Durumumu bir kez daha fark ettiğimde bile Lina başını kaldırmadı. Dosdoğru önüne baktığında, altın rengi saçlarının bir şelale gibi aktığını gördü.
Ağzım açılana kadar başımı kaldırmaya niyetim yok gibi görünüyor. Yüzünü göremesem de nasıl bir ifade verdiğini bilmiyorum ama gergin olmalı.
Her şeyden önce, Lina’nın özrünü kabul etmeyi planlıyorum. İmparatorluk Prensesinin başını eğdiğini ve özür dilediğini, ancak kabul etmezse bunun bir sorun olacağını söyledi.
Ve özür dilemediğim an, kalbimde ürperen bu duygu sanki olduğu gibi ifade ediliyor. Şimdiye kadar bu duygunun doğasını tam olarak belirleyemedim ama Lina’nın özür dilemesiyle çözebildim.
güç
Bu dünyada reenkarne olurken çok nefret ettiğim şey adaletsiz bir güç yapısıydı ama ironik bir şekilde, şimdi kalbimde yavaş yavaş yükselen bu duygu, güç arzusuydu.
Önceki hayatında sadece yazmayı seven bir yazarken, artık dünyayı kontrol edebilen bir insan olmuştur. Ne kadar da az, iblis kabilesinin prensesi ve imparatorluğun prensesi alçakgönüllü bir tavır alıyor ve bana ayrıcalıklı davranıyor.
Kim bu açgözlülük tarafından sallanacak? Sizi temin ederim ki öyle değil. Güç, başlangıçta güçten hoşlanmayan insanların bile tadına baktıktan sonra vazgeçemedikleri güçtür.
Yani buradan bir adım daha atarsanız güç sizi yer. Ama güç her zaman yıkıma götürür.
“Güç yerine…”
Başını eğmiş cevabımı bekleyen Lina’ya başka bir şey istiyorum dedim.
“Kafanı kaldır. Lina-sama.”
“… …”
Ben sakin bir sesle konuşurken, Lina eğilmiş olan başını yavaşça kaldırdı ve yüzüyle buluşturdu. Bu arada her türlü ıstırabı çekmişti ve ifadesi o kadar karanlıktı ki, güzel olan güzelliği hafifçe soldu.
Ne diyeceğimi bilemeden enseme hafifçe vurdum ve sessizce ağzımı açtım.
“Lina-sama kendi hatalarının farkında, bu yüzden o kısım hakkında söyleyecek bir şeyim yok ama biraz geç kalmış hissediyorum.”
“… …”
“Özür dilemek isteseydin, şimdi değil, beni ve kız kardeşimi aradığında özür dilemeliydin. Öyle olsaydı, Lina-sama’nın özrü biraz samimi gelirdi. Ancak durum bittikten sonra özür dilersen, Ne kadar iyi olursan ol, seni iyi olarak göremiyorum.”
Lina’nın ifadesi, ürkek sözlerim üzerine yavaş yavaş karardı. Görünüşe göre bir özrü kabul etmeyeceğimden endişeleniyor.
Bir an duraksadım, sonra ellerimi birleştirdim ve düşünerek biraz zaman harcadım. Kafamda düşüncelerimi düzenlemem gerekiyordu.
Yaklaşık bir dakika böyle geçti. Kahve fincanındaki kahveye yansıyan yüzüme bakarken ağzımı açtım.
“Dürüst olmak gerekirse, durumun bu kadar ciddileşeceğini hiç düşünmemiştim. Az önce çalışmalarıma ara verdim. Ve her şeyden önce, yazarın sözlerinden de anlayabileceğiniz gibi, Xenon’un biyografisini sadece hobi olarak yazıyordum. Herhangi bir fikrim yok.”
Marie’nin söylediği buydu. Marie’ye baktım ve bana tam bir güven ifadesiyle yüzüme bakıyordu.
Eli neredeyse yüzüne dokunacaktı ama atmosfer sayesinde bunu bastırmayı başardı. Bu acınası durumda bile ciddi şekilde hasta olduğumu, neredeyse elini Marie’ye atacağını hissedebiliyordu.
“Elbette asıl sebep Lina-sama ve Leorth-sama’nın baskısıydı, bu yüzden ara vermeye karar verdim. Ailemi gerçekten seviyorum. O zaman kız kardeşim beni ikna etmeseydi, kalemi bırakabilirdim. tamamen.”
“Ah…”
Lina’nın benim samimi hikayeme tepkisi oldukça dikkat çekiciydi. Yüzü hâlâ bembeyazdı ama kan gitmiş ve maviye dönmüştü.
En azından talihsizlikten şanslı olduğu söylenebilir. Kendi hatalarım ve açgözlülüğüm yüzünden durum şimdi olduğundan daha kötü olabilirdi.
Dudaklarına kadar titrediğini gördüğümde acı acı gülümsedim.
Lina’nın pozisyonu tamamen anlaşılmaz değil. Her zaman diğerlerinden çok daha yüksek bir konumda doğmuş ve şimdiye kadar yaşamış ve seçilmiş insanlar hakkındaki fikri doğal olarak onda kök salacaktır.
Herkesin örnek aldığı imparatorun kızı olduğunu ve diğerlerinden çok daha geniş bir eylem yelpazesine sahip olduğunu söyledi. Böylece Zeno’nun biyografisinin yazarına baskı yapabilir.
Lina değil, önceki hayatımın anıları sayesinde otoriteden ayrı bir hayat yaşayabildim. Lina, eğitimini uzun zaman önce almış olmalı, yani yapacak çok şeyi var.
“Hım… Uzun zaman oldu ama önce özrü kabul edeceğim. Lina-sama’nın şahsen özür dilediğini görünce durum o kadar ciddi ve bu benim için de iyi değil. Dahası, değil mi?”
“Bu doğru. Ve…”
“Ondan önce söylemek istediğim bir şey var. Belki bir ricadır.”
Lina daha konuşamadan sözünü kestim. Kaba olduğu için konsepti görmezden gelme eylemi ama yine de inisiyatif bende.
Lina da bunu biliyordu, bu yüzden hiçbir şey söylemeden ağzını kapalı tuttu. İçinden ne düşündüğünü bilmiyor ama yüzünde hala karanlık bir ifade görünce sabırlı görünüyor.
“Marie’ye söyledim ama ben sadece hobi olarak Xenon’un biyografisini yazıyorum. Babamın deneyimlerini dinliyorum ve bu deneyimlerden yola çıkarak istediğim hikayeyi yazıyorum. Biliyor musun bilmiyorum ama ne zaman hobim iş oluyor, gerçekten yapmak istemiyorum. O yüzden lütfen müdahale edin. Umarım bu kadar çok yapmazsınız. Geçen seferki gibi insanları arayıp baskı yaptım.”
“…bu nedenle, bir kez daha özür dilerim.”
Lina kasvetli bir sesle konuşurken ve başını eğmeye çalışırken hızla durdum. Prenses olan bir kişinin başını iki kez eğmesine gerek yoktur. rahatsızım
“İki kez özür dilemene gerek yok. Bir kez yeter.”
“…Teşekkürler.”
“Konuşmayı kes. Ve benim önermek istediğim şey…”
Sözlerimi ağzımdan kaçırırken, Lina yüzüne gergin bir ifade yerleştirdi. Yanında oturan Marie’nin yüzü, söyleyeceklerimi dört gözle bekliyordu.
Gerçekten böyle bir öneride bulunabileceğimden emin olamayarak biraz düşünmeden edemedim. Bu dünyada sınıflar vardır ve onlara göre sağlam bir otorite vardır.
O yüzden ileride ortaya atacağım bu teklif Lina’nın otoritesini sarsabilir. Ama kalbimdeki arzu usulca fısıldadı.
İleriye doğru bir adım atmak zorsa, neden yarım adım atmıyorsunuz? Yoksa üzerine basar basmaz çıkaramaz mısın?
Ben de Lina’ya önerdim.
“Lütfen konuşmama izin ver.”
“…Evet?”
Lina anlamadığı bir surat yaptığında ona tekrar söyledim.
“Seni aradığımda lütfen bana Lina de, Rina-sama değil.”
Eşitlik, güç değil.
Kişiliğim biraz tuhaf olabilir ama birine kötü davranmaktansa eşit düzeyde davranmayı tercih ederim. Öte yandan, birinin beni güçle ezmesinden gerçekten nefret ediyorum.
Grup ödevi sırasındaki Aira’nın aksine, Lina ona açıkça baskı yapmadı, bu yüzden tolere edilebilirdi, ancak durum hızla tersine döndü.
Durum patlak verdiğinde, yanlış algılayan ilk kişi o oldu ve başını eğecek durumda. Kelimenin tam anlamıyla bir gangster olduğumu söylüyor.
Ancak, rahatsız edici ilişkileri sevmiyorum. Marie gibi birbirimizle barışık olmak benim için çok daha iyi.
Bazıları bunu neden yaptıklarını merak edebilir ama aslında benim teklifim de oldukça riskli. Bu sadece Lina’nın otoritesini baltalamakla kalmaz, aynı zamanda kendini kötü hissetmesine de neden olabilir.
Şimdi durum tersine döndü, ancak kin besliyorsa gelecekte daha tehlikeli hale gelebilir. Bu yüzden konuşmasına izin vererek bir uzlaşma gördüm.
“… …”
Belki de beklenmedik bir teklif olduğu içindir. Önerimi duyan Lina’nın yüzünde şaşkın bir ifade var. Sonra yanımda oturan Marie ve bakışlarıyla karşılaştı.
Ben de doğal olarak Marie’ye döndüm ve onun asık bir yüzü var. Nedense tatminsizlikle dolu görünüyordu.
Belki de teklifimi o kadar beğenmedin? Yine de şikayet etmediğini görünce bana saygı duyduğu belliydi.
“…hepsi bu?”
Bir anlık sessizlikten sonra, Lina bana temkinli bir sesle sordu. Yüzündeki ifadeyi görünce pek anlamış gibi görünmüyordu.
Buna, hiçbir şey söylemeden başımı sallayarak cevap verdim. Ah, elbette, burada bir kelimeden bahsetmeyi unuttum.
“Ve Lina-sama da, saygılı sözler söyleme ve onu bırakma. Bu rahatsız edici.”
“Bu… tamam. Bu gerçekten tek mi?”
“Evet.”
“Neden? Benimle konuşmanın sana ne yararı var?”
Çok konuşuyorsun. Anlayamayacağı bir nüansla konuşan Lina’ya baktım.
Poker surat çöküyor ve yüz cevaplar istiyor. Bunun üzerine gülümseyip ağzımı açtım.
“Faydası çok. İçimi rahatlatıyor.”
“… …”
“Yine söylüyorum, Xenon’un biyografisini belirli bir amaç için yazmıyorum. Bu sadece bir hobi. Bu yüzden gerçekten hiçbir şey istemiyorum, sadece okuyucuların bundan keyif almasını istiyorum.”
Sözlerimin samimi olduğunun farkında mısın?
“…Anlamıyorum.”
Lina biraz şaşkın bir yüzle mırıldandı.
Sanki hiç önemi yokmuş gibi tekrar sordum.
“Yani kabul edecek misin etmeyecek misin?”
O gün prensesle eşit durumdaydım.
“Ha.”
Sanırım sevimli kız arkadaşım memnun değil.