Hemen her konu için zordur gelenek ve bilimselliğin çatışmasında taraf olmak. Ama söz konusu bir bebekse ve bu sizin ilk yavrunuzsa karar vermek çok daha zor oluyor. Bir yanda binlerce yıllık gelenekler; diğer yanda tonla kitap yalayıp yutmuş prof.lar, kaşını kaldırarak sizi dinleyen doktorlar vs.. Bebeğim doğduğundan bu yana temel olarak şu konularda hep çelişkiye düştüm:
- Doktorumuz göbeği düşmeden yıkamayın dedi, annem "biz sizi doğar doğmaz yıkadık" dedi.
- Doktor "katiyen emzik, biberon vermeyin" dedi. Biz ikisini de verdik.
- Doktor "silikon meme ucuyla emzirme, sütün azalır" dedi. Bizim oğlan ısrarla normal memeyi kabul etmedi ama buna rağmen 40 günde 2250 gr aldı. Yemişim doktoru
Gelenek ve bilim çekişmesinin son noktası da işte fotoğraftaki Tuniş'imin göbeği. İzmir'deki doktorumuz -ki kendisi üniversitede hoca aynı zamanda- "fıtığı sarmanıza gerek yok, çocuğu huzursuz etmekten başka işe yaramaz. Bu fıtık zamanla geçer, ben daha nicelerini gördüm" diye sepetledi bizi. Büyük büyük halamız (büyük diyorsam lafın gelişi değil, Melek hala cumhuriyetle yaşıt) "olmaz ööle şey" diyip, doktorlara sayıp sövüp buyurdu: "Bağlayın".
Bağladık biz de.. Hâlâ her gün bağlıyoruz Tuna'nın göbeğini. Belki öyle denk geldi belki de gerçekten işe yaradı ama Tuna, o bağırsak parçasının bastırılmasıyla daha huzurlu ve rahat gaz çıkaran bir bebek haline geldi. Evet bilmeyenler için söyleyeyim, göbek fıtığında bir parça ince bağırsak göbek deliğinden dışarı doğru pörtlüyor. Elinizle itince geri giriyor, bırakınca yine pörtlüyor. Yeni doğan bir bebeğin karın kasları çok ama çok zayıf olduğundan meydana geliyormuş.
Yarım kundaklanmış, zorla emziğe alıştırılmış Tuna kişisi
Bir başka gelenek&bilim çatışmasını da Tuna'yı uyuturken yaşadık. Annem "kundak" dedikçe ben "olmaz yassah hemşerim" dedim durdum. Zira eski tip kundaklar ayaklarını da sardığından yavrucaklar asker gibi yatıp gaz maz çıkaramıyolardı. Doktorlar da zaten asla ve kat'a istemiyordu kundaklamayı... Fakat bizim oğlan da her yenidoğan gibi kollarını şuursuzca oraya buraya savurup kendi kendini uyandırıyordu. Çözüm "yarım kundak"... Sonuç "harika". Oğlumun bacaklarını serbest bırakıp kollarını sardık. Gece 22,30dan sabah 05,30a kadar deliksiz uyudu. Tabii bunda 2 saat pusetle gezdirmiş, banyo yaptırmış ve iyice doyurmuş olmamın da etkisi vardır muhakkak ama bunları daha önce de yapıyordum ve fakat ilk kez bu kadar uzun süre uyudu. E tabi ben de uyudum :)) sabah zorla uyandırıp emzirdim, şekeri mekeri düşmesin çocuğun diye.
Anne bloggerlar, sizlerden böyle yararlı mutfak sırlarını bekliyorum. Hadi zorlayın biraz hafızanızı...