Bir adam güzel bir kızla evlendi.
Onu çok seviyordu.
Kadında bir deri hastalığı oluştu.
Yavaş yavaş güzelliğini kaybetmeye başladı.
Adam, eşinin bu hastalığı kafasına çok taktığı için üzülüyordu.
Bir gün kocası bir iş için şehir dışına çıkmıştı.
Adam dönüş yolunda kaza geçirdi ve görme yeteneğini kaybetti.
Ancak aile hayatı her zamanki gibi devam etti.
Günler geçtikçe kadın güzelliğini tamamen kaybetti.
Adam onu sevmeye devam etti.
Çünkü o da karısını çok seviyordu.
Kadın bir gün öldü.
Karısının Ölümü onda büyük üzüntü yarattı.
Tüm cenaze ritüellerini tamamladıktan sonra.
Yaşadığı bu şehri terk etmek istedi.
Bu duruma itiraz eden bir arkadaşı kararının yanlış olduğunu
-" Bilmediğin bir şehirde nasıl yalnız yürüyeceksin?
-Bu günlerde karın sana yardım ederdi, Şimdi tek başınasın ".
Adam onu şu sözlerle cevapladı :
- " Ben kör değilim.
Böyle davrandım çünkü bu hastalık yüzünden eşim cildini gördüğümü bilseydi hastalığından daha çok buna incinirdi.
Onu sadece güzelliği için sevmedim, aynı zamanda şefkatli ve sevgi dolu doğasına aşık oldum.
Onu mutsuz etmemek için yıllarca kör taklidi yaptım.
Bu kötü günlerinde onu mutlu etmek istedim. "
Ahlaki olarak: Birini gerçekten sevdiğinizde, onu mutlu etmek için sonuna kadar yanında yürürsünüz
Ve bazen kör gibi davranmak ve mutlu olmak için başkalarının küçük sorunlarını görmezden gelmek bize iyi gelir.
Güzellik zamanla solacak ama kalp ve ruh hep aynı olacak.
İnsanı sadece görünüşü için değil, Duyguları için de sev.
https://1000kitap.com/Sakineylul