Horrea (Depolar)
Patara Liman Koyu’nun batı yakasında, MS 1. yüzyılın ortalarından itibaren deniz feneri ve stadion gibi farklı yapılar inşa edilmeye başlanmıştır. MS 2. yüzyılın ilk yarısında ise horrea (Latince horreum sözcüğünün çoğul hali), yani depolar ayağa dikilmiştir. Büyük olasılıkla başta tahıl olmak üzere zeytinyağı ve şarap gibi tüketim maddelerinin depolandığı yapı 75×25 metre büyüklüğündedir ve aynı boyutlarda, yan yana dizili sekiz mekândan oluşmaktadır. Bu mekânların hem dışarıya açılan kapıları hem birbirleri arasında geçişleri bulunmaktadır. Dış duvarlarda isodomik, içtekilerde ise polygonal örgü tekniği kullanılmıştır. Giriş doğudaki stoa içinde yer alan ve 2 metre yüksekliğe sahip kapılarla sağlanmıştır. Patara antik kentinin Roma Dönemi’ndeki zengin ticaretinin kanıtı niteliğindeki bu yapının halice bakan cephesi üzerindeki yazıttan, MS 131 yılında Patara’yı ziyaret eden İmparator Hadrianus’un Zeus Olympos (Olympos Zeus’u), karısı Sabina’nın da Nea Hera (Yeni Hera) olarak onurlandırıldıkları öğrenilir.
Liman Caddesi
Tiyatronun yaklaşık 200 metre kuzeyinde, Nero Hamamı’nın güney köşesinden batıya uzanan Geç Antik Dönem duvarının kuzey yüzünden başlayıp iç limana kadar uzanan Liman Caddesi kentin omurgası niteliğindedir. Cadde, Liman Agorası’ndan, Merkezi Agora’ya uzanan aks boyunca, kuzey-güney doğrultusunda kentin kamusal merkezinin ortasından geçmektedir. Böylece koyun doğusunda yoğunlaşan kent merkezini biçimlendirerek yan sokaklarla tüm kente yayılan ağın odağını oluşturur. Liman Caddesi, olasılıkla tektonik bir çökme sonucunda, Patara Koyu’nun doğu yakasında yer alan iç limanla birlikte büyük oranda su altında kalmıştır. Doğusunda ve batısında portik ve dükkânların çevrelediği cadde, güney ucunda Merkezi Agora Batı Stoa Kuzey Kapısı’na ulaşır. Limana gidildikçe doğu ve batıda ara sokakların olması beklenirken, batı portik arkası boyunca mekânlar yer alır. 12,6 metre genişliğiyle Likya’da bugüne kadar ölçülebilmiş caddeler arasında, uzunluğu açısından ikinci sırada yer alan Liman Caddesi’nin, yüksek taban suyu nedeniyle ancak 100 metresi ortaya çıkarılabilmiştir. Kuzey-güney doğrultulu olan Liman Caddesi, günümüze kadar tespit edilememiş olsa da Korint Tapınağı önündeki doğu-batı doğrultulu olası bir başka caddeyle kesişiyor olmalıdır. Birbirini dik kesen cadde ve sokaklar arasında ön yüzü caddeye bakan ve cephesel mimarinin ön plana çıktığı yapılar yer almaktadır. Batı Portikus’un arkasında oluşturulan dükkân sıraları ile hareketliliğin arttığı Liman Caddesi’de üç ana mimari evreden söz edebiliriz. İlk evre Traianus Dönemi’ndeki Batı Portikus ve caddenin yeniden düzenlenmesi, ikinci evre MS 141/142 yılında gerçekleşen deprem sonrasında ele alınan yeniden yapılanma ve onarım, son evre ise olasılıkla MS 240 yılı depremi sonrasındaki yapılaşmadır. Batı Portikus’ta yapılan çalışmalar, son mimari aşamanın genel mimaride büyük değişimlere gerek kalmadan, küçük onarım ve yapısal dönüşümlerle MS 6. yüzyıla kadar kullanıldığını göstermektedir.
Prytaneion
Tiyatro ile Likya Birliği Meclis binası arasında yer alan Prytaneion 2012 yazında açığa çıkarılmıştır. Kentin üst düzey görevlilerinin (prytan) makam yeridir; burada çalışırlar, dışarıdan gelen diplomatik misafirler burada ağırlanır. Çoğunlukla ana kaya üzerine oturtulmuş olan mekânlar bütünü kendi içinde dönemsel ya da işlevsel farklılık gösteren iki ayrı bölüme ayrılır. Ana bölümü, geniş bir avluya açılan ve hemen hemen aynı boyutlara sahip 7 adet mekân oluşturur. Yan mekanlardan oluşan diğer bölüm ise ana mekanların kuzey dış yüzüne sonradan eklenmiştir. Bu bölüm, simetrik olmayan dört mekândan oluşur. Bunların dışında, antik dönemde yoğun tahribat görmüş olduğu düşünülen duvar kalıntıları görülür. Kazılarda, mekanların zemininde MS 1. yüzyılın ikinci yarısına ait iki adet sikke bulunmuştur.
Agora
Merkez Agora, Meclis Binası ile Liman Caddesi’nin güney bitimi arasındaki düzlükte yer alır. Geç Antik Dönem surlarının inşasında birçok yapı bloğunun kullanılması nedeniyle büyük oranda tahribata uğramış agoranın sadece Batı Stoa Kuzey Kapısı, Batı Stoası’nın bir bölümü ile Doğu Stoası’nın çok kısa bir bölümü günümüze ulaşabilmiştir. Tiyatro, meclis binası, Liman Caddesi, Nero Hamamı ile gymnasion (eğitim yapısı) ve latrina (tuvalet) gibi kamu yapıları Merkez Agora çevresinde konumlandırılmıştır. Agora yoğun tahribata uğramış olsa da gerek formu gerek mimari elemanları hakkında birçok veri günümüze ulaşmıştır. Dörtgen formlu olan agoranın sadece batı ve doğu stoalarının planı ve mimarisi anlaşılabilir durumdadır. Bununla birlikte, kuzeyinde Nero Hamamı cephesiyle uyumlu stoalı bir bağlantısı da beklenmektedir. Kuzey-güney uzunluğu tam olarak bilinemeyen agoranın batı stoasının günümüze ulaşan orta sütun dizisinin uzunluğu 120 metredir. Agora Batı Stoa iki sıra sütun dizisine sahip olup cephesi doğuya bakmaktadır. Ana girişleri kuzey ve güneydedir; kuzey girişi iki geçişlidir ve 13,56 metre genişliğinde olan Batı Stoa, mimari düzen ve malzeme açısından Liman Caddesi, Doğu Portik’le benzer özellikler taşır. Stoanın orijinal yapısında önde granit, içte yivli beyaz mermer sütunlar kullanılmıştır. Cephe sütunları İon, iç bölümdekiler Korinth düzenindedir. Agora’nın doğu-batı yönündeki genişliği 77 metre olarak ölçülmüştür. Agora Doğu Stoa’nın stylobatı (tabanlık) ve kuzey başlangıcı, buranın da Batı Stoa gibi bir mimari düzene sahip olduğunu ve aynı zamanda planlandıklarını gösterir. Planı Batı Stoa’dan farklı olan Doğu Stoa tek bölümlü olup genişliği 7 metredir ve eğimli çatıyla kapatılmış olmalıdır. Doğu Stoa kapısı doğrudan Nero Hamamı’nın güneyine açılmaktadır. Doğu Stoa’nın hemen arkasında ve stoa arka duvarına bitişik yapılmış latrinanın girişi olasılıkla Doğu Stoa girişiyle birlikte düzenlenmiş olmalıdır. Yoğun tahribat nedeniyle, agoranın güneyiyle ilgili şimdilik hiçbir veri bulunmamaktadır. Ancak bu alanda, doğu ve batı stoayı kuzeydeki gibi bağlayan bir stoanın varlığı beklenmektedir. Agora’nın yaklaşık ortasında 4,5×4,5 metre ölçülerinde kare planlı bir anıtsal altlık bulunmaktadır. Anıt gerek konumu gerek kaidenin işçiliğinden anlaşıldığı üzere Patara için önemli kişi ya da kişilerin onuruna dikilmiş olmalıdır. Anıt, bir tanrı/tanrıça/kahraman veya kente hizmeti geçmiş önemli şahsiyetlere ait olmalıdır.