Son beş yıldır, tuhaf bir haber döngüsünün tekrar tekrar oynanmasını izledim. En son tekrarlama, 16 Haziran’da Kansas City, Mo.’da yerel bir haber kuruluşu olan KCTV5’in dramatik bir başlık altında polis vücut kamerası görüntülerini yayınlamasıyla başladı: “ ‘Öldüğümü Biliyordum’: Nasıl 5 Tur Narcan Muhtemelen Kurtuldu? KCK Polis Memuru’nun Hayatı.” Bu cümledeki işlemsel kelime “muhtemelen” dir. Görüntülerde, bir banliyö mahallesine benzeyen karlı bir çimenlikte duran, güneş gözlüğü ve tek kullanımlık eldivenler takan bir polis memuru, buruşuk bir kağıt parçasının içine saklanan hapları inceliyor. Başka bir memur, “Kapatın – bu fentanil, ahbap” diyor. “Bunu çabuk bir çantaya koy, böylece açığa çıkmayalım.” Görüntüdeki zaman damgası daha sonra beş dakika sonrasına atlar. Hapları tutan memur şimdi yere yığıldı, uzuvları bir kar meleği yapıyormuş gibi açıldı. Başka bir memurun “Narcan, Narcan, Narcan!” diye bağırdığını duyuyoruz. Görev arkadaşları, gerçek bir panik gibi görünen opioid aşırı doz panzehirini birkaç kez burnuna püskürttüğünde, düşen subay hızla nefes nefese kalıyor.
Memur yakındaki bir hastaneye götürüldü ve daha sonra serbest bırakıldı ve bir saat gibi canlı görüntüler dolaşmaya başladı. Ancak tüm bunlarla ilgili büyük bir sorun var: Gösterilen semptomların “fentanile maruz kalma”dan kaynaklanmış olması neredeyse imkansız. Bilimsel literatür, kesinlikle, fentanil ile kısa süreli temasın, kan dolaşımına girmesi ve kan-beyin bariyerini geçerek böylesine hızlı bir aşırı doza neden olması için yeterli olmadığını göstermektedir. 2017’de Amerika’nın önde gelen toksikolojik toplulukları, bu viral maruziyet hikayelerinin yayılmasını fark etti ve onları durdurmaya çalıştı; O zamandan beri, biri The Times’ın yazı kurulundan biri de dahil olmak üzere büyük haber kuruluşları tarafından sayısız gerçek kontrolü ve bilimsel ifşaatlar yapıldı. Geçen ay, 33 yaşında bir klinik toksikolog ve acil tıp eczacısı olan Ryan Feldman, iş yerinde kazayla devasa bir dozda saf sıvı fentanil döktüğü zaman hakkında bir vaka çalışması yayınladı; hiçbir olumsuz etkisi olmadan onu basitçe yıkadı.
Görüntüde görülen belirtilerin sahte olması değildir. Bazı psikologlar, bir tür “kitlesel psikojenik hastalık” ya da bir tür konversiyon bozukluğu – açık bir fiziksel nedeni olmayan nörolojik semptomlar – ya da potansiyel olarak basit panik ataklar olduğunu öne sürüyorlar. Polis memurlarına, Uyuşturucuyla Mücadele İdaresi de dahil olmak üzere yetkililer tarafından, mikroskobik miktarlarda fentanilin ölümcül olabileceği söylendi; onlara bu maddeden korkmaları öğretilir. Vücutları buna göre tepki verebilir ve hızlı nefes alma gibi sıkıntı ve paniğin göstergesi olan semptomlar gösterebilir. (Fentanil tam tersi etki yaratır; yüksek dozlar yavaş ve sığ nefeslere neden olur.)
KCTV5, raporunu sorgulayan yanıtları aldıktan sonra, bu soru üzerindeki tıbbi fikir birliğinden bahsetmeyen bir editör notu ekledi, bunun yerine tıbbi kayıtların memurun “fentanile maruz kaldığı için tedavi gördüğünü” gösterdiğini ve DEA’nın ajanlarının ‘ Fentanile potansiyel maruz kalma “güvenliklerini ve sağlıklarını tehlikeye atıyor.”
Üç ya da dört on yıl önce, Amerikan medyası, ülkenin uyuşturucuya karşı savaşında, kolayca teşhis edilebilen çok sayıda kötü adam üretirken buldu. Örneğin 1980’lerin Miami’si, polisler, uyuşturucular ve kartel düşmanları hakkında sayısız stilize Hollywood aksiyon filmlerine ilham veren bir dönem olan, kokain kaçakçıları ve hükümet arasında yüksek yoğunluklu bir silahlı çatışma bölgesi haline geldi. 1990’lara gelindiğinde, suçu örtbas etme işine giderek daha fazla yerleşen yerel haberler, o kadar iyi silahlanmış ve kanunsuz olarak tasvir edilen şehir çetelerine yönelik ulusal bir saplantıyı sürdürdü ki, onlarla mücadele etmek için polisin açık çekleri kesme konusunda iki taraflı bir fikir birliği oluştu; ülke çapındaki departmanlar, düşük seviyeli uyuşturucu emirlerinin uygulanmasında bile kullanılmak üzere, flaş bombalarından ve gece görüş gözlüklerinden zırhlı kamyonlara kadar milyarlarca dolar değerinde askeri sınıf ekipman aldı. Her gece yayınlanan haber yayınları, hem uyuşturucu kullanıcılarını hem de tacirlerini, yoksulluğun pençesindeki “şehir içi şehirlerde” yoğunlaşmış, ancak her zaman orta sınıf izleyicinin banliyölerine sızma riski altında olan tehlikeli unsurlar olarak gösteriyordu.
Günümüzün uyuşturucu savaşının ön saflarında yer alan polis memurları çok farklı bir manzarayla karşı karşıya. Günümüzün aşırı doz krizinin insani ıstırabı büyük ölçüde gözden gizlenmiştir ve kesinlikle polis merkezli değildir; doğrudan uyuşturucu kullanıcıları ve onların sevdikleri tarafından karşılanır. İlk CDC verilerine göre her günün her bir saatinde 12 Amerikalı ölümcül bir aşırı dozdan ölüyor – yerleşim mahalleleri, benzin istasyonu banyoları ve alışveriş merkezi otoparkları gibi banal yerlerde sessizce ortaya çıkan ağır çekim bir felaket. sosyal ve ekonomik sınıflar arasında en küçük kasabalar ve en büyük şehirler. Ölümcül aşırı dozlar, büyük ölçüde, tek başına madde kullananlar arasında meydana gelir ve onları Narcan ile canlandıracak kimse yoktur. Polis memurlarının aksine, hiperventilasyon yapmazlar ve nefes nefese kalmazlar. Bunun yerine yavaşça sürüklenirler, yavaş yavaş nefes almayı bırakırlar ve bir daha asla uyanmazlar.
Günümüzün şaşırtıcı aşırı doz ölümleri çete şiddeti veya bölge savaşlarından değil, her yerde bulunan ucuz ve güçlü sentetik uyuşturucu pazarından geliyor. Ve böylece polis memurları artık kendileri de dahil olmak üzere ciddi tehlikeyi uyuşturucuların kendisinde görüyorlar. Geçen yıl, San Diego İlçesi Şerif Departmanı, Şerif Bill Nazaran’ın bir memurun hayatını tehdit eden fentanil maruziyetinin “travmatik vücuda giyilen kamera görüntüleri” olarak tanımladığı kendi kamu güvenliği görüntüsünü üretti ve yayınladı. sağlık profesyonellerinin şüpheciliği. Sanki bu videoların her biri, uyuşturucu savaşı savaş alanlarının halkın hayal gücünü yakalamak için çok dağınık ve sıradan olduğu bir çağda yeni kötü adamı, şok edici tehlikeyi tanımlamaya çalışıyor gibi. Sinematik kentsel savaş bölgelerinin ve Uzi’li gangsterlerin görüntüleri, uyuşturucu kullanımının her türden topluluğa sessizce yayıldığı bilgisi ile değiştirildi. Dolayısıyla korku, aynı derecede kaygan bir şeye bağlı: havada gizlenen fentanil parçacıkları, hatta Ohio’daki bir polis memurunun “aşırı dozu” için suçlanan bir polis üniformasının üzerindeki birkaç leke. (Yerel raporlara göre, memur, diğer nedenlerin yanı sıra “ağır suistimal” nedeniyle nihayetinde görevden alındı.)
Bu viral “maruz kalma” videolarının gerçekliği tersine çevirmenin bir yolu var. Polisin her gün etkileşimde bulunduğu insanlar, korumaya yemin ettikleri siviller ve topluluklar, genellikle asıl suçları bağımlılıkla mücadele etmek olan insanlardır – yani, polislerin içeriklerini dürtmesi değil, kendileridir. cepler, en çok tehlikede olanlardır. Bu videoların, insanları yalnızca aşırı dozda uyuşturucu kullananlara yardım etmekten çekindikleri görünmez fentanil izlerinden çok korkutarak değil, aynı zamanda polis memurlarını veya acil durumu ifşa ettikleri için cezalandırmak için cezai suçlamaların kullanılmasını sağlayarak bu tehlikeyi daha da kötüleştireceği endişesi var. ilaçlara cevap verenler.
Kansas City’den gelen habere göre, memur bayılmadan önce, yerel bir kilisede ihtiyacı olan ailelere yiyecek götürmek üzere yola çıkmıştı. Aniden, o ve memur arkadaşları, şüphelinin üzerinde birkaç hap buldukları bir hırsızlığa gönderildi – belki de uyuşturucu bağımlılığını sürdürmek için hırsızlığa dönen biri. Bu, polisin cesur ve sempatik görünmesini sağlayan bir hikaye, ancak asıl soru belirsizliğini koruyor: Gerçekten neden bu kadar korkuyorlar?
Kaynak fotoğraflar: Mirage/Getty Images; Getty Images aracılığıyla The Boston Globe için Blake Nissen; Catherine McQueen/Getty Images; Mohd Bakri Husain/EyeEm/Getty Images; John Moore/Getty Images.