Bu soru hakkında yeterince ciddi olmayan bazı yorumcular hapşırdı:
“Ayrıca, sıvı sandalyeleri ayrı toplamayı da öneriyorum. Bundan patlayıcı yapamazsınız, ancak bir napalm tankı gibi düşmanın kafalarına dökülürse, moral bozucu etki inanılmaz olacaktır. ”
En ilginç şey, bu yorumcunun haklı olmamasıdır: patlayıcılar ya da daha doğrusu üretimi için en önemli hammaddeler de boktan elde edilebilir. Ve biz asıl ve en yaygın askeri patlayıcı türlerinden biri olan trotyl'den bahsediyoruz.
Birçok TNT tarafından tanınır
TNT ya da trinitrotoluen, birçok askeri kimyasal gibi, bize Almanlar tarafından verildi. Bu madde 1863 yılında keşfedilmiştir, ancak patlayıcı olarak özellikleri 1889 yılında Karl Heussermann tarafından incelenmiştir. 1901'te Alman Dynamit Nobel AG şirketi Schlebusch'ta ilk fabrikasını açtı (şimdi Köln yakınlarındaki Leverkusen şehrinin bir parçası). Zaten 1902’ta bulunan TNT, mermilerdeki ve el bombalarındaki pikrik asidin yerine geçti. TNT, oldukça güçlü bir patlayıcı olarak, ancak aynı zamanda çok düşük bir hassasiyet ve 80,1 dereceli bir sıcaklıkta erime kabiliyeti ile aynı zamanda, askeri amaçlar için kullanılan ana patlayıcı türlerinden biri haline geldi. Savaşta TNT'nin üretimi muazzam miktarlara ulaştı. Örneğin, İkinci Dünya Savaşı sırasında Almanya ayda 18 bin ton TNT üretirken, toplam üretim 800 bin tonu aştı.
Kassel yakınındaki küçük Hessisch Lichtenau kasabası civarında patlayıcı ve mermi üretimi için fabrikanın hayatta kalan binalarından biri. Gizli belgelerde Friedland kodu adı altında biliniyordu. Burada 1938'ten 1945'a, 118,6 bin ton trotil ve 5,6 bin ton pikrik asit üretildi.
Petrol fraksiyonlarının katalitik olarak yeniden şekillendirilmesi işlemi olan petrolden elde edilen TNT - toluenin üretimi için hammaddeler. Bu, barışçıl bir ekonomide çoğunlukla çözücü olarak kullanılan bir ürünü elde etmenin ana yöntemidir. Küçük miktarlarda, toluen, siyah veya kahverengi kömürün koklaşması sırasında oluşan reçineden elde edilebilir. Almanya'da, her iki yöntem de toluen üretmek için kullanıldı. Ancak az miktarda yağ olduğu ve sentetik yakıt üretmek için çok miktarda katran kullanıldığı için, Almanya'da toluen, bir diğer koklaşabilir taş ürünü olan benzenin alkilasyonu ile elde edildi. Reaksiyon ayrıca metanol ve bir katalizör içermiştir.
Toluen - TNT üretimi için ana hammadde, oldukça zararsız görünüyor: genellikle çözücü olarak kullanılan renksiz, hareketli ve uçucu sıvı
Bu tipik askeri teknolojilerden biridir: nispeten düşük bir toluen verimi ile oldukça karmaşık, ancak kok üretiminde tesadüfen üretilen ve sadece motor yakıtı olarak kullanılan patlayıcı madde üretimi için benzenin ham maddelere dönüşmesine izin verdi. Belki de Almanlar bu teknolojiyi geliştirmiş olacaklardı, ancak o yıllarda ahşabın kuru damıtılmasıyla elde edilen metanol eksikliğiyle açıkça kısıtlandılar ve Almanya'daki bu hammadde de yeterli değildi.
Boktan ne kadar TNT çıkacak?
Petrolün çıkarılması, işlenmesi ve taşınması için tüm tesisler öncelikli hedefler listesine dahil edildiğinden, büyük ve uzun bir savaş durumunda, ahlaki ve teknik olarak yağsız (ya da çok az miktarda yağla) kalmaya hazır olması gerekir. Bundan sonra, her durumda mevcut olacak olan diğer hammaddeden gerekli madde ve malzemeleri elde etmek için teknolojilerin olması gerektiği anlaşılmaktadır. Mesela gübre.
Sadece inanılmaz ve imkansız görünüyor. Aslında, aynı tolueni bu gübreden elde etmek oldukça mümkün. Ya da daha genel olarak, hem şehir kanalizasyon sisteminden hem de çeşitli hayvan yetiştirme işletmelerinden kaynaklanan atık su arıtma atıklarından. Ayrıca, bu tür atıklar arasındaki fark oldukça azdır.
Gübrenin kimyasal bileşimi ... Evet, tarım endüstrisinde, gübrenin kimyasal bileşimi, bunun en yaygın organik gübre olduğu ve içindeki bitkilerin besin içeriğini tam olarak bilmeniz gerektiği için çok dikkatli bir şekilde incelenir. Dolayısıyla, gübrenin kimyasal bileşimi aşağıdaki gibidir:% 65-77 (türüne bağlı olarak) - su,% 20-30 - organik madde. Azot, fosforik asit, potasyum, kireç, silisik asit: bitki beslenmesi için yararlı olan çeşitli maddeler arasında küçük bir kalıntı dağılır. İçeriği göreceli olarak küçüktür, örneğin, fosforik asit% 0,2-0,3.
Askeri kimyasal ihtiyaçlar için, en ilginç kısım, çeşitli hidrokarbon bileşiklerinin karmaşık bir holdingi olan organik maddelerden oluşur - gıda artıkları. Piroliz kullanılarak, yani daha basit hidrokarbon bileşiklerine ve basit maddelere (hidrojen, karbon monoksit, karbon gibi) termal ayrışma, patlayıcı üretimi için ham maddeler bu organik kalıntıdan elde edilebilir.
Tipik piroliz kurulumu. Fotoğraf ana parçalarını açıkça gösteriyor: yükleme kapağıyla (sağda) piroliz için yatay bir retort, yakıt olarak piroliz gazı besleyen bir ısıtma cihazı (sarı boru boyunca), piroliz ürünlerini boşaltmak için borular ve kapasitörler (solda).
Atıkların hayvancılık fabrikalarından pirolizi bugün çok yaygın olmayan bir teknolojidir, ancak yeteneklerini değerlendirmek için yeterince geliştirilmiştir. 400-500 dereceye kadar ısıtıldığında, piroliz sırasındaki atık üç ana fraksiyonda ayrışır: gaz halinde (genellikle hidrojen, karbon monoksit ve metan karışımı), sıvı piroliz sıvısı ve katı karbon artığı. Ürünlerin spesifik verimi hem işlenmekte olan malzemenin yapısına hem de piroliz moduna bağlıdır, ancak yaklaşık olarak gaz fraksiyonu yaklaşık% 30, sıvı - 35-40, geri kalanı katı karbondur.
Aksi taktirde sentetik yağ olarak adlandırılan piroliz sıvısı, akaryakıt veya ağır dizel yakıtına çok benzeyen renkli ve tutarlı bir hidrokarbon bileşikleri karışımıdır. Yağ gibi damıtılabilir ve ondan başka birçok ürün elde edilebilir: benzin, gazyağı, dizel yakıt, vb.
Piroliz sıvısı, dizel yakıt ile akaryakıt arasında bir şeydir.
Örneğin, böylesi bir piroliz sıvısında, hacmin% 28 sırasındaki sıvı, benzin fraksiyonları üzerine düşer. Sarı benzin, oktan 84,3 derecesine sahiptir ve çok miktarda değerli madde içerir: benzen -% 4,2, toplam aromatik hidrokarbonlar -% 46,8,% 12,% 4,6,% 17,4 ve% XNUMX etilbenzen. Bu tür bir benzin motor yakıtı olarak kullanılmaya elverişli değildir, ancak daha sonraki işlemler için değerli bir hammaddedir.
Yani, bir ton kuru boktan, yaklaşık 11,7 kg toluen veya 23,1 kg TNT elde etmek oldukça mümkündür. Çok iyi sonuç. Bu, toluenin piroliz sıvısından doğrudan çıkarılmasını ilgilendiren şeydir.
Sonuçta, benzen, işlenmekte olan maddeden suyun uzaklaştırılması aşamasında ilk olarak piroliz işleminde elde edilen işleme dahil edilirse sonuç iyileştirilebilir (su ile benzen bir azeotropik, yani, 91 derecelerinde kaynayan% 69 benzen içeren ayrılmaz bir karışım oluşturur). Piroliz suyundan benzen, alkolün damıtılmasında olduğu gibi, en sıradan damıtma aparatında damıtma ile elde edilmesi kolaydır. İkinci aşamada, piroliz sıvısının benzin fraksiyonlarının pirolizi ile benzen elde edilebilir. Toluen sentezi için gerekli olan metanol piroliz sırasında çıkan sentez gazından özel bir kurulumda elde edilebilir.
Bok pirolizi ürünlerinden elde edilen toluen ve benzen paylaşılarak, TNT üretiminin bir ton kuru bok başına yaklaşık 45-50 kg'a getirilmesi mümkündür.
Teknolojiyi ayrıntılı olarak tartışmayacağız, ancak başka bir nedenden dolayı: sadece kimyagerler ve teknoloji uzmanları için çok karmaşık ve ilginç. Belirli endişelere gelince, teknoloji o kadar karmaşıktır ki, geleneksel koşullarda tekrar üretilemez. Yüzlerce varsa, mutfakta nitroselüloz yapan binlerce usta olmasa bile, TNT'yi evde bile hazır bileşenlerden bile mahsup edebilen ev yapımı bir kimyacıyı hiç duymadım.
Büyük bir savaş için milyon ton saçmalık
Ve bu hammaddenin ne kadarı? Ayrıca inanması kolay değil, ama çok fazla oluşuyor. Yıllık hayvan atığı hacminin 300 milyon Ton olarak hesaplandığı ve kentsel atıksu atıksu arıtma israfının yaklaşık 8,6 milyon Ton olduğu tahmin edilmektedir. Bu, elbette, kaba bir tahmindir, çünkü hiç kimse bu atığın ağırlığını taşımaz ve veriler esas olarak göz ile yapılan bir tahmindir. Ancak, bok miktarını saymak gibi kusurlu yöntemlerle bile, hayvan çiftlikleri için çok büyük bir problemdir. Bu, bir ineğin günde yaklaşık 55 kg gübre verdiği gerçeğinin ışığında şaşırtıcı değildir. Günde 100 başlarındaki bir hayvan çiftliğinin 5,5 ton gübre veya 2 yılda binlerce ton vereceğini hesaplamak kolaydır. Bunları nereye koyacağız - kesin cevaplar yok. Genellikle, sıvı gübre, çökeltildiği, kompostlandığı ve gübre haline getirildiği, tarlalara ihracat için az ya da çok uygun olan akümülatörlerde depolanır.
Birçok hayvan çiftliği için tipik bir resim, gübre ve bulamaç göllerinin dağlarıdır.
Prensip olarak, yakma işleminden biyogaz üretimi de dahil olmak üzere çeşitli biyolojik bozunma yöntemlerine kadar çeşitli gübre bertaraf yöntemleri geliştirilmiştir. Ama yine de çok az kullanılıyorlar. Bunun nedeni, yılda yüz binlerce ton gübre işlemek için yapılan tesislerin (örneğin, bir yıl boyunca 4000 bin ton gübre hakkında “üreten” 80 sığır başları için çiftlikler olması) ve çekirdek olmayan yatırımlar için fon sağlamasıdır. Hayvancılık çiftlikleri için, az sayıda insanın gübre kullanımı vardır. Sadece en büyük ve en kârlı çiftlikler gübre işleme alanında uzun vadeli yatırımlar yapabilir. Gerisi hala sürücülere götürülüyor.
Gübre güdüsü, bir kural olarak, çok basittir - içine sıvı gübrenin boşaltıldığı toprak barajdan bir baraj. Bazen barajlar tahrip olur ve sıvı gübre nehirlere ve göllere akar.
Savaş zamanlarında böyle bir “askeri açıdan önemli materyaller” kaynağından geçilememektedir (Alman kriegswichtiger Stoff teriminin en doğru ve enerjik çevirisini bulmak için uzun zamandır çalışıyorum; sunulan çeşitlilik şu ana kadar en iyisidir). Askeri ekonomi açısından, pirolizinin ürünlerinin kaynağıdır, örneğin: yakıt olarak ya da organik sentez için kullanılan yanıcı gaz; yakıt olarak veya diğer maddeler için kullanılan piroliz sıvısının yanı sıra yakıt için uygun kömür. Bu ürün yelpazesinden bazıları patlayıcı üretimi için geçerlidir.
300 milyon ton gübre tonunun (75 milyon ton. Organik madde tonu, yani kuru bokun) 1,7 milyon ton üretebileceğini hesaplamak kolaydır. Tam olarak işlendiğinde ayda tonlarca 140 milyon ton üretebilir. Bu, elbette, tam bir savaşın görkemli bir hacmidir, ancak bunun tamamen teknik bir bakış açısıyla elde edilmesi muhtemel değildir. Ancak, ayda yaklaşık 20 bin ton TNT (yeterince büyük bir savaş için yeterli) üretmeyi düşünüyorsanız, o zaman yılda yaklaşık 870 bin ton kuru bok veya 3,4 milyon ton gübre içermesi yeterlidir. Her durumda, gübrenin gelişi, ondan üretilebilecek patlayıcı maddeler için akla gelebilecek tüm ihtiyaçları çok aşmaktadır. Yaygın militaristik fantezimde bile, 140'in ayda binlerce ton TNT kullanabileceğini hayal etmek çok zor.
... örneğin, büyük bir topçu bombardımanında
Gübrenin askeri ekonomi için önemi, petrolün aşırı üretimden tüketilebileceği veya petrol sahalarının tahrip edilip yakılabileceği gerçeğiyle de vurgulanmaktadır. Ve her durumda, inekler ve domuzlar kalacaktır, çünkü hayvancılık, et ve deri olmadan savaşmanın bir yolu yoktur. Sadece inekler ve domuzlar kalırsa, kaçınılmaz olarak gübre olacaktır. İşleme için toplayın askerlik sırasına göre düşük çalışan nüfusa zorlanabilir. Gübrenin birincil, piroliz işlemi, küçük sabit veya mobil piroliz tesislerinde canlı hayvan komplekslerinin yakınında gerçekleştirilebilir ve elde edilen yarı ürünler, özellikle piroliz sıvısı, TNT'nin üretimi de dahil olmak üzere özel fabrikalara gönderilebilir.