"Ben çok sevdim" deyip bir köşeye kurulmak, bencilliğinin keyfini sürmek bu olsa gerek.
-Yapmıyor muyum bazen?
-Yapıyorum.
Oysa bir başkasının duygularını bilemezsin ki...Sadece kendince senaryolar yazıp durursun. Bilemezsin, bunu da kabul etmek istemezsin. Sen kafayı yiyorsundur çünkü.Çünkü karşıdakinin bundan haberi yoktur. Bunu düşünür iyice kafayı yersin ya da iyice bir "yalan" kelimesi içine gizlersin.
Saçma tabii düşününce, düşününce dedim ya hep düşünmekten işte...
Çok düşününce oluyor böyle şeyler.
Belki karşı tarafta yalan yok, sadece daha az "düşünüyor"
Az düşünmek ile sevgi arasında bir bağlantı var mı bilmiyorum, böyle durumlarda "umarım yoktur" diyorum.
Zamanında çok fazla düşündüğüm şeylerdi. Şimdi bunları analiz etmeyi bile kendime yasaklamaya çalışan bir konumdayım. Ama sadece "paylaşmak istedim". Paylaşmak güzel mi sahi?
* * *
İstasyonları seviyorum bugünlerde. Filmlerde istasyon sahneleri gözlüyorum. Bir tren garı mesela...
Hani hayatının dönüm noktası olur ya...
Hani hayalinde yaşattığın bir an...
Benim olursa işte öyle bir günüm,
Mümkünse bir tren garında olsun.
Mutlu olurum.
Mümkünse, dönüm noktası bir gidiş noktası olmasın.
Bir geliş noktası olsun.
Mutlanırım.
O ne demekse.