Ancak ana bölüme geçmeden önce, yazar iki noktayı netleştirmek istiyor. İlki makalenin başlığı. Çok fazla seçenek vardı, ancak sonunda, ikinci sıradaki mühendis L.S. tarafından yazılan yayınlardan birinin unvanını kullanmaya karar verildi. Shapiro, en açıkça görüldüğü üzere yalnızca içeriğe değil, aynı zamanda hidrojen peroksitin askeri uygulamaya uygulanmasına eşlik eden koşulları da karşılamaktadır.
İkincisi, yazarın neden bu özel maddeyle ilgilendiğidir? Ya da daha doğrusu - tam olarak neyle ilgilendi? İşin garibi, askeri alanda tamamen paradoksal kaderi. Gerçek şu ki, hidrojen peroksit, mükemmel bir askeri kariyeri öngören bir dizi niteliğe sahip. Öte yandan, tüm bu niteliklerin askeri bir arz olarak kullanılması için tamamen uygulanabilir olmadığı ortaya çıktı. Eh, kesinlikle uygun değil dememek - aksine, kullanılmış ve oldukça yaygın. Ancak öte yandan, bu girişimlerden olağanüstü bir şey olmadı: hidrojen peroksit nitratlar veya hidrokarbonlar gibi etkileyici bir sicile sahip olamaz. Suçlu olduğu ortaya çıktı ... Ancak acele etmeyelim. Sadece ordunun en ilginç ve dramatik anlarına bakalım. hikayeler peroksit ve okuyucuların her birinin sonucu kendin yapacak. Ve her hikayenin bir başlangıcı olduğu için, hikayenin kahramanının doğuş koşulları hakkında bilgi sahibi olacağız.
Profesör Tenar'ın açılışı ...
Pencerenin dışında, yılın 1818'unda net, soğuk bir Aralık günü vardı. Paris Politeknik Okulu'ndan bir grup kimyasal öğrenci aceleyle izleyiciyi doldurdu. Ünlü okul profesörü ve ünlü Sorbonne (Paris Üniversitesi) Jean Louis Tenard'ın dersini kaçırmak isteyen hiç kimse yoktu: Her aktivitesi şaşırtıcı bilim dünyasına alışılmadık ve heyecan verici bir yolculuktu. Ve şimdi, kapıyı açan bir profesör izleyiciye hafif bir yaylı yürüyüşle (Gascon'un atalarına bir hediye) girdi.
Alışkanlıktan uzak, izleyiciye başını sallamadan hızlıca uzun bir gösteri masasına doğru yürüdü ve antrenör yaşlı Lesho'ya bir şey söyledi. Sonra bölüme yükselmek, öğrencilere bakmak ve sessizce başlamak:
- Bir denizci “Dünya!” Diye bağırdığında Fırkateynin ön direğinden ve ilk kez kaptan teleskopla bilinmeyen bir kıyı görürse, bu bir gezgin hayatında harika bir andır. Fakat kimyager, şişenin dibinde yeni, şimdiye kadar bilinmeyen bir maddenin parçacıklarını ilk bulduğu andaki kadar büyük değil mi?
Tenar minberden indi ve Lesho'nun çoktan basit bir cihaz koymayı başardığı gösteri masasına doğru yürüdü.
“Kimya basitliği seviyor,” diye devam etti Tenar. - Bunu hatırlayın beyler. Dış ve iç yalnızca iki cam kap vardır. Aralarında kar var: Yeni bir madde düşük sıcaklıkta görünmeyi tercih ediyor. Seyreltilmiş% 6 sülfürik asit iç kaba dökülür. Şimdi neredeyse kar kadar soğuk. Bir tutam baryum oksiti aside atarsam ne olur? Sülfürik asit ve baryum oksit, zararsız su ve beyaz bir çökelti - baryum sülfat verecektir. Bunu herkes bilir.
H2SO4 + BaO = BaSO4 + H2O
- Ama şimdi dikkatini istiyorum! Bilinmeyen kıyılara yaklaşıyoruz ve şimdi ön direkten ağlayarak bir “Dünya!” Olacak. Asidi içine asit atmıyorum, ancak baryum oksijenden fazla yandığında üretilen bir madde olan baryum peroksit.
Seyirci o kadar sessizdi ki, soğuk bir Lesho'nun ağır nefes alması açıkça duyuldu. Tenar, asidi bir cam çubukla dikkatlice karıştırarak, yavaş yavaş, yavaş yavaş, baryum peroksit kabın içine döküldü.
“Her zamanki baryum sülfat olan çökeltiyi süzeceğiz,” dedi profesör, iç kaptan şişeye su akıtıyor.
H2SO4 + BaO2 = BaSO4 + H2O2
- Bu madde su gibidir, değil mi? Ama bu garip su! İçine bir parça pas pas atıyorum (Lesho, meşale!). Yanmayı destekleyen su!
- Bu özel bir su. Normalden iki kat daha fazla oksijene sahiptir. Su, hidrojen oksittir ve bu sıvı, hidrojen peroksittir. Ama başka bir isimden hoşlanıyorum - “okside su”. Ve keşif sağlayıcısı ile bu ismi tercih ederim.
- Gezgin bilinmeyen bir ülke açtığında, zaten biliyor: bir gün şehirler onun üzerine büyüyecek, yollar döşenecek. Biz kimyagerler keşiflerimizin kaderinden asla emin olamayız. Yüzyıl boyunca yeni bir maddeyi neler bekliyor? Muhtemelen aynı yaygın kullanım sülfürik veya hidroklorik asit ile aynıdır. Ve belki de tam bir unutkanlık - gereksiz olarak ...
Seyirci hışırdıyor.
Ancak Tenar devam etti:
- Ve ben “okside olmuş suyun” büyük geleceğine güveniyorum, çünkü büyük miktarda “hayat veren hava” içeriyor - oksijen. Ve en önemlisi, bu tür sulardan uzak durmak çok kolaydır. Bu tek başına "okside su" geleceğine güven veriyor. Tarım ve zanaat, ilaç ve üretim ve “oksitli suyun” nerede kullanılacağını bile bilmiyorum! Bugün hala şişeye sığdığı gerçeği, yarın her eve güçlü bir şekilde girebilir.
Profesör Tenar yavaş yavaş minberden indi.
Naif Parisli hayalperest ... İktidardaki hümanist, Tenar her zaman bilimin insanlığa faydalar getirmesi, hayatı kolaylaştırması ve daha kolay ve mutlu hale getirmesi gerektiğine inandı. Gözlerinin önünde sürekli olarak zıt doğanın örnekleri olmasına rağmen, keşiflerinin büyük ve barışçıl geleceğine yürekten inanıyordu. Bazen “Mutluluk cehalettir” demenin adaletine inanmaya başlarsınız ...
Ancak, hidrojen peroksit kariyerinin başlangıcı oldukça huzurluydu. Düzenli olarak tekstil fabrikalarında, ağartma ipliklerinde ve çamaşırlarda çalıştı; laboratuvarlarda, organik molekülleri okside etmek ve doğada bulunmayan yeni maddelerin elde edilmesine yardım etmek; Kendisini yerel bir antiseptik olarak güvenle kurarak tıbbi servislerde ustalaşmaya başladı.
Ancak çok geçmeden, bazıları düşük stabilite olduğu ortaya çıkan bazı olumsuzluklar ortaya çıktı: yalnızca nispeten düşük konsantrasyonlu çözümlerde var olabilir. Her zamanki gibi, konsantrasyon uygun olmadığında, arttırılmalıdır. Ve böylece başladı ...
... ve mühendis Walter'ı bul
Avrupa tarihinde 1934 yılı epeyce olaylarla kutlandı. Bazıları yüz binlerce insanı heyecanlandırdı, bazıları ise sessiz ve anlaşılmaz bir şekilde geçti. İlk olarak, Almanya'daki “Aryan bilimi” terimi kesinlikle bağdaştırılabilir. İkincisi, hidrojen peroksit ile ilgili tüm referansların açık presinden aniden kaybolmasıydı. Bu garip kaybın sebepleri ancak “bin yıllık Reich” e yenilmesinden sonra ortaya çıktı.
Her şey, Alman enstitüleri için hassas aletler, araştırma ekipmanları ve reaktiflerin üretimi için Kiel'deki küçük bir fabrikanın sahibi olan Helmut Walter'ın düşünmüş olduğu düşüncesiyle başladı. Yetenekli, bilgili ve önemlisi girişimci bir adamdı. Konsantre hidrojen peroksitin, örneğin fosforik asit veya bunun tuzları gibi küçük miktarlarda stabilize edici maddelerin varlığında bile uzun bir süre devam edebileceğini belirtti. Ürik asidin özellikle etkili bir stabilizatör olduğu ortaya çıktı: 30 g ürik asit, yüksek konsantrasyonlu bir peroksidin 1 L'sini stabilize etmek için yeterliydi. Ancak, diğer katalizörlerin ayrışması olan diğer maddelerin girmesi, büyük miktarlarda oksijen salınımı ile maddelerin hızla parçalanmasına yol açar. Bu nedenle, oldukça ucuz ve basit kimyasallarla ayrışma sürecini düzenleme cazibesine yer verilmiştir.
Kendi içinde, bütün bunlar uzun zamandır bilinmektedir, ancak ek olarak, Walter sürecin diğer tarafına dikkat çekti. Peroksit ayrışma reaksiyonu
2 H2O2 = 2 H2O + o2
İşlem ekzotermiktir ve oldukça önemli miktarda enerjinin serbest bırakılması eşlik eder - yaklaşık 197 kJ ısı. Bu, peroksitin ayrıştırılması sırasında oluşandan iki buçuk kat daha fazla su kaynatmaya yetecek kadar çok fazla. Tüm kütlenin anında aşırı kızgın bir gaz bulutuna dönmesi şaşırtıcı değildir. Ancak bu bir hazır buhar gazıdır - türbinlerin çalışma sıvısı. Eğer bu aşırı ısıtılmış karışım bıçaklara gönderilirse, kronik olarak hava eksikliği olan her yerde bile çalışabilen bir motor elde edeceğiz. Örneğin, bir denizaltıda ...
Kiel, Alman denizaltı gemi inşasının karakoluydu ve hidrojen peroksit için bir su altı motoru fikri Walter'ı ele geçirdi. Yenilikçiliğini kendine çekti ve ayrıca Walter Walter, dağınık olmaktan uzaktı. Faşist diktatörlük koşullarında refahın en kısa yolunun askeri birimler için iş olduğunun farkındaydı.
Zaten 1933’te, Walter bağımsız olarak çözümlerin enerji potansiyelini araştırdı. Н2O2. Çözelti konsantrasyonunun temel termofiziksel özelliklerini gösteren bir grafik yaptı. Ve ben de bunu öğrendim.
% 40-65 içeren çözümler Н2O2Ayrıştırırken, belirgin şekilde ısınırlar, ancak yüksek basınçlı bir gaz oluşturmak için yeterli değildir. Daha konsantre ısı solüsyonlarının ayrışması çok daha fazla serbest bırakıldığında: tüm su artık olmadan buharlaşır ve artık enerji tamamen buhar gazının ısıtılması için harcanır. Ve başka ne çok önemli; Her konsantrasyon, kesin olarak tanımlanmış bir ısı miktarına karşılık geldi. Ve kesinlikle tanımlanmış miktarda oksijen. Ve son olarak, üçüncü - dengelenmiş hidrojen peroksit, neredeyse anında potasyum permanganatların etkisi altında parçalanır KMnO4 veya kalsiyum Ca (MnO4)2.
Walter, yüz yıldan fazla bir süredir bilinen bir maddenin tamamen yeni bir uygulama alanını görebildi. Ve bu maddeyi kullanım amacı açısından inceledim. Fikirlerini en yüksek askeri çevrelere getirdiğinde hemen bir emir aldı: bir şekilde hidrojen peroksit ile bağlantılı olan her şeyi sınıflandırmak. Bundan böyle, teknik dokümantasyon ve yazışmalar "aurol", "oxylin", "fuel T", ancak genel olarak bilinen hidrojen peroksit içermiyordu.
“Soğuk” bir döngüde çalışan bir kombine çevrim türbin biriminin şematik bir diyagramı: 1 - pervane; 2 - şanzıman; 3 - türbin; 4 - ayırıcı; 5 - ayrışma odası; 6 - kontrol vanası; 7 - peroksit çözeltili elektrikli pompa; 8 - elastik peroksit çözelti kapları; 9, gemideki peroksit ayrıştırma ürünlerini kaldırmak için geri dönüşsüz bir vanadır.
1936'da Walter denizaltı liderliğini tanıttı filo oldukça yüksek sıcaklığa rağmen “soğuk” olarak adlandırılan belirtilen prensip üzerinde çalışan ilk kurulum. Kompakt ve hafif türbin, standda 4000 hp'lik bir güç geliştirdi ve tasarımcının beklentilerini tam olarak karşıladı.
Yüksek konsantrasyonlu bir hidrojen peroksit çözeltisinin ayrışmasının reaksiyon ürünleri, pervaneyi bir redüksiyon dişli kutusundan döndüren türbine beslendi ve daha sonra denize alındı.
Böyle bir çözümün açık sadeliğine rağmen, bazı problemler ortaya çıktı (ve başkaları olmadan!). Örneğin, toz, pas, alkaliler ve diğer safsızlıkların aynı zamanda katalizör olduğu ve peroksitin ayrışmasını bir patlama tehlikesi oluşturduğundan daha keskin hale getirdiği (ve daha da kötüsü - önceden tahmin edilemez) olduğu tespit edildi. Bu nedenle, peroksit çözeltisini depolamak için sentetik malzemeden yapılmış elastik kaplar kullanılmıştır. Bu tankların sağlam gövde dışına yerleştirilmesi planlandı; bu, serbest hacimli kabuk-içi boşluğun rasyonel olarak kullanılmasını mümkün kıldı ve ek olarak, dıştan takma suyun basıncı nedeniyle kurulum pompasının önünde bir peroksit çözeltisi desteği yarattı.
Ancak başka bir problem çok daha zordu. Egzoz gazında bulunan oksijen, suda oldukça zayıf bir şekilde çözünür ve teknenin bulunduğu yere haince ihanet ederek yüzeyde kabarcıklar izi bıraktı. Bu da "işe yaramaz" gazın mümkün olduğu kadar derinlikte olacak şekilde tasarlanmış bir gemi için hayati bir madde olmasına rağmen.
Oksijeni yakıtın oksidasyon kaynağı olarak kullanma fikri o kadar açıktı ki, Walter “sıcak çevrim” üzerinde çalışan motorun paralel tasarımını üstlendi. Bu uygulamada, daha önce kullanılmamış oksijende yanan yanma odasına fosil yakıt verildi. Tesisatın kapasitesi keskin bir şekilde arttı ve ek olarak, sonuçta, yanma ürünü - karbondioksit - suda çözünen oksijenden çok daha iyi olduğundan, sonuç azaldı.
Walter, “soğuk” sürecin eksikliklerinin farkındaydı, ancak bunlara katlandı, çünkü yapıcı bir şekilde böyle bir santralin “sıcak” çevrimi sırasında olduğundan çok daha kolay olacağını, yani bir tekneyi daha hızlı inşa edebileceğinizi ve değerini gösterebileceğini anladı. .
1937’te, Walter deneylerinin sonuçlarını Alman Donanması’nın öncülüğünde rapor etti ve herkese, daha önce hiç görülmemiş, 20 düğümlerinden daha suya batmış bir hızda, kombine çevrim türbin kurulumlarıyla denizaltı oluşturma imkanı verdi. Toplantı sonucunda deneysel bir denizaltı oluşturulmasına karar verildi. Tasarımı sırasında, yalnızca sıradışı bir elektrik santralinin kullanımıyla ilgili sorunlar çözüldü.
Bu nedenle, sualtı darbesinin tasarım hızı önceden kullanılan gövde hatlarını kabul edilemez kılmıştır. Burada uçak üreticileri denizcilere yardım ettiler: çeşitli tünel modelleri bir rüzgar tünelinde test edildi. Ek olarak, Junkers-52 uçak dümenlerinde modellenmiş çift direksiyonlu tekerlekler kontrol edilebilirliği arttırmak için kullanılmıştır.
1938'te, V-80 olarak adlandırılan bir 80 t deplasmanına sahip hidrojen peroksit için bir enerji santrali bulunan dünyanın ilk deneysel denizaltı Kiel'e yerleştirildi. 1940 yılında yapılan testler kelimenin tam anlamıyla sersemletildi - 2000 beygir gücüne sahip nispeten basit ve hafif bir türbin. alt su altında 28,1 düğüm hızını geliştirmek için izin verdi! Doğru, önemsiz bir seyir aralığı ile benzeri görülmemiş bir hız için ödemek gerekliydi: yarım ila iki saat boyunca yeterli hidrojen peroksit rezervleri vardı.
II. Dünya Savaşı sırasında Almanya için denizaltılar silah Stratejik, çünkü yalnızca kendi yardımlarıyla İngiltere ekonomisine ciddi zarar verebilir. Bu nedenle, zaten 1941'ta, V-300 denizaltının geliştirilmesi ve daha sonra "sıcak" bir döngüde çalışan kombine çevrim türbini ile inşaatı başlar.
“Sıcak” çevrimde çalışan kombine çevrim türbin biriminin şematik diyagramı: 1 - pervane; 2 - şanzıman; 3 - türbin; 4 - kürek motoru; 5 - ayırıcı; 6 - yanma haznesi; 7 - ateşleme cihazı; 8 - pilot valf; 9 - ayrışma odası; 10 - valf enjektörleri; 11 - üç yollu anahtar; 12 dört bileşenli bir regülatördür; 13 - hidrojen peroksit çözeltisinin pompası; 14 - yakıt pompası; 15 - su pompası; 16 - kondensat soğutucusu; 17 - yoğuşma pompası; 18 - karıştırma kapasitörü; 19 - gaz toplayıcı; 20 - karbondioksit kompresörü
V-300 (veya U-791 - böyle bir hazır dijital-dijital atama aldı) teknesinde iki itme sistemi (daha doğrusu üç) vardı: Walter'ın bir gaz türbini, bir dizel motor ve elektrik motorları. Böyle alışılmadık bir melez, türbinin aslında bir yakıcı olduğu anlayışı sonucunda ortaya çıktı. Yakıt bileşenlerinin yüksek tüketimi, uzun “rölanti” geçişleri yapmayı ya da düşmanın gemilerine sessiz bir şekilde sinsice yaklaşmayı basitleştirmedi. Ancak saldırı pozisyonunu hızlı bir şekilde terk etmek, saldırı yerini değiştirmek veya "kızartılmış kokmak" gibi diğer durumlar için vazgeçilmezdir.
U-791 hiçbir zaman tamamlanmadı ve hemen iki serideki dört deneysel denizaltıyı koydu - çeşitli gemi yapım şirketlerinin Wa-201 (Wa - Walter) ve Wk-202 (Wk - Walter-Krupp). Santralleri açısından aynıydılar, ancak yem tüylerinde ve çeliklerin ve gövde hatlarının bazı elementlerinde farklıydı. 1943'ten itibaren denemeleri başladı, ki bu zordu, ancak 1944'un sonunda. tüm büyük teknik problemler geride kaldı. Özellikle, U-792 (Wa-201 serisi), tam seyir aralığında test edildi; bir 40 hidrojen peroksit kaynağıyla, neredeyse dört buçuk saat boyunca afterburner'ın altına girdi ve 19,5 düğümünün hızını dört saat boyunca korudu.
Bu rakamlar, Kriegsmarine'in yönetimini etkiledi; deneyimli denizaltıların testinin bitmesini beklememekle birlikte, Ocak ayında, sektörün 1943'ine iki seri 12 gemisinin - XVIIB ve XVIIG'nin yapımı için bir emir verildi. 236 / 259 t'nin yer değiştirmesi ile, 210 / 77 hp hızında, 9 / 5 knot hızında hareket etmelerine izin veren bir dizel-elektrik ünitesi vardı. Mücadele zorunluluğu durumunda, toplam 5000 hp gücüne sahip iki PSTU açıldı ve bu, 26 düğümlerinde bir sualtı inme hızı geliştirmeyi mümkün kıldı.
Şekil geleneksel olarak, şematik olarak, ölçeğe bakmadan, PGTU'lu bir denizaltının cihazı gösterilmektedir (bu iki kurulumdan biri gösterilmiştir). Bazı gösterim: 5 - yanma odası; 6 - ateşleme cihazı; 11 - peroksit ayrıştırma odası; 16 - üç bileşenli pompa; 17 - yakıt pompası; 18 - su pompası (malzemelere göre http://technicamolodezhi.ru/rubriki_tm/korabli_vmf_velikoy_otechestvennoy_voynyi_1972/v_nadejde_na_totalnuyu_voynu)
Kısacası, PSTU işlemi şöyle görünüyor [10]. Üç aşamalı bir pompa kullanılarak, karışımı yanma odasına beslemek için 4 pozisyon regülatöründen dizel yakıt, hidrojen peroksit ve saf su verildi; Pompa 24000 rpm'de çalıştığında Karışım arzı şu hacimlere ulaştı: yakıt - 1,845 metreküp / saat, hidrojen peroksit - 9,5 metreküp / saat, su - 15,85 metreküp / saat. Karışımın yukarıdaki üç bileşeni, karışım tedarikinin 4: 1: 9: 10: 4: 4: 0,5: XNUMX: XNUMX: XNUMX: XNUMX: XNUMX ağırlık oranını düzenleyen, aynı zamanda, hidrojen peroksit ve sudaki kontrol odasındaki farkı dengeleyen ağırlık oranını düzenleyen dağıtıcısı kullanılarak dağıtıldı. XNUMX-pozisyon regülatörünün düzenleyici elemanları bir HP XNUMX elektrik motoru ile tahrik edildi. ve karışımın gerekli akış hızını sağladı.
4-pozisyon regülatöründen sonra, hidrojen peroksit bu cihazın kapağındaki açıklıklardan katalitik ayrışma odasına girmiştir; Elekinde, yaklaşık 1 cm uzunluğunda, kalsiyum permanganat çözeltisi ile emprenye edilmiş bir katalizör - seramik küp veya boru şeklindeki granüller vardı. Buhar gazı, 485 derece Celsius sıcaklığına ısıtılmıştır; 1 kg katalizör elementleri, 720 atmosfer basıncı altında saatte 30 kg hidrojen peroksit içerisine geçti.
Ayrışma odasının ardından, sertleştirilmiş çelikten yapılmış yüksek basınçlı yanma odasına girdi. Giriş kanalları, yan açıklıkları buhar gazı geçişi için hizmet veren altı yakıt memesi ve yakıtın merkezidir. Odanın üst kısmındaki sıcaklık, 2000 derece Celsius'a ulaştı ve odanın alt kısmında yanma odasına temiz su enjekte edilerek 550-600 dereceye düştü. Elde edilen gazlar türbine beslendi, ardından egzoz gazı buharı karışımı türbin muhafazasına monte edilmiş kondensere girdi. Bir su soğutma sistemi yardımıyla, çıkıştaki karışımın sıcaklığı, 95 derece Santigrat dereceye düşürüldü, yoğuşma kabında yoğuşma kabında toplandı ve tekne su altındayken hareket ederken akan deniz suyunu kullanarak bir yoğuşma drenaj pompası kullanılarak deniz suyu soğutucularına girildi. Buzdolaplarından geçmenin bir sonucu olarak, üretilen suyun sıcaklığı, 95'ten 35 derece Santigrat derecesine düştü ve yanma odası için boru hattından saf su olarak geri döndü. Gaz-buhar karışımının karbondioksit ve basınçlı 6 atmosferleri altındaki buhar şeklinde kalıntısı, bir gaz ayırıcı ile yoğuşma kabından alındı ve denize boşaltıldı. Karbondioksit nispeten hızlı bir şekilde deniz suyunda çözünerek suyun yüzeyinde belirgin bir iz bırakmaz.
Gördüğünüz gibi, bu kadar popüler bir sunumda bile, PGTU inşaatı için yüksek nitelikli mühendis ve çalışanların katılımını gerektiren basit bir cihaza benzemiyor. PGTU ile denizaltı inşaatı mutlak gizlilik atmosferinde yapıldı. Gemilerde kesinlikle Wehrmacht'ın en yüksek örneklerinde kararlaştırılan listelerdeki kişilerin sınırlı olduğu bir çevreye izin verildi. Kontrol noktalarında itfaiyeci kılığına girmiş jandarmalar duruyordu ... Paralel olarak, üretim kapasitesini arttırdı. Eğer 1939'te, Almanya 6800 ton hidrojen peroksit (% 80 çözeltisi olarak) üretmişse, 1944 - zaten 24 000 ton üretti ve yıllık 90000 ton ilave kapasite üretildi.
Grand Admiral Doenitz, henüz Devlet Askeri Teknik Üniversitesinden tam teşekküllü askeri denizaltılara sahip olmadıkları için, savaş kullanımları konusunda hiçbir tecrübeleri olmayan,
Churchill'i yeni bir sualtı savaşı ilan ettiğim gün gelecek. Denizaltı filosu, yılın 1943'in darbeleriyle kırılmadı. O öncekinden daha güçlü oldu. 1944 yılı zor bir yıl olacak, ancak büyük başarı getirecek bir yıl olacak.
Dönitz, devlet yorumcusu Fritsche tarafından yankılandı. Daha da açıktı ki, millete "düşmanın çaresiz kalacağı tamamen yeni denizaltıların katılımıyla toplam denizaltı savaşı" sözü verdi.
Acaba Karl Doenitz, Nürnberg Mahkemesi'nin cezası altındaki Spandau hapishanesindeyken geçirdiği 10 yıllarında bu yüksek sözleri hatırladı mı?
Bu gelecek vaat eden denizaltıların sonuncusu konuşlandırılamazdı: bütün zaman boyunca Walter State Teknik Üniversitesi'nden sadece üçü test edilmiş ve filoya dahil edilmiş olan yalnızca 5 tekneler yapıldı (diğer verilere göre, 11). Tek bir savaş çıkışı yapmayan bir mürettebatın olmaması, Almanya'nın teslim alınmasından sonra sular altında kaldı. İngiliz işgal bölgesindeki sığ sularda sular altında kalan iki tanesi daha sonra kaldırıldı ve gönderildi: ABD'ye U-1406 ve İngiltere'ye U-1407. Uzmanlar bu denizaltıları dikkatlice incelediler ve İngilizler tam kapsamlı testler bile yaptılar.
İngiltere’deki Nazi mirası ...
Walter'ın İngiltere'ye gönderdiği gemiler hurdaya gitmedi. Aksine, her iki denizin dünyadaki savaşlarının acı deneyimi, İngilizlere, denizaltı karşıtı güçlerin mutlak önceliğine olan güvenini verdi. Diğer şeylerin yanı sıra, Admiralty, özel bir denizaltı karşıtı denizaltı yaratıldığını düşündü. Düşman üssüne olan ve denize açılan düşman denizaltılarına saldıracakları yaklaşımlar üzerine konuşlandırılması gerekiyordu. Ancak bunun için, denizaltı karşıtı denizaltıların kendileri için iki önemli niteliğe sahip olmaları gerekiyordu: gizlice düşmanın burnunun altında uzun süre kalmak ve en azından kısaca düşmanla hızlı bir şekilde yakınlaşma ve ani saldırı için yüksek hızlar geliştirmek. Ve Almanlar onlara iyi bir başlangıç yaptı: RPD ve gaz türbini. En büyük dikkat PGTU'ya odaklanmıştı, tamamen otonom bir sistem olarak, ayrıca o zaman için fantastik sualtı hızları sağladı.
Alman U-1407, sabotaj durumunda ölüm cezası konusunda uyarılan Alman mürettebat tarafından İngiltere'ye kadar eşlik etti. Helmut Walter da oraya teslim edildi. Geri yüklenen U-1407, Donanma'da "Meteorite" adı altında kaydedilmiştir. 1949 g'ye hizmet etti, ardından filodan çıkarıldı ve 1950'te metal için söktü.
Daha sonra, 1954-55 içinde. İngilizler aynı tip deneysel denizaltılardan iki tanesini kendi tasarımları olan "Explorer" ve "Excalibur" olarak inşa ettiler. Ancak, Perm Devlet Teknik Üniversitesi'nde olduğu gibi sadece dış görünüş ve iç düzen ile ilgili değişiklikler, orijinal haliyle pratik olarak kalmıştır.
Her iki tekne de İngiliz filosunda yeni bir şeyin öncüsü haline gelmedi. Tek başarısı, 25 sualtı seyahat düğümlerinin, Explorer'ın testlerinden aldığı ve İngilizlere tüm dünyaya bu dünya kaydındaki önceliğini söylemek için bir neden vermesidir. Bu kaydın fiyatı da rekor seviyeydi: kalıcı başarısızlıklar, sorunlar, yangınlar, patlamalar, çoğu zaman yürüyüşlerde ve denemelerden ziyade tamirlerde liman ve atölyelerde geçirdikleri gerçeğine yol açtı. Ve bu tamamen finansal tarafı saymıyor: 5000’ta bir saatlik “Explorer” fiyatı, 12,5 kg’ın altına düştüğü 1962’te. İngiliz denizaltıcılarından birinin ölümcül bir özelliği ile 1965 (“Explorer”) ve XNUMX (“Excalibur”) yıllarında filodan dışlandılar: “Hidrojen peroksitle yapabileceğiniz en iyi şey, potansiyel rakipleri ilgilendirmek!”
... ve SSCB'de]
Sovyetler Birliği, müttefiklerin aksine, XXVI serisi tekneleri alamadı, tıpkı bu gelişmelere ilişkin teknik belgelerin gitmediği gibi: "müttefikler" bir kez daha lezzetli bir midyeyi gizleyerek kendilerine sadık kaldılar. Fakat Hitler’in SSCB’deki bu başarısız yenilikler hakkındaki bilgisi oldukça geniş ve kapsamlı. Rus ve Sovyet kimyacıları her zaman dünya kimya biliminin öncüsü olduklarından, bu kadar ilginç bir motorun olanaklarını tamamen kimyasal bir temelde inceleme kararı hızla alındı. İstihbarat teşkilatı, daha önce bu alanda çalışan bir grup Alman uzmanı bulmayı ve bir araya getirmeyi başararak eski düşmanlarına devam etme isteğini dile getirdi. Özellikle, böyle bir arzu, Helmut Walter’ın milletvekillerinden biri ve belli bir Franz Statecki tarafından dile getirildi. Amiral LA önderliğinde Almanya'dan askeri teknoloji ihracatı için Statezky ve "teknik zeka" grubu Korshunova, Almanya'da Walter türbin tesislerinin imalatında bir aksesuar olan "Bruner-Kanis-Reider" firmasını buldu.
Alman denizaltısını, ilk önce Almanya’da, daha sonra da A.A. Antipin, denizaltıların ana tasarımcısının (Kaptan rütbesi AA Antipin) çabalarının LMBB Rubin ve SPMB Malakhit'i oluşturduğu bir organizasyon olan Antipin Bürosu tarafından yaratıldı.
Büronun görevi, Almanların yeni denizaltılardaki (dizel, elektrik, buhar ve gaz türbinleri) kazanımlarını incelemek ve çoğaltmaktı, ancak asıl görev, Alman denizaltılarının hızını Walter döngüsü ile tekrarlamaktı.
Yapılan çalışmalar sonucunda, XXVI serisinin Alman teknelerinin buhar ve gaz türbini tesisatının dokümantasyonunu, üretimini (kısmen Almanca'dan, kısmen yeni üretilmiş birimlerden) tamamen geri yüklemek mümkündü.
Bundan sonra, Walter'ın motoruyla bir Sovyet denizaltı inşa etmeye karar verildi. PSTU Walter ile denizaltıların konu geliştirme projesi 617 olarak adlandırıldı.
Antipin'in biyografisini tanımlayan Alexander Tyklin şunları yazdı:
“... Sualtı hızının 18 düğüm değerini aşan, SSCB'nin ilk denizaltıydı: 6 saatlerinde, su altı hızı 20 düğümlerinden daha fazlaydı! Tekne, daldırma derinliğini iki katına çıkardı, yani 200 metre derinliğine. Ancak yeni denizaltının en büyük avantajı, o zamanlar şaşırtıcı bir yenilik olan elektrik santrali idi. Ve Akademisyenler I.V. Kurçatov ve A.P. Alexandrov - Nükleer denizaltıların oluşturulması için hazırlık yaparken, SSBB'de türbin tesisatı bulunan ilk denizaltıyı karşılayamadılar. Daha sonra, nükleer santrallerin geliştirilmesinde birçok tasarım çözümü ödünç alındı ... "
C-99 tasarlanırken (bu sayı bu botu aldı), hem Sovyet hem de tek motor yaratmadaki yabancı deneyim dikkate alındı. Taslak öncesi proje, yılın 1947'unun sonunda tamamlandı. Teknede 6 bölmeleri vardı, türbin hava geçirmez ve ıssız bir 5 bölmesine yerleştirildi, PSTU kontrol paneli, bir dizel jeneratör ve yardımcı mekanizmalar, türbini izlemek için özel pencerelere sahip olan 4'a monte edildi. Yakıt, 103 T hidrojen peroksit, dizel yakıt - 88,5 T ve türbin - 13,9 T için özel bir yakıt idi. Tüm bileşenler sağlam gövde dışından özel torbalarda ve tanklarda bulunuyordu. Alman ve İngiliz gelişmelerinin tersine bir yenilik, manganez oksit MnO2'un katalizör olarak kullanılması değil, potasyum permanganat (kalsiyum) olarak kullanılmasıydı. Sağlam olduğu için ızgaralara ve ızgaralara kolayca uygulandı, işlem sırasında kaybolmadı, çözümlerden çok daha az yer kapladı ve zamanla ayrışmadı. Diğer tüm açılardan PSTU, Walter motorunun bir kopyasıydı.
C-99 en baştan patlayıcı olarak kabul edildi. Yüksek su altı hızı ile ilgili sorunların çözümünü çözdü: gövdenin şekli, kontrol edilebilirliği, hareket kararlılığı. İşletme sırasında toplanan veriler, ilk nesil nükleer buz kırıcılarını rasyonel bir şekilde tasarlamayı mümkün hale getirdi.
1956 - 1958'te, büyük 643 proje tekneleri, 1865 tonunun yüzeyde yer değiştirmesi ile ve tekneye 22 düğümünde su altı hızı sağlamak için beklenen iki PGTU ile tasarlandı. Ancak, ilk Sovyet denizaltılarının nükleer enerji santralleri ile taslak tasarımının oluşturulmasıyla bağlantılı olarak, proje kapatıldı. Ancak C-99 gemileri üzerine yapılan PSTU araştırması durmadı, fakat Sakharov tarafından deniz üsleri ve ABD limanlarının imhası için önerilen atom yüküyle geliştirilen dev T-15 torpilinde Walter motorunu kullanma olasılığını göz önünde bulundurmak için ana akıma aktarıldı. T-15'in, 24-40 mil kadar bir su altı parkuru olan bir 50 m uzunluğuna sahip olduğu ve yapay bir tsunaminin ABD kıyı kentlerini tahrip etmesine neden olabilecek bir termonükleer savaş başlığı taşıdığı düşünülüyordu. Neyse ki, bu proje de terk edildi.
Hidrojen peroksit tehlikesi Sovyet Donanmasını etkilemedi. 17 Mayıs 1959, üzerinde bir kaza meydana geldi - makine dairesinde bir patlama oldu. Tekne mucizevi bir şekilde ölmedi, ancak restorasyonu uygun görülmedi. Tekne hurda için geçti.
Gelecekte, PSTU denizaltı gemi yapımında SSCB'de veya yurtdışında dağıtım alamadı. Nükleer enerjideki gelişmeler, oksijen gerektirmeyen güçlü denizaltı motorları sorununu daha başarılı bir şekilde çözmüştür.
Devam edecek ...