Yerçekiminin kaybolduğu atmosfer tabakası dış ortamdır. Atmosfer, Dünyayı çevreleyen gaz tabakasıdır.
Farklı fonksiyonları yerine getirir, yaşam için gerekli olan oksijeni içerir, güneş ışınlarından ve meteoritler ve asteroitler gibi dış etkenlerden korur.
Atmosferin bileşimi çoğunlukla azottur, fakat aynı zamanda oksijenden de oluşur ve su buharı, argon ve karbondioksit gibi diğer gazların çok küçük bir konsantrasyonuna sahiptir.
Her ne kadar öyle görünmese de, hava ağırlaşır ve üst katmanlardaki hava, alt katmanlardaki havayı zorlar ve alt katmanlarda daha yüksek hava konsantrasyonuna neden olur.
Bu fenomen atmosferik basınç olarak bilinir. Atmosferde daha yüksek, daha az yoğun hale gelir.
Atmosferin bitim sınırının yaklaşık 10.000 km'de işaretlenmesi. Karman Hattı olarak bilinen şey.
Atmosferin katmanları
Atmosfer beş katmana, troposfer, stratosfer, mezosfer, termosfer ve exosfer şeklinde bölünmüştür.
Troposfer, dünya yüzeyi arasında 10 ile 15 km arasında bir yüksekliğe kadar uzanan katmandır, yaşamın gelişmesine izin veren ve hava olaylarının meydana geldiği atmosferin yegane katmanıdır.
Stratosfer, 10-15 km'den 40-45'e kadar uzanan tabakadır. Bu tabakada ozon tabakası, yaklaşık 40 km yükseklikte ve bizi güneşin zararlı ışınlarından koruyan şeydir.
Mezosfer, 85-90 km yüksekliğe kadar uzanan atmosferin en ince tabakasıdır. Bu katman çok önemlidir, çünkü karasal gökyüzüne düşen küçük meteorları yavaşlatan katmandır.
Termosfer atmosferin en geniş tabakasıdır ve binlerce santigrat dereceye ulaşabilen bir sıcaklıkla güneşin enerjisiyle yüklü materyallerle doludur.
Dış küre, dünya yüzeyinden en uzak katmandır. Bu, 600-800 km'den 9.000-10.000'e kadar uzanır.
Dış kürenin sonu iyi tanımlanmamıştır, çünkü dış mekanla temas halinde olan bu katmanda atomlar kaçar, böylece onları sınırlandırmayı çok zorlaştırır. Bu katmandaki sıcaklık pratik olarak değişmez ve buradaki havanın fiziksel-kimyasal özellikleri kaybolur.
Exosphere: Yerçekiminin kaybolduğu katman
Dış küre, atmosfer ile dış mekan arasındaki geçiş bölgesidir. Burada kutup yörüngeli meteorolojik uyduları havada asılı. Yerçekiminin etkisi neredeyse olmadığı için atmosferin bu katmanında bulunurlar.
Havanın yoğunluğu, sahip olduğu az yerçekiminden dolayı neredeyse yok denecek kadar azdır ve yerçekimi onları karasal yüzeye doğru itmediğinden atomlar kaçar.
Exosferde ayrıca dışarıdan Van Allen Kuşakları olarak görülen akış veya plazma vardır.
Eksosfer, moleküllerin iyonlaşmasının manyetik bir alan oluşturduğu plazma malzemelerinden oluşur, bu yüzden manyetosfer olarak da bilinir.
Birçok yerde exosphere veya manyetosfer adı birbirinin yerine kullanılsa da, ikisi arasında bir ayrım yapmak gerekir. Her ikisi de aynı yeri işgal eder, ancak manyetosfer ekzosfer içinde bulunur.
Manyetosfer, dünyadaki manyetizma ile güneş rüzgârı arasındaki etkileşimle oluşur ve dünyayı güneş ışınlarından ve kozmik ışınlardan korur.
Parçacıklar, manyetik kutuplara yönlendirilerek, aerora deliklerine ve uçlara neden olur. Manyetosfer, elektrik yüklü yüklü malzemelere sahip olan dünyanın demir çekirdeği tarafından üretilen manyetik alandan kaynaklanır.
Güneş sisteminin gezegenlerinin hemen hepsinde, Venüs ve Mars hariç, onları güneş rüzgârlarından koruyan bir manyetosfer bulunur.
Manyetosfer olmasaydı, güneşten gelen radyasyon gezegenten su kaybına neden olacak şekilde yüzeye ulaşacaktı.
Manyetosfer tarafından oluşturulan manyetik alan, daha hafif gazların hava parçacıklarının dış alana kaçmak için yeterli bir hızda olmasını sağlar.
Çünkü maruz kaldıkları manyetik alan hızlarını arttırır ve dünyanın yerçekimi kuvveti bu parçacıkları durdurmak için yeterli değildir.
Yerçekiminin etkisine maruz kalmamakla birlikte, hava molekülleri atmosferin diğer katmanlarından daha fazla dağılır. Daha düşük yoğunluğa sahip olarak, hava molekülleri arasında meydana gelen çarpışmalar çok daha azdır.
Bu nedenle, en yüksek kısımda bulunan moleküller daha yüksek hıza sahiptir ve dünyanın yerçekiminden kaçabilir.
Bir örnek vermek ve sıcaklığın 700ºC civarında olduğu ekzosferin üst katmanlarında anlaşılmasını kolaylaştırmak. Hidrojen atomları saniyede ortalama 5 km hıza sahiptir.
Ancak, hidrojen atomlarının 10.8Km / s'ye ulaşabileceği alanlar vardır, ki bu yükseklikte yerçekiminin üstesinden gelmek için gereken hızdır.
Hız, moleküllerin kütlesine de bağlı olduğundan, kütle ne kadar büyükse, hız o kadar düşüktür ve ekosferin üst kısmında, yerçekiminden kaçmak için gereken hıza ulaşamayan parçacıklara sahip olabilir. uzayda sınırlanma.