Uçaksavar füzesi sistemi C-300. Rusya Federasyonu Savunma Bakanlığı resmi web sitesinden fotoğraflar
Rusya ZRS C-300P’nin Suriye’ye gönderebileceği muhtemel teslimatlar, zaten bir mit efsanesi edinmeyi başardı. Ancak, ve bu hiçbir SAM, hiçbir savaşa katılmadı.
“Üç yüz” ile ilgili olarak, 70'lerde bu hava savunma sisteminin SSCB'nin en güçlü hava savunma sisteminin ayrılmaz bir parçası olarak yaratıldığı unutulmamalıdır. Esas olarak ülkenin iç kısmında yer alması gerekiyordu, yerden saldırı tehlikesi yoktu, kısa menzilli ve orta menzilli hava savunma sistemleri tarafından “alttan” ve savaşçı “yukarıda” idi. авиация. Ek olarak, S-300P alaylarının kendileri çok olmalı. Hava savunma sistemi “bağlamdan çıkarılırsa” ve yaratılamadığı koşullara yerleştirilirse, kusurları ortaya çıkmaya başlar.
Aşil'in Beş Mükemmelliği SİLAHLAR
İlk hantal. Minimum konfigürasyonda bile, bir C-300P bölümü, 12 tondan daha ağır olan yaklaşık bir düzine 4-metre 40-dingil kamyonundan oluşur, ayrıca, bir bölüm tam teşekküllü bir savaş birimi değildir.
İkinci dezavantaj, her bir PU etrafında hedefin vurulamadığı büyük bir "ölü huni" nin varlığıdır.
Üçüncü dezavantaj, en az bir saat olan çok düşük bir PU yeniden yükleme oranıdır. Dahası, bu değer bile tamamen teoriktir, uygulanması için her başlatıcı için bir TZM'ye ve bölümün konumu için yedek bir mühimmata sahip olmak gerekir. Kural olarak, ne biri ne de diğeri yoktur, bu nedenle ZRS “tek kullanımlık” anlamına gelir.
Bu eksikliklerden, hava savunma sisteminin havadan ve yerden yayılma zamanından - havadan gelen saldırılara karşı son derece savunmasız olduğu sonucuna varmıştır. Ancak konuşlandırmadan sonra bile, her birimin yanı sıra alayı komutanlığının da alçak irtifa hava savunma sistemleri MANPADS, ZRPK / ZSU ile kaplanması gerekir. Ek olarak, bir ya da iki bölümden oluşan alay, gerçekte, mühimmatın çok hızlı tükenmesi nedeniyle mümkün değildir. Ayrıca, birbirlerinin “ölü kraterleri” ile üst üste gelebilmeleri için birden fazla bölüm olmalıdır. Son olarak, ZRS'nin taşınması çok zordur. Özellikle, hava transferi neredeyse imkansızdır. Teorik olarak An-124'te bir veya iki araba itebilirsiniz, ancak bu çok pahalı ve zaman alıcıdır. Deniz yoluyla çok uzun, ama en azından ucuz. Yukarıda bahsedildiği gibi, sistem nakliye, boşaltma ve dağıtım yerlerine yürüyüş aşamasında son derece hassastır.
Tüm bunlara rağmen, yumuşak bir şekilde söylemek gerekirse, "üç yüz" Suriye'ye gizlice "teslim etmek kolay olmayacak. Büyük olasılıkla, teslimat için, kruvazör de dahil olmak üzere, deniz savaş gemilerinin katılımıyla (en azından tahliye limanı için hava savunması sağlamak için) ciddi bir askeri operasyon yapılması gerekli olacaktır. Aynı zamanda, tüm toprakları iç savaşa maruz kalan bir ülkede, C-300П, muhalif savaşçıların zeminden sürekli saldırı tehdidi altında olacağı gibi, muhalefet savaşçıları tarafından da muhalefet savaşçıları olarak gizlenecek. Bu nedenle, sistem yerden çok güçlü bir kalıcı örtü gerektirecektir.
Hava saldırılarıyla ilgili olarak, hava savunma füzesi sistemi devreye sokulabiliyorsa, onları yansıtması amaçlanmıştır. Personel eğitimi sorunu artık ihmal edilmiştir (bu personelin Suriyelilerden oluşmaması mümkündür). Farklı potansiyel rakipler üzerindeki etki de farklı olacaktır.
MÜDAHALE'DEN SİGORTA
Bilindiği gibi, 2011’taki Libya’daki operasyon sırasında, Avrupa Hava Kuvvetleri mühimmat ve yakıt sınırlarının tamamen tükenmesinden dolayı "oyunu bırakma" sırasına girdi. Her ne kadar Kaddafi kuvvetlerinin hava savunması yoktu. Suriye'de birçok eski C-75, C-125, C-200, Square, Wasp ve bazı yeni Buk ve Pantsira var. Ve bu, Libya versiyonunu tekrar etme arzusunu neredeyse tamamen caydırmaktadır. Suriye’de C-300P’in ortaya çıkması, Avrupalıların tamamen ve geri dönülmez şekilde müdahale etme ihtimalini dışlayacak.
İsrailliler çok sinirlenecekler çünkü hava kuvvetleri 40’te ilk kez ciddi bir problemle karşı karşıya kalacak. Ve gerçek savaş deneyimine sahip pilotların bulunmamasına rağmen (tepkisiz Filistinliler ve Hizbullah’a yapılan saldırılar sayılmıyor). "300" ü imha etmek için İsrail Hava Kuvvetlerinin önemli bir bölümünü içeren çok ciddi bir operasyon yapılması gerekli olacak. Aynı zamanda, çok yüksek bir kayıp olasılığı ve buna bağlı olarak, Suriye'deki tutsaklıktaki pilotların yakalanması, Yahudi devleti için bir başka ciddi sorun haline gelecektir.
Aynı zamanda, İsrail’de popüler olan ve “üç yüz” teröristlerin eline düşme tehlikesiyle ilgili tezin saçmalığın bir örneği olduğunu vurgulamak gerekiyor. C-300P'i ele geçirdikten sonra, teröristler yalnızca olay yerinde havaya uçurabilirler, çünkü bakım ve mücadele kullanımlarını gerçekleştiremeyecekler, çünkü açıkça yeterli niteliklere sahip olmadıkları için (bunun yanı sıra, üreticinin, yani Rusya'nın katılımı olmadan bakım imkansızdır). Ayrıca, teröristler her zaman eylemlerinin gizliliğini ararlar. S-300P ZRS'in gizlenmesi kesinlikle mümkün değil, çünkü yukarıda da bahsedildiği gibi birçok dev makineden oluşuyor. Ek olarak, savaş koşullarında ZRS birkaç güçlü yer belirleyici sayesinde kendisini ve havayı gizliyor.
Sadece Amerikalıların C-300P'yi uçaklarda ve pilotlarda kayıpsız olarak imha etme garantisi verilebilir: sadece Tomahawks ile ezin. Bu durumda, herhangi bir seyir füzesi (başıboş bir istisna dışında) görevi yerine getirecektir - ya "300" ünitesinin bir kısmını imha etmek ya da mühimmatın tükenmesine katkıda bulunacak olan 1-2 füzelerinin kendisine dikkatini dağıtmak. Bunun için, yukarıda bahsedildiği gibi, neredeyse çözünmeyen bir şarj problemi vardır. Sonunda, Amerikalılar, Suriyelilerin füzeleri alacağından daha fazla “Tomahawk” a sahipler, yani er ya da geç “üç yüz” ü bu kadar basit bir şekilde devredecekler. Doğru, birkaç yüz füze alacak (ve Amerikan cephaneliğindeki sayıları hiçbir şekilde sonsuz değildir ve görünüşe göre yalnızca 3 - 4 bin) ve Moskova ile olan ilişkilerin felaketle bozulmasına neden olacak milyonlarca dolar Suriye savunmasını şimdi olduğu devlete iade etmek. İsrail, yukarıda gösterildiği gibi, aynı sonucu elde etmek için daha da yüksek bir bedel ödeyecek.
Elbette, genel olarak, C-300P’in varlığı, Suriye’nin NATO’nun saldırganlığına karşı hava savunmasının sürdürülebilirliğini önemli ölçüde artıracaktır, ancak bu tür bir saldırganlık olasılığı hala çok düşüktür. İsrail’e gelince, tarafına saldırı olasılığı artacak.
Hiç yazılmaksızın, Rusya'nın Suriye'ye "üç yüz" tedarik etmemesi gerektiği anlamına gelmiyor. En azından imzalı bir sözleşme yapılmalıdır, özellikle de gerçekleştirilmemesi için en küçük neden olmadığı için. Ancak öncelikleri doğru belirlemek, yani tehdit üzerinde durmamak, gerçekleştirilme ihtimalinin düşük olması, ancak bugün uygulanmakta olan tehdide odaklanılması gerekmektedir. MiG-29M, C-300, Buk ve Bastion iyidir, ancak Suriyelilerin de mühimmatın yanı sıra Kalaşnikoflar, RPG-7, T-72, D-30, BM-21, Mi-24 ve ayrıca mühimmatlara da ihtiyacı var bütün bunlara. Rusya bu malın depolarında sınırsız sayıda var, bu yüzden ücretsiz olarak temin edilebilir (hepsi aynı şekilde erken bertaraf etmeye mahkumdur). Ve mühimmatı patlatarak (ve bazen askerlerin hayatlarının pahasına) imha etmenin daha anlamsız olması, ordusunun savaşta kullanabilmesi için onları Esad'a vermek daha iyidir.
WAHHABİZMA KARŞI MÜCADELEDE ÖN DÜZEYİ
Suriye çatışmasının başlangıcında, iç savaşa yönelik bu tür silahların tedariki ahlaki açıdan sorgulanabilir görünüyordu (o zamanlar bazen insanların diktatöre karşı isyan ettiği görünüyordu). Bugün bu tür şüpheler ortadan kalktı. “Devrimci” Libya, Türkiye ve Arap monarşilerin kendilerini muhaliflere silah sağlamada sınırlamadıkları için değil, bu arada barışçıl bir çözüm olasılığını tamamen dışlıyorlar (Araplar ve Türkler muhalefetin zaferden önce savaşması için para ödüyorlar). Ve Suriye halkının çok büyük bir kısmı Esad'ı desteklediği için değil, yoksa sadece Şam'da değil, aynı zamanda dünyada da olmazdı. Gerçek şu ki, muhalefetin hızlı uluslararasılaşması ve radikalleşmesi (daha doğrusu Wahhabisation) Suriye savaşını savaşımız haline getiriyor. Dünya Wahhabi Enternasyonal en tehlikeli düşmanımızdır, bu yüzden ona karşı savaşan herkes bizim doğal müttefikimizdir.
Amerikalılar, “vatansever halkımıza” ne kadar küfretmiş olursa olsun, bize çok uzun bir süredir böyle bir müttefik olmuştur. Afganistan ve Irak'ta, İslami radikallere ağır kayıplar verdiler. Bu iki savaş sayesinde, Wahhabi'nin Rusya'ya, özellikle de Kafkasya'ya olan baskısı gözle görülür biçimde azaldı. Ama şimdi geçmişte kaldı. Amerikalılar bir buçuk yıl önce Irak’tan ayrıldılar, bir yıl içinde Afganistan’dan ayrılacaklar, ancak şimdi operasyonu hızla kapatıyorlar. Şimdi, Esad mücadelenin ön saflarındaydı. Savaşçıları Wahhabileri ne kadar çok öldürürse, o kadar iyi ve sakin olacağız. Suriye ordusuna, Rusya'nın güvenliği için çok önemli olan bu görevi çözmek için gereken her şeyi vermek gerekiyor. Muhalif militanların aslında “Bugün Suriye - Yarın Rusya” adlı Rusyanın duvarları üzerine yazdıkları bir gerçek değil, ancak gerçekte böyle olacağı bir gerçektir.
Batının bu konudaki konumu gittikçe uygunsuz hale geliyor. “Arap Baharı” ndan sıfır fayda ve pek çok sorunla karşılaşan, “kendi halkına karşı savaşan kanlı bir diktatör” hakkında mantraları telaffuz etmeye devam ediyor. Diktatör gerçekte kendi halkını vurursa, Aralık ayında Romanya'da olduğu gibi bir hafta sürmeyecek, 1989. Bu arada, taslak ordusu halkı tam olarak destekledi ve diktatörü çabucak yıktı. Suriye'de ordu da tam olarak askere alıyor,% 80'e kadar Esad'a sadık kalıyor. Ancak, en güçlü ideolojik dar görüşlülük, Batı'nın gerçeklerle yüzleşmesine izin vermiyor. Daha da saçma olanı, Esad’ın muhalefetten çok daha küçük bir kötülük olduğu İsrail’in davranışıdır. Burada, görünüşe göre, içgüdüleri zaten çalışıyor.
Ancak, bu Batı ve İsrail'in sorunudur, bizim değil. Batı'nın Moskova üzerinde gerçek bir baskı gücü yok, Esad karşıtı ve Rus karşıtı öfke güçsüzlük değil, zayıflık kanıtı. Propaganda kampanyaları, Batı'nın pratikte güç kullanma konusundaki yetersizliğini gizlerken, düşmanın direnme isteğini bastırmak için tasarlandı. Petrol ve gazımızdan vazgeçmeyecek. Güç baskısı hakkında konuşmak saçma. NATO, Suriye ile iç savaşın parçaladığı riskini taşımazsa, bize ne gibi bir tehdit oluşturabilir? Aksine, Batı giderek bizden korkuyor, ki ne yazık ki Rusya'da tamamen yanlış anlaşılıyor. Doğru, üst düzey yetkililerimize bu batıda hesapların ve emlakların varlığına şantaj yapmak için baskı yapmanın çok özel bir yolu var. Ancak yorum yok.
Bu nedenle, Suriye'nin hava savunmasını ve kıyı savunmasını güçlendirmek, elbette Batı-Türk-Arap müdahalesine karşı “güvenlik ağı” olarak kullanışlıdır. Ancak şimdi çok daha önemli, kara savaşının aracı.
Ayrıca, ek bir "güvenlik ağı" haline gelirler. Asıl mesele, Humus'ta öldürülen Vahhabi'nin asla Nalçik veya Ufa'ya gelmeyeceğidir.