0
misafir, 20. 03. 2013, 19:28 Uhr
Mevsim yaz. Yer Çamhbelde bir alan. Mehter ve Deli Ka*man ormanda dolaşmaktadırlar. Bu arada Mehter kaval da çal*maktadır. İleride, içlerinde bir de kadm bulunan, yürüyen kalaba*lığı görünce saklanırlar.
Kalabalığa Odabaşı rehberlik etmektedir. KÖroğlunu görme*ye gelmişlerdir. Köroğlu lafını duyunca Mehter ortaya çıkar ve:
Şimdi sefer mevsimi. Şu an ben ve Deli Kamandan başka kimse yoktur der. Deli Kaman devam eder: Koroğluna gelince; onun nerede olduğu belli olmaz. Bakarsın Demircioğlu, bakarsın Ayvaz ile beraber. Uçurumdan inerken, tepeye çıkarken; bir yaralıyı tımar ederken; ya da bir zorbanın başım keserken görebilirsiniz, böyledir Köroğlu.
Köylüler, Bolu Beyinin zulmünden kurtarması için KÖroğlunu görmeye, dertlerini anlatmaya gelmişlerdir. Çünkü, Bolu Beyinin adamları, ne ekin, ne sürü hiçbir şey bırakmamış, hepsini götürmüşlerdir.
Bu esnada gök gürültüsü gibi bir ses duyulur ve Köroğlu kır atının sırtında çıkar gelir. İsmi Elibazhoğlu olan Odabaşını tanı*maktadır. Odabaşı, Koroğluna: Sen Bolu Beyinin kervanlarını vurduğundan beri, o da acısını bizden çıkarmaktadır der. Bu sırada, yanlarındaki kadın da çocuğunu uzatarak: Alın, bu çocuk da sizin olsun, ölürse Çamhbelde ölsün
Kalırsa sizin gibi bir yiğit olsun, babasını öldüren Bolu Beyinden öcünü alsın diyerek çocuğu bırakır.
Aslında, köylüler Bolu Beyine karşı hem kinli, hem de Örgüt*lüdürler. Köroğlu kendilerine Önderlik etsin, yol göstersin diye gelmişlerdir. Bey arı olmadan, petek oğul tutmaz diyerek de açık*larlar.
Köroğlu, kendisi ile savaşacaklarına dair, gelenlere and içirir. Hep beraber Köroğlunun kınından sıyırdığı kılıcına el uzatarak Dosta dost, düşmana düşman! diye bağırırlar.
Köroğlu, kılıcı Odabaşıya, topuzunu, yayını da öteki köylü*lere verir ve Alın, benim nişanım sizde kalsın der. Odabaşı, kılıcı Koroğluna uzatır ve: Bunu al, baş kılıçsız olmaz.
Topuzu da köylüden alır: Bu da senin yumruğun, bunsuz olmaz. Yayı alır fakat KÖroğluna vermez: Bu da bende kalsın. Ne zaman buna bir ok yollarsan hepimiz ardından koşup geliriz der ve sonra gelenler, he-lalleşerek geri dönerler..
Köroğlu, dalgın dalgın düşünmekte ve kendi kendine: Sen Köroğlu, bütün gün gezdin. Yayladan ovaya düştün. Dağlardan, tepe*lerden aştın. Yurtları, obaları dolaştın. Ününün gittiği yer kadar gide*medin
Yollarda düşen ihtiyarları kaldırdın. Emzikli kadınlara yiyecek buldun. Zorbalara meydan okudun, neye yarar? Bunlar yetmiyor de*mektedir.
Ormanda bîr ses Deliboranoğlu! Deliboranoğlu Batur! diye seslenir. Bu, KÖroğlunun gerçek ismidir. Köroğlu Sen kimsin? diye seslenir. Ses cevap verir:
Baban seni Bolu Beyinden öcünü almak için gönderdi. O zaman toy bir delikanlıydın. Bindiğin Kır Att yedeğimde buraya getirdim. Çamhbelde bir kule yapmak için sana öğüt verdim. Hatırlıyor musun? Hiçbir gün seni bu akşamki kadar bunalmış görmedimdi. İşte sana gö-ründüm.
Köroğlu: Kaman Ata der Yirmi yıl doğuştum, savaştım daha babamın öcünü alamadım
diyecekken, Kaman Ata sözünü keser ve:
Sadece bahanın değil, bütün zulüm görenlerin öcünü almalısın. Gök Tanrı seni bunun için seçti. Altındaki Kır At sende oldukça hiç korkma deyince, Köroğlu cevap verir:
Tut ki Bolu Beyini öldürdüm, bir kötü eksilir aradan, bir kötü gelir onun yerine, ne çıkar bundan ?
Kaman: Bu dünyaya bir ün, bir ad ister. Öyle bir ad ki, onu du*yunca zalimlerin yüreği titresin. Zulüm görenlerin yüreği umutla dol*sun. Destanlar onu söylesin, ozanlar onu dinletsin. Oğuzun töresi bu
Ünün dört tarafa yayıldı. Zulüm görenler sana koşuyor. Bütün umutlar sende diye devam eder.
Köroğlu, Kamana zamanında bir sazcının kızını sevdiğini, meskeni dağlar olduğu için yanma alamadığını, ancak ondan bir oğlu olduğunu, tek arzusunun oğlunu görmek olduğunu, artık dayanamayacağını dile getirir. Kaman da ona: Bütün bunları unut, sen artık Kurbanlık Bir Koçsun, bunu unutma der ve kaybo*lur.
Köroğlu, kendi kendine Hayal miydi, düş müydü? diye so*rar. Sora silkinir ve: Çağır, Kır Atım, çağır! Beni hülyaya bırakma. Koçyiğit gömleğimi giydim. Bu dünyada zulmün adına bile düşman olacağım. Ey Gök Tanrı! Beni sına. Şimşekler elinde kaçma. Yıldırımlar kolunda gürz. Yılarsam beni şimşeklerle kamçıla, yıldırımlarla çarp!
Köroğlu ve adamları Bolu Beyinin kervanını basıp, ele geçi*rirler. Bu arada Ayvaz, karşı tarafa esir düşer. Kır Atı çalmak isteyen Bolu Beyinin yeğeni Doğan da öldürülür. Bolu Beyi yeğe*nine yanar, yakılır. Ayna zamanda, Kervandaki malların İade edil*mesi için Köroğluna elçi gönderir. Köroğlu, Malı bölüştük, topla-yamayız, Ayvazı da serbest bırakın, yoksa kaleyi kafanıza geçireceğiz diye elçiye mesajı verir. Elçi, kaleye döner. Düşünür, taşınırlar. Ayvaza karşı, KÖroğlunun Kır Atını istemeye karar verirler. Aynı zamanda Kır Atı kim getirirse, güzelliği ile namlı, Bolu Beyinin kızı Benli Nigârın onunla evleneceğini de ilân ederler.
Nigârın ününü duymuş, ona deli gibi aşık olmuş, babayiğit yapılı Arslan diye bir genç öne çıkar. Bu işe talibim der. Nigârla genç, karşılıklı söyleşirler. Nigâr anlar ki, bu genç gerçekten de kendisine kara sevdalıdır. Onun gönlü de genç delikanlıya kayar. Arkasından, Gitme Arslan! diye seslenir
Bolu Beyi, Benli Nigârı isteyen Drahşan beylerine de, kendi*lerine yardım etmelerini, bunun karşılığında kızını onlara verece*ğini iletecek bir elçi gönderir. Bolu Beyi çift taraflı oynamaktadır. Diğer taraftan da, kaledeki güvenlik önlemlerinin arttırılması için emirler verir
Benli Nigâra giden yol, Kır Atı elde etmekten geçtiği için, Genç Arslan, kararlı bir şekilde Çamlıbele varır. Burada Köroğlu ve arkadaşları ile karşılaştığında, bu İnsanların ne kadar yiğit ve mert olduklarını anlar. Daha da önemlisi, Arslan, KÖroğlunun yirmi yıldır görmediği oğludur. Baba ve oğul hasretle kucaklaşır-lar. Ortalık sevince boğulur. Aynı zamanda, Bolu Beyinin Drahşan beylerine yolladığı elçiler de, Köroğlu ve adamları tarafından esir alınmış, asıl niyetleri öğrenilmiştir. Arslan, kendisinin Bolu Beyi tarafından aldatılmış olduğunu da böylece öğrenir. Hep birlikte, iyi bir plan yaparlar.
Köroğlu, adamlan, köylüler, bütün halk kılık kıyafet değişti*rerek, Drahşan beyleri ve onun düğün heyeti kılığına girerek ka*leye girmeyi planlarlar. Arslana ise Kır Atı vererek, kaleye yollar*lar. Arslan kaleye gelir. Kır Atı getirdiğine inanmazlar.
Kalede büyük bir şölen hazırlığı vardır. Nigâr bu hazırlığın kendisi ile Arslanın düğünü için yapıldığını sanmaktadır. Ancak, babası Seni Drahşan beylerine verdim deyince, gerçeği anlar. Bu konuşma esnasında kapılar açılır, Drahşan beyleri ve maiyeti içeri girerler. Bolu Beyinin ağzı kulaklarındadır. Hemen gelenleri sof*raya oturtur. Şaraplar İçilmeden önce, Sandıklar açılsın, hediyeler sunulsun diye, Drahşan Beyi kılığındaki Mehter seslenir. Sandık*lar açılınca, içinden yiğitler, köylüler hızla çıkarlar.
Çocuklu kadın: Ey Bolu Beyİl Yurtlarımızı bastın. Yıllarca bizi bunalttın. Şimdi sen basıldın! Hesap vereceksin, hesap! diye bağırır.
Kısa sürede, bütün kale ele geçirilir. Bolu Beyi, Köroğluna Beni sen öldür dese de; Bolu Beyini bir topal eşeğe bindirerek, oba oba dolaştırma kararı alırlar.
Köroğlu ise üzgündür. Çünkü yirmi yıllık yoldaşı, Demircioğlunu kaybetmiştir.
Obabaşı: Bir kale aldık ama, bir kale verdik. Bu kalenin adı şim*diden sonra Demircioğlu olsun! Köroğlu, bize can üfledin. Ölüyü dirilt*tin. Oğuz töresini canlandırdın. Adın dillere destan!
Köroğlu: Oğuzun içinde zulüm yok artık. Artık bir tek barış için savaş kaldı.
Ey Gök Tanrı! Bu yeni yurdu, senin adınla kutlarım. Hoş tutun birbirinizi, şenletin yurdunuzu. Sıradan, saygıdan çıkmayın. Toylar erginlerin izinden ayrılmasın
Benim günüm artık bitti. Ay*vazı üstünüze bıraktım. Ben de Kır Atıma binip gideceğim.
Çocuklu kadının, Köroğlu nereye gidiyorsun? sualine cevap vermez, fakat kolunu göğe doğru uzatarak orayı işaret eder.