Günümüzde grafiti sanatı, resim gibi daha geleneksel disiplinlerin dünyasına da girmiştir. Bu durumda, sanat eserinin geleneksel grafiti ile aynı tekniklere ve kaynaklara dayanması nadir değildir. Sonuç olarak, tipik sprey boya kullanımı, grafiti resimlerinin oluşturulmasında da kullanılabilir. Bununla birlikte, sanatçıların genellikle sanat stüdyolarında bulunan kalemler, suluboyalar, yağlı boyalar vb. gibi geleneksel olarak sokaklarda yapıtlar yaratmak için kullanılmayan başka tür kaynakları kullanmaları da mümkündür. Eşzamanlı olarak, dijital veya el yapımı resimler biçimindeki grafiti, sanatçıların zaman ayırmalarına ve özellikle halka açık sitelerde yaratmanın yasal sonuçlarını göz önünde bulundurarak yaratıcı sürece odaklanmalarına olanak tanır. Bu nedenle, sıklıkla hem hazırlık süreci hem de resim çalışmalarının potansiyel sergilenmesi, iç mekanlarda yapılabilir ve bu, grafitilerin on yıllar boyunca ne kadar geliştiğini açıkça ortaya koyar. Son olarak, resim şeklindeki grafiti, yerel yetkililerin yasadışı statüleri nedeniyle çok sayıda eseri temizlemeye veya örtmeye meyilli olduğu sokaklardaki sanatla karşılaştırıldığında daha uzun süre dayanıyor gibi görünüyor. Öte yandan, tam olarak kapalı kapılar ardında yaratılmaları nedeniyle, bu tür parçalar, her gün halka maruz kalmadıkları için daha az görünürlük kazanma eğilimindedir. Grafiti 1960'ların sonlarında ABD'de ortaya çıktı ve doğal olarak o zamandan günümüze kadar, neredeyse 50 yıl sonra, bu sanat birçok reform aşamasından geçti. Kullanılan malzemeler ve teknikler gibi yaratıcı sürecin yönleri ve graffitinin saygın bir sanat biçimi olduğu algısı muazzam bir şekilde gelişti. Bunun da ötesinde, eski “yazarlar” veya “etiketçiler” artık sanatçı olarak anılıyor; bu, grafitinin sürekli büyüyen kurumsallaşması ve ticarileşmesiyle ortaya çıkan bir gelişme. Söylemeye gerek yok ki, grafiti halkın gözünde asla var olmayı bırakmadı ve zamanla dünyanın her yerindeki otoriteler onun şehir ağı içindeki varlığını bir dereceye kadar kabul etmeye başladılar. Sonuç olarak, “yazının” yasal statüsü, özellikle son on yılda ortaya çıkan bir gelişme olan, sanatçıların yeni malzeme ve tekniklerle daha özgürce denemelerini sağladı.