Bir avukatın oğlu olan Holland Smith, 20 Nisan 1882'de Amerika Birleşik Devletleri'nin Alabama kentinde doğdu. Alabama Üniversitesi'nde okuduktan ve hukuk diploması aldıktan sonra asker olmaya karar verdi.
1905'te Smith, ABD Deniz Piyadelerine katıldı. Birinci Dünya Savaşı sırasında Fransa'da 5. Deniz Alayı ile görev yaptı ve 1918'de Croix de Guerre ile ödüllendirildi.
Savaştan sonra Smith, amfibi savaş konusunda uzman oldu ve Mart 1937'de Washington'daki Deniz Kuvvetleri Karargahında operasyon ve eğitim direktörü olarak atandı.
İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesi üzerine Smith, 1. Deniz Tugayı'nın komutasını aldı. Tümgeneralliğe terfi etti, birliklerini ABD'nin çatışmaya dahil olması durumunda hazırlık eğitimi için Küba'ya götürdü. Ancak, Eylül 1943'e kadar, Smith'i cephede kullanmaya karar verildi ve 5. Amfibi Kolordu komutanlığına atandı.
1943'te Amiral Chester Nimitz, Japonların Gilbert Adaları'ndan çıkarılmasını planlamaya başladı. Saldırı kuvveti, Koramiral Raymond Spruance tarafından yönetildi ve filosunda altı uçak gemisi, beş hafif gemi, altı yeni savaş gemisi ve birkaç küçük savaş gemisi vardı.
20 Kasım 1943'te Gilbert Adaları'nın en batısındaki iki ada olan Makin ve Tarawa'ya saldırma görevi Holland Smith'e verildi. Sadece 800 Japon askeri tarafından savunulan Makin çok zorlanmadan alındı.
Tarawa çok daha fazla tahkim edilmişti ve ilk gün karaya çıkan 5.000 ABD Deniz Piyadesi, önemli Japon topçu ateşi altında karaya çıkmak zorunda kaldı. 21'inde daha fazla iniş yapıldı ve ada 23 Kasım'a kadar güvenli hale getirilmedi. Bu iki adanın ele geçirilmesi yaklaşık 1.000 ölü ve 2.000 yaralıya mal oldu.
Deneyim, Genelkurmay Başkanı'nı, Amiral Chester Nimitz'in Japon Ordusunun kontrolü altındaki işgal edilmesi gereken adalar konusunda seçici olmakta haklı olduğuna ikna etti.
Üç yıldızlı bir generale terfi eden Smith, 18 Haziran 1944'te ABD Deniz Piyadeleri'nin Saipan'a saldırmasına önderlik etti. Smith ve askerleri ayrıca Saipan'ın üç mil açığındaki bir ada olan Tinian'ı işgal etti. İki adadaki Japon direnişi 1 Ağustos 1944'te sona erdi.
Temmuz 1945'te Smith Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü ve 41 yıllık askerlik hizmetinden sonra Mayıs 1946'da emekli olana kadar Camp Pendleton, California'daki eğitimin kontrolünü aldı. Holland Smith, 12 Ocak 1967'de öldü.
Geçen bahar Almanlar, Lager'de açık bir alana devasa çadırlar inşa etmişti. İyi sezon boyunca her biri 1.000'den fazla erkeğe yiyecek ve içecek hizmeti sunmuştu: şimdi çadırlar yıkılmıştı ve 2.000'den fazla misafir kulübelerimizi doldurmuştu. Biz eski mahkumlar, Almanların bu usulsüzlükleri sevmediğini ve yakında sayımızı azaltacak bir şeyin olacağını biliyorduk.
Smith, Hollanda McTyeire (1882-1967)
Holland M. Smith, savaşın en tartışmalı isimlerinden biriydi. Amfibi operasyonlar konusunda tanınmış Amerikalı uzman, Pasifik istilalarının çoğuna bizzat önderlik etti. Ancak, sert bir öfkesi vardı, ona “Uluyan Deli” lakabını kazandırdı ve savaş kariyeri, savaşın son istilalarından önce tartışmalarla sona erdi.
Erken dönem. Smith, yerel Demokratik siyasette önde gelen başarılı bir avukatın en büyük oğlu olarak Alabama, Hatchechubbee'de doğdu. Annesi bir "çelik manolya" idi (Venzon 2003), aynı derecede evde kibar bir topluma ev sahipliği yapıyor ya da ara sıra izinsiz girenlere karşı tabanca kullanıyordu. Her ikisi de biraz katı ve mesafeli ebeveynlerdi, baba anneden daha fazlaydı. Hollanda erken dönemde titiz bir dürüstlükle birlikte inatçı bir çizgi gösterdi. Bu, cezadan kaçınmak için "fib" yapmayı reddettiği için, her genç kötülüğün suçunu üstlenmesini sağladı. Dikkat çekici derecede sağlam bir müfredatı olan yerel tek odalı okula gitti ve kısa sürede tarih ve askeri biyografi için bir aşk geliştirdi, Andrew Jackson ve Napoleon onun özel kahramanları arasındaydı.
Dikkat çekici bir şekilde, Hollanda'nın çocukluğunda en yakın olduğu yetişkin, kendi karısı tarafından atıldıktan sonra kendisini Smith ailesine kiralayan John Milby - Hollanda'nın "John Amcası" adlı bir Afrikalı-Amerikalı hizmetçiydi. John Amca, ailenin ödüllü yarış atlarına bakmadığı zamanlarda Hollanda'ya avlanmaya ve balık tutmaya gitti ve ona tütün çiğnemeyi öğretti. Bu, Hollanda'ya, zamanının bir Güney Amerikalısı için alışılmadık derecede eşitlikçi bir bakış açısı kazandırdı; bu, daha sonra Dominik Cumhuriyeti'ndeki ve başka yerlerdeki yerel nüfusla olan ustaca ilişkilerinde kendini gösterdi.
Holland'ın ailesi onun ya bir avukat ya da bakan olmasını bekliyordu. Hollanda, İç Savaşta Konfederasyon için savaşan büyükbabaları ve komşularının anlattığı hikayelerle çok daha fazla ilgilendi. Bununla birlikte, babasının istediği son şey, onun hâlâ nefret ettiği Yankee ordusuna katılmasıydı ve Hollanda, 1898 Eylül'ünde görev bilinciyle Alabama Politeknik Enstitüsü'ne (şimdi Auburne) kaydoldu. Burası, öğrencilerin öğrenci olarak adlandırıldığı ve gri üniformalar giydiği bir askeri enstitüydü. West Point'inkiler üzerine modellenmiştir. Holland daha sonra askeri bilim dışında "askeri her şeyden 'mide bulandırıcı' olduğunu" (Venzon 2003) iddia etti. Pistte mükemmeldi ama seçkin bir akademik sicili vardı. Küçük yaşta Deniz Harp Okulu'na bir randevu teklif etti, onaylamayan babasının baskısı altında reddetti.
Deniz Görevlisi. Alabama Politeknik Enstitüsü'nden mezun olduktan sonra Smith, Alabama Üniversitesi hukuk fakültesine girdi, Haziran 1903'te mezun oldu ve babasının firmasına katıldı. Bir yıl avukatlık yaptıktan ve hiçbir davayı kazanamadıktan sonra, Orduda bir komisyon aramak için Washington DC'ye gitti. Hiçbiri mevcut olmadığını bulan Smith, bunun yerine bir Deniz Piyadeleri komisyonu için sınava girmeye teşvik edildi, çünkü en üst Denizcilik liderliği, subay birliklerinin Doğulular tarafından çok fazla domine edildiğinden ve herhangi bir Güneyliyi memnuniyetle karşıladıklarından endişeliydi. Smith sınavı geçti ve iki ay sonra teğmen olarak yemin etti.
Uygulama Okulu'ndaki (Deniz Subay Adayı Okulu) kursu tamamladıktan sonra Smith, gezisinin ciddi bir sıtma vakası nedeniyle yarıda kesildiği Filipinler'de görev yaptı ve 1909-1910 Nikaragua müdahalesine katıldı. Döndükten sonra, o ve yeni doğan oğlu dizanteriye yakalandı. O sırada gelen kıdemli bir Deniz subayı, Smith'in karargahına hak kazandı ve beklemeyi reddetti ve Smith'i hastalıkları sırasında ailesini taşımaya zorladı. Oğlu iyileşmedi ve Smith, rütbe ayrıcalığını kullanmasını geciktirmeyi reddeden subayı asla affetmedi. Oğlunun ölümünün stresi, Smith'in bir Kuzey Pasifik Demiryolu treninde vahşice sarhoş olduğu 14 Temmuz 1912'de onu yakalamış görünüyor. Smith, askeri mahkemeden ve kariyerinin sonundan ancak babasının müdahalesi ve Deniz Piyadeleri'nin olumsuz tanıtım korkusu nedeniyle kurtarıldı. Ancak, sert bir kınama mektubu aldı. Bu deneyim, Smith'in kariyerinin ilerleyen zamanlarında kıdemsiz subaylara karşı ara sıra olağandışı müsamaha göstermesini açıklayabilir.
Smith, 1916'da Dominik Cumhuriyeti müdahalesine katıldı. Burada, ateş altında olma ve adamlarından birinin bir keskin nişancı tarafından ağır şekilde yaralanmasıyla ilgili ilk deneyimini yaşadı. Ateşkesin ardından Smith, Dominik Cumhuriyeti'nin iki askeri valisinden biri oldu ve burada Dominiklilerle olan ilişkilerinde olağanüstü diplomasi ve incelik gösterdi. Diğer Amerikalılarla ilişkileri o kadar iyi değildi: Culgoa 10 Kasım 1916'da limanda neredeyse harap olduğunda, Smith Teğmen Howard Stone'u gemiye rehberlik etmesi için deneyimsiz bir pilot göndermekle suçladı ve herhangi bir kusur bulmayan resmi bir soruşturmada ısrar etti. ya memur.
Birinci Dünya Savaşı. Smith, Birinci Dünya Savaşı'ndaki Amerikan müdahalesinin ardından Philadelphia Kışlasına geri çağrıldı ve 8 Haziran 1917'de Fransa'ya gönderildi. Chasseurs Alpins ile yaptığı eğitim sırasında o kadar seçkin oldu ki, Chasseurs ile fahri özel birinci sınıf yapıldı. Geçici binbaşı rütbesine terfi ederek, iyi personel çalışmasının önemini takdir etmeyi öğrendiği Langres'teki Ordu Kurmay Koleji'ne gönderildi. Daha sonra, Croix de Guerre ile ödüllendirildiği Belleau Wood kampanyası sırasında 4. Alay için iletişim subayı olarak görev yaptı ve hızlı ve doğru iletişimin önemi konusunda bir inanç geliştirdi. Daha sonra Saint-Mihiel ve Meuse-Argonne'daki I. Kolordu kadrosunda görev yaptı. Bir takım oyuncusu olmasına rağmen, ateşkes gününde asla ilerlemedi, "her iki tarafta da affedilemez bir insanlık kaybı" olarak gördüğü son bir saldırıya inatla karşı çıktığında I. Kolordu karargahından çıkarılması emredildi ( Venzon 2003).
Smith, 1921'de Deniz Harp Okulu'ndan mezun oldu ve 1921-1922'de Ortak Planlama Komitesi'nde görev yaptı. Burada amfibi doktrini derinlemesine inceledi, Plan Orange'ın iyileştirilmesine yardımcı oldu ve uygun çıkarma gemisi ihtiyacını zorladı. Bu süre zarfında, Denizcilerin Komitedeki çıkarlarını desteklemesine yardımcı olacak bilgileri aramak için çöp sepetlerini karıştıracak kadar ileri gitti. Efsaneye göre, bu şekilde, Deniz Piyadelerinin 3000 kişilik bir gücü ne kadar çabuk toplayabileceğini görmek için Lejeune'u sürpriz bir tatbikat için uyarmayı başardı. Önceden uyarılmış olan Lejeune, meydan okumayı anında karşıladı. Bir dizi kısa görevden sonra Smith, 1923-1924 kış manevralarına yardımcı olmak için Washington'a geri getirildi. Bunlar, özellikle Deniz Piyadelerinin gelecekteki amfibi kabiliyetinin daha da geliştirilmesi için çok önemli olduğunu kanıtladı, biri LVT'nin öncüsü olan iki prototip çıkarma botu test edildi. Tatbikatlar, eğitim ve ekipmanda iyileştirilmesi gereken birçok alanı ortaya çıkardı.
Haiti'de sakin bir turdan ve Saha Görevlileri Kursu'na katıldıktan dokuz ay sonra Smith, Philadelphia Navy Yard'da Post Quartermaster olarak dört yıllık bir tur talep etme konusunda zor bir karar verdi. Bu, Smith'in kariyeri için riskliydi, ancak Smith'in Haiti'de uygun eğitim fırsatlarından yoksun olan oğlu John V. Smith'in Philadelphia'daki William Penn Charter School'a katılmasına izin verdi. Bu karar, Smith'in bir baba olarak derin bağlılığının bir göstergesiydi. Anlaşıldığı üzere, ara Smith'in kariyerine kalıcı bir zarar vermedi ve 1934'te Deniz Harp Okulu'ndan mezun olan ve 1973'te amiral yardımcısı olarak emekli olan John'a karşılığını verdi. Smith daha sonra görevi daha iyi bir anlayış geliştirmek için bir fırsat olarak değerlendirdi. lojistik. Savaş zamanı itibarı ışığında, bu dönemde Smith'i tanıyan genç subayların onu "nazik, nazik bir insan" olarak tanımladıkları dikkate değerdir (Venzon 2003).
Long Beach'te Filo Deniz Subayı, Savaş Gücü ve Washington'daki ve Pasifik Departmanı'ndaki ilanların ardından, Smith albaylığa terfi etti ve Mart 1937'de Kolordu için operasyon ve eğitim direktörü olarak atandı. 1939'da Kolordu Komutanının asistanı. Ocak-Mart 1940 filo tatbikatları olan FLEX 6 için zamanında 1 Deniz Tugayı komutanı verildi ve William Upshur'u astlarına bir inisiyatif duygusu aşılama yeteneği ile etkiledi . 1 Deniz Tugayının 1 Deniz Tümeni'ne dönüşümünü denetledi ve Şubat 1941'de tümgeneralliğe terfi etti. ve filo operasyonları için denizaşırı üsleri işgal etti" (Tuohy 2007), amfibi doktrinin geliştirilmesine büyük katkılarda bulundu. Deniz piyadelerinin amfibi taarruzda uzman olduğu kavramı, ABD'nin Birinci Dünya Savaşı'na müdahalesinden önce John Lejeune ile ortaya çıktı, ancak Smith, onun en sesli ve etkili şampiyonlarından biriydi.
Ocak-Şubat 1941 filo tatbikatları olan FLEX 7, Denizcilik doktrini, eğitimi ve teçhizatında, özellikle çıkarma gemilerinde önemli gelişmeler gösterdi. Ancak, Atlantik Filosu komutanı Ernest King, Deniz Piyadelerini karaya komuta etmekte ısrar etti. Bu, King'in Smith'i rahatlatmakla tehdit ettiği ve Smith'in inatla yerinde durduğu bir bağırma maçına yol açtı. Amfibi bir operasyonda kimin neye komuta ettiği, Pasifik Savaşı'na kadar bir çekişme noktası olmaya devam edecekti. Ancak, FLEX 7'nin sonunda, iki adam güvertede kol kola yürürken görüldü ve King, Donanma içindeki Deniz Piyadeleri'nin bir nevi şampiyonu oldu.
Pasifik Savaşı. Smith, savaşın başlangıcında Filo Deniz Kuvvetleri'nin komutanıydı. Eylül 1942'de Pasifik Filosu Amfibi Kuvvetlerini organize etmek için Batı Sahili'ne transfer edildi.
5 Şubat 1943'te Smith vur-kaç ve sarhoş araba kullanmaktan tutuklandı, ancak suçlamalar derhal düşürüldü. Smith, bir jaywalker'ın bir çarpıp kaçan sürücü tarafından bacağını kırdığı yerden yaklaşık üç mil uzakta başka bir arabayı yana kaydırırken gözlendi ve Smith'in o sürücü olup olmadığı ya da aşırı derecede içki içtiği belli değil. Smith nadiren çok içerdi ve savaş zamanı baygınlığı ile Smith'in yorgunluğunun birleşimi kazayı açıklamaya yeterli görünüyor.
Smith, 5 Eylül 1943'te V Amfibi Kolordu'nun komutasını almak ve Tarawa çıkarmalarını planlamaya başlamak için Hawaii'ye gelmeden önce Mayıs 1943'te Ordu'nun Attu çıkarmalarını gözlemledi. Donanmaya karşı derin bir şüphe besledi ve onunla "Korkunç" Turner arasındaki ilişki o kadar tartışmacı hale geldi ki Spruance, Smith karaya çıkana kadar Turner'ın her şeyin komutasında olduğuna ve ardından Smith'in karadaki her şeyin komutasını alacağına karar vermek zorunda kaldı. Bununla birlikte, iki subay arasındaki efsanevi bağırma maçları bir şekilde muhteşem operasyonel planlarla sonuçlandı ve Turner, Smith'in "harika bir saldırgan fikirli ve yetenekli bir dövüşçü" olduğunu kabul etti (Venzon 2003).
Tarawa için işgal gücü, Julian Smith komutasındaki 2 Deniz Tümeni'nden oluşuyordu. Julian Smith, ana çıkarmaları kapatmak için Bairiki'ye topçu indirmeyi planladı, ancak Holland Smith, 6 Deniz Alayı'nı yedekte tutmakta ısrar etti ve Julian Smith'i kalan iki alayını doğrudan bir ön saldırıya zorlamaya zorladı. Öte yandan, Holland Smith, gelgitlerin olumsuz çıkması durumunda, Deniz Piyadelerini kıyıdaki resif üzerinde taşımak için artan LVT tahsisi için Turner ile öfkeli bir şekilde tartıştı. Tahsis edilen sayı hala yetersiz olsa ve Deniz Piyadelerinin çoğu hala geleneksel çıkarma gemilerine binmek zorunda kalacak olsa da, artan LVT tahsisi savaşta çok önemli olacaktı.
Smith, Ordu ile kötü geçiniyordu ve operasyonun neden bu kadar uzun sürdüğünü görmek için Makin'de karaya çıktığında, ürkek Ordu birlikleri tarafından vurulması yardımcı olmadı. Tartışmalı Ordu tarihçisi S.L.A. 27. Tümen komutanı Ralph Smith'in yakın arkadaşı olan Marshall, toplantıda hazır bulundu ve Smith'ten anında hoşlanmadı. Smith'in "açıkça bir zorba, biraz sadist ve taktiksel olarak bir çorba kafası olduğu" sonucuna vardı (Venzon 2003). Marshall'ın Pasifik'teki Ordu kuvvetlerinin komutanı Robert C. Richardson'a verdiği gayri resmi rapor, muhtemelen ikincisinin, bir Deniz Kuvvetlerinin Ordu birliklerine komuta etmesine izin verilmesi konusundaki kızgınlığını besledi. Bununla birlikte, Marshall'ın Charles Corlett'in Smith'i, Kwajalein'deki 7 Bölümü'nün sektöründe karaya çıkması halinde tutuklamakla tehdit ettiği iddiası, başka hiçbir kaynak tarafından doğrulanmamıştır ve bir uydurma olabilir.
Richardson, V Amfibi Kolordu'nu dağıtmak için bir kampanya başlattı, bunun gereksiz bir komuta kademesi olduğunu savundu ve Smith'in taktik yeteneğinden yoksun olduğu fikrini zar zor gizledi. Nimitz, Richardson'ın tavsiyelerini kabul etmeyi reddetti, ancak kan davası alevlenmeye devam etti. Holland Smith, bölümünü beklendiği kadar hızlı ilerletemediği için Saipan'da Ralph Smith'i görevden aldığında mesele doruğa ulaştı. Ortaya çıkan “Smithlerin savaşı” bugün hala öfkeli. Deniz tarafı, Ordu birliklerinin kötü eğitildiğini ve yönetildiğini ve daha hızlı ilerleyen Deniz bölümlerinin kanatlarını gereksiz yere açığa çıkardığını savunuyor. Ordu tarafı, Ordu birliklerinin Deniz Piyadelerinden daha sert bir muhalefete karşı olduğunu savunuyor. Muhtemelen her iki taraf da haklıdır. Kayıp istatistikleri, Ordu birliklerinin sert muhalefete karşı olduğu iddiasını destekliyor, diğer eylemlerdeki 27 Tümen kaydı, Ordunun en iyi tümeni olmadığı iddiasını destekliyor. Smith anılarında Richardson'dan alıntı yaptı (Tuohy 2006):
Ralph Smith'i görevden almaya hakkınız yoktu. 27'nci, Pasifik'teki en iyi eğitimli tümenlerden biridir. Ben kendim eğittim. Orduyu yaptığın gibi zorlayamayacağını bilmeni istiyorum. Birliklerle mücadele konusunda senden daha fazla deneyime sahibiz ama yine de generallerimden birini görevden almaya cüret ediyorsun. Siz denizciler zaten bir avuç kumsal koşucusundan başka bir şey değilsiniz. Kara savaşı hakkında ne biliyorsun?
Savaş sonrası. Smith, Ağustos 1946'da tam bir general olarak emekli oldu. Denizciler dışında hemen hemen herkesi kınadığı ve kanlı Tarawa ve Iwo Jima istilalarının gereksiz olduğunu iddia ettiği anılarıyla daha fazla tartışma yarattı. Tarihçiler aksi yönde bir sonuca varma eğilimindeydiler. Bununla birlikte, Smith'in kariyeri, Tarawa ve Iwo Jima'daki kan banyolarını kabul etmesini zorlaştırmış olması gereken "şiddetli bağımsızlık, adamları için endişe ve onlar için saldırgan bir rolde ısrarının bir kombinasyonu" (Venzon 2003) ile işaretlendi. Ayrıca kin beslemeye eğilimliydi ve 1909'daki Nikaragua müdahalesinden bu yana, Dixie'nin mürettebatının yola çıkan Deniz Piyadelerini taciz etmek için yola çıktığını hissettiğinden beri Donanma ile arası açıldı.
Smith, belirli bir mezhebe bağlı olmasa da derinden dindardı. Savaşta Papa Pius X tarafından kutsanmış bir St. Christopher madalyası taşıdı, ancak emekliliğinde Presbiteryen ve Piskoposluk kiliselerine katıldı. Bu kiliselerden birinin rektörü, vaazını uzatırsa Smith'in dikkatini çekeceğini ve saatini göstermeye başlayacağını hatırlıyor. Smith ayrıca çocuklara ve çocuk davalarına, özellikle Kiwanilere düşkündü. Kendisini John Wayne filmi The Sands of Iwo Jima'da oynadı ve bir televizyon belgesel dizisi olan Uncommon Valor'ı anlattı.
Smith, en derin duygularını özenle gizlemesi anlamında son derece özel bir insandı. Biyografisini yazan (Venzon 2003), savaş zamanı "Uluyan Deli" kişiliğinin, savaştan önce ve sonra arkadaşları tarafından "sakin, sessiz, sevimli bir beyefendi" olarak anıları ile çelişen, yaşamın gerçekliğine bir tepki olduğuna inanıyor. tehlikede. Arkadaşı Victor Krulak, Sr., Smith'in "Birinin sahip olabileceği en büyük silah kontrollü öfkedir ve bir kişinin sahip olabileceği en büyük yenilgi kontrolsüz öfkedir" dediğini aktardı. Krulak, "Deli olmayı seçtiyse korkunç bir adamdı ve asla öfkesini kaybetmedi. O sadece deli olmayı seçti" diye ekledi. Bu seçici mizaç, kendine güvene yaklaşan kibirle birleşti. Smith, bazı nedenlerle, kendini amfibi savaş konusunda uzman olarak görüyordu ve aptallara memnuniyetle katlanmadı.
Nüfus sayımı kayıtları size Smith Holland atalarınız hakkında meslek gibi pek çok az bilinen gerçekleri anlatabilir. Meslek size atalarınızın sosyal ve ekonomik durumu hakkında bilgi verebilir.
Smith Holland soyadı için 3.000 nüfus sayımı kaydı bulunmaktadır. Günlük yaşamlarına açılan bir pencere gibi, Smith Holland nüfus sayımı kayıtları size atalarınızın nerede ve nasıl çalıştığını, eğitim düzeylerini, gazilik durumlarını ve daha fazlasını söyleyebilir.
Smith Holland soyadı için 642 göçmenlik kaydı mevcut. Yolcu listeleri, atalarınızın ABD'ye ne zaman geldiğini ve geminin adından varış ve kalkış limanlarına kadar yolculuğu nasıl yaptıklarını bilmenin biletidir.
Smith Holland soyadı için mevcut 1.000 askeri kayıt var. Smith Holland atalarınız arasındaki gaziler için, askeri koleksiyonlar nerede ve ne zaman hizmet ettiklerine ve hatta fiziksel açıklamalara dair içgörü sağlar.
Smith Holland soyadı için 3.000 nüfus sayımı kaydı bulunmaktadır. Günlük yaşamlarına açılan bir pencere gibi, Smith Holland nüfus sayımı kayıtları size atalarınızın nerede ve nasıl çalıştığını, eğitim düzeylerini, gazilik durumlarını ve daha fazlasını söyleyebilir.
Smith Holland soyadı için 642 göçmenlik kaydı mevcut. Yolcu listeleri, atalarınızın ABD'ye ne zaman geldiğini ve geminin adından varış ve kalkış limanlarına kadar yolculuğu nasıl yaptıklarını bilmenin biletidir.
Smith Holland soyadı için mevcut 1.000 askeri kayıt var. Smith Holland atalarınız arasındaki gaziler için, askeri koleksiyonlar nerede ve ne zaman hizmet ettiklerine ve hatta fiziksel açıklamalara dair içgörü sağlar.
|Blok Nedeni:||Bölgenizden erişim, güvenlik nedeniyle geçici olarak sınırlandırılmıştır.|
|Zaman:||Pzt, 28 Haz 2021 3:38:53 GMT|
Wordfence Hakkında
Wordfence, 3 milyondan fazla WordPress sitesine yüklenmiş bir güvenlik eklentisidir. Bu sitenin sahibi, sitelerine erişimi yönetmek için Wordfence kullanıyor.
Ayrıca Wordfence'in engelleme araçları hakkında bilgi edinmek için belgeleri okuyabilir veya Wordfence hakkında daha fazla bilgi edinmek için wordfence.com'u ziyaret edebilirsiniz.
Wordfence tarafından Pzt, 28 Haz 2021 3:38:53 GMT tarihinde oluşturuldu.
Bilgisayarınızın saati: .
Neden
Yaşlı Holland daha sonra Mormon Kitabı hakkında kendi tanıklığını ilan etti, ancak kitabın tanrısallığını sorgulayanlara delici bir soru sormadan önce değil.
Mormon Kitabı'nın tanrısallığına dair kendi tanıklığımın binlerce unsurundan biri olarak, bunu onun doğruluğunun bir başka kanıtı olarak sunuyorum. Bu en büyük ve son ihtiyaç saatlerinde size soruyorum: Bu adamlar hayatlarını, onurlarını ve kendi ebedi kurtuluş arayışlarını bir kitaba (ve dolaylı olarak bir kilise ve bakanlık) hayali olarak bütün kumaştan mı yaratmışlardı? . . . Bana bu ölüm saatinde bu iki adamın bir kitaptan alıntı yaparak ve bu kitapta teselli bularak Ebedi Yargıçlarının huzuruna girip girmeyeceklerini söyle. Olumsuz Allah'ın sözü, onları kıyamete kadar sahtekar ve şarlatan olarak mı damgalayacak? Bunu yapmazlardı! Mormon Kitabı'nın ilahi kökenini ve ebedi doğruluğunu inkar etmektense ölmeye istekliydiler.
Elder Holland sözlerine şöyle devam etti: “179 yıl boyunca bu kitap, modern din tarihinde belki de başka hiçbir kitap gibi incelendi ve saldırıya uğradı, reddedildi ve yapıbozuma uğratıldı, hedef alındı ve parçalara ayrıldı - belki de başka hiçbir kitap gibi. herhangi dini tarih."
Ve hala duruyor. Kökenleriyle ilgili başarısız teoriler doğdu, papağan gibi tekrarlandı ve öldü - Ethan Smith'ten Solomon Spaulding'e, dengesiz paranoyaktan kurnaz dehaya. Bu kitap için açıkçası acıklı cevapların hiçbiri incelemeye dayanamadı çünkü Joseph'in genç, bilgisiz çevirmeni olarak verdiği cevaptan başka bir cevap yok. Bu konuda kendi büyük büyükbabamın yanındayım, o da basitçe şöyle dedi: "Hiçbir kötü adam böyle bir kitap yazamaz ve hiçbir iyi adam bunu yazamaz, eğer bu doğru olmasaydı ve Tanrı'dan böyle yapması emredilmediyse."
Yaşlı Holland, Kilise'den ayrılmayı düşünenler için Mormon Kitabı'nın önemini vurguladı. "Eğer kimse Edebi ve Sami karmaşıklığıyla dolu, şimdiye kadar bilinmeyen bir metnin 531 sayfasını, bu sayfaların kökenini dürüstçe açıklamaya çalışmadan reddedecek kadar aptal veya yanıltılmış. . . o zaman seçilmiş veya başka türlü böyle bir kişi aldatılmıştır ve bu Kilise'den ayrılırsa, o çıkışı yapmak için Mormon Kitabı'nın altından veya çevresinden sürünerek yapılmalıdır.” O, bugün yürürlükte olan Mormon Kitabı'nın doğruluğunun güçlü bir havarisel tanıklığıyla sözlerini tamamladı.
Bugün kendi yeminim ve görevim altında verdiğim Mormon Kitabı ve ima ettiği her şey hakkındaki tanıklığımın yeryüzündeki insanlar ve cennetteki melekler tarafından kaydedilmesini istiyorum. “Son günlerimde” birkaç yılım kaldı umarım, ama yapsam da yapmasam da, en açık dille, dünyaya ilan ettiğim Tanrı'nın yargı kürsüsü önünde durduğumda kesinlikle netleşmesini istiyorum. Mormon Kitabı'nın doğru olduğunu, Yusuf'un söylediği şekilde ortaya çıktığını ve son günlerin sıkıntılarında inananlara mutluluk ve umut getirmek için verildiğini söyleyebilirdi.
"Kardeşlerim," diye güvence verdi Elder Holland, "Tanrı her zaman ruh için güvenlik sağlar ve Mormon Kitabı ile bunu zamanımızda yine yaptı."
Banzai Ücreti: 6 Temmuz
Temmuz ayı başlarında, Saipan'daki Japon komutanı Korgeneral Yoshitsugu Saito'nun (1890-1944) kuvvetleri adanın kuzey kısmına çekildi ve Amerikan kara, deniz ve hava kuvvetleri tarafından tuzağa düşürüldüler. Saito, Japon donanmasının Amerikalıları adadan sürmesine yardım etmesini bekliyordu, ancak İmparatorluk Filosu Filipin Denizi Savaşı'nda (19-20 Haziran 1944) yıkıcı bir yenilgiye uğradı ve asla Saipan'a varamadı. Amerikan saldırısına karşı daha fazla dayanamayacağını anlayan Saito, Saipan'ı savunmadığı için Tokyo'dan özür diledi ve ritüel intihar etti.
Ordu ile Savaşta
Donanma Başkomutanı Amiral Ernest J. King ve Pasifik Okyanusu Bölgeleri komutanı Amiral Chester W. Nimitz, servisler arası işbirliğine bağlıydı. Ancak Nimitz'in şevki daha büyüktü ve King'i zaman zaman Nimitz'in Orduyu barındıramayacak kadar ileri gidebileceği konusunda endişelendiriyordu. Nimitz'in savaşın büyük bölümünde harekat komutanı Amiral William F. Halsey Jr.'ın Ordu komutanı Korgeneral Millard Harmon ile özellikle yakın ve verimli bir ilişki kurduğu Güney Pasifik'te ilişkiler en iyisiydi.
Buna karşılık, Kuzey ve Orta Pasifik'te farklı görüşlerden, doktrinel faktörlerden, kişiliklerden ve bir durumda tüm bunlardan ve daha fazlasından kaynaklanan önemli hizmetler arası çatışmalar meydana geldi. En üst seviyelere çıkarak, bu tür anlaşmazlıkları çözmek için komuta kararlarının kritik sonuçları hakkında değerli bilgiler sağlarlar.
Soğuk Kuzey
Pasifik Savaşı'nın hiçbir ortamı, Aleut Adaları'ndan daha yaşanılmaz değildi. Oradaki Müttefik seferinin ilk altı yılında, Ordu ve Donanma arasındaki ilişkiler hava kadar soğuktu.
Midway saldırı planının bir parçası olarak, Japonlar ABD Pasifik Filosunu Kuzey Pasifik'e çekmek için bir yan operasyon düzenledi. Japon niyetlerinin istihbarat şifrelerinin çözülmesinden haberdar olan Nimitz, ana kuvvetlerini Midway'de yoğunlaştırdı ve ikincil tehditle başa çıkmak için Arka Amiral Robert A. Theobald komutasında dokuz gemilik bir kruvazör ve muhrip kuvveti gönderdi. Japonların batı Aleutları vuracağı bilgisine rağmen, Theobald gemilerini doğuya, hava korumasına sahip olduğu ve saldırının geleceğini teorik olarak konumlandırdı. Bir Japon görev gücü, Attu ve Kiska adalarına asker indirip barış içinde geri çekilirken, Theobald'ın gücü, Nimitz'in biyografisini yazan E. B. Potter'a göre, "Güney Atlantik'teymiş gibi yararlı", radyo sessizliği altında yüzlerce mil ötede debelendi. Uğursuz bir başlangıçtı.
Özellikle garip bir düzenlemede, deniz ve hava kuvvetleri Theobald tarafından komuta edilirken, kara kuvvetleri Ordu Tümgenerali Simon Bolivar Buckner Jr.'ın emrindeydi. Theobald Pearl Harbor'da Nimitz'e rapor verdi ve Buckner Korgeneral John L. De Witt'in Batı Savunma Komutanlığına aitti. San Francisco merkezli. Servisler arasında çözülmemiş herhangi bir ihtilafın - ki çok vardı - Washington'daki Müşterek Kurmay Başkanları (JCS) tarafından çözülmesi gerekiyordu. Nimitz'den genel komutada kimin dikkate alınması gerektiği konusunda açıklama isteyen Theobald'a “Komuta ilişkisi . . . karşılıklı işbirliği ile olmaktır.” Brian Garfield'ın görüşüne göre Bin Mil Savaşı"Bu karar, Amiral Nimitz'in birkaç önemli hatasından biriydi."
Komuta organizasyonu mükemmelden daha azsa, ilk aylarda uygulamada daha kötüydü. Donanmadaki en iyi beyin ve en kötü eğilimlerden birine sahip olan Theobald, görevinden hoşlanmadı ve Buckner'a karşı anında bir antipati geliştirdi. Bir Konfederasyon korgeneralinin oğlu olan Buckner, enerjik, yüksek ruhlu ve çok açık sözlüydü. Kişiliklerin yanıcı bir karışımıydı.
Theobald'ın görevi, Japonları savunmada tutmak ve adaları geri almak için kara kuvvetleri hazır olana kadar onları yıpratmaktı. Kiska'ya birkaç deniz bombardımanı girişiminde bulunuldu, bu da gemi çarpışmaları yoluyla düşmana zarar vermekten daha fazla hasara neden oldu. Daha sonra Theobald, küçük bir amaç olarak gördüğü şey için gemilerini riske atmakta isteksiz davrandı ve Buckner'ın alay etmesine neden oldu, "Kıçlarını genç bir kız kadar hassas." Theobald daha sonra saldırıyı gerçekleştirmek için hava kuvvetlerine güvendi, ancak çoğu gün uçakları yere indiren ve savaş kayıplarını çok aşan uçuş kazalarına neden olan hava koşullarında bombalama sonuçları sınırlıydı.
Daha etkili bir hava harekatı düzenlemek için gelişmiş bir savaş üssüne ihtiyaç vardı. JCS, Ordunun tercihi Tanaga'ya karar verdikten sonra, Theobald kararı tersine çevirmeyi başardı ve onun yerine Adak'ı seçti. Geri dönüş yapan Buckner, gemilerini riske atmaktan korktuğu için Theobald'la alay eden bir kafiye besteledi ve halka açık bir şekilde okudu. Bu, Theobald'ı o kadar çileden çıkardı ki, Buckner ile tüm sosyal ilişkilerini resmen kopardı ve rahatsız edici şiiri içeren mektubun bir kopyasını King'e gönderdi. Mektup ve şiir, Orduyu JCS'de temsil eden General George C. Marshall'a iletildiğinde, bekle ve gör yaklaşımını benimsemeden önce Buckner'ı neredeyse rahatlattı. Theobald ve De Witt arasında uzak Pribilof Adaları garnizonu üzerindeki yargı yetkisi konusunda bir çekişme başladıktan sonra Marshall inledi, "Bu kadar çok yanlış anlaşılmaya neden olan nedir?"
Daha sonra, başka bir ada üssüne ihtiyaç duyulduğunda, yeniden çatışma çıktı ve Ordu'nun güçlü itirazlarına rağmen, Theobald yine Amchitka'nın seçilmesinde yolunu buldu. Ancak, bitmeyen çekişme sonunda Marshall ve King'i bir seçim yapmaya zorladı. Buckner, Marshall ve De Witt'in yüksek saygısını korurken, Theobald'ın olumsuzluğu ve performansı onu King için bir utanç haline getirmişti. Theobald'ın yerini Güney Pasifik'teki savaştan yeni çıkmış Tuğamiral Thomas C. Kinkaid aldı. O mükemmel bir seçimdi.
Theobald'ın aksine Kinkaid, düşmanla yakınlaşma fırsatının tadını çıkardı. Filo, tedarik gemilerini Aleutlara ulaşmadan önce durdurmak için batıya doğru Japon ana sularına itildi. Bir baskın 26 Mart 1943 Komandorskis Savaşı ile sonuçlandı, Donanmanın en iyi geleneğinde bir maraton silahlı savaşı, bir tedarik konvoyunu geri çevirdi ve Japonları bir daha aynı şeyi denemekten caydırdı. Kinkaid'in dövüş ruhu Buckner'ınkiyle eşleşti ve birlikte Nimitz'in "karşılıklı işbirliği" beklentisini aşan yakın bir ilişki kurdular. Ordu kara birlikleri adaları geri almak için uygun hale geldiğinde, Kinkaid harekâtı ustalıkla yönetti. Japonlar Aleutianlardan atıldıktan sonra, ilişkilerdeki dramatik geri dönüşün kanıtı olarak King, Marshall'a şunları yazdı: “Bu düzenleme . . . son derece iyi çalıştı. . . büyük ölçüde ilgili sorumlu komutanlar arasındaki mükemmel işbirliğinden kaynaklanmaktadır. Bu düzende bir değişiklik için baskı yapmayı uygun görmedim.”
Samuel E. Morison tarafından “Askeri Hayal Kırıklığı Tiyatrosu” olarak adlandırıldı. İkinci Dünya Savaşı'nda ABD Deniz Operasyonlarının TarihiKuzey Pasifik, Kinkaid ve Buckner için Fırsat Tiyatrosuydu. General Douglas MacArthur'un yeni bir deniz komutanına ihtiyacı olduğunda, Kinkaid'in saldırganlığı ve Ordu ile iyi çalışma yeteneği, popüler olarak "MacArthur'un Donanması" olarak bilinen 7. Filo'ya başkanlık etme seçiminde çok önemliydi. Buckner’s energetic performance led to his command of the 10th Army, which he ably led on Okinawa until becoming the highest-ranking American field commander killed in the war.
After his relief, Theobald was assigned command of a naval district and then retired. Contentious to the end, he wrote a widely read exposé claiming that President Franklin D. Roosevelt deliberately withheld vital information from his Pearl Harbor commanders so the Japanese would commit the first act of war. Theobald’s 1957 obituary in New York Times largely focused on the book without a word about his unhappy service in the North Pacific.
Smith versus Richardson
Within Nimitz’ command, Army division commanders were relieved on New Georgia, Attu, and Saipan. The first two cases attracted little notice and were quickly forgotten. The third reverberated through the services and the American public and remains controversial even today. Critical to the outcomes was the extent of senior Army participation in the decisions. In the South Pacific, the commander of the 43rd Infantry Division was relieved on New Georgia by the theater’s Army commander, Harmon, who acted as Halsey’s eyes and ears for the ground campaign. In the North Pacific, Kinkaid relieved the commander of the 7th Division on Attu after consulting with Buckner and De Witt. In the Central Pacific, no senior Army representative had a voice in the decision by the Marine amphibious corps commander to relieve the commanding general of the 27th Infantry Division on Saipan.
In his outspoken memoir, Coral and Brass, Marine Lieutenant General Holland M. “Howlin’ Mad” Smith left no doubt why, as commanding general, expeditionary troops, he relieved Army Major General Ralph C. Smith. The official charges were limited to two command infractions and tardiness in an attack on Saipan, but the real causes were more serious and of longer duration. Months earlier, on Makin and Eniwetok, two of the 27th’s regiments had moved very slowly and overcautiously to win lightly held atolls. The consequence at Makin was the disastrous loss of the carrier USS Liscome Körfezi (CVE-56), torpedoed while standing by in support.
Holland Smith diagnosed the problem as “militia-itis”—a tendency for National Guard divisions to be officered by unqualified cronies bound together by social, business, and political connections. Although Marshall recognized the problem and reorganized many Guard divisions, he left the 27th alone, likely because of special political sensitivities with this New York division. During his 19 months as commander before Saipan, Ralph Smith also refrained from shaking up the organization. To Holland Smith, gentlemanly Ralph Smith was too soft for the job.
As the only Army division available, Holland Smith had no choice in accepting the 27th as his corps reserve for the Marianas. Fierce resistance quickly required its deployment on Saipan. Division units were first committed to the drive toward Nafutan Point, making very slow progress against light opposition much as on Makin and Eniwetok. Most of the 27th was then concentrated between the two Marine divisions for the main drive near Mount Tapotchau. By the second day of the offensive, the 27th had barely moved despite Holland Smith’s repeated prodding, exposing the flanks of the Marine forces that had meanwhile advanced.
The designated Army garrison commander was sent to investigate and based largely on his assurance that he could get the division moving, Holland Smith decided to relieve Ralph Smith. Although he had the authority to act, Holland Smith first obtained the approval of Vice Admiral Richmond K. Turner and then Admiral Raymond A. Spruance, the operation’s supreme commander. In a message to Nimitz, Spruance explained, “No other action appeared adequate to accomplish the purpose.” The usually wise Spruance may not have gotten this one right.
Whatever Holland Smith hoped to achieve, he gained little if anything. Command of the division passed successively to the designated garrison commander and then to another Army general, neither of whom had battlefield experience. The Japanese were found to be in greater strength and the terrain was more difficult than Holland Smith had believed, so that a further six days were needed before aptly named Death Valley was won. Meanwhile, Japanese forces broke through a battalion of the 27th operating under corps command near Nafutan Point, creating mayhem at Aslito Airfield until Marines wiped them out.
Then, just two days before the island was declared secure, the 27th was struck by the largest banzai charge of the entire war. Despite warnings of impending attack, the division was caught unprepared. Men fled in panic, nearby units remained uncommitted, and the division—as well as Marines caught up in the melee—suffered heavy casualties. Holland Smith expressed his disdain by immediately withdrawing the 27th.
In response to the relief of Ralph Smith, a counterattack was mounted by Lieutenant General Robert C. Richardson Jr., commanding general of Army forces in the Central Pacific. Although the press came to refer to the fracas as “Smith vs. Smith,” considering Richardson’s leading role it should more accurately have been called “Smith vs. Richardson.”
Described by Marshall’s biographer Forrest C. Pogue as having “a temper as quick-triggered as Holland Smith’s,” Richardson was an ex-cavalryman unhappily marooned in a purely administrative job. The situation was of his own making, as Richardson’s reluctance to serve under an Australian commander had so angered Marshall that he lost the opportunity to command forces that grew into MacArthur’s 8th Army. Richardson’s uncooperative attitude left such a poor impression with the War Department that General Dwight D. Eisenhower called attention to it in his memoir Crusade in Europe. Before Saipan, Richardson had tried to convince Nimitz that Marine commanders lacked the background to command large bodies of troops, and proving Holland Smith wrong would provide vindication. Further, when the 27th was first assigned to serve with the Marines, Marshall had cautioned Richardson, “If there remain . . . leaders who cannot be depended upon . . . those leaders must be eliminated now, immediately.” If the 27th did not measure up to Marshall’s expectations, Richardson deserved part of the blame.
Richardson touched things off on a visit to Saipan. After reviewing the 27th and distributing medals without authority, he loudly complained to Holland Smith, Turner, and Spruance about what he considered high-handed treatment of the Army. Turner responded with his very best invective, and charges of “unwarranted assumption of authority” were lodged against Richardson. Before his descent on Saipan, Richardson had convened a court of inquiry that, without gathering testimony from the Marines’ side, decided Holland Smith was unjustified in ordering Ralph Smith’s relief.
King took strong exception to the negative comments about Holland Smith and was prepared to fight it out. However, Marshall’s staff stayed cooler. They agreed with the report that “staff work of Holland Smith . . . was below acceptable standards” and that he was strongly prejudiced against the Army. But they also believed that “Ralph Smith failed to exact the performance expected from a well-trained division.” Marshall then decided the acrimony must stop and persuaded King to join with him in barring all further official discussion. However, the damage was done, and animosity between the services persisted.
Meanwhile, the American public was drawn in through newspapers and magazines. Zaman ve Hayat came down solidly for the Marines, while the powerful Hearst newspapers strongly supported the Army. The Hearst press had long championed MacArthur to lead all U.S. forces in the Pacific, losing no opportunity to disparage Marine methods they claimed made for higher casualties than the more methodical Army approach. After five years, when it seemed the case might finally fade from memory, Holland Smith’s incendiary memoir appeared. The same year, Edmund G. Love ably presented the 27th’s side in a fine division history, and in later years additional tendentious studies kept the affair alive. It was unhelpful to the debate that the specific charges lodged against Ralph Smith were relatively minor and explainable, unlike the more pervasive reasons behind his relief. In the end, it was hard to dispute the opinion of Marshall’s staff that there was considerable fault on both sides.
Army officers vowed they would never again serve under Holland Smith, and they never did after his elevation to command of all Marines in the Pacific. Holland Smith bitterly resented the absence of support from Nimitz, who refused to be drawn in and removed adverse comments about the 27th from Spruance’s official report. The Pacific commander was himself so bitter about the poisoning of interservice relations that he later would not allow Holland Smith to attend the Japanese surrender ceremony.
Although Spruance escaped blame, he must have reflected that it would have been better to delay Ralph Smith’s removal until the campaign was done and the problem could be dealt with more discreetly. Richardson was unable to turn the situation to his advantage and remained stranded behind his desk in Hawaii for the duration. The 27th trained intensively to correct the deficiencies identified during the battle and went on to fight on Okinawa, where the last regimental colonel retained after Saipan was relieved of command. Except for a brief interim assignment in Hawaii, Ralph Smith never again commanded combat troops. As the Army’s foremost French expert, he served as military attaché and performed humanitarian work in France before retirement. On his death at age 104, Ralph Smith was the oldest retired general officer of the Army.
‘Genial John’ and the 7th Air Force
Samuel Morison observed that the excellent interservice cooperation in the South Pacific in land-based aviation was not matched in the Central Pacific because of a clash of personalities. That was true, although much more was involved. Unlike the Saipan and Aleutian interservice conflicts, the problems surrounding Central Pacific land-based aviation have been almost entirely ignored by historians. The single in-depth study is an unpublished thesis written by then–U.S. Air Force Major Peter S. H. Ellis at the School of Advanced Airpower Studies, titled “Hale’s Handful . . . Up from the Ashes.”
From the start of the Central Pacific offensive with the attack on Tarawa, land-based aviation was led by Vice Admiral John H. Hoover. The many duties of Hoover’s command included strategic and close-air support of Spruance’s offensive operations and defense of occupied positions. The principal battle force available to Hoover was the fighters and bombers of the Army’s 7th Air Force, headed by Major General Willis H. Hale. A good friend of Spruance’s, Hoover was known as “Genial John” for being anything but that. As described by Potter, Hoover was hard-nosed and authoritarian, with a reputation for being difficult but efficient. “A perfectionist, harsh and demanding . . . in a calm, almost-silken voice he would blisteringly assail any subordinate whose command failed to meet his exacting standards.”
According to Ellis, Hale was “a quiet man, though one who could curl the paint off a Liberator with a whisper.” He was deeply devoted to his airmen and unyielding in his determination to avoid unnecessary casualties.
After incurring heavy losses by employing relatively aggressive tactics during the Gilberts campaign, Hale ordered a more cautious approach. Heavy bombers were then flown at high altitudes and in tight formation, while medium B-25 Mitchells operated at increased altitudes to avoid enemy flak. This sharply diverged from the approach Hoover and Spruance wanted—low-level aggressive attacks by individual aircraft on specific targets. Although that method made for greater losses, they believed it shortened campaigns and in the long run saved lives. A less aggressive air campaign also prolonged the fleet’s exposure to attack. In particular, attacking at higher altitudes severely limited aircraft effectiveness against enemy vessels. Memories of Midway still rankled Spruance during the battle, B-17 pilots made fruitless high-level attacks on the Japanese fleet and then claimed spectacular successes that were trumpeted in the American press.
Nimitz had insisted that naval commanders of joint forces allow subordinate units “to accomplish assigned tasks by . . . their own technique as developed by precept and experience.” Hale believed that Hoover was flouting that order and was, as Ellis put it, “micromanaging his forces.” In at least one instance, by enlisting the support of Richardson, whose administrative domain included the theater’s Army Air Forces, Nimitz intervened on Hale’s behalf. Afterward, in combination with his attempt before Saipan to wrest away corps command from Holland Smith, Richardson tried without success to unseat Hoover from his control of all land-based aviation.
When that approach to Nimitz failed, Richardson traveled to Washington with Hale to argue the case before the War Department. In a message to King alerting him what to expect from a situation that pitted Richardson and Hale against Hoover and Holland Smith, Nimitz viewed it as a “clash of difficult personalities [that] will not be removed by changes in organization.” Nimitz hastened to let King know that his own relations with Richardson continued friendly, although anecdotal evidence indicates his true feelings were less warm. In fact, their close proximity in Hawaii may have been one reason Nimitz later moved with a small forward headquarters to Guam and left Richardson behind. Even genuinely genial Nimitz had his limits.
Eventually the situation engaged the third service chief on the JCS, Army Air Forces General Henry H. “Hap” Arnold. After much negotiation, the command was reorganized so that Hale was given full operational control over all land-based aviation in the Central Pacific. However, in response to concerns that it would be excessive responsibility for him to continue to command the 7th Air Force, whose resources and span of operations had increased exponentially, Hale reluctantly surrendered that command. No less painfully, he continued to report to Hoover in the admiral’s new capacity as commander, Forward Area. Ellis interprets this compromise, which “sacrificed General Hale,” as a product of Arnold’s interest in firmly establishing the Army Air Forces’ operational control over land-based aviation. Arnold would have anticipated the concentration of air resources in the Pacific after Germany’s defeat that might decisively end the war.
Seven months later, Hale’s command was disbanded and he became deputy commander of a new Army Air Forces organization that reported directly to Nimitz. Hoover continued in command of the forward island bases to the end of the war. After two devastating typhoons, Genial John solidified his reputation when he headed a court of inquiry that decided Halsey was primarily responsible for the fleet’s losses in the storms. Off the record, Hoover favored court-martialing America’s favorite admiral for dereliction of duty. Halsey was saved only by the appreciation of Nimitz and King for his past service.
Özetliyor
Although they enlivened and inflamed all these situations, personality differences were secondary to the substantive issues involved. In the Aleutian and land-based aviation situations, doctrinal differences were important but not more so than individual proclivities. Theobald’s unwillingness to risk his fleet was more a matter of caution than naval doctrine. Kinkaid would probably have acted more boldly but not necessarily more wisely when the Japanese descended on the Aleutians with superior forces.
Analogously, had MacArthur’s air commander, General George C. Kenney, been in Hale’s position, his aggressive instincts would probably have better satisfied Hoover, especially in his enthusiasm for low-level shipping attacks. But conditions in the two theaters were quite different, especially the very long distances flown in many 7th Air Force missions. It is also difficult to think of dour Hoover and peppery Kenney, never unready to exaggerate results, bonding much better than Theobald and Buckner. Personalities do count.
The Saipan situation was more complex. Morison particularly noted the incompatibility of the 27th Infantry Division’s training with the Marines’ style of war, retention of incompetent and overage commanders for fear of political repercussions, and loss of a fighting edge during long garrison duty in Hawaii. Expressing “no doubt that General Holland Smith was right,” Morison avoided the question of whether, in hindsight, that was the best course. Still, the historian was clearly correct in his belief that the 27th “should never have been included in the same attack force with Marines.” The great losers were the rank and file of the division they deserved better.
To his considerable credit, Nimitz stood discreetly apart from partisan conflicts in all these cases, a model of interservice cooperation that all those who exercise high command could usefully follow.
Larry I. Bland, ed., The Papers of George Catlett Marshall: Volumes 3 and 4: December 7, 1941–May 31, 1943 ve June 1, 1943–December 31, 1944 (Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 1991 and 1996).
Gun Collecting: The Rocky History Of The L.C. Smith
What is an L.C. Smith shotgun:
- A sidelock, side-by-side shotgun.
- Consider as fine as other great American double-barrels.
- Available in 8, 12, 16, 20 and .410 bore.
- Early models had hammers, but hammerless models became available later.
- L.C. Smith was owned by a number of companies, including Marlin.
The era of the great American double-barreled shotgun lasted for almost 100 years, from shortly after the Civil War in the late 1860s until the middle of the 20th century. Grand old names like Parker, Fox, Ithaca, Winchester and L.C. Smith topped the list of the better double guns that were made in the United States. Each of these brands had (and has) many advocates, users and collectors. With all the many grades, gauges and options, these are the guns that collector’s dreams are made of.
Specialty Grade 16 gauge, circa 1920. PHOTO: COURTESY PUGLISI GUN EMPORIUM
In the early 1900s, the side-by-side was still the standard shotgun in America. But then progress came along and soon the gun companies were developing pump-action and semi-automatic repeaters. Many shotgunners began to prefer the single-barreled gun. One frequently touted reason — perhaps somewhat of a myth — is that Americans tend to be rifle oriented, and they were more familiar with a single sighting plane. (Over/unders offered a single-barrel view, of course, but were rare in those days. Also, many hunters liked the idea of three or more rounds of ammo.)
Double-barreled shotguns were more expensive to make and to buy, and gun manufacturers could realize more profits with the pumps and semi-autos. The era of the great American doubles gradually came to an end after World War II. By the 1950s, the only quality side-by-side still in production in the United States was the Winchester 21.
As time went on, the great American double became more and more popular as a beloved relic of the past and helped establish the gun collector’s market that we know today.
An Ideal Grade 12 gauge with foliate-style engraving, made shortly after WWI. Automatic ejectors were standard for this and higher grades. Photo: Courtesy Vintage Firearms.
The over/under has become well established in the States, thanks primarily to imported models. These models dominate the clay target sports and are preferred by many hunters. But the classic side-by-side appeals to the most avid shotgun aficionados, both hunters and collectors.
The ‘Elsie’
One name that stands apart from the other great American doubles because of its basic design is the L.C. Smith. The “Elsie,” as the brand is affectionately known, was a sidelock. All the others were built on a box-lock action. Not that there’s anything wrong with a box-lock — the Parker, considered by most experts to be the finest American shotgun ever produced, is a box-lock. So is the Winchester Model 21, the Ithaca, the Fox and the Lefever.
Sidelocks are more complicated and require a higher level of skill to manufacture. Some say they are more delicate than a box-lock, but that’s not always the case. The sidelock’s sideplates are removable and allow easy access into the gun’s mechanism for maintenance or repairs. Sideplates are attractive and lend themselves to just about any level of engraving desired. Some makers of box-lock models add false sideplates to give the guns more eye appeal.
An Ideal Grade 12 gauge with foliate-style engraving, made shortly after WWI. Automatic ejectors were standard for this and higher grades. Photo: Courtesy Case Antiques.
Sidelocks are most often associated with the British, which contributes to what some consider to be snob appeal. The classic Purdey and Holland & Holland “best” guns are examples of the finest shotguns in the world and are built on sidelock actions.
The L.C. Smith Company has a rather complicated history. Lyman Cornelius Smith and his older brother, Leroy, entered the gun business in partnership with William H. Baker in 1877 to manufacture the Baker series of shotguns. These were outside-hammer models with sidelocks, Damascus barrels and in 10- or 12-gauge options. There was also a drilling-type three-barreled model consisting of a side-by-side shotgun over a .44 caliber centerfire rifle barrel.
In 1880, Lyman (L.C.) Smith bought out his brother and William Baker. Leroy Smith, William Baker and some other partners went on to form Ithaca Gun Co. L.C. continued to make the Baker guns, which were marked “L.C. Smith, Maker of the Baker Gun.” The Baker models were phased out beginning in 1884, and by 1886 newly designed hammer and hammerless side-by-sides were being made by “L.C. Smith, Maker.”
The Monogram was one of the three highest grades. A total of 206 were made and only 26 were in 20 gauge, like this example. Photo Courtesy Vintage Firearms
At about this time, L.C. was looking beyond the firearms industry for his next business venture. He was intrigued by the recent invention of a gadget that would eventually have as huge an impact on our culture as the firearm. It was called the typewriter, and Smith made the decision to sell his gun company and go into the typewriter business. In 1888 he sold the company to John Hunter of Fulton, New York, who formed the Hunter Arms Company and continued making the L.C. Smith shotguns in a new factory in Fulton. From 1889 until 1945, L.C. Smith shotguns were made by Hunter Arms Company. Meanwhile, Smith founded the Smith Premier Typewriter Company, which later merged with the Corona Typewriter Co. and became Smith-Corona.
A Winding Road
During the Hunter Arms era, many changes and advancements were made to L.C. Smith models. The 16 gauge was added in 1891, and in 1892, automatic ejectors were offered in some of the higher-grade models, which was the first time an American shotgun maker had done so. The 8 gauge was dropped in 1897, and in 1908 the 20 gauge was added to the line. A non-selective single trigger was offered in 1904. Years later, in 1926, the .410 bore was added. According to some sources, one 28 gauge was made. It was reportedly photographed in the hands of a member of the Hunter family. Apparently, it was a prototype and never went into production.
Hunter Arms ran into financial problems and during WWI, filed for bankruptcy and was bailed out by some Fulton, New York, businessmen. They in turn sold the company to the Simmons family in Massachusetts, who operated L.C. Smith until 1939 when it was put up for sale. After WWII, in 1945, Marlin Firearms Company acquired Hunter Arms. Marlin made the L.C. Smith guns until 1951 when, once again, it appeared that the company might be operating under some kind of curse. This time, the floor in the factory collapsed, destroying a lot of and equipment and inventory, putting an end to production of the L.C. Smith shotguns. But not forever.
Marlin resurrected the name once again in 1967 as a limited production model, making about 2,500 guns until 1971. This was the last of the L.C. Smith sidelock guns however, the name was brought back again from 2005 to 2009 for a series of box-lock models — though with false sideplates — made exclusively in Italy by Fausti Stefano.
Collector interest is mainly with the earlier models. Attached is a sampling of estimated values for the early hammerless guns made in Fulton, New York, by Hunter Arms from 1913 to 1950. Values shown are for 12-gauge guns. Add 25 to 50 percent for 16 gauge, 50 to 75 percent for 20, 200 percent for .410 bore (field grade), 300 to 600 percent for .410 higher grades. Other premiums are expected for special features such as single selective trigger, non-standard barrel lengths or stock configurations.
The author would like to thank Rick Hacker for his input on this article.
Editörün Notu: This article originally appeared in the June 2018 issue of Gun Digest the Magazine.
The trouble with “Welcome to Holland”
Source: Pexels/Pixabay
I feel conflicted about “Welcome to Holland.” It’s an essay I’ve been gifted a time or two over the years by well-intentioned organizations. Depending on the day, I love or despise the work.
“Welcome to Holland” is the inspirational, feel-good piece that invariably winds up in your inbox upon finding out your child has special needs. (For the uninitiated, the complete work is found at the end of this post.)
Emily Perl Kingsley wrote “Welcome to Holland” in 1987. A parent of a child with Down syndrome herself, she tries to comfort other parents struggling to accept their own special needs situations.
Kingsley likens the discovery of your child having special needs to anticipating a wonderful trip to Italy. However, instead of arriving at this long anticipated destination, you discover you have disembarked from your plane into the seemingly less exciting destination of Holland. You are forced to remain there instead. But you eventually learn to appreciate this other place, even if you still feel wistful about your canceled trip to Italy.
To be fair, I’m sure she didn’t intend it to be the sole representation of the special needs experience, yet it seems to be the one most referenced.
Source: kzw86/Pixabay
There are many special needs parents who feel the truth in every sentence of this essay. If the piece provides you a measure of comfort, then please hold the story close to your heart. For that reason, I’m glad this essay exists. I’m addressing you other parents who, like me, aren’t sure what to make of this “different country as special needs” analogy.
If we are going through a period of calm, Jack feeling no physical or emotional pain then yes—I’m smelling the tulips, choked up by their beauty and thrilled to be in Holland instead of Italy. If I’m feeling scared and lost however, this essay mocks me with its seeming flippancy. A real-time Rorschach test for how I view Jack’s situation. Jack battling random scary health issues that he can’t verbalize does not equate to our family just moving to a different yet equally attractive European locale. It dances on my nerves in those moments precisely because it minimizes my grief.
I don’t believe in wallowing, but I do believe in processing herşey of my emotions. Not just the “socially acceptable” ones. After all, emotional honesty gives us all the best chance of moving forward. For parents of the newly diagnosed children, the danger of this essay is that apart from a line at the end acknowledging the sadness, it somewhat minimizes the grief we all have felt for our lost dreams. And the fear of what exactly the future holds for our children.
Jack’s situation is not merely a location swap, it has informed every single one of our lives. Would Mike get as stressed on a daily basis at the mischief our dog creates if Jack weren’t different? Would I have some sort of glamorous career involving jet-setting across the world instead of standing guard at the toilet’s edge every 2 ½ hours encouraging Jack to pee? Asla bilemeyeceğiz.
My other gripe with the essay is that for those without special needs children, it provides a generic spin on a painful situation. That everyone may mistakenly feel they understand every special needs situation.
Evet, they may think, Now I get it—a child with challenges is not something to grieve for, not really. It’s more like an Oprah-approved “living your best life” kind of thing. Besides, you get windmills! And tulips! And don’t forget about Rembrandt!
What specifically irks me about the essay? In my more contrary moments I find flaws in her upbeat portrayal of parenting an atypically developing child such as:
- What about special needs parents who have violent children?
- Kids whose disabilities come with excruciating suffering before an untimely early deaths?
- Marriages and finances that implode from the strain of the situation?
But I have found a quote that honors both the loss and the beauty of this special needs mystery and provides me with a measure of comfort:
“My barn having burned down, I can see the moon.”Mizuta Masahide
This haiku from a seventeenth-century Japanese poet and samurai speaks to the competing joys and sorrows of our situation. Destruction and hope in 10 short words.
While the barn may symbolize the loss of our dreams, viewing the moon shows how our new reality does hold beauty and awe.
And not to mention, the quote makes me think of the aftermath: in our situation and in the smoldering remains of that barn. You must clean up the debris, scrape together funds to start over, move the animal feed and figure out where the heck do I put all the animals now? That is my life.
Special needs families have unique challenges and struggles. Therefore, “Welcome to Holland” can never describe every situation. For the more difficult diagnoses and behaviors, covering up or denying feelings prevents healing for us.
Being comfortable with ambiguity, and holding joy and sorrow at the same time helps us develop an emotional resiliency that allows us to be the parents we need to be. And that, unfortunately, doesn’t happen instantaneously with a diagnosis. It may take years to make sense of it all.
Feel the pain, if that’s what you’re feeling. Feel the joy. Hug your beautiful children. Read and treasure “Welcome to Holland” if it speaks to you. Or don’t if it doesn’t fit. But maybe you find comfort in Masahide’s quote like I do. Just consider the loss of the barn as the start of your journey.
Source: PublicDomainPictures/Pixabay
WELCOME TO HOLLAND
tarafından
Emily Perl Kingsley.
c1987 by Emily Perl Kingsley. Her hakkı saklıdır
I am often asked to describe the experience of raising a child with a disability – to try to help people who have not shared that unique experience to understand it, to imagine how it would feel. It’s like this……
When you’re going to have a baby, it’s like planning a fabulous vacation trip – to Italy. You buy a bunch of guide books and make your wonderful plans. The Coliseum. The Michelangelo David. The gondolas in Venice. You may learn some handy phrases in Italian. It’s all very exciting.
After months of eager anticipation, the day finally arrives. You pack your bags and off you go. Several hours later, the plane lands. The stewardess comes in and says,”Welcome to Holland.”
“Holland. ”you say. “What do you mean Holland?? I signed up for Italy! I’m supposed to be in Italy. All my life I’ve dreamed of going to Italy.”
But there’s been a change in the flight plan. They’ve landed in Holland and there you must stay.
The important thing is that they haven’t taken you to a horrible, disgusting, filthy place, full of pestilence, famine and disease. It’s just a different place.
So you must go out and buy new guide books. And you must learn a whole new language. And you will meet a whole new group of people you would never have met.
It’s just a different place. It’s slower-paced than Italy, less flashy than Italy. But after you’ve been there for a while and you catch your breath, you look around…. and you begin to notice that Holland has windmills….and Holland has tulips. Holland even has Rembrandts.
But everyone you know is busy coming and going from Italy… and they’re all bragging about what a wonderful time they had there. And for the rest of your life, you will say “Yes, that’s where I was supposed to go. That’s what I had planned.”
And the pain of that will never, ever, ever, ever go away… because the loss of that dream is a very very significant loss.
But… if you spend your life mourning the fact that you didn’t get to Italy, you may never be free to enjoy the very special, the very lovely things … about Holland.
Source: PublicDomainPictures/Pixabay
Census records can tell you a lot of little known facts about your Holland-smith ancestors, such as occupation. Meslek size atalarınızın sosyal ve ekonomik durumu hakkında bilgi verebilir.
There are 3,000 census records available for the last name Holland-smith. Like a window into their day-to-day life, Holland-smith census records can tell you where and how your ancestors worked, their level of education, veteran status, and more.
There are 642 immigration records available for the last name Holland-smith. Passenger lists are your ticket to knowing when your ancestors arrived in Australia, and how they made the journey - from the ship name to ports of arrival and departure.
There are 1,000 military records available for the last name Holland-smith. For the veterans among your Holland-smith ancestors, military collections provide insights into where and when they served, and even physical descriptions.
There are 3,000 census records available for the last name Holland-smith. Like a window into their day-to-day life, Holland-smith census records can tell you where and how your ancestors worked, their level of education, veteran status, and more.
There are 642 immigration records available for the last name Holland-smith. Passenger lists are your ticket to knowing when your ancestors arrived in Australia, and how they made the journey - from the ship name to ports of arrival and departure.
There are 1,000 military records available for the last name Holland-smith. For the veterans among your Holland-smith ancestors, military collections provide insights into where and when they served, and even physical descriptions.