hepside birbirinden güzeldi ussu , teşekkür ederim
DÜNYAYI DEĞİŞTİRMEK Adam, bir haftanın yorgunluğundan sonra pazar sabahı kalktığında bütün haftanın yorgunluğunu çıkarmak için eline gazetesini aldı ve bütün gün miskinlik yapıp evde oturacağını düşündü. Tam bunları düşünürken oğlu koşarak geldi ve sinemaya ne zaman gideceklerini sordu. Baba oğluna söz vermişti. bu hafta sonu sinemaya götürecekti ama hiç dışarıya çıkmak istemediğinden bir bahane uydurması gerekiyordu. Sonra gazetenin promosyon olarak dağıttığı dünya haritası gözüne
DÜNYAYI DEĞİŞTİRMEK
Adam, bir haftanın yorgunluğundan sonra pazar sabahı kalktığında bütün haftanın yorgunluğunu çıkarmak için eline gazetesini aldı ve bütün gün miskinlik yapıp evde oturacağını düşündü.
Tam bunları düşünürken oğlu koşarak geldi ve sinemaya ne zaman gideceklerini sordu.
Baba oğluna söz vermişti. bu hafta sonu sinemaya götürecekti ama hiç dışarıya çıkmak istemediğinden bir bahane uydurması gerekiyordu. Sonra gazetenin promosyon olarak dağıttığı dünya haritası gözüne ilişti.
Önce dünya haritasını küçük parçalara ayırdı ve oğluna: "eğer haritayı düzeltirsen seni sinemaya götüreceğim" dedi.
"Oh be kurtuldum en iyi coğrafya profesörünü bile getirsen bu haritayı akşama kadar düzeltemez." diye düşündü.
Aradan on dakika geçtikten sonra oğlu babasının yanına koşarak geldi ve "baba haritayı düzelttim artık sinemaya gidebiliriz" dedi.
Adam önce inanamadı ve görmek istedi. gördüğünde de halen hayretler içindeydi. Oğluna bunu nasıl yaptığını sordu.
Çocuk şöyle cevap verdi; bana verdiğin haritanın arkasında bir insan vardı.
İNSANI DÜZELTTİĞİM ZAMAN DÜNYA KENDİLİĞİNDEN DÜZELMİŞTİ.
ZAMAN YÖNETİMİ
Aşağıdaki gerçek hikaye Kellog Business School'da (Northwestern Üniversitesi) İş İdaresi master öğrencileri ile Zaman Yönetimi dersi profesörü arasında geçer:
Profesör sınıfa girip karşısında duran dünyanın en seçilmis öğrencilerine kısa bir süre baktıktan sonra, "Bu gün Zaman Yönetimi konusunda deneyle karışık bir sınav yapacağız" dedi. Kürsüye yürüdü, kürsünün altından kocaman bir kavanoz çıkarttı. Arkadan, kürsünün altından bir düzine yumruk büyüklüğünde taş aldi ve taşları büyük bir dikkatle kavanozun içine yerleştirmeye başladı. Kavanozun daha başka taş almayacağına emin olduktan sonra öğrencilerine döndü ve "Bu kavanoz doldu mu?" diye sordu.
Öğrenciler hep bir ağızdan "Doldu" diye cevapladılar. Profesör "Öyle mi?" dedi ve kürsünün altına eğilerek bir kova mıcır çıkarttı. Mıcırı kavanozun ağzından yavaş yavaş döktü. Sonra kavanozu sallayarak mıcırın taşların arasına yerleşmesini sağladı. Sonra öğrencilerine dönerek bir kez daha "Bu kavanoz doldu mu?" diye sordu. Bir öğrenci "Dolmadı herhalde" diye cevap verdi. "Doğru" dedi profesör ve gene kürsünün altına eğilerek bir kova kum aldı ve yavaş yavaş tüm kum taneleri taşlarla mıcırlarin arasına nüfuz edene kadar döktü. Gene ögrencilerine döndü ve "Bu kavanoz doldu mu?" diye sordu. Tüm sınıftakıler bir ağızdan "Hayır" diye bağırdılar. "Güzel" dedi profesör ve kürsünün altına eğilerek bir sürahi su aldı ve kavanoz ağzına kadar doluncaya dek suyu boşalttı. Sonra öğrencilerine dönerek "Bu deneyin amacı neydi" diye sordu.
Uyanık bir öğrenci hemen "Zamanımız ne kadar dolu görünürse görünsün, daha ayırabileceğimiz zamanımız mutlaka vardır" diye atladı. "Hayır" dedi profesör, "bu deneyin esas anlatmak istediği "Eğer büyük taşları baştan yerleştirmezsen küçükler girdikten sonra büyükleri hiç bir zaman kavanozun içine koyamazsın" gerçeğidir". Öğrenciler şaşkınlık içinde birbirlerine bakarken profesör devam etti:
"Nedir hayatınızdaki büyük taşlar? Çocuklarınız, eşiniz, sevdikleriniz, arkadaşlarınız, eğitiminiz, hayalleriniz, sağlığınız, bir eser yaratmak, başkalarına faydalı olmak, onlara bir şey öğretmek! Büyük taşlarınız belki bunlardan birisi, belki bir kaçı, belki hepsi. Bu akşam uykuya yatmadan önce iyice düşünün ve sizin büyük taşlarınız hangileridir iyi karar verin. Bilin ki büyük taşlarınızı kavanoza ilk olarak yerleştirmezseniz hiç bir zaman bir daha koyamazsınız, o zaman da ne kendinize, ne de çalıştığınız kuruma, ne de ülkenize faydalı olursunuz. Bu da iyi bir iş adamı, gerçekte de iyi bir adam olamayacağınızı gösterir". Profesör, ders bittiği halde konuşmadan oturan öğrencileri sınıfta bırakarak çıktı...
5 TOP
Hayatın havaya attığımız 5 topla oynanan bir oyun olduğunu düşünelim:
Bu toplar; İşimiz (Okulumuz) , ailemiz, sağlığımız, dostluklarımız ve benliğimizdir.
Bu 5 top içinde bir tek "İşimiz" lastik toptur. Düşürürsek zıplatabiliriz. Ancak diğer 4 top camdan yapılmıştır. Düşerse kırılır, yerine konulamazlar.
Bunu fark etmeli ve hayatımızı bu dengeye göre kurmalıyız. Oysa hepimiz o ilk lastik topu tutabilmek uğruna diğerlerini kırıp dökmüyor muyuz?
TEBESSÜM
Küçük kız, hüzünlü bir yabancıya gülümsedi. Bu gülümseme adamın kendisini daha iyi hissetmesine sebep oldu. Bu hava içinde yakın geçmişte kendisine yardım eden bir dosta teşekkür etmediğini hatırladı. Hemen bir not yazdı, yolladı.
Arkadaşı bu teşekkürden o kadar keyiflendi ki, her öğlen yemek yediği lokantada garsona yüklü bir bahşiş bıraktı.
Garson, ilk defa böyle bir bahşiş alıyordu. Akşam eve giderken, kazandığı paranın bir parçasını her zaman köşe başında oturan fakir adamın şapkasına bıraktı.
Adam öyle ama öyle minnettar oldu ki... İki gündür boğazından aşağı lokma geçmemişti. Karnını iki günden beri ilk defa doyurduktan sonra, bir apartman bodrumundaki odasının yolunu ıslık çalarak tuttu. Öyle neşeliydi ki, bir saçak altında titreyen köpek yavrusunu görünce, kucağına alıverdi.
Küçük köpek gecenin soğuğundan kurtulduğu için mutluydu. Sıcak odada sabaha kadar koşuşturdu. Gece yarısından sonra apartmanı dumanlar sardı. Bir yangın başlıyordu. Dumanı koklayan köpek öyle havlamaya başladı ki, önce fakir adam uyandı, sonra bütün apartman kalktı.
Anneler, babalar dumandan boğulmak üzere olan yavrularını kucaklayıp, ölümden kurtardılar.
Bütün bunların hepsi, bir TEBESSÜM’ün sonucuydu
SEVGİYİ ANLAYABİLEN ZAMAN
Bir zamanlar, bütün duygular bir adada yaşarmış. Mutluluk, Üzüntü, Sabır, Öfke, Korku, Kibir, Bilgelik, Sevgi.. Her türlü duygu bu adada olduğu için de, adaya "Duygu Adası" deniliyormuş.
Ada sakini duygular, günün birinde, tespit edemedikleri bir yerden, adanın birkaç gün içinde batacağı yönünde ısrarlı anonslar duymuşlar. İlk anda bunun bir şaka olduğunu düşünmüş bazıları, ama anonslar devam ettikçe, durumun ciddi olduğunu düşünerek, birer ikişer adadan ayrılmaya başlamışlar.
Hemen her duygunun kendine ait bir kayığı yahut gemisi veyahut yatı olduğundan, adadan ayrılmak nispeten kolay olmuş onlar için. Ama Sevginin küçücük bir salı bile yokmuş. O yüzden, kendisini alacak biri buluncaya kadar, mecburen adada kalmış.
Duyguların büyük kısmının adadan ayrıldığı günlerden birinde, ada, anonsta söylendiği şekilde, yavaş yavaş batmaya başlamış. Bunun üzerine, Sevgi, yüksekçe bir kayaya çıkıp yardım istemeye başlamış adadan henüz ayrılan diğer duygulardan.
İlk önce, Zenginliği görmüş büyük ve güzel bir yatın içinde. El edip,yüksek sesle bağırmış.
"Zenginlik, beni de alır mısın?"
Yatın her tarafına yığdığı eşyaları gösteren Zenginlik:
"Hayır, alamam." demiş. "Görüyorsun altın, gümüş, zümrüt derken yat doldu. Senin için yer kalmadı."
Zenginlikten vefa görmeyen Sevgi, biraz daha geride, büyücek bir yelkenli görmüş. Dikkatlice baktığında anlamış ki, bu yelkenli Kibir'in:
"Kibir, Kibir!..Benim sandalım bile yok, ada da batıyor, yardım et lütfen!"
"Sana yardım edemem" demiş Kibir. "Biraz dağınık gözüküyorsun; yelkenlimin fiyakasını bozacaksın."
Bu cevap karşısında çok üzülen Sevgi, bir kayığa binip kürek çeker vaziyette, Üzüntüyü fark etmiş o sırada. Üzüntü, kayaya çok yakın bir yerdeymiş. Sevgi bu kez ondan yardım istemeye karar vermiş:
"Üzüntü, seninle gelebilir miyim?"
"Ah sevgili Sevgiciğim!" demiş Üzüntü. "Yalnız gitmeye karar verdiğim için o kadar üzgünüm ki!"
Bu cevap üzerine üzüntüsü daha da artan Sevgi, yüzünü adanın öbür tarafına doğru çevirdiğinde, bir mavnanın üstünde neşeyle zıplayıp duran birini görmüş. Mutlulukmuş bu. Sevgi ona da seslenmiş; ama Mutluluk o kadar mutluymuş ki, Sevginin ona seslendiğinin bile farkına varmamış.
Çaresiz biçimde Mutluluğa seslenmeye devam eden Sevgi, ansızın bir ses duymuş yakında:
"Buraya gel Sevgi! Seni ben götüreyim."
Sevgi çok sevinmiş ve koşar adım sahile koşup içinden yaşlıca bir adamın kendisine seslendiği kayığa atlamış. Kayıkla fazlaca bir yerden gitmeden de, adanın büsbütün sulara gömüldüğünü görmüşler.
Sevgi, bu kadar duygu çağırdığı halde onu almazken kendisini kayığına çağıran bu saçı başı ağırmış duyguya teşekkür etmiş defalarca. Ama, Duygu Adasında o güne kadar hiç görmediği yaşlıyı adını bile sormayı unuttuğunu, ancak karaya varıp da vedalaşmalarından sonra fark etmiş.
Sonra da, günlerden bir gün geldikleri bu yeni kara parçasında Bilgeliğe rast gelince, ismini bile sormadığı bu kadirşinas yaşlıyı tarif edip ismini sormuş kendisine.
"O, Zamandan başkası olamaz." diye cevap vermiş Bilgelik. "Zaman mı? Peki niye yalnız o bana yardım etti?"
"Çünkü" demiş Bilgelik, "Sevginin gerçek değerini ancak Zaman kavrayabilir."
DİL BİLGİNİ VE KAYIKÇI
Bir gün kendini beğenmiş ve kibirli bir dil bilgini,kıyıda duran bir kayığa binip karsı yakaya geçmek ister.Bir kayıkçıyla anlaşır. Kayığa biner ve yola çıkarlar.Bu arada dil bilgini hem çevreyi izlemekte, hem de kayıkçının bilgisini görgüsünü sınamaktadır. Bir ara şöyle bir soru sorar.
"Kayıkçı, sen hiçdilbilimi kitabı okudun mu?"
"Hayır, beyim. ben cahil bir kayıkçıyım. Üstelik okuma da bilmem."
Bilgin onu biraz aşağılayarak alaycı bir biçimde şöyle der:
"Yazık, çok üzüldüm.demek ki sen yaşamını boşa geçirmişsin."
Kayıkçı hiç sesini çıkarmaz. Sahilden hayli uzaklaştıktan sonra hava bozar ve fırtına çıkar.Bilgin belli etmesede,her halinden korktuğu belli olmaktadır. Kayıkçı dayanamaz ve şöyle der:
"Ey her şeyi çok iyi bilen dil bilgini dostum!Sana bir soru sormak isterim."
Dil bilgini sor anlamında başını sallar.
"Yüzme bilirmisin?"
"Hayır."
Bu kez kayıkçı şöyle yanıt verir.
"Vah vah, çok üzüldüm,yaşamını boşa harcamışsın. Çünkü biraz sonra kayok batacak ve seni dil bilgisi değil yüzme bilgisi kurtaracak!"...
İsterseniz dünyanın en bilgili insanı olun, ama bu bilgi sizin yaşamınızı kurtarmanıza yetmiyorsa boşuna kafa doldurduğunuz kırıntıdan başka bir şey değildir.
NE OLMAK DAHA İYİ?
Bir zamanlarn, kızgın güneşin altında, mermer taşlarını yontmaktan bezmiş bir mermer yontucusu varmış.
"Bu hayattan bezdim artık. Yontmak! Devamlı mermer yontmak. Öldüm artık! Üstelik bir de bu güneş, hep bu yakıcı güneş!Ah! Onun yerinde olmayı ne kadar çok isterdim. Orada yükseklerde her şeye hakim olur, ışınlarımla etrafı aydınlatırdım."Diye söylenir dururmuş yontucu.
Bir mucize eseri dile ği kabul olmuş ve o an güneş oluvermiş.Dileği kabul edildiği için çok mutluymuş.Fakat tam ışınlarını etrafa yaymaya hazırlanıdığı sırada ışınlarının bulutlar tarafından engellendiğini fark edip:
"Basit bulutlar benim ışınlarımı kesecek kadar kuvvetli olduklarına göre benim güneş olmam neye yarar? "diye isyan etmiş.
"Mademki bulutlar güneşten daha kudretli,bulut olmayı tercih ederim."demeye kalmadan hemen bulut olmuş.Dünyanın üzerinde uçmaya başlamış,oradan oraya koşup yağmurlar yağdırmış,fakat birdenbire ortaya çıkan rüzgar bir anda bulutları dağıtıvermiş.
"Ah! Rüzgar geldibeni dağıttı. Demek ki en kuvvetlisi o.öyleyse ben rüzgar olmak istiyorum"diye karar değiştirmiş yine.Ve dünyanın üzerinde esip durmuş,fırtınalar estirmiş,tayfunlar meydana getirmiş.Çok yüksek ve çok sağlam bir duvar.Bir bakmış bu duvar bir dağmış.
"Basit bir dağ benim durmama yettiğine göre benim rüzgar olmam neye yarar?"diye düşünmüş. Bu sefer dağ oluvermiş ve o anda ona bir şeyin vurduğunu hissetmiş.Kendinden daha güçlü olan ve onu içinden oyan neymiş bilirmisiniz?
KÜÇÜK BİR MERMER YONTUCUSU...
hepside birbirinden güzeldi ussu , teşekkür ederim
Teşekkür ederim ussu
Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)