Robert Hirschfield'in uyuşturucuya hayır dediği ve Kudüs'te bir sohbeti gözlemlediği.
Bunun olamayacağını düşünerek Chaim’in oturma odasına giriyorum. Uzun siyah ceketli yaşlı Hasid, bir arkadaşını Tevrat çalışması ve bir toke için davet etti. Chaim hamamböceğini bana uzatıyor. Reddediyorum. Rüşvet gibi görünüyor. Eğer alırsam, onunla çalışmak zorunda hissedeceğim.
Belki yapmalıyım. Kudüs'te kafayı bulup Yahudi kutsal kitaplarına dalmak, çocukluk anılarımın tozlu bir ortama gömülmesinin panzehiri olabilir. Yeshiva bahar yeşil kafasını cama sürerken sınıf.
Bir zamanlar Rolling Stone Magazine'de bir San Francisco avukatı olan Chaim'i, dünyevi ağacından kesilmiş ve kendini Tanrı'nın çardağına kaçırmış bir dal olarak görüyorum.
Bu Talmud hahamıyla ve Talmud hahamıyla ilgili öğrenilmiş bir tartışmanın çapraz ateşine yakalandım.
Kendi hayatım, kıyaslandığında, çok dürüst görünüyor. On altı yaşımdayken yazar olmak istedim ve yine de yazar olmak istiyorum. Belki Chaim’in kar küresinde aklımı açıklasaydım ("amfetamin kalabalığının bir parçasıydım."), Ben de zaman içinde atalardan kalma siyah bir paltonun içine atlayıp uygun olduğunu bulabilirdim.
Chaim, kendisinin daha genç, siyah kaplamalı bir versiyonu olan arkadaşı ile kanepede bana bir yer ayırıyor. Bu Talmud hahamıyla ve Talmud hahamıyla ilgili öğrenilmiş bir tartışmanın çapraz ateşine yakalandım.
İki adamın gelenek ve davranışsal sapkınlıkla oynadıkları rahatlığa hayranım. Hasidik yeraltı suçluları arasında olmak iyi hissettiriyor. Chaim arkadaşına "Robert, Filistinlilerin şiddetsizliği hakkında yazıyor" diyor.
Genç adam, "Böyle bir şey olduğunu bilmiyordum," dedi. Birşey demiyorum. Tanrı'yı yabani ot için terk eden, ancak bağırsaklarında dolaşan klişeyi terk edemeyen bir Hasid'e adanmış bir mezmur yazmak istiyorum.