Dünyanın oluşumundan bu yana kıyılar denizi, deniz kıyıları biçimlendirir. İki farklı evrenin sınır bölgesinde sonsuz bir cilveleşmedir bu. Yaşamı, yaşamın izlerini, daha önemlisi geçmiş yaşamların izlerini kıyılarda arayanların (dolayısıyla bulanların) sayısı az değil. Aykan Özener’i de karşı konulmaz biçimde denize doğru çeken, aslında tüm insanlığın ortak zaafı.
Fotoğraflarda gördüğümüz derme çatma yapılar bize çok şey söylüyor. Burada hiçbir şey ilk kez kullanılmıyor. Her bir tahta, çaput, branda, teneke parçası, denizin karadaki yaşama iade ettiği, bir aralık “işe yaramaz” sanılmış artıklar.
Deniz, “Al bunları biraz daha kullan,” der gibi.
Balıkçılar söz dinliyor. Hiçbir ayrıntı gereksiz değil. Gereklilik samimiyeti, samimiyet ise fotoğraflarda sergilenen gizemli, vahşi güzelliği davet ediyor.
Tıpkı bu eğreti, ama bir yandan da Escher’in elinden çıkmışcasına karmaşık, binbir benzemez malzemeyle sürekli onarılan, sürekli dönüşen, asla ölüme terk edilmeyen yapılar gibi, onları yaratan balıkçılar da ne denize, ne karaya aitler. Zira burası sınır bölgesi. Burası kıyı. Burası, yaşamın da kıyısı.
Buralarda varolmak, buralarda yaşayabilmak ve hatta buralarda ölebilmek için denizle uzlaşmak ve ona boyun eğebilmek şarttır.