Zamansız yaşanan her duygu ya da yaşanan her haz, gerçekleşip bittiğinde, beraberinde çok büyük yıkımlar getirir.
Bu durum binlerce yıllık insanlık tarihinde tecrübeyle sabittir.
Ruhun, tatlı bir söz-sıcak bir bakış görmemiş çorak çöllerinde başına gelebilecek en büyük tehlikesi, bir damla şefkate olan açlığıdır, gelen her damlayı sorgusuz sualsiz kabullenmesidir.
Baharda yeşermesi gereken fidanı, yaz ortasında büyütmek istersen üç-beş damlaya aldanarak; elinde ne fidan kalır, ne damla ne de yaz!
O yüzden bu söylenenleri bir kenara yaz. Nice ırmaklar vardır ki; okyanuslara kavuşmak için çağlarken, çöllerde yok olup gitmişlerdir.
Unutma; her kimi hak etmediği halde dünyanın merkezi yaparsan, uydusu sen olursun. Ve bir gün çekip gittiğinde, uydusu olacak yeni merkezler arar durursun!
Ve şimdi, ey dost, dinle!
Hayat; iki yarımın çoğu kez bir tam etmediğini acı örneklerle öğretmedi mi insana!
Ve insan, bilmesine rağmen tüm bunları, yine düşmedi mi bu zalim tuzağa!
Düşme demiyorum, sen de düş!
Düş, ama düştüğün yerde kalma!
Çünkü düştüğü yerde kalan yalnızca ölülerdir. Ve nice ölüler vardır ki, yirmisinde ölürler ve ancak yetmişinde gömülürler!