Domuzların harika evcil hayvanlar olduğunu bir yerde okudum; Onları bir tasma takabilirsin ve itaatkar küçük Yorkshire teriyerleri gibi seni takip edecekler. Sadık bir köpek gibi, bir isme cevap verecek ve onu aradığınızda gelecekler.
Çin burçlarına göre, ben bir yıl doğmuşum "bir domuzum". Bu beni mutlu ediyor çünkü domuzlar neşeli, yardımsever yaratıklar. Bu tür özelliklerle ilişkilendirildiğim için mutluyum. Ayrıca domuzlar refah ve zekanın temsilcileridir. Bunu ben de beğendim. Hâlâ beklememe rağmen…
Bir kez bir domuzla bağlandım. Gençtim, kalbi kırılmıştım ve bir macera arıyordum. Ani bir hareketle, tanıdık olmadığı ve unutmak istediğim birçok anıdan uzak olduğu gerçeğiyle cezbedilen, Britanya Kolombiyası'nın Cariboo bölgesine giden bir Greyhound otobüse atladım.
Her neyse, domuza geri dönelim. O oldu Charlotte Web çeşitliliği: big. Pembe. Ve gülen yüz (her zaman bıyığına sıkışmış gibi görünen yemeğe rağmen).
Ona Miranda'yı aradım çünkü "pembe" türden bir isim gibi görünüyordu ve sanırım hoşuna gitti.
Vardiyama başlamadan önce her sabah onu ziyaret ederdim, onun yem çukurunu ana locadan mutfak artıklarıyla doldururken Bruce Cockburn şarkılarını söylerdim. "Zafer Söylentileri" ve "Aslanların Nerede Olduğunu Merak Etmek" (sonuçta 80'lerdi).
Tüm göz kamaştırıcı pembe ihtişamıyla pisliğini yer ve bana gülümserdi ve şarkı söylemekten yorulduğumda, ona eski erkek arkadaşım, bana ihanet eden hakkında söylerdim. İki defa.
Miranda iyi bir dinleyiciydi ve asla yargılayıcı değildi, eski sevgilimin penisiline dirençli kötü bir sosyal hastalığa yakalanacağını umduğumu söylediğimde bile. Miranda için minnettarım ve o zamandan beri domuzlara karşı yumuşak bir yanım var.
Her neyse, başka bir domuz hikayem var. Bu olay yıllar önce arkadaşım Erica'ya merak ettiği potansiyel bir kreşe eşlik ettiğim bir günde meydana geldi. O ve dört yaşındaki kızı adaya Vancouver'dan yeni yerleşmişlerdi ve ben de onun yerleşmesine yardım etmek için gönüllü olmuştum.
Günlük bakımın adı Sarı Ev idi ve bir tarafında başını sallayan ayçiçekleri tarlasıyla çevrili sessiz bir köy yolunun sonunda yer alıyordu. Beyaz çitinin ardında, dev bir akçaağaç ağacının altındaki otlakta birkaç yeni doğan kuzu sallandı ve arabamızdan indiğimizde, etrafı saran verandada iki şişman altın laboratuarın uzandığını fark ettik. Çok Norman Rockwellish'ti ve işler umut verici görünüyordu. Sonra tekrar, bakış aldatıcı olabilir.
Verandaya çıktığımızda, mor süpürge etekli, uzun boylu, ince bir kadın kapıya geldi. Sakin görünüyordu - hatta sakin - ve lavanta, paçuli ve başka bir şey kokuyordu. Sarımsak sanırım.
Hoş geldiniz, dedi. Ben Amber. Lütfen. İçeri gel. Bugün bütün çocuklar burada. Ve Ophelia ile tanışabilirsin. "
"Ophelia", Shetland midillisi büyüklüğünde, dev pembe ve kahverengi bir domuza dönüştü. Ön odanın ortasındaki yeşim yeşili Viktorya döneminden bir kanepeye uzanıyordu, kıllı pembe kafasına mavi plastik bir taç konmuştu.
Ophelia'nın kulaklarını bir kâğıttan payet ve yapıştırıcıyla süslenmiş küçük bir kız, portakallı bir mohawk olan bir oğlan, domuzun toynaklarını puding kupasından tapyoka ile boyuyordu.
Çocuklardan birinin yaralanmasından endişelenmiyor musun? arkadaşım Erica sordu.
Amber gülümsedi. "Biliyorsun," dedi. “Sen olan düşüncelerin. Bu nedenle, Sarı Saray'da böyle senaryolar ortaya koymak istemiyoruz. "
"Ah," dedi Erica, 4 yaşındaki kızını yanında kucaklayarak.
Amber, "Sigorta ile aynı şey" dedi. "Eğer satın alırsan, sadece Evren'den bir tür korkunç kaza yapmasını istiyorsun."
Suskun, Erica ve ben küçük bir çocuğun kovboy şapkası ve spor ayakkabılarındaki plastik mahmuzlarla kanepenin üzerine fırlayıp Ophelia'nın ortasına duyulabilir bir vuruşla inişini korku içinde izledik.
Domuz homurdandı, kıpırdandı ve köpeği parke zemine çektikten sonra feryat etmeye başladı.
Ah, Wilder! Amber, ellerini çırparak dedi. Tıpkı gerçek bir kovboy gibi! Ve Ophelia senin güçlü bronşun! "
Wilder hafif bir gülümseme sundu, sonra pencerenin yanındaki Papasan sandalyesine oturmaya gitti, alnındaki büyüyen kaz yumurtası sabahın erken saatlerinde güneş ışığı ile aydınlatıldı.
Daha sonra, kahve içerken Erica endişeli görünüyordu. Vay canına, dedi. "Ada hayatı şehir hayatından çok farklı."
Elini okşadım ve dev bir parça çikolatalı fındıklı kek sipariş ettim.
"Ne? Hayır!" o protesto etti. "Sadece BAKIRSAN on pound kazanacağım."
Dikkat et, uyardım. "Burada böyle düşünceler tezahür ettirmek istemiyoruz."
Bugüne kadar, Hamlet konuşmaya başladığında, "diğer" Ophelia'yı ve tapyoka boyalı toynaklarını düşünüyorum. Miranda'yı, domuz gibi gülümsemesini ve beni özellikle çirkin, zorlu bir dönemden nasıl geçirdiğini düşünmeden Bruce Cockburn'u da dinleyemiyorum.
Yani evet. Ben domuzları severim. (Ve hayır, artık pastırma yemiyorum.)
Dört yıldır İngilizce öğretiyorum. Bu dört yıl içinde insanlar bana çalışmalarını düzeltmekten konuşma ve makale yazmaya kadar her türlü taleple geldiler.
Tek bir "aha!" olduğundan emin değilim. an, çünkü onlardan çok fazla var. Ama gruptan birini seçmek zorunda kalsaydım, bu saha olurdu, o büyük saha, aynı anda hem kazandığım hem de kaybettiğim en büyük saha.
Teknoloji dünyasında, işletmeler sürekli olarak siber suçluların şeytani faaliyetlerinin tuzağına düşme riski altındadır. Endişe verici derecede sık hale gelen böyle bir taktik, kimlik bilgilerini doldurmaktır.
Modern veri bulutunun içinde ve sırada ne var? Veri adası sorunları ve ilk 8 trend Prelude Data Cloud uçsuz bucaksız bir alemdir.
Albert Einstein'ın ilk karısı olan Mileva Maric, kocasının fizik alanındaki çığır açan çalışmasına yaptığı potansiyel katkılarla ilgili olarak uzun süredir spekülasyon ve tartışma konusu olmuştur. Görelilik ve kütle-enerji denkliği teorileriyle evren anlayışımızı sonsuza dek değiştiren Einstein, geniş çapta 20. yüzyılın en etkili bilim adamlarından biri olarak kabul edilirken, Maric'in çalışmalarındaki rolü genellikle göz ardı edildi veya küçümsendi.
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.