Konferansta tartışılan konular arasında Sosyalist Emek Kahramanının teorik ve pratik mirası, Devlet ödülü ve Rusya Federasyonu Hükümeti'nin ödülleri, RARAN akademisyeni, teknik bilimler doktoru, profesör Vasily Gryazev yer alıyor. Otuz yıldan fazla bir süredir Tula Enstrüman Yapım Tasarım Bürosunda tüfek ve top bölümünden sorumluydu. Ürünleri havacılık - bunlar, çeşitli uçak ve helikopter türlerini silahlandırmak için çeşitli kalibreli tek namlulu, çift namlulu ve altı namlulu tabancaların yanı sıra helikopterler için dört namlulu bir makineli tüfek. Açık donanma Donanma uçaksavar silah montajları için altı namlulu uçaksavar silahları ve Kashtan uçaksavar füzesi ve top kompleksi var. Kara kuvvetleri için Tunguska hava savunma füzesi sistemi için çift namlulu uçaksavar makineli tüfek ve BMP, BMD, zırhlı personel taşıyıcılarını silahlandırmak için tek namlulu toplar geliştirdi ve geliştirmeleri Pantsir S-1 hava savunma füze sisteminde.
tarih Vasily Gryazev son röportajlarından birinde bana dünyanın en hızlı ateş eden silahının yaratılmasından bahsetti.
Dünya çapında yangın rekabeti
İşçi sınıfı bir aileden gelen yerli bir Tula, 1951'de Tula Mekanik Enstitüsü'nün silah ve makineli tüfek bölümünden mezun oldu.
Vasily Petrovich, "Silahlar ve makineli tüfekler alanındaki bu bilgiyle, Podolsk enstitüsüne gönderildim, ardından da Küçük Silahlar Araştırma Enstitüsü olarak adlandırıldım" dedi. Orada ilk olarak, bir yıl önce aynı enstitüden mezun olan Tula Enstrüman Tasarım Bürosu'nun gelecekteki akademisyeni ve bilimsel direktörü Arkady Shipunov ile tanıştı. Usta iki silah tasarımcısı bir daha asla ayrılmamak için bir araya geldi. Vasily Gryazev'e göre, "uçak topu silahlanmasının yaratılması için tasarımcı olarak çalışma istekleri" çakıştı.
O zamanlar, tüm dünya en yüksek ateş oranlarını elde etmek için yarışıyordu. Uçağın hızları arttı, aralarındaki savaş etkileşimi süresi keskin bir şekilde azaldı, bu nedenle kısa sürede mümkün olduğunca çok mühimmatın serbest bırakılması gerekiyordu. Silah tasarımcılarının ateş oranını önemli ölçüde artırması gerekiyordu.
- Ve bu dünya yarışmasına katıldığımız gençliğin tutkusuyla, - diye hatırladı Vasily Petrovich. - O zamanlar hala acemi uzmanlar olmamıza rağmen, yeterince sağlam düşüncelerimiz olduğunu söyleyebilirim. Uçak silahlarının önceki gelişim yolunu, esas olarak tek bir karakteristik ateş hızı açısından analiz ettik. Ve daha önce yapılan her şeyin etkisiz olduğunu hissettiler. Çünkü her yeni sistem, öncekilere göre yangın oranında 15, maksimum yüzde 25'e varan avantajlarla hizmete girdi. Bunun önemsiz bir rakam olduğunu düşündük ve ateş oranını XNUMX-XNUMX kat artırmayı hedefledik.
1958'deki birkaç başarısız denemeden sonra, sonunda 23 ve 30 milimetrelerde saniyede elli mermi ateş hızı gösteren çift namlulu bir otomatik şema geliştirdiler. Böylece, silahları üç kez o sırada mevcut tüm analogların performansını aştı. İlk başarıdan sonra, tasarımcılar bir ikilemle karşı karşıya kaldılar: bu başarıyı durdurmak ve meslektaşlarının çoğunun yaptığı gibi farklı uygulamalar için bir tema geliştirmek (herhangi bir yönde başarılı bir gelişme göründüğünde, ona kilitlenirler, fikri diğer her şeye genişletmeye çalışırlar) veya geliştirmek daha uzağa. İkinci yolu tercih ettiler - "iş için büyük açgözlülük sayesinde" orada durmamaya karar verdiler, ancak bir kez daha ateş oranını üç katına çıkarmaya çalıştılar.
Gryazev ve Shipunov başarılı oldular: Hemen olmamakla birlikte, yıllar sonra, saniyede 30 mermi atış hızına sahip altı namlulu 100 milimetrelik bir top ve saniyede 23 mermi üreten 170 milimetrelik altı namlulu bir top kabul edildi.
- "22" bir saniye demeye çalış. Ve hayal edin: Bunu söylerken, 170 mermi çoktan kalktı, - Vasily Petrovich ateş oranının ne olduğunu açıkladı. Ancak bu ilerideydi ve sonra, ilk toplarına ince ayar yapma çalışmalarına paralel olarak altı namlulu bir silah geliştirmeye başladılar.
Ve kazıklanacak kimse yoktu
Tasarımcı, "Ancak neredeyse aşılmaz zorluklarla karşılaştık" diye hatırladı. - Gerçek şu ki, herhangi bir alandaki herhangi bir gelişme önceki başarılara dayanmaktadır ve genellikle daha önce elde edilen birçok çözüm umut verici gelişmelerde kullanılmaktadır. Örneğin havacılıkta, yeni bir uçağın önceden geliştirilmiş parçaların yüzde ellisini içermediği takdirde uçmayacağına inanılıyor. Yeni örnek, birçok düğümde öncekilerle bir şekilde bağlantılı olmalıdır. Ve altı namlulu otomasyon şeması yönünde, öncülümüz yoktu. Casusluk yapacak, ödünç alınacak kimse yok. Amerikan altı namlulu teneke kutu Gatling ve Rus teneke kutu Baranovsky'ye ek olarak, hiçbir şey yoktu. Ancak bu sistemler manueldi - bir kişi silahı elle büktü ve elbette çok nadiren ve çok düşük bir atış hızıyla ateş etti. Prensip olarak, daha hızlı döndürülürlerse, yüksek bir ateş hızı verebilirler. Ve işte nasıl yapılacağı - tek bir çözüm bulamadık.
Bir elektrik motoru kullanarak bu kadar çok namlulu bir silah geliştiren yerli tasarımcıların çalışmaları başarısızlıkla sonuçlandı. Aynı zamanda, Amerika Birleşik Devletleri'nden, Amerikan General Electric şirketinin "fevkalade yüksek oranda" 20 mm altı namlulu bir top geliştirmekte olduğu konusunda yetersiz bilgi alındı.
- Elbette yıllar sonra Amerikan havacılığının hizmetine girdiğinde bu bilgiler bize tam olarak ulaştı. Ama onları o zaman tanıtsak bile - ve bu 1958'di, onları yine de uygulayamayacaktık. O silah 25 kilovatlık bir elektrik motoruyla güçlendirildi. Amerikalılar bunu karşılayabiliyordu - görünüşe göre, uçak tasarımcılarına ev sahipliği yapıyorlardı. Ve bizimkiyle tanıştığımız için, kesin olarak biliyorduk: Böyle bir çözüm önermiş olsaydık, havacılığımız bizi basitçe kovardı. Sonuçta, uçakta bu tür bir enerji bir yerden elde edilmelidir. Uçak tasarımcıları bize şunları söyledi: burada beyler, 24 voltluk bir doğru akıma sahip ve "bir gram değil" daha fazla olan bir yerleşik istasyon. Bu nedenle, harici bir kaynak (hidro veya elektrikli tahrik) temelinde çalışmayan, ancak bir şekilde bu silahın çalışması için atış için kendi iç enerjimizi uygulamayı başaran bir sistem yaratmalıydık. Böyle bir şey yaptık. Sürekli hareketli altı namlulu bir otomatik gaz motoru icat ettik. İçten yanmalı bir motor gibi çalıştı - ateşlendiğinde varillerden çıkan toz gazın bir kısmını aldı. Aynı zamanda iyi bir sürüş yaptık: eğer silah ateş ederse, o zaman döner ve yeniden yüklenir, atış biter bitmez her şey durur. Ancak sadece elimizle çekime başlayabildik. Ancak uçakta kimse topa yaklaşmayacak - orada Tanrı biliyor nerede ve hala ona ulaşmanız gerekiyor. Yani tüm bu kontrolün uzaktan yapılması gerekiyordu ...
Sonunda başardılar. Genel olarak bu tür numunelerin sınırlı bir sürede yapılması çok zordur, neredeyse imkansızdır. Örneğin Amerikalılar, 20 mm'lik Vulcan topunu 12 yıldır yapıyorlar. Ve Tula tasarımcıları, nihayet gerekli teknik çözümün bulunduğu 1958'den 1961'e kadar bu yönde meşgul oldular. Kısa süre sonra, havacılık onlara 23 mm altı namlulu bir top sipariş etti ve Donanma, gemilerin savunması için 30 mm'lik bir top sipariş etti.
Bilirsiniz, saniyede 170 atış sıklığında ateş ettiğinde, bir hayvan uluması gibi görünüyor. Hedef çoktan yok edildi, duman bulutları var, top çoktan durdu. Ancak daha önce ateşlenmiş olan 150 mermi hala ön noktaya uçuyor ve hevesle bir hedef arıyor. Bir resim - Vasily Petrovich, silahının denizdeki ilk testini böyle tanımladı.
General bir jig dans etti
Bu silahın endüstriyel numuneleri test edildiğinde, General Ermolov, Gryazev'in dediği gibi, güvertede neşeyle dans etti. Ona göre, bu silahlar sadece Amerikan Vulcan ile karşılaştırılabilir - başka analog yok. Ama bizimki daha yüksek ateş ve enerji tüketimine sahip - kıyaslanamaz.
Tasarımcı, "Çok kan içti, duman ve alev içinde yaratıldı," diye hatırladı. İlk "ateşleme cihazı" ile seri ürün arasında, çeşitli değişiklikler ve eksiklik düzeltmeleri, bir milyon savaş başlığı ve 100 yıllık operasyonla 15 prototip vardı. Nitekim aynı havacılıkta ateş etmede gecikme olmamalıdır. Bu bir Kalaşnikof saldırı tüfeğiyle mümkündür, ancak uçak toplarında mümkün değildir. Testler sırasında numune her şeyi yaptıysa ancak son atışta bir aksama varsa, silahın testi geçmediği kabul edilir, silahların üretimi durur ve nedenlerini bulmak için görev verilir. Her şeyin sonuçlandırılması gerekiyor ve bundan sonra test için 2 "ceza" örneği daha yapılmalı. Ama sonunda dünyanın en hızlı ateş eden silahı olduğu ortaya çıktı.
1974'te havacılık için bir top ve bir yıl sonra Deniz Kuvvetleri için hizmete girdi. Şimdi, savaş gemilerinin herhangi bir fotoğrafında bu silahları görebilirsiniz. Örneğin, "Peter the Great" amiral gemisi, saniyede toplam 200 mermi atış hızına sahip altı namlulu topla donatılmıştır. Gemilerin gemi karşıtı füzelerden kendini savunması için tasarlanmışlardır - onları havada vururlar. Ve havacılıkta, 23 mm top, Sukhoi ağır saldırı uçağının silahlanmasını tamamladı.
- Soldaki Mig 29'a yaklaşırsanız, topumuzun namlusunu vurabilirsiniz ve SU-27'de sağda durur, MI-24 P helikopterde yan taraftan 3 namlulu 30 mm top görürsünüz, görünmez bir şekilde her yerde bulunurlar. Top bir bileşendir. Gryazev, hiç kimse omuzdan ateş etmek için top satın almayacak, dedi. - Bir atıcı için her zaman saldırı tüfeği bitmiş bir üründür ve bir havacılık topu yalnızca bir uçak içindir, yalnızca bir uçakla birlikte satabilirsiniz. Utanç verici değil - daha ucuz. Bizim için asıl mesele şerefimizi korumak, böylesine sorumlu bir işin bize emanet edildiğini söylemek ve bunu yaptık. Ve onun bir bileşen olup olmadığı düşüncelerimde yoktu.