ABC’de size, PSOE’nin tarihindeki pek çok olayı anlatmıştık; aynı parti, bu perşembe günü, 179 sandalyenin desteğini alan Pedro Sánchez’in, birkaç hafta boyunca af müzakereleri yaptıktan sonra yeniden seçilmesiyle başkanlığını bir kez daha teyit etmişti. bağımsızlık yanlısı politikacılar Diğer raporlarda 2 Mayıs 1879’da Madrid’deki Casa Labra meyhanesinde kurulduğu aynı güne geri döndük. Jaime Vera, Antonio García Quejido, Emilio Cortes ve elbette Pablo Iglesias Posse’nin yanı sıra konumları oldukça farklı olan küçük bir entelektüel ve işçi grubu da oradaydı.
Aslında hayatlarının ilk aylarında hangi stratejiyi izlemeleri gerektiğini veya programlarının ne olması gerektiğini tanımlama konusunda anlaşmalardan çok farklılıklar vardı. Parti içinde ilk çatışmalar başladı ve bu çatışmalar Sánchez’in başkan olmasıyla bugüne kadar devam etti. ABC için Kasım ayının başında gerçekleştirilen en son GAD3 barometresinin ortaya çıkardığı gibi, sosyalist seçmenlerin neredeyse yarısı, yani %45, affın İspanya için olumsuz olduğuna inanırken, %34 inanmadı. Başkan az önce ERC’yi süreçteki suçlardan dolayı yargılanan herkese, hatta terörizm olarak sınıflandırılan eylemlerle suçlananlara bile verme taahhüdünde bulunmuştu.
1879’un ilk bölümünde, Jaime Vera’nın güçlü muhalefetine rağmen cumhuriyetçi örgütlerle her türlü ittifakı reddeden Fransız sosyalist lider Jules Guesde’nin önermeleri dayatıldı. Bu ilk iç ideolojik mücadele uzun yıllar sürdü ve partinin büyümek için resmi kurumları kullanmasını isteyenler ile işçi sınıfının iyileşmesinin ancak devrim yoluyla sağlanabileceğini düşünenleri karşı karşıya getirdi.
İkincisi galip geldiğinde sosyalistler, 1910’da Kongre’ye girmek için ilerici Cumhuriyetçilerle ittifak kurmaya karar verene kadar Parlamento’da temsil edilmeyen küçük bir oluşum olarak kaldılar. Pablo Iglesias bu şekilde milletvekili seçildi. Ancak yasal hale gelmesine rağmen PSOE’nin o Restorasyon yıllarında ve her şeyden önce PSOE ile kuruluşunda çok önemli bir bölünmeye neden olan Rus Devrimi’nden sonra çok arzu edilen istikrarı yakalaması kolay olmadı. İspanya Komünist Partisi’nin (PCE) bazı üyeleri tarafından.
Sosyalizm ve diktatörlük
Ancak PSOE tarihindeki en bilinmeyen, travmatik ve şaşırtıcı iç çatışmalardan biri, Miguel Primo de Rivera’nın darbesi sırasında 1923 yılında meydana geldi. Her şeye rağmen, sosyalistler, ilanı bir asır önce gerçekleşen sağcı askeri diktatörlük karşılarına çıktığında bile birlik halinde kalamadılar, çünkü Francisco Largo Caballero ve Indalecio Prieto’nun destekçileri, bu desteklerin olup olmadığı konusunda güçlü bir tartışma başlattılar. Yeni rejimle işbirliği yapmalı ya da yapmamalı. Hatta tartışma, sözde yoldaşlar arasında şiddet olayları ve fiziksel saldırılarla sonuçlandı.
Primo de Rivera o yılın 13 Eylül’ünde Barselona’da konuştuğunda Pablo Iglesias hâlâ hayattaydı. Bu aynı zamanda PSOE ve ona bağlı sendika UGT’nin militanlarına darbeyi teşvik etmemelerini, aynı zamanda darbeye karşı girişimde bulunmamalarını, onu durdurmaya çalışmamalarını tavsiye etmelerini engellemedi. temsilcilerinin talimatını almadan. Aslında ortak açıklamada, o ana kadar Manuel García Prieto’nun başkanlığını yaptığı yasal ve meşru hükümeti sert bir şekilde eleştirme fırsatını değerlendirdi:
“Hiçbir dayanışma bağı, hatta siyasi sempati bile bizi yöneticilere bağlamaz. Tam tersine, gerilimi tırmandırmadan önce yaptıkları tüm tekliflere, özellikle de ülkenin çözüme kavuşturulmasa bile en azından acısının hafifletilmesini umabileceği tekliflere uymadıkları için bizden en sert suçlamaları hak ediyorlar. ” tüm ulusal enerjileri doyumsuz bir şekilde yiyip bitiren Fas’ın sorunudur.”
Primo de Rivera ile görüşme
Her iki örgüt de Primo de Rivera’nın isteği üzerine Asturias’ın sosyalist milletvekili ve Asturya maden sendikası sekreteri Manuel Llaneza ile yapılan toplantıyı onayladı. Diktatörle görüşmek üzere Madrid’deki Estación del Norte’ye vardığında, Savaş Bakanlığı’nın resmi bir aracı onu yeni askeri hükümetin karargahına götürmek için bekliyordu. Primo de Rivera oraya vardığında bugün bizi hâlâ şaşırtabilecek bir öneride bulundu: yeni Yönetim Kurulu ile sosyalistler arasında işçilerin durumunu iyileştirme amacıyla bir işbirliği.
PSOE ve diktatörlük sonraki aylarda bağlarını giderek güçlendirdi. 29 Kasım 1923’te Madrid’in yeni askeri valisi Juan O’Donnell, sosyalist parti ve sendikanın genel merkezi olan Piamonte Caddesi’ndeki Casa del Pueblo’yu ziyarete geldi ve hatta sonunda işçilerle birlikte yaptıkları çalışmaları övdü. Madrid. Ancak o yıla kadar en büyük düşmanları olanlarla yüzleşmeyi tercih ettikleri için herkes bu iyi anlaşmayı kabul etmedi.
Bir yanda UGT’nin genel sekreteri olan ve sendikal eylemlerin yasaklanmaması için diktatörlükle işbirliği yapılması gerektiğine inanan Largo Caballero vardı, Indalecio Prieto’nun takipçileri ise bunu açıkça reddetti. İkincisi, bunun akıllıca bir hareket ya da koşullardan yararlanmak için basit bir önlem olmadığını, aksine her zaman savundukları ilkelere ciddi bir ihanet olduğunu düşünüyordu. Mola, diktatörlük hükümetinin organizasyon şemasına ilk girmeyi kabul ettiklerinde tamamlandı.
Devlet Konseyi
Önce Çalışma Bakanı Eduardo Aunós’un kurduğu Ulusal Kurumsal Organizasyon’un üyesi oldu, ardından Danıştay’a üye olarak katıldı. Bu son pozisyonda, sosyal çatışmaları çözmeyi ve arabuluculuk yapmayı amaçlayan Ortak Komitelerin kurulmasını teşvik ederken, 1876 Anayasasının yürürlükten kaldırılmasını incelemeyi bile taahhüt etti. Uygulamada UGT, Primo de Rivera’nın Kilisenin Sosyal Doktrini’nin işbirliği ilkelerinden ilham alacağını birçok kez belirtmesine rağmen, Katolik sendikaların yerini alacak noktaya kadar işçi temsiline hakim oldu.
Diktatör ile sosyalistler arasındaki bu işbirliği ülkenin her köşesine yayıldı. Indalecio Prieto kendini o kadar ihanete uğramış hissetti ki PSOE Yürütme Komisyonu’ndan istifa etti. Cumhuriyetçi Hükümetin gelecekteki başkanı Manuel Azaña, o garip günleri şöyle anlattı: “Largo Caballero’nun bana defalarca söylediği gibi, Diktatörlük sırasında Sivil Muhafızlar işçilere ve köylülere karşı adil davrandı ve kimseye kötü davranmadı. eskiden yapardım. önceki zamanlarda yapıyordum. Diktatörlüğün gelmesinden kısa bir süre sonra, Sivil Muhafızlar Extremadura’daki bir kasabada bazı köylülere kötü muamele etti ve işkence yaptı. Largo Caballero, Askeri Direktör Sekreteri General Nouvilas’a şikayette bulunmak için Madrid’e geldiklerini yazdı; Şikayet doğrulandı ve Yönetim Kurulu talimat verdi ve bu tür olayların bir daha yaşanmaması için yerine getirildi.
Bu anlayış sayesinde PSOE ve UGT, terör eylemleri nedeniyle yasaklanan CNT anarşistleri gibi diğer örgütlerin aksine hukuki statülerini korumaya devam etti ve hatta kongrelerini bile yapabildi. Ve 1927’de rejim bir Anayasa taslağı hazırlamak için Ulusal Danışma Meclisi’ni kurduğunda, UGT’ye altı pozisyon teklif edildi ve Profesör Julián Besteiro gibi önde gelen sosyalist liderler bunların kabul edilmesini desteklediklerini ifade ettiler.
İstifa
Sonunda Temmuz 1928’de yapılan kongrede sosyalistlerin çoğunluğu bu adıma karşı oy kullandı. Prieto, belediye meclislerinin ve Danıştay’ın derhal geri çekilmesini önerdi. Largo Caballero, Besteiro, Llaneza ve Andrés Saborit’in de aralarında bulunduğu hazır bulunanların çoğunluğu, 740’a karşılık 5.388 oyla reddetti ve işbirlikçi akım yollarına devam etti. Primo de Rivera, Ocak 1930’da istifa edip yerine General Dámaso Berenguer getirildiğinde, Güvenlik Genel Müdürü’nden şunları belirten bir rapor aldı:
«Son altı yıldaki sosyalist eylem açıkça hükümete yönelikti. Çalışma mevzuatı ve özellikle de Ortak Komitelerin oluşturulması, muazzam işçi krizine rağmen, Sosyalizme bağlı işçilerin imalara ve çabalara direnmelerinin ve patronlarının “isyan ve isyan hareketleriyle işbirliği yapmayı” defalarca reddetmelerinin belirleyici nedeni olmuştur. sıklıkla ihtiyaç duyulan siyasi ajitasyon.”