George Courtauld'un oğlu Samuel Courtauld, 1793'te New York, Albany'de doğdu. Aile 1793'te İngiltere'ye taşındı ve 1809'da Samuel'in Braintree, Essex'te kendi ipek değirmeni vardı.
1818'de George Courtauld Amerika'da yaşamaya gitti ve ipek fabrikasını işletmek için Samuel'den ayrıldı. Samuel, yakınlardaki Halstead ve Bocking'de iki değirmen daha inşa ederek işi genişletti. 1825'te Courtauld, Bocking'deki değirmenine bir buhar motoru kurdu. Ayrıca elektrikli dokuma tezgâhlarına büyük yatırımlar yaptı ve 1835'te Halstead'deki değirmeninde bu makinelerden 106'sına sahipti.
Babası gibi, Samuel Courtauld da sosyal reformdan yana olan bir Üniteryendi. Bununla birlikte, 1833 Fabrika Yasasına karşı çıktı ve şunları savundu: "İşin düzenlenmesi ve yürütülmesine yasama müdahalesi her zaman zararlıdır, gelişmeyi kontrol etme ve üretim maliyetini artırma eğilimindeydi." Parlamento yasa çıkarmakta ısrar ederse, Courtauld yalnızca on yaşın altındaki çocukları korumaya çalışması gerektiğini önerdi.
Courtauld, mevzuatın ancak çocuklara kötü muamele yapıldığı gösterilebildiği zaman kabul edilebilir olduğunu savundu, ancak ipek endüstrisinde durum böyle değildi. Courtauld, "Bu mahalledeki yoksullar arasında hiçbir çocuk fabrikalarda çalışanlardan daha sağlıklı değildir" iddiasında bulundu.
Courtauld, tüm ipek üreticileri gibi, genç kadın işçilere büyük ölçüde bağımlıydı. 1838'de işgücünün %92'sinden fazlası kadındı. Kadın işçilerin yüksek yüzdesi, Courtauld'un işgücü maliyetlerini düşük tutmaya yardımcı oldu. Courtauld'un fabrikalarındaki yetişkin erkekler ise 7 dolar kazandı. 2d., kadınlara 5 s'den az ödeme yapıldı. bir hafta. En ucuzu, sadece 1 puan alan 11 yaş altı kızlardı. 5d. bir hafta.
Courtauld, Whiglerin güçlü bir destekçisiydi ve 1830'ların başında Avam Kamarası'na aday olma olasılığını değerlendirdi. 1832 Reform Yasasını destekledi ve ayrıca kilise ücretlerinin ödenmesine karşı Uyumsuz kampanyaya katıldı. Çoğu Üniteryen gibi, Courtauld da Anglikan kiliselerinin bakımı için ücret ödenmesine karşı çıktı. 1840'larda Courtauld, Mısır Karşıtı Hukuk Birliği'nde aktifti ve halka açık toplantılarda Britanya'daki Yahudi cemaatine tam medeni ve siyasi haklar verilmesi lehine konuştu.
1850'de Courtauld, üç ipek fabrikasında 2.000'den fazla kişiyi istihdam etti. Courtauld, çeşitli ipekler üretti, ancak asıl faaliyeti, 19. yüzyılın ikinci yarısında çok moda olan ve bir kişinin ölümünden sonra üst ve orta sınıf kadınlar tarafından giyilen ana elbise malzemesi olan krep üretimiydi. akraba.
Bu iş genişledikçe, Samuel Courtauld, kardeşi George Courtauld II (1802-1861) ve Peter Alfred Taylor (1819-1891) dahil ortakları işe aldı. Her iki adam da Üniteryendi ve sosyal reformda aktifti. Mısır Karşıtı Hukuk Birliği'nin önde gelen isimlerinden Taylor, sonunda M.P. Leicester için.
1830 ile 1880 arasında şirketin ortalama kâr düzeyi yüzde 1.400 arttı. Aynı dönemde, ücretler yalnızca yüzde 50 arttı. 1870'lerde Courtauld, yıllık 46.000 sterlin geliri ve 700.000 sterline yaklaşan bir serveti olan zengin bir adamdı.
İşçiler bu ekstra kârların bir kısmını paylaşmak için girişimlerde bulundular. Ancak, Halstead'deki dokuma tezgahı dokumacıları 1860'ta greve gittiğinde, onlarla müzakere etmeyi reddetti. Sendikalara karşı olan Courtauld, erkeklerin eylemlerini "boşuna bir yıldırma girişimi" olarak nitelendirdi. Fabrika müdürüne şöyle dedi: "Bu utanç verici kargaşada en önde gelenlerin 20 ila 50'sinin isimlerini derhal ve mutlak olarak taburcu etmek için bana bildirin."
Courtauld, 1849'da Peter Alfred Taylor'ı ortak olarak işe aldığında, işte daha az aktif bir rol almaya karar verdi. Artan sağırlığı işini zorlaştırdı ve bu nedenle Halstead yakınlarındaki 3.200 dönümlük Gosfield Hall arazisinde daha fazla zaman geçirmeyi planladı. Bununla birlikte, Samuel Courtauld emekli olmayı imkansız buldu ve 1881'deki ölümünün hemen öncesine kadar şirkette baskın bir rol oynamaya devam etti.
Burada çalışan yoksulların (Essex'teki ipek fabrikaları) gerçek sıkıntısı, şiddetinden ziyade yeterli istihdamın yokluğudur; ve usta bir üreticinin gerçekten acı verici görevi, açlık çeken çok sayıda başvuru sahibinin istihdamını reddetmenin günlük gerekliliğidir.
İşin düzenlenmesine ve yürütülmesine yasama müdahalesi her zaman zararlıdır, gelişmeyi kontrol etme ve üretim maliyetini artırma eğilimindedir.
Fabrika saatleri nispeten azdır ve fabrika istihdamı hafiftir; ama el dokuyucuları kendi evlerinde saatlerce kapalı bir pozisyonda otururlar, görünümleri solgun ve aşırı yıpranmıştır ve gerçekten en iyi niyetli değerlendirmeye hakları vardır ve çığlıkları ve haklı talepleri ucuz ekmek içindir. Yasa koyucunun bilgeliği onları rahatlatsın.
Düzenli bir ceza ve ödül sistemi, parça başı çalışmanın teşviki ve son çare olarak işten çıkarma sistemi kullanıyoruz. Eskiden, bir görev-çalışma sistemiyle bağlantılı, hafif bir cezalandırma sistemi gibi bir şey benimsendi.
Krep imalatçısı işinin büyük bir bölümünü elektrikli dokuma fabrikalarında yapar; ama aynı zamanda el dokumacılarına da iş veriyor. Ne zaman ticarette bir durgunluk olsa, el dokumacılarını bırakır; en azından bir kısmı, belki de tamamı. Dokumacıların işten çıkarılması, onu hiçbir masrafa sokmadı. Ama iktidar tezgahlarına devam ediyor, çünkü bu tezgahlarda, faizini kaybetmeyi göze alamayacağı sermayeye girişti. Ticaret canlanınca yine el dokumacılarını çalıştırır.
Onlar saldırmayı seçtiler. Bu beyhude yıldırma girişimi, onlara karşı her zaman hareket ettiğimizi kalplerinde bilmeleri gereken dostane bir ruhla onlarla konuşmamızı imkansız kılıyor.
Kahvaltı saatinde gelmezlerse, bütün hafta boyunca bütün fabrikaları kapatın. Ve hafta sonuna kadar hala boşta kalırlarsa, mallarımızın büyük bölümlerinin kalıcı olarak İngiltere'nin diğer bölgelerinde yapılmasını sağlamak için anında ve güçlü önlemler alacağız. Bu arada, derhal ve mutlak olarak taburcu edilmek üzere, bu utanç verici kargaşada en önde gelenlerin 20 ila 50'sinin isimlerini bana bildirin.
erkekler
dişiler
Toplam
Erkekler &
dişiler
13 ve altı
14-18
19 ve üzeri
Toplam
13 ve altı
14-18
19 ve üzeri
Toplam
bocking
9
6
-
15
24
93
91
208
223
Halstead
28
17
20
65
15
98
212
325
390
Toplam
37
23
20
80
39
191
303
533
613
Yıl
Güç Tezgahları
1829
10
1836
106
1838
178
1840
243
1845
477
1850
570
Yıl
Kar (£)
1835
2,075
1840
5,112
1845
26,520
1850
39,518
1855
43,952
1860
20,313
1865
61,005
1870
91,067
1875
93,195
1880
82,151
1885
110,633
Essex Tarihi: Samuel Courtauld, 1793-1881
Samuel Courtauld, ailesinin ipek dokuma firmasını İngiltere'nin önde gelen tekstil işletmelerinden biri haline getiren Viktorya dönemi sanayicisiydi.
Samuel, George Courtauld ve eşi Ruth'un en büyük oğlu olarak 1793'te Albany, New York'ta doğdu. Courtauld ailesi, 17. yüzyılın sonunda Huguenot mültecileri olarak Fransa'dan İngiltere'ye gelmişti. Üç kuşak boyunca aile Londra'da kaldı ve gümüşçü olarak zenginleşti.
Aile geleneğini bozan Samuel'in babası George, 1775'te 14 yaşında Spitalfields'de bir ipek dokumacısının yanına çırak olarak alındı ve daha sonra kendini bir ipek atıcısı olarak kurdu. George, 1785'ten itibaren Amerika'ya bir dizi gezi yaptı ve 1789'da Samuel'in İrlanda asıllı annesi Ruth Minton ile tanışıp evlendi.
Samuel doğduktan kısa bir süre sonra aile İngiltere'ye döndü ve George, Pebmarsh'ta suyla çalışan bir ipek değirmeni olan George Courtauld & Co.'yu kurdu.
Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü'ne göre, George Courtauld "son derece beceriksiz bir iş adamı olduğunu kanıtladı". 1816'da şirket mali sıkıntı içindeydi ve hırslı oğlu Samuel, aile işini kurtarmak için devraldı.
Samuel'in liderliğinde şirket, Samuel Courtauld & Co olarak tanındı ve Halstead ve Bocking'de yeni değirmenler açtı. Samuel, ipek atmanın yanı sıra el tezgâhı ve elektrikli dokuma tezgâhı dokumaya da genişledi ve yaklaşık 1830'dan itibaren, Victoria İngiltere'sinde standart yas elbisesi haline gelen, ailenin servetini oluşturan kumaşı, siyah ipek yas krepini üretmeye başladı.
Graces Guide'dan
19 Aldermanbury, Londra
NS mahkeme Aile, 1685'te İngiltere'ye yerleşen Huguenotlu bir mültecinin oğlu Augustine Courtauld'un soyundan geliyordu, aile gümüşçüydü.
1775 George Courtauld (1761-1823), Augustine'in büyük torunu, bir Spitalfields ipek dokumacısına çırak olarak verildi ve bir ipek atıcısı olarak kuruldu.
1785 George, 1789'da Ruth Minton ile evlendiği Amerika'ya yaptığı bir dizi gezinin ilkini yaptı.
1794 George ve Ruth, oğulları Samuel'in doğumundan kısa bir süre sonra İngiltere'ye döndüler.
1798 George, Pebmarsh, Essex'te ipek, krep ve tekstil ürünleri üreten bir fabrikada iş kurdu - George Courtauld ve Ortakları kuzeni Peter Taylor (1790-1850) ile - Bocking'deki daha büyük bir değirmene taşınmadan önce. George Courtauld girişimci, huzursuz bir karakterdi, mizaç olarak bir ortaklıkta çalışmaya uygun değildi.
1814 George Courtauld, geliştirilmiş bir iğ için bir patent aldı
1816'da Samuel'in ve ailesinin durumu mali açıdan tehlikeliydi. Samuel, Essex, Bocking'de küçük bir değirmende ipek atıcı olarak kendi hesabına iş kurdu.
1818 George Courtauld Amerika'ya döndü ve Samuel Courtauld ve Taylor'ı Halstead ve Bocking'de daha fazla değirmen inşa ederek işi genişletmek için - şimdi Courtauld ve Taylor olarak biliniyor - bıraktı.
George, Ohio'ya yerleşti ve burada ailesinden bazılarını yerleştirdiği geniş araziler satın aldı. Görünüşe göre oğlu hariç herkese ilham verdi. samuelOhio'da yeni bir toplum düzeni kurma vizyonuyla. Benzer Owenite Yerleşimlerini kuran bir tekstil üreticisi olan Robert Owen'ın bir arkadaşıydı. George, Braintree, Halstead ve Bocking'deki kendi ipek fabrikalarını yöneten ve genişleten oğlu Samuel'e sık sık mektup yazarak, onu tekstilden vazgeçmeye ve "fırsatlar diyarına" gelmeye çağırdı. Fakat Samuel göç etmedi ve kararlı bir şekilde genişlemeye devam etti. mahkemeler sonraki yüzyıllar boyunca. Babası 1823'te öldü.
1824 İşletme kuruldu.
1825 Samuel, Bocking değirmenine bir buhar makinesi kurdu ve ardından Halstead'e elektrikli dokuma tezgahları kurdu.
1828 Samuel, kardeşi George Courtauld II'yi (1802-1861) ortak olarak işe aldı
Değirmenleri büyük ölçüde genç kadın işçilere bağımlı kaldı - 1838'de işgücünün %92'sinden fazlası kadındı.
1849 Ertesi yıl ölen Peter Taylor'ın oğlu, Üniteryen sosyal reformcu arkadaşı Peter Alfred Taylor'ı (1819-1891) başka bir ortak olarak işe aldı.
1850'de Courtauld, üç ipek fabrikasında 2.000'den fazla kişiyi istihdam etti. Bu zamana kadar Courtauld çok zengin bir adamdı ama aynı zamanda sağırlıktan muzdaripti.
1851 Ortaklık değişikliği. '. Aşağıda imzası bulunan Samuel Courtauld, Andrew Taylor ve George Courtauld ve şimdi vefat eden Peter Alfred Taylor (aşağıda imzası bulunanlar Catherine Taylor, Peter Alfred Taylor ve Samuel Courtauld vasiyetnamesinin yürütücü ve uygulayıcıları olan) arasındaki Ortaklık devam etmektedir. Londra şehrinde Carey-lane'de ve Rocking ve Brain tree'de ve Essex ilçesinde Halstead'de, Samuel Courtauld, Taylors ve Courtauld ve Samuel adları veya firmaları altında Silk Manufacturers olarak faaliyet göstermektedir. Courtauld and Co., söz konusu Andrew Taylor ile ilgili olarak 29 Aralık 1849 tarihinden itibaren feshedildi ve aşağıda imzası bulunan Samuel Courtauld, Andrew Taylor ve George Courtauld ve Catherine Taylor arasındaki ortaklık (varsa), Peter Alfred Taylor ve Samuel Courtauld (yukarıda belirtildiği gibi yönetici ve icracılar) ve aşağıda imzası bulunan John Minton Courtauld ve aşağıda imzası bulunan Peter Alfred Taylor, kendi adına, yukarıda belirtilen şekilde iş yürütür veya bunlardan herhangi biri veya herhangi biri saygı duyar. anılan Andrew Taylor ile ilgili olarak feshedilmiştir ve söz konusu ortaklıktan kaynaklanan veya bu ortaklıktan kaynaklanan tüm borçların aşağıda imzası bulunan Samuel Courtauld, George Courtauld, John Minton Courtauld ve Peter Alfred Taylor tarafından tahsil edileceği ve ödeneceği kimin işine devam edilecek. ' Ώ]
Yas ritüeli resmileştikçe, duyurulduğunda ve ticarileştirildikçe, Viktorya İngiltere'sinde siyah krepte bir patlama gelişti. Samuel Courtauld ve Co., bundan çok iyi bir şekilde çıktı ve ülkenin en büyük yas krep üreticisi haline geldi. 1880'lerde krep modadan düşmeye başlayana kadar, ortaklar düzenli olarak sermayelerinden yüzde 30'un üzerinde kazanıyorlardı.
1859 Crape Manufacturers, Essex ilçesindeki Braintree'den Samuel Courtauld and Company firmasından John Minton Courtauld'a verilen patent, "ipek kreplerin temizlenmesi ve hazırlanmasında bir gelişme, aerophanes ve diğer benzeri kumaşlar, lisler ve diğer gazlı bezler ve danteller ve bunlarda kullanılan makinelerde." ΐ] .
1866 Ortaklık değişikliği. '. Aşağıda imzası bulunan bizler, Samuel Courtauld, John Minton Courtauld ve Peter Alfred Taylor arasında, Samuel Courtauld and Co. firması altında Silk and Crape Manufacturers, Silkmen and Silk Trowsters ve Engineers olarak Aldermanbury'de faaliyet gösteren Ortaklık, Londra şehri ve Essex ilçesindeki Booking, Halstead, Braintree ve Chelmsford'da, bu günden itibaren emekli olan söz konusu Peter Alfred Taylor ile ilgili olarak bu gün belirlendi. ' Α]
1893 Aynı isimle yeniden kurulan şirketin yeniden yapılandırılması konusunda anlaşmaya varıldı Β]
1898 Samuel Courtauld'un büyük yeğeni Samuel Courtauld, Samuel Courtauld and Co.'ya katıldı.
1904 Şirket, 1 Temmuz'da aynı isimli şirketin krep ve elbiselik kumaş imalatçılarının işini devralmak üzere tescil edildi. Γ]
1905 Charles F. Cross ve Edward John Bevan'ın patentlerini alan şirket, viskoz rayon yapmak için Coventry'de bir fabrika kurdu.
1905-12 Coventry Archives Δ]'teki yıllık raporlar
1910 Daha sonra Courtaulds'un kendisinden daha büyük olan American Viscose Co.'yu kurdu.
1913 Adı Courtauld and Co Ltd Ε] olarak değiştirilen şirketin yeniden inşası
Graces Guide'dan
Martin's-le-Grand, Londra, EC1. Telefon: Monarch 8811. Kablolar: "Courtaulds, Cent., Londra". Ayrıca aynı adresten Samuel Courtauld ve Co ve Foleshill Road, Coventry'den Lustre Fibers olarak. (1947)
mahkemeler kumaş, giysi, suni elyaf ve kimyasallar üreticisiydi.
NS mahkeme Aile, 1685'te İngiltere'ye yerleşen Huguenotlu bir mültecinin oğlu Augustine Courtauld'un soyundan geliyordu, aile gümüşçüydü.
1775 George Courtauld (1761-1823), Augustine'in büyük torunu, bir Spitalfields ipek dokumacısına çırak olarak verildi ve bir ipek atıcısı olarak kuruldu.
1785 George, 1789'da Ruth Minton ile evlendiği Amerika'ya yaptığı bir dizi gezinin ilkini yaptı.
1794 Oğulları Samuel'in doğumundan kısa bir süre sonra, George ve Ruth İngiltere'ye döndüler.
1798 George, Pebmarsh, Essex'te ipek, krep ve tekstil ürünleri üreten bir fabrikada iş kurdu - George Courtauld ve Ortakları kuzeni Peter Taylor (1790-1850) ile - Bocking'de daha büyük bir değirmene taşınmadan önce. George Courtauld girişimci, huzursuz bir karakterdi, mizaç olarak bir ortaklıkta çalışmaya uygun değildi.
1810 Samuel Courtauld, Essex, Braintree'de kendi ipek fabrikasını yönetiyordu.
1814 George Courtauld, geliştirilmiş bir iğ için bir patent aldı
1816'da Samuel'in ve ailesinin durumu mali açıdan tehlikeliydi. Samuel, Essex, Bocking'de küçük bir değirmende ipek atıcı olarak kendi hesabına iş kurdu. Babası, 1823'te öldüğü Amerika'ya geri döndü.
1818, George Courtauld Amerika'ya döndü ve Samuel Courtauld ve Taylor'ı işi genişletmek için bıraktı - şimdi Courtauld ve Taylor – Halstead ve Bocking'de başka değirmenler inşa ederek.
George, Ohio'ya yerleşti ve burada ailesinden bazılarını yerleştirdiği geniş araziler satın aldı. Görünüşe göre oğlu hariç herkese ilham verdi. samuelOhio'da yeni bir toplum düzeni kurma vizyonuyla. Benzer Owenite Yerleşimlerini kuran bir tekstil üreticisi olan Robert Owen'ın bir arkadaşıydı. George, Braintree, Halstead ve Bocking'deki kendi ipek fabrikalarını yöneten ve genişleten oğlu Samuel'e sık sık mektup yazarak, onu tekstilden vazgeçmeye ve "fırsatlar diyarına" gelmeye çağırdı. Fakat Samuel göç etmedi ve kararlı bir şekilde genişlemeye devam etti. mahkemeler sonraki yüzyıllar boyunca.
1825 Samuel, Bocking değirmenine bir buhar makinesi kurdu ve ardından Halstead'e elektrikli dokuma tezgahları kurdu.
1828 Samuel, kardeşi George Courtauld II'yi (1802-1861) ortak olarak işe aldı
Değirmenleri büyük ölçüde genç kadın işçilere bağımlı kaldı - 1838'de işgücünün %92'sinden fazlası kadındı.
1849 Ertesi yıl ölen Peter Taylor'ın oğlu, Üniteryen sosyal reformcu arkadaşı Peter Alfred Taylor'ı (1819-1891) başka bir ortak olarak işe aldı.
1850'de Courtauld, üç ipek fabrikasında 2.000'den fazla kişiyi istihdam etti. Bu zamana kadar Courtauld çok zengin bir adamdı ama aynı zamanda sağırlıktan muzdaripti.
Victoria İngiltere'sinde yas ritüeli resmileştikçe, halka açıldıkça ve ticarileştirildikçe siyah krepte bir patlama gelişti. Samuel Courtauld ve Co., ülkenin en büyük yas krep üreticisi haline gelerek çok başarılı oldular. 1880'lerde krep modadan düşmeye başlayana kadar, ortaklar düzenli olarak sermayelerinden yüzde 30'un üzerinde kazanıyorlardı.
Courtauld, Halstead yakınlarındaki kır mülkü Gosfield Hall'da daha fazla zaman geçirmeyi planladı, ancak kendini emekli olmaya ikna edemedi ve 1881 Mart'ında vefat etmeden hemen öncesine kadar şirkette aktif bir rol oynamaya devam etti ve mülkünü evlat edindiği 2 çocuğuna bıraktı.
1898 Samuel Courtauld'un büyük yeğeni Samuel Courtauld (1876-1947), şirkete katıldı.
c.1900 İpekten suni ipek kumaşa geçişi destekleyen ortak genel müdür H. G. Tetley'nin teşvikiyle, "sentetik ipek" yapmak için viskoz işlemine ilişkin İngiliz hakları elde edildi.
1908 Samuel Courtauld, şirketteki baskın güç olan H. G. Tetley'nin desteğiyle tüm tekstil fabrikalarının genel müdürü oldu.
1913 olarak yeniden adlandırılan Samuel Courtauld and Co.'nun yeniden inşası Courtauld ve Co. Ltd Ώ]
1913-39 Coventry Archives ΐ]'teki yıllık raporlar
1916 Elyaf üretimi için malzemeleri korumak için Trafford Park fabrikasında sülfürik asit ve karbon disülfit üretimine başlandı.
1919 yılına kadar şirket olarak anılacaktır edildi mahkemeler Ltd.
1921 Samuel Courtauld, Courtauld şirketinin başkanı oldu, ancak bugün esas olarak şirketin kurucusu olarak anılıyor. Courtauld Sanat Enstitüsü Londrada.
Courtauld'un büyük rezervler ve ihtiyatlı bir temettü politikası ile finansal muhafazakarlık politikası, birçok yeni rayon girişiminin kurulduğu ve ardından iflas ettiği dönemde şirketi korudu.
William Julien Courtauld da sanatın bir hayırseveriydi: 1930'larda Chelmsford'daki Essex İl Meclisi odasına ve Braintree'deki belediye binasına sanat eserleri verdi.
1920'ler Yeni bir elyaf için selüloz asetat geliştirildi.
1928 Courtaulds asetat suni ipek üretimine başladı
Yeni lifler kullanmak için makineler tasarlamak için mühendislik departmanı kuruldu.
1935 arasında British Cellophane Ltd adlı bir ortak girişim şirketi kuruldu. La Selofan SA ve Courtaulds, Somerset, Bridgwater'da büyük bir fabrika kurmaya başladıklarında. Bu üretilen ince şeffaf Selofan ambalaj için filmler.
1936 "Erkek ve kadın çorapları, iç giyim ve dış giyim ürünlerinin önde gelen üreticileri sürekli olarak Courtaulds Rayon'u - dünyanın en iyisi olarak tanımlıyor." Α]
1941 American Viscose Co. satıldı.
1947 Amerikan yatırımlarının satışının bir sonucu olarak, Courtaulds 45 milyon sterlinlik likit varlıklara sahipti, Güney Galler'de naylon, Cumberland'da lastik ipliği için yeni fabrikalar inşa etti ve diğerleri Dundee ve Belfast için planlandı Kuzey Galler rayon elyaf fabrikası kuruldu. iki katına çıktı ve Preston'daki suni ipek elyaf tesisi ve ayrıca Accrington ve Burton-on-Trent'teki tekstil fabrikaları genişletildi.
1947 İngiliz Endüstrileri Fuarı, tüm tanımların Rayon İplikleri, Staple elyafı ve Rayon Tekstillerinin Üreticileri olarak İlanı. Rayon Yarns ve Staple Fiber'in Denizaşırı Distribütörleri: Lustre Fibres, Limited Coventry Rayon Textiles, Samuel Courtauld and Co. Ltd., Londra. (Tekstil Bölümü - Earls Court, Zemin Kat, Stand No. 69 ve 74) Γ]
1950 Carrickfergus'ta viskon rayon yapmak için yeni bir fabrika açtı.
1951 Hammadde tedariklerini korumak için Güney Afrika'da okaliptüs tarafından kurulan tedarik şirketini kullanarak yeni bir süreç geliştirmek için (hammaddelerden biri) odun hamuru hakkında yeterli bilgi geliştirmişti.
1957 Şirketin asetik anhidrit, aseton, asetik asit ve ilgili kimyasallarda ortak çıkarları olan İngiliz Celanese'yi satın aldı
1958 Özellikle Selofan ile ilgili malzemelerin renklendirilmesindeki tecrübesine erişmek için Cellon Ltd'yi satın aldı.
1959 Courtaulds, şirketin elyaflarını kullanma deneyimini genişleten National Plastics ve Gossard (Holdings) Ltd'yi satın aldı.
1960'a gelindiğinde Courtaulds, ambalajlama alanındaki deneyimini genişletmek için Pearlite Box, Reads ve Betts and Co'yu satın aldı.
1960 Şirketin boya endüstrisindeki çeşitliliğinin bir parçası olarak Pinchin, Johnson and Associates Ltd Ζ]'i satın aldı. Ayrıca naylon için bir hammadde olan kaprolaktam yapmak için işleme hakları da elde etmişti.
1961 ICI, Courtaulds için İngiltere'nin en büyük devralma teklifini yaptı (o zaman neydi) ancak teklif yeterli Courtaulds hissedarları tarafından kabul edilmedi
1962 Courtaulds, tekstil endüstrisini yeniden düzenleme planlarına geri döndü. Şirket, 1960'ların başlarında, 1959 tarihli Pamuk Endüstrisi Yasası'nın hükümlerinin tekstil endüstrisinin tüm sektörlerinin geleceğini ve gücünü sağlamak için yetersiz olduğunun giderek daha belirgin hale geldiğini söyledi. Endüstrinin ekonomik olarak uygulanabilir hale gelmesi için gerekli olan farklı ve daha modern gruplar halinde ekipman ve yeniden organizasyon.
1962 sonbaharında Courtaulds, kendi adını verdiği bir plan tasarladı. Kuzey Projesi beş büyük tekstil grubuyla müzakerelere girdi:
İlk başta Courtaulds'un beş şirketi satın alması öngörülmüştü, ancak bu daha sonra, beşinin mevcut hisselerini yeni bir ortak şirketteki hisselerle değiştireceği ve Courtaulds'un nispeten büyük miktarlarda fon sağlayarak yeni şirkette hisse satın alacağı bir plana dönüştürüldü. yeniden ekipmanı finanse etmek için nakit. Amaçlanan yeniden gruplandırma hakkında Ticaret Kurulu'na bilgi verildi.
Aralık 1962 ile Nisan 1963 arasında Courtaulds, ICI ve ilgili beş tekstil şirketi birlikte Kuzey Projesini ayrıntılı olarak incelediler, ancak bir mali anlaşmaya varılamadı.
1963 Tekstil endüstrisini dikey entegrasyon yoluyla güçlendirmeye yönelik ortak politikalarının bir parçası olarak, ICI ve Courtaulds, English Sewing Cotton Co.'ya bu şirketin Tootal için teklif vermesini sağlamak için 10 milyon sterlin katkıda bulundu ve kısa bir süre sonra Carrington ve Dewhurst'ta yüzde 10 hisse satın aldı. , suni ve sentetik liflerden eğiriciler ve dokumacılar ⎙]
1964 ICI ve Courtaulds kendi yollarına gittiler - ICI, British Naylon Spinners'ı satın aldı ve Courtaulds başka bir naylon ürün yelpazesiyle devam etti. ⎚]
1964 Courtaulds, Lancashire Cotton Corporation ve Fine Spinners and Doublers'ın öz sermayesinin tamamını satın alarak Lancashire tekstil endüstrisinin eğirme kapasitesinin %30'unun sahibi oldu.
1964 Thomas Tilling ile yan kuruluşların değişimi: Courtaulds, Spray ve Burgass'ı satın aldı, Nottingham Tillings'in boyacıları ve bitiricileri, Lancashire Cotton Corporation'ın bir yan kuruluşu olan J. Walton'ı (Electrical) satın aldı.
1965 Aintree'deki İngiliz Enka fabrikası, başka bir Courtaulds yan kuruluşu olan Pinchin, Johnson and Associates ⎜] tarafından kullanılmak üzere yeniden geliştirildi.
1967 Şunun kapatıldığını duyurdu: ⎝]
1968 Courtaulds, Dufay'ın saldırısına uğrayan International Paints için teklifte bulunmayı teklif etti. Courtauld'un yan kuruluşu Pinchin, Johnson and Associates'ten aldığı teklif başarılı oldu ve şirketler yeni bir şirketin parçası oldular. Uluslararası Boya Şirketi, yüzde 83'ü Courtaulds ⎠]'e aittir
1974 Mühendisleri karbon fiber uygulamalarıyla tanıştırmak için bir kitapçık hazırladı. ⎡]
1976 Skelmersdale dokuma fabrikasının kapatıldığını duyurdu. ⎢]
1978 Mississippi'deki Amerikan pamuk çiftçiliği yan kuruluşu Delta Pine Lands'i sattı. ⎣]
1980 Kuzey İplik Bölümündeki yedi fabrikanın kapatıldığını duyurdu: ⎥]
1985 Tekstilleri boya ve kaplama işlerinden ayırmayı düşündü, ancak bunun yerine bu doğrultuda yönetim değişiklikleri yaptı.
1986 Güney Afrikalı kağıt hamuru çıkarlarını sattı.
1989 Tekstil işini ayrı bir şirkete bölerek 1960'lardaki birleşmeleri geri alma planlarını açıkladı. Courtaulds işi denizcilik ve dekoratif boyalar, selofan ve film, selülozik elyaf, asetatlar, dokunmamış kumaşlar ve kompozit malzemeler üzerinde yoğunlaşacaktı.
1990 Demerged Courtaulds Textiles, diğer müşterilerin yanı sıra Marks and Spencer'a iç çamaşırı tedarik eden ayrı bir borsa şirketi olarak
1998 Avusturyalı Lenzing ile Courtaulds'un adlandırdığı yeni, nefes alabilen bir elyaf hakkında 5 yıllık bir anlaşmazlığı çözdü Tencel her iki şirket de Courtaulds odun hamurundan selüloz çıkarmak için Akzo-Nobel'den lisanslı bir süreç kullandı ve Lenzing bir çapraz lisans düzenlemesi üzerinde anlaştı. Courtaulds, Tencel'i '9128'93 yapmak için Grimsby'de bir fabrika inşa ediyordu.
1998 Şirket, Courtaulds adı altında devam edecek olan elyaf ve kimyasallar işinin hisse fiyatını yükseltmek için kendisini ikiye bölmeyi planladı, kaplamalar ve sızdırmazlık ürünleri işi muhtemelen International Coatings ⎩] gibi bir isim altında bölünecekti.
1998 Courtaulds, işletmenin bazı varlıklarını ana ürün olan Dow Chemical'a satarak Suda Çözünür Polimerler işini kapatacaktı, selakol, İngiliz Celanese ⎪]'ün satın alınmasında elde edilmişti
1998 Akzo-Nobel şirket için anlaşmaya varılan bir teklifte bulundu, hisse fiyatı yaklaşım söylentilerine çok olumlu yanıt verdi Akzo-Nobel, Courtaulds'dan Gordon Campbell başkanlığındaki 2 şirketin birleşik elyaf ve tekstil işlerini kapatacağını belirtti. ⎫]
1998 Courtaulds Textiles münhasır haklar kazandı mahkemeler Akzo-Nobel'in Courtaulds adını Akzo-Nobel ⎬'93 olarak değiştirmesinden sonra marka adı
Akzo-Nobel tarafından 1999'da yeni bir şirket olan Acordis'te kombine elyaf işini ortadan kaldırmaya yönelik planlar açıklandı. Ayrıca, Colchester merkezli Betts olarak, önceden Courtaulds Packaging'in bir parçası olan Birleşik Krallık'taki plastik ve ambalaj işletmelerinin yönetim tarafından satın alındığını duyurdu. ⎭]
Daha fazla okuma
Coleman, DC, Courtauld'lar. Ekonomik ve Sosyal Tarih, 3 cilt, Oxford, Oxford University Press, 1969-1980 Knight, Arthur, Özel Girişim ve Kamu Müdahalesi: Courtaulds Deneyimi, London, Allen & Un-win, 1974 Samuel Courtauld III, ” “ Samuel Courtauld IV, ” “ Henry Dreyfus, ” “ Sir John Hanbury-Williams, ” “ Henry Johnson, ” “ Lord Kearton, ” “ Sir Arthur Knight, ” “ Sir Thomas Latham, ” ve “ Henry Tetley, ” İş Biyografisi Sözlüğü: 1860-1980 Döneminde Britanya'da Faaliyet Gösteren İş Liderlerinin Biyografik Sözlüğü, Cilt I-III, David Jeremy tarafından düzenlendi, Londra, Butterworth & Co., Ltd., 1984-1986 Singleton, John, Hurda Yığınında Lancashire, Oxford, Oxford University Press, 1991.
Samuel Courtauld - Tarih
Courtauld Sanat Enstitüsü, Londra
“Sanat evrenseldir ve ebedidir: ırkı ırka ve çağdan çağa bağlar. Bilişim Teknoloji
ayrılıklar arasında köprü kurar ve insanları kucaklayan, çıkarsız ve yaşayan bir bütünde birleştirir.
Bu sanat felsefesi, İngiliz sanat patronu Samuel Courtauld'a aittir. mahkeme
sanatın toplumu eğitebileceğine ve insanların daha iyi işleyen ve iyi olmalarına yardımcı olabileceğine inanıyordu.
toplumun yuvarlak vatandaşları. Courtauld, savaşta önde gelen patronlardan biri olarak bilinir.
yirminci yüzyılın başlarında yabancı modern sanat eserlerini sergiliyor. Courtauld'dan önce bir
Londra'daki Ulusal Galeri'ye cömert bir hediye, yabancı modern sanat eserleri dışarıda sergilenmedi
Çok sınırlı kamu erişimi olan Salonlar veya özel galeriler. Courtauld sanatın olması gerektiğine inanıyordu.
herkes tarafından erişilebilir, bu yüzden Courtauld Ulusal Galeri'ye cömert bir bağışta bulundu.
Courtauld, çağdaş sanatçının yapıtlarının tıpkı çağdaş sanatçıların yapıtları gibi sergilenmesi ve zevk alınması gerektiğini hissetti.
ustalar olmalıdır. Courtauld'un halk sanat eğitimine olan tutkusu, geçmişteki koleksiyonları etkiledi.
yeni kurulan Tate Gallery'de ve sonunda Courtauld Sanat Enstitüsü'nde sergilendi.
ölümünden sonra yaratılmıştır. Koleksiyonlar İzlenimcilik ustalarını içeriyordu: Monet, Van Gogh, Degas,
ve Seurat, birkaç isim. Courtauld, koleksiyonun çeşitli ama uyumlu olmasını istedi.
zamanın en iyi çağdaş sanatçıları. Courtauld, çağdaş sanat eserlerini sergileyen ilk patrondu.
halka açık bir ortamda sanatçılar. Courtauld'un sanat eğitimine yönelik himayesi ve tutkusu, Ulusal
Galeri, ufkunu genişletmek ve gelecekteki müzelerin yanı sıra üniversite müzeleri için emsal oluşturmak için.
Yirminci yüzyılın başlarında galerilerde ve müzelerde sergilenen sanat eserleri çok sınırlıydı.
“Ulusal Galeri'nin yaşayan sanatçıların ve Ulusal Galeri'nin eserlerini toplamasına izin verilmedi,
1897'de kurulan Millbank (Tate Galerisi), “yalnızca İngiliz sanatçıların” eserlerine yer vermeyi başardı. [2]
Çağdaş yabancı sanatçının eserlerinin sergilendiği alan, özel evler veya bayiler ile sınırlıydı.
galeriler ve salonlar. Modern sanata sınırlı erişim, halk daha fazla hale geldikten sonra bir sorun haline geldi.
Dünya Fuarları ve Grafton gibi galerilerdeki sergiler nedeniyle Fransız İzlenimciliğinin farkında
1905'te galeriler. Dönem boyunca Fransızların eserlerinin olup olmadığı konusunda çok sayıda tartışma yaşandı.
İzlenimciler, galerilerde halihazırda sergilenen eserlerin yanında sergilenmeli: “Kanıtlar
tanıklığımız, böyle bir koleksiyonun formüle edilmesinin yalnızca bir görev olmadığı konusunda güçlüydü.
bize yabancı ülkelerin bilge örneği tarafından dayatılan, ancak aynı zamanda sanatsal gelişme için de esastır.
milletin. Aklımızda acele satın alma yoluyla deneysel bir fikir yok.
zaman zaman bazı çağdaş kıta okullarının disiplinsiz yapımları,
genç ressamlarımız üzerinde rahatsız edici ve hatta zararlı bir etki yapabilir. Ama tam tersi
Günümüzün hiçbir yabancı sanatının satın alınmaya değer olmadığı teorisi, satın alınması imkansız olan bir teoridir.
sürdürmek. ” [3]. Müze başkanları, müzelerin etkisinden korktukları için çatıştı.
İzlenimciler genç ressamlara sahip olacaklardı, ancak İzlenimci eserler için artan takdirle,
stili daha fazla dışlayamayacaklarını biliyorlardı. Çözüm, bir Galeri açmaktı.
Modern yabancı sanatçıların güncel eserlerini sergileyecek olan Modern Yabancı Resim ve Heykel [4].
Bu fikir ne yazık ki Birinci Dünya Savaşı nedeniyle rafa kaldırıldı. Proje 1923'te yeniden canlandırıldı
Samuel Courtauld tarafından 50.000 sterlinlik cömert bir bağıştan sonra. Müzenin sergilenmesine izin verilen bağış
works that the public was not familiar with and create an environment that would be shared by future
The patronage of Samuel Courtauld opened numerous doors for galleries, especially the newly
formed modern foreign galleries. The donation allowed the galleries to purchase and display the works
of modern foreign artists with one stipulation Courtauld would have final say over what was bought and
displayed. Although Courtauld had only been involved in the art world for a few years, he became
fascinated with the works of the French Impressionist and Post-Impressionist and was one of the first
patrons to display the works in public galleries. Courtauld was very modest in his proposals for the
donation but he was very clear that he should have a central influence in buying and administering the
collection [5]. Courtauld had very firm beliefs on art education and he believed that the collection would
influence the public. Courtauld wanted to make sure that the collection would have a positive effect on
the public, and that is why he was so adamant on playing a central role in the collection. Courtauld even
made a list of artist that he believed should be purchased and only he had the authority to add to the list.
Artist included on the list were, Cezanne, Monet, Manet, Renoir, Degas, Van Gogh, and Gauguin. Bunlar
artists were the “definition of the ‘modern movement’ in Courtauld’s opinion.” The first paintings
purchased by the fund are masterpieces by Vincent Van Gogh, including Ayçiçekleri (Figure 1) and
Chair with His Pipe, (Fig 2) [6].
Although Courtauld purchased some of the best works by leading artists, his background in business
gave him an insight into marketing and he realized that he may have to sell some of the pieces to
improve the collection. In the contract for the donation, Courtauld gave permission for the reselling of
the pictures if the money is used on upgrading the collection. The collection was to contain the most up
to date and best works of modern artists because Courtauld felt that those works would have to most
profound effect on the public. While Courtauld was buying works for the Courtauld Gift, he also began
collecting works for a private collection. He kept the two collections separate, realizing that the fund
would not cover all the works that he hoped to acquire: “He wanted to buy for the nation as
representative a collection as possible, but realized from the start that ‘the fund won’t be large
enough to secure examples’ of all the artists on his original list” [7]. This realization gave Courtauld the
motivation to start a private collection. Courtauld’s private collection includes works that would have
been ideal for the Courtauld Gift but were not in the budget, including Auguste Renoir’s La Loge (Fig.
3) and Edouard Manet’s Folies-Bergere'de Bir Bar (Fig. 4).
Courtauld wanted the fund to “represent the modern movement from its inception to the present
time” [8]. While the collection embodied the ideals of the French Impressionist and Post- Impressionist,
it neglected to display the works of Fauvism and Cubism. Even though the collection was not completely
well rounded, it was one of the first to display works of modern art in a contemporary setting.
The hard work that Courtauld put into creating is still evident because almost eighty years later
the Courtauld Institute of Art still remains on of the finest small museums in the world (Fig. 5) . NS
Gallery at the Courtauld Institute of Art may have begun as a gallery to show the best works of modern
foreign artist, but it it most well known for its collection of Impressionist and Post-Impressionist art that
Courtauld started. However, the collection has grown and today houses some of the best works of art
ranging from the Renaissance to twentieth-century art. For example, the Gallery holds some of the most
famous works of Van Gogh, Manet, Renoir, and Samuel Courtauld’s personal favorite,Paul Cezanne. NS
Gallery also houses spectacular drawings and prints by Albrecht Durer, Michelangelo, Leonardo da
Vinci, and Pablo Picasso. The works featured have also expanded into the field of sculpture. NS
Gallery's sculpture collection features pieces from antiquity to the 20th Century. Works that are
displayed include Degas’ sculptural studies of dancers, bathers, and horses. The collections at the
gallery are among the most amazing collections anywhere. While the Gallery holds the best works of the
best and most famous artists, the most magnificent thing about the Gallery is that it is attached to the
Courtauld Institute of Art.
The Courtauld Institute of Art is among the most prestigious schools for Art History in the
United Kingdom. The Institute allows students to experience the field of Art History in unimaginable
yollar. The students have to the works of masters at their disposal, this allows the students to study the
works in ways not always possible at all universities.Students are able to do focused research projects
with access to the works that they are researching because of the gallery. The relationship between the
institute and gallery is the prime example of what the relationship between universities and galleries
should be. The two are interconnected and are essentially one entity. Both are essential in the education
of not only the students but also the public. The Gallery is not exclusive to the students access is
available to the public for a small fee. The Courtauld Institute of Art lives up to the expectations that
were set up by Samuel Courtauld. The intention of Courtauld was to create a space that housed modern
art by both local and foreign artists. Courtauld also hoped that the space would create an inviting
environment that would encourage visitors to educate themselves with the works displayed. NS
education of the public was one of the most important concepts to Courtauld because he strongly
believed that art was a unifying factor and could bring opposites together.
While it may seem like Courtauld had a need to have complete control on what his donation
was spent on, his intentions would benefit everyone. Courtauld believed that art had a profound effect on
insanlar. He believed that art was one of the few things that would bring people together. Courtauld chose
works that he believed were the best of the modern artist and the works that would have the greatest
effect on the viewers. All of the works in both the public and private collections of Courtauld
were bought with the intention of public view. After his death in 1947, the works of his private collection
were displayed in the Courtauld Institute of Art. The Institute is open to this day, operating with the same
ideals that Courtauld instilled in his collection art is essential to the education of the public and is one of
the few things that truly bring people together. Courtauld's funding was pioneering for the modern
museum. His donation allowed galleries to display works of not only modern artist and also works by
foreign artists. His patronage allowed the public to view the works of foreign artist for the first time. Onun
patronage was the stepping stone in creating an environment for art to become accessible to the public
and for the works to be appreciated by people who did not have access before, which is the beauty of
müzeler. Museums allow the public to view works not only be well known artist but also by new artists
who are creating new styles of art. Without the generous patronage and revolutionary ideas of Samuel
Courtauld, the museums that are loved by all today would not exist.
1. Andrew Stephenson, Impressionism For England: Samuel Courtauld as Patron and Collector, ed. John House (London: Courtauld Institute Galleries, 1994), 35.
2. John House, Impressionism For England: Samuel Courtauld as Patron and Collector, ed. John
House (London: Courtauld Institute Galleries, 1994), 9.
Şekil 1
Vincent Van Gogh
Ayçiçekleri
1888
Oil on Canvas
National Gallery London
şekil 2
Vincent Van Gogh
Vincent’s Chair with His Pipe
1888
Oil on Canvas
National Gallery London
Figür 3
Pierre-Auguste Renoir
La Loge
1874
Oil on Canvas
Courtauld Institute of Art, London
Şekil 4
edouard manet
A Bar at the Folies-Bergère
1882
Oil on Canvas
Courtauld Institute of Art, London
Farr, Dennis, “Student at the Courtauld Institute.” The Burlington Magazine 147(2005): 539-547, accessed April 6, 2011.
House, John. Impressionism in England: Samuel Courtauld as Patron and Collector. London: Courtauld Institute Galleries, 2004.
Reed, Christopher, “The Fry Collection at the Courtauld Institute Galleries.” The Burlington Magazine 132 (1990): 766-772.
Samuel Courtauld and Courtaulds Ltd
In 1932, Samuel Courtauld formed The Courtauld Institute of Art with Sir Robert Witt and Viscount Lee of Fareham. As one of the first art history institutions it paved the way for art history entering the academic world.
Courtauld loved pictures and wrote poems about them. On the advice of Roger Fry and others he bought French Impressionists and Cézannes and took out a lease on the best Adam house in London, Home House, 20 Portman Square, in which to display them – a novel and stunning combination. When his wife died in 1931, he made over the house in Portman Square, together with the pictures, for the use of the new institute until such time as permanent accommodation could be found for them. The Portman Square house was to be the institute’s home for almost sixty years.
Samuel Courtauld’s fortune was founded on the nationwide textile firm of Courtaulds Ltd, a major manufacturer of fabric, clothing and artificial fibres in the 19th and 20th centuries. It was established in 1794 by George Courtauld and his cousin Peter Taylor as a silk, crepe and textile business in north Essex. It later passed to his son Samuel Courtauld (great-uncle of art collector Samuel Courtauld), who acquired a mill in Bocking in 1816 and later in Halstead in 1825. It was under Samuel Courtauld that the company developed from a family silk weaving firm into one of the UK’s leading textile businesses, chiefly through the production of black ‘mourning’ crepe, which, following the death of Prince Albert, consort to Queen Victoria, gained popularity in Britain.
The company continued its success following the decline in popularity of crepe by positioning itself at the forefront of technological development within the textile industry, firstly by its relatively early adoption of steam powered technology in its mills in the 1800s which enabled longer and more reliable productions runs, and later through the manufacturing of “synthetic silk” rayon in the early 1900s, through which the company found its greatest success. Samuel Courtauld & Company brought the British rights to a patent for the process for producing and spinning artificial fibre in 1904 and set up the first factory to produce it in Coventry UK in 1905. This proved to be a shrewd decision as the man-made fibre industry developed rapidly in the first half of the 20th century as technological innovation improved the strength of the fibres, and new uses for the product were discovered due to wartime shortages of natural fibres. Under the leadership of the second Samuel Courtauld from 1921, the company became a highly respected international company and by the 1930s owned factories in Flint, Nuneaton, Leigh, Halifax, Droylesden, Trafford Park and Wolverhampton. In 1930s and 40s, responding to the proliferation in other new synthetic fibres in the market, Courtaulds Ltd innovated once again and began the production of nylon yarn and by the 1940s was one of the world’s largest textile producers.
The company’s success in the early half of the 20th century enabled expansion and product diversification in the latter half, which saw a number of significant acquisitions across the cotton and hosiery industries, and led to Courtaulds Ltd becoming Britain’s largest producer of lingerie and underwear. By 1968 Courtaulds controlled about 30 percent of UK cotton-type spinning capacity as well as 35 percent of warp-knitting production and smaller but significant shares in weaving and finishing. As recently as 1988, the firm still employed 5,500 people in more than 30 mills in the UK before a decline in the British textile industry in the face of inexpensive imported fabrics saw the company being broken up in 1990 into Courtaulds plc (responsible for chemicals and artificial fibres) and Courtaulds Textiles Ltd (textiles and clothing). In 1998, Akzo-Nobel proposed a merger with Courtauld plc and in 2001 Courtaulds Textiles was acquired by American consumer-goods company Sara Lee.
Samuel Courtauld
British industrialist, collector, and philanthropist. He came from a family of prosperous silk merchants and was chairman of the textile firm Courtaulds Ltd from 1921 to 1946. Although he enjoyed looking at paintings from a fairly early age, it was not until the turn of the century that art became a serious interest, and it was not until 1922 that he began collecting. He was greatly stimulated by the exhibition of Sir Hugh Lane's collection at the Tate Gallery in 1917, and Courtauld—like Lane—mainly bought 19th-century French paintings, chiefly works by the great masters of Impressionism and Post-Impressionism. His collection included, for example, choice works by Cézanne, Gauguin, Monet, and Renoir. In 1923 Courtauld gave the Tate Gallery £50,000 for the purchase of French paintings in his own area of interest (which was poorly represented), and this fund was used to buy 23 paintings over the next few years, transforming the Tate's collection. His interests also extended to living artists, and in 1925 he joined his friend Maynard Keynes (see Arts Council) in founding the London Artists' Association to provide financial assistance to young painters and sculptors. In 1931 came his most famous benefaction when he endowed the Courtauld Institute of Art, London, Britain's first specialist centre for the study of the history of art. The Institute opened in 1932 in Courtauld's former home, a splendid building in Portman Square by James Wyatt and Robert Adam, and in the same year Courtauld presented most of his collection to the University of London, together with funds for a building to house them. The Courtauld Institute Galleries opened in Woburn Square in 1958, and in 1989–90 all the Institute's activities and collections were brought together under one roof at Somerset House, fulfilling Courtauld's intention that students should work in intimate contact with original works of art.
İşletme
The Courtauld textile business was founded in 1794 in Pebmarsh in Essex. The business was originally "throwsters", that is producers of yarn, but later specialized in weaving as in silk and crepe fabrics. George Courtauld and his cousin Peter Taylor (1790-1850) developed the business over two decades, but faced difficulties in the lean years following the end of the Napoleonic Wars, when competition from the Continent was restored. In 1816, the father decided to retire from the business and hand over his share of the business to his son it was to be the making of the firm.
After a couple of years getting to grips with the business and bringing it back to profitability, the new manager felt sufficiently confident to embark on a major programme of expansion and innovation. In 1818, Samuel Courtauld built two further mills, at Halstead and at Bocking. At the end of 1824 the Halstead Mill was sold to Stephen Beuzeville. In 1825, Samuel. installed a steam engine at the Bocking mill. An agreement dated January 19th, 1825,is drawn up between Stephen Beuzeville and Samuel Courtauld and his partners for the conversion of the Halstead mill for silk throwing. Stephen was to provide the expertise, capital, and supply the silk. Courtauld was to erect the machinery power looms and operate the mill in return for a share in the profits. Stephen was to take delivery of the yarn and manufacture the crepe for which he was a technical expert of 20 years experience. The mill appears to have been in operation by the summer of 1825, with Joseph Ash as manager.
The introduction of new technology was important but the mills still remained heavily dependent on manpower, or more accurately, woman-power. The looms required supervision by an army of young female workers and even in 1838, more than 92% of the workforce was female.
In 1827 Stephen Beuzeville is declared bankrupt, a formal deed of sale dated 11th April 1828 is created between the commissioners in bankruptcy and Samuel Courtauld, whereby Halstead Mill (subject to charges of £300) was sold to Courtaulds for a cash payment of £1,500. Stephen and his father join Courtaulds as employees. In 1828, Samuel brings his brother George Courtauld II (1802-1861) into the partnership and as the business developed, further partners were admitted. George Courtauld turned the company from being a relatively insignificant local family firm into a major player in the industry, with a national, or even international, reputation.
How Samuel Courtauld and Co. shaped our towns and villages
This is the third and final article in the series about our industrial heritage. The first article in April 2017 was mainly devoted to extractive industries, the second in April 2018 looked at industries relating to agriculture and both included manufacturing industries. This final article considers some remaining industries, particularly manufacturing industries, together with industrial housing and Local Heritage Lists.
Isinglass and Gelatine
Making An unusual industry associated with Coggeshall was Isinglass (a substance obtained from the dried swim bladders of fish. A form of collagen used mainly for clarification of beer and wine) and Gelatine making, which flourished during the last half of the nineteenth and into the early twentieth centuries. A bye-product of this industry was glue-making.
Mat and Rope Making
Ashley Adkins & Co., of Bocking, founded in 1825, which chiefly made mats, also made some rope. In 1902 they established another factory in Cavendish. In the Sudbury area, during the nineteenth century, there were five firms engaged in the coconut mat and matting industry. During the inter war years, J. Holdsworth & Co., and Charles B. Smith were coconut matting manufacturers at Glemsford. The largest was Armes & Son in Cornard Road, Sudbury which opened in 1884 and survived until 1969.
Paper Making
Paper making started about 1828 at Greenstead Green by William Riddle and was continued by W & T Bentall. In 1870 Alfred Potter purchased the plant and established the Halstead Paper Mills Company Limited in Chapel Street, Halstead, which made about 20 tons of paper a week until 1889.
Printing Industry
The printing industry was active in Halstead and Sudbury. Carter & Son started the Halstead and Colne Valley Gazette in 1857, which was continued by W. H. Root Limited at the appropriately named Caxton Works. A competitor, the Essex and Halstead Times was founded in 1861, but in 1920 was absorbed by the Halstead Gazette. In Sudbury the Free Press has been printed since 1855.
Seed Industry
The seed growing industry centred upon the Coggeshall and Kelvedon area for two hundred years was also active in the Hedinghams during the mid-nineteenth century. In 1906 Frank Martin established his seed growing business at Lodge Farm, which later extended to Millbrooks Farm, Colne Engaine. The business was active throughout the majority of the twentieth century and closed during the 1980s. Flax A flax factory, known as English Flax Limited, was established at Glemsford during the Second World War and operated for the Ministry of Supply. Flax was grown over a wide area and seed and waste products used in animal feed were supplied.
Whitening Manufacture
The manufacture of whitening, from lime, used for whitewashing walls and ceilings was carried out at Great Henny, Wickham St. Paul and Sudbury. One manufacturer was David ‘Whiting’ Turp who made whitening at Wickham St. Paul and continued his trade when he moved to Sudbury.
Horsehair Weaving Industry
The horsehair weaving industry flourished in Glemsford, Hadleigh, Lavenham and Long Melford. The horsehair, from manes and tails, was dressed for brush making and used for stuffing in upholstery. During the inter war period there were four horsehair manufacturers in Glemsford alone, namely Joseph Tompkins & Sons Limited and Arnold & Gould, with Alexander & Sons specialising as seating manufacturers and Andrew Arnold as hair cloth manufacturers. The last surviving horsehair factory belonged to Arnold and Gould where about 70 people were employed as recently as 1973.
The wool trade flourished in Essex and Suffolk for several centuries, but gradually declined during the eighteenth and into the early nineteenth centuries. As it disappeared the silk industry expanded and largely replaced it. Textile mills existed at Pebmarsh, Halstead, Bocking, Earls Colne, Coggeshall, Glemsford, Sudbury and Castle Hedingham. The principal manufacturer was Courtaulds whose main product during the second half of the nineteenth century was mourning crepe, which was followed by diversifying into artificial fibres. Their first mill at Pebmarsh operated from 1799 to 1809 and was later occupied by E.L. & H. Roddick, silk throwsters until 1883. The mill was demolished in 1893 although the adjacent Mill House is still occupied. The Townford Mill at Halstead was built in 1788 for grinding corn. In 1825 it was converted by Courtaulds for silk production. They constructed several more buildings in the vicinity and eventually employed about 1400 in Halstead alone. The factory closed in 1983 following which some buildings were demolished but the original mill survives and is now an antiques centre. Apart from Courtaulds there were other silk manufacturers in Halstead during the early nineteenth century namely John Davies in the High Street and Jones and Foyster in Parsonage Street.
At Earls Colne, Courtaulds constructed a purpose built mill in 1884 for mourning crepe, which they later used for weaving artificial silk, until closure in 1925. It was later used by R. Hunt & Co. Limited for a store and still remains in light industrial use and is in a Conservation Area. In Coggeshall, John Hall & Son were silk throwsters at West Street, Abbey Mill and Gravel Mill. Lace-making was also carried on at Coggeshall and in the nearby villages of Chappel, Marks Tey and Great Tey.
During the nineteenth and early twentieth centuries there were silk throwsters in Sudbury and Glemsford employing many people. In 1840 there were no less than four silk weaving factories in Sudbury employing about 500 people, which increased to over 850 by 1851. During the latter half of the nineteenth and into the twentieth centuries, new businesses continued to be attracted to Sudbury. The Gainsborough Silk Weaving Co. Limited was established in 1903 and in 1925 opened a newly built factory in Chilton. During the 1920s, Anderson & Robertson Limited were silk throwsters in Glemsford. Other well-known silk manufacturers were Daniel Walters & Sons in North Street (also at Braintree), Stephen Walters & Sons in Acton Square and Vanners at Glemsford. In 1971 Richard Humphries re-assembled some old hand looms in Sudbury and in 1975 moved them to a former school at Castle Hedingham. The Humphries Weaving Company operated the De Vere Mill for some years and was one of the last handloom silk weavers in the country. He also operated in the Courtauld’s Mill at the Causeway, Halstead 1961 27 Halstead Cottage Hospital built by George Courtauld in 1884 Homes of Rest at Earls Colne built by Reuben Hunt Bocking Village Hall, built by Samuel Augustine Courtauld restored Warner Mills in Braintree before returning to Sudbury Silk Mills in 2004 where production continues.
Industrial Housing
Some of the industrialists referred to in this and the two previous articles, built houses for their employees. The most outstanding architecturally were built by Samuel Courtauld & Co., and by various members of the Courtauld family at Halstead, Gosfield, Bocking, Braintree, Blackmore End, High Garrett, Penny Pot, Colne Engaine, Wakes Colne and one farmhouse at Sible Hedingham. These were built in various styles from the 1850s to the 1950s. Some of the earliest cottages were built by Samuel Courtauld in Gosfield and High Garrett. He also built Gosfield Primary School in 1858 and the Reading Room. The five pairs of cottages in Church Street, Bocking and the sixteen three-storey dwellings in Factory Terrace, Halstead were designed by John Birch, an architect, who specialised in country cottages and built in 1872. They were followed in 1883 by a row of twelve two storey houses in the Causeway, Halstead designed in Queen Anne style by George Sherrin. He was also the architect for the Workmen’s Hall in Bocking and Halstead Cottage Hospital built by George Courtauld in 1884. During the 1920s and 1930s over fifty houses were built by Samuel Augustine Courtauld in Halstead, with more in Blackmore End. They were designed in the Arts and Crafts style by Coldwell, Coldwell and Courtauld, architects, who also prepared plans for houses built by other members of the family. Almshouses for retired employees such as twenty Courtauld Homes of Rest, Hedingham Road, Halstead, were built by Samuel Augustine Courtauld in 1923. He also built the Village Halls at Bocking and Blackmore End and Katherine Mina Courtauld built the Village Hall at Colne Engaine.
In Earls Colne, Reuben Hunt of R. Hunt & Co., agricultural engineers’ built a significant number of houses for employees between 1872 and 1911, including almshouses for retired workers. These are found in Halstead Road, Hayhouse Road, Foundry Lane, Burrows Road and York Road. He also built houses in Brook Road and other locations in Great Tey from 1895 to 1910. The Hunt family, like the Courtauld family, also erected a number of community buildings.
At Marks Tey, W. H. Collier Limited, brick-makers, built four houses and a bungalow in Church Lane for employees. Similarly in Sible Hedingham, Mark Gentry, another brickmaker, built twelve houses in Wethersfield Road for his employees during 1886 and 1887. In 1890 he built four houses in Nunnery Street, Castle Hedingham. All these houses contain some fine ornamental brickwork.
During the inter war period, Rippers Limited, joinery manufacturers built fourteen wooden bungalows in 1920-21, which were demolished in the 1970s, followed by 94 semi-detached houses between 1924 and 1928, located in Swan Street, Brook Terrace, Crosspath, Station Road and Yeldham Road.
Examples of dwellings associated with public utilities are a house in Colneford Hill, White Colne built in 1864 for the manager of the former Earls Colne Gas Light and Coke Company and two pairs of houses by the former Halstead Rural District Council at the Drawwell, Great Yeldham for employees of the water pumping station.
Local Heritage Lists
A few of the industrial buildings and houses mentioned in this and the two previous articles are already on the National Historic List for England register of listed buildings and hence have statutory protection. Many other buildings are in Conservation Areas and/ or included on Local Heritage Lists. In 2015 the author was elected onto the Braintree District Local Heritage List Panel, which initially considered all buildings associated with the Courtauld companies and family in the district. The Panel made recommendations to the Planning Committee of Braintree District Council and as a result the majority of Courtauld buildings in the district have been included on the Local Heritage List. ‘Local Heritage Listing is a means for a community and a local planning authority to identify heritage assets that are valued as distinctive elements of the local historic environment. It provides clarity on the location of assets and what it is about them that is significant, helping to ensure that strategic local planning properly takes account of the desirability of their conservation’. Upon the application of the author, Colchester Borough Council has since included on its Local Heritage List some of the farm workers cottages built by Dr. Richard Minton Courtauld in Crepping Hall Road, Wakes Colne during the 1930s. The Local Heritage Lists in the Braintree District and Colchester Borough Council areas continue to consider industrial and other buildings of architectural and/or historic importance to provide some protection for our heritage. Commemorating our industrial heritage During the last couple of decades, architects and planners have become increasingly aware of the importance of our rich industrial heritage. This has occurred where surviving buildings have been incorporated into developments particularly in Halstead and Earls Colne. In addition artwork, with local industrial connections, has been included in developments at Earls Colne, Halstead and Sible Hedingham.List of site sources >>>