öğrenme - Learning
|nöropsikoloji|
Öğrenme , yeni anlayışlar , bilgiler , davranışlar , beceriler , değerler , tutumlar ve tercihler edinme sürecidir . Öğrenme yeteneği insanlarda , hayvanlarda ve bazı makinelerde bulunur ; Ayrıca bazı bitkilerde bir tür öğrenme olduğuna dair kanıtlar da var . Bazı öğrenme (örneğin varlık tek bir etkinliğe neden olduğu, hemen gerçekleşir yanmış bir tarafından sıcak soba ), ama çok beceri ve tekrarlanan deneyimlerden bilgi biriktiği. Öğrenmenin neden olduğu değişiklikler genellikle bir ömür boyu sürer ve "kaybolmuş" görünen öğrenilmiş materyali geri alınamayanlardan ayırt etmek zordur.
İnsan öğrenmesi doğumda başlar (hatta daha önce başlayabilir) ve insanlar ve çevreleri arasında süregelen etkileşimlerin bir sonucu olarak ölüme kadar devam eder. Öğrenmenin doğası ve süreçleri, eğitim psikolojisi , nöropsikoloji , deneysel psikoloji ve pedagoji dahil olmak üzere birçok alanda incelenir . Bu tür alanlardaki araştırmalar, çeşitli öğrenme türlerinin tanımlanmasına yol açmıştır. Örneğin öğrenme, alışma ya da klasik koşullanma , edimsel koşullanma ya da sadece nispeten zeki hayvanlarda görülen oyun gibi daha karmaşık etkinliklerin bir sonucu olarak gerçekleşebilir . Öğrenme bilinçli veya bilinçli farkındalık olmadan gerçekleşebilir . İğrenç bir olayın kaçınılamayacağını veya kaçılamayacağını öğrenmek, öğrenilmiş çaresizlik adı verilen bir duruma neden olabilir . Prenatal insan davranışsal öğrenimine dair kanıtlar vardır, bu da alışkanlığın gebeliğin 32. haftasında gözlemlendiği gibi , merkezi sinir sisteminin yeterince gelişmiş olduğunu ve öğrenme ve hafızanın gelişimin çok erken dönemlerinde gerçekleşmesi için hazır olduğunu gösterir .
Oyun birçok teorisyen tarafından bir öğrenme biçimi olarak ele alınmıştır. Çocuklar dünyayı deneyimler, kuralları öğrenir ve oyun yoluyla etkileşim kurmayı öğrenirler. Lev Vygotsky , çevrelerini eğitici oyunlar oynayarak anlamlandırdıkları için oyunun çocukların gelişimi için çok önemli olduğunu kabul ediyor. Ancak Vygotsky için oyun, dil ve iletişim öğrenmenin ilk biçimi ve bir çocuğun kuralları ve sembolleri anlamaya başladığı aşamadır. Bu, organizmalarda öğrenmenin her zaman semiyosis ile ilişkili olduğu görüşüne yol açmıştır .
Türler
ilişkisel olmayan öğrenme
İlişkisel olmayan öğrenme , "tek bir uyarana tekrar tekrar maruz kalma nedeniyle tek bir uyarana yanıtın gücünde nispeten kalıcı bir değişiklik" anlamına gelir. Bu tanım, duyusal adaptasyon , yorgunluk veya yaralanmanın neden olduğu değişiklikleri hariç tutar.
Alışma
Alışkanlık , bir uyarana karşı doğuştan gelen bir tepkinin (örneğin, tepki olasılığı, tepki süresi) bir veya daha fazla bileşeninin uyaran tekrarlandığında azaldığı, ilişkisel olmayan öğrenmeye bir örnektir. Bu nedenle alışma , çağrışımsal bir süreç olan yok oluştan ayırt edilmelidir . Örneğin, edimsel yok oluşta, artık bir ödül takip etmediği için bir yanıt azalır. Küçük ötücü kuşlarda bir alışkanlık örneği görülebilir - bir doldurulmuş baykuş (veya benzeri bir yırtıcı ) kafese konursa, kuşlar başlangıçta ona gerçek bir avcıymış gibi tepki verir. Yakında kuşlar daha az tepki verir ve alışkanlık gösterir. Başka bir doldurulmuş baykuş sokulursa (ya da aynısı çıkarılır ve yeniden sokulursa), kuşlar ona sanki bir yırtıcıymış gibi tepki verirler ve bunun yalnızca çok özel bir uyaran (yani, belirli bir hareketsiz) alışılmış olduğunu gösterirler. baykuş bir yerde). Sırasıyla zayıf ve güçlü uyaranların yanı sıra düşük oranda oluşan uyaranlara göre yüksek düzeyde oluşan uyaranlarda alışma süreci daha hızlıdır. Alışkanlık, esasen her hayvan türünde olduğu kadar hassas bitki Mimosa pudica'da ve büyük tek hücreli Stentor coeruleus'ta da gösterilmiştir . Bu kavram, duyarlılaştırmaya doğrudan karşı hareket eder.
Duyarlılık
Duyarlılık , bir uyaranın tekrarlanan tatbikatlarını takip eden bir tepkinin ilerleyici amplifikasyonunun olduğu, ilişkisel olmayan öğrenmenin bir örneğidir . Bu, geri çekilme veya kaçma gibi bir uyarana karşı savunma refleksinin, farklı bir zararlı veya tehdit edici uyarana maruz kaldıktan sonra daha güçlü hale geldiği fikrine dayanır. Bu mekanizmanın günlük bir örneği, bir kişi sürekli olarak kolunu ovuşturursa ortaya çıkan periferik sinirlerin tekrarlanan tonik uyarımıdır. Bir süre sonra, bu uyarım sonunda acıya dönüşebilen sıcak bir his yaratır. Bu ağrı, periferik sinirlerin giderek artan sinaptik tepkisinden kaynaklanır. Bu, stimülasyonun zararlı olduğuna dair bir uyarı gönderir. Duyarlılığın organizmada hem uyum sağlayan hem de uyumsuz öğrenme süreçlerinin altında yattığı düşünülmektedir.
Aktif öğrenme
Aktif öğrenme , bir kişi kendi öğrenme deneyimini kontrol altına aldığında gerçekleşir. Bilgiyi anlamak öğrenmenin kilit yönü olduğundan, öğrencilerin neyi anlayıp neyi anlamadıklarını fark etmeleri önemlidir. Bunu yaparak, kendi konularına hakimiyetlerini izleyebilirler. Aktif öğrenme, öğrenenleri, anlayışlarını sözlü olarak ifade ettikleri bir iç diyaloga sahip olmaya teşvik eder. Bu ve diğer üst-bilişsel stratejiler bir çocuğa zamanla öğretilebilir. Üstbilişle ilgili çalışmalar , öğrenmenin genellikle daha güçlü bir düzeyde olduğunu iddia ederek aktif öğrenmenin değerini kanıtlamıştır. Ayrıca, öğrenenler sadece nasıl öğrendikleri üzerinde değil, aynı zamanda ne öğrendikleri üzerinde de kontrol sahibi olduklarında öğrenmeye daha fazla teşvik edilirler. Aktif öğrenme, öğrenci merkezli öğrenmenin önemli bir özelliğidir . Buna karşılık, pasif öğrenme ve doğrudan öğretim , öğretmen merkezli öğrenmenin (veya geleneksel eğitimin ) özellikleridir.
Asosyal öğrenme
İlişkisel öğrenme , bir kişinin veya hayvanın iki uyaran veya olay arasındaki ilişkiyi öğrendiği süreçtir. Klasik koşullanmada, daha önce nötr olan bir uyaran, en sonunda nötr uyaran kendi başına bir tepki ortaya çıkarana kadar refleks oluşturan bir uyaranla tekrar tekrar eşleştirilir. Edimsel koşullanmada, bir uyarıcının varlığında pekiştirilen veya cezalandırılan bir davranışın, o uyarıcının varlığında meydana gelme olasılığı az ya da çok olur.
Edimsel koşullanma
Gelen şartlanmaya (ödül tarafından) bir takviye ya da bunun yerine bir ceza bu davranış sıklığını ve / veya form değiştirme, belirli bir davranış sonra verilir. Davranış/sonuç oluştuğunda mevcut olan uyaran, bu davranış değişikliklerini kontrol etmeye gelir.
Klasik koşullanma
Klasik koşullandırma için tipik paradigma, koşulsuz bir uyarıcıyı (ki bu, her zaman bir dönüşlü tepki uyandırır) önceden nötr olan başka bir uyarıcıyla (normalde tepkiyi uyandırmaz) tekrar tekrar eşleştirmeyi içerir. Koşullanmayı takiben, tepki hem koşulsuz uyarıcıya hem de diğer ilişkisiz uyarıcıya (şimdi "koşullu uyarıcı" olarak anılır) gerçekleşir. Koşullu uyarıcıya verilen tepkiye koşullu tepki denir . Klasik örnek Ivan Pavlov ve köpekleridir. Pavlov, köpeklerini doğal olarak salya salgılayan et tozuyla besledi - tükürük, et tozuna karşı refleks bir tepkidir. Et tozu koşulsuz uyarıcıdır (ABD) ve salya salgısı koşulsuz tepkidir (UR). Pavlov et tozunu sunmadan önce bir zil çaldı. Pavlov, nötr uyaran olan zili ilk çaldığında, köpekler salya akıtmadı, ancak et tozunu ağızlarına koyduğunda salya akıtmaya başladılar. Çok sayıda zil ve yiyecek eşleştirmesinden sonra köpekler, zilin yiyeceğin gelmek üzere olduğunu işaret ettiğini öğrendi ve zili duyduklarında salya akıtmaya başladı. Bu gerçekleştiğinde, zil koşullu uyaran (CS) ve zilin salyası koşullu yanıt (CR) haline geldi. Klasik koşullanma birçok türde gösterilmiştir. Örneğin bal arılarında hortum uzatma refleksi paradigmasında görülür . Son zamanlarda bahçe bezelye bitkilerinde de gösterildi.
Klasik koşullanma dünyasında etkili olan bir diğer kişi de John B. Watson'dır . Watson'ın çalışması çok etkiliydi ve BF Skinner'ın radikal davranışçılığının yolunu açtı . Watson'ın davranışçılığı (ve bilim felsefesi), Freud ve büyük ölçüde iç gözleme dayalı diğer hesaplarla doğrudan karşıtlık içindeydi. Watson'ın görüşü, içebakış yönteminin çok öznel olduğu ve insan gelişimi incelemesini doğrudan gözlemlenebilir davranışlarla sınırlamamız gerektiğiydi. 1913'te Watson, laboratuvar çalışmalarının psikolojiye bir bilim olarak en iyi şekilde hizmet etmesi gerektiğini savunduğu "Davranışçı Görüşler Olarak Psikoloji" makalesini yayınladı. Watson'ın en ünlü ve tartışmalı deneyi, psikologların klasik koşullandırma ilkeleri yoluyla duyguların öğrenilmesini nasıl açıklayabileceklerini gösterdiği " Küçük Albert " idi .
Gözlemsel öğrenme
Gözlemsel öğrenme , başkalarının davranışlarını gözlemleyerek gerçekleşen öğrenmedir. Çeşitli süreçlere dayalı olarak çeşitli biçimler alan bir sosyal öğrenme biçimidir. İnsanlarda, bu öğrenme biçiminin gerçekleşmesi için pekiştirmeye ihtiyaç yok gibi görünüyor, bunun yerine ebeveyn, kardeş, arkadaş veya öğretmen gibi çevresi olan bir sosyal model gerekiyor.
Baskı
Damgalama , belirli bir yaşam aşamasında gerçekleşen, hızlı ve görünüşte davranışın sonuçlarından bağımsız olan bir öğrenme türüdür. Evlat damgasında, genç hayvanlar, özellikle kuşlar, başka bir bireyle veya bazı durumlarda bir nesneyle, bir ebeveyne olduğu gibi tepki verdikleri bir ilişki oluştururlar. 1935'te Avusturyalı Zoolog Konrad Lorenz, bazı kuşların nesne ses çıkardığında onları takip edip bir bağ kurduklarını keşfetti.
Oynamak
Oyun genellikle kendi içinde belirli bir amacı olmayan davranışı tanımlar, ancak bu, gelecekteki benzer durumlarda performansı artırır. Bu, insanların yanı sıra çok çeşitli omurgalılarda görülür, ancak çoğunlukla memeliler ve kuşlarla sınırlıdır . Kedilerin gençken bir sicim topuyla oynadığı bilinmektedir, bu da onlara av yakalama konusunda deneyim kazandırır. Cansız nesnelerin yanı sıra, hayvanlar kendi türlerinin diğer üyeleriyle veya yakaladıkları foklarla oynayan orkalar gibi diğer hayvanlarla oynayabilir. Oyun, yırtıcı hayvanlara karşı artan savunmasızlık ve yaralanma ve muhtemelen enfeksiyon riski gibi hayvanlar için önemli bir maliyet içerir . Aynı zamanda enerji tüketir , bu nedenle evrimleşmesi için oyunla ilişkili önemli faydalar olmalıdır. Oyun genellikle genç hayvanlarda görülür ve bu da öğrenme ile bir bağlantı olduğunu düşündürür. Bununla birlikte, örneğin fiziksel uygunluğun iyileştirilmesi gibi, doğrudan öğrenme ile ilişkili olmayan başka faydaları da olabilir .
Bir öğrenme biçimi olarak insanlarla ilgili olduğu için oyun, bir çocuğun öğrenmesi ve gelişimi için merkezidir. Çocuklar oyun yoluyla paylaşma ve işbirliği gibi sosyal becerileri öğrenirler. Çocuklar, oyun etkinlikleri yoluyla öfke duygusuyla başa çıkmayı öğrenmek gibi duygusal beceriler geliştirirler. Bir öğrenme biçimi olarak oyun, çocuklarda düşünme ve dil becerilerinin gelişimini de kolaylaştırır.
Beş tür oyun vardır:
- Bir aktivitenin tekrarı ile karakterize edilen, duyusal-motor oyun, diğer bir deyişle işlevsel oyun
- Rol yapma 3 yaşında başlar
- Yetkili olarak belirlenmiş davranış kurallarının birincil olduğu kural tabanlı oyun
- İnşaat oyunu, deneme ve inşa etmeyi içerir
- Hareket oyunu, yani fiziksel oyun
Bu beş oyun türü genellikle kesişir. Her türlü oyun , çocuklarda düşünme ve problem çözme becerilerini geliştirir. Çocuklar oyun yoluyla öğrendiklerinde yaratıcı düşünmeyi öğrenirler. Her oyun türünde yer alan belirli etkinlikler, insanlar yaşam boyu ilerledikçe zamanla değişir. Bir öğrenme biçimi olarak oyun, tek başına gerçekleşebilir veya başkalarıyla etkileşim kurmayı içerebilir.
kültürleşme
Kültürleme , insanların çevrelerindeki kültürde uygun veya gerekli olan değerleri ve davranışları öğrendikleri süreçtir. Ebeveynler, diğer yetişkinler ve akranlar, bireyin bu değerleri anlamasını şekillendirir. Başarılı olursa, kültürleme kültürün dilinde, değerleri ve ritüellerinde yetkinlikle sonuçlanır. Bu farklı kültürleşme bir kişinin değerlerini ve kendi ana birinden bir kültür, farklı toplumsal kurallarını benimser.
Kültürler arası çoklu kültürleşme örnekleri bulunabilir. Mazahua halkındaki işbirlikçi uygulamalar, günlük etkileşime ve daha sonraki öğrenme etkinliklerine katılımın, sözlü olmayan sosyal deneyime dayanan kültürlenmeye katkıda bulunduğunu göstermiştir. Çocuklar günlük aktivitelere katıldıkça bu etkileşimlerin kültürel önemini öğrendiler. Meksikalı ve Meksikalı çocukların sergilediği işbirlikçi ve yardımsever davranışlar, "acomedido" olarak bilinen kültürel bir uygulamadır. Peru'daki Chillihuani kızları, diğer yetişkinlerin gösterdiği davranışları izleyerek kendilerini sürekli dokuma olarak tanımladılar.
epizodik öğrenme
Epizodik öğrenme , bir olayın sonucu olarak ortaya çıkan davranış değişikliğidir. Örneğin, bir köpek tarafından ısırılmanın ardından gelen köpek korkusu, epizodik öğrenmedir. Olaylar, algısal bellek ve anlamsal bellekle birlikte, açık öğrenme ve geri getirmenin üç biçiminden biri olan epizodik belleğe kaydedildiği için epizodik öğrenme bu şekilde adlandırılmıştır . Epizodik bellek, deneyime gömülü olayları ve tarihi hatırlar ve bu, gerçekleri deneyimsel bağlamlarından çıkarmaya çalışan anlamsal bellekten veya - bazılarının tanımladığı gibi - zamansız bir bilgi organizasyonundan farklıdır. Örneğin, bir kişi yakın zamanda yaptığı bir ziyaretten Büyük Kanyon'u hatırlıyorsa , bu epizodik bir hafızadır. Ona Büyük Kanyon'un nerede olduğu gibi bilgileri soran birine cevap vermek için anlamsal hafızayı kullanırdı. Bir araştırma, insanların kasıtlı olarak ezberleme niyeti olmadan bile epizodik hafızayı tanımada çok doğru olduğunu ortaya koydu. Bunun, insanların dikkat ettiği şeyler için beynin çok büyük bir depolama kapasitesini gösterdiği söylenir.
multimedya öğrenimi
Multimedya öğrenimi , bir kişinin bilgiyi öğrenmek için hem işitsel hem de görsel uyaranları kullandığı yerdir ( Mayer 2001 ) . Bu tür öğrenme, ikili kodlama teorisine dayanır ( Paivio 1971 ) . harv hatası: hedef yok: CITEREFMayer2001 ( yardım )harv hatası: hedef yok: CITEREFPaivio1971 ( yardım )
E-öğrenme ve artırılmış öğrenme
Elektronik öğrenme veya e-öğrenme, bilgisayar destekli öğrenmedir. Spesifik ve her zaman daha yaygın bir e-öğrenme, cep telefonları gibi farklı mobil telekomünikasyon ekipmanlarını kullanan mobil öğrenmedir (m-öğrenme) .
Bir öğrenci e-öğrenme ortamıyla etkileşime girdiğinde buna artırılmış öğrenme denir . Bireylerin ihtiyaçlarına uyum sağlayarak, bağlam odaklı öğretim, öğrencinin doğal ortamına dinamik olarak uyarlanabilir. Artırılmış dijital içerik, metin, resim, video, ses (müzik ve ses) içerebilir. Öğretimi kişiselleştirerek, artırılmış öğrenmenin bir ömür boyu öğrenme performansını iyileştirdiği gösterilmiştir. Ayrıca bakınız minimal invaziv eğitim .
Moore (1989), kaliteli ve etkili çevrimiçi öğrenme için üç temel etkileşim türünün gerekli olduğunu ileri sürmüştür:
- Öğrenen-öğrenen (yani, öğretmen varken veya yokken akranlar arasındaki ve akranlar arasındaki iletişim),
- Öğrenci-eğitmen (yani öğrenci-öğretmen iletişimi) ve
- Öğrenen-içerik (yani, öğrencilerin anlamalarında, algılarında ve bilişsel yapılarında değişikliklerle sonuçlanan içerikle entelektüel olarak etkileşime girme).
Moore (1993), işlemsel mesafe teorisinde, coğrafi mesafeler (işlemsel mesafe olarak bilinir) tarafından oluşturulan anlayış ve iletişimdeki boşluğu yapı ve etkileşim veya diyaloğun kapattığını belirtmiştir.
Ezberci öğrenme
Ezberci öğrenme , öğrenen tarafından tam olarak okunduğu veya işitildiği şekilde geri çağrılabilmesi için bilgiyi ezberlemektir . Ezberci öğrenme için kullanılan başlıca teknik , bilgi tekrar tekrar işlenirse bir öğrencinin materyali tam olarak (ama anlamını değil) hatırlayabileceği fikrine dayanan tekrar yoluyla öğrenmedir . Ezberci öğrenme, matematikten müziğe ve dine kadar çok çeşitli alanlarda kullanılmaktadır. Bazı eğitimciler tarafından eleştirilse de ezberci öğrenme, anlamlı öğrenmenin gerekli bir öncüsüdür.
Anlamlı öğrenme
Anlamlı öğrenme , öğrenilen bilginin (örneğin bir gerçek), diğer bilgilerle ilişkili olduğu ölçüde tam olarak anlaşıldığı kavramdır. Bu amaçla, anlamlı öğrenme, bilginin anlamaya bakılmaksızın kazanıldığı ezberci öğrenme ile çelişir . Anlamlı öğrenme ise öğrenilen gerçeklerin bağlamı hakkında kapsamlı bir bilgi olduğunu ima eder.
Kanıta dayalı öğrenme
Kanıta dayalı öğrenme, öğrenmeyi hızlandırmak için iyi tasarlanmış bilimsel çalışmalardan elde edilen kanıtların kullanılmasıdır. Aralıklı tekrar gibi kanıta dayalı öğrenme yöntemleri , bir öğrencinin öğrenme hızını artırabilir.
örgün öğrenme
Örgün öğrenme , okul sistemi gibi bir öğretmen-öğrenci ilişkisi içinde gerçekleşen öğrenmedir. Örgün öğrenme teriminin öğrenmenin formalitesi ile ilgisi yoktur, daha çok yönlendirilme ve organize edilme şekli ile ilgilidir. Örgün öğrenmede, öğrenme veya eğitim departmanları, öğrenmenin amaçlarını ve hedeflerini belirler.
yaygın öğrenme
Yaygın öğrenme , örgün öğrenme sisteminin dışında organize edilmiş öğrenmedir. Örneğin, kulüplerde veya (uluslararası) gençlik organizasyonlarında, atölyelerde benzer ilgi alanlarına sahip insanlarla bir araya gelerek ve görüş alışverişinde bulunarak öğrenme.
Serbest öğrenme
Gayri resmi öğrenme , "yaygın olmayan" olandan daha az yapılandırılmıştır. Günlük durumların deneyimi yoluyla ortaya çıkabilir (örneğin, nereye gittiğine dikkat etmemenin doğasında var olan tehlike nedeniyle yürürken ileriye bakmayı öğrenir). Hayattan öğreniyor, ebeveynlerle masada yemek yerken, oyun oynuyor , keşfediyor vb.
Yaygın öğrenme ve birleşik yaklaşımlar
Eğitim sistemi, örgün, yaygın ve yaygın öğrenme yöntemlerinin bir kombinasyonunu kullanabilir. BM ve AB, bu farklı öğrenme biçimlerini tanır (bkz. aşağıdaki bağlantılar). Bazı okullarda, öğrenciler resmi olmayan öğrenme devrelerinde işlerini yaptırırlarsa, örgün öğrenme sistemlerinde sayılan puanlar alabilirler. Hazırlamaları, katkıda bulunmaları, paylaşmaları ve sunulan değerli yeni içgörüyü kanıtlamaları, yeni beceriler edinmelerine yardımcı olmaları, organize etme, öğretme konusunda deneyim kazanabilecekleri bir yer , vb . şartıyla, uluslararası gençlik atölyelerine ve eğitim kurslarına yardımcı olmaları için zaman verilebilir. .
Bir Rubik Küpünü hızlı bir şekilde çözmek gibi bir beceriyi öğrenmek için aynı anda birkaç faktör devreye girer:
- Yönergeleri okumak, bir oyuncunun Rubik Küpünü çözen kalıpları öğrenmesine yardımcı olur.
- Hareketleri tekrar tekrar uygulamak, " kas hafızası " ve hız oluşturmaya yardımcı olur .
- Hareketler hakkında eleştirel düşünmek, gelecekteki girişimleri hızlandıran kısayollar bulmaya yardımcı olur.
- Rubik Küp'ün altı rengini gözlemlemek, çözümlerin zihinde sabitlenmesine yardımcı olur.
- Küpü zaman zaman tekrar ziyaret etmek, beceriyi korumaya yardımcı olur.
teğetsel öğrenme
Teğetsel öğrenme , bir konu kendilerine zaten zevk aldıkları bir bağlamda maruz bırakılırsa, insanların kendi kendilerini eğittikleri süreçtir. Örneğin, müzik tabanlı bir video oyunu oynadıktan sonra, bazı insanlar gerçek bir enstrüman çalmayı öğrenmek için motive olabilir veya Faust ve Lovecraft'a gönderme yapan bir TV şovunu izledikten sonra, bazı insanlar orijinal eseri okumak için ilham alabilir. Kendi kendine eğitim sistematizasyon ile geliştirilebilir. Doğal öğrenme uzmanlarına göre, öz-yönelimli öğrenme eğitiminin, öğrenmenin doğal evrelerinde bağımsız öğrencilere yardımcı olmak için etkili bir araç olduğu kanıtlanmıştır.
Extra Credits yazarı ve oyun tasarımcısı James Portnow, oyunları "teğetsel öğrenme" için potansiyel bir mekan olarak öneren ilk kişiydi. Mozelius ve ark. öğrenme içeriğinin içsel entegrasyonunun çok önemli bir tasarım faktörü gibi göründüğüne ve daha fazla kendi kendine çalışma için modüller içeren oyunların iyi sonuçlar verme eğiliminde olduğuna dikkat çekiyor. Civilization oyunlarındakiyerleşik ansiklopedilerörnek olarak sunulmuştur - oyuncular bu modülleri kullanarak oyundaki tarihi olaylar hakkında daha derine inebilir. Öğrenme modüllerini ve oyun deneyimini düzenleyen kuralların önemi, mobil oyun Kiwaka hakkında bir vaka incelemesinde Moreno, C. tarafından tartışılmaktadır. Landka'nın ESA ve ESO işbirliğiylegeliştirdiği bu oyunda,öğrenme etkinliklerinin oyunla ödüllendirildiğigeleneksel eğitim oyunlarının aksine, ilerleme eğitici içerikleödüllendiriliyor.
diyalojik öğrenme
Diyalojik öğrenme , diyaloga dayalı bir öğrenme türüdür.
tesadüfi öğrenme
Gelen arızi öğretim deneyimi, gözlem, kendi üzerine düşünme, etkileşim, benzersiz bir etkinlik veya ortak rutin görev - öğrenme eğitmen veya öğrenci tarafından planlanmış değildir, başka bir faaliyetin bir yan ürün olarak ortaya çıkar. Bu öğrenme, eğitmenin planlarına ve öğrencinin beklentilerine ek veya bunların dışında gerçekleşir. Tesadüfi öğretime bir örnek, eğitmenin bir kabinin üzerine bir tren seti yerleştirmesidir. Çocuk dolabı işaret ederse veya yürürse, eğitmen öğrenciden “eğit” demesini ister. Öğrenci “tren” dediğinde tren setine erişim sağlar.
Tesadüfi öğretimde en sık kullanılan bazı adımlar şunlardır:
- Bir eğitmen, öğrenme ortamını, gerekli materyaller öğrencinin görebileceği, ancak ulaşamayacağı bir yerde olacak ve böylece bu materyalleri arama motivasyonunu etkileyecek şekilde ayarlayacaktır.
- Bir eğitmen, öğrencinin katılımı başlatmasını bekler.
- Bir eğitmen, gerekirse öğrenciden yanıt vermesini ister.
- Bir eğitmen, öğrencinin doğru yanıtına bağlı olarak bir öğeye/aktiviteye erişime izin verir.
- Eğitmen, yönlendirme sürecini belirli bir süre ve sonraki denemeler boyunca siler.
Tesadüfi öğrenme, genellikle geleneksel öğretim hedefleri ve sonuç değerlendirme yöntemlerinin kullanılmasıyla açıklanmayan bir olaydır. Bu tür öğrenme, kısmen sosyal etkileşimin ve hem çevrimiçi hem de yerinde kurslara aktif katılımın bir ürünü olarak gerçekleşir. Araştırma, yerinde ve çevrimiçi öğrenmenin değerlendirilmeyen bazı yönlerinin, iki yöntem arasındaki eğitim denkliğine meydan okuduğunu ima etmektedir. Hem yerinde hem de çevrimiçi öğrenme, geleneksel kampüs içi öğrencilerin, çevrimiçi öğrencilere göre üç kat daha fazla alanda daha yüksek derecelerde tesadüfi öğrenme yaşamasıyla belirgin avantajlara sahiptir. Bu bulguların sonuçlarını hem kavramsal hem de pedagojik olarak araştırmak için ek araştırmalara ihtiyaç vardır.
Etki Alanları
Benjamin Bloom üç öğrenme alanı önerdi:
- Bilişsel : Hatırlamak, hesaplamak, tartışmak, analiz etmek, problem çözmek vb.
- Psikomotor : Dans etmek, yüzmek, kayak yapmak, dalmak, araba kullanmak, bisiklete binmek vb.
- Duygusal : Bir şeyi veya birini sevmek, sevmek, takdir etmek, korkmak, nefret etmek, ibadet etmek vb.
Bu alanlar birbirini dışlayan değildir. Örneğin, satranç oynamayı öğrenirken kişi kuralları öğrenmelidir (bilişsel alan) ama aynı zamanda satranç taşlarını nasıl kuracağını ve bir satranç taşını nasıl düzgün bir şekilde tutacağını ve hareket ettireceğini de (psikomotor) öğrenmelidir. Ayrıca, oyunun ilerleyen aşamalarında kişi, oyunun kendisini sevmeyi, hayattaki uygulamalarına değer vermeyi ve tarihini takdir etmeyi bile öğrenebilir (duygusal alan).
Aktar
Öğrenme transferi, belirli koşullar yerine getirildiğinde ortaya çıkan yeni bir sorunu veya durumu çözmek için beceri, bilgi veya anlayışın uygulanmasıdır. Araştırmalar, öğrenme transferinin seyrek olduğunu gösteriyor; en yaygın olanı "... işaretlenmiş, hazırlanmış ve yönlendirilmiş..." ve bunun ne olduğunu ve öğretim yoluyla nasıl geliştirilebileceğini açıklığa kavuşturmaya çalıştığıdır.
Söyleminin tarihi boyunca çeşitli hipotezler ve tanımlar geliştirilmiştir. İlk olarak, aşağıdakiler dahil olmak üzere farklı transfer türlerinin var olduğu tahmin edilmektedir: yakın transfer, benzer bir bağlamda yeni bir problemi çözmek için becerinin uygulanması; ve uzak transfer, farklı bir bağlamda sunulan yeni bir problemi çözmek için beceri uygulaması. Ayrıca, Perkins ve Salomon (1992), öğrenmenin yeni problem çözmeyi desteklediği durumlarda pozitif transferin ve önceki öğrenmenin ikinci veya üçüncü dil öğrenme gibi yüksek oranda ilişkili görevlerde performansı engellediği zaman negatif transferin gerçekleştiğini öne sürer. Olumlu ve olumsuz transfer kavramlarının uzun bir geçmişi vardır; 20. yüzyılın başlarındaki araştırmacılar, "...belirli bir eğitim türü tarafından geliştirilen alışkanlıklar veya zihinsel eylemlerin, diğer zihinsel faaliyetleri kolaylaştırmaktan ziyade engelleyebileceği" olasılığını tanımladılar. Son olarak, Schwarz, Bransford ve Sears (2005), bilginin bir duruma aktarılmasının, aktarımın hem sık hem de teşvik edilmesi zor olabilecek bulguları uzlaştırmanın bir yolu olarak bilgiyi bir duruma aktarmadan farklı olabileceğini öne sürmüşlerdir.
Önemli ve uzun bir araştırma tarihi, öğrenme transferinin gerçekleşebileceği koşulları açıklamaya çalıştı. Örneğin Ruger tarafından yapılan ilk araştırmalar, "dikkat düzeyi", "tutumlar", "saldırı yöntemi" (veya bir sorunla mücadele yöntemi), "yeni bakış açıları arayışı", "dikkatli bir hipotez" ve "genelleme", aktarımı teşvik etmek için değerli yaklaşımlardı. Perkins ve Salomon, öğretim yoluyla aktarımı teşvik etmek için, öğretimi uygulama ve değerlendirme ile uyumlu hale getirmeyi ("sarılma") ve "köprü oluşturmayı" veya öğrencileri geçmiş deneyimleri yansıtmaya veya önceki bilgiler ile mevcut içerik arasında bağlantı kurmaya teşvik etmeyi önerir.
Öğrenmeyi etkileyen faktörler
Dış faktörler
- Kalıtım : Bir sınıf öğretmeni kalıtımı ne değiştirebilir ne de arttırabilir, ancak öğrenci onu kullanabilir ve geliştirebilir. Bazı öğrenciler kalıtsal bağışlar açısından zenginken diğerleri fakirdir. Her öğrenci benzersizdir ve farklı yeteneklere sahiptir. Doğal zeka bireylerde farklıdır. Kalıtım, öğrenme yeteneğimizi ve öğrenme hızımızı yönetir veya koşullandırır. Zeki öğrenenler, ilişkileri çok kolay ve hızlı bir şekilde kurabilir ve görebilirler.
- Öğrencilerin durumu : Fiziksel ve ev koşulları da önemlidir: Yetersiz beslenme gibi bazı sorunlar; vücuda yetersiz beslenme, yorgunluk yani; yorgunluk, bedensel zayıflık ve kötü sağlık, öğrenmenin önündeki büyük engellerdir. Bunlar, bir öğrencinin etkilenebileceği fiziksel koşullardan bazılarıdır. Ev, bir ailenin yaşadığı yerdir. Ev koşulları uygun değilse öğrenci ciddi şekilde etkilenir. Ev koşullarından bazıları kötü havalandırma, hijyenik olmayan yaşam, kötü ışık vb. Bunlar öğrenciyi ve öğrenme oranını etkiler.
- Fiziksel çevre : Okul veya sınıf gibi bir öğrenme alanının tasarımı, kalitesi ve yerleşimi , bir öğrenme ortamının başarısı için kritik olabilir . Boyut, konfigürasyon, konfor—temiz hava, sıcaklık, ışık, akustik, mobilya—hepsi öğrencinin öğrenmesini etkileyebilir. Hem eğitmenler hem de öğrenciler tarafından kullanılan araçlar, görüntüleme ve yazma yüzeylerinden (karatahtalar, işaret tahtaları, yapışkan yüzeyler) dijital teknolojilere kadar bilgilerin nasıl iletildiğini doğrudan etkiler. Örneğin, bir oda çok kalabalıksa, stres seviyeleri yükselir, öğrencilerin dikkati azalır ve mobilya düzenlemesi kısıtlanır. Mobilyalar yanlış yerleştirilmişse, eğitmenin veya öğretim materyalinin görüş hatları sınırlıdır ve öğrenme veya ders stiline uyma yeteneği kısıtlanır. Estetik de bir rol oynayabilir, çünkü öğrencinin morali düşerse, okula gitme motivasyonu da düşer.
İç faktörler
Öğrenmeyi etkileyen birçok içsel faktör vardır. Onlar
- Hedefler veya amaçlar : Herkesin bir hedefi vardır. Her öğrenciye kendisinden beklenen standarda göre bir hedef belirlenmelidir. Hedef, bir amaç veya istenen sonuçtur. Anında ve uzak hedefler olarak adlandırılan 2 tür hedef vardır. Bir kerede gerçekleşen veya yapılan bir hedefe acil hedef denir ve uzak hedefler , başarılması zaman alan hedeflerdir. Küçük öğreniciden önce acil hedefler ve daha yaşlı öğreniciler için uzak hedefler belirlenmelidir. Hedefler, öğrencilerin anlayabilmesi için spesifik ve açık olmalıdır.
- Motivasyonel davranış : Motivasyon, bir güdü sağlamak anlamına gelir. Motivasyon öğrenenler kendilerini ilgiyle harekete geçirecek şekilde motive edilmelidir. Bu davranış öğrencinin içsel enerjilerini uyandırır ve düzenler.
- İlgi : Bu, duygu uyandıran bir niteliktir. Bir öğrenciyi görevleri daha ileri taşımaya teşvik eder. Öğretim sırasında, eğitmen en iyi öğrenme için öğrenciler arasında ilgi uyandırmalıdır. İlgi, belirgin (açıkça görülen veya anlaşılan) davranıştır.
- Dikkat : Dikkat, dikkat anlamına gelir. Bilincin bir nesne veya fikir üzerinde yoğunlaşması veya odaklanmasıdır. Etkili öğrenmenin gerçekleşmesi gerekiyorsa, dikkat önemlidir. Eğitmenler öğrencinin dikkatini çekmelidir.
- Alıştırma veya alıştırma : Bu yöntem, görevlerin ihtiyaçlar, ifadeler, ilkeler vb. gibi "n" sayıda tekrar edilmesini içerir. Bu, öğrenmeyi daha etkili hale getirir.
- Yorgunluk : Genellikle üç tür yorgunluk vardır, yani kaslı, duyusal ve zihinsel. Kas ve duyu yorgunluğu bedensel yorgunluktur. Zihinsel yorgunluk merkezi sinir sistemindedir. Çözüm, öğretim yöntemlerini değiştirmek, örneğin görsel-işitsel yardımcıları kullanmak, vb.
- Yetenek : Yetenek, doğal yetenektir. Bireyin belirli becerileri, bilgileri eğitim yoluyla edinebilmesi durumudur.
- Tutum : Bir düşünme biçimidir. Öğrencinin bir konuyu veya konuyu öğrenmeye ne kadar yatkın olduğunu öğrenmek için tutumu test edilmelidir.
- Duygusal koşullar : Duygular, var olmanın fizyolojik durumlarıdır. Bir soruya doğru cevap veren veya iyi sonuç veren öğrenciler övülmelidir. Bu teşvik onların yeteneklerini arttırır ve daha iyi sonuçlar üretmelerine yardımcı olur. Öğrencinin yanıtında her zaman hata bulmak veya öğrenciyi sınıfın önünde kışkırtmak veya utandırmak gibi belirli tutumlar ters etki yapar.
- Hız, Doğruluk ve Tutma : Hız, hareketin hızıdır. Tutma, tutma eylemidir. Bu 3 unsur öğrencilerin yetenek, tutum, ilgi, dikkat ve motivasyonuna bağlıdır.
- Öğrenme etkinlikleri : Öğrenme, öğretmen tarafından sağlanan etkinliklere ve deneyimlere, disiplin kavramına, öğretme yöntemlerine ve her şeyden önce genel kişiliğine bağlıdır.
- Test Etme : Çeşitli testler, etkili öğrenmenin kalbinde bireysel öğrenci farklılıklarını ölçer. Test etme, öğrenci farklılıklarını ve performanslarını ölçmenin öznel öğelerini ortadan kaldırmaya yardımcı olur.
- Rehberlik : Herkesin hayatının bir bölümünde veya bir döneminde rehberliğe ihtiyacı vardır. Bazıları sürekli olarak ihtiyaç duyar, bazıları ise öğrencilerin koşullarına bağlı olarak çok nadiren. Küçük öğrencilerin daha fazla rehberliğe ihtiyacı vardır. Rehberlik, bir sorunu çözmek için verilen bir tavsiyedir. Rehberlik, akademisyenlerin çeşitli yönlerinde erkek ve kızlara yardım etme sanatını, kariyer seçimi gibi mesleki yönleri ve hobi seçimi gibi eğlence yönlerini geliştirmeyi içerir. Rehberlik, öğrenme ve öğrenmeme gibi öğrenen problemlerinin tüm gamını kapsar.
epigenetik faktörler
Öğrenmenin altında yatan moleküler temel, epigenetik mekanizmalar tarafından tanıtılan beyin nöronlarında meydana gelen gen ekspresyonundaki dinamik değişiklikler gibi görünmektedir . Gen ekspresyonunun epigenetik düzenlenmesi, en önemlisi, DNA veya DNA ile ilişkili histon proteinlerinin kimyasal modifikasyonunu içerir . Bu kimyasal modifikasyonlar, gen ifadesinde uzun süreli değişikliklere neden olabilir. Öğrenmeyle ilgili epigenetik mekanizmalar , nöronal DNA'nın metilasyonu ve demetilasyonunun yanı sıra nöronal histon proteinlerinin metilasyonunu , asetilasyonunu ve deasetilasyonunu içerir .
Öğrenme sırasında, beyindeki bilgi işleme, nöronal DNA'da oksidatif modifikasyonun indüklenmesini ve ardından epigenetik değişiklikleri ortaya çıkaran DNA onarım süreçlerinin kullanılmasını içerir. Özellikle, homolog olmayan uç birleştirme ve baz eksizyon onarımının DNA onarım süreçleri, öğrenme ve hafıza oluşumunda kullanılır.
hayvan evriminde
Hayvanlar bilgiyi iki şekilde kazanırlar. Birincisi, bir hayvanın çevresi hakkında bilgi topladığı ve bu bilgiyi kullandığı öğrenmedir. Örneğin, bir hayvan midesini ağrıtan bir şeyi yerse, onu bir daha yememeyi öğrenir. İkincisi, genetik olarak kalıtsal olan doğuştan gelen bilgidir. Buna bir örnek, bir atın doğduğu ve hemen yürüyebildiği zamandır. At bu davranışı öğrenmemiştir; sadece nasıl yapılacağını bilir. Bazı senaryolarda, doğuştan gelen bilgi , öğrenilen bilgiden daha faydalıdır. Bununla birlikte, diğer senaryolarda bunun tersi doğrudur - belirli bir doğuştan gelen davranışa sahip olmak dezavantajlı olduğunda hayvanlar belirli davranışları öğrenmelidir. Bu durumlarda, öğrenme türlerde gelişir .
Öğrenilmiş ve doğuştan gelen bilginin maliyetleri ve faydaları
Değişen bir çevrede, bir hayvan hayatta kalabilmek için sürekli olarak yeni bilgiler edinmelidir. Bununla birlikte, istikrarlı bir ortamda, aynı bireyin ihtiyaç duyduğu bilgiyi bir kez toplaması ve daha sonra hayatının geri kalanında ona güvenmesi gerekir. Bu nedenle, farklı senaryolar ya öğrenmeye ya da doğuştan gelen bilgilere daha uygundur. Esasen, belirli bir bilgiye sahip olmanın faydasına karşı belirli bir bilgiye sahip olmanın maliyeti, bir hayvanın belirli bir durumda öğrenmek için evrimleşip gelişmediğini veya bilgiyi doğuştan bilip bilmediğini belirler. Bilgi edinmenin maliyeti, bilgiye sahip olmanın yararından ağır basarsa, o zaman hayvan bu senaryoda öğrenmek için evrimleşmez, bunun yerine öğrenmeme gelişir. Bununla birlikte, belirli bilgilere sahip olmanın faydası, onu elde etmenin maliyetinden daha ağır basarsa, hayvanın bu bilgiyi öğrenmek zorunda kalması çok daha olasıdır.
Öğrenmeme durumunun iki senaryoda gelişmesi daha olasıdır. Bir ortam statikse ve değişim olmuyorsa veya nadiren oluyorsa, öğrenme gereksizdir. Bu senaryoda öğrenmeye gerek olmadığı için ve bilginin öğrenilmesi için geçen zaman nedeniyle öğrenme dezavantajlı olabileceğinden, öğrenmeme evrilir. Benzer şekilde, bir çevre sürekli bir değişim halindeyse, öğrenme de dezavantajlıdır, çünkü öğrenilen herhangi bir şey değişen çevre nedeniyle hemen önemsizdir. Öğrenilen bilgiler artık geçerli değildir. Esasen, hayvan öğrenmiş gibi bir tahminde bulunsaydı da aynı derecede başarılı olurdu. Bu durumda, öğrenmeme gelişir. Aslında, Drosophila melanogaster üzerinde yapılan bir araştırma , muhtemelen yeni öğrenilen materyallerden kazanılan anılardan kaynaklanan müdahaleler veya öğrenmede enerji maliyeti nedeniyle yumurtlama davranışları ve kararlarının bozulması nedeniyle öğrenmenin aslında üretkenlikte bir düşüşe yol açabileceğini göstermiştir. .
Bununla birlikte, bir hayvanın yaşamı boyunca değişimin meydana geldiği ancak sabit olmadığı ortamlarda, öğrenmenin gelişme olasılığı daha yüksektir. Bu senaryolarda öğrenme faydalıdır çünkü bir hayvan yeni duruma uyum sağlayabilir , ancak öğrendiği bilgiyi biraz uzun bir süre boyunca yine de uygulayabilir. Bu nedenle öğrenme, tahmin etmenin aksine başarı şansını artırır. Bunun bir örneği, peyzajların değişebileceği su ortamlarında görülür. Bu ortamlarda öğrenme tercih edilir çünkü balıklar yaşadıkları yerdeki belirli uzaysal ipuçlarını öğrenmeye yatkındır.
bitkilerde
Son yıllarda bitki fizyologları bitki davranışı ve bilişinin fizyolojisini incelediler. Öğrenme ve hafıza kavramları, bitkilerin hayatta kalmak için gerekli bir davranış olan dışsal ipuçlarına nasıl tepki verdiğini belirlemede önemlidir. Avustralyalı bir evrimsel ekoloji profesörü olan Monica Gagliano, bahçe bezelyesi Pisum sativum'da ilişkisel öğrenme için bir argüman sunuyor . Bahçe bezelyesi bir bölgeye özgü olmayıp daha serin, yüksek rakımlı iklimlerde yetişir. Gagliano ve meslektaşlarının 2016 tarihli makalesi, doğuştan gelen fototropizm davranışı ile öğrenilmiş davranışlar arasında ayrım yapmayı amaçlamaktadır. Bitkiler, metabolik ihtiyaçlarını sürdürmek ve iç sirkadiyen ritimlerini sürdürmek gibi çeşitli şekillerde ışık ipuçlarını kullanırlar. Bitkilerdeki sirkadiyen ritimler, yaprak açılmasını ve kapanmasını teşvik eden ve niktinastik davranışların temelini oluşturan endojen biyoaktif maddeler tarafından modüle edilir.
Gagliano ve meslektaşları, bezelye fidelerinin iki deneysel kategoriye ayrıldığı ve Y-şekilli tüplere yerleştirildiği klasik bir koşullandırma testi yaptılar. Bir dizi eğitim seansında bitkiler, tüpün farklı kollarından gelen ışığa maruz bırakıldı. Her durumda, ışıkla aynı veya zıt kolda tüpten hafifçe üfleyen bir fan vardı. Koşulsuz uyaran (US) ışığın tahmini oluşumu ve koşullu uyaran (CS) fan tarafından esen rüzgardı. Önceki deneyler, bitkilerin, oksin sinyal yollarının aracılık ettiği bitki sapının bir tarafında farklı hücre büyümesi ve bölünmesi yoluyla bükülerek ve ona doğru büyüyerek ışığa tepki verdiğini göstermektedir.
Gagliano'nun deneyinin test aşamasında, bezelye fideleri farklı Y borularına yerleştirildi ve yalnızca fana maruz bırakıldı. Büyüme yönleri sonradan kaydedildi. Fidanların verdiği 'doğru' yanıtın, ışığın önceki günden “tahmin edildiği” kola doğru büyüdüğü kabul edildi. Her iki deney koşulundaki bitkilerin çoğu, önceki gün fanın konumuna bağlı olarak tahmin edilen ışığın konumu ile tutarlı bir yönde büyüdü. Örneğin, fide, Y borusunun aynı kolundan gelen fan ve ışıkla eğitilmişse, ertesi gün, fanın karşı tarafa yerleştirilmesine rağmen, ışık ipuçlarının yokluğunda fide fana doğru büyümüştür. Y-kol. Kontrol grubundaki bitkiler, Y-borunun belirli bir kolunu tercih etmemiştir. Kontrol ve deney grupları arasında gözlemlenen popülasyon davranışındaki yüzde farkı, doğuştan gelen fototropizm davranışını aktif çağrışımsal öğrenmeden ayırmayı amaçlar.
Bitkilerde ilişkisel öğrenmenin fizyolojik mekanizması bilinmemekle birlikte, Telewski ve ark. bitkilerde mekanik algının temeli olarak fotoresepsiyonu tanımlayan bir hipotezi tanımlar. Bitkilerde mekanik algı için bir mekanizma, MS iyon kanallarına ve kalsiyum kanallarına dayanır. MS iyon kanalları olarak bilinen hücre lipid çift katmanlarındaki mekanik duyusal proteinler, basınç veya gerilime tepki olarak fiziksel olarak deforme olduklarında aktive olurlar. Ca2+ geçirgen iyon kanalları "gerilir" ve iyi bilinen bir ikinci haberci olan ozmolitlerin ve kalsiyumun hücre içine girmesine izin verir. Bu iyon akışı, ozmotik gradyanı boyunca hücreye pasif bir su akışını tetikler, turgor basıncını etkili bir şekilde arttırır ve hücrenin depolarize olmasına neden olur. Gagliano, Pisum sativum'daki çağrışımsal öğrenmenin temelinin, mekanosensör ve fotosensiyel yolların birleştirilmesi olduğunu ve oksin sinyal yollarının aracılık ettiğini varsaymaktadır . Sonuç, bir bitkinin güneş ışığını yakalamasını en üst düzeye çıkarmak için yönlü büyümedir.
Gagliano et al. Mimoza pudica bitkisindeki alışkanlık davranışları üzerine başka bir makale yayınladı, bu sayede bitkinin doğuştan gelen davranışı bir uyarana tekrar tekrar maruz kalmakla azaldı. Bu makale etrafında ve daha genel olarak bitki bilişi konusu etrafında tartışmalar olmuştur. Psikolog ve davranışsal biyolog Charles Abrahmson, bilim adamlarının bitkilerin öğrenme yeteneğine sahip olup olmadığı konusunda neden anlaşamadıkları meselesinin bir kısmının, araştırmacıların tutarlı bir "öğrenme" ve "biliş" tanımını kullanmamaları olduğunu söylüyor. Benzer şekilde, yazar ve gazeteci Michael Pollan, Akıllı Bitki adlı makalesinde, araştırmacıların Gagliano'nun verilerinden değil, dilinden, özellikle bitkilerle ilgili olarak “öğrenme” ve “biliş” terimlerini kullanmasından şüphe etmediklerini söylüyor . Gelecekteki araştırmalar için bir yön, bitkilerdeki sirkadiyen ritimlerin öğrenme ve davranışı modüle edip etmediğini test etmek ve araştırmacıların “biliş” ve “öğrenme” tanımlarını incelemektir.
Makine öğrenme
Yapay zekanın bir dalı olan makine öğrenimi, verilerden öğrenebilen sistemlerin inşası ve incelenmesi ile ilgilidir. Örneğin, bir makine öğrenimi sistemi, istenmeyen ve istenmeyen posta olmayan iletileri ayırt etmeyi öğrenmek için e-posta iletileri konusunda eğitilebilir. Makine Öğrenimi modellerinin çoğu, her girdinin (örneğin bir görüntü) istenen çıktı olma olasılığı ile ilişkilendirildiği olasılık teorilerine dayanır.
Türler
Aşamalar
Ayrıca bakınız
- 21. yüzyıl becerileri – 21. yüzyılda başarı için gerekli olduğu belirlenen beceriler
- Epistemoloji – Bilgiyle ilgili felsefe dalı
- örtük öğrenme
- Öğretim teorisi – İnsanların öğrenmelerine ve geliştirmelerine nasıl daha iyi yardımcı olunacağına dair açık rehberlik sunan teori
- Öğrenme bilimleri – Öğrenmenin bilimsel olarak daha iyi anlaşılması için disiplinler arası alan
- Yaşam boyu öğrenme – Sürekli, gönüllü ve kendi kendini motive eden bilgi arayışı
- Yaşayan eğitim teorisi – Eğitim araştırmalarında yöntem
- medya psikolojisi
- Alt hedef etiketleme
bilgi teorisi
- Algoritmik bilgi teorisi
- algoritmik olasılık
- Bayes çıkarımı – İstatistiksel çıkarım yöntemi
- Endüktif mantık programlama
- Tümevarımsal olasılık – Geçmiş olaylara dayalı olarak gelecekteki olayların olasılığını belirleme
- Bilgi teorisi – Bilgi ile ilgilenen teori
- Minimum açıklama uzunluğu
- Minimum mesaj uzunluğu – Occam's Razor'ın resmi bilgi teorisi yeniden ifadesi
- Occam'ın usturası - En az varsayımla çözümü seçmenin felsefi ilkesi
- Solomonoff'un endüktif çıkarım teorisi
- Evrensel yapay zeka
Eğitim türleri
Referanslar
Notlar


Öğrenme ile ilgili kütüphane kaynakları|
|Wikimedia Commons, Öğrenme ile ilgili medyaya sahiptir .|
|Wikiquote'da şunlarla ilgili alıntılar var: Öğrenme|