Steve Volk, hem inananlar hem de inanmayanlar hakkında “Bu bizim hakkımızda bir kitap” diyor. İnandığımız ya da inanmadığımız şeylerle ilgili bir kitap olmaktan çok, kim olduğumuz insanlar hakkında bir kitap. Her iki türden de ideologlar - inananlar ve inanmayanlar - genellikle "kaba, küçük zorbalar" gibi davranırlar. Çoğu zaman doğru cevaba sahip değiliz, ancak "belirsizlikten nörolojik olarak rahatsızız" ve "yanlış kesinliğe" yöneliyoruz.
Kitap, Fringe-ology: Nasıl Açıklanamaz - Ve Yapamadı (2011) ' i Açıklamaya Çalıştım .
Paranormal deneyimler bildiren insanlar genellikle "tuhaflık istemeyen veya kendilerini bir şekilde tuhaf olarak görmeyi istemeyen sıradan insanlardır," diye düşünür, "yine de üzerlerine bu karikatürize örtü vardı." Evet, fanteziye yatkın insanların "bir tür şizofreni-spektrum bozukluğu geliştirme olasılığı daha yüksektir", ancak diğer yandan, birçok hayalperest "herhangi bir zihinsel sorun olmadan yaşam boyunca yelken açar ve artan bir yaratıcılık fakültesi kullanır."
Volk , "ölüme yakın deneyimler (ÖYD'ler), zihinsel telepati, kuantum bilinci, UFO'lar, mistik bir astronot, hayalet avı ..." dahil olmak üzere "bilimsel açıklama olmaksızın meydana gelen olaylar veya algılar" ile ilgili olan paranormalden bahsediyor. henüz açıklanamayan. Bunu doğaüstü olandan ayırıyor , bu “görünür, gözlemlenebilir evrenin ötesinde bir varoluş düzeni”; doğaüstü, zaten bir açıklama sunduğumuz ve açıklamamız da doğalcı olmayan, ruhsal bir açıklamadır.
Bu tanımı incelerken, itiraz edebileceğim pek bir şey bulamıyorum: paranormal sadece doğaüstü görünüyor çünkü biz onun için henüz doğal bir açıklama bulamadık . Doğal bir açıklamaya vardığımızda, fenomen artık "doğaüstü" görünmeyecek ve "doğaüstü" olmayacak.
O halde, "inanmayanları" (yazarın 5. Bölüm'de yaptığı gibi) "tüm doğaüstü olayları reddedenler" olarak tanımlamak pek adil değil. Ya da bu terimleri tam olarak nasıl kullandığımızı korumaya dikkat etmeliyiz.
Paranormal'deki bir İnançsız, evet, tanımı gereği, açıklanamayan olayların hikayelerini reddeden biri olacaktır. Ancak Doğaüstü bir İnançsız - ki çoğu insanın genellikle “inançsız” derken kastettiği şey budur - açıklanamayanları reddetmez. Supernatural'daki İnançsız şöyle diyor: Ne olursa olsun - ister gerçek dış dünyada ister yalnızca beyninizde olsun - doğaüstü varolmadığı için bunun doğal bir açıklaması olmalıdır.
Bir UFO raporu ile ilgili olarak Volk şunları söylüyor: "Kabul etmeliyim ki burada gerçek ve net bir anlatım mümkün değil - ya da en azından tüm mevcut, güvenilir bilgileri kullanan ve net bir sonuca varan net bir anlatı yok." Bu sadece işyerindeki önyargı değil. Hafızanın doğasında bulunan konfabülasyondur. " Bunu duruşmalarda tanık ifadelerinde de görüyoruz diyor. Basitçe "Oldu mu?" Diye sorarak Kayıt bu olayların gerçekleşmediğini ve olamayacağını gösterdiğinde, yabancıların üçte birini, hatta bazen yarısını, bir sıcak hava balonuyla uçtuklarını veya dev bir tavşan kostümlü bir aktörle el sıkıştıklarını söyleyecek şekilde alabilirsiniz.
Bir zorluk, yavaş yavaş inançlarımızla özdeşleşmemizdir. İnançlarımız öz imajımızı şekillendirir ve öz imajımız sertleşmeye başlar. Başkalarının fikirleriyle yüzleşmek genellikle "bizi bir dizi ikili seçime götürür: muhafazakar veya liberal, inanan veya ateist, kapitalist veya sosyalist." Diyor ki: "Benim iddiam basitçe, bunların yanlış seçimler olduğu - daha fazla meyve veren orta yollar olduğu." Nihayetinde istediği şey, sabit merkezci pozisyonlar değil, alternatif seçeneklere sürekli açıklıktır.
Volk'un tezi kısmen paranormal iddiaları bilimsel doğrulamaya sunmayı ve sonuçların onaylanıp onaylanmayacağına açık fikirli olmayı savunuyor. Örneğin, Uri Geller içine Stanford Araştırma Enstitüsü'nün sorgulama “diye bulmuşlardır değil ” kontrollü şartlar altında kaşık eğmek “ama did (“bir mesafede algılayan bilgileri”ie) uzak deneyleri inceleyen içinde skor çok şans yukarıdaki”. Sonucun kabul edebilmek için faydalı olacaktır eğer bu doğrudur. Bununla birlikte, Volk'un da belirttiği gibi, daha sonra deneyin bütünlüğü ve suyun çamurlu olması için bütünlüğünü sorgulayan kişinin bütünlüğü hakkında tartışmalar oldu.
Önceden, kuantum mekaniğinin dünyayı yalnızca küçük bir ölçekte etkilediğine inanılıyordu, ancak şimdi "kuantum süreçlerinin kuşların göçmenlik alışkanlıklarının, insanın koku alma duyusunun ve bitkilerdeki fotosentezin temelini oluşturabileceği" görülüyor. İnsan retinası tek bir fotona tepki verebilir. Ya "kuantum mekaniği dünyanın doğası hakkındaki bazı doğaüstü iddiaları doğrulayabilir veya hatta felsefemizi etkileyebilir" diye sorarsa? Materyalistler bu olasılıktan "ölümcül bir şekilde korkuyor" diyor.
Ben buna biraz farklı yaklaşırdım. Herhangi bir şeyden korkacaksak, gerçeklerden korkmak yerine gerçekleri yanlış yorumlama eğilimimizden korkmalıyız. Kuantum mekaniğine dair sınırlı anlayışımız, bizi maddi dünya hakkında yanlış inançlara götürebilir ve felsefemizi zayıf bir şekilde etkileyebilir . Kuantum mekaniğinin ne olduğu konusunda çok az fikrim var, bu yüzden başka hangi bilimsel teorileri destekleyip destekleyemeyeceğini söylemek istemiyorum. Olabilir bazı paranormal iddiaları doğrulayacak? Yine, "paranormal" ile "doğaüstü" yi ayırıyorsak ve "paranormal" basitçe bilimin henüz açıklamadığı anlamına gelir, o zaman evet, bilim bir gün paranormali açıklayabilir. Bilim her zaman henüz açıklamadığı şeyi açıklamaya çalışıyor. Bunda korkulacak bir şey yok.
“Daha fazla araştırma” yapmamayı seçmemiz gereken bazı durumlar olduğunu söylüyor. Rahip Mwalimu Imara, Elisabeth Kübler-Ross'un aracı olarak hareket eden talebi üzerine Bayan Schwartz'ın hayaleti tarafından yazılmış olduğu varsayılan bir el yazısıyla yazılmış nota sahiptir. Imara notu kimseye göstermek istemiyor, bu yüzden onu testlere sunamayız - örneğin, Bayan Schwartz'ın hayalet el yazısının hayattaki el yazısıyla eşleşip eşleşmediğini görmek için. Notu göremediğimiz için gerçekten araştırılacak bir şey yok.
Şunu da ekleyeceğim: Notu almış olsak bile, el yazısı analizine göndermek, muhtemelen fiziksel elleri olmayan hayaletlerin bir şekilde orijinal el yazılarını koruduklarını varsayacaktır. Yazar, bu argümanın büyük olasılıkla inananlardan geleceğini ve diğer argümanlardan "daha az mantıklı" olarak kulağına çarptığını söylüyor. Bununla birlikte, ben de bir inanmayan olarak, el yazımızın öldükten sonra değiştiğini önermemek yerine, fiziksel olmayan bir varlığın nasıl bir kalem tutabileceğine dair daha önemli bir itirazda bulunmaya itiraz ediyorum.
Volk, paranormal olaylara ilişkin iddialara "argümandan çok araştırma zemini olarak" yaklaşıp yaklaşamayacağımızı merak ediyor. David Eagleman buna "olasılık" diyor. Eagleman'ın New York Times'a söylediği gibi, bu yaklaşım tartışmayı belirli bir tanrının var olup olmadığı hakkında bir soru olarak çerçevelemekten kaçınır, çünkü bu, teizm, ateizm ve bilinemezciliğin sıkıcı, kapalı yanıtlarını verir. Olasılık "herhangi belirli bir hikayeye bağlı kalmakla ilgilenmez."
Ben bireylerin bu olsa da, dikkat do tek hikayeye işlemeye eğilimi ve birçok, açık görüşlü görünen adına, bir soru şeklinde onların hikayesi ifade eğiliminde olduğunu ( “bu olmuş olabilir ...?”) ve sonra ellerini arkalarına koyup ıslık çalarlar, "Sadece soru soruyorum." Bu, sinir bozucu ve genellikle zarar veren retorik bir tekniktir.
Ayrıca iddiaların anlamlı olmasının önemli olduğuna da inanıyorum. C gibi bir soru gerçek dünyanın dışında gerçek şeyler var mı? manasız. Gerçek şeyler gerçekliğin dışında var olamaz. Ve bu, doğaüstü fenomenler var mı? Sorusuna yapılan doğalcı itirazın özetle budur. Sadece doğal olan gerçekse, o zaman "doğaüstü" diye bir şey yoktur, bu yüzden cevap basitçe "hayır" dır. Mantıklı olması için, sorunun doğacı varsayımın kendisine meydan okuyacak şekilde yeniden ifade edilmesi gerekir: Doğal fenomen var olan tek tür midir? Bu noktada, soru en azından bir anlam ifade etmeye başlar. Kendini adamış bir doğa bilimci yine de basitçe "evet" yanıtını verecektir. Ancak, resmi olarak, en azından birinin "hayır" cevabını vermesi ve pozisyonu için bir açıklama yapmaya başlaması için yer olacaktır.
Volk şöyle yazıyor:
Elbette tüm bu tartışmanın arkasında duran Büyük Hayalet Tanrı'dır. İnsanlar her zaman Tanrı'nın hangi versiyonuna tapınacakları veya herhangi bir Tanrı'nın var olup olmadığı konusunda kavga ediyorlar. Ama bana öyle geliyor ki, bakarsak, yalnızca evrenin doğası veya bir yaratıcının olasılığı hakkında cevaplar bulabiliriz . Ve eğer tek taahhüdümüz önceden varsaydığımız cevaplar ise, bunu anlamlı bir şekilde yapamayız.
Evet… ve ayrıca hayır. Burada iki kafalıyım. Tanrı fiziksel olmayan bir varlık olarak tanımlanırsa, Tanrı'yı "arayacak" tam anlamıyla hiçbir yer yoktur. Ön varsayabileceğimiz bazı "cevaplar" - fiziksel olmayan şeylerin olmaması gibi - aramalarımızı nasıl yürütmeyi seçtiğimizin parametreleridir. Aramamızı fiziksel nesnelerle sınırladığımızda, bulabileceklerimizi sınırlandırırız. Yine de, diğer yandan, kabul edilebilir bir gerçekliğin ne olduğunu tanımlamadığımızda, örneğin, tutarsız olabilecek bir fikir olan "fiziksel olmayan nesneler" hakkında tartışırız.
Hepimiz "dikkatsiz körlük" denen şeyden muzdaripiz. Verileri kalıplara zorlamak ve kalıba uymayan blipleri görmezden gelmek için koşulluyuz. Aksi takdirde dünyamızda dolaşamayız. Çok fazla gürültü olurdu. Ve kimsenin paylaşmadığı birçok çılgın inanca düşkünlükle kendimizi sarsardık.
Ancak bazen dikkatsizliğimizden biraz gürültü kopar. Fark ederiz veya birisi bize bildirir. O halde soru ne yapılacağıdır. Dinlemeli miyiz? Ciddiye almalı mıyız? Kendimize güvenmemenin kişisel sonuçları nelerdir? Başkalarına güvenmemenin sosyal sonuçları nelerdir? İnsan deneyimini ve sezgisini dinlemediğimizde ve ciddiye almadığımızda ne olur?
Sonuçta, bazen dışarıdaki veri parçası anlamlıdır. Arada bir, orada olduğu geceleri ormanda büyük bir hayvan. Son derece nadir durumlarda, topluluğumuz tarafından bilinmeyen bir türdür. Sürprizler de önemli ve faydalı içgörüler sağlayabilir. Zihnimle bir kaşığı bükemiyorum veya nesneleri havaya kaldıramıyorum, ancak mıknatıslar var ve bilim adamları büyük taşıma araçları inşa edebilirler. Henüz tam olarak kavrayamadığımız fenomenlere açık fikirli olmasaydık, asla yenilik yapamazdık.
Bazen "ruhsal" deneyimlerimizden zevk alırız - açıklanabilen ve açıklanamayanlardan. Rüyalar, pragmatik olarak yararlı bilgileri açığa vurmasalar bile, genellikle psikolojik olarak faydalıdır. Volk, yakın zamanda ölen annesiyle ilgili gördüğü ve derin duygulara açılmasına izin veren bir rüyayı anlatıyor. "İsteseydim rüyayı görmezden gelebilirdim sanırım," diyor, "ama sormak zorundayım, Neden böyle yapmak isteyeyim? "
Benim için bu daha büyük bir konuya yol açar. Her birimiz kendi hayatımızı çoğunlukla açıklanamayan bir yanılsama olarak deneyimliyoruz. Nereden geldiğimizin tam hikayesini asla tam olarak bilemeyiz ve nereye gittiğimizi ayrıntılı olarak tahmin edemeyiz. Dahası, kendi duygularımızın ve garip bir şekilde çarpık yanlış algılarımızın yapışkan bir fıçıdaki kendi mücadelemizin ne kadarının “gerçek” ve ne kadar “sanal gerçekliği” olduğundan asla emin olamayız. Ama bu bir insan yaşamı ne olduğu ve olduğu gibi biz insan hayatına değer. Yani, bu anlamda, derinlemesine açıklanamayan şeye değer veriyoruz.
Volk'un bu kitapta sorduğu bir diğer büyük soru da zihnin vücut üzerindeki etkisidir. Bazen insanlar tutumlarını veya stres seviyelerini ayarladıklarında, bazı fiziksel hastalıklar düzelir. Korelasyon mu yoksa nedensellik mi? Bazı fiziksel hastalıkların stresten kaynaklandığını veya şiddetlendiğini düşünmek mantıklıdır . Ama hangileri? Hangisinin hangisi olduğunu her zaman önceden biliyor muyuz? Zihnin vücudu iyileştirme yeteneğinin sınırları nelerdir?
Bilebileceklerimizin ve başarabileceklerimizin sınırları vardır. Bazen neyi bilmediğimizi biliriz; diğer zamanlarda neyi bilmediğimizi bilmiyoruz.
Bazen doğru cevap şudur: Bilmiyoruz. Ama bazen olabilir biliyorum ve bu durumlarda, bizim cevaplar evet ve hayır ya doğru ya da yanlış olabilir.
Mesele şu ki: Tuhaf bir deneyime ara sıra kulak vermeye değse de, bu yine de hayaletlerin var olduğu anlamına gelmez. Belki olayları tuhaf algılamayı istemedik ve kesinlikle başkalarının şakasının konusu olmak istemiyoruz - ama hikayemiz yine de yanlış olabilir.
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
Yeni Yıl kararlarını ürkütücü ve bunaltıcı buluyorum. En iyi niyetlerle yola çıkarsınız, ancak onlara ayak uydurmakta sefil bir şekilde başarısız olursunuz; Ben sadece kendim için konuşabilirim.
Nihayet! 2022 En İyi Yeni Müziklerime hoş geldiniz. Bunu her yıl arkadaşlarla bağlantı kurmak için paylaşıyorum.
Bir süredir Cillian Murphy'nin çalışmalarının hayranıyım. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki popülaritesindeki patlamadan çok önce İngiliz ve İrlanda film sahnesinde bir isim yaptı.
Empati, bir başkasının durumu, zihni (düşünceleri) ve hissi (duyguları) hakkında farkındalık eylemi/sürecidir. Başkalarının bakış açısını anlama kapasitesidir.