çevremdeki hiçbir insanın bende anlayamadığı bir şey. 'sahilde tek başına mı dolaştın?' 'oraya tek mi gittin?' nasıl bu kadar çok kitap okuyabiliyorsun?' 'sıkılmıyor musun?' peki siz bu soruları sormaktan sıkılmıyor musunuz? ben yalnızlığımı seviyorum. çünkü kendimi seviyorum. neyin beni eğlendirdiğini, neyin moralimi bozduğunu ve neye yeteneğim olduğunu biliyorum.
en büyük zaferim de ne oluyor biliyor musunuz? beni bu yalnızlığa itenler bir bir geri döndüğünde beni bıraktıklarından daha iyi bir şekilde buluyorlar. çünkü bir nevi bana ceza olarak gördükleri yalnızlığı ben seviyordum. ve ne var biliyor musun? yalnızlığını seven bir insanı yokluğunla asla korkutamazsın. ingilizcede bir terim vardır: tables turns. ve masalar gerçekten döndü, değil mi?