Bazı oyunların o kadar iyi bir konsepti var ki, yürütme gerçekten önemli değil. Tokyo Ormanı hayvanlar – egzotik hayvanat bahçesi hayvanları, ev hayvanları, çiftlik hayvanları ve orman vahşi yaşamı – insanlığın tamamen ortadan kalkmasından çok sonra, aşırı büyümüş, kıyamet sonrası bir Tokyo’da hayatta kalma ve hakimiyet için savaşıyor. Bu, kuşkusuz 21. yüzyılın en büyük oyun asansörü sahalarından biridir.
2012’de bu fikirden yola çıkan PlayStation 3 oyunu, olması gerektiği kadar sert, komik ve tuhaf (ve şimdi PlayStation Plus Premium ile yayınlanabiliyor). Ne olursa olsun, bir oyun tasarımı veya teknolojisi şaheseri değildir. Ama tamamen süzgeçten geçirilmeden hayata geçirilmiş parlak bir fikir, bu da onu daha da değerli kılıyor.
Tokyo Ormanı Sony’nin Japan Studio ve PlayStation Studios’un o zamanki başkanı Shuhei Yoshida’nın kanatları altındaki deneyimsiz bir bağımsız stüdyo olan Crispy’s! tarafından yapıldı. Hoş bir şekilde çatışan estetikle, kaygan, kurumsal üretim ve naif yabancı sanatın tuhaf bir karışımı. Gösterişli, skor atak tarzı arayüz ve ısrarlı arka plan tekno müziği, 2000’lerin başlarındaki bir dövüş oyunundan geliyor gibi görünüyor. Bu arada, kaba dokulu modeller, bulanık, ağartılmış, ilkel bir gerçekçilik için gidiyor gibi görünüyor.
Yapısal olarak, ana Hayatta Kalma modunda, Tokyo Ormanı roguelikes’ı hiç duymamış biri tarafından icat edilen bir tür arcade roguelike gibi oynuyor. Hayvanınızı seçiyorsunuz – ilk başta sadece havlayan küçük Pomeranya köpekleri ve kırılgan sika geyiği var – ve daha büyük yırtıcılardan kaçınarak yiyecek avına başlayın. Zaman korkunç bir hızla akıp gidiyor; her birkaç dakikada bir yıl geçer ve açlık göstergeniz sürekli olarak düşer. Ölüm her zaman yakındır ve oyunu bitirir.
Bu nedenle, hareket etmeye devam etmek çok önemlidir. Tokyo küçük bölgelere ayrılmıştır ve eğer bir bölgeyi kendi bölgeniz olarak “işaretleyebilirseniz”, bir eş bulabilir ve orada üreyebilir ve bunun üzerine yeni bir nesil olarak yeniden doğarsınız. Bu, bir istatistik artışı ve sizi takip eden bir sürü kardeşle birlikte gelir, aslında ekstra canlar olarak. Ancak bununla birlikte, yeni, daha tehlikeli bir bölgeye girmenin zamanı geldi, çünkü hiçbir üreme yuvası iki kez kullanılamaz. (Yuvalar aynı zamanda oyununuzu kaydedebileceğiniz tek yerdir, belki de Tokyo Ormanı‘ın en acımasız özelliği ve en sinir bozucu kusuru.)
Etçil bir yırtıcı seçtiyseniz – ve evet, gülünç küçük Pomeranian bir yırtıcı sayılır – oyununuzun odak noktası basit, çılgın ve şaşırtıcı derecede vahşi savaş olacaktır. Bir grazer olarak oynarsanız, üremesi daha kolaydır – ancak yırtıcılar tarafından fark edilmeyen yenilebilir bitkilere gizlice yaklaşmaya çalıştığınızda daha fazla gizlilik olacaktır. Oyunun geniş hayvan gruplarının her biri, yeni hayvanların kilidini açan ve bu zorlukların da zaman sınırları olan özel bir zorluk listesiyle birlikte gelir. Baskı acımasız.
Tokyo Ormanı hem kasıtlı gerçeküstü, video oyunu dokunuşlarıyla komik – Dinozorlar! Dev tavşanlar! Açılabilir kıyafetler! – ve beagle’ların, tavukların ve kaplanların harap alışveriş merkezlerinde ölümüne savaştığı bir dünyanın çıkmaz yan yana dizilerinde. Ama aynı zamanda, özellikle duygusallıktan uzak bir doğa belgeselinin uzlaşmaz, cinsiyet ve ölüm vahşetini de taşıyor. Mesajı: Zaman tükeniyor, ye ya da yenil, ölmeden önce bir miras bırak.
Bu şekilde, 10 yıl önce oynanabilir Darwinizm’de daha da garip bir deneyin daha az karmaşık, ancak daha erişilebilir ve tartışmasız daha eğlenceli bir versiyonu: GameCube’s kübik hayvan. Bu, gelecekteki bazı abonelik kataloglarının yabani otlarında yeniden keşfedilmesi harika olacak başka bir oyun. O zamana kadar, Tokyo Ormanı kör video oyunu hayvancılığının alfası olmaya devam ediyor, dişleri ve pençeleri kırmızı.
Kaynak Linki