SİNOSENTRİZM (ÇİN MERKEZCİLİK)
Tarihsel bağlamına bağlı olarak Sinocentrism ya başvurabilirsiniz etnosentrizm ait Han toplum ve kültürün veya modern konsepti zhonghua Minzu. Qing hanedanının son ölümüne kadar Çinli seçkinler arasında popülerdi. Konsept 19. yüzyılda sona erdi ve 20. yüzyılda birkaç darbe daha aldı ve sonuç olarak günümüzde Çinliler arasında yaygın olarak popüler değil. [1]
Modern öncesi zamanlarda, Çin’i dünyadaki en gelişmiş medeniyet olarak ve dış etnik grupları veya yabancı ulusları çeşitli derecelerde medeniyetsiz olarak görme biçimini aldı ve bu Çince’de Hua-Yi ayrımı olarak bilinen bir ayrımdı. [2] [3]
SİNOSENTRİK SİSTEM
Sinosentrik sistem, Westfalyan sistemin modern zamanlarda benimsenmesinden önce Doğu Asya’da hüküm süren hiyerarşik bir uluslararası ilişkiler sistemiydi. Japonya (Asuka döneminde kendisini eşit ve bireysel bir kültür olarak gördüğü için Çin ile vasal ilişkisini kesen), Kore, Ryukyu Krallığı ve Vietnam gibi çevre devletler, Çin’in köleleri olarak görülüyordu. Çin İmparatorluğu ve bu halklar arasındaki ilişkiler olarak yorumlanmış kolu ilişkiler bu ülkeler sunulan altında haraç için Çin İmparatoru. Sinosentrik etki altında olmayan bölgeler çağrıldı. Huawai zhi di (化外 之 地; “medeniyetin dışındaki topraklar”).
Sistemin merkezinde, Cennetin Mandası’nı kazanan bir hanedan tarafından yönetilen Çin vardı. Konfüçyüsçü ahlak ve uygunluk kuralları ile ayırt edilen bu ” Gök Hanedanı “, kendisini dünyanın en önde gelen medeniyeti olarak görüyordu; Çin İmparatoru tek meşru kabul edildi imparator bütün dünyanın (bütün toprakları bir bayrak altında).
Bu uluslararası ilişkiler şemasına göre, imparator unvanını yalnızca Çin kullanabilirken, diğer devletler krallar tarafından yönetiliyordu. [4] Çin imparatorları Cennetin Oğlu olarak kabul edildi. Terimin Japon kullanımı Tenno (天皇; “göksel egemen”) Japonya’nın hükümdarlarının bu prensip altüst oldu. Tarih boyunca Koreliler, geleneksel Kore cenneti posteri inancına uygun olarak, bazen hükümdarlarından kral olarak bahsetmişlerdir.
Kalbinin tanımlanması ve hanedan mirasının meşruiyeti, sistemin temel yönleriydi. Başlangıçta merkez, yüzyıllar boyunca istila ve fetih yoluyla genişleyen bir bölge olan Zhongyuan ile eşanlamlıydı. Hanedan mirası, zaman zaman yorumlamada radikal değişikliklere maruz kaldı; örneğin, Güney Şarkısı döneminde, iktidardaki hanedan kuzey barbarların geleneksel merkezini kaybetti. Merkezin dışında birkaç eşmerkezli daire vardı. Yerel etnik azınlıklar “yabancı ülke” olarak görülmüyordu. Ancak, Çin mahkemesi tarafından tanınmaya tabi olan tusi adlı yerli liderleri tarafından yönetildiler ve Çin bürokratik sisteminden muaf tutuldular.
Bu çemberin dışında, Çin imparatoruna haraç veren ve Çin’in üzerinde hükümdarlık yaptığı haraç devletleri vardı. Altında Ming hanedanı haraç sistemi zirveye girdiğinde, bu devletler grupların bir dizi halinde sınıflandırıldı. Güneydoğu barbarları (birinci kategori), Kore, Japonya, Ryukyu Krallığı, Vietnam, Tayland, Champa ve Java gibi Doğu Asya ve Güneydoğu Asya’nın bazı büyük devletlerini içeriyordu. Güneydoğu barbarlarından oluşan ikinci bir grup, Sulu, Malacca ve Sri Lanka gibi ülkeleri kapsıyordu. [5] Bunların çoğu modern zamanlarda bağımsız devletlerdir.
Buna ek olarak, kuzey barbarları, kuzeydoğu barbarları ve iki büyük batı barbar kategorisi de vardı (Shanxi, Lanzhou’nun batısı ve günümüz Sincan’dan), bunların hiçbiri modern zamanlara ayrı veya bağımsız siyaset olarak gelemedi.
Durum, bazı haraç devletlerinin kendi kollarına sahip olması nedeniyle karmaşıktı. Laos, Vietnam’ın bir kolu iken, Ryukyu Krallığı hem Çin’e hem de Japonya’ya haraç ödedi. Tsushima Adası aynı zamanda Kore’nin Goryeo ve Joseon hanedanlarının bir kolu idi.
Haraç veren devletler çemberinin ötesinde, Çin ile ticari ilişki içinde olan ülkeler vardı. Örneğin Portekizlilerin, Makao’daki kiralık topraklardan Çin ile ticaret yapmalarına izin verildi, ancak resmi olarak haraç sistemine girmediler. Sırasında Qing hanedanı ‘ın Tayvan üstünlüğü, bazı Qing yetkilileri terimini kullandık Huawai zhi di özellikle henüz tam ekili edilecek olan Tayvan alanları, geliştirilen ve Qing hükümetinin kontrolü altında, Tayvan (Formoza) başvurmak için. [6] [7]
Sinocentrism, politik olarak esinlenmiş bir uluslararası ilişkiler sistemi olarak tanımlanma eğilimindeyken, aslında önemli bir ekonomik boyuta sahipti. Sinocentric haraç ve ticaret sistemi, Kuzeydoğu ve Güneydoğu Asya’ya uluslararası ticaret için politik ve ekonomik bir çerçeve sağladı. Çin ile ticaret yapmak isteyen ülkeler ile hükmeden-vasal ilişkisi Çinli egemenlere sunmaları gerekiyordu. Söz konusu hükümdarın yatırımından (冊封; cèfēng) sonra, misyonların Çin imparatoruna haraç ödemek için Çin’e gelmesine izin verildi. Karşılığında, haraç niteliğindeki görevler, iade armağanlarıyla sunuldu (回 賜; huícì). Bu misyonlara eşlik eden tüccarlara ticaret yapmak için özel lisanslar verildi. Kara sınırlarında ve belirli limanlarda da ticarete izin verildi. Bu Sinocentric ticaret bölgesi, Çin fiyatlarına göre belirlenen fiyatlarla gümüşün bir para birimi olarak kullanılmasına dayanıyordu.
Sinosentrik model, özellikle Birinci Afyon Savaşı’ndan sonra, 18. ve 19. yüzyılda Avrupalı güçlerle temasa geçene kadar ciddi bir şekilde sorgulanmadı. Bu kısmen Çin İmparatorluğu ile modern öncesi dönemin diğer imparatorlukları arasındaki sürekli temasın sınırlı olmasından kaynaklanıyordu. 19. yüzyılın ortalarında, imparatorluk Çin zirvesini epey geride bırakmıştı ve çöküşün eşiğindeydi.
19. yüzyılın sonlarında, Doğu Asya’daki Sinocentric bağımlı devlet sisteminin yerini Westfalyan çok devletli sistem aldı. [8]


KAYNAKÇA