Bu şekilde doğan bir tek ben değilim.
Kemikler için çubuklar ve balistik bir kalp ile.
Ruh halim, doğru şişkinliğin sadece birkaç parça altında,
böylece veda etmeye cesaret edemiyorum.
Bir istatistik sayfasındaki başka bir sayının parçası olmaktan zar zor kaçınarak
, Bunun yerine, münferit, ilginç olmayan bir başarısızlık olarak.
Ayrıca böyle büyüyen bir tek ben değilim.
İsim takmanın
tıslamaları ve “Onlara ne oldu” fısıltıları.
"Şaka yapıyorum"un acı ve buz gibi üst üste binmesinin yanında sürünerek.
Herkesin cebi
, sonsuz kusursuz tekliflerle dolu sihirli cihazlar gibi görünüyor.
Bu eski ve geleneksel yankıları sürdürmek için mükemmel araçlar.
Yankılanan… Sadece üzülme, görmezden gel.
Sadece bir hap daha al, bir bardak daha iç ve sakin ol.
Sadece daha çok dene, daha yüksek sesle konuş, daha parlak gülümse, lütfen daha fazla…
Ve eğer hiçbir şey işe yaramazsa, ucube olmayın ve üstesinden gelin.
Bir yanda kimsenin bahsetmek istemediği sorunlara sığ çözümler
, diğer yanda bozuk plak gibi tekrarlanan sözler ve eylemler anlamına gelir.
Yine de, bu kadar tekrar etmesine rağmen, bu acımasız kısım şaşırtıcı bir şekilde uyarlanabilir,
Daima kendi arsa deliklerini işaret eder ve yerine
getirir, Çok işlevli, belirsiz ve sığ, ancak net bir amaç
ile Ruhuma kazınıncaya kadar yankılanmak. .
Korkutucu bir şekilde işe yarayan garip bir çıplak kemik stratejisi, Genç ve saf benliğimin yavaşça eridiği hakkında
dolambaçlı anılar biriktirdim , Bu yüzden onlar devam ettikten sonra bile, burada kalıyorum, Biraz o eski boktan yaraların tutsağı.
Sonuç olarak, o zamandan beri deneyimlerim gergin bir ip gibi geldi.
Kaygı, depresyon, yetersizlik, umut, şefkat, kayıtsızlık.
Her şeyi göz önünde bulundurursak, dengede kalmak oldukça zor bir işti,
ama asıl tutkumun işaret ettiği yer bile bu değildi.
Orada uzun bir süre, sadece birinin boynuna atlamak istedim,
Ama böyle bir şiddeti fark edemeyecek kadar enkazdaydım.
Gülünç bir şekilde, bir tür kendini beğenmişlik ya da aşırı empati duygusundan değil,
Ama kollarım ona uzanamayan küçük çubuklar gibi olduğu için
ve karnım hareket kabiliyetimi mantıksız bir şekilde engellediği için.
Sonra, çok sonra, korkudan,
yoluma çıkan tüm acılardan ciğerlerimi haykırmaktan kaçtım.
Sessizce kendimi korudum. İronimi silah haline getirdim.
Gözyaşlarımı düşük, sürekli bir ıstırap şeklinde katılaştırdım.
Her şeyin parmaklarımın arasından kayıp gitmesine izin vermemek için.
Hayatta kalayım diye…
Ve yaptım. Kalbi kırık, oyalandım.
Ama tüm bunların ortasında… Tüm “bunun” ortasında…
Çok şey kaybettim,
Yavaş yavaş eski halimin bir serapına dönüştüğümde.
Yine de, her zamankinden daha canlı hissettiğim tüm zamanları hala hatırlıyorum.
Acının bana yaşattığı zamanlar daha çok bir devrin sonu gibi geliyordu.
O zamanlar umutlarım yavan ama enerjikti.
Hayallerim utangaçtı ama yine de keskindi.
Sonunda geçmişe çok fazla odaklanmayacağım ve
yıkılmamak için sebepler bulmak için biraz umut toplamaya gerek duymayacağım günlerin hayalini kurdum.
Ama hedef oynamak, çevremdeki en sevdiğim spordu
ve ne yazık ki, öyle görünüyor ki, fark edilmesi çok kolaydı,
Bu yüzden sonunda , bana
inanmaları gerektiğini düşündükleri şeyin bir karışımına dönüştüm.
Sonunda, kemikleri
için birkaç fazladan sopa alan, belki de artık ad olarak anılmayacak kadar yüksek görünmek için kırılmış bir çocuk oldum.
Ama bu işe yaramadı… Ezik, koca kafalı, balina, gey fark etmez,
yine de devam ettiler.
Silahları olarak kötü sözler ve kalkanları olarak uğursuz bir gülümsemeyle,
Zamanlarının o kehanetleri gelecekte "Sana söylemiştim" diye yankılandı,
Sanki onların kötülüğü bir tür kendi kendini gerçekleştiren kehanetmiş gibi.
Takıntılılardı, ama onlar için her şey uzun süredir devam eden bir şakaydı
, Sıkıntılarını ve sefaletlerini yatıştırmak için üst düzey stratejiler,
Ama benim için bu çok önemli bir rekabetti
.
Ve “ben” hayatta kaldım…
Ve bunu yaparken hiçbir ciddi değişiklik ya da sihirli havai fişek görmesem de,
en azından her gün uyanma fikrinden bile midem bulanmıyor.
Basit bir şekilde, nihayet çatlaklarımı olabildiğince iyi anladıktan sonra,
yalnızlığı kucaklamakta ustalaşana kadar oyalandım.
Ama bu şekilde büyüyen bir tek ben değilim...
Yalnızlığın akıntılarına kapıldım.
Yakalamak için yeterli bir çizgi ile biraz şüphe gölgesi içinde uzaklaşın
Düzeltilmesi imkansız olan çok fazla rahatsız edici endişe.
Kırılgan bir iskambil evinden başka bir şey olmamak konusunda sürekli endişe duymak.
Birçokları gibi ben de böyle olmak için büyüdüm.
Her gün önyargılarıma ve balonuma karşı savaşlar veriyorum.
Bana hâlâ derin bir dert açan, görünüşte belirsiz bir kaçınılmazlık.
Üzüntüden dağlar, umutsuzluktan nehirler oluşturmaya yeter.
O mırıldanmaya sebep olmak, “iyileşir”, yavaş yavaş sönüp gitmek,
Yerini alırken kaçamadığımız gerçektir.
Karmaşık. Sorunlu. İlgi çekici. Bağımlılık yapıyor. Yabancı.
Tatlı bir kokuya sahip ikiyüzlü bir canavar,
Umut edebileceğimiz tüm cevapların
“Bilmiyorum”a geldiği yer.
Yine de bilmek istiyorum… Her şey ve her şey.
Hatta neden her şeyi bu kadar acımasızca bilmek istediğimi bilmek istiyorum.
Ama zaman öyle uçsuz bucaksız geçiyor ki...
Her mesele, kendi kendine inancın bir işlevi haline geliyor.
Yalnızlık, arzulama bağımlılığımızın bir işlevi haline gelir. Önemseme, belirsiz bir iyimserlik biçimine karşı
en temel bağlılık haline gelir . Ve aşırı bencilliğimin bir kısmını bir kenara bıraktıktan sonra , beynimizin Bu kadar ezici ve bitmeyen bir karmaşıklık karşısında fazlasıyla kusurlu olduğunu hissediyorum .
Adil olmak gerekirse, şimdiye kadar neden neden diye sormaya devam ettiğimi bile anlamıyorum.
Çünkü sadece bir sinek olmak ve tüm korkularımdan uzaklaşmak çok daha kolay olurdu.
Arzularımın sonsuza dek çürümesine izin vermek için...
Böylece en azından kendimi
yalnızlık denen bu korkunç tuzağa düşmekten alıkoyabilirim. Sadece işlevsel olmayan bir şekilde yaşamak için hayali bir eylem
yapıyor olsam bile , En sonunda çok az şey başarmak. Kırık… Çorak… Kırılgan…
Ama biliyorum, kulağa çoğu zaman yanlış bir seçim gibi geliyor,
Bir şekilde durdurulamaz bir gelgit gibi devam etmem beklendiğini hissettiğim için, Bir şekilde
bu istenmeyen kalın buz tabakasını zar zor kırmayı umarak. Daha iyi bir yarın için körü körüne ileriye bakmak için her şeyden vazgeçme içgüdüsünden, bu
bitmeye yönelik ısrarlı özlemden doğan bir yön . Ve bir gün tekrar yardım isteyebilmek için özlem duymaya devam et, ve bağırıp, deneyip ağlayabileyim… Ancak, bazı rahatsız edici yankılanan korolar çok iyi uyuyor, Tüm bunlar aynı eski yanıtı almak için başka bir büyük fırsat gibi geliyor, Kendini beğenmiş bir tavsiye, belagatli bir şekilde şunu söylüyor: BUNU UNUTMAYIN!
Belki de bu yüzden bunu yapmıyordum,
sadece beklemekle, çabalamakla ve gereksiz yere umut etmekle kalmadım.
Hayır… Az önce yaptım…
Yapabileceğim her şeyi yaptım, acı verici ve korkutucu olduğunda bile.
Herhangi bir akıl sağlığı duygusu ararken, durmaksızın yapabildiğim her şeyi parçalara ayırdım.
Ve oyalandığımdan beri bir şekilde şimdiye kadar işe yaradı.
Ama bugüne kadar...
Geride bıraktığım şeyin aslında sahip olmam gereken,
Yine de özlem duymamam gereken bir şey olduğunu düşünüyorum.
Ama şimdilik her şey bitti.
ben kalıplıyım
Ve bugün, sadece kırılmış bir insanım.
Parça parça kesin.
Birbirine yapıştırılmış.
Çok değil, neyse.
Bu blogda, İngilizce'ye yaklaşımımı nasıl ve neden değiştirmeye karar verdiğimi ve yaptığım bazı etkinliklerden para kazanarak bir yıldan kısa bir sürede fakir bir B1'den başlayarak B2 seviyesine nasıl geldiğimi tartışacağım. İçindekiler Okulda örnek bir öğrenci olmasam da İngilizce öğrenmek her zaman kültürel geçmişime eklemek istediğim bir şeydi.
AI eskiden parti hilesiydi, şimdi etkinlik organizatörü, MC ve baş çekicilik AI'nın akla gelebilecek her ürün ve emtia alanına sıkıca gömülü olduğu çağa doğru ilerlerken, tasarım daha da ön plana çıkıyor. Bu kılavuz yalnızca tasarımcılar için değil, yazılım mühendisleri, ürün yöneticileri ve AI/ML tabanlı yazılım üzerinde çalışan veya üzerinde çalışacak olan herkes için hazırlanmıştır.
Bu ay tüm yeni abonelerimize ve yazarlarımıza sıcak bir karşılama; sürülerinizde ortaya çıkıyorsunuz ve bunun için size teşekkür ediyoruz. Burada harika bir topluluk oluşturuyoruz ve yorumlarınızı ve makalelerinizi okumak harika.
Tarih boyunca insanlar yalnızlık veya ilham aramak ya da ruhsal farkındalıklarını derinleştirmek için vahşi doğaya yalnız gittiler. Yerli Amerikalılar genellikle genç erkekleri vizyonlarını aramak için haftalarca vahşi doğaya gönderirdi (Farb 1967).
2021'de hizmet verdiğiniz müşteriler ve onlara anlattığınız hikayeler hakkında bildiğiniz her şeyi yeniden düşünmenizi tavsiye ediyorum. Geri adım atmak.
Bazen, Morgan Stanley'de çalışırken, bir çarşamba günü en iyi arkadaşınla yatmak isteyen Dalton adında bir adamla sarhoş olursun. Continental'den çıkıp St.