Peter Pan Sendromu veya büyüme korkusu nedir? 80’lerde Amerikalı psikolog Dan Kiley, bazı yetişkinlerin kronolojik yaşlarından kaynaklanan sorumlulukları ve yükümlülükleri üstlenmeye şiddetli bir direnç gösterdiği olası bir bozukluğa atıfta bulundu.
Peter Pan Sendromu: hiç büyümeyen erkekler adlı kitabında, o zamana kadar başka yazarlar tarafından hiçbir zaman çalışma konusu olmamış ya da en azından bu şekilde olmayan bir konuyu ele aldığı kitabında böyle bir söz yaptı. açık ve kesin.
O ana kadar bazı kişilerde olgunlaşmamışlık, narsisizm ve bağımlılık kalıpları incelenmiş olsa da, insanların yaşlanma sürecinin etkisi dikkate alınarak bu yapılar arasında bir ilişki kurulmamıştı.
- Bu yazıda şunlar hakkında konuşuyoruz:
Neler Okuyacaksınız? →
Peter Pan Sendromu nedir?
Yetişkinliğe geçişin, üstlenilmesi her zaman kolay olmayan bir dizi sorumluluk gerektirdiğini dikkate almalıyız.
Ebeveynlerimizin veya büyük kardeşlerimizin yaptığı işe yavaş yavaş kendimiz başlaması gerekir ve bu gerçeği bazı insanlar için uygulamaya koymak kolay değildir.
Aslında, hayatlarının ilk on yılında çözmek için çok sayıda sorunla karşılaşmamış olanlar için daha da karmaşık olma eğilimindedir.
Anlayabilmemiz için, yukarıda bahsedilen sendroma sahip bir kişi, yalnızca bir yetişkin olma olasılığı karşısında gerçek bir korku hissedecektir.
Bu şekilde, babalık, başkalarına bakma veya iş sorumlulukları gibi konularda sorumluluk almak için hemen hemen her şekilde alternatifler bulmaya çalışırdı.
Ek olarak, bu kişiler dikkate alınması gereken bir dizi önemli kişilik özelliği gösterecektir. Vurgulayabileceğimiz bazı şeyler düşük benlik saygısı, benmerkezcilik, sık öfke, bağlılık korkusu, eleştiri korkusu ve güvensizlik olabilir.
Böyle bir durumda, söz konusu kişinin dünyayı, kendilerini korumaları gereken gerçek bir tehdit olarak algılaması şaşırtıcı değildir; bu, genellikle tecrit yoluyla (genellikle geçici) veya sorumluluklarını yerine getiren insanlarla ilişkiler yoluyla elde ettiği bir şeydir. .
Bu insanlar sonunda “eldiven gibi” geliyorlar ve merakla, oldukça tuhaf bir gruba da dahil edilebilirler.
Peter Pan Sendromu Nedenleri neler
Kiley’in üzerinde zaten yorum yapılan çalışması, sendromun ayrıntılı bir açıklaması olsa da, kökeni ile ilgili referansları çok daha yüzeyseldir.
Bazı araştırmalar, borderline ve narsisistik kişilik bozuklukları ile açık tesadüfler buldu, ancak nedenleri belirsizliğini koruyor.
Mevcut literatür, genelleştirilmiş bir şekilde, ebeveyn aşırı korumasının sendromun ana nedeni olacağını doğrulamaktadır.
ondan gençliğin sürdürülmesi gereken bir ayrıcalık durumu olarak idealleştirileceğinden.
Bazı yazarlar ayrıca sendromun olası bir nedeni olarak müsamahakâr bir eğitim tarzına işaret etmektedir. Sınırların pratikte olmadığı bu ebeveynlik tarzı, çocuğu, eylemlerinin cezalandırılabilir sonuçları olmadığı inancıyla büyümeye teşvik eder, çünkü temelde başkaları bu sonuçları üstlenir.
Wendy Sendromu
Bu sorunları sınıflandırmak için kullanılan isimler erkek ve kadın gibi görünse de (Peter Pan ve Wendy), cinsiyetin her iki durumda da kayıtsız olduğu belirtilmelidir. Bununla birlikte, kuşkusuz açık bir kültürel etkiye bağlı olarak, birincisinin erkeklerde ve ikincisinin kadınlarda görünmesi olağandır.
Peter Pan Sendromu; Büyümek istemeyen biri ızdırabına bir çözüm bulamadığında, onun sorumluluğunu üstlenen insanlarla bağ kurma eğilimindedir.
Bu durumda, genellikle bir kadın olan bir kişinin komuta aldığı ve diğer kişinin refahı için aşırı endişe duyduğu sözde Wendy Sendromu ortaya çıkar.
Bu şekilde, kendilerini gerekli hissetme, başkalarının mutluluğunu arama veya onaylanma ihtiyacı gibi faktörler, davranışlarını güçlendirici olarak devreye girecektir.
İşin garibi, bu insanların aslında güvensiz ve özgüvenleri düşük olmasıdır. Aradaki fark, onları ifade etme biçimlerindedir ve bu durumda, başkalarını memnun etme ve reddetmekten kaçınma ihtiyaçları ile yıkanacaktır.
Bu durumla nasıl başa çıkılır?
Hemen hemen tüm psikolojik bozukluklarda olduğu gibi, bu durumda ikisi de DSM5’te tanınmasa da, ilk adım kişinin sorunu görebilmesidir.
Bu yapıldıktan sonra, hayal kırıklığına hoşgörü, kendine güven, kişinin yaşamı hakkında gerçekçi hedefler koyması, özsaygı ve kendini sevmek vb. Gibi temel konular üzerinde çalışılması gerekecektir.
Her iki sorunu da karşılaştırmayı amaçlamadan, her ikisinin de ortak yönleri olduğunu ve farklı nüanslarla da olsa çalışmaların çoğunun benzer şekilde odaklanacağını belirtmekte fayda var.
Her durumda, bilişsel-davranışçı terapi, özelliklerinin tedavisi ile ilgili en iyi sonuçları gösteren terapi gibi görünmektedir.
Yalnızlık hakkında bir not Son bir anahtar olarak, dile getirilen olayların herhangi birinde, insanda hayati öneme sahip bir yönün ortaya çıktığını belirtmekte fayda var: Yalnızlıktan kaçınma ve başkalarıyla anlamlı bağlar kurma konusundaki derin arzusu. Bu bağlantıların birçoğu patolojik olarak kabul edilse bile, çok fazla umursamadığımız görülüyor. Yalnızlığın çok korkulan “canavarı” ile yüzleşmek zorunda olmadığımız sürece, biriyle birleşmeyi, onun için yaşamı çözerek ya da bizim için çözmesine izin vererek tercih ederiz.
kaynak: Kiley, D. (1983). Peter Pan sendromu: Hiç büyümeyen erkekler. New York: Mead.