İşte bu, Ada'nın kitaplığı. Önceleri benim kitaplığımın bir rafını boşaltıp Ada'nın kitaplarını oraya dizmiştim. Ada, çalışma odasını pek sevmediği ve kitapların kapaklarını göremediği için oradaki rafı da kullanmadı.
Ben de Ada'nın kolayca kullanabileceği bir kitaplık bulmak istedim. Bu kitaplık, tam onun boyuna göre. Altındaki tekerlekler sayesinde dönebiliyor. Böylece arkadaki kitaplara da kolayca erişebiliyor Ada. Yine biçimi sayesinde kitaplarını tek tek görebiliyor ve kolayca istediği kitabı alabiliyor. Kitapları okuduktan sonra tekrar kitaplığa yerleştirebiliyor.
Kendisine ait bir kitaplığının olması ve kütüphane ziyaretlerimiz, Ada'nın kitaplarla ilişkisini de geliştirdi. Tüm kitaplarının birarada olması, hangi kitabı okuyacağımıza kendisinin karar vermesi çok hoşuna gidiyor. Bazen arka arkaya yedi sekiz kitap okuduğumuz bile oluyor. Bazen de aynı kitabı tekrar tekrar okuyoruz. Resimlerdeki ayrıntılardan oyunlar türetiyoruz. Mesela Pırtık Tekir'de Hüsnü ve diğer müzisyenleri dinleyenler arasında çok ilginç tipler var. Her bir karakter hakkında kendi öykümüzü kuruyoruz. Ya da Sakar Cadı Vini kitaplarında örümcek avına çıkıyoruz.
Kitapları sevmesi, benim de işimi kolaylaştırıyor. Arabaya koyduğumuz birkaç kitap, trafikte sıkılmadan beklemesini sağlıyor. Ben araba kullanırken o da bana kitap okuyor.
Ada'ya aldığım kitapları ona vermeden önce mutlaka ben okuyorum. Böylece ardı ardına sorduğu "neden", "nasıl" sorularını yanıtlama şansım oluyor. Ve değiştirilmesi gereken bir şey varsa önceden önlem alabiliyorum. Bir tür sansür de diyebiliriz buna. Çocukları yiyen kocaman devler, Kırmızı Başlıklı Kızı çıkarmak için karnı yarılan kurt, vahşi cadılar... Bunlar, bırakın soyut düşünme yetisi gelişmemiş çocukları beni bile rahatsız ediyor.
İş Bankası'nın El Yazısı Öğreniyorum Serisi, klasik masallar için harika bir seçenek bence. Mesela Uyuyan Güzel'de cadı yerine sevimli ama huysuz bir peri var. Külkedisi'nde üvey anne ve üvey ablalar yok. Külkedisi, evin en küçüğü ve ablaları da biraz kaprisli. Kırmızı Başlıklı Kız'da ise kurt, kimseyi yemiyor. Eve gelen avcı ise, kurdu cezalandırmak için karnını deşmek yerine hayvanat bahçesine götürüyor. Yine bu kitaplarda her sayfaya gizlenen sarı ördek, algıda seçiciliğin gelişmesi için harika bir olanak sunuyor.
Bu arada Ada'nın kütüphaneye son ziyaretimiz sırasında seçtiği bir kitap (Tudem Yayınları'ndan "Ellerimi Yıkamak İstemiyorum"), beni büyük düş kırıklığına uğrattı. Tudem, benim çok beğendiğim bir yayınevi. Çok güzel çocuk kitapları var. Ada, daha önce aynı yazarın (Tony Ross) "Hastanaye Gitmek İstemiyorum" adlı kitabını seçmiş ve çok sevmişti. Bu kitap da güzel başlıyor aslında. Oyun oynadıktan, hayvanları sevdikten, tuvalete gittikten ve hapşurduktan sonra ellerimizi yıkamamız gerektiğini hatırlatıyor. Sorun, Prenses neden diye sorduğunda başlıyor. Ellerimizde, hayvanlarda ve diğer yerlerde mikropların yaşadığından ve bunların korkunç olduğundan söz ediliyor. Resimler de bu korkunçluğu destekliyor. Ben, mikroplardan ölesiye korkan, çılgınca kendini temiz tutmaya çalışan bir kaç insan tanıdım. Ve çocuklarda bu tür obsesyonların kolayca geliştiğini biliyorum. Korkunun öğrenilen bir şey olduğunu ve yaşamı gerçekten kısıtladığını da biliyorum. Kitabı, önceden okuma şansım olmamıştı. Ada'yla birlikte okurken korkmaması için resmen yeniden kurguladım ve ardından da hemen iade ettim. Gerçek yaşamlarımızın bir parçası olan unsurlar, cadılardan devlerden çok daha fazla ürkütücü olabiliyor.
Bence çocuklar için kitap, oyuncak, hatta kıyafet bile seçerken bir çocuğun gözünden bakmak gerekiyor hayata. Eğer dünyayı bir çocuğun gözünden görmeye çalışırsanız onları neyin korkutacağını, neyin rahatsız edeceğini, neyin neşelendireceğini de daha iyi anlayabiliyorsunuz. Çünkü yapacağımız ufacık bir hata, yaşam boyu kalıcı etkilere yol açabiliyor.