Sovyetler Birliği'nin Kirov Opera Bale Topluluğunun genç yıldızı Rudolf Nureyev, Paris'te bir mola sırasında kaçar. Yüksek profilli iltica, Sovyet prestijine bir darbe oldu ve uluslararası ilgi yarattı.
Nureyev, 1958'de henüz 20 yaşındayken Kirov Opera Balesi'nin önde gelen solistlerinden biri yapıldığında Rus balesinin yıldızı oldu. Kirov ve Bolşoy bale toplulukları, Sovyet kültürel diplomasisinin mücevherlerinden ikisiydi ve performansları, dünya çapında övgüler ve SSCB'deki sanatlara saygı kazandı. Haziran 1961'de Kirov Şirketi Paris'teki bir koşuyu bitirdi. 16 Haziran'da şirket, eve uçağa binmeye hazırlanırken Nureyev gruptan ayrıldı ve Fransa'da kalmasında ısrar etti. Görgü tanıklarına göre, grubun diğer üyeleri Nureyev'e tekrar katılmaları ve Sovyetler Birliği'ne geri dönmeleri için yalvardı. Dansçı, "Beni koruyun!" Güvenlik görevlileri Nureyev'i gözaltına aldı ve bunun üzerine siyasi sığınma talebinde bulundu. Kirov Şirketi, yıldızının kaybından endişe duydu ve Sovyet güvenlik görevlileri Nureyev'in kaçmasına öfkelendi. Sonunda, grup dansçı olmadan Rusya'ya geri döndü.
Nureyev'in yüksek profilli ilticası, Sovyetler Birliği'ne çifte darbe oldu. Birincisi, dünya çapındaki performanslarında genç dahiyi öne çıkaran Kirov Company'nin kalitesini düşürdü. İkincisi, Rusya'da siyasi ve sanatsal özgürlüğün çığırtkanlığını yapan Sovyet propagandasına ciddi şekilde zarar verdi.
Nureyev, ilticasının ardından kariyerine devam etti. Sonraki 30 yıl boyunca İngiltere Kraliyet Balesi ve Amerikan Bale Tiyatrosu ile dans etti. Hem dansçı hem de koreograf olarak büyük talep gördü ve hatta birkaç film yaptı (sessiz film yıldızı Rudolf Valentino olarak feci bir dönüş dahil). 1983 yılında Paris Operası'nın bale direktörlüğünü devraldı. 1989'da kısa bir süre için Sovyetler Birliği'ne döndü. 1993 yılında Paris'te öldü.
Değişen Nureyev Rusya'ya Hemen Hemen Aynı Geri DönüyorNureyev, Londra Kraliyet Bale Okulu'nda soyunma odasında dinlenirken, 1973. Allan Warren
Geçtiğimiz iki hafta boyunca haberlere, ABD'den kaçan ve kendi hükümetinden kaçan eski NSA çalışanı Edward Snowden'ın hikayeleri hakim oldu. Rusya, bir tanesi ünlü balerin Rudolf Nureyev olmak üzere, kaçaklardan kendi payına düşeni aldı.
Bir Moskova galerisi şu anda uçuşan dansçıyla ilgili bir fotoğraf sergisi gösteriyor: Dom Nashchokina'nın "Rudolf Nureyev" sergisi. Resimlerdeki hayat. Paris-New York", 20. yüzyılın en büyük bale yıldızlarından biri olarak kabul edilen adamın kariyerini ve kişisel yaşamını inceliyor.
Bu serginin odak noktası, Nureyev'in ölümünden kısa bir süre sonra, Nureyev'in hem New York'taki hem de Paris'teki evlerinden oluşan bir dizi fotoğraf. Aslen Nureyev'in emlak satışı kataloğu için tasarlanan fotoğraflar, Nureyev'in evini döşediği lüks zevkleri ve vahşi hayal gücünü yansıtıyor.
Dom Nashchokina galerisinin direktörü Natalia Ryurikova, "[Resimler] her şeyi gösteriyor" dedi. "Karakteri, zevkleri, tutkusu ve hatta inanılmaz bir yaşam tutkusu vardı." Nureyev, evlerini zengin koyu renkli ahşap antikalar ve parlak doğu halılarıyla döşedi, Avrupa'nın en büyük servetlerinden biri olarak kazandığı şaşırtıcı derecede büyük servetiyle Avrupa'nın dört bir yanından değerli nesneler satın aldı. -tarihte ücretli dansçılar.
Yaşam tarzının savurganlığı bazı izleyicileri şok edebilir, ancak Nureyev'in Sovyetler Birliği'nden kaçmasına ve Batı'ya kaçmasına neden olan, kariyerini bir dizi ünlü Batı balesinde ateşleyen ve dünya çapındaki kariyerine yol açan bir özelliği olan dikbaşlı doğasına aşina olmayanları şaşırtabilir. ünlü.
"Eğer tadı bizim açımızdan çirkinse, onun için otantiktir. Nureyev'in kariyerinin sonlarında Nureyev'le röportaj yapan önde gelen New York bale eleştirmeni Nancy Goldner, "İnsanların ne düşündüğünü pek umursadığını sanmıyorum ve yapmak istediğini yaptı ve dünya kahretsin" dedi.
Sonunda hayatının şıklığı, doğduğu yoksullukla tam bir tezat oluşturuyor: Rudolf Khametovich Nureyev, Trans-Sibirya demiryolunda bir vagonda fakir bir Başkurt-Tatar ailesinde doğdu ve ilk yıllarını eyalet yakınlarındaki bir köyde geçirdi. Ufa şehri, şimdi Başkurdistan Cumhuriyeti'nin başkenti.
Nureyev'in ilk dans eğitimi Başkurt halk danslarını incelemekten geldi ve bunlarla olan erken gelişmişliği, öğretmenlerinin Leningrad'da eğitim almasını önermesine neden oldu. Nureyev, Sovyet bale dünyasında hızla yüksek bir konuma ulaştı ve Sovyetler Birliği dışındaki gezilerde gruba eşlik ederek Kirov balesinde lider roller aldı.
Bununla birlikte, Nureyev'in bireyci doğası ve eşcinselliği, kaçınılmaz olarak, ağırbaşlı, muhafazakar Sovyet liderliği ile sorunlara yol açtı ve onu unutulmaz bir şekilde bir Paris havaalanında meslektaşlarından kaçmaya ve Batı'ya yaptığı bir yolculuk sırasında sığınma aramaya yöneltti.
Batı'da bir kez yerleştikten sonra Nureyev'in enerjisi ve teknik mükemmeliyetçiliği kalabalıkları kazandı. Nureyev'in kendisi bir keresinde dansını "bütün vücudum alevler içinde patlıyor" diyerek tarif etmişti ve varlığıyla Avrupa ve Kuzey Amerika'daki sahneleri kesinlikle aydınlattı.
Ancak Nureyev, dünya çapındaki şöhretine rağmen, anavatanı Rusya'da hiçbir zaman aynı düzeyde saygı görmedi. Bunun bir kısmı erken ölümü nedeniyledir &mdash Nureyev 1984'te HIV kaptı ve 1992'de öldü, bu da diğer sığınmacılar Sovyetler Birliği'ne gösteri yapmak için döndüklerinde dans edemeyecek kadar hastalandı.
Ancak erken ölümü, Moskova'daki soğuk karşılamasının tek nedeni değil. Galeri müdürü Natalya Ryurikova, Nureyev'in Rusya'daki resepsiyonu konusunda içini çekerek, eğitimli Rusların onun büyük yeteneğini benimsemesine rağmen, bazı insanların onun karakterini kabul etmekte zorlandıklarını ve hem onun hem de eşcinselliğini kabul etmekte zorlandıklarını açıkladı.
"Rusya'da bazı insanlar her zaman onun eşcinsel olduğundan, çok fazla bireyci olduğundan şikayet ediyor" diyen Ryurikova, "Nureyev'in Batı'da yaptığını burada asla yapamazdı" diyen Goldner buna katılarak: bugün Rusya'da yaşıyor ve iyi ki, kaçmak için bir yol bulsa, çaktırmadan ya da kurnazca yapmazdı.'
Nureyev'in Rusya'ya geri dönmemesi hiçbir şekilde benzersiz olmamasına ve bale dansçısı Mikhail Baryshnikov gibi birçok başka sığınmacının da anavatanlarına geri dönmeyi reddetmesine rağmen, şimdi bile Rusya'da zor zamanlar geçirmesi muhtemel görünüyor. Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra.
Nureyev, evinin fotoğraflarının gösterdiği gibi açıkça Rusya için belirli bir nostaljiye sahipti: Koleksiyonu Karelya huş ağacı mobilyası tamamen benzersizdi. Yine de Nureyev, Sheremetyevo'da ikamet eden Edward Snowden gibi, geri dönme niyeti olmadan ülkesini terk eden bir adamdı.
Snowden'i Nureyev ile karşılaştırma olasılığına gelince, Natalya Ryurikova küçümsedi: "Nureyev, kapalı bir ülkeden güçlü bir genç beden ve inanılmaz yetenekle çıktı ve tüm dünyaya muazzam bir iyilik ve güzellik getirdi &mdash bunun gibi bir şey görmüyorum." Bu Snowden'dan geliyor."
Nureyev'in köylü paçavraları giymiş genç bir Tatar çocuğu olarak fotoğraflarına, kendine güvenen dansçının altın ipekle sarılmış fotoğraflarının yanına bakıldığında, adamın ne kadar yükseldiğini görmeden edemiyor insan. Şimdi Nureyev gibi insanlara zulmetmeyi amaçlayan yasalar çıkaran Rusya'yı düşünürsek, insanın ne kadar az değiştiğini ve Rudolf Nureyev gibi insanlar için hala ne kadar dar görüşlü olduğunu düşünmeden edemiyorsunuz.
"Rudolf Nureyev" sergisi. Resimlerdeki hayat. Paris-New York", 20 Temmuz'a kadar Dom Nashchokina, 12 Vorotnikovsky Pereulok'ta sergileniyor. Metro Mayakovskaya. 495-699-1178.
Rus bale yıldızı Rudolf Nureyev SSCB'den kaçıyor - TARİH
Rusya'nın dünyanın en iyi dansçılarından bazılarını ürettiği biliniyordu ve Rudolf Nureyev Rusya'daki en iyi dansçılardan biriydi. Ural dağlarında küçük bir kasabada doğmuş ve herhangi bir resmi dans eğitimi almamış, 15 yaşında bir Moskova grubunda figüran olarak dans yeteneğiyle izleyicileri etkilemeye başlamıştı bile. St. Petersburg'daki dünyaca ünlü Kirov dans okuluna katılmanın yolunu konuştu ve eğitmenlerinin “ya harika bir dansçı olacaksın ya da tam bir başarısız olacaksın ve büyük olasılıkla ikincisi olacaksın” görüşünü dile getirdi. Nureyev eski oldu ve en çok sadece dansıyla değil, bağlılıklarını değiştirmesiyle de tanındı.
16 Haziran 1961'de bu gün, Nureyev, bale topluluğu Rusya'ya geri dönmek için uçaklarına binmeyi beklerken, sığınma için önceden ayarlanmış yaklaşımını yaptı. Nureyev, ilticası hakkında daha önce gizlice Fransız makamlarıyla temasa geçmişti ve onlar da ona, sığınma hakkını tek taraflı olarak ilan edemeyeceklerini bildirdiler: bunu istemek zorundaydı.
Avrupa'ya yerleştikten sonra Nureyev, Grand Ballet du Marquis de Cuevas tarafından hemen sözleşme imzalandı, ancak yaratıcı farklılıklar nedeniyle ayrıldı. 42 yaşında emeklilik yaşı olarak kabul edilen Margot Fontayn ile performans sergilemek için Londra Kraliyet Dans Akademisine gitti. Bunun yerine, Fontayn ve Nureyev tarihin en popüler bale çiftlerinden biri oldular. İkisinin birlikte bilet fiyatları, her zaman diğer ortaklardan birinin bilet fiyatından daha yüksekti.
Rudolf Nureyev'in Özgürlüğe Büyük Sıçrayışı
55 yıl önce, büyük balerin Rudolf Nureyev, Fransa'nın Le Bourget Havalimanı'nın koridorlarında koşarak, bir bariyeri aşarak ve İngilizce olarak "Fransa'da kalmak istiyorum" diye bağırdı. Bu adamlar beni kaçırıyor. Fransız koruması istiyorum. Özgür olmak istiyorum!&rdquo
Nureyev'in "özgürlüğe sıçrayışı", bilindiği gibi, Sovyet iktidarına karşı sembolik bir açıklama ve sanat ile özgürlük arasındaki sıkı bağa bir selamdı. Nureyev, kaçtıktan sonra Sovyetler Birliği'nde "resmen unutulmuştu", ancak yıldızı Batı'da yükselmeye devam etti ve onun canlı karakterini tanımlayan birçok eksantrik eylemden sadece biri olarak Sovyet yargı yetkisinden dramatik sıçramasını gerçekleştirdi.
Her büyük sanatçı gibi Nureyev de karmaşık bir figürdü. Genellikle abartılı elbisesi, samimi eşcinselliği ve lafı küçümseme konusundaki isteksizliği ile Oscar Wilde ile karşılaştırılan Nureyev, yaşamının sonuna kadar inanılmayacak zenginlikler toplamıştı. Ama uzak ve mütevazi başlangıçlardan geldi. Başkıriyeli Müslüman Tatarların oğlu Nureyev, Baykal Gölü kıyısından geçen bir trende dünyaya geldi.
Nureyev, beş yaşında ilk balesine katıldıktan sonra dans etmeye başladı ve 16 yaşında, bir halk festivalinde sahne almak için Moskova'ya tek yön bilet alan Nureyev, seçmelere katıldı ve prestijli Leningrad Bale Okulu'na kabul edildi. 1958'den 1961'e kadar Nureyev, klasik bale repertuarının tamamına hızla hakim oldu.
Ancak genç dansçının bariz ustalığına rağmen, tiyatro yönetimi tarafından kabalığı, duygusal patlamaları, kendini kontrol edememesi ve yabancı dansçılarla tanışma girişimleri nedeniyle sevilmedi. Diğer erkeklere yönelik romantik tercihi büyük olasılıkla meselelere yardımcı olmadı.
Yeterince komik olan Nureyev, yurtdışında bir kez kaçmayı çok daha zor hale getirecek olan resmi turda Batı'ya neredeyse ulaşamadı. Kirov topluluğu 1961'de Paris, Londra ve New York'a bir tur planladığında, Nureyev son dakika yedeği olarak listeye dahil edildi. Bir kez orada olsa da, Paris Grand Opera'daki performanslarıyla eleştirmenleri ve izleyicileri şaşırtmayı başardı. Uyuyan güzel ve La Bayadere. Ancak bu uzun şöhretten memnun olmayan genç dansçı, otelden kaçar ve geceleri Paris'te dolaşır, hayranlarıyla tanışma fırsatından asla vazgeçmezdi.
Elbette birileri Nureyev'i her zaman yakından takip ediyordu. Grup üyeleri Londra'ya gitmek için Paris'teki Le Bourget havaalanında beklerken dansçı altı Sovyet muhafızı tarafından kuşatıldı ve derhal Leningrad'a dönmesi gerektiğini söyledi. 23 yaşındaki Nureyev, arkadaşlarına veda etmesine izin verilmesini isteyerek oyalandı. İşte o zaman büyük bale kaslarını esneterek ünlü bir siyasi ifade haline gelen sıçramaya başladı.
Daha sonra, Fransızların Nureyev'e geçici siyasi sığınma hakkı tanıdığı ve Sovyet muhafızlarının yanına yaklaşmasına izin vermeyi kesinlikle reddettiği havaalanı polis karakolunda Nureyev şöyle dedi: "Rusya ile işim bitti. Bir daha asla geri dönmeyeceğim.&rdquo Kaçan ilk Sovyet bale dansçılarından biri olan Nureyev, önce anavatanında sert bir şekilde kınandı, ancak ilk öfke dindikten sonra adı Sovyet basınından tamamen kayboldu.
Paris'teki havaalanında beş parasız olmasına rağmen (cebinde 10 dolara eşdeğer olduğu bildirildi), Nureyev hızla kendine bir isim yaptı. Nureyev, Le Bourget'teki &ldquoleap to Freedom&rdquo'dan sonra hem klasik hem de modern bale icra etti, birçok bale yönetti ve Paris Operası'nın baş koreografı oldu, orkestra şefliği ile uğraştı ve maaş çekleri kadar söylenti topladı. 1970'lerin ortalarında, Nureyev performans başına 10.000 dolara kadar çekiyordu ve öldüğü zaman, mülkünün 40 milyon dolara kadar çıktığı söyleniyordu. Herhangi bir yıldız gibi, dünyayı dolaştı ve uzun yıllar boyunca göze batan bir istisna dışında: eski vatanı.
Perestroyka ile Sovyetler Birliği'nde Nureyev'e karşı dikilen duvar nihayet yıkıldı. 1987'de, 25 yıllık bir aradan sonra, taşrada hâlâ yoksulluk içinde yaşayan ölmekte olan annesiyle iki günlük bir ziyaret için Rusya'ya dönmesine izin verildi. 1989'da tekrar döndüğünde, Nureyev'in kendi hastalığı oldukça ilerlemişti ve hemen ertesi yıl son performansını sergiledi. 52 yaşındaydı ve bale yapmak için neredeyse duyulmamış bir yaştaydı.
Nureyev, 6 Ocak 1993'te Paris'te AIDS'e bağlı nedenlerden öldü ve neredeyse hemen tartışmalar başladı. Nureyev, Batı'da ilan edildiği sanatsal deha mıydı, yoksa Sovyet yetkilileri tarafından tasvir edilen parya mıydı? Cömert ve dayanıklı mıydı yoksa cimri miydi ve şiddetli öfke nöbetlerine mi kapılmıştı?
Onu tanıyanlar ya da onunla çalışanlar, onun titiz olduğu ve istediği gibi gitmesi için bir şeylere ihtiyacı olduğu konusunda hemfikirdi, ama o asla dans etmekten, yeni bir şeyler öğrenmekten ya da sanat formunu keşfetmek ve genişletmek için yeni yollar aramaktan vazgeçmedi. 1961'deki "özgürlüğe atlayışı", sanatsal ifade özgürlüğüne doğru olduğu kadar politik özgürlüğe de bir sıçramaydı.
Bu makale, orijinal olarak Rus Life dergisinde (basılı baskı) yayınlanan ve Tamara Eidelman tarafından yazılan bir makaleden değiştirilmiştir.
1961 – Rudolf Nureyev Batı'ya kaçıyor
Roland Petit, Zizi Jeanmaire ile Le Jeune -homme et la Mort
Şirket 1961'de ilk yurt dışı turu için Paris'e gittiğinde, Rudolf pek geride bırakılamazdı ama yakından takip edildi.
Yine de uymadı. Her gece verilen koçlarda itaatkar bir şekilde otele dönmek yerine, Fransız dansçılar ve diğer yerlilerle dışarı çıktı. Bir veya iki Kirov dansçısı da aynı şeyi yaptı ama turu yöneten siyasi ajanları en çok endişelendiren Nureyev oldu.
Herkes Londra'daki gösterilere devam etmek için havaalanına geldiğinde, bunun yerine Moskova'ya bir bilet verildi ve bir galaya ihtiyacı olduğu söylendi.
Londra'da şirkete yeniden katılacağına dair güvencelere inanmayarak, bir daha asla Rusya'dan çıkmasına izin verilmeyeceğinden ve ülkesine geri döneceğinden emindi.
Batıya sığınmaya karar verdi ve onu uğurlamaya gelen arkadaşlarına haber vermeyi başardı. Nureyev'in kendilerine şahsen yaklaşması gerektiğini açıklayan Fransız polisine, bunu yaptığını ve Fransa'da kalma izni verildiğini söylediler. Ardından Rus yetkililer, “iltica eden”'i küçük düşürmek için ellerinden geleni yaptılar ve gıyabında hapse mahkûm edildi. Uzun yıllar boyunca tüm seyahatlerini geçici belgelerle yapmak zorunda kaldı, ancak sonunda kendisine Avusturya vatandaşlığı verildi.
Kirov'un Paris sezonunun en muhteşem kişisel başarısını elde eden ona hemen Grand Ballet du Marquis de Cuevas ile bir nişan teklif edildi, ancak sadece birkaç ay kalarak onların Uyuyan Güzel prodüksiyonunu şiddetle beğenmedi. Ancak balerinleri Rosella Hightower'a hayran kaldı ve onunla ilk bale yapımı olan Fındıkkıran pas de deux'da çalıştı. Daha sonra (sahne dışında) başka bir balerin olan Amerikalı Maria Tallchief ile tanıştı ve kendini tanıttı.
Rudolf, Erik Bruhn ile tanışır.
Maria Tallchief, amatör bir filmin gücüyle Nureyev'in diğer tüm erkek dansçılardan daha fazla hayran olduğu Erik Bruhn ile Kopenhag'da dans etmek üzereydi. Böylece iki adam tanışır ve aşık olur, çekişmelere ve ayrılıklara rağmen Bruhn'un ölümüne kadar yakınlıklarını sürdürürler. İkisi de mükemmeliyetçiydiler, günlük derslerini birlikte yaptılar ve Nureyev, Rusya'da öğrendiklerine ek olarak batı tarzını özümsemeye başladı.
Bruhn'un rollerine karşı tutumu, Nureyev'in zaten bir erkeğin bir kadın kadar etkileyici bir şekilde dans etmesine izin verilmesi gerektiği inancını doğruladı. Frederick Ashton kadar ünlü olsa da, daha sonra diğer koreograflar tarafından benimsenen yeni bir yumuşak erkek dansı stilini tanıtmak.
Özgür olmak istiyorum! SSCB'den Rus bale yıldızı kusurları
Beyaz Karga (StudioCanal). 1961'de 23 yaşındaki Rudolf Nureyev, Kirov Balesi ile Paris'te, gündüzleri Louvre ve Notre Dame ziyaretleri ile kültürü özümsüyor ve geceleri KGB'nin onaylamamasına rağmen Fransız dansçılarla kardeşlik kuruyor. David Hare'nin senaryosu, Ukrayna'daki yoksul çocukluğuna ve bale ustası Alexander Pushkin'in (kendini gerileyen Ralph Fiennes) vesayeti ve bakımı altına girdiği Leningrad'daki bale okulundaki öğrenci günlerine geri dönüyor. Puşkin'in karısı onu baştan çıkarır. Yönetmenliğini de yapan Fiennes, oyunculuk yapabilecek bir Rus dansçı istedi. Daha önce oyunculuk yapmamış Ukraynalı balerin Oleg Ivenko etkiliyor. Nureyev'in kibirine, mesafeliliğine ve aç gözlerine sahip. Dans ettiği klipler performansına ikna edici bir ağırlık katıyor. Ağırlıklı olarak Rus oyuncu kadrosu ve alt başlıklar filme özgünlüğünü veriyor. Nureyev'in Fransız arkadaşlarının yardımıyla KGB bekçilerinden ve ünlü defekt'ten kaçmayı başardığı Le Bourget havaalanındaki sahneler gergin ve heyecan verici bir doruk noktası sağlar.
Le sang d’un poète (StudioCanal). Jean Cocteau'nun ilk filmi kesinlikle meraklıları içindir. Gerçeküstü, fantastik ve rüya gibi otobiyografisi, 1930'da avangart ile çok öfkeliydi ama başka hiç kimse yoktu. Şair, önce bir ele, sonra da bir heykele aşılanmış bir ağız çizer. Şair bir aynanın içinden geçmeye ikna edilir. Kilitli kapılardan oluşan uzun bir koridora girer. Birkaç anahtar deliğinden gözetler ve bir Meksikalıyı, bir hermafroditi ve küçük bir kızı dövmeye çalışan bir kadını gözetler. Şaire bir tabanca verilir ve kendini vurması söylenir. "Yeterince aldım!" çığlık atar ve heykeli paramparça etmek için eve döner. Okul çocukları, bir çocuğun bir kara melek tarafından öldürüldüğü ve kaçırıldığı bir kartopu savaşı yapar. Şair, tiyatro kutularında oturan sosyetenin yüksek alkışları karşısında kağıt oynarken intihar eder. Seslendirme Jean Cocteau'ya ait.
Le testament d’Orphée (StudioCanal). Jean Cocteau'nun 1960'da bir araya getirilen son filmi, kendi zevkine düşkün bir otoportre, düşük bütçeli, zaman içinde yaya olarak gösterişli bir yolculuktur, onun hakkında yazıp sahnelediği klasik efsanevi figürleri içerir. Cocteau filmde yeniden doğmak için ölür. Ünlü arkadaşları María Casares, François Périer, Jean-Pierre Léaud, Yul Brynner, Jean Marais, Pablo Picasso, Charles Aznavour, vb. kameo rollerinde görünmek için bir araya geliyor. Cocteau'nun bu kadar kötü bir oyuncu ve ekranda bu kadar sıkıcı olması üzücü. Başyapıtları La Belle et La Bête (1946) ve Orphée'yi (1950) izleseniz çok daha iyi olur.
Emin Ellerde (StudioCanal). Anne olmak istemeyen bir üniversite öğrencisi tarafından doğduğunda bir bebek devlete teslim edilir. Yönetmen Jeanne Herry, istenmeyen bir bebek için mümkün olan en iyi ebeveyni ve evi bulmak için sonraki adımı, evlat edinme sürecini ve bürokrasiyi gösteriyor. Doktor, ebe, sosyal hizmet uzmanı, koruyucu aile ve psikiyatrist olarak rol alan profesyonel oyuncuların oynadığı bir belgesel izliyormuşum gibi hissettim. En etkili ve dokunaklı anlar, yetişkinlerin doğrudan bebekle konuştuğu ve onun sevildiğini bildiğinden emin olduğu anlar. Bu Fransız filmi, çocuğu olmayan ve evlat edinmeyi düşünenler için faydalı olabilir.
Bürokratlardan oluşan bir komite tarafından kontrol edilen bir iş için şaşırtıcı olmayan bir şekilde, bale çatışmaya batmıştı.
Bürokratlardan oluşan bir komite tarafından kontrol edilen bir iş için şaşırtıcı olmayan bir şekilde, bale, gelişimi boyunca çatışmalara saplandı. Neredeyse dahil olan herkes mümkün olan her unsur için savaştı (kompozisyonlarını hafif ve tartışmasız tutan, sanatçılar arasındaki ideolojik savaşlardan uzak duran ve devrimi yara almadan atlatan, güvenli çalma sanatının ustası besteci Reinhold Glière dışında). Orijinal senaryo yazarının tedavisi reddedildi ve görevleri resmi yazarı olarak kabul edilen Kurilko'ya geçti. Senaryoya dahil olan üçüncü bir kişi, ikinci perdede bale ustası Vasiliy Tikhomirov ile anlaşamadı ve adı projeden çıkarıldı. Balenin en kalabalık danslarından biri olan folksy Yablochko (veya “Küçük Elma”), bir Rus denizci şarkısından türetilmiştir ve Glière'in daha sonra hatırladığı gibi, Bolşoy orkestrasının müzisyenleri çalmayı küçük düşürücü olarak değerlendirmiştir. Elizabeth Souritz'in 1920'lerde Sovyet Koreografları adlı kitabında alıntıladığı, döneme ait bir iç notta "Baskı, sonsuz baskı" yazıyor. "Bir kereden fazla her şey alt üst oldu ve umudumuzu kaybettik."
Çiçek gücü
Stalinist dönem yeni yapımlar için zordu: üst düzeyler onları istiyordu ama devlet bürokrasisinin ve sansürünün sürekli değişen taleplerine dayanmak onlar için zordu. Genellikle eski klasikleri doğru ideolojik dönüşle yeniden işlemek daha güvenliydi. Kırmızı Gelincik de neredeyse öldürülüyordu. 1927 baharında, kültür komiseri, ünlü besteciyi yurtdışından geri kazanma çabasının bir parçası olarak Bolşoy'a prokofiev'in bir operası lehine karar vermesini emretti. Ama sonra bale anını buldu. 6 Nisan'da Çin polisi Pekin'deki Sovyet büyükelçiliğine baskın düzenledi. Bu arada, Şanghay'da kriz büyüyordu. Milliyetçiler, şehrin kontrolünü ele geçirmek için komünistlerle ittifak kurmuş, ancak onlara dönmüştü. Sovyet gazeteleri Çinli komünistlerin katledilmesiyle ilgili manşetlerle dolu. Princeton Üniversitesi'nde müzik profesörü olan Simon Morrison, Bolşoy Gizli adlı kitabında, Red Poppy aniden "mevcut siyasi durumla rezonansa girdi ve böylece performans için onay aldı" diye yazıyor.
Rudolf Nureyev'in Rusya'daki çocukluğu
Hiçbir erkek dansçının bale tarihi, tarzı ve halk algısı üzerinde Rudolf Nureyev'den daha fazla etkisi olmamıştır. İnsanların beklentilerini değiştirdi. Urallarda uzak bir kasabada uğursuz başlangıçlardan yola çıkarak, sanatın tüm yüzünü değiştirdi.
Her gece, aydan aya, yıldan yıla tüm dünyada yorulmak bilmeden eşsiz geniş bir repertuar sergileyerek, tüm rakiplerinden daha geniş bir izleyici kitlesine ulaştı ve buna kendisini sadece filmlerde ve televizyonda gören milyonlarca kişi daha eklenmelidir. Daha önce veya muhtemelen o zamandan beri diğer dansçılardan daha fazla filme çekildi). Ancak seyircisinin büyüklüğünden daha önemli olan, karizmatik kişiliğinin ve performans sergilediği mutlak özverinin onlar üzerindeki etkisiydi. Bunu kendine özgü ifade etme şekli, “her adımın senin kanınla püskürtülmelidir” olduğuydu.
Batı'ya gelişinin dramatik koşulları, sözde 'özgürlüğe sıçrayış', onu hemen dünya gazetelerinin ön sayfalarına koydu, ancak onu orada tutan güçlü kişiliğiydi. kendi yolunda geliştirmek için bu pozisyonu inatla kullanmak. Ayrıca örnek, partner, koreograf ve yönetmen olarak diğer dansçılara başka türlü yaşayamayacakları fırsatlar verdi ve çalıştığı şirketler onun varlığıyla daha iyi, daha güçlü ve daha canlı hale geldi.
Kökenlerinde, doğumunda veya çocukluğunda yaşamın Nureyev'i nereye götüreceğini gösteren hiçbir şey yoktu.
Dört çocuğun en küçüğü, tek erkek çocuktu. Aile, Başkurt Sovyet cumhuriyetinde köylü soyundan gelen Tatarlardı, ancak babası Hamet, Rus Devrimi'nin sıradan insanlara getirdiği fırsatları yakalayarak, Kızıl Ordu'da bir siyasi eğitim subayı oldu ve binbaşı rütbesine yükseldi. .
Rudolf'un annesi Farida, oğlu beklenenden biraz daha erken geldiğinde kızlarıyla birlikte Hamet'e katılmak için seyahat ettiğinden, Baykal Gölü yakınlarında bir yerde trans-Sibirya demiryolunda bir trende doğdu. Resmi doğum tarihi, muhtemelen iki veya üç gün önce olmasına rağmen, 17 Mart 1938 idi.
Hamet'in 1946'da askerlik hizmetinden dönmesinden önce babasıyla ilgili hiçbir anısı yoktu. Bu, baba ve oğul arasındaki uyum eksikliğini açıklamaya yardımcı olur, çünkü o zamana kadar çocuk Nureyev'in erkeksi olmayan dans kariyerini düşündüğü şeye çoktan karar vermişti çünkü daha da kötüleşiyordu.
Çocuk ilk günlerden beri müziği severdi ve altı yaşında ilk kez bale gördü. Moskova'dan tahliye edilen aile evi, o zamanlar Başkurt başkenti Ufa'da ortak bir ahşap evdi.
Koşullar iyi değildi: yiyecek kıttı, yollar asfaltsızdı, kışlar uzun ve soğuk o kadar şiddetliydi ki Nureyev daha sonra burnunun nasıl aktığını ve mukusun buza dönüştüğünü anlattı. Herkes zorluk çekti ama Nureyev'ler bazılarından daha yoksuldu. Haşlanmış patatesler ana yiyecekleriydi ve okula başladığında ayakkabısı olmadığı ve kız kardeşlerinin paltolarından birini giydiği için alay edildi. Ancak kasabanın iyi standartlara sahip bir opera binası vardı (büyük şarkıcı Chaliapin ilk çıkışını orada yapmıştı). 1945 Yılbaşı arifesinde, Farida Nureyeva, tek bir biletle tüm çocuklarını, Leningrad tarafından eğitilmiş Başkurt balerin Zaituna Nazretdinova'nın oynadığı vatansever bale Turnaların Şarkısı'nın performansına kaçırdı. Rudolf bir anda dansçı olmaya karar verdi.
Okulda, amatör gruplarda ve on yaşındaki tüm çocukların katılmak zorunda olduğu Öncüler ile halk danslarıyla başladı. Daha sonra, on sekiz ay sonra onu başka bir Elena Vaitovich'e devreden bir bale öğretmeni Anna Udeltsova'ya tavsiye edildi. Her ikisi de profesyonel olarak dans etmiş ve bale derslerinin yanı sıra onunla gördükleri dansçılar hakkında konuşmuştu (Pavlova ve Diaghilev Balesi dahil). Dansın teknikten daha fazlası olduğunu anlamasını sağladılar ve çocuğun potansiyelini görerek, eğitim aldıkları ve dünyanın en iyi okulu olarak gördükleri Leningrad'da okuması gerektiğini söylediler.
Bununla birlikte, özellikle babası okul sonuçlarını ve dolayısıyla mühendis veya doktor gibi “uygun” bir kariyer şansını etkilediği için dans derslerine devam etmesini yasakladığında, oraya gitmek neredeyse inanılmaz derecede zor görünüyordu. Ama başka etkinlikler bahanesiyle gizlice derslere kaçtığında annesi gözlerini devirdi.
KGB, Nureyev'i kaçmadan önce gerçekten takip etti mi?
Filmde, ilticadan önce bile, Rusya'nın devlet güvenlik servisi KGB'den memurlar, Nureyev'i Paris'te takip ediyor ve onu defalarca geç saatlere kadar dışarıda kalmaması ve 21 yaşındaki Clara Saint ile vakit geçirmemesi konusunda uyarıyor. zengin bir Şilili sanatçının yaşlı kızı — ve diğer Fransız yaratıcıları.
Kavanaugh'un kitabında yazdığı gibi, Nureyev ayrılmaya karar vermeden önce bile Sovyet yetkilileri tarafından sevilmeyen biriydi. Soğuk Savaş'ın zirvesindeyken Batı'ya duyduğu aleni hayranlığı, onları alarma geçirdi ve anavatanın komünist ideallerine ihanet olarak görüldü. Bale, Sovyet yetkilileri tarafından kültürel üstünlüğünü Batı'ya sergilemek için kullanılan önemli bir propaganda aracı olduğu için özellikle dikkat çekti. Kavanagh, Sovyet dansçılarının herhangi bir zamanda yurtdışı gezilerinden atılabileceğini yazıyor Kavanagh ve KGB'nin Paris'te o 1961 gezisinde bale dansçılarına göz kulak olan memurları vardı. filmdeki gözetim seviyesi, olayların gerçek hayat versiyonuyla tam olarak eşleşiyor.
Nureyev'in ilticası iki kat aşağılayıcıydı çünkü Sovyetler Birliği'nin uzaya ilk insan olan kozmonot Yuri Gagarin'i göndererek Batı'yı gölgede bırakmasından sadece iki ay sonra geldi. Nureyev'i kaybetmekle Sovyetler Birliği, elde etmek için çok uğraştığı uluslararası prestijinin bir kısmını da kaybetti. Batı medyasının çoğu, bu ayrılmayı Sovyetlere ideolojik bir darbe, bir Soğuk Savaş aşağılaması ve demokrasi için bir zafer olarak değerlendirdi.
Ancak senarist Hare, Nureyev'in kaçma kararının siyasi olmaktan çok pratik olduğunu söyledi. Ve İvenko'ya göre, Nureyev'in en kötü kabusu, Sovyetler Birliği'nde kalsaydı, 'dansçı olarak 'görülmemek' idi.
Rus bale yıldızı Rudolf Nureyev SSCB'den kaçıyor - TARİH
23 yaşındaki Rus dansçı, Le Bourget havaalanında İngilizce "Özgür olmak istiyorum" diye bağırarak güvenlik bariyerini aştı.
Nureyev'in grubunun geri kalanıyla birlikte Londra'ya giden bir BEA Vanguard uçağına binmeyi beklerken iki Rus muhafızın yanına geldiği anlaşılıyor.
Gardiyanlar ona Londra'ya gitmek yerine Moskova'ya dönmesi gerektiğini söylediler, ancak bekleyen bir Rus uçağına kadar eşlik edilirken özgürlüğüne koştu.
O, iki Fransız polis memuru ve ardından iki öfkeli Rus muhafız tarafından havaalanı polis karakoluna alındı ve ateşli bir tartışma başladı.
Kendisine hemen Fransa'da geçici sığınma hakkı verildi ve davası, Mültecileri ve Vatansız Kişileri Koruma Bürosu'na havale edildi.
Leningrad Kirov Bale topluluğu, baş dansçıları olmadan Londra'ya yolculuklarına devam etti. Paris'te üç haftalık bir sezonu yeni bitiren ikili, önümüzdeki hafta Covent Garden'da dört haftalık bir sezona başlayacak.
Rudolf Nureyev'in Paris'te bulunduğu süre boyunca, Paris'te yaşayan zengin bir Şilili ressamın kızı olan 21 yaşındaki Clara Saint'e aşık olduğuna dair yaygın bir spekülasyon var.
Miss Saint ve Paris sosyetesinin diğer üyeleriyle olan ilişkisi, Rus makamlarını endişelendirmişti ve görünüşe göre Moskova'ya geri çağrılmasının arkasındaki ana nedendi.
Ancak Bayan Saint, kendisinin sadece Bay Nureyev'in bir arkadaşı olduğunu ve aralarında "ciddi bir şey olmadığını" söyledi.
"Burada neden siyasi sığınma talebinde bulunduğu hakkında hiçbir fikrim yok. Dün gece bir partide gayet normal ve mutlu görünüyordu.
"I believe it was only after two Soviet Embassy officials told him he had to go back to Moscow instead of to London that he decided to ask for French protection."
Mr Nureyev is also known to have become friendly with Serge Lifar, former director of the Paris Opera and star of Russian impresario Diaghilev's Ballets Russes in the 1920s.
And it is thought the prospect of a future career under Mr Lifar's guidance may have influenced Mr Nureyev's decision to stay in France.
He never returned to Russia, settled in the West and soon became an international star.
He is regarded by many as the greatest male dancer of the 20th century.
Not long after he settled in the West he met leading British dancer Margot Fonteyn who brought him to the Royal Ballet in London, which formed his base for the rest of his dancing career.
During the 1970s Nureyev appeared in several films and in 1983 he was appointed director of the Paris Opera Ballet.
In the early years of his career Nureyev struggled to come to terms with his homosexuality.
However after he settled in the West he had relationships with several well-known men, including Eric Bruhn, director of the Royal Swedish Ballet, and film star Anthony Perkins.
He died on 6 January 1993 from an Aids related illness. According to his last wishes, Rudolf Nureyev was buried in the Russian cemetery at Sainte-Genevi ve-des-Bois, near Paris.
Mikhail Baryshnikov: A DANCER whose flight to freedom brought him cult status
Die-hard fans of classical Russian ballet praise Baryshnikov for his powerful leaps and a lifelong passion for freedom, while his younger admirers, who first came to know him as Aleksandr Petrovsky, Carry Bradshaw&rsquos Russian boyfriend on &lsquoSex and the City&rsquo, worship him for taking contemporary ballet to a whole new level.
It seems like Baryshnikov has been swimming against the tide since childhood. He chose his battles wisely, though, and proved to be a brilliant long-distance &ldquoswimmer&rdquo. Baryshnikov&rsquos story is an exciting tale of self-actualization and personal growth.
A star is born
Like many Soviet families of the time, Mikhail&rsquos father was a strict military man and a devoted communist, while his mother came from a peasant background. It was she who instilled a love for the arts in Mikhail. The family lived in Riga, capital of then Latvian SSR. Baryshnikov fell in love with ballet and enrolled in his first professional dance school on his own. He told his parents that he didn&rsquot need their moral assistance. Misha (a common short form of the Russian name &lsquoMikhail&rsquo) literally proved he could stand on his own feet when he was only 9. He passed the entrance exams and was accepted.
Two years later, Baryshnikov moved to Leningrad (now St. Petersburg) to train at the famous ballet school (now known as the Vaganova Academy). There, he was taught by none other than Alexander Pushkin, the great Russian poet&rsquos namesake and teacher of another ballet legend, Rudolf Nureyev, who defected to the West in 1961.
Mikhail Baryshnikov, the star of the Kirov Ballet, in 'Le Corsaire'.
Years later, Baryshnikov himself would be recognized as one of the finest ballet virtuosos in the world, along with Vaslav Nijinsky and Rudolf Nureyev.
Mikhail became a member of the legendary Kirov Ballet troupe (now Mariinsky) in 1967. He gave ballet a healthy dose of his energy and intensity and rose to fame as a dancer of expressive lines, impeccable technique and powerful footwork.
Mikhail Baryshnikov in Jakobson’s 1969 ‘Vestris’.
The charismatic Baryshnikov won accolades for his parts in Leonid Jakobson&rsquos 1969 &lsquoVestris&rsquo and Albert in &lsquoGiselle&rsquo, the touchstone of the classical ballet. And yet, despite a promising future, in the USSR Baryshnikov, with his modest height of 1.68 cm (5&rsquo6 ft), was doomed to play supporting roles. This was not an option for a natural-born leader. In the Soviet Union, classical ballet deliberately locked itself inside 19th century traditions. Contemporary dance influences were not welcome. Baryshnikov, on the contrary, was in search of a wind of change and a window of opportunity. It came in the summer of 1974.
Chances and challenges
The daredevil dancer left the Soviet Union for good in 1974. 26-year-old Baryshnikov requested political asylum in Toronto after a performance by the Bolshoi Ballet. He later moved to the United States, where he joined the American Ballet Theater (ABT) as a principal star. Expressing confidence and stamina with each flawless movement, Baryshnikov took the U.S. audiences by storm with his signature part in &lsquoGiselle&rsquo. His dance partner was Natalia Makarova, the former prima ballerina of the Kirov Ballet, who had also defected from the USSR, but to the UK, during the company&rsquos London tour in 1970.
Mikhail Baryshnikov in Eliot Feld's 'Santa Fe Saga'.
Baryshnikov created, staged and choreographed &lsquoThe Nutcracker&rsquo, which premiered at New York City&rsquos Metropolitan Opera House in 1977. Mikhail&rsquos commanding performance and very presence on stage made the universally popular ballet even more special.
Mikhail Baryshnikov and Lesley Collier in 'Rhapsody' by Sir Frederick Ashton.
In the late 1970s, Baryshnikov joined New York City Ballet, where he worked with George Balanchine. The Russian-born choreographer (who revolutionized American classical ballet and whose real name was Balanchivadze) was certainly an influence on Baryshnikov. Mikhail delivered an astounding performance in &lsquoThe Prodigal Son&rsquo (by Sergei Prokofiev) and &lsquoApollo&rsquo, set to the music by Igor Stravinsky. Balanchine spiced up Baryshnikov&rsquos signature joie de vivre with blockbuster jumps and mature movements.
Baryshnikov rehearses for the revival of Stravinsky’s ballet, 'Apollo', choreographed by George Balanchine.
Baryshnikov needed some space for choice and creativity, too. He didn&rsquot want to limit himself exclusively to classics like &lsquoDon Quixote&rsquo. In 1979, he became artistic director of ABT. In this capacity, he shaped a new generation of dancers and choreographers.
Had Baryshnikov stayed in the Soviet Union, performing solely the classical repertoire, he wouldn&rsquot have been able to open himself up to a real challenge &ndash the search for freedom of expression. His ultimate dream was to work with the &ldquonew kids on the block&rdquo.
In the United States, Baryshnikov was smitten with contemporary choreography. Cutting-edge choreographers, such as Twyla Tharp (who helped catapult Baryshnikov&rsquos career in contemporary dance), Jerome Robbins, Glen Tetley and American Dance Theater founder Alvin Ailey, truly broke the mold, turning their dance performances into a fountain of thoughts and movements.
In 2005, the father of four opened the Baryshnikov Arts Center in New York City, a creative laboratory for up-and-coming artists from across the world.
From &lsquoWhite Nights&rsquo to &lsquoSex and the City&rsquo
Known for his acting prowess and sex-appeal, Baryshnikov also had success on the silver screen. In the 1985 musical &lsquoWhite Nights&rsquo, his partners in crime were Hellen Mirren and Isabella Rossellini.
Isabella Rossellini and Mikhail Baryshnikov in 'White Nights'.
Baryshnikov played the central character in the quasi-autobiographical drama - a Soviet ballet dancer who defects from the Soviet Union. In a curious plot twist, the plane carrying him to a performance in Japan crash lands in Siberia. KGB agents were rubbing their hands in anticipation of meeting the runaway dancer.
In the movie&rsquos memorable moment, tap-dancing star Gregory Hines and Baryshnikov dance together. Their dance is worth a thousand words.
In another captivating scene, Baryshnikov asks his compatriot Galina, played by the half-Russian British actress, Dame Helen Mirren: &ldquoDo you know what it means to be really free?&rdquo
Baryshnikov answers the multi-million-dollar question himself by performing a dance, set to Vladimir Vysotsky&rsquos famous song &lsquoCapricious horses&rsquo and choreographed by Twyla Tharp. It&rsquos the movie&rsquos best scene, the one that also defined Mikhail&rsquos character.
'The Turning Point' by Herbert Ross, starring Leslie Browne and Mikhail Baryshnikov.
His skills as an actor were also on public display in &lsquoThe Turning Point&rsquo (1977), starring Shirley MacLaine and Anne Bancroft. His portrayal of Russian dreamboat Yuri Kopeikine earned Baryshnikov an Academy Award nomination.
Sarah Jessica Parker and Mikhail Baryshnikov in 'Sex And The City.'
Baryshnikov&rsquos appearance in the hit series of &lsquoSex and the City&rsquo (2004) as Carrie Bradshaw&rsquos boyfriend Aleksandr Petrovsky was, by many accounts, a success. He thought it would only be for a couple months, but in reality, the Russian ballet icon ended up portraying Sarah Jessica Parker&rsquos love interest on screen for a year. (FYI: Baryshnikov is happily married to former ballerina Lisa Rinehart.)
Baryshnikov on Broadway
Misha, as everybody called him in America, performed on- and off-Broadway, making his long-awaited theater debut on Broadway in Franz Kafka&rsquos &lsquoThe Metamorphosis&rsquo. His portrayal of Gregor Samsa was worthy of standing ovation and a Tony Award nomination.
The multitalented artist also performed with &lsquoCabaret&rsquo star Liza Minnelli in a show aptly entitled &lsquoBaryshnikov on Broadway&rsquo. With their strong chemistry on stage, they were a good match &ndash she sang, while he danced.
Liza Minnelli and Mikhail Baryshnikov in 1977.
A self-made man and a man of action, Baryshnikov had a chance to share the stage with larger-than-life partners.
&ldquoI&rsquove been a saloon singer for a good many years now. And I never dreamed that anyone would want to use any of my songs for any cultural pursuit. And one day, I got a call from a very high-class lady named Twyla Tharp. She wanted to know if she could use one of our songs, which she could build a dance around for a boy dancer. And I thought, &lsquoRespectability at last!&rsquo This boy dancer is here tonight and he promised to lend me a hand, or rather a foot for the occasion. Ladies and gentlemen, the brilliant Mikhail Baryshnikov!&rdquo Frank Sinatra said, opening their duo performance with his melancholic &lsquoOne for My Baby&rsquo song.
Brodsky/Baryshnikov
A tad pessimistic himself, Baryshnikov has always been a powerful intellectual force. It often seemed like he was dancing with his brain, paying attention to technical perfection, enhanced by intellectual confidence, flexibility and strength.
A true living legend of ballet, Baryshnikov is one of the greatest dancers in modern history.
&ldquoHe is a man of vigorous intellect and intuition,&rdquo Joseph Brodsky, Baryshnikov&rsquos friend of 20 years, recalled. &ldquoA person who - among other things &ndash can recite from memory more poems than me. It's very strange, but I swear I can't remember how I met Misha. But one thing is certain: he made a great impression on me and still does. Moreover, not at all by his skills as a dancer, I am by no means an expert in this area&hellip Baryshnikov is an absolutely unique human being. He shares a birthday with Wolfgang Amadeus Mozart. And I think they have a lot in common.&rdquo
Apart from sharing a love for poetry, Baryshnikov and Brodsky, meanwhile, became co-owners of the Russian &lsquoSamovar&rsquo restaurant in New York (where Aleksandr Petrovsky took Carry Bradshaw on their first date).
In 2015, Baryshnikov had a chance to pay homage to the renowned poet and Nobel Prize winner in his &lsquoBrodsky/Baryshnikov&rsquo performance, staged by Latvian theater director Alvis Hermanis. Symbolically, the one-man production had its world premiere in Riga, where Mikhail grew up. Unlike his peers, Baryshnikov had never revisited the USSR, or later Russia, after his lucky escape. Apparently, he had reached a point of no return. Fortunately, he never stopped being a great admirer, and active participant, of Russian culture&hellip and all that jazz.
&ldquoAnd what brought me to the theater, actually,&rdquo Baryshnikov recalled in an interview with U.S. talk show legend Larry King in 2002, &ldquothat regardless of whether you&rsquore a Jew, Russian Armenian or Latvian, all those disparities are suddenly eliminated by stage light and one beautiful image of dance. And every - all those elements - are so irrelevant.&rdquo
In a groundbreaking career that spanned more than fifty years, Baryshnikov has been there, done that, but most importantly, he has done exactly what he wanted. Restless, but not reckless, in any circumstances he chose to act. Bravo!
If using any of Russia Beyond's content, partly or in full, always provide an active hyperlink to the original material.List of site sources >>>