Bir gün Hz. Ömer arkadaşlarıyla yolda yürürken Malik kızı Havle ile karşılaşır, selam verir. Havle selamı aldıktan sonra halifeye nasihat eder ve ona devlet reisliğinin vazife ve adabını öğretir. Der ki: "Dur bakalım Ömer! Sana Ukaz panayırında Ömercik dendiği ve çocukları sopanla korkuttuğun zamanları bilirim. Çok geçmeden sana Ömer denildi. Yine uzun bir müddet geçmeden Emirü'l-mü'minin unvanını aldın. İdare ettiğin insanlar hakkında Allah'tan kork. İyi bil ki, Allah'ın azabından korkan kimseye uzak gibi görünen kıyamet yakın gelir. Ölümden korkan, bir hiç olup yok olmaktan endişe eder..."
Bu sözler üzerine Hz. Ömer'in yanındakilerden Carut, Havle'ye; "Hanım! Emirü'l-mü'minine karşı sözü fazla uzattın" der. Ömer ise, kendisine hemen şu ihtarda bulunur: "Bırak! Sen bunu tanımadın mı Carud? Bu, Ubade b. Samit'in zevcesi Havle'dir ki, Allahu Teala şikayetini yedi göğün fevkinde işitmiştir. Ömer'e gelince, Allah'a yemin ederim ki, onu dinlemeye ~|~haydi haydi mecburdur."
Girmeden tefrika bir millete düşman giremez,
Toplu vurdukça yürekler onu top sindiremez.
Mehmet Akif ERSOY