Neme Lazım be Sultanım!
Osmanlı'nın o muhteşem zamanlarında bir gün, Kanunî Sultan Süleyman devletin akıbetini düşünür. Günün birinde Osmanoğulları da inişe geçer, çökmeye yüz tutar mı? Diye aklından geçer.
Bu gibi soruları çoğu zaman sütkardeşi meşhur âlim Yahya Efendi'ye sorduğundan, bunu da sormaya niyet eder. Güzel bir hatla yazdığı mektubu Yahya Efendi'ye gönderir.
Mektupta: “Sen ilâhi sırlara vakıfsın. Kerem eyle de bizi aydınlat. Bir devlet hangi halde çöker? Osmanoğulları'nın akıbeti nasıl olur? Bir gün olur da izmihlâle uğrar mı?” diye yazılıdır.
Mektubu okuyan Yahya Efendi'nin cevabı çok kısa ve şaşırtıcıdır:
“Neme lâzım be sultanım!”
Topkapı Sarayı'nda bu cevabı hayretle okuyan Sultan bir mana veremez.
Yahya Efendi gibi bir zat nasıl böyle bir cevap verebilir?
Söylenmeye başlar: “Acaba bilmediğimiz bir mana mı vardır bu cevapta?”
Nihayet kalkar, Yahya Efendi'nin Beşiktaş'taki dergâhına gelir. Der ki:
- Ne olur mektubuma cevap ver. Bizi geçiştirme, soruyu ciddiye al!
Yahya Efendi şöyle bir bakar:
- Sultanım sizin sorunuzu ciddiye almamak kabil mi? Ben sorunuzun üzerine iyice düşündüm ve kanaatimi de açıkça arz ettim.
- İyi ama bu cevaptan bir şey anlamadım. Sadece “neme lazım be sultanım” demişsiniz. Sanki beni böyle işlere karıştırma der gibi bir anlam çıkarıyorum.
Yahya Efendi bu cevaptan sonra şu müthiş açıklamasını yapar:
- Sultanım! Bir devlette zulüm yayılsa, haksızlık şâyi olsa, işitenler de neme lazım deyip uzaklaşsalar, sonra koyunları kurtlar değil de çobanlar yese, bilenler bunu söylemeyip sussa, fakirlerin, muhtaçların, yoksulların, kimsesizlerin feryadı göklere çıksa da bunu da taşlardan başkası işitmese, işte o zaman devletin sonu görünür.
Böyle durumlardan sonra devletin hazinesi boşalır, halkın itimat ve hürmeti sarsılır. Asayişe itaat hissi gider, halkta hürmet duygusu yok olur. Çöküş ve izmihlâl de böylece mukadder hale gelir…
Sayın Okurlar;
Memleketimiz gibi memleketimizin insanları da iyidir. Devlete, Devleti yönetenlere güvenmek zorunda hissederler. “ALLAH Devlete, Millete zeval vermesin” diyerek Türk Devlet Teşkilat Yapısını yüceltirler.
Aklımızda çoktur; Dünyadaki ülkeleri biliriz. Dünyanın öte ucundaki ülkelerin yardımına koşmak için can atarız. Onların terör olaylarına verdiği tepkiye destek çıkarız. Bizim ülkemizdeki terör olaylarına tepkimizde onların yanımızda olmadığını da şahit oluruz.
Fakat biz kendi ülkemizi bilmeyiz! Kilis bizim değil mi?
KİLİS’ ten gazeteye ilan verdiler: Acele edin ölüyoruz!
Her gün ŞEHİT ASKER, ŞEHİT POLİS haberleri!
Tecavüz, taciz, terör olayları… Yargıya yapılan müdahaleler. Değiştirilmek istenen Ecdadımızın emaneti CUMHURİYET rejimi ve T.C. Anayasası’nın ilk dört maddesi. Türkiye olmuş bir yangın yeri. Yüreklere ateş düşüyor, ocaklar sönüyor!
Ama biz artık, bakar kör olmuşuz. Hatta üç maymunu oynuyor çoğumuz.
Bana dokunmayan yılan bin yaşasın diyoruz ve sanıyoruz ki, o yılan bizi hiç sokmayacak mı? Çember artık daralıyor! Şehidi olmayan yer kalmadı. Yazık günah değil mi? Vatan evlatlarını kaybediyoruz. Bu terör illetinden neden kurtulamıyoruz, neden bitirilemiyor?
Sıradanlaştık, alıştırıldık mı? “hazmettire, hazmettire süreç devam edecek” denmişti! Sindirdiler demek ki! Milli değerlerimizi de bu süreçte kaybettik. Tepkisiz bir toplum olduk. Peki neyi, kimi bekliyor ve susuyoruz? Yoksa;
Murathan MUNGAN’ ın şiirinde dediği gibi… Öldürdük mü içimizi?
“Ucuz bir efsane alın. Gündelik yaşamınızdan,
Bir imge biçin kendinize. Pazarın ürettiği görünmez kumaşlardan,
Ya da değişik tarihli parçalardan yüzünüzü ısmarlayın.
Yukardan aşağıya üç, soldan sağa beş
Üç beş kişi sığdırın kendinize yedeğinizde bulunsun.
Malum, bu durumlar belli olmaz. Her çekiliş için farklı kuponlar
Bu durak olmazsa önümüzdeki durak
İlerleyelim Beyler! Öldürdükçe içimizi
Önde boş yer var.”
Mevzubahis VATAN! NEME LAZIM dememek LAZIM!
Esen kalın,