Rusya dünyasına yönelik temel politikasında genişlemenin ve düşmanlığın teorik temellerinden biri (okuma - Rusya ve müttefikleri politikasına yönelik dostane bir politika izleyen), jeopolitik okulunun hedefi olarak görev yapan Helford Mackinder tarafından “Heartland” kavramı ve Anaconda "- Silahlı kuvvetler ve dış politika araçlarının ülkesi Donanması'nın kuralı (Alfred Mahan).
ABD'nin stratejik güvenlik kavramı çerçevesinde jeopolitiğin gelişmesinde, ortaya çıkmasını önlemek ve özellikle jeopolitik rakiplerin güçlendirilmesi için Amerika tarafından dünyanın her yerinde uygulanması gereken "bölge üzerinde bütünleşik kontrol" ilkesini ortaya koydu. Bununla birlikte, Spikman, Deniz ve Suşi (SSCB ve Amerika) ile yüzleşme fikrine bağlı kalırken, dünyadaki jeopolitik eksen olarak durağan Heartland değil, Avrupa, Orta Doğu, Hindistan ve Çin arasında uzanan Kara ve Denizin sınır bölgesi olan Rimland bölgesi. “Heartland” devleti bu bölge üzerinde baskı uygular, onu kontrol altında birleştirmeye çalışır; ABD’nin kıta gücünün çevrelenmesi ve “boğulma” politikası, “Rimland” ı askeri üsleriyle doyurması ve orada askeri-politik ittifaklar yaratması gerekir. Spikman kavramı, önceki incelemeden görülebileceği gibi, Amerikan dış politikasının ilkelerini ve özellikle Soğuk Savaş stratejisini, özellikle de 1950-1960 yıllarında etkilemiştir. Bu süre zarfında, tüm dünyada SSCB'nin “çevrilmesi” nden oluşan Truman doktrininin de uygulandığına dikkat edilmelidir. Bu doktrin, ABD'nin ve müttefikleri için ihtiyaç duydukları dünyanın homojenliği mücadelesinin bir ifadesiydi.
Bununla birlikte, bilimsel ve teknik ilerleme faktörünün jeopolitik kalkınmanın ana vektörlerinin belirlenmesinde çok önemli bir rol oynadığını dikkate almak gerekir. Alman İmparatorluğunun koşulsuz teslim edilmesine dair Kanun imzalandıktan sonra, hem Sovyetler Birliği hem de Batı ülkeleri teknolojide ve özellikle de askeri-sanayi kompleksinde "atılım" yaptı.
II. Dünya Savaşı'ndan sonra roket teknolojisi çok güçlü bir şekilde gelişmeye başladı (bu, savaşın sonunda Almanya'nın hazır füzeler - Fau-1 ve balistik füzeler - Fau-2) olması nedeniyle oldu. Bu tekniğin daha da geliştirilmesi, kıtalararası ve orbital roketlerin geliştirilmesine yol açtı. SSCB'nin “çevre halkası” ndan ortaya çıkmasıyla birlikte, Küba, Afrika, vb. Ülkelerdeki konumlarının fethi, Amerikan jeopolitik konseptinin jeopolitik alandaki “dinamik çevreleme” ilkeleri ruhsatında yeniden yorumlanmasına ve üçüncü dünya ülkelerinin gücünün büyümesine yol açtı. Amerikan jeopolitiğinde sert dualizmin kademeli olarak terk edilmesine yol açtı. Saul Cohen'in fikirlerinin etkisinde, bölgesel jeopolitik kavramı, hiyerarşik bir ilkeye dayanarak geliştirilmektedir. Cohen, dört jeopolitik hiyerarşik seviyeyi ayırt ediyor:
• jeostratejik küreler - Eski jeopolitik için büyük öneme sahip olan Deniz ve Avrasya;
• jeopolitik bölgeler - nispeten homojen ve jeopolitik alanların kendine has özellikleri olan Doğu Avrupa, Güney Asya vb.
• Büyük güçler - kilit bölgelerine sahip olan ABD, Rusya, Japonya, Çin ve entegre Avrupa;
• Yeni güçler - kısa süre önce İran gibi üçüncü dünya ülkelerine girmiş ve henüz küresel jeopolitik düzen üzerinde belirleyici bir etkisi olmamıştır.
• Son olarak, beşinci hiyerarşik seviye - ulusal bölgeler - “kapılar”, devletler arasında iletişime hizmet eden uluslararası merkezler.
SSCB'nin Batı tarafından imha edilmesi ve dünya siyasetinin Kara ve Denizle mücadelede katı bir şekilde merkezlenmesinin sona ermesi, dünya sisteminin istikrarsızlaşmasına ve bölgeselleşmesine yol açtı. Bölgelerde entegrasyon gerçekleşiyor ve kademeli olarak “çok kutuplu bir dünya” oluşturan jeopolitik seviye haline geliyorlar. Bununla birlikte, bu çok kutuplu dünya, Cohen'in entropi kavramını - belirsizlik düzeyi, kaos, dinamik enerji kaybı - kullanmayı önerdiği için gelişim düzeyleriyle giderek daha fazla katmanlaşmaktadır. Entropinin düşük olduğu bölgeler, Batı ülkelerini ve daha az bir ölçüde Heartland, Orta Doğu'yu; Çok yüksek bir entropi seviyesi, "siyah" Afrika ve Latin Amerika'yı ayırt eder. Cohen'e göre, küresel jeopolitik dengeyi oluşturan yüksek enerjili ve düşük entropik ülkelerdir, yüksek entropik ülkeler ise sürekli bir sorun ve istikrarsızlık kaynağı olarak hareket ederler - ünlü siyaset bilimcisi Zbigniew Brzezinski'nin (jeopolitik olarak nitelendirilemeyen) sözleriyle “kriz yayını” oluştururlar.
Cohen'in önerdiği “bölgeselci” kavramı, gelişmesi için iki fırsat sunmaktadır - düşük entropi yüksek gelişmiş ülkelerin hâkimiyeti fikri, aynı politik sisteme sahip, ABD, Avrupa ve Japonya'ya odaklanan, aynı siyasal sisteme sahip, aynı derecede gelişmiş ekonomi ve Birbirlerine karşı savaşlarını engelleyen çıkarlar. Amerikan siyasetçi Ayr Straus, samimiyeti, işbirliğini ve ortak demokratik değerleri temel alan “küresel bir tekel” kavramını ortaya koydu. Straus'a göre, bu tek kutuplu kuvveti, küresel tek kutuplu liderlik tabanının kısıtlandığı Rusya'nın içine girmesine bağlı. Bu yöndeki jeopolitik için, "soğuk savaş" sona erdikten sonra sonsuzluk veya uzun vadeli jeopolitik düzen fikri hikayelerFrancis Fukuyama'nın ünlü aforizmasına göre. Ters yön, bölgeselleşmenin ABD’nin küresel jeopolitik tahakküm kaybına, muhalif merkezlerin ortaya çıkmasına yol açtığı gerçeğinin bir ifadesi olan ABD’deki “savunma bilincinin” büyümesiyle bağlantılı. Bu, Amerikan siyaset analisti Samuel Huntington tarafından uygarlık çatışması kavramında en canlı şekilde ifade edildi. Onun görüşüne göre, zamanımıza göre, büyük bölgelerin dini kimliğine geri dönüş, çürükleşme eğilimi, yani Batı'ya ve Dinlenme ilkesine göre küresel Batı medeniyetine karşı çıkan yerel uygarlıkların öncü bir rol oynadığı anlamına geliyor. Huntington kavramını gösteren açıklayıcı bir model, İslami köktenciliğin büyümesidir. Bu şartlar altında Batı, rekabet halindeki birçok medeniyet merkezinin çatışmasında hâkimiyetini korumak için büyük çaba sarf etmek zorunda kalacaktır.
Cohen'in konsepti daha da geliştirilmesi için iki fırsat sunuyor.
• Düşük entropi ülkelerinin egemenliği fikri, aynı politik sisteme sahip üç kuvvet olarak Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa ve Japonya'ya odaklanan, aynı zamanda gelişmiş ekonomileri ve birbirleriyle savaşlarını dışlayan çıkarları olan “tek kutuplu bir dünya” kavramının oluşumuna yol açar. Ayr Straus; dostluk, işbirliği ve ortak demokratik değerlere dayanan küresel bir tekel kavramı ortaya koydu. Straus'a göre, bu tek kutuplu kuvveti, küresel tek kutuplu liderlik tabanının kısıtlandığı Rusya'nın içine girmesine bağlı. Bu yönün jeopolitiği, Soğuk Savaşın sona ermesinden sonra kurulan uzun vadeli jeopolitik düzen fikri, Francis Fukuyama tarafından önerilen “tarihin sonu” fikri ile niteleniyor.
• ABD’deki “savunma bilincinin” büyümesi ve bölgeselleşmenin ABD’nin jeopolitik tahakküm kaybına yol açtığı gerçeğinin ifadesiyle farklı bir yöneliş vardır. Bunun canlı bir ifadesi, Samuel Huntington uygarlıkları çatışması kavramında bulundu. Ona göre, şu an için çürükleşme eğilimi var - büyük bölgelerin dini kimliğine geri dönüş, bu da öncü rolün şu anda Batı'nın küresel medeniyetine karşı olan yerel medeniyetler tarafından oynadığı anlamına geliyor. Bu kavramın bir örneği İslami köktenciliğin yükselişidir. Bu şartlar altında Batı, rekabet halindeki birçok medeniyet merkezinin çatışmasında hâkimiyetini korumak için büyük çaba sarf etmek zorunda kalacaktır.
Bununla birlikte, yukarıda verilen Batı jeopolitiği okulunun temsilcileri, teorilerini askeri ve ekonomik olarak ve SSCB'nin (Rusya) siyasi olarak bastırılmasının bir sonucu olarak kurarlarsa, Batı ile Rusya dünyası arasındaki jeopolitik çatışma sorununa biraz daha farklı bir yaklaşım var. Ve bunun ışığında, İkinci Dünya Savaşı sırasında CIA (1953 - 1961) - Allen Welsh Dulles'in İkinci Dünya Savaşı sırasında Bern'deki (İsviçre) Stratejik Hizmetler Ofisi'nin başkanlığına dikkat etmek istiyorum.
Dahası, yazar, okuyucuyu “Dulles planı” olarak adlandırılan tam metni (SSCB'yi (Rusya) egemen bir devlet olarak ortadan kaldırmak ve bu alanı kendi çıkarlarının yörüngesine dahil etmek stratejisi) tam olarak tanımak için uygun değildir.
Bununla birlikte, çeşitli spekülasyonlardan kaçınmak için, Rusça internet üzerinde “Dulles Planı” nın genellikle iki kısa metin olarak adlandırıldığı belirtilmelidir.
• İngilizce dili hiçbir yerde belirtilmeyen Dulles'a atfedilen tutumların bir parçası.
• ABD Ulusal Güvenlik Konseyi Direktifinin Ağustos 20’taki 1 / 18’i olan 1948 / XNUMX’in parçaları: Genelde N.N. Yakovlev “SSCB’ye karşı CIA” kitabında yer almaktadır.
İlk fragman, “Eternal Call” adlı romandan gelen karakter ifadelerinin bir bileşimidir, ikinci fragman, gerçek NSC 20 / 1 belgesinden "çevrilmiş alıntılar" anlamına gelir.
Bu sayfada tam metni görüntüleyebilirsiniz: http://www.sakva.ru/Nick/NSC_20_1R.html. Peki, "Dulles Planı" nedir?
Her şeyden önce, Thomas H. Etzold ve John Lewis Gaddis'in derlemesinden 20 / 1 Ağustos 18, ABD Ulusal Güvenlik Konseyi Direktifi, 1948 / 1945. -1950). Aşağıda bu direktifin kısa yorumlar içeren bölümlerinin bir listesi bulunmaktadır (italik, bölümlerin adları ve yukarıdaki belgenin orijinal çevirisinden alıntılarıdır).
[
b] i. RUSYA'yla Saygı ZORLUKLARI [/ b]
I. Giriş - burada bir sorun bildirimi yaratılır ve çözülmesi için bir algoritma verilir ve sorunun çözülmesine tüm dal ve güç kurumlarının dahil edilmesi gerektiği açıklanır.
II. Genel düşünceler - ulusal hedefleri savaş ve barış faktörleriyle ilişkilendirmek için iki yaklaşım göz önünde bulundurulur. İlk yaklaşım, ulusal görevlerin tutarlı olduğunu ve yaklaşımın barış sırasındaki ulusal görevlerin ve savaş sırasındaki ulusal görevlerin esasen farklı olduğunu düşünmektir. SSCB'nin genel dış politikasının yanı sıra böyle bir politikanın özelliklerinin bir analizi yapıldı ve buna dayanarak, SSCB'ye ilişkin dış politikanın yürütülmesine ilişkin genel önerilerde bulunuldu.
II. ANA GÖREVLER.
Rusya ile ilgili temel hedeflerimiz aslında aşağıdakilerden sadece ikisidir:
• Moskova'nın gücünü ve etkisini, artık uluslararası toplumun barış ve istikrarı için bir tehdit oluşturmayacak ölçüde azaltmak;
• Hükümetin Rusya'da iktidarda olduğu uluslararası ilişkilerin teorisi ve pratiğinde temel değişiklikler yapmak.
Ayrıca daha da yazıldığı gibi: “Bu iki görevin çözümü ile Rusya ile ilişkilerimizdeki sorunlarımız normal kabul edilebilecek bir düzeye indirilecek.
Barış ve askeri koşullarda bu sorunları çözmenin yollarını tartışmadan önce, onları daha ayrıntılı olarak ele alacağız. ”
1. Rus gücünün ve etkisinin bölgesel olarak azaltılması.
Moskova’nın gücünün ve etkisinin Sovyetler Birliği’nin sınırlarının ötesinde Batı’ya zararlı şekillerde yayıldığı iki alan olduğu belirtiliyor - birincisi, SSCB’nin sınırlarına doğrudan bitişik olan uydular, ikincisi de bölge dışındaki ülkeler veya gruplar. Rusya’ya siyasi ilham veren bir uydular. Bu faktörlerin ek bir analiziyle, bu görevin yalnızca savaş durumunda değil, barış sırasında da barışçıl yollarla barışçıl yollarla ele alınabileceği ve ikinci durumda da etkilemeye gerek olmadığı sonucuna varılmıştır. Sovyet hükümetinin savaşı otomatik olarak kaçınılmaz kılacak olan prestij.
2. Moskova'nın takip ettiği uluslararası ilişkiler teorisi ve pratiğindeki değişiklikler
Moskova'nın bağlı olduğu uluslararası ilişkiler kavramlarının bir kısmı değiştirilmiş (çok çarpık diyebilir) listesi. Yukarıdaki uluslararası ilişkilerde bulunma hükümlerinin değiştirilmesi gereken kavramlar sunulmaktadır. Bu sorunu çözmenin yollarını düşünün. Bu bölümden, Batı’nın SSCB’nin çeşitli ülkeler üzerindeki artan etkisini en aza indirmesi (mümkün olduğu kadar), ancak aynı zamanda “şimdi özgürlük ve demokrasi taşıyan” sloganları altında gördüğümüz gibi genişlemesini çeşitli yöntemlerle sürdürmeye devam etmesi gerekiyor.
[
b] iv. DÜNYADA BÜYÜK GÖREV GÖREVLERİMİZİN ÇÖZÜMÜ. [/ B]
1. Rus gücünü ve nüfuzunu azaltmak
Burada iki bölüm kendileri için konuşuyor:
• “Barış zamanında Rusya ile ilgili ilk hedefimiz, orantısız Rus gücünü kademeli olarak azaltmak için askeri olmayan araçları teşvik etmek ve teşvik etmektir ve mevcut uydular bölgesinde ve Doğu Avrupa ülkelerinin uluslararası alandaki etkisinin bağımsız bir faktör olarak” dedi.
Ayrıca, “elbette bizim emrimizde Baltık halklarının milli hayatını canlandıracak olan federalizm kurumlarının Sovyetler Birliği'ndeki kalkınmayı teşvik etmemiz gerektiği” sonucuna varmıştır.
• “Barış zamanında Rusya ile ilgili ikinci hedefimiz, efsaneyi bilgi faaliyetleriyle zayıflatmak ve elimizdeki herhangi bir yolla, Rus ordusunun etkisinden uzak olan kişilerin tüm dünyayı sağlamak için Moskova’ya boyun eğdirmek için tutuldukları efsaneyi baltalamaktır. Sovyetler Birliği'nin ne olduğunu gördüm ve anladım, bundan mantıklı ve gerçekçi sonuçlar çıkartacağım. ”
2. Rus uluslararası ilişkiler kavramlarının değişimi.
Bir sonraki görevin “ikinci ana görevin barış zamanı politikası çerçevesinde, yani: Moskova yönetim çevrelerinde egemen olan uluslararası ilişkiler kavramlarını değiştiren” bir sonraki gözden geçirmesi.
İnceleme sırasında, şu sonuca varıldı: “Mevcut Sovyet liderlerinin politik psikolojisinin temelini değiştirememize rağmen, yeterince uzun süre devam ederlerse, Batı’ya karşı tehlikeli ve uygunsuz tutumlarını nazikçe değiştirmelerini ve gözlemleyebilmeleri için durumlar yaratma ihtimalimiz var. Batı ülkeleriyle ilişkilerde belirli bir ölçülülük ve ihtiyat derecesi. Bu durumda, şimdi Sovyetlerin davranışını belirleyen tehlikeli kavramlarda kademeli bir değişime doğru hareket etmeye başladığımızı söylemek mümkün olacaktır. ”
Ayrıca, “barış sırasında Rusya ile ilgili olarak, Sovyet hükümetini, mevcut kavramlarına dayalı eylemlerin pratik olarak uygunsuzluğunu ve en azından bu kavramların yerine getirilmiş gibi dış davranışlara duyulan ihtiyaçların farkına varmaya zorlayacak durumların yaratılması olduğunu belirten bir hedefin belirlenmesi de var. tam tersi. "
3. Belirli hedefler
Bu bölüm, temelde Sovyet gücünün varlığını prensip olarak zorlaştıran ve imkansız kılan bu tür durumları ve koşulları yaratmanın yanı sıra, yukarıda belirtilen hedefleri çözmek için askeri araçların önceliğinin bulunmamasından bahseder.
V. SAVAŞ ÇALIŞMASINDA ÖNEMLİ GÖREVLERİMİZİN ÇÖZÜMÜ
1. İmkansız hakkında
Amerikan askeri yönetiminin, doğrudan bir askeri çatışma sırasında hangi şartlarla yüzleşmesi gerektiğine dair bir analiz yapılır. Sonuç, askeri operasyon sırasında Sovyetler Birliği topraklarını tam olarak işgal etme ihtiyacının imkansızlığı ve yokluğuyla ilgili bir sonuçtur.
2. Sovyet gücünün azaltılması
Bölgesel sonuçların analizi, Sovyetler Birliği'nin kendisinin yanı sıra büyüklüğü ve buna bağlı olarak silahlı kuvvetlerin gücü ve doğrudan bir askeri çatışma sırasında uydu ülkelerinin kaderi için analiz edildi. Bu analizden yola çıkarak, “Rusya ile ilgili temel askeri hedeflerimizden birinin, Birleşmiş Milletler Komünist Partisinin liderlerinin komünist kontrol altında olmayan ülke vatandaşları veya bireysel vatandaşlar üzerinde ahlaki ve disiplin edici bir etki yaratabilecekleri ilişki yapısının tamamen sökülmesi olduğu sonucuna varıldı. ".
3. Rusya'nın uluslararası ilişkiler kavramlarını değiştirme
Askeri hedeflerin bir açıklaması, Rusya’daki siyasi süreçlerin savaş koşullarında kendi yolunda ilerlemesi durumunda verilir ve “Sovyet iktidarı ülkenin kaos halinde olacağı ve çok hızlı bir şekilde radikal biçimde çökerse bizler kazananlar olarak politik seçimler yapıyoruz ve ülkenin politik geleceğini şekillendirecek kararlar alıyoruz. Bu durumda, dikkate alınması gereken üç ana konu var. ”
4. Ayrılma veya ulusal birlik
Daha önce Baltık ülkelerine bağımsızlık verilmesi konusunda söylenenlerin gerekçeleri verildi ve ayrıca geçmişte Rusya İmparatorluğu'nun ayrılmaz bir parçası ve SSCB'nin ayrılmaz bir parçası olarak Ukrayna'ya özel önem verildi. Ukrayna'ya bir federasyon statüsü verme ihtiyacını haklı kılıyor. Aşağıdakiler bir öneridir: “Politikamız öncelikle, çıkarlarımız, askeri veya başka türlü doğrudan etkilenmeyeceği sürece dış tarafsızlığı korumayı amaçlamalıdır. Ve sadece durumun istenmeyen bir çıkmazda ortaya çıktığı ortaya çıkarsa, hareketten rasyonel federalizme doğru ayrılmayı teşvik edeceğiz. Aynısı, diğer Rus azınlıklar tarafından bağımsız statü kazanma çabaları için de geçerli. ” yani Başka bir deyişle, belirli ulusal grupların tahsis edildiği Rus topraklarını yıkmak, sırayla hem Rusya'nın boyutunu (SSCB) azaltmak, hem de ekonomik ve askeri potansiyelini zayıflatmaktır. Prensipte, böyle bir strateji “Heartland” kavramı ve daha sonra Rusya karşıtı bir dış politikanın yürütülmesi için bu ülkelerde kukla rejimlerin oluşturulması dikkate alınarak seçilebilirdi.
5. Yeni bir yönetici grubu seçmek
Sovyet iktidarının düşmesi durumunda siyasi durumdan ve Amerikan hükümetinden en fazla yarar sağlayacak olan konumdan bahseder; bu, ne tür bir yönetici grubun oluşturulduğuna dair Amerikan hükümetinden herhangi bir sorumluluğun alınacağı bir pozisyonu benimsemektir. Sovyet iktidarının yıkılmasından sonra Rusya’nın genişlemesi. Uygulamada, bunun Rusya’daki yeni hükümete neredeyse hiç görünür olmayan farklı desteklerin verilemeyeceği bir stratejinin benimsenmesi olarak anlaşılmalıdır, ancak geçmişteki olaylardan gördüğümüz gibi, bu destek her yönden, özellikle gizli kanallar aracılığıyla çok ısrarlı bir şekilde gerçekleştirilmiştir - Sokaktaki ortak adama erişilemez.
6. “Sendikalaşma” sorunu
İkinci Dünya Savaşı ışığında Sovyet iktidarının (Komünist Partinin üyeleri) taşıyıcıları ile ilgili eylemler stratejisi göz önünde bulundurulur, ayrıca “eski komünistlerin siyasal iktidarı talep eden silahlı gruplara ayrılma fırsatına sahip olmadıklarını gözlemlememiz gerektiğini” belirten bir açıklama yapılıyor. yerel komünist olmayan yetkililerin bu konuda almak istedikleri herhangi bir önlem ile ilgili olarak yeterli silah ve destek almaları için ”dedi.
Aşağıdaki ifade şudur: Bu nedenle, komünist hükümetten kurtarılan toprağa topraklarımızda bazı büyük ölçekli bir sendikalaşma programı uygulamayacağımızı ve genel olarak bu sorunu değiştirebilecek herhangi bir yerel hükümete bırakmamız gerektiğini söyleyebiliriz. Sovyet liderliği.
Yani, bundan bir jeopolitik rakibi ortadan kaldırmak için niteliksel olarak farklı bir yaklaşım görüyoruz. Bu yaklaşım öncelikle, SSCB'ye karşı uygulanmakta olan politika ile ilgili olarak her bir vektörün uygulanmasının çok vektörlü ve makul olmasından oluşur.
Görüldüğü üzere, yabancı Amerikan jeopolitiğinin gelişimi için bu kavram yalnızca Sovyet dış politikası ve askeri gücü ile ilgili bir kalkınma stratejisini değil aynı zamanda ulusal bir soruyu ve ulusal bir fikir sorusunu da içermektedir.
Bu kavramın uygulanmasının takipçilerinden biri (SSCB ve Sovyet hükümetinin yıkılması) idi ve (zaten bugünün Rusya'sı ve özellikle Ortodoksluk - Zbigniew Kazimierz Brzezinski ile ilgili) idi.
Resmi biyografiye göre, Varşova'da soylu bir Polonyalı diplomat ailesine doğdu. Diğerlerine göre, sokakta Polonya Harkov Konsolosluğu doğdu. Olminsky, ailesinin çalıştığı yer; Onlar tarafından kaydedildi Polonya'da doğdu, SSCB'de değil, biyografisini bozmamak için. 1938'ten Kanada'da yaşadı, 50'lerde ABD vatandaşı oldu ve akademik bir kariyer yaptı: McGill Üniversitesi'nden yüksek lisans derecesiyle mezun oldu ve Harvard Üniversitesi'nde siyaset bilimi doktorasıyla (1953) (tez, “USR'de totaliter bir sistemin oluşumu” olarak anıldı) Harvard'da 1961'ta ders vererek Columbia Üniversitesi'ne taşındı ve orada yeni Komünizm Enstitüsü'nü (Komünist İşler Enstitüsü) yönetti.
Bu kişi hakkında dikkat edilmesi gereken, her şeyden önce, Rusya’dan çok nefret ettiği ve aslında tüm faaliyetlerinin Rusya’yı (SSCB) tahrip etmesini amaçlıyordu. Ayrıca 18'tan "Komsomolskaya Pravda" adlı makaleden bir alıntıyı not etmek ilginçtir: 43 / 28.03.2013: Russophobia'sında eski aile kökleri vardır. Papa - Tadeusz Brzezinski - hala aynı panik Polonya’nın diplomatı ve Hitler’in SSCB’ye karşı sadık bir müttefikiydi. Bir dizi bilgiye göre, Moskova'daki 1938'te çalışan Zbigniew Pope, Varşova’nın Sovyet askerlerinin Çekoslovakya’nın Hitler’e teslim edilmesine dair Münih Anlaşması’ndan sonra Prag’a yardım etmesine izin vermemesine çok katkıda bulundu.
Bu arada, Polonya da, kendi başına, parçalanmış bir ülkenin önemli bir bölümünü ısırdı. Şaşırtıcı bir şekilde, Naziler tarafından devredilen Çekoslovak cumhurbaşkanının kızı Emilia Zbigniew'in karısı, Edward Beneš, kocasının Rusofobik görüşlerini paylaştı.
Brzezinski'nin takma adıyla “Iron Zbigniew”, 20. yüzyılın ikinci yarısında ve 21. yüzyılın başlarında Amerikan dış politikasında önemli bir rol oynadı. Profesör olarak, daha sonra ABD Dışişleri Bakanı olan öğrencileri Madeleine Albright ve Condoleezza Rice'ın görüşlerini şekillendirdiğini söylemesi yeterli. Latin Amerika ve Orta Doğu'yla nişanlandı, ama ABD'nin en büyük düşmanı - SSCB.
1960'ların ortalarında. Brzezinski komünizme karşı mücadele için “at gibi sür” ifadesi ve dünya Amerikan hegemonyası kavramı ile tanımlanabilecek bir strateji geliştirdi. Görüşleri Amerikan seçkinleri arasında popülerdi ve Brzezinski en tepede görüldü. SSCB'ye karşı en zorlu rotayı savunan Başkanlar John F. Kennedy ve Lyndon Johnson'un yönetimlerine danışmanlık yaptı. Ancak, her zaman Brzezinski'yi dinlemediler. Yani, 1968'de ABD, Sovyetler Birliği'ne girdiğinde Çekoslovakya'ya müdahale etmedi tanklar.
Dahası, Amerikalı araştırma analisti, sosyal filozof ve siyaset bilimcisi Samuel Phillips Huntington'a dikkat edilmelidir. Önde gelen ABD siyasi dergisi Dışişleri'nin kurucusu. Huntington'ın kariyerinin basamakları üniversiteler, araştırma kuruluşları ve hükümet yapılarında sayısız görev içeriyordu. Amerikan Siyaset Bilimi Derneği'nin başkanıydı. Daha sonraki yıllarda Harvard Üniversitesi'ndeki John Olin Stratejik Araştırmalar Enstitüsü Müdürü ve Harvard Uluslararası ve Bölgesel Çalışmalar Akademisi Başkanı olarak çalıştı. Siyaset, uluslararası ilişkiler, demokrasi teorisi ve sosyal ilişkiler alanındaki sayısız bilimsel eserin yazarı. Modern uluslararası medeniyetlerin dinamiklerini açıklayan, uluslararası uygarlık dinamiklerini anlatan 1996 (Medeniyetler Çatışması ve Dünya Düzeni, Dünya Düzeninin Dönüşümü) adlı kitabında, “Medeniyetler Çatışması ve Dünya Düzeni Dönüşümü” başlıklı kavramsal çalışmanın yer aldığı altı kitabın yazarıdır. süreçler ve ilgili çatışmalar.
Huntington, coğrafi uygarlıklar mahallesinin sık sık kendi çatışmalarına ve hatta aralarındaki çatışmalara yol açtığını savunuyor. Bu çatışmalar genellikle uygarlıkların kavşak noktasında veya şekilsiz olarak sınırlandırılmış sınırlarında (faylar) ortaya çıkar. Bazen bu çatışmalar, kalkınma mantığı ve medeniyetlerin etkileşimi temelinde ön görülebilir. Huntington ayrıca, Batı medeniyetini, Batı medeniyeti arasında diğerlerinden ayıran diğer medeniyetlerin başarılarının üstüne çıkarmasıyla yüceltmektedir:
• İslam medeniyeti
• Hindu medeniyeti
• Günah medeniyeti (Çin medeniyeti)
• Japon medeniyeti
• Latin Amerika medeniyeti
• Ortodoks medeniyeti
• Afrika medeniyeti
Yukarıda çalışmalarında da söylendiği gibi, Huntington, dünya tarihinin gelişimini medeniyetsel süreçler ve bunlarla ilişkili ihtilaflar prizması aracılığıyla analiz etmekte ve buna dayanarak bazı sonuçlar çıkarmaktadır:
• Gelecekte dünya siyasetinin merkezi ekseni, K. Mahbubani'nin (Kishore Mahbubani - Singapur Ulusal Üniversitesi Ulusal Politika Okulu Dekanı, Doğu Asya Küresel Etkisi Merkezi: Doğu'nun Küresel Etkilerine Yönelik Kayma) kitabının yazarı olarak “Batı ile dünyanın geri kalanı” arasındaki çatışma olacaktır. Asya Yarımküre: Küresel Gücün Doğuya Karşı Konulmaz Kayması) ve Batı olmayan medeniyetlerin Batı gücü ve değerlerine tepkisi. Bu tür bir tepki genellikle üç türden birini ya da bunların bir kombinasyonunu alır.
• Birincisi ve bu en aşırı seçenek, Batılı olmayan ülkeler Kuzey Kore veya Burma örneğini izleyebilir ve izolasyona doğru ilerleyebilir - ülkelerini batı nüfuzuna ve çürümesine karşı korumak ve özünde, Batı’nın egemen olduğu dünya topluluğunun yaşamına katılımdan çekilmek . Ancak böyle bir politikanın çok yüksek bir bedel ödemesi gerekir ve yalnızca birkaç ülke bunu tam olarak kabul etmiştir.
• İkinci fırsat Batıya katılmaya çalışmak ve değerlerini ve kurumlarını kabul etmektir. Uluslararası ilişkiler teorisi dilinde, buna "tren açma panosuna atlamak" denir.
• Üçüncü fırsat, Batı'ya karşı bir denge oluşturmak, ekonomik ve askeri güç geliştirmek ve Batı'ya karşı olmayan diğer ülkelerle işbirliği yapmaktır. Aynı zamanda, orijinal ulusal değerleri ve kurumları korumak, yani modernize etmek, batılılaştırmamak mümkündür (görünüşünüzü Batı standartlarına göre dönüştürmek için - auth).
Nihayetinde yukarıdakilerin sonuçlarından gördüğümüz şey, tüm bu planların tamamen uygulanmasıdır. SSCB tahrip edildi, bugünün Rusya'sının askeri potansiyeli zayıfladı, eski SSCB'nin dış sınırları boyunca bir “gerilim çizgisi” yaratıldı ve NATO üslerinin daha fazla konuşlandırılması ile Rusya, yalnızca Batı ile İslam medeniyeti ile “uygarlık” çatışmasına neden oldu.
19. yüzyılın sonundan ve 21. yüzyılın başından beri Batı’daki tüm faaliyetlerin doğrudan veya dolaylı olarak tek bir hedefe bağlı olduğu dikkate alınmalıdır - çeşitli etkilerin maksimum devrilmesi ve mümkünse, Rusya’nın yıkılması (SSCB’nin yıkılması ve mümkünse Rusya’nın yıkılması) doğal kaynakların derinliklerinden pompalanması). Yüzleşmenin şu an devam ettiği, yalnızca fonların daha örtülü olduğu ve askeri yüzleşmenin arka plana kaydığı ve ekonomik bir yüzleşmenin ön plana çıktığı, yani sokaktaki basit bir adam açısından bu “yumuşak” kelimesinden korkmayacağım. Hedef ülkeler “Batıya bağlı” olarak çeşitli borç yükümlülükleri ile (krediler genellikle). Bununla birlikte, Batı çeşitli nedenlerden ötürü, askeri müdahaleyi dış politika aracı olarak Rusya sınırlarının hemen yakınında bulunan ülkelere veya Rusya’nın ekonomik ve jeopolitik çıkarlarının bulunduğu bölgelere uygular.
Ayrıca, Batı’nın bütün askeri müdahalelerinin arkasındaki belirli insanlar olduğu açıktır (örneğin, H. Mackinder, A. Mehen, Z. Brzezinski, M. Albright, C. Rice, H. Clinton). Jeopolitik görevleri çözen ve bütün ulusların ve devletlerin kaderini belirleyen çeşitli dışişleri bakanlıklarının "ağızları". Ama sonuçta, bu bölümlerin görevlerini yerine getiren biri ...
Not: Bu konuyu inceleyen yazar, kendisi için, XIX yüzyılın sonundan ve XXI yüzyılın başından itibaren, Batı'nın bilimsel bir temel olarak genel fikri - Rusya'yı yok etmek için (okuma - Rusya dünyası) uygulamaya başladığı sonucuna vardı. Ve sadece Batı’nın bütün kalkınması tüm yönleriyle bu fikre tabidir, aynı zamanda Batı’nın (kendi değer sistemine sahip bir medeniyet olarak, vb.) Varlığının Rusya’yı tahrip etme hedefinden kaynaklandığı görülmektedir. Ancak soru şudur: Biz, Rus dünyasının insanları, onları rahatsız eden biz miyiz? Tüm kaynaklarımızı yıkıma atmamızdaki hatamız nedir? Belli bir anlamda, Ortodoks kuşağı ile Batı tarzına modernize edilmiş olsa bile, Rusya'nın varlığı neden Batı’yı “boğazın karşısında” tutuyor? Daha iyi bir fikir yok mu? Bilim, termonükleer enerji, ana uzayda (sadece Hollywood'un salonlarında değil), vb.
Görünüşe göre, bu çatışma - askeri, politik, ekonomik, dini ve kültürel karakterlerle yüzleşmenin öznesi olarak jeopolitik - yazarın görüşüne göre, kökleri geçmişe kadar geriye giden, kaynaklarının daha fazla incelemeye çalışacağı daha derin bir çatışmanın görünür bir parçası.