Yarım kalmış devamı gelecek bir hikaye başladı insanları anlatmaya..
-Kaç gündür telefonun kapalı ulaşamıyorum iyi misin?
+İyiyim sadece uzak kalmak istedim her şeyden, herkesten.
-İyi değilsin biliyorum, neden artık konuşmuyorsun.
+Konuşacak bir şey kalmadı, neredeyse 1 yıldır aynı ızdırap.
-Bu sessizliğin hoşuma gitmiyor.
+...
-Ne yaptın bugün?
+Bugün hmm... güzel soru, bugün sis inmiş karanlık ve sessiz koşuyolu sokaklarında gezinirken bir kızın önüne atlayıp onu korkuttum biraz, umarım mahkemelik olmam.
-Nasıl yani?
+Dalgındım aslında müzik dinliyordum kalan son sarjımla ve kuzenime benzettiğim bir kızın üzerine yürüdüm. Beni deli sandı sanırım bağırıp, koşarak uzaklaştı.
-Peki, her hafta konuşmaya gittiğin doktor ne diyor. Yani çözümü nedir bipolar mısın yoksa?
+Bipolar mı? O kadar kötü mü gözüküyor sence, şizofreniye bir adımı kalmış bir deli.
-Korkuyorum sadece 1 haftadır aramızda değilsin sanki.
+Sokrates'in savunmasını yapmam gerekirse sana "Ayrılık vakti geldi ve herkes kendi yoluna gidecek, ben ölmeye o yaşamaya. Ancak hangisi daha iyi Tanrı bilir." diyerek gecenin sessizliğine teslim oldum yeniden. Sırtımda kocaman bir ağırlık ve ciğerlerim sanki göğüs kafesimden çıkacak kadar gergin.
İşleri yoluna koyup, herkesi son bir kez sevindirip uzaklaşacağım buralardan...