Jose Saramago, körlüğün bir salgın olduğu ve herkesin kör olduğu bir ülke yaratmış bu kitapta…
Bir adamın trafikte giderken aniden kör olması ile başlayan körlük salgın, ona yardım eden kişi, gittiği doktor ve onlara da temas eden kişilere bulaşıyor. Bulaşmayan tek kişi doktorun karısı… Hükümet başta kontrol altına almak için bu kişileri bir akıl hastanesinde karantinaya alıyor. Doktorun karısı kör olduğunu söyleyerek doktor ile birlikte karantinaya giriyor. Tabi ki sayı gittikçe artıyor ve karantinaya yaklaşık 300 kişi giriyor.
Sınırlı sayıda yemek, körlerin temasından korkan ve onları ölüme terkeden kapıdaki askerler, zaten gören yok diyerek herkesin dışkısını ortalığa yaptığı bir pislik yığını, yemeğe el koyan bir grup zorba, kaos ve bu ortamda hayatta kalma mücadelesi… Bunları gören tek kişi doktorun karısı, 7 kişinin olduğu bir gruba rehberlik ediyor.
Hastanede bir yangın çıkması ile dışarıya çıkan körler ve doktorun karısı dışarıdaki herkesin kör olduğunu fark ediyorlar. Hayat mücadeleleri artık dışarıda devam edecektir.
Felaket karşısında insanın nasıl bencilleştiğini, toplumun nasıl çöktüğünü, değer yargılarının nasıl yitirildiğini, bazı insanların nasıl kötüleşebileceğini ve bazı insanların herşeye rağmen iyi kalabileceğini okuyoruz.
Kitapta diyaloglar tek cümle içinde virgülle ayrılarak yazılmış. Başta garipsedim ama sonra alıştım. Karakterlerden bahsederken isim kullanılmamış doktor, doktorun karısı, birinci kör, polis, taksi şoförü gibi bazı özellikler kullanılmış. Bu da karakterleri daha hızlı öğrenmemizi sağlıyor, isimlerden kaynaklı karmaşaya yer vermiyor.