Testere ve vur
Önceki bölümde hikayeler anlatı kalibre altı mermilerde veya "bobinlerde" durdu. Ancak tanksavar topçu cephaneliğinde başka tür mühimmat da vardı. Kupalar arasında 75-105 mm HEAT mermileri vardı ve bunların prensibi raporda şu şekilde açıklandı:
"Baş kısmında yapılan patlayıcıda bulunan küre şeklindeki kadeh şeklindeki girinti sayesinde, patlama dalgası yönlendirilir ve küçük bir alana yoğunlaşarak zırhı delme yeteneği kazanır."
Metinde, girintiyi kaplayan malzeme hakkında bir kelime yoktur ve tüm açıklama, zırh bariyerini delip geçen şok dalgasının yoğunluğuna dayanmaktadır. Bu tür mermilerin patlayıcıları, parafin ile karıştırılmış% 45 TNT ve% 55 RDX'den oluşuyordu. Avantajlar arasında, Alman mermilerinin araştırmacıları, mühimmatın öldürücülüğünün hıza bağımlı olmadığına dikkat çekiyor. Genel olarak, liderlikteki Almanlar bunu ateş etmek için yazarlar. tanklar 2000 metreye kadar bir mesafeden kümülatif mermiler mümkündür. Sverdlovsk'ta böyle bir ifadeyi doğrulamak mümkün değildi, çünkü kupa mermilerinin eksikliği onları kesin ve minimum mesafelerden hedefleri vurmaya zorladı. Kümülatif olanlar genellikle Sovyet zırhı üzerinde tam bir test için yeterli değildi.
Kaynak: 1942 Raporu
Malzemenin ilk bölümünde daha önce bahsedildiği gibi, Gorokhovets'teki 9 numaralı bitki ve ANIOP (Topçu Araştırma Deneysel Test Sitesi) sahasında test edilmek üzere iki tür zırh hazırlandı. Yüksek sertlik alaşımları, T-8 tankları için ana zırh haline gelen 34C sınıfı ile temsil edildi ve orta sert alaşımlar KV serisi için FD-6633 çeliğiydi. Bu arada, T-34 zırhının endüstri adı 8C sınıfı silikon-manganez-krom-nikel-molibden çeliğidir. Sverdlovsk'ta 8 mm, 35 mm ve 45 mm kalınlığında ve 60x800 mm ve 800x1200 mm boyutlarında üç adet 1200C zırh plakası bombardımana tabi tutuldu. Aynı seride 3200 mm ve 1200 mm kalınlığındaki orta sertlikte zırhlardan 60x75 mm boyutlarında iki dev plaka ateşlendi. Gorokhovets test sahasında, orta sertlikte 30 mm ve 75 mm, 1200x1200 mm boyutlarında iki plaka ve 45C çelikten yapılmış aynı boyutta 8 mm plaka bombardıman ile test edildi.
Zırh teorisine küçük bir gezi. Nispeten düşük plastikliği nedeniyle yüksek sertlikte homojen zırh, yalnızca küçük kalibreli topların (mermi kalibreli 20-55 mm) mermilere ve mermilere karşı koruma sağlamak için kullanıldı. Yüksek viskozite sağlayan yüksek metal kalitesi ile homojen zırh, 76 mm'lik mermilere karşı koruma sağlamak için de kullanılabilir. Yerli silah ustaları tarafından orta tanklarda başarıyla uygulanan ikinci özelliktir. Almanya'da ve müttefiklerinde, o dönemde kabul edilen tüm tankları (T-II, T-III, T-IV, vb.) Korumak için yüksek sertlikte zırh da kullanıldı. Tüm silah ve makineli tüfek kalkanları 2–10 mm kalınlığında, kasklar ve 1,0 ila 2,0 mm kalınlıktaki bireysel koruma kalkanları da yüksek sertlikte zırhlardan yapılmıştır. Ek olarak, yüksek sertlikte zırh, uçak yapımında geniş uygulama alanı bulmuş, özellikle uçak gövdelerini zırhlamak için kullanılmıştır. Yüksek sertlikteki zırhla karşılaştırıldığında daha yüksek sünekliğe sahip olan orta sertlikte homojen zırh, daha büyük toprak top mermilerine karşı koruma sağlamak için kullanılabilir - kalibre 107-152 mm (uygun bir zırh koruması kalınlığıyla), kabul edilemez kırılgan metal hasarı olmadan. Mermilere ve küçük kalibreli topçu mermilerine karşı korunmak için orta sertlikte zırh kullanımının, düşük sertlikte penetrasyon direncindeki düşüş nedeniyle pratik olmadığı dikkat çekicidir. T-8'ün temeli olarak 34C yüksek sertlikli zırhı seçmenin nedeni buydu. Orta sertlikte homojen zırhın en etkili kullanımı, 76 ila 152 mm kalibreli mermilere karşı koruma için kabul edildi.
Çeliğin kimyasal bileşimi 8C:% 0,21–0,27 C; % 1,1-1,5 Mn; % 1,2-1,6 Si; -% 0,03 S; -% 0,03 P; % 0,7-1,0 Cr; % 1,0-1,5 Ni; % 0,15-0,25 Mo. 8C sınıfı çelikten yapılmış zırh, temel olarak kimyasal bileşiminin karmaşıklığına bağlı olarak bir dizi önemli dezavantaja sahipti. Bu dezavantajlar arasında, kırılma tabakalaşmasında önemli bir gelişme, parçaların kaynaklanması ve düzeltilmesi sırasında çatlakların oluşma eğiliminin artması, saha testlerinin sonuçlarının kararsızlığı ve zırh üretim teknolojisine yanlış bağlılık durumunda kırılgan hasar eğilimi vardı.
Birçok bakımdan, 8C sınıfı zırh metalinde gerekli özelliklere ulaşmadaki zorluklar, kırılganlığın artmasına neden olan artan silikon içeriğinde yatmaktadır. Tüm gereksinimleri korurken 8C zırhı üretme teknolojisi, barış zamanında bile erişilemezdi, işletmelerin tamamen tahliye edildiği savaş döneminden bahsetmeye gerek yok.
FD-6633'ün ait olduğu orta sertlikte homojen zırh, daha sonra 30'da oluşturulan TsNII-1'in temelini oluşturan Izhora fabrikasının 1939 numaralı zırhlı laboratuvarında 48'ların sonunda SSCB'de geliştirildi. Bu sınıftaki zırhın geliştirilmesinde hiçbir tecrübesi olmayan İzhorian metalurji uzmanları, 2 ayda üretimde tam anlamıyla ustalaştı. Orta T-34'lere göre ağır tanklar için zırh pişirmenin daha kolay olduğu söylenmelidir. Teknolojik döngüden küçük sapmalar, 8C'de olduğu gibi kalitede ciddi bir düşüşe neden olmadı. Sonuçta, orta-sert zırh, sertleştikten sonra herhangi bir işlemeyi çok daha kolay hale getirdi. Orta sertlikte homojen zırhın istisnai bir avantajı da kaynak çatlaklarına karşı düşük hassasiyetti. Bu tip zırhtan yapılmış mermilerin kaynağı sırasında çatlak oluşumu nadir bir durumdu, 8C zırhından yapılmış mermilerin kaynaklanması sırasında teknolojideki en küçük sapmalarda çatlaklar oluştu. Bu, özellikle savaşın ilk yıllarında T-34'te oldukça sık karşılaşıldı.
Orta sert zırhın kimyasal bileşimi hakkında biraz. Her şeyden önce, bu tür çelikler molibden gerektirir ve bunun oranı% 0,2'den düşük olmamalıdır. Bu alaşım ilavesi çeliğin kırılganlığını azalttı ve tokluğu artırdı. 1942'nin Sverdlovsk raporu, orta sertlikte zırh FD-6633'ün kimyasal bileşimi hakkında aşağıdaki verileri sağlar:% 0,28-0,34 C,% 0,19-0,50 Si,% 0,15-0,50 Mn, 1,48, % 1,90-1,00 Cr,% 1,50-0,20 Ni ve% 0,30-75 Mo. Bu kadar geniş bir değer aralığı, zırh görüntülerinin farklı kalınlıkları ile açıklanmaktadır: 30 mm kalınlığındaki çeliğin bileşimi, XNUMX mm zırhtan önemli ölçüde farklı olabilir.
Alman mermilerine karşı
Yerli yüksek sertlikteki zırhın mermilerine karşı direnç, ortalama sertlikten daha yüksekti. Bu, savaş öncesi testlerde gösterilmiştir. Örneğin, keskin başlı 45 mm mermilere karşı tam koruma için 53-56 mm kalınlığında orta sert zırh kullanılırken, yüksek sertlikli zırh durumunda bu mermilere karşı koruma sağlayan minimum kalınlık 35 mm'dir. Bütün bunlar, zırhlı aracın ağırlığında önemli ölçüde tasarruf sağlar. 8C zırhının avantajları, keskin başlı mermilerle test edildiğinde daha da artar. 76 mm kalibreli bu tür mermilere karşı koruma sağlamak için, orta sertlikte minimum haddelenmiş zırh kalınlığı 90 mm idi, 85 mm kalibreli keskin başlı bir mermiye karşı koruma için minimum yüksek sertlikte haddelenmiş zırh kalınlığı 45 mm idi. Farkın iki katından fazlası! 8C çeliğin bu ezici avantajına rağmen, orta-sert zırh, tokluk ön plana çıktığında yüksek açılarda yapılan testlerde iyileştirilir. Bu durumda, saldıran mühimmatın güçlü dinamik etkisine daha başarılı bir şekilde dayanmanızı sağlar.
1942'de yerli testçiler çok çeşitli ele geçirilmiş mühimmat gözlemlemedi, bu nedenle atış menzilleri standart bir barut şarjı ile 50 ve 150 metre ile sınırlıydı. Aslında, sonuçların güvenilirliğini biraz bozan her test için en iyi ihtimalle 2 atış vardı. Test cihazları için önemli parametreler PTP açısı (nihai zırh arka gücü) ve PSP açısı (zırh delme sınırı) idi. Zırhın mermiyle buluşma açıları 0, 30 ve 45 dereceydi. Gorokhovets'teki test sahasındaki testlerin bir özelliği, çeşitli mermi hızlarını simüle etmek için 65 metre sabit bir mesafede mümkün kılan azaltılmış barut yüklerinin kullanılmasıydı. Alman mühimmatının yeniden yüklenmesi şu şekilde gerçekleştirildi: namlu manşondan kesildi ve mermi silahın ağzına yerleştirildi ve şarj ayrı ayrı arkasına yerleştirildi. Yakalanan zırh delici ve alt kalibreli olanlarla karşılaştırmalı testler için, 76 mm yerli kümülatif mermiler, yüksek sertlikte zırh ve 30 mm orta sert zırhtan yapılmış 45 mm'lik bir plakaya ateşlendi.
Yakalanan topçu mermilerini test etmenin ara sonuçları, orta sertlikte zırh FD-8 ile karşılaştırıldığında 6833C yüksek sertlikte çeliğin beklenen daha iyi dayanıklılığı oldu. Bu nedenle, mürettebatın ve birimlerin korunmasını garanti eden arka güç sınırının açıları, 60 mm orta sertlikte zırh için aynı kalınlıktaki yüksek sertlikten 10-15 derece daha fazladır. Bu, Alman APCR mermileri için geçerlidir. Yani, diğer tüm şeyler eşit olduğunda, FD-6833 zırhının plakaları, saldıran mermiye 8C zırhından daha büyük bir açıyla eğilmeliydi. 50 mm alt kalibreli bir mermi kullanılması durumunda, arka kuvveti korumak için orta-sert zırh, 5C plakalarından 10-8 derece daha fazla eğilme gerektiriyordu.
İlk bakışta, 8C'nin orta tanklar için tasarlandığı ve orta sertlikteki zırhın ağır olanlar için tasarlandığı düşünüldüğünde, bu biraz paradoks. Ancak, zırh ve tank gövdesi üretiminin tüm teknolojik inceliklerine bağlı olarak, T-34'ün yüksek mermi direncini belirleyen tam da bu faktördü.
Ancak 8C zırhı için Alman zırh delici mermilerle durum o kadar da pembe değildi: 60 mm yüksek sertlik plakası için PTP ve PSP açıları orta sert zırhtan 5-10 derece daha fazlaydı. Sıra, kümülatif yerli 76 mm mermilere geldiğinde, 45 mm kalınlığa kadar zırhı vuramadıkları ortaya çıktı. Verilen yük, 1,6 km'lik bir hedefe atış mesafesini simüle etti. Yetersiz tedarik nedeniyle yakalanan kümülatif mermiler çalışmaya dahil edilmemiştir.
Devam edecek ...