Disleksi Nüfusun% 10'i ve (diğer şeylerin yanı sıra) okuma, yazma ve hecelemeyle ilgili sorunlara yol açabilecek bir öğrenme zorluğu olarak da kabul edilir. Ama her zaman böyle olmadı.
Aslında, yakın bir zamana kadar - 1987'te - İngiltere hükümeti, disleksiye inanmadıkları “efsaneyi” bir efsaneye yattığını açıkladı. Hükümet şöyle dedi:
Disleksiyi ve disleksik çocukların eğitim sürecindeki önemini, ihtiyaçlarını erken bir aşamada tanımlamaları gerektiğini kabul eder. Değerlendirme yapıldıktan sonra uygun tedavi yapılmalıdır.
Disleksi'nin İngiltere'de nasıl tanındığının hikayesi, kadınların ön plana çıktığı bir hikaye - savunucular, öğretmenler ve araştırmacılar gibi. Ayrıca, henüz söylenmemiş bir şey.
Kelime körlüğü
(Şimdi ne diyeceğimiz) disleksi ile ilgili en erken referanslar, birkaç doktorun ilk tanımladığı Victoria dönemi sonlarında geldi.kelime körlüğü”. Aksi takdirde, yetenekli çocuklar belirgin okuma güçlüğü gösteriyorlardı.
Günümüzde okuma ve heceleme zorlukları hala düşünülen disleksi merkezinde, ancak diğer becerilerin de etkilendiğine inanılmaktadır. Bunlara motor koordinasyonu, konsantrasyon ve kişisel organizasyon dahildir. Zekanın “bağlantısı” da kayboldu. Artık disleksinin entelektüel yetenekler yelpazesinde görülebildiği bilinmektedir.
Disleksi ilgi dünya savaşları arasında azaldı, ancak 1960'lerin başlarında, Kelime Kör Merkezi 1962 içinde. Merkez, çalışmalarında disleksik çocuklarla karşılaşan nörolog Macdonald Critchley ve psikolog Tim Miles da dahil olmak üzere birçok araştırmacı bir araya getirdi.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Merkez, on yıl sonra kapandı, ancak ana yönetmeni Sandhya Naidoo, 1972'teki Spesifik Disleksi koşulunda yapılan ilk büyük çalışmalardan birini yayınladı. Critchley's The Dislexic Child (1970) ile birlikte kitabı, erken araştırma.
Aynı dönemde, disleksik çocuklara yardım etmek için daha büyük kuruluşlar kuruluyordu. 1972’te, İngiliz Disleksi Birliği, esas olarak Marion Welchman’ın çabalarıyla kuruldu. Bu, birkaç küçük bölgesel birlikteliği bir araya getirdi ve Marion'un “disleksi dünyasının iğnesi ve ipliği” olarak adlandırılmasını sağladı.
Aynı yıl, Disleksi Enstitüsü, Kathleen Hickey ve Wendy Fisher tarafından kuruldu. Ve 1971’te Helen Arkell Center ayrıca açıldı. Disleksi'nin “ihtişam kadını” Bevé Hornsby, aynı yıl Barts Hastanesi'nde Kör Kelime (daha sonra Disleksi) Kliniği'nin başına geçti. Disleksi şimdi haritadaydı.
Bir annenin motivasyonu
Bu öncüler için motivasyon çoğu zaman kişiseldi. Marion Welchman, disleksik oğlu Howard için okulda hükmetme (ve sempati) olmadığını gözlemlemişti. Wendy Fisher için, disleksik kızı Sophy'nin benzer bir deneyimdi. Helen Arkell disleksi ile büyüdü ve ilk olarak Danimarka disleksi öncüsü Edith Norrie tarafından teşhis edildi.
İngiltere'ye taşındıktan sonra, Helen'den bir arkadaşının çocuğuna benzer güçlüklerle yardım etmesi istendi ve oradan devam etti. Gibi o açıkladı:
Gittikçe daha fazla insan geldi ve bunu bilmeden önce epeyce insanla öğretmenlik yapıyordum.
Bu biraz geçici, fakat aynı zamanda oldukça etkili bir yaklaşım, okul ve araştırmada paylaşıldı. Örneğin, 1970'lerin sonlarında, bir konuşma terapisti Daphne Hamilton-Fairley, giderek daha fazla disleksik çocukla karşılaşıyordu. Rakamlar büyüdükçe, çocukların ebeveynleri, bir uzmanlık okulu kurma konusunda Daphne'yi desteklemeyi teklif etti. Fairley Evi İngiltere'nin birkaç uzman disleksi okulundan biri oldu (ve kaldı).
defne şuraya:
Ebeveyn gücü açısından bakıldığında ve çocukları için nasıl savaşacaklarına göre sihirdi.
Artan kanıt tabanı
1970'ler ayrıca durumun genişlediğine dair araştırmalar yaptı. Aston Üniversitesi'ndeki Dil Geliştirme Birimi, 1973'te Margaret Newton'un altında açıldı. Ve Bangor Üniversitesi'ndeki Bangor Disleksi Ünitesi, 1977'te Tim Miles ve eşi Elaine tarafından resmen açıldı.
Yine, başarılar doğaçlama üzerine kurulmuştu. Daha sonra Bangor'da öğretim direktörü olan Ann Cooke, yarı zamanlı çalışanlara, çoğunlukla kadınlara “hepinin kıkırdama ödediğini” hatırlatıyor - her ay ya da her yarı yılda bir yattığınız formları talep ediyor. Diğerleriyle birlikte, disleksinin varlığı ve teşhisi için bir kanıt tabanı oluşturdular.
Ebeveynler ve durumun doğrudan kişisel deneyimine sahip olanlar tarafından tahrik edilen disleksi tarihi, diğer koşulların tarihini yansıtır. otizm. Sık sık antagonist bir siyasi ortama karşı, bu kadınlar, erkek meslektaşları ile birlikte ilerleme kaydettiler. Bunu, resmi araştırma, savunuculuk ve çalışma ile birlikte, benzersiz bir bakım ve duygusal katılım kesişimi yoluyla yaptılar.
Oxford Üniversitesinde bir takım charting Disleksi farkına varmaya yardımcı olan bu kadınların hikayelerini açığa çıkaran durumun kapsamlı bir geçmişi. Ve mevcut iklimde, nerede olduğu finansman için zorluklar özel eğitim ihtiyaçları için, disleksiklerin öncülerinin hikayesi kaybedilebilecek kazanımlara karşı bir uyarı görevi görüyor.
Aynı zamanda, kadınların - resmi siyasal alanlardan büyük ölçüde dışlandıkları bir dönem boyunca - disleksik çocuklara destek ve tanınmanın başka yollarını nasıl bulduğunu da göstermektedir.
Yazar hakkında
Philip Kirby, Tarih Fakültesi Araştırma Görevlisi, Oxford Üniversitesi
İlgili Kitaplar:
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = disleksi; maxResults = 3}