Savaş sonrası dönemde, Cherry Grove, küçük kasaba atmosferi canlı bir tiyatro ve drag kültürü ile aşılanmış ve içki içmek, dans etmek ve toplu seks yapmak için sayısız yerle dolu, eksantrik, çirkin bir yer olarak daha iyi bilinir hale geldi. Grove’un daha lüks komşusu Fire Island Pines, daha sonra 1950’lerde “aile dostu” bir topluluğa dönüştü, ancak bu etiket çok uzun sürmedi, ancak çok sayıda eşcinsel ev sahibi, Grove’dan işlevini göreceğini umarak taşındı. daha ihtiyatlı bir yerleşim bölgesi. 1970’lerde, Stonewall isyanlarını takip eden yıllarda giderek artan kamusal queer kültürünün gelişmesiyle birlikte, Cherry Grove ve the Pines, Truman Capote, James Baldwin, Patricia Highsmith, Carson McCullers gibi yazar ve yazarların uğrak yeri olan son derece imrenilen yerlerdi. yanı sıra çok sayıda sahne ve film yıldızı. Fire Island’ın gevşek ve özgürleşmiş kültürünün sözde altın çağının, 1980’lerin başında HIV/AIDS salgını toplumunun büyük bir kısmını yok etmeye başlamadan önce çok kısa sürmüş olması, Atlantik kıyılarında meydan okurcasına oyalanan kırılgan, kutsal bir yer olarak mitolojisinin temelini oluşturuyor.
“Ölüm ve Arzunun” Yeri
Çünkü Fire Island’la ilgili diğer bir şey de şu; Büyülü bir yer. W.H. Auden’in 1948 şiirinde Pleasure Island’da yazdığı gibi, sanki “yumuşak, eğlenceli kıyı/aslında tüm ölümleri biliyor” gibi. Fire Island’da bir yaz, kendinizi şimdiki ana (bu hafta sonu) veya yakın geleceğe (bu sezon) kaptırmakla ilgili olsa da, geçmiş asla uzakta değildir. Popüler imajının göz alıcı, hedonist parlaklığının altındaki bir çizik ve zengin bir kültürel soyu, kıyılarını süsleyen çeşitli kişiliklerin hayaletleriyle birlikte ortaya çıkıyor. Cherry Grove ve Pines’ın tuhaf kültürel tarihini keşfederken kişisel anıları bir arada ören kitabım Fire Island: Love, Loss and Liberation in An American Paradise için araştırmaya başlamadan önce oraya bir hac ruhuyla seyahat ettim. 1966 yazında Pines yakınlarındaki bir plajda bir kumul arabası kazasında ölen şair Frank O’Hara’nın izinden gitmek istiyor. Sabahın erken saatlerinde deniz kenarında durup O’Hara’nın şiirlerinden birinden satırlar okurken, yerin ölülüğü canlı bir şekilde görünür hale geldi; geçmişinin yaşamıyla (veya yaşamlarıyla) iç içe olduğunu hissetmek. Andrew Holleran’ın klasik 1978 romanı Dancer from the Dance’ın anlatıcısının belirttiği gibi, burası bir “ölüm ve arzu” yeridir.