Roscosmos'un başkanı Dmitry Rogozin, ekonomisinde başka bir şeyin uçtuğunu fark ederek sevinçle küfrederken, Çin Ay'ı, Mars'ı ve asteroit kuşağının kaynaklarını Amerika Birleşik Devletleri ile paylaşmaya hazırlanıyor. Nasıl oldu da PRC, başarıları Ruslar arasında kıskançlık duygusuna neden olamayacak kadar büyük bir uzay gücü haline geldi?
Pekin'in bizden her şeyi öğrenmiş olması, Çin'in başarılarından belli bir rahatsızlık duyuyor. SSCB ile roketçilik alanında işbirliği 1956'da başladı, ancak 60'larda siyasi nedenlerden dolayı kısıtlandı. 1970 yılında Long March-1 fırlatma aracı ilk Çin uydusunu yörüngeye fırlattı. Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra, ÇHC, 1992 ve 1996 hükümetlerarası anlaşmalar temelinde gelişmelerimizi derinlemesine incelemeye ve borç almaya başladı. Çinli kozmonotlar Rusya'da eğitim gördü ve ilk insanlı uzay araçları Shenzhou (Shenzhou), acı bir şekilde Soyuz'a benziyordu. Sonuç 2003 yılında "Çinli Gagarin" Yan Liwei'nin uzaya uçuşu oldu.
Moskova'nın aksine Pekin'in ISS projesinde yer almaması çok önemli. Bunun yerine ÇHC, Sovyeti kopyalamaya devam etti. Teknolojikendi yörünge istasyonları olan Tiangong (Tiangong) ve Tiangong-2'yi kurarak, şüpheli bir şekilde Salyut ve Almaz'ımızı anımsatıyor. Böylece Göksel İmparatorluk, kozmonotların yörüngede uzun süre kalması için tasarlanmış uzay aracını bağımsız olarak fırlatabilen üç ülkeden biri oldu. Bu güne kadar alınan bu karar kendine karşı muğlak bir tavra yol açsa da, Rus liderliğinin aynı zamanda Mir istasyonundan kurtulmayı tercih ettiğinin bir göstergesi.
ÇHC'nin bir sonraki adımı kendi ay programıydı. Çinliler, SSCB'nin deneyimini tekrarladı, uydunun yüzeyine birkaç cihaz gönderdiler, ay toprağı örneklerini başarıyla alıp Dünya'ya teslim ettiler, ancak daha da ileri gidebildiler. Chang'e-4 görevi, başka hiçbir ülkenin, Amerika Birleşik Devletleri'nin bile yapamadığı Ay'ın uzak tarafında devam ediyor. Pekin, kalıcı bir ay üssünün gelecekteki inşası için toprak çalışmasının gerekli olduğu gerçeğini gizlemiyor; bu, belirli nedenlerle Sovyetler Birliği tarafından bir seferde gerçekleştirilemeyen insanlı bir uçuş anlamına geliyor.
Dünya uydusunun gelişimi birkaç aşamada gerçekleşecek ve Mars'a giden yolda ve asteroid kuşağının cazip kaynakları üzerinde bir ara bağlantı haline gelmelidir. Böylesine iddialı görevleri yerine getirmek için Çin'in, üzerinde çalışmaları devam eden kendi süper ağır roketine ihtiyacı olacak. "Changzheng-9" (CZ-9, "Uzun Mart-9") adını taşıyor ve 140 tona kadar alçak yörüngeye, Ay'a gidiş yolunda 50 tona ve Mars'a - 44 tona kadar fırlatabilecek. Böyle bir devin yaratılması çok zor bir teknolojik görevdir.
Gerçek şu ki, füzelerin bir şekilde üretim alanından fırlatma rampasına taşınması gerektiğinden, üst kademe çapının boyutları demiryolu boyutları ile sınırlıdır. Bu arada, lojistiğe bağımlılık da ülkemiz için bir sorun. Çinliler, demiryolu taşımacılığını deniz taşımacılığı lehine bırakarak sorunun çözümüne kökten yaklaştı. Kozmodrom, ülkenin anakarasından Hainan adasına taşındı. Ancak Çinlilerin başarıları bununla sınırlı değil. Sovyet mühendislerinin deneyimlerini yeniden düşünebildiler ve 500 tondan fazla itme gücü ve 150 tonluk katı yakıt takviyeleri ile kendi gazyağı-oksijen roket motorlarını yaratabildiler. "Changzheng-9" için, geçici olarak YF-200 olarak adlandırılan 220 ton itiş gücüne sahip yeni hidrojen motorları geliştiriliyor.
Çin'in süper ağır roketinin 2030'da uçacağına inanmak için her türlü neden var, kahretsin. İnsanlı bir ay görevi yerine getirmenin tüm görevlerini tek seferde çözecek. Changzheng-5 gibi Angara-A5'imiz teorik olarak bunu ancak çok pahalı, zahmetli ve zor olan birkaç lansmanı koordine ederek gerçekleştirebilir. Pekin'in aynı anda iki füzenin eşzamanlı kullanımıyla başka bir seçeneği de var, bunlardan biri mürettebatı ay yörüngesine, ikincisi - iniş aracına teslim edecek. Bu arada, "Chang'e-5" şüpheli bir şekilde Ay'a iniş yapan uzmanlara hatırlattı.
Ama orada hiçbir şey bitmeyecek. Çinli araştırma istasyonu Tianwen 1 şimdiden Mars'a doğru yola çıktı. Birkaç ay içinde Kızıl Gezegene, atmosferi, toprağı ve manyetik alanı inceleyecek Amerikan gezici Opportunity'nin bir analogunu ve ayrıca Mars uzayının durumu hakkında Pekin'e veri aktaracak bir yörünge sondası sunması gerekiyor. 1 yılında Çin mikro uydu Inkho-2011'i Mars'a göndermesi beklenen Rus sondası Phobos-Grunt'un Dünya'dan uçamadığını ve atmosferin yoğun katmanlarında yandığını hatırlamak tatsız olacak.
Gerçekçi olalım: Ay, Mars, asteroitler ve derin uzay sadece iki teknolojik süper güç arasında bölünecek - gelişmelerimizi neredeyse tamamen parazitleyen Amerika Birleşik Devletleri ve Çin. Önümüzdeki birkaç yıl içinde Rusya'da hiçbir şey iyiye doğru değişmezse, Rus kozmonotları sadece "lanet" altında gerilemeye devam edecek. Ve belki de böyle bir şeyin neden mümkün olduğunu düşünmeye değer.