13 Nisan 1940 SSCB'de tüfek SVT-40 - en ünlü otomatik modellerinden biri tarafından kabul edildi. оружия II. Dünya Savaşı
Ünlü askeri aksiyomlardan biri, savaşan silahlar olmadığını söylüyor - ellerinde tutan insanlar savaşıyor. Başka bir deyişle, bir veya başka bir askeri teçhizat modelinin ne kadar dikkate değer olduğu fark etmeksizin, bütün avantajları eksik kullanımla ihmal edilebilir. Tersine, yetenekli bir savaşçı, zayıf bir silahı bile zorlu bir güce dönüştürür. Tüm bunlar doğrudan, tasarımcı Fedor Tokarev SVT-40’in kendi kendini yükleyen tüfeği olan Rus silahlarının en ünlü ve belirsiz değerlendirilmiş modellerinden biri için geçerlidir. Daha önce yapılan değişikliklerin modernizasyonunun bir sonucu olarak SSCB Halk Komiserleri Savunma Komitesi kararnamesiyle - Nisan 13’i Kızıl Ordu 1940’i kabul etti. Ve bu sayede Rusya, İkinci Dünya Savaşı ile tanışan ve kendi tüfeklerini kendi ordularıyla silahlandırmış olan dünyadaki iki ülkeden biri haline geldi. İkinci ülke, piyadelerini Garanda M38 kendiliğinden yüklenen tüfeğiyle silahlandıran Birleşik Devletler oldu.
Yerel silah sistemlerinin uzun listesinde, SVT-40'in verdiği silahların avantaj ve dezavantajlarının böyle belirsiz ve çelişkili bir değerlendirmesinin ikinci bir örneğini bulmak muhtemelen güçtür. Aynı zamanda dünyada bile bulmak zor hikayeler sadece olumlu geri bildirim alacak bir tüfek. Sonuçta, söylediğimiz gibi, her şey bir dövüşçünün ne kadar deneyimli ve yetenekli olduğuna, elinde bir silah tutmasına, ne kadar iyi ustalaştığına ve onunla ne kadar özgür ve dikkatli olduğuna bağlıdır. SVT-40 yanlışlıkla “Sveta” takma adını Sovyet savaşçılarından haketmedi: bir yandan, kendisini gerçekten seven ve onun için iyi düşünenlere sadık kaldı, ancak bir yandan tüfeğin kaprisli doğasında doğrudan bir ipucu vardı. . Sahibinden yalnızca teknik okuryazarlık değil, aynı zamanda yılın zamanına bağlı olarak iyi ayarlanması gerektiği için değil, aynı zamanda özenli ve özenli davrandığı için gerçek bir temizleyici olmasını istedi. Çok kalın bile olsa bir yağlayıcı siper çamurundan bahsetmek yerine SVT-40'e zarar verebilir.
Ek olarak, Tokarevskaya kendi kendini şarj etme tasarım açısından oldukça karmaşık bir sistemdi: birkaç düzine küçük parça ve iki düzine yay dahil olmak üzere neredeyse yüz elli parça. Kızıl Ordu’nun savaş öncesi taslağı bile herkes bu makinenin üstesinden gelemedi. Savaş öncesi dönemin askeri liderlerinin anılarına göre, SVT-40’in hizmete sokulduktan sonra ilk olarak tedarik edilmeye başlandığı batı bölgelerindeki bölgelerde bile, sıradan askerler gerçekten ustalaşmamışlardı. Ancak savaş öncesi planlara göre, Sveta, 1891 / 1930 tipinin hak ettiği “mosinka” yı tamamen değiştiren Kızıl Ordu tüfeği alt birimlerinin ana silahı olacaktı. Savaş öncesi devletlerde, Kızıl Ordu'nun tüfek bölümünün silahlanmasının üçte biri SVT-40 olmalıydı, tüfek şirketinin çoğu neredeyse dörtte üçü idi ve tüfek bölümü onlarla tamamen silahlıydı. (Sivil bir kişinin tuhaf oranı basitçe açıklanmaktadır: Müfreze ve üstü birimlerde, daha basit silahlar olması beklenen savaşçı ve savaşçı olmayan görevlerin sayısı giderek artmaktadır.)
Bu planlara tam olarak göre, Temmuz 40’tan başlayarak SVT-1940’in üretimindeki genişleme de boyandı. Bu ayın sonuna kadar, tüfeğin ana üretim sahası olan Tula fabrikası, Ağustos ayında 3416 parçalarını yayınladı - Ağustos ayında 8100 parçalarını ve Eylül ayında da - 10 700 parçalarını yayınladı. 1941'te, 1,8 milyon SVT-40 (Izhevsk Makine-Bina Tesisi de üretime bağlandı) üretilmesi planlandı, 1942-m - 2 milyonda, ve toplam hacmin 1943 milyon, 4 bin adet 450 olması gerekiyordu. Ancak savaş bu görevlerde kendi düzenlemelerini yaptı. 1941'te, 1 031 861 normal ve 34 782 keskin nişancı tüfeği dahil olmak üzere bir milyondan fazla tüfek serbest bırakıldı; bu, namlu deliğinin daha dikkatli bir şekilde geliştirilmesi ve PU keskin nişancı tüfeği kapsamının eklenmesini mümkün kılan özel bir çıkıntı ile ayırt edildi. Ancak Ekim ayında, düşman Tula'ya yaklaştığında, tüfek orada durdu. Üretim, Ural’lara, Mednogorsk kentine tahliye edildi; yılın sadece 1942’in Mart ayında yeniden başlatılması mümkün oldu (ve o zamana kadar ordunun kendi kendini yükleyen tüfeklerdeki ihtiyaçları Izhevsk’le karşıladı).
Bu zamana kadar, Kızıl Ordu’nun düşmanı batı sınırlarında karşılayan personel birimlerinin neredeyse hiçbir şeyi kalmamıştı. Buna göre, onlarla birlikte hizmet veren SVT-40 tüfeklerinin çoğu kaybedildi - belgelere göre, birlikler doğuya çekildikten sonra savaş alanında kalan yaklaşık bir milyon birimin bu bir silahını kaçırdı. Personel kaybı, kitlesel seferberlikle telafi edildi, ancak yeni savaşçılar, Tokarev tüfeği gibi sofistike teçhizata ciddi şekilde hakim olmaktan bahsetmek yerine, yeterli tüfek eğitimi almadılar. Daha basit üç satıra ihtiyaç duydular ve zor bir karar verildi: Mosin tüfeklerinin üretimini genişletmek için SVT'nin serbest bırakılmasını azaltmak. Böylece, 1942'te fabrikalar, geleneksel SVT-264 ve 148 40 keskin nişancıların tüm 14 210 birimlerini üretti. Küçük partilerde, tüfek daha sonra serbest bırakılmaya devam etti, yılın 3’i, yılın 1945’i, üretimine son verilmesi konusunda bir T-bonusu kararnamesi yayınladı. Aynı zamanda, merakla, tüm çeşitlerinde bir tüfek üretimini durdurma emri - hem otomatik hem otomatik hem de keskin nişancı - hiç takip edilmedi ...
Keskin nişancı SVT-40. Fotoğraf: popgun.ru
Yaratıcısı için, efsanevi Rus zırh Fyodor Tokarev, otomatik yükleme silahı, aynı 1940 yılında kendisine verilen Sosyalist Çalışma Kahramanı ve Teknik Bilimler Doktor derecesi olan Stalin Ödülünü getirdi. Deneyimli Kızıl Ordu savaşçıları, özellikle denizciler tarafından çok takdir edildi. Filo geleneksel olarak daha genç erkeklere daha eğitimli ve teknik olarak okur yazardı; bu, hizmetleri sırasında karmaşık mekanizmalarla uğraşırken daha da zengin bir deneyim kazandı ve bu nedenle kendilerini denizcilerin bir kısmında bulduklarında, kaprisli Sveta'yı idare etmekte zorluk çekmediler. Aksine, “siyah ceketler” ateş gücü için SVT-40'i çok takdir etti: Torerev kendi yüklemesi “Mosinka” nın atış doğruluğu açısından yetersiz olmasına rağmen, on-şarj dükkanı ve daha yüksek hızda ateşleme yeteneği onu daha uygun bir savunma silahı haline getirdi. Hançer tipi bir süngü SVT süngü savaşında daha kullanışlıdır (her ne kadar belirli beceriler gerektirse de) ve çok yönlü bir soğuk silah olarak: bütünleşik dört taraflı süngü süngüden farklı olarak, belindeki bir kılıfa takılmıştı ve normal bir hançer ya da bıçak gibi kullanılabiliyordu.
Savaşın sonuna kadar SVT-40'in küçük kollarının önemli bir kısmının Yüksek Kuzey'de savaşan birimlerde olması dikkat çekicidir. Ve neden olduğu açık. Kuzey Kutbu'nda, çatışma esas olarak konumsaldı ve yoğunluğu diğer cephelere göre belirgin şekilde daha düşüktü. Buna göre, SVT ile birlikte saflarda kalan ve saygı duydukları ve sevgisini kazanan silahlarını elinde tutan kadro savaşçılarının yüzdesi önemli ölçüde daha yüksekti. Ancak, keskin nişancılar arasında, operasyon tiyatrosundan bağımsız olarak, Tokarev tüfeği yüksek talep kullanmıyordu: otomasyonun doğruluğu ve etkili atış menzili üzerindeki etkisi çok belirgin bir etkiye sahipti ve ateş gücü, keskin nişancı işi için önemli bir gösterge değildi. Bununla birlikte, savaşın sonuna kadar SVT-40'in keskin nişancı bölümleri kullanıldı ve düzinelerce, yüzlerce faşistin hepsini yok eden ve daha doğru ve daha az kaprisli bir üç çizgiye çevirmeyi reddeden pek çok havalı nişancı vardı.
Bu arada, SVT-40 rakiplerimizden saygı gördü - Almanlar ve Finliler. İkincisi, Kış Savaşı sırasında SVT ile SVT-38 versiyonunda karşılaştı ve kendi kendini yükleyen tüfeklerin kendi versiyonları için bir model olarak aldı. Wehrmacht'ta, SVT genel olarak, Selbstladegewehr (kelimenin tam anlamıyla: “kendinden yüklemeli tüfek”) adı altında sınırlı olsa da kabul edildi, burada bu mektubun üretim ülkesi anlamına geldiği ülke - Rusya. Otomatik silah sıkıntısı çeken Alman askerleri, bu tüfekleri, savaşın ilk günlerinden bu yana, Rusların, onların aksine, neredeyse "hepsinin hafif makineli tüfekle silahlandığını" (özellikle bir Alman askerinin, akrabalarına yazdığını) açıkça belirtti. Doğu Cephesinde). SVT-259, M40'leri ile karşılaştıran Amerikalı uzmanlardan aynı saygıyı elde etti - ve Rus tüfeğinin, özellikle sıradan bir savaşçı için çok önemli göstergeler olan yükleme kolaylığı ve mağaza kapasitesi anlamında üstün olduğunu iddia etti.
Ancak, SVT-40’in savaş kullanım deneyimiyle ne kadar çelişkili olursa olsun, Mosinskaya üç hatlı ve efsanevi PCA gibi, Büyük Vatanseverlik Savaşı’ndaki Rus halkının zaferinin aynı sembolü oldu. Tokarevskaya kendi kendini şarj etme, zamanın çeşitli fotoğraflarında, resimlerinde ve posterlerinde görülebilir. Ve bu silahın sivil versiyonları hala kullanımda: Silah deposundan çıkan silah tüfeklerine dayanarak, silah fabrikaları sürekli talep gören av silahlarının çeşitli modifikasyonlarını üretiyor. Son olarak, SVT'nin tanınabilir özellikleri, halefi, ünlü Dragunov keskin nişancı tüfeği SVD'de görülebilir: 1940'te Cossack centurion Fyodor Tokarev olan kendi kendini yetiştiren bir silah ustası tarafından geliştirilen tasarım çok başarılıydı.