Hayatta bazı şeylerin matematiği vardır. Alacağın evi, arabayı, yatı katı hesap kitap edip uygun görürsen alırsın, uygun görmezsen işine gelmezse almazsın. Ama aşk, sevgi böyle midir? Ne zaman geleceği, kimin gönlüne gireceği, neye mal olacağını hiç kimse bilemez.
Gönlünü kaptırdıktan sonra kimsenin verdiği akıllar seni yolundan döndüremez. Hatta bu öyle bir duygudur ki padişahı köle eder bir çift kara gözün önünde. Sonra onur, gurur, makam, mevki hiçbir şeyin önemi kalmaz. Bazen de köle aşık olur efendisine, hani gönül ferman dinlemiyor ya.
Sonra Yavuz Sultan Selim'in hizmetçisi gibi "Derdi olan neylesin" dedirir. Karşısındaki Yavuz gibi ise "Durmasın söylesin." der. Ama ya Yavuz değilse karşısındaki. Bu olmaz işten ne vazgeçebilir ne derdini birilerine söyleyebilr. Gönül ferman dinlemez ki vazgeç bu sevdadan diyebilsin. Yer bitirir kendini, eriyip akar hem ruhu hem bedeni. Böyledir sevda davul bile dengi dengine çalar sözünü hiç sevmez. Gönüller bir olsun her şeye yeter der. Mal mülk, para pul olmasa da olur, bir sıcak gülümseme gönlünü de karnını da doyurur.
Gönül ferman dinlemez. Uçurumlar bile onu engellemeye yetmez. Emirle gelmez ki sevda emirle gitsin...