Yıllardır ders çalışmak zooloji beni üzgün bir uyumsuz gibi hissettirdi. Örümcekleri sevdiğimden, yol kenarında bulduğum ölü şeyleri parçalamaktan zevk aldığımdan ya da sahiplerinin ne yediğine dair ipuçları bulmak için seve seve hayvan dışkılarına dalacağımdan değil. Hayır, huzursuzluğumun kaynağı cinsiyetimdi. Kadın olmanın tek bir anlamı vardı: Ben bir kaybedendim.
Üniversitede öğretmenim Richard Dawkins en çok satan evrimsel İncil’inde “Dişi sömürülür ve bu sömürünün temel evrimsel temeli, yumurtaların spermlerden daha büyük olduğu gerçeğidir” diye yazmıştı. Bencil Gen.
Hayvanat bahçesi yasasına göre, biz yumurta üreticileri, büyük gametlerimiz tarafından ihanete uğradık. Genetik mirasımızı, milyonlarca hareketli sperm yerine besin açısından zengin birkaç yumurtaya yatırarak, atalarımız, yaşamın ilkel piyangosunda kısa çöpü çekmişti. Artık sonsuza kadar sperm atıcıların ikinci kemanını oynamaya mahkumduk, maço ana olayına feminen bir dipnot. Bana seks hücrelerimizdeki bu görünüşte önemsiz eşitsizliğin cinsel eşitsizliğin biyolojik temellerini attığı öğretildi. Dawkins, “Cinsiyetler arasındaki diğer tüm farklılıkları bu temel farklılıktan kaynaklandığı şeklinde yorumlamak mümkün” dedi. “Kadın sömürüsü burada başlıyor.”
Erkek hayvanlar, itme kuvvetinin gösterişli yaşamlarını sürdürdü. Liderlik veya kadınlara sahip olmak için birbirleriyle savaştılar. Biyolojik bir zorunlulukla tohumlarını her yere yaymak için gelişigüzel bir şekilde ortalıkta dolaştılar. Ve sosyal olarak baskındılar; erkeklerin önderlik ettiği yerde, kadınlar uysalca takip etti. Bir kadının rolü doğal olarak özverili bir anne olmaktı; bu nedenle, annelik çabalarının tümü aynı kabul edildi: Sıfır rekabet avantajımız vardı. Seks bir sürüşten ziyade bir görevdi.
Ve evrim söz konusu olduğunda, değişim otobüsünü sürenler erkeklerdi. Biz kadınlar, iyi ve sessiz kalmaya söz verdiğimiz sürece, paylaşılan DNA sayesinde gezintiye çıkabilirdik. Yumurta yapan bir evrim öğrencisi olarak, 50’lerin bu seks rolleri sitcomunda yansımamı göremedim. Bir çeşit kadın sapkınlığı mıydım?
Cevap, neyse ki, hayır.
Doğal dünyada, dişi formu ve rolü, büyüleyici bir anatomi ve davranış yelpazesini kapsayacak şekilde çılgınca değişir. Evet, sevecen anne de onların arasında, ama yumurtalarını bırakıp onları boynuzlanmış erkeklerin haremine yetiştirmesi için bırakan jacana kuşu da öyle. Dişiler sadık olabilir, ancak kuşların yalnızca yüzde 7’si cinsel olarak tek eşlidir, bu da pek çok kadın peşinde koşan dişileri birden fazla partnerle seks yapmaya bırakır. Tüm hayvan toplulukları hiçbir şekilde erkeklerin egemenliğinde değildir; alfa dişileri çeşitli sınıflarda evrimleşmiştir ve yetkileri yardımseverden (bonobolar) vahşiye (arılar) kadar uzanır. Dişiler, erkekler kadar birbirleriyle acımasızca rekabet edebilir: Topi antilopları, en iyi erkeklere erişmek için devasa boynuzlarla şiddetli savaşlara girer ve çöl fareleri gezegendeki en cani memelilerdir, rakiplerinin bebeklerini öldürür ve üremelerini engeller. Bir de ölümcül femmeler var: sevgililerini sevişme sonrası ve hatta evlilik öncesi atıştırmalıklar olarak tüketen yamyam dişi örümcekler ve erkek ihtiyacını tamamen yitirmiş ve yalnızca klonlama yoluyla üreyen “lezbiyen” kertenkeleler.
Biyolojiye cinsiyetçi bir mitoloji işlenmiş ve dişi hayvanları algılama şeklimizi çarpıtıyor. Ama neyse ki, son birkaç on yılda kadın olmanın ne anlama geldiğine dair anlayışımızda bir devrim oldu.
Kaynak : https://www.wired.com/story/sexist-pseudoscience-biology/