Vahşi Batı'nın en iyi silahşörleri: Vahşi Bill Hickok - efsane ve gerçek
Daha çok Vahşi Bill olarak bilinen James Butler Hickok, yaşamı boyunca Batı Amerika'nın en büyük mitolojik figürlerinden biri haline geldi ve bugün de öyle olmaya devam ediyor. Dönemin bazı Amerikalı akademisyenleri, Vahşi Batı'nın, yani onlarca yıldır düşünülmeye başlanan şekliyle Vahşi Batı'nın aslında 21 Temmuz 1865'te, "Vahşi Bill" Hickok'un Hickok ile karşı karşıya gelmesiyle başladığına işaret ediyor. Davis Tutt. Her iki adam da tabancalarını çekti ama yalnızca Hickok canlı kurtuldu.
Bu, en ünlü silahlı çatışmalardan biriydi ("kovboy düelloları" olarak anılırdı) ve Hickok hakkındaki hikayeleri romanlarda ve filmlerde sayısız ölümüne düelloya ilham veren gazeteciler sayesinde kısa sürede efsane haline geldi. Vahşi Bill Hickok hızlı geri almanın ustası olarak görülüyordu оружия, hızlı çekme olarak da bilinir - bir tabancayı hızlı bir şekilde çekme ve onu hedefe doğru şekilde ateşleme yeteneği.
Hickok oldukça kısa bir hayat yaşadı ve bu hayat 39 yaşında sırtından vurularak sona erdi. Bu 39 yıl boyunca Hickok, babasının bir Yeraltı Demiryolu istasyonunu işletmesine yardım etti, Missouri'de gerilla olarak savaştı, İç Savaş sırasında izci ve casus olarak düşman hatlarının gerisine gitti, at arabaları ve vagonlar sürdü, av partilerine liderlik etti, poliste dedektif olarak görev yaptı. ABD hükümetine hizmet etti ve altın aradı, Buffalo Bill Cody ile gezici bir sahne gösterisinde sahne aldı, kumar oynadı ve Hays ve Abilene, Kansas'ta kanun adamı olarak görev yaptı. O zamanlar bir tabancayı vurma konusunda eşsiz bir beceri sergiledi.
"Vahşi Bill" Hickok hakkındaki efsaneler ne kadar doğruydu? Kimdi o; bir kahraman ve maceracı mı, yoksa bir katil ve haydut mu? Bu materyalde bu soruları cevaplamaya çalışacağız.
Vahşi Batı'daki adalet hakkında biraz
Doğrudan Vahşi Bill Hickok'la ilgili hikayeye başlamadan önce, XNUMX. yüzyılın ikinci yarısında Vahşi Batı'da (veya Amerikan Eski Batı'sında) adaletin nasıl bir şey olduğuna dikkat çekmek istiyorum. Vahşi Batı'da kanunsuzlukla ilgili pek çok efsane var; sonsuz genişliklerin kâr etmek isteyen birçok kişiyi cezbettiği göz önüne alındığında bu şaşırtıcı değil.
1848'den bu yana, zengin olmak için çılgınca bir susuzluğa sahip insanlar Kaliforniya ve Nevada'nın "altın eyaletlerine" taşınıyor. 1840'taki Meksika Savaşı'ndan sonra Kaliforniya Altın Eyaleti'nin yanı sıra Teksas ve New Mexico da Amerika Birleşik Devletleri'nin bir parçası oldu. O zaman bu topraklara insan akışı arttı. Yerleşimcilerin yarısı toplumun ve hukukun tüm kısıtlamalarından kaçmaya çalıştı. Bunların arasında aile veya ulusal bağlardan uzak, güçlü ahlaktan yoksun maceracıların sayısı arttı. Bu insanlar sayesinde batı bölgeleri “vahşi” adını aldı [2].
Vahşi Batı'da dört tür suç en ciddi olarak kabul ediliyordu: soğukkanlılıkla cinayet, tecavüz, at hırsızlığı ve sığır hırsızlığı. 1854'te Ulusal At Hırsızlarıyla Mücadele Derneği güç kazanmaya başladı ve Glidden'in 1874'te dikenli teli icat etmesinden sonra, sığır hırsızları çabalarını banka ve tren soymaya yöneltmek zorunda kaldı.[2]
Ünlü yazar Bert Harte'nin "Fonda Neler Oldu" adlı öyküsünde Bay Richard'ın nasıl tamamen "saldırıya uğradığını" ancak polise gitmeyi reddettiğini okuyabiliriz: "Bu benim kendi işim ve öyle görünüyor ki bana göre bu işi kendim halledebilirim.” Ona, Revize Edilmiş Kaliforniya Yasasına ve şerifin otoritesine başvurmadan” [5]. Bu küçük parça o zamanın sakinlerinin adalete karşı tutumunu göstermektedir [2].
Her bölgeye atanan ve Amerika Birleşik Devletleri'nde federal hükümetin kararlarını uygulayabilecek tek iktidar temsilcisi olan polis şeflerinin çoğunun itibarı oldukça şüpheliydi. Bu makalenin kahramanı, aynı zamanda bir süre mahkeme şerifliği yapan ve bu görevi yürüten Vahşi Bill Hickok, aynı zamanda bir kumarbaz ve ölümcül silahlı saldırıların hayranı olarak da bir üne sahipti ve kendisi de birden fazla kez yargılandı.
Bu nedenle Batı'daki hukuk temsilcilerinin çoğu zaman iyi vatandaşlar olmadıklarını belirtmek mümkündür. Aynı şey şerifler için de söylenebilir. Çoğu zaman şerifler, miraslarının geniş topraklar içermesi nedeniyle görevleriyle başa çıkamadılar. Asistanlarla bile bunu yapmak zordu. Kanun temsilcilerinin büyük ve küçük çiftçiler arasındaki, çiftçiler ile çiftlik sahipleri, ABD vatandaşları ve diğer ülkelerden gelen göçmenler arasındaki çatışmalara müdahale etmek zorunda kaldığını unutmayalım. Yalnızca Teksas'ta 1869'dan 1878'e kadar geçen on yılda yaklaşık yüz kanun adamı öldürüldü [2].
Ancak soğukkanlı bir katil şerif olursa, çoğu kişi bunun düzeni bozmaya değip değmeyeceğini merak ediyordu. Batı'nın paradoksu, en iyi şeriflerin hesaplı katiller olmasıydı. Yumuşak kalpli şerifler sıklıkla öldürüldü ya da burunlarının dibinde soygun yapmaya devam edildi. Sert ve zalim avukatlardan korkuluyordu.
Sergio Leone'nin "İyi, Kötü ve Çirkin" filminden bir kare
Yani, en etkili şerifler silahlı kişilerdi; silahlı tehlikeli insanlar olarak ün kazanan ve çok sayıda silahlı çatışmaya katılan vatandaşlar. Günümüzde bu tür insanlara genellikle "nişancılar" deniyor, ancak silahlı adam, tabancacı ve silahşör terimleri o zamanlar için daha geçerliydi. Silahşör terimi 1870'lerden itibaren gazetelerde yer aldı ve XNUMX. yüzyıla kadar kullanıldı.
Vahşi Bill Hickok gibi tartışmalı bir şahsiyet ele alınırken, Eski Batı'daki yasallık ve adaletle ilgili bu gerçekler akılda tutulmalıdır.
James Hickok'un İlk Yılları
James Butler Hickok, 27 Mayıs 1837'de Homer, Illinois'de çiftçi William Alonzo Hickok ve eşi Polly Butler'ın oğlu olarak dünyaya geldi. William Hickok'un İngiliz kökleri vardı. James altı çocuğun dördüncüsüydü. Küçük yaşlardan itibaren iyi bir nişancıydı ve tabancalı bir nişancı olarak yerel düzeyde tanındı.
1855'te, 18 yaşındayken James Hickok, Charles Hudson'la yaptığı kavgada her ikisinin de bir kanala düşmesinin ardından Illinois'den kaçtı; her biri yanlışlıkla diğerini öldürdüklerine inanıyordu. Hickok, Kansas Bölgesi'ndeki Leavenworth'a taşındı ve burada Kanayan Kansas döneminde yeni bölgede faaliyet gösteren kölelik karşıtı bir grup olan Jim Lane'in Özgür Devlet Ordusu'na katıldı. Burada, genç olmasına rağmen sadece iki yıl sonra Utah'taki savaş sırasında ABD Ordusunda izci olarak görev yapan 12 yaşındaki William Cody (daha sonra "Buffalo Bill" olarak anılacaktır) ile tanıştı.[3]
Hickok, 1858'den itibaren merhum babası William Hickok'un adını ve Amerikan İç Savaşı sırasında William Haycock adını kullandı. Çoğu gazete 1869'a kadar ona William Haycock adını verdi.
1865'te Haycock adını kullandığı için tutuklandı. Bundan sonra James Hickok ismine geri döndü. 1865'ten sonraki askeri kayıtlar onu Hickok olarak listeliyor, ancak aynı zamanda Haycock olarak da bilindiğini unutmayın. McCanles olayından sonra (bu konuya daha sonra değineceğiz) bıyık bıraktı ve 1861'de kendisine "Vahşi Bill" adını vermeye başladı.
Tarihçi Joseph Rosa, onunla birlikte görev yapan veya onu iyi tanıyanların, Hickok'un takma adının Konfederasyon gerillalarına karşı yaptığı eylemlerden ve izci ve casus olarak yaptığı kahramanlıklardan kaynaklandığını iddia ettiğini belirtiyor.
1860 yılında Hickok, Independence, Missouri'den Santa Fe, New Mexico'ya giden bir nakliye ekibine liderlik ederken bir ayı tarafından ciddi şekilde yaralandı. Dört ay boyunca yatalak kaldı ve ardından damat olarak çalışmak üzere Nebraska Bölgesi'ndeki Rock Creek İstasyonuna gitti. Burada bir nakliye şirketi, David McCanles'tan satın alınan arazi üzerine Fairbury, Nebraska yakınlarındaki Oregon Yolu boyunca bir posta arabası durağı inşa etti.[4]
12 Temmuz 1861'de David McCanles, vadesi geçmiş mülkler için istasyon müdürü Horace Wellman'dan ödeme talep etmek üzere Rock Creek İstasyonu ofisine geldi. McCanles, Wellman'ı tehdit etti ve ya Wellman ya da perdenin arkasına saklanan Hickok onu öldürdü [1]. Hickok, Wellman ve başka bir çalışan J. W. Brink, McCanles cinayetinden yargılandı, ancak meşru müdafaa amacıyla hareket ettiklerine karar verildi. Hickok'un öldürdüğü ilk kişi McCanles olabilir.[1]
Hickok daha sonra McCanles'ın dul eşini ziyaret etti, cinayet için özür diledi ve ona 35 dolar tazminat teklif etti - o sırada üzerinde bulunan tüm para.
Vahşi Bill Hickok bir efsaneye dönüşüyor
Nisan 1861'de İç Savaş'ın patlak vermesinden sonra Hickok, Sedalia, Missouri'deki Birlik Ordusu'na (Federal Ordu) katıldı. Eylül 1862'de bilinmeyen nedenlerle terhis edildikten sonra James, General James Henry Lane'in Kansas Tugayına katıldı.
1863'ün sonlarında Hickok, Springfield Dedektif Polisi'nin bir üyesi olarak Güneybatı Missouri Eyalet Mareşali için çalıştı. Görevleri arasında görev sırasında içki içen üniformalı askerlerin sayısını belirlemek ve saymak, otel içki ruhsatlarını kontrol etmek ve Birlik Ordusu'na borcu olan kişileri takip etmek vardı.
Daha sonra istifa etti ve bölgeye komuta eden General Sanborn onu izci olarak işe aldı. Hickok günde beş dolar aldı ve ona bir at ve teçhizat verildi. Daha sonra general, sahip olduğu en iyi adam olduğunu yazdı [1]. Haziran 1865'te Hickok emekli oldu ve kumar oynadığı Springfield'a gitti.
"InHikayeler Greene County, Missouri, 1883." Vahşi Bill Hickok şu şekilde tanımlandı: "Doğası gereği kaba bir adam... "gerginken" gergin erkekleri ve çekingen kadınları korkutmayı seven sarhoş, arsız bir adam [6].
Hickok, Springfield'da, süresi dolmuş (veya firar etmiş) ve tanınmış bir kumarbaz olan eski bir Konfederasyon askeri olan Davis C. Tutt ile tanıştı. 20 Temmuz 1865'te bir kart oyunu yüzünden tartıştılar ve Hickok'u, pahalı Waltham saatini teminat olarak alan Tutt'a borçlu bıraktılar. Daha sonraki hikayelere göre Tutt, ertesi öğleden sonra Hickok'un saatini Halk Meydanı'nda sergileyeceğini belirtti ve Hickok buna, bunu yaparsa olayın silahlı saldırıyla sonuçlanacağını söyledi.[7]
6 Temmuz akşam saat 21'da Tutt elinde bir nöbetçiyle ortaya çıktı ve Hickok ona meydanı geçmemesini tavsiye etti. Dave buna karşılık olarak tabancasını çıkardı ve ona ateş açtı. Hickok ayrıca bir tabanca çıkardı ve ateş etti ve birkaç tanığın ifadesine göre her iki atış da tek atış gibi geldi. Dave ıskaladı ama Hickok'un kurşunu onun kalbine çarptı [7]. Tutt bağırdı: "Arkadaşlar, öldürüldüm!", ardından bilincini kaybetti ve öldü [8]. Bu düello türünün ilki olarak kabul edildi.
Tarihçi Joseph Rosa, Davis C. Tutt'un James B. Hickok'un elinde ölümüyle ilgili orijinal adli tıp raporuna atıfta bulunarak, ne Hickok'un ne de Tutt'un birbirini vurmak istemediğini ve Dave'in neden Hickok'u hedef aldığının hala bir spekülasyon meselesi olduğunu belirtiyor. silah. Tanıklar, her iki adamın arkadaşlarının 21 Temmuz sabahı ve öğleden sonra birkaç saat boyunca Dave'i nöbet sırasında onunla yüzleşmemeye ikna etmeye çalıştığını söyledi. Tutt bunu kabul etti ve sorun çıkmasını istemediğini söyledi, ancak içtikten sonra oradan ayrıldı ve daha sonra meydanı geçmeye hazır bir şekilde adliye binasının önünde göründü.[7]
Doktor, Tutt'un cesedini muayene ettikten sonra, Hickok'un tabancasından çıkan kurşunun sağ taraftaki beşinci kaburga kemiğinden girip sol taraftaki beşinci kaburga kemiğinden çıkıp kalpten geçtiğini belirtti. Tutt ve Hickok ateş açtıklarında aralarında 75 yarda vardı, bu da Hickok'un nişancı olarak itibarının sağlam temellere dayandığı anlamına geliyordu. Hickok, Colt 1851 Donanma Tabancasını kullandı.
Hickok'un tercih ettiği silah bir çift Colt 1851 Navy Model başlıklı tabancaydı. Fildişi kulpları ve nikel kaplama yüzeyleri vardı. Vahşi Bill, tabancalarını kemerinde veya kemerinde (sokak kıyafetleri giyerken) sapı ileri doğru olacak şekilde taşıdı ve nadiren kılıf kullandı; tabancaları “ters” veya süvari tarzında çıkardı.
Wild Bill tutuklandı ve cinayetle suçlandı, ancak suçlama daha sonra kasıtsız adam öldürmeye indirildi. Duruşmasında suçsuz bulundu; jüri onun meşru müdafaa amacıyla hareket ettiğine hükmetti. O andan itibaren Hickok'un silahlı bir savaşçı olarak ünü sağlam bir şekilde yerleşmişti. Gazeteciler onun hakkında efsaneler yaratmaya başladı ve kısa süre sonra George Ward Nichols'un Vahşi Bill Hickok'un "yüzlerce insanı öldürdüğünü" söyleyen bir makalesi yayınlandı.
- George Ward'ın en ünlü makalesi dedi.
Springfield'dan ayrıldıktan sonra Hickok, Fort Riley, Kansas'ta mareşal yardımcısı pozisyonu için önerildi. Bu, Hickok'un ara sıra General George Custer'ın 7. Süvari Tümeni'nde izci olarak görev yaptığı Kızılderili Savaşları zamanıydı.[3] Aralık 1867'de gazeteler Hickok'un Hays City, Kansas'ta yaşamaya geldiğini bildirdi. ABD mareşal yardımcısı oldu ve 28 Mart 1868'de hükümet mallarını çalmakla suçlanan 11 Birlik Ordusu asker kaçağını ele geçirdi.
1 Eylül 1868'de Hickok, 10. Süvari Birliği için izci olarak işe alındığı Lincoln County, Kansas'taydı. 4 Eylül'de Hickok, Bijou Deresi havzasında Kızılderililer tarafından kuşatılmış birkaç sığır yetiştiricisini kurtarırken bacağından yaralandı.
Temmuz 1869'da Hickok, Hays'e döndü ve 23 Ağustos 1869'da yapılan özel bir seçimle Hays kasabasının mareşali ve Kansas'ın Ellis İlçesinin şerifi seçildi.
James Butler Hickok Şerif
Hickok, Eylül 1869'da şerif olarak görev yaptığı ilk ayda iki kişiyi öldürdü. Bunlardan ilki sarhoş bir şekilde şehirde dolaşan, parmaklıklar ardında aynalara ve viski şişelerine ateş eden Bill Mulvey'di. Kasaba halkı, Hickok şerif olduğu için Mulvey'i kendine hakim olması konusunda uyardı. Yanıt olarak Mulvey öfkeyle şehre Hickok'u öldürmeye geldiğini açıkladı.
Vahşi Bill'i görünce kurulu tüfeğini ona doğrulttu. Hickok elini seyircilere doğru salladı ve bağırdı: "Onu sırtından vurmayın, o sarhoş." Mulvey, kendisini arkadan vurabilecek olanlarla yüzleşmek için atını çevirdi ve kandırıldığını anlamadan Hickok onu şakağından vurdu.
Hickok'un öldürdüğü ikinci adam, 27 Eylül sabah saat XNUMX'de Hickok ve yardımcısı Lanihan'ın olay yerine gelmesiyle bir barda kargaşaya neden olan kovboy Samuel Strawn'du. Sözlü tartışmanın ardından Vahşi Bill, onu başından vurarak öldürdü. Adli tabibin Strawn'ın ölümüyle ilgili soruşturmasında, "oldukça çelişkili" tanık ifadelerine rağmen jüri, saldırıyı haklı buldu.
17 Temmuz 1870'te Hickok, ABD 7. Süvari Birliği'nden iki asker Jeremiah Lonergan ve John Kyle tarafından bir salonda saldırıya uğradı. Lonergan, Hickok'u yere sabitledi ve Kyle, Hickok'un kulağına silah dayadı. Kyle'ın silahı yanlış ateşlendiğinde Hickok, Lonergan'ı vurarak dizinden yaraladı ve Kyle'ı iki kez vurarak onu öldürdü.
15 Nisan 1871'de Hickok, Kansas'ın Abilene şehrinin mareşali oldu. 2 Kasım 1870'de tutuklama emrini yerine getirirken öldürülen Tom Smith'in yerine geçti. 1871'in başlarında, Vahşi Batı'da silahşör olarak da bilinen kanun kaçağı John Wesley Hardin, bir sığır sürüsünün sonunda Abilene'e geldi. Otobiyografisinde Hickok'la iddiaya göre arkadaş olduğunu ve görünüşe göre ona olumlu baktığını yazdı [7].
Hickok daha sonra "Wesley Clemmons" un (John Wesley Hardin'in kasabada ortaya çıktığı gibi) Hardin'in takma adı olduğunu ve onun aranan bir suçlu olduğunu bilmediğini söyledi. "Clemmons" (Hardin) ile yaptığı görüşme sırasında, ona silahını şehir kurallarına aykırı olarak taşıdığı için bırakmasını söyledi ve Hardin buna uydu. Ayrıca Wild Bill, Hardin'e Abilene'de beladan uzak durmasını tavsiye etti.
Hardin, Ağustos 1871'de bir sığır gezisi sırasında Hickok'la tekrar karşılaştı. Bu sefer Hickok, Hardin'in tabancalarını şehre getirmesine izin verdi; bu, başkalarının yapmasına asla izin vermediği bir şeydi. Hardin kısa süre sonra Charles Cooger'ı Abilene'de bir otelde yüksek sesle horladığı için öldürdü (ortak bir duvara birkaç kurşun sıktı, onu uyandırmaya çalıştı, ancak kurşunlardan biri Cooger'ın kalbine çarptı), ardından aceleyle gitti. Şehirden kaçmak istiyordu çünkü Vahşi Bill'in onu tutuklamayacağına, itibarını güçlendirmek için öldüreceğine inanıyordu [9].
Ayrıca Hardin, otobiyografisinde Bull's Head Saloon'un sahibi Phil Coe'nun iddiaya göre Hardin'i (kasabadayken) Hickok'u öldürmesi için kışkırtmaya çalıştığını yazıyor. Hickok'u korkutmayı uman Coe, bir kargayı uçarken öldürebileceğini söyledi. Vahşi Bill Hickok'un cevabı Batı'daki en ünlü sözlerden biri haline geldi (muhtemelen uydurma olsa da):
Ekim 1871'de, bir sokak çatışması sırasında (ateşi başlatan şeyin versiyonları farklılık gösterir), Hickok, Phil Coe'yu öldürdü. Coe'ya ateş ettikten sonra birinin kendisine doğru koştuğunu gördü ve hızla iki el daha ateş etti, yanlışlıkla yardımına gelen Abilene Özel Yardımcısı Mareşal Mike Williams'ı vurarak öldürdü. Bu, Hickok'un bir çatışmaya karıştığı son seferdi.
Hickok, olaydan iki aydan kısa bir süre sonra mareşallik görevinden alındı.
Hickok cinayeti ve bununla ilgili yeni efsaneler
William Frederick Cody, lakaplı Buffalo Bill
1873'te Buffalo Bill Cody, Hickok'u tiyatro grubuna katılmaya davet etti. Hickok performans sergilemeyi sevmiyordu ve çoğu zaman sahnenin arkasına saklanıyordu. Bir performansta, kendisine odaklanan bir spot ışığı çekti. Grupta yalnızca birkaç ay çalıştı.
1876'da Hickok, Kansas City, Missouri'deki bir göz uzmanından yardım istedi. Kesin tanı günümüze ulaşamadı, ancak Lucien Howe'un Harvard Tıp Fakültesi'ndeki oftalmoloji kütüphanecisi Charles Snyder şunları kaydetti: "Granül konjonktivit, oftalmi, trahom -nasıl isterseniz öyle adlandırın- batı sınırında yaygındı. James bundan acı çekti" [1].
1 Ağustos 1876'da Hickok, Deadwood, Dakota'daki Nuttal & Mann Salon No. 10'da poker oynuyordu. Masada yer açıldığında Jack McCall adında sarhoş bir adam oynamak için oturdu. Ve büyük kayıp verdi. Hickok, McCall'ın kayıplarını karşılayıncaya kadar oyunu bırakmasını önerdi ve ona kahvaltı için para vermeyi teklif etti. McCall parayı kabul etmesine rağmen görünüşe göre gücenmişti.
Ertesi gün Hickok yeniden poker oynadı. Girişi görebilmek için genellikle sırtı duvara dönük otururdu ama oyuna katıldığında başka boş koltuk olmadığı için sırtı kapıya dönük oturmak zorunda kalırdı. Masadaki diğer adam olan Charles Rich'ten iki kez kendisiyle yer değiştirmesini istedi ama Rich reddetti.
McCall kısa süre sonra salona girdi, Hickok'a arkadan yaklaştı, Colt Model 1873 Tek Eylem Ordusu .45 kalibrelik tabancasını çıkardı ve bağırdı. "Lanet olsun! Anla!" Hickok'u kafasının arkasından vurdu.
Vahşi Bill anında öldü. Mermi sağ yanağından geçti ve başka bir oyuncuya, nehir teknesi kaptanı William Massey'nin sol bileğine çarptı. James Hickok öldüğünde, daha sonra "ölü adamın eli" olarak anılacak olan bir kart kombinasyonunu (üç as ve iki sekizli siyah renk) tutuyordu.
Jack McCall'u hangi saiklerin motive ettiği kesin olarak bilinmiyor - ya "kahvaltı parası" nedeniyle gücenmişti ya da (kendi ifadesine göre) kardeşinin öldürülmesi nedeniyle Hickok'tan intikam alıyordu. Kardeşinin cinayetiyle ilgili bilgilerin ne kadar doğru olduğu açık değil; Lew McCall adında bir adam gerçekten de Abilene, Kansas'ta kimliği belirsiz bir kanun adamı tarafından öldürüldü, ancak Jack McCall ile akraba olduğuna dair hiçbir kanıt yok.
Duruşmada McCall'u çocukluğundan beri tanıyan tanıklardan biri, onun erkek kardeşi olmadığını iddia etti. Jüriyi McCall'un suçlu olduğuna ikna eden şey bu ifadenin yanı sıra görgü tanıklarının ifadeleriydi ve kendisi ölüm cezasına çarptırıldı.[10]
Hickok'un ölümünden sonra figürü, yaşamı boyunca olduğundan daha fazla efsaneyle çevrelendi. Bu efsanelerin yaratıcılarından biri eski gazeteci J. W. Buell'di. Buell, Hickok hakkındaki ilk kitabını 1880'de yayınladı. Adı "Vahşi Bill Scout'un Hayatı ve Şaşırtıcı Maceraları" idi. Kitap o kadar popülerdi ki devamı olan Ovaların Kahramanları ertesi yıl çıktı.
Her ne kadar Buell, eserini "gerçek tarih" olarak nitelendirse de onun romanları, George Ward Nichols'un uydurma bir makalesinden yeniden işlenmiş ve Buell'in kendisi tarafından icat edilen birkaç yeni efsaneyle desteklenen hikayelerden biraz daha fazlasıydı.[10]
Buell'in romanlarından birinde Hickok, sözde "Batı'nın terbiyecisi" olarak, "medeniyeti kanunsuz bir bölgeye getiren" bir adam olarak görünür; bu da elbette gerçeklikle çok uzak bir ilişkiye sahiptir.
Özetlemek gerekirse, modern bir bakış açısıyla James Butler Hickok'un iyi bir vatandaş olmadığını ve modern dünyada bir kahraman değil bir suçlu olarak görüleceğini belirtmek gerekir. Ancak Vahşi Bill farklı bir çağda, tamamen farklı emir ve yasaların olduğu bir bölgede yaşıyordu.
Zamanının adamıydı ve o dönemin insanının karakteristik dünya görüşüne ve dünya algısına uygun hareket ediyordu. Dolayısıyla çağımız açısından değerlendirmek yanlış olur.
XNUMX. yüzyılın ikinci yarısında Vahşi Batı'da kurulan düzen açısından (materyalin başında da belirtildiği gibi), Hickok'a açık bir şekilde soğukkanlı bir katil ya da haydut denemez.
Kaynaklar:
[1] Rosa, Joseph G. Ona Vahşi Bill adını verdiler: James Butler Hickok'un hayatı ve maceraları. Oklahoma Üniversitesi Yayınları, 1979.
[2]. Baranova P. E. XNUMX. yüzyılın ikinci yarısında Vahşi Batı'da Adalet. [Elektronik kaynak] URL'si: https://cyberleninka.ru/article/n/pravosudie-na-dikom-zapade-vo-vtoroy-polovine-xix-veka.
[3]. Harry James. Silahşörlerin silahları. Los Angeles: Petersen Pub. Co., 1975.
[4]. Kelsey, DM Öncü Kahramanlarımız ve Onların Cesur Eylemleri. Kessinger Yayıncılık. 1885.
[5]. Garth B. Vakıfta yaşananlar. 1876. [Elektronik kaynak] URL'si: http://az.lib.rU/b/bretgart_f/text_1876_chto_sluchilos_na_fonde-oldorfo.shtml.
[6]. David Tutt'un Öldürülmesi, 1865. Springfield, Greene County, Missouri. Greene County, Missouri'nin tarihi. Western Historical Company, 1983. [Elektronik kaynak] URL'si: http://files.usgwarchives.net/mo/greene/bios/t3000004.txt.
[7]. Rosa, Joseph G. Vahşi Bill Hickok: Adam ve Efsanesi. Lawrence: Kansas Üniversitesi Yayınları, 1996.
[8]. Nichols, George Ward (Şubat 1867). "Vahşi Bill" Harper's New Monthly Magazine, Şubat 1867. Cilt. 34, hayır. 201.
[9]. John Wesley Hardin. John Wesley Hardin'in Hayatı, Kendisi Tarafından Yazılmıştır. Seguin, Teksas: Smith & Moore, 2011.
[10]. Sonneborn, Liz. Vahşi Bill Hickok. New York, Infobase Yayıncılığı, 2011.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.