Bayrampaşa Genç Escort
Avery sarayın koridorunda ağır adımlarla ilerliyordu, elleri kusursuzca dümdüz sırtının arkasında kenetlenmiş, omuzları aynı seviyedeydi ve bakışları altına düşme talihsizliğine uğrayan herkesi solduruyordu.
Hepsi onun keskin gözlerinin yırtıcı doğasını, sadece birisini yaklaşan bir fırtına gibi kaçınılmaz bir olay olarak seçmek için bir bahane aradığını hissettiler.
“Sen!” diye tersledi, yeterince hızlı bir şekilde yolundan çekilmeyi başaramamış talihsiz bir hizmetçi dikkatini çekti ve ona doğru bir adım attı, topuklarıyla uzun boyluydu, yine de, belki de bu sadece korkudan dolayıydı. benimsediği korkulu duruş.
“E-evet Bayan Avery?” Titreyen bir sesle, ellerini yatıştırıcı bir tavırla kaldırdı, dedi, nasırlı ellerinden onun bir tür işçi olduğunu görebiliyordu, ama tam olarak hangi türden olduğu umurunda değildi.
Sen!” Tekrar havladı ve onun yüzünü buruşturmasına neden oldu, “bana unvanımla hitap edecek, anladın mı? Adımın senin çatlamış dudaklarından düşmesine izin vermeyeceğim, aptal.”
“Evet, Engizisyoncu, üzgünüm, Engizisyoncu!” Adam gevezelik etti. Adam, güçlü ve kaslı, uzun boylu ve geniş, dağınık saçlarında benekler oluşmaya başlayan gri sakallı, azarlanan ve onun önünde sinen, orta yaşlarında bir kadın, ince, kıvrak ve hiç de heybetli olmayan adam oldukça çekici görünmüş olmalılar. boyu veya boyu nedeniyle.
Ellerini arkasında kavuşturarak gözlerini onun üzerinde gezdirdi, kolundaki damgayı fark etti, gözleri numarayı taradı, “Ah evet, şimdi seni hatırladım, geçen sabah seninle röportaj yapmadım, değil mi? ?”
“Evet, Engizisyoncu!” Ses tonuna yalvaran bir notla, bir erteleme umuduyla dedi.
“Peki küçük görüşmemizin sonucu ne oldu? Bana hatırlat.”
“Gitmemi istedin ve Kraliçemize karşı hiçbir kötü niyetim olmadığını söyledin!” Dedi başı öne eğik.
“Mmm… Ve bu hâlâ geçerli mi? Bana cevap verirken bana bak. Girmeme izin ver.” O emretti.
Adam derin bir şekilde yutkundu ve titremeye başladı, ama itaatkar bir şekilde başını kaldırdı ve onun gözlerinin içine baktı, tamamen siyah, iris yok, beyaz yok, sadece yüzünün yanından ve ruhunun içine baktığını hissedebildiği siyah küreler.
“Kraliçemiz Engizisyoncu’ya karşı hiçbir kötü niyetim yok! ” dedi, sesi titriyordu, neredeyse ağlıyordu, onu hissedebiliyordu, tanrılar, onun düşüncelerinde, ruhunda kök saldığını hissedebiliyordu, sanki zihni onun alt üst ettiği, her şeyi incelemeye açık bıraktığı bir odaymış gibi.
Bakışlarını birkaç saniye tuttuktan sonra gitmesine izin verdi.
Bir anda yere yığıldı, sırtını duvara yasladı, yanaklarından yaşlar süzülürken başı öne eğildi, nefesi kesik kesik, çaresizce iç çekişlerle geliyordu.
“Çok güzel. Olduğun gibi.” Bununla birlikte düzgün bir şekilde arkasını döndü ve sarsılan adamı, sadakatinden memnun olan ve Saray’ın ona karşı haklı korkusunu sürdüren bir çift asi hizmetkarın ayağa kalkmasına yardım ederek bırakarak yürümeye devam etti.
Ariela’nın çağrıldığı odasına doğru yürümeye devam ederken açık bir pencerenin serin esintisini hissetti, bozulmamış olduklarından emin olmak için ellerinin koyu tenine baktı ve tırnaklarını dikkatlice kontrol etti.
Son iki hafta boyunca saraydaki her işçiyle, her aşçıyla, muhafızla, hizmetçiyle ve hizmetçiyle “görüşme” yapmış, Kraliçelerine ihanet etmeye cüret edenleri araştırmıştı.
O olmak zordu. Hiç kimse bunu anlamış gibi görünmüyordu. Evet, görüştüğü her kişi, akıllarında birinin olmasının şokunu atlatırken kaçınılmaz olarak kısa bir süreliğine katatonik bir durumda kaldı, ancak Avery günlerini sıradan insanların zihninde harcamak zorunda kaldı! İsimleri, aileleri, geçmişleri ya da herhangi biri umurunda değildi, ama sempatisi neredeydi? Yardım eli neredeydi? Hayır, sahip olduğu tek şey herkesten nefret ve korkuydu.
Ariela tarafından eski Prens Belind’in yardımcıları olan oyuncağını dağıtmakla görevlendirilmişti, çünkü sarayda ona doğrudan yardım etmese de en azından onun için mesajlar taşıyan birinin olduğundan emindi ama Avery hiçbir şey keşfetmemişti. . Görüşmelerin sonuncusunu o sabah tamamlamıştı ve şimdi Ariela’ya rapor verme gibi ciddi bir görevi vardı. Dört gözle beklemiyordu.
Taht Odası’na vardığında, Ariela’nın emrine amade hizmet etmek için oradaki muhafızları ve hizmetkarları inceleyerek kara gözlerini etrafa çevirdi ve hepsi, akıllıca bakışlarını ayaklarına doğru çevirdi. Birkaç damla ter ve birkaç korku sarsıntısını neşeyle fark etti. Genellikle böyle bir korkuyu yalnızca Ariela’nın kendisi yönetebilirdi ama Avery’nin onlara yaşattıklarını unutması birkaç haftadan fazla sürerdi.
Tahta yaklaştı ve alışılmış olduğu gibi eğilmedi veya diz çökmedi. Ariela’nın başka formaliteleri yerine getirmesi gerekmesine rağmen buna gerek olmadığı kabul edilmiş bir saygı işaretiydi.
“Kraliçem,” dedi Avery, önünde durup Kraliçe’nin zümrüt gözlerine bakarken duyduğu saygıyı ifade eden bir sesle.
Ariela tembelce arkasına yaslanırken bile gururlu ve güçlü bir şekilde Tahtına oturdu, eli Tahtın koluna dayandı, eski Prens Belind ayakucundaki bir yastığın üzerine oturdu, aşağılayıcı bir şekilde kadınsı bir kıyafet giymişti, ancak büyük seyirciye rağmen yine de memnun görünüyordu. devam eden aşağılanmasına tanık olmak.
“Benim Engizisyonum,” diye yanıtladı Ariela, ses tonu bu ifadeyi bir selamlama olarak değil, daha çok bir ifade olarak kullandığını, Avery’nin onun Engizisyoncusu olduğunu ifade ediyordu. Onun özelliği, “Tebalarımın zihinlerini araştırmayı bitirdin mi?”
Avery bakışlarını sürdürdü, ama Kara Kraliçe Ariela bile onun gözlerinin içine bakmıyordu, ruh böylesine rahatsız bir bakış açısıyla bakıyordu, bunun gerçekleşmesi için istekli olması gerekmesine rağmen, “Anladım, Kraliçem.”
“Ve?” Ariela biraz öne eğildi ve bir elin Belind’in saçının bir tutamıyla boş boş oynamasına izin verdi ve ona bir kucak köpeği gibi davrandı.
“Saraydaki tüm tebaanız benim muayenehaneme boyun eğdi, Kraliçem. Prens’e yardım eden ya da etmek isteyen hain bulamadım.” dedi Avery, gergin bir şekilde yutkunmaktan kendini alıkoymak zorunda kalsa da, sakince. İyi haber olmalıydı, sarayda sadakatin kesinliği, ama bir sızıntı olduğunu öğrenince, bunun nereden gelmediğini duymak istemezsiniz.
“Anlıyorum.” Ariela kısa ve öz bir şekilde, “Ve herkesin zihnini kontrol ettiğinden oldukça eminsin,” dedi.
Avery bir kez başını salladı, “Evet, Kraliçem. Hizmetkar efendiler çok emindi ve kendileri sadıktır. Bu Saray’da emin olamayacağınız tek kişi Belind’inkidir. Yine de araştırmama boyun eğmezdi, eğer izin verirsen, ben-” ”
İki,” dedi Ariela basitçe ve Avery, Belind’in dudaklarında beliren minik sırıtış karşısında kaşlarını çatmamak zorunda kaldı, ama daha baskın olan şey buydu. Ariela’nın gözünün çevresinde tek bir seğirme.
“Özür dilerim Kraliçem?”
Emin olmadığım iki tane var, dedi Ariela kuru bir sesle. Muhafızlarından birkaçı ayaklarını sürüyerek bir adım geri çekildi ve kalkanlarını o kadar hafifçe kaldırdılar ki, sanki bu ses tonunu genellikle bir şeyin takip ettiğini biliyorlardı… Dağınık.
Avery, kimi kaçırmış olabileceğini düşünmeye çalışarak hızla fikrini değiştirdi ve midesinde ani bir kasılma hissetti, “Eğer… Sadakatimden şüphe duyuyorsan… Kraliçem…” Kraliçe, Avery’nin alnındaki bir noktaya bir süre sertçe baktı
. Birkaç uzun dakika ve Avery, bunun sadece kendi paranoyası olduğunu bilmesine rağmen, sanki Ariela kendi zihnine bakıyormuş gibi tuhaf, geriye dönük bir duyguya kapıldı.
“Mm,” Havada imalı bir duraklama oldu, herkes toplu bir nefes aldı, “hayır, hayır, bana olan sadakatini zaten kanıtladın. Ve bana karşı olsaydın, eminim ki röportajlarında bir günah keçisi bulurdun.
”
Parmağını, ipleri gerilmiş bir kukla gibi dikkatini çeken ve ardından derin bir şekilde eğilen bir hizmetçiye doğru şıklattı.
“Siz, bana General Atrin’i getirin,” bir şakırtı, bir selam daha, “Sevgili Prensime odalarına kadar eşlik edin, şimdilik onu gözetim altında tutun. Engizisyoncu, benimle gelin, biraz yalnız kalmak istiyorum.”
Avery başını salladı ve Belind’in Saray’da dolaşan birçok kediden biri gibi kalkıp gerinmesini izledi, ona doğrudan bakmasa da, onun zafer dolu ifadesini yeterince iyi okuyabiliyordu ve bu yüzden onu hor görüyordu.
Ariela’nın peşinden gitti, Kraliçe’nin topukları salonun parke taşlı zemininde tıkırdıyordu, uzun siyah saçları, koyu renkli muhteşem elbisesiyle birlikte geride kalıyor, gücünü ve güzelliğini yansıtıyordu. Ariela kısa yürüyüş boyunca sessiz kaldı ve Avery bunu bozmak ve bir sohbet başlatmak için bir neden görmedi.
Koridorlarda dolaşırken güneş ışınına kıvrılmış bir kedinin yanından geçtiler ve Avery onun tasasız yaşamını kıskandı. Endişe yok, endişe yok, sadece bir iş, Kraliçe’nin sarayını haşarattan uzak tut ve rahatla.
Fethine kadar eski Kral’ın savaş odası ve konseyi olarak hizmet veren, ancak şimdi Ariela’nın gördüğü amaç ne olursa olsun hizmet eden bir salona vardılar. Bir hizmetçi Kraliçe’ye bir bardak kırmızı şarap getirmeyi düşünürken, Avery bunu reddetti, bir başkası Kral’ın eski bir adamı ve şimdi Ariela’nın şaşırtıcı derecede güvenilir bir hizmetkarı olan General Atrin’i getirdi.
Avery’nin aksine Atrin, Ariela’nın önünde derin ve kusursuz bir şekilde eğildi ve Kraliçe onu selamlarken Avery’yi şaşırtacak şekilde hafifçe gülümsedi.
“Kraliçem, gelmemi istediniz mi?” Avery’ninkine rakip mükemmel duruşuyla yayından bir kez daha çıkarak ayağa kalkmadan önce dedi.
“Ahh Atrin, gerçekten yaptım, şarap?” Ariela bir uşağı işaret etti ve Atrin başını sallayınca o, General’e hizmet etmek üzere hareket etti.
Avery merakla baktı, zarif ev sahibini oynamak Ariela’ya göre değildi, Atrin’in Kraliçe’nin sağ kolu olmaya ne kadar yaklaştığını merak etti.
“Teşekkürler, Kraliçem.” Atrin kadehini toplamadan önce tekrar eğildi.
Ariela oturmasını işaret etti ve itaatkar bir şekilde Atrin oturmak için hareket etti. Avery de isteksizce de olsa oturmak için harekete geçtiğinde ancak daha empatik bir el sallamanın ardından oldu.
“İşte geldik,” hizmetçiye baktı ve tek kaşını kaldırdı, “Adın ne?”
Hizmetçi aniden seçildiği için irkildi ve neredeyse taşıdığı şarap sürahisini düşürüyordu, “Ben şey, um, Daru, Kraliçem. Majesteleri.”
“Ah güzel, bir an için Prensim dışında herkesin A ile başlayan bir adı olduğundan endişelendim.” Kraliçe alaycı bir şekilde söyledi ve Atrin görev bilinciyle sırıttı.
“Pekala, güçler Prensimi serbest bırakmak için işbirliği yapıyor ve Avery’nin buradaki sıkı çalışması sayesinde, Saray içinden yardım gelmeyeceğinden emin olabiliriz… Düşündüğümüze rağmen, Belind’in gönderip alamayacağından artık emin olabiliriz.” buna mesajlar, ah, isimleri neydi Atrin?”
“Skye ve Cadance, Kraliçem,” diye yanıtladı.
“Evet, Skye ve Cadance. Onları bulmakta hiç şansın oldu mu?” diye sordu ama Atrin başını salladı.
“Üzgünüm Kraliçem, bu diyarda her iki isim de pek nadir değil.” Şarabından bir yudum almadan önce açıkladı.
Ariela parmaklarını savaş masasına vurdu ve Atrin’e merhum Kral hatırlatıldı, orada oturdu, işgalci Kraliçe’ye karşı kendi başarısız seferlerini gözlemlerken parmaklarıyla davul çaldı. Atrin o anda içgüdüsel olarak eski tanıdık koltuğuna oturduğunu fark etti.
Sonunda parmaklarını açtı ve dökümlü cüppeli kara gözlü Engizisyoncu’nun, parlak zırhlı generalinin arasından baktı, “Sırada ne var?”
Üçü de bunu düşünürken derin bir sessizlik oldu ama boğazını temizleyen ve diğer ikisinin dikkatini çeken Atrin oldu.
“Kraliçem, eğer bu Skye ve Cadance’in Prens’le iletişim kuramayacağından eminsek, o zaman onlara onu kurtarmak için yanlış bir fırsat sunmuş olabiliriz?”
Ariela yavaşça başını salladı, sonra Avery’ye baktı, onun egzotik tenini, parlak dövmeli kafasını ve narin vücudunu inceleyerek, muhtemelen saçlarının ağarmış General’den yalnızca birkaç yaş daha genç olduğunu düşündü. Bu sarayın duvarlarını terk etmeyecek miyiz?
Avery, Atrin’e bir göz attı ve tek kelime etmemişken, böyle bir planın başarısızlığının tüm suçunun doğrudan omuzlarına yükleneceğini fark etti.
“Evet kraliçem.”
Ariela ellerini çırptı ve ayağa kalktı, “Çok güzel Atrin, bir fikir bul ve onu hayata geçirmeye başla. Senin muhakemene güveniyorum, bu insanların aklını benden daha iyi biliyorsun.”
Başını salladı ve ayağa kalktı, kadın yanından geçerken eğilerek çıkışa yöneldi, şarap sürahisini Atrin’in yarısı boş bardağının yanında bırakmış olmasına rağmen peşinde uşağı vardı.
Ariela, Atrin’den ayrıldıktan sonra içini çekti ve koltuğunun tanıdık rahatlığına geri döndü ve bardağını yeniden doldurdu, “…Bir şeyi kaçırıyoruz.”
Avery gerçekten düşünmeden, “Seni anlamıyorum, Atrin,” dedi.
Atrin kaşını kaldırdı ama sessiz kaldı ve bardağından bir kez daha yudumladı.
“Kralın generallerinden biriydin. Şimdi ona bu kadar sadakatle mi hizmet ediyorsun? Onun gibi, Belind’e yardım edenin sen olduğundan emindim. Ama hayır, ona eşsiz bir sadakatle hizmet ediyorsun ve bence o sana göz kırptı, neden bu?”
Atrin çenesini eline dayadı, o kadar rahat bir poz aldı ki, bunu nasıl tam anlamıyla becerebildiğini şaşırdı, “Çünkü, deneklerinin çoğunun aksine, önce onun gazabından korkmuyorum.”
“Nasıl? Biri ona ihanet eder ya da onu hayal kırıklığına uğratırsa, pembe bir sis bulutu olmaktan ya da daha kötüsünden korkarlar,” dedi Avery, General rahatlarken bile duruşunu koruyarak sandalyesinde resmi ve düzgün bir şekilde oturuyordu.
“Ve herkes bundan korkar, pembe sisten,” dedi Atrin.
“Bir zerre kadar aklı olan herkes, senin dışında herkes, öyle görünüyor.”
Omuz silkti, “Son çatışmaya kadar Kral’ın savaşında savaştım. Orduların çatıştığını gördüm, kanın, kanın ve ölenlerin içinden geçtim, Ariela’nın en iyi ya da en kötü halinde, kimin tarafında olduğunuza bağlı olarak, düzinelerce erkeği büyüsüyle yarıp geçmesine ve sıkılmış görünme cesaretine tanık oldum. bunu yaparken Korkmak için çok fazla ölüm ve karanlık gördüm, Avery.
“Öyleyse neden korkuyorsun?”
“Geriye kalan tek şey, onu hayal kırıklığına uğratmak. Onun için farklı bir şey, biri onun için bir şey yaptığında, bunu hayatı için haklı da olsa bir korkudan yapıyor ama ben onun için bir şey yaptığımda, onun iyiliği için yapıyorum. Hayatım için değil.
Birkaç dakika sessiz kaldı, ellerine baktı, “…Hayır, hala anlamıyorum. Günün sonunda, pembe bir sis bulutu veya duvarda bir leke olmaktan hepimiz bir yanlış söz kadar uzaktayız. İnsan bundan nasıl korkamaz, beni aşar.”
Atrin masanın karşısına baktı, sayısız dehşet görmüştü, Ariela’ya karşı Kral’ın yanında savaşmıştı, onun getirdiği karanlığı, serbest bıraktığı kabusları görmüştü, ölümle yürüdükten sonra zordu. bir zamanlar olduğu gibi ondan korkmak için çok uzun süre, “…ya sen?”
“Affedersin?”
“Madem o ölümden bu kadar korkuyorsun, neden gitmiyorsun? Onun hizmetinden öylece çekip gidebilecek biri varsa o da sen olurdun.” dedi Atrin.
Avery gergin bir şekilde gülümsedi, gözlerinin çevresinde birkaç kırışıklık belirdi, “Eminim her çocuk gibi sana da benim, Engizisyoncular, Ruh Gözlemcileri, Uyurgezerler gibi insanların hikayeleri anlatılmıştır. Her erkek kadın ve çocuk bizden korkmayı ve bizden nefret etmeyi öğretti. Hangi köye adım atsam tereddüt etmeden beni öldürür. Garip bir şekilde, en azından burada güvendeyim, en azından biraz işe yaradığım, belki herkes tarafından korkulan ve nefret edilen ama en azından kalabalıktan değil, yalnızca tek bir kişiden korktuğum için yaşıyorum.” “Senden korkmuyorum,”
Atrin dedi elini güçlü çenesindeki yara izinin üzerinde gezdirerek.
Ona o okunamayan siyah gözlerle baktı, beyaz benekli siyah saçlarını, yakışıklı yüz hatlarını ve ifadesinde herhangi bir terör olmadan bakışlarıyla özgürce bakışlarını, kürelerinin siyah uçurumuna bakmasını fark ederek şok oldu.
“…Peki neyi kaçırdığımızı düşünüyorsun?” diye sordu, birdenbire konuya dönme hevesiyle.
—-
“Oooh, bu konuda her seferinde daha da iyiye gidiyorsun, değil mi?” Ariela, Belind’in odalarındaki en sevdiği sandalyede otururken sırıttı, aletine sımsıkı sarılmış Prens dışında çıplaktı.
Kara kraliçenin çıplak bronzlaşmış kıvrımlarının üzerinden kısa bir süre bakarak ona küçük bir bakış attı, oranları etkileyiciydi, ama yanakları kızarmış, ona öğrettiği kadın gibi onun aletine bindiği için meydan okumakta zorlandı. olmak, kıçını ona doğru zıplatmak, alkış sesi odanın her yerinde uzanmış Ariela’nın müziği gibi yankılanıyordu.
Küçük, narin ellerini onun omuzlarına yaslayarak, küçük bir deneyim ölçüsü olmadan kendini kaldırdı ve indirdi, kıçının esnek yumuşaklığına batarken kocaman aletinin her santimini hissetti, artık pitonunu alma sanatında iyi eğitim almıştı.
Ariela ise, uzun kızıl sarı saçlarının kıvrak kadınsı vücudunun her hareketinde hareket edişine hayran kalarak, onu nefis dar deliğine neredeyse keskin bir şekilde çekerken açık teninin renkten kızarmasına hayran kalarak sadece izledi.
“Biliyor musun…” Sırıtarak başladı, zevk omurgasında bir aşağı bir yukarı yuvarlanırken kendine hakim olamadı, “Kaçabilmen için tüm umutların tükendi.”
Belind başını kaldırıp ona baktı, onu inceleyen güzel mavi gözler, temkinli, meraklı, “A-ah… Cadance… Skye?”
“Yakında,” dedi Ariela ince bir kesinlikle, elleri onun kalçalarına gitti, parmakları onun hareket etmeye devam etmesini sağlarken vücudunun sıcak yumuşaklığının tadını çıkardı, zaferinin güvenli rahatlığının keyfini çıkarırken zonklayan şaftını memnun etti. küçük bir gezi planlıyorsun… Büyük çıkışın, en azından tüm insanlara bunu söylüyoruz…” ”
Mm…” yavaşça inledi, sonra nefesi kesildi, onun nabzı atan aletinin ona getirdiği hisler yukarı doğru giderken sırtını biraz kamburlaştırdı. omurga, “Ah, bir tuzak mı?”
“Mmmhm…” Ariela keyifle sırıttı, “Muhafızlar rota boyunca sıralanacak, ancak bir bölgede, oldukça fakir bir bölgede, muhafızlar hafif olacak, alan kalabalık ve birini tespit etmek zor olacak. Kurtarıcılara bir kere ve bir yerde veriyoruz. Harekete geçecekler… Seni kurtarmak için herhangi bir şans istiyorlarsa, bunu yapmak zorunda kalacaklar.”
“Ve… Ve arabada?” Vereceği tepkiyi tahmin ederek dudağını ısırdı.
“Ben. Ve onları görmekten memnun olmayacağım.” dedi neşeyle.
N-neden… Bunu bana neden söylüyorsun?” Diye sordu, yanakları kızardı ve kendini kaldırıp indirmeye devam etti, sıkı ama kabarcıklı poposuyla görev bilinciyle onun aletini okşadı.
“Çünkü benim tatlı, değerli küçük cevherim, Engizisyonum bu Saraydaki herkesi sorguladı. Ve artık kesinlikle biliyorum ki, arkadaşlarını uyaramazsın. Hayır, burada oturmak zorunda kalacaksın, benim orada olduğumu, döndüğümde zincirin ucundaki bu Skye ve Cadance ile olacağımı, eğer kendimi özellikle merhametli hissediyorsam,” diye sırıttı. .
Onu asil bir şekilde becerirken, kendisinin ne kadar asil bir şekilde becerildiğinin gerçek doğasını fark etmesini sağlamak, onu isteyerek zevklendirmek, kurtarmaya yönelik körelmiş umutları boşa çıkarsa bile, nadiren geleceğini bildiği bir zevkti, eğer bir daha olursa.
“Geri dönüş yok? Meydan okuyan bir yanıt yok mu?” Kalçasını yavaşça hareket ettirirken, onun hızına ayak uydururken ve aletini çevreleyen zevkin ruhunu ısıttığını hissederek karanlık bir şekilde kıkırdadı.
Aşağıya baktı, bakışlarını ondan kaçırdı ve o kıkırdadı, tatlı küçük sevgilisinin yenilgisi için yaşıyordu, “Aferin çocuk. Şimdi, beni olduğun sürtük gibi boşalt.
Başını kaldırıp ona baktı ve onun ifadesinde tuhaf bir duygu karışımı buldu, dudakları hafifçe aralanmış, gözleri yarı kapalı, okunamaz haldeydi. Ama onun ne düşündüğü ya da hissettiği umurunda değildi, önemli olan tek şey onun zevkiydi.
İtaatkar bir şekilde sırtını hafifçe büktü ve adımlarını hızlandırdı, yumuşakça nefesi kesilip nefes nefese kalıyor, penisinin üzerinde zıplarken taşakları yanaklarına çarpıyordu, madeni yağ ve pre ile kaygan olan penisi tam oturduğu deliğe kolayca girip çıkıyordu. , elleri onun dolgun göğüslerini sıkmak için hafifçe aşağı hareket ediyor, onları göğsüne daha sıkı bastırıyor, yumuşaklık parmaklarının arasında hafifçe şişiyor.
Küçük bedeni daha becerikli bir ritimle hareket ederken bakışlarını ona dikmişti, iyiye gidiyordu, biliyordu ve onun bir hafta, bir ay, bir yıl sonra ne kadar daha iyi olacağını hissetmek için sabırsızlanıyordu.
Kalçalarını sahiplenircesine sıktı, o onundu, yardımsız ve dünyada bir başınaydı, hayatında onu teselli edecek hiçbir şey yoktu, kendisi ve aleti dışında .
“Tanrım, kendini o kadar iyi hissediyorsun ki sürtük, hadi, daha hızlı,” diye ısrar etti, sırtını bükerek, iri göğüslerini onun ellerine bastırarak, “daha hızlı!”
Başını arkaya eğerek ve gözlerini kapatarak itaat etti Belind, onun kavrayan ellerinin yardımıyla kıçını tekrar tekrar horozunun üzerine vururken, sızlanan solukları daha hızlı ve daha tiz bir şekilde geliyordu, derinliklerinde bir zonklama ve nabzı hissediyordu. küçük yüzüğünü esnetiyor, tutuşu sıkılaştıkça şaft çelik gibi sertleşiyordu.
Bir anda onun gırtlaktan gelen hırıltısını ve zevk inlemelerini fark etti; horoz, içinde derinlerde nabız gibi atıyordu ve yavaşlamadığı rolünü biliyordu; kadın vücudunu boşaltmaya başladığında bir dizi tanıdık his onu doldururken hızlı seansına devam etti. kıçının sıcak karşılama kucağına fındık.
“Siktir git…” diye inledi, yapışkan ip ardı ardına sikinden ayrılıp aşk oyuncağı olan sevimli küçük porselen bebeğin derinliklerinde evini bulurken, ağır topları adamın yanaklarına bastırıyor, yüklerini tüketirken seğiriyordu.
Belind, kavrayan ellerinin zorlamasıyla yavaşlamaya başladı, itişler sert ve derin geliyordu ama daha uzun sürdü, ta ki sonunda onun tutuşu yumuşayana ve adam orada oturdu, sertçe nefes alıyordu, düz göğüs yükselip alçalıyor, horoz ağrıyan meni içinde yavaşça sönüyordu. -dolu poposu, gerçi içinde hissettiği sıcaklığın sadece onun bıraktığı taze tortunun bir sonucu olmadığını biliyordu, ama yine de gizlemek için elinden geleni yaptığı, başını öne eğmiş kendi sessiz ve utanmış zevkinin bir sonucuydu.
Ariela biraz gülerek uzandı ve çenesini parmaklarının arasına aldı, onu tekrar bakışlarıyla buluşturmaya zorladı, onunki yorgundu, onunki alaycıydı, “Yarın aynı saatte mi?” Sessiz kalarak yavaşça nefes aldı, ama kavramak için elini göğsünden yukarı kaydırdı
. Çenesini ona bakmaya zorladı ve onun ne duymak istediğini biliyordu
“Elbette…” dedi yumuşak ve nazik bir sesle, “Dört gözle bekliyorum…” ”
Bildiğini biliyorum, tatlım. Ufak bir şey ve eğer o kadar uzun sürerlerse, belki birkaç arkadaşını izlemesi için çağırırım,” sırıttı, parmaklarını onun saçlarına dolamak için uzandı, onu derin, güçlü bir öpücüğün içine çekti, içinde bir mutluluk hissetti. ona karşı kazandığı zafer, mutlak olmaktan bir adım uzakta.
Bayrampaşa escort, Bayrampaşa eve gelen escort, Bayrampaşa ucuz escort, Bayrampaşa escort bayan, escort Bayrampaşa, Bayrampaşa anal escort, Bayrampaşa yabancı escort, Bayrampaşa rus escort, Bayrampaşa otele gelen escort, Bayrampaşa yeri olan escort.