Mahkeme doktoru ciddi bir ifadeyle stetoskopu hareket ettirdi ve on beş dakika sonra nihayet soğuk metal aleti çıkardı.
“O nasıl?”
“Ateşi düne göre biraz daha düşük.”
Etraftaki herkes rahatlamış gibi bir ses çıkardı.
Sovieshu benimle kavga ettikten sonra yere yığılmıştı ve bunun benim hatam olduğunu düşünmesem de başım beladaydı. Artık ben de rahatlayabilirdim.
“Hemen geldiğiniz için teşekkür ederim.”
“Hiç de değil Majesteleri. Bu sadece benim görevim.”
Doktor ve diğer herkes odadan çıktıktan sonra Sovieshu’nun yatağının yanına bir sandalye çektim. Gözlerini açtı ve bakışlarını bana dikti, ben de yanındaki soğuk leğenden bir havlu alıp sıktım ve alnına koydum. Havlu tenine değdiği anda irkildi.
“Hava soğuk.”
“Fazla çalışmışsın.”
“Duydum. Doktor öyle dediğinde uyanıktım.”
“Villaya yaptığımız bu geziyi boşa harcamayalım.”
Sovieshu’nun üzerime koyduğu ani garip öpücüğü hatırladığımda iç çektim.
“İyi misin? Biraz ara vermelisin.”
Neşeli konuşuyordu ama bir yorgunluk seziyordum. Yine de, daha fazla enerjiye sahip olduğu için mutluydum. Havluyu alnından alıp tekrar soğuk suya batırdım ve tekrar üzerine koydum.
“Soğuk…”
Sovieshu tekrar inledi ve ardından bir özür mırıldandı.
“Doğum günün benim yüzümden mahvoldu. Üzgünüm.”
“Her yıl buraya geri dönüyoruz. Boşver.”
“Yardım edemem ama umrumda değil.”
“Gelecek yılın doğum günü var.”
“Ama senin doğum günün bu yıl bir…huu. İmparatoriçe ile konuşmak sanki…”
“Bir meslektaşımla konuşmak gibi mi?”
Sözlerini tekrarladığımda Sovieshu yüzünü buruşturdu.
“Biraz kaba davrandığının farkında mısın?”
Biraz kaba mı? Bu düpedüz alay, diye düşündüm.
“Doktor birkaç gün daha dinlenmen gerektiğini söyledi. Rashta’yı çağırayım mı?”
Sovieshu, söylediklerime inanamıyormuş gibi bana baktı. Bu sefer ciddiydim. Benimle ilgilenmesindense onun ilgilenmesini tercih edeceğini biliyordum. Tabii üçümüzün bir arada olmasını istemediğim için gelirse imparatorluk sarayına dönerdim. Zaten Sovieshu’nun da istediği bu değil miydi? Sadece bir kişiye ihtiyacı vardı.
“İmparatoriçe… alay mı ediyorsunuz?”
“Kulağa öyle mi geliyor?”
“HAYIR?”
“HAYIR.”
Tek kelimeyle cevap verdim ve aşağı baktım, bu sırada Sovieshu gözlerini yan yan bana çevirdi.
“Rashta’yı getirmek zorunda değilsin.”
“Hayal kırıklığına uğramanı istemiyorum.”
“Ama bu İmparatoriçe için iyi değil mi?”
Rashta ne zaman üzülse, hep beni suçlardı. Öte yandan, Rashta buraya gelirse ve ben de saraya dönersem, bu aslında yardımcı olacaktır. Yetişmem gereken çok işim vardı.
Cevap vermek yerine kaseye biraz daha buz koydum, sonra alnındaki havluyu alıp tekrar ıslattım. Soğuk havluyu ensesine koydum, zıpladı ve bileğimi tuttu.
“Bana kızgın mısın?”
“HAYIR.”
“…”
“Gerçekten mi.”
“Tamam. Bana dik dik bakmayı kes.”
İç çekti ve boynundaki havluyu çıkarıp yorganın üzerine koydu.
“Rashta’yı arama.”
Bu onun için gerçekten uygun muydu? Yukarı baktığımda, Sovieshu’nun göz kapaklarının aşağı doğru sarktığını gördüm.
“Konuştuğu zaman güzel ve çekici ama şimdi bundan rahatsızım. Başım ağrıyor… o yüzden sessiz kalmasını istiyorum.”
Rashta üzülürdü. Onun cariyesi olduğundan beri, Sovieshu’dan asla uzak durmamaya özen gösterdi.
Sadece başımı salladım ve bezi alnına geri koydum.
* * *
Rashta’nın üzüleceğine dair şüphem doğruydu. Bir hafta dinlendikten sonra imparatorluk sarayına döndük ve bahçede beklemekte olan Rashta, ikimiz de dışarı çıkamadan arabaya atladı. Rashta, Sovieshu’yu sımsıkı kucaklarken, benim için yaptığı tek şey beceriksizce eğilmekti. Bir cariyenin imparatoriçe tarafından görülmesi alışılmadık bir durum değildi, ancak daha önce bana karşı aşırı derecede arkadaş canlısı davrandığı düşünülürse, tavrı farklıydı. Sovieshu’lu olmaya dayanamasa da, onun benimle yalnız kalmasından daha çok endişeleniyor gibiydi.
O ve Sovieshu birbirlerinden ayrılmaya isteksiz görünüyorlardı, bu yüzden merkez saraya tek başıma gittim ve yetkililere ertelediğim tüm işlerimi bana getirmelerini emrettim.
O zamandan beri günlük yaşam devam etti. Bir haftalık işi tamamlamak için merkez sarayda biraz daha zaman geçirdim, bu arada Sovieshu doktorun tavsiyesine uyarak fazla mesai saatlerini azalttı. Rashta, geceleri Sovieshu ile ilgilenirken gündüzleri hâlâ Dük Elgy’ye bağlıydı. Bazen yürüyüşe çıkarken Prens Heinley ile karşılaştım ve Queen ara sıra mektuplar getirdi.
Ah, ama bir değişiklik vardı. Sovieshu, Rashta hakkında çirkin suçlamalarda bulunmak için beni daha az çağırdı. Onunla ilgili meselelerde tekrar yoluna girdi ve talepte bulunmak için daha az sebep vardı. Neyse ki artık onunla sık karşılaşmıyordum ve işim artmasına rağmen doğal olarak daha az yoruldum. Konu Sovieshu’ya geldiğinde kalbim hâlâ kederliydi ama böyle birkaç yıldan sonra belki normal bir kraliyet çifti gibi olabilirdik.
Terk edilme veya vazgeçme endişesi olmadan, orta derecede sıkıcı ama huzurlu bir hayat yaşardık.
* * *
Rashta’yı bir dahaki sefere Düşes Tuania’nın ev sahipliği yaptığı bir çay partisinde gördüm.
Merkez sarayın bitişiğinde Kristal Ev adı verilen küçük bir konak vardı. Dış cephe, adından da anlaşılacağı gibi kristalden değil, tüm evin ışıkla ışıldamasını sağlayan çeşitli açılarda düzenlenmiş camdan yapılmıştı.
Eskiden burada imparatorun çok sevdiği bir cariyenin yaşadığını duydum. Günümüzde, çoğunlukla bir veya iki günlüğüne soylulara ödünç veriliyordu. Düşes Tuania’nın çay partisine ev sahipliği yapmak için ödünç aldığı Kristal Ev’di ve bugün işimi erken bitirip ona katılabildim.
“Gelemeyecek kadar meşgul olduğunuzdan korktum Majesteleri.”
“Hiç de bile.”
Düşes Tuania’yı selamladım ve bahçedeki bir masaya oturdum. Masada çeşitli çay ve kahvelerin yanı sıra cam kapaklarla kaplı çeşitli kurabiyeler, kekler ve diğer lezzetler vardı. Atmosfer, soyluları ve kadınları selamlamak için olgunlaşıyordu.
“Aman Tanrım. Geç kalmalıyız.”
Bahçe girişinden bir ses geldi. Bir pastanın yanından baktım ve daha önce hiç görmediğim dalgalı sarı saçlı bir adam gördüm. Yanında, kendisine eşlik eden Rashta vardı.
‘Ah. Bu Dük Elgy mi?’
Adamın gözleri üzerime düştü.
* * *
Bir an beni inceledi ama arkamı dönmedim. Prens Heinley, Dük Elgy’nin yaşayan lanetli bir bebek ya da gerçek bir hayalet hikayesi olduğu konusunda beni uyarmış olsa da, birdenbire ondan kaçmam garip olurdu.
Sadece kısa bir andı ama adam parlak bir şekilde gülümseyip yanıma yaklaştığında sanki zaman yavaşlamış gibi hissettim.
“Majesteleri. Sonunda sizinle tanışmak bir zevk.”
“Siz Dük Elgy Klaudia mısınız?”
“Beni hemen tanıdın mı?”
Onunla ilk kez tanışıyordum ama kolay kolay unutulamayacak kadar çarpıcı güzellikte bir yüzü vardı. Rashta’nın yanındaki adam da ancak Dük Elgy olabilirdi.
Dük dizini büktü ve elini uzattı. Elimi onun elinin içine koydum ve dudaklarını hafifçe yukarı kaldırarak gitmeme izin vermeden önce nazik bir öpücük teklif etti. Törensel bir şekilde gülümsedim ve Düşes Tuania’ya baktım. Dük Elgy tanınmış bir sosyetikti, bu yüzden onu davet etmiş olması şaşırtıcı değildi. Daha da ilginç olanı, Rashta’yı da davet etmiş olmasıydı.
Ancak Düşes Tuania’nın yüzündeki ifadeyi görür görmez Rashta’nın burada olma niyetinde olmadığını anladım. Duke Elgy onu ortağı olarak getirmiş olmalı. Gerçek, Düşes Tuania ile Dük Elgy arasındaki sonraki konuşmada açıkça görülüyordu.
“Dük Elgy’nin Bayan Rashta’yı getireceğini düşünmemiştim.”
“Rashta’yı sizinki gibi sosyetik bir partiye getirmenin Rashta’ya da yardımı dokunacağını düşündüm. Bu olur mu, Leydim?”
“Dük Elgy gibi ünlü bir adamın beni pohpohlayacağından utanıyorum.”
İkisi selam kılığında birbirlerine sitemler ederken, ben sessizce onaylayarak çayımı içerken Rashta da bana eğildi. Ama çayın tadını hiç alamadım.
Rashta yüzündendi. Onun varlığı tek başına gitme isteği uyandırdı. Ancak Rashta’dan kaçtığım görülürse, bu bir hafta boyunca soylular arasında dedikodu konusu olur. Onunla aynı cümlede anılmak istemiyordum ve bu yüzden birkaç kişi ayrılana kadar burada kalmak zorunda kaldım.
Düşes Tuania ile samimi konuşmasını bitiren Dük Elgy Rashta ile karşıma oturduktan sonra endişem arttı. Neyse ki, onunla kelime alışverişinde bulunma fırsatımız olmadı.
“Baron Riven’ı duydun mu?”
“Halefinin piç oğlu olmasını istediğini duydum ve barones onu boşandı, değil mi?”
“Barones Chrome krallığından değil mi? Çocuklarıyla birlikte ayrılıp ailesinin yanına gittiğini duydum.”
“Barones Riven, Bayan Aleisia’nın kız kardeşi değil miydi?”
“Bugünlerde ne yapıyor?”
“Yılbaşından önce duydum-“
Ama Düşes Tuania, Aleisia’nın yakın zamandaki ilişkilerinden bahsederken, Rashta kısık bir sesle, “Aleisia kim?” diye sordu. Soru düşese yöneltilmemişti ama o duymuşa benziyordu. Düşes Tuania, Rashta’nın yanında oturan kişi muzip bir sesle cevap verirken durakladı.
“O, Rashta’nın selefi.”
“Selef?”
“Bir zamanlar önceki İmparatorun cariyesiydi.”
“Ah…”
Rashta gözlerini büyüttü ve kırpıştırdı.
“Eğer Bayan Aleisia’nın kız kardeşi bir baronesse, Bayan Aleisia aslen soylu bir kadın mı?”
“Evet. Önceki imparatorla bir baloda tanışmıştı.”
“Bayan Aleisia şimdi nasıl?”
Sanki atmosfer soğuk suyla ıslatılmış gibiydi. Herkes konuşmayı bıraktı ve dikkatlerini Rashta’ya odakladı. Bazıları ona merakla, bazıları sempatiyle, bazıları ise kinle baktı.
Rashta’ya cevap veren kişi mutlu görünmüyordu ve “Pekala” dedi.
Bayan Aleisia…
“Gitmeye zorlandığını duydum. Yazık.”
Cevap veren Dük Elgy’ydi ve Rashta şaşkınlıkla yan yan baktı. Rashta kaşlarının arasında bir buruşuklukla ona bakarken gülümsedi.
“İmparator, Bayan Aleisia’dan çabuk sıkıldı. Diğer tüm cariyelerden daha kısa cariyelik yaptı. Her şey çok çabuk bitti…”
Dük Elgy, bunun Rashta gibi biri için bir hikaye olmadığını kesinlikle biliyordu. Ancak tamamen sakindi ve çayından bir yudum alırken gülümsedi.
Rashta iri gözlerini kırpıştırdı. Bir keresinde ondan sonra başka bir cariyeden bahsettiğimde üzülmüştü. O zamanlar düşünülemezdi ama şimdi onunla aynı yolu seçmiş ve sonu kötü olan bir cariye ile karşı karşıyaydı. Rashta tamamen donmuştu ve bazı soylular ona acıyarak baktılar.
Rashta’nın ağzını sıkı tutacağını düşünmüştüm ama sessiz kalmak yerine yüzündeki şaşkınlığı hızla sildi ve yüzü kıpkırmızı bir şekilde konuştu.
“Soyluların pek çok sevgilisi olduğunu duydum. Doğru gibi görünüyor.”
Bazıları ona sempati duymak için atladı.
“Başka sevgilisi olmayan bazı çiftler var.”
“Kontes Eliza gibisi pek yoktur.”
“Siyasi evlilikler daha çok norm.”
Rashta onların her sözüne bir başını salladı ve karşılık olarak gülümsedi.
“Doğru, tabii… aslında Rashta, Düşes Tuania’nın beş sevgilisi olduğunu duyunca çok şaşırdı. Ama şimdi bunun doğal olduğunu duyduğuma göre, yeni bir dünyadan geçiyormuşum gibi hissediyorum.”
Bu sefer bir sessizlik dalgası vardı. Herkesin ağzı açıktı. Düşes Tuania’nın çatalı tabağına şıngırdadı.
“Ah.”
Rashta elleriyle ağzını kapatarak kıpkırmızı oldu.
“Söylememem gereken bir şey miydi? Üzgünüm.”
“Söylemeniz gereken bir şey değil çünkü bu çok saçma, Bayan Rashta.”
Düşes Tuania’nın sesi ince bir buz kadar tehlikeliydi. Rashta defalarca özür diledi ama düşesin yüzü yumuşamadı.
“Üzgünüm Leydim. Bayan Rashta soyluların görgü kurallarına alışkın değil. Sadece duyduklarını tekrar ediyor.”
Dük Elgy tekrar Rashta’nın yanında yer aldığında, Düşes Tuania sonunda ayağa kalktı.
“Görgü kurallarını bile gözetemeyecek kadar kaba iki kişinin olmasını dayanılmaz buluyorum. Özellikle sen, Dük Elgy. Nasıl davranacağını bilmeyen birini getirmek istiyorsan, onlara birazcık numara yapmalıydın.” … Kabalık numaradan daha kötüdür.”
“Ah, kızgın mısın?”
“Evet. Bugünkü parti burada sona eriyor. Sizi bu garip olaya getirdiğim için üzgünüm, Majesteleri.”