Sayfa 160-164 e-kitap baskısı:
MINIWAR
“Bu daha sonra. Şimdi daha önce hiç karşılaşmadığımız bir tehditle karşı karşıyayız, uyarı yapmadan saldırabilecek ve sivil nüfusumuzu mahvedebilecek bir tehditle karşı karşıyayız. Minyatürleşme çağımızda silahlar küçüldü ve bize karşı tehdit aniden çok büyük. Bir nükleer cihaz bir valize sığabilir ve şarbon kabı New York, Boston, Los Angeles veya başka bir Amerikan şehrine zarar verebilirse, denklem kökten değişti. Bu kitabı yazarken, bir adam süper ölümcül şarbon zehirini bir kongre duruşma odasına taşıdı, sadece aynı noktayı belirtmek için amcam John Trump’ın yıllar önce yapmış olduğunu. Bir MIT profesörü John Amca, yabancı bir gücün şehre bombardıman uçağı göndereceğini ve geleneksel bir silah bırakacağını düşünmüyordu. Onlarca yıl önce minyatürleşmenin geldiğini biliyordu. Penn İstasyonu’nda tüm şehri düzleştirecek bir silahı patlatan yalnız bir fanatik hakkında konuştu.
Biyolojik bir saldırı binaları almaz, ancak binlerce kişiyi öldürebilir. Tıp teknisyenleri hasta için yer bulmaya çalışırken, çoğunun yine de öleceğini anlamaya çalışırken şehir durdu. Yiyecek dağıtımı, işletmelerin restorasyonu, ölülerin bedenlerinin atılması için yeni sistemlerin geliştirilmesi gerekiyordu.
Politik ve medya mutlu sohbetinden asla bilmeseniz de, yeni bir top oyunundayız. Biyo-bombalarla gölgede saklanan kötü niyetli insanların olduğunu belirterek ayakta alkışlama kazanamazsınız. Sorumlu olan bu olurdu ve politikacılarımızın bizi olası felakete hazırlarken, borsadaki yükselişi kutlamak kadar ciddi olacağını düşünmek güzel olurdu. Baş işleri, çok sık yeniden seçilmektir. Kötü haberin taşıyıcıları olmak istemiyorlar. Bu nedenle, hiç şüphesiz, tüm ulusal senaryoların en korkutucu olan bir konu hakkında konuştuğu reytinge aç birçok haber analisti nadiren duyuyoruz.
Yine de, bir yerlerde, bazen bir kitle imha silahının büyük bir Amerikan şehrine taşınması ve patlanmasının gerçek olasılığı olduğuna inandığım şeye hazırlıklı olmanın zor işine geçmenin zamanı geldi. Terörizme adanmış bir Nightline dizisinde Ted Koppel, “Federal hükümetin hem sivil hem de askeri kollarındaki uzmanların çoğu, artık bir Amerikan şehrine karşı biyolojik saldırı olup olmayacağı sorusu olmadığına inanıyor. Artık sadece ne zaman olduğu sorusu. ”
Umudum, eğer yeterli miktarda bu tehlike hakkında konuşmaya başlarsak, seçilmiş liderlerimiz bu sorunu ele alacaktır. Bu sorunu ne kadar uzun süre önlüyorlarsa, bizi o kadar savunmasız hale getirir. Şimdi onları aydınlatmalıyız.
Bu tehdit hakkında iki ana kaya sonucuna vardım.
Birincisi: Kendimizi sadece saldırı olasılığı için değil, şantaj için de hazırlamalıyız. Amerikalılara ya yaşam tarzımıza (Amerikan Rüyamız) bağlı kalma ya da nükleer ya da biyolojik bir tehdide boyun eğme seçeneği verildiği zamanlar olabilir. İttifaklarımızı korumakla saldırıya geçmek arasında seçim yapma zamanımız gelebilir. Örneğin, aşırılık yanlısı Araplar bu pazarlığı önerebilir: İsrail ile bağlarınızı koparın yoksa büyük bir Amerikan şehrine gideceğiz. Böyle bir durum bizi ruhlarımızın derinliklerine kadar test edecektir.
İkincisi: Şok edici ve kabul edilmesi zor olsa da, harekete geçsek bile her saldırıyı durduramayabileceğimizin farkında olmalıyız.
Her zaman olduğu gibi, ilk savunma hattı tehdidin doğasını anlamaya çalışmak, sonra mevcut liderliğin nasıl tepki verdiğini düşünmek ve son olarak ne tür iyileştirmeler yapmamız gerektiğine karar vermektir. Başından beri şu anki liderliğimizin elimizi oynatma şekline çok az güvendiğimi söylemeliyim. Liderlerimiz gibi insanların casinolarda benzer uzun olasılıklar aldıklarını gördüm. Her zaman masaları kırdılar.
Manhattan, Washington, Los Angeles veya Miami’yi dizlerine göndermiş olduğu için tarihe geçmek isteyen birçok ulus olduğunu biliyoruz. İsrail’de otobüsleri havaya uçuran çok sayıda intihar bombacısı gördük; Ortadoğu, Avrupa ve Afrika çevresindeki kışla ve elçilikler; ve hatta Amerika Birleşik Devletleri’ndeki binalar bile. Kültistlerin Tokyo metrosunda zehirli gaz çıkardıklarını gördük. Motivasyonları ne olursa olsun, intikam almak, birçok insanın Amerika’daki bir intihar misyonunda bir çatlak için sıraya gireceğini söylemektedir.
Aslında potansiyel saldırganların sayısı her geçen gün artmaktadır. Bazıları haklı, bazıları haklı olmayan çeşitli askeri maceralarımız, aile üyelerinin veya diğer vatandaşların ölümlerinin intikamını almak isteyen yeni lejyonlar yaratıyor. Akılda tutmamız gereken barışı koruma maliyetlerinden biri.
Ben sert çekirdekli bir izolasyonist değilim. Burunlarımızı yapımımızdan çok fazla soruna sokmamıza ve çok fazla şey yapamayacağımıza katılırken, haydut uluslardan veya bireysel fanatiklerden gizlemek için asma köprüyü çekebileceğimiz fikrine kesinlikle katılmıyorum.
Sahte devletlerin yarattığı tehlikeyi göz ardı edebiliriz, çünkü birçoğu küçük ve fakirdir. Kuzey Kore, İran, Irak, Suriye, Libya ve Küba’nın birleşik ekonomisi, 7.6 trilyon dolarımızla karşılaştırıldığında 174 milyar dolar civarında. Bu ülkeler için harcanan askeri harcamalar, savunma için verdiğimiz şeyin yaklaşık yüzde 5’i.
Ancak bu argümanı yapan insanlar geçmişte düşünüyorlar. Savaş gemileri, ayakta duran ordular, stratejik bombardıman uçakları ve tank sütunları gibi askeri tehditler bekliyorlar. Savaşı bir uydu ya da dürbünle izleyebilecekleri bir şey olarak görüyorlar – sanki düşmanca bir donanma New York limanına gidip ateş açacak gibi. Haydut devletlerin yoksulluğu ve fanatizmi doğal olarak onları tam olarak hazırlanmadığımız savaşa doğru iter.
Akılda tutulması gereken başka bir şey var: Bir ülke neden bir biyomomb ekibine daha kolay, ucuz ve güvenli bir şekilde sızabiliyorsa bize karşı füze kullansın? Geleneksel bir saldırıda füzenin nereden atıldığı ve uygun şekilde misilleme yapabileceği oldukça iyi bir fikrimiz olurdu. İnsan dağıtım sistemiyle böyle değildir. Rakiplerimiz fanatik olabilir, ancak kendi ülkelerini yok etmek için dışarıda değiller.
Yeni, gerçek askeri tehlikeleri takdir etmemek, İnternet’i bilmemek gibidir.
Tehdidi mermiler, mermiler ve füzeler açısından değil, neredeyse görünmez olan ve herhangi bir geleneksel savunmaya ve sınırlara tespit olmadan nüfuz edebilecek bir şey olarak düşünmeliyiz, o zaman kirli işini yapalım. Tehdidi bir virüs olarak düşünmeliyiz.”