Geçiş değişiminde atlar
ABD, yeni binyılın başında “dünya jandarması” tuniğini denedi ve göründüğü gibi misyonun kendisinde başarısız oldu. Oldukça güçlü bir filoya ve çeşitli kuklaların ve ortakların bolluğuna rağmen, ülkenin çıkarlarını aynı anda savunmanın gerçekçi olmadığı ortaya çıktı. 2000'lerde muazzam Beyaz Saray'ı kucaklamak arzusundan dolayı, tüm kıtalardaki sorunları aynı anda çözme ihtiyacı ile karşı karşıya kaldı. Uzak Doğu’da, Washington’un çıkarları Çin ve Kuzey Kore, Orta Asya ve Doğu Avrupa’da Rusya, Kuzey Afrika ve Orta Doğu’da tehdit altındadır. İslamcılar batı yanlı laik partilere bastırdı, Güney Amerika’da sol kanat hareketleri giderek daha popüler hale geliyor. Beyaz Saray açıkça güçleri dağıtmak istemiyor: Son zamanlarda ABD dış politikasında çabaları bir yönde yoğunlaştırma eğilimi vardı. Şu anda, bu bölge Uzak Doğu: ABD Çin’i asıl rakibi olarak görüyor ve onunla yüzleşmeye hazırlanıyor.
Ancak Pasifik'te stratejik bir avantaj sağlamak için, sorunlu Orta Doğu dahil, gezegenin diğer bölgelerinin göz ardı edilmesi gerekecek. Ve Amerika Birleşik Devletleri'nin bütün yumurtalarını bir sepete koymayacak gibi görünüyor: Amerika’nın Orta Doğu’daki müttefikleri arasındaki çatışma doruğa ulaştığında, Beyaz Saray’a göre en güvenilir ve gelecek vaat eden birini seçmeniz gerekiyor. Suudi Arabistan, Katar ve Bahreyn'e dost olan Cezayir, Mısır, Suriye ve Irak'ta faaliyet gösteren Tunus ve Libya’yı yöneten İslamcılar, şimdiye dek böyle bir güç gibi görünüyor.
Akdeniz kıyısında küçük bir toprak şeridi olan İsrail, iktidar isteyen loş bir barbarın ortasında kayboluyor оружия Kendisini Kutsal Topraklarda kurun. ABD'nin radikal İslamcı hareketleri ile ittifak, Afganistan'daki Sovyet birliklerinin yıllarında sona erdi ve o zamandan beri Orta Doğu'da hegemonya kurma planlarını bırakmadılar, Sünni köktencilere dayanıyorlardı.
Ancak İsrail bu hedefe ulaşmak için ihanet edilebilir: nihayetinde ABD’nin desteği büyük ölçüde Sovyetler Birliği’nin etkisini içerme ihtiyacından kaynaklanıyordu. Birinci Dünya Savaşı sırasında Batı'da geliştirilen Arap milliyetçiliği projesi elimize geçti: Bölgedeki kendi onayımız için karlı bir şekilde kullandık. Şimdi, Arap milliyetçiliği fikirlerinin çöküşü gerçekleşti ve Birleşik Devletler ana hedefine ulaştı - SSCB'nin yıkılması - İsrail, Orta Doğu'daki Avrupa-Atlantik bloğunun bir karakolunun rolünü oynamaktan vazgeçti. Ülkenin uluslararası alanda yeni bir yer araması gerekiyor ve İsrail Dışişleri Bakanı Avigdor Lieberman bunu çok iyi anlıyor ve bununla birlikte tüm bakanlar kurulu bu sorunun farkında. Düşüncenin çok geç kaldığı bir başka şey daha var: yılın 2006 savaşından önce İsrail eski iyilik ve kötülük kategorilerinde yaşadı, şimdi dünya resmini değiştirme zamanı. Ve bunun için çok az zaman var.
ABD İsrail’i terk etmeye hazır ve bunun için ilk adımları attı. Şii İran’ın genişlemesini önlemek için Washington Sünniler’e yatırım yapıyor. Sünni köktendinciler, Amerika Birleşik Devletleri'nin Suriye, İran, Rusya, Çin ve uzun vadede seçkin Türkiye ve Pakistan'a karşı mücadelesinde ana silahlarıdır. Elbette İsrail, İran’ı düşman olarak görüyor, ancak Amerika’nın İslami köktencilerle olan aşikar dostluğundan rahatsız olamaz.
Amerika Birleşik Devletleri için, İsrail sadece pahalı bir zevk haline geldi: onu barındırmanın bir anlamı yok ve İslam dünyasının ülkeleriyle bunun hakkında tartışmak gibi bir istek yok. Burada Tel Aviv kendi kendine kullanılabilir. Hayatta kalmak - iyi, ama mümkün olmayacak - bu yüzden bu konuda korkunç bir şey yok.
İsrail'in potansiyel ortakları
İsrail için ulusal güvenlik sorunu her zaman en önemli sorunlardan biri olmuştur. Siyasi yönelimden bağımsız olarak, ülkenin her devlet adamı güçlü bir ordu olmadan ve filoİsrail'in güvenilir güvenlik hizmetleri her zaman denizde alabora olabilir.
Tel Aviv'e yönelik dış politika desteği, devleti içeriden güçlendirmek kadar önemlidir. İsrail’in Orta Doğu’nun dışında, kritik bir durumda ülkeye yardım edebilecek bir müttefiki olması, uluslararası anlaşmaları tamamlarken Tel Aviv’in ve garantörünün koruyucusu olmasını istiyor. Soğuk Savaş sırasında, bu tür işlevler İsrail'in desteğine ihtiyaç duyan ABD tarafından gerçekleştirildi. Şimdi, yukarıda bahsedildiği gibi, ABD artık Tel Aviv’in hizmetlerine ihtiyaç duymuyor, ikincisi yine de birisinin desteğine ihtiyaç duyuyor.
Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin ve İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu'nun son toplantısında çok şey anlatıldı. Özellikle, İsrailli politikacılar, komşularına paramparça edilmeleri için açıkça atıldıklarını anlamaya başladılar. Avrupa'da yardım aramak bir anlam ifade etmiyor: ABD gibi Avrupa ülkeleri, Ortadoğu’nun geleceğinin Müslümanların elinde olduğuna inanmaya meyilli. Her durumda, köktendincilerin Paris, Londra ve Brüksel'e verdiği destek, Doğu'nun laik yöneticileriyle olan ittifaktan daha faydalı.
Buna karşılık, İsrail için Çin şüpheli bir patron, çünkü Göksel İmparatorluğu şu ana kadar Orta Doğu’nun politik yaşamıyla pek ilgilenmiyor. Sınırlı jeo-stratejik fırsatlar ışığında Pekin, Çin başkentinin bölge ülkelerinin ekonomisine girmesine güveniyor. Henüz kimsenin PRC’nin patronu olması planlanmamıştır. Avrupa’nın Çin’in eski ana müttefiki olan Hoca Enver’in altındaki Arnavutluk sayılmaz: Bir çatışma durumunda 60’te Çin filosunu Akdeniz’e gönderemedi ve şimdi bile Gökselilerin dişlerini tüm dünyaya göstermeleri çok zor. İsrail, Arnavutluk’un yanı sıra, Brezilya’dan Endonezya’ya kadar dünyanın tüm ülkelerine silah ve insan gücü sağlayan en önemli üreticilerden biri olmak zorunda kalacaktı. Tel Aviv için en iyi seçenek, başkalarının çıkarlarını korumak uğruna dış savaşlarda yer almak.
Hindistan'a gelince, bu ülke henüz Akdeniz’e ilgi duymak için bu güce ulaşamadı. Türkiye, İran, Mısır, Suudi Arabistan, Körfez monarşileri İsrail müşterileri için uygun değil: jeopolitik önemleri bakımından eşit. Onlarla anlaşma yapabilirsiniz, ancak bu ülkelerden biri Tel Aviv’in patronu olamayacak.
Avrupa ve Çin'e kıyasla, Rusya Orta Doğu bölgesini istikrara kavuşturmak isteyen tamamen güvenilir bir ortak olarak İsrail’e sunuluyor. Ve İsrail için istikrar arzu edilir: Tabii ki, fırsattan yararlanarak, “Arap Baharı” koşullarında, komşuları boğaz noktalarında yenmek uygundur, ancak herhangi bir anda tüm dikkatle inşa edilen dış politika güvenlik sistemi çökebilir.
Terörle Mücadele Koalisyonu
İsrail ve Rusya'nın çıkarları birbiriyle örtüşüyor? Her şeyden önce, terörle mücadelede. Son yıllarda, İsrail sadece milliyetçi Arap gruplarının dehşeti ile değil, aynı zamanda şimdiki uluslararası İslami köktencilik olarak da adlandırılmaktadır. Suriye ve Mısır zaten İslamcılığın ateşi haline geldi: Sina Yarımadası'ndan sadece bir kez huzurlu bedevilerin düşünülmesi bugün İsrail için Mısır'ın silahlı kuvvetlerinden daha büyük bir tehdit oluşturuyor. Bununla birlikte, Sünni köktendincilerin zafer kazanması durumunda Mısır ve Suriye'nin hangi tarafında çıkacağı henüz net değil: dini radikallerin laik rejimlerin yıkılmasının ardından İsrail'e silah göndereceklerini defalarca söylediklerini söylediler. Lübnan'da tehlikeli bir durum gelişiyor, Ürdün hala devam ediyor - temelde iktidar hanedanının teröristlerle olan anlaşmazlığı yüzünden.
Bu nedenle, İsrail ve Rusya’nın ortak bir düşmanı var; Arap-İsrail ihtilafını yavaş yavaş seküler düzlemden dini düzlemine dönüştüren İslami köktenciliğin destekçileri, Akdeniz kıyılarının şu anda sadece Arapların ülkesi değil, İslam toprakları olduğu konusunda ısrar ediyorlar. İsrail nillikleri soğuk tutuyor ki, İslami köktenciliğin tüm düşmanlarıyla barikatların bir tarafında olduğu ortaya çıkıyor - yalnızca bölgesel değil, küresel. Ve birçok terörist grubun temel finansman kaynağı olan ABD, “evcilleştirilenlere” karşı sorumlu olmayı reddediyor.
İsrail'in yabancı bir müşteriye ihtiyacı varsa, o zaman Rusya'nın da Kızıldeniz ve Hint Okyanusu'na yakın bir konumda bulunan kalıcı bir deniz üssüne ihtiyacı var. Böyle bir üs yalnızca Somalili korsanlara karşı mücadeleyi niteliksel olarak yeni bir seviyeye getirmekle kalmayacak, aynı zamanda Kara Kıta'da 1991'tan sonra kaybedilen etkinin yeniden kazanılması için bir fırsat sağlayacaktır. Özellikle, Rus filosuna deniz üsleri sağlanması konusunda Rusya ve Yunanistan müzakereleri ilginçtir.
İran sorunu hariç, Rusya ile İsrail arasında dış politika konularında önemli bir fark yoktur. Şimdi, laik Arap milliyetçiliği kavramı başarısızlığa uğradığında, birçok çatışma mezhep savaşlarına dönüşüyor. Rusya'nın Sünni dünyasında müttefikleri var mı? Hayır, Orta Doğu'daki tek ortağımız İran, Şii bir ülke. Böylece İsrail, İran sorununda uzlaşmaya varılması şartıyla bölgenin Sünni bölgesinde baş jandarma haline gelebilir. Bununla birlikte, bunun yakın gelecekte gerçekleşmesi muhtemel değildir: barışçıl bir çözüm bulmak aylar hatta yıllar alır. Muhtemelen Rusya ile İsrail arasındaki bakanlık düzeyinde bir diyalogun başlangıcı, İran-İsrail ihtilafını çözme yolunda atılan ilk adım ve onunla İsrail'in tarafsız ve hatta dostane bir ülkeye dönüşmesi.