Dört ana psikoterapi türü nedir?
Dört ana psikoterapi türü farklı şekillerde çalışır.
Psikoterapiye çeşitli yaklaşımlar vardır. Hangi terapi türünün en iyi sonucu vereceği kişiden kişiye değişebilir. Terapistler, danışanlarına yardım etmek için genellikle birden fazla türde psikoterapi yaklaşımı kullanırlar. En yaygın dört psikoterapi türü aşağıdaki gibidir
1. Psikanaliz ve psikodinamik terapiler: Bu psikoterapötik yaklaşım, sorunlu davranış, duygu ve düşüncelerin bilinçdışı anlamlarını ve motivasyonlarını keşfederek değiştirmeye adanmıştır. Bu yaklaşım, hasta ve doktor arasında yakın bir ortaklık içinde çalışır. Psikodinamik terapi, yaşam olaylarının (evlilik, sevilen birinin doğumu ve ölümü gibi), arzuların ve geçmiş ve mevcut ilişkilerin, kişinin duyguları ve onlar yüzünden yaptığı seçimler üzerindeki etkisini analiz eder. Etkilenen kişi ve doktorun, kişinin acı veren düşüncelere veya duygulara karşı kendilerini savunmak için yaptığı tavizleri belirlemek için birlikte çalışmasını içerir. Bu tavizler kişi tarafından bilerek veya bilmeyerek yapılmış olabilir. Örneğin, başarısız bir ilişki, bir kişiyi tüm ilişkilerin acı verici olacağına inandırabilir. Bu tür inançlar nedeniyle kendilerini soyutlayabilirler ve bu aldatılma veya incinme korkusuyla mücadele etmeye devam edebilirler. Psikodinamik terapi bu tür bağlantıları keşfetmeye yardımcı olur ve kişinin kendisini daha iyi tanımasını sağlar. Bu, kişinin korkularının üstesinden gelmesine ve hayatta daha iyisini yapmasına yardımcı olacaktır. Amerikalı bir nörolog olan Sigmund Freud, psikanaliz sürecini geliştirdi. Psikanaliz, bir kişinin semptomlarının bilinçdışı köklerini ortaya çıkarmaya odaklanır ve bu anlayışı yaşamlarına uygulamalarına yardımcı olur. Psikanaliz kısa vadeli veya uzun vadeli olabilir. Bir kişinin sahip olduğu belirli bir soruna veya belirtiye geniş veya daha dar odaklanabilir. Terapi aynı zamanda kişinin çevresindeki insanlarla etkileşimine de odaklanır. Bir kişinin bir ilişkide ihtiyaçlarını, bu ihtiyaçları karşılamanın sağlıklı ve sağlıksız yollarını ve ifade etme veya iletişim kurma yeteneklerini geliştirmek için neler yapabileceğini daha iyi anlamasını sağlar. Bu, insanların sevilen birinin veya bir ilişkinin kaybı gibi yaşam olaylarını ve ilişkilerindeki bozulmaları yönetmelerine yardımcı olabilir. Ayrıca, emeklilik veya bir ebeveyne veya yenidoğana bakma gibi değişen rollerin taleplerini karşılamak için daha donanımlı hale gelirler.
2. Davranışçı terapi: Bu psikoterapötik yaklaşım, her türlü davranışın öğrenilmesi ve sağlıksız veya zararlı davranışların değiştirilebileceği ilkesine dayanır. Bir insanda hem normal hem de anormal davranışların gelişmesinin arkasındaki nedenleri keşfetmeye odaklanır. Davranışçı terapinin klasik bir örneği, Ivan Pavlov'un köpeklerin yemek zilini duyduklarında salyalarının akmaya başladığını, çünkü zilin sesini yemekle ilişkilendirdiklerini keşfettiği ünlü deneyidir. Davranışçı terapinin çeşitli yaklaşımları vardır:
- Bilişsel davranışçı terapi: Bu, kişinin ruh hali ve eylemleriyle ilgili sorunlara neden olan düşünce ve inançları değiştirmeye odaklanır. .
Nefret terapisi: Bu terapi, kişiye arzu edilen ancak sağlıksız bir uyaranı son derece nahoş bir uyaranla ilişkilendirmeyi öğretmeyi içerir. Örneğin, kişi alkol veya uyuşturucu kullanımını hoş olmayan bir anıyla ilişkilendirebilir.
Sistematik duyarsızlaştırma: Bu, çeşitli gevşeme teknikleri yoluyla kişilerin fobilerini yenmelerine yardımcı olur.
3. Bilişsel terapi (BT): Bu, Amerikalı bir psikiyatrist Aaron T. Beck tarafından geliştirilmiştir. Eylemlerden (ne yaptıklarından) ziyade bilişe (bir kişinin ne düşündüğüne) odaklanır. Zararlı veya işlevsiz düşünmenin, işlevsiz duygu veya davranışlara yol açması ilkesine dayanır. Kişiyi nasıl hissettiğini ve ne yaptığını değiştirmek için değiştirmeye odaklanır.
4. Hümanist terapi: Bu terapi türü, bir kişinin rasyonel seçimler yapma ve maksimum potansiyeline ulaşma kapasitesine değer vermeye odaklanır. Başkaları için saygı ve endişe fikrini vurgular. Hümanist terapi genellikle “danışan merkezlidir”, yani terapistlerin danışanlarının içsel deneyimlerinin otoritesi olduğu fikrini değersizleştirir. Terapistlerin danışanlarının endişelerini, ilgilerini ve ilgilerini vurgulayarak değişmesine yardımcı olduğu bir ortaklık gibidir.
Tıbben İncelendi 10/20/2020
Referanslar
Medscape Medical Reference
APA
Harvard Tıp Fakültesi