Sana bir sorum var; merak etme, oldukça basit: Kalbimi neden kırdın?
Bana neden yalan söyledin, neden manipüle ettin beni, benim suçum olduğunu düşündürdün? Böyle bir şeyi bana nasıl yapabildin, sevdiğini iddia ettiğin birine? Hep bu kadar zalim miydin, yoksa böyle bir adam olmana izin veren ben miydim? Benim suçum muydu?
Birçok yönden mükemmel görünüyordun; hatalarını vurgulamaktansa, baş tacı ettim seni. Görünen o ki bu bir hataydı; çünkü senin istediğin de buydu: Seni “düzeltecek” bir kadın. En azından beni terk ederken böyle söyledin.
O veda sözlerini tekrar ve tekrar düşündüm. Yalnızca söyleyebilseydim; işleri berbat ettiğinde, beni incittiğinde haykırsaydım içimdekileri, hala benim olabilirdin.
Gerçi problem de bu zaten. Kaç kez yaptın bunu, kaç kez sözlerinle, sırlarınla, dikkatsizliğinle incittin beni; ilişkinin bitmesi endişesiyle korktum sana bağırmaya. İronik, değil mi?
Sözde sevdiği kadına bunları defalarca yapan adama neden tutunmaya çalıştığımı ben de bilmiyorum.
Aylar oldu ve ben hala yaşayacağımı düşündüğüm hayatın hayalini özlüyorum. Rahatlamaya izin verdim kendime. Yanımda olacağına inanmaya izin verdim kendime.
Bu kadar dikkatsiz nasıl olabildim, inan ben de bilmiyorum. Aşk bunu yapıyor işte, aptal yapıyor insanı, kendi kalbinle pervasızlaşıyorsun. Duygularımı hor gördün ve sonunda da gözümde bir korkaktın.
Tüm bunları yaptığın için üzgünüm. Sana pişman olacağını ya da beni özleyeceğini söylemeyeceğim. Üzgünüm ama sen, busun. Kendi vicdanınla ve kendi kalbinle yaşamak zorundasın; ama bence ikisi de olmalarını istediğin şeyler değil.
Kalbi kırılan taraf ben olabilirim; ama nihayetinde, senden kurtulan da benim. Bu, senin asla başaramayacağın bir şey.
İngilizce'den çevirdiğimiz bu yazının orijinali huffingtonpost.com'da yayınlanmıştır.
***
Siz de yazınızı gönderin, yayınlayalım
HTHayat.com Okur Blogu herkese açık!