Finans, ölümlüler için erişilemez bir mesele olarak kabul edilir. Para dolaşımının ve bankacılık düzenlemesinin sırlarına sahip olan “profesyoneller” uzun zamandır bir tür kapalı kastta, kontrol eden maliye bakanlığı ve Merkez Bankası, hükümetin diğer yapılarının bile kendilerine vermek zorunda olduğu kadar sıkı bir şekilde kaynaklanmış ve örgütlenmiştir.
Finansörlerin sosyal alana para ayırma konusundaki inatçı isteksizliği, ilgili başkanlık kararnamelerinin basitçe başarısız olduğu gerçeğine yol açtı. Açıkça bu kararların uygulanmayacağını, hiç kimsenin elbette istemediğini, ancak bir yaklaşımın seçildiğini, aslında çok daha tehlikeli olduğunu açıklayın. Kararnamelerin uygulanması sorumluluğu bölgelere kaydırıldı ve bölge yönetimlerine para verilmedi. Sonuç olarak, bu yılın sonunda, federasyonun konularının yüzde 60'u iflasın eşiğindeydi.
Rusya'nın aynı finans çevreleri tarafından agresif bir şekilde ısınan Dünya Ticaret Örgütü'ne girmesi, büyük bir girişime, ücret gecikmelerine ve yerel bütçelerin bozulmasına neden oldu. Ancak, önceki Maliye Bakanı Alexei Kudrin tarafından oluşturulan “profesyonellerden oluşan ekip” Olimpiyat huzurunda neler olup bittiğine bakıyor.
Görevinden ayrılan ve politikasının sonuçlarından sorumluluk almayan Kudrin, mevcut yöneticileri kibirli kılmaya devam ediyor, en azından reel sektörün durumunu iyileştirecek bir şey yapma girişimlerini keskin bir şekilde kınadı.
Tipik bir örnek, açık deniz sorunu olan durumdur. Bu durumda, Rus yönetici çevreleri G-20 hükümetleri arasında başlayan genel tartışmayı takip ediyor. Gelişmiş ülkelerde son yirmi yılda sürdürülen finansal kuralsızlaştırma politikası sadece büyük sermaye çıkışlarına değil, aynı zamanda reel sektöre yapılan yatırımları öncekinden çok daha pahalı hale getirmiştir. Sonuçta, bir yandan, bir denizaşırı ekonominin işleyişini sağlayan her türlü aracı kuruluşun kârını sağlamak gerekirken, diğer yandan, fonların çekildiği devlet vergi kaybeder. Aynı zamanda, kimse denizden para alan işler de dahil olmak üzere - inşaat yolları, altyapı tesisleri, güvenlik sağlama vb.
Rusya ekonomisinin özelliği, özel sektör yatırımlarının önemli bir kısmının aynı denizden gelmesidir. Başka bir deyişle, önce para yurt dışına gider, sonra buraya gelir, çünkü onlar için başka bir başvuru yoktur. Paradoksal olarak, bu Rus makamlarına sermaye hareketini potansiyel olarak ciddi bir şekilde kontrol etme imkanı veriyor: açık deniz burjuvazisi pazarımızla ilgilendiğinde, daha sıkı kurallara uymak zorunda kalabilir.
Ancak, şu ana kadar ciddi bir önlem alınmamıştır. Bu sefer, sonunda bir eylem programı önerildi. Federal Meclise verdiği bir mesajda Vladimir Putin, denizaşırı kayıtlı ve Rus sahibi tarafından sahip olunan şirketlerin gelirlerinin Rus vergi kurallarına göre vergilendirilmesi gerektiğini ve vergi ödemelerinin Rus bütçesine ödenmesi gerektiğini söyledi. Yabancı yargı alanında kayıtlı şirketler, Vnesheconombank'tan krediler ve devlet garantileri dahil olmak üzere devlet destek tedbirlerini kullanamazlar. Ek olarak, kasıtlı olarak yanlış sağlamak için bankaların, sigorta şirketlerinin, emeklilik fonlarının ve diğer finans kuruluşlarının durumu hakkında eksik bilgiler suçlanacaktır. Bu gereklilikler sadece özel işletmeler için değil aynı zamanda devlet kontrolündeki şirketlerin ve kalkınma kurumlarının yöneticileri için de geçerlidir.
Bu önlemler derhal liberal ekonomistlerin protesto etmesine neden oldu.
Kudrin kısa ve kategorik bir karara vardı: “Maalesef, şartlarımızdaki deoffarizasyon için önerilen tedbirlerin sermayenin geri çekilmesini azaltması muhtemel değildir. Devlete ait şirketler için doğrular. ”
Diğer bir deyişle devlete ait şirketlerin vergi kaçakçılığından çıkması yasaklanmalı ve bu hak sadece özel sektöre bırakılmalıdır. “Sınıf bilincinin” harika bir örneği! Bunların mantıkla çatışmasına izin verin - aynı tedbirler devlete ait şirketler için neden izin verilen ve özel sektör için kabul edilemez? Sonuçta, aynı Kudrin ve halen Maliye Bakanlığını kontrol eden ortaklarının dayattığı pazar mantığına göre, mülkiyet şeklinden bağımsız olarak tüm şirketler, genel kurallara göre bizimle yaşıyor. Neoliberal sistemin kurallarına göre.
Cumhurbaşkanı tarafından önerilen tedbirler hakkında konuşan Kudrin, "sorunlara taktiksel bir tepki vermenin durgunluktan çekilmesi için stratejik bir plana ihtiyacımız olduğunu" söyledi. İkincisi ile tartışmak zordur. Bay Kudrin’in bize ne önerdiğini bilmek istiyorum. Sermayenin kitlesel olarak çekilmesini denizaşırı kalkınma ve onunla gelişmeye teşvik eden politika değil mi? Ve Rusya'daki ekonomik krizin daha da artmasına katkıda bulunan kararlar vermedi mi? Kudrin hala finansal politikaların başındayken ve dünyanın en keskinlerinden biriyken, 2008'ta bir durgunluk yaşadık. Genel olarak Kudrin'in stratejisi ve liberal uzmanlar iki noktaya ulaşır: 1) hiçbir şey yapmaz ve pazarın her şeyi düzeltmesini bekler; 2) piyasanın her şeyi çözeceği beklentisiyle piyasa faktörlerini güçlendirir, devlet düzenlemelerini en aza indirir, devlette kalan her şeyi özelleştirir. (Bkz. 1.
Hem tüm dünyada hem de Rusya'da mevcut krizin aciliyetini ve emsalsiz gecikmesini önceden belirleyen bu politika olduğu gerçeği, liberallerimizin düşüncesini etkilememektedir.
Bundan, tabii ki, cumhurbaşkanının tavsiyelerinin nihai gerçek olduğunu takip etmiyor. Bu programın uygulanması için pratik metodoloji ile ilgili bir takım sorular devam etmektedir.
Durumu kökten değiştirmek için, offshore şirketlere aktarılan fonların ülkesine dönüş yasağının tamamen yasaklanmasına kadar daha agresif tedbirler önermek mümkün olacak ve bu durum sermaye çıkışını büyük ölçüde azaltacaktır.
Ancak Kudrin ve diğer mali blok temsilcilerinin hoşnutsuzluğu, radikalizmin yetersizliği veya bu tür önlemlerin yetersizliğinden kaynaklanmadı. Öyle olsaydı, karşı teklifler yaparlardı. Aslında, bu insanlar yalnızca sermayeyi “deoffize etmek” istemekle kalmıyor, aksine, devlet ve işçilerin reel sektördeki sorunlarını göz ardı ederek denizaşırı burjuvazinin çıkarlarını savunuyorlar.
Onları gerçekten önemseyen tek şey, bankaların ve kuruluşların paranın kaydırıldığı istikrardır. Ancak burada, birkaç büyük finansal şirket tercih edilmektedir. Onları krizin olası etkilerinden korumak amacıyla, aynı “uzmanlar ekibinin” başka bir parlak temsilcisi olan Elvira Nabiullina başkanlığındaki Merkez Bankası, öncelikle bölgesel olanların ortalama bankalarını temizlemeye başladı. Sonuç olarak, bir yerel kriz dalgası ülkeyi taradı - Tula'dan Kaliningrad'a, binlerce insan aniden tasarruflarına erişmekten mahrum kaldı. Korkmuş mevduat sahiplerinin kalabalıları hala çalışıyor, panik doğuyordu bankaların kapısında toplanıyordu. Ek harcamalar devlete düştü: mevduat sigortası yükümlülüklerini yerine getirmek gerekiyor.
En büyük sorunlardan biri, Rusya genelinde pek çok şirketin nakit dışı ödemelerini yaptığı Master Bankanın kapatılmasından kaynaklanıyordu. Birkaç gün boyunca çalışmaları pratik olarak engellendi - yalnızca bu kuruluşlar için değil, aynı zamanda bir bütün olarak ekonomi için de açık sonuçlar doğdu.
Özünde, bankacılık sektöründe önleyici taramaların yardımı ile finansal bir krizi önlemeye çalışırken, Nabiullina başkanlığındaki Merkez Bankası bunu kışkırttı. Ve, her durumda, daha da yaklaştı. Birçok finansal kuruluşun güvenilirliği sorgulandı, tüm alan türbülans bölgesinde. Finansal sektörde karşılıklı güveni güçlendirmek yerine, Merkez Bankası'nın bu eylemleri ters etki yarattı. Bankalararası kredi piyasası felç oldu. Şu anda, Federasyon Konseyi toplantısında, Maliye Bakanı Anton Siluanov'un sözlerinin Rosselkhozbank desteğinin askıya alınabileceği ve bundan kısa bir süre önce VEB'nin daha önce başka bir sistem bankası olan VB'nin isabet edebileceği duyuluyor. Olimpiyat tesisleri geliştiricilerin kredilerinde temerrüde düşmekle tehdit ettikleri anda.
Bakan açıkça bankalarda sadece kar için var olan örgütleri gören liberal ekonomistlerin tavsiyelerine dayanıyor. Bankanın birlikte çalıştığı borçlular zor durumda ve kredilerin iadesinde sorun varsa, ne pahasına olursa olsun para sıkmak ya da bankanın kendisini etkisiz olarak kapatmak gerekir. Aynı zamanda, bankaların ekonomik ve sosyal işlevleri, sadece bireysel işletmelerin değil, tüm sanayi ve bölgelerin çoğalmasını destekleyen, RSBB'deki gibi tamamen göz ardı edilmektedir.
Bankanın zorlukları, tarımımızın kendisini bulduğu nesnel olarak kötüleşen durumdan kaynaklanmaktadır. Sadece, diğer şeylerin yanı sıra, kredilerin maliyetinde keskin bir yükselişe yol açan küresel ekonomik krizden de etkilenmedi. Rusya’nın DTÖ’ye katılımı, Rus üreticileri için en başarılı koşullardan çok uzaktaydı.
Küresel pazarlardaki istikrarsızlık durumunda, korumacı önlemler bir salgın sırasında karantina kadar haklı ve zorunludur.
Bununla birlikte, DTÖ kuralları sadece yerli üreticileri destekleme yeteneğini sınırlamakla kalmıyor, aynı zamanda bu desteği hala izin verilen yerlerde oldukça pahalı ve etkisiz hale getiriyor. Yasaklayıcı ve kısıtlayıcı gümrük tarifelerinin kullanımını en aza indiren DTÖ, hükümete işletmeleri küçük miktarlarda sübvansiyonlarla telafi etmeyi, başka bir deyişle, onları almak yerine para harcamasını önermektedir. Bunun devlet bütçesindeki fonları artırmadığını tahmin etmek zor değil, herkes için yeterli para yok, sadece pek çok üreticiye ulaşamıyorlar. Doğrudan sübvansiyonları tarım ticaretinin tek veya ana yardım şekli olarak savunmak, Maliye Bakanlığı bu tür bir yardımın yalnızca büyük çiftlikler tarafından alınabileceğini unutmaktadır. Küçük ve orta ölçekli işletmeler ölümle yüz yüze kalmaktadır ve bununla birlikte ortaya çıkan çiftçi sınıfı Rusya'nın sosyal haritasından kaybolacaktır.
Bu gibi durumlarda, bir yandan, Rusya Tarım Bankasının müşterileri artan güçlüklerle karşı karşıya kalırken, diğer yandan, işletmelere uygun fiyatlı kredi sağlayabilen ve sorunlarına anlayışla yaklaşabilen bir devlet bankasında tarım sektörünün ihtiyacı hızla artmaktadır. Aslında, Rusya’nın DTÖ’ye girmesinden sonra tarım sektörünü korumak ve geliştirmek için neredeyse devletin elinde kalan tek araç RSHB.
Tarımsal üreticilerin piyasada tek başına bırakılması, yalnızca çok sayıda iflas riski taşımasının yanı sıra, üretim, istihdam ve sosyal yapının tarıma bağlı olduğu tüm bölgelerin ekonomisini baltalamak anlamına geliyor. Ekonomistler finansal alandaki iflasların zincirleme reaksiyonu tehdidi hakkında çok konuşsalar da, bazı nedenlerden dolayı, gerçek sektörde aynı çöküş tehlikesinden korkmuyorlar, ancak daha fazla insan buna bağlı.
2000 boyunca, Sovyet döneminde geleneksel olarak zayıf bir bağ olan Rusya'nın tarımı bir miktar başarı elde etti. Ülkemizin tahıl ithalatçısından ihracatçı haline geldiğini ve tarım sektörü işletmelerinin yıllık milyonlarca vatandaşın patates veya pancar toplamak için seferber edilmeden yapmayı öğrendiklerini hatırlamak yeterli. Bununla birlikte, mevcut kazanımlar şimdi tehdit altında ve onlarla birlikte Rusya'nın gıda güvenliği.
Tabii ki, liberal iktisatçılar bu tür sorunlardan pek endişe duymuyorlar. Ve eğer finans piyasasını dengelemek uğruna, kendi görüşlerine göre, tarım sektörünü, Rusya'nın bazı bölgelerinin refahını, çiftçilerini feda etmek ya da devletin çıkarlarını bir bütün olarak sorgulamak zorunda kalırlarsa, o zaman öyle olsun. Finansal piyasa, onlar tarafından daha önemli fedakarlıklar yapmaya hazır oldukları bir tür tanrı olarak algılanır. Ancak sorun şu ki, böyle bir fiyata bile koydukları hedefe ulaşılmasının olası olmaması.
Tarım Bankasının devlet desteğinin reddedilmesinin ülkenin mali piyasasını güçlendirmesi, karşılıklı güvene destek vermesi, krediyi daha erişilebilir hale getirmesi veya kriz riskini azaltması muhtemel değildir. Aksine, tam tersi. Sonunda, bu kadar önemli bir pazar katılımcısına yapılan darbe sadece gerginliği artıracak ve olumsuz beklentiler dalgasına neden olacaktır: sıradaki kim olacak? Bütün bunlar sadece bankacılık sektöründeki gerginliği arttırmakta ve bu alanda yeni bir sistemik kriz tehdidi yaratmaktadır. Tam olarak kaçınmak istedikleri ortaya çıktı.
Kötü tercüme edilmiş Amerikan ders kitaplarından mantıları ezberleyen “profesyonellerden oluşan bir ekip”, kategorik olarak yanlışlarından, hatta aynı önlemlerin krizin ağırlaştırılmasına ve uzamasına yol açtığı ABD ve Avrupa Birliği deneyimlerinden öğrenmek istemez.
Rusya ekonomisinin krizi büyük ölçüde nesneldir. Fakat onunla savaşmaya çalıştıkları bir yol, bir hastalıktan daha kötü olan bir ilaç hakkında ünlü bir söz söylemeyi hatırlatıyor.