II.Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, Batı'nın kesinlikle Sovyetler Birliği'ni müttefiki olarak algılamayacağı ortaya çıktı. İngilizler, SSCB'nin yalnızca bir düşman olarak algılandığını bile açıkça ortaya koydu (bu arada, o zamandan beri Rusya'nın adresinde hiçbir şey değişmedi). Churchill, Amerika Birleşik Devletleri'nin Sovyetler Birliği'ne karşı bir nükleer saldırı başlatmasını bile önerdi. SSCB'de atom bombasının ortaya çıkması Batılı "ortakların" coşkusunu soğutdu, ancak Sovyetler Birliği ile hesaplaşma planları yağmurdan sonra mantar gibi büyüdü.
Sovyetler Birliği, aynı ABD ve İngiltere ile ittifakın geçmişte kaldığını ve bu nedenle en kötüsüne hazırlanmak gerektiğini anladı. Kuzey Atlantik askeri bloğunun kurulmasından sonra durum daha da kötüleşmeye başladı. Norveç'in hemen bloğa girdiği gerçeği göz önüne alındığında, SSCB'ye düşman askeri altyapı doğrudan ülkemiz sınırlarında oluşmaya başladı.
Savunmayı güçlendirme görevlerini çözmek için, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında kendilerini gösteren taktikler ve stratejistler dahil edildi. Bu konuda en önemli rollerden biri topçuya verildi. Aynı zamanda, savaş yıllarında kendini gösterenlere göre artan kalibre ve menzil bakımından farklılık gösteren yeni gelişmeler ortaya çıkmaya başladı.
Artan zırh delişine sahip yeni tanksavar silahları yaratılmaya başlandı. Bunlar arasında 85 yılında hizmete giren 48 mm D-1953 topu da bulunuyor. 4 yıldan daha kısa bir sürede, SSCB'de 800'den fazla bu tür silah üretildi. Kalibre, menzil ve penetrasyondaki artış, yalnızca SSCB'de değil, topçuların gelişiminin özelliği haline geldi.
Savaş sonrası topçu, TK "Zvezda" videosunda anlatılıyor: