Ekim 30 2012, Ulusal Birlik Günü ve Kazan Bayramı Bayramı arifesinde, Yekaterinburg'daki Tanrı'nın Annesi'nin ikonu Orta Urallar Halk Forumu "Birlik - silâh bizim zaferimiz. " Etkinlik, Sverdlovsk Bölgesi Valisi İdaresi Ekaterinburg Diocese ve “Dimitry Solunsky Ailesi” kamu kuruluşu tarafından düzenlendi.
Forum, ulusal tarihin birkaç önemli tarihine ithaf edildi hikayeler - Rus devletinin 1150 yıl dönümü, Rus devletindeki sıkıntıların sona ermesinin 400 yıl dönümü ve yılın 200 savaşında 1812 zafer yıldönümü. Yekaterinburg Büyükşehir'in ve Sverdlovsk bölgesi E.V. valisi Verkhoturye Kirill'in katılımıyla gerçekleşti. Kuyvashev ve iki binin üzerinde misafir.
- Sadece hayatımın son 23 yılı olan Rus Ortodoks Kilisesi'nin çocuğu olarak konuşmak istiyorum. Yirminci yüzyıl, Ortodoks Rusya'nın tarihi yıkıma uğradığı yüzyıldır. Yirminci yüzyılın ilk on yılında. yönetici seçkinlerin Rus maneviyatından vazgeçmesi, gelenekleri, tarihsel devletliğin feshi hakkında güvenle konuşabileceğimiz oranlara ulaştı. Ve bu, İmparator II. Nicholas döneminde, Rusya'nın eşi benzeri görülmemiş bir malzemeye ulaştığı bir durumda. 1914’e göre, Rusya İmparatorluğu’nun nüfusu 125 milyondan (nüfus sayımı 1897’e göre) 178 milyona yükseldi, yani artış 53 milyon oldu.
Rusya zengin, iyi beslenmiş ve müreffeh bir devlet haline geliyordu. Ancak, paradoksal olarak, toplumun devriminin temel nedenlerinden biri haline gelen bu maddi büyüme oldu. Birçoğu servet veya servet testine dayanamadı, katı ahlaki kuralları reddetmek, Avrupa'nın harekete geçtiği yola devam etmek istedi. Ortodoks monarşisi, manevi ve ahlaki kuralları ile, her şeyden önce, her şeyden önce, 20. yüzyılın başında Anavatan'a bencilce hizmet etmek olan ahlaki yükümlülükleri empoze eder. çoktan müdahale etti. Egemen Nicholas II'nin kimliği yanlış anlama ve tahrişe neden oldu.
Tanrı, Rusya'ya ruhsal ve insani niteliklerinde harikulade bir kral bahşetti: İmparator Nicholas II, Mesih ve Rusya'ya sarsılmaz bir adanmışlığı birleştirdi. Rusya toplumunun böylesi bir Çar'a karşı reddetmesi, onunla ilgili çeşitli imalatların yayılmasına ilişkin koşulları yarattı. Bütün bunlar oldukça açıklanabilir: Çar, modern anlamda, Ortodoks alanında kaldı ve siyasi ve entelektüel seçkinlerden gelen rakipleri bu alanı uzun zaman önce terk etti. Bununla birlikte, Nicholas II'nin eylemlerinin modern tercümanlarının yazıları aynı nedenden ötürü gerçek anlayışlarına bile yaklaşamamaktadır: onlar hala tamamen farklı bir manevi alandadırlar.
Rus eğitimli toplumunun ezici çoğunluğu için, Nicholas II bir zorba, gerici ve tutucu, inatla iktidara sarıldı. Nikolai II ne yaptıysa, aldığı karar ne olursa olsun, her şey bu toplum tarafından kınandı. Her türlü gölgenin, sanatçıların ve şairlerin, devlet adamlarının ve sanayicilerin, yayıncıların ve yayıncıların Rusya'ya kendi gelişim tariflerini koyan radikalleri Kınama ve inkâr yavaş yavaş hayatının anlamı ve özü oldu.
1917'teki insanların yıkılması, Rusya'nın yirminci yüzyılda yaşadığı ve şimdiye dek tam olarak iyileşmediği tüm talihsizliklerin ve talihsizliklerin kaçınılmaz sebebiydi. Şubat ayında 1917’e neşeli devrimci kalabalığa bakan şair A. Belyi, bazı ani öngörülerinde şöyle yazdı: “Demir, mora ve kılıcınızın dörtte birini bükecek”. Yani tam olarak oldu. Şubat ayında, Rus halkının devlet ve manevi sütunları 1917'e çöktü, geleneksel ulusal kodunda, Rusya ve Rusya'nın bin yıl yaşadığı ulusal fikrin reddini ciddi bir şekilde bozdu. Şubat 1917, halkımızı Ekim’e, dünya tarihinde özel bir fenomen olan Bolşevizme yönlendirdi. Öncesinde veya sonrasında tek bir rejim değil, böylesi bir ölçüde bir mekanizmaya neden olmuş ve ulusal ilkeden nefretinin politikasının ana görevinin rütbesine düşmüştür. Bolşevizmin “ahlaki” inancı Lenin’in sözleriyle formüle edilmiştir: “Ahlak, proletaryanın çıkarlarını karşılayan şeydir”. Aslında, proletaryanın çıkarlarıyla ilgili sözlü "kaygı" nın ardında agresif ve tutarlı bir teomachizm gizlendi. Dostoyevski, bu insanların özünü açıkladı - kısa ama çok kesin bir sözle şeytanlar. Aynı proletaryanın temsilcileri de dahil olmak üzere yüzlerce insanın, aynı zamanda dünya devrimi için “uygun olmamaları” nedeniyle öldürülmesine izin veren meşhur Bolşevik “ahlakının” üreme alanı olan şeytanlıktı. Aynı “ahlak”, “parazitik” bir sınıfa ve sınıfa ait olma temelinde insanların tamamen imha edilmesine tamamen izin verdi. Bu “ahlak” tapınakları yok etmeyi, ikonları yakmayı, dürüst emanetlere hapşırmayı ve rahipleri öldürmeyi mümkün kılmıştır.
Rus halkının Ortodoks monarşik bilinci, devrimden on yıllarca ciddi şekilde baltalandı. Bolşevikler hareket halindeki ortaya çıkan boşluğu yaratılan sahte dinle doldurmaya başladı. Tanrı'nın yerine - lider, cennetin krallığı yerine - mutlu bir gelecek, herkesin bencilce inşa etmesi gereken komünizm. Genel olarak şeytani ikame.
Ortodoks dünya görüşünün ve geleneklerinin hâlâ güçlü olduğu nüfusun bir kısmı onu kabul etmedi. 20-e - 30-e ve 50-e - 80-e'de fiziksel yıkıma maruz kaldı. - politik zulüm. Halkın öbür kısmı, özellikle de ülkemiz tarihinde Sovyet dönemine gençlik yıllarında giren ve özellikle devrimden sonra doğan, bu sapkınlığı, ideolojisi, dini olarak yavaş yavaş benimsemiştir. Bu sahte dinle, insanların çoğu yaşadı, emek ve askeri özellikler, hatalar ve yanlışlar yaptı. O yıllarda yaşamın anlamını açıkladı. Bu nedenle, bugün birçok insan samanlığı tohumlardan, halkın aldatıcı yanılsamalarından, halkın bilinçli suçlarından ayıramaz, ya da komünoşevizmin sahte dini mirasını terk edemez. Yeni sahte dinin tanıtımı Rusya'da 20-30-s'de hızlandırarak devam etti: tapınaklar yıkıldı ve kapatıldı (yalnızca Ortodoks değil, aynı zamanda camiler, datsanlar, sinagoglar), din adamları büyük oranda vahşileşti. Her yere taş putlar yerleştirildi - putlar. Eski Rus şehirleri, Bolşevik liderlerin (yeni "dinin" azizleri ") onuruna kitlesel olarak yeniden adlandırıldı. Böylece, RSFSR haritasında, Gatchina yerine Trotsk, Petrograd - Leningrad yerine Elizavetgrad - Zinovievsk yerine ortaya çıktı. Bu çerçevede, eski Çarlaryn Stalingrad yerine 1925'taki görünüm zaten normal ve sıradan bir olaydı.
Joseph Stalin uzun süredir korku ya da zevk yaratan bir efsane haline gelmiştir. "Stalin'in kampları", "Stalin'in temizliği" - bunlar, afedersiniz, tarihi "markalar" uzun zamandır bilincimizin bir parçası. Ancak çok az insan bu baskıların ve kampların Stalinist olduğunu, bununla birlikte, bu korkunç çirkin olaylara yol açan sistemi yaratan Lenin, Troçki, Sverdlov, Dzerzhinsky, Bukharin, Kruşçev'in baskı ve kampları olduğunu düşünüyor. .
Bu arada Stalin'in, tarihsel süreçler ve olaylar genelindeki gibi gerçek rolünün anlaşılması ancak Ortodoks dünya görüşü çerçevesinde mümkündür. Stalin, Bolşevik rejimin aktif bir aktivistiydi. 20 - 50-ler’de SSCB’de yaygın olan politika ve kanunsuzluktan doğrudan sorumludur. Yirminci yüzyıl. Stalinizm, yani, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başında, bazı konularda geliştirilen rejim, bazen Lenin'in Bolşevizminden başka ideolojik dogmalar ilan etti. Bununla birlikte, Leninist ve Stalinist rejimler arasındaki bireysel ideolojik ve politik farklılıklar, görünürdeki ortak ideolojik temellerini ortadan kaldıramaz.
Lenin, Troçki ve Stalin'in yaklaşımları arasında temel bir farklılık aramak kesinlikle mantıksız. Hepsi için insanlar sarf malzemesiydi ve Rusya sosyal ve politik bir deney için bir sıçrama tahtasıydı. Bununla birlikte, Troçki ve Lenin onu “küresel ölçekte” tutmayı ve Rusya'yı dünya sosyalist bir devletinde (ki bu bir dünya hükümetinin bir değişkeni değil mi?) Çözmeyi amaçladıysa, Stalin ülkeyi Sovyet imparatorluğuna dönüştürmeye odaklanan bu planların uygulanmasında aşılmaz bir sorunla karşı karşıya kaldı. . Bir dereceye kadar, Stalin'in bazı eylemleri, tarihsel Rusya'nın canlanmasının çıkarlarına denk geldi. Ama tamamen aynıydı. İktidara el konulduktan kısa bir süre sonra, Rus devletinin unsurları kullanılmadan, özü Rusların kaldığı imparatorluğunun inşasının imkansız olduğunu fark etti. İkinci durum çoğu zaman, Stalin'in tarihsel Rusya’yı eski haline getirme arzusunun bir kanıtı olarak algılayan, bu tür pragmatik yaklaşımları algılayan, kilise ya da kilise olmayan insanları yanıltmaktadır. Bu bir yanlışlık. Sonuçta yine klasik şeytani ikame hakkında konuşuyoruz.
Mitolojik Stalin'in “kırmızı kral” tehlikesi, yalnızca imajının, Rusya'nın düşmanları tarafından Kutsal Rusya fikri ile mücadelede başarı umutları ile kullanılabileceğidir. Ne Lenin, ne de Troçki, ne de modern liberalizm tanrıları, insanları yanlarında taşıyamazlar: açıkça iğrenç ve çirkinler. Stalin, efsanevidir, Bolşevik'in sahte dininin sahte tanrısı, acımasız, ancak “adil” bir tanrı olarak, ruhsal olarak az gelişmiş olan veya sadece Hakikat'e giden yolu arayan insanlar için çekici olabilir. Ancak Stalin ile efsane, kaçınılmaz olarak Stalin somut bir şekilde geri dönecektir: terörle, sivil mücadeleyle, gönüllülükle, inancın peşinde koşarak. Bu kolayca açıklanabilir - onunla birlikte bir Tanrı olmayacak, yani kalplerde ve ruhlarda huzur olmayacak, gurur ve sevgi dolu olmayacak.
Gerçek bir monarşi ebedidir, çünkü kendisini belirli bir kişiyle, zulmüyle sınırlamaz, ancak yalnızca kendisinin üzerindeki Tanrıyı tanıyarak O'na ve insanlarına hizmet eder. Bununla birlikte, böyle bir monarşi, halktan bir cumhuriyet veya diktatörlükten çok daha yüksek düzeyde bir manevi gelişim gerektirir. Ünlü düşünürümüz I. A. Ilyin şöyle yazdı: “Bu, meşru egemen taht üzerindeki enteronun“ kolay ”olduğu büyük bir yanılsamadır. Meşru bir egemenlik için yürek, irade ve eylemlerle kazanılmalıdır. Monarşi, en kolay ve en genel olarak erişilebilir devlet olma biçimi değildir, ama en zoru, çünkü ruhsal olarak insanlardan monarşik adalet duygusu talep eden en derin ruhtur. ”
Ruhsal olarak zayıflamış insanlar için, “kırmızı kral” - “etkili yönetici” imajı, Anointed Olan Tanrı'nın imajından daha yakın ve net. Stalin, İmparator II. Nicholas'ın tam karşıtıdır, ruhsal anlamda, şeytanı İlahi olanla birleştirmek imkansız olduğundan, uyumsuzlukları vardır. Kendilerini Ortodoks diyenlerin bunu anlamadıkları şaşırtıcı.
Stalin, 1917’ta gerçekleşen Rus toplumunun Tanrı’nın ve tarihi Rusya’nın yarattığı ahlaksızlığın doğal ve doğrudan bir sonucudur Stalin’in Rusya’ya bu mahkumiyet için bir ceza olarak gönderildiğini iddia etmeye cesaret ediyoruz. Ancak, bu herhangi bir düşünen kişiye açık olmalıdır. Tanrı'nın onlardan biri olarak üstlenilmesini istemeyen insanlar, devrim sonrası tüm korkunç dönemin yansıdığı acımasız bir cetvel aldı. Stalin, inancının ihaneti, ideallerin ve ataların geleneklerinin ihlali sonucu doğan Rus toplumunun karanlık gücü tarafından yüzeye çıkarıldı.
Sorunun Sovyet Rusya’yı Lenin’den sonra yönlendirmesine karar verildiğinde, Amerika’ya yerleşen “mucize işçiler” Amerika’ya yerleşti. İş dünyası ve pragmatik Stalin ile konuşkan ve çelişkili Troçki'den daha rahat oldular. Aslında, Washington ve New York'ta, SSCB'yi Londra'nın Avrupa'daki emellerine ve güçlü bir Almanya'nın yeniden canlanmasına dair beklentilere karşı bir denge olarak güçlendirmenin avantajlı olduğu düşünülüyordu. 1928’te, sözde kulis temsilcilerinden biri, takma adın arkasına saklanarak, New York’tan Troçki’ye, Alma-Ata’ya telgraf gönderdi; Stalin’e destekleri olmadan “sonsuza dek iltihaplı” Lev Davidovich’i ülkeden çıkarmak zordu. Troçki'den sonra Stalin'in Troçkist ekonomi politikasını uzun süre sürdürmesi dikkat çekicidir. Troçki'nin ana sloganları, “Yumruk atalım!” Ve “Bize ülkenin sanayileşmesini verin!” Stalinist liderlik tarafından uygulanacak. Stalin'in daha önce kategorik olarak reddettiği Troçki'nin bazı kararları, örneğin Dinyeper elektrik santralinin inşası derhal uygulandı, çünkü Amerikan başkenti bu “komünizm inşasında” aktif bir rol aldı. Bu tür Amerikan "hayırseverliğinin" sebepleri nelerdir? ABD Başkanı G. Hoover, 1929’te Russell Center’ın önde gelen ABD girişimcileriyle bir araya geldi. Hoover'a şöyle dediler: “Amerika Birleşik Devletleri'nin kendisini dünyadaki güç dengesini değiştirerek yapabileceği zor durumdan kaçınmaya çalışırken bir kriz var. Bunun için, Rusya’nın iç savaşın sonuçlarından kurtulmasına ve Almanya’ya Versay Antlaşması’nın tutkusundan kurtulmasına yardım etmeli ”dedi. Hoover itiraz etti: “Ancak bunun için birkaç milyar para gerekiyor. Ve neden buna ihtiyacımız var, sonra ne olacak? ” “Ardından Rusya ve Almanya'yı alnları ile zorlamak gerekiyor, böylece krizden çıktıktan sonra, ABD bu rakiplerin geri kalanı ile bire bir kalacak.”
İmparator II. Nicholas ve Genel Sekreteri Stalin'in (devlet başkanının sekreteri için adı!) Çağına bakalım. Çok benzer görevlerle karşılaştılar: ülkenin sanayileşmesi, tarım reformu, iç muhalefete karşı mücadele, Almanya'nın muhalifleri ve müttefikleri. Bu problemleri çözme yaklaşımları, imparator ve sekreter metodları temelde farklıydı.
Yaklaşan dünya savaşı karşısında, Stalin iç savaşta ve 20, 12 - 15 yıllarında tahrip olan az çok güçlü bir ekonomi yaratmak için çok az zaman harcadı. Bolşevik sistem çerçevesinde, herhangi bir ahlaki ilkeyle sınırlı kalmamak kaydıyla, yalnızca militarize, katı bir toplam seferberlik meselesi olabilirdi.
Bugün terörizm ve baskı devletin korunmasına yardımcı olduğundan, Stalinizmin kurbanlarının haklı olduğunu duyabiliriz. Fakat biz inananlar ve vicdan ve merhamet duygusuna sahip olan herkes, hayatta kalabilen devletin çocuklarını mahvetmeye değer olduğunu mükemmel bir şekilde anlamalıdır. Devlet insanlar içindir, insanlar içindir ve bunun tersi de değildir.
Bu ilke İmparator Nicholas II tarafından yönlendirildi. Ayrıca Rusya'yı en büyük sınavların arifesinde aldı. Zaten on dokuzuncu yüzyılın sonunda. Dünya Savaşı hızlı bir kaçınılmazlık olarak görülüyordu. Stalin gibi, Egemen'in de çok az zamanı vardı.
- Nicholas II'nin öncülüğünde en kısa sürede yapılan dönüşümlerin sonuçları şaşırtıcıydı. Savaş öncesi beş yıl, devrim öncesi Rusya'nın en yüksek, son kalkış zamanıydı. 1909'te neredeyse bir buçuk kez - 1913. artan sanayi üretimi. Birinci Dünya Savaşı arifesinde, 255 metalurji tesisleri, 568 kömür endüstrisi işletmeleri, 170 petrol üreten ve 54 petrol rafinerileri, 1800 büyük ve küçük metal işleme işletmeleri vardı. 1913’te üretim açısından Rusya neredeyse İngiltere’ye eşitti, Fransa’yı önemli ölçüde aştı, Avusturya-Macaristan’ı iki katına çıkardı ve Alman üretiminin% 80’ine ulaştı.
Eşi görülmemiş bir gelişen Rus tarımı yaşandı. Rusya'daki 1913’te, ana tahılların verimi, birleşmiş Arjantin, Kanada ve Birleşik Devletler’den daha yüksek olan 1 / 3’te. Rusya’da doğrudan vergi yükü, Fransa’da 4, Almanya’da 4, Almanya’da 8,5, Fransa’da 1916 kat daha azdı. Dolaylı vergilerin yükü Avusturya, Fransa, Almanya ve İngiltere'deki ortalama iki kat daha düşüktü. II. Nicholas döneminde, Sibirya, Çin Doğu ve Güney Mançurya demiryolları inşa edildi. Sanayileşme teknik gelişime eşlik etti - yerli motorlar, motorlu gemiler, denizaltılar, lokomotifler, arabalar, uçaklar yaratıldı. Ekonomik büyüme açısından, Rusya tüm Avrupa ülkelerini devraldı ve ABD ile aynı seviyedeydi. Birinci Dünya Savaşı sırasında kimya endüstrisi sadece bir yılda kuruldu. Egemen'in kararnamesiyle, savaşın arifesinde Arktik Çemberin ötesinde donmayan bir limanı olan bir kentin kurulmasıyla ilgili çalışmalar başladı. 1913'te, Romanov-on-Murman adını alır. Burada, Murmansk'ta, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, Müttefik konvoyları gelecek, silah, teçhizat ve yiyecek verecek. Ülkenin ekonomik ve kültürel gelişim hızı o kadar etkileyiciydi ki, önde gelen Fransız ekonomi uzmanı E. Terry, XNUMX’e kabul etmek zorunda kaldı: “Bu yüzyılın ortalarında, Rusya Avrupa’ya hem siyasi hem de ekonomik ve mali açıdan egemen olacak”.
Ekonominin dönüşümü için, İmparator Nicholas II'nin Stalin'in - 13 - 14 yıllarında olduğu kadar zaman aldığını unutmayın. Rusya'da üç yıl boyunca (1905 - 1907) kanlı bir kargaşanın, ülkenin sanayileşmesi ve modernleşmesi için planların uygulanmasını ciddi biçimde engellediği unutulmamalıdır. Egemen'in öncülüğünde gerçekleştirilen tüm dönüşümler, beş yıllık planların gerçekliğinden temelde farklı olan muazzam insan fedakarlıklarına veya insanlık dışı insanlık çabalarına ihtiyaç duymuyordu. 500 halkını aşan tutsakları çekmek zorunda kalan tek büyük devrim öncesi "inşaat", Amur demiryolunu (5000 halkası) yerleştirmekti. Ancak Stalin'in Gulag kampları olmadan sanayileşmesi başarısızlığa mahkum olacaktı. Bu nedenle, Beyaz Deniz Kanalı'nın yapımında 126 bin mahkum kullanıldı (yaklaşık 50 bin fazla çalışma ve açlıktan öldü). Özellikle Moskova-Volga Kanalı'nın yapımı için. JV Stalin, 1937’ta Dmitrovlag’ı yarattı, bu sayede yüz binlerce insan geçti (ve çoğu geçmedi). Bamlag mahkumları demiryolunu inanılmaz derecede zor coğrafi ve iklim koşullarında, Uzakdoğu'nun gelişmemiş bölgelerinde inşa ettiler. Bu şartlar altında, inşaat işi yılda 100 günden daha fazla yapılmamasına rağmen, mahkumlar tüm yıl boyunca ve herhangi bir hava koşulunda günde 16 - 18 saat çalıştı.
Emperyal Rusya ve Sovyetler Birliği'ndeki bazı dönüşümler, aynı alanı etkilemesine rağmen, hiçbir şekilde karşılaştırılamaz. Örneğin, 1906'in tarımsal reformunu ve milyonlarca insana mal olan “kolektivasyon” denilen bir araya getirmeye çalışmak utanç verici.
Bütün bu dehşetlerin SSCB'yi savaşa hazırlamak için gerekli olduğunu iddia ediyorlar. Ancak Stalin döneminin korkunç fedakarlığı olmadan küresel reformlarını gerçekleştiren İmparator II. Nicholas, ülkesinin savunmasını çok daha iyi organize etti. Bize, Birinci Dünya Savaşı'nın Rusya için son derece talihsiz olduğu ve “zayıf” Çar'ın bundan sorumlu olduğu söylenir. Aynı zamanda Stalin'in, Sovyetler Birliği'nin Büyük Vatanseverlik Savaşı'nı kazandığı büyük bir komutan olduğu vurgulandı. Ancak I. Dünya Savaşı'nda monarşi altında, yani Şubat 1917'e kadar, Rusya sadece Polonya Krallığı'nın topraklarını ve bugünkü Litvanya'nın küçük bir kısmını bıraktı. Düşman sadece Rus topraklarında kendisine izin vermekle kalmadı, defalarca dövüldü. 1916’te Rus ordusu, bir kısmı Ruslar tarafından işgal edilen Galiçya’daki Alman-Avusturya kuvvetlerine ağır yenilgiler uygulayan Birinci Dünya Savaşı’nın en büyük taarruzunu gerçekleştirdi. Kafkas cephesinde, General N. N. Yudenich komutasındaki birliklerimiz, Türkleri tamamen yönlendirdi ve Osmanlı İmparatorluğu'na birkaç yüz kilometre ilerledi.
Yaz olaylarını hatırlayalım - sonbahar 1941: bireysel birimlerin cesur direnişine rağmen, Kızıl Ordu neredeyse yenilgiye uğradı, binlerce asker ve komutan, bütün birimler teslim oldu - bu 3 milyon insan hakkında, Kasım ayında Alman birlikleri Moskova'nın altında olduğu ortaya çıktı. Eksik 1941 ay boyunca, düşman ülkemizdeki Avrupa topraklarının çoğunu ele geçirdi. SSCB'nin en yoğun nüfuslu ve endüstriyel olarak gelişmiş bölgeleri, Nazi canavarı tarafından parçalanmak üzere 5 - 2'a verildi. Çok sayıda mağdurun geldiği yer burasıdır: Birinci Dünya Savaşı'nda imkansız olan milyonlarca kadın, yaşlılar, çocuklar öldü.
Diyelim ki savaşların farklı olduğu söylenebilir, 1941'ta düşmanın çok daha güçlü ve çok sayıda olması. Hadi gerçeklere bakalım. 1914'te Rusya, Avusturya, Avusturya-Macaristan, Osmanlı (Türk) imparatorlukları, Bulgaristan'a karşıydı. Rusya'nın müttefikleri Fransa ve İngiltere idi. Beş cephede savaşması gerekiyordu: Alman, Avusturya-Macaristan, Türk, Farsça ve Rumence. Genel olarak, yaklaşık 4 milyon insan Rusya'ya karşı savaştı.
1941’te, SSCB Almanya, Romanya, Macaristan, Finlandiya ve İtalya’ya saldırdı. Ülkemizin müttefikleri İngiltere ve ABD idi. 1941'teki toplam düşman gücü sayısı aynı 4 milyon insandı. Evet, Birinci Dünya Savaşı'nın başlangıcındaki Batı Cephesi, Alman kuvvetlerinin büyük bir bölümünü erteliyordu, ama zaten 1915’ta 1916’in ilkbaharına kadar süren tamamen sakindi. Ayrıca, Rus ordusu müttefiklere doğrudan yardım etmek zorunda kaldı - Rus seferi kuvveti Selanik cephesinde Yunanistan'a iki tugay olan Fransa'ya gönderildi.
Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, Türkiye'nin bize ve 1941 - 1945'taki müttefiklerine karşı savaşmadığı belirtilmelidir. SSCB'ye askeri teknik, maddi ve maddi yardım sağlamıştır.
Evet, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda, Birinci Dünya Savaşı'na kıyasla, askeri teçhizatın niteliksel bir gelişimi vardı, yeni birlikler ortaya çıktı (örneğin zırhlılar). 1941'te - 1945 Savaş daha manevra kabiliyeti kazandı. Fakat öte yandan, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda, 1914 - 1917 savaşının aksine kimyasal silahlar kullanılmadı. Genel olarak, her iki savaş da oldukça karşılaştırılabilir. Birinci Dünya Savaşı'nda Rus ordusunun Şubat ayına kadarki kayıpları 1917, yaklaşık 1 milyon insandı, Rusya sivil nüfusu arasındaki zayiat sayısı oldukça azdı. Bu rakamlar, Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki halkımızın korkunç kayıplarıyla karşılaştırılamaz. Başkomutan Stalin'in başkanlığındaki Sovyet liderliği onlardan tamamen sorumlu. Öte yandan, onun emriyle nihayetinde kazandık, bu sayede 30 milyonlarca insanın hayatını bu zaferin altarına koyarak kazandık. Onlar yüzünden değil birçok yönden kazandılar, ama buna rağmen. Rusların ve SSCB'nin diğer halklarının sınırsız cesareti ve fedakarlığı sayesinde kazandılar, generallerimizin, çoğu görevsiz memurun ve eski Rus ordusunun görevlilerinin emri ve yetkinliği sayesinde. Fiyat için, Stalin ayakta durmadı ve Nicholas II, en zor durumda, kıyaslanamayacak kadar küçük olabileceğini gösterdi.
Büyük Vatanseverlik Savaşı halkımızın en büyük başarısıdır. Ancak, Vatanseverlik Savaşı'na ve farklı, manevi, dini bir bakış açısına bakmanın zamanı geldi. Bu, Anavatanımızın yaşadığı korkunç trajedinin gerçek nedenlerini anlamak ve gelecekte karşılaşması gereken yolu seçmek için gereklidir. Her inanan, son savaşta Tanrı'nın İznini görmekte başarısız olamaz. Moskova ve Tüm Rusya Patriği Kirill, bu konuda çok kesin ve derin bir şekilde şunları söyledi: “Kilise, halkın tarihi yollarını ruhsal olarak görme hakkına sahiptir; Bir inanan, Tanrı'nın elini hayatında, Anavatanının tarihinde görme ve Tanrı'nın cezasının ne olduğunu anlama hakkına ve fırsatına sahiptir. Bazı insanlar merak ediyor: “Son savaş neden bu kadar korkunç ve kanlıydı? Neden bu kadar çok insan öldü? Eşsiz insan ıstırabı nereden geliyor? ” Ancak, bu askeri felakete bakış açımızla, dindar atalarımızın geçmişe ve şimdiye baktıklarına bakarsak, bunun bütün günahların, kutsal şeylerin, küfürlerin inkar edilmesi için, korkunç şeylerin günahı için bir ceza olduğunu tamamen açık bir şekilde kanıtlamaktan kaçınabilir miyiz? ve kilisede, tapınakta, inançta alay. "
Sovyet ülkesi selefinden, Rus İmparatorluğu'ndan ve hatta daha önceki Rusya'sından şimdiye kadar uzaklaştırıldı; bu süreçte en güçlü şok, insanların yaşamlarını verecekleri veya sosyalizm-komünizm için değil, Vatandaş için risk alacağı bu süreci durdurabilir. . Bunun üzerinde, diyor Rab, hiçbir şey yok.
Bir Almanın Rusya'ya komünist baskıdan kurtuluş olarak değil, acımasız bir yıkıcı olarak geldiğini, böylece savaşın kutsal hale geleceğini fark etmek milyonlarca insanı aldı. Böyle bir savaş, yalnızca kutsal Rusya’yı, derin oturmuş vakıfları olan ve tanrısız Sovyetler değil, halk tarafından kazanabilirdi. 1942’te, Sovyet halkından bahseden Bay Stalin, Amerikan Büyükelçisi A. Harriman’a: “Bizim için savaştıklarını düşünüyor musunuz? Hayır, anneleri Rusya için savaşıyorlar. ”
Mayıs ayında 1945, halkımızın önemli bir kısmı eski, devrim öncesi büyük olayların anlamını, sakral, İlahi anlamını anlama seviyesine ulaştı. Başka bir çaba dini bir yeniden doğuş başlayacak. Ancak bu çaba, ilke olarak imkansız olduğu ortaya çıkan lider tarafından liderlik tarafından desteklenmiş olmalıydı. Napolyon'a karşı kazanılan zaferden sonra, İskender, halkı vatanseverce yükselterek ya da kendi değerleriyle açıklamamıştım, ama tamamen Tanrı'ya, “Efendimiz önümüzde yürüdü. Düşmanları yendi, bizi değil! ” Ekim ayındaki 25 Yüksek Manifestosu'nun şaşırtıcı sözleriyle içine alın 1812: “Öyleyse bize bu Tanrı Sağlığı'nın bu harika çalışmasında bize bildirin. Kutsal Görüşünden önce dönelim ve elini açıkça görerek, gurur ve kötülüğü cezalandırmak yerine, zaferlerimizin kibir ve küfürünü yerine getirerek, bu büyük ve korkunç örnekten, alçakgönüllü yasaların ve inançlarından uzak olmayanlara benzemeyen sanatçıları öğreneceğiz. Tanrı'nın tapınakları, bedenleri köpekleri ve kargaları beslemek için büyük miktarlarda paketlenmiş düşmanlarımız ”! Ne kadar derin ve doğru! Ne de olsa, tüm bunlar söylenebilecek ve söylenmesi gereken muzaffer kırk beşinci idi. Rus halkının çoğu duymaya hazırdı. Ancak bu olmadı. Generalissimo, generaller, muzaffer Sovyet halkı, “Komünist Partinin yönlendirici ve örgütleyici rolü” için sınırsız bir övgü vardı. Ve yine, Napolyon Alexander'a karşı kazanılan zaferin kavranması ile yapılan bir kıyaslamada, hatıra madalyasında nane dikme emrini verdim: “Bize değil, bize değil, adınıza”. Bu harika sözler, aynı zamanda binlerce asker ve memurumuzun 1878'inin öldüğü 200'te Bulgaristan'ın Türk baskılarından kurtulmasının onuruna dayanan Sofya'daki Rus anıtına da damgalı. "Bizim için değil, bize değil, senin adına". Bu yüzden Rus halkı, korkunç olayların ve büyük zaferlerin anılarını sürdürmenin gerekli olduğunu düşünüyordu. 1945'te her şey farklıydı. Birden savaş sırasında halkımıza yaklaşan tarihi Rusya, Kutsal Rusya'dan uzaklaşmaya başladı. Fakat her şey normale dönemedi, betonarme Sovyet dogmalarına - son otuz yıldan fazla bir süredir devam eden ve Bolşevizmin ve Stalinizmin temellerini aşındıran Rus yaşamı kitlelerin kalınlığında ısındı.
Bazı maddi başarılara rağmen Sovyet sisteminin temellerini atmış olan Stalinizm, önceden mağlup olmaya mahkum edildi. Rus tarihi, Rus hayatı ve Rus maneviyatı ile sürekliliği yoktu. Bu nedenle, bir kez daha “Ortodoks Stalinizmi” diye bağıranlara ilan ediyoruz: Bu hasta bir hayal gücünün meyvesidir. Bir Ortodoks insan “Stalinist” veya “sovyet” olamaz. Kutsal şehitleri ve onların işkencecilerini eşzamanlı olarak şereflendirmek imkansızdır, hem Tanrı'yı hem de şeytanı yüceltmek mümkün değildir. Bu, Mesih'in inkarına eşdeğerdir.
Bu bağlamda, önde gelen Batı ideologlarından S. Huntington'dan (1979) birinin sözleri dikkat çekiyor: “Liberal demokrasi ile Marksizm-Leninizm arasındaki çatışma, bütün farklılıklara rağmen en azından aynı temel amaçları belirleyen bir ideolojiler çatışmasıydı: özgürlük eşitlik ve refah Bir Batı Demokratı, Sovyet Marksistiyle entelektüel bir tartışmayı kolayca gerçekleştirebilirdi. Ancak Rus gelenekçi ile düşünülemez olacak. ” Bu, bizimle, Ortodoks ile.
Bu nedenle, Batı’nın etkileyici halkaları, en çok Rusya’daki Ortodoksluğun canlanmasından korkuyor. Düşmanlarımız Sovyet geçmişinin en kanlı, tarihi figürünü bile Lenin, Troçki veya Stalin'i desteklemeye hazırlar. Bu semboller, esasen, onlar tarafından üretildikleri gibi Batı için ne düşman ne de tehlikelidir. Fakat İmparator Nicholas II'ye göre, tanrısız tanrıların yeri değiştirilemez bir nefret vardır. Son egemenliğimiz için neden bu kadar nefret duyuyorsun? Nicholas II - kişileştirme, Rus Ortodoks medeniyeti fikrinin somutlaşmış hali, Rus ulusal fikri: "Ölümden önce Mesih'in Tanıklığı". Tutku Taşıyıcı'nın Kutsal Kralı Akatçılarında şöyle sözler vardır: "Rus krallarının süslenmesi için sevinin." Nicholas II'nin manevi bileşenini tarihsel bir olgu olarak doğru bir şekilde yansıtırlar. Tanrı kendi kişisinde, Rus halkına devrimci bir düşüşü önlemek için son fırsatı gönderdi. 19. yüzyıl boyunca da benzer uyarılar yapıldı: Rahip Seraphim, St. Ignatius (Brianchaninov), Optina Elders, Kronstadtlı John. Bu azizler uyardı: halk ve toplum tehlikeli bir noktaya geliyor. “Rus halkının tövbesi yoksa,” dedi Kronstadt'tan dürüst John: “Dünyanın sonu yakın. Tanrı, ondan dindar Kralı alıp götürecek ve tüm dünyayı kan ve gözyaşlarıyla dolduracak acımasız, kendi kendine atan yöneticiler gönderecek. ” Kutsal yaşlıları dinlemiyorlardı ve kanlı baskılarını alan zarif Kralı kaybettiler.
Sık sık diyoruz ki: "Kaybettiğimiz Rusya". Ancak yalnızca Rusya'nın kendisini değil, aynı zamanda binlerce yıl Batı batılı medeniyetine alternatif olan Rus Ortodoks uygarlığını da kaybettik. Ulusal fikrimizi kaybettik - Mesih'in ışığını dünyaya taşımak için, ve şimdi karanlıkta dolaşıyoruz, yeni bir ulusal fikir icat etmeye çalışıyoruz. Gelişmemiş, Tanrı'nın ışığını gördüğü zaman halkın kalınlığında doğuyor. Olgunlaştığı insanlarda, oradan, bilgili erkekler tarafından toplanır, onlardan stratejik bir konsepte dönüştürülür. Ve biz, biz Rus halkı, medeniyetimizin bin yıldır takip ettiği manevi yola geri dönene kadar değerli bir şey doğurmayacağız. Ülkemizi işgal eden, inançları, kültürleri, gelenekleri, imparatorluğun diğer konuları ile kesinlikle eşit fırsatlara sahip olan tüm halklar ve milletler bu uygarlığa ya da daha çok organik olarak dahil edildi.
Böyle bir medeniyet uğruna, biz Ortodoks olarak çalışmalı, dua etmeli, acı çekmeliyiz, katlanmalı ve silahlarımızı fethetmeliyiz - Mesih'te birlik. Rus zaferinin silahıydı, olacak ve olacak. “Gerçekleri onun silahı olacak” diyor her Ortodoks Hristiyanın bildiği bir mezmur. Ya da büyük şairimiz Tyutchev'in dediği gibi,
Birlik - günümüzün kahinliğini duyurdu, -
Sadece demir ve kanla lehimlenebilir ... ".
Ama onu Aşk ile lehimlemeye çalışacağız -
Ve orada daha güçlü göreceğiz!