VII.
Eğilerek fırlatırım hüzünlü ağlarımı
gözlerinin okyanusunda akşama doğru.
Yalnızlığım gerinir ve ateşin en harlısında yanar,
sallanan kollarıyla kazazede bir adama benzer.
Uzak gözlerine gönderirim kırmızı işaretleri,
bir deniz fenerine çarpan dalgalar misali.
Ey kadın, uzaktasın ama benimsin, saklarsın sadece karanlığı,
bakışından ortaya çıkar ara sıra korkunun kıyısı.
Gözlerinin okyanuslarını sallayan o denizde akşama doğru
eğilerek fırlatırım hüzünlü ağlarımı.
Seni sevdiğim zaman gagalar gecenin kuşları
ruhum gibi parıldayan o ilk yıldızları.
Gece dörtnala sürer karanlık kısraklarını
yayar tarlalara gök mavisi başaklarını.
[“Yirmi Aşk Şiiri ve Umutsuz Bir Şarkı”dan]
Pablo Neruda (1904-1973)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy