86 yaşındaki Ans Westra öldü; Resimleri, Değişen Yeni Zelanda’yı yakaladı
300.000’den fazla güçlü fotoğrafla Yeni Zelanda’nın sosyal tarihinin en kapsamlı kaydını oluşturan Hollanda doğumlu fotoğrafçı Ans Westra, 26 Şubat’ta Yeni Zelanda’nın başkenti Wellington yakınlarındaki evinde öldü. 86 yaşındaydı.
Wellington’daki Suite Gallery’den arkadaşı ve galerici David Alsop, nedenin kalp komplikasyonları olduğunu söyledi.
Bayan Westra, altmış yılı aşkın bir süre önce Yeni Zelanda’ya gelişinden yaşamının sonuna kadar, gerçekçiliği ve doğallığıyla övülen karelerde vatandaşlarının hayatlarını sarsılmaz bir kararlılıkla kaydetti. Rolleiflex kamerasının nesneleri, Yeni Zelanda’nın yerli halkı olan Maori de dahil olmak üzere tipik olarak ana akım beyaz muhafazakar Yeni Zelanda’dan dışlandı.
Geniş kapsamlı odağı bazen onu tartışmalara sürükledi.
Yoksulluk içinde yaşayan dokuz çocuğu olan kırsal bir Maori ailesini anlatan 1964 tarihli Washday at the Pa adlı kitabı Yeni Zelanda okullarında dağıtılacaktı. Ancak, daha sonra tanımlayacağı gibi, “politik bir futbol” haline geldi ve 38.000 kopyanın tamamı, çoğu Maori Kadınlar Refah Birliği’nin görüntülerin Maori dilini haksız ve aşağılayıcı bir şekilde yansıttığını söylemesinden sonra geri çağrıldı.
Ancak annesi kitaba karşı kampanya yürüten Ray Ahipene-Mercer, Bayan Westra’nın fotoğraflarının ender bir açık yürekliliğe sahip olduğunu ve tartışmanın “şu anda Maori çevrelerinde evrensel olanın” erken bir örneği olduğunu söyledi. ‘”
Bayan Westra’nın Wellington’daki anma töreninde “Bizi gördü ve yansıttı” dedi.
Anna Jacoba Westra, 28 Nisan 1936’da Hollanda’nın batısındaki Leiden’de doğdu. Bir kuyumcu olan Pieter Westra ile bir dükkan sahibi olan Hendrika van Door’un tek çocuğu olarak, kendi kendini eğlendirmeyi öğrendiği yalnız çocukluğunu hatırladı.
Fotoğrafla ilk kez Leica fotoğraf makinesi olan üvey babası sayesinde tanıştı. 1956’da, evrensel insanlık durumunu 500’den fazla fotoğrafla tasvir etmeye çalışan İnsan Ailesi adlı gezici bir sergi gördüğünde daha biçimlendirici bir deneyim yaşadı.
Hayranları tarafından bazen samimi veya insancıl ve aleyhte olanlar tarafından duygusal olarak tanımlanan şov, stil ve konu seçiminde kalıcı bir izlenim bırakacak.
1957’de Bayan Westra, Rotterdam’daki bir kadın teknik koleji olan Industrieschool voor Meisjes’ten güzel sanatlar ve el sanatları öğretmenliği diplomasıyla mezun oldu. O yıl, ailesinin evliliği dağıldıktan sonra ülkenin en büyük şehri olan Auckland’a taşınan babasını ziyaret etmek için Yeni Zelanda’ya gitti.
Bayan Westra, yoğun kentleşme ve zorunlu asimilasyon ortasında değişen bir ulusu yansıtan yerli Yeni Zelandalıların yaşamlarını yansıtan bir kayıt oluşturmayı umuyordu. 2013 yılında Art New Zealand dergisine verdiği bir röportajda “Turist pazarı için oluşturulan Maori görüntülerinin aksine benim resimlerim daha doğaldı” dedi ve “Hayatı olduğu gibi takip etmek istedim” diye ekledi. olabildiğince”.
West Auckland’da bir çanak çömlek fabrikasında çalıştıktan sonra Westra, Wellington’a taşındı ve burada bir fotoğraf makinesi dükkanında çalışarak ikinci el bir Volkswagen alacak kadar para biriktirdi ve bu ona Yeni Zelanda kırsalındaki yaşamı daha kolay fotoğraflamasına olanak sağladı.
1962’de Bayan Westra tam zamanlı bir serbest fotoğrafçıydı, Tonga ve Filipinler’in yanı sıra ülke çapında seyahat ediyor, fotoğraflarını Maori İşleri Bakanlığı tarafından yönetilen bir dergiye ve okul yayınlarına satıyordu. Kendisine ödenen ücretler genellikle masraflarını karşılıyordu.
Sonraki yıllarda, Bayan Westra inatla Yeni Zelanda’daki hayatı filme aldı ve lensini çete üyeleri, grevciler, ragbi oyuncuları, Maori toprak hakları aktivistleri, İslami Yeni Zelandalılar, seks işçileri ve diğer birçok grup hakkında eğitti. 5 fit 10 inç boyunda duran ve hayatının geri kalanında koruduğu güçlü bir Hollanda aksanıyla konuşan alışılmadık bir varlıktı.
Bekar bir üç çocuk annesi olan Bayan Westra hiç evlenmedi ve asla alternatif bir iş bulamadı; 1960’larda ve 70’lerde serbest çalışan olarak tutumlu bir varoluş sürdürdü. Zaman zaman akıl sağlığıyla mücadele etti ve 1990’ların başında kısa bir süre bir psikiyatri koğuşuna yatırıldı.
Fotoğraf, hayatının merkezinde yer almaya devam etti: Çekimler için marae’ye (Maori toplantı evleri) giderken kendisine eşlik etmek üzere sık sık arabasının arka koltuğuna yığılan çocuklarını hatırladı ve her zaman film geliştirme için ayrılmış bir odası olan evlerde yaşadı. Değerli bir yabancı bakış açısı olarak gördüğü şeyi not etti – daha sonra eleştiri aldığı bir mesafe.
“Nereden geldiklerini ve sorgulamalarını anlıyorum. Neden bunları belgeleme hakkına sahip olan benim? Art New Zealand ile yaptığı bir röportajda Maori ile çektiği fotoğraflar hakkında söyledi. “Bir yabancı olmanın size daha net bir bakış açısı sağladığını görebiliyorum, ancak yaklaşımımın doğru olup olmadığı sorusunu anlayabiliyorum.”
Paada yıkama gününden sonra Bayan Westra birkaç kitap için resimler yaptı. Maori yazarı Katerina Mataira ile birlikte yazılan Maori (1967) ve Whaiora: The Pursuit of Life (1985), yine yerli Yeni Zelandalılara odaklanarak Yaşadığım Ülke Üzerine Notlar’da yayınlandı. 1972 topluma daha geniş bir bakış attı. Ve 2013’te yayınlanan tam renkli bir kitap olan Ngā Tau ki Muri: Geleceğimiz, Yeni Zelanda kırsalındaki çevresel bozulmaya odaklanıyor.
Bayan Westra’nın arşivi büyüdükçe ve Yeni Zelanda sanat dünyasında kendine yer edindikçe çalışmalarını daha geniş bir şekilde sergilemeye başladı. 1985’te, siyah beyaz negatifleri tutan ulusal Alexander Turnbull Kütüphanesi ile temasa geçti. Fotoğrafları, Aralık 2019’da Manhattan fotoğraf galerisi Anastasia Photo’da başlayan iki aylık kişisel sergi de dahil olmak üzere dünyanın dört bir yanındaki galerilerde sergilendi. Kitaplara ve belgesellere de konu olmuştur.
Bayan Westra, üç çocuğu Eric John Westra, Lisa Christina van Hulst ve Adrian Jacob van Hulst tarafından hayatta kaldı; altı torun; ve üvey kız kardeşi Yvonne van Westra.
2013 yılında Bayan Westra, galericisi Bay Alsop ile birlikte, Yeni Zelanda çevresinde altı haftalık bir geziye çıktı ve bu gezi sırasında, memleketi de dahil olmak üzere 1960’lar ve 70’lerde yakaladığı birçok topluluğu yeniden ziyaret etti. “Washday at the Pa” için fotoğraflar çekti.
Her yerde bir hafta geçirerek sergiler açtı ve resimlerinin çoğunu tebaasına ve onların soyundan gelenlere iade etti.
Bir telefon görüşmesinde, “Fotoğraflarla geçmişi günümüze taşımak gibiydi,” dedi. “Gerçekten bunun için geldik.”