(Hernando Cortez)
Fatihler, yani "Fatihler", çoğunlukla yıkılmış ve en azından bir şekilde var olmak üzere orduya kiralanmış küçük topraklı bir centilmen kitlesini temsil ediyordu. Avrupa'da savaşmak mümkündü, ama daha da ilginç ("söylentilerle yargılanıyor") Yeni Dünya'da savaşmaktı. Bu yüzden ilk fırsatta oraya gittiler. Diğer Rönesans Avrupa ülkelerinin savaşçıları gibi İspanyollar da, insan vücudunun şeklini idealleştiren kıyafetler giydiler, ancak çok yakında Reconquista'nın zaferinin neden olduğu Katolikliğin yoğunlaşmasından dolayı, görünümleri sertleşti ve muhafazakar hale geldi ve kıyafetlerde koyu renkler hakim olmaya başladı. İsviçreli paralı askerler, kesik ve nefes nefese çeşitli renklerde pantolon ve kaşkorse ile doluysa, tüylerle süslenmiş şapka ve bere takarlarsa, İspanyollar tam tersine siyah giyerlerdi ve kıyafetlerini kesmeleri günahtı (iç çamaşırını göstererek).
Tanrılara fedakarlık edin. İspanyolların hepsine isyan ettiler ve en çok korktular.
Yün ve ketenden yapılmış giysiler. İpek kumaşlar pahalıydı, hem kürk hem de sıradan askerler için erişilemezdi. Sade giysiler, önlerinde dikilmiş bir nevresim ile pantolonun içine sokulmuş beyaz keten bir gömlekti ve düşmemeleri için elbiselerin üst kısımlarına bağcık bağladılar. Bunlar kaşkorse ve çiftlileri içeriyordu, ancak bu kıyafet türleri arasındaki fark pratikte yoktu. Kollar uzundu ve ya kolluklara bağlandı ya da dikildi. Binicilerin bacakları yüksek botlar kapatırken, piyade adamlarının deri ayakkabılarla ilgilenmesi gerekiyordu. Yaklaşık olarak 1530 lerde, tozluklar üst kısımlara ayrılmaya başladı - sonra pantolonlara, alt kısımlar - çoraplara döndü. O zamanlar kaftan ve çiftçi, yukarıdan aşağıya düğmeler ya da kancalarla düğmüştü ve pantolonları artık örtülmediğinden, stillerini denemeye başladılar. Başlarına düz başlıklar takıyorlardı, meşhur kulağıma sokuyorlardı. Hem askerler hem de denizciler, yün gibi elverişli, kenarları sıkışmış kapaklar takıyorlardı. Bu sırada sırtında birçok kıvrım bulunan pelerin kısa, diz boyu.
İlginç bir şekilde, Kızılderililer arasında olan İspanyollar sık sık onlardan hediye aldı. Böylece İspanyol kendi pelerini yerine Hint tilmatlılarını giyebilirdi ve tüyleri shikolli ile süslenmiş ceketleri ... kendilerine "sihir" güçlerine saygı göstergesi olarak verilen yerel rahiplerin kıyafetlerini giydirdiler.
Zırh gelince, o zaman (bu şaşırtıcı olsa da), Yeni Dünya'nın sömürgeleştirilmesinde katılımcıların sadece bazılarının kendilerine ne tür bir zırhı olduğu hakkında yazdı. Ve burada bir cevap yok, hangi soruya cevap gelmiyor: ya zırh o kadar sıradandı ki, onlar hakkında yazmaya değmezdi ya da ... İspanyollar tarafından çok az kullanılıyorlardı. Kızılderililer tarafından, özellikle de Tlashkalan el yazmasında yapılan çok sayıda çizim bize, kılıçlı ve kalkanlı, ancak zırhsız İspanyolları gösteriyor. Bununla birlikte İspanyol biniciler çağdaşlarını “zırhla iyi korunan” insanlar ve Hintlilerin hepsinin “demir insan”, yani “demir sınır” olarak tanımlamaktadır. Bu mesajlardan ne gibi sonuçlar çıkarılabilir? Birincisi, o sıradan askerler zırha girmedi, ikincisi, zırhın yanlarında paketlerle taşıdığı ve savaştan önce dağıttığı. Ek olarak, Cortes ordusundaki piyadelerin çoğunun, onları tatmin edici bir şekilde oklardan ve taşlardan koruyan pamuklu Hint zırhı giydiği bilinmektedir. Temizliğin İspanyolların farklılık göstermediği, böcekler tarafından güçlendirildiği, ancak güneşte korkunç derecede ısınmakla kalmayan ve sürekli olarak temizlenmesi gereken çelik bir haznede kendinizi nasıl çizecekleri bilinmektedir.
1500 tarafından İspanyolların kabinin kaskı ile tanıştığı ve 30-40 yıllarında 16. yüzyılın en popüler kaskına sahip oldukları bilinmektedir. Morion. Sadece fetihlerin kendileri Moryonları giymedi. Avrupa'da savaşan diğer İspanyol askerlerine bakarak onları bağladılar. Cortes'in atlılarının, tam zırh kullanıp kullanmadıklarını ya da bacaklarını korumadan zırhı "dörtte üçü" olup olmadığı da bilinmiyor. O sırada şövalyenin binicisinin en popüler kaskı zırh kaskıydı. Fakat kullanılacak sıcağında, muhtemelen, dayanılmaz bir şeydi. Başka bir kask türü burginot, vizör, yanak parçası ve nazatylnik. Popüler bir koruma aracı, aynı Alman paralı askerlerinin imgeleriyle onaylanan zincir posta olarak kaldı. Ancak, zincir posta ve okyanus boyunca taşımak için diğer tüm metal zırh çok pahalı ve pratik değil. ateşli silahlar silâhbarut ve tatar yayı için oklar çok daha gerekliydi.
Kask Morion. Ulusal tarihsel Tabac Presidio Park, Arizona ile ilgili tarafsız yorumlar, yazılar, öneriler ve görüşler sağlar.
Sonunda - ve çizimler bunu doğrular, İspanyollar yaygın olarak kalkan kullandılar. Metal olarak, metalle güçlendirilmiş herhangi bir taş veya oku ve ahşabı yansıtabilen metal. Bir Mağribi cilt kalkanı da kullanıldı - kalp şeklinde olan ve birkaç deri katmanından birbirine yapıştırılan adarga. İşte, kolay ve dayanıklıydı ve Amerika'da bile yapılabilirdi.
Genel olarak, İspanyol fetihçinin görünüşü, bazen beyaz metal minyatürlerinde tasvir edildikleri kadar bereketli değildi, ama tam tersi: sık sık Hint sandaletleriyle yapılan tuhaf kıyafetlerde sakallarla büyümüş dilencilerdi, ancak kılıçlar ve kalkanlar ellerinde.
Rapier. Toledo 1580 1570 D. Uzunluk 123,8, bkz. Metropolitan Müzesi, New York.
Kılıç - ana soğuk silah tipini korudu ve Orta Çağ'dan bu yana pek değişmedi. Uzunluk, 90 cm'dir, bıçak çift kenarlıdır, çapraz kıllara sahip sap ve yeni moda geleneklerinde çoğunlukla heykel başıdır. Gelişmiş bir muhafızla kılıçtan daha uzun olan ve hıyar için daha elverişli olan tecavüzcüler vardı. Avrupa'da, önemli olan her şey, ancak Yeni İspanya'da bu zevkler gerçekten önemli değildi, orada eski kılıç da iyiydi! Buna ek olarak, piyade adamlarının telaşı vardı ve bisikletçilerin uzun mızrakları vardı. Geleneksel olarak uzun piyade mızrakları, silahlarını yeniden yükleyen askerler ve silahşörlerin korunması için kullanılmıştır.
Uzun menzilli dövüşler için İspanyollar, yaylara dayandı ve bir ayak uzunluğuna okları fırlatarak büyük bir nüfuz gücüne sahipti. İpin bir kemer veya bir kancadaki kancaların yardımı ile çekildiği eski modeller ortadan kalktı. Gerginlik için şimdi "Nürnberg krank mili" veya "dişli çark" ile bir dişli rafı ve dişlileri kullanıldı. Kullanılan ve kolu tipi "keçi ayağı" - cihaz hiç basittir. Tatar yayı kendisi hala çok basitti. Köşkü, yay (genellikle tahtadan daha önce!), Tetik mekanizması. Silahlar kolayca tamir edilebilir, bu da Cortes askerleri için çok önemliydi.
Nürnberg kapısı. 1727 Ağırlık 2,942 Metropolitan Müzesi, New York.
Cortes yürüyüşü sırasında arquebuses ve tüfekler bir fitil kilitli oldukça modern silahlardı. Tüfek uzunluğu yaklaşık olarak 4 fitti ve kalibre 20-mm'ye ulaşabilirdi. Tatar yaylarını ve tüfekleri arquebuslarla karşılaştırırken (ikincisi tüfeklerden daha kolaydı), birincisinin tropik bölgelerde daha güvenilir olduğu akılda tutulmalıdır. Ateşli silahların, yürüyüş koşullarında yapılamayan ve denizaşırı ülkelerden getirilen barutlara ihtiyacı vardı. Ancak ateşli silahların Hintliler üzerinde muazzam bir psikolojik etkisi oldu. Uçuşta görünmeyen ve atlatmanın imkansız olduğu, ancak yine de öldürülen, bunlar üzerinde moral bozucu bir etkisi olan yangın, duman, mermiler.
1495, keşif gezisi için, Columbus’ın 200 göğüs plakaları, 100 arquebuses ve 100 crossbows siparişi verdiği, yani ikincisinin eşit olarak kullanıldığı ve görünüşe göre birbirini tamamladığı bilinmektedir.
Topçu silahları mermi yükleme, kalibre 2 ve 3 inç idi ve başlangıçta karada hareket etmeye adapte edilmiş geminin silahlarıydı. Menzilleri 2000 m'ye ulaştı ve bu mesafeden bile çekirdeği belli bir yıkıcı güce sahipti ve daha yakın bir mesafeden beş veya daha fazla insan bir çekirdek tarafından öldürülebilir. Teneke kutu da daha ölümcül yakınlarda kullanıldı. Kızılderililer kendilerini yoğun kitlelerde İspanyollara attığından, topçu ateşten kaynaklanan kayıpları çok büyüktü.
Llienzo de Tlasccal'den (Tlaxcal'dan Tuval) bu iki resimde açıkça görülebileceği gibi yaklaşık. 1540 yılında fatihi yapan kişiler Kızılderili müttefikleriyle, özellikle de Aztekler'den nefret eden Tlashkala şehrinin savaşçılarıyla birlikte savaştılar. Ve ekipmanların Kızılderili olmasına rağmen, bazılarının elinde Avrupa kılıçları var. Üst şekilde, sürücünün koruyucu teçhizatı vardır. Altta - hayır. Amerikan Doğa Tarihi Müzesi.
Savaşta silah kullanmanın taktikleri aşağıdaki gibidir. İlk olarak, ateş topçu yol açtı. Arquebusiers Kızılderililere ateş etti ve silahlarını yeniden doldururken, yaylı tüfekçiler oklarla vurdular. Sonunda, yuvarlak metal kalkanları ve kılıçları olan askerler kırılmış bireyi öldürdü, ardından nihayet demoralize edilmiş savaşçılar süvarileri takip edip bitirdi. Mexico City kuşatması ve saldırısı sırasında daha ağır silahlar kullanıldığı ve isimlerinin bilindiği bilinmektedir. Sadece kalibreleri bilinmiyor, çünkü hatıraların yazarları bunun hakkında hiçbir şey yazmadı ve neden - hiç kimse bilmiyor.
Aztek imparatorluğunun fethinin genellikle efsanevi bir olay olarak tasvir edildiğine ve bunun açıklamalarının aynı olduğuna dikkat edilmelidir - efsanevi, yani birkaç yüce İspanyol, birkaç silah, at ve tüfek, kudretli devlete indirilen, çünkü ... (Her ne kadar bu doğru olsa da), asıl sebep Azteklerin fethettikleri kabileler tarafından nefret edilmeleriydi. Bu vesileyle, 1791’te, Meksikalı bir alim ve gazeteci Joseph Antonio Alzate Ramirez şöyle yazdı: “Birkaç yüz İspanyol’ın yeni İspanya’yı fethettiğini söylememize izin vermeyin. Girişimci İspanyollardan ilham alan ve ilham alan Kızılderililerin güçlü ordularının el ele Aztekler eline karşı savaştığını söyleyeceğiz, ve sonra ... bu fetih tarihi ile ilgili olarak doğru olacak. "