Bir fecr vaktinde kâinat uyurken, mutlak tekilliğin varlıklar atlası vahadaki berrak suya yansıdı. Lahut, ceberut, melekut ve nasut âlemleri... O, tekil gerçekliğin Şaheseri oldu. Evrendeki şeyler ise diğer eserleri.
Ne ondan önce, ne de ondan sonra bu kadar saf ve böylesine kusursuz bir yansıma yoktu. Saflığı her şeyden onda bir parça olması, kusursuzluğu ise her bakıştaki farklılığıydı. Hem inikâs hem insibağ; büyük resim değil, en büyük resimdi. Onda âlemler ve makamlar seyredilirdi. Doğudan gelen ebrû, onu taklit etti sonsuza dek.
| La Ceberumena'dan bir pasaj.
Fehmi Yılmaz