İşgalci rejim İsrail'in Siyonist/Yahudi halkı, mevcut siyasi çıkmazdan çıkmanın bir yolu olup olmadığını merak etmeye devam ediyor.
Başbakan Benyamin Netanyahu'nun Likud Partisi, 30 sandalyeleriyle Knesset'teki en büyük hizip olarak tekrar ortaya çıkmasına rağmen, parti aslında altı sandalye kaybetti ve Likud ile hizalanan partilerin sağcı bloğu, 61 üyeli bir çoğunluğun da altında kaldı.
Bu noktada, bir hükümetin yakında ortaya çıkıp çıkmayacağı ya da ülkenin yakında beşinci tur seçimlere doğru ilerleyip ilerlemeyeceği belli değil. Bir hükümet kurulacak olsa bile, muhtemelen en olası kompozisyona sahip olacak: ya İslam Partisi (Ra'am) ile aşırı sağcı parti (dini Siyonist) arasındaki bazı işbirliği yoluyla desteklenen başka bir Likud hükümeti ya da daha geniş bir "değişim koalisyonu" muhafazakar bir sağcı partiden (Yamina) liberal sola (Meretz) uzanan Arap Milletvekili, yeni alternatif hükümeti tam üye olarak ya da başka bir parlamento işbirliği yoluyla destekliyor.
Siyonist rejim İsrail siyasi sistemi, Netanyahu'nun kişisel kaderinin önderliğinden ziyade İsrail'in demokrasisinin geleceği olarak görülebilir.
Aynı zamanda, Netanyahu'nun muhalifleri duruşmayı hukukun üstünlüğü ve yasadan önce eşitlik gibi temel demokratik ilkelerin bir teyidi olarak görüyorlar. Burada da, sol ve sağ arasındaki eski ayrımlar giderek daha içi boş geliyor. Bu nedenle, yeni popülizme karşı çıkan Benny Begin (Likud'un kurucusu Menachem Begin'in oğlu-yakın zamanda yeni kurulan yeni umut Partisine katılmak için Likud'dan ayrılan) gibi kıdemli bir sağcı politikacı, kendisini aşırı solcu Arap ve Yahudi politikacıların yanı sıra Netanyahu karşıtı kampta buluyor. Aynı şekilde, İsrail-Filistin çatışması konusunda geleneksel olarak ılımlı pozisyonları benimseyen ultra Ortodoks politikacılar, şimdi Yargıtay'ın adli inceleme yetkilerini engellemek için liberal yasaları açıkça savunuyorlar.
Bu nedenle, dört seçim turu sadece Netanyahu ile muhalifleri arasında ülke üzerindeki siyasi kontrolü ele geçirmeyi amaçlayan destansı bir savaş olarak değil, aynı zamanda işgalci İsrail siyasi haritasının eski ittifakların kopması ve yenilerinin kademeli olarak formüle edilmesiyle yeniden düzenlenmesi süreci olarak da görülebilir.
Tehlikenin Netanyahu, sadece siyasi ve hukuki kaderini değil, aynı zamanda ülkenin siyaset dönümünde geçerli noktadan takip edecek genel yön: liberal demokrasinin değerlerini ve güçlü, bağımsız ve demokratik kurumlara ya da “elitist” demokratik “kapı nöbetçileri geleneksel ya da muhafazakar değerler ve hükümdarlık destekleyen siyasi güçler tarafından yönetilmeyi devam ettirecek siyasi bir takımyıldızı tarafından yönetilecek” olsun.
Bu seçim çılgınlığının bir kısmı, şüphesiz, İsrail siyasi manzarasındaki egemenliği Netanyahu yanlısı ve Anti-Netanyahu kampları üreten Netanyahu'nun son derece kutuplaşan liderliği ile – neredeyse eşit büyüklükte - mevcut Başbakana ateşli desteği veya muhalefeti baskın hale geldi. Birkaç küçük sağcı partinin hem Netanyahu karşıtı davaya hem de geleneksel sağcı gündemlere ikili bağlılığı, Netanyahu'ya ya da solcu muhaliflerine katılmalarını imkansız hale getirdi.
Bu süreç, 2020'deki üçüncü seçimlerden sonra büyük bir koalisyon kurma konusundaki başarısız deneyle birlikte, siyasi çıkmaza ve istikrarlı hükümetler kuramamaya neden oldu.
Bununla birlikte, daha derin bir düzeyde, İsrail siyasi krizini Netanyahu'nun kişisel kaderinin liderliğine değil, İsrail demokrasisinin geleceğine odaklanan biri olarak görebilir: ülke her şeyden önce Yahudi mi yoksa demokratik mi olacak? Devlet ve dini azınlık gruplarına mensup kişilerin toplumsal eşitlik ve hakları için bağlılık arasındaki ilişkiler de dahil olmak üzere çözülmemiş siyasi sorunları bir dizi içinde kendini gösteren bu temel gerilim ve siyasi kararları üzerinde yargı denetimi kapsamı giderek siyasi gelişmeler bir arada olması nedeniyle İsrail siyasetini önde götürüyor.
Birincisi, uzun yıllar boyunca ülkenin karşı karşıya olduğu siyasi tanımlama sorunu olan İsrail-Filistin çatışması, İsraillilerin çoğunun gözünde, çatışma oluşturan şiddet, çatışma iki taraf için de siyasi çıkmaza girmeden ve öngörülebilir bir gelecekte barış anlaşması yapılabilir. Şiddet ve çatışmaların anlamı, ileri düzeyde bir azalma nedeniyle önemi son yıllarda gerilemiştir.
Bu, İsrail'deki diğer siyasi gerilimlerin – İsrail içindeki Yahudiler ve Araplar arasında ve Yahudi seçmenler içindeki liberaller ve muhafazakarlar arasında giderek artan bir şekilde – öneminin artmasına ve siyasi haritanın bu yeni gerilimlere göre yeniden ayarlanmasına yol açtı.
Örneğin, eski Sovyetler Birliği'nden İsrail'e göç eden sert ve katı seçmenleri geleneksel olarak temsil eden bir parti olan Yisrael Beytenu, kendisini giderek daha fazla din karşıtı pozisyonları benimsedi ve liberal sol ve Netanyahu karşıtı kampa yöneldi. Aynı zamanda, Arap İslam Partisi, LGBT haklarını ilerleten bir tasarıya karşı oylamada ultra Ortodoks partilere katıldı ve şimdi ise Likud liderliğindeki bir sağ koalisyonu desteklemeyi düşünüyor.
İkincisi, Başbakan Netanyahu aleyhinde bekleyen yolsuzluk davası, İsrailli politikacıları bağlayan etik ve yasal sınırlarla ilgili temel sorular etrafında İsrail'de geniş bir söylem yarattı.
Netanyahu yanlısı kamp, mahkemelere, Eyalet Savcılığına ve medyaya hakim olan liberal seçkinlere karşı popülist bir gündemi ilerletmek için duruşmayı ele geçirdi ve iddiaya göre Netanyahu'nun sandıktaki gücünü “üreterek” veya “büyüterek” azaltmaya çalıştı.
/The Jarusalem Post’tan İsrailpost için Abdullah Yiğit tarafından tercüme ve edit edilmiştir.