Binalar ve figüratif nesneler üzerindeki resimler ve renk versiyonları eski zamanlardan beri bilinmektedir. Bir tasarım öğesi ve koruyucu ve aşınma tabakası olarak hizmet ettiler. Emisyonla ilgili hava koşullarından kaynaklanan hasar göz önüne alındığında, koruyucu fonksiyonun önemi son yıllarda artmıştır.
1964 yılında kabul edilen “Anıtların ve Toplulukların Korunması ve Restorasyonu Uluslararası Sözleşmesi” (“Venedik Sözleşmesi”), tarihi yapıların uluslararası düzeyde ele alınması için bağlayıcı bir temel oluşturmaktadır. Tarihi anıtların korunmasına dahil olan herkes için merkezi talimatı temsil eder ve diğer şeylerin yanı sıra, kullanılacak yapı malzemeleri için gereksinimleri tanımlar. Geleneksel teknikler yetersiz kalırsa ve modern koruma ve inşaat tekniklerinin etkinliği bilimsel olarak kanıtlanmış ve pratik deneyim yoluyla test edilmişse bir anıtın güvenliğini sağlamak için modern koruma ve inşaat tekniklerinin kullanılmasını önerir (Madde 10).
Yapı malzemeleri ve yapı koruma alanına uygulanan bu gereklilik, örneğin tarihsel olarak belgelenmiş bağlayıcıların, tarihi anıtların korunmasında yeni, “modern” bağlayıcılara niçin sıklıkla tercih edildiğini açıklar. Ayrıca Venedik Sözleşmesi ile ilgili taleplerde bulunulmaktadır.