Bölüm 1413: Çok Zor, Çok Çok Zor
Editör: Fullbringer
Hayali Duman kentinin büyüklüğü, Mavi Rüzgar İmparatorluk Şehri ile aynıydı. İkincisi, bir ulusun imparatorluk şehriyken ilki Kar Şarkı Alanı'nda gerçekten küçük ve uzak bir şehir olarak kabul edilirdi. Aslında o kadar küçük bir şehirdi ki Kar Şarkısı Diyarının yüzde doksanı adını hatırlayamayacaktı.
Hayali Duman Şehri, şehirlerini savunmak için büyük savaş sırasında çok ciddi kayıplar vermişti. Bu yüzden Hayali Duman Şehri'nin valisi savaştan sonra temizlik için elinden geleni yapmalıydı. Ancak kentte şok eden birkaç seçkin misafirin varlığı nedeniyle onlara eşlik etmek ve temizliği başkalarına bırakmak zorunda kalmıştı.
Mu Feixue kendi yaralanmalarını iyileştirmeye odaklanmaya başladı ve bir sürü kadın Buz Ankası Öğrencisi onu koruyordu.
Yun Che, tamamen harap olmuş uzak kar bölgesine sessizce bakarken çatının tepesinde duruyordu. Bugün Kar Şarkısı Diyarı'nda gördüğü durum yalnızca buz dağının görünen kısmıydı. Tüm Doğu İlahi bölgenin mevcut durumunu hayal bile edemezdi.
Mavi Kutup Yıldızı göz önüne alındığında, bu durumun devam etmesi halinde etkilenen kaynak canavarlarının seviyesinin daha da artacağını tahmin edebiliyordu. Dahası, belli bir seviyeye ulaştığında iblisler, insanlar ve ruhlar da etkilenmeye başlayacaktı. O zaman Doğu İlahi Bölge gerçekten kıyaslanamayacak kadar korkunç bir felaket bölgesine dönüşecekti.
Bunun alt alemleri de etkileyeceği son derece muhtemeldi.
Ne olursa olsun, bu felaketin durdurulması gerekiyordu.
“Kardeş Ling...” birden Huo Poyun'un sesi kulaklarında çınladı. Yun Che ne zamandan beri orada durduğunu bilmiyordu. Tamamen kırmızı giyinmişti ve tavrı olağanüstüydü. Olgunlaşmamış gençlikten şimdiki çağın yüce varlığına, tüm cennete ve dünyaya bakan biri haline gelmişti.
Yun Che başını Huo Poyun'a doğru çevirdi ve yarı şaka bir şekilde şöyle dedi: “Genç Tarikat Ustası Huo'nun Ebedi Cennet İlahi Alemi'nde üç bin yıl geçiren Tanrı çocuklarından biri olduğunu duydum. Bana kardeş diyorsun, bu gerçekten kabul etmesi zor bir şey.”
Huo Poyun kıkırdadı. “Ebedi Cennet Alemi'nde üç bin yıl, ölümlü alemde üç yıldan fazla değil. Ömrümün üç bin yılı geçmiş olsa da kıdem söz konusu olduğunda ölümlü alemi hala bir kriter olarak kullanıyorum.”
Yun Che de bunu duyunca kıkırdadı. “İlahi Usta haline gelebilecek olanların cennet ve dünya üzerinde hüküm süren yüce güçlere sahip olduklarını, tüm canlılar tarafından saygı duyulduklarını ve tapıldıklarını duydum. Korkarım ki sizin gibi havaya girmeyen bir İlahi Usta, bu evrende tek ve benzeri olmayan bir İlahi Ustadır.”
Huo Poyun başını salladı. “Kardeşim Ling beni övdü. Bahsetmişken, aslında bunun yerine gerçekten olağanüstü olanın kardeş Ling olduğunu hissediyorum.”
(FN: Ne! Kardeş Ling seni övdü mü!)
“Oh?” Yun Che, “Neden böyle söylüyorsun?” dedi.
Huo Poyun bir thump sesiyle yanına oturdu ve konuştuğunda, bir İlahi Efendinin huşu uyandıran varlığını yansıtmadı. “Kardeş Ling, bir İlahi Efendinin olağan tutumuna sahip olmadığımı söyledi. ”İlahi Efendi” kelimesine karşı herhangi bir korku ya da saygı duymadı. Sadece tek başına kardeş Ling zaten olağanüstü bir kişidir.”
Yun Che onu hafif bir gülümsemeyle karşıladı. Aniden gökten inen bir İlahi Usta ile karşı karşıya kaldığında, Hayali Duman Şehri'nin valisinin tepkisi en normal olanıydı.
“Ayrıca bazı garip nedenlerden dolayı gördüğüm andan itibaren kardeş Ling'i tanıyor gibi hissettim.” diye içtenlikle Yun Che'ye söyledi.
“Bu durumda, bu benim için bir onurdur.”
“Doğruyu söylüyorum.” Huo Poyun derin bir sesle söyledi. “Bu duygu çok uzun zamandır hissetmediğim bir şey. Kardeş Ling, hepiniz kesinlikle İlahi Usta haline gelen birinin, cennetin altına hükmedebileceğini ve tüm canlılar tarafından saygı duyulabileceğini, her şeyi yapabileceğini ve her şeyin üstesinden gelebileceğini düşünüyorsunuz. Ama bu... O kişinin birçok şeyi kaybetmesine de neden olacak.”
“Sıradan insanların anlayamayacağı endişeler olmalı, değil mi?” Yun Che konuştu.
“Hayır.” Huo Poyun başını salladı. “Aksine, bu sizin için daha da sıradan olamayacak şeylerdir. Örneğin... Arkadaşlar...”
Yun Che: “…”
“Bir yıl önce, Ebedi Cennet İlahi Aleminden ayrıldım ve Alev Tanrısı Alemine geri döndüm. İlahi Usta haline gelen ben tüm evreni sarsmıştım ve zaferim sınırsızdı. Ancak geçen yıl boyunca eşit olarak ilişki kurabileceğim hiç kimseyi bulamadım. Önceki Kıdemli Kardeşlerim, Küçük Kardeşler, Büyük Kız Kardeşler ve Küçük Kız Kardeşler, büyük ölçüde beraber büyüdüğüm oyun arkadaşları da dahil olmak üzere, hepsi değişmişti. Hayır... Ben değiştim. Sevgimi daha önce yaptığım gibi ifade etmeye çalıştım, ne olursa olsun iyi davranmaya çalıştım. Ne yaparsam yapayım bana doğru hissedecekleri tek şey hürmet ve saygıydı…”
Huo Poyun, “Daha da korkutucu olan şey çocukça olduklarını hissetmeye başlamamdı. Bu duyguyu bastırmaya ne kadar çalışırsam çalışayım, ne kadar uğraşırsam uğraşayım, bu duygular gitmeyi reddetti.” dedi. Gözlerini kapattı ve derinden nefes verdi.
“Hahahaha!” Huo Poyun'un sözlerini dinledikten sonra Yun Che, “Kardeş Poyun, bu kesinlikle senin suçun ve kaybın değil. Aksine, zaman akışı ve yetiştiricilikteki artış nedeniyle zihninin durumu da gelişti. Bulunduğun yükseklik ve şu anda gördüğün dünya geçmişte olduğundan tamamen farklı hale geldi, bu yüzden bu duygulara sahip olman çok normal. Tıpkı üç bin yıl önceki seni nasıl gördüğüne benziyor. Onu çok çocukça ve acınası bulmuyor musun?” dedi.
“…” Huo Poyun bu sözlerden sonra biraz sersemledi, ancak hemen ardından yüzünde hafif bir gülümseme belirdi. “Belki de haklısın.” “Bunu daha önce de düşündüm ama…”
“Henüz buna alışmadınız. Ama gelecek yıl böyle endişeler yaşamaya devam edeceğinizi sanmıyorum.” dedi Yun Che.
Huo Poyun gözlerini Yun Che'ye çevirdi ve “Kardeş Ling'in ömrünün aurası yüz yaşına bile ulaşmamış olması gerektiğini gösteriyor. Buna rağmen çok geniş görüşlü ve müthiş biri. Bu beni, senin yanında gençmişim gibi gösteriyor. Görünüşe göre Kardeş Ling hayatı boyunca kesinlikle olağanüstü deneyimler yaşadı.”
Yun Che güldü ama ne onayladı ne de Huo Poyun'un sözlerini inkar etti.
“Eğer o hala hayatta olsaydı, kesinlikle bana bir arkadaş gibi davranmaya devam ederdi. Ama çoktan...” Huo Poyun, soluk beyaz gökyüzüne bakarken başını kaldırdı, vücudundan yayılan aura ağırlaştı ve umutsuzluk ve kayıpla doluydu.
Yun Che: “…”
“İlahi Usta olduğumda ve Ebedi Cennet İlahi Alemi'nden ayrıldığımda, başlangıçta artık korkacak bir şeyim olmadığını ve Alev Tanrı Alemi'nin ebedi gururu olabileceğimi düşündüm. Yine de hala hayal ettiğimden çok daha zayıfım. ”Onun artık bu dünyada olmadığını duyduğumda çok ağladım ve sadece birkaç gün sonra iyileştim… Belki de bu dünyada üzülmeme neden olabilecek birine sahip olmam bile bir servet sayılabilir.”
Yun Che: “…”
Huo Poyun kendine geldi ve aceleyle Yun Che'den özür diledi “Üzgünüm, bir sürü gereksiz şey söyledim sanırım. O zamanlar sahip olduğum bir arkadaştı, ama artık bu dünyada değil. Geçmişte o da bana ‘Kardeş Poyun ‘ derdi ve biraz da benim yaptıklarım yüzünden gitti.”
“Peri Feixue'ye hayran görünüyorsun?” Yun Che aniden sordu.
“Errr...” Huo Poyun bu sorudan biraz korktu. Huo Poyun, böyle bir soru sorulduğunda hemen pancar kırmızısı olurdu ve daha sonra da panik içinde inkar ederdi. Ama şimdi, kısa bir başlangıcın ardından neşeyle başını salladı ve “Bu doğru. Onu görmeden önce böyle güzel bir kadının gerçekten bu dünyada var olduğuna inanmıyordum.” dedi.
Huo Poyun, “Benimle dalga geçmenden korkmuyorum.” diye devam etti. “İlk görüşte ona vuruldum, Ebedi Cennet İncisine bile girmeden çok önce... O zamanlar, kalbim tutku ve korkaklıkla doluydu ve onun gibi Göksel bir kıza layık olmadığımı hissediyordum. Bu yüzden doğal olarak ona karşı duygularımı ortaya çıkarmaya cesaret edemedim.”
“Ebedi Cennet İlahi Alemi'nde geçirdiğim üç bin yıl boyunca zihnim ve kalbim tamamen odaklanmıştı, ancak unutamadığım tek şey onun simasıydı. Yine de bu yetişimime engel olmadı. Aksine, benim en büyük motivasyonlarımdan biri oldu. Sadece İlahi Usta olduğumda ve Ebedi Cennet İlahi Alemi'nden ayrıldığımda ona yaklaşmak için cesaretim ve güvenim vardı.”
“Ancak...” Huo Poyun başını sallarken acı bir şekilde güldü. “Gördüğünüz gibi... Bu yüksekliklere tırmanmış olsam da bana karşı tamamen kayıtsız.”
Yun Che konuşmadan önce bir süre düşündü. “Mevcut yetişimin ve statün göz önüne alındığında, istediğin sürece sayısız dünyada bir ulusun prensesinden bir kralın kızına kadar herhangi birini seçebilirsin. Öyleyse neden ona bu kadar bağlısın?”
Huo Poyun yumuşak bir sesle, “Belki de o zaman hayatımda ruhumun en derin kısmına dokunduğumu hissettiğim tek zamandı. Gerçekten ruhumun en derin kısımlarını karıştırdı.” dedi yumuşak bir sesle. “En azından, başka bir kız için aynı türden bir his hissetmedim... En ufak bir şey bile hissetmedim... Ling kardeş aynı şekilde hissetmiyor mu?”
“...” Yun Che çenesine dokundu, nasıl cevap vereceğini bilmiyordu.
“Ustam, beni defalarca Buz Ankası kadınları tarafından yetiştirilen Buz Ankası Tanrı Atama Kanunu'nun duygularını donduracağı ve birçok Buz Ankası kadınının tüm yaşamları boyunca yalnız kalacağı konusunda uyardı. Üstelik onlar Yang enerjisine sahip erkekler tarafından reddedilir. Bu nedenle ateş kaynak sanatı çalışan benim gibi biri tarafından daha da reddedilmeli ama...” Huo Poyun yeniden iç çekti. “Duygularımı kontrol edemiyorum. Ling kardeş, yardımcı olabilecek bir yönteminiz var mı?”
“Bu... Sadece senin başarabileceğin bir şey. Kimse sana yardım edemez.” Yun Che sadece bu şekilde soğuk cevap verebildi..
Acı bir gülümseme Huo Poyun'un yüzünde belirdi ve konuşmaya başladı: “İlk kez tanışmış olsak da garip bir nedenden dolayı kardeş Ling'e çok sızlandım. Umarım komik bulmazsınız veya rahatsız olmazsınız.”
“Mümkün değil.” dedi Yun Che bir gülümsemeyle. “Kardeş Poyun bana karşı dürüst olduğu için onur duydum.”
Huo Poyun küçük bir baş hareketiyle onayladı ve şöyle dedi: “Kardeş Ling gezmeyi seven bir insan gibi görünüyor. Eğer bir gün Alev Tanrı Alemi'ne gelirseniz kesinlikle şerefli bir misafir gibi muamele yaparım.”
Yun Che, “Harika, kardeşim Poyun böyle bir şey söylediğinden Alev Tanrı alemine bir gezi yapmaktan başka seçeneğim yok.” dedi.
“Mnn, bu bir söz.” Huo Poyun hafif bir gülümseme verirken başını salladı. Bundan sonra kırmızı figürü parladı ve Yun Che'nin görüşünden kayboldu.
Yun Che kasvetli bir şekilde nefes verdi. ‘Ah... Zordu, çok zordu.’ Huo Poyun başka birini sevebilirdi, ama o tüm Kar Şarkısı Diyarı'nda bu tür duygulara sahip olmayı en zor bulacak kişiyi sevmek zorunda kalmıştı. Bu zor bir meseleydi.
Oh, hayır, hayır. Bunun zor olup olmadığı hakkında konuşmadan önce, Huo Poyun artık bir İlahi Ustaydı! İlahi Usta olmak! O, bu evrende en üst seviyeye ulaşan biriydi, nereye giderse gitsin bir tanrı gibi muamele görecek bir varlık haline gelmişti. İstediği sürece istediği herhangi bir kadını elde edebilirdi, ancak neredeyse hiç duyguları olmayan birini seçmek zorunda kalmıştı.
Bu, tek parça bir zihne sahip olma sorunu bile değildi! Bunun yerine kafasında neredeyse yanlış bir şey olduğu söylenebilirdi!
Gökte veya yerde hiçbir şeyden korkmayan dünyaca ünlü birçok kahraman vardı, ancak hiçbiri güzel bir kadının duruşunu geçemediler. Sadece Huo Poyun'un böyle bitmeyeceğini umabilirdi.
Yun Che yerinden hareket etmedi. Uzak kar bölgelerine sessizce bakarken orada oturmaya devam etti, düşünceleri uzun zamandan beri bilinmeyen bir yerdeydi.
Kar Şarkısı Diyarı'na yeni dönmüştü ve mezhebi de gelmek üzereydi. Düşünmesi gereken çok fazla şey vardı.
Zaman sessizce aktı ve birkaç saat geçtikten sonra yaralarını iyileştirmeye odaklanan Mu Feixue, sonunda gözlerini açtı. Yaralarının tamamen stabilize olduğu söylenebilirdi, bu yüzden onu koruyan ve yavaşça dışarı çıkan Buz Ankası öğrencilerini gönderdi. Bakışları biraz puslu ve aklında çok şey varmış gibi görünüyordu.
Aurasını uzaktan sürekli olarak izleyen Huo Poyun, aceleci bir şekilde, mümkün olan ilk anda iyi olup olmadığını sormak istedi. Figürü birkaç kez parladıktan sonra Mu Feixue'nin figürü vizyonunda zaten ortaya çıkmıştı.
Kalbi sevinçle sıçradı ve tam ilerlemek üzereyken salladığı ayağı aniden yerinde dondu ve çok uzun bir süre hareket etmedi.
Kanla boyanmış olan Buz Ankası kar elbiselerini değiştirmişti ve vücudunda artık herhangi bir kusur yoktu. Başlangıçta buz gibi soğuk olan yüzü, yaralanmaları nedeniyle soluk ve zayıf görünüyordu ve kişinin kalbinin acıma içinde ağlamasına neden oldu. Donuk pembe dudakları soluk ve inci gibi bir ışıltı ile doluydu ve bu buz gibi gözler, başka bir kişinin bin yaşamdan sonra umut etmeye bile cesaret edemeyeceği bir ihtişamla doluydu…
Sessizce orada durdu ve yaşadığı dünyayı çarpıcı bir tabloya dönüştürdü.
Onun bakışları son derece puslu, kayıp, sisli rüyalara benziyordu. Bakışları çok uzun olmayan çatıya doğru yönlendirildi. Yun Che sırtı ona bakacak şekilde o çatının üstüne oturdu ve hiç hareket etmedi. Derin düşüncelere daldığı açıktı.
Mu Feixue hareketsiz kaldı. Ona boş boş baktı ve uzun bir süre tek bir ses bile çıkarmadı.
“...” Huo Poyun da yerinde dondu, tamamen hareketsizdi.
Mu Feixue'nin gözlerinde ilk kez böyle bir bakış gördü. Bu bakış ona çok aşina olan bir şeydi. Çünkü o zamanlar ona gizlice bakışına çok benziyordu. Bilinçsizce yaptığı gibi nasıl tamamen sersemlediğine son derece benziyordu…
Aniden düşünme yeteneğini kaybetti.
O sahneyi gördükten sonra dünya Huo Poyun için çok uzun bir süre yerinde sayıyor gibiydi.
Son olarak, belirsiz bir zaman sonra Yun Che'nin aklı nihayet başına geldi. Ayağa kalktı ve oldukça sert belini uzattı. Aynı zamanda Mu Feixue'nun aurasını keşfetti. Sonra döndü ve neşeyle “Oh! Bu Peri Feixue değil mi. Yaraların iyileşiyormuş gibi görünüyor, tarikatına dönmeye hazır mısın?”
“...” Mu Feixue sanki bir rüyadan uyanmış gibiydi. Gözleri şiddetle seğirdi ama cevap vermedi. Bunun yerine aniden havaya uçtu ve Yun Che'nin önünde süzüldü. Havada dans eden bir kar kelebeği gibi görünüyordu ve dünyadaki her şeyden daha güzeldi.
İndiği yer Yun Che'den bir adım ötedeydi.
Mu Feixue'nin eylemleri Yun Che'yi korkuttu ve onu tamamen kaybetti. Ona bakarken sordu: “Ne yapmaya çalışıyorsun? Hayatını kurtardığım için bana teşekkür etmek istiyorsan, unut gitsin. Seni kurtarmak için harekete geçmedim. Gözlerimin önünde bir güzelliğin yok olduğunu görmeye dayanamadım.”
Mu Feixue ona baktı, dudakları nazikçe hareket etti, sesi nazik bir rüzgar gibi hafifti: “Kıdemli Kardeş Yun… Aslında yaşıyorsun…”
“~！@ # ￥%… ？？” Yun Che tamamen sersemlemişti, ama yine de yüzü değişmemişti. “Kıdemli kardeş Yun mu? Ne diyorsun? Soyadım Ling, Ling Yun, Ling Jie ve Ling Chen ile aynı Ling! Bu Yun değil, ben de senin kıdemli bir kardeşin değilim! Duyguların ve zihnin şu anda karışıklık içinde olmamalı. Yaraların tamamen iyileşmedi mi?”