Coiling Dragon - Cilt 11 Bölüm 10: Dikkatli İlerleyiş
Kitap 11 (Tanrıların Mezarlığı) Bölüm 10 – Dikkatli İlerleyiş
Çeviri: Gin Düzenleme: Dr.Hiluluk
İnsan ve sihirli canavar uzmanlar Tanrıların Mezarlığına girdikten sonra, Yüksek Rahip Sonunda konuştu.
“Lord Beirut?” Yüksek Rahip, Beirut’a baktı. “Eğer şu Bebe, ilahi canavar ‘Ba-Yılanı’ ile karşılaşırsa ne olacak?”
Belki Beirut diğerlerinin yaşamlarını umursamıyordu, ancak Bebe’ye önem verdiği açıktı. Ve, Tanrıların Mezarlığında, Beirut bile onları kurtarmayı başaramazdı. Yüksek Rahip şaşkındı… Beirut böyle bir şey yapmaya nasıl cesaret edebilmişti!
Beirut sakince gülüp başıyla onayladı. “Az önce, girişleri açtığımda hızlı bir inceleme yaptım. Ba-Yılanı sol tünelin olduğu bölgede ve beşinci katın altında… bu yüzden, sihirli canavar Azizleri sağdaki tünelden soktum.”
Yüksek Rahip, Savaş Tanrısı, Dylin ve Cesar gizlice iç çektiler.
“O halde Linley…” Cesar kısık bir sesle mırıldandı.
Beirut sakince, “Umarım şansı iyidir. Onları her zaman koruyamam. Tanrıların Mezarlığına girme kararını kendileri verdiler. Yeter. Gidelim. On yıl sonra tekrar geleceğiz.” Beirut hemen dönüp geldikleri tünele doğru uçtu.
Yüksek Rahip, Savaş Tanrısı ve diğerleri hemen onu takip ettiler.
---
Karanlık, boğucu tünel siyah bir ışıkla aydınlanmıştı. Uzmanların grubu tünele girdiler. Denizin suları bu tünele girmeyi başaramıyordu. Fain ve Linley yan yana ilerlediler.
“Linley, unutma, eğer tehlikeli bir durumla karşılaşırsan, yapabileceğin en güvenli şey bir alt kata geri çekilmek.” Fain, Linley’e tecrübelerini aktarıyordu. “Her bir katmanda çok sayıda korkunç yaratık ya da yaşayan ölü mevcut ancak hepsi kendi katında kalır.”
Linley başıyla hafifçe onayladı.
“Ayrıca. Ne olursa olsun, Tanrıların Mezarlığında sakın ruhsal enerjini yayma.” Fain ciddi bir ifadeyle konuştu. “Eğer ruhsal enerjin bazı canlıların dikkatini çekerse, senin varlığını anında keşfederler.”
“Biliyorum.” Böyle tehlikeli bir yerde, ruhsal enerjini aktive etmek o kattaki tüm yaratıklara ve yaşayan ölülere yerini belli etmek demekti. Bu ölüme davetiye çıkarmakla eş değerdi.
Linley, meraklı bir ifadeyle, “Fain, Tanrıların Mezarlığı her katta pek çok canlıyla yapılmış… sanki biri bunu bir amaçla yapmış gibi hissediyorum.” Bu durum fazlasıyla garipti. Ne de olsa, eğer pek çok İlah burada öldüyse, burası kaotik bir yer olmalıydı.
Ancak aksine, gerçekten de devasa bir mezarlığa benziyordu.
“Ustamın söylediğine göre, Lord Beirut ona bir keresinde Tanrıların Mezarlığının bir Hükümran’ın oyunundan fazlası olmadığını söylemiş.” Fain acı acı güldü.
“Bir Hükümran’ın oyunu mu?” Linley donup kalmıştı.
Ancak ardından hemen durumu kavradı. “Şu Hodan Yüksek Boyutlarda trilyonlarca İlah olduğunu, ancak her türden yalnızca yedişer Hükümran olduğunu söylemişti. Hükümranlar İlahların çok üzerinde bir güce sahip. Belki de onlardan birisi, yardımcılarından birini gönderip buradaki ölü ilahlar için bir mezarlık inşa ettirmiştir, ve ardından Aziz seviye uzmanların, ya da belki ilahların buraya girerek içindeki hazineleri aramasına izin vermiştir.” Linley’i bir çaresizlik hissi sarmıştı.
Hükümranlar onlardan çok üstün bir seviyedeydi.
Her biri, Yüksek Rahip, Savaş Tanrısı ve diğer yarı tanrılar da dahil, Hükümranların bu oyununda birer küçük satranç taşından fazlası değildi.
“Belki de o Hükümran bizim canlarımız için verdiğimiz mücadeleyi izleyip eğleniyordur.” Fain iç çekti.
Linley anlıyordu. Hükümranlar onların çok üzerindeydiler ve onlara bakıp çırpınmalarını izlemek; onun ve diğer çocukların küçükken yerdeki karıncaları izlemesi gibiydi.
Her biri, Yüksek Rahip ve Savaş Tanrısı da dahil, Hükümranların gözünde birer ‘karınca’dan farksızdı. Belki de onların gözünde inanılmaz güçlü olan Beirut, Hükümranlar için yalnızca biraz daha ‘iri’ bir karıncadan fazlası değildi.
“Ne olursa olsun, burada bir ilahi kıvılcım elde etme şansımız, Yüksek Boyutlardakine göre çok daha fazla.” Fain derin bir iç çekti.
Linley de aynını yapmıştı.
Dövüşmeye hazırlanma zamanıydı.
“Eğer bir ilahi kıvılcım elde edebilirsem, onu kullanmasam bile Delia’ya verebilirim.” Linley Delia’ya inanılmaz değer veriyordu. On yıllığına ortadan kaybolmuştu ve o tek bir şikayet sözü bile etmemişti. Her koşulda onu düşünen bir eşi olduğu için gerçekten şanslı hissediyordu.
“Beyler, tünelin sonuna ulaştık.” Orta yaşlı, sarık takmış bir adam duygusuz sesiyle konuştu. “İlerlersek, birinci kata gireceğiz. Unutmayın, fazla aç gözlü davranmayın. Sizin ölmeniz sorun değil, ancak diğerlerini de peşinizden sürüklemeyin.”
Başı sarıklı adam konuştuktan sonra tünelden dışarı adım attı.
Bu adam beş temel azizden biriydi, doğunun büyük çayırlarından Savaş Azizi Tulily.
Azizler onun arkasından birbiri ardına tünelden çıktılar.
“İlk katta neyle karşılaşacağımızı kim bilir. O korkunç ilah seviye Ba-Yılanıyla daha ilk kattan karşılaşmasak iyi olur.” Linley tünelin karanlık çıkışına bir bakış atıp, adımını attı. Etraf dönmeye başladı ve çevresi birden bire değişti.
“Vuuuuuuuuuuv.” Vahşi bir rüzgar aralıksız olarak esiyordu ve her yerde sarı kumlar uçuşuyordu.
Burası son derece ıssız bir çöldü ve rüzgar sarı kumları her yere savurarak, tüm çevrenin bulanık görünmesine neden oluyordu. Sıcaklık havanın bile bulanıklaşmasına neden olmuştu.
“Orada sihirli canavarlar var.” Linley, ileride vahşi görünüşlü, yüzlerce metre uzunluğunda üç boynuzlu bir sihirli canavarın öfkeyle kükrediğini görebiliyordu. Tüm vücudu metalik bir şekilde parlarken sivri dişlerinden garip bir sıvı damlıyordu. “Bu sihirli canavar oldukça güçlü görünüyor.”
Linley gizliden şaşırmıştı, ve hemen Ejderkanı savaşçısı formuna dönüştü.
Böyle bir yerde dikkatsiz davranamazdı.
“Hmm?” Linley birden çok miktarda kumun o ‘vahşi görünüşlü sihirli canavarın’ içinden uçup gittiğini fark etti. Kısa süre sonra sihirli canavar ortadan kaybolmuştu.
“Serap mı?” Linley anlamaya başlamıştı.
Pek çok aziz bu yere girer girmez dikkatle çevrelerini incelemeye başladılar, ardından hemen, uçarak ikinci kata açılan geçidi aramaya koyuldular.
“Barker nerede?” Linley, henüz Barker’ı görememişti. “Bu lanet yer. Her yerde kum var ve hava bulanık ve serap görüp duruyoruz. Herkesi net şekilde seçemiyorum.” Linley gizlice sövdü. Yakınındaki net bir biçimde seçebildiği azizler haricindekileri ayırt edemiyordu.
Linley düşünerek daha fazla zaman kaybetmeden uçmaya başladı.
“Linley.” Birden birisi ona doğru yaklaştı.
Linley sesin sahibine döndü. Bu Savaş Tanrısı’nın beşinci kişisel çırağı, Eddins’ti. Eddins ona hatırlattı, “Linley, unutma. Bu lanet yer, gerçekten ayırmanın imkansız olduğu seraplarla dolu. Gerçekten sinir bozucular. Tek bir yerde kalma. Şu an yapman gereken her yere bakıp ikinci kata açılan geçidi bulmak. Eğer burada kalıp çok fazla zaman harcarsan, tehlikenin gelip seni bulması uzun sürmez.”
Konuştuktan sonra Eddins hızla kendi başına uçmaya devam etti.
Kızgın gaz kümeleri havaya yükselip daha da bulanıklaşmasına neden oluyordu. Az sonra Linley Eddins’i gözden kaybetti.
“Yalnızca Eddins’in önerisine uyabilirim.” Linley, hemen sağa sola uçup ikinci katın girişini aramaya koyuldu. Bu çöldeki en yaygın yaşam formu devasa bir kaktüs çeşidiydi. Canavarlara gelince… henüz biriyle karşılaşmamışlardı.
Linley çevresini dikkatle inceleyerek havada uçmaya devam etti.
“Vızz!” Bir ışık aniden sarı kumların içinde fırlayıp Linley’e doğru atıldı. Linley’in demir bir kırbacı andıran kuyruğu bir ‘şlak’ sesiyle o ışığa vurduğunda, ışık parçalara ayrıldı.
Hemen ardından, vücutları elmasımsı bir ışık yayan altı iskelet sarı kumların içinden dışarı fırladı.
“Ejderhan, bize itaatkar bir şekilde cesedini sunarsan, sana acısız bir ölüm bahşederiz.” Altı aziz seviye iskeletten biri konuşmuştu. Göz boşluklarında birer alev topu yanıyordu. Altı Aziz seviye iskelet silahlarını kaldırarak Linley’in etrafını sardılar.
Linley altı aziz seviye yaşayan ölüye baktı.
“Ejderhan?” Linley onlara gözlerinin köşesiyle şöyle bir süzdü. “Siz benim…” Cümlesinin ortasında, Aziz seviye iskeletler ellerindeki kemikten yapılmış mızrak, kılıç ve kancaları aynı anda Linley’e doğru savurmuştu.
Havadan bir uluma sesi yükseldi. Bu altı aziz seviye iskeletin ortak saldırısı küçümsenecek bir güç değildi.
Ancak birden, sayısız mor ışık çaktı ve metalik birer çarpışma sesiyle, altı aziz seviye iskelet kendilerini geri savrulmuş buldu.
“Oh? Demek ölmediler?” Linley bu altı aziz seviye iskeletin yüzeysel yaralar aldığını, ama parçalanmadıklarını gördü. ‘Dalgalanan Rüzgar’ tekniği çok hızlı olsa ve aynı anda sayısız saldırı üretebilse de, fiziksel saldırı gücü çok yüksek sayılmazdı.
Şeytani mor ışık bir kez daha çaktı.
Altı aziz seviye iskelet tereddüt bile etmediler. Birer kükremeyle kendileri kumlara geri gömmüşlerdi.
“Çat!” “Çat!” “Çat!”
Aziz seviye iskeletlerin üçü tek darbede ikiye bölünürken, diğer üçü sarı kumların derinliklerine saklanmayı başarmıştı.
“Oldukça çabuk kaçtılar.” Linley hızla ileri uçmaya devam etti.
Linley ayrıldıktan sonra, ortadan ikiye ayrılan iskeletler birden hareketlenip, kesik parçalarının yanına gittiler. Yaşaran ölüler, ruh alevleri söndürülmediği sürece ölmezlerdi. Kırılmış ya da koparılmış vücut parçalarını tekrar yerine bağlayabilirlerdi.
“Gümbür.” Birden çok sayıda Aziz seviye iskelet kumlardan dışarı çıkıp, o yaralı aziz seviye iskelete saldırmaya, ve onların ruh alevini sömürmeye başladılar.
“O Ejderhan korkunçtu.” Aziz seviye iskeletlerden biri kafasını kaldırıp uzaklara baktı. “Acaba yeterince cesedi ne zaman toplayabileceğiz.” Ardından tüm o aziz seviye iskeletler bir kez daha kendilerini kumlara gömdüler.
Linley’in umduğu gibi, ilahi canavar, Ba-Yılanı ilk katta olmadığı sürece, bu ilk kat Tanrıların Mezarlığındaki en tehlikesiz yerdi. Linley kendisine düşüncesizce saldıran o birkaç Aziz seviye iskeleti hallettikten sonra sonunda ikinci kata açılan merdivenleri bulabildi.
Hemen merdivenleri tırmandı.
Tanrıların Mezarlığının ikinci katı bir orman bölgesine açılıyordu. Sık çalı ve sarmaşıklar her yerdeydi ve çevredeki tehlikeleri fark etmeyi zorlaştırıyordu.
“Burada ilüzyonlar yok ancak pusulara karşı dikkatli olmalıyım.” Linley’in savaş ki’si çoktan Dalga Kalkanı’nı oluşturmuştu ve Kanlı Menekşe’yi elinde hazır tutarak hızla ormanın içine daldı.
Kendisinden çok ta uzak olmayan bir yerde bir insan aziz belirdi.
“Hmm?” Linley rahatlayarak iç çekti. Linley pek çok azizin ismini bilmese de, neye benzediklerini hafızasına kazımıştı.
Linley, tekrar uçmaya başladı ancak ormandaki ağaçlar bu katın sonuna kadar uzuyordu ve o kadar sıklardı ki görüş mesafesi çok düşüktü.
Linley parmağı boyutundaki küçük yeşil bir yılanın bir ağacın yaprağına kıvrıldığını fark edememişti. Rengi yaprakla birebir aynıydı ve böyle bir ormanda son hız uçarken onu fark etmek mümkün değildi. Ancak o küçük yılanın gözleri altından geçen Linley’e bakarken soğuk bir ışıltıyla aydınlanmıştı.
“Vızz!”
O parmak boyundaki yılan inanılmaz bir hızla Linley’e atılıp boynunu ısırmaya çalıştı.
“Hmm?” Linley’in yüzü birden değişti. Dalga Kalkanı’nın neredeyse %70’i anında delinmişti. Bu saldırının gücü korkunçtu. Eğer daha zayıf bir uzman bu küçük yılanla karşılaşsaydı, büyük ihtimalle anında ölmüş olurdu.
“Vızz!” Şeytani mor ışık çaktığında, uzay-zaman birden dondu ve ardından kendi üzerine katlandı. Küçük yeşil yılan çığlık atsa da, Kanlı Menekşe vücudunu yarıp geçti.
Rüzgarın Engin Gerçekleri – Rüzgarın Ritmi, seviye iki!
“Şlak!” Küçük yeşil yılan ortadan ikiye ayrıldı. Daha sonra iki yarısı birden büyümeye başlayıp, yüz metre uzunluğunda ve bir su varili kalınlığındaki bir yılana dönüştü. Ardından dev yılanın cesedi yere düştü.
Linley derin bir nefes aldı. “Aziz seviye yılan türü bir sihirli canavar, ancak Yulan Kıtasında var olan bir tür değil.” Linley yerdeki cesede bir bakış attı. “Ejder formuma dönüşmem iyi olmuş. Bu savaş ki’mi büyük ölçüde arttırıyor. Aksi halde o saldırıyı karşılamayı başaramayabilirdim.”
Linley ancak şimdi neden hem Beirut’un hem de Fain’in burada son derece dikkatli olmak zorunda olduklarını söylediğini anlıyordu.
“Kim var orada?” Linley birden dönüp arkasına baktı.
Devasa, üç metre uzunluğunda bir canavarın son hız ona doğru geldiğini gördü, ancak ardından gülmeye başladı. Bu dönüşmüş Ölümsüz Savaşçı Barker’dı.
“Lord Linley.” Barker ona doğru uçtu.
“Daha önce, ilk katta sizi uzaktan gördüm, ancak oraya uçtuğumda sizi kaybettim.” Barker Linley’in yanına vardığında çaresizce iç çekti.