David Foster Wallace'ın bir zamanlar akuatik temalı bir mezuniyet konuşması yazdığını hatırlayalım, kuzeninizin muhtemelen üniversitedeki ilk yılınızda size ilettiği aynı konuşma. 2009 yılından bu yana, bu konuşma başlıklı bir kitapta yer almaktadır. Bu Su : Şefkatli Bir Yaşam Sürmek Üzerine Önemli Bir Durumda Verilen Bazı Düşünceler. Söz konusu Önemli Gün, Youtube'da izleyebildiğiniz, Kenyon Koleji'nin 2005 yılı açılış adresiydi. Bu orijinal görüntüde Wallace bize tam Wallace'ı verdi: uzun saçlı, baş aşağı, terlemekten açıkça endişeleniyordu. İzlemek için ilerliyordu, eğer sadece birisinin halka açık bir konuşma uğraşıyla emeklerini izlemek hareket ediyor diye. Wallace bir kürsünün başında duruyor, bir şekilde giyiyor ve aynı anda önünden ressamın önlüğü gibi görünüşte havalandırma için giydirilmiş fahri bir cüppe giymiyor. Arkasında tribün mezunları var, berbat güneş gözlüğü takıyorlar. Ebeveynlerin beklentisiyle ilgili koltukları gıcırdatan, boğazı temizleyen bir mırıltı var. Çekirdeğe bir Üniversite Mezuniyetidir. Ve muhtemelen Wallace’ın edebiyat kariyerindeki en önemli andı.
Muhtemelen konuşmayı okumuşsunuzdur, muhtemelen izlemişsinizdir ve hatta satın alacak kadar ileri gitmiş olabilirsiniz. Onunla sonraki yaşamlarından herhangi birinde karşılaştıysanız, onu etkisiz hale getiren bir şey bulmuş olabilirsiniz, tam olarak olmasa da, aile tarafından iletilen zincir postanın nasıl bir elyafı haline geldiğini açıklayan bir tür acayip edebi el çabukluğu 15 dolardan (dolar başına 250 kelime) pedal çeviren bir yenilik kitabı. Ancak konuşmayı etkisiz hale getiren şey, onu mükemmel bir kariyer hamlesi yapan şeydi - Wallace’ın zeki ünlülerini Roald Dahl oranlarındaki bir duygusallıkla güçlendirmenin bir yolu. Açmak için hiçbir nedeni olmayan insanların bağlılığını, hatta ibadetini kaydetmenin bir yolu Sonsuz Var , telefon defteri kadar ağır ve bazen sıkıcı bir roman. Wallace'ın güdülerinin bu alaycı yorumu aynı zamanda ticari bir gerçeğin ifadesidir. Konuşma şüphesiz Wallace’ın küçük yapıtının en çok okunan, en çok paylaşılan, en çok hayran videosu olan ve en can sıkıcı biçimde hayranlık duyulan katkısıdır. Ve karakteristik Wallace kendini küçümseme (ve aptalca küçük bir başlangıç) ile başlar:
Terleyen [öksürmek] isteyen biri varsa, devam etmenizi tavsiye ederim, çünkü eminim gideceğim. Aslında [elbisesini çekip cebinden bir mendil çıkarırken mırıldanacağım]. Selamlar ['ebeveynler'?] Ve Kenyon’un 2005 mezuniyet sınıfına tebrikler. Birlikte yüzen bu iki genç balık var ve diğer tarafta yüzen daha yaşlı bir balıkla karşılaşıyorlar, onlara başını sallayıp “Günaydın çocuklar. Su nasıl? ' Ve iki genç balık biraz yüzer ve sonunda biri diğerine bakar ve 'Su nedir?'
Bu kesinlikle sıkıcı ve Wallace’ın Bu Su bize bunu bildirmek o bilir yorucu - bir sonraki cümlede söylediği gibi, bu 'didaktik küçük kıssa benzeyen hikayelerin konuşlandırılması', 'ABD başlangıç konuşmalarının standart gerekliliği' dir. Ama tekerleği birkaç kez daha çeviriyor. Bu küçük benzetmeye benzeyen hikayelerin 'türün daha iyi, daha az saçma sapan geleneklerinden' bazıları olduğunu ilan ediyor. Ve bir sonraki nefeste, becerikli bir sonuçsuzlukla bize güvence veriyor: “Kendimi burada size suyun ne olduğunu açıklayan bilge, yaşlı balık olarak sunmayı planladığım için endişeleniyorsanız, lütfen olmayın. ' Bu hikayede ve bu konuşmasında ısrar ediyor, 'Ben bilge yaşlı balık değilim.'
Bir mezuniyet konuşması yazmak, büyük bir kalabalığın önünde içten bir inançla basmakalıp şeyler söylemenizi gerektirir, bazıları gerçekten dinliyor olabilir ve bazılarına sizi kaydetmek için kesinlikle para alıyor olabilir. Ne kadar cömert bir şekilde karşılığını alsa da, bu, söyledikleri ve yazdıkları şeylerde profesyonel ve kişisel menfaat sağlayan bir kişi için zorlu bir görevdir. Böyle bir görev için parasal olmayan tek gerçek teselli, aklı başında hiç kimsenin bu koşullarda anlamlı düşünceler üretmenizi beklemeyeceği, öldüğünüz anda ciltli bir kitapta yayınlamanız çok daha azdır.
Ama buradayız. Bu Su sık sık tüm zamanların en iyi başlama konuşması olarak övülür. Bu makul. Daha az mantıklı olan ise, tüm zamanların en iyi başlangıç konuşmasının ve bu nedenle zorunlu olarak aşağılayıcı bir kategorideki en iyi girişin, Wallace’ın sıradan ve benzer şekilde ölümcül okuyucuları tarafından gerçek Bilgelik olarak kutsanmış olmasıdır. Bu Su bu, tüm zamanların en iyi başlangıç konuşmasıdır çünkü bir mezuniyet konuşmasının değiş tokuş ettiği formül, pohpohlama ve basmakalıp sözlerin ötesine geçmiş olması değil, tam olarak bunlara hakim olduğu için. Wallace bunu gizlemiyor. Size önceden ne verdiğini söyler. Wallace, balık benzetmesinin ahlaki olarak 'İngilizce bir cümle olarak ifade edildi,' diyor, 'sadece sıradan bir basmakalıp, ama gerçek şu ki, yetişkin varoluşunun günlük siperlerinde, bayağı basmakalıpların bir yaşam ya da ölüm önemi olabilir. 'Bu Su bu, tüm zamanların en iyi başlangıç konuşmasıdır çünkü bir mezuniyet konuşmasının değiş tokuş ettiği formül, pohpohlama ve basmakalıp sözlerin ötesine geçmiş olması değil, tam olarak bunlara hakim olduğu için.
Hedef kitlenize belirli bir şeyi isteyemeyecek kadar akıllı olduklarını söyleyin ve yine de onlara verin. Herkese bayat babanın vaaz veremeyecek kadar havalı olduklarını hatırlatın ve sonra bayat babanın vaazını ikiye katlayın. Bu, bir başlangıç konuşması yazmanın harika bir yoludur - basmakalıp sözlerden kaçınarak değil, etrafınızda basmakalıp düşündüğümüz şeylerin göz kamaştırıcı gerçekler olarak ortaya çıkabileceği büyülü bir daire çizerek. Bir an için de olsa, hepimizin teselli edebileceği bir yerde, eksik olduğumuz içgörünün başından beri burada olduğu fikriyle! Sadece klişelerimizin içinde saklanıyoruz.
Şimdi, son biyografi sayesinde Turun Sonu Wallace, sitcom'daki talihsiz mensch'i canlandırmasıyla ünlü aktör Jason Segel ile sonsuza kadar popüler bilinçle birleşecek. Annenle nasıl tanıştım (bin yıllık Arkadaşlar) ve komedide katlanılmaz acımaların olduğu tamamen çıplak bir sahne için Sarah Marshall'ı unutmak. Segel'i Wallace rolünde oynamak, Bay Rodgers'ı William Faulkner rolüne katmak gibidir: bu, onun kişisel mirasını neredeyse saçma bir şekilde zararsız bir şey olarak güvence altına alacak ve böylece Wallace'ın Bu Su , tuhaf bir şekilde mezuniyet cüppesini giymiş ve hepimize iyi geçinmemiz için yalvaran Wallace, hepimizin hatırladığı Wallace olacak. Wallace’ın karmaşık kurgu ve denemelerinin hayranları için, Wallace'ın Jason-Segeling'i bir kayıp gibi gelebilir, deneysel bir romancıyı sakarinin koruyucu azizi olarak atamanın son adımı. Ancak gerçek şu ki, Wallace uzun zaman önce kendisini bu pozisyona atamıştı.
Wallace’ın başlangıç konuşmasında hesaplanmış bir sihir var ve bunun için övülmeli: Bu tam da ondan talep edilen edebi şovmenlikti. Ancak aynı büyülü düşünce, Wallace'ın diğer çalışmalarının çoğuna da nüfuz ediyor, muhtemelen 21 yaşındaki çocuklarla dolu stadyumlar ve onların saf rüyaları için yazılmamıştı. Bu Su Çağdaş literatürde sıklıkla Yeni Samimiyet olarak anılan bir eğilimin sinyal belgesi olan “E Pluribus Unum” a nota mükemmel bir coda sunuyor. Wallace’ın edebi pratiğinde, Yeni Samimiyet, basmakalıplara ahlaki bir değer atfeden bir edebi değer çerçevesi anlamına gelir. Bu, ölümcül bir içtenlikle, 'basmakalıp sözlerin ölüm kalım meselesi olabileceği' konusunda ısrar ediyor. İster eleştirel bir şekilde halı bombardımanı yapan John Updike isterse Kenyon Koleji'nde bir kürsüde çekingen bir şekilde ayakta dursun, Wallace’ın yazılarının çoğu, bu inancı paylaştı: samimi olmak bayağı olmaktır; ve bu bayağılık gerçektir.
* * * *
2005 yılında, David Foster Wallace seçkin bir liberal sanatlar kolejinde bir kürsüye çıktı ve 'gerçek bir eğitimin gerçek değerinin bilgi ile hiçbir ilgisi olmadığını' ve her şeyin 'basit farkındalık' ile ilgisi olduğunu açıkladı. 2016'da, eğitimimin gerçek değeri, hiçbir miktarda basit farkındalığın karşılığını vermeyeceği konusunda hızla ilgi birikiyor ve asla görmek istemiyorum Bu Su yine haber bültenimde. Bu seçim döngüsünü göklere çıkaran samimiyet konusundaki yüksek kültürel primden bıktım. Eğer samimiyet bir erdemse, bu benim hiç sahip olmadığım ya da istemediğim bir erdemse ve yine de bana pek az fayda sağlayacak bir erdem. Bir kişiyi samimiyetinden ötürü övmek, çoğu kez bir kişiyi duyguları olduğu için övmek anlamına gelir ve bir nedenden ötürü, duyguları kadınlara sahip olduğunda daha az sayılır. Yeni Samimiyet yazarlarının -Franzen, Wallace, Safran Foer- erkek olduklarını fark etmemek zor; herkes David Foster Wallace ölümcüllerinin orantısız bir şekilde erkek olduğunu fark etti; ve okumamı tavsiye eden tek kişi Bu Su milyarlarca kez hepsi erkekti. Belki de, her Wallace eleştirmeninin titizlikle savunduğu gibi, kurgu fandomunun günahlarından suçlu değildir. Kurgu olmayabilir, ancak Wallace'ın durumunda, kurgu olmayan genellikle öyledir.2016'da, eğitimimin gerçek değeri, hiçbir miktarda basit farkındalığın karşılığını vermeyeceği konusunda hızla ilgi birikiyor ve asla görmek istemiyorum Bu Su yine haber bültenimde.
Samimiyet, dipnotlar, bandanalar ve 'This is Water' ile birlikte Wallace'ın popüler mirasını sunar. Ve gibi Bu Su bize yaptığı en kötü şey. Hala altından sürünerek çıkıyoruz. Mezuniyet sezonu her döndüğünde, öyle Bu Su ve balık benzetmeleri, Wallace hagiografisi ve vıcık vıcık samimiyet için yenilenmiş bir coşku.
Bu samimiyet her zaman iktidarsız bir siyaseti sarmalamıştır. Konuşmanın en akılda kalıcı pasajında, süpermarkette, 'yetişkin varoluşunun' sıkıcılığına ve hayal kırıklığına rağmen, diğer müşteriler hakkında sabırlı, misafirperver düşünceler düşünmeyi seçerek, 'neyi düşünmeme seçimini' yapar:
Ama çoğu gün, eğer kendinize bir seçim yapacak kadar farkındaysanız, ödeme sırasında çocuğuna çığlık atan bu şişman, ölü gözlü, aşırı makyajlı bayana farklı bir şekilde bakmayı seçebilirsiniz. Belki o genellikle böyle değildir. Belki de kemik kanserinden ölen bir kocanın elini tutarak üç gecedir ayaktaydı. Ya da belki de bu hanımefendi, dün eşinizin korkunç, çileden çıkaran bir bürokrasi sorununu küçük bir bürokratik nezaketle çözmesine yardım etmiş olan motorlu taşıtlar departmanındaki düşük ücretli memurdur. Elbette bunların hiçbiri olası değil, ama aynı zamanda imkansız da değil. Ne düşünmek istediğine bağlı.
Wallace’ın mesajı şöyle görünüyor: İnsanlar hakkında güzel düşünceler düşünmek güzel. Bu neşeli bir totoloji ve mutlu, zarar vermeyen bir öğüt. Aynı zamanda yetişkin yaşamının etik zorlukları ve yükümlülüklerinin dikkate değer ölçüde boş bir açıklamasıdır. İnsanlar hakkında düşündüğümüz güzel düşünceler, onlara aktif bir yurttaşlık ifadesi verilmedikçe, kamusal alanda anlamlı bir şekilde dile getirilmedikçe, hiç kimse için hiçbir şey ifade etmez. Ancak Wallace'ın görüşüne göre, kişinin diğer insanlara karşı yükümlülüğü kendi zihninin mahremiyetinde başlar ve biter. Bu da sadece birinin diğer insanlara karşı hiçbir yükümlülüğü olmadığını söylemektir.
Ancak samimiyet kültünün işleyiş şekli budur: sivil bağlılık yerine duyguları teşvik ederek. 'E Pluribus Unum' da Wallace, yeni bir 'asi' sanatçı sınıfının temelini oluşturan samimiyeti öneriyor:
Bu ülkedeki bir sonraki gerçek edebi “isyancılar” pekala, bir grup tuhaf isyancı karşıtı, ironik izlemekten bir şekilde geri çekilmeye cesaret eden, aslında tek-entansman ilkelerini onaylayıp somutlaştıracak çocuksu küstahlığa sahip doğuştan ogler olarak ortaya çıkabilir. A.B.D. hayatındaki düz eski, alışılmadık insan dertlerini ve duygularını saygı ve inançla tedavi eden. Kendini bilince ve kalça yorgunluğundan kaçan. Bu isyancı karşıtılar daha başlamadan modası geçmiş olacaktı elbette. Sayfada ölü. Fazla samimi. Açıkça bastırılmış. Geriye doğru, tuhaf, saf, anakronistik. Belki konu bu olacaktır. Belki de bu yüzden bir sonraki gerçek asiler olacaklar. Gördüğüm kadarıyla gerçek isyancılar onaylanmama riski taşıyor. Eski postmodern isyancılar, şaşkınlık, tiksinti, öfke, sansür, sosyalizm suçlamaları, anarşizm, nihilizm gibi nefes alma ve gıcırdama riskiyle karşı karşıya kaldılar. Bugünün riskleri farklı. Yeni isyancılar, esnemeyi, yuvarlanan gözleri, soğuk gülümsemeyi, dürtük kaburgaları, yetenekli ironistlerin parodisini, 'Ah ne kadar sıradan' olma riskini almaya istekli sanatçılar olabilir.
Wallace’ın edebi bir asi fikri, alay etmek dışında hiçbir şeyi riske atmaz, hiçbir şeyi riske atmayan bir asiyi söylemenin başka bir yolu. Yenilikçi düşmanları küçümseyen isyancılar, 'geri kalmış,' birliktelik ',' sıradan 'olanı korumak için. 'Tek taraflı ilkeler' in hizmetinde güçlü isyan etmeme davranışlarını sürdüren isyancılar. Bu hesaba göre, ben de edebi bir isyancıyım, burada tek perdeli kanepemde oturuyorum. Hakikatimizi yaşarsak ve Hakikat'in basmakalıplara, “geri” kültürel değerlere ve samimiyet uğruna samimiyete şiddetli bir sadakat olması koşuluyla, hepimiz asi olabiliriz.
Samimiyet her zaman kendini beğenmiş yüzeysellikleri ve ucuz duyguları övmenin mantığı olmuştur. İçerikleri ne olursa olsun, mahkumiyetlerin sadece mahkumiyet olduğu için takdire şayan olduğuna inanmak için. Duygularımızı gerçekten hissediyorsak ve gerçekten düşüncelerimizi düşünürsek, mantık gider, bir şekilde kendimizi ve kültürümüzü kurtarırız. Bu kanayan kalp temeli Bu Su kısır toplumsal vizyonu ve basmakalıp tavırları ciddiyetle savunmasıyla. Belki de, Wallace'ın bir zamanlar dediği gibi, ironinin tehlikeleri, hepimizin korkunç post-modern aptallar haline gelmemizdi, kelime oyunlarımızı, öfkemizin ve her boş dindarlığa duyduğumuz derin şüphemizin arkasına saklanan 'gözcüler' ve 'pusuda bekleyenler'. Bu aptalları her gün samimiyetleri için kendilerini tebrik eden zeki adamlara tercih ederim.Samimiyet her zaman kendini beğenmiş yüzeysellikleri ve ucuz duyguları övmenin mantığı olmuştur.
Dahası, dünyaya öncelikle borçlu olduğunuz şeyin samimiyetiniz olduğu inancında kör bir kibir var: açık sözlü, aracısız benliğinizin armağanı, en çok olma isteğiniz sen olabilirsin. Bu, basitçe varolmanın bir cesaret eylemi haline geldiği bir inançtır - ki bu, özel ve üzücü bir şekilde Wallace içindi. Artık bunu biliyoruz. Ancak gerçek şu ki, onun gibi çoğu insan için - beyaz, erkek, olağanüstü yetenekli - dünyada olmak bir ahlaki cesaret meselesi değil. Erkek, yetenekli ve beyaz olmak, Dünya'da herhangi bir ölümlünün beklediği kadar güvenli olmak, karşılaşmanız muhtemel en büyük şiddetin kendinize yaptığınız şiddet olduğuna dair kararsız bilgiyle yaşamaktır.
Irony, Donald Trump'ın samimiyet fetişini turuncu saçlı ete dönüştürmesiyle, hicivleri somutlaştırarak ironiyi etkisiz hale getirmesiyle bu seçim döngüsünü neredeyse öldü. Cinsiyetçilik, ırkçılık ve Mussolini'den alıntılar yaptı. cesur sadece onları yaparak samimi . Donald Trump iktidara gerçeği söylüyor - bu durumda “güç”, kadınlar, göçmenler ve “kuruluş” - ve samimiyet birdenbire tüm ülkeyi satın alabilecek karşılıksız çek haline geliyor. Elbette bunların hiçbiri David Foster Wallace’ın hatası değil, ancak samimiyet olabilir. Wallace güzel ve yıkıcı cümlelerin yazarıydı, edebiyat üzerine seslendirmeleri - 'lanet olası bir insan olmakla ilgili!' - neredeyse tüm diğerlerinden daha fazla kültürel hava almış bir yazardı. Ama edebiyatın ne hakkında olduğunu bilmiyorum. İnsan olmanın nasıl bir duygu olduğuyla ilgili olduğundan emin değilim. Bizi daha nazik, daha empatik ve daha insancıl kıldığından emin değilim. Ama edebiyatın samimi basmakalıp sözlerin başladığı yerde sona erdiğine ve bir Hallmark kartının içindekinden çok edebi isyancılarımızdan daha fazlasını beklememiz gerektiğine inanıyorum.