Her şey gençliğinde başladı. 13-14 yaşında akşamları izlemeye şımartmaya başladım Haber ORT. İlk olarak babasıyla birlikte, onayı ile şirket için. Ve 15 yaşından itibaren, haberleri bağımsız ve bilinçli olarak almaya başladım.
Bağımlılık hızla gelişti. 16 yıllarında, ağır propaganda türlerine geçtim. 1999'te ilk denediğimde Sergey Dorenko’nun yazar programı oldu. Bu ürünün ilk dozajını ömrümün sonuna kadar hatırlayacağım. Dorenko’nun Chubais, Luzhkov ve Primakov’a yaptığı cesur saldırılar beni büyülü bir şekilde tüm mevcut sorunlardan ve büyüdüğüm batı batıdaki küçük bir taşra kasabasından ayırdı, beni Rus seçkinlerinin siyasi savaşları ve yüzleşmelerinin merkez üssü haline getirdi.
Muhtemelen propaganda bağımlısı olduğu için, daha fazla ürüne ihtiyacım vardı. Kiselev'in “Sonuçları” ndan hoşlanmaya başladım. TV kanalı "Rusya" nın şu anki yıldızı değil, eski okulun enteshnogo. Gerçekten kötüyken, bana görünen çekici bir Svetlana Sorokina ile “Halkın Sesini” aldım. Ve elbette, gece haberlerini Mitkova veya Osokin'den aldırmadı.
Üniversitede okumak, ehliyet almak ve ilk araba (yeşil VAZ 21099) bir süreliğine bu bataklıktan çıkmamı sağladı. Neredeyse o zaman propaganda kabul etmedim. Diğer ilgi alanları ortaya çıktı. Sadece hafta sonlarında, bağımlılık kendini göstermeye başladı ve bir sonraki propaganda dozunu Leonid Parfenov'dan "Diğer Günler" programı biçiminde aldım.
Astana'ya taşınmak zevklerimi biraz düzeltti. Marianna Maksimovskaya'nın Haftası'na bağlandım. Zaman zaman Alexei Pushkov tarafından "Postscript" almak mümkündü.
Dial-up'tan ADSL'ye geçiş, yaşamıma yeni bir tür propaganda getirdi - “sentetik”. Artık televizyon programlarının olgunlaşmasını beklemek zorunda değildim, propagandayı istediğim zaman ve herhangi bir miktarda doğrudan İnternetten alabildim. Khazin, Dugin, Fedorov, Katasonov'un tüm yeni videolarını araştırdım ve inceledim.
Sonuç olarak, tüm bu yıllar boyunca, Rus propaganda ürünlerinin tüketimi, dünyadaki tamamen çarpık bir tablo olan üzücü sonuçlara yol açtı. Şimdi ne yapmalıyım arkadaşlar?
İngilizce öğrenmek bana yardımcı olmuyor. Bazı yabancı haberler kabul ediyorum, ancak olayların yorumlanmasına katılıyorum. Lanetli Rus propagandası beynimde geri dönüşü olmayan değişiklikler yaptı. Yabancı ürün vücut tarafından emilmez ve reddedilmez.
Kazakistan propagandasını görmek memnuniyet getirmiyor, sadece iğrenme neden oluyor. Arthur Platonov'da Dorenko'nun soluk bir kopyasını görüyorum ve Krasienko'nun tatsızlığı ona Parfenov gibi olma arzusunu veriyor. "Zheti kun" uyku ilacı gibi davranır - rahatlar, ancak tüm bilgilerin açlığını tatmin etmez.
Bana yardım et Tedavi et beni! Dünya hakkında medeni, “gelişmiş” bir görüşe sahip olmak istiyorum. Ayrıca “Arap baharı” nın arkasında yalnızca Ortadoğu ve Kuzey Afrika'daki Müslüman ülkelerin sivil özgürlükler konusundaki asil arzusunu görmek istiyorum.
Ayrıca, Yugoslavya’daki insani bombalamanın etkinliğine de inanmak istiyorum. Amerikalıların Tomahawklarının ipuçlarını Irak ve Libya'ya getirdiği özgürlük ve demokrasiye içtenlikle inanmak istiyorum. Rusya'yı kana susamış görmek, ABD ve Batı'yı bir bütün olarak görmek istiyorum - hümanizm, haklar, özgürlükler, demokrasi ve verimlilik.
Maidan savaşçılarının katılımcılarını sosyal farklılaşmaya ve toplam yolsuzluğa karşı görmek istiyorum, ülkelerini yıkımın eşiğine getiren bir avuç aptal değil. “Doğru” Suriyeli isyancıları görmek, tüm dünyadaki kameraların önünde bir insan kalbi yiyen, demokratik kurumlar için savaşanları görmek, fanatikler, katiller ve tecavüzcüler görmek istemiyorum.
Dostlar, beni Rus medyasının taşıdığı karanlık ve önyargının esaretinden kurtar. Bu, yalanlar bataklığında boğulan bir adamın çığlığı, bu molozun altına gömülen sahte bir gazetecinin sesi, bu bir propaganda makinesinin tekerleklerinin altına giren bir gezginin delici bir inilti.