Sağlık Kaygısıyla Başa Çıkmak
Sağ mememde bir yumru fark ettiğimde Temmuz ayı sonlarındaydı. Keşif, tüm vücuduma şok dalgaları göndererek hafiften de öte bir paniği tetikledi. Daha önce bir dizi iyi huylu meme sorunu yaşamıştım ve teyzem de son yıllarda meme kanseriyle savaşmıştı.
Beynim mümkün olan en kötü sonuca vardı: Bir tümör olmalı. Sonra, korkularımı daha da artıran kaygının neden olduğu psikosomatik ağrı başladı.
Planlanan doktor randevuma kadar haftalarca endişelendim. Teşhisin ne olabileceğini düşündüm, işe odaklanamadım ve hatta iyi uyuyamadım. Ziyaretin en büyük korkumu ortaya çıkarabileceğini hıçkıra hıçkıra arkadaşlarımı aradım. En iyi arkadaşımla doğum günü yemeğimde, utanarak ondan yumruyu hissedip hissetmediğini kontrol etmesini bile istedim. (Yapamadı.) Her şeyi tüketiyordu.
Randevumda doktorum sevgiyle, olağandışı bir şey fark etmediğini, ancak güvende olmak için bir ultrason randevusu alabileceğimizi söyledi. Ve hiçbir şey bulamadılar. Tamamen sağlıklı doku. Ağrı daha sonra bir gecede kayboldu ve kısa süre sonra bulunacak sert bir kitle yoktu.
Doktorumu görme cesaretini topladığıma sevindim; Bunu yapmak doğru şeydi. (Ve kayıtlara geçmek için, büyük olasılıkla kendi kendine çözülen bir kistti.) Ama sağlıklı ve sağlıksız arasındaki bu sarkaç dönüşü, kaygılarım sayesinde benim için alışılmadık bir deneyim değildi.
O zamandan beri, şiddetli olmasa da benzer dönemlerim oldu. Karnıma yakın o ince acı? Yumurtalık tümörü olmalı. Bir iki günlüğüne çektiğim o hafif baş ağrısı? Tüm aşıları olmasına ve testleri negatif çıkmasına rağmen kesinlikle COVID.
Vücudum hakkında sahip olduğum yüksek duygu ve ayrıca sağlık sigortası için minnettar olsam da, bu aşırı türdeki sağlık kaygısını yönetmek zor olabilir. Daha önce hipokondri olarak adlandırılan ve şimdi yeniden adlandırılan hastalık anksiyete bozukluğu olan bu durum zaman zaman beynimi ele geçiriyor. Hiçbir şey yokken ciddi bir sorunum olduğunu söylüyor. Ama yavaş yavaş başa çıkmayı öğreniyorum.
Kaygılarımın Kökenleri
Kronik hastalığı olan birçok insan için semptomların tam olarak ne zaman başladığını saptamak zor olabilir. Ben değil ama; Varsayılan tepkim olarak “endişe”ye geçtiğim zamana dair canlı anılarım var.
Ergenlik çağımın başlarındayken, annem sol orta parmağımda bir şişlik fark etti ve doktoru görmem için bana yalvardı. Anlaşılan, yazma şeklimden bir nasırdı. Bir veya iki yıl sonra, bileğimde endişeye neden olan koyu bir cilt vardı. (Yazarken kolumu sıralara nasıl koyduğumdan başka bir nasırdı.) Sonra koltuk altımda bir şişlik olduğu zaman annemin lenf nodu enfeksiyonu belirtisi olduğuna karar verdi, değil mi? Hayır, sadece fazla büyümüş bir saç kaynamaya neden olur.
Annemin endişesini anladığım kadarıyla - herhangi bir ebeveynin çocuğuyla ilgili olabileceği gibi - tekrar eden korkular beynimin en derin korkularının kilidini açtı. Zaten yaygın anksiyete bozukluğundan muzdariptim ve sağlığımla ilgili bu ek endişe, her günümün bir parçası oldu.
Asit reflü, güçten düşüren baş ağrıları ve hormonal PMDD gibi kronik sorunlarla zaten uğraşıyor olmama yardımcı olmadı. Hangi semptomların aslında ciddi olduğunu ve hangilerinin olmadığını bilmek neredeyse imkansızdı. Bu, ister miydiniz?'in korkunç bir versiyonunu oynamak gibiydi: Mide bulantınızın PMDD olduğuna, ülseratif kolit olduğuna inanıp hemen gastroenteroloğa gitmeyi mi tercih ederdiniz? Ciddiye alıp sonra pişman olmayı, gün boyu durmadan endişelenmeyi mi tercih edersin?
Stres her şekilde azalıyordu ve kuşkusuz çok eğlenceli bir arkadaş ya da ortak değildim. (Bu korkunç anlarda beni ayakta tutan en yakın ilişkilerime sesleniyorum - eğlenceli bir not, en iyi arkadaşımın bana hediye bile vermesidir. bu kitap bir noktada, ha.) Ama sonunda, aslında nispeten sağlıklıyken ölümün kapısından bir adım uzakta olmam gerektiğine dair sürekli inançla böyle yaşayamayacağıma karar verdim. Duygusal, fiziksel ve zihinsel olarak uzun vadeli bir rahatlama bulmanın zamanı gelmişti.
Sağlık Kaygısıyla Başa Çıkma
Birisi şaka yollu bir şekilde bana "sadece endişeli olmamayı" düşünüp düşünmediğimi sordu. Ve elbette, hayat bu kadar kolay olsaydı, iyileşirdim. Ancak her türden kaygı, özellikle sağlık kaygısı, yapılar, destek sistemleri ve yerinde başa çıkma mekanizmaları olmadan mutlaka “düzeltilemez”.
İlk adımı ilaç tedavisine başlamak oldu. Bu sadece genel kaygımı azaltmakla kalmadı, aynı zamanda sağlığımla ilgili korkuları rasyonelleştirmeme de yardımcı oldu. Kaygılı zihnimden belirtileri gösterdiğim durumlarda, bu belirtileri ciddi bir hastalığın parçası olarak değil, oldukları gibi görebiliyordum. Serotonin düzenleyicilerle dolu o küçük Fluoksetin hapları için sonsuza kadar minnettar olacağım.
Terapiyi yeniden başlatarak çalışmaya devam ettim. Daha önce aile temelli bir sorun için terapi aradığım yerin aksine, bu sefer endişeli düşünceler konusunda geniş deneyime sahip bir terapist bulmaya öncelik verdim. Sağlık kaygımı besleyen farklı faktörleri öğrendim. Güvence aramamı, düzenli bedensel semptomların bir tehdit olarak yanlış yorumlanmasını ve devam eden felaketleştirmeyi (sürpriz, sürpriz) araştırdım.
Daha sonra, gerçekten hasta olduğuma dair hangi kanıta sahip olduğumu sormak gibi bilişsel davranışçı terapi (CBT) yöntemlerine döndük. Evet, birkaç günlüğüne pelvik ağrım olabilir, ancak kramp kendi kendine geçtiyse ve haftalarca geri gelmiyorsa, muhtemelen ciddi olduğunu söyleyeceğim? Esasen aynı düşünce sürecini herhangi bir semptoma ve potansiyel olarak ilişkili koşullara uyguladım, yavaş yavaş herhangi bir büyük hastalık için tüm kutuları işaretlemediğimi fark ettim.
En önemlisi de başladım doktorlarıma proaktif olarak sağlık kaygım hakkında.
Geçmiş yıllarda, mümkün olduğunca tıbbi randevulardan kaçındım. Bir teşhisten ya da tam tersine beni nasıl işten atacaklarından korkuyordum. Ancak yakın zamanda yaşanan başka bir korkudan sonra, benzer şekilde mücadele eden yakın bir arkadaşım, bu durum hakkında güvenilir doktorlara daha açık olmamı ve düzenli kontroller planlamamı önerdi. Başta buna karşıydım, çok korkmuştum.
Ama sevdiğim doktorları buldukça ve onları daha sık görmeye başladıkça, işten çıkarmayı içermeyen, güvene dayalı ilişkiler kurdum. Periyodik olarak içeri girmek, bir şeylerin yanlış gittiğine dair korkularımı hafifletti, aksini kanıtlamak için düzenli olarak muayene edildim.
Anlık alevlenmeler hala oluyor - bugün erken saatlerde sebepsiz yere nefesimin kesildiğini hissettim ve en kötü durum senaryolarını düşündüm - ama endişeli zihnimi mantıklı hale getirmek ve sakinleştirmek için çok daha donanımlıyım.
Bunun yerine, şimdi düşüncelerimi incelemek, ne olduklarını görmek ve belki de o yumrudan farklı olarak onları göğsümden çıkarmak için biraz zaman ayırabilirim.