... Yılın Aralık 1942'iydi. Turbuny'de faşistler başardı. Adik’in annesinin ve iki küçük kız kardeşinin yaşadığı Zhbanov’ların evinde Almanlar, kulüp gibi bir şeyi üçe katladı. Burada toplandıkları her akşam yemek istedi. Sonra biri yüksek sesle şarkı söylemeye başladı, diğerleri dans etmeye gitti. "Davetli" köylüler. Kadınlar bu tür “davetiyeleri” reddetmekten korkuyorlardı, birçoğu isyan ettiği için vuruldu. Bu nedenle, kararması neredeyse hiç karanlık değildi, Zhbanovlara geldiler. Birçoğu, Almanların kaç silahı, arabası ve Führer'in adamlarının takviye beklemekte olup olmadığını öğrenmeyi umuyordu. Bir zamanlar Zhbanov'un komşusu faşistler tarafından ellerinde bir tablet ile yakalandı. Kulübeden saçları sürükledi, köyü sürükledi ve sopalarla dövüldü.
Yedi yaşındaki Adik, daha önce çok sevdiği evinden nefret ediyordu. Yavaş yavaş annesine kaztıkları sığınağın içine sürüklendi. Çok az şey vardı, faşistlerin onları çöpe atmaya zamanları yoktu.
Eski bir dede balalayka evin tavan arasında tutuldu. Adik, nasıl oynanacağını çok az biliyordu. Çocuk gerçekten “kulüp” den balalayka almak istedi. Fritz'in onu nasıl bulacağı ve kendi başına bir şeyleri tutacağı hayal edildi. Ancak Balalayka şeytanın ellerini bilmiyordu. Rahatsız et, oynamayı reddet - yanacak veya ezilecek. Büyükbabanın ve babanın savaşın başında ölen tek hatırası.
Adik buna dayanamadı ve bir an daha düzeldi, tavan arasına girdi. Bir balalayka buldum ve inmeye başladığımda düşmanları fark etti. Çevrili, gülmeye başladı. Bir Alman, uzun boylu, bıyık, balalayka'yı aldı ve bir şeyler söylemeye başladı.
- Dokunma! - Çocuğa bağırdı. - Geri ver!
Faşistin elini tuttu, asıldı. Elini sıktı, Adık'ı attı. Ama o, bir kene gibi tekrar ona sarıldı. Faşist kızdı, sert bir şekilde eğildi, çocuğa yere vurdu. Makineli tüfek var - korkut ya da ateş et, ama annesi kendini ayağına fırlattı.
- Adik'e vermeyeceğim! O çığlık attı. - Öldür beni!
- Adik! Adik! - şaşırmış ve memnun Fritz'i tekrarlamaya başladı. - Adolf! Adolf Hitler! Karash!
Bıyık çocuğun gitmesine izin verdi, omzuna vurdu, balalayka verdi.
- Fuhrer! Adolf!
Sonra annesine bir şey söyledi ve üst odaya girdi.
Ve korkmuş, aşağılanmış Adik yerde yatarken, elinde bir balalayka tutarak kaldı.
- Anne, ben gerçekten Adolph muyum? - sadece o söyleyebildi.
Annem uzaklara baktı ve hiçbir şey demedi. Yedi yıl önce, oğluna güzel bir yabancı isim dediğinde, bunun en çok nefret edilen Rusya'nın ismi olacağını bilmiyordu.
Şimdi Adik her gece "klüpte" görünmek zorunda kalmıştı - Almanlara şarkı söylemek ve şarkı söylemek. İstemedi, ateş etmenin daha iyi olacağını bağırdı, ama annesi ikna etti.
“Klasör öldürüldü evlat” dedi. - Evdeki adam kim olacak?
Adik de itaat etti. Ditties söyledi, motanyu oynadı. Naziler "Rus dansları" dans etti, omzunda "Adolf" çırptı, bazen tedavi bile edildi. Ve çocuk hala düşmanlarından intikam almayı düşünüyordu. Nefretini göstermemeye çalıştı. Adolf çok Adolf, sadece bir şeyler yapmak için. Bu yüzden, Adik gülümsedi, telleri boyunca tökezledi ve Almanları sadece yedi yaşında bir çocuk olduğuna ikna etmeye çalıştı. Ve bir kez bekledi.
Dans yeni bitti, bayram başladı. Daha doğrusu, onlar Fritz'i yediler ve içtiler, kadınlar sadece bardaklarına votka döktüler. Bir faşist, diğeriyle konuşurken, evrak çantasından bir yaprak kağıt ve bir kalem aldı. Üzerine bir şey çizdi, boyadı, yazdı. Her ikisi de şimdi coşkuyla tartışıyorlardı ve sonra parmaklarını plana sokuyorlardı. Sonra, kağıdı dikkatlice küçük parçalara böldü, bir yığın halinde katladı ve masanın üzerinde bıraktı. Tekrar yazan kişi evrak çantasına girdi ve çakmağı çıkardı.
“Şimdi yok et,” dedi Adik. “Orada önemli bir şey olmalı.”
Çocuk Fritz'e atladı, dizlerinin üstüne çöktü ve balalayyasını uzattı.
- Adolf! Diye bağırdı. - Adolf Hitler! Führer!
Ağlamaya korkan uzaklara bakmaya çalıştı. Kurtarmak istediği dede ve babanın tek anılarını ver! Balalayka onun arkadaşıydı ...
Alman şaşkınlığa uğradı, sonra güldü:
- Heil Hitler! Karash! Molodets!
Ve Adik, ona bir balalayka el koyup, ona oynamayı öğreteceğini göstermeye devam etti. Böyle bir bağlılığı gören Almanlar çevrelerini kaldırdı, bir şeyler bağırdı. Adik de döküldü ve bir dakikayı düzelttikten sonra, masadan size planı hatırlatabilecek bir çakmak fırlattı.
Faşist bir balalayka almadı. Adik, votka içtikten sonra olağanüstü bir enerji patlaması hissetti. Fritz'e bir konser verdi: kısık olana kadar bir kaç saat daha şarkı söyledi. O kadar uzun süre oynadı ki sol uyuşmuş elini daha sonra açamadı. Almanlar, çocuğun sarhoş olduğunu düşünerek güldüler. Ve o her şeyi anladı. Alkol zihni karıştırmadı, sizi canavarların topraklarımıza getirdiği büyük talihsizliği unutturmadı. Bu nedenle, çocuk düşmanın uykuya dalmasını bekledi ve yırtık bir planın balalayka parçalarına sakladı.
Adik bilgiyi annesine verdi. Çok mutluydu, çünkü köyden belirgin araç stoğuna sahip bir plan olduğu ortaya çıktı. Takviyelerin nereden geldiğini gösteren bir ok bile çizildi.
Annem bütün gün ayrıldı. Yorgun döndü ama neşeli. Fakat planı partizanlara nasıl iletebildiğini, Adik'in tanımıyordu. Aynı akşam annem evlerinin yakınında gizlenmiş bir mayına rastladı.
Yetim aile Zhbanov, sığınaktaki işgalden sağ kurtuldu. Adik hala her gün Almanlarla şarkı söyledi ve şarkı söyledi, ancak bir daha asla bir şey bulamadı. Birkaç hafta sonra, Ocak 1943'ta Terbuny piyasaya sürüldü. Çocuklar Dobrnsky bölgesindeki Pavlovka köyüne, Gorki çocuklarının evine gönderildi.
Adik pasaportunu aldığında, bunun tam adı olduğunu söyledi. Hayır, o Adolf değil. Böylece şöyle yazdılar: “Adik Matveyevich Zhbanov”.
Adik Matveyevich, Lipetsk'te yaşıyordu. Emek öğretmenliği yaptı, sonra metalurji fabrikasında çalıştı. Ailesi yoktu. Fakat sıklıkla komşularıyla oynadığı bir balalayka vardı.
Fotoğraf Adik Matveyevich ile ilgili değil. Ama onu çocuk olarak tanıtırken, resimdeki çocuğa çok benziyor.