İnsanoğlunun temel temel ihtiyaçlarından biri iletişimdir. Jestler, yüz ifadeleri, (yazılı) işaretler aracılığıyla iletişim - ama hepsinden önemlisi konuşma dili. Çünkü…
Entegre Hizmetler Dijital Ağı (ISDN), genel anahtarlamalı telefon ağının dijitalleştirilmiş devreleri üzerinden ses, video, veri ve diğer ağ hizmetlerinin eşzamanlı dijital iletimi için bir dizi iletişim standardıdır. Standart üzerindeki çalışmalar 1980’de Bell Laboratuvarlarında başladı ve 1988’de CCITT “Kırmızı Kitap’ta resmi olarak standardize edildi. Standart yayınlandığında, çok daha yüksek hızlara sahip daha yeni ağ sistemleri mevcuttu ve ISDN, daha geniş pazarda nispeten az alım gördü. Bir tahmin, ISDN kullanımının 1,3 milyar analog hattın kullanımda olduğu bir zamanda dünya çapında toplam 25 milyon aboneyle zirveye ulaştığını öne sürüyor. ISDN, büyük ölçüde, çok daha yüksek performanslı dijital abone hattı (DSL) sistemleriyle değiştirildi.
ISDN’den önce, telefon sistemi, telefon şirketi ofisleri arasındaki uzun mesafeli hatlarda T1/E1 gibi dijital bağlantılardan ve bakır telefon kablolarında müşterilere “son mil” olan analog sinyallerden oluşuyordu. O zamanlar ağ, modemler gibi ek donanımlar kullanılarak veya müşterinin bulunduğu yerde bir T1 sağlayarak veriler için mevcut bazı özel servislerle, sesi taşımanın bir yolu olarak görülüyordu. ISDN haline gelen şey, başlangıçta “Public Switched Digital Capacity” (PSDC) adı altında son kilometreyi dijitalleştirme çabası olarak başladı. Bu, arama yönlendirmenin tamamen dijital bir sistemde tamamlanmasını sağlarken, ayrı bir veri hattı da sunar. Temel Hız Arayüzü veya BRI, ISDN sistemindeki standart son mil bağlantısıdır ve komutlar ve veriler için iki 64 kbit/sn “taşıyıcı” hat ve tek bir 16 kbit/sn “delta” kanalı sunar.
ISDN bir dizi niş rol ve belirli yerlerde daha geniş bir alım bulsa da, sistem büyük ölçüde göz ardı edildi ve endüstri takma adını “inovasyon abonelerinin ihtiyaç duymadığı” aldı. Küçük ofis dijital için bir zaman için bir kullanım buldu 64 kbit/s’de veri için ses hatlarını kullanan bağlantı, bazen 128 kbit/s’ye “bağlanır”, ancak 56 kbit/s modemlerin tanıtımı birçok rolde değerini azalttı. Ayrıca, doğrudan uçtan uca bağlantının istendiği video konferans sistemlerinde kullanım alanı buldu. H.320 standardı, 64 kbit/s veri hızı etrafında tasarlanmıştır. Temeldeki ISDN kavramları, başlangıçta genişletilmesi amaçlanan T1/E1 hatlarının yerine daha geniş bir kullanım buldu ve bu hatların performansını kabaca iki katına çıkardı.
Başlıklar
- 1 Tarihi (Geçmişi)
- 2 ISDN Öğeleri
- 3 Tüketici ve Endüstri Bakış Açıları
Tarihi (Geçmişi)
1881’de piyasaya sürülmesinden bu yana, bükümlü çift bakır hat, 2000 yılına kadar bir milyardan fazla bireysel bağlantı ile dünya çapında telefon kullanımı için kuruldu. 20. yüzyılın ilk yarısında, bu hatların arama yapmak için bağlantısı 1950’lerde önceki kavramların yerini büyük ölçüde alan çapraz çubuk anahtarlarında doruğa ulaşan, giderek daha otomatik hale geldi.
İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemde telefon kullanımı arttıkça, çok sayıda hattı bağlama sorunu önemli bir çalışma alanı haline geldi. Bell Labs’in sesin dijital olarak kodlanması konusundaki çığır açıcı çalışması, ses hatları için standart olarak 64 kbit/sn (veya bazı sistemlerde 56 kbit/sn) kullanılmasına yol açtı. 1962’de Bell’den Robert Aaron, bir çift bükümlü çift hattın yaklaşık bir mil mesafe boyunca 1.544 Mbit/s veri taşımasına izin veren T1 sistemini tanıttı. Bu, Bell ağında yerel santraller arasında trafiği taşımak için kullanıldı, 64 kbit/s’de 24 ses hattı ve bir çağrıyı bağlama veya sonlandırma gibi komutları bildirmek için ayrı bir 8 kbit/s hattı ile. Bu, hatlarda tekrarlayıcılar kullanılarak uzun mesafelere uzatılabilir. T1, hattın teorik kapasitesinin yalnızca yüzde birkaçına ulaşan ancak 1960’ların elektroniği için uygun olan çok basit bir kodlama şeması olan alternatif işaret ters çevirme (AMI) kullandı.
1970’lerin sonunda, T1 hatları ve daha hızlı muadilleri, tamamen dijital anahtarlama sistemleriyle birlikte, batı dünyasının çoğu için önceki analog sistemlerin yerini aldı ve yalnızca müşterinin ekipmanını ve analog sistemleri kullanan yerel son ofisini bıraktı. Bu “son kilometreyi” dijitalleştirmek, çözülmesi gereken bir sonraki sorun olarak giderek daha fazla görülüyordu. Bununla birlikte, yukarı akış bağlantıları, özellikle fiber optik hatların tanıtılmasından sonra, giderek daha az sayıda daha yüksek performanslı sistemlerde toplandığından, bu bağlantılar artık toplam telefon ağının %99’undan fazlasını temsil ediyordu. Sistem tamamen dijital hale gelecekse, mevcut müşteri hatlarına uygun, kilometrelerce uzunlukta ve çok çeşitli kalitede olabilecek yeni bir standarda ihtiyaç duyulacaktı.
ISDN Standartlaşması
1978 civarında, Bell Labs’den Ralph Wyndrum, Barry Bossick ve Joe Lechleider, bir son mil çözümü geliştirmek için böyle bir çabaya başladılar. T1’in AMI konseptinin bir dizi türevini incelediler ve müşteri tarafındaki bir hattın 4 ila 5 mil (6,4 ila 8,0 km) mesafede yaklaşık 160 kbit/s veriyi güvenilir bir şekilde taşıyabileceği sonucuna vardılar. Bu, 64 kbit/s’de iki ses kalitesinde hattın yanı sıra veri için ayrı bir 16 kbit/s hattını taşımak için yeterli olacaktır. O zamanlar modemler normalde 300 bps idi ve 1200 bit/sn 1980’lerin başına kadar yaygın olmayacaktı ve 2400 bit/s standardı 1984’e kadar tamamlanamayacaktı. Bu pazarda 16 kbit/s performansta önemli bir ilerlemeyi temsil ediyordu. ayrı bir kanal olmanın yanı sıra ses ve veriye aynı anda izin vermenin yanı sıra.
Önemli bir sorun, müşterinin ahizenin konumuna yalnızca tek bir bükümlü çift hattı olmasıydı, bu nedenle T1’de ayrı yukarı ve aşağı bağlantılarla kullanılan çözüm evrensel olarak mevcut değildi. Analog bağlantılarda çözüm, yankı iptali kullanmaktı, ancak yeni konseptin çok daha yüksek bant genişliğinde bu o kadar basit olmayacaktı. Bu soruna en iyi çözüm konusunda dünya çapındaki ekipler arasında bir tartışma çıktı; bazıları eko iptalinin daha yeni sürümlerini destekledi, diğerleri ise veri yönünün hattı göndermeden alıcıya o kadar yüksek bir oranda değiştireceği ve kullanıcının fark etmeyeceği “ping pong” konseptini tercih etti. John Cioffi yakın zamanda yankı iptalinin bu hızlarda işe yarayacağını göstermişti ve ayrıca bu konsepti kullanarak doğrudan 1,5 Mbit/s performansa geçmeyi düşünmeleri gerektiğini önerdi. Öneri kelimenin tam anlamıyla masadan kalktı, ancak yankı iptali konsepti Joe Lechleider tarafından ele alındı ve sonunda tartışmayı kazandı.
Bu arada, kodlama şemasının kendisi üzerindeki tartışmalar da devam ediyordu. Yeni standart uluslararası olacağından, 1960’larda ve 70’lerde çeşitli bölgesel dijital standartlar ortaya çıktığından ve bunları bir araya getirmek kolay olmayacağından, bu daha da tartışmalıydı. Sorunları daha da karıştırmak için 1984’te Bell Sistemi bozuldu ve ABD geliştirme merkezi Amerikan Ulusal Standartlar Enstitüsü (ANSI) T1D1.3 komitesine taşındı. Yeni kurulan Ameritech’ten Thomas Starr bu çabaya öncülük etti ve sonunda ANSI grubunu British Telecom’dan Peter Adams tarafından önerilen 2B1Q standardını seçmeye ikna etti. Bu standart, 80 kHz’lik bir temel frekans kullandı ve 160 kbit/s temel hızı üretmek için baud başına iki bit kodladı. Nihayetinde Japonya farklı bir standart seçti ve Almanya dört yerine üç seviyeli birini seçti, ancak bunların hepsi ANSI standardı ile değişebilir.
Yayınglaşması
Dijital kalitede sese, iki ayrı hatta ve her zaman veriye izin veren ISDN ile telefon dünyası, hem evde hem de ofiste bu tür sistemler için yüksek müşteri talebi olacağına ikna oldu. Bunun böyle olmadığı kanıtlandı. Uzun standardizasyon süreci boyunca, yeni kavramlar sistemi büyük ölçüde gereksiz hale getirdi. Ofiste, Meridian Norstar gibi çok hatlı dijital anahtarlar telefon hatlarını devralırken, Ethernet gibi yerel alan ağları, ofislerdeki bilgisayarlar arası bağlantıların temeli haline gelen 10 Mbit/s civarında performans sağladı. ISDN, seslendirme rolünde gerçek bir avantaj sağlamadı ve verilerde rekabetten uzaktı. Ek olarak, modemler gelişmeye devam etti, 1980’lerin sonunda 9600 bit/s sistemleri ve 1991’de 14.4 kbit/s sistemlerini tanıttı, bu da ISDN’nin ev müşterisi için değer teklifini önemli ölçüde aşındırdı.
Bu arada, Lechleider, ISDN’nin yankı iptali ve mevcut T1 bağlantılarında 2B1Q kodlamasını kullanmayı önermişti ve tekrarlayıcılar arasındaki mesafenin iki katına çıkarılmasına izin vererek yaklaşık 3,2 km’ye (3.2 km) izin vermişti. Başka bir standart savaşı patlak verdi, ancak 1991’de Lechleider’ın 1,6 Mbit/s’lik “Yüksek Hızlı Dijital Abone Hattı”, Starr’ın ANSI T1E1.4 grubundan geçmesinden sonra bu süreci de kazandı. Avrupa’da E1 hatlarını değiştirmek için benzer bir standart ortaya çıktı ve örnekleme aralığını 80’den 100 kHz’e yükselterek 2.048 Mbit/s’ye izin verdi. 1990’ların ortalarına gelindiğinde, bu Birincil Oran Arayüzü (PRI) hatları, telefon şirketi ofisleri arasındaki T1 ve E1’in yerini büyük ölçüde almıştı.
ADSL Dönüşmesi
Lechleider ayrıca bu yüksek hız standardının müşteriler için ISDN’nin kanıtladığından çok daha çekici olacağına inanıyordu. Ne yazık ki, bu hızlarda sistemler, “neredeyse karışma” için “SONRAKİ” olarak bilinen bir tür karışmadan muzdaripti. Bu, müşteri hatlarında daha uzun bağlantıları zorlaştırdı. Lechleider, NEXT’in yalnızca benzer frekanslar kullanıldığında meydana geldiğini ve yönlerden biri farklı bir taşıyıcı hızı kullandığında azaltılabileceğini, ancak bunu yapmak o kanalın potansiyel bant genişliğini azaltacağını kaydetti. Lechleider, çoğu tüketici kullanımının zaten asimetrik olacağını ve kullanıcıya doğru yüksek hızlı bir kanal ve daha düşük hızlı bir geri dönüş sağlanmasının birçok kullanım için uygun olacağını öne sürdü.
1990’ların başındaki bu çalışma, sonunda 1995’te ortaya çıkan ADSL konseptine yol açtı. Konseptin ilk destekçilerinden biri, ADSL’e atlayan Alcatel’di, diğer birçok şirket hala ISDN’ye bağlıydı. Krish Prabu, “Alcatel, kar elde etmeden önce ADSL’ye bir milyar dolar yatırım yapmak zorunda kalacak, ancak buna değer” dedi. Telefon ofislerinde kullanılan büyük çoklu modem sistemleri olan ilk DSL Erişim Çoklayıcılarını (DSLAM) tanıttılar ve daha sonra Thomson markası altında müşteri ADSL modemlerini tanıttılar. Alcatel, on yıldan fazla bir süredir ADSL sistemlerinin ana satıcısı olarak kaldı.
ADSL, son mil bağlantısı için müşteriye yönelik çözüm olarak ISDN’nin yerini aldı. ISDN, müşteri tarafında büyük ölçüde ortadan kalktı ve yalnızca özel telekonferans sistemleri ve benzer eski sistemler gibi niş rollerde kullanımda kaldı.
ISDN Öğeleri
Entegre hizmetler, ISDN’nin herhangi bir veri, ses, video ve faks kombinasyonunda tek bir hat üzerinden en az iki eşzamanlı bağlantı sunabilmesini ifade eder. Hatta birden fazla cihaz bağlanabilir ve gerektiğinde kullanılabilir. Bu, bir ISDN hattının, çoğu kişinin (geniş bant İnternet erişimi ve eğlence televizyonu dışında) olması beklenen tüm iletişim ihtiyaçlarını, birden fazla analog telefon hattı satın almaya zorlamadan, çok daha yüksek bir iletim hızında karşılayabileceği anlamına gelir. Aynı zamanda, telefon anahtarlama ve taşıyıcı dalga iletiminin önceki teknolojide olduğu gibi ayrı olmak yerine entegre olduğu entegre anahtarlama ve iletimi ifade eder.
Basic Rate Interface (BRI)
ISDN’ye giriş düzeyi arabirimi, bir çift standart bakır telefon kablosu üzerinden sağlanan 128 kbit/sn’lik bir hizmet olan Temel Hız Arabirimidir (BRI). 144 kbit/s toplam yük hızı, iki 64 kbit/s taşıyıcı kanala (‘B’ kanalları) ve bir 16 kbit/s sinyalleme kanalına (‘D’ kanalı veya veri kanalı) bölünmüştür. Bu bazen 2B+D olarak adlandırılır.
Arayüz, aşağıdaki ağ arayüzlerini belirtir:
- U arabirimi, santral ile ağ sonlandırma birimi arasında, genellikle Kuzey Amerika dışındaki ağlarda sınır noktası olan iki telli bir arabirimdir.
- T arayüzü, bir bilgisayar cihazı ile bir modemin dijital eşdeğeri olan bir terminal adaptörü arasındaki seri bir arayüzdür.
- S arayüzü, ISDN tüketici cihazlarının takıldığı dört telli bir veriyoludur; S & T referans noktaları genellikle bir Ağ sonlandırması 1 (NT1) üzerinde ‘S/T’ etiketli tek bir arabirim olarak uygulanır.
- R arayüzü, ISDN olmayan bir cihaz ile böyle bir cihaza ve bu cihazdan çeviri sağlayan bir terminal adaptörü (TA) arasındaki noktayı tanımlar.
BRI-ISDN, Avrupa’da çok popülerdir, ancak Kuzey Amerika’da çok daha az yaygındır. INS64 olarak bilinen Japonya’da da yaygındır.
Primary Rate Interface (PRI)
Mevcut diğer ISDN erişimi, Kuzey Amerika’da 24 zaman dilimli (kanallar) T-taşıyıcı (T1) ve diğer birçok ülkede 32 kanallı E-taşıyıcı (E1) üzerinden taşınan Birincil Hız Arayüzü (PRI)’dir. ülkeler. Her kanal 64 kbit/s veri hızında iletim sağlar.
E1 taşıyıcı ile mevcut kanallar 30 taşıyıcı (B) kanalına, bir veri (D) kanalına ve bir zamanlama ve alarm kanalına bölünmüştür. Bu şema genellikle 30B+2D olarak adlandırılır.
Kuzey Amerika’da, PRI hizmeti, genellikle 23B+D olarak adlandırılan tek bir veri kanalı ve toplam 1544 kbit/s veri hızı ile T1 taşıyıcıları aracılığıyla sağlanır. Tesisle İlişkili Olmayan Sinyalleme (NFAS), iki veya daha fazla PRI devresinin, bazen 23B+D + n*24B olarak adlandırılan tek bir D kanalı tarafından kontrol edilmesini sağlar. D-kanalı yedeklemesi, birincil kanalın arızalanması durumunda ikinci bir D kanalına izin verir. NFAS yaygın olarak Dijital Sinyal 3’te (DS3/T3) kullanılır.
ISDN PRI, özellikle özel şube santrallerini genel anahtarlamalı telefon şebekesine (PSTN) bağlamak için dünya çapında popülerdir.
Birçok ağ uzmanı, ISDN terimini düşük bant genişliğine sahip BRI devresine atıfta bulunmak için kullansa da, Kuzey Amerika’da BRI nispeten nadirdir, santrallere hizmet veren PRI devreleri ise olağandır.
Bearer Channel – B Channel (Taşıyıcı Kanal)
Taşıyıcı kanal (B), G.711 kodlaması ile 8 kHz’de örneklenmiş 8 bitlik standart 64 kbit/s ses kanalıdır. B-kanalları, dijital kanallardan başka bir şey olmadıkları için veri taşımak için de kullanılabilir.
Bu kanalların her biri bir DS0 olarak bilinir. Çoğu B kanalı 64 kbit/s sinyal taşıyabilir, ancak bazıları RBS hatları üzerinden seyahat ettikleri için 56K ile sınırlıydı. Bu, 20. yüzyılda yaygındı, ancak o zamandan beri daha az oldu.
X.25
X.25, bir BRI hattının B veya D kanalları üzerinden ve bir PRI hattının B kanalları üzerinden taşınabilir. D kanalı üzerinden X.25, modem kurulumunu ortadan kaldırdığı ve merkezi sisteme bir B kanalı üzerinden bağlandığı için birçok satış noktası (kredi kartı) terminalinde kullanılmaktadır. merkezi sistemin telefon hatlarının daha iyi kullanılması.
X.25 ayrıca “Her Zaman Açık/Dinamik ISDN” veya AO/DI olarak adlandırılan bir ISDN protokolünün parçasıydı. Bu, kullanıcının D kanalında X.25 üzerinden internete sabit bir çok bağlantılı PPP bağlantısına sahip olmasına ve gerektiğinde bir veya iki B kanalına sahip olmasına izin verdi.
Frame Relay
Teoride, Frame Relay, BRI’ların ve PRI’ların D kanalı üzerinden çalışabilir, ancak nadiren kullanılır.
Tüketici ve Endüstri Bakış Açıları
İkinci bir bakış açısı daha var: ISDN’nin temel bir teknoloji olduğu telefon endüstrisininki. Bir telefon ağı, anahtarlama sistemleri arasında gerilmiş kablolar topluluğu olarak düşünülebilir. Bu kablolardaki sinyaller için ortak elektriksel özellik T1 veya E1’dir. Telefon şirketi anahtarları arasında sinyalizasyon SS7 üzerinden gerçekleştirilir.
Normal olarak, bir PBX, açık veya kapalı durumları belirtmek için soyulmuş bit sinyaline ve hedef numarayı kodlamak için MF ve DTMF tonlarına sahip bir T1 aracılığıyla bağlanır. ISDN çok daha iyidir çünkü mesajlar, sayıları uzun (hane başına 100 ms) ton dizileri olarak kodlamaya çalışmaktan çok daha hızlı gönderilebilir. Bu, daha hızlı çağrı kurulum süreleriyle sonuçlanır. Ayrıca, daha fazla sayıda özellik mevcuttur ve dolandırıcılık azalır.
Yaygın kullanımda, ISDN genellikle Q.931 ve devre anahtarlamalı bağlantıları kuran ve kesen bir dizi sinyalleşme protokolü ve kullanıcı için gelişmiş arama özellikleri olan ilgili protokollerle sınırlıdır. Başka bir kullanım, doğrudan uçtan uca bağlantının istendiği video konferans sistemlerinin dağıtımıydı. ISDN, ses kodlaması ve video kodlaması için H.320 standardını kullanır,
ISDN ayrıca, kullanıcılara uçtan uca devre anahtarlamalı dijital hizmetlere doğrudan erişim sağlayarak ve kritik durumlar için bir yedekleme veya arızaya dayanıklı devre çözümü olarak, genel anahtarlamalı telefon ağına (PSTN) yeni hizmetler eklemeyi amaçlayan bir akıllı ağ teknolojisi olarak kullanılır. veri devrelerini kullanır.
Video Konferans
ISDN’nin başarılı kullanım durumlarından biri, veri hızlarındaki küçük iyileştirmelerin bile yararlı olduğu, ancak daha da önemlisi, doğrudan uçtan uca bağlantısının 1990’ların paket anahtarlamalı ağlarından daha düşük gecikme süresi ve daha iyi güvenilirlik sunduğu video konferans alanındaydı. Ses kodlaması ve video kodlaması için H.320 standardı, ISDN akılda tutularak ve daha spesifik olarak 64 kbit/sn temel veri hızıyla tasarlanmıştır. G.711 (PCM) ve G.728 (CELP) gibi ses kodekleri ve H.261 ve H.263 gibi ayrık kosinüs dönüşümleri (DCT) video kodekleri dahil.
Yayın Endüstrisi
ISDN, yayın endüstrisi tarafından düşük gecikmeli, yüksek kaliteli, uzun mesafeli ses devrelerini değiştirmenin güvenilir bir yolu olarak yoğun şekilde kullanılmaktadır. MPEG veya çeşitli üreticilerin tescilli algoritmalarını kullanan uygun bir kodlayıcı ile birlikte, genellikle G.722 algoritması olmasına rağmen, 20 Hz – 20 kHz ses bant genişliği ile 128 kbit/s’de kodlanmış stereo çift yönlü ses göndermek için bir ISDN BRI kullanılabilir. Ses kalitesi pahasına çok daha düşük gecikmeli mono ses göndermek için tek bir 64 kbit/s B kanalı ile kullanılır. Çok yüksek kaliteli sesin gerekli olduğu yerlerde, daha yüksek bant genişliği devre anahtarlamalı bağlantı sağlamak için birden fazla ISDN BRI paralel olarak kullanılabilir.
BBC Radio 3, canlı dış yayınlar için 320 kbit/s ses akışlarını taşımak için yaygın olarak üç ISDN BRI’yi kullanır. ISDN BRI hizmetleri, uzak stüdyoları, spor sahalarını ve dış yayınları ana yayın stüdyosuna bağlamak için kullanılır. Uydu üzerinden ISDN, dünya çapında saha muhabirleri tarafından kullanılmaktadır. Uzak uydu yayın araçlarına ses bağlantılarının dönüşü için ISDN’nin kullanılması da yaygındır.
Birleşik Krallık ve Avustralya gibi birçok ülkede ISDN, eski eşitlenmiş analog sabit hat teknolojisinin yerini aldı ve bu devreler telekomünikasyon sağlayıcıları tarafından aşamalı olarak kaldırıldı. Comrex ACCESS ve ipDTL gibi IP tabanlı akış kodeklerinin kullanımı, uzak stüdyoları bağlamak için geniş bant internet kullanarak yayın sektöründe daha yaygın hale geliyor.
Yapılandırma / Konfigürasyon
ISDN’de B (“taşıyıcı” için) ve D (“veri” için) olmak üzere iki tür kanal vardır. B kanalları veri (ses içerebilir) için kullanılır ve D kanalları sinyalizasyon ve kontrol için tasarlanmıştır (ancak veri için de kullanılabilir).
İki ISDN uygulaması vardır. Temel oranlı erişim (BRA) olarak da adlandırılan Temel Hız Arayüzü (BRI), her biri 64 kbit/s bant genişliğine sahip iki B kanalından ve 16 kbit/s bant genişliğine sahip bir D kanalından oluşur. Bu üç kanal birlikte 2B+D olarak adlandırılabilir. Avrupa’da birincil hız erişimi (PRA) olarak da adlandırılan Birincil Hız Arayüzü (PRI), daha fazla sayıda B kanalı ve 64 kbit/s bant genişliğine sahip bir D kanalı içerir. PRI için B kanallarının sayısı ülkeye göre değişir: Kuzey Amerika ve Japonya’da toplam bit hızı 1.544 Mbit/s (T1) ile 23B+1D’dir; Avrupa, Hindistan ve Avustralya’da toplam bit hızı 2.048 Mbit/s (E1) ile 30B+2D’dir. Geniş Bant Entegre Hizmetler Dijital Ağı (BISDN) başka bir ISDN uygulamasıdır ve aynı anda farklı hizmet türlerini yönetebilir. Öncelikle ağ omurgalarında kullanılır ve ATM kullanır.
Bir ISDN BRI hattının B kanallarının, 128 kbit/s’lik bir toplam çift yönlü bant genişliği sağlamak üzere bağlandığı başka bir alternatif ISDN konfigürasyonu kullanılabilir. Bu, internet bağlantısı kullanımdayken hattın sesli aramalar için kullanılmasını engeller. Birkaç BRI’nin B kanalları bağlanabilir, tipik bir kullanım 384K video konferans kanalıdır.
Sekiz-sıfır ikame kodlama tekniği ile bipolar kullanılarak, çağrı verileri, çağrı kurulumu ve yönetimi için kullanılan sinyalizasyon (D) kanalları ile veri (B) kanalları üzerinden iletilir. Bir çağrı ayarlandıktan sonra, uç taraflar arasında, çağrı sonlandırılana kadar süren basit bir 64 kbit/s senkronize çift yönlü veri kanalı (aslında iki tek yönlü kanal, her yönde bir kanal olarak uygulanır) vardır. Aynı veya farklı uç noktalara taşıyıcı kanal sayısı kadar çağrı yapılabilir. Taşıyıcı kanallar ayrıca, B kanalı BAĞLANMASI adı verilen bir işlem yoluyla veya Çoklu Bağlantı PPP “birleştirme” kullanımı yoluyla veya bir H0, H11 veya H12 kanalı kullanılarak tek, daha yüksek bant genişliği olarak kabul edilebilecek kanallara çoğullanabilir. PRI.
D kanalı ayrıca X.25 veri paketlerini göndermek ve almak ve X.25 paket ağına bağlantı için de kullanılabilir, bu X.31’de belirtilmiştir. Gerçek hayatta, X.31 yalnızca İngiltere, Fransa, Japonya ve Almanya’da ticari olarak uygulandı.