Teslim olduktan sonra, Müttefikler başlangıçta Almanya'ya kurtarılmış değil, yenilmiş bir ülke gibi davranıyorlar. Demokratlar için sıfır saat geç başladı - Stuttgarter Zeitung gibi yeni medyanın da yardımıyla.
Belki de Fransız General Jean de Lattre des Tassigny'nin İkinci Dünya Savaşı sona erdiğinde tutunmaya çalışması umuttur. "Neşeyle şaşkına dönen insanlar mahzenlerden yükselir," 22 Nisan 1945'te şehri ordusuyla işgal ettiğinde Stuttgart'ın ilk izlenimlerini nasıl tanımlıyor. O zaman Almanların duyguları çok açık değildi ve çoğu için muhtemelen oldukça belirsizdi. Görgü tanığı Rudolf Steiger, "En azından bu öğleden sonra tanıştığım vatandaşların çoğu kurtuluş hissini hissetti." Bununla birlikte, aynı zamanda Stuttgart'ta yaşayan Federal Başkan Richard von Weizsäcker'in ülkesine 40 yıl sonra, o zamanlar aslında bir kurtuluş eylemi olduğunu kesin olarak hatırlatması için çok iyi nedenler var. diktatörlük rejimi hiçbir şekilde Almanya'da demokratik yeni bir başlangıç saati değildir. Muzaffer güçler ilk başta bunu düşünmüyor bile. Nazi zulmünün çöküşünden hemen sonra, idealist demokratlar sosyal hayatı yeniden düzenlemek için Stuttgart'ta “savaş komiteleri” kurdular. Bununla birlikte, Fransız işgalciler demokratik özyönetimdeki ilk girişimi kesinlikle durduruyorlar. Parti siyasi faaliyetleri şimdilik yasak. İşgalden bir gün sonra yeni belediye başkanı kuruldu Arnulf Velcro yine de 1945 yılının Haziran ayında kentin acil çıkarlarını gözetmek için belediye meclisleri kurma önerisiyle başarısızlığa uğradı. Böyle bir şey "öngörülebilir gelecek için söz konusu değil ve hiçbir şekilde tartışılamaz" diye itiraf ediyor. Bir kitap “sıfır yılında Stuttgart” hakkında böyle anlatır. Yazıldı 2012 yılında ölen gazeteci Martin Hohnecker, uzun yıllar Stuttgarter Zeitung'un genel yayın yönetmen yardımcısı ve yerel yayın ekibinin başkanı oldu.
Adolf-Hitler-Strasse yerine Planie
24 Mayıs 1945'te OB Klett, Stuttgart'ta nominal bir demokratikleşme gibi bir şey başlattı. Adı Naziler tarafından kaçırılan sokak isimlerini değiştirdi. Planie böylece bir kez daha Adolf-Hitler-Strasse'den. Şehir haritasının başka yerlerinde idoller, insanlara demokratik bir ruha sahip isim kartuşlarına yer açmak için aşağılama yolu vermek zorunda. Radikal sağcı General Ludendorff'un adını taşıyan sokak, bir zamanlar Württemberg Eyalet Başkanı olan öldürülen Nazi rakibi Eugen Bolz'a küçük bir anıt oldu. Fransız işgal gücü biraz tabandan demokrasiye izin veriyor: 31 Mayıs'ta Württemberg sendika federasyonunun kurulmasına izin veriyor. Amaç askeri konularda sosyal konularda destek olmaktır. Naziler yayınlarını haftalarca “insanların alıcıları” nda yaptıktan sonra, Haziran 1945'ten itibaren medeni bir radyo programı tekrar alınabilir. İlgili tecrübeye sahip bir adam Radio Stuttgart'ın programı: Josef Eberle'den sorumludur. Üçüncü Reich'tan önce Süddeutscher Rundfunk için çalışmıştı. Konferans bölümünün başkanı olarak Hitler'in katkısını reddetti ve Naziler 1933'te yayın merkezini fethettiğinde derhal yayın yapması yasaklandı. Stuttgart Radyosu'nun mikrofonunda ilk çıkışından iki ay sonra, Eberle Stuttgarter Zeitung'un editörü olacaktı. Daha sonra, Amerikalılar Temmuz ayında şehirdeki alayı ele geçirse bile, ilk başta demokratik katılım tabu olmaya devam ediyor. Stuttgart'taki ABD Ordusu askeri valisi Albay William W. Dawson, "herhangi bir siyasi faaliyetin şu anda yasaklandığını" vurguluyor. Amerikan işgal politikası için bir tür ana plan olan JCS 1067 direktifinin istediği budur. “Almanya her zaman yenilmiş ve kurtarılmış bir ülke olarak görülmeyecek,” dedi Dawson görevine başladığında.
Demokratik yeni başlangıç
Bunun “daima” aynı kalacağına, ancak geçerliliğini hızla kaybeteceğine karar verdi. İronik bir şekilde, o sırada Stuttgart'ta bulunan tek gazete olan Amerikan askeri yönetiminin bülteninde Dawson birkaç hafta sonra reddedildi. Suabiyalı sosyal demokrat Fritz Ulrich, vatandaşlarının "özgür demokratik bir devlet yolunda olduğumuzu" söyleyerek rahat bir nefes alması gerektiğini yazıyor. Aslında muzaffer güçler, 1945 Ağustos'unda Potsdam konferansında "siyasi yaşamın demokratik bir temelde nihai dönüşümüne hazırlanmaya" karar verdiler. Stuttgart Radyosu'nda ABD subayı Charles L.Jackson işgal altındaki şehirdeki günlük yaşamın yakında "normal demokrasinin seyrine" döneceğini umduğunu açıkladı. Demokratik yeni başlangıç o zaman oldukça hızlıdır. 16 Ağustos'ta Amerikalılar iki liberal Reinhold Maier ve Theodor Heuss'u askeri yönetimin dayandığı 11 Olgastraße'de yönetiyorlar. Maier'e gelecekteki bir eyalet hükümeti için bir isim listesi hazırlaması talimatı verildi. Kendisi başbakan olacak - hepsi demokratik meşruiyet olmadan. Heuss onunla konuştuğunda ve hükümetini kimin tahtından indirebileceğini sorduğunda, “Amerikalılar ya da Fransızlar ya da belki de Ruslar. Ve hepsi değilse, o zaman minnettar Swabian halkı. ”
"İlerliyor"
"Askeri hükümetin emriyle," dedi Belediye Başkanı Klett, 31 Ağustos 1945'te "demokratik temelde siyasi partilerin kurulmasına" izin verildiğini duyurdu. Beşten fazla kişinin katıldığı toplantılar onay gerektirir. Klett, yaptığı açıklamalardan birinde Stuttgart merkezli şirkete hitap ediyor: "Hepimizi etkileyen şeylere rağmen, sadece adaleti anlamak bir atılım getirebilir." Ancak, anlayış resmi duyurulardan daha fazlasını gerektirir. Amerikalılar bunu yakında görecekler. Ağustos ayında haftalık gazete yayınlanırlar: "Stuttgart Voice". Ancak askeri yönetimin yönetimi altında düzenlenir. Sonunda, 17 Eylül'de üç Alman bağımsız bir gazete için lisans aldı: Henry Bernhard, Karl Ackermann ve aynı radyo adamı Radyo Stuttgart - Josef Eberle'den. Ertesi gün çıkan Stuttgarter Zeitung'un ilk sayısında "ilerliyor" başlıklı makaledir. Yalnızca dört sayfası vardır, ancak 400 kopyalık bir baskıda yazdırılır. Üç lisans sahibinden biri olan yorumcu Ackermann, yeni elde edilen basın özgürlüğü "vatanımızın harabelerinde gömülü daha iyi bir gelecek umudunu gören yurttaşlarımızın kötümserliği için en iyi çare" dir. "Hiçbir şey, kendimizi tüm tecavüz yöntemlerinden ve kendimize güvenen inanç ve özgür düşüncenin öldürülmesinden uzaklaştığımız için, bu ilk özgürlüğün mantıklı bir kullanımından Nazizm ile başa çıkmak için kendi dürüst niyetimizi ifade edemez." Kurucular yakında ayrılıyor kendi tarzları: Nazi rejimi sırasında bir toplama kampında bulunan ve Komünist Partiye yakın olan Ackermann daha sonra "Mannheimer Morgen" i yayınladı. Ertesi yıl Nobel Barış Ödülü sahibi Gustav Stresemann'ın eski özel sekreteri Bernhardt, Stuttgarter Nachrichten'i kurdu. Buna karşılık Eberle hakkında Üçüncü Reich sırasında "yeleğinin Pegasus'un kanatları kadar beyaz kaldığı" söylendi. "İki partili, liberal gazetesinde asalet vermeyi ve onu Federal Cumhuriyet'teki en saygın günlük gazetelerden biri haline getirmeyi" anladı.
Büyük Eberle
Eberle “zamanı” “en eğitimli Alman gazeteci” olarak adlandırıyor. Belki de nedeni Josephus Appellus'tur. Eberle bu takma adı Ovid ve Martial'u anımsatan Latin ayetleri yazmak için kullanır. Ama aynı zamanda orijinal bir Swabian dilinde Sebastian Blau adı altında yazıyor. Adam aslında mesleği olan bir kitapçı. Naziler, Süddeutscher Rundfunk'taki kapıyı gösterdikten sonra, altı hafta boyunca Heuberg toplama kampına kilitlediler. 1936'da Reichsschrifttumskum'dan atıldı. Savaşın bitiminden kısa bir süre önce, Yahudi bir aileden gelen karısıyla birlikte saklanmak zorunda kaldı. Eberle, 1971 yılına kadar Stuttgarter Zeitung'un yönetim editörü olarak kaldı, 15 yıl sonra 85. doğum gününden birkaç gün sonra öldü. Levha hayatının işi oldu, daha sonra baş editör olan Oskar Fehrenbach yazıyor. Ve bu hayatın çalışması “kahverengi terör saltanatının asla tekrarlanmamasını sağlamak için elinden gelen her şeyi yapma isteğine dayanıyordu; ve Voltaire'den öğrenilen hoşgörü, Eberle'nin her türlü hoşgörüsüzlük, siyasi tek taraflılık ve parti-politik eşitsizliğine içgüdüsünü keskinleştirdi ”.
Kaynak: Makaleyi yazan: Armin Böceği 8 Nisan 2020'de Stuttgarter Zeitung'da