İşte tüm fotoğrafçıların yapması gereken seçimler ve bunları nasıl yaptığımız hakkında bazı sözler.
Birkaç ay önce bilgisayarımın başında oturuyordum. Yavaş bir gün olduğunu söyleyebilirim. Ama dürüst olmak gerekirse, o sabah sabahın beşinden beri gerçekten çok çalışıyorum. Harika e-postalar gönderin. Promosyon listemdeki müşteriler ve kişilerle iletişim kurun. Sesimin doğru zamanda doğru müşterinin kulağına ulaşmasını umarak rüzgarda çığlık atmak için elimden gelen her şeyi yapıyorum. Gün sadece “yavaştı”, çünkü boğuk çığlıklarıma rağmen hiçbir şey kâr etmiyor gibiydi. Yani, akşamın bu noktasında, “hala işteyim” ve aşağı yukarı “hala bilgisayarımın önündeydim”, çok az veya önemsiz çeşitli YouTube klipleri arasında başıboş dolaşan bir dağ sıçanı gibi uyuyordum. .
Sonra yıllar önce resimlerini çektiğim ve iletişim halinde olduğum bir arkadaşımdan bir mesaj aldım. Çalışmalarımı gören bir arkadaşı vardı ve onlar için bir proje çekmemi istediler. Dürüst olmak gerekirse, yıllar içinde bu mesajlardan o kadar çok aldım ki, istenmeyen bir tepki geliştirmeye başladım. Beni yanlış anlama. Yeni işi seviyorum. Ancak müşteri isteklerinde çok sık duyduğum ve uçma içgüdümü anında tetikleyen belirli bir dizi kelime ve zarf var. Bir proje ne kadar çok tanımlanırsa, o içgüdü o kadar büyür.
Kötü bir proje olduğundan değil, aklınızda bulundurun. Ve onu seviyorum ve eminim sipariş veren arkadaşını da seviyorum. Sorun şu ki, paraya ne kadar çok ihtiyacım olursa olsun ve o ay gerçekten paraya ihtiyacım vardı, kendimi bu özel partinin uzaktan yaratıcı bir şekilde ilginç olacağına ikna etmek için yapabileceğim kesinlikle hiçbir şey yoktu. Elbette projeyi uykumda çekebilirim. Ama sen istedin mi?
Açıkçası, bu genellikle “birinci dünya sorunu” olarak adlandırılan şeydir – size sunulan parayı alıp almamaya karar vermek. İlk etapta asıl sorunun parayı göstermemek olduğunu söyleyebilirsiniz. Ama sizi temin ederim ki bu, paranın cebimde bir delik açıp, tembellikten iş verme meselesi değildi. Sanki buzdolabımda sonsuza kadar boş görünmesine neden olan görünmez bir delik vardı ve birisi bana bunu düzeltmem için olası bir yol veriyordu. Ancak yine de atlamak için yeterince heyecanı toplayamadım.
Dediğim gibi, bu tür durumlar nadir değildir. Gelen her e-posta, yaratıcı, ticari ve ekonomik değere sahip olup olmadığını değerlendirmek için benzer bir analize tabi tutulur. Ama bu hikayeyi anlatıyorum çünkü bu daha büyük bir çıkmazın basit bir örneği. Yaptığımız şeyi neden yapıyoruz?
Profesyonel bir fotoğrafçı olarak, karar vermemde gelir yaratmanın büyük bir rol oynadığına şüphe yok. Ne de olsa kendimi ve dört ayaklı tüylü bebeğimi böyle besliyorum. Ve Archibald çok yemek yer. Ama bunu gerçekten para için mi yapıyorum? Eğer öyleyse, sırf maaş çeki var diye daha az motive edici işleri üstlenmek çok daha kolay bir karar olacak gibi görünüyor.
Bunu sadece yaratıcılık için mi yapıyorum? Bunun için bir argüman, yaratmak istediğimden başka bir nedenden dolayı her yıl yarattığım ücretsiz kişisel projelerin sayısı göz önüne alındığında yapılabilir. Ama eğer böyle olsaydı, geçen yıllar boyunca günlük işimi sürdürmek ve yan hobi olarak fotoğraf çekmek daha rahat olurdu sanırım. Hala sanat için sanat yaratabilecektim ve kesinlikle yatırım getirisi veya boş buzdolapları hakkında endişelenmek için çok daha az zaman harcamış olacaktım.
gurur mu? Sadece bir şeyde iyi olmakla yetinmeyen, verilen parayla yetinmeyen, ancak yaratıcı başarılarım yalnızca sırtıma yapılan mecazi dokunuşlarla değil, aynı zamanda nesnel parasal ödüllerle de tanındığında mutlu olan bir parçam var mı? yeteneğimin kanıtı?
Kişisel bir bakış açısıyla yazıyorum çünkü çalışmam gereken tek bakış açısı bu. Ancak, bunu okuyan bir çoğunuzun kendinize benzer sorular sorduğundan şüpheleniyorum. Kamu tüketimine yönelik olmayan gece geç saatlerde sahip olduğunuz düşünceler konusunda kendinize karşı tamamen dürüstseniz, sizi fotoğrafçı olmaya motive eden şeyin ne olduğunu düşünüyorsunuz? Bütün bunlar gerçekten sadece oyun aşkı için mi? Yoksa finansal başarı size aile tatilleri için ödeme yapmanın ötesinde belirli bir tatmin düzeyi mi sağlıyor? Para, teknik becerilerinizin veya bir insan olarak değerinizin bir onay biçimi mi? Ve eğer öyleyse, işin bittiği kaçınılmaz zamanlarda kendiniz ve bu beceri hakkında nasıl hissediyorsunuz?
Bu makaleyi, tüm mükemmel cevapları veren bir tür büyük rantla bitirmeyi umuyorum. Ama gerçek şu ki, cevap hepimiz için farklı olacak. Ve çoğu zaman kendimize verdiğimiz cevap gerçek gerçeğe ulaşmayabilir. İç güdülerimiz, kendimizden bile komik bir şeyler saklama yoluna sahiptir. Ve hayattaki çoğu şey gibi, ne kadar çok öğrenirsek, o kadar az biliriz.
Arkadaşımın arkadaşının teklif ettiği işi kabul etmedim. Paraya ihtiyacın var. Ancak kendi deneyimlerime göre, gerçekten istemediğim işleri sadece para için almanın iki yoldan biriyle sonuçlandığını görüyorum. Ya müşteri mutludur, ama kendimi soyulmuş ve yaratıcı bir şekilde tatmin edilmemiş hissediyorum, çünkü bu bana verilen hediyelerin ihlali gibi geliyor. Veya B seçeneği, projeyi tam istediğim gibi çekiyorum, sanatsal olarak haklıyım ama müşteri mutsuz çünkü daha az yaratıcı ve sayılarla daha renkli bir şey istedi. Hiçbirimiz yanlış değiliz. Bu sadece doğru yaratıcı uyum değil. Hiçbir para bunu düzeltemez. Evet, sanat eseri alanında çalışıyorum. Ama yine de sanattır. Bu nedenle, UI öğelerini çalacak şekilde ona yaklaşılamaz. Ya da belki biri yapabilir. Fakat yapamam. Bu yüzden paranın ana motivasyon kaynağım olmadığını düşünüyorum. Git ve sonuca var.
Aşağıdaki yorumlarda sizi işinizi yapmaya neyin motive ettiği hakkında daha fazla şey duymayı çok isterim. Teknik değer ile nottaki sıfır sayısı arasında sık sık seçim yapmak zorunda mısınız? Kararlarınızı yönlendirmek için ne kullanıyorsunuz? Fotoğrafçı olmak sizin için gerçekten ne ifade ediyor?