Bir süre önce oğlum Hollanda’da mezun olduktan sonra Tayland’a döndü. 4 yıldır Hollanda’da yaşadığı için her şeyi yanına alamamış ve yük olarak Amsterdam’dan Suvarnabhumi’ye uçmuştu.
Havaalanında gümrükten çekmek istediğimde gümrük memuru benden 15.000 Baht ithalat vergisi istedi. Hepsinin kullanılmış kişisel eşyalar olduğunu protesto ettim. Bu, bir elektrikli piyano ve bir snowboard içeriyordu, ancak daha sonraları.
Gümrük memuru daha sonra daha ucuz olabileceğini söyledi ama sonra bir acente kullanmak zorunda kaldım. Bu ajan hemen arkamızda hazır bulundu ve beni ofisine götürdü. Yani, bazı adamların zaten müşterilerle meşgul olduğu personel kantini. Bana 4.000 Baht’ın kabul edilebilir olup olmadığını sordu. Bunu kabul ettim. Benden konşimento istedi. Daha sonra konşimentodan piyano ve snowboard’u keskin bir bıçakla kesip fotokopisini çekti. Bu nüsha ile onun kamyonetiyle gümrük alanına girdim. Beni (kopyalanmış) irsaliyeyi istedikleri bir gümrük idaresine teslim etti. Bu daha sonra damgalandı ve birine verildi. Bu kişi 10 dakika sonra oğlumun eşyalarının olduğu bir araba ile geri döndü. Tabii piyano ve snowboard ile de. İkinci bir kişi konşimentoyu aldı ve en büyük 2 ürün olmasına rağmen piyano ve snowboard’a bakan arabadaki öğelerle kontrol etti. İrsaliye yeniden damgalandı ve eşyalar çıkışa doğru kamyonete yüklendi.
Çıkıştan hemen önce bir gümrük binası ve kontrol noktası vardı. Menajerim kamyonda kalmamı söyledi. Dışarı çıktı, piyanoyu ve snowboardu kapının yanındaki duvara dayadı, içeri girdi ve bir gümrük memuruyla tekrar çıktı. Kamyonete yürüdü, eşyalarımın bulunduğu kutuyu kontrol etti, son kartın irsaliyesini damgaladı ve içeri girdi, hemen yan taraftaki piyano ve snowboard’u geçti. Menajerim piyanoyu ve snowboard’u kamyonete geri yükledi, bariyer açıldı ve tüm teçhizatımla tekrar dışarı çıktık.
Açıkçası, herkes, o acenteyle tanıştığımda, ödemenin halledildiğini ve tüm çekler ve pullar karşılanmış olmasına rağmen, insanların kelimenin tam anlamıyla başka yöne baktıklarını biliyordu.
Gönderen Maarten