Epstein, Sir Jacob (d. 10 Kasım 1880, New York kenti – ö. 21 Ağustos 1959, Londra), 20. yüzyılın en önemli portre heykelcilerinden biri. Yapıtları çok yenilikçi sayılmasa da, özellikle karakterleri yansıtmadaki duyarlılığı ve hacimlendirme tekniğindeki ustalığı ile önem kazanmıştır.
Epstein önceleri ressam olmak istiyordu. New York kentinde getto yaşamını betimleyen çizimler yaptı; bir yandan da Sanat Öğrencileri Birliği’nde çizim derslerine devam etti. Olgun üslubunun tipik özelliği olan karakter betimleme tutkusu daha o dönemde kendini belli etmişti. Gözlerinin bozukluğu resmi bırakıp heykele yönelmesine neden oldu. 1902-05 arasında Paris’te Güzel Sanatlar Yüksekokulu’nda ve Julian Akademisi’nde öğrenim gördükten sonra Londra’ya döndü ve bir heykel atölyesi açtı. 1907-08’de İngiliz Tıp Derneği binasının cephesi için gerçekleştirdiği “Strand Heykelleri” adlı çıplaklar dizisinin (1937’de yıkıldı) ve “Oscar Wilde’in Mezarı”ndaki (1911, Père-Lachaise Mezarlığı, Paris) çapkın bakışlı melek heykelinin kamuoyunda çok eleştirilmesine karşın, kısa sürede bir portre heykelcisi olarak ün kazandı.
Epstein 1913’te İngiltere’de modern sanatı savunan Londra Grubu’nun kuruluşuna katıldı. İzleyen iki yıl içinde oldukça deneysel bir üslup geliştirdi. Olağanüstü yalın biçimleri ve durgun yüzeyleriyle bu dönem heykelleri, Epstein’m en güçlü yapıtlarıdır. Çoğu taştan olan bu heykellerin en başarılısı sayılan “Kaya Matkabı” (1913, Tate Galerisi, Londra) alçıdan yapılmıştır. Bu heykelin robotu andıran görünümü, Epstein’m kaygan yüzeylere ve soyut biçimlere karşı duyduğu uzun sürmeyen ilgiyi yansıtır.
1916’da Londra Grubu’nun dağılmasından sonra Epstein, yontma ve döküm teknikleriyle çalışmaya başladı. Birinci teknikteki yapıtları doğrudan büyük taş bloklardan (megalit) yontulmuş, vahşi ve kaba görünümlü figürlerdi. Ama gene de “Yaratılış” (1930) ve “İşte İnsan” (1934-35) gibi dinsel ve alegorik nitelikli bu heykellerde taş blokun kütlesel niteliği korunmuştu. Kilden yaptığı modellerden tunç dökümle gerçekleştirdiği portre büstlerinde ise Epstein, düzlemleri incelikli bir biçimde ele alarak hareketli yüzeyler oluşturdu. Bu yapıtlarında önceleri tuncun üzerindeki ışık oyunlarını vurgulamaya özen gösterdi; ama daha sonra düzgün olmayan yüzeyleri o kadar abartılı hale getirdi ki, heykelleri kütlesel niteliklerini yitirip bezemesel bir görünüme büründü. Zaman zaman anıtsal boyutlarda tunç heykeller de yapan Epstein’ın bu çalışmalarından en önemlisi “Aziz Mikhail ve Şeytan”dır (1958, Coventry Katedrali). Epstein son yıllarında soyut heykele şiddetle karşı çıkmıştır. 1954’te kendisine “sir” unvanı verilmiştir.