İri bir karasineğin dairler çizerek etrafında döndüğü çıplak ampulün aydınlattığı odada, 1980lerin ortalarında üretimi sonlanan tahta sandalyede oturuyordum. Hafifçe öne arkaya yaylanıyor, çift kişilik yatakta yarı baygın yatan annemi seyrediyordum. Acıyla gıcırdayan sandalyenin dağılması an meselesiydi. Ara ara inleyen, sık sık gözlerini irileştirerek tavanı işaret eden, nadiren bir şeyler mırıldanan annemin ölüm saatinin yakın olduğunu söyleyen doktor çekip gitmiş, annemle baş başa kalmıştım. Doktor, İstiyorsanız hastane yatırın, ama işe yaramayacaktır. Yani ne benim, ne de hastanenin yapacağı iş değil bu. Prosedür gereği hastanın hastaneye yatması lazım gene de. Ağrı kesici iğne yaptım, şu an acı çekmiyor, demiş ve kafasını kaşımaya başlamıştı. Madem ölecektiyse evinde, kendi yatağında ölsündü. Ölürken de acı çekmeyecek mi yani? diye sormuştum. Genç doktor, Ölürken acı çekebilir, ağır kesici ruha etki göstermez bence diye karşılık vermiş, odada volta atmıştı.