Birçok harika seçenek zaten paylaşıldı. Henüz listelenmemiş birini seçmem gerekirse, AMC Pacer olmalıydı.
Pacer, AMC’nin 1970’lerin en pahalı yeni arabasıydı. Hatchback tek başına 60 milyon dolarlık geliştirme maliyetine ulaştı. Vagonun 6 milyon dolar daha eklediği bildirildi. Bu, 1970 Hornet’e harcanan 40 milyon dolardan ve 1974 Matador kupasına harcanan 40 milyon dolardan daha yüksekti.
İlk hata stildi. AMC pazarın çok ilerisindeydi. Diğer herkesin kare kutuları varken, kıvrımlı bir “Kabarcık Araba” yaptılar. Ayrıca Hornet’in kötü görüş açısı ve sıkışık baş mesafesi ile ilgili şikayetleri de aldılar. Böylece Pacer’ın cam alanı arabanın yüzde 37’sini kapladı. (O zamanki ortalama yaklaşık %20-25 idi) Cam, ayrıca Pacer’ın ağırlığına eklendiğinde sacdan daha ağırdır. (Aşağıya bakınız)
Ayrıca, Pacer üretime hazır olmadan önce iptal edildiğinden, kullanmadıkları bir motor etrafında tasarlanmasına da yardımcı olmadı. Bu hangi sihirli motor olurdu? GM’den her şeyin bir Wankel Döner Motoru! Ancak GM, 1974’te dayanıklılık sorunları, yakıt krizi, alet maliyetleri (motorlar için ve ayrıca rotary’nin ultra kompakt boyutlarından yararlanmak üzere tasarlanmış yeni bir ürün hattı için) ve yaklaşan (geçici) nedenlerle geliştirmeyi iptal etti. 1970’ler) ABD emisyon mevzuatı. Ayrıca yüksek devirli Wankel’in düşük devir ve yüksek torka alışmış Amerikalılara yakışmayacağı düşünülüyordu.
Ancak, AMC kelimenin tam anlamıyla tüm yumurtalarını bu sepete atmıştı. Bu nedenle, mevcut AMC Düz-6 motorunu kabul etmek için Pacer tasarımını aceleyle değiştirmek zorunda kaldılar. Bu, daha uzun motoru Wankel için tasarlanan gövde boyutları içinde tutmak için aktarma organları ve güvenlik duvarının tamamen yeniden tasarlanmasını içeriyordu.
Ardından, Pacer’ın platformu çok ağırdı ve alan verimsizdi. 1976 Pacer, küçültülmüş bir 1978 Chevrolet Malibu iki kapılı coupe (yaklaşık 110 pound) ve altı silindirli bir motora (500 pound’dan fazla) sahip bir Ford Fairmont iki kapılı sedandan daha ağırdı.
Ancak diğerleri boyut ve ağırlık düşürmese bile, Pacer yine de bir domuz olurdu. Hatchback modeli, her biri Pacer’dan iki fitten daha uzun olan “eski okul” tasarımlar olmasına rağmen, bir Ford Granada veya Plymouth Volare kupasından sadece birkaç kilo daha hafifti.
Başka bir deyişle, Pacer, beş veya altı yolcu için yer sunan arabalardan daha ağırdı. Ancak Pacer sadece dört kişiye sığar.
Pacer’ın çöküşüne katkıda bulunmuş olabilecek bir diğer faktör, uyumsuz pazar konumlandırmasıydı. AMC, başlangıçta Pacer’ı üstün kaliteli küçük bir otomobil olarak sundu. Ancak, dolaylı rakibi Ford’un Mustang II’sinin aksine, temel Pacer oldukça sadeydi. Bu, imaj-araba stiliyle çatışan bir ekonomik otomobil havası yarattı.
Renault gelip 80’lere kadar hayatta kalmasına yardımcı olmak için şirkete bazı fonlar vermeseydi, şirket olduğundan daha erken batacaktı.
Pacer gerçekten sevdiğim bir araba istemek beğenmek. Oranları çok tuhaf, piyasadaki hiçbir şeye benzemiyor ve gerçekten ilginç renklerde geldi. çok vardı bardak! Görünürlüğü hayal edin! Ne yazık ki, neredeyse elli yıl sonraPacer yalnızca neredeyse çok daha küçük olmasına rağmen ağırlık olarak diğer kompakt otomobillerle rekabet edebilir.
Kaynak : https://jalopnik.com/these-were-the-biggest-automotive-flops-1848922951