Sen kalabalıklar içinde yalnızlığına perdelediğin kahvenin tadını çıkarırken bir anda göz göze gelirsiniz.
Onunki kaçamak bir bakıştır ama sen gözünü ondan ayıramazsın. "Kalbim yerinden fırladı adeta." derler ya, aynı o durumdasın. Sen, keşke bir daha baksa diye içinden dua ederken, bir türlü gelmez o bakışlar. Ama aslında o senin farkında bile değildir.
Ümit işte, nefes aldığımız sürece devam eden bir olgu.
Yudumladığın kahve daha bir acı gelir sana. Ateşinin yükseldiğini fark eder, boncuk boncuk ter atarsın.
Artık sen eski sen değilsindir. Seni sen olmaktan çıkaracak olan o duyguya esir olmuş, bir çıkış yolu arıyorsundur.
Aslında çok yakın ama bir o kadar da uzaktır sana. Bunu biliyorsun ama kabullenmek zor gelir. Amansız bir hayalin pençesine düşmüş un ufak olmuşsundur.
"Neden?" diye soru sormaz, kendinde bulacağın cevaptan korkuyorsundur.
Bir zaman sonra tesadüf yine rastlaşırsın onunla. Bu durumun tesadüf olduğunu kabullenmez, buna bir işaret gözüyle bakarsın. Bu tesadüften cesaret bulup onunla konuşursun. O da konuşur ama hâlâ eksik bir şeylerin olduğunu fark edersin.
Normalde çok mantıklı konuşmacı olmana rağmen onun yanında saçmalığın alasını sergilersin. Oysa çok şey kurmuştun kafanda ona söyleyeceklerine dair.
Sonra arkasını dönüp gider.
Ne kadar acı verir o gidiş biliyor musun?
Gariptir; ona ne söylediğini hatırlamaz, sağlıklı bir cümle bile toparlayamazsın.
Eve geldiğinde ertesi gün için ona dair yeni planlar yapmaya başlarsın. Çok şey geçer aklından ama karar vermekte zorlanırsın. Neleri sevdiğini ve nelerden hoşlanmadığını bile bilmiyorsundur oysa.
Sonuç :"Her kadın çiçeklerden hoşlanır." varsayımından hareketle ona çiçek almaya karar verirsin.
Akşam olur, gün çöker ve gece başlar. Zor bir gece olacak belli. Yatakta kıvranıp durursun, bir o yana bir bu yana.
Gece o kadar uzun olur ki, geceyi gündüze bağlayacak olan saat bir türlü gelmez.
Çiçekçiden önce dükkânın önünde biter, çiçekçiyi beklersin.
"Nerede kaldı bu adam?" diye kızmaya başlarsın. Belki de içinden ona küfür etmek bile gelir. Ama ne kendine ne de ona küfrü yakıştırmaz vazgeçersin. Çiçekçinin hep aynı saatte geldiğini anlarsın sonradan.
Nihayet geldi çiçekçi.
Bir Gül rica edersin çiçekçiden, kırmızı olanından. Ama bu mevsimde gül kokmaz ki. Serpiştir gül kokulu esansından.
Çiçek görünmeyecek şekilde sarmasını istersin. Şöyle bir düşünceye kapılırsın bir an: ona dair hayalinin gerçekleşme ihtimali bile haykırmana yetecek iken, neden bu gizlilik?
Sen ona doğru yol alırken korkuyorsundur aslında. O kadar heyecanlısın ki, merdiven çıkmaya yetecek takatin kalmamıştır.
Önce yoklarsın onu burada mı diye.
Romantik bir şey hayal etmişsindir ama çiçeği verir vermez çıkar gidersin. Ne düşündüğünü ve ne söyleyeceğine fırsat vermeden.
"Ertesi gün ne yapayım?" diye düşünürken, "acaba çiçeği attı mı?" diye merak edip yeniden çiçek götürürsün. Çiçeği masada solmuş halde bulursun.
O an iki farklı ruh haline bürünürsün; Çiçeği atmadığına sevinir, neden suya koymayıp solmasına neden olduğuna üzülürsün.
Bir süre devam eder bu çiçekli muhabbetsizlik.
Sonra ne mi oldu?
Boşver gitsin...