Haziran 2013’de kabak gibi ortaya çıkmıştı bölünme. Bir taraf hayatı, uğrunda ölecek kadar ciddiye alıyor, ama hayatın tadını çıkartmasını da biliyordu. Diğer taraf “adamın bir tarafının kılı” olmakla övünecek denli zavallı, yalancı, zalimdi. Birinci tarafta kalite vardı. İkincisinde siyaset aptalca ve aptallar için yapılıyordu.
1970’lerde Türkiye’de politizasyon sol açısından sorunluydu. Temel olarak da sol, kitlesel politizasyonu iktidar perspektifiyle karşılayamadığı için… Önceki on yılda sosyalist devrimci TİP iktidarı düşünüyordu. Asker-sivil aydın zümre diyen MDD’ciler de bir biçimde iktidarı düşlüyorlardı.
Öyle denk gelir ki bazen, sistemin bütün çelişkileri bir prizmadan geçip tek bir noktada odaklanır. Güneş ışınları dağılmakta ve her tarafa değmektedir. Ama bir cam parçası vardır; ona denk gelen aynı ışınlar kırılır, yön değiştirir ve birlikte üşüştükleri noktayı olağanın ötesinde ısıtırlar, hatta yakarlar.
Başlıktaki kadar tereddütlü yazmayacağım. Açık açık başlayayım: Rusya’nın Suriye’ye el koymasını alkışlamak doğru değildir.
Kuşkusuz, 2011 Mart’ından 2015 Ekimi'ne kadarki tüm alt dönem ve konjonktürlerden farklı bir durum ortaya çıktı ve bu durum Suriye’nin mazlum halkı ve bu halk tarafından tekrar tekrar onaylanan Şam yönetiminin lehine.