Şu anki partnerimle bir kavga sırasında aklıma gelen en büyük "aha" anlarımdan birini asla unutmayacağım. Tam o anı hatırlıyorum: onun kamyonunda sürüyorduk, bizimkinden benimkine kadar tipik rotamız ve kavga ediyorduk.
Muhtemelen, gizlice kalmam için yalvaracağını umarken, "beni eve götür" dediğim zamanlardan biriydi. Arabada olmamız, taktiğimin başarısız olduğu anlamına geliyordu. İşte arabadaydım, muhtemelen bir şeyleri onarmaya çalışıyordum ama aslında net bir şekilde görmek ve işleri düzeltmek için çok kızgındım .
Her zaman haklı olması gerektiğini iddia ettiğim an geldi . Bütün sorunlarımızın nedeni buydu, bundan emindim. Bana döndü ve "Her zaman iyi olman gerekiyor" dedi .
Şaşırdım. İçeri girmesine izin verirken birkaç dakika sessizce oturdum: haklıydı. Onun haklı olması gerektiği gibi iyi olmam gerekiyordu. Bu benim "aha" anımdı. Aynı şekilde egosunun haklı olma ihtiyacını kavradığını fark ettim, benimki de iyi bir insan olduğuma inancına sıkı sıkıya sarıldı.
Birbirimize olan sevgimizin önüne ne oluyordu? Bizim lanet egolarımızdı. Kesinlikle inanmak istediğim gibi sadece egosu değil, egolarımızın ikisi de. Her iki egomuzun da gerçekliklerini "doğru" veya "iyi" olarak sürdürmek için çaresizce savaştıkları, mutlak olmayan bir gerçekliği kabul edemedikleri bir kavga.
Sonunda psikolojik bir kör noktaya erişim elde etmenin hem özgürleştiren hem de sarsıcı bir yanı var. Sonuçta hepimiz onlara sahibiz ve başka bir kişiyle ortaklık, görmemeyi tercih ettiğimiz yönlerimiz için bir ışık kaynağı olabilir. Bu an, egomun - kontrol edilmeden bırakıldığının - iyi olma mücadelesinde hiçbir şeyden vazgeçmeyeceğini anlamamı sağladı. Ne yazık ki aşık olmakla pek iyi eşleşmeyen bir şey.
Yine de yedekleyelim. Çoğumuz her zaman ego hakkında konuşuruz ama ben onu tanımlamak istiyorum (lise psikoloji öğretmeniniz gibi görünme riskiyle). Oxford Diller Sözlüğü'ne göre, psikoloji alanındaki ego şudur:
"Zihnin bilinçli ve bilinçdışı arasında aracılık eden ve gerçekliği test etmekten ve kişisel kimlik duygusundan sorumlu olan kısmı."
Egomuza ihtiyacımız var. Bunu netleştirelim. İnançlarımızda, değerlerimizde veya benlik duygumuzda kökleri olmadan tüm bilinçsiz arzularımıza teslim olsaydık, bir ilişki bulup sürdürmeyi, dünyada faaliyet gösteremeyeceğiz.
Egomuzla ilgili olan şey, rahat olmak istemesidir. İdealize edilmiş benlik duygumuzu güçlendirerek rahatlık arar . Partnerimin ideal benliği her zaman haklıdır ve benimki her zaman iyidir. Birimiz diğerinin yanılsamasını tehdit ettiğinde, hızla birbirimizin düşmanı oluruz. Bu mantıklı - egolarımız bizi koruyor. Birinin varlığımızın özünü tehdit etmesine izin veremez.
Sadece - varlığımızın özü bu değil . Ben her zaman iyi değilim ve o her zaman haklı değil. Sonuçta biz insanız ve herkesten daha iyi değiliz (egolarımıza bunu söyleme).
Her zaman aşık olmanın en zor yanlarından birinin teslim olmak olduğunu bulmuşumdur. Başka birinin nasıl hissettiği veya düşündüğü konusunda hiçbir kontrolüm yok. Meslektaşlarıyla bir ilişkisi olup olmayacakları veya işlerinde kendilerini kaybedecekleri konusunda hiçbir kontrolüm yok. Beni sevmeyi ve bağlılığı her an bırakabilirler ya da etmeyebilirler, bunun üzerinde herhangi bir kontrolüm yok.
Başka bir insanla bir hayat kurmak bazen oldukça kaotik olabilir. Terence McKenna'nın sözleriyle :
“Kaos, bağlantımızı kaybettiğimiz şeydir. Bu yüzden ona kötü bir isim veriliyor. Dünyamızın baskın arketipi, varlığı kontrol açısından tanımlandığı için kenetlenen Ego'dan korkuyor. "
Sevgiyi, hayatımızdaki çoğu şeyi kontrol edebildiğimiz şekilde kontrol edemeyiz. Sevgi özellikle aldatıcıdır çünkü başka bir kişiyi içerir ve insanlar karmaşıktır ve onlar da değişir. Aşka karşı durduğum için egomu suçlayamam sanırım. Hayatımızda kontrolü sıkı bir şekilde tutmak istiyorsak, aşık olmak oldukça kötü bir fikirdir.
İlişki mücadelelerimin çoğunun sırrının yumuşamak olduğunu buldum. Sessizce kendime yumuşamamı - savunmasız ve değişime açık olmama izin vermek için - kendime hatırlatabilirsem, her şeyin kendi kendine halletmenin bir yolu vardır. Ben yumuşarım, partnerim yumuşar. Yumuşuyorum ve artık onu düşman olarak görmüyorum, onu acı çeken ve kendini korumak için elinden gelenin en iyisini yapan biri olarak görüyorum. Yumuşuyorum ve aşk için alan yaratıyorum; egomun tutuşu serbest kalır.
Mesele şu ki, ego bizim yumuşamamızı istemiyor. Savunmasız olmamızı istemiyor. Savunmasız olduğumuzda, artık kontrolümüzde değiliz ve kendimizin kusurlu ve hassas kısımlarını korumuyoruz. Bu cehennem kadar korkutucu olabilir. Sesleri yumuşatmak kolay olacakmış gibi, ama kendime söylemeliyim ki bu sürekli bir zorluk. Bazen hayatımın geri kalanını yumuşayarak geçireceğimi düşünüyorum.
Öyleyse sevginin kazanmasına nasıl izin verebiliriz? Pekala, bu Shannon Adler fikrini beğendim :
"İnsanlar zaman ayırıp" Bu başka ne anlama gelebilir? "
Anlaşmazlıklarımızın altında yatan nedir? Gerçekten bulaşık makinesiyle mi yoksa cevaplanmamış kısa mesajla mı ilgili? Genellikle yüzeyin altında gizlenen bir şey vardır - çocukluğumuzdan beri yanımızda taşıdığımız bir hikaye, bir korku, siyah-beyaz düşünceyle tanımlanan bir düşünce, bir güvensizlik - ve egomuzu zırhlanıp savaşmaya çağırabilir. .
Dr. Gabor Maté tarafından geliştirilen ve "egomuzu kontrol etmek" için kullanabileceğimiz bir psikoterapötik yaklaşım olan Merhametli Sorgulama kavramını seviyorum :
"Merhametli Sorgulamanın amacı, insanların kendilerine anlattıkları temel hikayeleri derinlemesine incelemektir - bilinçsizce kendilerine hangi hikayeyi anlattıklarını görmelerini sağlamak; bu inançların ne olduğu, nereden geldikleri; ve onları bu hikayeleri bırakma veya bu hikayelerin üzerlerindeki baskıyı bırakma olasılığına yönlendirin ... "
Merhametli Sorgulama nazik görünebilir, ancak bu kolay değildir. Kendi inançlarıma ve nereden geldiklerine bakmaktan kaçınmak için bir ilişkiden ayrılırdım. Hikayelerimi bırakmak istemedim ve kendimi incelemek istemedim. Bunun yerine koşmaya devam ettim. Yıllarca aşka koştuğumu sanıyordum ama sadece kendimden kaçıyordum.
Sevginin kazanmasını istiyorum. Ayrıca egomun ne kadar güçlü olabileceğini ve ne kadar çabuk eski öykülere ve kalıplara kapılabileceğimi de biliyorum. Egomu benim bir parçam olarak görmek özgürleştirici, ama tamamen benim değil. Kendi egomun kendi yoluma girmesi olduğunun kabul edilmesiyle ilgili bir şey, en acı çatışmalarımı bile anlamama ve geçmeme yardımcı oldu. Bazı ilişkilerimin neden bu şekilde bittiğini anlamama da yardımcı oldu.
Aşkın sırrının egonuzu kapıda bırakmak olduğunu sanmıyorum. Hadi, hepimizin bir egosu var ve bu bir amaca hizmet ediyor. Her halükarda bu yaşamda aydınlanmaya ulaşacağımızı düşünmek biraz egoist olmaz mıydı? Belki de egolarımız olmadığımızın nazik bir farkındalığıdır. Biz hikaye, inanç, korku değiliz ve haklı ya da iyi olma ihtiyacımız da değiliz. Biz çok daha güzel bir şeyiz ve egomuz olmadığımızı kabul etmek, sevginin zafer kazanması için ihtiyacımız olan tek şey olabilir.
18 Mart'ta Başak burcunda bir Dolunay yaşayacağız. Yeni Ay'ın enerjilerini sona erdiriyor, bu ne güçlü bir döngüydü! Bu tür duygular, bu tür ifşaatlar, bu tür sürümler, yeni deneyimler, yüklemeler, yeni farkındalık, yeni rehberler ve açılan yeni yollar.
Mars, Uranüs ve Kuzey Düğümü, 1 Ağustos 2022'de 18 derecede Boğa burcunda kavuşuyor. Yataklarımız yanarken nasıl uyuruz?-Gece yarısı yağı Yılın en önemli astrolojik yönlerinden biri olan Mars ve Uranüs'ün kaderin Kuzey Düğümü ile kavuşumu, gerçek bir aciliyet hissinin eşlik ettiği büyük bir uyandırma çağrısıdır.
İnsanlar sanata çekilir. On yıldan fazla bir süredir araştırmacılar, izleme sanatının sağlığımız ve esenliğimiz üzerindeki olumlu etkisini araştırıyorlar.
"Tren kazası" kelimesinden nefret ediyorum. İnsanlar kendi ahlaki pusulalarında teselli bulur ve bunu yaparken kendilerini yargıda bulunurken bulurlar.
1949 Amerika'da bir dizi olay oldu; Los Angeles ilk kar yağışını kaydetti, 1.200 kiloluk bir inek Oklahoma'da bir siloya sıkıştı ve ABD'de hiçbir Afrikalı-Amerikalının linç edilmediği ilk yıldı. Aynı zamanda FBI'ın En Çok Arananlar listesi fikrinin ortaya çıktığı zamandı.