Bu şarkı en başında, kendi halinde, kimseye zarar vermeyen bir şarkı gibi görünse de pek hüzünlüdür kendileri! Ama içten içe bir hüzün. Başından sonuna kadar dinlemeden bu hüznü anlayamazsınız. Hatta zorlarsanız,sözlerin anlattığı hikayeden bir drama bile çıkartabilirsiniz.
Böyle çaktırmadan hüzünlendiren, bana bir şeyleri hatırlatan, bana bir şeyler öğreten şarkılara bayılıyorum.
Josh Ritter abimiz özünde Amerikan, ama Rus doğumluymuş. Müzik dağarcığımdaki, kısıtlı “dişi olmayan seslerden” biri kendisi. Şarkılarını kendi yazıyormuş hep. Sesi çok özel bence. Bu şarkısı da öyle. Zaten, kadın isimli şarkıların kötü olma ihtimalleri yok ki.
Ne yazık ki, güzel şarkılar bize çoğunlukla kötü şeyleri hatırlatıyor. Adeta bir mazo/sado edasıyla, kendimizi şarkı dinleyerek iyileştirmeye çalışıyoruz; bunun bizi çok daha kötü yaptığının farkında olmadan. Belki de farkındayızdır, ama hoşumuza gidiyordur. Ben farkındayım. Neyse ki aptal değilim.
Hüzünkovan kuşu diye bir şarkı vardı hani. Bu şarkı da tam tersi işte. Hüzünçağıran kuşu mudur nedir, bilemedim.
Ama olsun. Güzel şarkılar iyi ki varlar. Bizi çoğu zaman çok fazla üzseler de.