En son ne zaman gökyüzüne baktınız? En son ne zaman mavi gökyüzünü görüp mutlu ve umutlu hissettiniz kendinizi? Son hızla sallanırken salıncaktan en
En son ne zaman gökyüzüne baktınız?
En son ne zaman mavi gökyüzünü görüp mutlu ve umutlu hissettiniz kendinizi?
Son hızla sallanırken salıncaktan en son ne zaman en uzağa atladınız?
Çocukken hepimizin en sevdiği şey salıncakta sallanmak değil miydi? En son hıza getirirdik, sıkıca tutunup gökyüzüne bakardık, saçlarımız rüzgarla uçuşurdu, kendimizi kuş gibi özgür hissederdik.
Birçoğumuz plazalarda çalışıyoruz artık. Kaçımız gün içinde gökyüzünü görüyor? Kaçımız öğle tatillerinde ya da mesai bitiminde kafamızı gökyüzüne kaldırıp içini umutla dolduruyor? Çocukken öğrendiğimiz mutluluğu ne zaman unuttuk? Büyüyünce ne olmak istersin diye sorduklarında bile cevaplarımız o kadar basitti ki.. Anne olmak, baba olmak, mutlu olmak…
Biz mutluluğumuzdan kurumsal hayata geçiş yaparak vazgeçtik ve o andan sonra da hiç birşey eskisi gibi olmadı. Hırslarımızın, egolarımızın, ya da başkasının hırs ve egosuyla baş edebilmek için kendi olmazsa olmazlarımızdan, bizi biz yapan özelliklerimizden taviz verdik. Biz verdikçe onlar daha fazlasını almaya başladılar.
Hepimiz çalışmak için yaşamaya başladık, ne zaman yaşamak için çalışmaya başlayacağız?
Hiçbir şey için asla geç değildir. “Bulunduğun yer seni memnun etmiyorsa, yerini değiştir. Ağaç değilsin.” Demiş Jim Rohn.
Belki de o son hızla sallandığın salıncaktan atlaman gerekiyordur, çocukluğunda yaptığın gibi, hiç korkmadan, seni mutlu edecek şekilde.
Tekrar gökyüzüne sallanabilmek için atlamak gerekir bazen…