Bilinmeyenden korkuyordun en çok, bilinmezliğin yarattığı kaygı ve geleceğin bir türlü kafanın içinde şekillendiği gibi olmaması yabancılaştırıyordu yaşantına seni. Dönüşmekten korkuyordun, çünkü alıştığın bir benlik vardı. Kabul edilmemekten korkuyordun, karanlığının görülecek olmasından korkuyordun, görünür olmaktan korkuyordun. Çünkü kabul görülmediğin her an, her kişi, kendini zaten ait hissetmediğin bir dünyada daha yalnız hissettiriyordu. Ya karanlık dediğin o yanın ortaya çıkacaktı, ya da oynamaya devam edecektin. Ya yabancı bir yerde, yabancı bir kişilik ile yürümeye devam edecektin ya da ‘ben buyum’ deme cesaretin ile yücelecektin.
Sana ait olmayan bir benliğini öldürürken, kendini yeniden doğuracaktın dünyaya. İşte o an, şimdi. Karanlık dediğin yanının kötü olmadığını, aslında bilinmeyen olduğunu ve ortaya çıkmadan ne olduğunu bilemeyeceğine karar verdiğin an. Oynamayı bırakır mısın? Bir süreci bitirmeden, diğer süreci başlatmaya çalıştığının farkında mısın? Süreci bitirme cesaretini gösterir misin? Çünkü, bitirmediğin ve kapısını açık bıraktığın her süreç ve bunun üstüne yeni eklenen her süreç sırtına bir yük olmaya devam etmekte.