Göndermeden önce lütfen, KUTSAL OLAN HER ŞEY İÇİN, kendinize şu dört basit soruyu sorun.
Benim gibiyseniz, İnternet’i her gün incelemek, bilgisayarınıza gazyağı dökmek, bir kibrit yakmak, kibriti bilgisayarınıza atmak ve uzaktan yanmasını izlemek istemenize neden olur. Gözlerinize bakın ve gülümseyin, böylece endişe verici insanlar idrarınızı şişelediğinize ikna olur.
İnternette gezinmek, stresli, kafa karıştırıcı ve yorucu bir deneyime dönüştü. Her gün internette daha az zaman geçireceğimize yemin ediyoruz, ancak harika bir tren kazası veya Maroon 5’in anemik Super Bowl performansı gibi, uzağa bakamayız.
Sağda bağnaz memler, nefret dolu tweetler ve “sen” ve “senin” için korkunç yazımlar var. Solda, sıraya girmemek için seslenmek ve birbirinizle dalga geçmek için yapılan bir öfke geçidi var.
Herkesin lanet olası aklını kaybettiği ve insanlığın onarılamayacak durumda olduğu görülüyor.
Ya da en azından ben öyle hissediyorum.
Belki web deneyiminizi yalnızca kedi videoları ve Jeff Goldblum memleri olacak şekilde ayarladınız. Öyleyse, hayatta kazanırsınız.
Çevrimiçi zeka ve saygı eksikliğinden kaynaklanan bu tam bir hayal kırıklığı ve öfke hissi, Akıllı, Sorumlu İnternet Kullanıcısı Olmak İçin El Kitabı’nı yazmaya beni harekete geçirdi. Bunlar, çevrimiçi bir şey yayınlamadan önce kendinize sormanız önerilen sorulardır (kedi videoları ve Jeff Goldblum memeleri hariç).
Şöyle diyerek başlayayım: Ben bir psikiyatr veya sosyolog değilim veya partilerde küçük sohbetler yapmak için kullanışlı olan önemsiz pop kültürü gerçekleri dışında herhangi bir konuda gerçekten uzman değilim. Bununla birlikte, günde 5-10 saatini iş için çevrimiçi geçiren kızgın bir İnternet kullanıcısıyım ve İNSANLARDAN GERÇEKTEN YORGULUYORUM VE BU HAKKINDA SÖYLEYECEĞİM BAZI ŞEYLER VAR.
Lütfen bir dahaki sefere sosyal medyada bir şey yayınlamak veya başka bir kişinin gönderisine yorum yapmak üzereyken bu soruları kendinize sorun.
1. Konuştuğum konu hakkında * bir şey * biliyor muyum?
Bu, beyinsiz gibi görünebilir, ancak hakkında çok şey bildiğimiz konular hakkında ne sıklıkla konuştuğumuz sadece ağzımızı açık bırakıyor. Kendinizi bir konu hakkında eğitmenin kesinlikle yanlış bir tarafı yoktur. Aslında, kitap olarak adlandırılan dijital olmayan nesneler ve bol miktarda bilgi sunan kütüphane adı verilen kurumlar vardır. Yerel kitaplığınızı ziyaret edemiyorsanız, basit bir Wikipedia taraması bile hiç yoktan iyidir.
Unutmayın: Wikipedia’ya bakmak sizi bir uzman yapmaz – bu sadece bir temeldir. Ayrıca, fikriniz gerçek teşkil etmez . Fikriniz basitçe şudur – fikriniz. Hayattaki deneyimleriniz size belirli konular hakkında biraz fikir verebilir – örneğin, faşizmin tarihi hakkında bir başlık üzerine yorum yapan bir 2. Dünya Savaşı tarihçisisiniz. Evet, lütfen toplum bilginizi duymak ister. Ama diyelim ki faşizm ile Demokratik sosyalizmin aynı şey olduğunu düşünen Kansas’tan Joe’sunuz ve en son 30 yıl önce bir tarih kitabı okuduğunuzda, sizden yüzünüzü kapatmanızı rica edeceğiz.
2. Yanlışları mı paylaşıyorum?
2016 seçimlerinden sonra keşfettiğimiz gibi, Rusya yanlış bilgilerin internette yayılmasında büyük rol oynadı. Ne yazık ki birçok Amerikalı tuzağa düştü – ve tuzağa düşmeye devam ediyor. Ancak her sahte haber veya meme Rusya’dan gelmiyor. Bazı insanlar, hamurda tırmıklamak için basitçe tıklama tuzağı makaleler oluşturur. Bazen web sayfalarını incelemek daha kolaydır ve “gerçekleri” paylaşan memler kolayca araştırılabilirken, sosyal medya gönderilerini doğrulamak, özellikle de bir hikaye trend olduğunda biraz daha zordur. Heyecan dalgasına kapılıp, beklenmedik sosyal paylaşımları paylaşmak çok kolay, özellikle de sahte hikayelerin gerçeklerden daha sık paylaşıldığı Twitter’da .
Örneğin, 2016’da Teksas, Austin’den Erik Tucker, ücretli aktivistlerin Donald Trump’ı protesto etmek için şehre otobüsle geldiklerini tweetledi. Tweet, Twitter’da 16.000 kez ve Facebook’ta 350.000 kez yeniden paylaşıldı. Donald Trump bile Tucker’ın iddiasına atıfta bulunarak tweet attı. Sorun şu ki, bilgi yanlıştı. Erik Tucker’ın neden bahsettiği hakkında hiçbir fikri yoktu. New York Times’a, “Ben de çok meşgul bir iş adamıyım ve oraya koyduğum her şeyi doğrulayacak vaktim yok, özellikle de geniş bir tüketim için oraya gittiğini düşünmediğim zaman.” Tucker aynı röportajda pişmanlığını dile getiriyor, ancak zarar çoktan verilmişti. Milyonlarca kişi onun ilk tweet’ini gördü ve yüz binlerce kişi onun gibi gerçekliği kontrol etmeye zaman ayırmadı.
Bir dahaki sefere herhangi bir bilgi içeren bir sosyal gönderi gördüğünüzde – olumlu bilgi olsa bile – lütfen TANRI’NIN SEVGİSİ İÇİN, yeniden paylaşmadan önce doğruluğu kontrol edin. Sahte haberleri paylaşmanın bir parçası olmak ister misiniz?
Bilginin doğru olup olmadığını doğrulamak için yardıma ihtiyacınız varsa, bunu anlamak genellikle Google’da iki saniye sürer. Ek yardıma ihtiyacınız varsa Snopes, FactCheck.org veya Politifact’a göz atın.
3. Herkesin kızdığı bu şeye gerçekten kızgın mıyım yoksa öfke trenine mi atlıyorum? (Yani bağımsız olarak mı düşünüyordum?)
Gerçek konuşma: Bu İsa’ya kendimle geldim. Öfke makinesine düşmek son derece kolaydır, özellikle de Twitter’da zaman geçirirseniz ve trend olana tıklarsanız. Herkes kızdığında katılmak kolaydır. Neden?
Mafya zihniyeti.
Grup düşüncesine karşı çıkmak zordur. Katılmak çok daha kolay. Çoğunlukla aynı fikirde olmadığınız için alay edilmek veya tehdit edilmek yerine, alay etmeyi veya tehdit etmeyi siz yapabilirsiniz. Ek bir bonus mu? Çoğunluğa karşı konuşmayı seçenlere seslendiğiniz için kendinizi ahlaki olarak üstün hissedersiniz . Dinle, sürüye katılırsan yalnız değilsin. DNA’mızda var. Biz sürü hayvanlarıyız. Ayağa kalkmak ve “Durun. Bazı sorularım / düşüncelerim var. ” Çoğu zaman sorunun bir parçası olduğun söylenir. Ön yargılı bir pislik olmakla bağımsız düşünceyi paylaşmak arasında bir fark var ve toplumun ikisini ayırt edemediği bir zamana ulaştık.
4. Söylemek istediğimi en etkili şekilde anlatıyor muyum?
İnternet bizi aptallaştırdı. Dilbilgisi ve yazımı terk ettik. Değersiz görüşleri paylaşıyoruz. Yanlış bilgiler paylaşıyoruz. Daha fazla korkuyoruz. Biz çoğunluğa atlıyoruz. Başkalarını yıkmaktan zevk alıyoruz. Bizler bilgisayarlarımızın arkasına saklanan Sineklerin Efendisi çocuklarıyız.
Bakış açımızı etkili bir şekilde paylaşma veya sağlıklı tartışmalara girme yeteneğimizi de kaybettik. Bazen rakibimizi “liberal kar tanesi” veya “mansplainer” olarak hemen reddederek kendi argümanımızı reddederiz. Bazen, yukarıda belirtildiği gibi, fikrimizin gerçek olduğuna kesinlikle inanıyoruz. Tartışmamıza çoğu zaman “SİKİŞTİR, KÖTÜ!” Diye başlıyoruz
Etkili tartışma 101, genellikle “Rakibinizle tanıştıktan hemen sonra” SİKİŞTİRİN, SİKİŞTİRİN “diye çığlık atmayı yararlı bir ipucu olarak listelemez. Bir tartışmada tam anlamıyla aggro yapmak, aslında bir yere varmak için büyük bir hayır-hayır olarak kabul edilir. “Siktir git pislik!” Diye bağırmazsan gerçek hayattaki insanlarda, bunu neden çevrimiçi yapasınız? Rakibinin aniden “Haklısın. Ben dev bir pislikim ve tamamen yanılıyorum. Bana bağırarak ve bana isimler takarak ışığı görmeme yardımcı olduğunuz için teşekkür ederim. “
Aynı fikirde olmadığınız biriyle bir dahaki sefere etkileşime geçtiğinizde, tartıştığınız şeyin kazanan ya da kaybeden bir konuşma olmadığını düşünün – basitçe öyle. Birden çok doğru yanıt veya yanlış yanıt olabileceğini düşünün – birden çok görüş açısı geçerlidir. İçinde bulunduğunuz argümanın değersiz olabileceğini düşünün. Topuklarınızı oyalamayın, rakibinizi dinlemeyin ve onların nereden geldiğini anlamaya çalışın. Empatik bir dil kullanmayı düşünün. Son söz olmayı düşünmeyin. Hepimizin farklı yaşam deneyimleri paylaştığımızı ve çevrimiçi ortamda birbirimizi asla gerçekten anlamayacağımızı düşünün. Sohbeti çevrimdışına almayı düşünün.
Rakibinizin benzer saygılı kurallara uymadığını keşfederseniz, saygısızlığını, ilgisini çekmediğini veya engellemesini belirtin. Kendinizi bir yankı odasında tutmamak önemli olsa da, bazen çevrimiçi olarak belirli kişilerle iletişim kurmak imkansızdır.