İngilizlerin Çarlık ve İç Savaş olaylarının yıkılmasındaki rolü nedir?
Bir asırdan biraz daha az bir süre önce, ülkesinde en yorucu savaşı yürüten Rus İmparatorluğu. hikayeler, daha fazla iç düşmana dayanamadı. Geleneksel olarak, hem Şubat hem de Ekim devrimlerinin, Doğu Cephesi'ndeki rakibini etkisiz hale getirmeyi umduğu Almanya'ya yararlı olduğuna inanılıyordu (mühürlü bir trende Almanların Vladimir Ulyanov-Lenin'i Petrograd'a göndermesi şans eseri değildi). İngiliz-Amerikan müttefikleri teorik olarak, Rus teknesini sallayan isyancıları kınamalıydı. Bununla birlikte, 1916'in sonunda, Kaiser İmparatorluğu'nun savaşı kaybettiği ortaya çıktı ve Londra ve Washington'da Rusların ortak zaferin meyvelerine ulaşmasını nasıl önleyeceğini düşünmeye başladılar.
İngilizler Nika'nın kuzenini neden barındırmadı?
Bu anlamda, İngiliz akrabaları tarafından sığınma talebinde bulunan son Rus çar'ın kaderi çok merak uyandırıyor. Mart ayında, eski imparator Nikolai Romanov olan 1917 tutuklandı ve ağır bir koruma altında Tsarskoye Selo'ya gönderildi. Şubat Devrimi'nden sonra Rusya’yı yöneten Geçici Hükümet bakanları onu İngiltere’ye göndermeyi umuyorlardı. Sonuçta, Rus otokratı ve İngiliz kralı arasında çok sıcak bir ilişki vardı. Birbirleri için kuzenlerdi ve iki damla suya benziyorlardı. George V'nin sonsuz dostluk ve sadakat konusunda Nicholas'a yemin ettiği mektuplar var. Ancak, bir arkadaşın yardıma ihtiyacı olduğunda, İngiliz hükümdarı sadece ellerini kustu. Başbakan Lloyd George'a “İltica edemeyiz” dedi, buna kategorik olarak itiraz ediyorum. Neden, kuzen George'un, Birinci Dünya Savaşı'ndaki müttefiki olan hayran kuzeni Nika'ya sığınmayı reddettiği sorulur.
Rusya Bilimler Akademisi Rusya Tarihi Enstitüsü Enstitüsü Araştırma Şefi Vladimir Lavrov'un açıkladığı gibi, “Konsolidasyon merkezi haline gelebilecek, güçlü büyük Rusya'nın canlanmasının destekçileri altında toplanabilecek meşru bir egemendi. İngiltere bu olaylarla ilgilenmedi. Aksine, İngilizler, büyük bir güç olarak, bir rakip olarak Rusya'nın varlığının sona erdiğini hayal etti. ” Başbakan Lloyd George, kabine meslektaşlarına, “Boğazları ve Konstantinopolis'i devretmeye söz verdiğimiz gizli anlaşmalarda kendisine“ kral, birleşik ve güçlü bir Rusya'nın sembolüdür ”dedi ve bu nedenle onu Romanov hanedanının restorasyonuna katkıda bulunan deliliğin yüksekliği olacaktı. ".
İngilizler, uzun süredir Rusların Boğaz ve Çanakkale Boğazı'nı ele geçirmekten ve İngiliz İmparatorluğu'nun tahtındaki "ana inci" olarak kabul edilen Hindistan'la iletişimini engellemekten korkuyorlardı. Rusya Bilimler Akademisi Rus Rus Tarihi Enstitüsü Müdürü Andrei Sakharov, “Bu savaşta kazandığımız zaferde, Downing Street, Rusların Konstantinopolis'in kapısına bir kalkan çivileyeceği gerçeğini kabul etmek zorunda kalacak” dedi. - Ve İngiltere, Rusya'yı muzaffer güçlerin sayısından çıkarmak için her şeyi yaptı. Bu anlamda, Londra'nın konumu kıskanılacak bir tutarlılıkla ayırt edildi. 18. yüzyılın başlarında, İkinci Catherine, “İngiliz kadını mahvoluyor” dedi. Ve şunu da belirtmeliyim ki, "İngiliz boku" her zaman perde arkasındadır.
Savaş Gemisi Patlaması ve Rasputin Cinayeti
1915'in başlangıcında, gizli anlaşmalarda İngilizlerin Konstantinopolis'i Ruslara devretme sözü verdikleri anda, Karadeniz boğazlarını ele geçirmeye çalıştılar. Ancak, sözde "Çanakkale operasyon" başarısız oldu. Bir yıl sonra Ruslar, hepsi St. George süvarileri olan deneyimli askerler tarafından görevlendirilen özel bir Karadeniz bölümü oluşturulmuş kendi “Boğaziçi operasyonu” planlamaya başladılar. Filo ayrıca güçlendi: büyük savaş gemisi "İmparatoriçe Maria" piyasaya sürüldü - sonunda Rusya'nın Karadeniz'deki konumunu güçlendirecek olan amiral gemisi. Bununla birlikte, Ekim ayında, 1916, savaş gemisi, toz mahzeninin patlaması sonucu battı. Bu olaya ne sebep oldu? Çok uzun zaman önce, İngiliz tarihçi Robert Merid ilginç veriler topladı: Deniz istihbaratının teğmeni, Birinci Dünya Savaşı sırasında Rusya'da hizmet veren deniz istihbaratının teğmeni John Haviland, patlamadan hemen sonra İngiltere'ye döndü. Rus göçmenler. Bu nedenle, fotoğraf arşivleri çalışmasının bir sonucu olarak, Haviland ve tabur komutanı Voronov'un trajedinin arifesinde ortadan kaybolacağı ortaya çıktı. Sonuç olarak, “Dirk” romanında açıklanan efsanevi hikaye, jeopolitik ile doğrudan bağlantılıdır: İngilizler, Rusya'nın boğazları ele geçirmesini önlemek için mümkün olan her şeyi yaptı.
Aralık ayında, 1916, bu kez St. Petersburg'da, Londra'nın doğrudan ilişkili olduğu önemli bir olay daha yaşandı. Kraliyet ailesinden Gregory Rasputin’in arkadaşı olan tümüyle yaşlı adamın öldürülmesiyle ilgili. İtilaf ülkelerinde ona saldırılar, Batı'nın Rusya'ya karşı düzenlediği bilgi savaşı tarafından çağrılıyor. Ve şimdi hiç kimse, Gizli İstihbarat Bürosu'nun ilk direktörü Mansfield Smith-Cumming'in Rasputin'i ortadan kaldırmak için emir verdiğinden şüphe duymuyor ve bir İngiliz subay Oswald Rainer yaşlı adamın alnına bir kontrol atışı yaptı. BBC'de geçenlerde “Rasputin'i kim öldürdü?” Belgeseli, Oxford Üniversitesi mezunu Felix Yusupov gibi Rus komplocuların yalnızca Londra'nın elinde itaatkar araçlar olduğunu söylüyor. Cinayetten sonraki gün, The Times'ın ön sayfasında, “Rusya'nın Kurtarıcıları” imzası bulunan Yusupov çiftinin bir fotoğrafı basıldı. İngiliz araştırmacı Richard Cullen, “Rasputin, Romanov hanedanı için bir tür tılsımdı” diyor ve “onu ortadan kaldırarak İngilizlerin ana jeopolitik rakiplerini zayıflatmaları bekleniyor” dedi.
İlk "renk" devrimi
Rusya'nın zaferini engellemek ve haklı kupalarını mahvetmek ancak ülkeyi içeriden havaya uçurmakla mümkündü. Çağdaşlara göre, İngilizler kralı tahttan atmak ve liberalleri iktidara getirmek için her türlü çabayı göstermiş, Londra'da kesinlikle kontrol edilen insanlar olarak kabul edilmiştir. Vladimir Lavrov, “Tabii ki, ilk“ renk ”devrimi olarak adlandırılabilir” diyor Vladimir Lavrov, “öncelikle İngiltere'nin yabancı güçleri, organizasyonunda büyük bir rol oynadı. Geçici Hükümetin gelecekteki başkanı Prens Lvov ile bir araya gelen ve onunla rejimi nasıl devireceklerini görüşen İngiliz konsolosun anıları var. ”
İngiliz Büyükelçisi George Buchanan sürekli olarak çifte bir oyun oynuyordu; müttefik gruplarla ılımlı Octobristlerden Rus mahkemesinin arkasındaki aşırı sol Sosyalist-Devrimcilere kadar yakın ilişkiler kuruyordu. Petersburg'da, radikal sosyalistlerle bir araya geldiği ve sahte burun ve sakal koyarak devrimci toplantılara katıldığı bile söylendi. Genel olarak, İngilizler, bu güçler mevcut rejime karşı olduğu sürece, hangi güçlerin destek sağlayacağını umursamadılar. (Anlaşılan bu, Rusya'da çalışan Anglo-Sakson diplomatlarının geleneksel davranış biçimidir.)
“Devrimin arifesinde, İngiliz Büyükelçiliği bir propaganda yatağına dönüştü” dedi. Prenses Olga Paley, 20'ta Revue de Paris dergisinde, “Geçici hükümetin gelecek bakanlarının toplandığı, yasal mücadele yollarını terk etmeye karar verdiği buradaydı. Ve Başbakan Lloyd George, çarlığın yıkılışı hakkında bir şeyler öğrendiğinde, ellerini ovuşturdu ve şöyle dedi: "Savaşın İngiliz hedeflerinden birine ulaşıldı."
Tabii ki Geçici Hükümet, Birleşik Krallık'tan tamamen memnun kaldı. Andrei Sakharov, “Fevralistler İngiliz halkı için çok rahattı” diyor. “Sakıncalı ve itaatkar, egemenlik iddiasında bulunmadan kendilerine bağlı olduklarını belirttiler.” Liberal bakanlar, Karadeniz boğazlarını ele geçirmeyi unutan ve düşünen tüm gizli sözleşmeleri anında terk ettiler. Ancak, yılın nisan 1917'indeki Çar generaller “Boğaziçi operasyonunu” başlatmayı planladı: Romanya'da bulunan ordu sadece bir tabela bekliyordu. Fakat beklemedi.
Wall Street ve Ekim Devrimi
İdeal olarak, İngilizler eski Rus İmparatorluğunu birkaç bölüme ayırmak istiyor. “Zayıf bir Rusya'ya ihtiyacımız var” dediler. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki müttefikleri de aynı şeyi hayal etti. Cumhurbaşkanı Woodrow Wilson'un danışmanı Albay House, "Rusya çok büyük ve homojen", "Orta Rus Yaylası'na düşürülmeli ... Rus halklarının kaderini çizdiğimiz boş bir sayfa olacak." Bazı kaynaklara göre, Geçici Hükümetin son başkanı Alexander Kerensky olan Amerikan proteiniydi. “Kerensky, ABD’deki patronlarına Rusya’yı parçalamayı kabul ettiği konusunda güvence verdi” dedi. Bu olayların çağdaşı Rus yazar Mark Aldanov, “ve hiç kimse, en demokratik sosun altında ülkenin ayrılacağından şüphe duymuyordu. Bölgenin adı ... ”Unutmayın, yılın Ekim 1917'unda Petrograd kentinden devrimin eline geçirdiği Kerensky'nin arabayla ABD Büyükelçiliği'ne kaçtı. Bu nedir? Sadece bir tesadüf mü? Birçok araştırmacı, Bolşeviklere iktidarını aktarma kolaylığı nedeniyle şaşırıyor. Lavrov, “Askeri yardım teklif edildi” diyor, ancak reddetti. Yaz ortasında, bir çocukken, General Kornilov'u kendim dövdüm. Sovyet ders kitaplarında, Kerensky'nin sonbaharda aniden yetersiz kaldığını yazıyorlardı, öyle miydi? Aksine, basitçe gücü teslim etti. Bir başka ilginç ayrıntı: New York Times’taki Bolşevik darbesinden hemen sonra, iddiaya göre Leon Troçki’nin başkanlık ettiği iddia edilen Sovyet hükümetinin oluşumuna dair bir not ortaya çıktı. Gazetecilik hatası nedir? Ya da belki Amerikalılar böyle bir olay için hazırlanıyorlardı, iktidarın Kerensky'den Troçki'ye aktarılması için bir senaryo geliştiriyorlardı. ”
Историк Энтони Саттон в книге «Уолл-стрит и большевистская революция» утверждает, что октябрьский переворот был совершен на деньги американских банкиров. В первую очередь речь идет о Джейкобе Шиффе — владельце одного из крупнейших инвестиционных банков США Kuhn, Loeb & Co (просуществовал вплоть до 1977 года, когда произошло его слияние с Lehman Brothers). Шифф подготовил план информационной кампании в России, чтобы, как он выражался, «управлять бурей». И в первую очередь, конечно, он ставил на Троцкого. Ведь в отличие от кабинетного вождя Ленина вокруг него был романтический ореол: во время революции 1905 года Троцкий был председателем Петербургского совета, затем его осудили на вечное поселение в Сибири, он бежал… Шифф вместе с другими представителями американского истеблишмента экипирует русского революционера, снабжает его деньгами и помогает беспрепятственно доехать из Нью-Йорка в Петроград, несмотря на все кордоны военного времени. По некоторым данным, паспорт Троцкому выписал сам Вудро Вильсон, а в путешествии его сопровождал неофициальный личный представитель президента Чарльз Крейн.
Böl ve ele geçir
İngilizlerin İç Savaşta aktif rol aldıkları bilinmektedir. Mart ayında, 1918, Arkhangelsk ve Murmansk demiryolunu ele geçirdiler ve Murmansk lejyonu oluşturdular. Ağustos ayında, İngiliz torpido botları Kronstadt limanına girdiler ve Azak kruvazörü Hafızası ve savaş gemisi Andrey Pervozvanny de dahil olmak üzere birçok büyük gemiyi imha ettiler. Sonuç olarak, Kuzey denizlerde İngiltere'ye dayanabilecek tek güç olarak kalan Baltık Filosu, savaşma kabiliyetini yitirdi.
Ancak İngilizler ve Amerikalılar için asıl görev Rus İmparatorluğu'nun restorasyonunu önlemekti. İç Savaş sırasında Beyaz Muhafızların müttefikleri olarak görülmüş gözükmelerine rağmen, Batı'da hiçbir beyaz hükümet tanınmamıştır (tahliyeden bir hafta önce yalnızca Wrangel hükümeti). Ne de olsa, tanınma altın varlıkların Rusya'ya devredilmesi ve savaş sonrası dünya düzenine katılımının sağlanması gereğini doğurdu. Bazı nedenlerden dolayı kimse, "kanlı Bolşeviklerle" savaşmak için kolayca kullanılabilecek olan Gelibolu'daki Rus ordusunu desteklemek istemedi. İngilizler çok garip davrandılar. General Yudenich'in ordusunda olan yazar Alexander Kuprin'in hatırlattığı gibi, “İngiltere'nin sağladığı tüfekler üçüncü atıştan sonra sıkıştırıldı. Makineli tüfek kayışları makineli tüfeklere uymuyordu. Pervaneler uçaklara bağlanmadı. Belirleyici saldırının arifesinde çit aksesuarlarıyla dolu bir gemi Londra'dan geldi. Tüfekler ve kartuşlar yerine raptors ve maskeler - ne siyah bir mizah. "
Tarihçilere göre, İngilizler hem kumbaralara hem de kırmızıya sponsor olarak para yatırdılar. Londra’da “iblis” olarak adlandırılan Bolşevikler arasında, garip bir şekilde oldukça az sayıda İngiliz uşak vardı. Devrimden önce büyük bir İngiliz bankacı Freeman'ın kızı ile evlenmiş olan ve Londra'nın ışığında kendi adamı olmayı başaran Cheka'nın yaratıcılarından ve liderlerinden Jacob Peters'i alın. Ve İran'daki SSCB temsilcisi, bu ülkedeki tüm Rus mallarını reddeden Fyodor Rotshtein?
İngilizler ayrıca, hafif elleri ile Sibirya'nın en üstün yöneticisi olan Amiral Alexander Kolchak'ı destekledi (eserleri St. Petersburg'daki eski askeri eki olan İngiliz General Alfred Knox tarafından denetlendi). Hatta iddiaya göre, Kolchak hükümetinin ve Bolşeviklerin Rusya'yı ikiye bölecekleri Adalar hakkında bir konferans düzenlemeyi planladılar. Bolşevikler bu plana ilgiyle tepki vermesine rağmen, Kolçak ilkelerini gösterdi ve işleme katılmayı reddetti. Her neyse, İtilaftaki eski müttefiklerimiz 1919'te Versailles'de dünyanın yeni bir haritasını çıkardıklarında hiçbiri Rusya'nın çıkarlarını düşünmedi. Dahası, eski Rus İmparatorluğu topraklarında kurulan devletlerin hemen tanınmasına karar verildi.