Bundan 42 yıl önce Portekiz’de yıllardır süren faşist yönetimin sürdürdüğü sömürge savaşlarından bıkan bir grup yüzbaşı, bir darbeyle iktidara geldi.
Darbeciler radyo aracılığıyla halktan evlerinde kalmalarını istedi, ancak binlerce işçi sokağa dökülerek, darbeyi gerçekleştiren askerlerin silahlarının namlularına kırmızı karanfiller takmaya başladılar. 1 Mayıs’ta 500.000 işçi sokağa çıkarak özgürlük istedi.
Binlerce Lizbonlu, radyodan yapılan çağrılara rağmen zafer şarkıları söyleyerek sokaklara döküldü. Askerlerin silahlarının namlularına kırmızı karanfiller taktılar; Portekiz devrimi bundan böyle „Karanfil devrimi” olarak anılacaktı. Marcello Caetano silahlı polis güçleri tarafından korunan bir kışlaya sığındı. Kışla derhal kuşatıldı ve kuşatma Marcello’nun iktidarı Guinea-Bissau eski valisi General Spinola’ya devretmeye hazır olduğunu bildirmesine kadar sürdü. Ancak Lizbon sokaklarını dolduran halkın talebi bu değildi. Askerlerin yönetimden tümüyle çekilmelerini istiyorlardı. Ancak Carvalho etrafında toplanan MFA liderleri, Marcello’nun teklifini kabul ettiler.
Lizbon halkı gizli polis merkezine saldırınca, bazı polisler göstericilere ateş açtılar. Dört kişi hayatını kaybetti. Ancak halk „gizli polise ölüm!” ve „katiller!” sloganlarıyla binanın önünden ayrılmadı. Sabaha karşı polisler teslim oldular. Arşiv, işkence aletleri ve modern silahların bulunduğu depo, isyancıların eline geçti.
27 Nisan gecesi gizli polisin Caxias’taki zindanlarında bulunan tüm politik tutsaklar serbest bırakıldı. Akrabaları ve arkadaşları, yıllar boyunca haklarında herhangi bir iddianame ve suçlama olmadan hapis tutulan, işkence edilen, aşağılanan bu insanları sokaklarda karşıladılar.
1 Mayıs öncesinde pek çok siyasi sürgün ülkeye geri döndü. Sosyalist Parti lideri Mario Soares Paris’ten, 13 yılını faşizmin zindanlarında geçirdikten sonra kaçmayı başaran, Moskova ve Prag’da yaşamını sürdüren Komünist Parti lideri Alvaro Cunhal da Prag’dan ülkeye döndüler.