Michael White'ın Nicoletta'sı New Jersey'e Genişliyor
White's East Village pizzacısına banliyöde bir kız kardeş geliyor
Yaklaşan Nicoletta'yı bildiren bir işaret, restoranın penceresinde asılı duruyor.
Şef Michael White, popüler East Village pizza noktası Nicoletta'nın yaklaşan New Jersey karakolu ile restoran imparatorluğunu genişletiyor.
Haber, Tony Mangia tarafından da bilinen radyo sunucusu Anthony Scillia tarafından tweetlendi. Bernardsville, N.J.'deki yaklaşan restoranın penceresinde asılı olan duyuru işaretini gördü.
"Alta Marea Group ve Şef Michael White, sizi Nicoletta'da ağırlamaktan memnuniyet duyar" dedi.
Yeni mekan, White'ın ilk olarak Soho'da başladığı ve geçen yıl New Jersey'deki karakolunu açan sıradan bir İtalyan restoranı olan White's Osteria Morini'nin Bernardsville karakolunun bitişiğindeki restoran alanını işgal edecek.
New York'un Doğu Köyündeki orijinal Nicoletta, geçen yılın Haziran ayında ilk kez açıldığı için bir yıldan daha eski.
Nicoletta'nın açılışından kısa bir süre sonra bir röportajda White, The New York Times'a bunu farklı yerlerde tekrarlamayı umduğunu söyledi. Daha önceki bir Bernardsville restoranını Osteria Morini'ye çevirmek Alta Marea için çok işe yaradı ve White, şirketin gelecekte daha fazla Osteria Morini şubesi ile markayı genişletmeye devam etmeyi planladığını söyledi.
“Bir marka yaratmak mantıklı” dedi. "Her biri farklı restoran koleksiyonuna sahip Mario Batali'nin Babbo Grubu gibi değiliz."
Harika bir biftek pişirmek zor olabilir. Bir kabuk ve güzel tatlar geliştirmek için yüksek ısı gereklidir (Maillard reaksiyonu yoluyla). Aynı zamanda, bifteğin, genellikle yavaş, düşük sıcaklıkta pişirme ile elde edilen bir şey olan, aşırı pişirmeden mümkün olduğunca eşit şekilde pişirilmesi gerekir. Bu biraz zıt gereksinimlerin her ikisini de başarıyla birleştirmek, harika bir biftek yapmanın anahtarıdır.
Kaçınılmaz olarak, bir bifteğin kenarları ortasından daha fazla pişer. Bir fırında veya kapalı ızgarada, ısı bifteğe tüm yüzeyinden girer (sağda gösterilmiştir). Merkezde, ısı üstten ve alttan girer. Ancak bifteğin kenarlarından ısı sadece üstten ve alttan değil yanlardan da girer. Sonuç, kenarların daha fazla ısı alması ve merkezden daha fazla pişmesidir.
Neyse ki, bazı kesimlerin aşırı pişmiş kenarlara karşı doğal savunmaları vardır. En iyi tahkimatlara sahip biftek, Bone-In Rib Steak'tir (sağdaki resim). Antrikot, aşırı pişmeye karşı her taraftan korunur. Kaburga kemiği, yağ başlığı ve ribeye başlığı, ribeye yanlardan gelen ısıdan yalıtmak için harika bir iş çıkarır. Bu, tüm antrikot boyunca yemek pişirmeyi çok daha kolay hale getirir. Antrikot kapağı, antrikottan biraz daha fazla pişecektir. Bununla birlikte, kapak çok yağlıdır ve ekstra pişirmeden faydalanır. Aslında, birçokları için kapak, bifteğin en iyi kısmıdır.
Kemikli Kaburga Biftek'i pişirmek sadece daha kolay değil, aynı zamanda en fazla yağ içeren kesimdir. Her zaman söylediğimiz gibi “Yağ lezzettir.” Bu nedenlerle kaburga bifteklerini diğer bifteklere göre pişirmeyi tercih ediyoruz. Tabii ki, iyi bir yağ kapağına sahip herhangi bir kemikli biftek de size harika sonuçlar verecektir. Diğer kesimler için pişirme daha düzensiz olabilir, ancak bunu en aza indirmeye yardımcı olacak bazı teknikler vardır. Gelecekteki yayınlarda bu konuda daha fazla.
Grassi, New Jersey'de GCS'yi satın aldı
New York merkezli bir Top 100 Firması olan Grassi, 29 Mart'tan itibaren geçerli olmak üzere Gramkow, Carnevale, Seifert & Co.'yu satın alarak New Jersey'deki ayak izini genişletti.
Anlaşma, Grassi'nin GCS'den liderlik ekibine dört ortak ekliyor: Francis Shovlin, Dino Rizzo ve Bob Carpenter ile birlikte New Jersey Market'in eş-lideri olarak atanan Ted Carnevale. GCS'den diğer 25 personelle birlikte, yılın ilerleyen aylarında Grassi'nin New Jersey'deki Park Ridge ofisine taşınmadan önce Oradell, New Jersey'deki mevcut konumlarından müşterilere hizmet vermeye devam edecekler. Grassi'nin 37 ortak da dahil olmak üzere 353 çalışanı bulunmaktadır.
Anlaşmanın mali şartları açıklanmadı. Grassi 64. sırada Bugün MuhasebeYıllık geliri 77.68 milyon dolar olan 2021 İlk 100 Firma listesi. Grassi, diğer CPA firmaları gibi, ekonomi pandemiden kurtulmaya devam ederken ve varlıklarını genişletmeye çalışırken daha fazla M&A anlaşması yapıyor. GCS, Grassi'ye katılmadan önce New Jersey, Bergen County'deki en büyük bağımsız muhasebe firmasıydı. Grassi'nin Garden State'deki profesyonel sayısını artırmanın yanı sıra, satın alma, Grassi'nin sağlık hizmetleri, emlak, üretim ve dağıtım, profesyonel hizmetler ve kar amacı gütmeyen kuruluşlar dahil olmak üzere GCS'nin de hizmet verdiği bazı pazar sektörlerindeki hizmet yeteneklerini artırıyor.
GCS'nin kurucusu ve yeni Grassi ortağı Ted Carnevale yaptığı açıklamada, "Geçtiğimiz 37 yıl boyunca New Jersey'deki işletmelere ve sakinlere hizmet etme ve onlarla birlikte büyüme ayrıcalığına sahip olduk" dedi. "Müşterilerimiz büyümeye ve gelişmeye devam ederken, Grassi gibi bir bölgesel lidere katılmak, onlara başarılı olmak için ihtiyaç duydukları genişletilmiş kaynakları ve hizmetleri sağlamak için devam eden görevimizde doğal bir seçimdi."
GCS, aile şirketlerine ve özel şirketlere danışmanlık, vergi, denetim, muhasebe ve bordro hizmetleri sunmaktadır. Ayrıca işletme sahipleri ve bireysel vergi mükellefleri için emlak planlama, konsiyerj hizmetleri ve değerleme ihtiyaçları da sağlar.
Grassi yönetici ortağı Louis Grassi yaptığı açıklamada, "New Jersey'de ve üç eyalet bölgesinde işletmelerin büyümesine yardımcı olmak her zaman firmamız için bir öncelik olmuştur" dedi. "Ekibimize böylesine köklü ve itibarlı bir New Jersey firmasının eklenmesi, yalnızca sağlayabileceğimiz yetenek ve deneyim havuzunu derinleştirmekle kalmıyor, aynı zamanda eyaletin iş dünyasına ve hayati sektörlere olan sarsılmaz bağlılığımızı da gösteriyor." New Jersey, Grassi'nin yedi konumundan biridir. Diğer ofisler Jericho, Ronkonkoma ve White Plains, New York Needham, Massachusetts ve Palm Beach, Florida'dadır.
Geçen Ekim ayında Grassi & Co., satın alarak Boston metropol alanına genişledi. Levine, Caufield, Martin ve Goldberg PC, Needham, Massachusetts'te bir firma.
Hareket Halindeki Şefler
CHLOE COSCARELLI, Kalabalık vegan restoranların kurucusu ve ortağı olan By Chloe, artık kendi adını taşıyan markayla değil. En başından beri, restoranlar, marka üzerinde çalışan Samantha Wasser ile ESquared Hospitality tarafından geliştirildi ve sahiplenildi. Yorum için ulaşılamayan Bayan Coscarelli, geçen yıl şirketten ayrıldı. Son tahkim, ESquared'in Bayan Coscarelli'nin ortaklığını feshedebileceğine ve hızla genişleyen By Chloe grubunu onun katılımı olmadan finanse etmeye ve yönetmeye devam edebileceğine karar verdi.
Adayların eşleri Murphy ve Guadagno (Tammy ve Michael) ile tanışın
Biri, Chris Christie'nin yerine New Jersey'nin 27'si valisi olma yarışında kampanya yolunda sürekli olarak yer aldı. Diğeri çok daha az görünür oldu - ama bunun iyi bir nedeni var.
Demokrat adayı Phil Murphy'nin karısı Tammy Murphy ve Cumhuriyetçi adayı Kim Guadagno'nun kocası Yargıç Michael Guadagno ile tanışın.
İçlerinden biri Garden State'in ilk eşi olmaya hazırlanıyor. 27 Salı günü Demokrat kazanırsa, Tammy Murphy first lady olarak Mary Pat Christie'nin yerini alacak. Cumhuriyetçi olursa, Michael Guadagno eyalet tarihinde yalnızca ikinci birinci centilmen olacak.
Murphys'in evliliğinin arkasındaki olağandışı hikaye ve neden Michael Guadagno'yu bas gitar çalarken bulabileceğin de dahil olmak üzere her ikisine de daha yakından bakalım:
Andrew Miller tarafından fotoğraf | NJ Gelişmiş Medya için
Bir Phil Murphy kampanya etkinliğine gittiyseniz, onu görmüş olabilirsiniz.
52 yaşındaki Tammy Murphy, sayısız etkinlikte kocasının yanında yer alarak, konuşmalar yaparak, para toplayarak, hatta haber bültenlerini yeniden okuyarak kampanyanın demirbaşlarından biri oldu. Ne de olsa, Virginia Üniversitesi'nde iletişim ve İngilizce okudu.
Tammy Murphy, NJ Advance Media'ya verdiği bir röportajda, "Başka biri bizim adımıza bir şey söyleyecekse, bunun bizim sesimizde olduğundan ve dil bilgimizi kullandığımızdan emin olmak istiyorum," dedi. "İnsanlarla tanışmak için yalnızca bir şansınız var. İlk izlenimler çok şey ifade ediyor."
Tammy, kendisinin ve Phil'in 23 yıl önce evlendikten sonra "ayrılmaz" olduklarını söyledi. Murphy'leri tanıyanlar onun en iyi danışmanı olduğunu söylüyor. Phil ayrıca onu Guadagno'yu 3'e 1 geride bırakan bir kampanyanın "fiili finans başkanı" olarak adlandırıyor.
Phil Murphy, "Birimiz bir şey yaptığında, diğeri hemen yanındadır" dedi. "İnanılmaz derecede ödüllendirici."
"Kampanyaya bir sürü farklı silah getiriyor," diye ekledi.
Tammy Murphy, kocası gibi, hayırseverliğe odaklanmak için evlendikten sonra sektörden ayrılmadan önce finans alanında çalıştı. Son üç yılda, kocasıyla birlikte kurduğu bir düşünce kuruluşu olan New Start New Jersey'nin başkanlığını yaptı.
O da New Jersey'li değil.
Murphy'lerin hiçbiri Garden State'den gelmiyor. Phil Boston bölgesindendir, karısı ise Virginia Beach, Virginia'da Tammy Snyder olarak büyümüştür.
Kocası, "fakir çalışarak" büyüdüğünü söylemek için bir noktaya değindi. Ancak Tammy, orta sınıfta büyüdüğünü söyledi. Babası hala bir araba satıcısı.
"Büyürken, Phil'den kesinlikle daha iyi durumdaydım," dedi.
Sonunda, kolejin başkan yardımcısı olduğu Virginia Üniversitesi'nden mezun oldu. Halen orada mütevelli heyetinde görev yapmaktadır.
Murphy'lerin dört çocuğu için tavsiyeleri var: Don's bizim yaptığımız gibi evlenmeyin.
Phil ve Tammy 1987'de tanıştılar ve Goldman Sachs'ta birkaç yıl birlikte çalıştılar, ancak yakın değiller.
Sonunda, ikisi de ayrı ayrı Avrupa'ya gittiler - Almanya'da Goldman'ın operasyonunu yöneten Phil ve Londra'da çalışan Tammy. O zamana kadar, temaslarını kaybetmişlerdi.
Ama ortak arkadaşları vardı. Ve bir gece Phil, Londra'da Tammy ve arkadaşlarıyla akşam yemeği yedi. O ödedi. Ona teşekkür eden ve iyiliğini geri ödeyeceğine söz veren bir not yazdı.
Aylar geçti. Ama sonra, Murphy'nin erkek kardeşi 49 yaşında kalp krizinden beklenmedik bir şekilde öldü. Tammy elini uzattı.
1993 kışında akşam yemeğinde buluştular.
"Tabii ki, 18 gün sonra nişanlandık," diye hatırladı Tammy.
Ve bundan sadece altı ay sonra evlendiler.
Phil, "Ailelerimizi yerden kaldırabilmek için en az altı ay beklemeye karar verdik," dedi.
"Komik," dedi Tammy. "Biriyle tanıştığında, ileride sorun olacak seri kişilik özelliklerine sahip olmadıklarından emin olmak için o kişiyle pek çok insanın tanışması gerekir. Aslında, Phil ve ben birbirimizi tanıyorduk ve aynı birçok arkadaşımız vardı. Phil hakkında ne düşündüklerini öğrenmek veya geçmişi hakkında daha fazla şey öğrenmek için X, Y veya Z ile tanışmam gerektiği düşünüldüğü gibi değildi. Kim olduğunu gerçekten biliyordum ve bir insan olarak ona gerçekten saygı duydum."
"Umarım bizim çocuklarımız yapmaz ama şansımız yaver gitti" diye ekledi gülerek.
Çift 2000 yılında Middletown'a taşındı, ancak daha sonra dört yılını Phil Murphy'nin ülkenin Amerikan büyükelçisi olarak görev yaptığı Almanya'da geçirdi.
Ed Murray tarafından Fotoğraf | NJ.com için NJ Advance Media
Jon Bon Jovi, Tammy Murphy ve Phil Murphy 2014 yılında bir etkinlikte birlikte oturuyorlar.
Bir zamanlar Cumhuriyetçiydi
Murphy'ler Demokrat Parti'ye büyük bağışçılar olarak yıllarını harcadılar ve ülke çapındaki adaylara milyonlar verdi. Ve 2006'dan 2009'a kadar Phil Murphy, Demokratik Ulusal Komite'nin finans başkanı olarak görev yaptı.
Ancak Tammy Murphy bir zamanlar kayıtlı bir Cumhuriyetçiydi ve yıllar içinde George W. Bush, eyalet Senatörü Joseph Kyrillos ve New Jersey Cumhuriyetçi Parti de dahil olmak üzere GOP adaylarına binlerce dolar verdi.
Sebebinin basit olduğunu söyledi: "Temelde Mason-Dixon Hattı üzerinde büyüdüğüm için, büyüdüğüm bölgedeki insanlar büyük ölçüde Cumhuriyetçilerdi. Başlangıçta, bu benim eğilimimdi."
Ancak Murphy sonunda bunun 2000'lerin ortalarında değiştiğini söyledi.
"Zamanla, insanlarla konuşurken 'Seni ilgilendiren ne?' veya 'Neye tutkulusun?' derlerdi ve ben de şöyle derdim: Ben seçim yanlısıyım, silah karşıtıyım, ben' çevre yanlısıyım," dedi. "Yol boyunca bana 'Biliyorsunuz, eğer bir etiket bulmak istiyorsanız, aslında bir Demokratsınız' şeklinde işaret edildi. Ben de, 'Ah, tamam' dedim.
Al Gore onu iklim değişikliğiyle mücadeleye yardım etmesi için seçti
Murphy'ler yıllar içinde Demokrat Parti'den eski Başkan Yardımcısı Al Gore da dahil olmak üzere birçok büyük isimle arkadaş oldular.
Aslında, tanınmış bir çevreci olan Gore, halkı küresel ısınma konusunda eğitmeye ve sorunla ilgili politikaları uygulamaya koymaya çalışan bir grup olan İklim Gerçekliği Projesi'nin kurucu üyesi olması için Tammy Murphy'yi seçti. Tammy örgütün sekreteridir.
Gore geçen ay Phil Murphy adına bir mitingde konuşmak için New Jersey'e geldiğinde, Tammy'yi adıyla çağırdı.
Gore, Ocean Township'teki kalabalığa, "Tammy, şimdiye kadar karşılaştığım en zeki, en açık sözlü, en kararlı çevre savunucularından biri," dedi. "Temiz havanızı, temiz suyunuzu korumak ve bu günlerde doğanın önümüze çıkardığı tüm felaketleri temizlemek için New Jersey için nasıl bir first lady olacağını hayal edin."
ANALİZ/GÖRÜŞ:
ABD Anayasasının İkinci Değişikliği sadece 27 kelimeden oluşuyor, ancak anlamlarıyla ilgili tartışmalar, kitap raflarının yasal tartışmaların yükü altında inlemesine neden olan ciltleri dolduruyor. Başkan Biden tarafından teşvik edilen ateşli silahlara yönelik yeniden canlandırılmış bir saldırı dönemi, ağırlığı daha da kötüleştiriyor. Sayısız yasal zorluğun sonuçları, silah sahibi olmanın ve silah taşımanın bir Amerikan hakkı olup olmadığını veya bir yanlış olarak yeniden sınıflandırılıp sınıflandırılmadığını belirleyecektir.
Bunun gibi popüler zamanlarda, Çerçeveciler ateşli silah hakkını hecelemek için kullandıkları kelimeler yabancı bir dil gibi okunurdu. 'İyi düzenlenmiş bir milis, özgür bir Devletin güvenliği için gerekli olduğundan, halkın Silah tutma ve taşıma hakkı ihlal edilmeyecektir.' Gerçekten o kadar karmaşık değil.
Kesin bir karara en yakın olanı, ABD Yüksek Mahkemesi tarafından Nisan ayı sonlarında görülen bir dava olan, eyaletlerin bir vatandaşın gizli bir ateşli silah taşıma hakkını kısıtlama yetkisine meydan okumasıdır. Bir çift New Yorklu, gizli bir silahın sağlayacağı kişisel korumaya yönelik özel bir ihtiyacın “uygun sebebi” göstermelerini gerektiren bir düzenlemeyi ön plana çıkardı.
New York'a ek olarak, gizli taşıma izni için uygunluk konusunda benzer kısıtlamalara sahip eyaletler arasında New Jersey, Rhode Island, Connecticut, Delaware, Hawaii, Maryland, Massachusetts ve California bulunur. Devletler, kimin izin alacağını belirlemek için geniş bir takdir yetkisi kullanır. Delaware ve Connecticut'taki başvuru sahipleri genellikle başarılıdır ve New Yorklular gibi New Jersey ve Hawaii'dekiler genellikle şanssızdır.
'Çıkarmalı' kuralları olan eyaletler bile, başvuru sahiplerinin, doğru ateş etme yeteneği de dahil olmak üzere, ateşli silahlarını güvenli bir şekilde kullanma konusunda yetkinlik göstermeleri gereken gizli taşıma sınıflarından geçmelerini şart koşar.
Silah kontrol grupları, gizli taşıma izinlerindeki sınırların ne kadar güçlü olursa, o kadar iyi olduğunu ima etmek için yorumladıkları verileri aktarır. Giffords Hukuk Merkezi, daha zayıf gizli taşıma kurallarına sahip eyaletlerde şiddet içeren suç oranlarının daha güçlü olanlara göre yüzde 13-15 daha yüksek olduğunu iddia ediyor. Yine de korelasyon nedensellik ile eşit değildir ve daha mantıklı bir şekilde yüksek suçun gizli taşıma konsantrasyonlarının sonucundan ziyade nedeni olduğu ileri sürülebilir.
Nitekim cemaatlerini bozan ruhsat sahipleri değil, kendi izinlerinden başka izinsiz taşıyanlardır. Heritage Foundation'a göre, 2007 ve 2019 yılları arasında ateşli silahlarla ilgili tüm cinayetlerin yaklaşık yüzde 0,7'sini gizli silah taşımaya yetkili olanlar oluşturuyor.
2021'de şu ana kadar ülke genelinde yüzde 30 artan cinayetlerle, gizli taşıma izni talep etmek için 'uygun neden' basittir. Bazı Amerikalıların kendilerini ve ailelerini kendilerine zarar verecek kişilerden korumaları gerekir. Çerçeveciler, bunu yapmanın yolunun “ ihlal edilmeyeceğine inanıyordu.”
Yasalara saygılı vatandaşlar, Yüksek Mahkemenin İkinci Değişikliğin açık anlamını onaylamasını ve devletlere "yayınlar" temelinde gizli taşıma izinleri vermelerini emretmesini beklemek için her türlü nedene sahiptir.
Daily Opinion Bülteni'ne kaydolun
Telif hakkı ve kopyası 2021 The Washington Times, LLC. Yeniden basım izni için buraya tıklayın.
New South Jersey gazileri merkezi, Medal of Honor savaş kahramanı olarak adlandırıldıKAPAT
Gönderildi!
Facebook beslemenize bir bağlantı gönderildi.
Bu konuyla ilgileniyor musunuz? Bu fotoğraf galerilerini de görmek isteyebilirsiniz:
LINDENWOLD — İnsanlar, gazilerle karşılaştıklarında hizmetlerinden dolayı genellikle teşekkür eder, ancak Güney Jersey'li bir çift daha fazlasını yapmak istedi.
Blackwood'dan Kathleen ve Michael Van Stine, birkaç yıl önce gazilere yardım edecek programlar oluşturmak, bu çabalar için bağış toplamak ve Veteran Administration hak talepleri ve temyizlerinde yasal yardım gibi gerekli hizmetleri sunmak için kar amacı gütmeyen Spectracare Foundation'ı kurdu.
Son zamanlarda, vakıfları, Blackwood-Clementon Yolu üzerindeki ofis binasındaki Carlton R. Rouh Gaziler Merkezini genişletti.
Van Stines, merkeze "Güney Jersey gazilerinin rahatlayabileceği, sosyalleşebileceği, öğrenebileceği, paylaşabileceği, öğretebileceği, ilham verebileceği ve akıl hocalığı yapabileceği sıcak, canlı bir yer" diyor.
Merkez, Lindenwold'un en ünlü gazisi, geç 1. Teğmen Carlton R. Rouh. Bir ABD Denizcisi, II. Dünya Savaşı sırasında üç kez yaralandı ve hem cesaret için Gümüş Yıldız hem de ordunun kahramanlık için en yüksek savaş tanıması ve hayatını başkaları için riske atması için Onur Madalyası aldı. Merkezin açılışı, Ulusal Silahlı Kuvvetler Haftası sırasında Rouh'un 102. doğum günü olacaktı.
Carlton R. Rouh, Onur Madalyasını takıyor. (Fotoğraf: Sağlanan fotoğraf)
Pasifik'teki Guadalcanal Savaşı'nda zaten bir kez yaralanan Rouh, 1944'te Peleliu adasında tekrar yaralandı, ancak savaşta kalmakta ısrar etti. Müfrezesini kurtarmak için vücudunu bir düşman bombasına attı. Hayatta kaldı, ancak uzun bir iyileşme gerektiren büyük göğüs ve karın yaralanmaları yaşadı.
"Bunu kendi başımıza yapamazdık. Toplum hizmetlerinin gönüllü kıdemli direktörü olarak görev yapan tıbbi bir sosyal hizmet uzmanı olan Kathleen Van Stine, çok sayıda gazi, işletme ve diğerlerinin devreye girip merkezin yenilenmesine ve açılmasına yardım ettiğini söyledi.
O ve kocası, vakıf ve yeni merkezi için gönüllü hizmet veriyorlar, memleketleri ne olursa olsun gazilere açık.
Spectracare Vakfı'nın Halkla İlişkiler Kıdemli Direktörü Kathleen Van Stine, Rev. William Hamilton, Cpl. (Ret.), Spectracare Foundation'ın İcra Direktörü Michael Van Stine, Hamilton'ın 11 Mayıs 2021 Salı günü Lindenwold'daki Carlton R. Rouh Gaziler Merkezi için kurdele kesme töreni sırasında kutsamasını izledikten sonra bakıyor. (Fotoğraf: Chris LaChall /Kurye Postası)
En büyük endişelerinden birinin kıdemli intiharların önlenmesi olduğunu söylediler.
Vakıf yönetici direktörü Michael Van Stine, “Ulusal olarak emektar intiharları günde 22'ye kadar çıkıyor” dedi ve “burada, New Jersey'deki evimizde yılda 80 ila 100 kişi var. Bunlara ezici bir çoğunlukla TSSB ve yetersiz kaynaklar ve özen (bu sorunu ele almak için) neden oluyor.”
Merkez, Medford'daki Forgotten Angels Equine Rescue'da gazilere eğlence, sosyalleşme, yemek kileri ve mutfak kullanımı, tele-toplantılar, danışmanlık, müzik ve dansta şifa programları ve sanat, mutfak sanatları ve atlarla terapötik programlar sunmaktadır. Bu yaz da bir bahçe programı için planlar var.
Bina ayrıca açık yeşil alana, tatlı su deresine ve Onur Yürüyüşü anıtına bitişiktir.
Açılış töreninde, Rouh'un kızı Jackie Govan, gaziler ve aileleri, VFW ve Engelli Amerikan Gazileri (DAV) üyeleri ve liderleri, bölge yetkilileri, Warriors Watch Riders, Rolling Badgers ve gaziler de dahil olmak üzere yaklaşık 200 kişilik kalabalığa konuştu. diğer motosiklet kulüpleri, Erkek İzciler ve Kız İzciler. Çeşitli hizmetlerin askeri gazileri vatansever müzik ve bir renk muhafızı sağladı.
Carlton R. Rouh'un kızı Jackie Govan, 11 Mayıs 2021 Salı günü Lindenwold'daki Carlton R. Rouh Gaziler Merkezi için düzenlenen kurdele kesme töreninde konuşuyor. (Fotoğraf: Chris LaChall/Courier-Post)
Jefferson Cherry Hill Hastanesi'nde psikiyatri hemşiresi olan Govan, "Bu çok büyük bir onur ve bugün çok gurur duyardı" dedi.
Merkeze “uygun bir haraç” dedi çünkü babası her zaman diğer gazilere, özellikle de Vietnam'da görev yapanlara yardım etmek için uzanıyordu. Govan, Rouh'un gazileri akşam yemeğine davet etmekten keyif aldığını ve servis üyelerinin sık sık sadece onunla konuşmak için uğradığını söyledi.
Govan kalabalığa “Umarım bu tür deneyimler burada gerçekleşir” dedi.
Babası Lindenwold belediye başkanı oldu ve en son Gaziler İdaresi'nde orduda görev yapanlara yardım etti. Ayrıca Blackwood'un VFW üyesiydi ve Govan'a göre, 1977'de 58 yaşında ölmeden önceki gece oradaydı. Berlin Mezarlığı'na gömüldü.
Gloucester City'den engelli Vietnam gazisi Robert Kotter, Spectra Foundation'ın gönüllü avukat savunucusu Sally Stenton tarafından zaten yardım aldı ve yeni merkezin hazırlanmasına yardım ederek geri veriyor.
Gloucester City'den, Vietnam'da görev yapmış engelli bir ABD Deniz gazisi olan Bob Kotter, 11 Mayıs 2021 Salı günü Lindenwold'daki Carlton R. Rouh Gaziler Merkezi'nin kurdele kesme törenine katılırken Amerikan Bayrağını selamlıyor. (Fotoğraf: Chris LaChall /Kurye Postası)
Baston kullanan ve Ajan Orange maruziyetinden metastatik kanser olduğunu söyleyen Kotter, “VA'dan yüzde 100 sakatlık arıyordum ve bununla ilgili sorunlar yaşıyordum, ancak Sally bir kez dahil olduğunda, yedi hafta sonra anladım” dedi. "Buraya geldiğimde gaziler için neler olup bittiğini görmek kalbime dokundu, bu yüzden yardım etmeye karar verdim."
Merkez, Kotter'in bağışladığı yeni TV'lerin ve Govan'ın bağışladığı bir bilardo masasının teslim edilmesini bekliyor.
Camden İlçe Komiseri ve Gold Star annesi Melinda Kane, Rouh'un "kendini feda etmeye" istekli olduğunu ve takip edilecek bir örnek teşkil ettiğini söyledi.
İkinci Dünya Savaşı sırasında bir deniz piyadesi olan babası, bir ABD Ordusu doktoruyla evli olan ve Denizci oğlu Jeremy, 2010 yılında Afganistan'da 11 erkeği kurtarırken öldürülen Kane, “İyileşmenin bu duvarların içinde gerçekleşeceğini biliyorum” dedi.
"COVID nedeniyle bir yıldan fazla bir süredir tecrit edilen bu kapıların şimdi her zamankinden daha fazla açılması gerektiğini ve bu merkezin sadece gazilere değil, onları seven arkadaşlara ve ailelere muazzam destek sağlayacağını da biliyorum. ”
Ziyaretçiler 11 Mayıs 2021 Salı günü Lindenwold'daki Carlton R. Rouh Gaziler Merkezi'ni geziyor. (Fotoğraf: Chris LaChall/Courier-Post)
Irak ve Afganistan'daki muharebe turlarından sonra Ordu çavuşu olarak emekli olan Riverside'dan Burlington İlçesi gazisi Tom Polino, merkezin kritik bir ihtiyaca hizmet ettiğini söyledi. Veterinerler için tek adres olacak” dedi.
Bölgedeki diğer birkaç kuruluştan biri, Gloucester County'deki bir başka kar amacı gütmeyen kuruluştur ve aynı zamanda genişlemekte ve hizmetleri arasında geçiş konutları ve aynı zamanda bir at programı da bulunmaktadır.
Blackwood VFW Yardımcı üyesi Camilla Albano Salı etkinliğine geldi ve beklenmedik bir şekilde merkeze Rouh hakkında sakladığı bir albümü ve onun beyaz Denizci üniforması içinde ve madalyasını taktığı bir fotoğrafını bağışladı.
81 yaşındaki Voorhees'den emekli Deniz Yarbay Al Bancroft, yanında karısıyla birlikte bir yürüyüşe çıktı.
Deniz Piyadelerine katıldığını çünkü çocukken tanıştığı Carlton Rouh'dan ilham aldığını söyledi. Yeni merkezi, şüphesiz daha fazla gaziye yardım edecek muazzam bir yer olarak nitelendirdi.
Camden İlçesi DAV Bölüm 4'ün komutanı Patrick Watson, 95 yaşındaki İkinci Dünya Savaşı ve Donanma gazisi Camden'den Waddell Artie Tidwell'i getirdi.
Watson, "Carlton Rouh fedakarlığın özüydü, o yüzden yardım ederek kendi fedakarlığımızı gösterelim" diye teşvik etti.
Ev yapımı Kreozot
Blue Stone = Bakır Sülfattır ve yosun kontrolüne ve ayak çürümesine yardımcı olur.
Pdfangus
Tanınmış üye
Burada bir uzvun üzerine çıkıp bir kez daha cehaletimi ortaya çıkaracağım. Bu tarif bana çok iyi geliyor, ancak yanmış dizel yağının ne anlama geldiğini bilmiyorum.
Bu kullanılmış yağ, traktör yağ değişimlerindeki gibi mi? Eğer değilse, nedir?
Kenojoe
Tanınmış üye
Alberta'lı çiftçi
Tanınmış üye
MichaelLaBelle
Yeni Üye
Ahşabı "işlemden geçirirken" göz önünde bulundurulması gereken bir şey. Ticari bir arıtma tesisi, fırında kurutulmuş ahşabı (direkler, levhalar) alır, işleme solüsyonu ile dolu bir tanka koyar ve tankın tüm içeriğini önceden belirlenmiş bir basınca getirir. Çözelti ahşaba zorlanır ve basınç düşer. Tüm işlem, basınç önceden belirlenmiş bir süre boyunca tutulana kadar tekrarlanır, böylece ahşabın doymuş olduğunu gösterir.
Ticari olmayan bir operasyona eşdeğer olabilecek tek şey, tedavi solüsyonunun direğin altını yukarı çekmesine izin vermek ve böylece en azından zeminle temas eden kısmı doyurmaktır. Arıtma solüsyonunuzla "su kütüğüne" sığdırmak için yeterince uzun süre ıslanmasına izin vermediğiniz sürece, bir tahtayı tamamen doyurmanın iyi bir yolu yoktur.
Jesse james
Yeni Üye
Jimshipler
Yeni Üye
İşte her ikisi de iyi çalıştığı için bakmaya değer iki çözüm.
Seçenek 1: Bakır Sülfat, egzotik maddeler kullanmadan elde ettiği kadar iyidir. CS'yi satın almanın en iyi yolu, onu granül veya sıvı olarak toplu olarak satın almaktır. Veya ev deposuna gidin ve tesisat bölümünde septik kök öldürücü satın alın, daldırma olarak kullanılabilecek, üzerine boyanabilecek veya enjekte edilebilecek güçlü bir aquas solüsyonu yapmak için biraz su ekleyin. Direkler için iyi bir "daldırma" yapar, ancak en iyi yol, malzemeleri ahşabın üzerine koymak değil, ahşabın içine almaktır.
Su gibi boyar, bu yüzden yeşile dönmeye hazır olun. Eski giysiler, lastik eldivenler vb.
Enjeksiyon için (aslında basınç farkı kullanan bir sıvı transferi), bir ucu kapaklı ve diğer dişli veya her ikisi de dişli olan 10 inçlik bir boru parçasından basit bir vakum odası yapın. Bir ucu, üst ucu ve 1/2" M.P.-1/2" F. havşa fitinginde delin ve üzerine dişli bir vakum hortumu koymak için bir havşa, döner ve 1/4" redüktör ile oluşturabilirsiniz. 1/2", çalışması kolay olduğu ve pompa giriş boyutuna düşürülmesi gereken pompaya geri kısıtlamaya izin vermediği için iyi çalışır/ Fantezi olmak istiyorsanız, vakum borusu haznesine 2" küresel vana tahliyesi ekleyin alt. Direklerden çıkan döküntüleri işlemek için daha büyük bir tahliye hattına ihtiyacınız var.
Direği boruya yükleyin, çözeltiyi örtmek için ekleyin ve direkler çözelti içindeyken birkaç dakika boyunca vakumlayın. (İçini görebilseydin, tahtadan bir milyon minik baloncuk çıktığını görürdün. Kabarcıklar durduğunda, yaklaşık 5 dakika, sonra vakumu bırak ve yaklaşık 10 dakika atmosfer basıncında oturmasına izin ver. O kadar derin olduğunu bilmelisin. Ahşabın içine nüfuz etme sadece bir fark basıncı altında mümkündür (yüksek basınç veya vakum).Vakum yapmak basınçtan çok daha kolay ve basittir, ayrıca daha güvenlidir.Liman navlunundan 110 VAC'lik bir vakum pompası iyi çalışır.
Bunu vakumlu poşet tekniğiyle de yapabilirsiniz, ben yaptım ama kurmak biraz beceri ister ama büyük partileri dakikalar içinde yapabilirsiniz. Güçlü sızdırmaz kapaklı ve içi plastik olan 4 x 10'luk bir tank kullandık. İyi çalıştı.
Seçenek 2: Daldırma işleminden sonra kurumasına izin verirseniz ve gerçekten çürüme konusunda endişeleniyorsanız, "kömür katranı epoksi" adlı bir boya kullanırım. "Bu, teknelerin ve gemilerin dibi için yapılmış ve kolayca bulunabilen oldukça ucuz bir malzemedir. Sherwin Williams iyi bir kaynaktır, ancak sipariş vermeleri gerekebilir. Bu iki parçalı bir boyadır, bu nedenle direklerinizi 2x4'lerde toplu olarak yerleştirin ve tüm yüzeyleri boyamak için direkleri yuvarlarken malzemeleri yuvarlamaya hazır olun. Dipleri veya tüm direği kaplayın. Su, yağmur ve böceklerden bariyer yapmak için insanoğlunun bildiği en iyi şey. Küçük partiler halinde karıştırın ve bir seferde yalnızca ihtiyacınız olanı kullanın. 5 galonluk kovalarda satın almak en iyisidir. Bir katalizörle birlikte gelir, ancak yıllarca iyi kalması için bir buzdolabında saklayın.
CTE oldukça sertleşir ve yaklaşık 2 saat veya gece boyunca kürlendikten sonra kolayca transfer olmaz. Ahırda ne kadar sıcaksa o kadar iyidir ve 2 galonluk bir püskürtme teçhizatı ile püskürtülebilir.
Yalnızca 2. seçeneği yapabilirsiniz ve yaklaşık 8 yıl boyunca çalışacaktır. Her ikisini de yapmak sonsuza kadar sürer.
Kushners başka bir N.J. mülkü satın aldı. Jersey portföylerinde başka neler var?
New Jersey'deki apartman mülklerinin çoğunu on yıldan uzun bir süre önce Manhattan'a odaklanma değişikliğinin bir parçası olarak sattıktan sonra, bir zamanlar eyaletin kiralama pazarında önemli bir ev sahibi olan Kushner Companies, bir zamanlar adını verdiği yere yavaş yavaş geri dönüyor. ev.
Geçen hafta, eski CEO'su Jared Kushner'ın şu anda kayınpederi Başkan Donald Trump'ın yönetim üyesi olduğu gayrimenkul geliştirme şirketi, 2012'den bu yana dördüncü New Jersey apartman kompleksini satın aldığını duyurdu.
Hackensack'teki Prospect Bulvarı. (Google Haritalar)
Şirket, Hackensack'teki 360 üniteli çok aileli kiralık bir mülk olan Prospect Place'i kapattığını söyledi.
Şirket başkanı Laurent Morali yaptığı açıklamada, "New Jersey'de harika işverenlere, üst düzey kurumlara, eğitimli bir işgücüne ve New York City metro alanına kolay erişime sahip bu çok aileli alt pazardan heyecan duyuyoruz" dedi.
Şirket, iki binanın devralınmasının lobiler, koridorlar, çocuk oyun alanı, köpek parkı ve yeni bir oturma salonu da dahil olmak üzere “birimlerin ve sosyal alanların önemli ölçüde yenilenmesini gerektirdiğini” söyledi.
Şirket, satın almanın ayrıntılarını açıklamayacağını söyledi, ancak kaynaklar, ülke genelinde 420.000'den fazla kiralık birimi yöneten Charleston merkezli bir emlak şirketi olan Greystar ile 100 milyon dolarlık bir anlaşma olduğunu ve New York Community Bank tarafından finanse edildiğini söyledi. .
Jared Kushner (Olivier Douliery | Abaca Press/TNS)
Genişleyen bir ayak izi
Jared Kushner'ın Beyaz Saray kadrosuna katılmasından bu yana, şirketin gayrimenkul girişimleri ve yabancı yatırım arayışları, özellikle de ağır kaldıraçlı bazı projeleriyle bağlantılı olarak, giderek artan bir inceleme altına alındı. Yüksek profilli konumu, ailesinin geniş kapsamlı ticari çıkarlarını içeren potansiyel çatışmalar hakkında sorulara yol açtı.
Bu ilginin çoğu, 2006'da 1.8 milyar dolara satın alınan 41 katlı bir gökdelen olan 666 Fifth Avenue'de toplandı. Gayrimenkul patlamasının zirvesinde satın alınan birçok analist, şirketin mülk için çok fazla ödeme yaptığını ve Kushner Şirketlerinin 1,2 milyar dolar ile karşı karşıya olduğunu söylüyor. Binanın ipoteği Şubat 2019'da ödenecek.
Diğer bazı New York projelerinden vazgeçmiş olsa da, firma, apartman portföyünün bir zamanlar milyonlarca ürettiği eyaletteki ayak izini yeniden genişletmek için harekete geçti.
New Jersey'deki mevcut gayrimenkulleri ve proje teklifleri arasında:
Bin Yıllık Restoran
Not long ago, in the brown dawn light of the western Paris suburbs, three Americans could be seen taking a mildly illicit walk through the Rungis wholesale food market. The three Americans—the California chef Alice Waters, the vegetable scholar Antoine Jacobsohn, and me—all had something on their minds, and all were in a heightened emotional state that had its origins in something more than the very early hour and the very chilly weather.
Alice Waters was in a heightened emotional state because, as many of her friends believe, she is always in a heightened emotional state, particularly when she is in the presence of fresh produce. Alice, who was wearing a wool cloche, is a small, intense, pale, pretty, fiftyish woman, with a quiet, satisfied smile and a shining, virtuous light in her eye—the kind of American woman who a century ago would have been storming through saloons with a hatchet and is now steaming fresh green beans, but with similar motives. Her vision is rooted in the romantic Berkeley politics that she practiced before starting her restaurant, Chez Panisse, with a ten-thousand-dollar loan twenty-seven years ago. She believes in concentric circles of social responsibility, with the reformed carrot in the backyard garden insensibly improving the family around the dinner table, the reformed family around the dinner table insensibly improving the small neighborhood merchants they shop with, the reformed neighborhood merchants improving their city, and so right on, ever upward and outward, but with the reformed carrot always there, the unmoved (though crisply cooked) mover in the center.
Earlier this year, Alice was invited to open a restaurant at the Louvre, by Mme. Hélène David-Weill, the très grande dame who is the director of the Musée des Arts Décoratifs there. An enthusiastic article in the Zamanlar gave the impression that this was a fait accompli, or nearly so. In fact, in September it still existed essentially only as an enthusiasm in the eye of Alice Waters, Mme. David-Weill, and Richard Overstreet, an American painter who lives in Berkeley and Paris, and who has been the go-between since the beginning. (Francis Ford Coppola was the first person to suggest Alice to Mme. David-Weill.) Alice had come to Paris to move the project along, and Richard had brought her together with Antoine as a possible “principal forager,” on the lines of a principal dancer, for it. Rungis was the setting for their long-awaited meeting.
Antoine Jacobsohn was in a heightened emotional state because he is in a heightened emotional state whenever he visits the Rungis market. Twenty-nine years ago, Rungis replaced the great Les Halles complex, which had dominated central Paris from the fifteenth century until after the Second World War, and which Zola called, in a novel he devoted to it, “The Belly of Paris.” For Antoine, Les Halles was not just the belly of Paris but its heart, and for him the replacement of Les Halles by Rungis is the primordial sin of modern France—the destruction of Penn Station, Ebbets Field, and B. Altman’s combined.
“When the market moved out of Les Halles,” Antoine was saying, as he led our little party—it was illicit because, strictly speaking, you need a permit to shop at Rungis—“it effectively changed the relationship between pleasure and play and work in all of Paris. For centuries, because the market was at once a center for restaurants and for ordinary people, a whole culture grew up around it. Shopping and eating, the restaurant and the market, the stroller and the shopper, the artisan and the bourgeois—all were kept in an organic arrangement. And, because many of the goods couldn’t be kept overnight, it meant that what was left at the end of every day was given to the poor. But for trivial reasons—traffic and hygiene—they made the decision to move the market to Rungis, and left a hole in the heart of Paris. There was no place allotted here for the small artisan, for the small grower, or for the organic market.” He shook his head in disbelief. Antoine was raised in North Plainfield, New Jersey, by a French mother he has a research fellowship at the Museum of Vegetable Culture, in the Paris suburb of La Courneuve, a degree in agricultural sciences from Cornell, and a perfect, crisp, contrary French mind trapped in an American body and voice box. Antoine has been known to give his friends an idealized poster of the twenty-four cultivated radishes—some lost, some extant—of the Île-de-France, and he has written beautifully, not to say longingly, of the lost monstrous spinach of Viroflay and the flat onions of Vertus.
We had been joined by Sally Clarke, of Clarke’s restaurant, in London, who is one of Alice’s many spiritual godchildren. The two chefs seemed torn between delight and surprise—delight in the freshness and green beauty of the vegetables, surprise at the lack of variety.
“I’m going to show you the space left for the local growers,” Antoine went on. We walked through the aisles of the vast, chilly airplane hangars of vegetables: bins of girolles, crates of shiny eggplants. It all looked wonderful but remarkably standardized, which explained the standardization of what the average Paris greengrocer sells.
“Imagine,” Antoine said. “So many radishes gone the artichokes of Paris, almost gone the turnips of Vaugirard, gone. There’s a variety of beans that one reads about all the time in nineteenth-century texts. But gone! We’ve kept some seedlings of the plants in the museum, and they could be revived.”
“We’ll plant them in the Tuileries,” Alice said softly, but with determination. One of her dreams for the restaurant is to raise a vegetable garden right outside the door.
Antoine walked along, greeting old friends and growers. “This man has excellent tomatoes,” he now whispered to Alice.
“Does he grow organically?” she asked urgently. In recent years, Alice has become a fanatic of organic growing.
Antoine, who had been telling Alice how the French sense of terroir—of the taste and traditions of a local region—was more important to authentic produce in France than the precise rules of organic growing, asked the grower. The man shrugged, and then explained his situation. “He says he’s giving up the business, in any case, as it happens, since it’s becoming hopeless,” Antoine said to Alice. (He failed to add that every French merchant, in every field, will always tell you that it’s hopeless, he’s going to give up the business when French weapons salesmen go to China to sell missiles, they probably shrug when the Chinese start to bargain and say, Well, it doesn’t matter, we’re giving up the business anyway, it’s a hopeless métier.)
Alice gave the grower a steady, encouraging look. “We just have to get the suppliers to adapt,” she said. “That’s what we did at Chez Panisse. You have to let them know there’s the demand. You have to bring them along with you.” In the early-morning light, you could sense Alice Waters’ eyes radiating the spiritual intensity that for so long has startled and impressed her friends and admirers, and has set her apart from other chefs, making her a kind of materfamilias to a generation of chefs ranging from Sally Clarke to Michel Courtalhac, in Paris. (He keeps a photograph of Alice in the window of his restaurant.) Aubert de Villaine, who is the co-director of the Domaine de la Romanée-Conti, the greatest wine estate in France, speaks of her in hushed tones, less as a superior hash-slinger than as a kind of cross between Emily Dickinson and La Pucelle. “There’s something crystalline about her—an extraordinary purity of spirit,” he said not long ago. “She’s one of les vigiles en haut, the watchman in the crow’s nest, seeing far ahead. The thing I most admire about Alice is the sense that the sensual is not really sensual if it is not, au fond, spiritual.”
Antoine nodded at another merchant across the way. “Now, this man grows excellent asparagus,” he whispered. “It’s interesting. Two hundred, a hundred and fifty years ago, it was always green asparagus now the demand is for white asparagus.”
He went up to the grower and said, in French, “Why is it that no one any longer grows green asparagus—when was it that people went over to white asparagus?” The man gave him an incredulous look, and then said, in the beautiful clear French of the Île-de-France, “You know, I would say that what you’ve just stated is the exact contrary of the truth.” It was a perfect Parisian tone of voice—not disputatious, just suggesting a love of the shared pursuit of the truth, which, unfortunately, happens not to be in your possession right now.
Antoine made the right response. He raised his eyebrows in polite wonder while smiling only on the left side of his face, an expression that means, How greatly I respect the vigor of your opinions, however much they may call to mind the ravings of a lunatic. “What do you mean?” he demanded.
“Well, it is my experience that everyone grows green asparagus now. It’s all you see for decorative plats, that touch of green. In the magazines, for instance, among the fashionable chefs, it’s all you see, green asparagus. It has a much greater decorative effect. It’s obvious.”
“Ah, yes, for decorative effect,” Antoine agreed calmly. Everybody won.
As they were speaking, I was poking a pile of girolles nearby, and wondering if I had made a mistake in not planning to serve some kind of autumnal mushroom plate for dinner the next night. I was in a heightened emotional state because I had offered to cook dinner for Alice Waters, and I had spent most of the summer worrying about what I would cook and how it would taste. I had decided to try and sneak in a little serious shopping while I was observing Alice and Antoine. I had also decided to go out later that day and buy a new set of dinner plates. I had come to both of these decisions more or less in the spirit of a man who, having in an insane moment invited Michael Jordan over to play a little one-on-one, decides that he might as well use the occasion to put down a new coat of asphalt on the driveway.
I had made up my mind to do a lamb braised for seven hours—a gigot de sept heures, as it’s known—which would be cooked in the Provençal style, with eggplant and tomatoes. But to be in Rungis at dawn with two such devoted terroiristes as Alice and Antoine, for whom cooking is meaningful only if it is an expression of the place where the things are being cooked, made me feel a little guilty. I was going to have to get the tomatoes out of a can, and though the canned tomato is absolutely typical of my own terroir, I somehow felt that they would disapprove.
Nearby, Alice had found frisée and watercress and was looking at them raptly—not with the greed of a hungry man seeing dinner but with the admiration of William Bennett looking at a long marriage. “There’s nothing so beautiful as French watercress,” she said. “I can recall walking down the Rue Mouffetard in 1965, my first year in Paris. I was a girl from New Jersey who’d grown up on frozen food, and to see the baskets and baskets of greens, so many shades of green and red!
“I walked up and down the street, my eyes unbelieving,” she went on. “I had never tasted an oyster. I went through Normandy, eating eighteen at a time, and drinking apple cider, and it was so wonderful that I was just carried away, and I would fall asleep by the roadside. When I got back to Berkeley, I thought of opening a crêperie, and I tried to import some of the cider and found out that there was alcohol in it. That was why I kept passing out! I thought it was just the oysters and the apple juice and France.” She was lost for a moment.
“You know,” Antoine said, coming over, “there used to be asparagus grown in Argenteuil, just down the river from Paris—great asparagus. And they used to have figs in Argenteuil, too. The white figs of Argenteuil, they were called in the nineteenth century. The trees were bent over with weights, so that the branches could be buried in the ground, to protect them all through the winter. Yet we think of figs as a southern fruit.”
“Oh, we have to have them,” Alice said, her eyes moist with emotion. “The white figs of Argenteuil! We’ll grow them again. It can be done, you know.” We had been wandering through the airplane hangars, and were standing among towers of carrots and leeks, mountains of haricots verts. She looked upward and, Pucelle-like, seemed to be seeing before her—in a vision, as though they were already tangible, edible—the white figs of Argenteuil: an improbable Berkeley Joan, imagining her France restored to glory.
I had been thinking about various menus ever since I’d had the idea of cooking dinner for Alice, and for a while I’d thought I might do a four-hour braised leg of lamb that I had found the recipe for in the Sunday magazine of the London Independent. Unfortunately, I had lost the issue of the magazine. I had the phone number of the editor, but I thought that it was unprofessional journalistic practice, in this day and age, to call up a fellow scandalmongering cynic and ask him if he would mind thumbing through his back issues for a recipe. Then, this summer, I came upon a copy of a twenty-five-year-old recipe book written by the wonderful (and blind) food writer Roy Andries de Groot. The book was called “The Auberge of the Flowering Hearth.” Half cookbook, half “Lost Horizon” remake, it tells about a little inn—the Auberge of the Flowering Hearth—which the author discovered in the French Alps, while he was on an assignment to write something on how the monks down there make Chartreuse. The menu called for mussel soup, poached pears, and a gigot de mouton de sept heures—the same slow-cooked lamb that I had lost the recipe for but, in this case, given the whole, classic nine yards, or seven hours. Sounded great, and was in the right spirit for the occasion—part of the history of the American love of French cooking.
Then I had another inspiration. As Alice Waters would have wanted, my childhood had been a series of intense family dinners, evening after evening, with their own set of “social protocols,” and one of the most cherished of these family dinnertime protocols was known as Getting Someone Else to Do the Work. I decided to call Susan Herrmann Loomis, who lives in Normandy, and ask her to come to Paris to help me cook. Susan is the author of books on French and American country cooking, and has a C.I.A.-worthy gift for going into deep cover in a strange region and coming out with its secrets. She cheerfully agreed to help, and after much discussion—she felt that the mussels would be too similar in color to the gigot, a feat of pre-visualization that increased my respect for the things a professional cook knows that an amateur doesn’t—we decided that we would cook together. We scoured markets and arrived at a menu: steamed autumn vegetables with aioli, or garlic mayonnaise the seven-hour lamb with eggplant and tomatoes and an apple tart with rosemary. I went out and got the best bottle of Chartreuse I could find, to keep it honest to de Groots memory.
While we prepared, Alice continued her tour of Paris. The idea of a restaurant turned out to have been something of an afterthought at the Musée des Arts Décoratifs, which is an annex of the Louvre, out on the Rue de Rivoli. For many years, it had been a sleepy, unattended institution, filled with old clocks and settees. Mme. David-Weill’s reign devoted a recent exhibition to the Tati stores, a kind of French Woolworth’s, and has promised in general to be much more swinging. Still, the space that had been put aside for eating, though it looked out from the back of the museum onto the Tuileries gardens, lacked some of the amenities of modern restaurants. “It’s all those kinds of basic things,” Alice explained after she had seen it. “Where do the employees wash their hands? Where are the umbrellas for the rainy days? It’s only ninety covers, which is even fewer than Chez Panisse.” She went on, diplomatically, “It’s really more of a tearoom size than anything else. I worry that the space is too small to express what we’d like to express.” In a kind of mission statement, she has described the restaurant as she imagines it:
A platform, an exhibit, a classroom, a conservatory, a laboratory, and a garden. It must be, in a phrase, an art installation in the form of a restaurant, expressing the sensuousness of food and putting people in touch with the pleasures of eating and with the connection between those pleasures and sustainable agriculture. . . . All the elements of the collaboration, from the menu to the décor, will clearly demonstrate where the food comes from and how it was grown. The emphasis is going to be on the food, the kind that makes eating a soul-nourishing experience. Amidst the grandeur of the Louvre, the restaurant must feel human, reflecting the spirit of the farm, the terroir, and the market, and it must express the humanity of the artisans, cooks, and servers who work there.
Yet Alice seemed unperturbed by the difficulties she has the sublime California confidence that all physical problems are susceptible to a little intense spiritual pressure. “I’m not worried,” she said. “If we can solve the space problem, everything else will fall into place. I don’t really want it to be an extension of Chez Panisse in Paris. There will be a vegetable garden, but more important will be establishing a relation to a whole network of suppliers. I’m going to work with Eiko Ishioka, the great Japanese designer, who will do an inspired job. And now I’ve found my forager, in Antoine. This restaurant could be the next step, it could be a statement about diversity on so many levels. It could be the next part of an effort to keep people from perceiving life in the unified way that the mass culture demands.” (When she’s asked if her daughter, Fanny, has ever gone to a McDonald’s, she answers, carefully, “She may have. During a soccer match or something. But I’ve told her that while she’s free to do it if she wants to, I would rather not get involved in that kind of activity.”)
Alice is acutely aware that there are people who see something hypocritical or unreal about a woman who presides over an expensive restaurant preaching against commercial culture. This is silly, of course—if there’s going to be a faith, somebody’s got to live in the Vatican—but it is also false on its own terms. She has scrupulously kept Chez Panisse out of mass merchandising of any kind. There are no Chez Panisse frozen foods, no Chez Panisse canned sauces, no Chez Panisse pasta. There are only cookbooks and a line of granola. Alice Waters is in every way the anti-Wolfgang Puck. (People who know insist that the restaurant still makes remarkably little money for such a famous place.) In a speech she made recently to teachers involved with the “garden in every school” project, in California, she pointed out that “all too many kids—both rich and poor—are disconnected from civilized and humane ways of living their lives,” and then added the Berkeley Basic Truth: “The sensual pleasure of eating beautiful food from the garden brings with it the moral satisfaction of doing the right thing for the planet and for yourself.”
Most people feel that Alice is the figure par excellence of the great Berkeley Transformation, in which the wise children ate the revolution before it had a chance to eat them. Kermit Lynch, the wine importer, who has done more than anyone else to bring the organic revolution to French winemaking (and has been called a “hopeless romantic” for his efforts), is a product of the same history. “Alice and I both started our businesses around the same time,” he recollected recently. “She started cooking for an underground newspaper in San Francisco, and I was working for the Berkeley Barb—and there we were. Who could have imagined that we’d end up this way? It was very political what she was doing then, and it still is.” Alice herself traces the crucial moment for the creation of Chez Panisse to the defeat of Robert Scheer, now a well-known journalist in Los Angeles, whose congressional campaign she had worked for in 1966. “I was so crushed, and I thought, I’m just going to start my own world,” she says.
It may be this reconciliation of utopian politics and aristocratic cooking, more than anything else, that has divided the cooking cultures of France and America. NS soixante-huitards were as disappointed in France as they were in America, but they drove their political disappointment into more political disappointment. The culture that the French radicals were countering, after all, was already epicurean—there was no cultural space to be found in expanding it. The counterculture in America had just the opposite situation—it was Nixon who ate cottage cheese with ketchup—and, anyway, the counterculture in America liked pleasure its anthem was “Feed Your Head,” not “Clear Your Head.”
Over time, an obsession with sex and drugs slid imperceptibly into an obsession with children and food. This obsessiveness is what separates Alice Waters from all the other “Anglo-Saxon” restaurateurs who have arrived in Paris recently to open restaurants. (Sir Terence Conran, the London food lord, has just remade an old cabaret on the Rue Mazarine, for instance, bringing the new English style to Paris.) For Alice, the idea of making the millennial restaurant in France is a way of closing a romantic circle. Like de Groot, she sees France as the cradle of organic culture in every sense: “The restaurant I imagine is a way of repaying that debt to France, of Americans taking the best of ourselves, instead of the worst of ourselves, to help recall the French to their own best traditions, a way that my generation can repay the debt we owe to France.”
On the day of our dinner, Kenneth Starr’s report had just appeared, and all afternoon friends from New York were calling me about it. Susan Loomis and I ran back and forth from the study to the kitchen, doing a lot of “Can you believe what he’s saying?” (and also a fair amount of “Can you believe what they were doing?”). I was trying to adjust the heat on the lamb when the phone rang, from my little boy’s school. Once again, as he often had since the term began, he had refused to take a nap, and the school wanted me to bring him home. I sighed, forgot about the report, checked the lamb, left Susan in the kitchen, and raced off with my wife to pick him up. (I thought ruefully that you could bet a million dollars that, if he were in a school in New York, there would be a Nap-Averse Support Group, a special room for the dormitively challenged, and a precedent-setting lawsuit launched by the attorney father of an earlier child, guaranteeing the right of every child to refuse a nap. But this was Paris: strictly no nap, no school.) I hesitated about leaving the lamb in the oven untended, but then decided, well, seven hours. . . . Throughout the afternoon, instead of feeling, as I had hoped, like Roy de Groot luxuriating in the Alps, I felt a lot like Ray Liotta spinning in the last reel of “Goodfellas,” when he’s cooking veal for his crippled brother, and the police helicopter is circling overhead, and he and the mule who’s carrying the cocaine have to go and get her lucky hat.
How was the lamb? The evening went well, though all through dinner the Starr report was being faxed to us by a friend: pages—four hundred of them—kept churning out of the machine, just a room away. You couldn’t help hearing them as they arrived, and every now and then I would go in and peek at the latest revelation. There was an odd symmetry: on the one hand, at our dinner table the high priestess of the American generation that has come to believe that only through refined sensual pleasure can you re-create an ideal America on the other, page after page of legal detail documenting the existence of those who believe that talking about ideals while pursuing sensations is just what makes this generation such a bunch of louses. It was a kind of two-course meal of radical hedonism and extreme puritanism, both as American as, well, apple pie.
But how was the lamb? Alice spoke freely about the problems that the space at the Louvre represented. Listening between the sentences, you could deduce that, if she had not lost heart, she had, at least, a larger sense of how vast and difficult a project it promised to be. Susan Loomis’s aioli was fabulous. People talked, as they do everywhere, about Clinton and Monica.
But how was the lamb? The wine was excellent. The tarte aux pommes was fine.
And the lamb? İyi. The lamb had a strong resemblance to a third baseman’s mitt—if I had Antoine Jacobsohn’s gift for precision, I would compare it to Buddy Bell’s glove, circa 1978—with interesting hints of Naugahyde, kapok, and old suède bomber jacket. There were plenty of white beans, though, and some sauce, so everyone pushed it around politely on the plate. I think I know now what went wrong: after three years of a French oven, I realized that it was easy to forget that American cookbooks were still written, so to speak, in Fahrenheit. De Groot’s two hundred degrees was almost half as hot as the two hundred degrees of my Celsius oven.
I also saw that Alice Waters didn’t notice. If you are playing tennis with Martina Hingis, she does not notice when your backhand is off, because she does not notice when your backhand is on. What you have is not what she would call a backhand. At least I was able to explain to the company that the lamb came from Roy de Groot’s book, and talked about what a haunting image it gave of a now vanished French cooking culture: the iron pots on the hearth, the shy Provençale lady in the kitchen, the daily bounty from the farms and the hunters. Alice got that look in her eye. “I love that book,” she said. “And I went on an expedition to the Alps just to find the auberge.”
Did that perfect auberge really exist? I asked.
“Well, no, not really. Not exactly,” she said, in a tone that sounded like “not at all.” “I mean, yes, it didn’t, not like that.” She thought for a moment. “Of course, it existed for him. It still exists for us, in the minds of the people around this table. Maybe that’s where the ideal restaurant always will be.”
Postscript: After Alice Waters left Paris, Le Figaro published an interview with her in which she gently reviewed her concerns about the Rungis market. “THE MARKETS IN PARIS ARE SHOCKING!” was the headline on the piece, whose effect, from a P.R. point of view, was that of a Japanese baseball manager who after a trip to Yankee Stadium is quoted in a headline saying, “YOU CALL THAT A BALLPARK?” Alice Waters is learning that the real France is an inscrutable, hypersensitive place.
I have come to suspect that what is called a seven-hour lamb was really meant to be seven-hour mutton. I am aware, of course, that there may be other, better recipes for this dish, and other, more careful cooks who have prepared it. (The four-hour lamb was great.) But it is also my suspicion that, like so many vanishing things in French cooking, the seven-hour recipe was actually made for harder sheep in tougher times. In the late-modern world, where we get all the pleasure we can as soon as we can get it and on any terms we can, and none of us want to take a nap, for fear of missing some pleasure we might otherwise have had—in a world like that, as I say, there may just be no place left for the seven-hour gigot. ♦
Jersey City library director fights racism, broadens library’s reach
What’s new at the library? Plenty if you ask Jersey City Public Library Director Jeffery Trzeciak.
It’s amazing that in the 21 century, libraries, the repositories of all knowledge and print, have still managed to sustain themselves in the digital age. But, from fighting systemic racism to expanding offerings, the library even in this time of COVID has grown to help better serve the Jersey City community, Trzeciak said.
Trzeciak became director of the Jersey City library in November 2019, and moved to the city a year ago with his husband, Michael. Born and raised in Dayton, OH, Trzeciak attended a small public school that didn’t have its own library. So, the teachers from the school would walk the students a few blocks over to Dayton’s public library.
“I was in awe of all the kinds of books you could get there and they were all for free,” said Trzeciak. “That library was always closely connected to the community and it ended up being where I got my first job out of high school.”
From that first time walking in to Dayton’s local library to that first job after high school, being a librarian was always the plan for Trzeciak.
“I’m one of those few people you’ll meet that wanted to be a librarian all his life,” he says. “That first job helped me afford college and when I got there, I realized I had all the basics for working in a library and went ahead to get the Masters degree I needed to make a career out of it.”
Trzeciak spent time working at Wayne State University in Detroit, MI, after leaving Dayton. It was there that he recognized in order for libraries to succeed, they should have workers who represent the communities they serve. This has become one of the larger topics that the Jersey City Public Library has been tackling: fighting systemic racism.
“When you hear the word ‘librarian,’ you think of the little old lady with glasses. That has been largely true,” he says. “It’s still very much true where librarianship is largely white and largely female, although that’s beginning to change now.”
The Jersey City Library has a staff that speak Hindi, Arabic, Spanish, Greek, and Russian just to name a few.
“With a city like Jersey City, where there’s a large population of immigrants, the best way to serve them is by speaking their language,” he says. “When I was in Detroit, I did a lot of minority recruitment for positions and getting people from underrepresented groups to become professional librarians. I had money through federal grants that I was able to use to offer scholarships and internships. There’s now about 30 librarians of color at work in the field because of that.”
After Detroit, Trzeciak spent some time in Canada before settling in St. Louis, MO. He was working at Washington University during the time of the Michael Brown shooting in Ferguson. That prompted him to start the project “Documenting Ferguson.”
“That came about as a way of working with the community to document what was happening and to give them an outlet on how they were feeling,” Trzeciak recalls. “We were looking at what libraries could do for communities in times of crisis.”
“When it comes to fighting systemic racism, one of the important things to know is that we have to get our own house in order by looking at the barriers that exist within libraries and staff being able to move around, getting promoted, and advancing their careers,” he says.
The Jersey City Library recently removed all of its fines and fees. That means no more overdue books and no more fees for videos or internet hotspots. Trzeciak was also behind this same move during his time at the Newark Public Library, where he worked before coming to Jersey City.
“This was part of a larger initiative with libraries around the country,” he says. “We’re not the first to do this by any stretch, but we did it to acknowledge that fines and fees impact communities of color, children, and individuals who can least afford it. When that happens, they just stop coming to the library.”
When the COVID-19 pandemic hit, the Jersey City Public Library saw how it highlighted the digital inequalities in the community. Not everyone had internet access, which is vital in the latest health updates during the pandemic as well as getting a job or applying for college. The library, along the Jersey City Housing Authority and Department of Health, distributed 300 wireless hotspots to communities in need.
The pandemic hasn’t made life easy, but the library has tried to adapt. This past year the library received its 1 millionth book, 50 percent of which are e-books. Streaming media and e-book use has also seen a significant increase. Online programs include tutor.com, where students who are having trouble with their homework can log on and receive assistance from live tutors. There’s also live story time, and the STEAM program Fun Fridays.
“We have more people in our virtual programming than we did when we were doing this face to face,” says Trzeciak. “I think it’s not just the convenience. Once the programs are done airing live, they’re still recorded, so people who miss it live can still check it out. We had a program that one of the librarians ran a few weeks ago that saw almost 1,000 kids logged in.”
Trzeciak admits that libraries really haven’t changed in the role they play in the community. “We continue to support people the same way we always have, but we’ve been focusing more on e-resources than print,” he says. “We’ve moved away from just being repositories of information and more on being active community centers.”
Okuyuculara not: Bağlı kuruluş bağlantılarımızdan biri aracılığıyla bir şey satın alırsanız, bir komisyon kazanabiliriz.