Rafta
sevgili anne ve baba
kaydeden Patti Davis
Yaşam hakkı: 192 sayfa, 22 dolar
Sitemizde bağlantısı verilen kitapları satın alırsanız Haberler, şu adresten komisyon kazanabilir: Bookshop.orgücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen
Ebeveynlerimizin çocuğu olmak varoluşsal düzeyde herkesin hayatının işidir. Hepimiz bize hayat veren insanlar, onların varlığı veya yokluğu, onların sevgi dolu desteği veya patolojik tacizi ve aradaki sayısız etki türü tarafından şekillendiriliriz.
Ancak Patti Davis için bu hayat işi oldukça gerçekti.
1986’da Ronald ve Nancy Reagan’ın tek kızı ve en büyük çocuğu olarak benzersiz yaşamını, roman nota anahtarı “Home Front” ile kaydetmeye başladı. Bunu 1992’de, okuyucunun politikasına bağlı olarak hem çılgınca övülen hem de acımasızca eleştirilen ve son yirmi yılını uğruna harcadığı, her şeyi anlatan “Gördüğüm Yol: Bir Otobiyografi” kitabıyla takip etti. Pişmanlık ifade etmek.
Sonraki kitapları daha nazikti: “Melekler Ölmez: Babamın İnanç Hediyesi” (1995), eski başkanın kızına öğrettiği hayat derslerinden bazılarını sunuyor. “Uzun Elveda: Babamın Anıları” (2005), onun Alzheimer’la olan uzun mücadelesini konu alıyor. Bu aynı zamanda Davis’in Alzheimer eğitimcisi ve aktivisti olarak çalışmasına da başladı ve Davis bunu “Derin Uçta Yüzen: Bakıcılar Alzheimer’ın Ötesini Nasıl Görebilir” (2021) adlı çalışmasıyla sürdürdü. “Annelerimizin Bize Bıraktığı Hayatlar: Öne Çıkan Kadınlar Anneleriyle Sahip Oldukları Karmaşık, Esprili ve Nihayetinde Sevgi dolu İlişkileri Tartışıyor” (2009) kitabının kökleri Davis’in kendi annesiyle ilgili karmaşık hislerine dayanıyor.
Bu arada, çağdaş Cumhuriyetçilerin Reagan’ı Davis’in tanımayacağına inandığı partinin mihenk taşı olarak ısrarla kullanmasını kınadı ve o zamanki başkanın Birleşmiş Milletler’deki Siyah Afrika delegelerini tanımlamak için ırkçı terimler kullandığı ortaya çıkan kasetler karşısında şaşkınlığını dile getirdi. .
Elbette Davis başka birçok şey hakkında da yazmıştır; bunlar arasında birçok roman ve çeşitli yayınlarda Reagan ile ilgili olmayan birçok köşe yazısı yer almaktadır; Matthew Perry’nin ölümü üzerine New York Times için yazdığı son makale dokunaklı ve anlayışlıydı. Ancak pek çok yazar gibi o da, bu yılın başlarında Prens Harry’nin “Yedek”in bazı ifşaatlarından pişman olabileceğini öne sürerek yaptığı gibi, açıkçası kendi deneyimlerini araştırıyor. Hatta ara sıra babasının vekili olarak bile görev yaptı; kendisi ve erkek kardeşi Ron, Reagan’ın eşcinsel evliliğin yasallaştırılmasını onaylayacağı konusunda ısrar etti.
Davis’in yeni kitabı “Sevgili Anne ve Baba: Aile, Bellek ve Bir Zamanlar Bildiğimiz Amerika Hakkında Bir Mektup”, onun ebeveynleriyle olan çoğu zaman mesafeli, soğuk ve çalkantılı ilişkisine dair bu ömür boyu süren araştırmaya bir son not sağlıyor gibi görünüyor. Her ne kadar eski başkanın AIDS krizini bu kadar uzun süre ele almayı reddetmesi ya da annesinin çocuklarına karşı soğuk davranması gibi birçok tercihten dolayı şaşkın ve incinmiş olsa da, kitap tam olarak başlığın vaat ettiği şeyi, daha sonraki yaşamla ilgili bir değerlendirmeyi sağlıyor. ve kendi erken yaşamları tarafından şekillendirilen insanlar olarak ebeveynlerinin yaşamlarının yeniden değerlendirilmesi ve neşesiz olmayan bir çocukluk da dahil olmak üzere Davis’in kendi anılarının yeniden bağlamsallaştırılması.
Aynı zamanda güçlü bir Kaliforniya kitabıdır; Davis’in anılarının çoğu, ailesinin yaşadığı çeşitli evler (çoğu artık yok) ve paylaştıkları manzaralar tarafından canlandırılıyor.
Yakın zamanda yapılan bir röportajda, “Yıllardır, annem hâlâ hayattayken başlayarak, evimdeki filmler ve bir nevi kendi filmlerime dayanan ‘Dünya Taşınmadan Önce Reagan’lar’ adlı bu belgesel filmi yapmaya çalışıyorum” dedi. bu kitapla aynı temalar: Ailenize farklı gözlerden, daha geniş bir mercekten bakmak. Sevgi dolu ve şefkatli olan çocukluk eşyalarına bakıyorum.
Ancak, kendisine projenin kontrolünün kendisinde olacağına dair güvence veren yapımcılarla her buluştuğunda, “bir kilometre sonra işi benden alacaklar ve Reagan ailesinin kendi versiyonlarını yapacaklarını” söylüyor. . Ve ben vazgeçmiştim.”
Editörü doğrudan ailesine hitap etmesini önerdiğinde Davis aynı hikayeyi kitap biçiminde anlatabileceğine karar verdi.
“Kendi deneyiminizi bundan çıkarıp ebeveynlerimizin kim olduğuna bakmak, tıpkı bir tablodan uzaklaşıp resmin tamamını görmeniz gibi” dedi. “Kendi yolunuzdan çekilmek için ailenizden uzaklaşıyorsunuz. Bu sadece sizin hikayeniz değil, onların da hikayesi.”
Davis’in ağustos ayında sahiplendiği 2 yaşındaki çok sevecen boksör Lily ve 7 yaşındaki patiska kedisi Minnie tarafından ara sıra kesintiye uğrayan Davis, arka bahçesinin gölgesinde bir saat oturdu ve kendi deyimiyle bir süreci anlattı: çok “organik”.
Örneğin annesini, “akrabalarının yanına terk edilmiş” 3 yaşındaki bir çocuk olarak ya da babasının sarhoş babasını çimlerden kaldırıp eve girmesine yardım etmek zorunda kaldığını hayal etmek, anne ve babasını daha net görmesine olanak tanıdı ve ona daha net bir fikir verdi. ebeveyn olarak kendi eylemleri için daha geniş bir bağlam.
Ve birkaç durumda başkan ve First Lady olarak.
“Siyasete girmek istemedim ama AIDS meselesine girmek istedim” dedi. [Reagan] kütüphane uğraşmak bile istemiyor. Bu kitapta dürüst olmak zorundaydım ve pek çok şey ters gitti. Orada da söylediğim gibi, zamanlaması gerçekten iyi olan biri için, zamanlaması yolun her adımında çok yanlıştı.”
Babasının homofobik olmadığı konusunda ısrar ediyor. “Yönetiminde AIDS’in Tanrı’nın cezası olduğuna inanan homofobik insanlar vardı. Onlardan biri değildi ama karakter kusurlarından biri, işleri devretmesi ve bir şeyler yapıldığına inanması ve gerçekten takip edip sormamasıydı. Ve bunların çoğu bir alkoliğin çocuğu. Eğer babamı anlamak istiyorsanız, hemen hemen her şeyin bir alkoliğin çocuğu olmaya dayandığını anlamalısınız.”
Pek çok kişi, şu anda geniş çapta derin bir liderlik başarısızlığı olarak anlaşılan bu durumun böylesine sempatik bir yaklaşıma katılmayacaktır; tıpkı kendi babam da dahil olmak üzere pek çok kişinin, Reagan’ın başkanlığı sırasında yürürlüğe konulan politikaların onu “iyi” bir adam olarak değerlendirmeyi imkansız hale getirdiğine inanması gibi. .
Ancak “Sevgili Anne ve Baba”, Reagan döneminin veya onun siyasi ortam üzerindeki etkisinin bir analizi değil; ancak Davis, Donald Trump’ın 6 Ocak’ta ABD Kongre Binası’na yönelik saldırıyı kışkırtmasından üzüntü duyduğunu açıkça belirtiyor ve şu şekilde: Bir silahlı saldırının kurbanı, bu ülkenin anlamlı bir silah yasası çıkaramaması.
Bunun yerine, bir kız çocuğunun, ebeveynleri olan insanlar hakkındaki çelişkili duygularını uzlaştırma, kendi geçmişiyle barışık olma çabasıdır.
Tahmin edilebileceği gibi, “Sevgili Anne ve Baba”nın ilk yayınları neredeyse tamamen Reagan’ların evliliğinin Nancy’nin Davis’e hamile olduğunu keşfetmesiyle tetiklendiği “ifşa”ya odaklanmıştı; Davis’in annesinin evliliğiyle bağdaştırmakta zorlandığı “planlanmamış” bir olaydı. öz kontrol düzeyi ve detaylara dikkat.
Ancak kitabın mektup tarzı, pisliği temizlemek veya şikayetleri sıralamak için kullanılmaz. Bu, Davis’in kişisel acısının ve sevincinin, onun hiçbir zaman gerçekten bilemeyeceği pek çok şeyi içeren daha geniş bir anlatının parçası olduğunu kabul etmektir. Ve bu sayede, “Sevgili Anne ve Baba” daha evrensel bir deneyim sunuyor – daha olgun deneyim merceğinden bakıldığında bile (Davis 71 yaşında), ebeveynlerimizin birçok yönü bilinemez durumda kalıyor.
“Açıkçası annem hayatımdaki en zorlu ilişkiydi” dedi ve şöyle devam etti: “Onu daha iyi anladığım, daha fazla bağışladığım ve bunun her zaman zor bir süreç olacağını daha fazla kabullendiğim bir noktaya geldiğimi hissediyorum. ilişki. Sanırım hiçbir zaman cevabını bulamadığınız şeylerin olduğu gerçeğini kabul etmelisiniz.”
O ve annesi birbirleriyle o kadar çok konuşmama evresinden geçtiler ki, “bunun nedenlerini anlatan bir günlük tutmanız gerektiğini” söyledi.
“Sevgili Anne ve Baba”da babasının hasta olduğu yıllar da dahil olmak üzere hem kırılmaları hem de yakınlaşmaları hatırlıyor. Kitapta kendisi ve annesi arasındaki bağın kurulduğu anları anlatıyor ancak şunu söylüyor: “Her zaman sorunsuz bir gidişat olmadı, oraya gelmeme açık olması her zaman güvenilir değildi. Ziyaretime gittiğimde onun kim olacağından her zaman emin değildim. Eğer sizi korkutan bir ebeveyniniz varsa bu asla ortadan kaybolmaz.”
Davis’in bu röportaj sırasında kelimenin tam anlamıyla adını vermeyeceği “Gördüğüm Gibi” kitabını yazdığında, şimdi şöyle başlayan uzlaşmaya yönelik uzun bir yolculuğun başlangıcındaydı: “’Sana her şeyi anlatayım.” Ayrıntılı olarak onları affediyorum.’ Prens Harry yazısında vurguladığım nokta da buydu; her şeyi anlatmak zorunda değilsin, bent kapaklarını açmak zorunda değilsin.
“Yıllarımı yazdığım birçok şeyden, özellikle de otobiyografimden pişmanlık duyarak geçirdim. [ ‘Dear Mom and Dad’]’İnsanlar yolculuğu görebildiği için tüm bu karışıklığın ortaya konması muhtemelen iyi bir şey’ diye düşündüm.”
Bu kitabı yazmasının nedeninin bu yolculuk olduğunu söylüyor.
“Bunu gerçekten aileleriyle birlikte yaşadıklarını yaşayan diğer insanlar için yazdım. Çünkü bu konu üzerinde çok çalıştım. Ve eğer başkalarının da yaşadığı şeyler üzerinde çok çalıştıysanız, neredeyse ‘Hey, bunu öğrendim’ deme zorunluluğunuz olur. Zordu ve tökezledim ama işte şunu öğrendim.”