4. serinin zaman zaman benim için hayal kırıklığı olduğunu söylemenin tamamen haksız bir şey olduğunu düşünmüyorum. Ancak seri sona yaklaşırken kesinlikle bazı belirgin gelişmeler gördük; ancak, Fires of Pompeii ve Planet of the Ood dışında, 4. serinin ilk yarısını neredeyse bir felaket olarak görüyorum. Olduğu gibi, bu felaketin merkez üssü, bu Cilt 2 DVD’sinde yer alan dört bölümden kaynaklanabilir. O halde, bu en kötü niyetli bölümleri yeniden değerlendirmek ve ikinci izleyişte bu zavallı, sevilmeyen ruhlara ısınıp ısınamayacağımı görmek için mükemmel bir fırsat. İpucu: İstemiyorum.
İlk olarak, geleneksel olarak parlak renkli, yüksek aksiyonlu ve büyük ölçekli bir hikayeye ev sahipliği yapan bu “gişe rekorları kıran” iki parçalı diziye sahibiz. Ne yazık ki, gerçekten, gerçekten etkili bir şekilde doldurulan bir boşluk değil (genellikle yarım yamalak ve beceriksiz gibi görünüyorlar.) Bu sefer gişe rekorları kıran Sontaranlar’ın dönüşüne ev sahipliği yapıyor, ki bu harika bir fikir. Büyük, şamatalı, iki parçalı bir hikaye istiyorsanız, klasik seriden popüler bir eski canavarı tedarik etmek, işleri halletmenin harika bir yoludur. Ne yazık ki, Helen Raynor bir kez daha yazar olarak hüküm sürüyor, çünkü o… iyi değil.
Bu bölümlerin herhangi bir noktada aktif olarak korkunç olduğunu söyleyemem, ancak tam bir hırs eksikliği var. Olayların tamamen şaşırtıcı olmayan bir şekilde ilerlediği başka bir Dünya istilası. Sontaranların diyaloğuyla ilgili bazı mükemmel erken vaatlere rağmen (General Staal baştan sona muhteşemdir ve Sontaranların savaşa ve onun ihtişamına karşı tutumunun mükemmel bir örneğidir), her şey Komutan Skorr’un kara işgaline öncülük ederken sert hatlarıyla potaya gider. Toprak. UNIT’i ve nasıl tasvir edildiklerini seviyorum ve Martha’nın maaş bordrolarında ilerlemesini görmekten zevk alıyorum. Ne yazık ki, Martha oldukça harap oldu. Karaktere olan tüm yaşam ve ilgi az önce emildi. Bunun senaryodan mı, oyunculuktan mı yoksa her ikisinden mi kaynaklandığını söyleyemem, ancak Freema’nın Catherine Bloody Tate ile olumsuz bir şekilde karşılaştırıldığını görmek üzücü.
Daha spesifik olayım; Bölümün ana itici dayanağı, Doktor’un kızı Jenny’nin kendi Zaman Lordu DNA’sından yaratılmasıdır. Bu son derece önemli olay, bir çığlık ve kafa karışıklığı içinde hızla geçip gider ve tamamen tatmin edici ve ucuz hissettirmez. Dahası, “Merhaba Baba!” Martha Jones’un önceki “Ve seni Dünya’ya GERİ DÖNECEĞİM!”in korkunçluğunu bile yener. The Sontaran Stratagem’den eller aşağı .
Bu yeni yaratılan askerin, Doktor’un babası olduğunu bilmesinin, kabul etmesinin bir anlamı yok. O andan itibaren, bölüm kibirli bir şekilde, tam olarak kazanmadığı duygusallığı yüzünüze fırlatıyor. Kırk beş dakika (özellikle bu düşük kaliteyi yazmak için) bu karakterin birdenbire yaratılması için yeterli değil, Doktor’un onu reddetmesi ve tam zamanında ölmesi ve gerçek bir duygusallık yaşaması için onu kabul etmesi. darbe. Bunu yapmak için Stephen Moffat olmalısınız.
Hepsini kapatmak için, yedi gün süren savaşın son bükümü gerçek bir anlam ifade etmiyor ve Doktor’un “asla yapmayacak bir adam” üzerine kurulu bir toplum kurmaya ilişkin son konuşması, yazarın savaşın arkasında belirsiz bir fikre sahip olduğuna bir örnek. Doktorun karakteri, ancak Doktor’un çelişkili geçmişini ve silahlar ve savaşlarla ilgili duygularını hesaba katmadan, her şeyi “falan filan, silahlar fena filan, bağıran bağıran, ahlak dersi veren falan”a indirgiyor. Bir düşünün, bu Sontaran ikilisinin de suçlu olduğu bir şey. Doktor, nihai ‘grinin tonları’ karakteridir, bu yüzden ona bu kadar siyah beyaz bir tavır takınarak bize tepeden bakmanın hiçbir faydası yok.
Tek Boynuzlu At ve Yaban Arısı , bu diskteki son bölüm ve muhtemelen, söylemeye cüret ediyorum, en iyisidir. Yine de bu hoşuma gitti demek değil. Çünkü yapmadım. Bir kez daha Gareth Roberts, edebi NERD gibi bir yazar hakkında ünlü bir tarihi yazar var. Geçen yılki ShakespeareDayanılmaz, kendini beğenmiş Shakespeare hayranı çocuk olmasaydı, kod çok daha iyi olurdu (“Ooh, bu iyi, bunu kullanabilirim!” diyor Robbie William(lar) Shakespeare milyonuncu kez, seyirciler oyunu kaybederken. nefes alma isteği) Roberts tarafından dahil edilen saçmalık; ve çıldırtıcı bir şekilde, Agatha Christie konusunda da kendini beğenmiş ve çekilmez biri. Bu yılın başlarında Radio Times’da RTDOBE, “Diyalogda kaç tane Agatha Christie oyunu görebileceğinizi görün” diye fışkırdı, açıkça böyle bir numaranın ne kadar korkunç ve anlamsız olacağının farkında değildi.
Senaryoda, Christie’den tamamen habersiz birinin bile, cana yakın içermeleri nedeniyle fark edebileceği yaklaşık 12 tane serseri vardı. Bununla birlikte, bölümün biraz doğru yaptığı bir şey, bir taşra malikanesi, bir cinayet, birkaç şüpheli ve sonunda katili ortaya çıkarmak için büyük bir sahne ile tamamlanmış klasik bir Christie tipi cinayet gizemi yaratma girişimidir. Zaman zaman tamamen başarılı olmamış olabilir, ancak bölümü belirgin bir şekilde ilginç kılan taze ve eğlenceli bir atmosfer yaratmaya yeterliydi.
Bununla birlikte, böyle tarihsellerin (ve daha az ölçüde mükemmel Pompeii Ateşleri’nin ) her zaman kalp olarak bir uzaylı veya canavara sahip olmakta ısrar ettiğini görmek biraz çıldırtıcı. Biliyorum bu, yaşlı Kim’in bile pek bir şey yapmadığını, ama tamamen uzaylılardan arınmış bir tarihi harika olurdu ve kesinlikle daha ilginç bir hikaye yaratırdı, çünkü cinayetlerin kaçınılmazlığının arkasındaki açıklama tatmin edici olmayan bir gevezeliğe dönüşüyor. uzaylılarla hiç alakası yok.