Ne zaman geleceği hayal etmeye kalksam önüme bir pencere düşüyor, fazlası değil. Yağmurlu günlerden kalma ıslak çatıları ve gökyüzünü ve uzaklardaki kuşları gören ya da bahar sabahlarında, yeşillik içinden sıyrılıp içime uzanıveren gün ışığına sahne... Sonra bakmak istiyorum işte olabildiğince uzağa, sonra duymak istiyorum o an orada olmayan sesleri; dalga sesini, kuş sesini, çocuk sesini... Mutluluğun, gelecek güzel günlerin içimdeki tarifi bu. Bir pencere.