük yıllık bayram vardır. Bunlar: Noel, Paskalya, Başkalaşım (Vartavar), Aziz Meryem'in Göğe Kabulü ve Kutsal Haçın Yükselişi. Kutsal Haç'ın Yükselişi Bayramı bu beş Dağar'ın sonuncusudur. Her Dağavar'ı takip eden gün, ölümden dönenler için bir anma günü olarak belirlenir (Ermeni dilinde merelotz). Ayrıca, her Dağavar'dan önceki hafta, büyük oruç veya ödünç verilen yedi haftalık bir orucu olan Paskalya hariç, bir oruç haftasıdır. Dağarların ertesi Pazartesi günü, insanlar genellikle ölenlerin anısını onurlandırmak için mezarlığa giderler ve rahip mezarları kutsar. Ayrıca, daha önce rahibe itirafta bulunarak, Dağhavar günlerinde veya en azından Noel ve Paskalya'da kilise üyeleri için bir görevdir. Kutsal Haç Yükseliş Bayramı, İsa'nın Haçı'nın İran'dan kurtuluşunu ve Kudüs'teki Calvary'de yükseltilmesini anıyor. Bu olayın hikayesi şöyledir:
Pers Kralı Kral Khosrov, 610'da (MS) Kudüs'ü işgal ettiğinde, Hıristiyan cemaatini aşağılamak için İsa'nın Haçını da esaret olarak İran'a taşıdı. 628'de (MS) Konstantinopolis İmparatoru Herakles, Pers'i fethetti ve Mesih'in Haçını esaretten kurtardı ve Kudüs'e geri getirdi. Bu olayda Ermeni halkının da payı vardır. Haç İran'dan kurtarıldığında, önce Garin'e (Ermenistan'da bir şehir) getirildi ve Ermenistan üzerinden Konstantinopolis'e ve ardından Kudüs'e taşındı. Kudüs Patriği Zakariah, Haçı güller ve çiçeklerle süsledi ve onu Calvary Tepesi'ne dikti. Bu vesileyle, Kudüs Kilisesi, insanlara Haç'ın manevi anlamını ilham vermek için Mesih'in Haç'ının kurtuluşunu büyük bir onur ve büyük bir coşkuyla kutladı. Garin'in bir dağ zirvesine Khachapayd (Kutsal Haç ağacı) denir. Haç İran'dan taşındığında ! Kudüs, taşıyıcılar bu dağda bir yoldan geçtiler. Bu dağın zirvesine Khachapayd denmesinin nedeni budur. Aynı nedenle Garin Şehri yakınlarındaki bir Ermeni manastırına Khachga Vank (Haç Manastırı) denir.
Roma Katolik Kilisesi, 14 Eylül'de, o gün ister hafta içi ister Pazar gününe denk gelsin, Haç'ı Yükseltme Bayramı'nı kutlar. Ermeni Kilisesi, 14 Eylül'e en yakın Pazar günü kutlar.
Khachveratz Bayramı ile Varaka Khach Bayramı arasında “Kilise Bayramı” olarak adlandırılan başka bir anma töreni var. Bu anma töreninin Haç bayramları ile yakın bir bağlantısı vardır. Bu dönemde kutlanmasının nedeni budur.
Gregory Ben Büyük
Gregory, MS 540 ve 545 yıllarında Roma'da doğdu - kentin, barbarların tekrarlanan istilalarından sonra geçmiş benliğinin yalnızca bir kabuğu olduğu bir zaman. Önde gelen aile üyeleri arasında Papa IV. Felix, babası, kilisede yönetici olarak görev yapan Giordanus ve yine seçkin bir aileden gelen dindar annesi Silvia vardı. Silvia daha sonra kocasıyla birlikte aziz ilan edildi. Gregory, MS 590'da Dünya Tarihi ile birlikte İncil Zaman Çizelgesi Posterinde kayıtlıdır.Bu Makaleler Yayıncıları Tarafından Yazılmıştır. İnanılmaz İncil Zaman Çizelgesi
6000 Yıllık İncil ve Dünya Tarihini Birlikte Hızlıca Görün
Benzersiz Dairesel Format – daha az alanda daha fazlasını görün.
Gerçekleri öğrenin sadece Mukaddes Kitabı okuyarak öğrenemeyeceğinizi
çekici tasarım eviniz, ofisiniz, kiliseniz için ideal …
Roma, doğumundan çok önce çökmüş olmasına rağmen, ailesi yıllar boyunca servetlerini hala korudu. Gregory, ailesinin o zamanlar Roma'nın en zengin semtlerinden biri olan Caelian Tepesi'ndeki villasında doğdu. Mülk daha sonra Aziz Andrew Manastırı'na dönüştürüldü ve Gregory'nin ebeveynleri mülkte cömert bir resimle onurlandırıldı. Gotik hükümdarlar İtalya'da yükselip düşerken, Justinian'ın vebasının birçok Akdeniz şehrinin nüfusunu yok ettiği kaotik bir çağda doğdu. O ve annesi, Totila'nın MS 546'da Roma'yı işgalini atlatmak için Sicilya'daki aile mülkünde yaşıyorlardı. Sadece barış yeniden sağlandığında geri döndüler.
Gregory, sosyal sınıfına uygun bir eğitim aldı, bu nedenle yıllar içinde dilbilgisi, retorik, diyalektik ve hukukta ustalaştı. Bununla birlikte, anne ve babasının her ikisi de dindarlıklarıyla ünlü olduğu için teoloji dersleri evde veriliyordu. Çocukluğundan öğrendiği tüm dersler, Lombard yönetimi sırasında Konstantinopolis'teki ve İtalya'daki siyasi sahnede gezinmesi için işine yarayacaktı.
Gregory Roma Valisi olarak
MS 552'de İmparator Justinian, Ostrogotlara karşı Taginae Savaşı'nda Bizans ordusunu güçlendirmek için asker olarak Lombard paralı askerlerini işe aldı. O zamanlar İtalya topraklarının ne kadar zengin olduğunu gösterdiği için pişman olacağı bir karardı. İlk istila dalgası MS 568'de Lombard kralı Alboin tarafından yönetildi. Ertesi yıl, kabile Milano şehrine ve Ligurya bölgesine hakim oldu. İtalya'ya yürüyüşleri arkalarında bir yıkım izi bıraktı ve bu da Lombard istilasını Gregory'nin karşılaştığı en büyük zorluk haline getirdi.
Gregory, bir hükümet çalışanı olarak kariyerinin ilk yıllarında Valilik bürosunda küçük bir yönetici olarak görev yaptı. Görünüşe göre, MS 573'te otuz yaşındayken hızla Roma Valisi olarak terfi ettiği için sorumluluklarında mükemmeldi. Gregory'nin devraldığı rol o zamanlar hala ünlüydü, ancak etkisi yıllar içinde biraz azaldı. Yerel yetkililerin denetimi, yiyecek dağıtımı, şehir altyapısının bakımı ve ordunun başı gibi sorumlulukları içeren şehrin en üst yöneticisiydi.
Ancak Gregory, Lombard istilasının sonuçlarıyla ve Roma'nın Konstantinopolis'teki Bizans egemenliğinin merkezinden artan izolasyonuyla yüzleşmek zorundaydı. MS 574'te büyük Bizans generali Narses ve Papa III. Bu, Gregory'nin Roma'yı yönetmek için yalnız kaldığı anlamına geliyordu. Tek başına hükmetmek diğer hükümdarların hayali olabilirdi, ama Gregory çok fazla iç mücadele ve duadan sonra farklıydı, sonunda sessiz mizacına uygun bir keşiş olmaya karar verdi. Belki valinin sorumlulukları omuzlarına ağır geliyordu ya da birçok Bizans bakanının imparatorun kaprislerine kapılıp düşmesinden sonra pozisyonun ağzında acı bir tat bırakması mümkündü.
Sebep ne olursa olsun, Gregory ofisteki üç yılın ardından valilik görevinden ayrıldı ve ailesinin Caelian Tepesi'ndeki villasını St. Andrew Manastırı'na dönüştürmeye başladı. O zamanlar Roma'nın en zengin adamlarından biriydi ve şehirdeki ve uzak Sicilya'daki en büyük mülklerin bazılarının sahibiydi. Bu mülkleri daha sonra çeşitli manastır ve rahibe manastırlarına dönüştürülen kiliseye bağışladı. Hayatının en mutlu yılları olan üç yıl boyunca St. Andrews'de keşiş oldu.
Konstantinopolis'teki Gregory
Gregory'nin basit bir Benedictine rahibi olarak geçirdiği bu üç yıl, MS 578'de Papa Benedict tarafından manastırdan çağrıldıktan ve onu “Yedinci Diyakoz” olarak atadıktan sonra sürmezdi. Aynı yıl Lombardlar Roma'yı veba salgını sırasında kuşattı. ve Papa Benedict'in ölümü şehrin durumunu daha da kötüleştirdi. Papa Pelagius, Papa Benedict'in yerine atandı ve yeni papa, Gregory'yi bir papalık apocrisiarius (bir temsilci) olarak Konstantinopolis'e gönderdi. Görevi, imparator II. Tiberius Konstantin'e Lombard istilası sırasında kuşatılmış Roma şehrine takviye göndermesi için yalvarmaktı. Ancak Tiberius, doğuda Perslerle de meşguldü ve Lombard tehdidine karşı koyacak gerekli birlikleri göndermeyi göze alamazdı. Bunun yerine, Gregory Papa'nın temsilcisi olarak Konstantinopolis'te kalırken, heyetin geri kalanıyla birlikte birkaç askeri Roma'ya gönderdi.
Gregory, Roma'yı altı yıl daha görmeyecek ve MS 582'de Tiberius'un yerine Mauricius'un imparator olarak geçmesinden sonra Konstantinopolis başka bir el değiştirecekti. Gregory bir kez daha yeni imparatora Roma şehrine asker göndermesi için bir dilekçe verdi, ancak Mauricius pes etmeyecekti. Bizans imparatorluğunun Perslerle olan sorununu ve kuzeyden baskı yapan Slavlar ve Avarların yeni tehdidini miras aldı. MS 585'te Papa II. Pelagius, Konstantinopolis'teki Gregory'ye acil bir mektup gönderdi ve ona kuşatılmış Roma'ya asker göndermesi için imparatora tekrar başvurmasını söyledi, ancak bu istek de reddedildi. Birliklere yapılan bu tekrarlanan çağrılar imparatoru kızdırdı ve Gregory Maurice'i çok önemsemediği için bu duygu karşılıklıymış gibi görünüyordu. İmparator isteklerini defalarca reddetse de, Gregory'nin Konstantinopolis'teki zamanı, bazı insanlarla yakın dostluklar geliştirdiği ve Maurice'in sarayını gözlemlemesi sayesinde diplomasideki becerileri keskinleştiği için boşuna değildi.
Roma'ya dönüş
Papa Pelagius MS 586'da onu Roma'ya geri çağırdı - şehre geri döndüğü için rahat bir nefes almış olmalı ve dönüşünde St. Andrew keşişleri onu başrahip olarak seçtiler. Gregory zamanını manastırın günlük işlerini yöneterek geçirdi. Bu dönemde Magna Moralia'yı veya Eyüp Kitabı'nın Sergisini yazdı. Ayrıca İngiltere'ye bir görev yapmaya çalıştı, ancak Papa Pelagius, kıta Avrupası'ndan çıkmadan hemen önce onu geri çağırdı. Roma'ya döndüğünde, Gregory Papa'nın sekreteri olarak çalıştı ve Pelagius MS 590'da şehri kasıp kavuran vebadan öldüğünde papa olarak atandı.
Papa I. Gregory
Gregory başlangıçta randevusunu kabul etmek istemiyordu. Bir keşişin tenha hayatından büyük zevk aldı ve İmparator Maurice'e randevusunu onaylamamasını istemek için bir mektup yazdı. Ancak bu, Gregory'nin randevu belgelerini Konstantinopolis'e gönderen Roma valisi tarafından engellendi. MS 590 yılında, 5 Eylül'de yeni papa olarak görevlendirildi. Şehrin içinde ve surlarının ötesinde kasıp kavuran vebanın ele alınması gerektiği için dinlenecek zamanı yoktu. Lombard işgali tarafından sürülen mülteciler Roma'ya kaçtılar ve krizle başa çıkmasına yardım edebilecek aristokrat ailelerin çoğu uzun zaman önce Konstantinopolis'e gitti, bu yüzden Gregory'nin yardımları krizdeki bir şehre yönlendirmesi gerekiyordu. O zamanlar birçok İtalyan için Gregory, hayırseverliğin ve tanrısal liderliğin simgesiydi.
MS 598'de Lombard kralı Agilulf ile yaptığı başarılı barış görüşmesinden sonra, Gregory'nin artık insanların maneviyatına odaklanmak için zamanı vardı. Roma vatandaşlarının manevi ihtiyaçlarını ele aldı ve birkaç yıl önce Britanya'yı fetheden Anglo-Saksonları dönüştürmek için bir misyon gönderdi. Görev başarılı oldu ve Augustine liderliğindeki keşiş grubu kısa süre sonra Canterbury'yi İngiltere'deki Katolik kilisesinin merkezi olarak kurdu.
Ermenistan Hıristiyan Dünyasını Nasıl "İcat Etti"
ÖEylül 1939'da Polonya'ya saldırmasından sadece bir hafta önce, Adolf Hitler'in Genelkurmay üyelerine Polonya ırkını yok etmeye çağırdığı gizli bir konuşma yaptığı bildirildi. "Sonuçta," diye savundu, "bugün Ermenilerin yok edilmesini kim hatırlıyor?"
Hitler, 1915'ten 1923'e kadar şu anda Türkiye'nin doğusunda bulunan Osmanlı Türklerinin elinde yaklaşık 1,5 milyon Ermeni Hristiyan'ın soykırımından bahsediyordu. Türk makamları, yaşanan vahşeti reddediyor, ancak Ermenistan'daki kan banyosu hikayesi, zamanımızın iyi belgelenmiş trajedilerinden biridir.
Yine de, Ermenistan'ın (bugün doğrudan Türkiye'nin doğusunda ve Hazar Denizi'nin batısında yer almaktadır) şimdi bu hikayeyle diğerlerinin üzerinde bilinmesi talihsiz bir durumdur. Ermenistan halkı veya onların küresel Hıristiyanlıkta oynadıkları rol hakkında hiçbir şey söylemiyor. Katkı için, deneyimli bir kilise tarihçisini bile şaşırtabilecek bir şekilde yaptılar.
İsa için işkence
Bugün Ermeni kilisesinde Aydınlatıcı Gregory'den daha fazla itibara sahip kimse yoktur. Hristiyanlığı Ermenistan'a ilk getiren kişi olmasa da, Gregory, en azından Ermenilerin zihninde, ulusun manevi babası ve halkın koruyucu azizidir.
257 civarında varlıklı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Gregory, buna rağmen zor bir başlangıç yaptı biyografisini yazan Agathangelos, bize Gregory'nin babasının Ermeni kralını öldürdüğünü ve bunun bedelini hayatıyla ödediğini söylüyor. Ancak çocuk cinayetin ardından kaostan kurtarıldı ve yeni koruyucuları onu Kapadokya'da (doğu-orta Türkiye) bir Hıristiyan olarak yetiştirdi. Agathangelos'a göre, Gregory orada "Tanrı'nın Kutsal Yazıları ile tanıştı ve Rab korkusuna yaklaştı."
Gregory'nin hocaları ona babasının kötülüğünü söylediğinde, Gregory öldürülen kralın oğluna yaklaştı.
Okumaya devam etmek için şimdi abone olun. Aboneler tam dijital erişime sahiptir.
Narekli Aziz Gregory: Kilisenin Yeni Doktoru Katolik miydi?
Aziz Gregory, Roma Piskoposu ile doğrudan komünyon dışında yaşayan ilk Kilise Doktorudur.
21 Şubat'ta Papa Francis, Narekli Aziz Gregory'yi (950-1003) Kilise Doktoru yapma kararını açıkladı. Papa Francis bir kez daha bizi hazırlıksız yakaladı ve şimdi birçok insan St. Gregory'nin kim olduğunu ve ona bahşedilen yeni onurun ne anlama geldiğini anlamaya çalışıyor. Ortaya çıkan önemli bir soru şudur: Aziz Gregory Katolik miydi?
Bu sorunun kısa cevabı hayır gibi görünüyor. Kalsedon Ekümenik Konseyi'ni reddetmesi nedeniyle Kalsedon olmayan bir Kilise (bazen aşağılayıcı bir şekilde Monofizit Kilisesi olarak anılır) olan Ermeni Apostolik Kilisesi'nin bir üyesiydi.
Ancak Ermeni Apostolik Kilisesi'nin Katolik Kilisesi ile ilişkisi uzun ve karmaşıktır. Kilisenin yeni Ermeni Doktoru'nun imalarını değerlendirmemize yardımcı olması için kısa bir genel bakış sunmak istiyorum.
Bu, bu kiliseler arasındaki ilişkilerin sadece kısa bir özetidir ve okuyucunun konuyu daha fazla keşfetmeye ve ayrıca Narekli Aziz Gregory'nin yazılarını keşfetmeye teşvik edileceğini umuyorum.
Ermenistan: İlk Hıristiyan ulus
Ermeniler, St. Jude Thaddeus ve St. Bartholomew'u milletlerinin ilk müjdecileri olarak tanırlar. Ermenistan toprakları bir zamanlar Ural Dağları'ndan güneye, modern Türkiye'ye ve hatta kuzey Lübnan'a kadar uzanıyordu. İlk krallığı MÖ altıncı yüzyılda kuruldu ve Roma ile Pers İmparatorluğu arasındaki bölgesel güç mücadelesinin ortasında bile çoğunlukla bağımsız kaldı.
Yaklaşık 301 yılında, Arşaklı Ermenistan kralı III. Tiridates, Hıristiyanlığı devletinin resmi dini ilan etti ve Ermenistan'ı ilk Hıristiyan ulus yaptı. En eski rivayetlere göre, Tiridates, Aydınlatıcı Aziz Gregory'yi, şifa bulmadan önce 13 yıl boyunca inanç için hapsetmişti. Daha sonra Gregory'yi Katolikos veya Ermeni Kilisesi'nin başı olarak atadı. Hıristiyanlığın benimsenmesinin ardından Kilise, Kutsal Yazıların tercümesi ve Ermeni ayinleri için kullanılan ilk Ermeni alfabesini oluşturdu.
Chalcedon'un reddedilmesi ve ilk birleşme
Yaklaşık 450 yıl boyunca, MS 428'den 885'e kadar Ermenistan, Bizans İmparatorluğu'na ve daha sonra İslami fetihlere karşı bağımsızlığını kaybetti. Bu süre zarfında Ermenistan ile Katolik Kilisesi arasında ayrılık çıktı. Ermenistan, Mısır ve Suriye kiliseleriyle birlikte 451 yılında gerçekleşen Kalsedon Konsili'ni de reddetti. Başlangıçta reddedilse de, Chalcedon, cemaatin resmen bozulduğu Dvin'in ikinci konsülünde 554'te Ermeni Kilisesi tarafından resmen kınandı. kiliseler arasında.
629 yılında Bizans İmparatoru Herakleios, kiliseleri yeniden birleştirmek için Katolikos Ezra ile bir anlaşmaya varmayı başardı. Maalesef 651 yılında Malazgirt Sinodu'nda birleşme Ermeniler tarafından reddedildi. Aylıkçılığın (İsa Mesih'in tek bir iradesi olduğu sapkınlığının) Konstantinopolis'in Üçüncü Konsili'nde kınanması, Ermenileri yalnızca daha da uzaklaştırdı.
Daha fazla birleşme girişimleri
Ermenilerin Bizanslılarla çok daha fazla teması olmasına rağmen, Haçlı seferleri Latin Katoliklerini Ermenilerle tekrar temasa geçirdi. Özellikle, günümüz Türkiye'sindeki Kilikya Ermeni krallığı, Haçlılarla olumlu ilişkilere ve hatta kısa bir kilise toplantısına sahipti.
Ermenilerle yeniden birleşmeye yönelik resmi girişimler daha geniş olarak 1274'teki İkinci Lyon Konsili'nde ve 1439'daki Floransa Konsili'nde gerçekleşti, ancak bu hareketler kalıcı bir birleşme ile sonuçlanmadı. Floransa Konsili, şaşırtıcı olmayan bir şekilde, daha önceki Konsillerin Kristolojik kararlarını uygulamaya ve Roma Kilisesi ile pratikte uyumu sağlamaya çalışan Ermenilerle (22 Kasım 1439) bir yeniden birleşme boğası içeriyor. Yedi ayinle ilgili ayrıntıları özetledi ve Liturji ve belirli bayramların kutlanması sırasında suyu şaraba karıştırmak gibi eylemleri reçete etti. Ermenileri iyimser bir şekilde övüyor:
Haklı olarak Ermenilerin büyük övgüyü hak ettiğini düşünüyoruz. Onlar bizim tarafımızdan bu sinod'a davet edilir edilmez, birçok emek ve denizde birçok zahmet ve tehlike pahasına, dini birlik için hevesleri içinde, bize ve bu konseye çok uzak yerlerden, onların önemli, adanmış, ve kabul etmek için yeterli güce sahip bilgili elçiler, yani Kutsal Ruh'un başarması için bu kutsal sinod'a ilham vermesi gereken her şey.
Ermeni Katolik Kilisesi'nin kuruluşu
Roma ile yeniden birleşme çabaları Ermenistan'da (CNEWA'ya göre Dominiklilerle akraba olan) bir grup keşiş tarafından Yeniden Birleşme Keşişleri adı verilen bir grup tarafından başlatıldı. Ermeni grupları da 1630'lardan itibaren Polonya-Litvanya İmparatorluğu sınırları içinde Katolik Kilisesi'ne getirildi. Bu, 1595'te Brest'te ve 1646'da Uzhhorod'da aynı bölgelerde Doğu Ortodoks gruplarıyla gerçekleştirilen birlik eylemleriyle uyumludur.
1755'te Papa XIV. Aklında, önceki birlik eylemlerinin bir etkisi vardı. 1742'nin başlarında, Lübnan'da yerleşik Ermeniler için Kilikya Patriği oluşturmuş ve Ermeni Apostolik Kilisesi'nin eski bir piskoposu olan Abraham Ardzivian'ı ilk Patrik olarak atamıştı. Piskoposlar Lübnan'da kaldı ve 1850'de Konstantinopolis'e ve Ermenistan'a eklendi.
Ermeni Katolik Kilisesi 1915 Ermeni Soykırımı tarafından harap edildi ve Komünist rejim sırasında Kilise Ermenistan'da bastırıldı. 2008'deki rakamlar, Ermeni Katolik nüfusunu 500.000'in biraz üzerinde gösteriyor.
Ortak deklarasyon
13 Aralık 1996'da Papa St. John Paul II, Ermeni Apostolik Katolikos I. Karekin ile Mesih'e ortak bir inançtan söz eden ve farklı dilsel ifadelerle gizlenen ortak bir bildiri yayınladı:
The reality of this common faith in Jesus Christ and in the same succession of apostolic ministry has at times been obscured or ignored. Linguistic, cultural, and political factors have immensely contributed towards the theological divergences that have found expression in their terminology of formulating their doctrines. His Holiness John Paul II and His Holiness Karekin I have expressed their determined conviction that because of the fundamental common faith in God and in Jesus Christ, the controversies and unhappy divisions which sometimes have followed upon the divergent ways in expressing it, as a result of the present declaration, should not continue to influence the life and witness of the Church today. They humbly declare before God their sorrow for these controversies and dissensions and their determination to remove from the mind and memory of their Churches the bitterness, mutual recriminations, and even hatred which have sometimes manifested themselves in the past, and may even today cast a shadow over the truly fraternal and genuinely Christian relations between leaders and the faithful of both Churches, especially as these have developed in recent times.
The declaration expresses the hope that the divergence of Christological language should no longer be an obstacle to seeking reunion. This is an important point in light of St. Gregory of Narek’s new honor as a Doctor of the Church.
St. Gregory of Narek
St. Gregory is the first Doctor of the Church to have lived outside direct communion with the Bishop of Rome. From the history of the relations between the churches and the common declaration, it seems that we should say that he belonged to a church that was apostolic and in possession of genuine sacraments. The question remains of his adherence or rejection of Chalcedon. I do not have any definitive evidence one way or another, but many people are claiming that St. Gregory upheld Chalcedon. Here is one example: “The hieromonks of the monastery of Narek, from among whom we have the remarkable mystic St. Gregory of Narek, are indisputably for the two natures in Jesus Christ” (citing J. Mecerian, La Vierge Marie dans la Littérature médiévale de l’Arménie [Beyrouth, 1954], 9).
St. Gregory has recently shown up a couple of times in Magisterial writings. NS Catechism of the Catholic Church, for instance, contains a reference to him:
Medieval piety in the West developed the prayer of the rosary as a popular substitute for the Liturgy of the Hours. In the East, the litany called the Akathistos and the Paraclesis remained closer to the choral office in the Byzantine churches, while the Armenian, Coptic, and Syriac traditions preferred popular hymns and songs to the Mother of God. But in the Ave Maria, the theotokia, the hymns of St. Ephrem or St. Gregory of Narek, the tradition of prayer is basically the same. (§2678)
Pope St. John Paul II also referred to him in his encyclical, Redemptoris Mater:
In his panegyric of the Theotokos, Saint Gregory of Narek, one of the outstanding glories of Armenia, with powerful poetic inspiration ponders the different aspects of the mystery of the Incarnation, and each of them is for him an occasion to sing and extol the extraordinary dignity and magnificent beauty of the Virgin Mary, Mother of the Word made flesh.
With the formation of the Armenian Catholic Church St. Gregory received his first liturgical veneration within the Catholic Church on his feast day, October 13. He has not been officially canonized by the pope. Some have speculated that the declaration of Gregory as a Doctor of the Church might have served as an equipollent canonization (see more on this below). Others have simply stated that the recognition of the Armenian liturgy and liturgical calendar by the Catholic Church served as a confirmation of the cultus of saints in that rite.
However, Pope Francis is now giving St. Gregory a universal role in the Church. It is extremely interesting that a news story from Catholic News Service says, in the present tense, that St. Gregory “is remembered in the Roman Catholic Church Feb. 27,” but the Vaticanist Andrea Tornielli clarifies, using the future tense:
The cult of St. Gregory of Narek will be marked on 27 February in the Roman Martyrology. He will be defined as “monk, doctor of the Armenians, distinguished for his writings and mystic science.” The papal decision comes just weeks before Francis is due to commemorate the centenary of the Armenian massacre on 12 April in St. Peter’s Basilica.
As Gregory does not appear currently in the Roman Martyrology, or Butler’s Lives of the Saints (though this is certainly unofficial), it seems that a new feast day for the Latin calendar is forthcoming.
Equipollent or equivalent canonization
It should be noted that when Pope Benedict XVI declared St. Hildegard von Bingen as a Doctor of Church he used the process of equipollent or equivalent canonization, as she also had not been formally canonized. Even St. Albert the Great was canonized in this fashion when he was declared a doctor of the Church in 1931 by Pope Pius XI. Pope Benedict used this process of canonization a few other times and Pope Francis has done so with even greater regularity, so much so, that Vatican Radio felt the need to explain the process:
When there is strong devotion among the faithful toward holy men and women who have not been canonized, the Pope can choose to authorize their veneration as saints without going through that whole process. … This is often done when the saints lived so long ago that fulfilling all the requirements of canonization would be exceedingly difficult.
From Andrea Tornielli’s commentary, referenced above, it seems likely that an equipollent canonization is forthcoming. Hopefully we will have clarification on this point soon. What is clear in the meantime is that there is a foundation for the equipollent canonization of saints in association with their being named a Doctor of the Church and there is a longstanding practice of celebrating St. Gregory of Narek ’s feast day within the Armenian Catholic Church.
Update (Feb. 26, 2015): Thanks to the comments of readers, I have learned that the 2005 martyrology included not only St. Gregory of Narek on February 27, but also two other Orthodox saints, the Russians St. Stephen of Perm (1340-1396) and St. Sergius of Radonezh (1314-1392). The only confirmation I have been able to find of this is in French on the website Societas Laudis: “Au monastère de Narets en Arménie, vers 1005, saint Grégoire, moine, docteur des Arméniens, illustre par sa doctrine, ses écrits et sa connaissance mystique.” In accord with the General Instruction of the Roman Missal, 355c, Mass can be celebrated for these saints on the days they are inscribed in the martyrology: “On weekdays in Ordinary Time, there may be chosen either the Mass of the weekday, or the Mass of an Optional Memorial which happens to occur on that day, or the Mass of any Saint inscribed in the Martyrology for that day, or a Mass for Various Needs, or a Votive Mass.”
If you value the news and views Catholic World Report provides, please consider donating to support our efforts. Your contribution will help us continue to make CWR available to all readers worldwide for free, without a subscription. Thank you for your generosity!
Click here for more information on donating to CWR. Click here to sign up for our newsletter.
Agathangelos, History, Prologue
Agathangelos (Yunan Ἀγαθάγγελος second half of the fifth century): Armenian hagiographer, author of a History of St. Gregory and the Conversion of Armenia.
Although Agathangelos presents himself as a contemporary of king Tiridates III of Armenia (r.c.287-330), modern scholars think the History of St. Gregory and the Conversion of Armenia was in fact completed after the mid-fifth century CE. The author tells atbout the reign of king Chosroes II, about the Christian preacher Gregory the Illuminator, about the conversion of king Tiridates III, and about several later events.
He casts his information in Biblical moulds, which means that a nucleus of information, like Tiridates' madness, is presented with all kinds of Biblical references, like the madness of Nebuchadnezzar in the Biblical book of Daniel. This procedure, which was common among Christian authors (e.g., Eusebius), makes it difficult to recognize what is a real fact and what is not. Still, Agathangelos' message is clear: central in his account is the vision of God's church descending in the city of Vagharshapat (modern Etchmiadzin), which means that the text essentially offers a legitimation of the position of the catholicos of the Armenian Church.
NS History of St. Gregory and the Conversion of Armenia has come down to us in an Armenian, Aramaic, Coptic, Georgian, Arabic, and Greek versions. It is offered here in a (slightly adapted) anonymous translation that can be found on several internet sites. I hope the translator can identify himself to receive his credits.
Önsöz
[Prologue.1] The fervent wish of sailors, as their journey nears its end, is to reach port safely. So amidst surging billows and tempestuous winds they spur on their steeds made of wood and iron and held together by nails. They fly over the mounting waves until, finally escaping the troubled waters, they race to their homelands. They tell their loved ones how they braved the fearful tumult of the sea in order to come back home with the spoils of their perilous sea journey. With their profits they settle debts, free their families from servitude to kings and overlords, and make a name for themselves as being generous and rich.
[Prologue.2] Such people risk their lives not because they are greedy, but because they really want to make their lives better. Some of them then use their wealth for their country's good. They give the king treasures of every description. They create jobs for the poor from their sea journeys they bring back new and wonderful things such as herbs that are beneficial to health. And for this they are willing to put themselves at the mercy of the sea, and allow the tumultuous winds to plot their course.
[Prologue.3] Like them, the one who writes this history now sets sail on the perilous sea of wisdom. Like them, the writer is at the mercy of another power: that of the princes who command that an account of past events should be written. It is impossible to oppose royal commands, so here is the history, written to show forth the glory of God's workers, the saints. They shine like the priceless pearls, adorning the crowns of kings and consoling, refreshing, enlightening even the poorest in the kingdoms. They give rest and hope to the work-worn, and enrich the land by their prayers. They are guideposts on the road to God's Kingdom. They were tortured and died for God, and they gained life, leaving the fruits of their triumph for us to enjoy. They fed the hungry, clothed the naked, and opened the gates of Christ's compassion to all of us.
[Prologue.4] They battled through the sea of sin, and when they reached the heavenly port they offered the King of Light their prayers for us. Through their intercession we receive God's mercy and love. And what can we offer to be worthy of such a gift? Only a heart ready to hear God's word. If we bow our heads we will receive the spiritual crown. If we merely wash ourselves of sin, we will be clothed with an everlasting shining garment that makes us more splendid than the lily. If we just let ourselves be thirsty for His love, a living spring will satisfy us eternally.
[Prologue.5] From these historical writings, readers may gain some spiritual wisdom. Therefore I have set them down, I, Agathangelos from the great city of Rome and trained in the art of the ancients, proficient in Latin and Greek, a not unskilled literary practitioner.
[Prologue.6] And so we come to the Arsacid court during the reign of Tiridates, who has ordered me to narrate not a false account of his brave deeds, but what really happened in the battles, the plundering of provinces, the capture of towns, the struggles of men for renown or revenge. Here are the deeds of the brave king Chosroes, and the equally valorous exploits of his son Tiridates, and the works of God's beloved martyrs who rose like stars to scatter the mist of darkness from this land of Armenia. These martyrs died for God's truth, and He had mercy on the land, showing miracles through one man who endured countless afflictions and then triumphed for Christ, even making the mighty Tiridates accept a salvation he had known nothing about.
[Prologue.7] This history will tell how the teaching of the Gospel came to be honored in Armenia, by the king and then by all his subjects. We shall see how they undertook to destroy the pagan temples and establish the foundations of the Holy Church, and how they appointed a man as shepherd of the land and benefited by his teaching. We shall see how Tiridates visited and made a covenant with emperor Constantine, and returned to glory and honor, dedicating many places to God.
[Prologue.8] All this we shall relate in detail, with the teaching of Saint Gregory who became bishop and inherited the patriarchal title as a champion of virtue who he was, and from what descent and family he came.
[Prologue.9] Then, when future generations look to their past, they will open this book and come to know what happened. They will read how the Gospel was preached in Armenia, and how a man appointed by divine grace did teach and endure tortures, and how by his love for God the cults were crushed. They will read how the first churches were built, and how the people were pulled from the treacherous sea of sin by his preaching.
Saints similar to or like Gregory the Illuminator
They form the second largest community of the Armenian diaspora after Armenians in Russia. The first major wave of Armenian immigration to the United States took place in the late 19th and early 20th centuries. Vikipedi
Early Christian Lebanese and Greek saint and martyr. Accounts place her in the 3rd century in Heliopolis Phoenicia, present-day Baalbek, Lebanon. Vikipedi
The history of Armenia covers the topics related to the history of the Republic of Armenia, as well as the Armenian people, the Armenian language, and the regions historically and geographically considered Armenian. Armenia lies in the highlands surrounding the Biblical mountains of Ararat. Vikipedi
Physician and bishop of Sebastea in historical Armenia (modern Sivas, Turkey) who is venerated as a Christian saint and martyr. Venerated as a saint in the Catholic, Eastern Orthodox, and Oriental Orthodox churches and is the patron saint of wool combers and throat disease. Vikipedi
Catholicos of All Armenians, the supreme head of the Armenian Apostolic Church. Unanimously elected the Oriental Orthodox head of the World Council of Churches for the next eight years. Vikipedi
Declaration of a deceased person as an officially recognized saint, specifically, the official act of a Christian communion declaring a person worthy of public cult and entering his or her name in the canon, or authorized list, of that communion's recognized saints. Papal declaration that the Catholic faithful may venerate a particular deceased member of the church. Vikipedi
The head of the Catholic Church and sovereign of the Vatican City State from 1978 until his death in 2005. Elected pope by the second papal conclave of 1978, which was called after John Paul I, who had been elected in August to succeed Pope Paul VI, died after 33 days. Vikipedi
Early medieval Armenian linguist, composer, theologian, statesman and hymnologist. Best known for inventing the Armenian alphabet c. 405 AD, which was a fundamental step in strengthening Armenian national identity. Vikipedi
Armenian military leader, a martyr and a saint of the Armenian Church. Best known for leading the Armenian army at the Battle of Avarayr in 451, which ultimately secured the Armenians' right to practice Christianity. Vikipedi
Independent liturgy used by both the Armenian Apostolic and Armenian Catholic Churches. Patterned after the directives of Saint Gregory the Illuminator, first official head and patron saint of the Armenian Church. Vikipedi
Life Timelines Gregory the Great
Saint Gregory the Great (540-604) was born into a prominent family. He studied law and by age 30 was mayor of Rome. During that time he distributed his wealth to the poor and to establish new monasteries. He entered the Benedictine monastery, hoping to live a simple life. That hope changed quickly. Gregory was sent to represent the pope in the court of the emperor of Constantinople. Gregory was sent back to Rome to become the pope’s secretary. When Pope Pelagius II died in 596, Gregory was elected to take his place.
During his 14 year pontificate, Gregory served the faithful in many pastoral ways. His monastic background enabled him to improve the liturgy and church music. Gregorian chant is named in his honor. Many of the prayers recited in the Eucharist are attributed to Pope Gregory, for example, the Christmas Preface and the Preface of Easter and the Ascension. He is also credited with the placement of the “Our Father” in the Mass.
Gregory’s papal writings and teachings were extremely influential. They were based on his vision of pastoral care to meet the spiritual and physical needs of the people. Pope Gregory rebuilt ruined churches. His talents were spiritual as well as tempered with day-to-day practicality. He updated clergy education and emphasized the urgency of preaching and living the Good News. During a time of famine throughout Europe, Pope Gregory organized the distribution of food to the starving and encouraged the rich to serve the poor. He called this work “the art of arts.” Gregory was a genuinely pastoral pope. His profound concern for the poor shaped the direction of ministry for centuries. No single person in the history of the church other than Saint Benedict did more to reverse the Dark Age than Gregory the Great. One small example of Gregory’s pastoral concern was his introduction of illustrated Bibles in order to make the word of God accessible to the illiterate.
The most accurate summary of Pope Gregory’s papacy is to affirm two aspects of his remarkable talents. He was able to combine pastoral leadership and prayer with personal holiness and social service. His later years were troubled with poor health. He died on March 12, 604 and was buried in St. Peter’s Basilica with the epitaph “Consul of God.” He was canonized by acclamation at the time of his death. His feast day is celebrated on September 3. He is the patron saint of musicians and teachers.
World Timeline
The lifetime of Gregory coincided with a great deal of turbulence and suffering throughout Europe. There were famines, epidemics, and wars. It was a time for great leadership, generous service, and making the Gospel message more visible to all people. For instance, the late 500s were marked with epidemics, famine, and earthquakes throughout Europe. This same period also witnessed scientific advancement in that the use of the decimal point was introduced in India. The early 600s saw the beginning of book printing in China. The dreaded disease of small pox spread from India to China and to parts of Europe. The world of art and small business was revitalized when the draw loom was invented in Egypt, making it possible to artists and merchants to weave patterns on silk tapestries.
Connecting to Faith First® Legacy Edition
Grade 5, chapter 25
Junior High, Church History, chapter 5
Connecting to Faith First®
Junior high, Creed and Prayer, chapter 22
Junior High, Liturgy and Morality, chapter 22
About this page
APA citation. Hunter-Blair, O. (1910). St. Gregory of Nazianzus. In The Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. http://www.newadvent.org/cathen/07010b.htm
MLA citation. Hunter-Blair, Oswald. "St. Gregory of Nazianzus." The Catholic Encyclopedia. Cilt 7. New York: Robert Appleton Company, 1910. <http://www.newadvent.org/cathen/07010b.htm>.
Transcription. This article was transcribed for New Advent by Mike Humphrey.