Amerika Yazarlar Birliği’nin Sinema ve Televizyon Yapımcıları Birliği’ne karşı yürüttüğü grevin iki ana ihtilafı teknoloji odaklı: internet yayınının yükselişi ve yapay zekanın yaratıcı süreçte oynayacağı bilinmeyen rol. SAG-AFTRA, benzer endişeler nedeniyle grev yapabilir.
Teknolojik yenilikler, Hollywood tarihindeki birkaç grevin merkezinde yer aldı ve grev hattında en uzun haftalardan bazılarına yol açtı. Şimdi soru, iki aydır devam eden mevcut grevin, geçmişteki işçi eylemlerinden daha zor olup olmayacağı.
1946’da, koaksiyel kablo New York ve Washington, DC’yi ilk kez birbirine bağladığında ve savaş sonrası dönemde ağ televizyonunu doğurduğunda, MCA’daki Lew Wasserman dışında çok az kişi eski filmler gibi yeniden kullanılabilir içeriğin değerini anlayacak kadar anlayışlıydı. 1960’a gelindiğinde, diğer herkes havalı oldu. O yıl, televizyonun yeni ekonomik gerçekleri üzerine biri SAG (43 gün) ve diğeri WGA (153 gün) olmak üzere iki greve tanık oldu: artıklar ve şovların tekrar gösterimi için ödemeler ve orijinal olarak sinemalarda gösterime girmesi için üretilmiş filmlerin sergileri. Loncalar, ileriye dönük yapımlar için bir ödeme yapısı ve televizyonun ortaya çıkmasından önce filmlerde çalışan üyeler için tazminat istedi.
Yirmi yıl sonra iki uzun grev daha geldi: SAG/AFTRA, 1980 yazından başlayarak üç ay boyunca tabelaları omuzladı; WGA, sonraki baharda üç ay daha kaldırımları ezdi. Eldeki sorunlar, gelişen ev videosu ve ödemeli TV pazarlarındaki ödemeler ve artıklardı. Her ikisi de tazminat yönergeleri gerektirecek kadar hızlı büyüyen yeni teknolojilerdi. 1980’lerin başında stüdyolar, Yargıtay’a kadar giden davalarda ev video ekipmanlarının satışına karşı sert bir mücadele verdi. VCR satışlarını durdurmayı başaramadılar ve ev video kiralama pazarı patlama yaşadı ve kalanlar için onlarca yıldır devam eden savaşlar başladı.
Kablo ve uydu da dahil olmak üzere ödemeli TV büyüyen bir işti. Cable’ın seyircisi ve buna karşılık gelen gelir, eski kardeşi televizyon yayınınınkiyle eşleşmedi. Ancak daha düşük prodüksiyon maliyetleri ve kablolu kanalların bir bölümün birden fazla gösterimini bir yayın ağının tek gösterimine karşı sayarak reytingleri artırmasına olanak tanıyan matematiksel büyü, oyun alanını eşitlemeye yardımcı oldu. Yüzyılın başında, kablo derecelendirmeleri geleneksel ağlarınkini aştı. Hollywood ve Wall Street’in platformları farklılaştırmasına yönelik ticari nedenlere rağmen, izleyiciler için anlamlı bir fark yoktu. HBO’nun sloganına rağmen, çoğu izleyici için hepsi sadece TV’ydi.
Ardından Netflix, içerik ve dağıtım sistemini alt üst etmek için internetin yeni teknolojisini ünlü bir şekilde kullandı. İsteğe bağlı filmler ve şovlar için aboneliğe dayalı modelleri, hem evde video kiralama pazarını hem de ödemeli TV’yi birleştirdi. Netflix, iki Goliath’ı öldüren bir David’di: Önce Gişe Rekortmeni için geldi, sonra premium kablo için geldi. Netflix kendisini Hollywood müesses nizamının bir parçası olarak bile tanımlamadı; bir Silikon Vadisi bozucuydu. Gösteri dünyası değildi, “dijitaldi”. Herhangi bir devasa merkezi sistem gibi, Hollywood stüdyoları da eldeki devrime yanıt vermekte yavaştı.
WGA 2007’den 2008’e kadar 14 haftalık greve gittiğinde internet yayını henüz baskın değildi. AMPTP tarafındaki büyük isimler, Netflix’ten Reed Hastings veya Amazon’dan Jeff Bezos değil, Les Moonves ve Harvey Weinstein gibi artık geçmişte kalmış devlerdi. Tartışmalar arasında, DVD pazarındaki ev video artıklarının devam eden sorunu da vardı. “Yeni medya” terimi, web bölümlerinden YouTube videolarına ve akışa kadar değişen içerikleri tanımlamak için hâlâ kullanılıyordu. Yeni medya, 2007’de AI’nın bugün olduğu şeydi: suda dönen bir köpekbalığı yüzgeci.
Akışa özel orijinal şovlar 2013’te piyasaya çıktığında, 2008’den itibaren lonca anlaşmalarına göre üretildiler. Aboneliğe dayalı bir dijital teklif olarak Netflix (kısa bir süre sonra Amazon ve Apple+ tarafından katıldı), yayın ve kablolu yayından daha düşük artıklar nedeniyle yazarlara daha az ödeme yapıyordu. O dönemin düşük faiz oranlarıyla para ucuzladı ve aç izleyicileri doyurmak için daha fazla içerik yapılabilirdi. Satılacak reklam olmadığından, kamu incelemesine açık tutulabilecek derecelendirmeleri bildirmeye gerek yoktu. Başarının harici ölçütleri, eleştirmenlerin yorumları ve yükselen abone sayılarıydı ve bu da Wall Street yatırımcılarını mutlu ediyordu. Yazarlar ve diğer daha az yüksek profilli yetenekler dışında herkes zenginleşiyordu.
Üç Hollywood gerçeği: Birincisi, şov dünyası özgecil bir çaba değildir; dahil olan herkes için para kazandıran bir girişimdir. İkincisi, yeni teknoloji, yeni içerik üretimi ve dağıtım fırsatlarının kapılarını aralayacak. Üçüncüsü, içerik üretmek, yeteneğe dayanır.
Bunu akış devriminde görüyoruz: Tanıdık yüzlerden bir dizi rekabetçi teklif oluşturan medya konsolidasyonlarında sismik bir değişime neden oldu: Disney+ ve Hulu, Peacock, MAX, Paramount+. Şimdi, ironik bir şekilde “geleneksel” yayıncılar olarak kabul edebileceğimiz şeylerin yanı sıra, izleyicilerin aralarından seçim yapabilecekleri birçok seçenek ve platform var. Bu, gözler ve karlar için daha fazla rekabet anlamına gelir; reklamlar, tanıtımlar ve derecelendirmeler, yani… o kadrana dokunmayın millet! Cesur küçük dijital akış, kimsenin olacağını düşünmediği bir şey haline geldi: televizyon.
Hollywood uyarlanabilir bir yer olduğunu kanıtladı. İş uyuşmazlıkları boyunca birincil amacı aynı kaldı: eğlence içeriği üretmek ve dağıtmak. Akış ve AI teknolojisi, başka bir belirsiz geçişe yol açtı ve istikrarlı ve karlı yeni bir normal henüz kendini göstermedi. Ancak içerik üretmek için her zaman yaratıcılara ihtiyacınız olacak.
1930’ların müzikalindeki bir yıldız adayı ya da 1950’lerin westernindeki bir kahraman gibi, Hollywood ortalığı alt üst ettikten sonra her zaman toparlanıp işine geri dönmeyi başarır. Ve herkesi işine geri döndürmenin en iyi yolu? İçerik oluşturuculara buna göre ödeme yapın.
Jordan Beck, sektörde 20 yılı aşkın deneyime sahip bir televizyon yöneticisi, marka pazarlama stratejisti ve yazardır.