Youkoso Jitsuryoku, Cilt 3 Bölüm 1, Part (3B)
Minnettarlıkla ödünç aldım ve yakındaki bir ağacın kolayca kırılmayacak bir dalına bağladım.
“Ahh, Kouenji-kun’u kaybettik… acele et, Ayanokouji- kun!”
Sakura endişeleniyordu, ancak yorgunluğum artarken, ben de takıldım ve az daha düşüyordum.
Sonuçta, Sakura’nın fiziksel gücü de zaten sınırına dayanmıştı. Kendimi zorlasam bile, ona ayak uyduramam.
“Üzgünüm ama bu fiziksel olarak çok zor. Biraz yavaş yürürsek sorun olur mu?”
Böylece, hızımızı yavaşlatmamızı teklif eden ilk kişi oldum.
Sakura gerçekten üzgün değildi, sadece bu konuyu bir bahane kullandı.
Muhtemelen onun içini görmüştüm ama önemli değil, çünkü gerçeği doğrulamamın bir yolu yok.
Sesini duysak da duymasak da, çok geçmeden Kouenji’i gözden kaybolmuştu.
“Ne kadar da marifetliyim.”
Mükemmel bir zeki ve inanılmaz sinirsel motorlar ile, bu ağaçların içindeki gibi bir doğaya bir partnerle bile zorlanmadan mükemmel bir şekilde uyum sağlayabiliyorum.
Hirata’yla benzer bir kişiliğim olsaydı, ultra mükemmel bir süpermen olurdum.
Durumu daha önce sessizce gözlemleyen Sakura huzursuz oldu.
Sonunda, Sakura bana bir şey demedi ve keşfetmek için ormanda birlikte yürüdük.
“İçme suyunu halledebileceğimiz bir yer olursa harika olur. Yada önce kendimizi dış unsurlara karşı koruyabileceğimiz bir yer bulmak mı daha iyi olur?”
Vaktimi dolduracak hiçbir şeyim olmadığı için onunla nazikçe konuşmaya çalışacağım. Böylece daha rahat anlaşırız.
Bir noktayı güvenceye alabilirsek, puanlarımızı tasarruf etme olasılığımız var ve bu bizim için oldukça kolay bir ilerleme olur .
“2 çadır yetmeyecek… ama başka hiçbir şey bulamıyorum.”
Etrafa ne kadar bakıp, yürüsek de, insan yapımı herhangi bir şey bulamıyorum.
Her tarafa yürüdüğümüzü söylesek bile, adanın sadece% 1’inin olduğu bir alan gördüğümüz söylenebilir. Bu okul muhtemelen küçük ölçekli bir aramada bulması kolay malzemelerle bizi şımartmaya yetecek kadar yumuşak değil.
Ve birkaç dakika sonra, uygun olmayan bir yolda yürürken, yeni bir alana geldik.
“Burası…… bir yol değil mi?”
“Öyle görünüyor.”
Issız adadaki ormandan, insanlar için açılmış gibi görünen bir yol çıktı. Tabii asfaltlanmamıştı ama kesilmiş ağaçların izleri ve iyice düzleştirilmiş bir yolu vardı. Bu, okulun bizim için yaptığı bir şeyse, bu yerin ötesinde bir nokta olabilir.
Sakura ile ilerledik ve ağaçları kesilmiş yoldan geçtik.
“İnanılmaz vayyy”
Kısa sürede bir yere ulaştık. Dağın bir bölümünde geniş bir boşluk olarak yapılmış bir mağara girişi vardı.
İlk bakışta doğal bir mağara gibi gözüküyordu, ancak yakından baktığınızda mağaranın içi sıkı bir şekilde uygulanmış ve desteklenmiş gibiydi. Belki de deliğin kendisi insan eliyle yaratılmış olabilir.
“Muhtemelen …… bir nokta olabilir mi?”
“Emin değilim.”
Çok eski zamanlardan beri mağaralar, insanların evi olarak olağanüstü bir işlevi yerine getirmiştir. Eğer burası bir yer olarak belirlenmişse, bir yere yazılmış bir iz ya da kanıt olmalı.
Bunu doğrulamak ve kontrol etmek için mağaraya yaklaşmaya çalıştığımda, deliğin iç derinliklerinden çıkan bir adam gördüm.
Hemen Sakura’nın kolunu çektim, geri çekilerek gölgelere saklandım.
Onun için üzülüyorum ve umarım onu aniden çektiğim için beni affeder, çünkü birisi görmüştüm.
Adam girişe geldiğinde, hareket etmeden sessizce güneybatı yönünde durdu.
Orada bir veya iki dakika için mi durdu?
Zaman kaybetmeden, hemen bir noktayı nasıl güvenceye alabilirsin ki ? Tereddüt etmeden doğrudan mağaraya gelmiş gibiydi.
Ancak, bunun dışında ki sorun, adamın elinde karta benzer bir şeyi sıkıca tutmasıydı.
Sonra içeriden adama yönelik bir ses duyuldu. Hemen bir çırpıda geri çekildim.
“Eğer bu mağara düşündüğümüz kadar büyükse, iki çadır yeterli olacaktır, Katsuragi-san. Öyle olsa bile, sadece şanslıydık. Böyle bir noktayı bu kadar çabuk bulmamız.”
Dikkatlice dinleyerek, duyduğum fısıltıları anlamaya çalıştım.
“Şans? Şimdiye kadar ne gördün? İnmeden önce burada bir mağara olduğunu öğrendim. Onu bulmam kaçınılmazdı. Sözlerine ve yaptıklarına karşı dikkatli ol. Birinin bir yerde gizlenip bizi dinleyip dinlemediğini bilmiyoruz. Lider olarak sorumluluk almalıyım. En ufak bir hata bile yapmamaya özen gösterelim. “
“… Ü-üzgünüm. Ama inmeden önce biliyorum da ne demek?”
“Bazı nedenlerden dolayı, gemi iskeleye bağlanmadan önce adanın dış çevresini dolaştı. Muhtemelen öğrencilere nereye gitmeleri gerektiğine dair bazı ipuçları vermek için muhtemelen okulun bir eylemiydi. Geminin güvertesi ormana açıldı. Daha sonra tek yapmamız gereken iniş iskelesinden yola giden en kısa yolda ilerlemek”
“Öyleyse, sıradan bir gezi gibi, manzaranın tadını çıkarmak için öngörülen bir gezi olma ihtimali yok mu?”
“Sıradan bir gezi için fazla uzaktı. Ayrıca, duyurunun içeriği de garipti.”
“Hiç fark edemedim ama … Katsuragi-san okulun niyetlerini gördü. Bu yüzden burada bir mağara olduğunu fark etti … Beklendiği gibi!”
“Bir sonraki yere geçelim Yahiko. Nokta ele geçirildiğinden burada daha uzun kalmamıza gerek yok. Gemideyken iki farklı yerden görülen bir yol daha vardı. Burası, bir tesis gibi bir şey olmalı.”
“E-evet! Ama sonuç böyle olursa, Sakayanagi’nin sessiz olmaktan başka çaresi kalmaz!”
“Gözlerini içeriye çevirdiğinde dikkatli ol, yoksa tökezlersin.”
“Bu doğru, ancak B sınıfı konusunda temkinli olmamalı mıyız? D sınıf kusurlular topluluğu değil mi? Puan farkını düşünürsek onları görmezden gelebiliriz.”
Gemide de benzer bir hikaye vardı, D sınıfı da A sınıfı için düşünülmüyordu. Yol kenarında ki bir çakıl taş gibi davranıldı.
“Bu kadar muhabbet yeter. Hadi gidelim Yahiko.”
İkisinin sesi ve ayak sesleri duyulmayana kadar bekledim. Sonra tedbir için iki dakika daha bekledim.
“Gittiler…”
Kontrol etmek için hızlıca baktım, ancak ikisini de göremedim.
Ellerimdeki sıcaklığın nefes aldıkça ağırlaştığını fark ettim.
“Üzgünüm, Sakura … Sakura?”
“Mmm……………………….. !?”
Sakura orada, bitkin ve yarı bilinçsiz bir haldeydi.
“İyi misin?”
“E,E,Evet,et,et”
Yüzü ve vücudundan buhar yükseliyor gibiydi, o yerde çaresizce durarak oturuyordu. Belki de düşündüğümden daha güçlü bir şekilde tuttum.
“Ah, evet, ben … Öldüğümü sandım … Kalbim durdu”
Beklendiğim bir tepkiydi. Sakura, kaygan gözlüğünü sabitlerken nefes nefese kaldı.
“Az önceki şu ikisi. Konuşmalarına dayanarak A sınıfından gelmiş gibiydiler.”
Ancak, burayı terk etmek ve ayrılmak benim endişelendiğim asıl şey.
Sakura’nın kendine gelmesini bekledikten sonra bir kez daha mağara girişine gittik. Başka bir deyişle, hiç tereddüt etmeden burayı terk ettiler …
Mağara içine, duvara gömülü, monitörlü bir terminal cihazı yerleştirilmişti. Ekranda bir A sınıfı harfi ve 7 saat 55 dakika kalan bir geri sayım vardı.
Bu yerin bir sahibi olduğunun kanıtı mıydı? Geri sayım sıfıra ulaşana kadar kesinlikle karışamayız.
Burayı zorla kullanmak da imkansız. Bu yüzden A sınıfından olan iki kişi huzur içinde bu yerden ayrıldılar.
Hayır, sorun sadece bu değildi.
Diğer sınıfların mülkiyet puanlarından mahrum bırakılmadan güncellenmeye devam ettiği sürece, bir sınıf her sekiz saatte bir puan almaya devam edecektir. Her ne kadar insanların hastalanmaları nedeniyle devamsızlık için 30 puan kaybedecek olsalar da, onların yarısından fazlası bu durumu dile getirmeyecektir.
Dahası, Katsuragi adlı adam hala birkaç tesis daha bulmuş gibiydi. Yiyecek ve su ile ilgili bir yer varsa, diğer sınıflar yine de liderliği alabilir mi?
“Adaya inmeden önce aklımızın bir köşesinde olması gerektiğini söyledim…”
Adanın bir arazisini hatırladılar ve yeri bulmak için ipucu olarak kullandılar. Bu fikir mükemmeldi.
Beklenildiği gibi, A sınıfında olmak, asgari gereksinimlerde görebileceğiniz dünyanın bile farklı olduğu anlamına gelir.
Bununla birlikte, fark edilmesi zor olan noktalar da aynı şekilde görünür.
“Hey, hey, Ayanokouji-kun. Önümüzdeki kişi … lider mi?”
Doğru. Bu olay ölümcül bir hatanın yapıldığının bir kanıtıydı.
Mağarayı güvenli bir şekilde ele geçirmiş olmalarına rağmen, A sınıfı puan mülkiyeti elde etmek için bir anahtar kartına sahipti. Lider olan kişi açıkça belli oldu.
Tabii ki, diğer sınıftan birinin izleyeceğini düşünmüyordu … Açıkça istemeyerek de olsa.
Mağaranın içini incelediğimizden emin oldum, ancak beklendiği gibi içeride herhangi biri saklanmadı.
“Ne, ne yapmalıyız ?! Çok korkunç bir sır bulduk…!”
A sınıfına ağır bir darbe veren bilgiyi duyduğunda heyecanlı bir şekilde söyledi Sakura.
“Daha sonra Hirata’ya rapor edeceğiz.”
Kendisinin bildirmesi gerekmediğini söyleyerek zayıf bir konuşmacı olan Sakura’nın rahatlamasına izin verdim.
Gecikme için kusura bakmayın.
Keyifli okumalar. 🙂