Alfabetik Ödüllü kişi arama
Orhan Pamuk
Benim kitap İstanbul'un yarısı şehir hakkında; diğer yarısı hayatımın ilk 22 yıl kronikler. Bittiğinde ben büyük bir hayal kırıklığı hatırlıyorum. Her şeyin, hayatımın en önemli, sadece birkaç kitap haline kendi yolunu bulmuştu saydığı tüm anıları hakkında ifade etmek istemişti. Ben deneyimlerini farklı bir dizi her bir çizim, hayatımın ilk twentytwo yıl açıklayan başka bir yirmi cilt yazabilirdik. Otobiyografi geçmişleri korumak için, ama biz onları unutmak yardımcı hizmet ettiğini keşfetti sonra oldu.
Ben 1952 yılında İstanbul'da doğdu. Dedem servetini bina demiryolları ve fabrikalar yapılan başarılı bir inşaat mühendisi ve işadamı oldu. Babam onun ayak izlerini takip, ama para kazanmak yerine, onu kaybetme tuttu. İstanbul'da özel okullarda eğitim, üç yıl mimarlık okuduktan sonra, ben, düştü, bir gazetecilik kursu kayıtlı ve bir yazar olmak için yola çıktı. 7 ve 22 yaşları arasında, ben bir ressam olmayı hayal ediyordu. Benim çocukluk ve ilk gençlik sırasında, mutlu ve tutkulu bir amaç duygusu ile boyanmıştır. Ama ben 22 yaşında resim durdu zaman, ben başka çareleri yoktu ama sanat hayatımın ayırmaya biliyordu. Aynı zamanda, ben 22 yaşında resim verdi ve benim ilk romanı Cevdet Bey ve Oğulları yazmaya başladı neden hiç bir fikrim yoktu. Bu yıl sonra, İstanbul'da yazdı, o gizemini keşfetmek için.
Ben 54 yaşında hayatımın geri baktığınızda, bir kişi görmek, hem de mutluluk ve sefalet içinde, masa başında uzun saatler boyunca çalıştı. Her bir inanan, bakım, sabır ve iyi niyetleri ile kitap yazdım. Başarı, ün, mesleki mutluluk ... bu kolayca bana gelip vermedi. Bugün benim roman 55 dillerine tercüme edilmiş, ama benim ilk romanı için en zor şey, bir Türk yayıncı bulma. Cevdet Bey ve Oğulları almak için bir yayıncı bulmak için dört yıl sürdü. Bu yayımlanmamış roman için bir ulusal ödül kazandı olduğu gerçeğine rağmen ...
1982 yılında benim ilk romanı yayımlandı yaklaşık aynı zamanda, ben Aylin Türegün ile evlendi ve ikimiz de aynı sokaklarda yürüyen, aynı varlıklı, batılılaşmış bir İstanbul semti büyümüş ve çünkü biz hiç birbirlerini tanımadan önce katılıyor Aynı okullarda, 'benim köyden bir kızla evlendi' diyerek onu kızdırmak için kullanılır. Kızımız 1991 yılında doğdu ve biz, Rüya sonra Kara Kitap kahraman onun adını edildi.
Ben özel hayatımı yazılı hale getirmiştir. Eşim aynı üniversitede doktora üzerinde çalışırken, 1985 ve 1988 yılları arasında New York'ta Columbia Üniversitesi'nde misafir alim oldu. Amerika kütüphaneleri, kitapçılar ve müzelerin zenginliği büyük ölçüde etkilendi. Eşim ve ben 2002 yılında boşandı. O ve kızımızın benim en iyi arkadaşlarım kalır. 2006 yılında Nobel Ödülü kazandı, bir ay önce, ben bir yıl boyunca bir dönem Columbia Üniversitesi'nde ders vermeye başladı.
Benim için güzel bir gün çok iyi bir sayfa yazdım, diğerleri gibi bir gün. Yazdığım harcamak saatleri dışında, yaşam, kusurlu, eksik ve anlamsız görünüyor bana. Beni tanıyanlar iyi yazma konusunda ne kadar bağımlı anlamak, masalar, kalemler ve beyaz kağıt, ama onlar hala, 'bir süre kapalı biraz biraz yolculuk yapmak, hayattan zevk!' Bana çağırıyorum , Beni daha iyi benim için en büyük mutluluk yazılı olduğunu anlamak bilenler, bu yüzden bana, bana yazılı uzak tutar herhangi bir şey söylemek, kağıt ve mürekkep hiç bana iyi bir yapacağız. Ben en çok arzu edilen ve bu görevi hariç olmak üzere her şeyin kendilerini ayırmaya geçirebildi ne yapmak mümkün olan nadir mutlu yaratıklar 01:00.
Amcalar ve teyzeler ile çevrili büyük bir aile benim çocukluk geçirdi. Benim ilk iki roman, Cevdet Bey ve Oğulları, Sessiz Ev, aile destanları. Kalabalık aile toplantılarında açıklayan keyfini birlikte yemek yemek, kan davaları ve kavgalar. Fala azaldı ve ailemizin dağınık Ancak zamanın geçişi ile, yavaş yavaş bir koruma kaynak ya da geri dönmek zorunda hissettik bir merkez olmak için durdurdu. Her gece yatağa kıvrılıp ve beni üzerinden yorgan çekin, ben, yalnızlık ve hayalleri, hayatın güzelliklerini ve zulümleri arasında dolaşan bir tatlı korku ile süpürülüp, ve aynı ben titremeye o Ben korkunç hikayeler dinledim zaman yoktu, ya da bir çocuk olarak, masallar okuyun.
Sessiz Ev, uyku ve uyanıklık arasındaki bu dünyaya nüfuz çalıştı anneannem monologlar aracılığıyla oldu. Rüyalar ve gerçeklik, hayal gücü ve tarih arasındaki gölgeleri de araştırıyor White Castle, aynı dünya izleri vardır. Ama ben kendi sesimi bulundu hissettim ki, Kara Kitap, 1985 yılında başladı. New York'ta yaşayan ve kendi kendime kim olduğumu zor sorular sorarak, zaman 33 yaşında idi ve benim geçmişi hakkında. Ben okuma ve yazma, Columbia Kütüphane odamda tüm zamanımı geçirdim. New York'ta geçirdiğim zaman boyunca, İstanbul özlemi, Osmanlı, Pers, Arap ve İslam kültürünün harikası için benim hayranlık ile karışık. Kara Kitap planı beni çok uzun bir zaman aldı, kör bir adam gibi ileri my way duygu, ben tam olarak ne yaptığını bilmeden yazdım bir kitap bir kitap oldu. Ben hala bitirmek için mümkün olduğu şaşırdım.
Yeni Hayat, Kara Kitap ilk yılında keşfedilen şey lirik bir keşif, bu kez İstanbul'da değil, Anadolu'da. Benim Adım Kırmızı, roman, bu şaşkınlığa düşüren annem: o zaman o ben nasıl yazdı anlayamıyorum söylüyor ... benim diğer romanları herhangi bir şey yoktur ki sürprizler onu, o benim şeyler üzerine çekti biliyor kendi yaşam. Ama My Name diye o çok iyi bilir bu oğlu, diye o her şeyi bilir bu kesindir. Kimin hakkında bu oğlu ile bağlamak değil. Ki bir yönü vardır. ... Bu, benim görüşüme göre, duyabiliyorum herhangi bir yazar için en büyük iltifat olması gerekir Kırmızı. kitabı o daha bilgedir annesi duymak.
Beni şaşırttı en Kar popülerlik oldu. Başlangıçta ben bu siyasi İslam, Doğu-Batı günlük yaşamın kalıplaşmış ve bunların yansımaları çatışması artan ilgi düştü düşündüm. Ama şimdi ne siyasi aktivistler öfkeyle tabloların hazırlanması zaman Hotel Asia transpires dışında kitap setleri olduğunu düşünmek için geldik. Ama, bu yüzden düşünme ben yine benim okuyucuların zihinlerinde yanlış okumuş olabilir. Doksanlı yılların başında, ben sadece Türkiye'de bilinen ve Türk gazeteciler, bazen insanlar benim kitaplar sevdim neden düşmanca bir şekilde bu kadar yaygın neden okundu bana sorarsanız, ve ben her türlü nedenleri ile gelmek istiyorum ki büyük bir sevdim, ama şimdi onlara bir tek inanmıyorum. Daha sonra, ben yavaş yavaş tüm dünyada okunacak geldiğinde, yabancı gazeteci ve edebiyat eleştirmeni aynı soruyu sormaya başladı. Ben kendimi okumak istiyorum kitap yazmak. Ve bazen, benim duygularımı paylaşan dünyanın herkesin demek bu. Bu girişim, benim kitaplarımdan popülerlik açıklamak için muhtemelen tüm diğerleri gibi bir sapıklık. Böyle bile olsa, kitapları hakkında konuşurken, hayatı hakkında konuşmak gibi anlamsızdır. Sonunda, bir yazar, onun kitaplardan daha hayatının daha önemli olarak göreceksiniz. Ama hayatın anlam ve değer vermek bu kitapları. 22 yaşında, ben romanlar yazmaya başladı, ben, benim romanları hayatımın ayırmak mümkün olmamıştı var. Ben gelecekte yazacaktır kitap hayatımı çok daha eğlenceli ve daha da önemlisi düşünce olacağını düşünüyorum. Bu bir kişinin o an için kendini istifa gerektiğini, onun ölüm anı ötesine bakmamız gerektiğini ifade etmek için alır. Buna rağmen, yine de zaman sol bir çok şey var gibi görünüyor.
2007 yılı Nisan ayında 54 yaşında bu kelimeleri yazarken, ben hayatımın ortanoktasının geçti beri uzun, ama, şimdi otuz iki yıl boyunca yazılı olan biliyorum çünkü, ben kariyerimin orta noktada olduğuma inanıyorum. Daha fazla kitap yazmak için başka bir otuz iki yıl, annem ve diğer okuyucuların en azından bir kez daha sürpriz.
Maureen Freely tarafından Türkçeye çevirisi
Half of my book Istanbul is about the city; the other half chronicles the first 22 years of my life. I remember my huge disillusionment when it was finished. Of all the things I had wanted to express about my life, of all the memories that I considered the most crucial, only a few had found their way into the book. I could have written another twenty volumes describing the first twentytwo years of my life, each one drawing from a different set of experiences. It was then that I discovered that autobiographies served not to preserve our pasts, but to help us forget them.
I was born in Istanbul in 1952. My grandfather was a successful civil engineer and businessman who made his fortune building railroads and factories. My father followed in his footsteps, but instead of making money, he kept losing it. I was educated in private schools in Istanbul, and after studying architecture for three years, I dropped out, enrolled in a journalism course, and set out to become a writer. Between the ages of 7 and 22, I dreamed of being a painter. During my childhood and early youth, I painted with a happy and passionate sense of purpose. But by the time I stopped painting at the age of 22, I knew that I had no choice but to devote my life to art. At the same time, I had no idea why I gave up painting at the age of 22 and began to write my first novel, Cevdet Bey and Sons. It was to explore that mystery that, years later, I wrote Istanbul.
When I look back on my life up to the age of 54, I see a person who has worked long hours at a desk, in both happiness and in misery. I have written my books with care, patience, and good intentions, believing in each and every one. Success, fame, professional happiness these did not come to me easily. Today my novels have been translated into 55 languages, but the hardest thing was finding a Turkish publisher for my first novel. It took me four years to find a publisher to take on Cevdet Bey and Sons. This despite the fact that it had won a national prize for unpublished novels ...
In 1982 at about the same time that I published my first novel, I married Aylin Türegün, and because we had both grown up in the same affluent, westernised Istanbul neighbourhood, walking the same streets and before we ever knew each other attending the same schools, I used to tease her by saying I had 'married a girl from my village'. Our daughter was born in 1991, and we named her after Rüya, the heroine of The Black Book.
I have made my living exclusively from writing. Between 1985 and 1988, I was a visiting scholar at Columbia University in New York, while my wife was working on her doctorate at the same university. I was greatly impressed by the richness of America's libraries, bookstores, and museums. My wife and I were divorced in 2002. She and our daughter remain my best friends. In 2006, a month before I won the Nobel Prize, I began to teach at Columbia University for one semester a year.
For me, a good day is a day like any other, when I have written one page well. Except for the hours I spend writing, life seems to me to be flawed, deficient, and senseless. Those who know me well understand how dependent I am on writing, tables, pens, and white paper, but they still urge me to 'take a bit of time off, do some travelling, enjoy life!' Those who know me even better understand that my greatest happiness is writing, so they tell me that nothing that keeps me far from writing, paper, and ink will ever do me any good. I am one of those rare happy creatures who have been able to do what they most desired, and who have been able to devote themselves to that task to the exclusion of all else.
I spent my childhood in a large family surrounded by uncles and aunts. My two first novels, Cevdet Bey and Sons, and Silent House, are family sagas. I enjoy describing crowded family gatherings the meals they eat together, the feuds, and the quarrels. But with the passage of time, as our fortunes dwindled and our family dispersed, it gradually ceased to be a source of protection or a centre to which I felt obliged to return. Every night, when I curl up in bed and pull my quilt over me, I am swept away by a sweet fear that walks between solitude and dreams, the beauties of life, and its cruelties, and it is then that I shiver in the same way I did when I listened to scary stories, or read fairy tales, as a child.
In Silent House, it was through my grandmother's monologues that I tried to penetrate this world between sleep and wakefulness. There are traces of that same world in The White Castle, which also explores the shadows between dreams and reality, imagination and history. But it was in The Black Book, which I began in 1985, that I felt I found my own voice. I was 33 years old at the time, living in New York, and asking myself hard questions about who I was, and about my history. I spent all my time in my room in the Columbia Library, reading and writing. During my time in New York, my longing for Istanbul mixed in with my fascination for the wonders of Ottoman, Persian, Arab, and Islamic culture. The Black Book was a book that took me a very long time to plan, a book that I wrote without knowing exactly what I was doing, feeling my way forward like a blind man. I am still surprised that I was able to finish it.
The New Life is a lyrical exploration of the thing I first discovered in The Black Book, this time not in Istanbul, but in Anatolia. My Name is Red is the novel that perplexes my mother: she always tells me that she cannot understand how I wrote it ...There is nothing in any of my other novels that surprises her; she knows that I drew upon the stuff of my own life. But in My Name is Red there is an aspect that she cannot connect with this son she knows so well, this son about whom she is certain that she knows everything This must, in my view, be the greatest compliment to any writer can hear: to hear from his mother that his books are wiser than he is.
What has surprised me the most was the popularity of Snow. In the beginning I thought this was down to growing interest in political Islam, the clash of East-West stereotypes and their reflections in everyday life. But now I have come to think that what sets the book apart is what transpires in the Hotel Asia when the political activists are furiously preparing their statements. But in so thinking, I may have again misread my readers' minds. In the early nineties, when I was known only in Turkey, and Turkish journalists would sometimes ask me in a hostile way why people liked my books, and why I was so widely read, I'd come up with all sorts of reasons that I liked a great deal, but now I don't believe a single one of them. Later on, when I slowly came to be read all over the world, foreign journalists and literary critics began to ask the same question. I write the books I myself would like to read. And sometimes I take this to mean that everyone in the world shares my feelings. This attempt to explain the popularity of my books is probably as misguided as all the others. Even so, talking about one's books is as pointless as talking about one's life. In the end, a writer will see his life as more important than his books. But it is those books that give life its meaning and value. From the age of 22, when I began to write novels, I have never been able to separate my life from my novels. I think that the books I shall write in the future will be thought more entertaining, and more important, than my life. I take this to mean that a person must look ahead to the moment of his death, that he must resign himself to that moment. Despite this, it still seems that there is a lot of time left.
Because as I write these words at the age of 54 in April 2007, I know that my life has long since passed its midpoint, but, having written for thirty-two years now, I believe that I am at the midpoint of my career. I must have another thirty-two years in which to write more books, and to surprise my mother and other readers at least one more time.
Translation from Turkish by Maureen Freely