

John Davenportun Kurandan ve Hz. Muhammedden Özür Dilemesi ve
Bediüzzaman
Voltairein ve Martin Llutherin devam ettirdiği Müslümanlık düşmanlığını
ilk defa lord John davenport yıkmış; Müslümanlık ve peygamberleri üzerine
iyi düşüncelerle dolu bir eser ortaya koymuştur. bu eser, Hıristiyan
âleminde büyük akisler yapmış ve Hıristiyan din adamlarınca nüshaları
toplatılıp yaktırılmıştır.
John Davenportun Kurândan ve Hz. Muhammedden özür dilemesi ve
Bediüzzaman
1950 sonrası günümüze dek olan dönem, kanaatimizce oryantalistik
çalışmalarda nisbeten farklı bir bakış açısının hakim olduğu devredir. Ne
var ki bu dönemde de, silâhsız haçlı savaşları diye isimlendirdiğimiz
oryantalizmden beslenen Batılı paradigmaların özünde bir değişim
olmamıştır. Ancak önceki dönemlerdekinin aksine bilimsel kılıfı
güçlendirilmiş, profesyonelleşmiş, iyi kurumsallaşmış ve branşlaşmıştır.
Dolayısıyla yüzeysel bilgilerle fark edilmeyecek bir nitelik kazanmıştır.
lord John Davenport, doğu bilimleri ile uğraşan ve on dokuzuncu yüzyılın
sonunda yaşamış olan bir İngiliz bilim adamıdır. 28 Nisan 1832 tarihinde
İngilterede dünyaya gelmiş ve 1871 yılından önce de vefat eylemiştir.
1- Batıda Silâhsız Haçlılar: Müsteşrikler[1]
Oryantalistleri[2] modern haçlı savaşçıları veya belki biraz provokatif
bir isimlendirmeyle silâhsız haçlılar olarak niteleyebiliriz. Bu bir
anlamda haçlı savaşlarının bir zihniyet ve ruh dünyası olarak oryantalist
faaliyetlere yansımaları, yani XVIII. yüzyıl ile XX. yüzyıl sonlarına
kadarki dönemdeki sonuçları konusunda ilmî bir mesai olacaktır. Batıdaki
İslâm ile alâkalı bu gelişmeleri aşağıdaki şekilde merhalelere ayırmak
mümkündür:
1. Haçlı Savaşları İle Başlayıp 17. Yüzyıla Kadar Olan Dönem:
Oryantalizmin başlangıcını oldukça eskilere götürmek mümkündür. Bu meyanda
oryantalizm, 1312 Viyana Konsili kararıyla başlayan bir süreç olarak
kabul edilebilir veya daha da geriye gidilirse Haçlı Savaşları yıllarına
hatta biraz daha öncesine İslâmın başlangıcı yıllarına gidebilir. Bu
anlamda oryantalizmin, 700 yıllıkveya 1300 yıllıkbir tarihe sahip
olduğunu söylemek gerekir. İslâmın zuhuru yıllarından itibaren İslâma,
Kurâna, Hz. Peygambere ve Müslümanların aleyhine olarak dile getirilmiş
söylemleri ve çalışmaları aslında haçlı savaşlarının tarihî-fikrî
arkaplanı veya birer silahsız haçlı savaşları olarak görmek mümkündür.
2. 17. Yüzyıl Sonrası Dönem (Oryantalistik Çalışmaların Kurumsallaşması
Dönemi): Haçlı Seferlerinin yapıldığı yıllardan itibaren 17. ve 18.
yüzyıllara kadar Batılı insanın, İslâm hakkında doğru bilgiden yoksun
olduğunu ve asırlar boyu oluşturulmuş genelde negatif bir İslâm, Hz.
Peygamber ve Müslüman imajına sahip olduğu aşikardır. Bu esasen, bütün
kitle iletişim imkânlarına rağmen günümüzde de süren köklü bir
bilgisizliktir. Kurumsal ve profesyonel anlamda oryantalistik çalışmaların
başlangıç yılları olan 1800lü yılların başlarına gelindiğinde İslâm,
Kuran, Hz. Peygamber ve Müslümanlar hakkında bilimsel araştırmalar
yapılmaya başlanmıştır. 1800lü yıllar ile 1950li yıllara gelinene kadar
Batıda, genelde Doğu hakkında kaleme alınan 60.000den fazla çalışma
bulunduğu ifade edilmektedir.[3] Bu çalışmalar daha sonra Edward Wadie
Said (ö. 2003) tarafından oryantalizm adı verilen bir düşünce sistemini
de doğurmuştur.
Çok azı hariç, oryantalist araştırmalarda yukarıda sözünü ettiğimiz tasvir
ve tanımlamalarla süslü gizli bir haçlı zihniyeti bilimsellik/ ilmîlik
kisvesi altında yer almış ve İslâm ve Müslümanlar tanımlanarak genelde
öteki olarak vasfedilmiştir. Bu çalışmalarda İslâm, pozitivist ve
antropolojik bir yoruma tabi tutularak, Batılı değerler ile bilim ve
gelişmeye aykırı ilan edilmiştir. Oryantalistik araştırmalar, bir taraftan
Batılıların İslâm hakkındaki bilgilerini sürekli genişletmekle birlikte
diğer taraftan alttan alta Batılı insanın zihnini İslâma, Hz. Peygambere
ve Müslümanlara karşı bilemiştir. Dolayısıyla aslında oryantalizm, Batı
ile Doğu arasında ontolojik bir ayırım üzerine bina edilmiş bir bilim ve
düşünce geleneği inşa etmiştir. Diğer taraftan siyasî olarak da 18. ve 19.
yüzyıllar boyunca süren uluslararası sömürgeciliğin hizmetinde, bu sömürge
düzenine ideolojik bir meşruiyyet temeli de hazırlamıştır.
3. 1950 Sonrası Dönem: 1950 sonrası günümüze dek olan dönem, kanaatimizce
oryantalistik çalışmalarda nisbeten farklı bir bakış açısının hakim olduğu
devredir. Ne var ki bu dönemde de, yukarıda ana ekseni çizilen ve
silâhsız haçlı savaşları diye isimlendirdiğimiz oryantalizmden beslenen
Batılı paradigmaların özünde bir değişim olmamıştır. Ancak önceki
dönemlerdekinin aksine bilimsel kılıfı güçlendirilmiş, profesyonelleşmiş,
iyi kurumsallaşmış ve branşlaşmıştır. Dolayısıyla yüzeysel bilgilerle fark
edilmeyecek bir nitelik kazanmıştır.
Oryantalist bakışın derin izlerini, İslâm ve Müslümanlarla ilgili her
algılama ve değerlendirmede görmek mümkündür. Bugün Batılı medyatik
unsurlar, İslâm, Hz. Peygamber ve Müslümanlar ile ilgili hem sembolik
(imgeler) düzlemde, hem de İslâmî kültürel kavramlar düzleminde karışıklık
yaymaya devam etmektedir. Savaş, cihat, şiddet ve fanatizm etrafında daha
önce Ortaçağ boyunca alabildiğine işlenen ve 18. yüzyıl sonrası klasik
oryantalistlerce de sürdürülen tasvir ve imgeler, haçlı savaşlarının
modern versiyonu olarak güncelleştirilip Batılı zihinlere, İslâma, Hz.
Peygambere ve bütün Müslümanlara yönlendirilmektedir.
Danimarkada meydana gelen Karikatür krizi ve son olarak Papa XVI.
Benedictin İslâm ve Hz. Peygamber ile ilgili sözleri, esasen
söylediğimizi doğrulamaktadır. Özellikle Papanın Bizans İmparatoru Manuel
II Paleologusun bir Müslümanla giriştiği diyaloğu konuşmasına taşıyarak
İslâmın şiddet dîni Hz. Peygamberin de şiddeti kendine yol olarak seçen
biri olduğunu ileri sürmesi, İslâmın zuhuru yıllarından itibaren Ortaçağ
boyunca oluşmuş negatif imajın silâhsız haçlı savaşları olarak etkisinin
alabildiğine devam ettiğini göstermesi bakımından dikkat çekicidir.
Bugün yaygın olarak anti-Islamism, İslamofobi gibi kavramlarla da
ifadesini bulan bu süreçte tarihin izleri aşikârdır. Alman kilise
tarihçisi Heiko Obermanın haklı olarak vurguladığı[4] üzere, İslâm
karşıtlığı (anti-Islamism), İslamofobi veya Türk karşıtlığı (anti-Turks)
gibi kavramlarla açıklanan günümüz Batı dünyasındaki haçlı zihniyeti
esasen büyük oranda Ortaçağ boyunca oluş(turul)muş imajdan alabildiğine
etkilenmektedir. Bu durum, konjonktürel birtakım hâdiselerle birlikte, son
yıllarda Batıda sistematik bir İslâm karşıtlığına (anti-Islamism)
dönüşmüştür. Batı sömürgeciliği veya Batının ötekilere (Müslümanlara)
egemen olma savaşı diye de nitelemek mümkün olan bu durum, aslında
Ortaçağda meydana gelen Haçlı savaşlarından daha da tehlikeli bir hal
olsa gerektir. Zira Haçlı savaşları döneminde Müslümanlar, günümüzdeki
durumla kıyaslanmayacak ölçüde ilmî ve askerî güce sahiptiler.
2- John Davenport böyle bir dönemde Kurân ve Hz. Muhammedden özür
dileyen bir insandır
Dünyaca meşhur olan Davenport ailesindendir ve lord ünvanını taşımaktadır.
John Davenport, doğu bilimleri ile uğraşan ve on dokuzuncu yüzyılın
sonunda yaşamış olan bir İngiliz bilim adamıdır. 28 Nisan 1832 tarihinde
İngilterede dünyaya gelmiş ve 1871 yılından önce de vefat eylemiştir.
Hakkında Avrupa ansiklopedilerinde ve biyografi kitaplarında ayrıntılı
bilgi bulunmamaktadır. Zira Lord John Davenport, Hazret-i Muhammed ve
Kurân-ı Kerimden Özür Diliyorum adındaki İngilizce kitabı ile ünlüdür.
Bu kitab önce Londrada, sonra birkaç kere de Hindistanda basılmış,
1928de Türkçesi yayınlanmıştır. Tercümesi Ömer Rızaya aittir. John
Davenportun bu kitabı misyonerler tarafından piyasadan toplanıp
kaybedilmek istenmiştir. Bu sebeple adı sanı da unutturulmak istenmiştir.
Halbuki çok kıymetli başka eserleri de vardır:
Ayrıca hazretî Muhammed ve Kurân-ı kerîm ünvanıyla Ankarada tekrar
yayınlanmıştır.[5] Kitap, Kurân kursları müfredâtına göre ders kitabı
olarak kaleme alınmıştı. Daha sonra Kurân kurslarında okutulacak ders
kitaplarının sayfa adedi, Din İşleri Yüksek Kurulunca
sınırlandırıldığından, ders kitabı olarak hacimli bulunan bu eserin,
özellikle Kurân Kursu öğreticileri için yararlı olacağı düşünülerek,
Başkanlığın diğer neşriyatı arasında yayınlanması uygun görülmüştür.
Voltairein ve Martin Lutherin devam ettirdiği Müslümanlık düşmanlığını
ilk defa lord John Davenport yıkmış; Müslümanlık ve Peygamberleri üzerine
iyi düşüncelerle dolu bir eser ortaya koymuştur. Bu eser, Hıristiyan
Âleminde büyük akisler yapmış ve Hıristiyan Din Adamlarınca nüshaları
toplatılıp yaktırılmıştır.
3- Bediüzzaman İşarat ül-İcaz ve Nurçeşmesi adlı eserlerinde onun Kurân
ile alâkalı sitayişkâr ifadelerini nakletmiştir.
Bediüzzaman Hazretleri, Nur Çeşmesinde ve Risâle-i Nurda yazılan bu
nevî feylesoflardan kırk altıncısı olarak zikrettiği bu zattan Zât-ı
Kibriya hakkındaki âyetlerin ulviyeti ve Kurânın kudsî nezaheti başlığı
altında Mister John Davenport, Hazret-i Muhammed (asm) ve Kurân-ı Kerim
ünvanlı eserinde Kurân-ı Kerimden bahsederken, şu sözleri söylüyor
diyerek şunları naklediyor:
Kurânın sayısız hususiyetleri içinde bilhassa ikisi fevkalâde mühimdir:
1- Zât-ı Kibriyayı ifade eden âyâtın ahengindeki ulviyettir. Kurân-ı
Kerim, beşerî zaaflardan herhangi birisini Zât-ı Kibriyaya isnaddan
münezzehtir.
2- Kurânbaşından sonuna kadargayr-ı beliğ, gayr-ı ahlâkî, yahut
terbiyeye muhalif fikirlerden, cümlelerden ve hikâyelerden tamamen
münezzehtir.
Hâlbuki bütün bu nakîsalar, Hıristiyanların ellerindeki muharref kitab-ı
mukaddeste mebzuliyetle vardır. 6
4 -Kitaptan önemli tesbitler:
4.1- Hiçbir peygamberin hayatı Hz. Muhammedinki kadar güvenilir olarak
bilinmemektedir.
Meşhûr peygamberler ve fâtihler arasında târih-i hayâtı; Hz. Muhammedin
târihi gibi, en ince teferruâtına kadar, en mevsuk şekilde kayd ve zapt
olunan bir kimse gösterilemez. 7
4.2 Müslümanlık tek Allah dinidir.
Hazreti Muhammedin her türlü hırstan arınmış olduğunu hayatının bütün
şartları ispat etmektedir. Bu gerçek, şununla ispatlanmıştır ki, Hazreti
Muhammed dininin kökleştiğini gördüğü ve sınırsız bir kuvvet aldığı halde,
kendini büyültmek için bundan faydalanmamış, asıl sadeliğini zerre kadar
feda etmemiştir. Nefsinin şehvetlerini doyurmak bahsine gelince, Hazreti
Muhammedin zamanında sınırsız ve sonsuz çok kadınla evlenme geleneği
yaygındı. Böylece nefsinin şehvetini doyurmak isterse çok kadınla evlenme
sınırlanmaz, ama onun sınırsızlığından faydalanılırdı.
Hazreti Muhammedin hayatından söz ederken bu nokta üzerine
söylediklerimize şunu da katalım: Peygamberimiz (asm) hiçbir vakit
insanüstü olduğunu iddia etmemiş, Ben de sizin gibi bir insanım
demiştir. Hem peygamber, hem padişah olan Hazreti Davut ise, Allahın
ilhamına göre hareketini uyduran ve Diyana tapınağının üzerindeki karlar
kadar temiz insandı.
Hıristiyan yazarlar Hazreti Muhammede (asm) saldırırken sırçadan bir köşk
içinde oturduklarını unutmasalar daha iyi olmaz mı?
Hazreti Muhammed (asm) kudret kazanmak hususunda ancak Hazreti Musanın
hareketini takip etmiştir. Hazreti Musa, bir başkan, bir kılavuz, bir
kanun koyucu sıfatını almasa Beni İsraili Mısırdan çıkaramazdı. Bu
yüzden bir kimse Hazreti Musayı bu hareketi kovaladığından dolayı hırs
ile suçlamayı düşünmemiştir. Çünkü Hazreti Musa, o kudretten yoksun olsa,
Yahovanın kendisine verdiği peygamberliği yapamazdı. Arabistanda da
durum buna benzer idi. Arabistan birbirleriyle savaşmakta olan çeşitli
kabilelerle kaplanmış idi. Bunları birleştirmek ve bir topluluk haline
getirmek için Hazreti Muhammedin (asm) bunların reisliğini üzerine
alması, Müslümanlığı bunlara birer birer bildirmesi gerek idi. Bu hareket,
şahıs hırsı gibi bir suçtan tamamıyla serbesttir.
Hazreti Muhammede (asm) ve onun inançlarına bol bol yüklenen sahtelik
suçuna gelince İslâm peygamberinin, Hazreti İsa gibi, Allah Birliği
inancını öğretmesi, bu suçlamanın haksızlığına en kuvvetli tanıktır.
Bununla beraber sahtelik, onun peygamberlik iddiasına karşı ileri
sürülüyorsa buna da imkân yoktur. Putperestliği yok ederek Allahın
Birliğini öğretmek, Allahın peygamberliği ile yapılabilecek bir iş
olduğunu herkes doğrular. Hazreti Muhammed (asm) ise, Arabistanda Allah
Birliği inancını o kadar sağlam bir surette kurmuş ve oradan putperestliği
o kadar etkili bir şekilde kaldırmıştır ki, bir daha put perestlik
herhangi şekilde orada ortaya çıkmamıştır.
Hazreti Muhammedin (asm) yeni bir din getirmediğini, Allahın İbrahim ve
İsmaile vahy ettiği dini yeniden diriltmeye geldiğini söylediği halde,
gerçekte yeni ve uydurma bir din öğrettiği de söylenmektedir. Fakat eğer
bu din eskilerden, ibadet amaçları ve öğrettiği ahlâk ödevleri ile
ayrılıyorsa, o halde Hz. Musanın, Hz. İsanın ve Hz. Muhammedin (asm)
dinleri de yeni bir din değildi. Hazreti Musanın dini. Hz. Âdem, Hz. Nuh,
Hz. İbrahim, Hz. İshak, Hz. Yakub ve Hz. İsmailin dinini diriltiyor,
Allahın birliğini bildiriyor. Allaha sevgiyi ve itaati söylüyor,
Allahın iradesi ve insan toplumunun yüklediği ahlâk ödevlerinin
yapılmasını öğretiyordu. Hazreti İsa her şeyin üstünde Allahı sevmemizi,
kendimizi sevdiğimiz kadar komşularımıza da sevgi göstermemizi öğretiyordu
ki bu bütün peygamberlerin bildirdiği hükümlerin aynıdır. Bu yüzden Hz.
İsanın inancı da yeni bir şey değil, Hazreti Musa tarafından bildirilen
inancının aynı idi: Şu ayrılık ile birbirimize karşı yapacağımız ahlâk
ödevleri eskisinden daha kuvvetli bir surette emr olunmuştu. Kendine
nasıl iş yapılmasını istiyorsan başkalarına da öylece yap Allah kuralı
insanların en bilgisizi ne kadar herkesin uyacağı ahlâk temellerini
bildiriyordu.
Hazreti İsa ortaya çıktığı zaman Yahudiler korkunç bir ahlâk bozukluğuna
uğramıştı. Bencillik, çoktan beri caniyane bir varlık almıştı. Rahipler
sınıfı ile halk içinde yaygın olan ahlâk, cimrilik, gasb u garet, zulüm ve
baskı idi. Din adına yalnızca birtakım seremoni ve törenlere uymak, sadece
doğruluk sayıldığından kısa bir zamanda bunlar gerçek anlamlarını
kaybetmişlerdi. Hazreti İsanın peygamberliği bu kötülüklerin önüne
geçmeyi amaç edinmişti. Bu da Hazreti İsanın esas bakımından Yahudiliği,
yani Musa dinini, diriltmeyi amaç ettiğini gösterir. Hazreti Muhammedin
görevi, yalnız ahlâk inançlarım öğretmek değil, bundan başka Allaha
ibadeti (kulluk etmek, tapınmak) kurmaktı. Çünkü içinden çıktığı halk, din
inançları ve ahlâk ödevleri bakımından doğru yoldan sapmıştı. Böylece
Hazreti Muhammed (asm), Hazreti İbrahimin dinini diriltmiş. İbrahim
dinini dirilmeyi amaç ettiğini söylediği zaman ancak gerçeği söylemişti.
Memleketinde büyük ve sürekli yenilikler meydana getirerek Allahın
birliğini kurmak, bozuk ve korkunç putperestliği yok etmek, çocukları diri
diri gömmek geleneğini kaldırmak, içki ve kumar gibi ahlâk bozukluklarının
kaynağı olan kötülükleri yasaklamak, sınırsız ve ölçüsüz surette bir çok
kadınla evlenmeyi en küçük dereceye indirmek gibi işleri yapan büyük bir
yenilikçinin sahteci sayılmasına imkân var mıdır? Bu Allah
peygamberliğinin yapma olduğuna inanılabilir mi? Asla! Hazreti Muhammed (asm)
ancak gerçekten samimî bir bilinç ile bu kadar dayanıklı ve girişken
hareket edebilir ve zerre kadar sarsılmadan, Hz. Haticeye sırlarını
açıkladığı günden Hz. Aişenin kollarında öldüğü güne kadar çalışabilirdi.
İnsanların vicdanlarında ve hareketlerinde büyük bir devrim yapabilen bir
insan, gerçekten yaradanına karşı bütün bir inanç ile duygulanmış samimî
ve doğru bir insandır. Bu insan kendisi doğrudan doğruya Ulu Allahın
kudret eli altında bulunduğu gibi Allahın peygamberliğini de taşır.
Hazreti Muhammed (asm), peygamberliğine en kesin olarak inanmış idi. Bu
imanı temelsiz değildi. Her türlü alaylar ve aşağı görmeler ile karşılanan
İslâm peygamberi yolundan kıl kadar ayrılmadı. Korkutmalar, işkenceler onu
Allah Birliği inancını her yana-yaymaktan, zamanında yaygın olan ahlâktan
çok yüksek bir ahlâkı öğretmekten alıkoymamıştır. Hazreti Muhammed (asm),
krallık arkasından koşmadı, din başkanı olmaya uğraşmadı, tolerans istedi,
insanları inandırarak hak yoluna çağırmak için hürriyet istedi. İnsanların
adalete uymalarına çalıştı, merhameti sevdirmeye uğraştı.
Allah önünde kendimizi küçük görmeyi öğretti. Bütün bunların sağlayıcısı
olarak insanların haşir ve neşir (toplanıp yayılma) olunacağını ve kıyamet
gününde muhakeme olunacaklarını söyledi. Hz. Muhammed (asm), Hak geldi,
batıl zail oldu âyetlerini okuyarak Kâbenin 360 putunu darmadağın etti.
Bu görevini de tamamladıktan sonra başkaları gibi Mekkede tahtını
kurmadı. Putperestlikten kurtardığı Kâbenin yanında bir saray yaptırmadı.
Babalarının ve dedelerinin şehrini, milletinin merkezini, dininin en öz
yerini bırakarak dertleri ve sıkıntıları zamanında kendisine dost olanlar
arasındaki sade evine geri döndü. 8
4.3- Müslümanlık kılıçla yayılmamıştır.
Müslümanlığın kılıçla yayıldığının bir dereceye kadar doğru olduğunu kabul
ederek putperestlerden bir kaçının Allahın birliğini tanımamak uğrunda
öldürüldüklerini ileri sürelim. Fakat buna karşılık olarak deriz ki: Cenâb-ı
Hak tarafından emrolunan bir şey, hiçbir vakit zulüm sayılamaz.
Hıristiyanlar Cenâb-ı Hakkın putperest Kenanlıların, putperest
olduklarından dolayı Beni İsrail tarafından yok edilmesini emrettiğine,
hatta Yahovanın bu emri yerine getirmek için bir mucize işlediğine,
Yuşanın bütün düşmanları yok etmesini sağlamak için güneş ile ayı yerli
yerinde durdurduğuna inanılır. Madem ki Hıristiyanlar bu inancı
besliyorlar, Muhammedin (asm) aynı araçları kullanmasına karşı
koymamalıdır. Yoksa Muhammedin (asm) zamanındaki putperestlik, Hz.
Musanın zamanında yok edilen putperestlikten daha çok Allah katında
saygılı olduğunu iddia etmek gibi birbirini tutmazlığa düşerler.
Hazreti Muhammedin (asm) savaşlara giriştiği gerçektir. Fakat onun
savaşları Hz. Musanın savaşları gibi yok etme savaşları değildi. Hazreti
Muhammedin (asm) övülmeye değer amacı Arabistanı birleştirmek, bir
devlet meydana getirmek, onlara her şeyin yaradanı olan bir Allaha
ibadeti öğretmek idi.
Hazreti Muhammed (asm), Müslümanlığa girenleri cömertçe yanına almış,
onlara kucaklarını açmış, ama saldıranları bastırmış ise de günahsız
kadınların, kızların ve çocukların kanını korumuştu.
Kurân-ı Kerimin hiçbir yerinde, bütün insanlığın kabul ettiği adalet ve
merhamet ideallerine aykırı bir tek emir görülmez. 9
4.4- Hazreti Muhammed tarafından Sina Rahipleri ile bütün Hıristiyanlara
verilen Berat
Hazreti Muhammed (asm) tarafından verilen beratın maddeleri şunlardır:
1- Her kim bu antlaşma hükümlerine karşı gelirse Allahın andına karşı
gelmiş olur ve kim olursa olsun lânete hak kazanır.
2- Rahiplerden herhangisi gezerek bir dağ, tepe, köy, deniz veya çölde,
veya bir manastır, kilise veya tapınakta yerleşirse korunacak, kendisine
her türlü kolaylıklar gösterilecek, malı ve canı saklanılacaktır.
3- Bunlardan asla vergi veya cizye alınmayacak, böyle bir şey vermesine
zorlanılmayacaklardır.
4- Bunların hâkimleri, valileri değiştirilmeyecek, bu memurlar
memurluklarından azil edilmeyeceklerdir.
5- Seyahat sırasında bunlar asla saldırıya uğramayacaklardır.
6- Bunlar kendilerine ait kiliselerden çıkarılmayacaklardır.
7- Bunların hâkimleri, valileri, zahidleri, müridleri, hizmetçileri,
herhangi vergiye bağlanmayacaklardır.
8- Bu antlaşmaya uymayanlar Allahın emrine saldırmış olurlar.
9- Dağ başlarında tek başlarına bir hayat geçirenler vergi ve aşara bağlı
değildirler.
10- Ürünlerin bereketli zamanlarında halk bunlara bir pay vermelidir.
11- Savaş zamanlarında bunlar oturdukları yerlerden çıkarılmayacaklar,
savaşa katılmaya zorlanmayacaklar ve kendilerinden bir şey
istenmeyecektir.(Bu maddeler Rahiplere dokunan her şeyi içine aldığı gibi
aşağıdaki maddelerde bütün Hıristiyanlara özgü işlemleri anlatmaktadır).
12- Oturmaklı yerleşmiş olan Hıristiyanlar, ticaret ve zenginlik sahipleri
vergi verirler.
13- Hıristiyanlardan başka bir şey alınmaz.
14- Eğer bir Hıristiyan kadın bir Müslümanla evlenecek olursa kocası onun
kiliseye gidip inancına göre ibadet (tapınmak) yapmasına engel
olmayacaktır.
15- Hıristiyanlar kiliselerini onarmaktan alıkonmayacaklardır.
16- Bu şartları tutmayanlar Allahın emirlerine karşı gelmiş sayılırlar.
17- Bunlara karşı bir kimse silâh taşımayacak, Müslümanlar onları
savunacaklardır.
18- Müslümanlar bu antlaşmanın hükümlerine süresince uyacaklardır. Bu
antlaşmaya sahabelerin en seçmeleri şahit olarak imzalarını koymuşlardır.
10
4.5- Çok kadınla evlenmek sorusu
Çok kadınla evlenme, Doğuda yayılmış olan bir gelenektir. Hazreti İbrahim
zamanında bile bu gelenek hüküm sürüyordu. Kitab-ı Mukaddesin beyanları
ve sahifeleri çok kadınla evlenmenin o zamanki daha temiz, insanlıkça bir
günah sayılmadığını gösteriyor.
Çok kadınla evlenme eski Yunanlılarca hoş karşılanırdı. Plutark, bunu
anıyor. Oripidis ile Eflatun çok kadınla evlenmeyi savunmuşlardı. Eski
Romalılar çok kadınla evlenmeden faydalanmadılarsa da onu
yasaklamamışlardır. Mark Antuvan, ilk defa iki kadın alan zat olarak
tanımlanıyor. Ondan sonra bu gelenek Theodosius ve Arcadius zamanına kadar
yayılmış, Arcadius 393de onu yasaklamış idi. Daha sonra imparator
Valentiyen, yayınladığı bir ferman ile bütün tebasının istedikleri zaman
bir çok eş alabileceklerini bildirmiş idi.
O zamanın kilise tarihini incelediğimiz zaman piskoposların çok kadınla
evlenmeye karşı çıktıklarını görmüyoruz. Büyük Konstantinin oğlu
Valenintanus Konstantiusun bir çok karısı vardı. Frank Kralı Clotherin
ve oğulları Heribartus ile Hiberikus de çok kadınla evlenmeden
faydalanmışlardı. Bunlara Pepin ile Şarlmaynı Luter ile oğlunu, 888de
Almanya imparatoru olan yedinci Arnolfus, Fredrik, Barbaros ve Fransa
Kralı Filip Theodatusu katabiliriz. Frank krallarının ilkleri arasında
Günteran, Karibert, Siçbert ve Çilberikin bir çok eşi bulunduğunu
görüyoruz. Günteranın Veniranda, Merkatrpd, Ostericild adında üç karısı
vardı. Karibert adındaki kralın da Merfılda, Markoneza, Theodoçilda adında
üç eşi bulunuyordu.
Daniel, Frank krallarının çok kadınla evlendiklerini açıkça söylüyor.
Birinci Dagobertin üç karısı bulunduğunu yalanlamadıktan başka
Theodobertin kocalı bir kadın olan Dentariyi, evli olduğu ve Wizicild
adında bir karısı bulunduğu halde aldığını anlatıyor. Doğobertin, bu
hareketle amcası Clotheri taklit ettiğini, Clotherin üç karısı bulunduğu
halde Kribudomirin dul kalan karısını aldığını ekliyor..
Sıcak memleketlerde ise güzellik ve çekicilik hayatın başlangıcında
görülür, ondan sonra söner.
Bundan dolayıdır ki ancak bir kadınla evlenmeyi gerektiren kanun Avrupa
için uygun olduğu halde Asyanın iklimine uygun değildir. Yine bundan
dolayıdır ki Müslümanlık Asyada kolaylıkla yayıldığı halde Avrupada
güçlükle yayılmıştır. Hıristiyanlık kurulup yerleştirildiği halde Asyada
tutunamamıştır. Müslümanlığın Çinde yayıldığı halde Hıristiyanlığın
yayılmamasının da sebebi budur.
Ahmet Akgündüz, 10/28/2011
Dipnotlar:
1- Bu konuyu değerli bilim adamı Doç. Dr. Özcan Hıdırın akademik bir
makalesinden özetledik.
2- Burada bütün oryantalistleri aynı potaya yerleştirmek asla amaç
değildir. Şarkiyatçılar, özellikle de günümüz şarkiyatçıları arasında bu
tanımlamanın dışında mütalâa edilecek kimseler bulunmaktadır.
3- Mustafa el-Azamî, Müslümanlar oryantalistleri niçin reddetmelidir?
I, 08.12.06 tarihli Zaman Gazetesi.
4- Bk. J. Slomp, Luther en de Wortels van het anti-Islamisme, Begrip, s.
5.
5- Lord John Davenport, Çeviren M.S.S.P. Arar Yayınları: l, S.89-108
Ankara Üniversitesi Basımevi-1967-Ankara.
6- John Davenport, An Apology for Mohammed and the Koran, (London: Orgden
Press, 1882), sh. 62 vd. 72 vd.
7- Davenport, An Apology for Mohammed and the Koran, sh. 1.
8- Davenport, An Apology for Mohammed and the Koran, sh. 1-55.
9- Davenport, An Apology for Mohammed and the Koran, sh. 135 vd..
10- Davenport, An Apology for Mohammed and the Koran, sh. 142 vd