20/12/2016 - Jeff Deist
Bu hafta başında Berlin'de bir Noel pazarına düzenlenen ve Pakistanlı bir göçmen tarafından gerçekleştirildiği anlaşılan saldırı, Almanya'da meydana gelen bir dizi şiddetli ve rahatsız edici terör olayının sadece sonuncusudur. Bu olay göç, kültür çatışmaları, İslam ve kimlikle ilgili rahatsız edici soruları gündeme getirmektedir: sadece Almanya'da yaşayan biri olmaktan ziyade Alman olmak ne anlama gelmektedir? Ayrıca, Alman hükümetinin bu tür dramatik başarısızlıkları göz önüne alındığında, kamusal alanlarda fiziksel güvenliğin nasıl sağlanacağına dair pragmatik soruları da gündeme getirmektedir.
Liberteryenler bu soruları geçiştirebilir ya da görmezden gelebilir. Herkesin bir birey olduğu, İslam'ın suçlanamayacağı ya da Pakistanlıların Almanlardan daha fazla cinayet işlemeye eğilimli olmadığı gibi konulara burun kıvırabiliriz. Refah devletçiliğine, dış politikaya ve insan göçüne bütüncül bir yaklaşımı savunabiliriz. Ancak bu argümanların hiçbiri Almanların burada ve şu anda korkunç suçlarla başa çıkmasına yardımcı olmayacaktır. Hükümet, medya ve akademi dünyasındaki muhalif kitlelere illiberal erdem sinyalleri vermek yerine, mülkiyet ve güvenliğin radikal bir şekilde özelleştirilmesi için popülist argümanlar geliştirmeliyiz. Özel bir alışveriş merkezinin, tema parkının ya da stadyumun kendi özel mülklerinde meydana gelen bir terör olayı karşısında derhal alacağı önlemleri hayal edin!
Her siyasi konuda olduğu gibi göç konusunda da kararların yerel düzeyde alınması için mücadele etmeliyiz. Almanlar da herkes gibi gerçek anlamda kendi kaderini tayin etmek istiyor ve bunu da hak ediyor. Siyasi birim ne kadar küçük olursa, Mises'ın bu gücün her bir bireye verilmesi kavramına o kadar yaklaşırız. İslam ülkelerinden gelen devlet destekli kitlesel göç, AB ve Alman hükümeti tarafından yaratılan siyasi bir proje olarak Almanlara dayatılmaktadır. Bu piyasa talebinin bir sonucu değildir. İşçilerin işverenlerini ve aile yakınlarını karşılamaya yönelik bir tür kahramanca hareketine değil, çoğunlukla gerçek mülteci olmayan insanların koordine edilmiş ve sahnelenmiş bir yer değiştirmesine tanık oluyoruz. Liberteryenler, günlük yaşamın bir parçası olarak terörle yaşamayı öğrenmek yerine sadece şehirlerinin tadını çıkarmak isteyen ortalama Almanları desteklemek suretiyle bu siyasi projeyi eleştirmekte haklıdırlar.
Aksi takdirde, ilgisizlik ya da daha kötüsü: liberteryenizmin (halkın zihninde) Brüksel, Washington ve Berlin'den çıkan tüm işe yaramaz "kamu politikası" fikirleriyle birleşmesi riskiyle karşı karşıya kalırız. Liberteryenizme yönelik yaygın eleştiri, teoride kulağa hoş geldiği, ancak gerçek dünyadaki sorunlara somut çözümler sunamadığı yönündedir. Bu eleştiri yanlıştır. Liberteryenizm akla gelebilecek en pragmatik, orantılı ve etkili çözümleri sunar: pazaryeri çözümleri. Siyasi entrikaları, hantal tekelleri, verimsiz bürokrasileri ve sapkın teşvikleri ile modern hükümetler sınır kontrolü ve terörizm gibi zorlu sorunları yetkin bir şekilde ele alamazlar. Tam da bu sorunlar çok karmaşık ve içinden çıkılmaz olduğu için piyasa tarafından çözülmelidir.
Çok gerçek dışsallıklarla dolu ve "kamu mülkiyeti" tarafından çarpıtılan çetrefilli göç meselesi, piyasa düzenini gerektirmektedir. Tıpkı güvenlik için bir piyasa olduğu gibi göç için de bir piyasa mevcuttur. Açık sınır savunucuları, tıpkı ani göçmen akınlarının neden olduğu muazzam dışsallıkları görmezden geldikleri gibi, piyasanın grup içi tercihlerini de görmezden gelmektedirler. Asıl soru sınırların açık ya da kısıtlı olması değil, buna kimin karar vereceğidir. Birisi göç konusunda liberteryen pozisyonu sorduğunda benim cevabım, liberteryenlerin piyasanın talep ettiği kadar çok ya da az göç istedikleridir.
Göçmenlik ve sınırlar liberteryenler tarafından uzun uzadıya ve yüksek sesle tartışılmıştır. Muhtemelen açık sınırlar savunucusu Walter Block ile kısıtlı göç savunucusu Hans Hermann Hoppe'nin karşılıklı konuşmalarından daha iyi bir örnek yoktur. Konu hakkında Block ve Hoppe'nin halihazırda sunduklarından daha yeni veya daha anlayışlı söylenecek çok az şey var. Bununla birlikte, bazı noktaların tekrarlanması ya da detaylandırılması gerekmektedir:
Sınırlar insanların doğuştan gelen düzen ve ayrılma arzularını tatmin eder. Sınırlar, siyasi oluşumlar tarafından yaratılmadan veya empoze edilmeden doğal olarak ortaya çıkar ve var olurlar (modern hükümetler döneminden önce genellikle daha belirsiz ve daha esnek olmalarına rağmen).
Murray Rothbard'ın bize hatırlattığı gibi, ulus devlet değildir. Milletler doğal olarak ortaya çıkabilir ve çıkmaktadır; devletler ise daha erken, daha doğal sınırlara zarar veren, sonradan ortaya çıkmış yapay yapılar olma eğilimindedir.
Grup içi tercihler güçlüdür. Grupların zorlama veya şiddet olmaksızın bir arada yaşamaları koşuluyla, liberteryenizmin bu tür tercihler hakkında söyleyecek özel bir şeyi yoktur.
İnsanların hepsi iyi ve iyi niyetli olmadığı gibi, değiştirilebilir de değildir. Parası, zekası veya talep gören becerileri olan insanlar, bu özelliklere sahip olmayan insanlara göre daha iyi birer göçmendir. Yoksul ve suçlu göçmenler büyük maliyetler getirmektedir. Bunu inkar eden ya da küçümseyen herhangi bir dünya görüşü gerçeklikle bağdaşmaz. Kökleri doğal hukuka dayanan liberteryenizm, tanımı gereği pozitif hukuk gerektiren dünya görüşlerine kıyasla gerçeklikle daha iyi uyum sağlamalıdır. Bunu neden gözden kaçıralım?
İnsanlar doğal olarak güvenli bölgelerde, yani makro ölçekte "iyi mahallelerde" yaşamak isterler. Ve komşularının bir tehdit oluşturmadığını bilmek isterler. Başka bir deyişle, kişinin kendi mülkünün ötesinde bir güvenlik piyasası vardır - herkes Ted Turner gibi geniş mülk alanlarına sahip olamaz ve bunları kontrol edemez. Kapalı sitelerin var olma nedeni budur. Basitçe "hiç kimsenin sahip olmadığı bir mülkü kontrol etme hakkı yoktur" demek gerçekliğe işaret etmez.
Neredeyse tüm hızlı kitlesel göç örnekleri doğal bir pazar olgusu olarak ortaya çıkmamaktadır. Bunun yerine, genellikle savaşlar, kıtlık ve devlet tarafından yaratılan diğer felaketler nedeniyle meydana gelmektedir. Dolayısıyla kitlesel göçe karşı direnişin piyasa karşıtı olduğu sonucu çıkmaz.
Her insanın kendi bedenini ve hareketlerini kontrol etme gibi doğal bir hakkı vardır. Hiçbir insan haksız yere hapsedilmemeli, köleleştirilmemeli ya da iradesi dışında bir yerde tutulmamalıdır. Ancak fiziksel bir yeri terk etme hakkı, bir yere girme hakkından farklıdır. Giriş, söz konusu mülkün gerçek sahibi tarafından reddedilmeli veya izin verilmelidir. Ancak geniş araziler devlet tarafından kontrol edildiğinde (ve/veya görünüşte sahip olunduğunda), sorun çok daha karmaşık hale gelir - ve bunu daha az karmaşık hale getirmenin tek yolu bu tür arazileri özelleştirmektir. Bu gerçekleşmediği sürece ve gerçekleşinceye kadar, liberteryenlerin herkesin istediği yere gitme hakkına sahip olduğu konusunda ısrar etmeleri basit bir yaklaşım olacaktır.
Açık sınırlar kavramı çoğunlukla bir büyük devlet kurgusudur. Devlet tarafından sağlanan teşvikler (gıda, barınma, giyim, okul, cep telefonu, vb.) ve fiili seyahat için sık sık STK fonları olmasaydı, göç doğal olarak çok daha kısıtlı olurdu.
Daha önceki bir makalede de belirtildiği gibi, liberteryen bir toplumda müşterek ya da kamusal alan yoktur. Mülkiyet çizgileri vardır, sınırlar değil. Gayrimenkuller ve bu gayrimenkuller üzerindeki fiziksel hareketler söz konusu olduğunda, mülk sahipleri, misafirler, lisans sahipleri, iş davetlileri ve izinsiz girenler söz konusudur.
Yargıç Napolitano'dan bir cümle ödünç alırsak, liberteryenizm, bir intihar anlaşması değildir. Tarihi, geleneği, kültürü, aileyi ve kendini korumayı göz ardı etmemizi gerektirmez. Kendimizden daha büyük hiçbir şeyle özdeşleşmeyen ve ev duygusu olmayan, aşağılanmış, aşırı bireyselleşmiş aktörler olarak yaşamamızı gerektirmez.
Göçmenlik karmaşık ve antagonist bir konudur. Ancak göstermelik sloganlar liberteryenlerin bu tartışmada daha fazla söz sahibi olmasına yardımcı olmayacaktır.
Yazar: Jeff Deist