Billy Hughes olağanüstü bir Avustralyalı politikacıydı. 51 yıllık milletvekilliği hiç kırılmamış ve tekrarlanması pek mümkün olmayan bir rekordur ve sık sık partisine sadakatiyle anılır.
Hughes, İşçi Partisi’nden Liberal’e kadar çeşitli varyasyonlarla en az altı partinin temsilcisi olarak Parlamento’da oturmayı başardı. Partiye neden hiç katılmadığı sorulduğunda, bir yere bir sınır çizilmesi gerektiğini söyleyerek ünlü bir espri yaptı.
Hughes, Federasyon sonrası tarihimizde parti değiştiren ve genellikle onların ardından politikayı şekillendiren birçok politikacıdan biridir. Son yıllarda daha az yaygın olmasına rağmen, Lidia Thorpe’un Yeşiller’den dramatik çıkışı münferit bir olay değil. Son 10 yılda en az 11 senatör daha partisinden istifa etti.
Ancak Thorpe’un Yeşiller’den ayrılma kararı, senatörlerin parti değiştirebilmeleri veya bağımsız kalıp parlamentoda kalabilmeleri konusunda yeni bir tartışmayı ateşledi.
Özünde, basit bir önermeye indirgeniyor – seçmenler senatörleri partilerine göre seçiyor. Bu düşünce tarzını izleyen Victoria seçmenleri, Thorpe’u bireysel olarak değil, Yeşiller senatörü olarak seçti.
Dürüstlük Merkezi başkanı ve eski bir Yüksek Mahkeme yargıcı olan Anthony Whealy, bu hafta “genel anlayış, halkın iradesinin üstün gelmesi gerektiği şeklinde olmalıdır” derken bu argümanları özetledi. “Belirli bir senatör partisinden ayrılırsa ve Senato’da kalmak isterse, bunun demokratik sisteme bir darbe olduğunu düşünüyorum.”
En sık önerilen çözüm, bir senatörün adaylığını destekleyen partiden istifa etmesi halinde koltuğunu boşaltmasını gerektirecek bir anayasa değişikliğidir.
Bu basit bir mesele değil ve değişiklikleri yapmanın yüzeysel faydaları olsa da, Parlamentonun Avustralyalılardan bu sonucu elde etmek için anayasal değişiklikleri desteklemelerini istemesi temel bir hata olur. Bir sorunu çözmeye çalışmak, Parlamentomuzun ve demokrasimizin işleyişi için derin öneme sahip başka birçok sorunun ortaya çıkmasına neden olacaktır.
Değişimi savunanların dayanak noktası, senatörlerin çoğu durumda parti listelerinden seçilmesi ve seçmenlerin o partiye, onun politikalarına ve değerlerine oy vermesidir. Gerçekte seçmenlerin çoğunluğunun bu kadar büyük olması muhtemel olsa da, tüm temsili demokrasi sistemimiz, bireylerin Parlamento’nun önüne gelen konularda en iyi kararlarını verebilmeleri için Parlamento’ya seçilmeleri kavramına dayanmaktadır.
Bu nedenle seçmenler, hat üstü grup oylama veya hat altı bireysel numaralandırma seçeneğine sahiptir.
Bununla birlikte, tüm bunlara rağmen, önemli olan ilke, seçmenlerin kendilerini temsil edecek kişileri seçmesidir ve nihayetinde bir partiye mi yoksa bireysel adaylara mı oy vermek istedikleri seçmenin seçimidir. Değişikliğin argümanının bir uzantısı, bağımsız olmadıkça adayların isimlerini – sadece partilerini – Senato oylamasına koymamıza bile gerek kalmayacak olmasıdır.
Dikkate alınması gereken iki faktör daha var.
İlk olarak, partiden ayrıldıklarında bir senatörün veya milletvekilinin koltuğunu boşaltmanın dezavantajı, eğer parti onları atarsa, onların da parlamentodan atılmak zorunda kalacakları anlamına geliyor. Bu, parti liderlerine milletvekilleri üzerinde caydırıcı yetkiler verecek ve milletvekillerinin özgürlüklerine, kararlarına ve sorumluluklarına bir saldırı olacaktır. Evlilik eşitliği tartışması sırasında Liberal meslektaşlarımdan en az birine yönelik bu tür tehditlerin farkındayım ve partisinin örgüt liderlerine cehenneme gitmelerini söylemekte haklıydı (bu, yanıtının sterilize edilmiş bir versiyonudur).
İkincisi, değişim arayanlar, parti yapılarında ve hatta varoluşlarında akışkanlık olabileceğini anlamıyorlar. Bu, özellikle, Nick Xenophons, Clive Palmers veya Pauline Hanssons gibi, Senato’da sandalye kazanmış veya bireylere dayalı bazı küçük partiler için geçerlidir. Daha temelde, bir milletvekili, seçildikleri idealleri temsil etmediğine inanıyorsa partisinden ayrılma hakkına sahip olmalıdır.
Bağlılık değiştiren senatörler ve milletvekilleri, seçmenlerine ve partilerine ihanet etmekle eleştiriliyor. Bazen bu gerekçelendirilir ve kamusal alanda haklı olarak kınanırlar. Bununla birlikte, anayasa reformunun onları seçilmiş görevden almaya zorlaması için hiçbir gerekçe yoktur ki bu, parlamento kurumuna bu değişikliklerin ele almaya çalıştığı sorundan daha büyük tehditler oluşturacaktır.