Günlük: Ecevit 5 Kasım 2006 tarihinde öldü.
Çocukluğu kasabada geçmiş olanlar çok iyi anlar. Mutfaktan patlıcan kızartması kokusu gelir, akşamsefaları açar (o hiç sevmediğim pembe renkleri ile ne zaman görsem içim sızlar), kırmızı radyonun tüm sokağı dolduran sesinden pürdikkat haber dinlenirdi. Babam sert biri değildi, mesela hiç vurmamıştır, sesini bile yükseltmemiştir, ama ayıplar gibi bakması bizi yerin dibine sokmaya yeterdi zaten. Bu nedenle sıkıcı radyo haberini hepimiz sessizce dinler, içinde ecevit geçen cümlelerin görüntüsü, salonda asılı Ecevit tablosu ile birleşirdi. Yalan söyleme, çalışkan ol, gösteriş meraklısı olma, yardımsever ol vs gibi konuşmadan verilmiş ve yerleşmiş öğütlerin bir yerinde de solcu olmak ve bu solculukta da Ecevit'in fotoğrafı vardı.
Ecevit benim için, az konuşan babamızın, konuşmadan verdiği öğütlerin içindeydi. Dünyanın iyi bir yer, iyilere göre bir yer olduğunu sandığım döneme aitti.
Üzgünüm.