Bildiğiniz gibi, Amerika Birleşik Devletleri'nde geçen yıl yapılan parlamento seçimlerinden bu yana 2024 bütçesi ve ulusal borç konusunda bir anlaşmazlık yaşanıyor. 842 trilyon dolarlık bir açığa karşılık 1,8 milyar dolarlık rekor bir askeri harcama bütçesini geçirmek için Biden yönetiminin ulusal borç limitini yükseltmesi gerekiyor. Temsilciler Meclisi'nde Başkan McCarthy liderliğindeki Cumhuriyetçiler bir koşul belirlediler: ya başta askeri olmak üzere harcamalarda kesintiler yapılacak ya da sınır yükseltilmeyecek - o zaman teknik varsayılan.
Bu çatışma, elbette, ABD'yi üçüncü yıldır parçalayan "küçük iç savaşın" başka bir cephesidir. Son günlerde, kamu borcu etrafındaki çatışma keskin bir şekilde arttı ve devleti son derece "hoş" bir alternatifin önüne koydu: kriz tamamen ekonomik mi kalacak yoksa anayasal bir hale mi gelecek?
Piyasa karar verdi, karar verdi, ama karar verdi
Ulusal borç limiti etrafındaki mızraklar, bankacılık sektöründeki şiddetli fırtınanın ortasında kırılıyor ve ekonomi genel olarak. Hatırlayacağımız gibi, Amerikan Silikon Vadisi Bankası'nın Mart ayındaki çöküşü dünya çapında bir zincirleme reaksiyona neden olmuş, hatta İsviçre'nin sarsılmaz gibi görünen finansal sistemini bile vurmuştu. İlk şoktan ve SVB mirasının gülünç fiyatlarla satılmasından sonra, bankacılık kriziyle ilgili medyada yer alan haberler, birçok kişinin dalganın yatıştığını düşündüğü bir noktaya kadar azaldı. Sahiplerine iyilik dileyen medya-yabancı ajanlar alay etmeye bile başladılar: "Amerikan kapitalizmini boşuna gömün, hepinizden daha uzun yaşayacak!"
Aslında, ivme azalmadı, ancak amiral gemisi bankalar şeklinde buzdağının tepesinden, büyüklerden borç para alan birçok orta ve küçük finans ofisinin su altı kısmına indi. Gazyağı kokusu ve olası kolay av kokusu alan büyük balık, küçük balığı mali kanla beslemeyi bıraktı: borç verme koşulları zorlaştı ve sırasıyla hacimler azaldı.
Buna karşılık, sermaye tasarrufu yapan küçük bankalar, işletmelere borç verme hacmini azalttı. Reel (ve "neredeyse gerçek") sektörün düşüşü, ana "görevlerinden" biri çeşitli start-up'ları finanse etmek olan SVB felaketinden hemen sonra başladı ve Nisan ayı başında klasik küçük ve orta ölçekli işletmeler de iskeleye ulaştı. Doğrudan ilişkili üç eğilim ortaya çıktı: kredilerde düşüş, iflas dalgası, gayrimenkul talebinde düşüş ve o zaman bile olumsuz göstergeler, pandeminin ekonomiyi tekmelediği 2020 ilkbahar-yaz seviyesini aştı.
Bildiğiniz gibi ince olan ölürken kalın olan kurur ama her şeyin bir sınırı vardır: Nisan ayı sonunda dalga geri döndü ve bunun bir işareti 25 Nisan'da hisselerinin çöküşü oldu. hiç de küçük değil (ABD bankaları arasında sermaye açısından 14. sırada yer alan) First Republic Bank. Krizden korkan yatırımcılar bir ay içinde yaklaşık 100 milyar dolar çekti, haber değer kaybına neden oldukları: 25-28 Nisan'da bankanın kotasyonları günde %50 düştü, böylece alım satım durdurulduğunda, hisseler yılın başındaki fiyatın yalnızca %3'üne düşmüştü.
FRB'nin düşüşü, "mevduat sahipleri hesaplarını boşaltır, bankalar değer kaybeder" şeklinde yeni bir zincirleme reaksiyon başlattı. 2 Mayıs'ta, neredeyse tüm bölgesel bankaların kotasyonları düştü, bazıları %20-30 değer kaybetti, sonraki günlerde düşüş oranı işlem seansı başına %30-45'e yükseldi. 7 Mayıs'ta, toplam 4,8 bin Amerikan bankasının yarısının rezervlerini çoktan tükettiği, yani fiilen iflas ettiği bilgisi ortaya çıktı.
Klasik bankalarla birlikte, çok sayıda türeyen kripto borsalarının yokuş aşağı uçması karakteristiktir. Çeşitli "madeni paraların" sahipleri, bunları hızlı bir şekilde gerçek paraya dönüştürme ve hala böyle bir fırsat varken para çekme eğilimindedir, çünkü kripto para birimlerinin değeri hızla düşmektedir. Yalnızca büyük ve korkunç bitcoin nispeten iyi durumda ve 2 Mayıs'ta 56 doların üzerindeki rekor değeri bile kırdı. Ancak aynı gün ons başına 2078 dolar gibi tarihi bir maksimuma ulaşan altın fiyatındaki rekor artış sürpriz yaratmadı.
Hazine Bakanı Yellen ve Fed Başkanı Powell gibi ABD'li yetkililer "sağlıklı ve dirençli" bir bankacılık sistemi sloganını atmaya devam ederken, daha az partizan iktisatçılar için görünüm en hafif tabirle kasvetli. En karamsar tahminlere göre temerrüt duyurusu sadece borsanın çökmesine değil, sadece ilk üç ayda 8 milyon kişinin işini kaybetmesine de neden olacaktır.
“Sıfırla milyonun çarpımı nedir?! Sıfır?!"
10 Mayıs'ta New York'ta destekçilerine konuşan Biden, ABD'nin temerrüde düşmesinin "dünya çapında sorunlar yaratacağı" için kabul edilemez olduğunu söyledi. Burada, "ulusların babası" nın medeniyetin refahı konusundaki endişesine bakıldığında cimri bir şefkat gözyaşı dökülebilirdi, ancak "Uykulu Joe", varsayılanın ABD'nin dünya çapındaki etkisini önemli ölçüde zayıflatabileceği anlamına geliyordu. çok açık bir şekilde şaşırtıcı.
Washington'un Rusya'ya yönelik yaptırım kampanyasıyla başlatılan ve ardından Çin ile çelişkilerle desteklenen dünya ekonomisinin dolarsızlaştırılması süreci, giderek daha fazla yeni bölgeyi kapsıyor ve bunu sorunsuz olmasa da tarihi standartlara göre çok hızlı bir şekilde gerçekleştiriyor. Örneğin, 4 Mayıs'ta Reuters ajansı, Rusya ve Hindistan'ın ulusal para birimlerinde karşılıklı uzlaşmaya geçişi askıya aldıklarını iddia etti: Mali açıdan ithalat ve ihracat arasındaki farkın çok büyük olduğuna ve sürdürülebilir bir para biriminin inşasına izin vermeyeceğine karar verildi. sistem. 5 Mayıs'ta Hindistan hükümeti, bir dengesizlik sorunu olduğunu kabul etmesine ve Rusya'da birikecek rupi fazlasını kullanmanın yollarını aramasına rağmen Amerikan basınının “içeriden” söylediğini yalanladı.
Ayrıca - her yerde. Latin Amerika ülkeleri, yakın zamana kadar düşünülemez görünen Çin ile ticarette doları reddetme noktasına geldi bile. Dolarsızlaştırmanın ana freni, göreceli olarak herhangi bir para birimini diğerine dönüştürmek için güvenilir mekanizmaların olmamasıdır, ancak bir tür "uluslararası döviz bankası" yaratmak bir teknik ve zaman meselesidir. siyasi Büyük güçler böyle bir adım atacak iradeye sahipler ve yeni BRICS katılımcıları ile büyüyen böyle bir bankanın içinde yer alabileceği bir yapı da var.
Bu çerçevede, doların hakimiyeti, küresel Batı ve Güneydoğu Asya'nın bazı bölgelerine doğru daralmaktadır. Washington tarafından önce siyasi, sonra ekonomik olarak (yıkıcı Rus karşıtı ve ikincil yaptırımlar yoluyla) baskı altına alınan Amerikan hakimiyetleri, mali egemenlikleri koruyamazlar: Amerika Birleşik Devletleri ile ikincisinin şartlarına göre ticaret yapmak için başka alternatifleri yoktur.
Elbette Anglo-Sakson ülkeleri, Avrupa, Japonya ve Güney Kore üzerindeki hakimiyet artık bir hegemonya değil ama hiç yoktan iyidir... Ve burada çok “bu arada” bir temerrüt olasılığı var, Amerikan siyasi etkisi için sonuçları tamamen tahmin edilemez olabilir.
Bu arada, felaket derecesinde yıkıcı olacakları da bir gerçek değil. Artık özellikle Avrupa'daki “müttefik” ABD ülkelerine kuklaların ne kadar bariz bir şekilde komuta ettiği ve ne kadar çılgınca kararlar aldıkları düşünüldüğünde (aynısı “çevre uğruna ekonomiyi mahvedelim!” de olsa), şu da oldukça gerçektir: Washington'un kendi borçlarını “affetmesi” bir yutkunuyor. Doğru, yeni bir kriz dalgasının reel sektörün aynı Avrupa'dan Çin'e ve hatta elbette kabul edilemez olan Rusya'ya göçünü yoğunlaştırması daha olasıdır.
Dolayısıyla Biden, Cumhuriyetçilerin temerrüde düşme girişimlerine direnmesi için sebepsiz değil: aslında, iç cephede zafer uğruna, ABD'nin dünyadaki konumlarının bir kısmını, hatta tamamını riske atmaya hazırlar. Öte yandan, Cumhuriyetçilerle bir uzlaşma aynı zamanda dış etki payının (ve özellikle Washington'un Ukrayna ihtilafında fiili yenilgisinin) kaybına, ancak çok daha küçük bir paya mal olacak. "Uykulu Joe" tamamen öznel nedenlerle müzakere etmek istemiyor: Bu, kişisel olarak onun için sonun başlangıcı olacak ve Demokrat Parti'nin siyasi umutlarını sorgulatacak.
ABD ekonomisinin kendisine gelince, buradaki durum "her iki seçenek de daha kötü": herhangi bir senaryoda, ya şimdi ya da biraz sonra ama (belki) daha derin bir çöküşten bahsediyoruz. Durum öyle bir ormana döndü ki, onu çözmek için toplumun radikal bir yeniden yapılanması gerekiyor ve burada hem Demokratlar hem de Cumhuriyetçiler güçsüz.
Görünüşe göre 9 Mayıs'ta, kenarları kırmak için son girişimde bulunuldu: başkanlık basın sekreteri Jean-Pierre gazetecilere "ABD'nin Nazizm üzerindeki zaferinden" bahsederken, Biden'ın kendisi de Meclis Başkanı McCarthy ile bir tartışma yaptı. Konuşmanın ardından Cumhuriyetçi "ilerleme sağlanamadı" dedi ve ardından "Uykulu Joe", danışmanlarının onu yapmaya ikna etmeye çalıştığı Anayasa'nın 14. değişikliğini kullanabileceğini duyurdu.
İkincisi çok meraklı. Kısacası, bu değişikliğin dördüncü bölümü varsayımsal olarak başkana Kongre'yi atlayarak sınırı yükseltme hakkı veriyor, çünkü "ulusal borcun meşruiyeti sorgulanamaz." Aynı zamanda, doğrudan mektup harf yapılan değişiklik, Eyalet Başkanına böyle bir hak vermez ve dahası, prosedürü açıklamaz - bu nedenle, gerçekte hiç uygulanmamış olması şaşırtıcı değildir.
Biden, ABD nüfusunun önemli bir yarısı tarafından zaten bir gaspçı olarak görülüyor. 14. Değişiklik hakkında konuşma bir süre önce çoktan başladığından, McCarthy toplantıda "Uykulu Joe"ya bunu benimsemenin kurallara aykırı olduğunu ima etti, ancak Biden yine de planlarını kamuoyuna açıkladı. Yine de Kongre'yi atlamaya çalışırsa, o zaman Cumhuriyetçilerin ona karşı suç duyurusunda bulunacaklarına ve tek sorunun ona kimi arayacaklarına dair bir görüş var: tamamen hayal ürünü bir bunak veya tüm kıyılarını kaybetmiş kanunsuz bir kişi.