Herkes CLT hakkında konuşuyor, ancak teori yutturmaca kadar yaşıyor mu? Mark Enser araştırıyor
Bilişsel Yük Teorisi (CLT) tüm öfkedir. Ofsted tarafından yeni teftiş çerçevelerinde atıfta bulunuldu , eğitim konferanslarında tartışıldı ve ülkenin aşağı ve yukarı okullarındaki CPD oturumlarına girme yolunu buluyor.
Bu ne?
CLT, öğrenmenin nasıl gerçekleştiğini ve “öğretim tasarımı” nın (veya size ve benim için “öğretim”) hangi yöntemlerin sonuçta en etkili olacağını açıklamaya çalışan teorik bir modeldir.
Onun kalbinde, yaygın olarak kabul edilen iki fikir vardır. Birincisi, çalışma hafızamızın son derece sınırlı olması, ikincisi, uzun süreli hafızamızın esasen sınırsız olmasıdır; bilgiyi depolayabilir ve gerektiğinde geri alabiliriz, böylece çalışma hafızamızda yer açabiliriz.
Teori, bir öğrencilere verilen çalışma hafızasına yerleştirilen “yükü” göz önüne aldığımızı göstermektedir. Bu yük iki bölümden oluşur. İçsel yük, görevin karmaşıklığı tarafından yaratılır.
Görev ne kadar zorsa veya bilgi ne kadar yeni ise (öğrencinin ne bildiğinden ne kadar uzakta olduğu) o kadar fazla yük demektir.
İç yükü yönetmek istiyoruz ancak bunu azaltmak zorunda değiliz. Öğrencilerimizin zor düşünmelerini zorlaştırdıkları için zor görevlerle uğraşmalarını istiyoruz (ve bilişsel bilim adamı Daniel T Willingham'ın bize hatırlatmasıyla “bellek düşüncenin kalıntısıdır”).
Dikkate almak istediğimiz ikinci tür yük, yabancı yüktür. Bunlar, öğrenilen malzemenin dışındaki şeyler tarafından çalışma hafızasına uygulanan baskılardır.
Aşırı karmaşık talimatlardan, çevremizdeki dikkat dağıtıcı şeylerden veya çok fazla ek bilgi verilebilirler.
Bu nedenle CLT'yi, yabancı yükü azaltırken bir görevin asıl yüküyle destekleyerek karmaşık fikirleri öğrenen öğrencilere nasıl destek vereceğimizi tasarlamanın bir yolu olarak düşünebiliriz.
Tek önemli şey ...
Öyleyse, bilişsel yük teorisi, UCL, Dylan Wiliam'daki eğitim değerlendirme profesörü tarafından önerildiği gibi “ öğretmenlerin bilmesi gereken en önemli tek şey ” mi, yoksa sadece sağduyulu mu? İkisinin de olduğunu iddia ediyorum.
CLT'nin sahip olduğu problem, eğer bir problem olarak tanımlanabilirse, öğretmenlerin her zaman ne kadar mükemmel öğrettiklerini desteklemesidir. Bu durumun neden işe yaradığı ve daha az deneyimli öğretmenlerin bu denemelerin bir kısmına sıçradıklarının ve bu anlama seviyelerine ulaşmak için yapmaları gereken hataların nedenini ortaya koymalarının gerekçesini sunmaktadır.
Aynı zamanda geçmişte öğretmeye teşvik edilmiş olduğumuz bazı yöntemlere de meydan okumaktadır. Örneğin, bu öğrenciler kendileri için bir şeyler keşfederek en iyisini öğreneceklerdir.
CLT bize öğrencilerin acemiler gibi bir konuya başladığını ve öğrendiklerinin çoğunun yabancı olacağını ve içsel yükün yüksek olacağını hatırlatır.
Uzun süreli hafızasında saklanan konu hakkında (şemaları) çizecek pek bir bilgiye sahip olmayacaklar ve böylece materyaller geliştirilinceye kadar her adımdan sonra pratik yapma fırsatı olan küçük, basit adımlarla sunulmalarından faydalanacaklar. daha iyi bir anlayış.
Bu noktada öğrendiklerini kullanarak daha karmaşık, problem çözme tipi görevlerden faydalanacaklar, böylece öğrendiklerini alma ve yeni durumlara uygulama fırsatı bulacaklar.
Bu teori aynı zamanda bir konunun ilk aşamalarında, bir uzmanın (siz, öğretmen) bir soruyu bir soru sormadan ve benzerlerini tamamlamadan nasıl bir cevaba ulaştığını gösteren çalışılmış örnekler sunarak öğrencilerimizin çalışma hafızasını desteklemek isteyeceğimizi ileri sürmektedir. Görev kendileri.
Aynı zamanda adım adım düşünme (bunu çalışma hafızasında tutma) ve kullanmaları gereken bilgileri düşünme gereksinimlerini azaltmaya yardımcı olur. Zamanla bu iskeleyi kaldırmak isteyeceğiz, böylece öğrenciler tüm aşamaları kendileri yapacaklar .
Son ayak
Tüm eğitim araştırmalarında olduğu gibi, sınıfta olanların mesleki uzmanlığı ile filtrelenene kadar çok az şey ifade eder.
CLT'deki öğretmenler için en faydalı rehberlerden biri Yeni Güney Galler Eğitim Departmanı tarafından üretildi ve Uygulamada Bilişsel Yük Teorisi olarak adlandırıldı . Bu rehber, CLT'den alınan yedi stratejiyi, yere nasıl bakabileceklerini gösteren resimlerle anlatıyor.
Onlar öneriyor:
Bir öğrenciye mevcut bilgi ve becerileri ders vermek. Önceden bilgi inşa etmek, çalışma belleğinde ne kadar yeni bilginin kullanılması gerektiğini azaltır.
Öğrencilere yeni içerik veya becerileri öğretmek için çalışılmış örnekleri kullanmak. Yukarıda tartışıldığı gibi, bu örnekler öğrencilerin bir görevi tamamlama adımları yerine, ne öğrenildiğini düşünmelerine yardımcı olur.
Yavaş yavaş bağımsız problem çözme artar. Öğrencilerin, bilgileri yeni bağlamlara uygulama pratiği, ancak şimdi bu bilgiyi öğreninceye kadar ihtiyacı vardır.
Gerekli olmayan bilgileri kesin. Bu, slaytınızdaki yabancı bilgiler, açıklamanızdaki ilginç teğetler veya bir diyagramdaki alakasız detaylar olabilir. Öğrencilerin dikkatini, ihtiyaç duydukları bilgiye yönlendirmemiz gerekir.
Tüm temel bilgileri bir arada sunun. Öğrenciler bir slaytta sunulan bilgiyi tutmakta ve bilgiyi bir başkasına uygulamakta zorlanacaklardır. Ders başında verdiğiniz açıklama 10 dakika sonra verilen şemaya uygulanacaksa, ilgili bilgileri tekrar şemaya ekleyin.
Sözlü ve görsel bilgileri bir arada sunmak. Bu , iki kanal hakkında bilgi alma kabiliyetimiz olan çift kodlamadan faydalanır ve bu bilginin işlenmesini kolaylaştırır.
Öğrencileri öğrendiklerini görselleştirmeye teşvik edin. Bu, öğrencileri uzun süreli hafızalarından bilgi almaya ve öğrendiklerini gözden geçirmeye teşvik eder .
CLT, yalnızca öğrencilerin nasıl öğrendiği ve bunun öğretim tasarımı açısından ne anlama gelebileceği için bir model sunar. Bunların gerçekte sınıfta nasıl göründüğü Ark akademi zincirinden Rebecca Boomer-Clark'ın “son ayak” dediği şeydir - sınıfta öğretmen ve öğrenciler arasındaki boşluk.
Bu son adımda, öğretmen bir görevin içsel zorluklarını nasıl yöneteceğine ve zorluk seviyesinin doğru bir şekilde belirlenmesine karar vermelidir.
Bu son adımda, ne zaman modellenmeli ve ne zaman öğrencilerin yalnız uçmalarına izin vermeli. Bilişsel yük teorisi “öğretmenlerin bilmesi gereken en önemli şey” olabilir, ancak bundan sonra ne yapacaklarını yalnızca öğretmenler bilecektir.
Mark Enser, Heathfield Community College'da coğrafya ve araştırma lideridir. En Son Kitabı Teach Like Nobody's Watching adlı kitabı şimdi çıktı. O @EnserMark tweets