Hüzün de bir tür öfke ve benim içim hüzünle dolu.
Baba 7-8 yaşlarındaki oğlan çocuğunun yüzüne bir tokat patlattı, arkasından kıçına bir tekme attı. “Sana hemen gel demedim mi, lan. Çabuk yürü.” Bir tokat daha.
Çocuğun sıska bacakları korkudan titriyordu. Yüzü yere bakıyordu. Geç kalmasına sebep olan ufak dergi sayfası elindeydi.
Bedeni büyük, ruhu küçük baba, “çabuk yürü, düş önüme,” dedi ve oradan ayrıldılar.
Biliyordum; bu tokat ve tekme bu çocukta kalmayacaktı. Büyüyünce bu tekme ve tokat, onun karısında, çocuklarında tekrarlanacaktır.
Öğretmen olursa öğrencilerinde, polis olursa çatışmada karşılaştıklarında öfkeyle, hınçla ifadesini bulacaktır.
Babasının yaptığının aynısının tıpkısını yaparak o da geçmişe benzer bir gelecek oluşturacaktır.
Peki, neden böyle oluyor?
Politik çıkarlar amacıyla kullanılmasının ötesinde bu soruyla insanımızın gerçekten ilgilenmemesi beni hüzünlendiriyor.
Hüzün de bir tür öfke ve benim içim hüzünle dolu.
Doğan Cüceloğlu, 11 Mart 2014