Libya’daki olaylar, Rusya’daki mantıklı insanlar için mükemmel bir ders haline geldi. Tripoli'de, siyahların sadece tenlerinin rengi için öldürüldüğü ve yiğit "asilerin" öldürüldüğü bir katliam gördük. Yıkılmış binalar, kapalı dükkanlar, ilaç eksikliğinden ölen insanlar gördük ... İnsanların yakacak odun üzerinde yiyecek hazırladıklarını görüyoruz, çünkü merkezi gaz arzı yok, su kaynağı yok. Ancak uçaksavar teçhizatları ve büyük kalibreli makineli tüfeklerle sokaklarda “el arabası” var, şehirlerin sokaklarında çok sayıda silahlı insan var ...
Her şeyin nasıl başladığını hatırlıyor musun? Libya, Afrika'daki en istikrarlı ve müreffeh ülkelerden biri olarak kabul edildi. Orada binlerce insan açlıktan ve su eksikliğinden ölmedi, İslami militanlar insanları kaçırmadı, kabileler ve klanlar kanlı çatışmalar ayarlamadı. Libya’da “protestolar”, “devrim” diye adlandırılan sosyal bir temel yoktu. "Devrimci durum". Nüfus sağlandı; Rusya'daki birçok kişi Libyalıların zenginlik seviyesini ve Kaddafi'nin onlara sağladığı faydaları kıskandıracaktı. Şu anda birbirlerini öldüren insanlar, yaşam standartlarında keskin bir düşüş yaşayacak (ya da daha önce çoktan aldılar), ancak son zamanlarda kahve içtikleri ve tartıştıkları bir kafede oturdular. haberve hiç kimse yakında Libya cephesini açacaklarını bilmiyordu. Batı güçlerinin ofislerinin sessizliğinde yalnızca bir kısmı bunu biliyordu.
Ve şimdi Libya vatandaşları eski barışçıl, müreffeh hayatlarının kalıntılarını yıkmakla meşguller. Ve “evrensel mutluluğu” değil, “özgürlüğü” beklemiyorlar, ancak aralarında olumlu sonuç bulunmayan çok uzun bir “yaşam değişiklikleri” listesi var. Savaş tamamen sona erdiğinde Kaddafi öldürülecek veya yakalanacak ve liderlerine sadık kalan bütün şehirler yıkılacak, insanlara “kanlı bir ceza rejimi” sağlayan tüm faydaların sona erdiği açıkça ortaya çıkacak.
Hepimiz aynı seçimle karşı karşıya olduğumuzu açıkça anlamamız gerekir. Ülkemiz uzun zamandan beri aynı “kara listeye” dahil edildi. Rusya ayrıca, "Sibirya'nın bütün dünyasına ait" ve diğer "haksız biçimde ele geçirilmiş toprakları" "demokratikleştirmeyi", "modernize etmeyi", Kuzey Kutbu'nu mahrum etmeyi "planlıyor. Bu gerçek bile saklanmıyor. Bir sonraki “popüler cephe” oluşturulacak ve insanlar neden oraya gitmeleri gerektiğini ikna edici bir şekilde açıklayacaktır. Liberal muhalefet ve Batı medyası, rejimin “talihsizliği”, devrilmesi gereği, vb. Gibi kanıtlar sunacak. Bunun nedeni, başka bir “Rus yürüyüşü” ya da kurban kitleleriyle büyük bir etnik grup çatışması olabilir. Bundan sonra yaptırım uygulayacaklar. Yurtdışındaki kaynakların tedarikine dayanan bir ekonomi çökecek ve hoşnutsuzluk dalgası tüm Rusya'yı kapsayacak. Devletimiz bir sonraki “Golgotha” ya öncülük edecek.
Ne yapmalı Stalin bunun hakkında daha fazla şey söyledi - Batı’nın ve iç rehberlerinin kışkırtmalarına boyun eğmemek için. Yol boyunca, en azından minimal bir şekilde kendinizi organize edin - kursu hatırlayın hikayeler: İç Savaşın yılları ve sıradan insanlar için nasıl ortaya çıktığı.
Eski Sovyet sonrası mekanın entegrasyon senaryosunun bizim için daha kabul edilebilir olduğu açıktır. Alexander Lukashenko, en azından bazı cumhuriyetlerin dış ve iç savunma alanındaki işbirliğini derinleştirme gereğini dile getirdiğinde haklı. Ama sesi duyulacak mı?