Dahme, muharebe, 7 Eylül 1813 (Prusya)
Danzig kuşatması, 18 Mart-27 Mayıs 1807
Danzig kuşatması, 24 Ocak-29 Kasım 1813
Dimyat kuşatması, 25 Ekim-19 Aralık 1169
Darum, kuşatma, Orta Aralık 1170
D-Day, 6 Haziran 1944: Ana Makale
D-Day, 6 Haziran 1944: İngiliz Hava İndirme Operasyonları
D-Day, 6 Haziran 1944: ABD Hava İndirme Operasyonları
Dego muharebesi, 14-15 Nisan 1796
Degsastan, savaş, 603
Deining, muharebe, 22 Ağustos 1796
Delhi, muharebesi, c.Kasım-Aralık 1525
Delium savaşı, MÖ 424.
Delphinium, kuşatma, MÖ 406
Delville Wood, savaş, 15 Temmuz-3 Eylül 1916
Dennewitz, muharebe, 6 Eylül 1813
Deorham, (İngiltere) savaşı, 577
Dermbach, muharebe, 4 Temmuz 1866
Dessau, muharebesi, 25 Nisan 1626 (Almanya)
Dessau, muharebe, 12 Ekim 1813
Detroit, savaş, 16 Ağustos 1812
Dettingen savaşı, 27 Haziran 1743 (Bavyera)
Devicotah, kuşatma, Nisan 1749
Beceri, Operasyon - Yeni Britanya Seferi, 16 Aralık 1943-9 Mart 1944
Dibalpur, kuşatma, Ocak ortası 1524
Dieppe, baskın, 19 Ağustos 1942, (birinci bölüm)
Dieppe Baskını, 19 Ağustos 1942 (ikinci bölüm)
Diersheim, savaş, 20-21 Nisan 1797
Dingtao/ Ting-t'ao, savaşı, MÖ 208
Dirschau, Muharebesi, 17-18 Ağustos 1627
Hendek, savaş, MS 627
Doab, savaş, 2 Nisan 1526
Dogger Bank, deniz savaşı, 24 Ocak 1915
Dohna, muharebe, 8 Eylül 1813 (Saksonya)
Dolnitz, muharebe, 17 Eylül (Bohemya)
Donna Maria veya Venta de Urroz, muharebe, 31 Temmuz 1813
Dormanlar, Muharebe, 10 Ekim 1575
Dorylaeum savaşı, 1 Temmuz 1097
Downs, muharebe (Deniz muharebesi), 21 Ekim 1639
Drepanum savaşı, MÖ 249.
Drepanum kuşatması, MÖ 242-241
Dresden savaşı, 26-27 Ağustos 1813
Dresden, birinci gün savaşı (26 Ağustos 1813)
Dresden savaşı, ikinci gün (27 Ağustos 1813)
Dresden kuşatması (10 Ekim-11 Kasım 1813)
Dreux savaşı, 19 Aralık 1562
Drewry's Bluff, savaş, 15 Mayıs 1862
Drewry'nin Bluff'u, 16 Mayıs 1864
Drina savaşı, 8-17 Eylül 1914 (Sırbistan)
Driefontein, savaş, 10 Mart 1900
Driniumor Nehri, Muharebesi, 10 Temmuz-25 Ağustos 1944
Dumpu, muharebesi, 8-13 Aralık 1943
Dunbar, savaşı, 1296
Dundalk, savaşı, 1318 (İrlanda)
Dungeness, savaş, 30 Kasım 1652
Dunkirk, tahliye, 27 Mayıs-4 Haziran 1940 (Dinamo Harekatı)
Dunkirk kuşatması, 23 Ağustos-8 Eylül 1793
Dunlap Sınıfı Muhripler
Dunstanburgh Kalesi, kuşatma, Aralık 1462
Dupplin Muir, savaşı, 1332
Durnstein, savaş, 11 Kasım 1805
Dinamo, Operasyon, Dunkirk'ten tahliye, 27 Mayıs-4 Haziran 1940
Dyrrhachium, kuşatma, MÖ Mart-Mayıs 48
Dyrrhachium, savaş, MÖ 20 Mayıs 48
Dizin: D
Aşağıdaki filtrelerden herhangi birini seçerek dizini daraltabilirsiniz.
Dönemler
Konular
- Sanat ve Mimarlık
- Günlük hayat
- Bireysel İnsanlar
- Doğal fenomen
- Felsefe ve Bilim
- Yer
- Din ve Mitoloji
- Devletler ve Kültürler
- Zaman dilimi
- Savaş ve Savaşlar
Bölgeler
- Afrika
- Amerika
- Orta Asya
- Doğu Asya
- Akdeniz
- Orta Doğu
- Kuzey Avrupa
- Okyanusya
- Güney Asya
Monongahela Savaşı
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Monongahela Savaşı, (9 Temmuz 1755), son Fransız ve Kızılderili Savaşı'nda, General Edward Braddock'un İngiliz ordusunun, Kaptan Daniel de Beaujeu ve ölümünden sonra Kaptan Jean tarafından yönetilen birkaç kabileden oluşan daha küçük bir Fransız ve Kızılderili kuvveti tarafından tamamen yenilgiye uğratılması. Dumalar. Kuzeybatı Maryland'deki Fort Cumberland'dan Fort Duquesne (modern Pittsburgh), Pa.'ya doğru yavaş bir yürüyüşten sonra, İngiliz partisi Fransızlarla ve onların savaş tarzı savaşı kazanan ve Fort Duquesne'i Fransız mülkiyetinde tutan Hint müttefikleriyle tanıştı. Avrupa savaşına uygun oluşumlar dışında savaşmaya alışkın olmayan İngiliz düzenli birlikleri bozguna uğradı. Aktif olarak görev yapan 1.459 İngiliz askerinden yaklaşık 1.000'i öldü veya yaralandı. Hayatta kalanlar arasında, o zamanlar Braddock'un sivil yaveri olan George Washington da vardı. Braddock, 13 Temmuz'da savaş yaralarından öldüğünde, Albay Thomas Dunbar, İngiliz kalıntısının komutasını üstlendi ve Cumberland Kalesi'ne çekildi.
İçindekiler
1943 ve 1944'ün ilk yarısındaki seferlerde, Müttefikler Solomon Adaları'nı, Gilbert Adaları'nı, Marshall Adaları'nı ve Yeni Gine'nin Papuan Yarımadası'nı ele geçirdiler. Bu, Japonları Filipinler, Caroline Adaları, Palau Adaları ve Mariana Adaları'nı elinde tuttu.
Mariana Adaları, savaş öncesi Amerikan planlamasının (War Plans Orange ve Rainbow) önemli bir parçası değildi çünkü adalar, deniz hava/deniz/lojistik yeteneğinin öngörülmediği zamanlarda Hawaii ve Filipinler arasındaki doğrudan bir deniz yolunun oldukça kuzeyindeydi. potansiyel kara tabanlı destekten çok uzak bir yere karşı operasyonları destekleyebilmek olarak. Ancak 1943'ün başlarında, Amiral King, adaların, Japon ana adalarının B-29 bombalanması için denizaltı operasyonları ve hava tesisleri için bir üs olarak stratejik konumuna giderek daha fazla ikna oldu. [8] Bu son üslerden, Japon takımadaları ile Japon kuvvetleri arasındaki güney ve batı arasındaki iletişim kesilebilir. Marianas'tan Japonya, 3.250 mil (5.230 km) operasyonel yarıçapa sahip yeni Boeing B-29 Superfortress uzun menzilli bombardıman uçağına dayanan bir hava saldırısı menzili içinde olacaktı.
Marianas'ın ele geçirilmesi, Kasım 1943'teki Kahire Konferansı'nda resmen onaylandı. Plan, ABD Ordusu Hava Kuvvetleri planlamacılarının desteğini aldı, çünkü Saipan'daki hava limanları, Japon ana adaları aralığında, B-29 operasyonlarını destekleyecek kadar büyüktü. ve Çin merkezli bir alternatifin aksine, adalar güvenli hale geldiğinde Japonların karşı saldırılarına açık değildi. Ancak General Douglas MacArthur, Filipinler'e dönüşünü geciktirecek herhangi bir plana şiddetle karşı çıktı. İtirazları, doğrudan Savaş Bakanı Henry Stimson ve Başkan Franklin D. Roosevelt'e hitap eden Genelkurmay Başkanlarını atlayarak resmi kanallar aracılığıyla yönlendirildi. [9]
MacArthur'un itirazları, Tarawa'nın işgali (Galvanik Operasyonu) deneyimine dayanan taktiksel akıl yürütmeden yoksun değildi, ancak Gilbert ve Marshall Adaları'ndaki (Flintlock Operasyonu - Kwajalein, Eniwetok ve diğer adalar/atoller) büyük ölçüde geliştirilmiş deneyimden önce dile getirildi. deniz kuvvetlerinde muazzam artış (gemiler, savaş gemileri, diğer savaş gemileri, geniş bir lojistik destek donanması ve büyük ölçüde genişletilmiş çıkarma gemileri), Truk ve Carolines adalarına uçak gemisi tabanlı uçaklar (Hailstone) ile başarılı saldırı ve koordineli silahlı hizmetler Amiral Chester Nimitz'in Pasifik Okyanusu Operasyon Bölgesi'ndeki tüm bu operasyonlardan elde edilen deneyim. [10]
Orijinal Amerikan planının bir parçası olmasa da, Güneybatı Pasifik Bölgesi komutanı Douglas MacArthur, Yeni Gine ve Morotai üzerinden Filipinler'e doğru ilerlemek için yetki aldı. Bu, MacArthur'un Filipinler'i kurtarmak için "Geri döneceğim" konuşmasında verdiği kişisel taahhüdünü tutmasına izin verdi ve ayrıca güneybatı Pasifik tiyatrosunda inşa edilen büyük kuvvetlerin aktif kullanımına izin verdi. Çevrelerinde bir yerde bir saldırı bekleyen Japonlar, büyük olasılıkla Caroline Adaları'na bir saldırı olacağını düşündüler. Garnizonlarını güçlendirmek ve tedarik etmek için deniz ve hava üstünlüğüne ihtiyaçları vardı, bu nedenle büyük bir uçak gemisi saldırısı olan A-Go Operasyonu Haziran 1944 için hazırlandı.
Seferi Birlikler (Lt. Gen. Holland M. Smith, USMC)
Yaklaşık. 59.800 memur ve er
Japonya
Orta Pasifik Bölgesi Filo Karargahı (Amir Yardımcısı Chūichi Nagumo) [a]
Otuz Birinci Ordu (Teğmen Orgeneral Hideyoshi Obata) [b]
Saipan'ın Savunmaları (Lt. Gen. Yoshitsugu Saitō) [c]
Yaklaşık. 25.500 ordu ve 6.200 donanma personeli
Saipan'ın bombardımanı 13 Haziran 1944'te Koramiral Willis A. Lee Jr komutasındaki 7 modern hızlı savaş gemisi, 11 muhrip ve 10 hızlı mayın tarama gemisi ile başladı. 10.000 yd (9.100 m) veya daha fazla bir mesafeden ve ekipler kıyı bombardımanında deneyimsizdi. Ertesi gün, 14 Haziran 1944, Tuğamiral Jesse B. Oldendorf liderliğindeki iki deniz bombardıman grubu Saipan kıyılarına ulaştı. Bu kuvvet, adanın ele geçirilmesi için ana deniz ateşi desteğiydi ve 7 eski savaş gemisi, 11 kruvazör ve 26 muhrip, muhrip nakliyeleri ve hızlı mayın tarama gemilerinden oluşuyordu. 1915 ve 1921 arasında görevlendirilen eski zırhlılar, kıyı bombardımanı konusunda titizlikle eğitildi ve daha yakın menzile hareket edebildiler. Onların dördü (Kaliforniya, Pensilvanya, Maryland ve Tennessee) Pearl Harbor saldırısından kurtulanlardı. [11]
Çıkarmalar [12] 15 Haziran 1944'te saat 07:00'de başladı. 300'den fazla LVT, yaklaşık 09:00'da Saipan'ın batı kıyısına 8.000 Deniz Piyadesi indirdi. On bir ateş destek gemisi, Deniz iniş alanını kapladı. Deniz kuvvetleri savaş gemilerinden oluşuyordu. Tennessee ve Kaliforniya, kruvazörler İzmir ve Indianapolis, yok ediciler Norman Scott, Monssen, Coğlan, Halsey Powell, Bailey, Robinson, ve Albert W. Grant. Dikkatli topçu hazırlığı - menzili belirtmek için lagüne bayraklar yerleştirmek - Japonların yaklaşık 20 amfibi tankı imha etmesine izin verdi ve Amerikan kayıplarını en üst düzeye çıkarmak için stratejik olarak dikenli tel, topçu, makineli tüfek mevzileri ve siperler yerleştirdiler. Ancak, akşam karanlığında, 2. ve 4. Deniz Tümenleri, yaklaşık 6 mil (10 km) genişliğinde ve 0,5 mil (1 km) derinliğinde bir sahilbaşına sahipti. [13] Japonlar geceleri karşı saldırıya geçtiler ancak ağır kayıplar vererek geri püskürtüldüler. 16 Haziran'da ABD Ordusu'nun 27. Piyade Tümeni birimleri Ås Lito'daki havaalanına indi ve ilerledi. Yine Japonlar geceleri karşı saldırıya geçti. 18 Haziran'da Saito havaalanını terk etti.
İstila, daha güneyde bir saldırı bekleyen Japon yüksek komutasını şaşırttı. Japon İmparatorluk Donanması (IJN) Başkomutanı Amiral Soemu Toyoda, Evvel Saipan çevresindeki ABD Donanması güçlerine saldırmak için güç. 15 Haziran'da saldırı emri verdi. Ancak Filipin Denizi'nde ortaya çıkan savaş, üç uçak gemisini ve yüzlerce uçağı kaybeden IJN için bir felaketti. Marianaların garnizonlarının ikmal veya takviye umudu olmayacaktı.
İkmal olmadan, Saipan'daki savaş savunucular için umutsuzdu, ancak Japonlar son adama kadar savaşmaya kararlıydı. Saito, birliklerini, merkezi Saipan'ın savunulabilir dağlık arazisindeki Tapotchau Dağı'na demirlemiş bir hat halinde düzenledi. Amerikalılar tarafından savaşın özelliklerine verilen takma adlar - "Cehennem Cebi", "Purple Heart Ridge" ve "Ölüm Vadisi" - savaşın ciddiyetini gösterir. Japonlar, gündüzleri saklanarak ve geceleri sorti yaparak saldırganları geciktirmek için volkanik manzaradaki birçok mağarayı kullandılar. Amerikalılar yavaş yavaş topçu ve makineli tüfeklerle desteklenen alevli ekipler kullanarak mağaraları temizlemek için taktikler geliştirdiler.
27. Tümen'in performansından memnun olmayan Deniz Generali Holland Smith, komutanı Ordu Tümgenerali Ralph C. Smith'i görevden aldığında, operasyon servisler arası tartışmalarla gölgelendi. Ancak General Holland Smith, 27'ncinin ilerleyeceği araziyi denetlememişti. Esasen, Japon kontrolü altındaki tepeler ve uçurumlarla çevrili bir vadiydi. 27'nci ağır zayiat aldı ve sonunda General Ralph Smith tarafından geliştirilen ve onun rahatlamasından sonra uygulanan bir plan uyarınca, bir tabur bölgeyi ele geçirirken diğer iki tabur Japonları başarıyla kuşattı. [14]
6 Temmuz'a kadar Japonların geri çekilecek hiçbir yeri yoktu. Saito, intihara meyilli bir banzai suçlaması için planlar yaptı. Saito, adada kalan sivillerin akıbeti hakkında, "Artık siviller ve askerler arasında bir ayrım yok. Yakalanmaktansa bambu mızraklarla saldırıya katılmaları daha iyi olur" dedi. 7 Temmuz'un şafağında, önde büyük bir kırmızı bayrak taşıyan 12 kişilik bir grupla, kalan güçlü birlikler - yaklaşık 4.000 erkek - son saldırıda ileri hücum etti. Şaşırtıcı bir şekilde, arkalarında kafaları sargılı, koltuk değneği ve zar zor silahlı yaralılar geldi. Japonlar, hem Ordu hem de Deniz birimlerine katılarak Amerikan cephe hatlarına saldırdı. 105. Piyade Alayı'nın 1. ve 2. Taburları neredeyse yok edildi, 650'den fazla kişi öldü ve yaralandı. Bununla birlikte, bu iki taburun yanı sıra Karargah Bölüğü, 105. Piyade ve 3. daha yaralı. 15 saatlik Japon saldırısı sırasında yaptıklarından dolayı, 105. Piyade Alayı'ndan üç adama Onur Madalyası verildi: Yarbay William O'Brien, Cpt. Ben L. Salomon, Pvt. Thomas A. Baker, hepsi ölümünden sonra. 7 Temmuz'daki saldırı, Pasifik Savaşı'ndaki en büyük Japon Banzai saldırısı olacak. [15] [4]
9 Temmuz'da 16:15'e kadar Amiral Turner, Saipan'ın resmi olarak güvence altına alındığını duyurdu. [16] Saito, komutanlar Hirakushi ve Igeta ile birlikte bir mağarada intihar etti. Japon gemilerini Pearl Harbor'da yöneten deniz komutanı Koramiral Chuichi Nagumo da savaşın son aşamalarında intihar etti. Adada konuşlanmış Japon deniz hava kuvvetlerinin komutanıydı.
Sonunda, adadaki askerlerin neredeyse tamamı - en az 29.000 - öldü. Amerikalılar için zafer, Pasifik Savaşı'nda bugüne kadarki en maliyetli zaferdi: karaya çıkan 71.000 kişiden 2.949'u öldü ve 10.464'ü yaralandı. [17] [18] Geleceğin Hollywood oyuncusu Lee Marvin, yaralanan birçok Amerikalı arasındaydı. 24. Deniz Alayı'ndan "I" Bölüğü'nde görev yapıyordu ve Tapochau Dağı'na yapılan saldırı sırasında Japon havan ateşiyle kalçasına şarapnel isabet etti. Mor Kalp ile ödüllendirildi ve 1945'te er birinci sınıf rütbesiyle tıbbi olarak taburcu edildi. [19]
General Smith ve V. Amphibious Corps, Saipan'ı almanın zor olacağını öngördüler ve mekanize bir alev atma yeteneğine sahip olmak istediler. Araştırma, geliştirme ve satın alma, bunu uzun vadeli bir olasılık haline getirdi. VAC, 30 Kanadalı Ronson alev makinesi satın aldı ve Hawaii'deki Ordu Kimyasal Savaş Servisi'nden bunları M3 Stuarts'a kurmasını istedi. CWS'li deniz arılarının savaşa hazır 24 tane vardı.
Savaş resmen 9 Temmuz'da sona ermiş olsa da, son banzai saldırısı sırasında Kaptan Sakae Ōba ve onunla birlikte hayatta kalan diğer 46 askerle Japon direnişi hala devam etti. [20] [21] Savaştan sonra, Oba ve askerleri, adanın ormanı boyunca birçok sivili Amerikalılar tarafından yakalanmaktan kaçmaya yönlendirirken, aynı zamanda takip eden güçlere gerilla tarzı saldırılar düzenledi. Amerikalılar defalarca onları avlamaya çalıştılar, ancak hızları ve gizlilikleri nedeniyle başarısız oldular. Eylül 1944'te, Deniz Piyadeleri adanın iç kısmında devriyeler yapmaya başladı ve kamplarına malzeme bulmak için baskın yapan hayatta kalanları aradı. [21] Bazı askerler savaşmak istese de, Yüzbaşı Ōba öncelikli kaygılarının sivilleri korumak ve savaşı sürdürmek için hayatta kalmak olduğunu iddia etti. Bir noktada, Japon askerleri ve siviller, bir dağın açıklığında ve çıkıntılarında saklanırken Amerikalılar tarafından neredeyse yakalandı, bazıları Deniz Piyadelerinin kafalarının 20 fit (6,1 m) üzerindeydi, ancak Amerikalılar göremediler. onlara. [20] Oba'nın tutuklanması, Japonya'nın resmi olarak teslim edilmesinden üç ay sonra, 1 Aralık 1945'te nihayet teslim olmadan önce bir yıldan fazla sürdü (yaklaşık 16 ay).
Oba direnişinde o kadar başarılı oldu ki, Deniz Piyadeleri ona "Tilki" lakabını taktı ve hatta bir keresinde bir komutanın yeniden atanmasına neden oldu. [20]
Eski bir İspanyol ve daha sonra Alman bölgesi olan Saipan, I. Dünya Savaşı'ndan sonra Milletler Cemiyeti'nin emriyle Japonya'nın Mandası oldu ve böylece II. [22] ABD, 23 Haziran 1944'te, yakında 1.000'den fazla mahkûmun bulunduğu bir sivil mahkum kampı kurdu. Kamptaki elektrik ışıkları, üç sıcak yemek vaadiyle diğer sivilleri çekmek için gece boyunca bariz bir şekilde açık bırakıldı ve kazayla çatışmada vurulma riski yoktu. [22]
Kullanılan silahlar ve yakın muharebe taktikleri yüksek sivil kayıplara neden oldu. Sivil sığınaklar adanın hemen hemen her yerinde bulunuyordu, askeri sığınaklardan saldıran Deniz Piyadeleri arasında çok az fark vardı. Şüpheli sığınakları temizlemenin standart yöntemi, petrol ile zenginleştirilmiş yüksek patlayıcı ve/veya yüksek patlayıcıların kullanılmasıydı (örneğin, jelignit, napalm, dizel yakıt). Sonuç olarak, yüksek sivil kayıplar vardı. [23]
1000'den fazla Japon sivil, savaşın son günlerinde, öbür dünyada kendilerine sunulan ayrıcalıklı yeri almak için intihar etti, bazıları daha sonra "İntihar Uçurumu" ve "Banzai Uçurumu" olarak adlandırılan yerlerden atladı. Bunlar, 1985'te belirlenen, Saipan Adası'ndaki Çıkarma Plajları Aslito/Isley Field & Marpi Noktası olarak Ulusal Tarihi Dönüm Noktası Bölgesi'nin bir parçası haline gelecekti. Bugün bu alanlar bir anıt niteliğinde ve Japonlar kurbanların ruhlarını teselli etmek için ziyaret ediyor. [24] [25]
Little Bighorn fiyaskosunun ardından, Missouri Departmanına komuta eden Korgeneral Philip H. Sheridan, ABD Ordusuna düşman Kızılderilileri çekincelerine dönmeye ikna etme emri verdi. Generaller Alfred Terry ve George Crook, Lakota ve Cheyenne'de başarısız bir yaz sonu kovalamacasına giriştiler. Sefer 5 Ağustos'ta yeniden başladı ve 10 Ağustos'ta birleşik kuvvet, takibi engelleyebilmek için vagon trenini geride bırakarak doğuya, Kara Tepeler'e doğru ilerledi. Kötü hava koşulları, patikadaki aşırı çamurlu koşullar ve aşırı yüklenmiş adamlar ve hayvanlar, birleşik kuvvetin 18 Ağustos'ta dağılmasına ve Terry'nin adamlarının üslerine geri dönmesine neden oldu.
General Crook'un gücü takip etmeye devam etti, ancak kısa sürede malzeme sıkıntısı çekmeye başladı. General, adamlarına yarım tayın almalarını emretti. Kısa süre sonra erkeklerin çoğu katır ve at eti yemeye başladı. Kaptan Anson Mills'in komutasındaki bir sütun, malzeme bulmak için bir Black Hills maden kasabası olan Deadwood'a gönderildi ve yolda, American Horse'un Miniconjou Sioux köyüne rastladı.
8 Eylül 1876 akşamı, Güney Dakota'nın şu anki Reva kasabası yakınlarında, Kaptan Mills, 3. ABD Süvari Birliği'nden 150 askeriyle otuz yedi locadan oluşan köyü kuşattı ve ertesi sabah direnen herkesi vurarak köye saldırdı. Şaşırtıcı bir şekilde, Kızılderililer, ölümcül şekilde yaralanmış bir Amerikan Atı ve yakındaki bir vadide saklanan on beş kadın ve çocukla kaçtı. Teslim olduktan sonra ordu cerrahları tarafından tedaviyi reddeden Amerikan Atı, iki kadın ve bir çocuğun yanı sıra sonunda öldü. Bir Hintli çocuk, ilk kavgada uyumuş olarak köyde canlı bulundu. Kaçan Siyular, haberi komşu Sans Arc, Brule ve Cheyenne köylerine yayarak Crazy Horse ve diğer liderlere 100-150 askerle karşılaştıklarını anlattı. Onlardan habersiz, Crook'un ana piyade, topçu ve diğer süvari sütunu gelmişti.
Crazy Horse ve 600-800 savaşçı, birkaç tepe arasında bir çöküntü içinde bulunan American Horse'un köyüne doğru hızla kuzeye doğru 10 mil sürdü. Köyü çevreleyen, beklenenden çok daha fazla sayıda iyi silahlanmış asker gördükleri bir tepeye ulaştılar. Blöflerin üzerindeki konumlarından savaşçılar ateş açarak Crook'un hemen atlarının ve katırlarının etrafında bir savunma çemberi oluşturmasına neden oldu. General kısa süre sonra köyün ateşe verilmesini emretti. Crook, önde dört piyade bölüğünün ve ardından üç süvari alayından atından inmiş askerlerin olduğu bir sıra avcı erleri gönderdi. 45 dakikalık kesintisiz bir çatışmanın ardından ilerleyen askerler, savaşçıların çoğunu tepedeki konumlarından sürdü. Birkaç Siyu yerlerini korudu, hatta bir noktada 3. Süvari'nin çevresine hücum etti, ancak sonunda kovalandılar.
Askerler, köyde 110 midillinin yanı sıra Crook'un hasta ve yaralı adamları arasında paylaştırılan kuru et tedarikini ele geçirdi. Süvarilerin duygusal olarak ilgisini çekecek şekilde, Küçük Bighorn Savaşı'na ait, I. Bölük'ten bir 7. Süvari rehberi, katledilen Yüzbaşı Myles Keogh'un kanlı eldivenleri, hükümet tarafından verilen silahlar ve mühimmat ve diğer ilgili eşyalar da dahil olmak üzere bir dizi eseri ele geçirdiler. .
10 Eylül'de Crook, açlıktan kıvranan kuvvetini için için yanan köyden uzaklaştırarak Kara Tepeler'e ve vaat edilen yiyecek ve erzaklara yöneldi. Sioux, Crook nihayet 15 Eylül'de bir ikmal sütununa ulaşmadan önce, önümüzdeki birkaç gün boyunca birlikleriyle devam eden bir savaşa devam etti. Slim Buttes'taki savaş, iki süvari ve Crook'un sivil izcilerinden biri olan Charles "Buffalo'nun hayatına mal oldu. Cipsler "Beyaz ve en az 10 Sioux'dan olanlar.
Ordu, kalan Hint kamplarını aramaya devam etti. Daha önemli savaşlar 25 Kasım'da Powder River'ın Kırmızı Çatalında (Dull Knife Fight olarak adlandırılan) Dull Knife ve Wild Hog ile ve 8 Ocak'ta Wolf Mountain'da Crazy Horse ile yapıldı. Sonbahar ve kış aylarındaki diğer saldırılar, Sioux ve Cheyenne'in çoğunu askerlerle savaşmanın boşuna olduğuna ikna etti. Mayıs 1877'de Crazy Horse, Fort Robinson'da teslim oldu ve Oturan Boğa, kalan takipçilerini Kanada'ya götürdü.
Slim Buttes savaş alanı özel arazide. Yakındaki bir anıt mücadeleyi anıyor.
D-Day, Normandiya Savaşı
Normandiya Muharebesi, 1944 yazında II. Dünya Savaşı sırasında Müttefik ülkeler ile Batı Avrupa'yı işgal eden Alman kuvvetleri arasında yapıldı. 60 yıldan uzun bir süre sonra, Normandiya İstilası veya D-Day, İngiliz Kanalı'nı İngiltere'den işgal altındaki Fransa'da Normandiya'ya geçen yaklaşık üç milyon askeri içeren tarihin en büyük deniz yoluyla istilası olmaya devam ediyor. On iki Müttefik ülke, Avustralya, Kanada, Belçika, Fransa, Çekoslovakya, Yunanistan, Yeni Zelanda, Hollanda, Norveç, Polonya, Birleşik Krallık ve ABD dahil olmak üzere işgale katılan savaş birimleri sağladı. Overlord Operasyonu, Müttefiklerin kuzeybatı Avrupa'yı işgalinin kod adıydı. Saldırı aşaması veya güvenli bir dayanağın kurulması, Neptün Operasyonu olarak biliniyordu. Neptün Operasyonu, D-Day'de (6 Haziran 1944) başladı ve Müttefiklerin Normandiya'da sağlam bir dayanak oluşturmasıyla 30 Haziran'da sona erdi. Overlord Operasyonu da D-Day'de başladı ve Müttefik kuvvetler 19 Ağustos'ta Seine Nehri'ni geçene kadar devam etti. Alman ordusunun askeri gücünü artırması. 300'den fazla uçak, işgalden önce Normandiya'ya 13.000 bomba attı. 13.000'den fazla askerden oluşan altı paraşüt alayı da demiryolu hatlarını kesmek, köprüleri havaya uçurmak ve iniş alanlarını ele geçirmek için ilerledi. Planörler ayrıca erkekler, hafif topçular, cipler ve küçük tanklar getirdi.
D-Day'deki “D”nin anlamı konusunda bazı karışıklıklar oldu. En olası açıklama ABD Ordusu tarafından yayınlanan kılavuzlarında sunulmaktadır. Ordu, Birinci Dünya Savaşı sırasında bir harekatın başlama saatini veya tarihini belirtmek için “H-hour” ve “D-Day” kodlarını kullanmaya başladı. Dolayısıyla “D” basitçe işgalin “günü”ne atıfta bulunabilir. Normandiya'nın işgali ile General Dwight D. Eisenhower, daha önce hiç denenmemiş büyüklükte ve tehlikelerle karşı karşıya kaldı. Kuvvetlerini Manş Denizi'nde 100 mil öteye taşıması ve sağlam bir şekilde tahkim edilmiş bir kıyı şeridine saldırması gerekecekti. Düşmanı, savaşın en parlak generallerinden biri olan Erwin Rommel'in komutasındaki silah ve tanktan üstün Alman ordusuydu. Gemilere gelen Müttefik kuvvetlerin yüzde 15'inden azı şimdiye kadar savaş görmüştü. İstilacı bir ordu 1688'den beri öngörülemeyen ve tehlikeli Manş Denizi'ni geçmemişti. Muazzam Müttefik kuvvetleri yola çıktıktan sonra geri dönüş yoktu. Müttefikler, göz alabildiğine uzanan ve hem erkekleri hem de araçları kanaldan Fransız sahillerine taşıyan 5.000 gemilik bir donanmaya sahip olmakla övünüyordu. Buna ek olarak, Müttefiklerin 4.000 daha küçük çıkarma gemisi ve 11.000'den fazla uçağı vardı. 6 Haziran akşamı, 9.000'den fazla Müttefik askeri öldü veya yaralandı, ancak 100.000'den fazlası karaya çıktı ve Fransız sahil köylerini güvence altına aldı. Haftalar içinde, Utah ve Omaha sahil başlarında günde 20.000 tondan fazla malzeme boşaltıldı. 11 Haziran'a kadar 326.000'den fazla asker, 55.000 araç ve 105.000 ton malzeme sahillere indi. 30 Haziran'a kadar Müttefikler Normandiya'da sağlam bir dayanak oluşturmuşlardı. Müttefik kuvvetler 19 Ağustos'ta Seine Nehri'ni geçti. Askeri istihbarat Normandiya istilasının önemli bir parçasıydı. Londra'da çalışan İngiliz ve Amerikalı kriptograflar, Almanların kırılmaz olduğuna inandığı şifreli mesajları deşifre etti. Mesajlar, Almanların gönderdiği zamandan iki buçuk saat sonra Eisenhower'a iletilebiliyordu. Buna ek olarak, keşif ekipleri Alman devriyelerinden kaçınarak Omaha Plajı'nın kızılötesi fotoğraflarını çekti. D-Day için resmi bir kayıp rakamı yok. Savaş sırasında 425.000'den fazla Müttefik ve Alman askerinin öldüğü, yaralandığı veya kaybolduğu tahmin ediliyor. Bu rakam, 209.000'den fazla Müttefik zayiatını içeriyor. Yaklaşık 200.000 Alman askerinin öldürülmesi veya yaralanmasına ek olarak, Müttefikler ayrıca 200.000 askeri ele geçirdi. Yakalanan Almanlar, D-Day'den 1944 Noeline kadar ayda 30.000 oranında Amerikan savaş esiri kamplarına gönderildi. Savaş sırasında 15.000 ila 20.000 Fransız sivil öldürüldü. Sonunda, Normandiya'nın işgali, salt sayıların gücüyle hedefine ulaştı. Temmuz 1944'e kadar, çoğu Amerikan, İngiliz ve Kanadalı olmak üzere yaklaşık bir milyon Müttefik askeri Normandiya'ya yerleşti. Büyük işgal sırasında, Müttefikler Britanya'da yaklaşık üç milyon adam topladı ve 16 milyon ton silah, mühimmat ve malzeme depoladı. Normandiya'nın işgali, Batı Müttefiklerinin savaşı Almanya'nın batı sınırına getirmesi için çok önemliydi. Normandiya işgali olmasaydı, Sovyet kuvvetleri tarafından kuzey ve batı Avrupa'nın tam olarak ele geçirilmesi düşünülebilirdi.
Savaş İndeksi: D - Tarih
6 Haziran 1944'te İngiltere, Amerika, Kanada ve Fransa Müttefik Kuvvetleri, Fransa'nın Normandiya kıyılarında Alman kuvvetlerine saldırdı. 150.000'den fazla askerden oluşan devasa bir kuvvetle Müttefikler saldırdı ve Avrupa'da II. Dünya Savaşı'nın dönüm noktası olan bir zafer kazandı. Bu ünlü savaşa bazen D-Day veya Normandiya İstilası denir.
Normandiya İstilası sırasında ABD birlikleri iniş
Robert F. Sargent tarafından
Savaşa Öncülük
Almanya Fransa'yı işgal etmişti ve İngiltere dahil tüm Avrupa'yı ele geçirmeye çalışıyordu. Ancak İngiltere ve ABD, genişleyen Alman kuvvetlerini yavaşlatmayı başarmıştı. Artık taarruza geçebiliyorlardı.
İstilaya hazırlanmak için Müttefikler Britanya'da asker ve teçhizat topladı. Ayrıca Alman topraklarındaki hava saldırıları ve bombalamaların sayısını da artırdılar. İşgalden hemen önce, günde 1000'den fazla bombardıman uçağı Alman hedeflerini vuruyordu. Alman ordusunu yavaşlatmak ve engellemek için demiryollarını, köprüleri, hava limanlarını ve diğer stratejik yerleri bombaladılar.
Almanlar bir işgalin geleceğini biliyordu. Bunu, Britanya'da toplanan tüm güçlerin yanı sıra ek hava saldırılarından da anlayabiliyorlardı. Bilmedikleri şey, Müttefiklerin nereye saldıracağıydı. Almanları şaşırtmak için Müttefikler, Normandiya'nın kuzeyindeki Pas de Calais'e saldıracaklarmış gibi göstermeye çalıştılar.
D-Day istilası aylardır planlanmış olmasına rağmen, kötü hava koşulları nedeniyle neredeyse iptal edildi. General Eisenhower sonunda bulutlu gökyüzüne rağmen saldırmayı kabul etti. Havanın Müttefiklerin saldırma kabiliyeti üzerinde bir miktar etkisi olmasına rağmen, Almanların hiçbir saldırının gelmeyeceğini düşünmelerine de neden oldu. Sonuç olarak daha az hazırlıklıydılar.
Saldırının ilk dalgası paraşütçülerle başladı. Bunlar paraşütle uçaktan atlayan adamlardı. Geceleri zifiri karanlıkta atladılar ve düşman hatlarının arkasına indiler. Görevleri, ana işgal kuvvetinin sahile inmesi için kilit hedefleri yok etmek ve köprüleri ele geçirmekti. Ateş yakmak ve düşmanı şaşırtmak için binlerce manken de atıldı.
Savaşın bir sonraki aşamasında binlerce uçak Alman savunmasına bomba attı. Kısa bir süre sonra, savaş gemileri sahilleri sudan bombalamaya başladı. Bombardıman devam ederken, Fransız Direnişinin yeraltı üyeleri, telefon hatlarını keserek ve demiryollarını tahrip ederek Almanları sabote etti.
Kısa süre sonra asker, silah, tank ve teçhizat taşıyan 6.000'den fazla gemiden oluşan ana işgal gücü Normandiya sahillerine yaklaştı.
Omaha ve Utah Plajları
Amerikan birlikleri Omaha ve Utah sahillerine indi. Utah inişi başarılı oldu, ancak Omaha sahilindeki çatışmalar şiddetliydi. Birçok ABD askeri Omaha'da hayatını kaybetti, ancak sonunda sahile çıkmayı başardılar.
Normandiya'da kıyıya gelen birlikler ve erzak
Kaynak: ABD Sahil Güvenlik
D-Day'in sonunda 150.000'den fazla asker Normandiya'ya inmişti. Önümüzdeki birkaç gün içinde daha fazla askerin karaya çıkmasına izin vererek iç kesimlere doğru ilerlediler. 17 Haziran'a kadar yarım milyondan fazla Müttefik askeri geldi ve Almanları Fransa'dan çıkarmaya başladılar.
Müttefik Kuvvetler Yüksek Komutanı Amerika Birleşik Devletleri'nden Dwight D. Eisenhower'dı. Diğer Müttefik generaller arasında ABD'den Omar Bradley ile Britanya'dan Bernard Montgomery ve Trafford Leigh-Mallory vardı. Almanlar Erwin Rommel ve Gerd von Rundstedt tarafından yönetiliyordu.
İçindekiler
Cezayir Savaşı Cezayir Bağımsızlık Savaşı sırasında Kasım 1954 ile Aralık 1957 tarihleri arasında Fransız Cezayir'in başkentinde meydana gelen olayları yeniden kurgular. Anlatı, Casbah'taki devrimci hücrelerin örgütlenmesiyle başlar. Müslümanlar ve Pied-Noir arasındaki, her iki tarafın da artan şiddet eylemleri gerçekleştirdiği partizan savaşı nedeniyle, Fransa, Ulusal Kurtuluş Cephesi (FLN) üyelerine karşı savaşmak ve onları yakalamak için şehre Fransız Ordusu paraşütçüleri gönderir. Paraşütçüler, suikast veya yakalama yoluyla FLN liderliğinin tamamını etkisiz hale getiriyor olarak tasvir ediliyor. Film, Fransa'nın Cezayir Savaşı'nı kazanmasına rağmen Cezayir Savaşı'nı kaybettiğini öne süren milliyetçi gösterileri ve isyanları betimleyen bir koda ile sona eriyor. [3]
FLN gerilla isyanının ve Fransız kontrgerillasının taktikleri ve savaşın daha çirkin olayları tasvir ediliyor. Hem sömürgeci hem de sömürgeleştirilmiş sivillere karşı vahşet işler. FLN, Casbah'a Cezayirli suçluların yargısız infazı ve şüpheli Fransız işbirlikçilerinin Avrupalıları taciz etmek için gerçek hayattaki Milk Bar Café bombalaması gibi eylemler de dahil olmak üzere terörizm işledikleri için komuta ediyor. Güvenlik güçleri muhalefete karşı cinayetlere ve ayrım gözetmeyen şiddete başvuruyor. Fransız paraşütçüleri rutin olarak işkence, korkutma ve cinayet kullanıyor olarak tasvir ediliyor. [3]
Pontecorvo ve Solinas, senaryolarında tarihi savaş figürlerine dayanan birkaç kahraman yarattılar. Hikâye, hapisteyken politik olarak radikalleşen adi bir suçlu olan Ali la Pointe'nin (Brahim Haggiag) bakış açısıyla başlar ve biter. Kıdemli bir FLN komutanı olan Saadi Yacef tarafından oynanan FLN komutanı El-hadi Jafar tarafından işe alındı. [7]
Paraşütçü komutanı Yarbay Mathieu, başlıca Fransız karakteridir. Other characters are the boy Petit Omar, a street urchin who is an FLN messenger Larbi Ben M'hidi, a top FLN leader who provides the political rationale for the insurgency and Djamila, Zohra, and Hassiba, three FLN women urban guerrillas who carry out a terrorist attack. The Battle of Algiers also features thousands of Algerian extras. Pontecorvo intended to have them portray the "Casbah-as-chorus", communicating with chanting, wailing, and physical effect. [2]
Senaryo Düzenleme
The Battle of Algiers was inspired by the 1962 book Souvenirs de la Bataille d'Alger, an FLN military commander's account of the campaign, by Saadi Yacef. [8] Yacef wrote the book while he was held as a prisoner of the French, and it served to boost morale for the FLN and other militants. After independence, the French released Yacef, who became a leader in the new government. The Algerian government backed adapting Yacef's memoir as a film. Salash Baazi, an FLN leader who had been exiled by the French, approached Italian director Gillo Pontecorvo and screenwriter Franco Solinas with the project. [ kaynak belirtilmeli ]
Yacef wrote his own screenplay, which does not have any conversations or plot. [9] The Italian producers rejected it as too biased towards the Algerians. Although sympathetic to Algerian nationalism, the producers wanted the film to deal with events from a more neutral perspective. The final screenplay of NS Battle of Algiers has an Algerian protagonist and depicts the cruelty and suffering of both Algerians and the French, pieds-noir and military forces. [10]
To meet the demands of film, The Battle of Algiers uses composite characters and changes the names of certain persons. For example, Colonel Mathieu is a composite of several French counterinsurgency officers, especially Jacques Massu. [11] Saadi Yacef has said that Mathieu was based more on Marcel Bigeard, although the character is also reminiscent of Roger Trinquier. [12] Accused of portraying Mathieu as too elegant and noble, screenwriter Solinas denied that this was his intention. He said in an interview that the Colonel is "elegant and cultured, because Western civilization is neither inelegant nor uncultured". [13] There are very important parallels drawn between the leader of the FLN in the film Ben H’midi and colonel Mathieu which adds to Pontecorvo’s showing of the equal atrocities of both sides. [ kaynak belirtilmeli ]
Visual style Edit
İçin NS Battle of Algiers, Pontecorvo and cinematographer Marcello Gatti filmed in black and white and experimented with various techniques to give the film the look of newsreel and documentary film. The effect was so convincing that American releases carried a notice that "not one foot" of newsreel was used. [14]
Pontecorvo's use of fictional realism enables the movie "to operate along a double-bind as it consciously addresses different audiences." The film makes special use of television in order to link western audiences with images they are constantly faced with that are asserted to express the "truth". The film seems to be filmed through the point of view of a western reporter, as telephoto lenses and hand-held cameras are used, whilst "depicting the struggle from a 'safe' distance with French soldiers placed between the crowds and camera." [15]
Cast Edit
Pontecorvo chose to cast non-professional Algerians. He chose people whom he met, picking them mainly on appearance and emotional effect (as a result, many of their lines were dubbed). [16] The sole professional actor of the movie was Jean Martin, who played Colonel Mathieu Martin was a French actor who had worked primarily in theatre. Pontecorvo wanted a professional actor, but one who would not be familiar to most audiences, as this could have interfered with the movie's intended realism. [ kaynak belirtilmeli ]
Martin had been dismissed several years earlier from the Théâtre National Populaire for signing the manifesto of the 121 against the Algerian War. Martin was a veteran he had served in a paratroop regiment during the Indochina War and he had taken part in the French Resistance. His portrayal had autobiographical depth. According to an interview with screenwriter Franco Solinas, the working relationship between Martin and Pontecorvo was not always easy. Unsure whether Martin's professional acting style would contrast too much with the non-professionals, Pontecorvo argued about Martin's acting choices. [17]
Saadi Yacef who plays El-Hadi Jaffar and Samia Kerbash who plays Fatiha are both said to have been members of the FLN and Pontecorvo is said to have been greatly inspired by their accounts. The actors credited are:
- as Colonel Philippe Mathieu as Ali La Pointe as Saari Kader
- Tommaso Neri as Captain Dubois
- Samia Kerbash as Fathia
- Ugo Paletti as a Captain
- Fusia El Kader as Halima
- Franco Moruzzi
- Mohamed Ben Kassen as Little Omar
Sound and music Edit
Sound—both music and effects—performs important functions in the movie. Indigenous Algerian drumming, rather than dialogue, is heard during a scene in which female FLN militants prepare for a bombing. In addition, Pontecorvo used the sounds of gunfire, helicopters and truck engines to symbolize the French methods of battle, while bomb blasts, ululation, wailing and chanting symbolize the Algerian methods. Gillo Pontecorvo wrote the music for The Battle of Algiers, but because he was classified as a "melodist-composer" in Italy, he was required to work with another composer as well his good friend Ennio Morricone collaborated with him. The solo military drum, which is heard throughout the film, is played by the famous Italian drummer Pierino Munari. [18]
Kritik resepsiyon Düzenle
Pontecorvo resisted the temptation to romanticise the protagonists. He portrays the cruelty of attacks committed by both the FLN and the French. The film won the Golden Lion at the Venice Film Festival and was nominated for three Academy Awards (in non-consecutive years, a unique achievement): Best Foreign Language Film in 1967, and Best Screenplay (Gillo Pontecorvo and Franco Solinas) and Best Director (Gillo Pontecorvo) in 1969. [19]
Other awards include The City of Venice Cinema Prize (1966), the International Critics Award (1966), the City of Imola Prize (1966), the Italian Silver Ribbon Prize (director, photography, producer), the Ajace Prize of the Cinema d'Essai (1967), the Italian Golden Asphodel (1966), Diosa de Plata at the Acapulco Film Festival (1966), the Golden Grolla (1966), the Riccione Prize (1966), Best Film of 1967 by Cuban critics (in a poll sponsored by Cuban magazine Cine), and the United Churches of America Prize (1967).
Roger Ebert gave the film 4/4 stars, calling it "a great film" that "exists at this level of bitter reality. It may be a deeper film experience than many audiences can withstand: too cynical, too true, too cruel and too heartbreaking. It is about the Algerian war, but those not interested in Algeria may substitute another war The Battle of Algiers has a universal frame of reference". [20] The film occupies the 48th place on the Critics' Top 250 Films of the 2012 Görüş ve Ses poll, [4] as well as 120th place on imparatorluk magazine's list of the 500 greatest movies of all time. [5] In 2010, imparatorluk also ranked the movie 6th in The 100 Best Films Of World Cinema. [21] It was selected to enter the list of the "100 Italian films to be saved".
The American film director Stanley Kubrick praised the film by stating: "All films are, in a sense, false documentaries. One tries to approach reality as much as possible, only it’s not reality. There are people who do very clever things, which have completely fascinated and fooled me. For example, The Battle of Algiers. It’s very impressive." [22] Also, according to Anthony Frewin, Kubrick's personal assistant, he stated: "When I started work for Stanley in September 1965 he told me that I couldn’t really understand what cinema was capable of without seeing The Battle of Algiers. He was still enthusing about it prior to his death." [22]
The Palestinian-American academic Edward Said (famous for his work Orientalism) praised the Battle of Algiers (along with Pontecorvo's other film, Burn!) as the two films ". stand unmatched and unexcelled since they were made in the 60s. Both films together constitute a political and aesthetic standard never again equaled." [23]
The Pakistani writer and activist Tariq Ali has placed the Battle of Algiers in his top 10 films list for the Sight and Sound poll of the greatest films of all time. [24]
On review aggregation website Rotten Tomatoes, the film holds an approval rating of 99% based on 87 reviews, with an average rating of 9.06/10 the site's consensus reads: "A powerful, documentary-like examination of the response to an occupying force, The Battle of Algiers hasn't aged a bit since its release in 1966." [25] On Metacritic, the film has a weighted average score of 96 out of 100 based on 22 critics, indicating "universal acclaim". [26]
Not all reception was positive. In France, Cahiers du sinema devoted a special feature to the film consisting of five articles by critics, philosophers, and film scholars. Their collective negative assessment of the film was cast in such strong terms that "it undermined, on moral grounds, the legitimacy of any critic or analyst who did not condemn the film, let alone anyone who dared consider it worthy of filmic attention." [27]
Banned in France Edit
Given national divisions over the Algerian War, the film generated considerable political controversy in France and was banned there for five years. [28] People continued to argue about the grounds of the war and colonialism, and argued anew over how these were portrayed in the film. This film was the first available to Metropole French that directly confronted French imperialism. The director received death threats from persons sympathetic to the French military view. [29]
Pontecorvo stated "The Algerians put no obstacles in our way because they knew that I'd be making a more or less objective film about the subject. The French authorities, who were very sensitive on the Algerian issue, banned the film for three months." Due to repeated threats of violence from fascist groups, the government banned screenings of the film for four years, although Pontecorvo believed he had made a politically neutral film. [30]
The Battle of Algiers and guerrilla movements Edit
The release of The Battle of Algiers coincided with the decolonization period and national liberation wars, as well as a rising tide of left-wing radicalism in Western nations in which a large minority showed interest in armed struggle. Beginning in the late 1960s, The Battle of Algiers gained a reputation for inspiring political violence in particular, the tactics of urban guerrilla warfare and terrorism in the movie supposedly were copied by the Black Panthers, the Provisional Irish Republican Army, the Palestinian Liberation Organization and the Jammu Kashmir Liberation Front. [31] The Battle of Algiers was apparently Andreas Baader's favourite movie. [32]
1960s screening in Argentina Edit
President Arturo Frondizi (Radical Civic Union, UCR) directed introduction of the first course on counter-revolutionary warfare in the Higher Military College. By 1963, cadets at the Navy Mechanics School (ESMA) started receiving counter-insurgency classes. In one of their courses, they were shown the movie The Battle of Algiers. Antonio Caggiano, archbishop of Buenos Aires from 1959 to 1975, was associated with this as military chaplain. He introduced the movie approvingly and added a religiously oriented commentary to it. [33] ESMA was later known as a center for the Argentine Dirty War and torture and abuse of insurgents and innocent civilians. [ kaynak belirtilmeli ]
Anibal Acosta, one of the ESMA cadets interviewed 35 years later by French journalist Marie-Monique Robin, described the session:
They showed us that film to prepare us for a kind of war very different from the regular war we had entered the Navy School for. They were preparing us for police missions against the civilian population, who became our new enemy. [33]
2003 Pentagon screening Edit
During 2003, the press reported that United States Department of Defense (the Pentagon) offered a screening of the movie on August 27. The Directorate for Special Operations and Low-Intensity Conflict regarded it as useful for commanders and troops facing similar issues in occupied Iraq. [34]
A flyer for the screening said:
How to win a battle against terrorism and lose the war of ideas. Children shoot soldiers at point-blank range. Women plant bombs in cafes. Soon the entire Arab population builds to a mad fervor. Tanıdık geliyor mu? The French have a plan. It succeeds tactically, but fails strategically. To understand why, come to a rare showing of this film. [35]
According to the Defense Department official in charge of the screening, "Showing the film offers historical insight into the conduct of French operations in Algeria, and was intended to prompt informative discussion of the challenges faced by the French." [35]
2003–2004 theatrical re-release Edit
At the time of the 2003 Pentagon screening, legal and "pirate" VHS and DVD versions of the movie were available in the United States and elsewhere, but the image quality was degraded. A restored print had been made in Italy in 1999. Rialto Pictures acquired the distribution rights to re-release the film again in the United Kingdom in December 2003 as well as in the United States and in France on separate dates in 2004. The film was shown in the Espace Accattone, rue Cujas in Paris, from November 15, 2006, to March 6, 2007. [36]
2004 Criterion DVD edition Edit
On October 12, 2004, The Criterion Collection released the movie, transferred from a restored print, in a three-disc DVD set. The extras include former US counter-terrorism advisors Richard A. Clarke and Michael A. Sheehan discussing The Battle of Algiers ' s depiction of terrorism and guerrilla warfare. Directors Spike Lee, Mira Nair, Julian Schnabel, Steven Soderbergh, and Oliver Stone discussed its influence on film. Another documentary in the set includes interviews with FLN commanders Saadi Yacef and Zohra Drif. [ kaynak belirtilmeli ]
2011 Criterion Blu-ray edition Edit
A new high-definition digital transfer, supervised by director of photography Marcello Gatti, was released by Criterion on Blu-ray Disc in 2011. [37]
Battle Index: D - History
The end of the Civil War also brought a new type of military commander to the West. One experienced in the practicalities of war and hardened to the demands of combat. General George Crook epitomized this new breed of Western General. His success in subduing the Indians of the Northwest prompted President Grant in 1871 to order him to the Arizona Territory to deal with the Apache raids on white settlements throughout the region. Atrocities occurred on both sides. Apaches swooped down on isolated farms and small settlements killing all. In retaliation, whites attacked peaceable Apache camps, massacring innocent women and children. General Crook was ordered to end the Apache raids and bring peace to the region.
His tactics were simple - relentlessly pursue the hostiles wherever they may flee and provoke battle or surrender. Columns of infantry and cavalry lead by friendly Apache scouts familiar with the land crisscrossed a region until contact with the enemy was made. Crook began his campaign in December 1872. It ended in the spring of 1873 with the surrender of the hostile elements of the Apache and their removal to the Reservation.
Attack On An Apache Fortress
Under cover of the cold darkness of the early morning of December 28, 1872, one of Crook's columns approached an Apache stronghold established in a cave etched out of a sheer cliff bordering the Salt River. Captain John G. Bourke led a unit engaged in the assault and recalled his experience 19 years after the event:
Nantaje (an Apache scout) now asked that a dozen picked men be sent forward with him, to climb down the face of the precipice and get into place in front of the cave in order to open the attack immediately behind them should come fifty more, who should make no delay in their advance a strong detachment should hold the edge of the precipice to prevent any of the hostiles from getting above them and killing our people with their rifles. The rest of our force could come down more at leisure, if the movement of the first two detachments secured the key of the field if not, they could cover the retreat of the survivors up the face of the escarpment.


The patient pack mule


A mounted infantryman
The cold, gray dawn of that chill December morning was sending its first rays above the horizon and looking down upon one of the worst bands of Apaches in Arizona, caught like wolves in a trap. They rejected with scorn our summons to surrender, and defiantly shrieked that not one of our party should escape from that canyon. We heard their death song chanted, and then out of the cave and over the great pile of rock which protected the entrance like a parapet swarmed the warriors. But we outnumbered them three to one, and poured in lead by the bucketful. The bullets, striking the roof and mouth of the cave, glanced among the savages in the rear of the parapet and wounded some of the women and children, whose wails filled the air.
During the heaviest part of the firing a little boy, not more than four years old, absolutely naked, ran out at the side of the parapet and stood dumfounded between the two fires. Nantaje, without a moment's pause, rushed forward, grasped the trembling infant by the arm, and escaped unhurt with him inside our lines. A bullet, probably deflected from the rocks, had struck the boy on the top of the head and plowed round to the back of the neck, leaving a welt an eighth of an inch thick, but not injuring him seriously. Our men suspended their firing to cheer Nantaje and welcome the new arrival: such is the inconsistency of human nature.


Lt. Ross's attack
Referanslar:
Bourke, John G., General Crook In Indian Country, Century Magazine (1891) Brown, Dee, Bury My Heart at Wounded Knee: An Indian History of the American West (1991).
Battle Index: D - History
The ensuing battle on September 17 produced the bloodiest day in American combat history with over 23,000 casualties on both sides. More than twice as many Americans were killed or mortally wounded in combat at Antietam that day as in the War of 1812, the Mexican War, and the Spanish-American War combined.
The two armies met in the Maryland farm fields bordering the trickling Antietam Creek near the town of Sharpsburg. The Union named the conflict the Battle of Antietam in honor of the creek while the South called it the Battle of Sharpsburg in honor of the town. From dawn till dark on the 17th the two armies threw frontal attacks at each other, littering the fields with their dead and wounded. "The whole landscape for an instant turned red," one northern soldier later wrote. Another veteran recalled, "[The cornfield] was so full of bodies that a man could have walked through it without stepping on the ground." No clear victor emerged and the fighting stopped out of shear exhaustion. Lee withdrew during the night of September 18, and re-crossed the Potomac. Tactically, the battle ended in a draw. Strategically, it was a victory for the Union.
Baptism of Fire at Bloody Lane
Some of the day's most brutal combat occurred during the late morning along a sunken road held by the Confederates. For two and one half hours Union troops threw themselves at the entrenched Confederates finally dislodging them. The murderous fire from both sides left the battlefield strewn with corpses giving the road the name "Bloody Lane." Lt. Frederick Hitchcock was a member of the 132d Pennsylvania Volunteers and experienced his first combat that day.
"We. moved, as I thought, rather leisurely for upwards of two miles, crossing Antietam Creek, which our men waded nearly waist deep, emerging, of course, soaked through, our first experience of this kind. It was a hot morning and, therefore, the only ill effect of this wading was the discomfort to the men of marching with soaked feet. It was now quite event that a great battle was in progress. A deafening pandemonium of cannonading, with shrieking and bursting shells, filled the air beyond us, towards which we were marching. An occasional shell whizzed by or over, reminding us that we were rapidly approaching the 'debatable ground.'
With Burnside At Antietam Creek
On the night of September 16, the 9th N.Y. Volunteers took up their position opposite a stone bridge crossing Antietam Creek and awaited orders. As dawn broke, the soldiers could hear the sounds of battle on their right and left but no orders were given to advance. By afternoon, as the fighting ebbed and flowed on other parts of the battlefield, General Burnside gave the order for his troops to attack the Confederates positioned across the Antietam Creek. David Thompson, a member of the 9th N.Y. volunteers describes his experience:
"So the morning wore away and the fighting on the right ceased entirely. That was fresh anxiety -- the scales were turning perhaps, but which way? About noon the battle began afresh. This must have been Franklin's men of the Sixth Corps, for the firing was nearer, and they came up behind the center. Suddenly a stir beginning far upon the right, and running like a wave along the line, brought the regiment to its feet. A silence fell on every one at once, for each felt that the momentous 'now' had come. Just as we started I saw, with a little shock, a line-officer take out his watch to note the hour, as though the affair beyond the creek were a business appointment which he was going to keep.
When we reached the brow of the hill the fringe of trees along the creek screened the fighting entire, and we were deployed as skirmishers under their cover. We sat there two hours. All that time the rest of corps had been moving over the stone bridge and going into position on the other side of the creek. Then were ordered over a ford which had been found below the bridge, where the water was waist deep. One man was shot in mid-stream.
At the foot of the slope on the opposite side the line was formed and we moved up through the thin woods. Reaching the level we lay down behind a battery which seemed to have been disabled. There, if anywhere, I should have remembered that I was soaking wet from my waist down. So great was the excitement, however, that I have never been able to recall it. Here some of the men, going to the rear for water, discovered in the ashes of some hay-ricks which had been fired by our shells the charred remains of several Confederates. After long waiting it became noised along the line that we were to take a battery that was at work several yards ahead on the top of a hill. This narrowed the field and brought us to consider the work before us more attentively.
Right across our front, two hundred feet or so away, ran a country road bordered on each side by a snake fence. Beyond this road stretched a plowed field several hundred feet in length, sloping up to the battery which was hidden in a corn field. A stone fence, breast-high, inclosed the field on the left, and behind it lay a regiment of Confederates, who would be directly on our flank if we should attempt the slope. The prospect was far from encouraging, but the order came to get ready for the attempt.
|The charge at Antietam Bridge|
from a contemporary illustration
As the range grew better, the firing became more rapid, the situation desperate and exasperating to the last degree. Human ature was on the race, and there burst forth form it the most vehement, terrible swearing I have ever heard. Certainly the joy of conflict was not ours that day. The suspense was only for a moment, however, for the order to charge came just after. Whether the regiment was thrown into disorder or not, I never knew. I only remember that as we rose, and started all the fire that had been held back so long was loosed. In a second the air was full of the hiss of bullets and the hurtle of grape-shot. The mental strain was so great that I saw at the moment he singular effect mentioned, I think, in the life of Goethe on a similar occasion - - the whole landscape for an instant turned slight red.
I see again, as I saw it then in a flash, a man just in front of me drop his musket and throw up his hands, stung into vigorous swearing by a bullet behind the ear. Many men fell going up the hill, bit it seemed to be all over in a moment, and I found myself passing a hollow where a dozen wounded men lay - - among them our sergeant-major who was calling me to come down. He had caught sight of the blanket rolled across my back, and called me to unroll it and help to carry from the field one of our wounded lieutenants."
Referanslar:
David Thompson's and Frederick Hitchcock's accounts appear respectively in: Buel, Clarence, and Robert U. Johnson, ed., Battles and Leaders of the Civil War (1888 reprint ed., 1982) Hitchcock, Frederick, War from the Inside (1904).
Additional sources: McPherson, James M., Ordeal by Fire: The Civil War and Reconstruction (1982), McPherson, James M., Battle Cry of Freedom: The Civil War Era (1988).