"Ah, Dona Magdalena Carmen Frida Kahlo de Rivera, topal Majesteleri, kırkyedi yılın geçtiği bu kavurucu Meksika sıcağında, iliğine kadar yıpranmış, sancı herzamankinden bin beter kasıp kavururken, onarılması olanaksız bir durumdasınız işte!"
Çok canı yanıyordu. Hastane, korse, ameliyat.... Genç ve devrimci bir ruh için dayanılması zor yatak nöbetleri... Aynada görüyordu kendini, beş yaşında birden başlamıştı bu dayanılmaz sancılar. Şimdi ise giderek katlanıyor ve büyüyor, şekil değişiyor ancak içerik değişmiyordu. Ayna, sol bacağını daha bir ağrılı gösteriyordu. İlk onun terkedeceğini anlatıyordu sanki ve belki de.... Bir daha baktı aynaya. Tavana asılmış bedenini gördü. Ayna, korseler içinde dimdik bir kadının yavaş yavaş kayboluşunu gösteriyordu. Düşündü yalnız kadın, aynanın bir bildiği olmalıydı. Sonra ayna ile bir anlaşma yaptı. Gidecekleri listeledi ve her birini ölümsüzleştirdi. Frida ve Frida'nın gidenlerini...
"...Bedenim beni bırakacak. Oysa ben hep o bedenin kurbanı olmuşumdur; biraz asi de olsa bir kurban işte. Biliyorum aslında birbirimizi yok edeceğiz, böylece mücadele sonunda ortaya hiçbir galip çıkmayacak. Düşüncenin sırf hasar görmemiş olmasından ötürü, tenden oluşan öteki maddeden kopabileceğini düşünmek ne hoş bir yanılsama..."
Çok aşık olmuştu, ölesiye sevmek dedikleri bu olsa gerekti. Çirkin ve çapkın bir adamı sevmek, aynada gördüklerinden daha zordu. Herkesi ve herşeyi bir kenara bıraktı. Yara almış ve bir cenine asla yuva olamayacak rahmini sarıp sarmaladı, Diego'yu rahimsiz bir kadın gibi sevdi. Oysa yaralı kadınlığı, sol bacağından hep çok daha fazla ağrıdı.
"Tüm hayatımı, hayatımın her bir zerresini seni anlamaya adadım. Sen nereye gittiysen, ben de gittim. Sen neye güldüysen ona güldüm. Sen kimi sevdiysen onu sevdim. Hangi kadınla seviştiysen o kadınla seviştim. Bende bulamadığın ve başka kadınlarda aradığın şeyi keşfetmek için, senin öptüğün kadınları öptüm. Dokunduğun kadınlara dokundum..."
Dokunduğu herşey canını acıtmaktan başka bir işe yaramadı. Diego da biliyordu. Tüm bu aykırı tavırlar, söylentiler, aslında sadece acı içindeki bir kadının anlama çabası idi. Yüzüne yerleşen sert ifadesi bile göbekli ve pis kokulu bir adama sarılırken yumuşuyor, içindeki küçük kız gülümsüyordu. Kafasında sadece sevdiği adam vardı. Sanki zaman ayarlı bir bombaydı Diego ya da sinsi, çöreklenmiş bir yılan. Beyninden kalbine doğru yavaşça, parça parça zehirleniyordu.
"Kurbağa sevgilim, Diego'm... Bana dünyanın en büyük acısını yaşattın sen. Gün be gün öldüm seni sevmeye başladığım ilk andan itibaren. Ama sevgilim, bir daha gelseydim dünyaya yine seni severdim... Canlı canlı çürüyeceğimi bilerek!"
Bir erkek gibi yaşamıştı çocukluğunu, bir kadın gibi ölüyordu. Takım elbise ve kravat, bıyık, erkek arkadaşlar, anarşistlik ve komünistlik bir de şeytan Frida... Okulda duvara resimler çizen yaşlı ressama aşık olduğunda tek istediği bir çocuktu. Hiç olmayacak çocuğu için hiç olmayacak bir adam seçmişti. Aynada görmüştü. Dünyada yapılacak en iyi şey aşık bir kadın olmaktı. Böylelikle tüm ağrılarına ve yaralarına sırtını dönüp inadına yaşadı. Aynada gördüğü gibi, kadın Frida'yı seçerek öldü. Resimler, aynadakiFrida'dan kalanlardı sadece. Ne dedilerse, ne düşündülürse umursamadı. Ressam mıydı, anarşist miydi, feminist miydi ya da neydi Frida?
Yorum Bulunamadı...
İlk yorum yapan siz olun.