14 Haziran, Avusturya'nın talebi üzerine, küçük Alman devletlerinin çoğunluğunun desteklediği Alman Birliği Sejm, dört birliği harekete geçirmeye karar verdi - Alman Birliği orta ve küçük devletlerin sergilediği bir birlik. Harekete geçirme kararı Berlin tarafından bir savaş ilanı olarak verildi. Resmen, Kral William Ben Prusya ordusunun başında durdum, aslında operasyonlar Prusya Genelkurmay Başkanı Helmut von Moltke başkanlığında yapıldı. Avusturya Kuzey Ordusu, İtalya'daki 1848-1849 ve 1859 kampanyalarında kendisini farklı kılan General Ludwig von Benedek tarafından komuta edildi.
Harekete geçirilmiş Prusyalılar (Prusya ilkbaharda seferberlik faaliyetlerine başladı) ile harekete geçme zamanı olmayan Avusturya müttefikleri arasındaki düşmanlıklar ertesi gün Haziran 15'ta başladı. Avusturya İmparatorluğu sınırlara yakın birliklere yoğunlaşmaya başlar başlamaz, General von Moltke komutasındaki Prusyalı birlikler konsantre olmayı bitirdi ve Bohemya'yı işgal etti. Sadece Saksonlar, orduyu harekete geçirmeyi başardılar ve Prusyalı askerlerin işgal ettiği, Bohemya'da, Avusturya ordusuna doğru Saksonya'dan çekildiler. Böylece, Viyana'nın müttefiklerinden aldığı tek değerli şey Saksonya Birliği idi.
Prusya Genelkurmay Başkanı General H. Moltke Sr. bir yıldırım savaşı planı geliştirdi. Moltke, gelecekteki savaşa parlak bir saldırgan karakter kazandırmayı, diplomatik bir dönem olmadan askeri harekat başlatmayı, düşmanın birlikleri harekete geçirmesini ve Prusya muhaliflerinin bütün askeri isteksizliğini kullanmasını sağlamayı teklif etti. Savaşın başlangıcında, Prusyalılar Mainz müttefiki kalelerini işgal edecek ve garnizonunu oluşturan Avusturya ve müttefik güçlerini silahsızlandıracaklardı. Aynı zamanda, seferberliğin ilk gününde, Prusyalı birlikler Saksonya askerlerini haksız yere götürmek, Sakson birliklerini haksız yere götürmek ve onlarla işini bitirmekle birlikte tam mobilizasyona geçmek zorunda kaldı. Seferberliği tamamlayan iki ordu, konsantrasyonlarını tamamlamadan önce Bohemya'yı işgal edecek ve Avusturya ordusunu yeneceklerdi.
Moltke 16 Haziran 1866 planına göre, Prusyalı birlikler Alman Birliği - Hannover, Saksonya ve Hessen'e ait toprakları işgal etmeye başladı. 17 Haziran Avusturya, Prusya'ya karşı savaş ilan etti. 20 Haziran Prusya ile yapılan anlaşma şartlarını yerine getiren İtalyan krallığı, Avusturya'ya savaş ilan etti. Bu nedenle, Avusturya İmparatorluğu iki cephede savaş yapmak zorunda kaldı - İtalyan ve Bohemya (Çek) tiyatrolarında. Bir dizi Güney Alman devleti Avusturya'yı destekledi, ancak gerçek yardımı sağlayamadı.
Avusturya ve Saksonya, Prusya'ya karşı ana cepheyi kurdular ve 260'tan önce binlerce asker topladılar. Burada doğal olarak, Prusya ordusunun ana güçleri konuşlandırılacaktı. Diğer tiyatro, Avusturyalıların müttefiki olan Hanover ve Hessen tarafından temsil edildi ve 25'a binlerce asker koyabilirdi. Onların mülkiyeti stratejik öneme sahipti - Prusya'nın Ren mülklerini topraklarının ana bölümüyle birbirine bağlayan bu devletlerden gelen iletişim. Bu nedenle Berlin, bu Alman devletlerinin birliklerinin hızlı yenilgisiyle ilgilendi. Üçüncü tiyatro, Prusyalı rakiplerin 90-100 bin kişiye kadar mobilize edebildiği Güney Almanya idi. Bununla birlikte, savaşın başlangıcında, Güney Alman devletlerinin birlikleri hala hareketsiz ve dağınıktı ve tehlike bu taraftan Temmuz ayından daha erken bir zamanda ortaya çıkmayabilirdi.
Bu nedenle Moltke, ordunun ana kısmını Avusturya’ya atma riskini almaya karar vermiş, geçici olarak Güney Almanya’ya asker gönderememekte ve Fransa’ya karşı bir engel oluşturuyor. Hannover ve Hessen'e karşı, yalnızca 3 bölümlerini seçti - 48 bin asker. Bu birlikler, Hannover'ı üç taraftan derhal işgal edecek, kuşatmaya ve 18-bin'i teslim olmaya zorlayacaklardı. Hannover Kolordu. Saldırının ani olması ve Prusyalıların niteliksel üstünlüğü göz önüne alındığında, bu tamamen çözülebilir bir görevdi. Hannover ve Hessen ile ilgilenen Prusya’nın üç bölümü Güney Almanya’ya dönecekti. Kalan 3, Ren ve Westfalia Moltke'nin bölümleri, Elbe ordusunu oluşturan ana tiyatroya yeniden yerleştirildi. Moltke, Temmuz ayına kadar hazır olması gereken iki rezerv kolunu (toprak ve yedek parçalardan) ayırdı: birincisi, Bohemya'yı ana güçlerin arkasında işgal etmeye hazır olması için ana tiyatroya gönderildi; ikincisi güney Almanya'ya karşı.
Avusturya, İtalyan tiyatrosuna önemli kuvvetler (yaklaşık 140 bin kişi) tahsis etmek zorunda kalırken, Bavyera, Avusturya ile müttefiki birliklerini Bohemya 'ya göndermeyi reddetti. Sonuç olarak, Prusyalılar, Bohemya tiyatrosunda küçük bir sayısal üstünlük elde ettiler - 278 bin asker, Kuzey Avusturya ordusunu (Sakson Kolordu da dahil olmak üzere) oluşturan yaklaşık 261 bin kişiye karşı.
Prusya'nın düşman üzerinde askeri bir endüstriyel ve teknik üstünlüğü vardı. Prusya, endüstriyel gelişmede Avusturya'dan daha üstündü; Prusya’nın nispeten yoğun demiryolu ağı, hızlı seferberlik ve stratejik dağıtım sağladı. Prusyalı piyade, Dreyse sistem silahının mermi kısmından yüklenen iğneye benzer silahlarla donanmıştı; ateş oranı, namludan yüklenen Avusturya silahlarından 3 kat daha fazlaydı. Taktiklerini yeni tüfeğe uyarlamayan Avusturyalılar silahlaraPrusyalılar tarafından uygulanan, büyük kayıplara uğradı. Avusturya ordusunun ciddi bir zayıflığı, ulusal birliğin olmamasıydı. Özellikle, Macarlar savaşmak istemediler ve kolayca esarete teslim oldular. Macar seçkinlerinin bir kısmı, ulusal bir ayaklanma sürecini izleyerek, Prusya'nın "beşinci sütunu" olarak görev yaptı. Savaşın sadece hızlı sonu Avusturya İmparatorluğu'nu iç savaştan kurtardı. Ancak, savaş sona erdikten sonra Viyana, Macarlara ciddi tavizler vermek zorunda kaldı. Ayrıca, birçok terkedici Avusturya'nın İtalyan uyrukluları ve Rumenleri arasındaydı.
Kaynak kartları: http://dic.academic.ru/
kilometre taşları
Ana Tiyatro'da, Hannover, Hessen'de ve daha sonra Frankfurt bölgesinde, Prusyalı birlikler hızlı bir şekilde başarıya ulaştı. 28 June Hanover, Langensalza'da hapse atıldı ve ardından Prusyalılar Bohemya'daki Avusturyalı ve Saksonlara yönelik saldırgan eylemlerde bulunmaya zorlandılar. Saksonya ve Avusturya'ya karşı stratejik yayılma üç ordu tarafından 10 km'den fazla 250 yayında gerçekleştirildi: Taç prens Friedrich Wilhelm komutasındaki 2 ordusu Silezya'da - Breslavl (Wroclaw) ve Neisse (Nyisa) şehirleri arasında; Görlitz bölgesindeki Prens Friedrich Charles'ın (Lausitz'deki) 1 Ordusu ve Torgau bölgesindeki Elbe Genel Herwart von Bittenfeld Ordusu. Daha sonra, Elbe ordusu Frederick Karl'a bağlıydı. Avusturya Kuzey Ordusu'nun ana güçleri, ilk önce müstahkem Olmuc (Olomouc) bölgesinde yoğunlaşarak daha sonra Bohemya'ya, Josefstadt (Jaroměř) ve Königgrätz (Hradec Králové) kalesine taşındı.
Prusya Yüksek Komutanlığı, 22 Jun'a Bohemya’nın eş merkezli bir istilasına ilişkin bir direktif verdi, böylece iki ana grup Gichin bölgesinde birleşecekti. Neredeyse tüm çatışmalarda Prusyalı birlikler başarılı oldu: 2-I Prusya ordusu Nachod (June 27), Skalitz ve Burkersdorf'ta (June 28) ve Koniginhof'ta (June 29); 1 Ordusu Münih'te (Haziran 28), Gichina'da (Haziran 29).
Temmuz 3, Sadova-Königgrets bölgesinde, her iki tarafa da yaklaşık eşit kuvvetin katıldığı belirleyici bir savaş gerçekleşti - 220 silahlı 924 bin Prus, 215 bin Avusturyalı (30 bin Sakson kolordu dahil). General Benedek komutasındaki Avusturya ordusu, yorucu yürüyüşler ve yaklaşan dövüşlerin ardından, 770 July r’nin doğusundaki yükseklikte bir pozisyon aldı. Bystritsa önü batıya, sağ kanadı nehre doğru büküyor. Elbe. Böylece, Avusturyalılar Bistrica ve Elba nehirleri arasında son derece dezavantajlı bir konuma sahipti. Bu iki nehir arasında sıkıştırılan Avusturya ordusu, üç Prusya ordusunun ölümünden önceki 1 Temmuz gecesi ortaya çıktı: Batıda Elbe (Avusturyalıların sol tarafını tehdit etti), kuzeybatıda 3 (ortada) (ve ortasındaki 1) kuzeyde (Elbe Nehri tarafından Avusturyalıların sağ kanadında asılı). Prusyalılar düşmanı Elbe ve 2 ordusunun yan zarflarıyla kuşatmayı başardılar.
Düşmanın bütün ordusunu karşılamayı ve Avusturyalıların önden güçlü bir saldırıdan korkmasını istemeyen Prusya komutası, eğrinin önünde hareket etmeye ve Benedek ordusunu cepheye saldırarak, güneyden Elbe ordusunu ve 2-I ordusunu güneyden gelen Avro-Sakson ordusunu kapatacak şekilde bağlamaya karar verdi. . Temmuz 3 Sabahın erken saatlerinde 1'in Prusyalı Frederick Karl ordusu (84 bin asker), Sadovy'nin kuzeyindeki ve güneyindeki Avusturya pozisyonunun merkezine saldırdı. Aynı zamanda, General Herwart von Bittenfeld'in Elbe ordusu (yaklaşık 5 bin kişi), Sadovy'nin güneyindeki 8-40'in (yaklaşık XNUMX bin kişi) güneyinde, Avusturyalıların sol yanlarını atlayarak bir saldırı başlattı. Değişken başarı ile devam eden kalıcı savaşlar. Elbe ordusunun öncüsü, Avusturyalılar tarafından desteklenen Saksonlara baskı yaptı. Ancak, iki Prusya bölünmesi Avusturya ordusunun sol tarafını kaplayamadı.
Dördüncü merkezde ve altı Prusya bölüğü, düşmanın Bistrica nehri üzerindeki pozisyonlarına saldırdı. Avusturyalıların gelişmiş pozisyonları ele geçirildi. Prusyalılar Sadov köyünü işgal etti, Bystritsa'yı zorlamaya başladı. Ormanda, Prusyalı birlikler, Avusturyalıların ana mevkilerinde sn. Ihlamur ağacı Ancak, Avusturya topçularının etkili ateşi Prusya saldırısını sınırladı ve Prusyalılara ağır kayıplar verdi. Öğle saatlerinde, merkezdeki altı Prusya bölünmesi ve Elbe ordusunun sağ kanadındaki üç bölümü düşmanı deviremezdi. Avusturyalılar sadece tutulan değil, aynı zamanda karşı mücadele etmeye karar verdi. 4 inci ve 2 inci Avusturya ordusu bir karşı saldırı başlattı ve 7'in Prusya Genel Franzetsky bölümünü devirdi. Bununla birlikte, Avusturyalıların artık daha fazla zamanı kalmadı: 2-I Prusya ordusu, dört ordusu ile, Benedek ordusunun sağ ve sağ tarafına asılıydı.
Mutlu Avusturyalılar 2-I Prusya ordusu Taç Prens Frederick William'a saldırdı. Avusturya ordusunun kanadına ve arkasına yapılan bu darbe savaşın sonucuna karar verdi. General Benedek, sağ kanatlarını geciktirmek ve bükmek için başlatılan karşı saldırıyı kesmek zorunda kaldı. Bu arada, Elbe ordusu kuvvetlerin bir kısmı Avusturyalıların sol yanlarını atladı ve 1-I ve 2-I orduları orta, sağ kanat ve arka baskı yapmaya devam etti. Kuşatma tehdidi altında General Benedek, Königgrets'in kuzey-batısındaki 4'de bulunan bir topçu grubunun kapağında birliklerini geri çekmeye başladı. Kısa süre sonra, sınırlı girişimler alanındaki zayıf organize bir geri çekilme düzensiz bir uçuşa dönüştü. Avusturyalılar, yalnızca Prusyalıların Avusturya ordusunun tamamen yok edilmesine yol açabilecek güçlü bir arayış örgütlemediği gerçeğinden kurtuldu.
Böylece Prusyalılar, Avusturyalıları düzensiz bir şekilde geri çekilmeye zorlayarak büyük başarılar elde ettiler. Avusturyalıların kaybı, öldürülen, yaralanan ve yakalanan 44 binin üzerinde kişiyi buldu. Prusya ordusunun kaybı 9 binden fazla kişiyi buldu. Sadov savaşında (Alman ve Avusturya edebiyatında - Königgrätz savaşında), Prusya silahlarının üstünlüğü (Dreyze’nin iğne silahları) ve stratejileri - geniş bir cephede ayrı grupların saldırısı, yürüyüşlere yakınsamaları ve çeşitli yönlerden yoğunlaşan saldırılar ortaya çıktı. Bu deneyim Prusya-Alman askeri sanatının temeli oldu ve daha sonra XX. Yüzyılın savaşlarında başarıyla kullanıldı. Bununla birlikte, Prusya komutanlığı orduların tam teşekküllü işbirliğini organize edemedi ve düşmanın tam olarak kuşatılmasını sağlayamadı ve kovuşturma da organize edilmedi. Bu, Austro-Saxon birliklerinin başarıyla geri çekilmesini sağladı.
Benedek, geri kalan birliklerini Macar yönünü koruyarak Viyana yönüne sadece küçük bir koruma sağlayarak Olmutsu'ya geri çekti. Prusya komutası saldırıya devam etti: 2 ordusu - Olmutz (bir bariyer oluşturmak için), 1 ve Elbe orduları - genel olarak Viyana'ya. Avusturya için yaratılan olağanüstü hal durumunda, Avusturya birliklerinin İtalya'dan kuzeye transferi başladı. Benedek 13 Temmuz, Arşidük Albrecht ile değiştirildi. Avusturya İmparatorluğu hala, Viyana ve Presburg eteklerinde düşmana karşı itme örgütlemesi yapma imkânlarına sahipti. Bununla birlikte, imparatorlukta içsel olarak dengesiz durum, özellikle de Macaristan'dan ayrılma tehdidi - Prusyalı birlikler kısa sürede Presbourg’a yaklaştı ve Avusturya’nın Avusturya yönetimine karşı ayaklanmasına neden olan Macaristan’ı Avusturya hükümetini Prusya ile barış görüşmelerine sokmaya zorladı. Bu Bismarck ve arandı. Çok az kanlı bir zaferdi.
Königgrätz Savaşı Alman ressam Christian Söll
İtalyan cephesi
Yılın 1859’inin Avusturya-İtalyan-Fransız savaşı ve 1859-1860’in devrimi sonucunda İtalya büyük ölçüde birleşti. Ancak, Avusturyalıların egemenliği altındaki Venedik bölgesi ve papanın yetkisi altındaki ve Fransa'nın himayesi altındaki Roma, İtalya krallığının dışında kaldı. Buna ek olarak, İtalyanlar Trieste, Trentino ve Sudtirol iddia etti. İtalya'da hüküm süren Savoy hanedanı, ulusal çıkarların ve yurtsever halkın bastırdığı ülkenin birleşmesini tamamlamaya çalıştı. Bu nedenle, İtalya Prusya ile ittifak yaptı.
Prusya askeri komiseri General Berngardi ve Prusya elçisi, İtalyan liderliğini savaşa en aktif yolla başlatmaya ikna etti: asıl birlik kitlesini f. Tarafından ve Padua'ya, Avusturya ordusunun arkasında "dörtgen kaleler" e (Mantua, Peschiera, Verona, Legnago) yoğunlaşarak itildi; daha sonra Avusturya'nın iç bölgelerine kuvvetli bir saldırı başlar - Viyana'ya karşı; Macar ayaklanmasını desteklemek için Garibaldi ve gönüllülerini Adriyatik Denizi'ne transfer etmek; Macaristan'daki ayaklanmanın örgütlenmesinde yer almak ve "Avusturya devletine darbe vurmak" için. Ancak, İtalya aktif bir saldırı kampanyası için hazır değildi.
İtalya hükümeti, yarımadanın güneyindeki ve Sicilya’nın askerlerini itmeye başladı. Nominal olarak, İtalyan ordusuna Kral Victor Emmanuel II tarafından komuta edildi. 20 Haziran 1866 y 250 bin, Alfonso Ferrero Lamarmore komutasındaki İtalyan ordusu, 140-bin tarafından savunulan Venedik bölgesini işgal etti. Avusturya Prensi Albrecht'in yetkisi altındaki Avusturya ordusu.
Haziran ayındaki 23 ana İtalyan ordusu, Mincho nehrini zorlamaya başladı ve Avusturyalılar (Mantua, Verona, Peschiera, Legnago) tarafından işgal edilen “dörtgen kaleye” sızdı. Ordu, her biri 1866'in piyade ve bir süvari bölüğünden ve bir ayrı süvari bölüğünden oluşan üç cesetten oluşuyordu. Genel Cialdini komutasındaki 4-x kolordudaki ikinci İtalyan ordusu, "dörtlü kale" çevresine Po nehrinin alt yoluna gönderildi. Genelkurmay Başkanı General Jon tarafından hazırlanan planın ardından Avusturya komutanı Arşidük Albrecht, Po ve bir tugayı arkaya karşı korumak için önemsiz süvariler kuvveti bırakarak ön plana çıkardı. Avusturya ordusu üç piyade kolordu, bir yedek ve bir süvari bölüğünden oluşuyordu.
İtalyan taarruzu yenilgiyle sonuçlandı. Haziran 24 ana 125-th. General Lamarmora'nın komutasındaki İtalyan ordusu, 75-bin'den ağır bir yenilgiye uğradı. Kustots Savaşı'ndaki Avusturya ordusu, 7 bin kişiyi kaybetti ve 3 bin mahkersmları kaybetti. Avusturyalı süvari, İtalyanların sağ kanadını yendi (3 Kolordu'nun iki bölümü). 1 İtalyan Kolordu'nun sol kanadındaki 1 bölümünü devralan Avusturya rezerv birimi, Mincho'nun üstündeki geçitlerden geçti. Burada 2 Tümeni tarafından geri atıldı, ancak Avusturya ordusunun sağ yan tarafını ele geçirmeye ve bypass etmeye cesaret edemedi. Daha sonra, merkezdeki inatçı bir savaş sırasında, velayet köyü elden ele birkaç kez geçtiğinde, 5, 7 ve 9 Avusturya ordusu düşmanı geri çekilmeye zorladı. Lamarmor birliklerin kontrolünü kaybetti ve rezervi getirmek için arkaya koştu. Ancak her iki rezerv bölümü kaçan vagonlar tarafından gözaltına alındı ve hiçbir zaman savaş alanında görünmedi. Doğru, Avusturyalılar yorgundu ve ciddi kayıplara uğradılar (5-6 bin kişi), bu yüzden mağlup düşmanı takip etmediler. Sonuç olarak, İtalyan ordusu serbestçe Mincio'nun sağ yakasına taşındı.
Böylece kuvvetlerin dağılması, zayıf örgütlenme, düşük piyade ve süvari kalitesi, topçu kullanamama, İtalyan ordusunun yenilmesine neden oldu. Avusturyalılar ana çizgide kazandılar, ancak ne bu zafer ne de Liss'teki deniz savaşındaki (Temmuz 20) başarı, ana cephe kuzeydeyken belirleyici bir rol oynadı. Avusturyalıların Sadow Savaşı'ndaki Prusyalılardan yenilgisi, İtalyanların savaş ruhunu yeniden canlandırdı. Temmuz 8 İtalyanlar tekrar saldırıya geçti. Ayrıca, J. Garibaldi'nin kolordu zafer kazandı ve hızla Güney Tirol'e taşındı. Sonuç olarak, Prusya Avusturya'yı teslim olmaya zorladığında, İtalya kazanan oldu ve imrenilen Venedik'i aldı.
Napoleon III’ün Temmuz 26’in arabuluculuğuyla Prusya, İtalya ile önceden bir anlaşma yapmadan, Avusturya ile bir ateşkes başlattı. Savoy hanedanı, Napoleon III ve Bismarck tarafından belirlenen bir ateşkes kararını kabul etti (İtalya ile Avusturya arasında yapılan bir anlaşma, Ağustos 10’ta sona erdi). 3 Ekim 1866, Viyana'da, Avusturya'nın Venedik bölgesini Fransız imparatoru Napolyon III'e indirdiği ve İtalya krallığına devrettiği barış anlaşması imzaladı. Ekim 21 Venedik Bölgesi'nde, bu bölgenin İtalya'ya dahil edildiği bir plebisit düzenlendi. Avusturya, Garibaldi'nin birlikleri tarafından kurtarılan Trieste, Trentino ve Güney Tirol, Birinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar korudu.
sonuçlar
Fransa savaşına müdahale etmekten korkan Rusya’nın hoşnutsuzluğu ve gelecekte kanla mücadele eden ve Habsburg imparatorluğunu bitirmek isteyen Kral William ve Prusyalı generallerin direnişine rağmen, Avusturya’nın düşmanlıklarını sonlandırmakta ve Avusturya’nın toprak bütünlüğünün korunmasında ısrarcı olan Bismarck imparatorluk
26 Temmuz'da Nicholsburg'da bir ön barış imzalandı ve 23 Ağustos'ta Prag'da bir barış anlaşması imzalandı. Sonuç olarak, Avusturya küçük toprak ve maddi kayıplarla kaçtı, ama acı çekti tarihi Almanya için Prusya'ya karşı mücadelede yenilgi. Savaşın ana sonucu, Avusturya'nın egemen olduğu Alman Birliği'nin dağılması ve Prusya önderliğinde Kuzey Alman Birliği'nin kurulmasıydı. Kuzey Alman Birliği, Bismarck'ın Fransa'nın yenilgisinden sonra yaratacağı gelecekteki Alman İmparatorluğu'nun (İkinci Reich) çekirdeği oldu. Zayıf Avusturya birliğin dışında kaldı ve artık Bismarck'ın Almanya'yı birleştirme politikasına müdahale edemedi. Bismarck, bir imparatorluk yaratmanın son aşamasına başlayabilir - Fransa'nın yenilgisi.
Avusturya, Schleswig ve Holstein'a olan tüm haklarından Prusya lehine reddetti. Viyana, Berlin 'e 20 milyon Prusyalı tacirlere katkı yaptı. Venedik bölgesi İtalya'ya verildi. İtalya, İtalya Krallığının Birinci Dünya Savaşı sırasında İtilaf Devletine girmesinin temeli olan bu satın alma işleminden tamamen memnun değildi.