üremi - Uremia
|Üremi|
|Diğer isimler||Üremi|
|Üremik don şikayeti ile sunulmaktadır bir gencin alın ve kafa derisi üzerinde bulunan anoreksi ve yorgunluk ile, kan üre nitrojeni ve serum kreatinin yaklaşık 100 ve 50 mg / dL, sırasıyla seviyeleri.|
|uzmanlık||nefroloji|
Üremi , kanda yüksek düzeyde üre bulunması durumudur . Üre, idrarın ana bileşenlerinden biridir. Normalde idrarla atılacak olan kanda üre ve kreatinin gibi amino asit ve protein metabolizması son ürünlerinin fazlalığı olarak tanımlanabilir . Üremik sendrom terminal klinik tezahürü olarak tanımlanabilir böbrek yetmezliği (ayrıca böbrek yetmezliği ). Böbreklerin yetersiz boşaltım, düzenleyici ve endokrin fonksiyonlarından kaynaklanan laboratuvar testlerinin belirti, semptom ve sonuçlarıdır. Hem üremi hem de üremik sendrom , böbrek yetmezliğinin sonucu olan çok yüksek bir plazma üre konsantrasyonunu belirtmek için birbirinin yerine kullanılmıştır. Makalenin geri kalanında eski anlam kullanılacaktır.
Azotemi , anormalliğin kimyasal olarak ölçülebildiği ancak henüz semptom üretecek kadar şiddetli olmadığı, yüksek üre seviyeleri ile benzer, daha az şiddetli bir durumdur. Üremi, şiddetli azoteminin patolojik ve semptomatik belirtilerini tanımlar.
İlerleyici böbrek fonksiyonu kaybı olan kişilerde üremi başlangıcı için belirli bir zaman yoktur . Böbrek fonksiyonu %50'nin altında (yani glomerüler filtrasyon hızı [GFR] 50 ila 60 mL/dk arasında) ve 30 yaşın üzerinde olan kişilerde bir dereceye kadar üremi olabilir. Bu, Amerika Birleşik Devletleri'nde GFR'si 60 mL/dk'nın altında olan tahmini 8 milyon kişinin üremik semptomları olduğu anlamına gelir. Yorgunluk gibi semptomlar çok belirsiz olabilir ve böbrek fonksiyon bozukluğu tanısını zorlaştırır. Tedavi diyaliz veya böbrek nakli ile olabilir , ancak bazı hastalar bunun yerine semptom kontrolü ve konservatif bakımı tercih eder.
Belirti ve bulgular
Klasik üremi belirtileri şunlardır: ilerleyici güçsüzlük ve kolay yorgunluk, bulantı ve kusmaya bağlı iştahsızlık, kas atrofisi , titreme, anormal zihinsel işlev, sık sığ solunum ve metabolik asidoz . Diyaliz veya böbrek nakli yoluyla müdahale olmaksızın, böbrek yetmezliğine bağlı üremi ilerleyecek ve stupor, koma ve ölüme neden olacaktır. Üremi çoğunlukla böbrek yetmezliğinin bir sonucu olduğundan, belirti ve semptomları sıklıkla böbrek yetmezliğinin diğer belirti ve semptomlarıyla birlikte ortaya çıkar.
Glomerüler filtrasyon hızı (GFR), her dakika böbreklerden süzülen plazma miktarını mililitre cinsinden ölçer. GFR azaldıkça prognoz kötüleşir. Bazı etkiler diyaliz ile geçici de olsa geri döndürülebilir.
|GFR (mL/dk)||Etkileri|
|100–120||Normal GFR|
|<60||Üremik semptomlar mevcut olabilir, refahta azalma|
|30-60||Kognitif bozukluk|
|55||Yorgunluk ve azaltılmış dayanıklılık|
|<50||İnsülin direnci|
|<30||Semptom olasılığının artması|
|≤15||Böbrek yetmezliği|
kalıntı sendromu
Diyalize giren insanlar "artık sendrom" olarak bilinen şeyi alırlar. Rezidüel sendrom, üremi ile aynı belirti ve semptomların çoğuna neden olan toksik etkiler olarak gösterilen, yaşamı tehdit etmeyen bir hastalıktır. Rezidüel sendromun neden var olduğuna dair birkaç hipotez vardır. Bunlar: büyük birikimi molekül ağırlığı , kötü (örneğin diyaliz edilir eriyiklerin β 2 -mikroglobulin ); zayıf diyaliz olan proteine bağlı küçük moleküler ağırlıklı çözünenlerin birikmesi (örneğin p- kresil sülfat ve indoksil sülfat ); tam olarak uzaklaştırılmamış diyaliz edilebilir solütlerin birikmesi (örneğin, hücrelerde fosfat gibi sekestre edilmiş çözünenler veya diğer daha toksik çözünenlerin yetersiz eliminasyonu); proteinlerin karbamilasyonu , doku kalsifikasyonu veya hormon dengesizliğinin toksik etkisi (örn. paratiroid hormonu ) gibi dolaylı fenomenler ve; diyalizin kendisinin toksik etkileri (örn. bilinmeyen önemli vitamin veya minerallerin uzaklaştırılması). Diyaliz yaşam süresini uzatır ancak hastaların işlevleri daha sınırlı olabilir. Denge, yürüme hızı ve duyusal işlevlerin bozulmasını içeren fiziksel sınırlamalara maruz kalırlar. Ayrıca dikkat, hafıza ve üst düzey görevlerin performansında bozulma gibi bilişsel bozukluklardan muzdariptirler. Hastalar diyalizde otuz yıldan daha uzun süredir tutulmaktadır, ancak ortalama ölüm oranları ve hastaneye yatışlar yüksektir. Ayrıca hasta rehabilitasyonu ve yaşam kalitesi düşüktür.
nedenler
Artmış kan üresine neden olan durumlar üç farklı kategoriye ayrılır: prerenal, renal ve postrenal.
Prerenal azotemi, böbrekler yoluyla kan akışının azalmasından (örn. düşük kan basıncı , konjestif kalp yetmezliği , şok , kanama , dehidratasyon ) veya yüksek proteinli bir diyet veya yüksek protein katabolizması yoluyla karaciğerde üre üretiminin artmasından (örn. stres, ateş, majör hastalık, kortikosteroid tedavisi veya gastrointestinal kanama).
Postrenal nedenler, üre eliminasyonunun azalmasına bağlı olabilir. Bunlar taş, mesane veya prostat tümörleri veya ciddi bir enfeksiyon gibi idrar çıkışı tıkanıklığına bağlı olabilir.
Teşhis
Ayrıntılı ve doğru bir öykü ve fizik muayene, üreminin akut mu yoksa kronik mi olduğunu belirlemeye yardımcı olacaktır. Akut üremi vakalarında nedenler belirlenebilir ve ortadan kaldırılabilir, bu da doğru tedavi edilirse normal böbrek fonksiyonunun iyileşme şansını artırır.
Kan testleri
Üremi tanısı için yapılan birincil testler , GFR , kan üre azotu ve kreatinin ile serum potasyum , fosfat , kalsiyum ve sodyum düzeylerini değerlendirmek için serum kalsiyum ve fosfor içeren temel metabolik paneldir . Temel anormallik çok düşük GFR'dir (<30 mL/dk). Üremi, hem üre hem de kreatinin yükselmesi, muhtemelen yüksek potasyum, yüksek fosfat ve normal veya hafif yüksek sodyum ve ayrıca muhtemelen düşük kalsiyum seviyeleri gösterecektir. Temel bir çalışma olarak bir doktor ayrıca anemi , tiroid ve paratiroid fonksiyonlarını da değerlendirecektir . Kronik anemi, yerleşik böbrek yetmezliğinin uğursuz bir işareti olabilir. Tiroid ve paratiroid panelleri, uzun süredir devam eden veya ilgisiz kalsiyum metabolizması hastalığına karşı üremi ile ilgili olduklarından kalsiyum anormalliklerini belirlemenin yanı sıra herhangi bir yorgunluk semptomunu iyileştirmeye yardımcı olacaktır.
idrar testleri
Toplama prosedürü nedeniyle çok doğru bir test olmasa da, kreatinin klirensinin belirlenmesi için 24 saatlik idrar toplama bir alternatif olabilir. Göz önünde bulundurulması gereken bir diğer laboratuvar testi , protein, döküntü, kan ve pH varlığı için mikroskobik inceleme ile idrar tahlilidir .
radyoizotop testleri
GFR'yi belirlemek için en güvenilir test, iyotalamat klirensidir. Ancak, maliyet engelleyici ve zaman alıcı olabilir. Klinik laboratuvarlar genellikle GFR'yi böbrek hastalığında diyet modifikasyonu (MDRD) formülü veya Cockcroft-Gault formülü ile hesaplar .
Diğer
Ek olarak, pıhtılaşma çalışmaları , aksi takdirde normal değerlerle uzamış kanama süresini gösterebilir.
mekanizma
Üremi, birçok farklı bileşiğin vücut tarafından tutulmasına neden olur. Böbrek yetmezliği ile bu bileşikler tehlikeli seviyelere çıkabilir. Tanımlanmış 90'dan fazla farklı bileşik vardır. Bu bileşiklerin bazıları vücut için toksik olabilir.
|çözünen grup||Misal||Kaynak||özellikleri|
|Peptitler ve küçük proteinler||β 2 -mikroglobulin||büyük doku uyumluluk kompleksinden dökülen||büyük boyutu nedeniyle kötü diyaliz|
|Guanidinler||guanidinosüksinik asit||arginin||üremide artan üretim|
|fenoller||ρ -kresil sülfat||fenilalanin , tirozin||Bağırsak bakterileri tarafından üretilen proteine bağlı|
|indoller||Hintli||triptofan||Bağırsak bakterileri tarafından üretilen proteine bağlı|
|alifatik aminler||dimetilamin||kolin||bağırsak bakterileri tarafından üretilen büyük hacimli dağılım|
|polioller||CMPF||Bilinmeyen||sıkıca proteine bağlı|
|kleozidler||psödoüridin||tRNA||birkaç değiştirilmiş RNA türünün en belirgini|
|dikarboksilik asitler||oksalat||askorbik asit||kristal birikintilerinin oluşumu|
|karboniller||glioksal||glikolitik ara ürünler||ileri glikasyon son ürünleri oluşturmak için proteinlerle reaksiyon|
üremik toksinler
Üremik toksinler, böbrek yetmezliği nedeniyle tutulan biyolojik olarak aktif bileşiklerdir. Birçok üremik tuz aynı zamanda üremik toksinler de olabilir.
Üre, tanımlanan ilk metabolitlerden biriydi. Çıkarılması doğrudan hastanın sağkalımı ile ilgilidir ancak vücut üzerindeki etkisi henüz net değildir. Yine de, şu anda üremi ile ilişkili semptomların gerçekte aşırı üreden kaynaklanıp kaynaklanmadığı kesin değildir, çünkü bir çalışma, üremik semptomların, diyalizata üre eklendiğinde bile, diyalizin başlatılmasıyla hafiflediğini göstermiştir. desilitre başına yaklaşık 90 mg (yani, litre başına yaklaşık 32 mmol). Üre, daha toksik moleküllerin öncüsü olabilir, ancak vücuda verilen hasarın, enzim inhibitörleri olarak hareket edebilen veya membran taşınmasını bozan farklı bileşiklerin bir kombinasyonundan olması daha olasıdır . İndoksil sülfat , daha iyi karakterize edilen üremik toksinlerden biridir. İndoksil sülfatın, makrofaj davranışını modüle ederek aterosklerozda vasküler inflamasyonu şiddetlendirdiği gösterilmiştir .
|Toksin||Etki||Referanslar|
|Üre||Yüksek konsantrasyonlarda [>300 mg/dL(>50 mmol/L)]: baş ağrısı, kusma, yorgunluk, proteinlerin karbamilasyonu|
|kreatinin||Muhtemelen glikoz toleransını ve eritrosit sağkalımını etkiler|
|Siyanat||Uyuşukluk ve hiperglisemi, proteinlerin karbamilasyonu ve ürenin parçalanma ürünü olması nedeniyle değişen protein fonksiyonu|
|Polioller (örneğin, miyoinositol )||Periferik nöropati|
|fenoller||Yağda çözünür oldukları için oldukça toksik olabilirler ve bu nedenle hücre zarlarını kolayca geçebilirler.|
|"Orta moleküller"||Periton diyalizi hastaları, orta molekülleri hemodiyaliz hastalarına göre daha verimli bir şekilde temizler. Hemodiyaliz hastalarına göre daha az nöropati belirtisi gösterirler|
|β 2 -Mikroglobulin||böbrek amiloidi|
|indoksil sülfat||İndükleyen böbrek yetmezliği ve kalp-damar işlev bozukluğu ; Kronik böbrek hastalığı ve kardiyovasküler hastalık ile ilişkili|
|ρ -kresil sülfat||Kronik böbrek hastalığında birikir ve tahmin eder|
biyokimyasal özellikler
Vücudun birçok düzenleyici işlevi etkilenir. Vücut sıvılarının düzenlenmesi, tuz tutulması, asit ve azotlu metabolit atılımının tümü bozulmuştur ve geniş ölçüde dalgalanma gösterebilir. Vücut sıvı regülasyonu, sıvıların atılamaması veya kusma veya ishalden kaynaklanan sıvı kaybı nedeniyle bozulur. Tuz alımı düşük veya vasküler hacim yetersiz olduğunda tuzun düzenlenmesi bozulur. Asit atılımı ve azotlu metabolit atılımı böbrek fonksiyonunun kaybı ile bozulur.
|Tutulan azotlu metabolitler||Sıvı, asit-baz ve elektrolit bozuklukları||karbonhidrat intoleransı||Anormal lipid metabolizması||Değişen endokrin fonksiyon|
|Üre||Sabit idrar ozmolalitesi||İnsülin direnci (hipoglisemi de oluşabilir)||hipertrigliseridemi||ikincil hiperparatiroidizm|
|Siyanat||Metabolik asidoz||Plazma insülini normal veya artmış||Azaltılmış yüksek yoğunluklu lipoprotein kolesterol||Değiştirilmiş tiroksin metabolizması|
|kreatinin||Hiponatremi veya hipernatremi veya hiperkalsemi||Karbonhidrat yüklemesine gecikmiş yanıt||hiperlipoproteinemi||Hiperreninemi ve hiperaldosteronizm|
|Guanidin bileşikleri||hiperkloremi||hiperglukagonemi||hiporeninemi|
|"Orta moleküller"||hipokalsemi||hipoaldosteronizm|
|Ürik asit||hiperfosfatemi||Azalmış eritropoietin üretimi|
|hipermagnezemi||Gonadal disfonksiyon (artmış prolaktin ve luteinize edici hormon , azalmış testosteron )|
|Azalmış sodyum-potasyum ATPaz aktivitesi||Artan serum gastrin ve melanosit uyarıcı hormon|
Tarih
Üre, 1797 ve 1808 yılları arasında kristalize edildi ve tanımlandı. Ürenin, bu süre zarfında üriner amonyağın kaynağı olduğu varsayıldı ve 1817'de doğrulandı. Fazla ürenin spesifik bozukluklara yol açabileceği varsayıldı. Daha sonra 1821'de vücudun üre ürettiği ve böbrekler tarafından atıldığı doğrulandı. 1827'de üre ilk olarak laboratuvarda sentezlendi, ürenin bileşimini doğruladı ve onu sentezlenen ilk biyolojik madde yaptı. 1856'da üre, proteinlerin oksidasyonu yoluyla in vitro üretildi . 1850'de Thomas Dutrochet , daha küçük molekülleri daha büyük moleküllerden yarı geçirgen bir zar yoluyla ayırmanın keşfiyle diyaliz fikrini tohumladı . 1829 ve 1831'de, bazı hastalarda kan üresinin yükseldiğine dair ikna edici kanıtlar elde edildi. Bunun da zarara yol açabileceğini öne sürdüler. Daha sonraki araştırmalar, koma ve konvülsiyonlar gibi majör nörolojik bozuklukların, genel beyin ödemini içeren fiziksel bulgularla korele olmadığını ileri sürdü. Bu, üreminin bir tür kan zehirlenmesi olduğunu düşündürdü. 1851'de ET Frerich, klinik üremik sendromu tanımladı ve nedenin mekanizmasının bir toksisite olduğunu öne sürdü. 1856'da J. Picard, kan üresini tekrarlanabilir bir şekilde ölçmek için hassas bir yöntem geliştirdi. Renal arter ve renal ven arasındaki üre konsantrasyonunda %40'lık bir azalma tespit edebildi. Bu çalışma, böbrek yetmezliğinin kan üre artışıyla çakıştığı gerçeğini sağlamlaştırdı. Üremi terimini popüler yapan, ET Frerich'in çalışmasıyla birlikte J. Picard'dı .
sözlü belirtiler
Oral üremi semptomları böbrek hastalarının %90'ına kadar bulunabilir. Hastalar ağızda amonyak benzeri tat ve koku, stomatit , diş eti iltihabı , tükürük akışında azalma, ağız kuruluğu ve parotitis ile başvurabilirler.
Böbrek yetmezliğinin erken belirtilerinden biri üremik fetordur . Tükürükteki yüksek üre konsantrasyonunun neden olduğu ve daha sonra amonyağa dönüşen ağızda oluşan bir amonyak kokusudur. Kan üre nitrojen (BUN) düzeyi arttıkça hastada üremik stomatit gelişebilir. Üremik stomatit, yalancı bir zar veya ağızda kızarıklık ve pultaöz bir kaplama ile açık ülserasyonlar olarak ortaya çıkar. Bu lezyonlar >150 mg/dl'den yüksek BUN düzeyine bağlı olabilir ve medikal tedavi ile BUN düzeyi düştüğünde kendiliğinden kaybolur. Doku direncinin kaybından ve travmatik etkilere dayanamamaktan kaynaklandığına inanılmaktadır. Bunun yanı sıra hasta, üremik don olan nadir bir belirti geliştirebilir . Deride veya ağızda bulunan beyaz bir plaktır, terleme ve tükürüğün buharlaşmasından sonra epitel yüzeyinde kalan artık üre kristalleri veya tükürük akışının azalması sonucu oluşur. Kserostomi yaygın bir oral bulgudur, tükürük bezlerinin doğrudan tutulumu, kimyasal inflamasyon, dehidrasyon ve ağızdan solunumun bir kombinasyonundan kaynaklanır. Kısıtlı sıvı alımına, ilaç tedavisinin olumsuz etkisine veya düşük tükürük hızına bağlı olabilir. Bazen tükürük şişmesi görülebilir.
Böbrek hastalığı olan hastalarda , eritropoietinin azalmasının neden olduğu anemi nedeniyle bazen ağız mukozasında solgunluk fark edilebilir. Üremi, trombosit agregasyonunun değişmesine neden olabilir. Bu durum hemodiyalizde heparin ve diğer antikoagülanların kullanımı ile birleşince hastaların ekimoz , peteşi ve ağız boşluğunda kanamalara yatkın hale gelmesine neden olur . Ayrıca dil ve ağız mukozasında ağrı ve iltihaplanmaya neden olabilen mukozit ve glossite yol açabilir . Ek olarak, hastalar ayrıca tat alma duyularında değişiklik, tat alma duyusunda bozukluk yaşayabilir ve bakteriyel ve kandidiyazis enfeksiyonlarına yatkın olabilir. Renal transplant hastalarında kandidiyazis , jeneralize immünsüpresyon nedeniyle daha sık görülür.
Böbrek hastalığı olan çocuklarda süt ve daimi dişlerde mine hipoplazisi gözlenmiştir. Diş gelişimindeki anormallikler, metabolik bozuklukların meydana geldiği yaşla ilişkilidir. Örneğin, süt dişlerinin beyaz veya kahverengi renk değişikliği şeklindeki mine hipoplazisi, erken başlangıçlı böbrek hastalığı olan küçük çocuklarda yaygın olarak görülür. Kötü ağız hijyeni, karbonhidrattan zengin bir diyet, hastalıkla ilgili güçsüzlük, hipoplastik emaye, düşük tükürük akış hızı ve uzun süreli ilaçlar, çürük oluşumu riskinin artmasına katkıda bulunur . Ancak hastalarda, özellikle çocuklarda, genellikle düşük çürük aktivitesi vardır. Bunun nedeni, tükürükteki yüksek üre nitrojen ve fosfat konsantrasyonunun neden olduğu yüksek oranda tamponlanmış ve alkalin tükürüğün varlığıdır. Tükürük pH'ı, minenin demineralizasyonunun gerçekleşmesi için genellikle kritik pH seviyesinin üzerinde olacaktır ve bu da çürük oluşumunu önlemeye yardımcı olur. Bunun yanı sıra pulpa daralması ve kalsifikasyonları böbrek hastalarında sık görülen bir bulgudur. Diyalize giren hastalarda diyaliz tedavisi sonucu oluşan bulantı ve kusma şiddetli diş erozyonuna neden olabilir .
Dişle ilgili hususlar
Böbrek yetmezliği olan hastaları tedavi ederken, diş hekimi özellikle son dönem böbrek hastalığı ile ilgili hastalıklara, reçete edilen dozdaki ilaçlara, kan parametrelerine, zamanlamaya ve gerçekleştirilen diyaliz türüne özel dikkat göstererek eksiksiz bir tıbbi öykü toplamalıdır. Bu hususlar gerektiğinde nefrolog ile doğrudan tartışılabilir. İlaçlardaki veya tedavinin diğer yönlerindeki herhangi bir değişiklik nefrolog tarafından önceden kararlaştırılmalıdır.
Bu tür hastalar için diş muayenesi, teşhis sürecine yardımcı olmak için radyografilerle diş, periodontal ve mukozal dokuların invazif olmayan tam bir değerlendirmesinden oluşur. Tüm potansiyel enfeksiyon odakları durdurulmalıdır; bunlara periodontal ve endodontik lezyonlar, kalıntı kökler, kısmen sürmüş ve yanlış konumlanmış üçüncü azı dişleri, peri-implantitis ve mukozal lezyonlar dahildir. Periodontitis şüphesi olduğunda, periodontal tablo kaydedilmelidir. Ortodontik apareyler ağız hijyenine engel olmazsa bakım yapılabilir.
Üremi genellikle böbrek yetmezliği nedeniyle diyalize giren hastalarda görülür. Hemodiyaliz hastaları için tedavi planının belirlenmesi önemlidir. Diş tedavisine çeşitli nedenlerle hemodiyalizden sonraki gün başlanmalıdır: Kanda üremik toksin birikimi yoktur ve dolaşımdaki heparin yoktur. Hastalar genellikle kendilerini iyi hissetmediklerinden ve kanları heparinize olduğundan aşırı kanamaya neden olabileceğinden tedaviye hemodiyaliz ile aynı gün başlanmamalıdır. Periton diyalizi uygulanan hastalarda, elektif işlemin ertelenmesi gereken akut periton enfeksiyonu durumları dışında diş tedavisi için herhangi bir kontrendikasyon yoktur.
Hemodiyaliz için vasküler erişimli kolun kompresyonundan kaçınarak hastayı konumlandırırken özel dikkat gösterilmelidir. Arteriyovenöz (AV) fistülü olan bir kolda herhangi bir enjeksiyon veya kan basıncı ölçümü yapılmamalıdır. AV bölgesi bir bacak üzerindeyse, venöz drenaj tıkanabileceğinden hasta uzun süre oturmaktan kaçınmalıdır. Uzun diş hekimliği prosedürleri sırasında, diş hekimi bacaklarında AV bölgeleri olan hastaların her saat başı kısa bir yürüyüş yapmasına veya bir süre ayakta durmasına izin vermelidir.
Genellikle üremi ve böbrek yetmezliğinde görülen aşırı kanama durumlarında hemostatik yardımlar başlanmalıdır. Postoperatif kanamayı yönetmek için primer kapatma teknikleri ve lokal hemostatik ajanlar rutin olarak kullanılmalıdır. Bir prosedür sırasında ve sonrasında kanamayı azaltmak için, hem durulama olarak hem de ağızdan uygulanan traneksamik asit kullanılabilir.
Diyalize giren hastalar çok sayıda transfüzyona ve böbrek yetmezliğine bağlı immünosupresyona maruz kalırlar; bu nedenle, insan immün yetmezlik virüsü (HIV) ve hepatit B ve C tipleri tarafından daha fazla enfeksiyon riski altındadırlar. Diş kliniğinde çapraz kontaminasyonu önlemek ve diş hekimi personeline maruz kalma riskini önlemek için enfeksiyon kontrol önlemlerinin alınması önemlidir.
İlaçların çoğu, en azından kısmen böbrekler yoluyla vücuttan atılır. Böbrek yetmezliği nedeniyle, normalde idrarla atılan ilaçların plazma yarı ömürleri uzayacak ve bu da toksisitenin artmasına neden olacaktır. Normalde güvenli bir şekilde uygulanan birçok ilaç, böbrek fonksiyonu azalmış hastalara verilemez. Ayrıca bazı ilaçlar da verilebilir ancak dozu azaltılmalıdır. Ancak diyalize giren hastalarda ilaçların plazma yarı ömürlerinde azalma gözlenecektir. Aminoglikozid ve tetrasiklin ailelerinin antibiyotiklerinden nefrotoksisiteleri nedeniyle kaçınılmalıdır. Tercih edilen antibiyotikler, terapötik aralık genişletilecek olsa bile normal dozlarda uygulanabilen penisilinler, klindamisin ve sefalosporinlerdir. Analjezikler için, epizodik ağrı vakalarında parasetamol tercih edilen seçenektir. Aspirin anti-trombosit aktivitesi ile karakterizedir ve bu nedenle üremik hastalarda kullanımından kaçınılmalıdır. Böbrek hastalığı olan hastalar için farmakoterapideki zorluk, subterapötik dozlama ve toksisiteden kaçınmak için bir ilacın terapötik seviyesini dar bir aralıkta tutmaktır.
Notlar
Referanslar
- Üremi , WebMD.com
|sınıflandırma|
|Dış kaynaklar|