Psikiyatrik etiketler kullanmak hastayı damgalar mı?
Geçtiğimiz on yıllar boyunca, psikiyatrinin tarihinin belli anlarında yapmaya alıştığı uygulamalara karşı birçok eleştiri ortaya çıktı. Örneğin, R. D. Laing gibi referanslar tarafından yönlendirilen antipsikiyatri hareketi, zihinsel sağlık merkezlerinde bulunan pek çok savunmasız insanın aşırı doz ve aşağılayıcı muamelesini ve biyolojik olarak çok fazla odaklanmış bir yaklaşımı kınadı..
Bugün psikiyatri çok gelişti ve ona karşı eleştiriler çok fazla güç kaybetti, ancak hala savaş cepheleri var. Bunlardan biri olan fikir zihinsel bozuklukları teşhis etmek için kullanılan psikiyatrik etiketler aslında damgalayıcı, beraberinde sorunu daha da kötüleştiriyorlar. Ama ... bu ne kadar doğrudur? Görelim.
- İlgili makale: "Antipsikiyatri: Bu hareketin tarihçesi ve kavramları"
Psikiyatrik etiketlerin eleştirisi
Tanılama etiketlerinin kullanımına yönelik bu tür saldırılar genellikle iki temel fikirden başlar..
Birincisi, zihinsel bozuklukların, aslında, kişinin biyolojik konfigürasyonunda bir kökene sahip olan anomaliler olmadığı, yani sizin belli bir burnunuz olduğu gibi, bunun sabit bir özelliği olmadığı belirli bir renkte saç şekli veya Her durumda, Bu zihinsel sorunlar, çevre ile etkileşim sisteminin bir sonucu olacaktır. Bizi geçmişte belirleyen bir ya da birkaç deneyimden kaynaklanıyor. Bu nedenle, etiketlerin kullanılması haksızlığa uğramıştır, çünkü sorunun hastadan ortamdan izole edildiğini gösterir..
İkincisi, mevcut sosyal bağlamda, bu mezhepleri kullanmanın, insanları yalnızca kişisel ilişkilere zarar vermekle kalmayıp aynı zamanda iş aramayı vb. Etkileyebilecek bir dezavantaj ve kırılganlık konumuna getirmeye hizmet etmesidir. Bir bakıma, eleştirilir. bu etiketler onları taşıyanları insanlıktan arındırır, o kişiyi belli bir rahatsızlık tanısı almış olandan daha fazla birinden geçirmek, sanki yaptığı her şey, hastalığın sonucu olduğunu hissediyor ve düşünüyor, ve varlığı, eşit bir etikete sahip herhangi biri tarafından tamamen değiştirilebiliyordu..
Bu iki fikir makul görünmektedir ve zihinsel bozukluğu olan kişilerin bugün bile net bir damgalanma yaşadıkları açıktır. Bununla birlikte, her şey, bu kötü imajı üreten bu etiketlerin kullanımı olmadığını göstermektedir. Bakalım konu hakkında bilinenleri görelim.
Teşhis kategorilerinin etkisi
Başlamak için, teşhis etiketlerinin sıfat olmadığını, bir kişinin nasıl bir şey olduğunu kabaca kavramaya hizmet etmediklerini belirtmek gerekir. Her durumda, uzmanlar tarafından geliştirilen ve ne tür sorunların daha fazla acı çekmeye meyilli olduğunu anlamaya yardımcı olan teorik yapılardır; otistik bir bozukluk olarak depresyona sahip olmak aynı değildir ve bu kategoriler bize birinin kişiliğinden bahsetmemesine rağmen, yaşam kalitesini iyileştirmek için nasıl müdahale edileceğini bilmelerine yardımcı olurlar..
Öte yandan, ruhsal bozuklukların damgalanması, bildiğimiz tıp tıbbının ortaya çıkmasından yüzyıllar önce, psikiyatriden bağımsız olarak geriye gider. Bu uygulamalı bilimler göründüğünde Azınlıkların bu marjinalleşmesine göre bozukluklarla hareket ettiler, ancak bu ayrımcılık zaten vardı ve çok eski metinlerde belgelenmiştir. Aslında, tarihin belirli aşamalarında, semptomların Şeytan'ın tezahürleri olduğuna ve bu nedenle, zihinsel bozukluğu olan bir kişinin yakınlığının tehlikeli olduğuna inanılıyordu..
Bunun ötesinde, psikiyatrist veya klinik psikologdan geçtikten sonra teşhis edilen kişilerin yaşam kalitesinin kötüleştiğine dair kanıt yoktur.
- Belki de ilgileniyorsunuz: "Shutter Island: filmin kısa bir psikolojik görünümü"
Testlere gitmek
Teşhis etiketlerinin zararlı olduğuna dair iddianın arkasında kanıt var mı? Varsa, çok zayıflar. Örneğin, bu uygulamanın sağlık alanındaki en büyük eleştirmenlerinden David Rosenhan, Robert Spitzer adlı başka bir araştırmacı onlardan bunu istediğinde bunu göstermek için deneysel olarak elde edilen verileri sağlamayı reddetti..
Yıllar sonra, Lauren Slater adlı bir yazar, akıl hastalığını taklit ettiği ve psikiyatrik bir tanı almayı başardığı bir deney yaptığını iddia etti. Ancak, bu soruşturmanın mevcut olmadığını kabul ederek sona erdi..
Öte yandan, eleştirilerin büyük bir kısmı, bazı psikiyatri kategorisinde teşhis edilmenin çok kolay olduğunu veya belirsiz olduğunu göstermektedir. Olan insanlar var Belirtileri taklit ediyorlar ve sağlık personelini aldatıyorlar, Fakat rol yapmayı bıraktığınızda, tıbbi öyküyü olduğu gibi bırakmak yerine, bozukluğun kaybolma yolunda olduğu, gerçek hastalık durumlarında çok nadiren yazılı olarak bırakılan bir şey olduğunu gözlemlersiniz. Bu gerçek, hekimlerin aldatmaya istekli olmalarına rağmen, ciddi vakaları ve düzelme yolunda evrimleşen diğerlerini ayırt edebildiklerini göstermektedir..
Bu yüzden, iyi psikiyatrinin bize sunduğu araçların iyi tarafından yararlanmak daha iyidir, aynı zamanda bu etiketlerin kim olduğumuzu özetlediğine inanmakla karıştırılmamalıyız..
Bibliyografik referanslar:
- Spitzer, R.L. (1976). Bilimde sahte bilim ve psikiyatrik tanı için daha fazla bilgi. Genel Psikiyatri Arşivi, 33, s. 459 - 470.