"Benim hayatımı yargılamadan önce benim ayakkabılarımı giy, benim geçtiğim yollardan, sokaklardan geç. Benim takıldığım taşlara takıl ve yeniden ayağa kalk ve aynı yolu tekrar git, benim gittiğim gibi. Ancak o zaman beni yargılayabilirsin."
Kısa bir süre önce, her şeyi -dünyadaki tüm bilgileri- öğrenebilirim gibi aptalca bir hisse kapılmıştım. Şimdi ise, sadece onların var olduğunu bilebilmeyi ve bir nebzesini anlayabilmeyi ümit ediyorum.
Bunların ikisi de sahtekardı... Dâhi oldukları havasını veriyorlardı sadece. Gerçekte, görmeyen gözlerle çalışan iki sıradan adamdı ikisi de, karanlığa ışık getiriyorlarmış gibi yapan... Neden herkes yalan söylüyordu? Tanıdığım hiç kimse göründüğü gibi değildi.
Strauss bir kez daha, insanların beni anlayabilmesi için basit ve dolambaçlı yollara sapmadan yazmam gerektiğini vurguladı. Bu, bana dilin bazen bir yol olmaktan çıkıp, bir engel oluşturduğunu hatırlattı.