Göz Hareketleriyle Duyarsızlaştırma ve Yeniden İşleme (EMDR), şu anda mevcut olan diğerlerine kabaca eşit etkinlikte bir terapidir. Bu tedavi yönteminin, bileşenlerinin (örneğin göz hareketleri) değerinden bağımsız olarak etkili olduğu ve psikoterapinin ortak ve genel kabul görmüş ilkelerini uyguladığı için başarılı olduğu tartışılmaktadır. Bu prosedürün on iyileştirici ilkesi, sağlam psikoterapi uygulamasının yansıması olarak tartışılmaktadır. Psikoterapi pratiği ve teorisi perspektifinden bu terapinin anlaşılmasının çalışmasına yardımcı olacağı umulmaktadır.
Anahtar Kelimeler: EMDR; psikoterapi.
Göz Hareketleriyle Duyarsızlaştırma ve Yeniden İşleme (EMDR) bir formdur.
Danışanların travmalarını hayal gücünde yeniden deneyimlemelerini ve bilişsel (yeniden) işlemelerini ve aynı zamanda gözlerini hareket ettirmelerini gerektiren maruz bırakma/duyarsızlaştırma psikoterapisi (Shapiro, 1993). Her şeyden önce, EMDR, serbest çağrışım, duyarsızlaştırma ve hem bilişsel hem de duygusal yeniden işleme dahil olmak üzere kabul edilen birkaç psikoterapi bileşenini kullanan (danışan tarafından) tanımlanmış hedeflerin kendi kendine aramasını içeren bilgilerin işlenmesini içerir. Bu süreçler, temelde yönlendirici olmayan bir terapi formatında raller tarafından yönlendirilir. Amaç, bilgiyi dikkat çekmeden veya doğal süreçler engellendiğinde yardımla taşımaktır (Shapiro, 1995).
EMDR’nin genel etkileri, EMDR bileşenlerinin varsayılan etkilerinden ayrılmamış olsa da, EMDR’nin benzersiz prosedürlerinin uygulanmasının terapötik değişiklikler sağladığını savunuyoruz.
EMDR, psikoterapinin daha kabul gören ilkeleri veya teorileri bağlamında henüz dikkate alınmamıştır. EMDR, makul olarak kabul edilen psikoterapi kavramları kullanılarak “açıklanabilir”se, o zaman belki de veriler onu desteklediğinde daha adil bir şekilde görülebilir ve etkili olarak görülebilir. Bu yazıda, EMDR’nin psikoterapinin ortak (ve sağlam) ilkelerini uyguladığını tartışıyoruz. 10 tespit ettik.
Gözden geçirmek
Birkaç inceleme, EMDR’nin diğerlerinden daha etkili olmadığını bulmuştur.
Tedaviler (Acierno, Hersen, Van Hasselt, Tremont ve Meuser, 1994; Herbert ve Meuser, 1992; Lohr ve diğerleri, 1992; Lohr, Klienknecht, Tolin ve Barrett, 1995; Page ve Crino, 1993). Bu incelemeler tasarım kusurlarına, özellikle zayıf örnek tanımına, güvenilmez ölçümlere, kör olmayan değerlendirmelere, tedaviler üzerinde kalite kontrol eksikliğine ve yerleşik bir terapi ile şaşırtıcı bir şekilde titiz bir karşılaştırma yapılmamasına dikkat çekiyor. Ayrıca EMDR ile ilgili birkaç “mini sonuca” işaret ediyorlar; (1) bu terapinin merkezinde yer alan göz hareketleri (ve diğer bileşen parçaları), sonuçla ilgili olarak önemsiz görünmektedir; (2) değişiklikler meydana geldiğinde sözlü raporlara uygulanır (çoğunlukla SUDS derecelendirmeleri); ve (3), birçok sonuç önemsiz olmasına rağmen, olumsuz sonuç yoktur. Aslında, bu incelemeler, EMDR’nin diğer yöntemlerden üstün olmamasına rağmen, EMDR yöntemlerinin kontrollerle birlikte veya kontrollere göre olumlu değişiklikler ürettiği önermesini desteklemektedir.
Ve, bu yöntemin kronik hastalar olmadan daha etkili olabileceğine (örneğin, Levin ve diğerleri, 1994; Wilson ve diğerleri, 1994) ve diğer yöntemlerden (örneğin, Renfrey & Spates, 1994; Vaughn ve diğerleri, 1994). Daha da önemlisi, EMDR tedavisini kullanıcı dostu gibi görünen bir şekilde uygular (Boudewyns & Hyer, baskıda).
Belki de en çok kabul gören perspektiften, öğrenme teorisi, Foa ve meslektaşları (Foa ve Kozak, 1986, 1991), danışanın “kötü” bilgiyi ortaya koyması, eşzamanlı uyarılma yaşaması ve yeni bilgilere maruz kalması gerektiğine inanmaktadır. Bu grup (Foa, Steketee ve Rothbaum, 1989; Foa, Zimbarg ve Rothbaum, 1993) ayrıca gerekli uyaran özelliklerine, organizmaya ait tepki modellerine ve öğrenilmiş tüm tepkinin benzersiz bilişsel yönlerine erişmenin önemine de dikkat çekmiştir. Terapötik yanıt, kötü öğrenilmiş yanıta göre düzeltilmelidir. Tatlı (1995)
Bu argümanları daha da özetledi ve EMDR’ye uyguladı. Travma kurbanına özgü kaçınma tepkilerini azaltan görüntülerin tutulması için EMDR’nin en iyi “bağlamı” sunduğunu savundu. Bu yazar, duygusal işleme için kritik bileşenleri temsil eden birkaç alanı (Foa & Kozak, 1986 tarafından belirtilmiştir) ana hatlarıyla açıkladı: Maruz kalma (koşullu uyarana), aynı anda etkinleştirilen uyaran, tepki ve anlam önermeleri, seans içinde ve seans boyunca alışma ve düzeltici bilişsel ve fizyolojik bilgi. Yazara göre EMDR, tüm koşullara duyarlıydı.
Bununla ilgili çeşitli teorilerin çabalarına rağmen, şunu da belirtmekte fayda var.
EMDR süreçleri (örneğin, Hızlandırılmış Bilgi İşleme; Shapiro, 1995), herhangi bir formülasyonu desteklemek için çok az veri mevcuttur (Boudewyns & Hyer, basında; Page & Crino, 1993). İddia ettiğimiz gibi, EMDR işe yarayabilir çünkü “teorisi” diğer terapilerin iyileştirici bileşenlerini tek bir pakette içerir.
EMDR’ye Uygulanan Psikoterapi İlkeleri
EMDR, travma ile değişim için merkezi gibi görünen şeyleri uygular kurbanlar. Deneyimlerimize (Baskıda Boudewyns & Hyer) ve yukarıdaki incelemelere dayanarak, travma işlemenin özünün hem travmanın yeniden deneyimlenmesini hem de yeni bir araya getirilmiş bir dizi algı, duygu ve yeniden yüklemenin yeniden işlenmesini içerdiği tartışılmaktadır (Smyth, 1995). Bu formatta terapi, müşteri dostu bir şekilde maruziyeti en üst düzeye çıkarır ve bunu diğer terapi ilkelerini uygulayarak yapar. EMDR bunu, temel özelliği olan hareket arayışının uygulanmasında yapar. Ayrıca, direktif olmayan ve fenomenolojik bir yöntemin uygulanmasıyla müşterinin konumuna saygı duyar ve bunu yaparak müşteriyi güçlendirir. Doğal olanı teşvik eder ve daha zor durumlarda gerekli olanı diğer terapi biçimlerinden terapötik olarak ödünç alır. Ayrıca, ortaya çıktıkça süreci kontrol eder.
İlk ilke, benzersiz olan ilişkisel ağlara erişmektir. Her insan için: Her insan kendini farklı şekilde korur. Her biri, aşırı öğrenilen kişisel bir özellik, savunma ve direnç profili oluşturmuştur. Jacobson (1964), “bireyin organizmasını en iyi yararı olduğuna inandığı şeye göre yönetmeyi öğrendiğini” belirtti. Herhangi bir etkili terapinin önemli bir görevi, problem işlemenin engelini kaldırmaya yardımcı olmak için bu benzersiz ilişkisel ağlara (kişinin prototipik örnekleri) erişmek (hedeflemek). “EMDR bir çerez kesici değildir” (Shapiro, 1993). EMDR’nin konumuna ve yöntemine bağlı olarak, danışanın problemlerini hedef alma esnekliği sağlanır (Shapiro, 1995). Shapiro (1993) bu bağdaştırıcıyı (sentetik eklektizm), bireyselleştiren ve sonra kollarını bir hareket nehri oluşturmak üzere harmanlayan çeşitli terapi modlarının doğal bir şekilde bir araya gelmesi olarak adlandırır.
İkinci bir ilke, psikoterapinin ahenkli bir inancını içerir:
Kişinin içindeki olumlu, büyüme güdüleri nihayetinde olumsuz olanlardan daha büyük olacaktır. EMDR, doğru ortam göz önüne alındığında, danışanın pozitif büyümeye doğru ilerlediğinin söylendiği (en azından Carl Rogers’a kadar uzanan) bir psikoterapi ilkesine dayanır.
Pek çoğu, yaşlı insanların (doğru koşullar verildiğinde) biyografik bir dürtü yaşadığına inandığı gibi, Shapiro da EMDR’de bilginin yalnızca olumlu bir yönde işlendiğine inanmaktadır (Shapiro, 1995). Rogers (1951) ve (olumlu yeniden çerçeveleri savunan) modern yapılandırmacılara benzer şekilde, EMDR’nin konumu, dengesizlikler veya takılıp kalmış anılar diğer ağlar veya düğümlerle bağlantı kurduğunda, duruma özgü veya duruma bağlı olarak rehin tutulan işlevsiz malzemedir. Formun hareket etmesine ve asimile olmasına izin verilecek, genellikle hızlı bir oranda. Farklı bir bağlamda olumsuz bir olaya konsantre olmanın iyileştirici özelliği, artık müşterinin farklılıkları olumlu bir şekilde özümseyen bir şekilde deneyimlemesine olanak tanır.
Üçüncü bir ilke, hareketin değişim için merkezi olmasıdır. Binaen EMDR teorisine göre, kişi her zaman işlem yapmaktadır (konuşmada bile) ve görev, ilgili tüm bilgi “düğümlerine” erişime izin vermektir (Shapiro, 1995). Buradaki düşman, kaçınmadır. EMDR, hareketin çekici görünmesini sağlayan bir ortam sunar. Değilse, daha az çekici bir seçimin izlendiğine dair net bir anlayış kaydedilmiştir. Direnç bu terapide yararlı bir yapı değildir. “Doğru” terapötik sunum verildiğinde, müşteri travmayı işlemenin kendi yararına olduğunu anlayabilmeli ve onu sürdürmenin bir yolunu bulabilmelidir. Boşalma sırasında (en hızlı hareket türü), ideal olan, genellikle birkaç dakika süren yeni bir platoya ulaşılana kadar gözleri hareket ettirmektir. Amaç, istemci işlemeyi mevcut zamanda tutmak ve izin vermektir.
Özümseme ve işleve uyum sağlamanın doğal iyileşme süreçleri. Düzgün çalışıldığında, diğer bilgiler muhtemelen işlemenin gerçek yöneticisi olan duygularla bağlantılı hale gelir. Yine, terapistin bu süreçte tek bir kuralı vardır- onu hareket ettirmek.
Dördüncü ilke, terapistin içerik açısından “yönlendirici olmadığı” zaman en etkili olduğudur; her şeyden önce müşterinin terapisidir. Müşteriden kendisiyle bir diyalog başlatması ve ardından “bununla kalması” istenir. Eylemin odak noktası müşteri için içseldir. Aslında danışana, terapistin travmanın içeriğini veya ayrıntılarını bilmesine gerek olmadığı, sadece EM işleme sırasında neler olduğunu bilmesi gerektiği söylenir. EMDR, daha az tehdit edici bir maruz kalma biçimi, duyarsızlaştırma ile serbest bir ilişki olarak etiketlenmiştir (Hyer, 1994). Shapiro (1995), bu prosedürün ikili bir dikkat odağının oluşması için bir fırsat sağladığına inanmaktadır geçmiş ve şimdinin yanı sıra bilinçli ve fizyolojik. Beşinci ilke, tedavi beklentilerinin önemini teyit eder. Tedavinin göze çarpan bileşenleri hakkında yorum yapan derleme çalışmalarında, tedaviye hazırlık veya tedavi beklentilerinin aşılanması tek başına güçlüdür. Önemli olarak EMDR buna saygı duyar ve geliştirir. Başlangıç olarak, EMDR danışanın öğrenme geçmişinin değerlendirilmesi için etkili bir protokol sağlar (Shapiro, 1995; Sweet, 1995). Müşterinin anlaşılması için gerekli malzemeler sağlanır. Ancak bilginin ötesinde, EMDR müşteriyi terapiye hazırlar. Müşteriye genel beklentiler (güçlü prosedür, olumsuz hedef hatıralara erişim, hedefle özgürce ilişkilendirme, hızlı işlem, günlük tutma) ve EMDR’ye özgü beklentiler (SUDS, biliş derecelendirmelerini kullanın, neler olduğunu söyleyin) verilir.
Altıncısı, temiz dil uygulanır (Grove & Panzer, 1991). Temiz dil, terapistin, odağın kirlenmemiş bir şekilde hedefe odaklanmasını sağlayan yönlendirici olmayan bir dil kullanmasını içerir. Geleneksel terapinin çoğu, danışanın ne söylediğinin ve nasıl söylendiğinin tam olarak tanınmasını sağlayan katılımcı bir deneyimdir.
Temiz dil, müşteriye tam kredi vermenin ek bir yöntemidir. Müşteriyi yararlı ve dostane bir şekilde hedefte tutar. Kelimelerin gücüne, müşteri için nasıl bir ortam yarattıklarına saygı duyar. Grove ve Panzer’den (1991) ödünç alırsak, travmanın altyapısını sadece “temiz” gevşetme eylemiyle (delmede olduğu gibi petrol), hisse senedi sembolü, fikir, duyum veya duygu gelişir- eğer yeterli bileşen dahil edilirse, bir epifanik an ortaya çıkar.
EMDR’nin bir diğer özelliği de temizdir: meta-iletişim ve EMDR prosedürünün EM bölümleri, işleme için “tam doğru” bir karışımı birleştirir. İşlemin kendisi (EM’ler) sırasında, sakkadların ritmi ilerlediğinde müşteri bir “trans” (kısaca “alfa” olarak nitelendirilen bir durum) olabilir. Bu durumda, istemciyle temiz bir dil kullanılıyorsa, odak, olması gereken yerdir (istemcinin içinde); müşteri, cevabı veya bulmacanın başka bir parçasını almak için içeride herhangi bir yere gidebilir. Sakkadlar arasında, müşteri metali bu transta iletişim kurar. Bu şekilde, danışan birçok düzeyde tam olarak dahil olur, EM’ler sırasında deneyimler yapar ve duygulara (diğer) sözcükleri koyar veya duygulanımlarla koşullandırma duyumlarını yerleştirir. Sakkadlar arasındaki deneyimler. Rennie’nin (1994) psikoterapide hikaye anlatımında en iyisi olduğuna inandığı şey budur- müşteri refleksif olmayan (“hikayede sadece yapıyor”, aktivitenin farkında değil) ve refleksif (“yapmaya” niyetli ve üzerinde düşünerek) karıştırır.
Yedinci ilke, bilişin önemli rolünü içerir. Temelde EMDR’nin bilişsel terapi olduğu, olumsuz ve olumlu demirleme bilişlerini vurguladığı iddia edilmiştir. Bu, EMDR’nin yeniden işleme bölümünü çerçeveler. EMDR’de danışandan, hedef olay hakkında geçerli olan ve duygusal rezonansı olan olumsuz, kendine referanslı bir inanç tanımlaması istenir. Müşteriden ayrıca, eğer doğruysa, hedef olayın saldırgan etkisini ortadan kaldıracak olan olumlu bilişleri tanımlaması istenir. Bu biliş, çeşitli zamanlarda terapinin yaşamına geri getirilir ve düşük SUDS olduğunda (terapötik terapi seanslarının sonunda) kurulur. Gerçekte, danışandan olumsuz düşünceleri işlemesi, sağlıklı bir bilişi kabul etmesi ve yeniden öğrenmesi ve bunu şimdi ya da gelecekte ya da her ikisini birden yapması istenir.
Aktif bir bilişsel müdahale, bilişsel bir iç içe geçme kullanılır.
Direnç, döngü veya değişiklik olmadığında. Bu, sıkışmış bir konuma şimdiki zamana yönelik, bilişsel bir yeniden bakıştır. Danışanın katı pozisyonu yeniden yazmasına veya yeniden değerlendirmesine yardımcı olmak için bilişsel yeniden yapılandırmadır. Danışanın taraflı ve kurgusal inançlarını alt üst eden bir “sağduyu” görüşüdür. İlgi çekici olan, bilişsel iç içe geçme, öz-anlatıyı, iyileşmeye izin veriyor gibi görünen bir dil ve deneyim karışımıyla noktalıyor. Bu, tutumlu bir şekilde ve yalnızca deneyimlemenin öznel yanı bunu memnuniyetle karşıladığında yapılır.
Bilişler hem işlevsel hem de işlevsel olarak ön planda tutulurken
EMDR değişim sürecinin anlaşılabilir katkıları ve izleyicileri, kişi için daha merkezi olan, bu sürecin doğal ve dürüst bir şekilde ortaya çıkmasına izin veren duygu ve duyulardır (sekizinci ilke). Aslında, biliş, duygulanım rolünü oynar ve geliştirir; acemilerin bilişlerini etkiler. Duygulanım seviyesinin, değişimle sonuçlanan eşdeğer değerliliğin bilişsel içeriğini uyarması olabilir (Shapiro, 1995). Duygulanım hem süreci yönlendiren hem de süreci artıran değişim üzerinde güçlü bir etkiye sahiptir.
Aslında, eşlik eden duygular olmadan hiçbir değişiklik mümkün görünmemektedir (Safran ve Segal, 1990).
Duyumlar, deneyimsel bir bileşeni temsil eden, etkinin ilk kuzenleridir. Bacon, duyumların yalan söylemediğini ve durumun “gerçek bir anlık görüntüsünü” verdiğini kaydetti (Guidano, 1991). Aslında, duyumlar değişim sürecinin yöneticisi haline gelir. Sorunlar olduğunda, EMDR hem belirtilere hem de değişime bağlıdır. EMDR süreci bir durumu tam olarak araştırdığından, bilgi en zengin şekilde, genellikle kişinin fizyolojisine (duyumlar) bağlı olan, duygusal olarak ayarlanmış verilerle ilgilenilir ve üretilirken işlenir.
EMDR, diğer terapilerin çok azının yaptığı bir şeyi yapar;
Müşteri tarafında güvenlik operasyonlarına duyulan ihtiyaç (dokuzuncu ilke).
İyi yapılırsa, danışanın temelde sadece savaşacağı kişi vardır.
Terapistin kişilerarası müdahalelerini savuşturmak için yapılan savunmalar ve manevralar, en düşük seviyelerine indirilir. Daha önce de belirtildiği gibi, terapinin içeriği danışanın içsel durumuna odaklanır, terapinin eylemi her zaman içeride hedeftedir. Bu bağlamda da, EMDR’nin bir avantajı, maruziyeti müşterinin gönüllü olarak verdiğinin ötesinde artırmaya çalışmaması ve bu nedenle tedavi sırasında doğrudan maruz bırakma yöntemlerinde olduğu kadar yüksek düzeyde endişe yaratmaması olabilir (Boudewyns & Hyer, basında). Bir başka ilke (onuncu) sağlanmıştır: Terapistin rolü serbest bırakılır. Geleneksel psikoterapide terapistler dinleyicidir:Danışanlar dinlendiklerinde kendilerini her zaman iyi hissederler (Hyer & Associates, 1994). Öte yandan terapist, belki bir dinleyici olarak etkili olabilir (Kahn, 1991), ama aynı zamanda bir şeyi “yapma”, değişim sürecini (gerektiğinde) kolaylaştıracak kuralların hazır olması için bir dürtü hisseder. EMDR’de her ikisi de geçerli görünmektedir: Terapist gerçek bir “boş ekran” olarak işlev görür ve gerektiğinde hareket yaratmak için manuelleştirilmiş bir dizi kurala sahiptir.
Ancak terapistin rolü önemlidir. Terapist çok uzakta olmayan birinden. EMDR uygulamasında terapist, doğal ve terapötik olanı yapmaya (yani yönlendirici olmayan ve kolaylaştırıcı olmaya) zorlandığından referans ve bağlamsal güç kazanır. Yönlendirici olmayan terapist, müşteriyi başka herhangi bir şekilde mümkün olandan daha fazla “yönlendirir”- müşteri kendi kendine hareket etme yetkisine sahip olur. Pek çok terapist, terapide “bir şeyler yapmayı” ve danışana bir şeyler vermeyi sever (Mahoney, 1991).
EMDR, terapiste bu lüksü ancak oldukça sınırlı ve disiplinli bir şekilde sağlar.
Sonuç
Özetle, EMDR’nin önemli bir noktaya geldiğine inanıyoruz. Bileşen parçalarının nihai değerleri ve etkisi ne olursa olsun, EMDR yöntemlerinin önemli olduğuna inanıyoruz. Muhtemelen, sağlam psikoterapi ilkelerini uyguladığı için EMDR’nin etkili olduğuna inanıyoruz. Bu tekniğin yapısı ve süreci, uygulamasında yeterince benzersiz ve benzersiz bir şekilde etkili olacak şekilde kabul edilmiş psikoterapi ilkelerinin tercih edilmesinde yeterince yaygındır. Bunu sadece karşılaştırmalı veriler doğrulayacaktır.
Lee Hyer; Jeffrey M. Brandsma (1997). EMDR Minus Eye Movements Equals Good Psychotherapy. , 10(3), 515–522. doi:10.1023/a:1024853723882
Bakırköy Psikolog Bakırköy Psikolog Emdr Psikolog Bakırköy Bahçelievler Psikolog Bahçelievler Psikolog Emdr Cihangir Psikolog Bakırköy Psikolog Emdr Kurtuluş Psikolog Kişilik Bozukluğu Nişantaşı Psikolog Borderline Şişli Psikolog Narsistlik Bakırköy Psikolog Tavsiye Uzman Psikolog Nişantaşı Klinik Psikolog Şişli Uzman Psikolog Ataköy Psikolog Online Danışmanlık Online Psikolog Şişli Psikolog Nişantaşı Psikolog Cihangir Psikolog Beyoğlu Psikolog Taksim Psikolog EMDR Tedavi, Emdr uygulama, Emdr Terapisti, Emdr Psikoloğu, Depresyon Panik atak tedavi Şişli Panik atak Nişantaşı Eft EMDR cihazla Tedavi OKB Psikolog Takıntı EMDR Terapi Nişantaşı terapi Nişantaşı iyi terapist Nişantaşı Psikolog Moxo Testi Moxo
Journal of Traumatic Stress, Vol. 10, No. 3, 1997
Lee Hyer1,3 and Jeffrey M. Brandsma1,2