Çabucak sonuç elde edecek “siyasi mühendislik” tek mücadele biçimi haline getirildi!
Edward Said (1935- 2003)…
Filistinli Hıristiyan baba ile Lübnanlı Hıristiyan annenin oğluydu.
Kudüs'te İngiliz Anglikan St. George Koleji, Kahire'de -Arap dünyasının yöneticilerini yetiştiren- Victoria Koleji'nde ve ABD Massachusetts'te Norhfield Mount Hermon Okulu'nda öğrenim gördü. Ardından…
Princeton Üniversitesi'ni bitirdi; Harvard Üniversitesi'nde doktora yaptı. Columbia Üniversitesi'nde öğretim üyesi olarak çalışmaya başladı. Stanford Üniversitesi ve Yale Üniversitesi'nde de görev yaptı.
Çok parlak bir akademik kariyeri vardı. Ta ki 1967'de Arap-İsrail Savaşı çıkana kadar…
O tarihe kadar apolikti/ politikayla pek ilgisi yoktu. Sol görüşe sempatisi vardı.
Ünlü yazar Tarık Ali'ye 1994 yılında verdiği röportajda şöyle dedi:
“1967'ye kadar kendim hakkında kendi işiyle ilgilenen biri olmak dışında bir şey düşünmedim. Savaşta bir şeylerin farkına varmaya başladım. Mesela Edmund Wilson, Isaiah Berlin, Reinhold Niebuhr gibi kültürel kahramanlarımın çoğunun fanatik Siyonistler olmasını kafama taktım. Yalnızca İsrail yanlısı olmakla kalmıyor Araplara karşı büyük bir düşmanlık besliyorlardı…”
Said, bu tarihten sonra Filistin direniş hareketiyle yakından ilgilenmeye başladı. “El Fetih”/Filistin Kurtuluş Örgütü ve sürgündeki Filistin Ulusal Konseyi'ne katıldı.
Batı önyargısını yıkmak için “Oryantalizm/Şarkiyatçılık” kitabını yazdı.
ABD'deki akademik ve medya çevrelerinde adı “terör profesörü” oldu! Yılmadı.
Filistin-İsrail barış görüşmelerine katıldı.
Yaser Arafat ile yakın çalıştı.
ŞÜPHE ÖLDÜRÜR
Edward Said sohbetlerinde Tarık Ali'ye Arafat konusunda şöyle dedi:
“Onun zekasından, çabukluğundan, hafızasından, şahane kişiliğinden etkilenmiştim. Ve hâlâ da etkilenmiş haldeyim. Her zaman öğrenmeye açık olduğu izlenimi veriyordu. Çoğu Arap liderin aksine kendisine yaklaşılabilirdi.”
Şurası çok ilginç:
“Başından beri beni Amerikalı görüyordu. Beni Amerikan temsilcisi olarak görüyordu. Amerika'daki kişinin bağımsız olabileceğini ve kişinin kendi fikirlerini savunabileceğini ve benim hareketle dayanışma içindeki bir Filistinli olduğumu ve Amerikan politikalarını eleştirdiğimi anlamıyordu. Bunu asla kabullenmedi. Hep bir Amerikan programı olduğumu düşündü.”
Şüphe en tehlikeli zehirdir; ilişkileri öldürür! Said ile Arafat'ın arasına şüphe girmişti. Keza…
– Said, askeri çözüme karşıydı.
– Said, Camp David görüşmesi gibi ABD-İsrail dayatmalarına karşıydı.
Said, 2001 yılında şunu yazdı:
“Filistin halkı daha iyisini hak ediyor. Arafat ve emrindekilerin umut olmadığını açıkça belirtmeliyiz. Filistinlilerin asıl ihtiyacı olan, sahada asıl mukavemeti yapan, gerçekten halkıyla beraber çalışan halktan önderler. Yoksa iş anlaşmalarını korumanın ve VIP geçişlerini yenilemenin peşinde koşup puro çiğneyen, her türlü edep ve güvenirliğini kaybetmiş, şişman bürokratlar değil.”
Filistin yönetimi Said'in kitaplarına yasak getirdi!
O da “Entelektüel” kitabında şöyle yazdı:
“Herhangi bir türden siyasi tanrıya inanmaya ve o tanrının saflarına katılmaya karşıyım. İkisinin de entelektüel için yakışıksız davranışlar olduğunu düşünüyorum.”
Ardından sayfalarca; tutkuyla mücadele etmenin, risk almanın, kendini ortaya koymanın, belli ilkelere bağlanmanın, tartışmada yara almaktan korkmamanın ve dünyevi davalar gütmenin bir entelektüel için taşıdığı önemi yazdı…
Ne demek istediğime geliyorum:
AYDIN İHANETİ
Julien Benda (1867-1957)…
Fransız filozof.
“Aydınların İhaneti” kitabıyla tanındı. Görevlerini bir yana bırakıp ilkelerinden ödün veren entelektüellere yönelik zehir zemberek eleştirilerde bulundu.
Entelektüel; çıkar gözetmeyen, ebedi hakikat ile adalet peşinde koşan ve baskıcı otoriteye meydan okuyandı.
Entelektüel, basmakalıp sözlerle/fikirlerle, nabza göre şerbet vererek kitle dalkavukluğu yapmayandı…
Entelektüel, akıntıya kapılmayan, akıntıya karşı kürek çekendi…
Peki…
Said'in yaşamını gördük; efsanevi Arafat'a bile karşı çıkan aydın olduğunu anladık.
Benda'nın entelektüel tanımını öğrendik.
Ve maalesef Türkiye'deki “entelektüellerin” hallerini de gördük:
– Sürekli günah çıkarma ayinleri/tantanalı döneklikler…
– İnsanların yaşadığı acıları-baskıları görmemeler…
– Konuşulması/yazılması gereken yerde susmalar/yazmamalar…
– İktidardaki pek bilmişlerin suyuna gitmeler…
Karşımıza hep çıkan, çıkarını gözeten profesyonel düzen adamları oldu!
İnsanların, “aydın/entelektüel” sözüne tiksintiyle bakmasına şaşırmamak lazım; halkı bir kenara itekleyen, “mürekkep yalamışların” durumu maalesef hep bu oldu!
İşte…
Entelektüellerin bu hali, ülkemizdeki düşünceyi taşlaştırdı! Zihinsel alışkanlıklar politikayı yozlaştırdı.
Siyaset, yeniden üretilemez; politik heyecan yaşanamaz oldu.
Umutsuzluk-çaresizlik toplumu ölümcül virüs gibi sardı.
Bu hal mücadele ruhunu sakatladı.
Bunların sonucunda… Çabucak sonuç elde edecek “siyasi mühendislik” tek mücadele biçimi haline getirildi!
Bugün sadece kimi politikacılar değil, sağ'dan sol'dan kimi entelektüellerin de A. Gül'ü aday olarak telaffuz etmesi bunların sonucudur.
Odatv.com
Mülakat sırasında karşı cinsten...
Erdoğan’dan AKP kongresinde Trump’a yanıt