Kağıt, mürekkep, hat, tezhib, minyatür ve cilt sanatlarının müşterek ürünü olan yazma eserlerde, bütün bu sanatların birbirini bütünlediği, cilt sanatının ise bu güzel kitabı hem koruduğu hem de açıp okuma isteği verecek bir güzel zarf içinde okuyucuya sunduğu görülür. Türkçe’ye Arapça’dan geçen cilt kelimesi “deri” demektir. Yazılı eserlerin korunması amacıyla yapı-lan kitap kaplan da çoğunlukla deriden yapıldığı için cilt adını almıştır. Klasik bir cilt, alt ve üst kapak, sırt, alt kapağa eklenen sertâb ve mikleb kısımlarından meydana gelir. Batı ciltlerinin aksine sırt(dip) yuvarlak değil düzdür; kapaklar kitap bo-yundadır ve dışarı taşmaz. Formalar birleştirildikten sonra ipek iplik-le şiraze örülür. Sırtın alt ve üst tarafına örülen şiraze, yaprakları düzgün tutar ve klasik doğu ciltleri kolay kolay dağılmaz. Sırtta yazı yoktur, eserin adı zahriyede veya birinci yaprağın “b” yüzünde yazılıdır. Sertâb ve mikleb yalnız klasik doğu ciltlerinde görülür. Ancak kitabın serbest kağıt kenarlarının düzgün kalmasını sağlayan sertâb ve miklebin iç sayfaları havasız bıraktığı ve miklebin kalınlığı do-layısıyla bazen tezhibli zahriye sayfasına kadar kağıtları yıprattığı görülür. Havasızlığa ve kurtların üremesine engel olmak için, özellikle miklebli eserler itina ile havalandırılmalıdır.