Yumni Mhd Mhd itibaren Kamwosor, Kenya
Eragon, ejderha binicisi / sihirbazı hikayesi bu kitapta daha da iyi. Henüz okumadıysanız hiçbir şey vermek istemiyorum, ama kesinlikle bu diziyi okumanızı tavsiye ederim.
Dragonrider olmayan birinin bakış açısıyla anlatılan, Pern Dragonlady Moreta ile aynı zamanı kapsar. Mükemmel hikaye.
Da Vinci Yasası'nın ardından, sanat tarihi alanı pop kültürü, özellikle de ana akım edebiyatla ilginç bir ilişkiye sahiptir. Bu kitaplar okurlar için bilimsel yazılardan sonsuz derecede daha erişilebilir durumdadır ve aynı miktarda olgusal kanıt taşıyormuş gibi pazarlanmaktadır, ancak cazip bir hikayeyle hiç kimse sıkılmamaktadır (deneklerin gerçek insanlar olduğu gerçeğini gözden kaçırmak ve hatta dahiler, doğası gereği sıkıcıydı). Sonuç, bilgili hisseden ancak aslında sanatçıları kahraman olarak sansasyonel bir anlayışa ve kitap satmak dışında hiçbir amaca hizmet etmeyen ilahi tezahürler olarak çalışmalarına sahiptir. Acı ve Ecstasy, Da Vinci Yasası'ndan yaklaşık kırk yıl önce gelmesi dışında farklı değildir. Rönesans sanatçısı Michelangelo Buonarroti'nin hayatını tartışıyor ve Michelangelo'yu aramızda ilahi bir figür olarak tasvir ediyor, Giorgio Vasari gibi, bugün Michelangelo'nun popülaritesinden büyük ölçüde sorumlu. Öyleyse neden bu kitabı ilk başta aldım? Sadece kendimle göreceli olarak aynı entelektüel ve finansal statüye sahip insanlardan oluşan literatür temelli bir ağ sitesinde soyut bir ahlaki noktaya değinmek mi? Hayır. İnekler eve gelene kadar yayıncılık endüstrisinin kültürümüzün kendini algılaması üzerindeki olumsuz etkileri hakkında varsayımda bulunabilirim, ancak bu kitabı almamın sebebi kendimi pop kültüründen çıkaramam. Sanat tarihinin profesörlerinin tavsiyesiyle okudum, kim bana yukarı doğru muhteşem olduğunu söyledi. Sanatçı biyografisinin keyifli deneyiminden bahseden aile üyeleri ve arkadaşların yorumlarına dayanarak okudum. Ne yanlış ama. Kitap, Michelangelo anlayışımızın tamamen farklı olduğu bir zaman olan 1961'de yayınlandı. Bunun bir kısmı, bilginlerin çağdaş ahlak nedeniyle işlerinin ve hayatının eşcinsel tonlarını kabul etmeyi reddetmesinin bir sonucuydu. Buna rağmen, Stone'un bibliyografisi öncelikle 19. yüzyılda yayınlanan kitaplardan oluşur, bu bana Michelangelo hakkında herhangi bir gerçek anlayışın doğrudan reddi gibi gözüküyor ve Michelangelo hakkında yirminci yüzyılın ilk yarısında ortaya çıkan önemli biyografik bilgileri göz ardı ediyor (ör. çocukluk evinin yeri olarak) ve bunun yerine daha kolay anlaşılır bir anlatı oluşturan bazı eski gerçekleri seçmek. Yine de bu kitabın ardındaki amaçlı cehalet, Michelangelo'ya diğer çağdaş popüler sanat tarihi kitaplarından çok bir kötülüktür. Michelangelo'nun daha derin bir anlayışı ne sıkıcı ne de kafa karıştırıcıdır, bunun yerine insan vücuduna, kas ve ete, tutku, ölüm, yoğun sevinç, melankolik, taş, diriliş ve çağdaşları tarafından dokunulmayan diğer fikirlere olan ilgisi için daha kesin bir açıklama verir. . Michelangelo'nun bu resmi, insanın Michelangelo'yu gerçekten anlamalarını engelleyen ve bunun yerine onları kültürel bir dahinin sunağındaki dizlerine zorlayan Stone'un romanının tasvirinden daha insancıl, daha akraba.
Her ne kadar benim favorim olmasa da, tüm Mary Stewart kitapları gibi büyük bir gizem ve bu kitabı düzinelerce kez okuduğum halde her zaman sonundan şaşırıyorum. Manzara ve insanların açıklamaları çok canlı. Biraz eski moda, ama bence bu cazibesini veriyor.
Bu güzel bir kitap, ama hikayeyle ya da karakterlerle hiç meşgul olmamıştım. Benden çok daha fazla yer almam gerektiğini hissettim.
Diğer Ölüm kitaplarından bazıları kadar iyi değil, kısmen Port öyle bir ağlayan bebek. Ama yine de, Pratchett'in çoğu okumaya değer ve ses konusunda çok iyi.
Mükemmel gizemlerine mizah katan ilginç yazar