Yeni-Osmanlıcılıktan sıkılmış olabilirsiniz. Doğrusu ben sıkıldım. Ama elden bir şey gelmiyor. Çünkü en azından şu anki dalga 1920'lerden bu yana ara sıra gericilerin bitinin kanlanmasına pek benzemiyor.
Karşımızda stratejik bir yönelim var.
Stratejik mi?
Yani birincisi düzenin önemli veya önemsiz bir unsurunun fantezisinden ibaret değil geniş bir ittifaka dayanıyor.
Ya da siyasal alan ile kültürel alan. Siyasetçi ile entelektüel. Siyasal aydın ile kültürel aydın...
"Senin ne projen var?"
Bu soruyu düzen partileri ve adayları birbirlerine sorabilirler. Haklı olurlar. Aralarındaki fark bir projenin bütçesi, fizibilitesi, rasyonalitesi kadardır.
Bu ilk cümleler bile hemen bir sol itirazın konusu olabilecektir. "İyi de, projenin sunulduğu merci halkın oyu değil mi?"
Üzgünüm ama değil.
Geçtiğimiz sonbaharda başlatılan kriz yönetimi tartışmasında kimi kesimler AKP'nin başarısız olduğuna ilişkin bir kanaate sahip. Geleneksel büyük sermaye çeşitli vesilelerle böyle diyor. Tekil patronlar veya çeşitli sözcüler aracılığıyla krizi iyi yönetmek olarak tarif edilen ve AKP'nin hesabına yazılan günahı ise IMF temsil ediyor.
Köşe yazısı zamanı... Bazı haftalarda konu sıkıntısı çekilir, bazen de konular üst üste bindirilir. Şubat 2009'un ilk haftası ikinci türden...
* * *
Cumartesi günü TKP 9. Kongre sürecinin delege toplantısına ayrılmıştı. Uzun uzun anlatmak durumunda değilim. Özetini şöyle anlatabilirim.