BURBANK, Kaliforniya — 2020’nin sonlarında, Burbank Birleşik Okul Bölgesi zorunlu, şehrimin sınıflarındaki okuma listelerinden beş klasik romanı çıkardığında, kararı protesto etmek için bir imza kampanyası başlattım. Halen açık olan dilekçede 5.000’den fazla imza var.
O sıralar Burbank Lisesi’nde ikinci sınıftaydım ve okuldaki beş kitaptan dördünü okumuştum: Mark Twain’in “Adventures of Huckleberry Finn”, Mildred D. Taylor’ın “Roll of Thunder, Hear My Cry”, “To Kill a Mockingbird” Harper Lee tarafından ve “The Cay” Theodore Taylor tarafından. John Steinbeck’in beşinci kitabı Fareler ve İnsanlar’ı birkaç yıl önce kendi başıma okudum.
Burbank Unified bölgesinin müfettişi Matt Hill’e göre, öğrencilerden ve velilerden bu eserlerdeki ırkçılık ve dil tasvirlerinin – özellikle N-kelimesinin kullanılmasının – neden olduğu yönündeki şikayetlerin ardından kitaplar çekirdek müfredattan kaldırılıyordu. Siyah öğrencilere zarar.
Benim pozisyonum şuydu: Siyah öğrencilerin sınıflarımızda marjinalleştirildiğini kabul ettim (ben de anlayışlıydım; ırkçılığın alçaltıcı doğasına fazlasıyla aşinayım) – ama bunun bu kitapların veya onların hatası olduğunu düşünmedim. içerik. Çözümün kitapları kaldırmak değil, renkli insanların yazdığı kitapları eklemek ve bu kitapları öğrencilere daha duyarlı bir şekilde öğretmek için öğretmenleri daha iyi yetiştirmek olduğuna inanıyordum ve hala inanıyorum.
Toplanan imzalar olarak, birkaç okul yönetim kurulu toplantısında konuyla ilgili konuştum. Özellikle bir toplantıyı hatırlıyorum. Bu romanların hem öğrenci hem de insan olarak beni nasıl şekillendirdiğini anlatmaya hazırdım. “Roll of Thunder, Hear My Cry”da, ilgili bir öğretmenin rehberliğinde Derin Güney’deki bir Siyah ailenin hikayesini okumanın beni nasıl gözyaşlarına boğduğundan ve dayanıklılık hakkında daha fazla bilgi edinme taahhüdünde bulunduğumdan kısaca bahsettim. ve bu ülkenin sırtları üzerine kurulduğu insanların direnişi. Bu sınıf deneyimlerinin beni ve bazı arkadaşlarımı kayıtsız özel vatandaşlardan bugün sosyal adalet mücadelesine derinden dahil olan insanlara taşımaya nasıl yardımcı olduğunu açıkladım.
Söyleyebileceğim daha çok şey vardı: “To Kill a Mockingbird”de Atticus Finch’in Tom Robinson’ı savunması bana gönül rahatlığının tehlikesini nasıl öğretti; “Adventures of Huckleberry Finn”deki Huckleberry Finn ve Jim’in ya da “The Cay”deki Phillip Enright ve Timothy’nin beklenmedik dostlukları bana aşkın tüm farklılıkların ötesinde olduğunu öğretti.
Ancak toplantıdaki diğer kişilerin yorumları başladığında yönetim kurulu odasında dururken, çoğunlukla ebeveynler, yöneticiler ve eğitimcilerden oluşan halka açık forumun aşiretçi anlaşmazlıklara dönüştüğüne tanık olacağım. Toplantı hızla, sözde “özgürlükler” ile sözde “adalet”i karşı karşıya getiren iki taraflı bir bağırış maçına dönüştü. Bu romanların neden söz konusu olduğu ya da öğrencilerin onlara karşı bir yasakla ne kaybedecekleri ya da kazanacakları konusunda pek çok tartışma vardı ama çok az ya da anlamlı bir tartışma yoktu.
O anda, gecikmiş bir kavrayışa sahip oldum: Amerikalılar olarak edebiyat müfredatlarındaki kısıtlamalara nasıl yaklaştığımız sadece kusurlu değil, aynı zamanda tamamen gericidir. O toplantıdaki deneyimim ve diğerleri, beni sorunun o aynı fikirde değiliz ama nasıl. Odağı, kısıtlamalar ve yasaklar hakkındaki refleksif öfkeden uzaklaştırıp, bireysel kitapların yararları ve sakıncaları hakkındaki gerçek tartışmalara kaydırmamız gerekiyor.
Yaklaşık bir buçuk yıl sonra, Burbank kitap kısıtlaması hala yürürlükte ve ülke genelindeki okullarda ve okul bölgelerinde daha fazlası onaylandı. PEN America tarafından bu ay yayınlanan bir rapor, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki 86 okul bölgesinin geçtiğimiz yıl 1.586 kitabı yasakladığını ortaya koydu. Art Spiegelman’ın Holokost hakkındaki çizgi romanı “Maus”a karar veren Tennessee okul yönetim kurulundan, Oklahoma Eyaleti Yasama Meclisi’nin herhangi bir öğrencinin ebeveynine “cinsel içerikli” kitaplara yasak koyma yetkisi veren yasa önerisine kadar. Teksaslı bir müfettişin talebi üzerine cinsel temalı 130 kitabın okul raflarından tamamen kaldırılmasına kadar, bir unsur tüm çatışmaları bu yasaklar etrafında birleştiriyor – öğrencilerimizden çok çağdaş kültür savaşlarını satın alan siyasi ve ideolojik bir partizanlık. Eğitim.
Bu tartışmalarda genellikle gözden kaçan bir gerçek, hem muhafazakarların hem de liberallerin, siyasi amaçlarına uygun olduğunda kitap yasaklama ve kaldırma ile meşgul olmalarıdır. Burbank, son beş cumhurbaşkanlığı seçimindeki seçmenlerin çoğunluğunun Demokratlara oy verdiği liberal bir kaledir; Granbury, bu yıl 130 kitabı “yaygın şekilde kaba” içerik veya “pornografi” nedeniyle kaldıran – çoğu kişinin kod dili olduğuna inandığı şekilde kendini LGBTQ olarak tanımlayanlara karşı önyargıyı gizlemek için – muhafazakar bir kaledir. Aynı beş seçim.
Her fırsatta “özgürlüğümüze” direnmeye şartlanmış Amerikalılar, her türlü edebi sansürü refleks olarak reddetme eğilimindedirler. Ancak çoğu zaman bu tür kitap yasaklarının ulusallaştırılmış bir kitap yakma veya kitap okuma cezalarını tesis etmediğini unutuyoruz; Daha ziyade, genellikle belirli çocuk gruplarının belirli kitaplara duygusal veya gelişimsel olarak hazır olup olmadığına ilişkin kararlardır. Gerçek şu ki, tüm okulların müfredatları vardır ve neyin dahil olup neyin olmadığına karar vermek, öğrenciler için neyin en iyi olduğuna dair öznel kararları içeren çok önemli bir sorumluluktur. Ve bu düşünceye biraz saygı göstermek istiyorum.
10 yaşındayken kendimi açgözlü bir şekilde II. Dünya Savaşı ile ilgili her şeyi okurken buldum; Bu yolda, Iris Chang’in 1997 tarihli “The Rape of Nanking” kitabının bir kopyasını aldım. İki bölümde, benim yaşımdaki masum çocukların infazları ayrıntılı olarak anlatılırken, tarihi anlatımın içeriğinin de başlığın kendisi kadar rahatsız edici olduğunu öğrendim. Dehşete kapılmış ve üzgün, kitabı bir kenara koydum ve dolabımın derinliklerine sakladım.
O kitaba karşı duyduğum tiksinti, Çin-Japon cephesinde işlenen savaş suçlarının işlenmesini ortadan kaldırdı mı? Kesinlikle hayır. Ama muhtemelen onu okumak için çok genç olduğumu mu gösterdi? Evet. Her iki ilke de aynı anda doğru olabilir: Bazı kitaplar bir çocuğu üzerken veya zarar verirken toplum için önemli olabilir. Bugün bize satılan sahte ikiliyi reddedebiliriz ve red etmeliyiz, çünkü orada dır-dir Bu kararlar, kitapların bilgisi ve öğrencilerin kapasiteleri tarafından bilgilendirildiğinde, müfredatı çocuklarla sınırlamada bir miktar değer.
Umarım okullarımız ve eğitimlerimizle ilgili kararları veren yetişkinler ve onlar hakkında kamuoyundaki tartışmaları körükleyenler, aşırı partizanlıklarına bir son verebilir ve kitapların içeriği ve değeri hakkında sıkı konuşmalara başlamamıza yardımcı olabilir.
Çünkü o toplantıda diğer kitapların benim için yaptıklarına dair payımı asla söyleyemedim.
Sungjoo Yoon, Burbank Lisesi’nde üçüncü sınıf öğrencisidir ve şehir çapındaki öğrenci hükümet organı olan Burbank Gençlik Kurulu’nun başkanıdır.