1916'nın sonunda İtalyan mühendisler birkaç umut verici proje üzerinde çalışmaya başladı. tanklar. Dövüş kullanımındaki yabancı deneyim, kendi numunelerimizi yaratmaya başlamanın nedeni olan böyle bir tekniğin avantajlarını göstermiştir. Erken İtalyan kalkınma projelerinin çoğu, bir nedenden ötürü erken tasarım aşamasını terk etmedi. Kağıt üzerinde kalan bu gelişmelerden biri, ağır tank fort Major Magrini'nin projesiydi.
Zırhlı araçların geliştirilmesinin ilk aşamalarında, “mobil kale” kavramı özellikle popülerdi. Gelecek vaat eden bir tankın, çeşitli silahlara sahip, büyük ve iyi korunan, kendinden tahrikli bir makine olması gerektiği varsayılmıştır. Engebeli arazide ilerleyebilmeli ve gelişen piyadeye eşlik etmeliydi. Tank kalesinin karakteristik bir özelliği, nispeten düşük maksimum hızlarda yüksek bir savaş kütlesi olmasıydı. Zamanla, tanklar alanındaki ilerleme bu fikirleri terk etmesine izin verdi, ancak Birinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar bu tür projeler geliştirildi.
1916'in son aylarında, İngiliz tanklarını içeren ilk savaştan kısa bir süre sonra, İtalya kendi projelerinden birkaçını yaratmaya başladı. Bu çalışmanın bir kısmı mühendisler tarafından kendi inisiyatifleriyle ve ordunun emri olmadan gerçekleştirildi. Bu projelerden biri Binbaşı Magrini tarafından yaratıldı. Memur, gelecek vaat eden bir savaş aracının görünümünü oluşturdu ve kısa bir süre sonra Ansaldo projesi için belgeler sundu. Gelecekte, kitlesel ekipman üretimine başlayabilecek olan bu şirketti, ancak bu olmadı.
Birkaç nedenden dolayı, Binbaşı Magrini'nin taslağı ordunun ilgisini çekmedi, bu yüzden kağıt üzerinde kaldı. Bunun sonuçlarından biri resmi bir atama olmamasıydı. Bazı kaynaklarda, projenin adı şirket ve yazar olan Ansaldo Magrini veya Ansaldo Margini Mangiapan'dır. Diğer malzemeler, aracın temel özelliklerinden bahseden bir tanım içerir: Fortino Mobile Tipo Pesante (“Ağır Hizmet Tipi Mobil Çatal”). Bütün bu isimler, önemli farklılıklara rağmen eşdeğerdir ve aynı gelişmeyi ifade eder.
Haberlere göre, Binbaşı Magrini yalnızca ümit vaat eden bir ağır tank kalesinin genel görünümünü oluşturdu ve projenin belirli detaylarını belirlemek için zaman yoktu. Potansiyel müşteri tarafından dikkate alındığında, proje mimarinin temel özelliklerini, silahın yaklaşık bileşimini, elektrik santralini ve şasiyi temel aldı. Makinenin diğer özellikleri, sipariş ve resmi teknik şartname alındıktan sonra belirlenmelidir. Bu nedenle, projenin birçok özelliği tanımlanmamıştır ve sonuç olarak bilinmemektedir.
Tasarımcı Magrini'nin projesinin önünde belirlediği ana şartlardan biri yüksek koruma seviyesiydi. Bu gereksinim, tankın diğer bazı özelliklerinin yanı sıra olağandışı bir gövde şekli ortaya çıkmasına neden oldu. Birkaç büyük büyük üniteden oluşan karmaşık bir şekil yapısının kullanılması planlandı. Büyük boyutları ile ayırt edilen alt kısım, alt takımı ve elektrik santralini içeriyordu;
Tank Magrini'nin gövdesinin alt birimi, daha karmaşık bir boyuna kesite sahip dikdörtgen bir şekle sahip olmak zorundaydı. Vücudun kama şeklindeki ön kısmı eğimli üst ve alt tabakalarla birlikte önerildi. Üst kısmın arkasında küçük uzunlukta yatay bir çatı sağlanmıştır. Tavanın arkasında, tavanın orta kısmının önünde bir çıkıntı oluşturan dikey bir levha vardı. Ansaldo Magrini tankının ilginç bir özelliği, gövdenin simetrik şekliydi. Genel konturlar açısından, alt ünitenin birbirine bağlı iki özdeş blok olması gerekiyordu.
Alt ünitenin çatısının orta kısmında, oval biçimli bir gövdeye sahip bir dövüş bölmesi vardı. Dövüş bölümünün ön ve arka kısımları silindirik bir şekle sahipti, yanlar dikeyydi. Doğrudan silindirik parçaların üzerine iki kulenin omuz kayışları yerleştirildi. Kulelerin arasındaki boşluğun kavisli bir çatı ile kapatılması önerilmiştir. Orijinal bir kule tasarımı önerildi. Her iki kulede, tabanca namlusunu çıkaran bir yuvanın bulunduğu eğimli bir ön levha, bir çift eğimli elmacık levhası ve üç ayrı levhadan oluşan bir çatı vardı. Tahta ve kıç tek bir kavisli kısım olarak yapılmalıdır.
Binbaşı Magrini, orijinal kasadan daha fazlasını kullanmayı önerdi. Gino Turrinelli'nin projeleri dört paletli araba ile “yalnızca” başardıysa, Magrini bu sekiz birimi kullanmaya karar verdi. Dört araba, gövdenin orta kısmının altına yatay olarak monte edilmelidir. Ana sürücünün işlevini yerine getirmek zorunda kaldılar. Manevra kabiliyetini ve hareket kabiliyetini arttırmak için dört kamyon daha kullanılması planlandı. Makinenin merkezine doğru eğimli, teknenin önüne ve arka kısmına iki araba monte edilmesi önerildi. Bir engele çarptığında, tırmanmayı kolaylaştırmak için fazladan bir çift iz olması gerekiyordu.
Bazı bilgilere göre, orijinal projenin yazarı, santralin standart olmayan bir görünümünü önerdi. Elektrik santrali ve karmaşık bir şasiye bağlı şanzımanın gerekli güvenilirliğini sağlamak için, Major Magrini tankı bir seferde dört gerekli ekipmanla donatmaya karar verdi. Zırhlı aracın her birinde kendi şanzımanlı dört benzinli motor kullanması gerekiyordu. Böyle bir sistemde, bir motorun kendi tırtıl çiftini sürmesi gerekiyordu. Gerekli birimlerin yerleşimini kolaylaştırmak için, proje elektrik iletiminin kullanılmasını gerektirdi. Böylece, motor bölmesine sadece motorlar ve jeneratörler yerleştirilmiş ve çekiş motorları şasinin yanına yerleştirilmiştir.
Tankın ana silahı Fortino Mobile Tipo Pesante, projenin yazara göre, iki adet 75 kalibrelik mm tabanca olmalıydı. Tumbovy teçhizatları kullanarak döner kulelere monte edilmelidirler. Bu durumda, tabancaların dönme ekseni ve yatay düzlemdeki kaideleri, kulelerin ekseni ile aynı olmalıdır. Önerilen topçu silahları kompleksi, geniş bir alanda ve belli bir aralıkta ateş açmasına izin verdi. Önerilen silahların kalibresi, Birinci Dünya Savaşı’nın savaş alanının karakteristik hedeflerinin çoğunu etkili bir şekilde yenmeyi mümkün kılmıştır.
Belki ümit verici bir ağır tank birkaç makineli tüfekle donatılabilir. Böylece, kalan çizimde, hem muayene kapakları hem de makineli tüfek kurulumlarının temeli olabilecek yanlarda bir dizi açıklık görülebilir. Tesislerin, savaş bölümünün etrafına yerleştirilmesi, bombalama açılarının belirgin şekilde genişletilmesini mümkün kılmıştır.
Hesaplamalara göre, olası tank sahasının muharebe kütlesinin 70 t'ye ulaşması gerekiyordu, aynı zamanda, yeterince kalın bir rezervasyon kullanmanın bu parametreyi önemli ölçüde arttırdığına inanmak için sebep vardı. Hem tasarımda hem de modifiye edilmiş formda, tankın yüksek güçlü bir tahrik sistemine ihtiyacı vardı. Ek olarak, ana benzinli motorlar, standart olmayan bir şanzımandaki enerji kaybını hesaba katarak elektrik motorlarının düzgün çalışmasını sağlamak için aşırı güce sahip olmak zorundaydı. Sonuç olarak, Magrini tankı, yüksek hareket kabiliyetini zor gösterebilse de, orijinal şasi, iyi bir ülke çapında manevra kabiliyetine güvenmeyi mümkün kıldı.
Diğer erken tanklar gibi, Ansaldo Magrini Mangiapan'ın da büyük bir ekibine ihtiyacı vardı. Makinenin hareketini kontrol etmek, makineli tüfek kullanımı оружия ve mürettebattaki tüm savaşçıların eylemlerini koordine etmek, en azından 15-20 insanına girmek zorunda kaldı. Proje müşterinin isteklerine göre sonuçlandırıldığı için mürettebatın büyüklüğü değişebilir. İnsan sayısından bağımsız olarak, tüm mürettebat, komuta ve kontrol bölümlerini birleştiren büyük bir insanlı bölmede bulunacaktı.
Ocak ayında, Ansaldo şirket yönetimi 1917, Major Magrini'nin de dahil olduğu yeni inisiyatif gelişmelerle tanıştı. Hemen ve projenin detaylı bir incelemesi olmadan, Fortino Mobile Tipo Pesante tankının üretim ve kullanımda son derece karmaşık olduğu tespit edildi. Yüksek performansa dayanmak zorunda değildi. Aynı zamanda, nispeten güçlü bir top-makineli tüfek silahlandırması, tankın, piyade destekleme aracı olarak savaşın kullanımı bağlamında bir miktar ilgi çekiciydi.
Tank-fort Magrini projesinin ilk çalışmasında, Ansaldo şirketinin liderlerinin bir sonuç çıkarması ve bu gelişmeyi tavizsiz sayması muhtemel. Ancak, yazarı inkar etmedi ve tüm çalışmaları durdurmadı. Son gelişmelerle birlikte, Ansaldo Magrini tankı askeri birime önerildi. Bu durumda son sözün, mühendislik şirketinin siparişi almak için belli bir şansı olduğu için potansiyel bir müşteri olduğu ortaya çıktı.
Ocak 1917'un sonunda, J. Turrinelli ve Major Magrini tarafından tasarlanan yeni ağır tank projelerine adanmış bir toplantı yapıldı. Ordu her iki projeyi de gözden geçirdi ve kararını verdi. Her iki araba da çok karmaşık ve dikkat edilmeye değerdi. Bu tür ekipmanların üretimi ve işletilmesi uygun değildi ve ülkenin sanayi potansiyeli göz önüne alındığında - neredeyse imkansız. Ayrıca, bu zamana kadar İtalyan ordusu, yabancı zırhlı araç temini konusunda bir anlaşmaya vardı. En yeni anlaşma uyarınca, yakın gelecekte Fransa, İtalya'ya belirli sayıda Schneider CA1 ve Renault FT-17 tankını devredecekti. Tank kalkerlerin kendi geliştirmeleri mevcut planlara uymuyordu.
Haberlere göre, ordunun reddini aldıktan sonra Binbaşı Magrini kendi tasarımının ağır bir tankı üzerinde çalışmayı durdurdu. İkinci projenin yazarı olan J. Turrinelli, 1917 Ocak ayının sonunda kabul edildi ve fikirlerini geliştirmeye devam etti. Ancak bu gelişme, ordunun onayını da alamadı ve bir dizi çizim şeklinde kaldı.
1916'in sonunda, dünyadaki hiçbir ülke, çoğu, bir nedenden ötürü, prototiplerin yapımına bile ulaşamayan, çok özgün tasarımların ortaya çıkmasına neden olan, geliştirme tankları deneyimlemedi. Aynı zamanda, önde gelen ülkelerin ordusu bazı projelerin beklentilerini belirlemeyi çabucak öğrendi. Özellikle, zaten yılın başında 1917'un başında olan İtalyan ordusu, ağır ve süper ağır tank kaleleri inşa etmenin uygunluğunu fark etti. Bu projelerin hiçbiri ordunun onayını almadı; Bu tanklardan hiçbiri orduda istismar edilmeden inşa edilmedi veya test edilmedi. Bu nedenle, Binbaşı Magrini’nin projesi hikayeler meraklı bir teknik merak olarak dönemin özelliği.
Sitelerin malzemelerinde:
http://aviarmor.net/
http://landships.activeboard.com/
http://forum.worldoftanks.com/
Ağır tank projesi Binbaşı Magrini (İtalya) projesi
- Yazar:
- Ryabov Kirill
- Kullanılan fotoğraflar:
- Aviarmor.net
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter