Bir fotoğraf kolajı, birkaç fotoselin bir düzlemde, başka bir deyişle tek bir resimde birleşimidir. Fotomontaj tekniği, gelişimine 19. yüzyılda, neredeyse fotoğrafın gelişmesiyle eş zamanlı olarak başladı ve başlangıçta o zamanın fotoğraflarının teknik özelliklerini düzeltmek için kullanıldı. Ancak çok geçmeden, yenilikçiler-sanatçılar, büyük bir anlam yükü olan orijinal, bazen tuhaf fotoğraf resimleri oluşturmak için fotomontajı kullanmaya başladılar. Sanatsal fotomontaj, genellikle felsefi imalarla desteklenen, kişinin kendi dünyasının bir simülasyonudur.
20. yüzyılda, kolaj sanatı özellikle reklam, tiyatro ve film afişlerine parlak bir şekilde nüfuz ediyor. Daha sonra görsel çözümlerin kapasitesi nedeniyle kombine fotoğrafçılık hem süreli yayınlarda hem de kitap tasarımında yaygın olarak kullanılmaya başlandı. Ve şimdi günümüze kadar gelen modern dergi fotoğraf kolajı iki şekilde var: dekoratif ve sahte gerçekçi. Birincisi, ana görevi anlamsal ve sembolik bilgi olan, bazen grafiklerle karıştırılmış karmaşık bir fotosel mozaiğidir.
Burada, çoğu zaman aydınlatma, orantılar, perspektif, ölçek ve benzerleri gibi nitelikler ile gerçekliği koordine etmeden herhangi bir araç kullanarak canlı bir resim yaratmak önemlidir. İkinci tür, sözde gerçekçi bir fotoğraf kolajıdır – aslında sadece bir fotoğraf montajı. Bu, birkaç fotoselin birbirine yapıştırılmasının fotoğraf üzerindeki etkisidir. Burada görev, tam tersi, yalnızca resmin çekildiği sırada, bu arsa veya sadece ayrıntılarının bulunmadığı, ancak bunların iyi olabileceği gerçeğinden farklı bir resim oluşturmaktır – örneğin, gelecekte ya da geçmiş.
Fotoğraf kolajı Linder Sterling, isimsiz, 1976, © Linder Sterling/Paul Stolper
www.paulstolper.com
Sanatsal teknikleri analiz ederken, yöntemlerinin ve görevlerinin tamamen farklı olabileceğini not ediyoruz. Bir fotoğraf kolajı, anlamlardan birkaçını veya birini taşıyabilir – felsefi, gerçeküstü, mecazi, propaganda, politik, komik veya diğerlerinden herhangi biri; ayrıca derin bir anlamı olmayabilir, ancak resim ruh halinde parlak ve ilginç olacaktır. Ek olarak, fotoğraf kolajı tekniği sadece birkaç grafiğin bir arada bir kombinasyonu şeklinde değildir.
Mozaik veya yapboz teknikleri vardır (fotoğrafın içindeki motifler veya dokularda birbirine benzeyen birçok küçük kart kullanarak tek bir resim oluşturma). Mozaik, bir şeyin tek bir resmi olarak oluşturulabilir veya sonunda tamamen yeni bir şey oluşturabilir – örneğin, birçok farklı tonlu fotoğraftan birini yapıp sonra soyutlayıp uzaktan bakarsanız, bir kişinin yüzünü görebilirsiniz. ya da başka bir plan.
Başka bir sanatsal teknik, aynı karakterlerin farklı sekanslarda eylemler gerçekleştirdiği ve hepsinin sonunda aynı resim düzlemine yerleştirildiği bir kolaj-fotoğraf dizisidir. Yine de, tekniklerden herhangi birini uygularken, fotoğrafçı kesin bir kaçınılmaz kural kullanır – kolaj kısa, anlaşılır ve göze hoş gelmelidir.
Fotoğraf kolajı, Eduardo Recife, Sirena’nın dışındaki bir duvara yansıtılacak görüntü, 2005, © Eduardo Recife www.eduardorecife.com
Fotoğraf kolajı Eduardo Recife, Adrenalin Dergisi için Mart Suları, 2005, © Eduardo Recife www.eduardorecife.com
İlk “Bom!” Bu türün tarihinde, elbette, Bauhaus okulunun yapılandırmacıları ve takipçilerini etkiledi. Siyah beyaz fotomontaj tarihindeki en parlak isimler muhtemelen herkes tarafından biliniyor – D. Hartfield, R. Hausmann, H. Hoch, M. Ernst, L. Mohoy-Nagy, A. Rodchenko, V. Stepanova, E Lissitzky ve G.Clucis.
Renkli fotomontajın geliştirilmesi sırasında, örneğin Rusya’da – 70’lerin sonu, 80’lerin başı – ne ekipman ne de fotoğraf malzemeleri resmi olarak hiçbir yerde satılmadı, bu da yaratıcılığın aslında yarı yasal olduğu anlamına geliyor. Yarı yasal ve pahalı, çünkü bilgisayar programlarının ortaya çıkmasından önce bile her şey elle yapıldı. Ve eğer siyah-beyaz bir kolaj birbirine yapıştırılabilir ve sonucu yeniden çekebilirse, o zaman renkli slaytların son yeniden çekimi sırasında, bir poligrafik raster kesinlikle kabul edilemez bir hareli etkisi verecektir. Bu nedenle, çekim her zaman tek bir aydınlatmayla ve yalnızca belirli bir düzen için “canlı” gerçekleştirildi.
Kolaj tarihinde yeni bir yüksek kaliteli dönüş, şu anda hemen hemen her fotoğrafçının sahip olduğu Photoshop’un ortaya çıkmasıyla ortaya çıktı. Artık çok yönlü bir kompozisyon oluşturarak, tek tek fotoselleri kolayca çıkarabilir ve değiştirebilir veya değiştirebilirsiniz. Sonuç olarak, çalışmadaki bu tür basitleştirme, bir zamanlar elitist olan sanatın kitlesel ve genel olarak erişilebilir hale gelmesine yol açar. Bazı eserler ve yazarları, bu sanat formunun milyonlarca hayranını uzun zamandır fethetti.
Fotoğraf kolajı Patrick Winfield, veren ağaç (dalga tepesi), 2007 © Patrick Winfield
www.patrickwinfield.com
Birinin isimleri kişisel sergilerden daha iyi bilinir ve birileri düzenli olarak yalnızca basılı ürünlerin tasarımında görülebilir. Her durumda, dergi fotoğraf kolajı 21. yüzyılda büyük talep görüyor ve gerçek yenilikçiler ve sanatçılar farkedilmeden gitmiyor.
Fotoğraf dünyasının bilgisayarlaşmasından önce bile, belki de en ünlü fotoğraf kolaj sanatçısı, yorulmadan deneyler yapan, çevresindeki dünyanın saçmalığını ve belirsizliğini göstermeye çalışan Man Ray’di. Diğer absürt gotik-kurgu kolajları, Alessandro Bavari’nin çağdaş, romantik-kurgu Mario Sanchez Nevado tarafından yapılmıştır. Linder Sterling’in, porno dergilerinden ve parlak modadan görüntüleri karıştırarak, kadın vücudunu bir tüketici ürünü olarak kullanma yönündeki mevcut eğilime karşı kendince protesto ettiği tamamen farklı, feminist punk kolajları.
Modern parlak bilgisayar dünyasına başkaldıran bir diğer yazar da yanan, hümanist ve çok hafif fotoğraf çalışmaları yaratan genç sanatçı Eduardo Recife. Misha Gordin ve Robert & Shana ParkHarrison tamamen farklı, biraz kasvetli ve gerçeküstü. Ayrı olarak, bir tür baskı tasarımı idolü olan James Rosenquist (James Rosenquist) ve Richard Hamilton (Richard Hamilton) gibi pop-art fotoğraf kolajçılarının isimleri var. Ve yine, Grete Stern’in tamamen kadınlara, onların özüne ve toplumdaki rollerine adanmış tamamen farklı, kesinlikle psikolojik çalışması.
Bazı yazarlar, daha çok tablo gibi bir resim oluşturmaya çalışırlar – örneğin, Gian Paulo Tomasi (Gian Paulo Tomasi) veya fotoğrafçı Finlay MacKay’in (Finlay MacKay) son çalışması. Ve bazıları bu tekniği insanları biraz peri masalına geri getirmek için kullanıyor ve en muhteşem fotoğraf kolaj sanatçısı Al Magnus takma adı altında biliniyor. Fotoğraf bulmacası ve fotoğraf dizisi tekniklerini hatırlayarak, en parlak temsilcilerin isimleri ortaya çıkıyor – David Hockney ve Patrick Winfield. Simgeleri taklit eden fotoğraf kolajları ve parlak dergilerin tasarımında ayrı bir yön – gösterilerin ve fotoğrafçılığın sonuçlarına dayalı moda kolajlarının oluşturulması – bazen model basitçe başka bir alana yerleştirilir ve bazen tamamen “giyinir”. diğer fotoğrafların farklı parçalarının yardımıyla.
Ve şimdi, gelişiminde birkaç tur atmış olan fotoğraf kolajı, kendi kendine yeterli bir yön haline geldi ve hem amatörlerin hem de sanat, tasarım, reklam ve yayıncılık profesyonellerinin gözünde giderek daha fazla ağırlık kazandı.
Fotoğraf kolajı moschino2, 2007 © için
moschino fotoğraf kolajı, 2007 © için
Fotoğraf kolajı Al Magnus, Les tâches solaires, © Al Magnus
www.almagnus.com
Fotoğraf Kolajı İki Diğer, 2007 © için
Fotoğraf kolajı Al Magnus, Claire de Lune, © Al Magnus
www.almagnus.com
Fotoğraf kolajı Bekleyen, 2007 © için
Robert ve Shana Park’ın fotoğraf kolajıHarrison, Suspension, © Robert ve Shana ParkHarrison www.parkeharrison.com
Fotoğraf kolajı Park, 2007 © için
Fotoğraf kolajı Arabadaki Kadın, 2007 © için
Fotoğraf kolajı, Misha Gordin, The New Crowd, 1997, © Misha Gordin www.bsimple.com
Robert ve Shana Park’ın fotoğraf kolajıHarrison, Islah, 2003 © Robert ve Shana ParkHarrison www.parkeharrison.com