WOynanan 47 maç ve kalan bir maçla, Ahmedabad’da Pazar günü ne olursa olsun, Kriket Dünya Kupası’nın büyük bir başarı olduğu zaten açık. Elbette harika bir kriket vardı ama aynı zamanda devasa bir ülkede her şeyi neredeyse kusursuz bir şekilde bir araya getiren lojistik çalışmaya da hayran kalmanız gerekiyor.
Bununla birlikte, kamuoyunun bazı üyelerinin ve kesinlikle medyanın bazı kesimlerinin her fırsatta saçmalık, yolsuzluk veya komplo aradığı izlenimini edindim: Dharamsala’daki yoksul dış saha, Delhi’deki hava kirliliği hakkında, Wankhede’de kullanılıyor.
Olumsuz olma yönünde bir kararlılık var gibi görünüyor ve bunun bir kısmının Hindistan’ı eski bir koloni olarak gören ve krikette şu anda sahip oldukları güçle uzlaşmaya çalışan insanların bilinçsiz önyargılarından mı kaynaklandığını merak ediyorum. Hindistan’ın Yeni Zelanda’ya karşı oynadığı yarı finalin oynandığı sahada yaşanan heyecan bunun bir örneğiydi. Kane Williamson’ın daha sonra itiraf ettiği gibi, Hindistan önemli bir kura atışı kazandı ve açıkça iyi bir atış olan büyük bir skor elde etti. Benim için harika bir takımın başka bir harika performansını gölgeleyecek hiçbir şey yapmayan anlamsız bir dikkat dağıtıcı şeydi.
Hindistan’ın ilk altısı 50’nin üzerinde vuruş için bir şablon olmalıdır: Oyunları iyi dengelenmeye dayanan, alışılmış kavramalara sahip, ileri ve geri iyi hareket eden, dengeleri nedeniyle tüm yüzü iyi ve iyi sunan çok teknik oyuncular Hizmetler zaman koordinasyonu sağlar . Pürist ve gelenekçi biri olarak sadece becerilerini değil aynı zamanda yöntemlerini de övdüm ve onlar bu formatta ön ve arka ayaktan gerçekten güçlü şutlar atabilen birinci sınıf smaçörlerden daha değerli hiçbir şeyin olmadığını gösterdiler.
Onlardan kaç tane geriye doğru hamle gördük? Kaç rampa atışı? Yöntemleri, daha tutarlı olma olasılıklarının daha yüksek olduğu anlamına geliyor ve Hindistan’ın ilk beşinin turnuva boyunca ortalaması 67,63 oldu. Başka kimse yaklaşamazAvustralya’nın ortalaması ise 39,48’dir. Eğer 50’nin üzerinde her oyunda güç oyununu kazanabilirseniz, iyi bir konumdasınız demektir ve Rohit Sharma ve Shubman Gill bu konuda harikalar oldular ve o zaman hiçbir şeyi açığa vurmadılar. 2011’de kazanan Hint takımının hayatta kalan tek oyuncusu Virat Kohli inanılmazdı: 711 koşu yapmak ve on atıştan sekizinde 50’yi geçmek inanılmaz bir tutarlılıktı.
Umarım İngiltere’deki insanlar bunu fark etmiştir. Koçluk stratejimizin son 10 yılda tutarsız olduğunu düşünüyorum. İnsanlar çocuklara devam etmelerini, eğlenmelerini, istedikleri gibi durmalarını, istedikleri gibi ulaşmalarını söyledi. Sadece Hindistan’da değil, Asya’da da bunun tersi geçerli: Kurulumu, incelikleri, vuruşun nüanslarını ve farklı yüzeylere, formatlara ve farklı bowling tarzlarına nasıl uyum sağlanacağını öğretme yönünde bir istek var. Benim düşünceme göre, bu Hintli vuruş makinesi, İngiltere’nin “zorla ya da eve git” birlik tugayını sonsuza kadar susturmalı ve onların yerine, dışarı çıkıp 15 üzerinden 25 puan alan ve harika bir Gece geçirdiklerini düşünen vurucuları koymalı.
Buna şimdiye kadar gördüğümüz en iyi Hint tempolu atağı ekleyin. Turnuva sırasında düz kaleler ve yüksek skorlu maçlar hakkında, hızlı atıcılar için bunun ne kadar zor olacağı hakkında çok fazla konuşma yapıldı, ancak en iyiler kazanmayı başardı. Mohammed Shami, Jasprit Bumrah ve Mohammed Siraj’ın hepsi çok yönlülük ve çeşitliliğe sahip hızlı bowling oyuncularıdır ve sürekli olarak erken başarılara imza atmışlardır. Hindistan’ın en iyi beş vurucusu ortalama 67.63’e sahipken, Karşı karşıya gelen ilk 5 takım ortalaması sadece 26,06. Daha sonra Ravichandran Ashwin’in sınıfını takımdan uzak tutacak kadar iyi oyuncular olan Ravindra Jadeja ve Kuldeep Yadav’ın dönüşü var. Tam bir takımlar ve her maçı kazanmaları sürpriz değil: Bu rekorun önündeki en büyük tehdit, turnuvanın açık ara en iyi takımı oldukları için kayıtsızlık oldu. Buna dair hiçbir işaret yok.
Hindistan’la ilgili belki de en etkileyici şey onların zihniyetiydi. Jack Nicklaus’un aklımda kalan bir sözü var: “Antrenmanlarda bile, zihnimde çok keskin, keskin bir imge olmadan tek bir şut atmam.” Bu Hintlide her bireyin tam bir netliğe sahip olduğunu hissediyorum. sanki onu görmeden önce görselleştirmişler ve sonra gidip gerçekleştiriyorlarmış gibi. Çok kapsamlı bir hazırlık yaptılar ve turnuvaya rollerine ve yeteneklerine büyük bir güvenle, oyunlarında ve sorumluluklarında rahat bir şekilde girdiler. Test kriketinde her zaman en iyi takımın beş gün içinde kazanacağını söylerlerdi ama aynı şey 50 over için de geçerli.
Ancak hâlâ bir oyun kaldı ve bu noktada bu takıma meydan okuyabilecek bir takım varsa bu muhtemelen son derece rekabetçi olan Avustralyalılar olacaktır. Turnuva öncesinde oldukça ortalama bir performans sergilediler ve çok zor iki maça rağmen kötü bir başlangıç yaptılar ama bir şekilde güçlendiler. Bana göre genel kalite açısından önceki Avustralya takımlarının seviyesine yakın değiller ama bir yolunu bulmuşlar. 37 yaşındaki David Warner şaşırtıcı bir zirveye ulaşmıştı ve maçları kazanmaya yardımcı olan etkileyici sonuçlar üretiyordu. Bu arada Adam Zampa, Shami dışında herkesten daha fazla wicket aldı ve deneyimli denizcilerden oluşan üçlüsü, bilindikleri tutarlılığı sağladı. Ancak turnuva boyunca farklı kişiler, farklı zamanlarda oyun kazandıran performanslar sergiledi.
Glenn Maxwell kesinlikle Afganistan’a karşı en iyi bireysel performansı sergiledi. Kendisi özel bir yetenek, çok fazla deneyime ve muhteşem el-göz koordinasyonuna sahip, bu da ona kramplar girdiğinde ve bacaklarını neredeyse hareket ettiremediğinde altılı vuruşlara devam etmesini sağladı. İnanılmaz bir beceri ve oldukça fazla şans gerektiriyordu, ancak iyi ayak hareketlerinin modası geçiyor ve ben özellikle 20’nin üzerinde oyunlarda beyaz top vuruşunun insanların Maxwell yöntemini ayakları yere sağlam basıp sopayı kaldırarak denemelerine yol açacağını düşünüyorum. , temelde beyzbol sopaları gibi.
Turnuva boyunca Hindistan’ın 50’nin üzerinde vuruşta mükemmel bir model ürettiğini düşünüyorum, ancak Maxwell bu akşam başka bir yol olduğunu gösterdi. Savaşın sıcağında, Ahmedabad’daki büyük, beklentili kalabalığın önünde ve bir günlük harika takımlardan birine karşı Avustralya’nın aynı beceri ve yenilmeyi inatla, inatla reddetmenin aynı kombinasyonunu bulması gerekebilir.