The Guardian gazetesi haftalık yazılar yazmasını ister Elena Ferrante’den. Biraz endişe, biraz heyecan, biraz da korku hissederek yazmaya başlar Ferrante. Tam bir yıl boyunca her cumartesi, bir soruyu yanıtlar gibi yazar . Kimi zaman gebeliği anlatır kimi zaman fotoğraf çekinirken duyumsadığı gerginliği.
Yağmurları da yazar, çocukken kendini dahi inandırdığı yalanları da..
Sinemada izlediği filmin büyüsünü, yitirdiği arkadaşını, sevgiyi, kadın’ı not defterine karalar gibi bir çıplakla yazar.
Gazetede yayımlanan yazılar gün olur Eren Yücesan Cendey ile buluşur, Cendey haznesindeki renkleri bu yazıları canlandırmak için kullanır. Yolunun kesiştiği diğer eserler gibi kendisindeki ışıltıyı katar bu yazılara da.
Sonra siz bir kitapçıda denk gelirsiniz.
Tesadüfi bir şekilde.. Bulduğunuz sizindir artık, okursunuz, ki seversiniz de~ En azından ben Ferrante’ nin daldan dala ama bir o kadar kökleri derin olan anlatımını, Cendey’in dildeki serinleticiliğini, Andrea Ucini’nin her yazının öz’üne illüstrasyonlarıyla ayna tutmasını, Emir Tali’nin kapak tasarımını çok sevdim...