"Madem izlemicektin bu tepeme koyduun anteni taşımak zorundamıyım ben" diye çıkışınca televizyon, aniden yerimden zıplayıverdim. Sanırım gerçekten haksızlık ediyorum ona, bütün bu dengesizliğimi gerçekten haketmemişti. Kendimi affettirmek için açıp biraz izlemeye karar verdim ama klavye ellerimi oyalıyordu, sırf televizyonu açamayayım diye tuşlar kendini özellikle gelip parmaklarıma çarptırıp ekrandan bana bi mesaj vermeye çalıştılar. "tel evizyo na yak laşm a".
Klavyeden kendimi kurtararak televizyona yaklaştım "tamam" dedim. "sana ağır geliyosa ben anteni kendim taşırım. koy onu kafama." yüküm çok ağırdı ve ağır olduğu yetmezmiş gibi bir de dengede tutmak çok zordu.
Televizyona yaptığım kıyağı gören kitap biraz bozulmuştu. O da aynı adaletsizliğe maruz bırakıldığını, televizyon gibi bağırarak değil fakat iyice içine kapanarak belli ediyordu. "ne kadar kapanırsa kapansın bi ayraç gerçeği var. ben hangi sayfada kaldığımı bulurum" diye düşündüm ama sonra bu düşüncemi fazla duyarsız buldum. Kitaba da haksızlık ettiğimi kabullenerek yanına gittim. "ne yapmamı istersin senin için?" dedim. utandı biraz, zorlukla konuşabildi. "önceğ şuğ ayracı çıkar ğağzımdan!"
çıkardım. kitabın hislerini biraz daha iyi anlayabilmek için bu sefer ben ağzımda ayraçla konuşmaya çalıştım. "bubradf gelmuduğu çoğıbuduf" gibi bişeyler söyledim ve bıfıfıf ıff diye güldüm sora. gülerken anten kaydı biraz kafamdan düşücek gibi oldu ama tuttum hemen. Bunun üzerine kitap durdu,sustu gülümsedi gözünü açtı ve "sayfa 118 e gel" dedi," 2. paragraf, bak ne yazıyor.."