Novel Günleri - Bilgilendirme!
Bölümün tamamını okumak için üye olmalısınız! Üye olmak için tıklayınız.
44. Bölüm Anlaşmazlık Okları
Nora Xeclyde, yüzünde çelişkili bir ifadeyle arkasındaki siyah saçlı çocuğun harap olmuş vücuduna baktı. Sadece Roel'in duyabileceği şekilde konuştu.
“Seni sıkıntılı ve aciz görmek istiyorum, ama böyle bir ifadeyi başka birine karşı sergilediğini görmek beni gerçekten rahatsız ediyor.”
“Bu sendeki ne tür bir tuhaf sahiplenme böyle?”
“Muhtemelen oyuncağımla oynanmasından hoşlanmamak gibi?”
“... Tsk, sen umutsuz vakasın.”
“Umutsuz vaka mı? Belki öyle, ama şimdi...”
Roel'le yaptığı kısa sohbetten keyif aldığından Nora'nın dudakları biraz yukarı kıvrılmıştı, ama bir an sonra başını çevirdiğinde, geriye kalan tek şey tüyler ürpertici hoşnutsuzluktu.
“Burada ihtiyacın olan başka bir şey var mı?”
“... Ekselansları, kabalığımız için özür dilerim ama bu onunla aramızdaki kişisel bir mesele.”
Sürüyü yöneten çocuk, Bron'un içinde bulunduğu acınası duruma baktı ve kalbinin derinliklerinden yükselen korku ona en azından burada bir şeyler denemesi gerektiğini söyledi. Aksi takdirde bu olaydan sonra Bron'un gazabına uğrayacaktı.
Bürokrasiye takılanlar arasında yaygın bir söz vardır, ‘astımın astı benim astım değildir.’ Nora'nın konumu ne kadar yüksek olursa olsun, kraliyet ailesi ne kadar heybetli olursa olsun, burada toplanan genç soyluların doğrudan komutanı onlar değildi.
“Size saygısızlık etmek gibi bir niyetimiz yok. Biz sadece arkadaşlarımızın intikamını almak istiyoruz.”
“Evet, bu doğru. Biz sadece arkanızdaki o çocuğun peşindeyiz!”
“Ah, öyle mi?”
Nora, önünde duran bir avuç geveze çocuğa soğukça baktıktan sonra diğer on aciz çocuğa ve Bron'a baktı. Ardından başını sallayıp gülümsedi.
“Anlıyorum. Bu aranızdaki gerçekten dokunaklı bir arkadaşlık. Bron Elric'in etrafta pek çok arkadaşı var. Haberim bile olmadan, Teokrasimizdeki birçok genç soyluyla çoktan arkadaş olmuş.”
Nora'nın gülümsemesi büyüdükçe, bakışları daha düşmanca hale geldi. Bu aptallar, biraz nüfuz toplayıp kendi gruplarını kurarken dikkatli davrandıklarını sanmışlardı, ancak Nora, kraliyet istihbarat raporlarından bu sözde ‘Elric Gençlik Grubu’nu çoktan öğrenmişti.
Bırakın koca bir kuşak soylu tebaayı dahil etmeyi amaçlayan bir grubu, astlarının kendi büyük gruplarını oluşturup nüfuz toplamasına göz yumacak hiçbir kraliyet ailesi yoktu.
Nora dönüp eğildi ve Roel'in gözlerinin içine baktı.
“Öte yandan, buradaki Bay Roel Ascart, kıyaslandığında oldukça perişan görünüyor. Görünüşe göre burada sahip olduğun tek arkadaşın benim.”
“...Ama sen benim arkadaşım deuuu—!”
Roel'in reddetme girişimi, ağzını kapatan bir el tarafından engellendi.
“Sert konuştuğunu görmek çok sevimli olsa da, yardımımı reddedecek kadar iyi bir konumda olduğunu sanmıyorum. Sonuçta, şu anda yalnız değilsin.”
“!!!”
Nora'nın sözleri, homurdanan Roel'in küçük isyan eylemini bırakmasını sağladı ve gözleri, yanında yatan baygın Alicia'ya kaydı. Yüzünde ciddi bir ifadeyle yavaşça sustu.
Nora yavaşça elini Roel’in ağzından çektikten sonra, içinde bulunduğu korkunç duruma rağmen hala Roel tarafından korunan Alicia'ya baktı. Biraz kıskançlık hissetmekten kendini alamadı.
“Siz nasıl arkadaşlarınızın intikamını almak zorunda hissediyorsanız, ben de kendi arkadaşımı korumakla yükümlüyüm.”
Nora kendini çabucak toparladıktan sonra dönüp önünde duran şaşkın kalabalığa baktı.
“Bu malikanenin efendisi olarak, resmi olarak burayı terk etmenizi talep ediyorum.”
“...”
Nora'nın sözleri odadaki asil ayaktakımının sessizleşmesine neden oldu. Destek için birbirlerine baktılar. Elric Hanedanı ile olan ilişkileri ve korkuları onları tereddüt ettiriyordu, ancak tereddütleri Nora'yı daha da kızdırmaktan başka bir işe yaramadı.
“Sorun ne? Bir Xeclyde’ın otoritesini göz ardı etmeye mi niyetlisiniz? Anlıyorum... O zaman hamlenizi yapın.”
“Ah? Hayır, biz...”
Sabrının sınırına gelen Nora sonunda gülümsemeyi bıraktı. Hiddetlenen mana teninden dışarı fırladı ve arkasında ışığın birleşmesiyle parıldayan bir çift kanat oluştu. Çevreye güçlü bir baskı çöktü.
Roel kanının donup kaldığını hissetti ve bu onu ürpertti. Ortam aniden o kadar ağırlaştı ki, ciğerlerinden oksijenin çekildiğini hissediyordu.
Neyse ki, bu korkunç his sadece bir an sürdü. Sonra baskı hızla geriledi.
Muhtemelen Nora onunla ilgileniyordu. Duygu ortadan kalktığında, nefesi hızla normale döndü.
Roel, gözlerinde inanmayan bir bakışla önünde duran, ışıktan bir çift kanat taşıyan meleğin siluetine baktı.
5. Köken Seviyesi.
Düzensiz ve bozuk manayı hayal gücüne göre somutlaştırma yeteneği ancak bir Köken Niteliği ile elde edilebilirdi ve bunun için minimum şart 5. Köken Seviyesi’ne ulaşmaktı. Bu gerçek bir üstün varlığın ayırt edici özelliğiydi.
Buradaki sorun Nora'nın daha 10 yaşında olmasıydı...
“Gahh!”
“Kararınız nedir?”
Bir saniye önce hala bir hamle yapmayı düşünen genç soylular, Nora'nın soğuk bakışları altında bir tırpan tarafından biçilen ekinler gibi yere düştüler. Doğal içgüdüleri onları önlerinde duran daha yüce varlığa boyun eğmeye zorladı. Aralarındaki birkaç 6. Köken Seviyesi’ne sahip çocuk bile bir aslanın karşısında duran zayıf bir fare gibi titriyordu.
“Bir hamle yapmak istiyorsanız, çabuk yapın. Kendi yaş grubumdan birileriyle ilk kez ilgileneceğim ama şunu söylemeliyim ki kendimi tutma alışkanlığım yok.”
Nora elini kaldırıp gerçekten mide bulandırıcı hissettirecek kadar yoğun bir mana kümesi topladı. Roel dışında orada bulunan herkes korkudan çığlık atmaktan kendilerini alamadılar.
Ancak hareketinin yarısında Nora aniden bir şey fark etmiş gibi oldu. Bakışlarını kapıya çevirip hayal kırıklığıyla iç çekti.
“Görünüşe göre bu işi burada bırakmalıyız.”
Nora manasını dağıtarak ışıktan kanatlarının dağılmasına neden oldu. Her şey bir kez daha sakin ve huzurlu hale geldi. Bir çiçek bahçesinde gezinen bir hanımefendiyi andıran zarif ve sakin bir gülümseme yüzüne geri döndü.
Bir an sonra kapı açıldı ve bir grup yetişkin içeri girdi.
“Roel! Alicia!”
Carter, çocuklarının adlarını bağırarak içeri dalan ilk kişi oldu. İlk gördüğü şey Bron'un feci haliydi ve bir şeylerin ters gittiğini hemen anladı. Bu yüzden iki çocuğunu çılgınca odanın içinde aramaya başladı.
Sonrası tam bir kargaşaydı.
Carter, ciddi şekilde yaralanmış Roel'i ve baygın haldeki Alicia'yı duvarın dibine yaslanmış halde buldu ve hemen oraya koştu. Prens Kane, Nora'nın yanına gitti ve olup bitenleri ona sordu. Daha sonra içeri giren çok sayıda soylu, odadaki korkunç manzarayla karşılaştı. Erkeklerin şok içinde nefesleri kesilirken, kadınlar dehşet içinde çığlık attı. Hizmetçiler bile telaşlandı.
Orada bulunan genç soyluların çoğu Nora'dan korkmuşlardı, dolayısıyla onlardan gerçeği öğrenmek çok zor olmadı. Alicia da tam o sırada uyandı. Önündeki manzarayı görünce kurtarıldıklarını anladı. Gözyaşlarını tutmak için elinden geleni yapmaya çalışırken, durumu hemen orada bulunan herkese anlattı.
Alicia'nın hikayesi, orada bulunan soylular arasında büyük bir infiale yol açtı. Soylu kadınlar Alicia'ya sarılmak için koştular ve sanki küçükken yaşadıkları benzer sıkıntılar için öfkelerini dışa vuruyormuş gibi Bron'u ve yandaşlarını azarladılar.
Bir sonraki aşama askerler oldu. Alicia'nın babası Larthe, savaş alanında ölen bir askerdi ve bu onların Alicia'ya da kendilerinden biri gibi değer vermelerini sağlıyordu. Yetim Alicia'nın bu kadar işkenceye ve aşağılanmaya maruz kaldığını duymak, askeri yetkilileri derinden öfkelendirdi. Bu meseleyi oluruna bırakmayacakları barizdi.
“Bu konuyu gereği gibi çözmenizi rica ediyoruz, komutanım.”
Kutsal Şövalye Tarikatı üyelerinin yüzlerinde öfkeli bir ifade vardı ve muhatap oldukları komutan Prens Kane de çok farklı değildi. Masadaki baygın Bron'a bakarken gözleri ölümcül bir niyetle yanıyordu.
Ancak ondan önce davranan biri oldu.
Halkın öfkesi karşısında, herkesin düşman gördüğü adam Kont Bryan Elric öne çıkıp Bron'a tokat attı.