"İnsan insanın kuruşudur" bu söz kitapta beni en çok etkileyen söz oldu. Kuruş meselesi ise herkese aslında en başında bir kuruş verildiği, bu kuruşu çoğaltanların daha fazla kazandığı ama çoğaltamayanların ellerindekinden de olduğu bir hikayeye dayanıyor. Brecht, insanların para hırsı ve parası olanın daha da çok kazanması ama olmayanın kaybetmesi gibi düşününce rahatsız olduğumuz ama aslında hepimizin içinde bulunduğu bir durumu işlemiş.
Roman askerdeyken bir bacağını kaybetmiş Fewkoombey ile başlıyor, bacaksız ve sefil bir şekilde iş ararken Peachum adlı, dilencileri toplayıp kendi için çalıştıran birine rastlıyor, roman da tam burada şekilleniyor. Peachum, Peachum'un kızı Polly, Macheath gibi insanlığın farklı yüzlerini gördüğümüz karakterlerden oluşmakta üç kuruşluk roman ve aslında bir baş karaktere sahip değil, bana niyeyse hepsi bir duygu sembolünü temsil ediyor gibi geldi okurken. Örneğin Peachum ve Macheath ne kadar zıt karakterler olarak gösterilse de açgözlülük ve hırsı temsil etmekteler, sadece farklı tarzlarda fakirleri sömürerek. Polly ise bir şehvet unsuru, para hırsı yanında şehvet olmazsa olmazdır. Tabii bunlar kötü değil gerçek karakterler, bundan dolayı da kitabı okurken bolca rahatsızlık duyacaksınız. Romanımızın sonunda ise başta gördüğümüz Fewkoombey bir yargıç rolünde, bu kuruş hesabını çözmeye kendini adamış bir şekilde. Ama her ne kadar iyi bile olsa bu dünyada iyiler değil parası olanlar kazanmakta.
Bu kitap üç kuruşluk opera veya beş paralık roman şeklinde de bulunabilir. Eserin ismi ne olursa olsun insanın kendi türüne yaptığı sömürüyü çok iyi bir şekilde gözler önüne sermektedir.