Ancak grup sergi salonuna girdiğinde, Irak’la ilgili farklı bir enstalasyon en büyük göze çarpıyordu: ABD askerleri tarafından çekilen bir dizi savaş ganimetleri -Iraklı mahkumların Abu Ghraib hapishanesindeki işkence ve cinsel istismarının fotoğrafları- bir Fransız sanatçı tarafından şoke edildi. galerinin ziyaretçileri.
Sanatçıları sergi organizatörleriyle tanıştıran Iraklı Amerikalı sanat küratörü Rijin Sahakian, “Bizim için iyi olanın bu olduğu fikri vardı – bu dünya için iyi olan şey – sırf bu görüntüleri tekrar görmek için” dedi.
Bölüm, rahatsız edici soruları odak noktasına getiriyor: Irak’ın yakın tarihini dünya sahnesinde kimin anlatmasına izin verildi? Ve onu yaşayan Iraklı sanatçıların eserleri nerede?
Sahakian, “Tek istediğimiz üzerinde konuşulmayan bir sese sahip olmak” dedi. “Katılan Iraklı sanatçılar, fotoğraflarla birlikte gruplandırıldı.”
Az sayıda Iraklı sanatçı çalışmalarını uluslararası düzeyde sergilemekle birlikte, ülkenin görsel temsillerine genellikle Batı haber medyası hakimdir.
Iraklı sanatçılar bir zamanlar bölgenin en ünlüleri arasındaydı. 1951’de Jewad Selim ve Shakir Hassan Al Said, modernist stilleri yerel tarih ve motiflerle karıştırarak kendine özgü bir Irak sanatsal kimliği ararken Bağdat Modern Sanat Grubu’nu kurdu.
Ancak zamanla, çalışmaları siyasi güçler tarafından desteklendi ve 1980’lerin sonunda Saddam Hüseyin’in Baas Partisi sanat ortamına egemen oldu ve onu propaganda için kullandı.
Bugün, Irak hükümeti dünyanın en yozlaşmış hükümetleri arasında yer alıyor. Kamu hizmetleri başarısız oluyor, elektrik şebekesi dizlerinin üzerinde ve aşırı sıcaklık, bir zamanlar yiyecek ve istihdam getiren toprakları mahvediyor.
İklim göçmenleri Irak’ın kavrulmuş kırsal güneyinden kaçıyor, ancak şehirler sığınacak bir yer sunmuyor
Yeni nesil Iraklılar, çağdaş sanat aracılığıyla kendi hikayelerini anlatmaya çalışırken, her fırsatta engellerle karşılaşıyorlar.
Bağdat’ın sarı tuğlalı Güzel Sanatlar Enstitüsü sadece klasik yöntemler öğretiyor, bu nedenle yeni ortamlara yönelen öğrenciler bulabildikleri her alanı kullanmalıdır. Evde, çatılarda veya küçük stüdyolarda birlikte, genellikle sınırlı fonlarla ve ürettikleri parçalar için yetersiz depolama alanıyla çalışırlar.
Özel galeriler vardır, ancak girilmesi zordur, genellikle tanıtım için kişisel bağlantılar ve para gerektirir. Hibe fonu, akıcı İngilizce dilinde başvurular gerektirir. Uluslararası fırsatlar doğduğunda, birçok sanatçı kendi sergilerine vize alamadığını fark ediyor.
Almanya doğumlu Bağdat sanat küratörü Hella Mewis, “Çok fazla ağ ve zaman alıyor” dedi. “Sistemi, sanat piyasasını bilmeniz gerekiyor ve bu çok karmaşık.”
Ancak şehrin bir sığınağı var: Eski Yahudi evleri ve uzun palmiye ağaçları arasında tarihi Karrada bölgesinde gizlenmiş Beit Tarkib veya Kurulum Evi. Mewis tarafından 2015 yılında kurulan mekan, sanatçılar için stüdyolar ve gençlerin çizim tekniklerini, bale ve müzik aletlerini öğrenebilecekleri alanlar ile çağdaş sanatı beslemeye adamıştır.
Her duvardan, sanatçıların çalışmaları Irak yaşamının ana hatlarını sunuyor. Fotoğraflar ve heykeller, Bağdat’ın değişen yüzünü gösteriyor. Sümer tarzı bir ev fırçası, ziyaretçileri bazen kapalı ve muhafazakar bir toplumun yargısını ortadan kaldırmaya davet ediyor. Bir odada, kirli beyaz bir gömleğin yağlı boya tablosu, sıradan bir günde bir araba bombası patladığında bir kişinin yaşadıklarıyla ilgili samimi ayrıntıları yakalar.
Mewis, yakın zamanda bir Filistinli sanatçıyı ziyaret ettiğinde, eserin tonunu bölgenin geri kalanından farklı olarak tanımladığını hatırlıyor. “Burada her sanatçının Iraklı olduğunu gördüğünüzü söyledi. Farklı stiller var ama Batı etkisini görmüyorsunuz” dedi. “Bu şimdiye kadar aldığımız en iyi iltifat.”
Nisan 2019’da sanat eserlerini Abu Nawas Caddesi’nin halka açık bahçelerine yaydılar ve sergiler yolsuzluğa ve boğulmuş hırsa karşı bir çığlık gibi geldi.
Mewis, geriye dönüp bakınca, isyanın eşiğindeki bir toplumun nabzını tuttuğunu fark etti. Yedi ay sonra, devlet yolsuzluğuna karşı küçük protestolar siyasi sisteme karşı geniş çaplı bir ayaklanmaya dönüştü ve sanatçılar her kesimden Iraklılara katıldı.
Bağdat’ın devrimcileri bir plaj inşa ediyor
Bir hükümet baskısında 600’den fazla insan öldürüldükten sonra, protestocular bu tarihi duvarlara kazıdı. Bağdat’ın Tahrir Meydanı yakınında, gri taşlı bir alt geçit renk cümbüşüne dönüştü. Duvar resimleri, ölülerin isimlerini ve yüzlerini altın hatlarla ve siyah-beyaz eskizlerle gösteriyordu.
Zaid Saad, 2019 festivalinde sergilenen sanatçılar arasındaydı ve 31 yaşındaki eseri – betondan kalıplanmış bavullar – Iraklıların Avrupa veya Amerika’ya ulaşmaya çalışırken karşılaştıkları reddedilmeye odaklandı.
Bir gün bu eserin New York Modern Sanat Müzesi’nde görülmesini ister.
Güzel Sanatlar Enstitüsü’ndeki öğrencilik yıllarında arkadaşlarıyla birlikte gelecek projeleri için planlar yaptı. Ancak artan ekonomik umutsuzluğun ortasında, en az 10’u 2015’te Avrupa’ya giden göçmen teknelerine bindi.
Grubun bir kısmı denizde öldü. Diğerleri başardı, ancak temastan çıktı.
Milyonlarca Iraklı 2003’ten beri şiddet ve yoksulluktan kaçarak ülkeyi terk etti.
Beit Tarkib’in giriş holünde Saad’ın bu kaybı yansıttığı bir çalışma var: Rasheed Caddesi’nin Merkez Bankası yakınından beyaz bir kapı duvara yapıştırılmış ve ahşaptan izleyiciye doğru yarım bir bisiklet tekerleği çıkıntı yapıyor.
Yarım tekerleğin parmaklıklarına bakarak, “Bu, planlarımızla ve benimle nasıl kaldıklarıyla ilgili,” dedi. “Diğer yarısı başka bir dünyaya geçti ve orada ne olduğunu göremiyorum.”
Saad, yaz sıcağı geçtiği için heykellerini dışarıda yapıyor. Bir projektör, verandayı bir sahne gibi aydınlatıyor. Suyu çimentoyla karıştırdığı ve karışım elini bir eldiven gibi kapladığı için süreç sessiz, bazen meditatif.
Geçenlerde bir gece, bir sürücü sokakta kornasını çalıyordu ama Saad işiyle meşguldü. “Bunu yaparken o kadar çok şey düşünüyorum ki” dedi.
Son sergisi yine göç üzerineydi ve arkadaşları hâlâ aklındaydı. “Bazıları bana o kadar güvendiler ki, ailelerine söylemeden ayrılacaklarını söylediler” dedi.
İşi bitmek üzereydi ve son betonu da kalıbına döktü.
Mültecilerle ilgili haberleri okuduğumda hep üzülüyorum” dedi.
“İnsanların içeri girmesine izin vermek o kadar büyük bir şey mi?”
Kaynak : https://www.washingtonpost.com/world/2022/09/22/iraq-artists-baghdad-refugees-protests/?utm_source=rss&utm_medium=referral&utm_campaign=wp_world