Amistad Vakası
Amistad Davası, ABD mahkemelerinin önüne gelen en önemli davalardan biridir. Kölelik karşıtı hareketi etkiledi ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki birçok etkili insanın köleliğin bir bütün olarak kaldırılmasından yana olduğunu kanıtladı.
27 Haziran 1839'da bir İspanyol gemisi La Amistadya da “arkadaşlık”, Küba'dan Puerto Principe olarak bilinen bir Küba kolonisine doğru yola çıktı. Gemide iki önemli adam vardı: Küba Genel Valisi tarafından Kaptan Ramon Ferrer'e emanet edilen 49 Afrikalı köleyi taşıyan Jose Ruiz ve aynı Genel Validen 4 kölesi olan Pedro Montez.
2 Temmuz'da Clinque adında bir Afrikalı, diğer kölelerle birlikte kaçmayı başardı. Öldürüleceklerini ve yeneceklerini söyleyerek kendilerine yalan söyleyen geminin aşçısını öldürdüler. İki denizci bir cankurtaran botuyla kaçtı, ancak köleler gemiyi Afrika'ya doğru yönlendirmek için yalnızca Jose Ruiz ve Pedro Montez'i canlı bıraktılar.
Bunun yerine, çift gemiyi Amerika Birleşik Devletleri kıyıları boyunca yönlendirdi. 26 Ağustos'ta Long Island'ın dışında demir attılar. Afrikalılardan bazıları karaya çıktı ve gemi ABD Donanması gemisi tarafından keşfedildi. Washington. Gemi gözaltına alındı La Amistad kölelerle birlikte onları Connecticut'a götürdü. İsyan ve cinayet iddiasıyla dava açıldı, ancak reddedildi. Birçok kişi tutsaklar ve kargo üzerinde hak iddia etmeye çalıştı. İspanyol hükümeti onları geri talep etti ve ABD davayı onlar adına açtı. Kölelik karşıtı hareket bunu devam etmek için iyi bir dava olarak gördü. Ruiz ve Motez'e karşı adam kaçırma, sahte hapis ve saldırı suçlamalarında bulundular. Daha sonra tutuklandılar, ancak Küba'ya döndüler.
Taraflar, 7 Ocak 1840'ta bir ABD mahkemesine çıktı. Başkan Martin Van Buren, İspanya'nın yanında yer aldı, ancak mahkeme, Afrikalıların anavatanlarına iade edilmesine karar verdi. Karar temyiz edildi ve John Quincy Adams'ın Afrikalılar adına tartıştığı Yüksek Mahkeme'ye ulaştı. 9 Mart'ta mahkeme kölelerin mülk olmadığına ve dolayısıyla sahiplenilemeyeceğine karar verdi. Ancak, hükümet onları Afrika'ya iade etmekten sorumlu değildi. Sonunda 36 Afrikalı eve döndü.
1989'da Barbara Chase-Riboud adlı bir yazar dava hakkında bir roman yazdı. Amistad. Yıllar sonra, Steven Spielberg, 1998'de vizyona girecek olan aynı isimli bir film için bir senaryo yazdı. Ancak 1997'de Chase-Riboud, filmin yapım şirketi Dreamworks'e 10 milyon dolar dava açtı. Spielberg'in senaryosunun romanından bir intihal olduğunda ısrar ettiği için filmin bir tür telif hakkı ihlali olduğunu iddia etti. Ayrıca filmin gösterime girmesini durdurmak için bir ihtiyati tedbir kararı vermeye çalıştı. Hukuk mücadelesi uzun süre devam etti. Chase-Riboud, Dreamworks'ün kendisine karşı dava açmasının ardından, romanlarından bir diğerinin, kara isyan, aslında 1954 tarihli bir romanın intihaliydi, köle isyanıWilliam Owen tarafından yazılmıştır. Sonunda, taraflar mahkeme dışında anlaşmaya vardı ve anlaşmanın şartları hiçbir zaman açıklanmadı.
("Bu sayfada bulunan yasal bilgiler yasal tavsiye niteliğinde değildir.")
(1841) Amerika Birleşik Devletleri v. Amistad
BAY. ADALET HİKAYESİ Mahkemenin görüşünü bildirdi.
Bu, Amirallik'te oturan Connecticut Bölgesi Devre Mahkemesinin kararnamesinden yapılan temyiz davasıdır. Duruşmaların tutanağında görüldüğü gibi, önde gelen gerçekler şöyledir: 27 Haziran 1839'da, İspanyol tebaasının malı olan yelkenli L'8217Amistad, adadaki Havana limanından ayrıldı. Küba, Puerto Principe için aynı adada. Gemide, hepsi İspanyol uyruklu kaptan Ransom Ferrer, Jose Ruiz ve Pedro Montez vardı. İlkinin yanında, kölesi olduğunu iddia eden Antonio adında bir zenci çocuk vardı. Jose Ruiz'in yanında, kölesi olduğunu iddia ettiği ve Küba Genel Valisi tarafından imzalanmış belirli bir geçiş belgesi veya belgede onun mülkü olduğu belirtilen kırk dokuz zenci vardı. Pedro Montez'in yanında, yine onun kölesi olduğunu iddia ettiği ve malı olduğu belirtilen, Küba Genel Valisi [*588] tarafından da imzalanmış benzer bir geçiş belgesi veya belgede dört zenci daha vardı. Yolculuk sırasında ve gemi varış limanına varmadan önce zenciler ayağa kalktılar, kaptanı öldürdüler ve onu ele geçirdiler. 26 Ağustos'ta gemi, Amerika Birleşik Devletleri brig Washington'dan Teğmen Gedney tarafından, Long Island kıyılarından yarım mil uzaklıkta, açık denizlerde demirlenmiş olarak keşfedildi. Zencilerin bir kısmı daha sonra Long Island'daki Culloden Point'te, Teğmen Gedney tarafından ele geçirilip gemiye getirilen kıyıdaydı. Gemide zenciler ve diğer kişilerle birlikte, Teğmen Gedney tarafından Connecticut bölgesine getirildi ve orada Birleşik Devletler Bölge Mahkemesinde kurtarılmak üzere iftiraya uğradı. Long Island, Sag Harbour'dan Henry Green ve Pelatiah Fordham tarafından kurtarma için bir iftira da açıldı. 18 Eylül'de Ruiz ve Montez, zencileri köleleri olarak ve yükün belirli kısımlarını sahiplendiklerini iddia ettikleri iddia ve iftiralarda bulundular ve aynı şeyin kendilerine teslim edilmesi veya En uygun olabileceği gibi, Katolik majestelerinin temsilcileri.' 19 Eylül'de, Connecticut bölgesi için Birleşik Devletler Başsavcısı, İspanyol bakanın resmi olarak ele geçirdiğini ortaya koyan bir bilgi veya iftira davası açtı. Amerika Birleşik Devletleri hükümetinin ilgili departmanına, geminin, kargonun ve kölelerin, Amerika Birleşik Devletleri'nin yargı sınırları içinde gelen ve ele geçirilen İspanyol tebaasının mülkü olarak restorasyonu için bir talep sunuldu. Amerika Birleşik Devletleri ve S arasındaki anlaşma uyarınca, gerçek sahiplerine geri verilmesini Amerika Birleşik Devletleri'nin görevi haline getiren koşullar altında Birleşik Devletler'in söz konusu kamu silahlı brik tarafından acı: ve Mahkemeye, İspanyol bakanın iddiasının sağlam temellere dayandığının yasal olarak gösterilmesi üzerine, Birleşik Devletler'in en iyi şekilde uymasını sağlayacak şekilde geminin, yükün ve kölelerin elden çıkarılması için böyle bir emir vermesi için dua etmek onların antlaşma hükümleri ile. Ancak, zencilerin Amerika Birleşik Devletleri yasalarını ihlal ederek Afrika'dan nakledilen ve aynı yasalara aykırı olarak Birleşik Devletler'e getirilen kişiler olduğu ortaya çıkarsa, Mahkeme'den onların ABD'ye gönderilmeleri için böyle bir karar vermesi için dua etti. Afrika kıyılarında, Amerika Birleşik Devletleri yasalarına göre uygun gördüğü şekilde.
19 Kasım'da, Amerika Birleşik Devletleri Savcısı, önceki duasında belirtilen ikinci dua dışında, birincisine benzer ikinci bir bilgi veya iftira davası açtı. Aynı gün, İspanya'nın Connecticut eyaleti konsolos yardımcısı Antonio G. Vega, Antonio'nun Ramon Ferrer'in temsilcilerinin malı olan bir köle olduğunu iddia ederek ve Mahkeme'den onun davasını açması için dua ederek iftirasını sundu. Küba adasındaki yasal sahibine iade edilebilmesi için söz konusu konsolos yardımcısına teslim edilmek üzere.
7 Ocak 1840'ta, zenciler, Cinque ve Antonio hariç diğerleri, avukatları tarafından, köle olduklarını ya da Ruiz ve Montez'in mülkü olduklarını ya da Mahkeme'nin, Amerika Birleşik Devletleri Anayasası veya yasaları veya herhangi bir anlaşma uyarınca, mülkleri nedeniyle ve görevden alınmaları için dua ederek şahısları üzerinde herhangi bir yargı yetkisini kullanır. Bu cevabı özellikle ortaya koydular ve özgür doğduklarını ve 15 Nisan 1839'da ya da yaklaşık olarak yasadışı bir şekilde kaçırıldıkları ve zorla ve zorla kaçırıldıkları için hala hakları olduğunu ve hala özgür olmaları gerektiğini savundular ve ısrar ettiler. Afrika kıyılarında yasadışı bir şekilde köle ticareti yapan ve yasadışı bir şekilde aynı gemide Küba adasına nakledilen belirli bir gemide haksız yere taşınan ve orada yasadışı olarak köle olarak satılan Ruiz ve Montez Daha sonra, 28 Haziran 1839'da veya yaklaşık olarak, Ruiz ve Montez, Ferrer (Amistad'ın kaptanı) ile birleşerek, kanunsuz veya haksız olarak onları, Amistad gemisine bindirilecek, bilmedikleri bir yere nakledilecek ve orada ömür boyu köle olacaklar ki, yolculukta, efendinin üzerine çıktılar ve gemiyi ele geçirdiler, onunla birlikte geri dönme niyetindeydiler. ana vatanı veya aramak serbest bir eyalette bir akıl hastanesi ve gemi yaklaşık 26 Ağustos 1839'da Long Island yakınlarında, Montauk Point açıklarında geldi ve bir kısmı karaya gönderildi ve Teğmen Gedney tarafından ele geçirildi ve gemiye alındı ve hepsi daha sonra kendisi tarafından Connecticut bölgesine getirildi.
7 Ocak 1840'ta, Küba'da ikamet eden tüm İspanyol uyruklu Jose Antonio Tellincas ve Messrs.
Aynı gün, Jose Ruiz ve Pedro Montez (kayıtlarda belirtildiği üzere, iftiraları ve iddiaları sırasıyla İspanyol bakan tarafından takip edilmiş, aynı şekilde iddialarında birleştirilmiş olan) avukatları tarafından tüm iftiracılar ve davacılar, ) ortaya çıktı ve zenciler de avukatları tarafından ortaya çıktı ve dava, iftiralar, iddialar, cevaplar ve tanıkların ifadeleri üzerinden görüldü.
23 Ocak 1840'ta Bölge Mahkemesi bir karar verdi. Bu kararnameyle Mahkeme, Green ve Fordham'ın kurtarma talebini reddetmiş, ancak Teğmen Gedney ve diğerlerine, gemi ve kargoda, değerinin üçte birinin kurtarılmasına izin vermiş, ancak zenciler, Cinque ve diğerleri üzerinde değil. Tellincas ve Aspe ve Laca'nın iddiasına izin verdi, yukarıda belirtilen kurtarma dışında, Ruiz ve Montez'in iftira ve iddialarını, masraflarıyla birlikte, İspanyol bakanın iddiasına dahil olarak reddetti, İspanyol bakanın iddiasına izin verdi. Antonio'nun konsolos yardımcısı, Ferrer'in temsilcileri adına, Ruiz ve Montez'in zencilerin teslimine ilişkin taleplerini reddetti, ancak kargo için kabul etti, yukarıda belirtilen kurtarma dışında, tarafından yapılan iddiayı reddetti. İspanyol bakan adına Amerika Birleşik Devletleri Avukatı, antlaşma kapsamındaki zencilerin restorasyonu için, ancak bunların Afrika'ya nakledilmek üzere Amerika Birleşik Devletleri Başkanı'na teslim edilmesi gerektiğine karar verdi. 3d Mart 1819 eylemi.
Bu kararnameden, Birleşik Devletler adına Bölge Savcısı, köle Antonio'nun restorasyonu ile ilgili olanlar dışında, Devre Mahkemesine başvurdu. Davacılar, Tellincas ve Aspe ve Laca, kararnamenin sırasıyla kendileri tarafından talep edilen mülkün kurtarılmasına hükmeden kısmından da temyize gittiler. Ruiz veya Montez tarafından veya Amistad sahiplerinin temsilcileri adına hiçbir itirazda bulunulmadı. Devre Mahkemesi, salt proforma bir kararname ile, Tellincas, Aspe ve Laca'nın iddiaları üzerine kurtarma sorununu saklı tutarak, Bölge Mahkemesi'nin kararını onayladı. Ve bu kararnameden mevcut temyiz bu Mahkemeye getirilmiştir.
Sebep, temyiz başvurusunu reddetmek için temyiz edilenler adına bir harekette olduğu gibi esasa da çok ayrıntılı bir şekilde tartışılmıştır. Amerika Birleşik Devletleri adına, 1. Geminin, yükün ve zencilerin, bu Sözleşme uyarınca adına talepte bulunulan İspanyol uyruklarına iadesine izin vermek için mülkiyete ilişkin gerekli ve yeterli kanıtın sunulduğu iddia edilmiştir. İspanya ile 27 Ekim 1795 tarihli antlaşma. 2. Amerika Birleşik Devletleri'nin, İspanyolların başvurusu üzerine, mülkün iadesi için bir kararname çıkarmak için yaptıkları şekilde müdahale etme hakkına sahip olduğu. bakan. Bu önermeler karşı taraftan şiddetle reddedildi. Şu anda üzerinde durmanın gerekli olmadığı diğer teminat ve arızi noktalar belirtilmiştir.
Bu ilginç ve önemli tartışmaya dahil olan ana noktaların tartışmasına girmeden önce, davanın şu anda önümüzde duran fiili durumu hakkında birkaç söz söylemek gerekebilir. O halde, her şeyden önce, şu anda bir tarafta Mahkeme huzurunda olan tek taraf, diğer tarafın belirttiği gerekçelerle, anlaşmaya uygun olarak, yalnızca İspanyol mülkü olarak mülkün iadesini sağlamak amacıyla müdahale eden ABD'dir. Mülkiyet iddiasında bulunan taraflar kendi iftiralarında. Birleşik Devletler, şikayet edilen eylemlerle kendilerinde herhangi bir mülkiyet veya kendi haklarının, egemenliğinin veya yasalarının ihlal edildiğini iddia etmez. Bu zencilerin bizim köle ticareti yasalarımıza aykırı olarak Amerika Birleşik Devletleri'ne ithal edildiği konusunda ısrar etmiyorlar. Bu zencilerin, Küba'ya korsanlar veya soyguncular olarak ya da İspanya yasalarına karşı kaçak suçlular olarak nakledilmek amacıyla teslim edilmesini istemiyorlar. Teğmen Gedney tarafından gemiye, yüke ve zencilere el konulmasının ve karar amacıyla limana getirilmesinin haksız fiil olduğunu iddia etmezler. Kendi iddialarında öne sürülen gerçeklere dayanarak, kendilerini sadece İspanyol davacıların mülklerinin iadesi hakkıyla sınırlandırıyorlar.
Bir sonraki yerde, mahkeme önündeki taraflar temyiz olarak diğer tarafta, kurtarma iftirasında bulunan Teğmen Gedney ve cevaplarında köle olmadıklarını iddia eden zenciler (Cinque ve diğerleri), ama özgür yerli Afrikalılar, kendi ülkelerinde kaçırıldılar ve o ülkeden yasadışı yollardan zorla nakledildiler ve şimdi özgürlüklerini koruma hakkına sahipler.
Burada, gemi ve kargo üzerindeki mülkiyet haklarına ilişkin hiçbir soru sorulmamıştır. İspanyol tebaasına ait oldukları ve restore edilmeleri gerektiği kabul edilmektedir. Bu konudaki tek nokta, iadenin kurtarma ödemesi üzerine mi olması gerektiğidir. Ana tartışma, bu zencilerin Ruiz ve Montez'in mülkü olup olmadığı ve teslim edilmesi gerekip gerekmediği ve buna göre, ilk önce dikkatimizi buna yönelteceğiz.
Amerika Birleşik Devletleri adına, Mahkeme'nin, İspanya ile 1795 tarihli antlaşmaya göre, bu özellikle 1819'da onaylanan antlaşma ile tam olarak yürürlükte olan antlaşmaya göre onları teslim etmekle yükümlü olduğu ileri sürülmüştür. 1821. Bu anlaşmanın altıncı maddesi, esas olarak, savaş sırasında her iki devletin tebaasının mülkünün diğerinin toprak yargı yetkisi dahilinde ele geçirildiği davalara sahip görünüyor. Sekizinci madde, her iki devletin sakinlerinin, hava koşulları, korsanların veya düşmanların takibi veya herhangi bir acil gereklilik nedeniyle diğerinin limanlarına sığınmaya zorlandığı deniz taşımacılığı durumlarını öngörmektedir. Mevcut davanın, gerçek koşulları içinde bu makalenin kapsamına girip girmediği konusunda bazı şüpheler olabilir. Ancak ilerde belirtilen sebeplerden dolayı buna kesinlikle karar vermek gerekli görülmemektedir. Dokuzuncu madde, açık denizlerde herhangi bir korsan veya soyguncunun elinden kurtarılacak olan, doğası ne olursa olsun, tüm gemilerin ve ticari eşyaların, her iki devletin bir limanına getirileceğini ve Bakım ve eksiksiz olarak gerçek sahibine iade edilmek üzere, en kısa sürede ve mülkiyetine ilişkin yeterli kanıt sunulmak üzere o liman görevlilerinin nezaretine teslim edilir. Bu zencilerin iadesi için esas itimat Birleşik Devletler adınadır. Davayı madde kapsamına almak için, öncelikle, bu zencilerin, her koşulda, anlaşma anlamında ticari mal tanımına girdiğini tespit etmek esastır. İkincisi, açık denizlerde, korsanların ve soyguncuların elinden kurtarılmış olmaları, bu durumda, ancak kendilerinin korsan ve soyguncu olduklarını göstererek mümkün olabilir ve Üçüncüsü, Ruiz ve Montez, iddia edilen mal sahipleri, gerçek mal sahipleridir ve unvanlarını yetkili kanıtlarla belirlemişlerdir.
Bu zenciler, o zamanlar, İspanya yasalarına göre yasal olarak köle olarak tutulduysa ve bu yasalar tarafından yasal olarak alınıp satılabilir mülk olarak kabul edildiyse, onların adil bir şekilde anlaşmanın amacı içinde sayılmaması için hiçbir neden görmüyoruz. , ticari mal adı altında yer alacak ve bu sıfatla hak sahiplerine iade edilmelidir: çünkü bu noktada İspanya yasaları uygun yorum kuralını sağlıyor gibi görünmektedir. Ancak, bunu kabul ettiğimizde, bizim görüşümüze göre, diğer temel gerçeklerden ve gerekliliklerden hiçbirinin ispatta yer almadığı ve her ikisinin de probandi'sinin, foederis nedenlerine yol açma sorumluluğunun iddia sahiplerine ait olmadığı açıktır. Kanıtları incelersek, bu zencilerin hiçbir zaman Ruiz veya Montez'in ya da başka herhangi bir İspanyol tebasının yasal köleleri olmadıkları tartışma götürmez bir gerçektir. Onlar Afrika'nın yerlileridir ve orada kaçırılmışlar ve İspanya'nın yasalarını ve anlaşmalarını ve o hükümetin en ciddi fermanlarını ve deklarasyonlarını ihlal ederek yasadışı bir şekilde Küba'ya nakledilmişlerdir. Bu yasalar, anlaşmalar ve fermanlarla, Afrika köle ticareti tamamen kaldırılmıştır, bu ticaret iğrenç bir suç olarak kabul edilir ve bu şekilde İspanya'nın egemenliklerine giren zencilerin özgür olduğu ilan edilir. Ruiz ve Montez'in bu zencileri tüm koşulları tam olarak bilerek satın aldıkları kanıtlandı. Ve bu konudaki kanıtlar o kadar inandırıcı ve karşı konulmazdır ki, Bölge Savcısı, açık Mahkemede, kayıt üzerine, bu zencilerin yerli Afrikalılar olduğunu ve davadaki iftiralara verdikleri cevaplarda iddia edildiği gibi, yakın zamanda Küba'ya ithal edildiğini kabul etmiştir. . Bölge Savcısının itiraflarına ilişkin kanıtlara bakma özgürlüğümüz varsa, Ruiz ve Montez'in sözde mülkiyet çıkarları tamamen yer değiştirir.
Öyleyse, bu zenciler köle değil, kaçırılan Afrikalılarsa, İspanya'nın kendi yasalarına göre özgürlüklerine sahip olan ve kaçırılan ve yasadışı bir şekilde Küba'ya taşınan ve orada yasadışı bir şekilde gözaltına alınan ve oradaki Amistad'da alıkonulan Afrikalılar. onların korsan veya soyguncu olduklarını söylemek bir bahane değil.Özgürlüklerini ileri sürdükleri, Amistad'ı ele geçirdikleri ve anavatanlarını geri kazanmaya çalıştıkları korkunç eylemlere üzülebiliriz, ancak bunlar, devletler hukuku veya İspanya ile yapılan anlaşma anlamında korsan veya soyguncu olarak kabul edilemez. veya en azından İspanya'nın kendi yasaları, bu yasalar bilgimize getirildiği kadarıyla. Ruiz veya Montez'in iftiraları da onların böyle olduğunu iddia etmez.
Olguların bu duruşu, esasa ilişkin tüm soruşturmaya kendi başına bir son verecek gibi görünmektedir. Ancak Amerika Birleşik Devletleri adına, gemi, kargo ve zencilerin İspanyol tebaasına ait olduğu usulüne uygun olarak belgelendiği ve bu Mahkeme'nin tam inanç ve kredi verilmesi gerektiğine dair bu belgelerin arkasına bakmaya hakkı olmadığı iddia edilmektedir. İspanya'nın kurulmuş yetkililerine yapılan en büyük sahtekarlık ve dayatmalarla elde edilmiş oldukları en tatmin edici kanıtlarla tespit edilmesi gerekse bile, bu davada kesin delil olarak kabul edilmeleri gerektiğini ve onlara bu davada kesin delil olarak gösterileceğini söyledi. Bu argümana hiçbir şekilde onay veremeyiz. Anlaşmada argümanı haklı çıkaran veya destekleyen hiçbir şey yok. Burada, Küba'nın herhangi bir sömürgeci makamının veya alt memurlarının bu yasadışı trafikte herhangi bir göz yumması olup olmadığı konusuna karışmıyoruz, çünkü bize göre, böyle bir inceleme gereksizdir ve yapılmaması gerekir. Baroda şiddetle bastırılmış olmasına rağmen, kamu adaleti için zorunlu olmadıkça takip edilmelidir. Devam ettiğimiz şey şudur ki, yabancı bir ulusun özel gemilerinde bulunan mülke eşlik eden hükümetin kamuya açık belgeleri, beyan ettiklerini iddia ettikleri gerçeklerin kesinlikle ilk bakışta kanıtı olarak kabul edilmekle birlikte, yine de her zaman vardır. dolandırıcılıktan şüphelenilmeye açıktır ve bu sahtekarlık ister bu belgelerin orijinal olarak elde edilmesinde isterse daha sonra hileli ve yasadışı kullanımında olsun, tatmin edici bir şekilde kurulduğunda, tüm kutsallıklarını ortadan kaldırır ve kanıt olarak onları yok eder. Dolandırıcılık, en ciddi işlemleri bile bozar ve bunun üzerine kurulmuş bir mülkiyet hakkı tamamen geçersizdir. 1795 tarihli antlaşmanın dokuzuncu maddesinin tam da dili, mal sahibinin mülkiyetini doğru ve yeterli bir şekilde kanıtlamasını gerektirir. Ve bağlantılı ve lekeli bir sahtekarlık dokusundan başka bir şey olmayan bu kanıt nasıl doğru ya da yeterli sayılabilir? Bu sadece belediye içtihatlarının bir kuralı değildir. Milletler hukukunda, onların haklarını, görevlerini ve ilişkilerini düzenleyen yerleşik bir kural olarak, gemi belgelerinin yalnızca ilk bakışta kanıt olduğu ve eğer kanıtlanırsa kanıtlanırsa doktrininden daha açık bir şey yoktur. hileli, geçerli bir unvanın kanıtı olarak tutulmamalıdırlar. Bu kural, bu Mahkemenin Raporlarında bulunabilecek çok sayıda davadan da anlaşılacağı gibi, bildik bir şekilde uygulanır ve aslında, savaşanlar ve tarafsızlar arasındaki yarışmalarda ödül davalarında her gün meydana gelir ve aynen uygulanabilir. barış zamanlarında milletler arasındaki medeni ilişki işlemlerine. İspanyol belgelerine sahip özel bir gemi, anlaşmalarımız veya yasalarımız uyarınca İspanya'nın iyi niyetli tebaasına ait ayrıcalıkları, dokunulmazlıkları ve hakları talep ederek Birleşik Devletler limanlarına girerse ve gerçekte bu tür ayrıcalıklara, dokunulmazlıklara veya haklara sahip olmayan başka bir ulusun tebaasına karşı ve mülk sahipleri dolandırıcılık yoluyla kendi yasa dışı eylemlerini İspanya bayrağı altında gizlemeye çalışıyorlardı. kılık değiştirmek ve davaya çıplak gerçeklerine göre bakmak mahkemelerimizin görevi olacaktır. Uluslar arasındaki resmi anlaşmalarda, her iki devletin de dolandırıcılık yapma veya koruma araçlarını sağlama niyetinde olduğu asla varsayılamaz, ancak tüm hükümlerin iyi niyetli işlemlere uygulanması amaçlandığı şekilde yorumlanması gerekir. Her iki devletin gemilerinde bulunan mal varlığının kanıtı olarak belirli pasaportlar ve sertifikalar sağlayan İspanya ile yapılan anlaşmanın on yedinci maddesi, kendi şartlarında, yalnızca taraflardan birinin savaşa girdiği durumlar için geçerlidir. . Bu madde, taraflarca üzerinde anlaşmaya varılacak ve anlaşmaya eklenecek belirli bir pasaport biçimini gerektiriyordu. Hiçbir zaman eklenmedi ve bu nedenle, Amiable Isabella, 6 Wheaton, 1 durumunda, çalışmaz halde tutuldu.
Ayrıca, bu Afrikalı zencilerin köle değil, kaçırılmış ve özgür zenci olduklarını varsayarsak, gözden kaçırılmaması gereken mevcut davada en önemli husus, İspanya ile yapılan anlaşmanın onlar için zorunlu olmayacağıdır. Birleşik Devletler, İspanyol tebaasının hakları kadar onların haklarına saygı göstermek zorundadır. Bu koşullar altında taraflar arasındaki hak çatışması olumlu ve kaçınılmaz hale gelir ve ebedi adalet ve uluslararası hukuk ilkelerine göre karara bağlanmalıdır. Eğer yarışma bu gemideki herhangi bir mal hakkındaysa ve Amerikan vatandaşlarının üzerinde hak iddia ettikleri ve İspanyol davacılar tarafından reddedilen bir mal hakkında olsaydı, bu tür Amerikan vatandaşlarının iddialarını herhangi bir yetkili Amerikan mahkemesinde dava etme hakkından şüphe edilemezdi. İspanya ile yapılan anlaşmaya rağmen. A fortiori, doktrin, insan hayatı ve insan özgürlüğünün söz konusu olduğu ve tartışmanın özünü oluşturduğu yerlerde uygulanmalıdır. İspanya ile yapılan anlaşma, Mahkemelerimizden herhangi birinde iddialarına itiraz etmesi gereken tüm yabancıların eşit adalete ilişkin eşit haklarını ortadan kaldırmayı veya bu tür yabancıları diğer anlaşmalar veya genel hukuk tarafından sağlanan korumadan mahrum etmeyi asla amaçlamazdı. milletler hukuku. O halde, davanın esasına göre, bu zencilerin özgür sayılması gerektiğinden ve İspanyol anlaşmasının haklarının adil bir şekilde ileri sürülmesine hiçbir engel teşkil etmediğinden şüphe etmemiz için herhangi bir neden yok gibi görünüyor.
Davanın bu kısmından büyüyen ve yargıda zorunlu olarak yükselen başka bir düşünce daha var. Amerika Birleşik Devletleri'nin, orijinal iddiasında, alternatif olarak, köleler ve İspanyol mülkleri ise zencilerin mal sahiplerine veya köle değilse de Afrika'dan nakledilen zencilere geri verilmesini talep ettiği gözlemlenebilir. Amerika Birleşik Devletleri yasalarını ihlal eden ve aynı yasalara aykırı olarak Amerika Birleşik Devletleri'ne getirilen, daha sonra Mahkeme, Amerika Birleşik Devletleri'nin bu tür kişileri Afrika kıyılarına çıkarmasına ve oradakilere teslim edilmesi için bir emir çıkarmasına izin verir. bunları almaya ve sağlamaya yetkili olabilecek ajan. Daha sonraki bir dönemde, bu son alternatif iddiada ısrar edilmedi ve başka bir iddia atıldı, doğal olarak terk edildiği sonucuna varıldı. Bununla birlikte, Bölge Mahkemesinin kararnamesi, 3d Mart 1819, ch. 224. Birleşik Devletler şu anda kararnamenin bu kısmının herhangi bir şekilde onaylanmasında ısrar etmemektedir ve bizim kararımıza göre, kabul edilen gerçekler üzerine, davanın 1819 yasasının veya yasaklayıcı köle ticareti yasalarımızdan herhangi biri. Bu zenciler hiçbir zaman Afrika'dan alınmadı veya bu eylemlere aykırı olarak Amerika Birleşik Devletleri'ne getirilmedi. Amistad geldiğinde, zencilerin elindeydi, özgürlüklerini iddia ediyordu ve hiçbir şekilde kendilerini buraya köle [*597] olarak ithal etmeyi ya da köle olarak satmayı düşünmediler. Konunun bu görüşüne göre, Bölge Mahkemesi kararının bu kısmı sürdürülemez ve iptal edilmelidir.
Bu davaya ilişkin olarak kabul edilen görüş, esasa ilişkin olarak, birinci madde kapsamında, Birleşik Devletler'in bu davaya müdahale etme hakkına ilişkin olarak, diğer nokta hakkında herhangi bir fikir vermemizi tamamen gereksiz kılmaktadır. şekilde zaten belirtilmiştir. Bu nedenle, bunu ve argümanda yapılan birkaç küçük noktayı reddediyoruz.
Teğmen Gedney'nin kurtarma hizmeti talebine gelince, ABD'nin, Mahkeme tarafından makul görüldüğü takdirde, şimdi bunun ödeneğine herhangi bir engel koymak istemediği anlaşılmaktadır. Gemi ve yük sahiplerine çok değerli ve faydalı bir hizmetti ve deniz hukukunun genel ilkelerine göre her zaman kurtarma için adil bir temel olarak kabul edildi. Mahkeme tarafından izin verilen oran, davanın çok tuhaf ve utanç verici koşulları altında, bize sağlam bir takdir yetkisinin kullanılmasının ötesinde görünmüyor.
Genel olarak, bizim görüşümüz, Bölge Mahkemesinin kararını onaylayan Devre Mahkemesinin kararının, zencilerin Başkana teslim edilmesini, Afrika'ya nakledilmesini ve Afrika'ya gönderilmesini emretmedikçe, onaylanması gerektiğidir. 3d Mart 1819 tarihli yasa uyarınca ve bununla ilgili olarak, tersine çevrilmelidir: ve söz konusu zencilerin serbest ilan edilmesi ve Mahkemenin gözetiminden çıkarılması ve günsiz gitmesi.
AYRINTILI: Sn. ADALET BALDWIN karşı çıktı.
Bu neden, Connecticut Bölgesi için Birleşik Devletler Devre Mahkemesi'nden alınan kaydın tutanağında duyulmaya başlandı ve avukat tarafından tartışıldı. Bu husus dikkate alındığında, bu Mahkemenin görüşüne göre, Bölge Mahkemesinin söz konusu zencilerin Birleşik Devletler Başkanına teslim edilmesini emreden kararını onaylayan Devre Mahkemesi kararının bu kısmında hata vardır. 3 Mart 1819 tarihli Kongre kararı uyarınca Afrika'ya nakledilecek ve bu kısımla ilgili olarak tersine çevrilmesi gerekiyor: ve diğer tüm açılardan, söz konusu kararnamenin [ *598] Devre Mahkemesi onaylanmalıdır. Bu nedenle, bu Mahkeme tarafından, söz konusu Devre Mahkemesinin kararının, yukarıda belirtilen kısım ve bu kısım dışında, iptal edilmesi ve işbu belge ile teyit edilmesi emredilir ve karara bağlanır. bu kısmın yerine, söz konusu zencilerin serbest olduğuna ve işbu belgeyle serbest bırakıldıklarına ve Mahkeme nezaretinden azledilmelerine ilişkin bir kararnamenin girilmesi talimatıyla birlikte Devre Mahkemesine gönderilmesine ve takımdan taburcu olun ve gün olmadan çıkın.
Amistad Vakası - TARİHÇE
Amistad'ı Keşfetmek Mystic Seaport'ta
http://amistad.mysticseaport.org/main/welcome.html.
Mystic Seaport tarafından oluşturuldu ve sürdürüldü.
14 Ocak, Nisan 11, 2001 tarihinde gözden geçirildi.
Steven Spielberg'in güçlü açılış sahnesi Amistad (1997) birçok izleyiciyi büyüledi. 1839'da gemide elli üç Afrikalı köle Amistad, Küba kıyılarında yatan bir yelkenli zincirlerini kırdı, kaptanlarından ikisini kamış bıçaklarıyla öldürdü ve mürettebattan onları eve götürmelerini istedi. Spielberg sayesinde, dünya çapında milyonlarca tarihçi olmayan kişi, gemideki kanlı köle isyanının olduğunu öğrendi. Amistad Afrikalıları Amerikan sularında yeniden ele geçirmeye, New Haven, Connecticut'ta hapse ve ardından labirent Amerikan yargı sistemine götüren bir macera başladı. Nihayetinde eski başkan John Quincy Adams, Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi önünde kölelerin danışmanı olarak görev yaptı. Ocak 1842'de, savaştan kurtulan otuz beş kişi Amistad isyan nihayet anavatanlarına döndü.
keşfetmek Amistad Mystic Seaport'ta köleleştirmenin dehşetini, orta geçidin acımasızlığını, köleliğin ve Jackson dönemi siyasetindeki 'ırk'ın merkeziliğini ve uluslararası köle hukukunun inceliklerini vurgular. Aynı zamanda, köleleştirilmelerine direnen siyah tutsakların ajansına tanıklık ediyor ve Afrikalılar adına yasal savunmayı üstlenen Amerikalı kölelik karşıtlarının katkılarını kutluyor. keşfetmek Amistad Mystic Seaport'ta Spielberg'in filmindeki boşlukları doldurur ve yanlışlıkları düzeltir.
Site yedi temel unsur içermektedir. “Site Haritası”, konturlarını çizer. “Keşif” Amistad vaka kronolojisi, ana temalarını vurgular ve insanları ve yerleri tanımlar. “Library”, kütüphaneyle ilgili beş yüzün üzerinde belge sağlar. Amistad destan gazetelerden, kişisel belgelerden, mahkeme kayıtlarından, hükümet belgelerinden, popüler medyadan, haritalardan ve sanatsal görsellerden derlendi. Birçoğu hem orijinal biçiminde hem de transkripsiyonda görünür. “Birkaç tanesi aşırı derecede ırkçı,” sitenin yaratıcıları uyarıyor, “ve onları çevrimiçi duruma getirmekten biraz rahatsızız.” "Zaman çizelgesi" Amistad uluslararası köle ticareti tarihi, Karayip tarihi ve Amerikan tarihindeki önemli olaylar. “Öğretme”, Amistad sınıftaki bir vaka örneğidir ve ikincil ve birincil kaynakların kapsamlı (hatalarla dolu olsa da) bibliyografyasını içerir. “Ara” ve “Forum”, sitenin belgelerini keşfetmek ve okuyucuların siteyle ilgili yorumlarını yayınlamak için araçlar sağlar. Amistad destan.
Araştırmacılar, “Zaman Çizelgesi”'ni kullanarak, ortaya çıkan vakanın ayrıntılarını takip edebilir ve çeşitli güncel belgelere erişebilir. Örneğin, 24 Şubat 1841'de Adams argümanını açtı ve daha sonra günlüğüne "Yukarıdan gelen yardım için minnettar bir kalple" kaydetti. . . Halkın beklentisine cevap veremedim—ama henüz tamamen başarısız olmadım—Tanrım beni sonuna kadar hızlandırın.” 9 Mart'ta Adams, Yüksek Mahkemenin Afrikalıların özgürlüğünü onayladığını gerçekçi bir şekilde yazdı. 22 Mayıs'ta renkli amerikan (site bu kaynağı tanımlayamıyor) Amistad durum. "Bu kardeşlerin kıyılarımıza çıkması olayı, faydalı etkisi olmadan değil, vaat ettiği gibi bu ülkenin renkli halkı için de olacaktır. talihsiz Afrika."
Site, kullanıcıları “ırkçı” metinleri konusunda uyarsa da, öğrencilere birincil kaynakları—“ırkçı” veya başka bir şekilde nasıl değerlendireceklerini önermez. Her şeye rağmen, keşfetmek Amistad Mystic Seaport'ta özellikle ortaokul ve lise öğrencileri için faydalı bir kaynaktır.
John David Smith
Kuzey Karolina Eyalet Üniversitesi
Raleigh, Kuzey Karolina
Amistad Vakası - TARİHÇEConnecticut Tarihi
Amistad Mahkemesi Davası - 1. Kısım
Amistad Mahkemesi Davası, Amerika Birleşik Devletleri'nde köleliğe karşı verilen ilk büyük kararlardan biriydi. Bu olay aynı zamanda Amerikalılara kölelere nasıl davranıldığını da anladı.
Kölelik, birinin seçim hakkı olmadan çalışmaya zorlanmasıdır. Kölelik binlerce yıldır var olmuştur ve günümüzde de devam etmektedir. Amistad Olayı, Üçgen Ticareti içeriyordu.
Üçgen Ticaret, Amerika, Afrika ve Avrupa'nın birbirleriyle ürün ticareti yaptığı zamandı. Afrika ülkeleri mal alırken Afrika'dan alınan insanlar köle oldu.
|1839'da zengin, İspanyol bir plantasyon sahibi olan Jose Ruiz, 'La Amistad' yelkenlisine sahipti. Küba'da elli üç Afrikalı satın aldı.|
Ruiz ve mürettebat, kölelere karşı kötüydü. Köleler fazla yiyecek ve su alamadılar. Mürettebat bu Afrikalıları dövdü ve öldürmekle tehdit etti.
|Köle olan Sengbe Pieh'in karnı doydu. Gemiyi ele geçiren bir gruba liderlik etti. Mürettebatı yendiler ve Kaptan Ramon Ferrer'i ve aşçı Celestino'yu öldürdüler. Sengbe artık La Amistad'ı kontrol ediyordu. Kalan denizcileri ve Ruiz'i gemiyi Afrika'ya geri götürmeyi kabul etti.|
Mürettebat, şiddetli deniz rüzgarları nedeniyle gemiyi Afrikalıların anavatanına geri getiremedi. Gemi Amerika'nın doğu kıyılarında zikzak çizerek sona erdi. Diğer teknelerdeki insanlar onun garip hareketini gördüler ve karadaki insanlara anlattılar. ABD hükümeti şimdi bu garip gemiyi yakalamak için donanmasını gönderdi.
Tekne, malzemeye ihtiyaç duyduğu için Connecticut, New London'da demirlendi. Orada, Sengbe ve Afrikalılar cinayet ve korsanlıktan tutuklandı.
Bu mahkûmlar İngilizce bilmiyorlardı ve hangi haklara sahiplerdi. Connecticut halkı, bir duruşmanın Afrikalılar için adil olmayacağı için çileden çıktı. Bu yüzden mahkemede Afrikalıları savunmak için bir hukuk ekibi için para topladılar.
Ünlü Amistad Vakası Özeti: Özgürlük Arayan Esirler
Amistad tutsaklarının isyanı tarihteki ünlü vakalardan biridir. Bu dava, köleliğin tüm dünyadan tamamen kaldırılmasının başlangıcı oldu.
Kölelik, 16. yüzyılda tamamen ortadan kalkana kadar dünyanın çoğu yerinde uygulandı. Bir tahmine göre Afrika'dan Havana'ya şeker kamışı tarlaları için köle olarak bir milyondan fazla insanın gönderildiği görüldü.
Köle ticareti çoğu ülkede uygulanıyordu. İnsanlara ya başka bir yerde bir şeyler vaat edildi ya da para ya da zenginlik hırsıyla bir ülkeden diğerine takas edildikleri için kaçırıldılar.
Amistad Davası
Ünlü bir vaka Temmuz 1839'da, Sierra Leone'de Elli üç Afrikalı, Küba olarak bilinen Havana köle pazarına satılmak üzere kölelik için kaçırıldığında görüldü. Gulet Amistad'ın güvertesindekiler denizciye ve geminin kaptanına isyan etti. Kaptanı ve gemideki diğer mürettebatı öldürdüler.
Gemideki insanlar daha sonra onları satmak için satın alan İspanyollardan onları Afrika'ya geri götürmelerini istediler, ancak bunun yerine 24 Ağustos 1989'da denizci tarafından ABD'nin Long Island'ına akıllıca kaçırıldılar.
Londra'ya Yelken Açıldı
Sonunda Amistad, Afrikalıların hapse atıldığı Londra, Connecticut'a indi. Amerikalı kaptan, köleliğe karşı ve Afrikalılara kurtarma hakları vermek için dava açtı.
İki İspanyol, Amistad'ın yetkisini kendileri aldı. İspanyollar, cinayet ve adam kaçırmakla suçlandıkları için Afrikalıların Küba'ya iade edilmesini istedi. Esirler, İspanyolların üzerlerine yüklediği suçlamalar nedeniyle cezaevine gönderildi.
Kölelik Karşıtı Hareket
Esirleri İspanya ve Amerika Birleşik Devletleri'nden kurtarmak için hükümete karşı bir komite kuruldu. Ancak komite tutsaklarla iletişim kurmayı zor buluyor çünkü ne İngilizce ne de İspanyolca biliyorlar, bu yüzden Afrika'dan eski bir köle olan İngiliz savaş adamının denizci John Covey'i çevirmen olarak kullanıldı.
Federal Mahkemede Dilekçe
Amistad davası, ülkenin dikkatini çektiği yerden Federal mahkemeye girdi. Esirlere yönelik suçlamalar düşürüldü, ancak çeşitli taraflarca iddia edildiği gibi serbest bırakılmadı. Başkan Martin Van Buren, tutsakların İspanyollar lehine Küba'ya iadesini yayınladı. Ancak Haven'ın mahkemesi, Afrikalı Esirlerin Küba'ya dönüşünü engelledi.
Mahkeme, Afrikalıların yasadışı bir şekilde satın alınıp bilinmeyen dünyaya nakledildiklerini, kimsenin kiralamadığını belirtti. Martin temyize gitti ve dava Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesine taşındı.
John Quincy Afrikalılar İçin Mücadele Etti
Mahkemede yapılan duruşmada Başkan John Quincy, Amistad tutsaklarının yasadışı bir şekilde köleleştirildikleri ve onlara uygulanan tüm suçlamaların yanlış olduğu için özgürlük dilekçesini destekledi. Bunu, davaları için onlara adalet sağlamada başarılı olacağını hissettiği için yaptı. Bu nedenle mahkeme önünde 9 saat konuştu ve mahkemede bulunan kişilerin çoğunluğunu Amistad tutsakları lehine karar vermeye yönlendirme görevinde başarılı oldu.
Esirlere Özgürlük
İsyancı birçok iniş çıkış yaşadı ve sonunda Afrikalı tutsaklar serbest bırakıldı. Tutsaklık ve tüm yolculuk boyunca, tutsakların çoğu hayatını kaybetti. Mahkeme, geride kalan otuz tutsağın Sierra Leone'deki evlerine geri dönmelerine karar verdi. (8.1)
Amerika Birleşik Devletleri v. Amistad
Amerika Birleşik Devletleri v. Schooner Amistad, 40 U.S. (15 Pet.) 518 (1841), İspanyol gemisinde Afrikalıların isyanından kaynaklanan bir Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi davasıydı. La Amistad 1839'da. [1] Uluslararası meseleleri ve tarafları ve ayrıca Birleşik Devletler hukukunu içeren alışılmadık bir özgürlük davasıydı. Tarihçi Samuel Eliot Morison, 1969'da bunu, 1857'de Dred Scott tarafından gölgede bırakılmadan önce köleliği içeren en önemli dava olarak tanımladı.[2]
- 1521Santo Domingo Köle İsyanı
(Santo Domingo İspanyol kolonisi)
- 1526San Miguel de Gualdape
(İspanyol Florida, galip)
- 1548–1558, 1579–1582Bayano Savaşları
(İspanyol Panama, Yeni İspanya, bastırıldı)
- C. 1570Gaspar Yanga'nın İsyanı
(İspanyol Veracruz, Yeni İspanya, galip geldi)
- 1712 New York Köle İsyanı
(New York BritishProvince, bastırılmış)
- 1730 Birinci Bordo Savaşı
(İngiliz Jamaika, galip)
- 1730 Chesapeake isyanı
(İngiliz Chesapeake Kolonileri, bastırılmış)
- 1733 St. John Köle İsyanı
(Danimarkalı Aziz John, bastırılmış)
- 1739 Stono İsyanı
(Britanya Güney Karolina Eyaleti, bastırılmış)
- 1741 New York Komplosu
(İngiliz New York Eyaleti, bastırılmış)
- 1760–61 Tacky'nin Savaşı
(İngiliz Jamaika, bastırılmış)
- 1787 Abaco Köle İsyanı
(İngiliz Bahamalar, bastırılmış)
- 1791 Mina Komplosu
(İspanyol Louisiana (Yeni İspanya), bastırıldı)
- 1795 Pointe Coupée Komplosu
(İspanyol Louisiana, bastırılmış)
- 1795 Curaçao Köle İsyanı 1795
(Hollanda Curaçao, bastırılmış)
- 1791–1804 Haiti Devrimi
(Fransız Saint-Domingue, muzaffer)
- 1800 Gabriel'in İsyanı
(Virginia, bastırılmış)
- 1803 İbo İniş
(St. Simons Adası, Georgia, galip geldi)
- 1805 Chatham Malikanesi
(Virginia, bastırılmış)
- 1811 Alman Sahil Ayaklanması
(Orleans Bölgesi, bastırılmış)
- 1811 Aponte komplosu
(İspanyol Küba, bastırıldı)
- 1815 George Boxley
(Virginia, bastırılmış)
- 1816 Bussa'nın İsyanı
(İngiliz Barbados, bastırılmış)
- 1822 Danimarka Vesey
(Güney Carolina, bastırılmış)
- 1825 Guamacaro, Matanzas Büyük Afrika Köle İsyanı
(Küba, bastırılmış)
- 1831 Nat Turner'ın isyanı
(Virginia, bastırılmış)
- 1831–32 Baptist Savaşı
(İngiliz Jamaika, bastırılmış)
- 1839 Amistad, gemi isyanı
(Küba kıyılarında, muzaffer)
- 1841 Kreol dava, gemi isyanı
(Güney ABD kıyılarında, muzaffer)
- 1842 Cherokee Milletinde Köle İsyanı
(Hint Bölgesi, bastırılmış)
- 1843–44 Merdiven Komplosu
(İspanyol Küba, bastırıldı)
- 1859 John Brown'ın Baskını
(Virginia, bastırılmış)
Gemi, kölelerin yeniden satışı için bir limana giderken Küba kıyılarında seyahat ediyordu. Batı Afrika'nın Sierra Leone bölgesinde kaçırılan, yasadışı yollardan köle olarak satılan ve Küba'ya sevk edilen Afrikalı tutsaklar Mende halkı, zincirlerinden kurtularak gemiyi ele geçirdi. Kaptanı öldürdüler ve aşçı, diğer iki mürettebat üyesi bir cankurtaran sandalıyla kaçtı. Mende, hayatta kalan iki İspanyol denizciyi Afrika'ya geri göndermeleri için yönlendirdi. Mürettebat onları kandırdı, gece kuzeye yelken açtı. La Amistad Daha sonra New York, Long Island yakınlarında, Birleşik Devletler Gelir Kesici Servisi (ABD Sahil Güvenlik'in öncülü) tarafından yakalandı ve gözaltına alındı. ABD federal bölge mahkemesinde ve nihayetinde 1841'de Washington DC'deki ABD Yüksek Mahkemesinde geniş çapta duyurulan ve uluslararası sorunları ele alan davalar, kölelik karşıtı harekete yardımcı oldu.
1840'ta bir federal bölge mahkemesi, kaçırılan Afrikalıların Portekiz köle gemisiyle Atlantik Okyanusu'nu aştığını tespit etti. Tecora Büyük Britanya ve İrlanda, İspanya ve Amerika Birleşik Devletleri tarafından uluslararası köle ticaretine karşı yasaları ve kabul edilmiş anlaşmaları ihlal ediyordu. Tutsakların, kaçırılmalarından ve yasadışı hapsedilmelerinden kaçmak için savaşırken özgür adamlar gibi davrandıklarına hükmedildi. Mahkeme, Afrikalıların özgürlüklerini güvence altına almak için güç kullanımı da dahil olmak üzere gerekli her türlü yasal önlemi alma hakkına sahip olduklarına karar verdi. Uluslararası ve Güney seksiyonel baskı altında, Amerikan Başkanı Martin Van Buren davanın Yargıtay'a temyiz edilmesini emretti. Alt bölge mahkemesinin 9 Mart 1841'deki kararını onayladı ve Mende'nin serbest bırakılmasına izin verdi, ancak alt mahkemenin ek bir kararı, devlet masraflarıyla Afrika'ya iade edilmelerini bozdu.
Destekçiler, Afrikalıların Connecticut, Farmington'da geçici olarak barınması ve seyahat için fonlar ayarladı. 1842'de Afrika'ya dönmek isteyen 35 kişi, Amerikalı Hıristiyan misyonerlerle birlikte gemiyle Sierra Leone'ye nakledildi.
Amistad Vakası - TARİHÇE
Amistad Davasının ÖNCEKİ TARİHİ
Amistad Davasının Tarihi
Connecticut Bölgesi için Birleşik Devletler Devre Mahkemesi'nin temyiz başvurusu üzerine.
23 Ocak 1840 günü, Thomas R. Gedney ve Richard W. Meade, Amerika Birleşik Devletleri'nin Washington sörveyini yapan memurları, kendileri ve Washington briginin memurları ve mürettebatı ve ilgili ve diğer ilgililer adına, Culloden Point açıklarında Montauk Point yakınlarında, Havana'nın Amistad adlı İspanyol yelkenlisi olduğu kanıtlanan bir gemiye el koyduklarını belirterek Connecticut Bölgesi için Birleşik Devletler Bölge Mahkemesine bir iftira davası açtılar. Yaklaşık 120 ton ağırlığındaki Küba adasında ve söz konusu isyancılar, söz konusu geminin, bir kısmının söz konusu su noktasının yakınına inmiş olan kırk beş zenci tarafından yönetildiğini ve ayrıca gemide, kendilerini temsil eden iki İspanyol beyefendinin bulunduğunu tespit etti. ve, iftiracıların gerçekten inandıkları gibi, gemi Amistad'ın MS 28 Haziran 1839'da limandan yola çıktığı söz konusu İspanyol beylerine ait olan, yükün ve gemideki köle olan zencilerin bir parçasıydı. Havana, Her ikisi de Küba adasındaki Principe ilindeki bir limana bağlı, kaptanı olarak Raymon Ferrer komutasında: gemide bulunan ve yüklü miktarda büyük ve değerli kargo ve erzak ile donatılmış, toplamda kırk bin dolar ve ayrıca toplam iki yüz elli dolar tutarında para ve ayrıca elli dört köle, elli bir erkek köle ve yirmi değerinde üç genç kadın köle. Beş bin dolar ve Havana'dan Principe'ye giderken, köleler yelkenlinin kaptanı ve mürettebatının üzerine çıkarak kaptanı ve mürettebattan birini öldürüp öldürdü ve mürettebattan iki kişi daha kaçarak gemiden kaçtı. Gemideki iki İspanyol, yani Pedro Montez ve Jose Ruiz, kaptanın öldürülmesinden sonra ve zenciler gemiye ve gemiye el koyduktan sonra gemide hayatta kaldılar. geminin yelkeni ve dir zenciler tarafından, yelkenlinin Afrika kıyılarına ve Pedro Montez'e gitmesi gerektiğine karar verdi ve buna göre Jose Ruiz, zencilerin bu şekilde yönlendirdiği ve zorladığı şekilde, hayatlarını tehlikeye atarak, gündüz ve gece rotasını değiştirdi ve Amerikan kıyılarına yöneldi, ancak okyanusta iki ay sonra Montauk Burnu'na gelmeyi başardılar, sonra iftiracılar tarafından geldikleri keşfedildi ve iki İspanyol bey yardım ve koruma için yalvardılar ve talep ettiler. iftiracılardan. Geminin buna uygun olarak ele geçirildiğini ve aynı şeyi alan zencilerin elinden ve mülkiyetinden geri alındığını, şimdi bulunduğu New London limanına götürüldüğünü ve yelkenlinin büyük zorlukla açığa çıkacağını, ve isyancılar tarafından tehlikeye atılmışsa, ancak bir kısmı karada bulunan zencileri elinde bulunduran zencileri şaşırtmasaydı ve isyancıların yardım ve yardım ve hizmetleri olmasaydı, gemi ve kargo tamamen kaybedilirdi. ilgili sahiplerine. Kargonun Küba adasında ikamet eden İspanyol dalgıç tüccarlarına ve diğerlerine ve kölelerin çoğuna sahip olan Pedro Montez ve Jose Ruiz'e ait olduğu.
Saldırganlar, yelkenli Amistad'ı ve kargoyu ve köleleri büyük bir tehlikeyle kurtardıktan sonra, buna karşı dava açılması için dua ettiklerini ve Mahkeme tarafından makul bir kurtarma işleminin yapılması için olağan yargılamanın yapılabileceğini belirttiler. maldan mahkûm edilebilir, böylece kurtulmuş olur.
Daha sonra, Henry Green ve Pelatiah Fordham ve diğerleri, Thomas R. Gedney ve diğerleri tarafından aleyhine açılan mülkün kurtarıldığını iddia ederek ve Amistad'ın memurlar tarafından görülmeden veya gemiye binmeden önce ve gemiye binmeden önce, iftiraya bir dilekçe ve cevap verdiler. Washington mürettebatı, kıyıya gelen zencilerin bir kısmını güvence altına almış ve böylece geminin ve yükün kurtarılmasına yardımcı olmuşlardı.
29 Ağustos 1839'da Küba'dan Jose Ruiz ve Pedro Montez, Antonio hariç Amistad'daki tüm zencilerin köleleri olduklarını iddia ettiler. Gemideki malların bir kısmı da onlar tarafından talep edildi. Zencilerin yelkenlinin kaptanına saldırdıklarını ve onu öldürdüklerini ve daha sonra Ruiz ve Montez'in onu Amerika Birleşik Devletleri'ne getirdiklerini iddia ettiler. İspanya ile yapılan anlaşma uyarınca zencilerin ve malların kendilerine iade edilmesi gerektiğini iddia ettiler ve Teğmen Gedney'e ve kurtarma talebinde bulunan diğer tüm kişilere kurtarmayı reddettiler.
Daha sonra, Ruiz ve Montez, Amistad'ın yolculuğunun koşullarını, kaptanın zenciler tarafından öldürülmesini ve zencilerin daha sonra onları gemiyi doğru yöne yönlendirmeye zorladığını belirten ayrı bir iftira olarak Bölge Mahkemesine başvurdular. Ama onu Amerika Birleşik Devletleri kıyılarına götürmeyi başardılar, burada Amerika Birleşik Devletleri brig Washington tarafından yakalandı. Ruiz, iftirasında, kendisine ait zencilerin sayısının kırk dokuz olduğunu, "Adları Havana'da ve şu şekilde biliniyordu: Antonio, Simon, Jose Pedro, Martin, Manuel, Andreo, Edwards, Celedonia, Burtolono, Ramia, Augustin, Evaristo, Casamero, Mercoi, Gabriel, Santorion, Escolastico, Rascual, Estanislao, Desidero, Nicholas, Estevan, Tomas, Cosme, Luis, Bartolo, Julian, Federico, Salustiano, Ladislao, Celestino, Epifanio, Eduardo, Benancico, Felepe, Francisco, Hipoleto, Berreto, Isidoro, Vecente, Deconisco, Apolonio, Esequies, Leon, Julio, Hipoleto ve Zenon bunlardan birkaçı öldü." Ruiz, kendisine bilgi verildiğini, mevcut isimlerinin "Cinque, Burnah 1st, Carpree, Dammah, Fourrie 1st, Shumah, Conomah, Choolay, Burnah 2d, Baah, Cabbah, Poomah, Kimbo, Peea, Bang-ye-" olduğunu belirtti. ah, Saah, Carlee, Parale, Morrah, Yahome, Narquor, Quarto, Sesse, Con. Fourrie 2d, Kennah, Lammane, Fajanah, Faah, Yahboy, Faquannah, Berrie, Fawnu, Chockammaw ve Gabbow."
Pedro Montez'in iftirası, Amistad'da kendisine ait olan üç zencinin adının Francisco, Juan ve Josepha olduğunu, dördüncünün İspanyol adının geçmediğini ve dördünün de Teme, Mahgra, Kene ve Carria.
Bütün bunların köle olduğu ve talep sahiplerinin, köleliğin kanunen hoş görüldüğü ve izin verildiği Havana'da satın aldıkları malları ve onlar ve gemideki mallar, iddia sahipleri, ulusların kanunları ve adetleri tarafından iddia edildi, ve Amerika Birleşik Devletleri'nin ve İspanya ile Birleşik Devletler arasındaki anlaşmalara göre, hak sahiplerine eksiksiz ve eksiksiz olarak iade edilmelidir.
Gemi, zenciler ve ticari mallar, Mahkeme emriyle çıkarılan süreç uyarınca Connecticut bölgesi Mareşali tarafından onun mülkiyetine alındı.
19 Eylül 1837'de, bölge için Birleşik Devletler avukatı William S. Holabird, Bölge Mahkemesine, yukarıda bahsedilen iftiradan bu yana, Thomas R. Gedney, Esq. , bu Mahkemede dosyalanmıştır, yani. Eylül ayının bu ayı içinde, Rabbimiz 1839 yılında, Katolik Majesteleri'nin Birleşik Devletler nezdinde usulüne uygun olarak akredite edilmiş bakanı, İspanya Kraliçesi, Birleşik Devletler hükümetinin ilgili dairesine resmi olarak bir iddia sunmuştu, şu anda Amerika Birleşik Devletleri'nde beklemede olan, "yukarıda bahsedilen Amistad adlı gemi ve onun yükü, söz konusu gemideki bazı kölelerle birlikte, tümü yukarıda belirtilen iftirada tarif edildiği gibi aynı olan, İspanyol tebaasının mülkiyeti ve bahsi geçen gemi, kargo ve köleler, bahsi geçen İspanyol tebaasının malı olmakla birlikte, Birleşik Devletler'in yargı sınırları içinde geldi ve adı geçen kamu silahlı birliği tarafından ele geçirildi. Birleşik Devletler, söz konusu İspanyol uyruklarının malı olan aynı gemiyi, yükü ve köleleri Amerika Birleşik Devletleri'nin gerçek sahiplerine ve sahiplerine geri vermeyi Amerika Birleşik Devletleri'nin görevi haline getiren koşullar altında, Amerika Birleşik Devletleri ve İspanya arasında şu anda yürürlükte olan anlaşmanın gerektirdiği gibi, daha fazla engelleme veya gözaltı olmaksızın aynı." Birleşik Devletler avukatı, Birleşik Devletler adına, İspanyol bakanın iddiasının sağlam temellere dayandığını ve anlaşmaya uygun olduğunu yasal olarak ortaya koyması için Mahkemeye dua etti. söz konusu geminin, yükün ve kölelerin elden çıkarılması, Amerika Birleşik Devletleri'nin her bakımdan anlaşma hükümlerine uymasını ve kamu inancını ihlal etmeden korumasını mümkün kılacaktır. Ancak, köle olarak tanımlanan kişilerin, Afrika'dan Amerika Birleşik Devletleri yasalarını ihlal ederek nakledilen ve aynı kurallara aykırı olarak Birleşik Devletler'e getirilen zenciler ve renkli kişiler olduğu gösterilmelidir. avukat, Birleşik Devletler adına, böyle bir durumda, Mahkemenin, Amerika Birleşik Devletleri'nin, uygun görüldüğü takdirde, bu kişileri Afrika kıyılarına göndermesine olanak tanıyabilecek ek bir karar vereceğini iddia etti. Amerika Birleşik Devletleri yasaları uyarınca, sağlanan bu tür bir durumda, onları almaya ve sağlamaya yetkili olabilecek ajan veya ajanlara teslim edilecek veya Mahkeme'ye uygun, doğru ve mekanda uygun."
Aynı gün, 19 Eylül 1839'da zenciler, avukatları aracılığıyla, Teğmen Gedney ve diğerlerinin iftiralarına, kurtarma iddiasıyla ve Ruiz ve Montez'in iddialarına, onları köle olarak iddia ederek bir cevap verdiler. Amerika Birleşik Devletleri'nin müdahalesi, İspanya bakanının başvurusu üzerine, Afrika'nın yerlileri olduklarını ve özgür doğduklarını ve o zamandan beri ve hala haklı olduklarını ve köleler değil, özgür olduklarını ve olmaları gerektiğini söylediler. hiçbir zaman Küba adasında veya İspanya Kraliçesi'nin topraklarında ikamet etmediler veya yasalarına tabi olmadılar. 15 Nisan 1839'da ya da yaklaşık olarak, doğdukları ülkede yasadışı bir şekilde kaçırıldılar ve orada yasadışı ve korsan olarak köle ticareti yapan, tanımadıkları bazı kişiler tarafından zorla ve haksız bir şekilde kaçırıldılar. Afrika kıyıları ve Küba adası, bu davalıların iradesine aykırı olarak, yasadışı bir şekilde ve büyük zulüm koşulları altında, yasadışı bir şekilde köle olarak satılmak üzere Küba adasına nakledildi ve orada yasadışı olarak karaya çıkarıldı. amaç. İftiracılardan Jose Ruiz'in, tüm koşulları iyi bilen, davalıların hukuka aykırı olarak alınıp köle olarak tutuldukları kişilerle ittifak kurarak ve davalıları müteselsilen özgürlüklerinden yoksun bırakma niyetiyle davalıları sözde bir satın alma işlemine tabi tutması. , söz konusu Carria, Teme, Kene ve Mahgra ve Pedro Montez'in de tüm binaları iyi bilen ve söz konusu kişilerle yukarıda belirtilen amaç için konfederasyon yaparak söz konusu Carria, Teme, Kene ve Mahgra'yı sözde satın aldığını söyledi. sözde satın almaların davalılar veya herhangi biri üzerinde hiçbir hakkı olmayan kişilerden yapıldığını ve aynı şeyin hükümsüz ve hükümsüz olduğunu ve Ruiz veya Montez'e hiçbir hak veya unvan veya davalılar üzerinde kontrol hakkı veya herhangi biri üzerinde kontrol hakkı vermediğini; onlardan. 28 Haziran 1839'da Ruiz ve Montez'in birbirleriyle ve şimdi ölmüş olan Ramon Ferrer'den, gemi Amistad'ın kaptanı ve mürettebatından diğerleriyle konfederasyon yapmaları, davalıların ayrı ayrı, kanunsuz veya doğru, onlar tarafından temin edilen ve bu amaç için hileli olarak kullanılan bazı sahte ve hileli kağıtların rengi altında, söz konusu Ruiz ve Montez ile birlikte davalılar tarafından bilinmeyen bir yere nakledilmek ve orada ömür boyu köleleştirilmek üzere gemiye zorla yerleştirilmek üzere . Söz konusu gemide, söz konusu Ruiz ve Montez ve onların müttefikleri tarafından büyük bir zulüm ve baskı ile muamele gören ve yukarıda belirtildiği gibi haklı özgür olan muhatapların, tüm insanlarda doğal olan özgürlük sevgisi ve geri dönme arzusu tarafından kışkırtıldıkları. ailelerine ve akrabalarına, açık denizlerde seyrederken, hakları olduğu gibi, anavatanlarına geri dönmek veya köleliğin hüküm sürdüğü özgür bir eyalette sığınma talebinde bulunmak amacıyla, söz konusu gemiyi ele geçirmek. 26 Ağustos 1839'da geminin, Montauk yakınlarındaki Culloden Point'te davalıların mülkiyetine geçtiği ve orada kıyıya yakın demirlediği, hükümetinin koruması altında özgürlüklerinden yararlanabilmeleri için mevcut değildi. Long Island'ın selamlama mesafesinde ve davalıların, Cinque, Carlee, Dammah, Baah, Monat, Nahguis, Quato, Con, Fajanah, Berrie, Gabbo, Fouleaa, Kimbo'nun bulunduğu New York eyaletinin suları ve toprakları içinde , Fa quannah, Cononia, diğer adıyla Ndzarbla, Yaboi, Burnah 1st, Shuma, Fawne, Peale, Ba ve Sheele, söz konusu gulet yukarıda belirtildiği gibi demir atarken, erzak ve diğer ihtiyaç maddelerini temin etmek için New York eyaleti içinde karaya çıktı ve orada iken, köleliğin hukuka aykırı olduğu ve bulunmadığı bir eyalette, söz konusu devletin hükümetinin ve yasalarının koruması altında, ister söz konusu gemide ister kıyıda olsun, hepsinin özgür olduğu kanunların koruması altında, davalılar müteselsilen ele geçirildi, ve yukarıda bahsedilen gemide bulunanlar ve Teğmen Gedney, onun subayları ve Birleşik Devletler mürettebatı tarafından gemide bulunan ve ona sahip olanlar olarak, herhangi bir yasal izin veya yetki olmaksızın, Washington'a briç yapanlar. Onları sırasıyla Ruiz ve Montez'in kölesi olarak tutmak ve güvenceye almak ve bu onurlu Mahkemeden değerli bir eylem için bir kurtarma ödülü almak amacıyla Ruiz ve Montez örneğini. Bu amaçla, davalılar, Teğmen Gedney, memurları ve mürettebatı tarafından New London limanına getirildi ve oradayken ve daha sonra, bu onurlu mahkemedeki müteakip yargılamalar altında, söz konusu bölgenin mareşalinin gözetimine alındı. Connecticut'ta ve daha önce belirtildiği gibi sırasıyla New Haven ve Hartford şehirlerinde hapsedildi ve tutuldu. Bu nedenle, davalılar, hakları olduğu ve olması gerektiği gibi serbest bırakılmalarını ve bu onurlu Mahkeme süreci kapsamında, hangi mahkemenin emrinde veya hangi renk altında olduğu gibi, mareşalin gözetiminden serbest bırakılmaları için dua ederler. daha önce belirtildiği gibi tutulurlar.
Jose Antonio Tellincas ve İspanya uyrukları ve Küba tüccarları Aspe ve Laca, Teğmen Gedney tarafından ele geçirildiğinde Amistad'da bulunan belirli mallar için tüm kurtarma iddialarını reddederek ve mülkün geri verilmesini talep ederek iddialarda bulundular. onlara.
23 Ocak'ta Bölge Yargıcı, Amerika Birleşik Devletleri Bölge Savcısının tüm iftiralarını, iddialarını ve önerisini ve zencilerin teslim edilmesi yönünde tercih ettiği iddiayı dikkate alarak bir kararname çıkardı. İspanyol yetkililerin, Küba'ya gönderecekleri zencilerin veya zencilerin Afrika'ya nakledilmek üzere Amerika Birleşik Devletleri Başkanı'nın yetkisi altına alınması gerektiğini söyledi.
Kararname, Green ve diğerlerinin maliyetlerle kurtarma iddiasını reddetti. Teğmen Gedney ve diğerlerinin sözde köleleri kurtarma iddiası reddedildi. İspanya bakanının iddiasına dahil olan Ruiz ve Montez'in iftira ve iddialarının, masrafları sırasıyla Ruiz ve Montez'e karşı vergilendirilerek reddedilmesine karar verildi.
"İspanya bakanının Cinques ve diğerlerinin teslim edilmesini talep eden iddiasının, yukarıda belirtilen şekilde verilen cevapta özel olarak adı geçen kısmının, bedelsiz olarak reddedilmesini."
İspanya Konsolos Yardımcısının, Kaptan Ferrer'in mirasçılarına ait bir köle olan Antonio'nun İspanyol hükümetine teslim edilmesini talep eden iddiasının sürdürülmesi ve Antonio'nun İspanya hükümetine veya onun temsilcisine teslim edilmesinin emredilmesi gerektiğini, masrafsız.
Tellincas ve Aspe ve Laca'nın Amistad'ın kargosunun bir parçası olan kendileri tarafından belirtilen malların restorasyonuna ilişkin iddiaları sürdürüldü ve aynı malların brüt ekspertiz değerinin üçte biri düşülerek kendilerine iade edilmesi talep edildi. Washington'un memurlarına ve mürettebatına kurtarma olarak izin verildi. Amistad'ın brüt değerinin üçte biri kadar bir kurtarma ve gemideki diğer mallar da kurtarıcılara hükmedildi. Maliyetler diğer üçte ikisinden düşülecekti.
"Ve, Amerika Birleşik Devletleri'nde ikamet eden, usulüne uygun olarak akredite edilmiş İspanya bakanı, İspanya hükümeti adına, söz konusu geminin sahipleri ve söz konusu malların kalıntıları için, aynı şeyin bu hükümete geri verilmesini talep etti. Birleşik Devletler ve İspanya arasında yürürlükte olan anlaşmanın hükümleri uyarınca İspanyol tebaası olan söz konusu sahipler için: Ve bu Mahkemeye, söz konusu yelkenlinin yasal olarak İspanya tebaasına ait olduğu bildirilmiş olmasına rağmen, aynı zamanda, özel olarak talep edilmeyen söz konusu malların kalıntısı olarak: Ve, yukarıda bahsedilen Don Pedro Montez ve Jose Ruiz, ilgili iftiralarında belirtildiği şekilde iddialarını şahsen kovuşturmayı bırakmış ve söz konusu iddiaları, talep ve iddia kapsamında yer almaktadır. İspanyol bakanı, yukarıda belirtildiği gibi yapılmıştır: Ve söz konusu gemiye ve mallara söz konusu Thomas R. Gedney ve diğerleri tarafından el konulması, açık denizde tehlikeli bir durumda yapılmış ve ilk olarak limana getirilmişlerdir. f New London, Connecticut Bölgesi içinde ve kurtarma için iftiraya uğradı,"
[Kararname daha sonra Teğmen Gedney ve diğerlerine, geminin ve yükün brüt hasılatının üçte birini, yapılan bir değerlendirmeye göre kurtarma olarak hükmediyor ve ödenmemişse, mülkün satılması talimatını veriyor. ve satıştan elde edilen brüt hasılatın bu oranı, kaçıranlara ödenecek, bakiye, tüm masraflar ödendikten sonra, bunların ilgili sahiplerine ödenecektir.]
Zencilerin cevapları ve Birleşik Devletler Bölge Savcısı ile Montez ve Ruiz'in temsilleri üzerine, kararname şu şekilde ilerler:
"Bu Mahkeme, tarafları delilleriyle birlikte tamamen dinledikten sonra, yukarıda belirtildiği gibi ayrı ayrı cevap veren davalıların her birinin Afrika'nın yerlisi olduğunu ve özgür doğduklarını ve o zamandan beri ve hala haklı olduklarını tespit etti. ve sözü edilen birkaç iftira iddiası veya temsilinde olduğu gibi, asla Küba Adası'nda veya İspanya Kraliçesi'nin egemenliklerinde ikamet etmedikleri veya kendi ülkelerinde birkaç kez kaçırıldıklarına dair yasalara tabi olmadıkları iddia edilen veya tahmin edilen gibi köleler değil. ve kendi haklarını ve İspanya yasalarını ihlal ederek, Afrika köle ticaretini yasaklayan, 12 Haziran 1839'da Küba adasına ithal edildi ve orada yasadışı olarak tutuldu ve adı geçen Ruiz'e transfer edildi. ve Montez, sırasıyla, söz konusu kişilerin Havana'ya varışlarından sonraki on beş gün içinde olduğunu, adı geçen Ruiz ve Montez tarafından, gemiye bindirildiğini, Amistad'ın söz konusu Küba adasındaki bir limana nakledileceğini ve orada yasa dışı olduğunu söyledi. Köle olarak tutulanlar veya içlerinden bazıları, özgürlüklerini geri kazanma ve ailelerine ve anavatanlarındaki akrabalarına dönme arzusundan etkilenerek, söz konusu gemi Amistad'ı ele geçirdiler, kaptanı ve aşçıyı öldürdüler ve ağır yaraladılar. Montez, yukarıda belirtildiği gibi Havana'dan yaptığı yolculuk sırasında ve davalıların söz konusu yelkenliyi Montauk yakınlarındaki Culloden Point'te bulduklarını ve söz konusu yelkenliyi açık denizlerde, kıyıdan yarım mil uzaklıkta demirlediklerini söyledi. Long Island ve oradaydılar ve cevap verenlerin bir kısmı, söz konusu cevaplarında iddia edildiği gibi, su ve diğer ihtiyaç maddelerini aramak için kıyıda ve söz konusu teğmen tarafından ele geçirilen söz konusu gemiyle Afrika kıyılarına doğru yola çıkmak üzereyken Gedney ve memurları ve mürettebatı ve bu bölgedeki New London limanına getirildi. Ve bu Mahkeme ayrıca, söz konusu Afrikalılar söz konusu gemiye bindirildiğinden beri, söz konusu Montez ve Ruiz'in niyetinin, söz konusu Afrikalıları köle olarak tutmak olduğunu, söz konusu Cinque ve diğerlerinin söz konusu zamanda, söz konusu Afrikalıları köle olarak tutmak olduğunu tespit etmektedir. , burada cevap vermek, Afrika'dan İspanya'nın egemenliklerine ithal edildi, bu tür ithalatı yasaklayan bir İspanya yasası vardı, ithal edilen kişilerin özgür olduğunu ilan eden bir yasa vardı ki, davacılar söz konusu Afrikalıları ele geçirdiğinde söz konusu yasa yürürlükteydi ve onları gemiye bindirin ve o zamandan beri aynı şey yürürlükte."
Bölge Mahkemesinin kararnamesi, İspanya hükümetinin Aralık 1817 tarihli, köle ticaretini yasaklayan ve köle tüccarları tarafından İspanya topraklarına getirilen tüm zencilerin özgür olduğunu ilan eden ve tüm İspanya'nın egemenliklerinde İspanya'nın memurları.
Bölge Mahkemesinin kararı şöyle:
Ve bu Mahkeme ayrıca, bahsi geçen Afrikalıların bahsi geçen Montez ve Ruiz tarafından bahsi geçen gemiye bindirildiğinde, Küba Adası Genel Valisi tarafından imzalanan pasaportlarla şu sözlerle nakledildiğini tespit etmektedir: yani.:
175 yıl sonra, Amistad olayı Yale Kütüphanesi koleksiyonlarında yaşamaya devam ediyorWilliam H. Townsend'in Amistad esirlerine ilişkin eskizleri, köle gemisinde kendilerini esir alan kişilere üstün gelen ve daha sonra Amerikan mahkeme sisteminde özgürlüklerini güvence altına alan farklı bireyleri tasvir ediyor.
William H. Townsend'in Amistad tutsaklarına ilişkin karakalem çizimleri, özgürlükleri elinden alındığında onu yeniden kazanmak için savaşan karakter dolu insanları tasvir ediyor.
43 esirin Eylül 1839'da New Haven'a gelişi bir sansasyon yarattı. Afrikalılar Long Wharf'tan hapishaneye yürürken kasaba halkı sokakları doldurdu. Gardiyan Albay Stanton Pendleton, sıra dışı mahkumlarını görmeleri için merak arayanlardan her birine bir şilin istedi. Frenologlar, tutsakların kafataslarını ölçmek için hapishaneyi ziyaret etti.
Townsend onların insanlığını ele geçirdi. Çizimleri farklı bireyleri tasvir ediyor: Genç bir kız olan Margru, bir gülümsemeye işaret ediyor. Kimbo şüpheli görünüyor. Pona yakışıklı. Saby pipo içiyor.
Ocak 1935'te Yale Library Gazette'de yayınlanan bir makaleye göre, Townsend Afrikalıları onun yerine oturmaya ikna etmekte ve onlara şekerle rüşvet vermekte güçlük çekiyordu.
9 Mart Çarşamba, ABD Yüksek Mahkemesi'nin Amistad tutsaklarına özgürlüklerini tanıyan ve Afrika'ya dönüşlerini sağlayan kararının 175. yıldönümü.
John W. Barber'ın “A History of the Amistad Captives” kitabından alınan bu illüstrasyon, Amistad'ın kaptanı Ramon Ferrer'in ölümünü tasvir ediyor.
Yale Üniversitesi Kütüphanesi, tutsakların avukatı Roger Sherman Baldwin'in kağıtları ve Yüksek Mahkeme, kölelik karşıtı lider Lewis Tappan'ın karar mektuplarını yayınladığı sırada İspanya bakanı olan yazar Washington Irving'in notları da dahil olmak üzere çok sayıda Amistad malzemesine ev sahipliği yapıyor. Tutsaklar ve olayın güncel yayınlanmış hesapları için destek topladı. Townsend'in yirmi iki eskizi, Yale'deki Beinecke Nadir Kitaplar ve El Yazmaları Kütüphanesinde bulunmaktadır.
Yale'de Afro-Amerikan çalışmaları ve tarihi doçenti Edward Rugemer, Amistad olayının Amerikan köleliği ve kölelik karşıtı tarihinde önemli bir bölüm olduğunu söylüyor.
Rugemer, "Federal hükümetin köleliğe verdiği desteğin altını çizen dramatik bir hikaye" dedi. “Ama aynı zamanda insanların baskılarına direnme direncini ve kölelik karşıtı hareketin toplumu değiştirme ve insanları köleliğin iğrenç bir şey olduğuna ikna etme kararlılığını da gösteriyor.”
'Afrikalı olduklarına eminim'
İspanyol bir yelkenli olan Amistad, 28 Haziran 1839'da 53 Afrikalı ile Puerto Principe'ye gitmek üzere Havana'dan yola çıktı. Kaçırılan ve yasadışı yollardan köle olarak Küba'ya getirilen tutsaklar, geminin denize açılmasından günler sonra isyan ederek kaptanı ve bir mürettebat üyesini öldürdü.
Esirler, onları satın alan iki beyaz adamı, Jose Ruiz ve Pedro Montez'i bağışladı. Navigasyon hakkında hiçbir şey bilmeden Montez ve Ruiz'i onları Afrika'ya yelken açmaya zorlamaya çalıştılar, ancak İspanyolların başka planları vardı. Geceleri Amerika Birleşik Devletleri kıyılarına doğru yöneldiler. Gemi, bir Amerikan devriye gemisi olan Washington'un 26 Ağustos 1839'da doğu Long Island Sound'daki Culloden Point açıklarında onu ele geçirmesinden önce iki ay boyunca denizde zikzak çizdi. Amistad New London, Connecticut'a çekildi.
Kale, pirinç almak için bir köye giderken kaçırıldı. Kale, Yüksek Mahkeme sözlü savunmasından önce John Quincy Adams'a şunları yazdı: “Size bir mektup yazmak istiyorum çünkü Mende insanlarını seviyorsunuz ve büyük mahkemeyle konuşuyorsunuz. Size bir şey söylemek istiyoruz. Jose Ruiz Havana'da doğduk diyor, yalan söylüyor…”
Hukuki işlemler hemen başladı. Üçü genç kız da dahil olmak üzere esirler, mahkemelerin kaderlerini belirlemesi üzerine New Haven'daki şehir yeşili yakınlarındaki ilçe hapishanesindeki dört odada gözaltına alındı.
Kölelik karşıtları, davalarını ilerletme fırsatını kabul ederek, Afrikalıların özgürlüklerini güvence altına almalarına yardımcı olmak için harekete geçti.
Rugemer, "Köleliğin kaldırılması, Amistad davası gerçekleştiğinde büyüyen bir hareketti" diyor. “Zamanlarının önemli bir kısmını davaya adayan büyüyen bir aktivist ağı vardı. Amistad olayı gerçekleşiyor ve bunu harekete dikkat çekmenin bir yolu olarak görüyorlar.”
New Yorklu bir tüccar ve Amerikan Kölelik Karşıtı Derneği'nin kurucusu olan Tappan, tutsakların yasal savunmasını organize etmek için Amistad Komitesi'ni oluşturan diğer önde gelen kölelik karşıtlarına katıldı.
Komite, tutsakların hukuk ekibine liderlik etmesi için New Haven avukatı ve gelecekteki Connecticut valisi olan 1811 B.A.'dan Roger Sherman Baldwin'i görevlendirdi.
Yale Kütüphanesi El Yazmaları ve Arşivler Bölümündeki Baldwin Aile Belgeleri, Baldwin'in notlarını, yazışmalarını ve davayla ilgili diğer yasal belgeleri içerir.
4 Eylül 1839 tarihli bir mektupta Staples, Baldwin'e davada meslektaşları olacaklarını bildirir. Savunma ekibinin önündeki büyük bir engeli ele alıyor: Müvekkillerinin dilini anlamadılar.
Staples, Afrikalıların fiziksel rahatlığıyla ilgili endişelerini de dile getirdi.
Staples, "Bence mareşalin bu sefil yaratıklar için bir an önce pazen giysiler temin etmesi çok önemli, yoksa muhtemelen iltihaplı romatizma ya da başka bir hastalıktan hepsini yakında bulacaktır," diye yazdı Staples, Afrikalıların dışarı çıkarılmaları gerektiğini de sözlerine ekledi. güzel hava ve "biraz mesafe yürümek için yapılmış."
Bir din adamı ve Yale antik diller profesörü olan Josiah Willard Gibbs, Afrikalılar ve onların Amerikalı müttefikleri arasındaki dil engelini kırmaya çalıştı. Gibbs, 1809 B.A., tutsakların ilk 10 rakamı için söylediklerini öğrendi ve birisinin sayıları anlayacağını umarak, Afrika dilinde yüksek sesle sayarak New Haven ve New York City rıhtımlarında yürüdü.
Grabo, aynı zamanda Grabeau, Amistad tutsakları arasında Cinque'den sonra ikinci komutandı. Memleketinde bir pirinç ekicisi, kıyafet almaya giderken kaçırıldı. Amcasının borcunu ödemek için köleleştirildi.
Staten Adası'ndaki bu sahil baskınlarından birinde Gibbs, H.M.S.'de genç bir denizci olan James Covey ile karşılaştı. Buzzard, yakın zamanda iki köle gemisini ele geçiren bir İngiliz kruvazörü. 18 yaşında bir Afrikalı olan Covey, esirlerin dili olan Mende'yi konuşabiliyordu. Buzzard'ın kaptanı, davanın gerektirdiği süre boyunca Covey'in New Haven'a gitmesine izin verdi.
Baldwin'in makaleleri arasında genç denizcinin Afrikalılarla konuşmalarını anlattığı Covey'in 4 Ekim 1839 tarihli ifadesi yer alıyor. Orta Geçit'e çıkmadan önce esirlerin tutulduğu Afrika'nın batı kıyısındaki kötü şöhretli bir köle kalesi olan Lomboko'dan bahsettiklerini bildiriyor.
Covey, tutsakların "dillerine, tavırlarına ve görünüşlerine dayanarak, onların Afrikalı olduklarına eminim" diyor.
Esirlerin çoğu, Sierra Leone'deki Mende ülkesindendi.
“Bu Afrikalılarla Dr. Gibbs'in huzurunda ayrı ayrı görüştüm ve Afrika'da denize açıldıkları yer ve Havana'ya yolculukları, orada olan olaylar ve Amerika Birleşik Devletleri," diye belirtiyor Covey, bir başkasının elinde yazılı ifadede.
"Zavallı zenciler neden asılmadı?"
Amistad davası, yargı yetkisi, kurtarma hakları ve tutsakların cinayet ve korsanlıktan yargılanıp yargılanmamasıyla ilgili sorunları gündeme getirdi. Sonuç olarak, dava Amistad tutsaklarının köle mi yoksa özgür mü olduklarına kadar kaynadı.
Ruiz ve Montez, tutsakların yasal olarak köleleştirildiğini iddia eden belgeler sundular. Gerçekte, Büyük Britanya ile İspanya arasında İspanyol kolonilerine köle ithalini yasaklayan 1817 tarihli bir anlaşmaya aykırı olarak Küba'ya ithal edilmişlerdi.
İspanyollara göre, tutsaklar "ladino" ya da Küba'ya uzun süre yerleşmiş kölelerdi. Kölelik karşıtları, tutsakların yakın zamanda Afrika'dan ithal edilen siyahlar anlamına gelen "bozale" olduğunu savundular.
İspanyol hükümeti, Başkan Martin Van Buren'in kölelik yanlısı yönetimine, iki ülke arasındaki 1795 ve 1819 anlaşmalarına uygun olarak, Montez ve Ruiz'in tutsaklar da dahil olmak üzere tüm mallarını geri almalarını sağlamak için baskı yaptı.
Demokrat Parti'nin mimarlarından Van Buren, davanın Güneyli müttefiklerini kızdıracağından endişeleniyordu.
Rugemer, "Van Buren'in pozisyonu, tutsakları isyan ve cinayetten idam edilecekleri Küba'ya geri göndermekti" diyor.
Amistad olayından kısa bir süre sonra ABD'nin İspanya bakanı olan Washington Irving'in notlarındaki bir açıklama, federal hükümetin tutsaklara ve onların kölelik karşıtı savunucularına karşı tutumunu gösteriyor.
"Zencilere bozal denir. Böyle cahil varlıklar nasıl bir suçlamada bulunup yasanın tüm inceliklerini (aynen böyle) bilebilirler - Bay Tapman (aynen böyle) o çılgın kölelik karşıtı fanatiği yaptı ve başka hiç kimse yapmadı”, diyor ek açıklama. "Ve neden zavallı zenciler kaptanı ve mürettebatın bir kısmını öldürdükten sonra cinayetten asılmadılar[?]"
Washington Irving'in Amistad davasıyla ilgili notlarındaki bir açıklama şöyle diyor: "Ve zavallı zenciler neden kaptanı ve mürettebatın bir kısmını öldürdükten sonra cinayetten asılmadı..."
Bu sözleri kimin yazdığı belli değil. Irving'in Beinecke Kütüphanesi'ndeki yazılarında yer alan davayla ilgili notları, davanın gerçeklerini ve İspanyol taleplerini özetleyen bir muhtıra derlemesi gibi görünüyor.
Amistad davasındaki hukuk davası, ABD Bölge Yargıcı Andrew Judson'ın başkanlığında 19 Kasım 1839'da Hartford'daki ABD Bölge Mahkemesinde başladı. Altı yıl önce, Judson, bir eyalet avukatı olarak, Connecticut, Canterbury'de siyah kızlar için bir okul açtığı için Prudence Crandall'a dava açmıştı.
13 Ocak 1840'ta yayınlanan bir kararla Judson, tutsakların uluslararası hukuku ihlal ederek köle olarak satıldığına hükmetti. Van Buren yönetimine onları Afrika'ya iade etmelerini emretti.
Farklı bir sonuç öngören Van Buren, Afrikalıları Küba'ya götürmek için New Haven limanına deniz yelkenlisi Grampus'u yerleştirmişti.
Federal hükümet Judson'ın kararına itiraz etti. Devre mahkemesi Judson'ın kararını onayladı ve dava ABD Yüksek Mahkemesi'ne gitti.
'Allah'ı düşünmez'
Tutsaklar mahkemede davaları devam ederken boş durmadılar. Yale öğrencileri onlara günlük İngilizce ve Hıristiyan inancı eğitimi verdi.
John W. Barber'ın Amistad olayının çağdaş bir açıklaması, İlahiyat Okulu'nda bir öğrenci olan Benjamin Griswold'un esirlerin "kalplerini ve zihinlerini" "iyileştirme" çabalarını anlatan bir makalesini içerir.
“Her gün iki ila beş saat öğretim vermek için harcandı” diye yazdı. “Başlangıçta ilerlemeleri yavaştı ve bazı zorluklarla karşılaştı. Ne gerekli zihin çabasına ne de dikkatin sabitliğine alışmışlardı.”
Tutsaklar hevesli öğrencilerdi, diye yazdı Griswold, 1841 Div..
Marqu, aynı zamanda Margru, Küba'dan yapılan yolculukta hayatta kalan üç genç kızdan biriydi. Babası, borcunu ödemek için onu köle olarak sattı. Afrika'ya yerleştikten sonra, Oberlin Koleji'ne katılmak için Amerika Birleşik Devletleri'ne dönecekti.
“Sık sık değil (sic) gün boyunca öğretmenlerini elinde tutma arzusuyla, onu tutmaya bile çalışırlar, ellerini tutarlar ve kişiliğine yapışırlar ve bireyler, kalması koşuluyla ona kendi akşam yemeğini vermeyi teklif eder” dedi. yazdı.
Yavaş ama algılanabilir bir ilerleme bildirdi.
“Bazıları Yeni Ahit'i okuyabilir” diye yazdı. “Durumları, İngilizce dilini konuşmada ilerlemeye özellikle elverişsizdi. Sadece kendi başlarına hapsedildiler ve birbirleriyle ilişki kendi ana dillerinde oldu.”
Griswold ayrıca tutsakların dini eğitimini de anlattı. Öğretmenler Mende'ye çevrilmiş bir Hıristiyan duası bestelediler. Dualardan sonra her gün yarım saat “dini hakikati kalbe etkilemeye çalışmak” için harcandı.
Griswold, tutsakların belirsiz geleceklerinin onları Hıristiyanlığı benimsemeye yönlendirdiğini öne sürdü.
“Çoğu sıkıntı ve korku içinde lütuf tahtına sürüldü” diye yazdı. "Gardiyanın ailesinden bir hanım bana, küçük kızların bile kendilerini adadıkları saatlere dikkat ettiklerini ve başkalarını örnek alarak onlara bir görev yüklenmediği zaman da bunu söyledi."
Tutsaklar, hapsedildikleri koşullardan tamamen memnun değillerdi.
Baldwin'in gazeteleri arasında, tutsakların fiili lideri Cinque'den, Pendleton'ın New Haven'ın Westville bölümündeki yeni mahallelerinde onlara kötü muamelesinden şikayet eden 9 Şubat 1841 tarihli bir mektubu yer alıyor.
Cinque, İngilizceyi yarıda keserek, "New Haven'dayken Mendi insanlarını çok fazla kırbaçlıyor," diye yazdı. “Onun için üzüldüm ve o Tanrı'yı düşünmüyor. Kötülük yapıyor ve Westville'e gelip bir çoğunu kırbaçladığında bizim için daha iyi değil ve Mendi halkına kötülük yapıyor."
Cinque, "Yargıçlarımıza bizi serbest bırakmalarını söyleyin," diye yazdı.
Zafer ve eve yolculuk
Yüksek Mahkeme önündeki tartışmalar 22 Şubat 1841'de başladı. Kölelik karşıtları, o zamanlar Kongre üyesi olan eski Başkan John Quincy Adams'ı, mahkeme önündeki sözlü tartışmalarda Baldwin'e katılması için görevlendirdiler. Dokuz yargıçtan beşi ya köle sahibiydi ya da köle sahibiydi.
Mahkeme kararını 9 Mart 1841'de verdi. Çoğunluk adına yazan Yargıç Joseph Story, tutsakların "İspanya yasalarına göre özgürlüklerine sahip olan kaçırılmış Afrikalılar" olduğu sonucuna vardı.
Nathaniel Jocelyn'in Amistad tutsaklarının lideri Cinque portresinin John Sartain tarafından Yale Üniversitesi Sanat Galerisi'nde sergilenen bir baskısı.
Tutsaklar kararı günler sonra Adams'tan gelen bir mektupla öğrendiler.
Yüksek Mahkeme, federal hükümetin tutsakları Afrika'ya taşımasını talep etmedi. İstedikleri gibi kalabilirler veya gidebilirler.
Karardan sonra Afrikalılar, yerel kölelik karşıtı topluluğun bir çiftlikte yaşamaları için ayarladığı Farmington, Connecticut'a taşındı. Cinque ve diğerleri, eve dönüş yolculukları için para toplamak amacıyla çeşitli şehirlere götürüldü. Ne yazık ki, bu süre zarfında tutsaklardan biri bir gölette boğuldu.
Kasım 1841'in sonlarında, orijinal 53 tutsaktan 35'i ve dört Amerikalı misyoner, kiralanmış bir gemi olan Centilmen'e bindi ve Amerikalı misyonerlerin katıldığı Afrika'ya doğru yola çıktı.
Tappan bu haberi 1 Aralık 1841'de Beinecke Kütüphanesi'nde bulunan Gibbs'e yazdığı bir mektupta verdi.
Tappan, "Mendian dostlarımız Cumartesi sabahı sert bir esinti ile yola çıktılar ve burada kar fırtınası başlamadan 40 saat önce yelken açtılar" dedi.
Mektup şu dipnotla sona eriyor: ““Mr. Adams dün beni aradı, Washington'a giderken, mektubunu görmelerinin hesabını büyük bir memnuniyetle dinledi - ayrılmaları vb. ”
Amistad esirlerinden altısı, Townsend, Baldwin, Gibbs, Pendleton ve davayla ilgili diğer birkaç kişi gibi Grove Street Mezarlığı'na gömüldü.
Avantajlar ve Benzer Uygulamalar
Kırıkların Doğru Yeri ve Sondaj: Kırıkları bulmak için tek tek delikler açmak çok pahalı olacaktır - ne yazık ki, bu düşük teknoloji rotası sıklıkla kullanılır. Çoğu zaman deldiğinizde, bunun gibi bir kırılma bulmak için dikey olarak delersiniz, tonlarca delik açmanız gerekir, bu hem verimsiz hem de maliyet açısından engelleyicidir. İşin püf noktası, kırıkları bulmak ve doğrudan onları delmek, AGI cihazlarının izin verdiği şey budur.
Tasarruflar: AGI'nin enstrümanları, barajdaki sızıntıyı hızla tespit ederek CFE'nin paradan tasarruf etmesinin en iyi yoluydu. Barajlar rutin bakım gerektirir ve su sızıntısının gerçek yerlerini bulmak için tahmin ve sondaj yapmak yerine enstrümanları kullanmak için AGI çözümü zamandan, işçilikten ve malzeme maliyetlerinden tasarruf sağlar.
Bu yöntemi, herhangi bir uygulamada - yardım yardımından, baraj sızıntısına ve yeraltında su aradığınız herhangi bir duruma kadar - suyu bulmak için kullanabilirsiniz.List of site sources >>>