Kardak Krizi patladığında Etimesgut'taki tümende tank çvş. idim. Bir hafta boyunca buz gibi havada, ayağımda postallar üstümde kamuflaj ile kampette uyumaya çalıştım. Her an Trakya'ya sevk emri gelecek dediler. Uykusuz, tedirgin gecelerdi. Dağılın, geçti, emri geldiğinde ilk tepkim ağız dolusu küfretmek oldu malum şahıslara.
99 yılının şimdi anımsamadığım bir günü, sabah işe gitmek için kapıyı açtığımda postacı ile burun buruna geldim. Adam sabahın köründe işbaşında idi. Elime bir sarı zarf tutuşturdu. Askerlik Şubesi yazıyordu üstünde. Alık alık baktım. Açtım: Sefer görev emri. Saçları biraz daha kırlaşmış, göbek çeperi genişlemiş ben, yedek asker olarak göreve çağılıyordum. Sebep, Öcalan'ı iade dalaşması sırasında aramızın iyice gerildiği Suriye'yi işgal etmek. Görev yerim Gaziantep 5. Mekanize Tugayı... teslim sürem yetmişiki saat. O an kalp krizi geçirmedi isem bir daha geçirmem diye düşünmüştüm. Askerlik şubesi'ne gidip ne iş diye sorduğumda, sen çantanı hazırla telefonla ulaşırız, evrak matbu idi düzeltemedik dediler. Küfür ettiğim adam sayısı epey artmıştı.
Diyeceğim o ki, bu sefer de bana güvenip, eline Dünya Savaşı başlatabilecek yetkiyi alarak tezkere çıkardılarsa... aşağıdaki resme baksınlar; cevabım orada.