Marco Polo, uzak kentlerin yabancı semtlerinde kendini ne denli yitirirse, oraya varmak için geçtiği diğer kentleri o denli anladığını ve yolculuklarının duraklarından tekrar geçtiğini, demir aldığı limanı, gençliğinin geçtiği tanıdık mekanları, evinin civarını ve çocukken koşturduğu küçük Venedik meydanını tanımayı öğrendiğini söylediğini hayal ediyordu.
İnsanlar ağaçlar ve taşlar arasında günlerce yürür. Göz nadiren takılır bir şeye. Yalnızca, onu, başka bir şeyin işareti olarak tanıdığı zaman: kumdaki iz kaplanın geçişini anlatır; sazlık, bir su damarını haber verir; Japongülü kışın bittiğini muştular. Bunlar dışında her şey dilsiz,her şey aynıdır; ağaçlar ve taşlar sadece ağaç, sadece taştır.