Ludwig Wittgenstein kimdir? Avusturya doğumlu Avusturya-İngiliz kökenli filozof, mantıkçı ve Matematikçi Ludwig Wittgenstein hayatı, eserleri ve felsefesi hakkında bilgiler.
Ludwig Josef Johann Wittgenstein (1889 – 1951) Avusturyalı bir filozof ve mantıkçıydı ve en önemlisi değilse de 20. yüzyılın en önemli filozoflarından biri olarak kabul edilmektedir.
Hem erken hem de sonraki çalışmaları (her ikisi de öncelikle dilin geçerli ve geçersiz kullanımlarına odaklansa da, tamamen farklı ve uyumsuz), Analitik Felsefe ve Dil Felsefesinin gelişimi üzerinde önemli etkiler yarattı. Özellikle Viyana Çevresi’nin mantıksal pozitivistleri, onun “Tractatus Logico-Philosophicus”undan büyük ölçüde etkilenmişlerdi (Wittgenstein, onların çoğunu temelde yanlış anladıklarını iddia etse de). Daha sonraki “Felsefe Araştırmaları”ndaki fikirler, Sıradan Dil Felsefesi çağını başlattı ve dili modern felsefenin ön saflarına getirdi.
Önemi ağırlıklı olarak Mantık, Metafizik, Epistemoloji, Zihin Felsefesi, Dil Felsefesi ve Matematik Felsefesi alanlarında olmuştur. Bununla birlikte, etkisi normalde felsefe olarak düşünülenin ötesine geçmiştir ve sosyal bilimlerin (sosyal terapi, psikoloji, psikoterapi ve antropoloji dahil) ve sanatların çeşitli alanlarında bulunabilir.
Hayatı
Wittgenstein 26 Nisan 1889’da Avusturya’nın Viyana kentinde Avusturya-Macaristan İmparatorluğu’nun en önde gelen ve varlıklı ailelerinden birinin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası, Yahudilikten dönen Protestan bir aileden, demir ve çelikten bir servet kazanmaya devam eden bir sanayici olan Karl Wittgenstein’dı; annesi, karışık bir Yahudi-Katolik aileden Leopoldine Kalmus’du. Sekiz kardeşin en küçüğüydü, hepsi de ebeveynlerinin ailelerinin dini görüşlerine rağmen Katolik olarak vaftiz edildi.
Babası sanatın, özellikle müziğin büyük bir hamisiydi ve Wittgenstein hanesi genellikle Johannes Brahms ve Gustav Mahler gibi önemli müzisyenleri barındırıyordu. Ebeveynlerinin ikisi de çok müzikliydi ve tüm çocukları sanatsal ve entelektüel olarak eğitildi. Ludwig’in ağabeyi Paul Wittgenstein dünyaca ünlü bir konser piyanisti oldu (I. Ailesinin üyeleri de depresyon ve intihar noktasına kadar yoğun bir şekilde özeleştiriliydi (dört erkek kardeşinden üçü intihar etti).
Wittgenstein 1903 yılına kadar evde eğitim gördü, ardından Linz’deki Realschule’de üç yıl eğitime başladı (ikisinin birbirini tanıyıp tanımadığı bilinmemekle birlikte Adolf Hitler de aynı zamanda orada öğrenciydi). Wittgenstein, görünüşe göre, hafif kekeme olmakla birlikte alışılmadık derecede saf Yüksek Almanca konuşuyordu ve sınıf arkadaşlarıyla bile resmi hitap biçimini kullanmakta ısrar ediyordu. Çok zarif giysiler giyiyordu ve çok hassas ve son derece sosyal değildi.
1906’da Berlin’de makine mühendisliği okumaya başladı ve 1908’de mühendislik ve havacılık alanında yüksek lisans derecesi için Manchester Victoria Üniversitesi’ne gitti. Manchester’daki araştırması sırasında, özellikle Alfred North Whitehead ve Bertrand Russell’ın “Principia Mathematica” ve Gottlob Frege’nin “Grundgesetze der Arithmetik”ini okuduktan sonra matematiğin temelleriyle ilgilenmeye başladı. 1911’de, Cambridge’de Russell’ın yanında çalışmasını tavsiye eden Frege’yi ziyaret etti ve onunla temasa geçti. Daha sonra 1911’de Wittgenstein, Russell’ın Cambridge’deki Trinity College’daki odalarına haber vermeden geldi ve kısa süre sonra derslerine katıldı ve onunla uzun uzadıya matematik ve felsefe tartıştı.
Hem Russell hem de GE Moore üzerinde büyük bir etki bıraktı ve mantık ve matematiksel mantığın temelleri üzerinde çalışmaya başladığında Russell, Wittgenstein’ı işini sürdürecek olası bir halef olarak görmeye başladı. Cambridge’de geçirdiği süre boyunca, Wittgenstein’ın diğer ana ilgi alanları müzik, film ve seyahatti, genellikle yakın arkadaşı David Pinsent ile birlikteydi. Cambridge Havarilerine (Russell ve Moore’un öğrenci olarak ait olduğu seçkin Cambridge gizli topluluğu) katılmaya davet edildi. 1913’te babası öldüğünde büyük bir servet miras aldı ve bunun bir kısmını, başlangıçta anonim olarak Avusturyalı sanatçılara ve yazarlara bağışladı.
Cambridge’deki çalışmasıyla güçlenmesine rağmen, Wittgenstein diğer bilim adamları tarafından çevriliyken en temel sorularının kalbine ulaşamayacağını hissetti ve 1913’te Norveç’in uzak Skjolden köyünün göreceli yalnızlığına emekli oldu. . Bu izolasyon, kendisini tamamen işine adamasını sağladı ve daha sonra bu dönemi hayatının en heyecan verici ve üretken dönemlerinden biri olarak gördü. Daha sonraki “Logisch-Philosophische Abhandlung”un (“Tractatus Logico-Philosophicus”) hemen öncülü ve kaynağı olan Mantığın temelleri üzerine öncü bir çalışma olan “Logik” başlıklı yayınlanmamış bir kitap yazdı.
1914’te Birinci Dünya Savaşı’nın patlak vermesi onu oldukça şaşırttı (olduğu gibi inzivada yaşıyordu), ancak Avusturya-Macaristan ordusu için gönüllü oldu, Rus cephesinde ve kuzey İtalya’da görev yaptı. Cesaretinden dolayı birkaç madalya kazandı ve 1918’in sonlarına doğru İtalya’nın merkezindeki Cassino’da İtalyan ordusu tarafından yakalandı ve savaş esiri olarak tutuldu. Başyapıtı “Tractatus Logico-Philosophicus”u bu İtalyan hapishanesinde tamamladı.
Arkadaşı David Pinsent’in çatışmada öldürüldüğü haberini duyduğunda, Wittgenstein teselli edilemez hale geldi ve neredeyse intihara meyilli oldu. Ancak Cambridge’deki arkadaşları Bertrand Russell ve John Maynard Keynes’in (1883 – 1946) yardımıyla Wittgenstein kitaplara ulaşmayı ve “Tractatus”un elyazmasını hazırlamayı ve tercüme ve yayın için İngiltere’ye geri göndermeyi başardı. . Russell onu üstün felsefi öneme sahip bir eser olarak kabul etmişti ve ona bir giriş yazmıştı (kitabın dünyanın önde gelen filozoflarından biri olarak ününü ödünç veriyordu), ancak Wittgenstein bu konuda Russell’la tartıştı ve nihayet 1821’de yayımlanmadı. Almanca ve 1922 çeviride.
Savaştan sonra Wittgenstein derinden değişmiş bir adamdı. Cambridge’de geçirdiği süre boyunca militan bir ateist olmasına rağmen, savaş sırasında eline aldığı Leo Tolstoy’un (1828-1910) Kısaca İncil’i okuduktan sonra yeniden doğmuş bir evangelist oldu. 1919’da, miras kalan aile servetinden payını kızkardeşleri Helene ve Hermine ve erkek kardeşi Paul’e verdi (fakirlere para vermenin sadece onları daha fazla yozlaştıracağını, zenginlerin bundan zarar görmeyeceğini hissetti) ve başladı. yeni bir münzevi hayat takip etmek.
“Tractatus”unun felsefenin tüm sorunlarını çözdüğüne ve felsefenin sonunu hızlandırdığına inanarak, felsefeyi tamamen terk etti ve ilkokul öğretmeni olarak eğitim görmek için Avusturya’ya döndü. Eğitim verdiği kırsal kesim çocuklarından gerçekçi olmayan beklentileri vardı ve matematik yeteneği olmayanlara karşı çok az sabrı vardı. Sert disiplin yöntemleri (o zamanlar yaygın olmayan bedensel cezalar da dahil olmak üzere) ve yoğun ve zorlu öğretim yöntemleri nihayet 1926’da Wittgenstein’ın kafasına vurduğu on bir yaşındaki bir çocuğun çöküşüyle sonuçlandı. Kötü davranıştan aklanmasına rağmen, görevinden istifa etti ve bir okul öğretmeni olarak başarısız olduğunu hissederek Viyana’ya döndü.
Bir süre Viyana yakınlarındaki bir manastırda bahçıvan yardımcısı olarak çalıştı ancak kendisine manastır hayatında aradığını bulamayacağı söylendi. Kız kardeşi Margaret için modernist bir ev için mimari tasarımlar üzerinde yaptığı çalışmalarla ruhu bir dereceye kadar restore edildi. Bu projenin sonlarına doğru, yeni kurulan Viyana Çevresi ve Mantıksal Pozitivizm hareketinin önde gelen isimlerinden ve Wittgenstein’ın “Tractatus”u ile müthiş ilgilenen Moritz Schlick (1882 – 1936) ile temasa geçti. Katıldığı toplantıları son derece sinir bozucu bulsa da (Schlick ve meslektaşlarının çalışmalarını temelden yanlış anladığına inanıyordu), entelektüel uyarım onu felsefeye geri çekme etkisine sahipti.
1929’da, Ramsey ve diğerleri tarafından teşvik edilerek Cambridge’e dönmeye karar verdi (“Tractatus”u doktora tezi olarak kullanarak) ve şimdi onun bir felsefi deha ve dünyanın en ünlü filozoflarından biri olarak kabul edildiğini keşfedince oldukça şaşırdı. Dünya. dünya. Usulüne uygun olarak öğretim görevlisi olarak atandı ve Trinity Koleji Üyesi yapıldı. 1931’de Marguerite Respinger (aile dostu olarak tanıştığı genç bir İsviçreli kadın) ile nişanını kesti ve romantik bağlarının çoğu genç erkeklerleydi. 1934’te eski arkadaşı Francis Skinner (1912 – 1941) ile Sovyetler Birliği’ne göç etme fikrini tasarladı. 1935’te orada kendilerine öğretmenlik görevi teklif edilmesine rağmen, el emeğini tercih ettiler, ancak sadece üç hafta sonra hayal kırıklığına uğradılar.
1936’dan 1937’ye kadar Wittgenstein tekrar Norveç’te yaşadı ve burada daha önceki çalışmalarından oldukça farklı, tamamen yeni bir felsefe geliştirdiği şu anki “Philosophische Untersuchungen” (“Felsefe Araştırmaları”) üzerinde çalıştı, ancak gerçekte hiçbir şey yayınlanmadı. 1951’deki ölümünden sonra. 1938’de, kendisi de amatör bir matematikçi olan İrlanda Başbakanı Eamon de Valera’nın davetlisi olarak, doktor olarak eğitim gören arkadaşı Maurice Drury’yi ziyaret etmek için İrlanda’ya gitti. Ancak İrlanda’dayken, Almanya Anschluss’ta Avusturya’yı ilhak etti ve Wittgenstein teknik olarak genişlemiş Almanya’nın bir vatandaşı ve onun ırk yasalarına göre bir Yahudi oldu. Aile onları Aryan/Yahudi melezleri olarak yeniden sınıflandırmaya çalıştı.
Dünya Savaşı sırasında Cambridge’den ayrıldı ve Londra’daki Guy’s Hastanesi’nde gönüllü olarak hamal olarak ve Newcastle’daki Royal Victoria Infirmary’de (filozof Gilbert Ryle’ın kardeşi olan arkadaşı John Ryle tarafından organize edilen) laboratuvar asistanı olarak gönüllü oldu. Savaştan sonra Cambridge’de öğretmenliğe geri döndü, ancak oradaki entelektüel atmosferi hiç sevmedi (öğrencilerini genellikle akademik felsefenin dışında iş bulmaya teşvik etti, öğretmenliğin artan bir yükü olduğunu gördü).
Wittgenstein, 1947’de yazılarına konsantre olmak için Cambridge’deki görevinden istifa etti, iki yılını İrlanda’nın Doğu Wicklow kentinde bir oda evinde ve ardından İrlanda’nın batı kıyısının kırsal izolasyonunda geçirdi. 1949’da prostat kanseri teşhisi kondu ve o zamana kadar ölümünden sonra yayınlanacak olan materyalin çoğunu “Philosophische Untersuchungen” (“Felsefi Araştırmalar”), muhtemelen en önemli eseri (“Tractatus Logico”) olarak yazmıştı. . . . -Philosophicus “buna rağmen) ve belki de tüm savaş sonrası felsefi çalışmaların en etkilisi.
Hayatının son iki yılını Viyana, Amerika Birleşik Devletleri, Oxford ve Cambridge’de çalışarak geçirdi ve ölümünden iki gün öncesine kadar eski öğrencisi Norman Malcolm (1911-1990) ile işbirliği içinde yeni materyaller üzerinde çalışıyordu. ölümünden sonra “Kesinlik Üzerine” olarak yayınlandı.
Wittgenstein 29 Nisan 1951’de Cambridge doktoru Edward Vaughan Bevan’ın evinde prostat kanserinden öldü. Son sözleri şunlardı: “Onlara harika bir hayatım olduğunu söyle.” Ölümünden sonra yaklaşık otuz bin sayfa tamamlanmamış el yazması bulundu.
Çalışmaları, Eserleri ve Felsefesi
Wittgenstein’ın çalışması, belki de diğer tüm büyük filozoflardan daha fazla iki ayrı bölüme ayrılır: 1921’de çığır açan “Logisch-Philosophische Abhandlung”un (“Tractatus Logico-Philosophicus”) yayınlanmasıyla sonuçlanan erken bir dönem; ve uzun yıllar yazılan, ancak ölümünden iki yıl sonrasına kadar “Philosophische Untersuchungen” (“Felsefi Soruşturmalar”) olarak yayınlanmayan, büyük ölçüde ilgisiz (ve aslında uyumsuz) daha sonraki bir çalışma dönemi.
Mantığın temelleri ve genel olarak felsefesi üzerine ilk çalışmaları, Arthur Schopenhauer ve Immanuel Kant’ın yanı sıra Bertrand Russell ve Gottlob Frege tarafından tanıtılan yeni mantık sistemlerinden derinden etkilendi. Çalışmaları Birinci Dünya Savaşı sırasında etik ve dini önem kazanmaya başladığında, “Tractatus Logico-Philosophicus”, Russell ve Whitehead’in örneklediği gibi, zamanın genel lojistik yaklaşımıyla hala çok uyumlu olmasına rağmen, yavaş yavaş şekillendi. . “İlke Matematik”. Çeşitli zorluklar ve kişisel tartışmalar nedeniyle, “Tractatus” 1921’e kadar yayınlanmadı ve Wittgenstein’ın yaşamı boyunca yayınlanan tek felsefi kitabı olarak kaldı. Bir süre eserin felsefenin tüm sorunlarına kesin bir çözüm sunduğuna inandı.
“Tractatus” dünyayı anlamada mantığın sınırlarını tanımlamaya çalıştı. Dünyanın, daha büyük gerçeklerin inşa edildiği bağımsız atomik gerçeklerden (mevcut durumlardan) oluştuğunu iddia etti, daha sonra Mantıksal Atomizm olarak bilinen ve Bertrand Russell tarafından geliştirilen bir fikir. Dil, aynı “mantıksal biçimi” paylaşarak dünyanın gerçeklerine karşılık gelen atomik (ve daha sonra daha büyük ölçekli) önermelerden de oluşur.
“Tractatus”u anlamanın anahtarı, Wittgenstein’ın imge anlam kuramıdır. Görüntülerin dünyayı temsil etme biçimi ile dilin (ve onu oluşturan tümcelerin) gerçekliği ve iş durumlarını temsil etme biçimi arasında bir benzetme yaptı ve dilde ifade edildiği gibi düşüncelerin dünyanın gerçeklerini “temsil ettiğini” iddia etti. Ayrıca, dilin yapısı gerçekliğin yapısı tarafından belirlenir ve gerçeklik hakkında sadece şeyleri temsil eden kelimelere sahip olduğumuz için değil, aynı zamanda bir cümle içindeki kelimelerin birbirleriyle olan ilişkisine karşılık gelen bir ilişkisi olduğu için konuşabiliriz.
Burada, Wittgenstein’ın sıradan günlük konuşma dilinden değil, gündelik dili içermeyen ve analiz yoluyla günlük dilden damıtılabilen “temel cümlelerden” bahsettiği vurgulanmalıdır. Mantıksal sabitler (“değil”, “ve”, “veya” ve “eğer”) olarak adlandırılanların resimsel ilişkinin bir parçası olmadığını, yalnızca birden fazla görüntü üzerinde birleşmenin veya işlem yapmanın yolları olduğunu açıkça belirtti. Böylece Wittgenstein, düşüncelerimizi ve cümlelerimizi gerçek mantıksal biçimlerini “ifade etmek” (“göstermek”, “anlatmak” anlamında) için analiz edebileceğimizi, ancak bu şekilde analiz edemediğimiz şeylerin anlamlı bir şekilde tartışılamayacağını iddia etti. adımız bile anılmamalı. Felsefenin özünde esas olarak bu analiz biçiminden oluştuğuna inanıyordu.
Bazı yorumcular, “Tractatus”un tümcelerinin kendi katı ölçütlerine göre anlamlı sayılamayacağına ve Wittgenstein’ın kitaptaki yönteminin, kesin olarak doğru olan tek felsefi yönteme ilişkin kendi iddialarını takip etmediğini belirtmişlerdir. Bazıları, metafizik bir şey söylemeye çalışan herhangi bir cümlenin tamamen saçmalığını gösterdiğinden, kitabın aslında derinden ironik olduğunu iddia edecek kadar ileri gitti. Her halükarda, bu pozisyonu “Tractatus”ta başlangıçta önermiş olan Wittgenstein, daha sonraki “Felsefi Soruşturmalar”da bunu reddedecektir. Viyana Çevresi’nin mantıksal pozitivistlerinin, kitabın 7. Önermesini hemen benimsediklerini belirtmek gerekir: “Söyleyemediğimiz şeyi sessizce geçiştirmeliyiz.”
İkinci Dünya Savaşı sırasında, Wittgenstein’ın mantık ve matematiğin temelleri hakkındaki görüşleri önemli ölçüde değişmişti ve şimdi keşfedilecek matematiksel gerçekler olduğunu ve matematiksel ifadelerin herhangi bir anlamda “doğru” olabileceğini reddetti. . . Matematiksel ifadelerin belirli sembollerin yerleşik geleneksel anlamlarını basitçe ifade ettiğini savundu. Ayrıca, bir çelişkinin matematiksel bir sistemin ölümcül bir kusuru sayıldığını reddetti. Bu ve diğer konulardaki konferansları dizisi daha sonra Wittgenstein’s Lectures on the Foundations of Mathematics kitabında belgelendi.
Daha önceki çalışmalarının çoğundan vazgeçti veya revize etti ve tamamen yeni bir felsefi yöntem ve yeni bir dil anlayışı geliştirdi ve ikinci başyapıtı “Philosophische Untersuchungen” (“Felsefi Soruşturmalar”) ile doruğa ulaştı. Mükemmel bir dil için daha önceki arayışı çıkmaza girmişti ve “dilimin sınırları dünyamın sınırları anlamına gelir” ifadesi çok kısıtlayıcı görünmeye başladı. 1936’da Norveç’te bulunduğu süre boyunca yeni bir düşünce çizgisi üzerinde çalışmaya başladı ve yaşamının sonuna doğru İrlanda kırsalında geçirdiği süre boyunca devam etti. Kitap, “Tractatus” gibi sistematik bir inceleme olmasa da, daha çok bir dizi az çok bağımsız düşünce ve ders olmasına rağmen, ölümünden sonra 1953’te yayınlandı. Üslubu parlak bir şekilde aforizmacı olsa da, yine de zor bir okumadır, zaman zaman neredeyse rastgele bir düşünce karmaşası gibi görünür ve tek tek paragrafların önceki veya başarılı olanlarla çok az bağlantısı olabilir veya hiç bağlantısı olmayabilir. Bununla birlikte, aynı zamanda “Tractatus” kadar etkili olarak kabul edilmeye başlandı ve daha önceki çalışmalarına (mantık ve nesnel hakikatten ziyade büyük ölçüde dil ve psikoloji üzerine) olan çok farklı yaklaşımı genellikle “Tractatus” olarak anılır. “.
“Felsefi Soruşturmalar”da Wittgenstein görüntü analojisinden uzaklaştı ve bir “araç” ya da “kullanım” analojisine yöneldi. Sözcüklerin araç olarak görülmesi gerektiğini ve en azından çoğu durumda bir sözcüğün anlamının sadece dilde kullanımı olduğunu ifade etmiştir. Böylece, imge anlam teorisinin aksine, dilin yapısı bizim gerçeklik olarak gördüğümüz şeyi belirler. Ayrıca, bir görüntü gerçekliğin yalnızca bir temsilini verebilirken, bir aracın birçok farklı kullanımı olabilir (ve dolayısıyla sözcükler, özellikle farklı koşullarda veya farklı konuşma türlerinde kullanıldığında). Bir kelimenin sahip olabileceği farklı anlamları, ortak özelliklere sahip olabilecek aile benzerlikleriyle karşılaştırdı,
Görünüşte banal ve sağduyulu görünse de, bu fikir, felsefenin uzun süredir devam eden birkaç varsayımına karşı çıkması bakımından oldukça radikaldi: kelimelerin anlamlarını nesneleri temsil ederek aldığı, kelimelerin anlamlarını zihindeki fikirlerle ilişkilendirilerek aldığı ve kelimeler bazı temel özellikleri veya özü temsil eder.
Ayrıca, bir tür oyun olarak dil, üzerinde hiçbir kontrolümüz olmayan, ancak sınırlı bir serbestlik ve yoruma izin veren önceden belirlenmiş kurallar tarafından yönetilen bir etkinlik olarak başka bir benzetme getirdi. Dilin (ve kullanımlarının) esasen, dilin parçalarının işlev gördüğü ve anlam taşıdığı bir “dil oyunları” çokluğu olduğunu öne sürdü. Pek çok geleneksel felsefi sorun (örneğin, “Hakikat nedir?”), filozofların dili yanlış kullanmalarından kaynaklanan anlamsız kelime oyunları veya “altıgenler” haline gelir. Dil, yaşamın dokusunun bir parçası olarak nispeten iyi çalışsa da, metafizik bir ortama (tüm tanıdık ve gerekli işaretlerin ve bağlamsal ipuçlarının eksik olduğu) “zorlandığında” sorunlar ortaya çıkar.
Wittgenstein, felsefenin rolünü yalnızca bu dil oyunlarını tanımlamak (haklı kılmak veya bir temel sağlamak değil) olarak gördü. Felsefi problemlerin, günlük bağlamların kafa karıştırıcı ve bulanık etkileri olmaksızın, mantıksal olarak mükemmel bir dil kullanılarak çözülebileceğine dikkat çekti, ancak bu dilin kısır olduğu ve gerçekten yararlı işler yapamayacağı konusunda uyardı. Daima bir dil oyunu içinde hareket ettiğimiz için geri adım atmak ve dil oyununu dil dışı bir bakış açısıyla değerlendirmek de mümkün değildi. “Felsefi Soruşturmalar”ın çoğu, felsefi kafa karışıklığının nasıl üretildiğine ve günlük dilin fiili işleyişinin dikkatli bir şekilde incelenmesiyle, felsefi şaşkınlığa doğru ilk yanlış adımlardan nasıl kaçınılabileceğine dair örneklerden oluşur.
1950’lerde ve 1960’larda WVO Quine ve Donald Davidson gibi sonraki filozoflarla birlikte Wittgenstein, anlamsal bütünlük ilkesini bir cümlenin (ve dolayısıyla bir kelimenin) yalnızca kendi anlamında, bütün bir dil bağlamında anlama sahip olduğu sonucuna varmak için daha da genişletti. (sadece daha büyük bir dil segmenti değil).
Wittgenstein’ın dil oyunları teorisinin olası bir “özel dil”in (bir bireyin kendi duygularını ve duyumlarını başka kimsenin anlayamayacağı terimlerle tarif etmek için icat ettiği bir dil) olası varlığına ilişkin çıkarımları birçok tartışmayı doğurmuştur. Tartışma, birçok filozofun bunun dilin temel temel kullanımının olması gerektiğini varsaymasından kaynaklanmaktadır, çünkü bilgimiz ve dış dünyayla etkileşimimiz içsel deneyimlerimizle başlamalıdır. Ancak Wittgenstein, dilin bu şekilde işlemediğine ve kelimeleri ölçütler, davranışlar ve kamusal durumlarla bağlantılı olarak kullandığımıza, böylece asla özel veya tamamen kişisel bir dil konuşamayacağımıza inanıyordu.
Erken dönem Wittgenstein, dine yapılan tüm referansları anlamsız saçmalık olarak tamamen reddetmiş olsa da, sonraki Wittgenstein dini dil oyununa “girmek”, kelimelerin dini bir bağlamda nasıl kullanıldığını görmek ve dini dil oyununun tamamen dini dil oyunu olduğunu göstermekle ilgilendi. bilimsel dil oyunundan farklıdır. Dinin, kendi içsel mantığı veya “gramer” tarafından yönetilen özerk ve öncelikle dışavurumcu bir girişim olduğunu kabul eden kendi fideizm versiyonunu formüle etti. Dinin hayatın diğer yönlerinden mantıksal olarak yalıtıldığına dikkat çekti. Dini söylemin özünde kendine referans olduğunu ve gerçeklik hakkında konuşmamıza izin vermediğini; dini inançların sadece dini inananlar tarafından anlaşılabileceğini ileri sürmüştür.
20. yüzyılın ortalarından itibaren Wittgenstein, edebiyat eleştirisi, genel olarak sanat ve etnografya, sosyal bilimler (özellikle antropoloji), siyaset teorisi vb. gibi felsefenin oldukça dışındaki alanlarda etkili olmuştur.