Büyükler buyurdular ki;
Büyüklerden bir zât varmış, hiç konuşmazmış, en son talebeleri demişler ki, hocam ne olur, bize bir şey söyle! Buyurmuş ki, bugüne kadar söyledim de ne oldu? Onun için siz nasihati dinlersiniz, fakat gene kendi bildiğinizden vazgeçmezsiniz! –Efendim vallahi, billahi bu sefer söz, sizin dediğinizi yapacağız, demişler. O halde söyleyeyim, size öyle bir nasihat vereceğim ki, bu nasihatimi dinlerseniz, dünyada da rahat edersiniz, kabirde rahat edersiniz, mahşerde rahat edersiniz, her yerde rahat edersiniz, en sonunda Allahü teâlânın râzı olduğu Cennete gidersiniz. –Aman hocam lütfen! Öyle buyuruyor mübârek, hadîs-i şerîfe istinaden, insanın dîni arkadaşının dîni gibidir, buyuruyor. Bu büyükleri tanımaya uğraşın ve bu büyüklerin izinden gitmeye çalışın. Hem dünyada rahat edersiniz, hem âhırette rahat edersiniz. Çünkü bu büyükleri tanımak, bulmak bir kerâmet, hele onların rızasına uygun yaşamak, onların peşinden gitmek büyük seâdet. İşte bu büyükleri sevmek, onların nasihatlerine uymak, onların gittiği yoldan gitmek, insanı hem dünyada rahat ettirir, hem âhırette rahat ettirir. İnsan, kendi düşmanını tanımadıktan sonra dosta kavuşması mümkün değil. İnsanın düşmanı, insanın kendisi. İnsanın nefsi. Ondan kurtulmanın yolu da, bir din kardeşi ile beraber olmak.