Kuzeye, topraklarımızın en ucunda, soğuk Barents Denizi kıyısında, ünlü komutan Ponochevny'nin bataryası savaş boyunca durdu. Ağır silahlar, sahildeki kayalara sığındı - ve hiçbir Alman gemisi, deniz uçağılarımızdaki cezasızlıkla geçemedi.
Almanlar bu pili bir defadan fazla yakalamaya çalıştı. Ancak Ponochevni ve düşmanın topçularının kendisine yakın olmasına izin verilmedi. Almanlar karakolu yok etmek istedi - uzun menzilli silahlardan binlerce mermi gönderildi. Silahşörlerimiz hayatta kaldı ve Alman silahlarının yakında susacağı düşmanı ateşle karşıladılar - iyi niyetli Ponocherni mermilerini kırdılar. Almanlar görüyor: Ponochevny'yi denizden alamazsın, karadan koparmazsın. Havadan saldırmaya karar verdik. Günden güne Almanlar hava keşif uçağı gönderdi. Ponochevny toplarının saklandığı yeri aramak için uçurtmalarla uçurumların etrafında dolandılar. Ve sonra büyük bombardıman uçakları uçtu, gökten pile büyük bombalar fırlattı.
Tüm Ponochenny silahlarını alıp tartıp, Almanların bu toprağa ne kadar bomba ve mermi attığını hesaplarsak, tüm bataryanın düşman tarafından atılan korkunç yükün on katından daha az ağırlaştığını ...
Ponochevnogo bataryası ile o günlerdeydim. Bütün sahil bombalar tarafından patlatıldı. Silahların bulunduğu kayalara ulaşmak için, büyük huni çukurlarına tırmanmam gerekti. Bu çukurların bazıları öylesine geniş ve derindi ki her birinde bir arena ve izleyiciler için koltuklarla iyi bir sirke sığacaktı.
Denizden soğuk bir rüzgar esti. Sisi dağıttı ve ben büyük kraterlerin altındaki küçük yuvarlak gölleri inceledim. Ponochevnoy pilleri su tarafından çömeldi ve çizgili yeleklerini huzur içinde yıkadı. Hepsi kısa süre önce denizcilerdi ve hafızasında kalan denizcinin yeleklerini nazikçe takdir ettiler. deniz hizmet.
Ponochevny ile tanıştırıldım. Neşeli, hafifçe buruşuk, kurnaz gözlerle, deniz kapağının vizörünün altından bakarken. Konuşmaya başlar başlamaz, kayanın üzerindeki işaretçi bağırdı:
- Hava!
- Var! Kahvaltı servisi yapılır. Bugün kahvaltı sıcak verecek. Siper alın! - Ponochevny, gökyüzüne bakarak dedi.
Gökyüzü üzerimizde patladı. Yirmi dört "Junkers" ve birkaç küçük "Messerschmitts" doğrudan aküye uçtu. Kayaların ardında, uçaksavar silahlarımız yüksek sesle saldırıyor. Sonra ince bir şekilde havayı bastırdı. Sığınağa almak için zamanımız olmadı - zemini gazla sardı, bizden uzak olmayan yüksek bir kaya çatladı ve taşlar başımıza dolandı. Sert hava beni incitti ve yere çarptı. Taşkın uçurumun altına tırmandım ve taşa bastım. Taş bir kumsal altımda yürüyormuş gibi hissettim.
Patlamaların sert rüzgarı kulaklarıma doğru itiliyor ve kayanın altından sürükleniyordu. Yere yapıştırarak, gözlerimi kapattım.
Bir güçlü ve yakın patlamadan gözlerim kendilerine açıldı, deprem sırasında evin pencereleri açıldı. Gözlerimi tekrar kapatmak üzereydim, sağ tarafımda gördüğümde, çok yakın, büyük bir taşın altındaki gölgede, beyaz, küçük, dikdörtgen bir şey karıştırıyordu. Her bomba patladığında, bu küçük, beyaz, dikdörtgen saçma sarsıldı ve tekrar durdu. Merak beni o kadar parçaladı ki, artık tehlike hakkında düşünmedim, patlamaları duymadım. Taşın altında neyin garip bir şey yaptığını bilmek istedim. Yaklaştım, taşın altına baktım ve beyaz tavşan kuyruğuna baktım. Merak ettim: nereden geldi? Yabani tavşan olmadığını biliyordum.
Yakın aralık çöktü, kuyruk sarsıldı ve kayanın yarığına daha derin bir şekilde sıkıldım. Kuyruğa çok sempati duydum. Tavşanın kendisini göremedim. Ama fakir adamın da tıpkı benim gibi rahatsız olduğunu tahmin ettim.
Son bir mesaj vardı. Ve hemen büyük bir Avrupa tavşanının taş altından nasıl yavaşça ve geriye doğru seçildiğini gördüm. Çıktı, bir kulağı yukarı kaldırdı, sonra diğerini aldı, dinledi. Sonra, tavşan aniden kuru, kesirli bir şekilde, davulda bir geri tepme oynuyormuş gibi, pençelere kısa bir süre çarptı ve pili atladı, öfkeyle kulaklarıyla fırlattı.
Aküler komutanın etrafında toplandı. Uçaksavar yangını sonuçlarını bildirdi. Orada Zaikin kuyruğunu okurken, uçaksavar topçularının iki Alman bombacısını vurdukları ortaya çıktı. Her ikisi de denize düştü. Ve iki uçak daha sigara içmeye başladı ve hemen eve döndü. Aküde bombalar var, bir silah hasar gördü ve iki asker bir kıymık tarafından kolayca yaralandı. Ve işte yine eğimi gördüm. Kambur burnunun ucuyla sık sık dönen tavşan, taşları kokladı, sonra ağır bir silahın saklandığı, bir sütuna oturduğundan, karnının önündeki pençelerini katladığı, etrafına bakıp sanki Ponochevnom'a doğru düz bir şekilde yöneldiği yere oturdu. Komutan bir kayanın üzerinde oturuyordu. Hare ona sıçradı, dizlerinin üstüne çıktı, ön pençelerini Ponochevny’nin göğsüne koydu, uzandı ve komutanın çenesine doğru sürtünen bir bıyık haline geldi. Ve iki eliyle olan komutan kulaklarını okşadı, arkaya doğru bastırdı, avuç içlerinden geçmelerine izin verdi ... Hayatımda hiçbir zaman bir erkekle bu kadar özgürce yapışma dürtüsünü görmemiştim. Uysal bir görünüşle benimle buluşmaya başlamıştım, ama bir avuçla sırtlarına dokunmaları yeterliydi ve dehşete düştüler, yere düştüler. Ve bu da listenin komutanıyla uzadıyordu.
- Oh, sen, Zai-Zich! - dedi Ponochevny, arkadaşını dikkatlice incelerken. - Arsız canavar ... seni kazanamadı mı? Bizim Zai-Zaich ile aşina değil misiniz? Bana sordu. - Bu benim için anakaradan izci. Berbat, anemikti, görünüşe göre, ama iyi zaman geçirdik. Bana alışmıştı tavşan, doğruca hareket etmiyor. Ve benim için koşuyor. Neredeyim - orada. Tabii ki bizimle olan durum, tavşan doğası için pek uygun değil. Gürültülü olduğumuzu kendimiz görebiliyorduk. Şey, hiçbir şey, bizim Zai-Zaich artık küçük bir kabuklu. Hatta bir yara vardı.
Ponochevny, tavşanın sol kulağını dikkatlice çekti, düzeltti ve içi pürüzsüz, pembemsi bir deride iz bıraktı.
- Parça geçti. Önemli değil. Ancak şimdi mükemmel bir şekilde hava savunma kurallarını inceledi. Küçük bir uçup - bir anda bir yere gizlenecek. Ve bir kez oldu, Zai-Zaich'siz tam bir pipomuz olacaktı. Gerçekten! Bize arka arkaya otuz saat çaktık. Kutup günleri, gece gündüz saatlerde güneşi dışarı çıkar, bu yüzden Almanlar kullandı. Operada olduğu gibi şöyle söylenir: "Uyku yok, işkence gören ruh için dinlenmek yok." Bu yüzden nihayet bombalandılar. Gökyüzü bulutlu, ancak görünürlük nezih. Etrafımıza baktık: Hiçbir şey öngörülemiyor gibiydi. Dinlenmeye karar verdik. Bizim sinyalcilerimiz de yorgun, iyi ve özlendi. Sadece bakın: Zai-Zich bir şey hakkında endişeleniyor. Kulaklarını eğdi ve Chechztku'yu ön pençeleriyle dövdü. Bu nedir? Hiçbir şey hiçbir yerde görünmez. Ama tavşan nedir biliyor musun? Ne düşünüyorsun, yanlış zaichina değildi! Önümüzdeki tüm ses tuzakları. İşaretçilerimiz ancak üç dakika sonra düşman uçağını buldular. Ama ben zaten emri vermeyi çoktan başardım. Genel olarak, son tarih için hazırlandı. O günden itibaren zaten biliyoruz: eğer Zai-Zaich kulağına talimat verdiyse, musluğu yener, - gökyüzünü izle.
Zai-Zaich'e baktım. Kuyruğunu çektikten sonra, hızlı bir şekilde Ponochevny'deki dizlerinin üzerine atladı, keskin bir şekilde ve saygınlıkla, bir şekilde bir tavşan gibi görünmüyor, etrafımızdaki etraftaki topçulara bakıyordu. Ve düşündüm ki: “Ne tür cesur ruhlar, muhtemelen bu insanlar, bir süre onlarla yaşamış olan tavşan olsa bile, korkak olmaktan vazgeçtiler!”