Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetlerinin geliştirilmesi için umutların tartışılması sonsuza kadar sürecek - sadece ülkenin içindeki ve etrafındaki durum, savaş araçlarının ve yöntemlerinin her zaman değişeceği için sonsuza dek sürecek.
NÜKLEER BANYO TÜM DEĞİL
nükleer silâhözellikle stratejik - bu kesinlikle “her şeyimiz” (Puşkin'den sonra ikinci). Ancak tatsız bir özelliği var - savaş kullanımının imkansızlığı. Nükleer olmayan bir ülkeye karşı kullanımı askeri olarak gereksiz ve politik olarak imkansız olurdu. Nükleer bir ülkeye karşı kullanmak, benzer bir cevaba yol açıyor. Sonuç olarak, nükleer silahlar ancak iki tarafın da intihar etmeye karar vermesi durumunda kullanılabilir. Bir ülkenin nükleer silahları varsa, ancak tam teşekküllü geleneksel güçler yoksa, ülkenin tamamen imhası söz konusu değilse, nükleer silahları kullanma riskini göze almaması umuduyla, sınırlı sayıda amaçlarla geleneksel yollarla saldırgan savaş açılabilir.
Dolayısıyla belli bir paradoks var. Bir yandan Rusya, en güçlü potansiyel rakiplerinin, ABD ve Çin’in imhasını güvence altına alan nükleer güçlere sahip olmak zorunda.
Öte yandan, ülke güvenliğinin asıl garantörü, yalnızca, kendisine karşı herhangi bir saldırganın fiyatını, her koşulda herhangi bir düşman için haksız yere yüksek ve haksız kılan güçlü kuvvetlerdir.
Bununla birlikte, burada bir paradoks da ortaya çıkar: daha güçlü olan sıradan güçlerin potansiyeli ne kadar güçlü olursa (daha az güçlü bir nükleer cephaneyle birlikte), savaşma olasılıkları o kadar düşüktür. Bununla birlikte, bu silahlı kuvvetlerin varlığının amacıdır - ülkenin öncelikle barışı ve ikincisi olarak tamamen bağımsız ve bağımsız bir iç ve dış politika izleyebilmesini sağlamak. Ülkenin ordusu ne kadar güçlü olursa, o kadar az dış tehdit oluşturur ve bunun tersi de öğrenciye açıktır. Buna göre, Rus toplumunun bazı çevrelerinde “kimsenin bizi tehdit etmeyeceği” yönündeki popüler konuşma, bu nedenle askeri harcamaları büyük ölçüde azaltmak gerekiyor, açık bir aptallık veya tamamen ihanet. Askeri harcamayı büyük ölçüde azaltır almaz, tehditler anında ortaya çıkacaktır.
Tamamen ekonomik bir bakış açısıyla bile, bir ordu, en azından, finanse edilen bir orduna mal olmaktadır, çünkü parayı emmektedir ancak doğrudan işlevini yerine getirmemektedir - ülkeyi bir bütün olarak ve ekonomisini özellikle dış tehditlerden korumak için. Yani, yalnızca bu silahlı kuvvetler gerçekten etkilidir, onların varlığı sayesinde, kendilerine asla savaşmamaları için bir fırsat sunarlar. En azından - bir savunma savaşında.
ASKERİ GİDERLER HAKKINDA
Askeri harcamalar ekonomi için faydalıdır ve başka bir deyişle - ileri teknoloji üretimi alanında çok güçlü bir çarpan etkisi sağlarlar. Bu durum, Rusya’da askeri-sanayi kompleksinin genellikle sanayinin tek rekabetçi ve gerçekten yüksek teknoloji ürünü olması gerçeğinin yanı sıra iyi bilinmektedir. Bu nedenle, yüksek öğretim ve akademik dereceye sahip kişilerden kaynaklanan askeri harcamaları azaltma zorunluluğu istemsizce bize Milyukov'un ünlü sorusunu hatırlatıyor: “Saçma mı, ihanet mi?”
Burada, zihniyetimizde savaşın tamamen savunabileceği ve tamamen savunması gerektiğine dair çok güçlü bir inanç olduğu belirtilmelidir (neredeyse tüm insanlığın bizi sonsuz saldırganlar olarak görmesine rağmen). Aslında, durum böyle değil. Elbette savaş, kışkırtılmamış saldırganlığı açıkça aşılmamalıdır. Ancak son yıllarda Rusya’nın kendisi, kendi çıkarları dışında, kendi çıkarları dışında, kendi çıkarları dışındaki aktif çıkarların olasılığını göstermiştir. Suriye hakkında soru yok, meşru hükümetin daveti üzerine sadece orada meşru olarak savaşıyoruz. Fakat Abhazya, Güney Osetya, Kırım, elbette, bizim tarafımızdan “saldırganlık ve işgal” olarak ilan edilebilir, ancak bunlar, tüm bu bölgelerin halkı Rusya'yı bir işgalci olarak değil, bir kurtarıcı olarak gördüğü için değildir. Buna ek olarak, eylem başka önemli bir yönü daha var - "şok tedavisi". Batı ancak bu şekilde “hayata geçirilebilir”, yani uluslararası hukuk normlarının ihlali üzerinde tekele sahip olmadığının farkına varılabilir ve eğer onu anlamıyorsa, Batı’ya vuracak küresel ölçekte tam bir kaos yaşayacak. bu zaten oluyor). Bu nedenle, yeni bir şekilde müzakere etmek ve daha önce tamamlanmış olan gerçekleri kabul ederek uluslararası hukuku yeniden kurmak gereklidir.
TERÖRSEL ORDUSU
Ulusal silahlı kuvvetlerin nükleer ve konvansiyonel kuvvetlerine ek olarak, ülkenin askeri yapının üçüncü bir bileşenine de ihtiyacı var - bölge birlikleri. Artık klasik savaş bile "Barents Denizinden Karadeniz'e" (veya Baykal'dan Pasifik Okyanusu'na kadar) katı cephelerde yapılmayacak, askerlerin (sadece havadan değil) rakiplerinin arka arkaya derinlemesine nüfuz etmesi mümkün. Ancak sınır cephelerinde bile resmi bir tane bile yok. Bu nedenle, ülkenin bütün bölgesini aynı anda korumak gerekir. Rus (Ulusal) Muhafızları yaratarak en önemli adımı attık ve bu durumda “toprak birlikleri” doğrudan kullanıldı. Askeri harcamalarda keskin bir düşüş talep eden toplumumuzun aynı çevrelerinde, Rosguard'ların yaratılması komployla yorumlandı - gelecekteki kitlesel hükümet karşıtı protestoları bastırmak için yaratıldı. Neden komploya ihtiyaç duyulduğu açık değil, çünkü iç huzursuzluğun bastırılması resmen Rosguard'ın işlevlerinden biri (aslında, herhangi bir ülkede, en demokratik bile, benzer işlevlere sahip güç yapıları var). Aynı zamanda, Rusya'daki gerçek sosyo-ekonomik ve politik durumdan biraz haberdar olsak bile, kitlesel hükümet karşıtı konuşmaların olasılığının kesinlikle sıfır olduğu ve bu durumu değiştirme eğiliminin olmadığı açıkça anlaşılıyor. Bu nedenle, Rosgvardia'yı öncelikle bölgesel birliklerin işlevlerini yerine getirmeye, yani büyük terörist gruplara, özel kuvvetlere, inişlere ve PMC'lere ve bazı durumlarda düzenli olarak yabancı devletlerin düzenli birliklerine ve aynı zamanda büyük göçmen akışlarına karşı savaşmaları konusunda yönlendirmek özellikle önemlidir. Bu aşağıda tartışılmaktadır). Rosgvardiya'nın, aslında ikinci Silahlı Kuvvetler olan ABD Ulusal Muhafızlarının bir benzerine dönüşmesi muhtemeldir.
Bölgesel savunmanın önemi, yakın gelecekte Rusya'ya yönelik tek gerçek dış tehdidin, açıkça sarı saten tarzında işleyen radikal Sünni İslami grupların faaliyetleri olacağı gerçeği nedeniyle özellikle büyüktür. Doğru, şimdi Rusya topraklarında bu düşmanla savaş halinde. Mevcut Suriye kampanyası şu anda herkes için en iyilerden biri tarih yerli uçak "Rurik'ten günümüze." Bu, hem tamamen askeri yönler (hem az miktarda harcama ve insan ve ekipmandaki asgari kayıplar ile çok iyi bir sonuç) hem de politik tarafa (tarihinin çok nadiren, Rusya'ya “eğrinin önünde” davranıyordu) düşmanın geldiği zaman neredeyse her zaman bekledi toprakları, sivilleri öldürmek, ekonomiyi ve altyapıyı yok etmek). Dengeyi daha ileri düzeyde tutmak son derece önemlidir: bir yandan, tarafımızdaki maliyet ve kayıplarda önemli bir artışı önlemek için, diğer yandan - Suriye tarafının kırılmasını önlemek için kampanyayı süresiz olarak sürüklememek. Ve en önemlisi, savaşın asıl amacını unutmamalıyız - Sünni radikalleri topraklarından azami bir mesafede tutmak ve azami insan ve maddi kayıplara neden olmak. Bu savaşın diğer hedefleri ya bu ana hedefe bağlı olmalı ya da tamamen reddedilmelidir.
Ve Çin hala tehlikeli
NATO’nun Rusya’ya karşı saldırganlık olasılığı, kitlesel hükümet karşıtı protesto eylemleriyle aynı - mutlak bir sıfır. Teknik donanımları ve en önemlisi, hem askeri personelin hem de genel olarak toplumların psikolojik durumu açısından Avrupa orduları tamamen göz ardı edilebilir. Amerika Birleşik Devletleri'nin askeri gücü kesinlikle çok büyük, ancak temel dezavantajı işe alım ilkesi. Oldukça gelişmiş bir ülkede "profesyonel", yani tamamen işe alınmış bir ordu, neredeyse hiçbir kayba izin vermeyen, düşmana karşı tam teknolojik üstünlükle savaşacak. Rusya'ya karşı, ABD bu şekilde savaşamaz. Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetlerinin sıradan güçleri bile, nükleer silah kullanmadan, bugün ABD Silahlı Kuvvetlerinin kabul edilemez zayiatlara neden olacağını garanti ediyor. Gelecekte, Amerika Birleşik Devletleri'nden gelen tehdit esas olarak, ABD ve Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri'nin teknolojik seviyelerinin yanı sıra Rusya'daki iç istikrarın oranı ile belirlenecektir.
Elbette Çin, ordunun ve toplumun tamamen farklı psikolojik durumundan ötürü NATO’dan çok daha tehlikelidir (bu nedenle, kayıplara karşı direnci Avrupa’dan ziyade Amerikan’dan oldukça yüksektir). Ancak, şu ana kadar, Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri, nükleer silah kullanmadan bile teknolojide PLA'da kabul edilemez bir hasara neden olabilir. Sonra ne olacağını söylemek çok zor. PLA'nın teknik ekipmanı çok hızlı büyüyor, tüm ana sınıfların silahlarının sayısı en azından azalmıyor. Aynı zamanda, ÇHC içerisinde hızla gelişen sorunlar ve Çin’in askeri hariç değil, çeşitli şekillerde dış genişlemesinin ön şartı olabilecek birçok çelişki artıyor. Bu bakımdan, Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetlerinin, hatta normal kuvvetler tarafından bile, Rusya'ya karşı doğrudan saldırganlık fiyatını kabul edilemez derecede yüksek ve haksız yere düşürme kabiliyetini korumak kritik önem taşımaktadır.
Ancak, Çin'in emrinde (NATO’nun aksine) çok güçlü bir silah var - göçmenler. Ordu, kadınlar ve çocuklar dahil, silahsız insanlara ateş edemez. Dahası, eğer milyonlarca göçmen varsa, bunlar normal birliklerin işgalinden daha az tehdit oluşturmazlar. Şimdi Asya ve Afrika'dan gelen göçmenlerin Avrupa'yı nasıl tahrip ettiğini görüyoruz. Avrupa'ya yönelik tehditlerin terörde olmadığını, bireysel pisliklerin çok fazla olduğunu vurgulamak gerekiyor. Tehdit, toplumların etno-itiraflı kompozisyonunda ve gelecekte sosyal sistemin çöküşünde ve daha sonra bir bütün olarak ekonomide geri dönüşü olmayan bir değişim içindedir. Diğer insanların problemlerinden, şu anda bir sonuç çıkarmamız gerekiyor. Çin'den, bir askeri işgalin yerini alacağı (veya tahmin edeceği) birkaç milyonlarca insanın Rusya'ya göçünü doğrudan teşvik etmek mümkündür. Böyle bir durumda, Rosgvardia'nın rolü çok büyük olacaktır. Gereksiz düşünceler olmadan göçmenlerin kamplara gönderilmesi gerekecek, bunun ardından ya hepsi ya da 12'tan daha yaşlı olan erkekler herhangi bir durum tartışılmadan sınır dışı edilecek. Sürgünlere karşı çıkanlar, yine herhangi bir düşünce olmadan "ulusal ekonominin inşasına" gönderilebilir. İlk aşamadaki aşırı sertlik, gelecekte çok büyük sorunları önleyebilir. Ülkenin liderliğinin, hümanizmi kendi vatandaşlarına karşı değil, yabancılara değil (gerçek mücbir sebepler hariç, yani doğal afetler ve insan yapımı felaketler hariç) kullanma zorunluluğunu anlamak gerekir. Üstelik yabancılara karşı hümanizm, Avrupa’nın gösterdiği gibi neredeyse her zaman son derece anti-insandır. İç istikrarın Rusya'yı dış saldırganlıktan pratik olarak savunmasız bıraktığı ve bunun aksine iç istikrarsızlaştırmanın her taraftan saldırganlık için bir “davet” haline gelmesi nedeniyle bu iki katı anlama önemlidir. Batı, Güney ve Doğu.
Elbette Rusya, askeri alanda gözle görülür bir teknolojik gecikmeye ABD veya Çin'den izin vermemekle yükümlüdür. Teknoloji bilim tarafından üretilir. Ve tam da bu alanda ve bugün eğitim için Rusya’nın en büyük tehdidi olan bitişik eğitim alanındaki durum budur. Sadece bir kurum olarak bilimin durumu ile ilgili değil, aynı zamanda en elverişli olmaktan uzak, aynı zamanda toplumdaki bilimsel dünya görüşünün kasıtlı olarak uygulandığı atmosfer ile ilgilidir. Pops, sihir, din, çeşitli “şok edici hipotezlerin” müstehcenliği, psişikler, astrologlar ve diğer şarlatanlar temelde böyle bir bakışla uyuşmuyor, ama bütün bunlar gittikçe daha az oluyor ve bilim - az ve az. Bilimin birkaç on yıl içinde yok edilmesi durumunda, basitçe "çıplak ellerle" alınabilir, saldırganlığa bile gerek yoktur.
Rusya'nın askeri örgütü ne olacak
- Yazar:
- Alexander Khramchikhin
- Orijinal Kaynak:
- http://nvo.ng.ru/realty/2016-12-09/1_929_budget.html
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter