Erling Haaland’ın bir şeylerin değiştiğini fark etmesi birkaç saniyesini aldı. Geçen ayın sonlarında, Norveçli forvet Haaland, Manchester City’ye geçişinin bir parçası olan tıbbi muayenenin birçok ve monoton adımlarını sabırla ve sessizce geçerek Manchester Sağlık ve Performans Enstitüsü’ndeydi.
Bir noktada, sadece bir çift külottan ibaret olan Haaland’dan derin bir nefes alması ve kusursuz bir şekilde hareketsiz durması istendi, böylece kulüp onun boyunu doğru bir şekilde okuyabilecekti. Kendisine söylendiği gibi yaptı. Muayene boyunca ona rehberlik eden doktor, “Tamam, 1.952 metre,” dedi ve rakamı bir kağıda not etti.
Haaland bunun doğru olmadığını düşündü. Herkes kendi boyunu bilir. Doktorun kaydettiklerini kontrol etti. Cevap yine oradaydı. 1.952. “Vay canına,” dedi Haaland, sesi kendinden gerçekten memnunmuş gibi geliyordu. “Ben büyüdüm. Neredeyse tam bir santimetre.” Bir de anlamlı: Fazladan birkaç milimetre, Haaland’ı bir eşiğin üzerine atmıştı. 21 yaşında, şimdi resmen 6 fit 4 inçti.
Haaland söz konusu olduğunda boyut önemlidir. Bu, bir forvet olarak zengin diğer niteliklerini – teknik kabiliyetini, hareketini, zekasını, derine inme ve oyun kurma kapasitesini, her iki ayağından da bitirişinin gücünü ve hassasiyetini – azaltmak değildir ve bu bir şey değildir. izolasyonda var olan.
Gerçekten de Haaland’ı bedenen izlerken, ilk göze çarpan şey hızı. Haaland hızlı. Neredeyse anında hızlanıyor ve ardından uzun ve zarif adımlarıyla önündeki yeri yiyip bitiriyor. Bu hızı bu kadar çarpıcı yapan şeyin beklenmedik olması, o çerçeveye sahip bir adam tarafından üretilmesi ancak bir vuruştan sonra mümkün oluyor.
Erling Haaland’ın boyut, hız ve güç karışımı, onu herhangi bir savunma oyuncusu için bir test haline getiriyor. Kredi… Andrej Isakovic/Agence France-Presse — Getty Images
Ne tür bir oyuncu olduğunu göz ardı etmek ya da Pep Guardiola’nın Manchester City’de vaaz ettiği karmaşık, hassas oyun tarzına nasıl uyacağını düşünmek de değil. Haaland bir çeşit koçbaşı olarak satın alınmadı. O bir hedef adamdan çok daha fazlası. Sadece, ilk bakışta, bu şekilde inşa edilmiştir.
Çok basit bir düzeyde, Haaland büyük, inkar edilemez bir şekilde. Özellikle bağlam açısından büyüktür. Seçkine futbolu bu aralar hafif, neredeyse elfin figürlerle dolu. Haaland çoğu forvetten bir kafa uzun. Çoğu bek ve kanat üzerinde kuleler. Merkez orta saha oyuncuları üzerinde hava boşluğu var. Hatta merkez defans oyuncularının çoğunu biraz küçük bulabilir.
Jürgen Klopp tarafından Liverpool’un saflarına bu hafta eklenen Uruguaylı forvet Darwin Nuñez de benzer bir durum. O kadar uzun değil – sadece 6 fit-1, Haaland gibi hala büyümek zorunda değilse – ama benzer bir profile sahip. Boşluk bulmak için derinden ziyade genişlere doğru sürüklenir. Hızla hızlanıyor. Akıllıca hareket eder.
Ancak Klopp’un belirttiği gibi o da “güçlü”. Liverpool’un son birkaç yıldır forvet hattı, modern forvetler için kabul edilen kalıba uyan üç oyuncu – Sadio Mané, Roberto Firmino, Mohamed Salah – etrafında inşa edildi. Çeviktirler, hızlı hareket ederler, teknik olarak kusursuzdurlar. Ancak hiçbiri, Nuñez’in güçlü olduğu anlamında değil, “güçlü” olarak tanımlanamaz.
Klopp, gerekli olduğunu hissettiğinde Divock Origi şeklinde, örneğin Şampiyonlar Ligi finalinde bir gole ihtiyaç duyduğunda veya Everton oynarken olduğu gibi, emrinde daha sağlam bir seçeneğe sahipti. Ancak Origi, her şeyden çok bir kaos ajanı olarak görülüyordu; neredeyse sadece bir B Planı olarak konuşlandırıldı. Guardiola gibi, Klopp da “geleneksel” bir merkez-ileri olarak adlandırılabilecek fikrin ötesine geçmiş görünüyordu.
Her ikisinin de bu yaz transfer bütçelerinin önemli bir kısmını bu modu tersine çevirmeye adamış olmaları önemli. Açıklamalar can sıkıcı derecede basit olabilir. City, her oyunda çok sayıda şans yaratır; Haaland’ı eklemek, daha fazlasının hedefe dönüşmesini sağlamanın kesin bir yoludur. Liverpool, Andy Robertson ve Trent Alexander-Arnold’da hassas bir hava besleme hattına sahiptir. Bunu kullanmak mantıklı.
Ya da belki de Premier Lig’in ilk ikisinin nadir görülen havasının dışında sonuçları olan bir değişime işaret edebilir. Grevciler – saf, safkan forvetler – son on yılda yok denecek kadar ender hale geldi. Robert Lewandowski, Karim Benzema, Sergio Agüero ve Luis Suárez tarafından temsil edilen -hepsi otuzlu yaşlarının ortalarında olan- kuşak ile Kylian Mbappé, Haaland ve muhtemelen Nuñez tarafından yönetilen kuşak arasında, 9 numara neredeyse yok oldu.
Doğru, çölde ara sıra vahalar oldu: Tottenham Hotspur’da geç çiçek açan Harry Kane ve Suárez’den beş yaş küçük olmalarına rağmen Belçika’da yeterince erken çiçek açan Romelu Lukaku, 2011’de Premier Lig’e çıktılar. .
Bununla birlikte, kural olarak, futbolun son 10 yıldaki yolculuğu, ileriye dönük odak noktası olarak adlandırılabilecek şeyden uzak olmuştur. Bunun yerine eğilim, duruma bağlı olarak sürüklenip dolaşabilen ve dönüşebilen oyuncular etrafında inşa edilen daha akıcı, daha dinamik hücum hatları tasarlamak oldu: uzmanlardan ziyade Mané ve Neymar ve Raheem Sterling gibi genelcilerin kapsadığı bir nesil.
Büyük olasılıkla, bunun neden olabileceğine dair tek bir açıklama yok. Kısmen felsefi olabilir: Özellikle Guardiola, sabit bir 9 numaranın isteğe bağlı olduğu ve hava yaklaşımının karmaşık olmadığı düşünülen bir yaklaşıma öncülük ederken, Klopp’u üreten Alman okulu, bir oyuncunun basındaki dinamizmine öncelik verdi. Sporun geri kalanı izledi.
Ancak hedef erkeklerden uzaklaşmanın da kökleri, yetenek üretimini hemen hemen aynı zaman diliminde sanayileştirme yarışında olabilir. Futbolun seçkin akademileri, kısmen kendilerinden sorulan şeye yanıt veriyor: A takım antrenörlerinin forvetlere fazla ihtiyacı yoksa, altyapı sistemlerindeki meslektaşları onları sağlamayacak.
Bunun yerine, enerjilerini, profesyonel oyunun artık diğerlerinin üzerinde değer verdiği oyuncu türlerini (top oynayan orta saha oyuncuları, ters kanat oyuncuları, yaratıcı bekler) bulmaya harcayacaklar.
Bu model sadece Avrupa’da geçerli değil. Arsène Wenger, on yıl önce, akademilerine bağımlı olan eski dünyanın artık ileriye dönük üretim yapmadığını ileri görüşlü bir şekilde ilan etti. Yırtıcı içgüdülerin sadece Güney Amerika’da sokaklarda hala bilenmiş durumda üstünlük sağlamak için gerekli olduğunu hissetti.
Şimdi bu bile artık geçerli değil. Brezilya’da kulüpler Avrupa pazarının taleplerine cevap veriyor. Hammaddeleri satılabileceğini düşündükleri bir şeye dönüştürüyorlar. Ve bir süredir, saf forvetler o kadar iyi satmadı.
Yine de ilgili başka bir faktör var. Akademiler doğal olarak üretebilecekleri oyuncu türlerine daha fazla ağırlık veriyor. Kendini işine adamış ve yetenekli koçlarla dolu, iyi bilenmiş bir gençlik düzeni, yetenekli gençleri alıp onları düzgün, zeki orta saha oyuncularına veya yaratıcı iç forvetlere dönüştürebilir. Yapamayacağı şey onları 6 fit-4 yapmaktır.
O halde neyin önce geldiğinden tamamen emin olmak zor: Özellikle Avrupa, futbolun seçkine teknik direktörleri kendilerinin ötesine geçtiklerini hissettikleri için forvet üretmeyi bıraktı mı? Yoksa futbolun seçkin antrenörleri, her zamankinden daha üretken olan akademilerden gerekli seviyelerden hiçbiri ortaya çıkmadığı için forvetlerin ötesine mi geçti?
O halde Guardiola ve Klopp’un fark ettiği şey, rekabet avantajı. Sadece bir avuç takım yüksek kaliteli bir santrafora sahip. Sadece bir veya iki kişi, kariyerlerinin sonbaharına henüz girmemiş olan biriyle övünüyor. Belki de bu, her iki koçun da oluşturduğu ilişkili, ancak farklı stillerin evriminde bir sonraki adımdır: eski erdemlerin yeni oyuna uyacak şekilde yeniden kullanılması.
Bu da, futbolun bitmeyen boru hattı üzerinde derin bir etkiye sahip olacak. Haaland ve Nuñez tarzında forvetlerin yeniden moda olduğu algısı varsa, o zaman onları üretmenin değeri olacaktır: eskilerin hedef adamları değilse, belki de, o zaman kesinlikle modern bir versiyon, oyunculara sığabilecek oyuncular karmaşık karşı pres sistemleri değil, aynı zamanda, çok basit, çok gerçek bir şekilde, son derece büyük. Boyut daha önce önemli olabilir. 9 numaranın güneşte bir günü daha olabilir.
Tuğla duvar
Son birkaç hafta Mauricio Pochettino için ilginç bir belirsizlik içinde geçti. Henüz kovulmadığı için resmi olarak hâlâ Paris St.-Germain’in teknik direktörü. Hiçbir duyuru, minnet ve pişmanlık ifadesi, kulübün gelecek için en iyi dileklerini sunan bir açıklama, sosyal medyada yayınlanan bir köşe bayrağının kederli görüntüsü yok.
Aynı zamanda Pochettino, PSG’nin teknik direktörü değil. Siz bunu okuduğunuzda kovulmadıysa, çok yakında kovulacaktır. Görev süresi belki günlerle ölçülebilir. Haftalar, mutlak dışarıda. O biliyor. Kulüp bunu biliyor. Taraftarlar da biliyor, oyuncular da.
Bu Schrödinger statüsünün acımasız olduğunu söylemek zor, çünkü bu sadece futbol ve dışarıda Pochettino’nun kalibresinde bir koç için pek çok potansiyel işveren var, ama biraz onursuz. Somut bir eylem planı, kristal berraklığında bir öngörüsü olan bir kulüp önermiyor.
Daha da kötüsü, onun yerine geçmek için yarışan iki koçun kimlikleri. Zinedine Zidane mantıklı: sadece yüzeysel bir kulüp için parlak bir isim değil, aynı zamanda rengarenk bir süperstar koleksiyonunu alıp ikna edici bir güce dönüştürmek için kanıtlanmış bir yeteneğe sahip bir koç. Geçen yıl Lille ile Fransa şampiyonluğunu kazanmış olabilecek alternatif Christophe Galtier’den kesinlikle daha zorlayıcı bir vakası var, ancak uzmanlığı, aşırıya kaçan yumrukların ağırlıklarının üzerinde olmasına yardımcı olmak.
Peki, Zidane’ı teknik direktör olarak atamak, Luis Campos’un PSG’nin fiili sportif direktörü olarak işe alınmasına uygun mu? Campos’un uzmanlığı, Kylian Mbappé ve Bernardo Silva ve Victor Osimhen gibi genç yetenekleri tespit etmektir. Bunlar PSG’nin gelişmesine izin verdiği türden oyuncular değil. Özellikle Zidane’ın daha önce birlikte çalıştığı türden oyuncular değiller.
Yine de çağdaş PSG, mümkün olduğu kadar çok fikri bir duvara fırlatmaktan ve neyin yapıştığını görmekten mutlu olan bir kulüp. Pochettino’nun yerine kim gelirse, bir, belki iki yıl içinde, kendilerini tam olarak aynı pozisyonda bulacakları, sefaletlerinden kurtulmayı bekleyen, yeteneksizliklerinden değil, taahhüt edemeyen bir kulüp tarafından mahkum edilmiş olacaklarına dair adil bir bahis gibi görünüyor. bir yöne gitmek, nereye gitmek istediğini, ne olmak istediğini seçmek.
Kendi Sonuçlarınızı Çizin
Gérard López, Lille’deki mülkiyetinden feragat ettiğinde, kulüp hem Fransız unvanını almak üzereydi hem de borç içinde boğuluyordu. Oldukça düzenli bir şekilde yüz milyonlarca dolarlık oyuncu satışı getirmesine rağmen, ana borç verenlerinden ikisi, JP Morgan Chase ve aktivist yatırım fonu Elliott Management, López’in kredi yükümlülüklerini yerine getiremeyeceğinden endişe duyuyordu. Sonunda, 2020’nin sonlarında elini zorladılar.
Altı ay sonra, López Fransız futboluna geri döndü. On yıldan biraz daha uzun bir süre önce ulusal bir şampiyon olan Bordeaux’yu, bir önceki sahibi olan bir Amerikan yatırım firmasının yönetime getirmesinden sonra indirimli bir fiyata satın almıştı. López’in kulübü iflastan kurtardığı söylendi.
Geçen ay Bordeaux, tabloyu son sırada bitirdikten sonra Ligue 1’den küme düştü. Yine de işler daha da kötüye gidebilir: Bu hafta, kulübün istikrarsız mali durumunu gerekçe göstererek, Fransız futbolunun lisans kuruluşu Bordeaux’yu tekrar indirdi. Ekip, “acımasız” bir karara karşı temyiz hakkını kullanacağını söyledi, ancak durum şu ki, Bordeaux gelecek yıl Fransa’nın üçüncü kademesinde başlayacak.
Yine de, en azından Belçika sınırındaki bir ekip olan Royal Excelsior Mouscron ile aynı kaderi paylaşmadı. Mayıs ayında, Mouscron lisansı elinden alındı ve Belçika’nın dördüncü kademesine düşürüldü. Geçen hafta 4,5 milyon dolarlık borcun yükü altında ve istekli bir yatırımcı bulamadığı için iflas başvurusunda bulundu. Mouscron, López’e aitti.
Geçen yıl, Portekiz ekibi Boavista’nın FIFA tarafından yeni oyuncu kaydetmesi yasaklandı. Bu yıl, Lüksemburg’daki bir ekip olan Fola Esch, şu anda feshedilmiş bir Formula 1 takımı olan Lotus’un dahil olduğu şüpheli bir kara para aklama planına karışmıştı. Tüm hikayelerdeki ortak konu, yine onların sahibiydi: López.
Kuşkusuz, bu durumların her birinde farklılıklar vardır. Sorunların kökleri kulüpten kulübe değişir. Ancak hepsinin üzerinde bir soru asılı duruyor, bu soru López’e değil, futbol otoritelerine yöneltilmesi gereken bir soru: Neden onun kulüp satın almasına izin verildi? Kulübün borçları yüzünden Lille’den ihraç edildikten altı ay sonra nasıl Bordeaux için uygun bir sahibi olarak görülebilir? Oyuna tam olarak kim bakıyor?
Yazışma
Bu haftaki yazışmalar bölümünde dikkat edilmesi gereken birkaç böcek var. Örneğin Bruce Tully , “kekeme adımlı penaltı vuruşları” ile belki biraz makul olmayan bir şekilde ağırlaştırılmıştır.
“Gülünç görünüyorlar ve oyunun ruhuna uygun değiller” diye yazdı. “Penaltıyı kullananlar zaten muazzam bir avantaja sahipler. Sadece kaleciyi utandırmaya yarayan aptalca numaralara başvurmaları gerekmiyor. Neymar ve Jorginho belki de en kötü suçlular.”
Onun önerisi – bir atıcıya koşu sırasında izin verilen adım sayısını sınırlamak – mantıklı. Ritminizi kaybetme ihtimalinizin daha yüksek olduğu tamamen belirsiz bir mantığa dayanarak, kekemelik artışına karşı derin bir güvensizliğim var. Kalecilerin artık hem Neymar hem de Jorginho ile çalıştıkları için hareketsiz durmanın en iyi yaklaşım olduğu düşünülürse, önümüzdeki birkaç yıl içinde bunu daha az göreceğimizden şüpheleniyorum.
Bilakis, David Krajicek daha da belirsiz bir tahriş edici tespit etti. “Premier Lig yayınında, yıpranmış takımların rakibin savunmasına ‘soru soran’ kinayesinden daha fazla üzerinde çalışılmış bir klişe var mı?” o yazdı. “İngilizlerin sözleşmeye dayalı olarak kullanmaları gerekiyor mu? Okulda mı öğrendiler?”
Bunu paylaşmak benim için zor, çünkü “soru sormak” benim için futbolun sözlüğünün bir parçası. Analitik tiplerin, bir takımın hücum hakimiyetinin çoğundan keyif aldığı, ancak mutlaka çok fazla şut atmadığı veya çok gol atmadığı bir oyun durumu olarak adlandırılabilecek şeyleri kapsar. (“Soru sorma”dan sonraki aşama, hedefi “karalamayı” veya “kuşatmayı” içerir.) Yine de bir alternatif faydalı olabilir. Teklif vermeye “stres testi” ile başlayacağım.