Aşağıdakiler Karen Jennings’in yeni romanından alıntıdır, Bir ada. Jennings, Cape Town’da yaşayan Güney Afrikalı bir yazardır. Stellenbosch Üniversitesi Tarih Bölümü’nde ve özellikle “Bilinmeyen İnsanların Biyografisi” projesinde çalışmaktadır. Bir ada onun Amerika’daki ilk çıkışı.
Ada kıyısının dağınık çakılları üzerine ilk kez bir petrol varili vurmuştu. Yıllar içinde başka eşyalar da gelmişti: yırtık pırtık gömlekler, ip parçaları, plastik yemek kutularından çatlamış kapaklar, saça benzeyen sentetik malzemeden örgüler. Bugün olduğu gibi cesetler de olmuştu. Uzunluğu tamburun yanında uzanıyordu, bir eli sanki birlikte yolculuk yaptıklarını ve artık ayrılmak istemediklerini belirtmek için öne doğru uzanıyordu.
Samuel, o sabah deniz feneri kulesinin içinden aşağı inerken, küçük pencerelerden birinden ilk önce davulu gördü. Dikkatli yürümek zorundaydı. Taş basamaklar eskiydi, yıpranmış pürüzsüzdü, vadili merkezleri onu tökezlemeye hazırdı. Çimentonun izin verdiği yerlere metal tutamaklar yerleştirmişti, ancak inişin geri kalanı kollar uzanmış, parmaklar destek olarak pürüzlü kenarları fırçalayarak yapıldı.
Davul plastikti, işçi tulumlarının mavisiydi ve kıyıya acele ederken akıntıda sallanarak görünürde kaldı. Sadece bir kez geldiğinde gördüğü ceset. Tamburun etrafında dar bir daire çizerek kenara çekildi. Görünür çatlaklar veya delikler olmadan bir başkan olarak şişmandı.
Dikkatlice kaldırdı. Boştu; mühür tutmuştu. Yine de hafif olmasına rağmen, şey hantaldı. Boğumlu elleriyle o pürüzsüz yüzeyi kavramak ve onu pürüzlü çakılların üzerinden, kayaların üzerinden ve sonra kumlu yol boyunca, çalılıklardan ve çimenlerden geçerek, kulübenin kulenin yanında oturduğu burun bölgesine taşımak mümkün olmazdı. Belki bir ip getirip davulu sırtına bağlasaydı, çarkı parçalanıp sarp kumsala takılan, çoğu zaman kendi ağırlığı yüzünden devrilen eski ahşap höyüğü kullanmaktan kaçınabilirdi.
Evet, davulu sırtında taşımak en iyi seçenek olacaktır. Daha sonra, bahçede, yağmalanmış ve çürüyen kalaslar arasında yaşayan eski demir testeresini avlayacaktı. Bıçağın pasını ovalar, elinden geldiğince keskinleştirir ve tamburun tepesini görür, sonra onu sebzesinde kullanmak üzere yağmur suyunu tutabilmesi için oluğun taştığı kulübenin dış köşesine koyardı. Bahçe.
Samuel davulun düşmesine izin verdi. Düz olmayan yüzeyde sendeleyerek cesedin koluna çarptı. Bunu unutmuştu. İçini çekti. Cesedi ortadan kaldırmak bütün gün sürecekti. Tüm gün. Önce onu hareket ettirmek, sonra da ince kum tabakasıyla kayalık adada zaten imkansız olan gömmek. Tek seçenek, geçmişte başkalarıyla yaptığı gibi, onu taşlarla kapatmaktı. Yine de çok büyük bir bedendi. Genişliği değil, uzunluğu. Davuldan iki kat daha uzun, sanki denizin kabarması ve alçalması onu bu doğal olmayan, uzun biçime sokmuş gibi.
Kollar güçlüydü, çıplak gövdenin boğumlu omurgasına ve keskin kaburgalarına göre orantısızdı. Küçük, ince siyah bukleler her kürek kemiğinde yamalar oluşturuyor ve sırtının gri kot şortuyla buluştuğu yeri daha da renklendiriyordu. Aynı bukleler, onun boyunda bir adam için çok küçük, bacaklarında ve ayak parmaklarında, önkollarında ve parmaklarının birleşim yerlerinde uzuyordu. Samuel’i huzursuz ettiler. Bunlar yeni doğmuş bir hayvanın ya da ana rahminde çok uzun süre kalmış bir bebeğin kıllarıydı. Deniz burada bu taşların üzerinde ne doğurdu?
Sabah güneşi yükselirken bukleler tuz kristalleriyle gümüşlenmişti. Saçları da kumun içine yerleştiği yerde griydi. Adamın yüzünün görünen tek kısmına taneler yapışmıştı – alnının bir kısmı, kapalı bir göz. Yüzün geri kalanı omzuna bastırılmıştı.
Samuel tuttu. Bu beklemek zorunda kalacaktı. Önce davula yönelecek, sonra ertesi sabah, eğer ceset denize geri dönmemiş olsaydı, adanın bazı kayalarını kırmak ve onu örtecek kadar parça oluşturmak zorunda kalacaktı.
Deniz feneri bekçiliği yaptığı yirmi üç yıl boyunca bu cesetlerden otuz iki tane olmuştu. Otuz iki isimsiz, sahipsiz. Başlangıçta, hükümet yeniyken, vaatlerle doluyken, her şey hala kaos içindeyken ve diktatörlük yönetimi altındaki çeyrek asırdır ölüler ve kayıplar aranırken, Samuel cesetleri rapor etmişti. İlk kez görevliler, ellerinde panolar ve bir düzine ceset torbasıyla dışarı çıkmış, adayı sığ mezarlar, kayalar arasında kalmış kalıntılar, çakıllı kumun bir parçası haline gelen kemikler ve dişler için taramışlardı.
Sorumlu kadın, rugan topuklarındaki çizik izine bakarken, “Anlıyorsunuz,” demişti, “söz verdik. Ulusal olarak ilerleyebilmek için Diktatör altında acı çeken herkesi bulmalıyız. Başkentin dışındaki bir alanda meslektaşlarım en az elli cesetten oluşan bir mezar buldu. Başka bir meslektaşım, ormandaki ağaçlara asılmış yedi kişinin kalıntılarını keşfetti. Bunca zaman sonra hala asılı duruyorlardı, anlıyorsunuz. Kim bilir burada kaç tane bulacağız? Çok sayıda olacağına eminim. Burası ideal bir çöplük.”
“Öyle mi düşünüyorsun?”
“Ah evet, sadece etrafına bak.” Manzaraya el salladı. “Kilometrelerce kimse yok. Hiç kimse görecek, duymayacak veya bir şey yapacak.” Yaklaştı, sesini alçalttı. “Muhalifleri ölüme gönderdiği toplama kampları gibi gizli kampları olduğuna dair bazı konuşmalar olduğunu söylüyorlar. Tabii ki, bunun kesinlikle doğru olup olmadığını henüz bilmiyoruz. Buna dair bir kanıt bulamadık ama burası böyle bir yer olabilirdi, değil mi? Burası birini ölüme göndereceğiniz bir yer değil mi?”
Samuel cevap vermedi ve kadın ondan çoktan dönmüştü, ekibinin bir üyesini arıyor, saatine dokunuyordu. Adam başını salladıktan sonra, “Aramaya devam et,” dedi. Tekrar Samuel’le yüz yüze geldi ve “Cesetleri bulduğumuzda, ulus için ve hepimiz için iyileşmenin başlayacağı zaman geldi” dedi. O zamana kadar iyileşemeyiz. Cesetlere ihtiyacımız var.”
Mürettebat birer birer, eli boş döndüklerinde, sadece bir günlük iş için göstermek için yıkanmış cesetle, tekneye koştu, bir veda nezaketi olmadan aniden ayrıldı. Samuel ondan ve departmanından haber alamadı. Ölü adama ne olduğunu ya da kim olabileceğini bilmiyordu.
Aylar sonra, belki bir yıl sonra, yan yana yıkanmış üç küçük ceset buldu. Genç bir oğlan, bir kız, battaniyeli bir bebek. O günlerde deniz fenerinin radyosu hala çalışıyordu ve rapor vermek için kıyıyla temasa geçmişti. Kadın onu geri aradı, sesi statik tarafından kesildi.
“Onlar ne renk?”
“Ne?”
“Onlar ne renk? Cesetler. Hangi renk?”
Sessizdi.
“Sorduğum şey, bizden daha koyu mu -tenleri- bilmek istediğim şey bu. Senden mi benden daha mı esmerler?”
“Bence de.”
“Ya yüzleri? Daha uzunlar mı? Elmacık kemikleri nasıl?”
“Bilmiyorum. Onlar çocuk. Çocuklara benziyorlar.”
“Dinle, biz meşgul insanlarız. Uğraşmamız gereken gerçek suçlar var. Gerçek vahşet, anlıyorsunuz. Başka bir ülkenin mültecileri her kaçtığında ve boğulduğunda adaya çıkamayız. Bu bizim sorunumuz değil.”
“O zaman onları ne yapmalıyım?”
“İstediğini yap. Onları istemiyoruz.”
O zamana kadar kulübenin yanındaki sebze bahçesine başlamış, maaşını anakaradan toprak ithal etmek için kullanmış, tohum ve kırpıntı sipariş etmişti. Ve tüm bu yeni büyümeyi korumak için etrafına kuru taştan bir duvar örmeye başlamıştı. Adanın tüm tuğla büyüklüğündeki taşlarını toplayıp, yeterince yüksek olana ve bir bariyer oluşturacak kadar gerilene kadar üst üste yerleştirdi. Bundan sonra bir balyoz sipariş etti ve yapımında molozları kullanarak kıyı şeridini oluşturan birçok kaya ve kayayı parçaladı. Ada yavaş yavaş şekil değiştirmeye başladı. Helikopterin üzerinden uçma alışkanlığı olsaydı, pilotu küçük bölmelerin genişlediğini, bir zamanlar tırtıklı kenarların olduğu eğrileri fark ederdi.
Samuel, her şey kuşatılıncaya kadar adanın çevresi boyunca surla devam etti. Cesetleri bu dış duvarın içine sokmaya başladı. Çoğu zaman onları gömmeden önce, Samuel kimliklerini bulmak için ceplerini karıştırdı, ama hiçbir zaman önemli bir şey olmamıştı. Yaşlı bir adamın yumruğunun ötesinde değil, kıskacında ezmek için sıkıştırılmış bir tomar yabancı parayla lümpen. Samuel onu onunla birlikte gömmüştü. Duvarın kulübeden en uzak olan kısımlarındaki cesetlerin çürüme kokusunun kendisine ulaşmayacağı yerleri seçti. Yine de, haftalarca duvarın etrafında gezinen ve gagalayarak içeri girmeye çalışan martıları cezbettiler. Zamanla bu parçaları daha sağlam yapmayı öğrendi, böylece içeriklerini biraz şişirdiler. Buna rağmen, bazen martılar içeri girmeyi ve içerideki cesede girmeyi başardılar. Cesetlerin yardımsız dağılmaya bırakıldığı yerlerde, taşlar çoğu zaman çökerdi.
Samuel, davulun yanında yatan bedeni yarı dürttü, yarı tekmeledi. Çarpma, kolun kaymasına, başın pozisyonundan yuvarlanmasına ve yüzün ortaya çıkmasına neden oldu. Her iki göz de kısaca açıldı. Boğaz hırladı ve uzatılan elin parmakları seğirdi, altlarındaki bir çakıl taşına dokundu.
Samuel geriye doğru savruldu. “Merhaba,” dedi yumuşak bir sesle. Ardından “Merhaba.”
Adam bir daha kıpırdamadı, ama şimdi boynunda bir nabzın gözle görülür yavaş zonklaması vardı. Deniz çakıl taşlarına tıslayıp tekrar uzaklaşırken yukarı-aşağı, yukarı-aşağı dövdü.
Samuel saydı. Elli vuruş. İki yüz. Üç yüz elli. Beş yüz yaşında plastik tambura döndü, kollarını ortasına doladı ve yüksek su işaretinin ötesinde kıyıya doğru tökezlerken göremeyerek beceriksizce önünde kaldırdı. Davulu yana yatırdı, çakıl taşlarıyla tıkadı ve sonra vücuda geri döndü, yüz darbe daha sayarak hiç değişmeyen eskimiş patikalardan buruna doğru ilerlemeye başladı.
_________________________________
Kitaptan Bir ada Karen Jennings tarafından. Telif hakkı © 2020 Karen Jennings’e aittir. Penguin Random House LLC’nin bir bölümü olan Random House’un bir baskısı olan Hogarth tarafından yayınlanmıştır. Tüm hakları Saklıdır.
Kaynak : https://lithub.com/an-island/