Bölüm245: Sınır Lordu seni görmek istiyor
Ye Qingyu burada Song Xiaojun ile karşılaşacağını asla düşünmemişti.
Song Xiaojun’un başını salladığını gördüğünde ileri çıkıp merhaba diyecekti. Fakat o hiç durmadan, Ye Qingyu’nun omzuna değerek sanki onu hiç tanımıyormuş gibi geçti.
Ye Qingyu afalladıktan sonra hafifçe anladı.
O arkasından takip etmiyordu bunun yerine Beyaz Atlı Kulesinin yönünde ilerliyordu.
Fakat Ye Qingyu birkaç adım attığından sonra birdenbire bir şeyi fark etti. O yürümeyi kesti.
“Bekle, Sınır Lordu konağının yönü… Xiaojun’un ifadesi biraz garipti, olabilir mi… birisi onu gizlice mi gözetliyor?” Ye Qingyu bunları düşündüğünde kalbi çılgınca sarsıldı.
Başını aniden çevirdi ve geriye doğru baktı.
Fakat Song Xiaojun’un figürü çoktan kaybolmuştu.
Ye Qingyu tereddüt etmeden peşinden koştu.
Derler ki, endişeli bir kalp karmaşıktır. Song Xiaojun’un ifadesini ne kadar çok düşünürse bir şeyin doğru olmadığına o kadar inanıyordu.
Her ne kadar Song Xiaojun karanlığın kan çizgisini özümsedikten sonra aşırı soğuk bir kişiliğe sahip olsa da, Ye Qingyu gizemli bir şekilde onunla arasında bir bağlantı parçası olduğunu hissediyordu. Song Xiaojun’un başını salladığındaki ayırt edilemez ifadesi…
Siktir!
Xiaojun tehlikedeydi.
Ye Qingyu bunu düşündüğünde yüz ifadesi büyük ölçüde değişti.
Şu anda sivil halkı şok etmeyi umursamıyordu. Vücudu Sınır Lordunun konağına doğru uçan bir ışık akımına dönüştü; gözlerinin içinde süzülen gümüş iplikler zayıf bir ışık çıkararak aşağıdaki alnı taramaya başladı…
Her sokakta sayısız insan vardı. Fakat kıpkırmızı bir elbisenin izini göremiyordu.
Ye Qingyu’nun giderek endişelenmeye başladı. Onun figürü her yeri görebilen en uzun iki yapının yanına indi. O sürekli titreşen bir kuyruklu yıldız gibiydi. Her titreşmesinden sonra farklı bir yere ulaşıyor ve bir noktadan aşağıya doğru bakıyordu…
“Kim o?”
Aşağıdan devriyelerin bağırış sesleri geldi.
Youyan Sınırında insanların gökyüzünde uçması yasaktı. Özellikle son zamanlarda ki karmaşık durumlardan her şey daha da katılaşmıştı. Gece sokağa çıkma yasağı dışında gün içindeki kısıtlamalar da oldukça katıydı. Ye Qingyu yuan gücünü etkinleştirdikten sonra, devriyeler çok geçmeden fark ettiler…
Ye Qingyu’nun endişesi alev gibi yanıyordu, nasıl böyle yasaklara kulak asabilirdi?
Devriye gezen askerlere bir bakış bile atmadı. Bir kez daha yerden yüzlerce metre gökyüzüne yükseldi ve umutsuzca Song Xiaojun’un nerede olduğunu belirlemeye çalışırken etrafa baktı.
Birisinin küçük kızın Lu Zhaoge’a saldıran asıl faillerden biri olduğunu bilmesi gerekirdi. Youyan Sınırında onun tutuklama posterleri vardı; İmparatorluğun tamamı onu yakalamaya çalışıyordu. Normalde dikkatlice saklandığı zaman bile, büyük bir tehlikedeydi. Şu anda keşfedilirse gerçekten tehlikede olurdu…
“Küstah, hala inmedin. Sen hangi tarikattansın ki bu kadar küstah olmaya cüret ediyorsun?” Devriyenin kaptanı Ruh Pınarı uzmanıydı. O bu figürün kurallara uymadığını ve binalara sanki bir şey gözlemliyormuş gibi baktığını görünce onu casuslarla aynı gruba yerleştirmişti.
Devriye askeri bu utamaz adamı aşağı sürüklemek için havaya yükseldi.
“Geri çekil!”
Ye Qingyu aşağıya doru açık bir sesle bağırdı; Asker mühründen altın bir ışık kabardı. Havada geniş bir model ortaya çıkarken birkaç sokak aydınlandı. Beş tür parlaklık ve onun tür renk. Baktığında özellikle güzel görünüyordu.
“O… Marki ye!”
“Kılıç devriye elçisi’”
Devriye askerleri tamamen şok olmuşlardı. Her asker askeri mühürlerin farkı seviyelerini ve subaylarının sınıflandırılmasını son derece iyi biliyordu. Bir bakış kim olduğunu anlamaları için yeterliydi. Ye Qingyu’nun yolunu engellemek için yükselen askerlerin hepsi yere indi.
“Biz Marki Ye olduğunuzu bilmiyorduk, biz özür dileriz.”
Diğer askerlerde kafalarını Göklere doğru kaldırırken gözlerinde saygı ve hayranlık ifadesi parlıyordu.
Sınırdaki emirlerden sorumlu olan askerler Jianghu insanları yüzünden neredeyse çıldırmışlardı. Bütün bu insanları yakalayamadıkları gerçeğinden nefret ediyorlardı. Fakat askeri emirler nedeniyle düşünmeden hareket edemezlerdi. Ye Qingyu ortaya çıktıktan ve birkaç çılgın Jianghu insanıyla ilgilendikten sonra tehdit edici bir etki ortaya çıkmıştı. Jianghu’nun birçok insanı daha dürüst olmuş ve onların işi daha rahat bir hal almıştı.
Bu nedenle emir ve düzenden sorumlu bu askerler, Ye Qingyu’ya karşı sıradan askerlerden daha da minnettardı.
Bu devriye askerleri havaya doğru askeri bir selam verdi.
Ye Qingyu bu anda fazla konuşmadı. Bir askeri selam verdikten sonra onun figürü rüzgâr ve şimşekler gibi aramaya geri döndü.
… … … …
Yarım saat sonra.
Ye Qingyu telaş ve kaygılı bir ifadeyle Sınır Lordunun konağının ana girişinde duruyordu.
Onu bulamamıştı.
O on mil çapında ki neredeyse bütün sokak ve geçitleri aramıştı fakat yine de Song Xiaojun hakkında bir şey bulamamıştı. Eğer o şimdiki gücüyle bilincini genişletir ve yuan gücünü sonuna kadar etkinleştirirse birisini bulması zor değildi… Fakat Song Xiaojun’un zarif figürü bir baloncuğun patlaması gibi tamamen ortadan kaybolurdu, nerede olduğu hakkında da hiçbir ipucu bırakmazdı.
Song Xiaojun’un Ye Qingyu’nun fark edip omzuna sürtündüğü andan sonra sadece üç veya dört nefes geçtikten sonra onu aramaya başlamıştı.
Peki, bu zaman diliminde ne olmuştu?
Ye Qingyu gittikçe paniğe kapıldı.
“Xiaojun’un gücü geçmiştekiyle kıyaslanamaz. Youyan Sınırında Lu Zhaoge’den başka onu tehdit edebilecek hiç kimse olmamalı. Belki de aşırı endişeleniyorum… Eğer o tehlikede olursa Karanlığın Hareketsiz Şehrinin gücüyle eğer kaçmak isterse kimse onun kalmasını sağlayamamalı… ”
Ye Qingyu derin bir nefes alırken kendini sakinleşmeye zorladı ve dikkatli bir şekilde analiz etti.
O anda—
Sınır Lordunun Konağının an girişi birdenbire açıldı. Tanıdık bir figür aniden dışarı çıktı ve Ye Qingyu’yu gördü. Onun gözleri birdenbire parlarken, sekti ve gülerek konuştu. “Hey, burada ne arıyorsun?”
… … … …
Sınır Lordu konağının bin metre uzağında.
Normal küçük bir avlunun içinde.
Bu avlunun sahibi dört kişilik normal bir aileydi. Onlar bu anda baygınken sessizce evin içinde uzanıyorlardı. Masadaki tabaklar hala hafifçe kokuyordu…
Şarkı Xiaojun avluda ki kuyunun yanında duruyordu. Dudaklarının köşesinde bir alev yanıyormuş gibi bir parça kan vardı.
Onun on metre önünde.
Bir kan havuzuna üç ceset yatıyordu.
Siyah elbiseler giymiş üç kişi vardı; ellerinde ki silahlar matem çubukları gibiydi. Silahlarının hangi malzemelerle yapıldığı bilinmiyordu. Kömür gibi zift siyahıyken ve delici bir uğursuzluk yayıyorlardı. Hafif görünür bir sis üç cesedin aşağıdan yukarıya kuşatmıştı ve birisi bir hayaletin ölmeden önce ki son anındaki trajik ulumasını hafifçe duyabilirdi…
Song Xiaojun’un bedeni sanki dik duramıyormuş gibi titreşti ve salandı.
“Kız kardeşim, nasılsın?”
Telaşlı bir ses geldi. Hava bir parça titredi ve Xian’er örgülü saçlarıyla Song Xiaojun’u desteklemek için acele etti.
“Mesajını aldıktan sonra olabildiğince çabuk geldim. Kız kardeşim iyi misin, sen yaralanmışsın… Beni korkuttun …” Xian’er-in sesinde hafif bir üzüntünün izi vardı.
“Ben iyiyim.”
Song Xiaojun başını iki yana salladı ve Xian’er başını okşadı. “Ben onların bu kadar çabuk geleceğini düşünmedim…”
“O yaşlı adamlar gerçekten çıldırdı. Sana suikast yapmaya cüret ettiler…” Xian’er yerdeki üç cesede baktı, onun burun deliğinden suman çıktı; dişleri duyulur şekilde birbirine çarptı. O saf beyaz dişlerini neredeyse toz haline getiriyordu.
“Bu er ya da geç olacaktı.” Song Xiaojun her zamanki gibi son derece sakindi. O soğuk bir şekilde gülümsedi: “ Ben sadece onların bu kadar kısa sürede benim nerede olacağımı bulacaklarını düşünmemiştim. Gelecekte daha çok sorun çıkacak gibi görünüyor…”
Xian’er afalladıktan sonra anında bunun ne anlama geldiğini anladı. “Kız kardeş, diyorsun ki…”
“Bu yaşlı adamlar entrika ve hileler konusunda uzmanlar. Eğer birisini öldürmek için başka birinin bıçağını ödünç alabilirlerse, bu onların için en ideal yöntemdir. Belki de yakın gelecekte [Youyan Ordusu] benim nerede olduğunu keşfedecek. Ah, bu doğru aynı zamanda kendilerinin kahraman olduğunu düşünen tarikatın insanları da var… “Song Xiaojun derin bir nefes alarak dudaklarındaki kan lekelerini ovuşturdu.
“O yaşlı zehirli engerekler.” Xian’er ayağını öfkeyle yere vurduktan sonra Song Xiaojun’a doğru endişeyle baktı. “Kız kardeşim neden ilk önce Youyan Sınırından ayrılmıyoruz, sen yaralandın…”
Song Xiaojun kararlı bir şekilde başını salladı. “Ayrılamayız. Ben bu eşya için Lu Zhaoge’yi yaraladım. Eğer bu eşyayı alamazsam, yapamam… Ne olursa olsun, onu benimle birlikte götürmeliyim. Şimdi gidersek tüm çabalarımız boşa gitmiş olacak…”
“Ama kız kardeşim…” Xian’er hala bir şeyler söyleyecekti.
Song Xiaojun başını iki yana salladı ve artık konuşmayacağını belirtti. Bakışları kıyaslanamayacak şekilde kararlıyken en ufak şekilde sarsılmadı.
Xian’er bu ifadeyi gördüğünde Song Xiaojun’u ikna etmek için hiç bir şansı olmadığını anlamıştı.
Küçük kız kalbinde iç geçirirken küçük, kısa hançerini sıkıca kavradı. O zaten kalbinde bedeli ne olursa olsun kız kardeşinin yaralanmasına izin vermeyeceğini düşünüyordu.
“Onlarla ilgilen. Ben şu an bir Süzülen Işık Yanılsama Formasyonu kurdum. Bu avlunun sahibi bayıldı ve hiç bir şey göremedi bu yüzden hayatlarına zarar verme …” dedi Song Xiaojun.
Xian’er ağzını açtığında alevlerden oluşan siyah bir ok üç siyah cesedi yaktı, onlardan geriye en ufak bir iz bırakmayacak kadar yaktı.
“Bu doğru, yolda, onunla karşılaştım…” Şarkı Xiaojun avucuyla bir fiske attı ve ardından altı ya da yedi alev toplanarak avucunun ortasında bir küre oluşturdu ve ortadan kayboldu.
Havada ki dalgalanmalar daha sonra sakinleşti.
“O… kim?” Xian’er şaşırdıktan sonra Song Xiaojun’un kastettiği şeyi anladı. Kıkırdayarak, “Sen Markiyi mi diyorsun? Haha, kız kardeşim sen hala onun hakkında düşünüyorsun… Ama o kişi acımasız ve kötü, kesinlikle sert bir kalbi var. Eğer o Kız kardeşin kimliğini keşfederse, büyük ihtimalle…”
Song Xiaojun bir şey söylemedi.
Fakat gözbebeklerinin derinliklerinde hafif bir renk parladı ve kayboldu.
… … … …
“Dışarı çıkmak ve seni bulmak üzereydim. Benim kapıma geleceğini kim düşünürdü. Haha, bu beni bir şeyler yapmaktan kurtardı.” Xing’er Ye Qingyu’ya gülmeye baktı. “Hızlıca beni takip et…”
“Gireyim mi? Ne için? Beni arıyordun…” Ye Qingyu’nun kalbi aşırı derecede düzensizdi odaklanamıyordu. Onun ağzı bir cevap verdi fakat kalbi hala Song Xiaojun hakkında endişeliydi.
“En? Sana ne oldu…? Ruhunu kaybetmiş gibi görünüyorsun. Hehe, Lord Lu seni görmek istiyor. İyi bir şey olmalı.” Xing’er Ye Qingyu’yu sürüklemek için elini tuttu.
Ye Qingyu’nun avucu yakalandı fakat o avucunun biraz soğuk olduğunu hissediyordu ve onu tutan el kıyaslanamayacak kadar yumuşak ve pürüzsüzdü. Bir şeylerin tuhaf olduğunu düşünüyordu fakat şu anda çok fazla düşünmedi… Aniden bir şey hissetti.
Gözleri çılgın bir sevinçle parladı.
“Hm? Xing’er ne yapıyorsun? Bakmam gereken bazı meseleler olduğundan, önce ben ayrılacağım…” Ye Qingyu sersemlemiş durumundan kurtulmuş gibi görünürken birdenbire önündeki kişinin kim olduğunu fark etti. O cümlesini bitirmeden bir ışık ışınına dönüştü ve ortadan kayboldu…
“Eh?”
Xing’er orada dururken gülse mi ağlasa mı bilmiyordu.