Neredeyse gece yarısı ve tek başına beyaz bir kamyonet, askeri eğitim üssü olarak kullanılan Dublin, California yakınlarındaki hükümet arazisinin uzak bir yolundaki çimenli bir tepenin üzerinde oturuyor. Sürücü koltuğunda biyolog Jack Barclay, ışığı 30.000 kez güçlendiren bir gece görüş dürbünüyle uğraşıyor. Barclay, 100 metre uzaktaki alçak yabani otların arasına gizlediği bir tuzağı işaret eden iki çeyrek boyutlu parlayan yansıtıcı bant izliyor. Kalan birkaç oyuk baykuşundan bazılarını bantlamak için bu siteye bir kamyon dolusu ekipman getirdi.
Barclay bir hareket dalgası görüyor. şimdi . Bir uzaktan kumanda düğmesine basıyor ve baykuşun üzerinde yaylı bir ağ kavis çiziyor. Barclay ağa koşuyor ve baykuşu bir zamanlar donmuş üzüm suyu olan plastik kaplı bir kutuya kafa üstü sokuyor. Kutunun içindeki kuş hareketsiz; sadece bacakları çıkıntı yapar. Kutunun kenarındaki yarıklar, Barclay'in baykuşu incelemesine izin verir ve bunun bir dişi olduğunu kaydeder. Göğüs tüylerinin altında, ısıyı yumurtalarına ve yavrularına verimli bir şekilde iletmesini sağlayan bol kan damarlarına sahip, bordo renkli bir çıplak deri parçası görür. Barclay, baykuşun bacaklarına tanımlayıcı bantlar takar ve birkaç dakika içinde onu serbest bırakır.
Barclay, kariyerine Cornell Ornitoloji Laboratuvarı ile birlikte, peregrine şahini kuşun kaybolduğu Doğu Amerika Birleşik Devletleri'ne yeniden tanıtmak için yenilikçi bir program üzerinde çalışmaya başladı. Esir olarak yetiştirilen alabalıkları vahşi doğaya salan yeniden yerleştirme çabası o kadar başarılıydı ki, program çalışmalarını 1980'lerin ortalarında tamamladı.
Barclay sonunda Kaliforniya'ya taşındı ve bir çevre danışmanlık grubuna katıldı. 1989'da, bir oyuk baykuşu kolonisinin asfalt yakınında temizlik hizmeti kurduğu San Jose Uluslararası Havalimanı'nda kuşları izlemeye başladı. Baykuşlar onu büyüledi ve tutkusu oldu; son 20 yılını oyuk baykuşu koruma çalışmalarına adadı.
Her zaman yırtıcı kuşlara ilgi duymuşumdur, dedi. Oyuklayan baykuşlar ilginç bir koruma mücadelesini temsil eder. Çok fazla ilgi uyandıran yüksek profilli bir kuş.
Oyuk baykuşları, cüretkar, limon renkli gözleri olan, oyuncu, dokuz inç boyunda kuşlardır. Sadece yeraltında yuva yapan tek Kuzey Amerika yırtıcı kuşudur. Kuşlar, oyuk baykuşu olarak adlandırılsalar da, kazmayı diğer hayvanlara bırakmayı tercih ederler; daha sonra davetsiz misafir olarak ortaya çıkarlar ve yuvaya el koyarlar. Oyuklayan baykuşlar gün boyunca aktif oldukları için oldukça görünür bir türdür.
Baykuşlar genellikle yuva girişlerini gübre, hayvan parçaları, şişe kapakları, alüminyum folyo ve diğer çöplerle süsler. Bilim adamları, davranışın böcekleri çekerek veya diğer baykuşlara yuvanın işgal edildiğine dair sinyal vererek kuşlara fayda sağlayabileceğinden şüpheleniyor. Üreme mevsimi boyunca, solgun, güneşte ağartılmış bir erkek, bir yuva girişinde nöbet tutar ve yeraltı sığınaklarında altı veya sekiz civcivle ilgilenen dişiye yiyecek getirir.
Garip görünse de, Barclay'in kuşları ilk incelediği yer gibi, havaalanı pistlerinin yakınındaki yakın kırpılmış alanlar, iyi bir yuvalayan baykuş habitatı sunar. Yerdeki sincap tünelleriyle bezenmiş dekolteli çimenler, baykuşun otlayan hayvanlar veya çayır köpekleri tarafından kısa tutulan doğal meralarını taklit eder.
Bununla birlikte, oyuk baykuşlarının gelişebildiği birçok yerde yer sincaplarının kökü kazınmıştır. Bunun olduğu yerlerde, biyologlar bazen kuşlar için yapay yuvalar kurarlar, çoğu zaman amatör bir baykuş meraklısı ağının gönüllü yardımıyla. Barclay, birçok yerde kullanılan yapay bir yuva için planlar yayınladı. Yaklaşık bir ekmek kızartma makinesi fırını büyüklüğündeki bir sulama vanası kutusundan yapılmış bir yuvaya kadar yeraltında çalışan dört inç genişliğinde esnek plastik borulardan yapılmıştır. Dipsiz kalıplanmış plastik valf kutusu, doğal bir toprak zemine izin verirken, çıkarılabilir üst kısım biyologların kuşları izlemesi için kolay erişim sağlar.
Son yıllarda, tarımsal gelişme ve kentleşme Batı Kuzey Amerika'ya yayıldıkça, bir zamanlar çok sayıda olan oyuk baykuşu Great Plains ve Kanada'nın geniş alanlarında azaldı.
Oyuklayan baykuş şu anda Kanada'da nesli tükenmekte, Meksika'da tehdit altında ve Amerika Birleşik Devletleri'nde ulusal bir koruma endişesi kuşu olarak listeleniyor. Ek olarak, dokuz eyalet ve dört Kanada eyaleti, baykuşu nesli tükenmekte, tehdit altında veya özel bir endişe türü olarak tanımlamaktadır. Sadece Florida'da yaşayan bir alt türe de bazı korumalar verilmiştir.
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en büyük yuvalayan baykuş popülasyonlarından birini destekleyen Kaliforniya, 1978'de yuvalayan baykuşu özel bir endişe türü olarak belirledi. Ancak o zamandan beri kuş, eyalet boyunca kıyı bölgelerinden neredeyse kayboldu. tüm San Francisco Körfezi bölgesi.
Korumacılar yıllardır kuşun ek düzenleyici korumaya ihtiyacı olduğunu savundular. İronik olarak, oyuk baykuşları insanlarla yaşamaya iyi uyum sağlar. Baykuşun destekçileri, uygun koruma önlemleriyle, oyuk baykuşlarının ve insanların kolayca yan yana yaşayabileceğine inanıyor.
Kuşlar, 'oyuk açan' baykuşlar olarak adlandırılsalar da, kazma işini yer sincabı gibi diğer hayvanlara bırakmayı tercih ederler; sonra davetsiz misafir olarak görünün. Yer sincabının yok edildiği yerlerde, biyologlar bazen kuşlar için yapay yuvalar kurarlar.(Susan K. McConnell, Ph.D.)
Oyuk baykuşları, yalnızca yeraltında yuva yapan tek Kuzey Amerika yırtıcı kuşudur.(Steve Mandel)
Üreme mevsimi boyunca, güneşte ağartılmış solgun bir erkek, bir yuva girişinde nöbet tutar ve yeraltı sığınaklarında altı veya sekiz civcivle ilgilenen dişiye yiyecek getirir.(Steve Mandel)
Oyuklayan baykuşun tercih ettiği habitat -oyuklayan memelilerin olduğu çok kısa otlar- tam olarak geliştirme için planlanan türde bir arazidir.(Paul Mandel)
Oyuklayan baykuş şu anda Kanada'da nesli tükenmekte, Meksika'da tehdit altında ve Amerika Birleşik Devletleri'nde ulusal bir koruma endişesi kuşu olarak listeleniyor.(Steve Mandel)
Baykuşu yöneten karmaşık ve bazen kafa karıştırıcı düzenlemelere göre, bir yuva aktif olmadığı sürece, geliştirici kuşları yeniden yerleştirebilir veya tahliye edebilir.(Susan K. McConnell, Ph.D.)
Biyolog David DeSante, oyuk baykuşu popülasyonunun oldukça parçalı olduğunu buldu. Bazı yerlerde azalmakta veya yok olurken, Güney Kaliforniya'nın İmparatorluk Vadisi gibi bölgelerde kuş nüfusu da artmaktadır. Kaliforniya'daki baykuş menzilinin sadece yüzde 2'sini temsil eden bu alan, şimdi eyaletteki kuşların yüzde 70'ini destekliyor.(Steve Mandel)
Kuş Popülasyonları Enstitüsü adlı bir araştırma ve koruma organizasyonunun kurucusu olan biyolog David DeSante, yuvalayan baykuş popülasyonunun oldukça parçalı olduğunu, genellikle bazı yerlerde azalmakta ve yok olduğunu tespit etti. Ancak DeSante, Güney Kaliforniya'nın İmparatorluk Vadisi'ndeki toprak sulama kanalları boyunca kuş sayılarında da çarpıcı bir artış buldu. Kaliforniya'daki oyuk baykuşu menzilinin sadece yüzde 2'sini temsil eden bu alan, şimdi eyaletteki kuşların yüzde 70'ini destekliyor.
Barclay, oyuk baykuşlarının 'çok sayıda tehlike altındaki tür' olduğunu söylüyor. İmparatorluk Vadisi'nde kümelenmiş çok sayıda kuş, başka yerlerdeki önemli kayıpları maskeliyor. Ve bu doğal olmayan ortamda bu kadar çok kuş olduğu için, toprak sulama kanallarının değişmesi veya bölgedeki yer sincaplarının yok edilmesi onları savunmasız bırakıyor.
Sorunun bir kısmı, baykuşun tercih ettiği habitatın (oyuklayan memelilerin bulunduğu çok kısa otların) tam olarak kalkınma için planlanan türden bir arazi olmasıdır. Geliştiriciler, sonunda inşa etmeyi planladıkları alanlarda yangın tehlikesini azaltmak için yabani otları sürdüklerinde veya biçtiğinde, istemeden yuvalayan baykuşları çekebilir ve daha sonra korumacılarla savaşları kışkırtabilir.
Üç yıl önce, bir hücre biyoloğu olan Scott Artis, Antakya, California'daki yeni evinin yakınında keşfettiği bir düzine yetişkin yuvalayan baykuşa aşık oldu. Ancak geçen sonbahardan bu yana Artis, daha fazla ev inşa etmeye hazırlanan bir müteahhit olarak, evinden iki blok ötedeki kısmen gelişmiş otlakların şaşırtıcı bir dönüşüm geçirdiğini izledi.
İlk olarak, 25 dönümlük parselin bazı bölümlerinin etrafına İzinsiz Giriş Yapılmaz levhaları bulunan zincir bağlantı çitler dikildi. Ardından, zemindeki oyuk açıklıklarına beş inç kare kapılar yerleştirildi. Tahliye kapıları hayvanların yuvalardan çıkmasına izin verdi, ancak tekrar içeri girmedi. Birkaç gün sonra tahliye kapıları kaldırıldı ve yer sincaplarını yok etmek için içeriye kükürt duman bombaları atıldı. Son olarak, yuva girişleri toprakla dolduruldu. Kuşlar denemelerine rağmen evlerine dönemediler. Hiç kimse baykuşların şu anda nerede olduğunu veya onlara ne olduğunu söyleyemez.
Artis, çok sevimli küçük bir kuş ve her zaman orada olduklarını söyledi. Gündüz vakti baykuş görmek, beklediğiniz gibi değildir. Bazen altı ya da sekiz kişilik bir aile sokağın karşısına uçar ve yuvalarına inerdi. İnanılmazdı.
Baykuşu yöneten karmaşık ve bazen kafa karıştırıcı düzenlemelere göre, bir yuva aktif olmadığı sürece, geliştirici kuşları yeniden yerleştirebilir veya tahliye edebilir. Artis, orta Kaliforniya'da medyada geniş yer bulan baykuşların durumuna dikkat çekmek için bir kampanya başlattı ve kuş için daha güçlü düzenlemeler için lobi yapmaya devam ediyor.
Barclay, Antakya'daki durumun, bir alan geliştirildiğinde yuvalayan baykuşların sıklıkla başına gelenlerin klasik örneği olduğunu söylüyor. Diğer türler genellikle daha erken boşalır, ancak oyuk açan baykuş genellikle buldozerler gelene kadar kalır.
Oyuklayan baykuşlar üzerinde çalışmış olan yazar ve biyolog Thomas Roberts, kuşun etkin bir yönetimle kentsel ortamlarda, özellikle terk edilmiş çöplüklerde, havaalanlarında ve golf sahaları ile spor sahalarının kenarlarında gelişebileceğini belirtiyor. Roberts'ın dediğine göre büyük ironi, kuşun insanlarla bir arada yaşama yeteneğinin onu doğrudan banliyö genişlemesinin yoluna koymasıdır.
Barclay, oyuk baykuşu yönetiminin doğası gereği zor olmadığını söylüyor. Baykuşun, genellikle geniş alanlar olmaksızın, çeşitli ortamlarda karşılanabilecek oldukça mütevazı gereksinimleri vardır.
Oyuklayan baykuşun çıkmazı, Scott Artis gibi insanlarla bir akor vurur çünkü kuşun durumu çok nadir olduğu için değil, çok yaygın olduğu için. Mart ayında İçişleri Bakanı Ken Salazar tarafından yayınlanan bir rapor, ülkenin 800 kuş türünün üçte birinin tehlikede, tehdit altında veya önemli ölçüde azalmakta olduğunu gösterdi. Oyuk baykuşu gibi, bu türlerin çoğu habitat kaybı nedeniyle risk altındadır.
Barclay'in gerekli olduğunu düşündüğü çaba, kuşun yaşam alanını korumaktır. Siyasi irade taahhüdü olmadan, baykuşun düşüşünü ve ortadan kaybolmasını izlemeye devam edeceğiz, dedi. Bu, gelişme karşısında bile barındırabilmemiz gereken bir kuş. Buradaki zorluk, yapılıp yapılamayacağı değil, nasıl yapılacağını bulmaktır.
John Moir ödüllü bir bilim gazetecisi ve yazarıdır. Condor'un Dönüşü: En Büyük Kuşumuzu Tükenmekten Kurtarma Yarışı .