REGNUM: Çok sayıda Rus silahının Azerbaycan'a gönderilmesinin başlaması, Ermenistan'da karışık incelemelere neden oldu. İşlemin oldukça fazla olan bir milyar ABD doları olarak tahmin edilmektedir. Neler olduğuna dair değerlendirmeniz nedir?
Rusya sponsor değildir, ancak Azerbaycan'ın prensip olarak her durumda satın almaya hazır olduğu silah ve askeri teçhizat piyasa fiyatlarında satmaktadır. Yani, bu durumda, birincil Azerbaycan'ın silah ve askeri teçhizat edinme yeteneği ve arzusudur. Bu bakış açısından, her şey mantıklıdır, ancak ahlaki değerlendirmeler farklı olabilir, ancak pratik bir bakış açısından çok önemli değildir. Belki de haklı olarak soru ortaya çıktığında, Azerbaycan'a silah satışının ahlaki olarak ne kadar haklı olduğu ve Ermenistan ile stratejik ittifak düşüncelerine karşılık geldiğinde, o zaman dünyada hikayeler Benzer kombinasyonların çalındığı düzinelerce vaka var. Örneğin, Soğuk Savaş'ın neredeyse tüm dönemi boyunca ABD 7 ila 10 oranında hem Türkiye hem de Yunanistan'a silah sattı ve hatta bağışladı. Örneğin Mısır ve İsrail gibi başka örnekler de vardı. Buna rağmen, İsrail'le hafif, zor bir ilişkiye rağmen, Mısır, bildiğim kadarıyla Orta Doğu'da Amerikan'ı alan ilk ülke oldu. tanklar M1 "Avramlar". İsrail'e teslim olmadılar, ancak bu kısmen bu ülkenin kendi Merkava tanklarını geliştirmiş olmasından kaynaklanıyor. Ama gerçek şu ki - Mısır o zamanlar en son Amerikan tanklarını alan ilk Ortadoğu devletiydi. Camp David Anlaşmalarından sonra, Amerikalılar sadece Arap-İsrail barış sürecinde değil, en önemli iki oyuncusu (İsrail ve Mısır) arasındaki ilişkide değil, aynı zamanda askeri malzeme konusunda da bir broker rolünü oynamaya çalıştılar.
Yani bu bir çeşit Moskova bilgisi değil. Aslında, bu dinamik yaklaşık 20 yıldır gözlenmiştir; Aynı şey 90-x'in başında da oldu, ardından 2000-s'de birkaç kez tekrarlandı. Ayrıca, son dönemde açıklanan en son açıklanan teslimatların bazıları aslında geçen yıl uygulandı. T-90C, BMP-3, diğer bazı silah türleri için malzemeler daha yeni başlıyorsa, örneğin MNTA-S 152-mm kendinden tahrikli Howitzer'lar ve taşınabilir uçaksavar füzeleri gibi geçen yıl bazı silah sistemleri teslim edildi. karmaşık "İğne". Bu gönderiler, geçen yılki açık silah geleneksel Rus silah raporunda yansıtılmıştı. Bu durumla ilgili mevcut bilgiler, İlham Aliyev'in seçim öncesi yıldaki askeri geçit töreninde gösterecekleri pahalı oyuncakları hızlıca satın alma arzusuyla bağlantılı.
Dolayısıyla, ilke olarak, bilgilendirme vesilesi birçok açıdan Ermenistan'da halka açık bir sese sahiptir, ancak anlaşılabilir. Sıradan bir vatandaşın bu tür olayları siyasi elverişlilik veya iki-üç-yollu askeri-stratejik kombinasyonlar açısından değerlendirmesi yaygın değildir. Ve Ermenistan için gerçekten önemli olan nedir? Ermenistan için, Rusya’nın, 90’lerin başlangıcından bu yana olduğu gibi, şu anda olduğu gibi - bir dereceye kadar, tüm bunların Ermenistan’a askeri teçhizat ve silah tedarikiyle telafi edildiği önemlidir. Bu tür fırsatlara sahip olmayan ve enerji kaynaklarını satan Azerbaycan ile Ermenistan arasındaki askeri-teknik denge, Azerbaycan'ın resmi olarak ilan edilen askeri bütçesinin tüm Ermenistan'ın bütçesine yaklaştığı ve askeri eylemlerin devam etmediği durumlarda devam ederse, bu doğal olarak olur. Karabağ ya da Ermeni askerlerinin morali nedeniyle değil, aynı zamanda esas olarak Rus tarafından sağlanan ve sağlanan nicel parametrelerden dolayı değil.
Konuşmamızı çok sayıda sayıyla doldurmak istemem, anlamsız. Bu sayılara gerçekten ihtiyacı olanların, en azından genel anlamda, onlar hakkında bir fikirleri var. Ancak inan bana, bu dengeyi, belirtilen sözleşmenin yerine getirilmesinden sonra bile (ve bu yılın gelecek 2-3'inde gerçekleşecek) kalacak. Ve bugün mevcut olan bilgiler, tüm 94 T-90С tanklarının zaten Azerbaycan'da olduğu anlamına gelmez. Bunlar, tamamlanması çok zaman alacak sözleşmeler ve doğal olarak Rus tarafı bu konuda acele etmeyecek. Hala bileşenler, toplar ve diğer silah sistemlerine mermi, roket vb. Tedarik etme sorunu var. Yani, çok sık olduğu gibi, Rus tarafı bu konuda acelesi olmayacak.
Aynı zamanda Rusya’ya Azerbaycan’ın askeri teknik politikası üzerinde bir miktar etki yapma imkânı veriyor ve bu da bir gerçek. Beni yanlış anlama, kimseyi yıkayamayacağım. Benim işim sadece bölgedeki askeri-politik durumu analiz etmektir. “Çalıştaydaki bazı meslektaşların” sıklıkla yapamadıkları en zor şey, herhangi bir durumun siyasallaştırılmış veya ideolojik değerlendirilmesinden kaçınmaktır. Şahsen, neler olup bittiğine dair nitel bir değerlendirme yapmıyorum, sadece Rusya’nın birkaç yıl önce yaptıklarıyla bugün ne yaptıkları arasında herhangi bir kavramsal fark görmüyorum. 2011'te Rusya, 300 Haziran 2 askeri geçit töreni sırasında gösterilen C-26 PMU-2011 Favorit kompleksini Azerbaycan'a teslim etti. Bu zamana kadar Rusya, Ermenistan'a C-300 PS'nin uygun sayıda mobil uçaksavar füze sistemi sağladı. Ondan önce, Ermenistan'da mobil kompleksler yoktu, ancak Ermeni tarafının da konuşmamayı tercih ettiği “yarı-sabit” C-300 PT sistemleri vardı.
Aynı dönemde, taktik füze sistemi "Tochka-U" Ermenistan'da kuruldu. Bu silahların hepsi de aynı 21 yılının Eylül ayında düzenlenen 2011 askeri geçit töreni sırasında Ermenistan tarafından gösterildi. Askeri uzmanlar tehlikede olanı anlar. Özel ciddi bir sıçrama olmadı. Başka bir şey de, silahlanma yarışı tekrar bir spiral gibi döndüğünde, bunun genel gerginliğe neden olmasıdır. Bununla birlikte, zaman zaman Rusya’yı eleştirenler bana şunu açıklayabiliyorlar: ilk olarak, Azerbaycan silah yarışında nasıl durdurulabilir, ikincisi, eğer Rusya bu kadar kötü bir müttefik ise, o zaman neden bize silahları piyasa fiyatlarında satmıyor? fiyat ve tercihli gerekçelerle transferler? Rusya, olduğu gibi - artıları ve eksileri ile ve bu bana göründüğü gibi, herkesin hem arkadaşları hem de düşmanları gibi uzun süredir alışması gerekiyordu. Bazı nedenlerden dolayı, Ermenistan için ücretsiz ve çok ucuz ve yeterli miktarda silah ve askeri teçhizat sağlamaya hazır olan başka bir gerçek veya potansiyel askeri-politik müttefiki tanımıyorum.
REGNUM: Bu bilgiler bağlamında, Rusya ve CSTO'nun, uluslararası olarak tanınmamış bir bölge olmayan Dağlık Karabağ'dan söz etmemek yerine, doğrudan aleyhte olsa bile, Ermenistan'a karşı yükümlülüklerini yerine getirmeye hazır olmayacaklarını söyleyerek, görüşlerin ortaya çıkmaya başladığını belirtti.
Öncelikle, askeri-stratejik bir bakış açısıyla, bölgenin mevcut militarizasyonu ve diğer benzer stratejik düşünceler göz önüne alındığında, Azerbaycan tarafından başlatılan mücadelenin sadece Dağlık Karabağ çevresindeki bölgeyle sınırlı olabileceğine ve Bakü'nün yapamayacağına inanmıyorum. Ermenistan topraklarına saldırma cazibesini terk etmek için tamamen askeri yoldan çıkarılmaya zorlanacak. Sonunda Bakü'de, Karabağ kuvvetlerinin petrol terminallerine ve Azerbaycan'ın derinliklerindeki diğer hedeflere ve aynı zamanda Erivan'da kahve içmeye yönelik diğer hedeflere toplayıcı füze saldırıları yapması gerçeğini basitçe sindiremezler. Ermenistan topraklarına bir darbe de dahil olmak üzere, her türlü Azerbaycan reaksiyonunun politik sonuçlarını göz önüne alarak bile. Eğer bir yerde ve heyecan arayanlardan biri, Ermenistan’a yönelik bir güvenlik taahhüdünün açıkça garantisi olan Rusya’nın ve CSTO’nun buna göre tepki vermediği konusunda kendilerini güvence altına almak istiyorlarsa, bu onların kendi haklarının fiyatı ile çarpılır. . Dedikleri gibi, arzularınızdan korkun, yerine getirilebilirler. Aynı anda iki örneği hatırlamak isterim; Rusya, herhangi bir resmi yasal zorunluluğu bulunmadan, benzer durumlarda buna benzer bir tepki vermesine rağmen, rakipleri kendilerini ve diğerlerini buna tepki verecek siyasi iradesi olmadığına ikna etmeye çalıştılar: Abhazya ve Güney Osetya Ağustos 2008 ve son iki yılın Suriye'si ...
REGNUM: Fikriniz gereği, Azerbaycan'ın, aslında, eşzamanlı olarak Ermeni silahlı kuvvetlerinin teknik modernleşmesini ve yeniden silahlanmasını teşvik ettiği fikrine göre.
Azerbaycan son yıllarda askeri söylem ve silahlanma yarışıyla iki şeyi başardı. Daha önce bahsettiğiniz Ermeni ordusunun önemli askeri-teknik yeniden teçhizatına ek olarak, Ermenistan, Azerbaycan ve tüm dünyadaki birçok insanın unutulmuş olduğunu, ancak 2000'lerin başlangıcında konuyla ilgili ne olduğunu unutmuşsunuz. Öyleyse eş başkanlar, bazı yabancı meslektaşlarım, çeşitli uzmanlar ve hatta Ermenistan'daki bazı insanlar kendileri sık sık Azerbaycan'ın güçlendiğini ve bugün bu konunun askeri eylemlere başlayabileceğini savunarak, Dağlık Karabağ'ın şu anki sınırında tek taraflı taviz verme gereğinden bahsetti. kapalı. Mevcut Azerbaycan Cumhurbaşkanı'nın militan söyleminden on yıl boyunca, Ermenilerin tek taraflı imtiyazlarıyla ilgili herhangi bir anlaşmazlık ortadan kalktı. Azerbaycan'ın şu anki askeri-politik liderliğinin gerçekçi olmayan talepleri, bu faktörün ilgili olmaktan çıkmış olmasına neden olmuştur. Herkes, sorunu çözmek için bazı fırsatlar varsa (ve şu anda çok az olduğu için statükolar her zamankinden daha güçlü olduğu için) açıkça anlıyorsa, o zaman ancak Bakü’nün askeri söyleminin azaltılmasından sonra gerçekleştirilebilir. savaş tehdidi azalacak. Ancak silahlanma yarışının spirali rüzgâr devam ederse nasıl azalır? Azerbaycan’ın birkaç yıl daha sürmesi muhtemel olmasına rağmen, silah yarışını artırmak için petrol gelirlerini kullanabilecek.
REGNUM: "Azerbaycan enerji taşıyıcılarına birkaç yıl" Ermeni yanlısı çevrelerde geçen yüzyılın 80'lerinin zamanlarından beri bilinen bir tahmindir. Bu arada, bu birkaç yıl 30'in üzerine uzandı ve bugün Azerbaycan'da petrol ve gaz rezervlerinin yarım asır için yeterli olacağı tahmin ediliyor.
Bu 50-60 yılı ne anlama geliyor? Enerji alanında uzman olmamama rağmen, en azından öngörülebilir gelecekte Azerbaycan’da gaz ve petrolün kaybedilmeyeceğine inanıyorum. Petrol her zaman Azerbaycan'da olacak. Durum farklı: Ülkenin endüstriyel rezervleri nelerdir? Azerbaycan'ın bütününün bütçesinin, petrolün ve doğal gaz pahasına uygulanmasını sağlayabilen rezervler nelerdir, şu anda gelirlerinin% 90'inin enerji kaynaklarının satışından geldiği bir ülkede yapıldığı gibi?
Yıllar önce 10, Gazprom ayrıca tüm Avrupa enerji sisteminin elinde olacağını söyledi. On yıl boyunca şeyl devrimi yaşandı. Amerika Birleşik Devletleri neredeyse saf bir ithalatçıdan bir gaz ihracatçısına dönüşüyor ve dünyadaki tüm enerji görüntüsünde devrim yaratacak olan şeyl yağı yakında gelecek. 5 yıllarında üç, dört yıl içinde ne olacağını bilmiyorum. Ne yazık ki, bölgede ve ötesinde, sizinle birlikte yaşadığımız, politikleşmeyecek ve bölgemizin enerji gerçekliğini yansıtacak olan petrol ve doğal gaz sorularına ayrıntılı cevaplar verebilecek tek bir insan tanımıyorum.
REGNUM: Azerbaycan’a Rus silahları sağlama konusuna dönersek, şunu sormak istiyorum: Avrupa Konvansiyonel Silahlı Kuvvetler Antlaşması (CFE Antlaşması) diye bir şey var. Azerbaycan bu antlaşmaya katıldı, ancak uymuyor. Birçok uzman Moskova'yı, Bakü'ye yasal olarak bağlayıcı olan uluslararası bir anlaşmayı ihlal etmekte yardım ettiği için suçluyor.
Başlangıç olarak, Rusya’nın kendisi CFE Antlaşması’na katılımını dondurdu. Bu anlaşmanın hükümlerine uymuyor ve Bakü, onları daha önce bile gözlemlememiş, bu arada kısmen Erivan'ın da CFE Antlaşması'na uymadığı gerçeğine değiniyor. Ancak burada bir şey göz önünde bulundurulmalıdır: Uluslararası kabul görmüş toprakları hakkında konuşursak, Ermenistan CFE Antlaşması hükümlerine tam olarak uyar. Eh, Dağlık Karabağ Ermenistan değil, en azından uluslararası hukuk statüsü henüz kesin olarak belirlenmemiş olan bir devlet kuruluşu. Bu nedenle, CFE Antlaşması’nın temel sorunu, bu belgenin gerçekte ölü olduğu gerçeğine dayanmaktadır. Yeniden canlandırılsa bile, çok yakın bir gelecekte olmayacak. Bunun sebebi, CFE Antlaşması'nın aslında Soğuk Savaşın bir kalıntısı olan bir tür ataklık olmasıdır. Ve onu rehabilite etme girişimi, Uyarlanmış CFE Antlaşması yürürlüğe girmedi, Rusya kendi değerlendirmelerine dayanarak geri çekildi ve Batılı ortaklar tarafından kabul edilmeyen yeni bir Avrupa Güvenlik Antlaşması önerdi. Belki bir süre sonra Rusya, AB ülkeleri ve diğer Avrupa ülkeleri bu konuya geri döneceklerdir, ancak şu anda CFE Antlaşması, Transkafkasya'daki düşmanlıkların yeniden başlatılmaması veya askeri faaliyetler üzerindeki kontrol mekanizması gibi bir garantör olarak kabul edilemez.
Gerçekte, en azından Karabağ ihtilaf bölgesinde barış ve istikrar, yalnızca iki unsur tarafından sağlanmaktadır. Birincisi, her şeye rağmen var olan devam eden askeri teknik denge. Rusya, hem ikili hem de CSTO içinde bir müttefik olduğu için Ermenistan askeri teçhizatına ve silahlanmalarına transfer değil, bu durumda da Ermenistan'a karşı bazı yükümlülükleri olduğu için değil, Dağlık Karabağ’da yenilenmesi durumunda askeri ihtilaf Bu, ne Rusya'nın ne de dünyanın herhangi bir ülkesinin, hatta Azerbaycan'ın çıkarları alanında olmayan bir baş ağrısıdır. Bununla birlikte, Rusya çok zor olmayan bir şey yapıyor - tercihli olarak, Sovyetler Birliği döneminden beri miras aldığı ve sonraki onyıllarda inert olarak yenilendiği dev rezervleri göz önüne alındığında, tazminat silahlarını Ermenistan'a transfer ediyor.
İkinci unsur, uluslararası toplumda var olan birkaç oybirimden biri, Minsk Grubu'nun eş başkan ülkeleri ve Türkiye ile İran da dahil olmak üzere tüm diğer aktörler, uluslararası toplumun mevcut statükoyu sürdürmedeki konumu. Statüko büyük ölçüde istikrarlıdır, çünkü mevcut durum kötülüklerin azalmasıdır ve diğer tüm dış oyuncuları tatmin eder. İkincisi, bu statükoyu değiştirmek için herhangi bir özel çaba göstermek ve siyasi sermayelerini harcamak istemiyor, çünkü bir dengesizlik durumunda durumun hangi yönde değişebileceği açık değildir. Ve bu ülkeler, gerekirse, tek taraflı olarak bir şeyi değiştirmeye çalışan çatışan partileri bir başını veya parmağını hareket ettirerek cezalandırırlar. Dolayısıyla, bu iki faktör, silahların bir tarafa ya da diğerine devredilmesiyle ilgili bazen gergin duruma rağmen, bir rol oynamaktadır.
REGNUM: Dağlık Karabağ sorununa hiç kimsenin çözüme ihtiyaç duymadığı bir görüş var. Taraftarları, bölgedeki sıcak noktanın dış oyuncular için bir baskı kolu ve taraflar için çatışmaya yönelik temettü kaynağı olduğunu iddia ediyor. Senin fikrin
Sorun açısından. Muhtemelen bir şeye karar vermek isterler, fakat herkes kendi yolunda yapmak ister. Gerçekte Karabağ çatışması için ilk dersin siyaset bilimi ders kitaplarında yazılı hiçbir uzlaşma çözümü yoktur. Üstelik, böyle bir çözüm, bu süreçte ciddi bir etno-politik çatışmaların hiçbiri için, bir süreç içinde bir düşmanlık dönemi olduğu için mevcut değildir. Kuzey Kıbrıs'a, Keşmir'e ve diğer benzer çatışmalara bakın. Ancak taraflardan biri teslim olursa bir çözüm mümkündür. Çözüm, eğer bu bir Kosova veya Sırp Krajina örneğiyse mümkündür. Kısmen, Abhazya ve Güney Osetya'dan bahsedersek, bu tür bir çözüm mümkün olabilir, ancak bağımsızlıklarının başka devletler tarafından tanınması ve Gürcistan siyasi seçkinlerinin de bu bölgelerin kaybını tam olarak kabul etmesi şartıyla mümkündür. Ancak, bu olmadı ve hiç olmayabilir.
Ayrıca, olayların sonucunu etkileyecek yeni faktörler olabilir. Uluslararası bir tarihçi olarak, ne yazık ki, tüm taraflarca kabul edilen karşılıklı olarak kabul edilebilir uzlaşmalar yoluyla çözülebilecek bu tür şiddetli çatışmalara örnekler veremem. Silahlı çatışmalar sonucu yüz binlerce insanın evlerini kaybettiği, onbinlerce insanın da hayatını kaybettiği aşamaya ulaşamayan birçok düzine ihtilaftan örnekler verebilirim. Bu tür ihtilafların önleyici tedbirler ve adımlar sonucunda çözülmesi mümkün olmuştur. Bu tür karşılıklar siyaset bilimi ders kitaplarının düzenine uyuyor. Ancak askeri aşamadan geçen çatışmalar, dönüşümleri için çok daha fazla zaman gerektirir. Bu durumda, dördüncü yıl sayısından sonra dış koşullar değişebilir. Örneğin, koşullardaki bir değişiklik, ciddi sosyal ve ekonomik temettü vaat ediyorsa, Ermenistan ve Azerbaycan'ın bir tür büyük entegrasyon örgütüne girmesi için gerçek bir umut olarak adlandırılabilir. Daha sonra, iki ülkenin toplumları, aracı olmadan kendileri, birbirlerinin çıkarlarını göz önünde bulundurarak sorunu en kısa sürede çözmeye çalışacaktır.
REGNUM: Bir zamanlar, bazı Transkafkasya entegrasyonu fikrinin havada olduğunu hatırlıyorum.
Bölgemizin kaynakları, Transkafkasya bölgesini ayrı bir jeopolitik varlık olarak ayırt etmemize izin vermiyor, çünkü bu kaynaklar değil. Çok büyük ekonomik kaynaklara sahip bir dış ekonomik markere ihtiyacımız var.
REGNUM: Dağlık Karabağ çatışmasının çözümünde bir şekilde yer alan dış oyuncular hakkında konuşurken, İran ve Türkiye'ye sık sık değiniliyor. İkinci periyodik olarak bu konuyu birkaç yıl boyunca ele alıyor, sürecin olası katılımına işaret ediyor ve İran bu cephede yaklaşık bir yıldır aktif. Bu arada, bu bölgesel güçler hem ayrı durdu hem de bugüne kadar kaldılar. Tahran ve Ankara'nın sürece dahil olma şansı var mı?
Türkiye ve İran ayağa kalktı ve birbirlerinden ayrıldılar; çünkü ne güç yeterli değildi ne de “büyük amcalara” izin verilmedi. Türkiye ile her şey az çok net: tabi ki katılmak istiyor. Şu anda iç olayların arka planına çarparak patlayan Türkiye dış politikasının büyük sabun köpüğü zaman zaman Karabağ sürecine bakıyordu. Ama adamlar gücü hesaplayamadı ...
İran ile durum biraz farklı. Tahran'daki Dağlık Karabağ sorununun barışçıl bir şekilde yerleşmesine katılma ihtimalleri hakkındaki tartışmalar bile, kısmen uluslararası izolasyondan kopmaya çalışmak için bir kaynak olarak görülüyordu. Bütün bunlarla, Türkiye’nin aksine, İran’ın, 1990’lerde Dağlık Karabağ ihtilafı bölgesinde barışı koruma faaliyetleri konusunda gerçekten bir miktar bagajın olduğu unutulmamalıdır. Türkiye’den farklı olarak İran, Dağlık Karabağ’la doğrudan coğrafi olarak iletişim kuruyor ve bu sürece dahil olmamak için durumu ve tarafları çatışmayı kendileri etkilemek için bazı fırsatları var. Ancak, İran açık nedenlerden ötürü, diğer tüm dış aktörlerden (ve belki de birbiriyle çelişen partilerin kendisinden), mevcut statükoyu korumakla ilgilenmektedir. Tahran, her şeyden önce, açık olan Dağlık Karabağ'ın tampon konumundan memnun.
Türkiye'ye gelince, burada tekrar ediyorum, bu ülkenin dış politikasının söylemin temel bir unsurunu içerdiği kesinlikle açık. Ankara her zaman yerleşimde bir miktar rol oynamaya çalıştı, ama aynı zamanda bu sefer hiç kimsenin oraya gitmesine izin vermeyeceği açıktı. Avrupa’nın iç çektiği rahatlama, Eski Dünya’nın son haftalarda Türkiye’deki son siyasi olaylara tepkisi, Avrupa'nın Ankara’nın içinde bulunduğu siyasi varoluşunun dışına çıkma girişimlerinden çok memnun olmadığını göstermektedir. soğuk savaş. Rusya’nın Türkiye’nin Dağlık Karabağ sorununun çözümüne girmesine izin vermeme arzusu açık ve tamamen açıktıysa ve Fransa da, o zaman AB ve ABD çok açık değil, aynı zamanda temkinli bir tavır sergilediler. Bu bakış açısı. Çatışan üç partiden ikisinin, sürecin içinde yer almasını istemediği, bununla ilgili çok spesifik bir olumsuz tarihsel deneyim yaşadığı gerçeğinden bahsetmiyorum bile.
REGNUM: Türkiye’nin müttefikleri Azerbaycan’ın silah alabileceği, yeterince gelişmiş bir askeri-sanayi kompleksine sahip Azerbaycan ve İsrail’in ülkeleridir. Rusya’nın Azerbaycan’a silah vermeyi reddettiğini varsayarsak, Bakü, cephaneliğini Türkiye’den NATO silahları almak için İsrail veya Batı yapımı ürünlerle doldurmaya başlayabilir mi?
ABD’nin NATO ortaklarıyla birlikte, Türkiye’nin dışında, Dağlık Karabağ çatışması bölgesine, başta Azerbaycan’a saldırgan, ciddi silahların temin edilmesine yönelik gayrı resmi bir ambargoyu destekliyor ve bunun için çok fazla kanıt var - bu zaman. İkincisi, İsrail sahip olduklarını satıyor - silahlar, prensip olarak kısmen Karabağ'a karşı kullanılabiliyor, ancak esas olarak İran'a yöneliyor. Rusya, Azerbaycan’a, Bakü’nin Karabağ anlaşmazlığının koşullarıyla ilgili olarak daha karlı ve gerekli silahlar sağlıyor. Dahası, Türkiye’nin bile, Rusya’nın bu kadar büyük bir miktarda silah sağlama imkanı yoktur. Bu arada, Sovyet sonrası alanda Rus silahlarına alışkınlar ve diğer her şeyi tercih ediyorlar.
Ayrıca Bakü'deki politikacıların görünüşte olan umudunu unutmamak gerekir ki, böyle bir kavram Bakü'nün üstesinden gelmek zorunda olsa bile, sonuçta Ermeni-Rus ilişkileri üzerinde olumsuz etki yaratabilir. Ermenistan'daki kamu algısı düzeyinde, bu öngörmenin kolay olduğunu belirtti. Bununla birlikte, Ermenistan içindeki Rus-Azerbaycan temasıyla bağlantılı her şeyin algısı ve aslında olumlu olanları içeren herhangi bir dış mücadelenin paranoyak algısı uzun saatler süren konuşmalar için ayrı bir konudur. Örneğin, İskender-M operasyonel taktik füze sistemlerinin (OTRK) ve Tornado-G voleybolu yangın sistemlerinin Ermenistan'a temini hakkındaki bilgiler, Ermeni halkının bazılarında olumlu tepkilere neden olurken, diğerleri kulağa gelince garip geldi. Ancak Azerbaycan, mevcut durumdan “kurtulmak” istemez ve özellikle istemez.
Ayrıca, bu tür silah arzı ile bile, Azerbaycan'ın gerçekten hazır olduğundan ve bir savaş başlatmaya niyetli olduğundan emin değilim. Silahlanma yarışı ve savaşçı söylem, kullandıkları ve kullanacakları siyasi kaynaktır. Karabağ ihtilafındaki paylar o kadar yüksektir ki, bu yıl Ekim ayından sonra da korusun, Azerbaycan’da mevcut olan iç ve dış statüko mevcut durumu Azerbaycan için tatmin edici kılmaktadır. Yine de, Etiyopolitik çatışmayı zorla çözme girişimleri bağlamında Azerbaycan, Saakashvili'nin “altın dönemi” nin Gürcistan'ı değil. Cumhurbaşkanı Mikhail Saakashvili'nin savaşa nasıl başladığı ve bundan hemen sonra hiçbir şey olmadığının öyküsü, iktidarda kaldı, çünkü çatışma resmi siyah beyaz olarak çizildi - "Batıya karşı Rusya", Azerbaycan için bir daha olmayacak. Bu olmayacak ve Bakü de dahil olmak üzere herkes bunu biliyor.
REGNUM: Sözlerinize göre, kısa vadede, silahlanma yarışı, militarist söylem ve Azerbaycan'ın mevcut liderliğinin diğer bölgesel girişimlerinin ciddi değişikliklere yol açmayacağı sonucuna varabiliriz.
Genel olarak evet. Halkın parantezleri biraz açması muhtemelen daha yararlı olsa da, nasıl, ne ve neden olduğunu açıklayın, ancak çok zaman alacaktır. Sorun, Dağlık Karabağ sorununa hızlı ve kolay bir çözüm bulunmaması - ne askeri, siyasi ne de başka hiçbir şey olmadığı gerçeğinde yatmaktadır. Statüko, durumun daha da kötüleşmesini önlemek için Ermeniler, Azerbaycanlılar ve dünya topluluğu tarafından ödenen fiyattır. Statükonun ortadan kaldırılması için yapılan tüm çağrılar ya durumun cehaletine ya da bu temelde politikleşmiş spekülasyonlar yapılmasına yönelik girişimlere dayanıyor (AGİT Minsk Grubu’nun eş başkanlarının başkanlarının müzakere sürecinin uzamasının sürekli olduğunu söylediklerini belirtmek gerekir. G8 zirvesinin (G8) İrlanda’daki son ortak bildirisinde de yer aldı. Dağlık Karabağ’ın çevresindeki “statükonun kabul edilemezliği” üzerine Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov (REGNUM) Mayıs 21’te Mayıs 2013’i açıkladı. Ne de olsa, bölge içindeki veya dışındaki biri her şeyin kötü olduğunu iddia ettiğinde ve bu konuda bir şeyler yapılması gerektiğini iddia ettiğinde, bir priori tartışmak mümkün değildir. Ancak, hızlı ilerleme sağlama girişiminin yanlara dönüşmeyeceğini ve daha da kötü bir duruma yol açmayacağını garanti edecek kimin sorusu ortaya çıkıyor? Buna cevap yok, kimse bunun sorumluluğunu almak istemiyor.
REGNUM: Bu durumda zamanın Ermeni tarafının eline geçtiği iddiasına katılıyor musunuz?
Evet. Bu, tüm fiili devlet varlıklarının bulunduğu bir ders kitabı durumudur.
REGNUM: Bu konuda farklı bakış açıları var.
Evet, bu bakış açılarının yanı sıra kendilerine yansıyan artıları ve eksileri de biliyorum. Uzun saatler boyunca konuşmak ... Şey, dışa dönük olarak her şeyin açıkça görüleceği gibi - Azerbaycan, dünyadaki tüm petrolleri iddia ettiği gibi satacak ve dünyadaki tüm silahları satın alacak ve Rusya er ya da geç bizi bize atacak - bu zaman. O zaman - yakında herkes Ermenistan'dan ayrılacak, sınırlarını savunmak için ayağa kalkmayacak ülkede bin kişi kalacak. Ve işte bir başka şey: tüm dünya bize karşı, herkes bu çatışmayı çabucak çözmek istiyor, çünkü örneğin bir darbe veya başka bir şey İran'da başlayacak.
Tersine bir bakış açısı var: a) hem Ermeniler hem de Azerbaycanlılar mevcut durumlara alışmaya başladılar ve en azından siyasi yollarla bunu değiştirmek neredeyse imkansız olacak; b) savaşın başlatılması o kadar kolay değil ve özellikle ilk günlerde binlerce değil, her iki tarafta da onbinlerce can alacak olan savaş, sırasıyla askeri söylem, gerçek bir olasılık değil, sadece retoriktir. Pekala, böyle devam ediyor ... Fakat sizce bence, bu ve diğer pek çok faktörü göz önünde bulundurarak, bir kez daha çok kısa bir süre için cevabım evet, zamanın Ermeni tarafı için çalıştığını düşünüyorum. Bunun doğrulanması, bu Azerbaycan hükümetinin ve halkın mevcut gerçeği değiştirmek için her şekilde çaba harcadıkları basit bir gerçektir. Kendi sonuçlarını çıkar.
REGNUM: Ermenistan'ın Avrupa Birliği ile yakınlaşmasının Erivan'ı Moskova'dan uzaklaştırdığına inanılıyor. Özellikle uzmanlar, Ermenistan-AB Ortaklık Anlaşması'nın ve AB ile bir FTA oluşturulması anlaşmasının başlatılması muhtemel olduğu Doğu Ortaklığı ülkelerinin Vilnius Zirvesi sonuçlarının ardından, 2013’in Kasım ayında planlandığını iddia ediyor. zarar verecek ....
Ermenistan’daki Rus askeri üssü olduğu sürece şu anki askeri-siyasi işbirliğinin biçimi kaldığı ve Ermenistan CSTO’nun bir üyesi olduğu sürece, Erivan’ın Moskova’dan siyasi ve politik olarak nasıl uzaklaşabileceğini bilmiyorum. Ayrıca anlamıyorum ve en azından, bazı Rus çevrelerinin Doğu Ortaklığı ve Ortaklık sürecine verdiği tepkileri cehalet ya da komplekslerin bir sonucu olarak görüyorum. Evet, ekonomik açıdan, Üyelik Üyeliği bir süre sonra aylarca değil, yıllarca hesaplanan belirli tercihler verebilir. Sonunda, eğer uygun bir fırsata sahip olsaydı, Rusya’nın arzu edeceği ekonomik ve insani temasları kurmaya çalışıyoruz. “Güvenlik şemsiyesi” söz konusu olduğunda, Avrupa Birliği hazır değil ve bize Rusya'nın teklifini vermek istemiyor ve Ermenistan'ın ihtiyatlılığını kaybetmeyeceğini ve bazı güzel kağıt parçalarının demir tanklarını değiştirmeyeceğini düşünüyorum. Her şeyin bir bedeli vardır.
İki yıl önce herkese anlattım ve bu güne kadar tekrarlamam gerekiyor: Ermenistan'ın Avrasya Birliği ile aynı formatta işbirliği yapma fırsatına sahip olması, aynı zamanda AB'nin Ortak Üyesi olması ve Avrupa bölgesine katılması için herhangi bir sorun görmüyorum. serbest ticaret. "Avrasya Birliği'ne katılımın bir formatı" hakkında konuşurken, tam olarak belirli bir format demek istiyorum. Ermenistan’ın Avrasya Ekonomik Birliği’ne tam olarak katılması, coğrafi faktörler ve Rusya’nın ekonomik faydalarına ilişkin düşüncelere dayanan birçok nedenden dolayı kendi başına mümkün değildir. Ermenistan ve sözde arasında sanki. Avrasya Birliği, Gürcistan ve Azerbaycan değildir. Mesela, Avrasya Birliği'nde Ermenistan'ın muhtemel dış durumundan bahsettiklerinde, kural olarak, Kaliningrad bölgesine örnek olarak bahsettiler. Rusya ile Kaliningrad bölgesi arasında, biri Ermenistan’a, biri Rusya’ya düşman olan iki ülke değil, AB ülkeleri var. Diyelim ki okuma yazma bilmeyen bir insan, Rusya'nın bu koşullarda Ermenistan'la karşılıklı yarar sağlayan bir Gümrük Birliği'ne nasıl sahip olabileceğini açıklayalım?
Her ne kadar, prensip olarak, bu muhtemelen teorik ve mümkün olsa da, ancak Rusya bundan sonra tüm Ermeni ekonomisini sübvanse etmek için taahhütte bulunursa. Ancak Rusya elbette buna hazır değil. Bunu, hiç kimse CSTO içindeki daha pragmatik, gerçekçi işbirliği biçimlerinin, askeri-politik, insani ve kültürel alanlardaki ikili bağların ve hatta Ermenistan ve Rusya arasındaki mevcut ekonomik işbirliğinin biçimindeki çift taraflı bağların varlığı koşullarında aldatıcı fikirler yüzünden yapmayacak. Hiç kimse bu işbirliğini iptal etmedi, hiç kimse sıfıra indirmeyecek ve Moskova ve Erivan'da bu konuda var olan fobileri unutmaya çalışmalısınız. İnsanlar bunun mümkün olduğunu söylemelidir. Siyaset, her ne kadar siyah ve beyaz olsa da, çok nadiren, temel olarak birçok tondan, bileşenden, yönden, nüanslardan ve hareketlerden oluşur. Bazen gerçek politika, resmi mantığa aykırı olan biçimlere dönüşür, ancak bu yüzden gerçek ve etkili olmaktan çıkmaz.
Örneğin, Rusya piyasaya Azerbaycan’a silah sattığında ve biraz eski ve bazen de yeni ekipman olmasına rağmen Ermenistan’a transfer edildiğinde çok katlı askeri denge ilk bakışta tüm ahlaki ilkelere ve resmi mantığa aykırı olan bir şeydir, ancak Yıllardır 20 için farklı formlarda çalışıyor. Sonuçta, aslında, fazla bir şey olmadı ve olmayacak.