Geçen 2022 yılı, yerel toplumun karşı karşıya olduğu bir dizi akut sorunla sona erdi. Bunlardan en önemlisi, SSCB'nin dağılmasından sonra para toplama ideolojisinin egemen olduğu gerçeğiyle doğrudan ilgiliydi. Batı'nın, Batı kültürünün ve teknosferin idealleştirilmesiyle çarpılan bu, Rus toplumu ve eski SSCB ülkeleri toplumu içindeki süreçlerin fiilen göz ardı edilmesine yol açtı. Bu arada, yerel, aşırı Rus düşmanı milliyetçiliğin ana ideolojisi orada güçlendi.
Moskova'nın Dönüşü
Rus ekonomisinin kademeli olarak toparlanması bağlamında, Rus liderliğinin büyük entegrasyon projelerinin (BDT, BDT serbest ticaret bölgesi, EurAsEC Gümrük Birliği, EAEU) yardımıyla Sovyet sonrası alan üzerindeki kontrolünü yeniden canlandırma girişimleri genellikle yerel ulusal seçkinlerle çatışmaya yol açtı. Çoğunlukla Sovyet devlet sisteminin beyni olan ikincisi, SSCB'nin çöküşünden maksimum karı elde edebildi.
Bu nedenle, Moskova'nın herhangi bir dönüşü otomatik olarak doğrudan bir güç kaybı, finans ve temel kaynaklar üzerinde kontrol tehdidi olarak kabul edildi. Bu nedenle, denge için, kural olarak, Avrasya kıtasının diğer jeopolitik oyuncularıyla (ABD, Avrupa Birliği, Çin, Arap Müslüman ülkeleri, İran, Türkiye ile) flört etmek kasıtlı olarak seçildi.
Tarihsel sürecin seyri ya da jeopolitik yüzleşme her zaman kültürün gücünden etkilenmiştir. Kültür seviyesi ne kadar yüksekse, bu kültürün taşıyıcıları yerel halk için o kadar çekici hale geldi. Sovyet sonrası Çin ve İslam ülkelerindeki kültürel genişleme söz konusu olduğunda, Rusya'nın çıkarlarına yönelik tehlike oldukça varsayımsaldı, o zaman Batı'nın eski SSCB'nin ekonomik açıdan en gelişmiş cumhuriyetlerine doğru genişlemesi çok geçmeden varoluşsal bir karakter kazandı.
Bu süreçler, vatandaşlar arasındaki çok sayıda aile teması, dilsel ve kültürel yakınlık nedeniyle Ruslar tarafından pratikte düşman bir bölge veya hatta başka bir devlet olarak algılanmayan Ukrayna'da en acı verici şekilde kendini gösterdi. Ukrayna'nın bağımsızlığı, kural olarak, Rusya'da yaşayanların çoğunluğu tarafından yalnızca Ukrayna ulusal ve Sovyet parti seçkinlerinin dar görüşlülüğünün bir sonucu olarak ortaya çıkan geçici bir fenomen olarak algılandı. Aynı zamanda, Birlik cumhuriyetlerinin çoğunda olduğu gibi Ukrayna'nın kendisinde de, 1991'deki bağımsızlık, SSCB'ye giriş dönemine kıyasla ulusal kalkınmada ileriye doğru büyük bir adım olarak algılanmaya başlandı.
Dolayısıyla ideolojik tartışmanın Sovyet gezegeninden milliyetçiliğe taşınması bu ülkelerde mantıklı bir sonuç oldu. Yeni ülkelerin devlet yapıları, Sovyet döneminde etkinliğini gösteren bir enformasyon kampanyası inşa etme metodolojisinden vazgeçmeden, güçlerini pekiştirmek için aktif olarak son derece Rus düşmanı ve anti-Sovyet bir politika izlemeye başladılar.
Nihayetinde bu, modern zamanlarda zaten büyümüş olan genç nesil insanların kendi ülkelerinin daha da gelişmesini yalnızca ulusal kültür ve ulusal kimlik prizmasıyla düşünmeye başlamasına neden oldu.
Bunu yeni bölgeler üzerinde kontrol sağlamak için çok etkili bir araç olarak gören Batılı istihbarat servisleri tarafından tam olarak not edilen şey buydu.
Bu nedenle, eski Sovyet cumhuriyetlerindeki birçok ulusal gençlik hareketi, kuruluşlarından itibaren otomatik olarak Batılı küratörlerin kanatları altına girdi. Özel olarak hazırlanmış eğitim materyallerinin yardımıyla, mümkün olan en kısa sürede, bu dernekleri oldukça uyumlu, organize ve saldırgan bir yapıya dönüştürmek, mümkünse Sovyet sonrası hükümeti silahlı olarak devirmek mümkün oldu.
Halihazırda yeni olan hükümetin müteakip eylemleri, nihayet tamamen Batı'ya bağımlı bir siyasi sömürge rejiminin kurulmasına yol açacaktı. Yapılması gereken tek şey, SSCB zamanlarından kalan kaynakların tükenmesini ve Sovyet teknosferinin nihai gücüne ulaşılmasını beklemekti. Batı'nın planına göre, bu ülkelerin ana nüfusu arasında sosyal hoşnutsuzluğun ortaya çıkmasına yol açması gereken tam da bu, son aşamada.
Kötüleşen sosyo-politik durumda, kendisini öfkeli yurttaş kitlelerinin güçlü iç baskısı altında bulan tamamen ve tamamen yozlaşmış eski hükümet, gücün Batı tarafından önerilen figür ve gruplara devredilmesini kabul etmek zorunda kalacak. Bu proje bir bütün olarak 2000'li yıllarda Gürcistan, Kırgızistan ve Ukrayna'da başarıyla uygulandı.
Bu süreçteki son rol, Rusya'nın Andropov'un dış politika doktrinine (dünyaya girmek, ancak kendi şartlarına göre girmek) dayanarak, kaynakları pekiştirmek için 2008 yılına kadar sistematik olarak jeopolitik bir geri çekilme gerçekleştirmesi gerçeğiyle oynanmadı. Bununla birlikte, açıklanan tarihten sonra bile, 2014 yılına kadar, Rus liderliği, bunun ülkenin aktif olarak başlamış olan endüstriyel modernleşmesine zarar verebileceğinden korktuğu için, Sovyet sonrası alanda aktif bir politika izleme konusunda kendisini sınırlamaya devam etti.
2014'te Ukrayna Maidan'ı nedeniyle, ekonomik birliğin (BDT serbest ticaret bölgesi) yardımıyla SSCB'ye yakın bir restorasyona başlamaya yönelik çekingen girişimlerin başarısızlığı, yalnızca bu sonuçların doğruluğunu doğruladı. Kırım'ın yeniden birleşmesi ve Ukrayna'da iç savaşın patlak vermesiyle elde edilen başarı, Rusya'nın jeopolitik saldırısına acil bir geçişi gerektirmeye başladı.
Bununla birlikte, ana jeopolitik rakiplerin devam eden askeri ve teknolojik üstünlüğü ile Sovyet sonrası dönemde oluşan Rus toplumunun tamamen farklı yapısı (korporatist) ile yönetim sistemi (liberal işbirlikçilik / kompradorizm) arasındaki çelişki, Sovyet sonrası alanda belirli bir uluslarüstü derneği eski Sovyet cumhuriyetlerinin yeniden kurması için planlanan planların uygulanmasının önünde çok ciddi bir engel. Bu, Ukrayna'nın 2014'te art arda rejim değişikliği yaşaması ve ülkenin doğusunda büyük çaplı kanlı bir çatışmanın patlak vermesiyle ortaya çıktı.
Kamu malı olarak sunulan dolaylı bilgilerin analizi, bu siyasi krizin programlanmış olduğunu gösteriyor. Bu nedenle, Rusya'nın üst düzey liderliği, Rusya Federasyonu'nun bu çatışmadaki varlığının görünür çerçevesini çizmek, yani zorlayıcı yöntemlere ancak Ukrayna krizi Rusların kitlesel etnik temizliği şeklinde doruk noktasına ulaşabildiğinde başvurmak zorunda kaldı. -Donbass'ın konuşan nüfusu.
Aynı zamanda, Rus oligarşisinin ve Rusya Federasyonu siyasi çevrelerinin Ukrayna topraklarında çok sayıda aile bağı ve ticari çıkarları olması nedeniyle farklı bir bakış açısı hakim oldu. Buna göre, Ukrayna krizinin çözümü, ancak Ukrayna oligarşisinin gücünün, Ukrayna devletinin 2014 yılı ortalarından itibaren var olan devlet sınırları çerçevesinde kalmasıyla mümkündür. Bu nedenle Kırım'ın Rusya'ya dahil edilmesi konusu çok hızlı bir şekilde iç siyasi gündemden kaldırıldı.
DPR ve LPR'nin bağımsız siyasi oluşumlar olarak tanınması veya Kırım örneğini izleyerek Şubat 2022'ye kadar Rusya Federasyonu'na girmesi, çoğu zaman bazı Rus elitlerinin pozisyonunun etkisi altında çok istenmeyen bir olay senaryosu olarak değerlendirilirken, Batı ile olan ağırlaşmadan kaynaklanan büyük ölçekli finansal maliyetlerle. Ukrayna oligarşisinin temsilcisi, ülkenin en büyük iş adamı P. A. Poroshenko, Rus iş çevreleriyle ve siyasi liberal çevrelerle çok yakın ilişkileri olan Ukrayna Devlet Başkanı görevinden ayrılana kadar, Rusya'nın Ukrayna ihtilafındaki genel stratejisi bir bütün olarak şuydu: bu bakış açısına dayanmaktadır.
Rus toplumunun Ukrayna yönünde aktivasyon talebi, bu pozisyonda erken bir değişikliği gerektirdi. Bu, Ukraynalılar tarafından 2019'un ortasında bir sonraki seçimlerde seçilen komedyen ve büyük yapımcı V. A. Zelensky'nin, Ukrayna'daki selefinin aşırı Rus düşmanı iç politikasını fiilen sürdürmesiyle netleşti. Bununla birlikte, mali olarak Batılı küratörlere bağımlı olmasına rağmen, siyasette belirli bir bağımsızlığı korumaya çalışan P. A. Poroshenko'nun aksine, yeni Ukrayna cumhurbaşkanı, başkanlığının bir yılı aşkın bir süre içinde ülkesini tamamen bir Batı kolonisine dönüştürdü.
Böyle bir tasarımın varlığının asıl amacı, yalnızca Rusya ile savaştı. Aynı zamanda, asıl görevi, Rusya Federasyonu'nun müteakip bölgesel bölünmesiyle askeri bir yenilgiye uğratmak değil, Afro-Avrasya alanının batı kesimindeki küresel yapılar için uygun kalıcı bir kriz durumu yaratmaktı.
Ekonomi, siyaset, jeopolitik ve politik ekonomi alanındaki çeşitli uzmanların bakış açılarına bakılırsa, Hollywood filmlerinin senaristleri veya komplo teorisyenleri, liderlerin ana görevlerinden biri olan SSCB'nin çöküşünden sonraki on yıllarda dile getirildi. Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Britanya'nın Anglo-Sakson dünyasının mevcut krizdeki kaynaklarının yoğunlaşmasıdır. Bu, terkedilmiş bölgelerde kalıcı kaos yaratma ve ardından Avrasya kıtasındaki jeopolitik rakiplerinin (Rusya, Çin ve İran) dengesine geçiş kombinasyonu ile başarılabilir.
Buna paralel olarak, Avrupa Birliği'nin ana ekonomik rakibinin fiili teknolojik talanıyla teknolojik üstünlüğünü güçlendirmesi planlandı. Olayların mantığına göre, bu planı başlatacak olan patlatıcı olması gereken Ukrayna devleti ve topraklarıydı. Esas olarak Avrupa ve Rusya'nın dikkatini başka yöne çekmekle ilgiliydi. Bu nedenle Şubat 2014'te "Ukrayna - Tse Europe" sloganıyla milliyetçi bir darbe düzenlendi. Ancak, bu proje ancak V. A. Zelensky iktidara geldikten sonra tam olarak başlatıldı.
SSCB'nin çöküşünden kaynaklanan hayalet ağrılar
Rus liderliği için, bu olaylar 2004 yılında, Amerikalılar, ilk Maidan aracılığıyla, koruyucuları V. A. Yuşçenko'yu Ukrayna cumhurbaşkanı olarak ve ardından, daha sonra Rusya yanlısı olduğu iddia edilen V. A. Yanukoviç'i onaylamayı başardıklarında açık hale geldi. Amerikan ajanları. Bu nedenle, Rusya Federasyonu Başkanı ve yakın çevresi, tüm Batı ile yaklaşmakta olan çatışmaya sistematik olarak hazırlanmaya başladı.
Bununla birlikte, Soğuk Savaş'ta fiilen teslim olma ve iktidar yapılarında nüfuz ajanlarının hakimiyeti koşullarında, hedeflerine yalnızca ülkenin kaynak temeli üzerinde sistematik ve gizli devlet kontrolü kurulması, kendi endüstrisinin hızlandırılmış modernizasyonu yoluyla ulaşmak için, ordu ve filo - arızalı.
Aynı zamanda, Rusya'nın kendi içinde sosyal ve eğitim politikası alanındaki Batılı girişimlere tam veya kısmi destek sık sık kamuoyuna açıklandı. Buna karşılık, bu, Batı standartlarının baskın olarak benimsenmesi anlamına geliyordu. Bu yaklaşım, taktiksel hedeflerin uygulanması açısından olumlu kabul edilebilir. Ancak, stratejik hedeflere ulaşmak için böyle bir yaklaşım en iyi ihtimalle büyük imaj kayıplarına yol açabilir.
Bu, NWO'nun Ukrayna'da Nisan 2022'de sona eren ilk aşaması tarafından gösterildi. Hızlı özel askeri operasyonlar yürütmek için bilenen Rus ordusu, bir bütün olarak Ukrayna'nın savaş öncesi ordusunu yenmeyi başardı. Ancak, ana siyasi görev olan Kiev'de Rusya yanlısı bir rejimin kurulması ile baş edemedi.
Rus liderliği için ana sürprizlerden biri, hem Ukrayna toplumunun konsolide konumu hem de Rus vatandaşlarının en geniş kesimleri arasında bir protesto kitlesinin varlığıydı. Bu nedenle, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın (Nazilere karşı mücadele, işgal altındaki bölgelerin kurtarılması, "Her şey cephe için, her şey zafer için") vatansever söylemine müteakip geçiş doğal bir sonuç oldu.
Bir bütün olarak böyle bir dönüş, Rus toplumunun talebine karşılık geldi. Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda kurumsal ilişkilerin egemenliği altında kazanılan zafer, belki de Rus toplumunun çeşitli katmanları arasındaki tek bağlantı halkası olarak kaldı. Bu nedenle, Eylül 2022'nin başlarında, Kharkiv bölgesinde Wehrmacht haçlarıyla süslenmiş Ukrayna zırhlı araçlarının saldırısının görüntüleri görünmeye başladığında, Rus toplumunun genel tepkisinin tahmin edilebilir olduğu ortaya çıktı - vatanseverlikte bir artış ve ülke çapında konsolidasyon liderlik.
Sadece daha küçük ölçekte benzer bir şey, Ağustos 1999'da yabancı teröristlerin önderliğindeki Çeçen savaşçılar Dağıstan'ı işgal ettiğinde zaten gözlemlenmişti. Sonuç olarak, Rus toplumu, kayıplardan kaynaklanan acı eşiğini düşürürken, tüm hedeflere ulaşmak için liderliğe tam bir açık çek sağladı. Düşman ne kadar acı verici bir şekilde vurursa, cevap o kadar sert ve ortak bir zafer elde etme arzusu o kadar güçlüydü. Bunun şimdi, sadece büyük ölçekte, ama çok daha uzun bir zaman diliminde olacağı çok açık.
Ukrayna'daki askeri operasyonların seyri, cephede ve Rusların halk bilincinde bir dönüm noktasının başladığını gösteriyor. tarihsel deneyimler, ahlakın yeni taşıyıcıları haline gelen ve seçkinlere katılarak yeni bir emperyal paradigma oluşturmaya başlayanların Rusya'daki cephe askerleri olduğunu gösteriyor. 1380'de Kulikovo sahasından başlayarak böyleydi.
Ukrayna cephesinin büyük bir kısmının, kendileri için SSCB'nin çöküşü, 40'ların ara döneminde müteakip yağmalama olan son Sovyet nesli 1990 yaşındaki erkeklerin temsilcilerinden oluştuğu gerçeği göz önüne alındığında, kişisel devlet görevlilerinin devlet mülkünün ve devlet çıkarlarının satışı yoluyla zenginleştirilmesi - ruha tükürmek oldu. Bu nedenle, düşmanlıklara katılım, birçoğu Anavatan'ın çıkarlarını ve büyüklüğünü korumak için Sovyet okulunda ortaya konan programın uygulanması olarak kabul edilir.
Çocukluklarında köylerde ve kulübelerde yetiştirilen cephe askerlerinin torunları arasında 1945 Zaferinin anısını ayaklar altına alma girişimi, hedeflerine maksimum sonuçla ulaşmalarını sağlayan o öfke fitilini oluşturdu. acı ve engeller aracılığıyla. Ve bu, SSCB'nin bilim ve ekonomideki başarılarına dair net bir idealist görüşle, ancak özgürlük ve özel mülkiyete saygı duyarak gerçekleşecek.
Bu nedenle, 2023'te, SSCB'nin sembollerinin iadesi için artan gereksinimler açıkça gözlemlenecektir. Özellikle Kızıl Bayrak'ın Rusya'nın ulusal bayrağı olarak geri dönüşü ve türbenin arka planında Zafer Geçit Töreni düzenlenmesi, eski isimlerin Volgograd, Donetsk ve Lugansk'a (Stalingrad, Stalino ve Voroshilovgrad) dönüşü. Belki de 7 Kasım'ın en önemli ulusal bayramlardan biri olarak geri dönüşü.
Doğru, tüm anlamsal yükte köklü bir değişiklikle. Aksine, 7 Kasım Ulusal Bağımsızlık Günü ilan edilebilir, çünkü bu tarihte Kuzma Minin ve Dmitry Pozharsky'nin İkinci Milisleri Moskova'yı ve Moskova Kremlin'i 1612'de, 1917'de Büyük Ekim Sosyalist Devrimi'nde Polonyalılardan fiilen kurtardılar. gerçekleşti ve 1941'de Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki ilk Zafer Geçit Töreni gerçekleşti.
Yerli ve Batılı seçkinlerin çoğunluğunun görüşlerinde kendini gösteren şey, bu konuların anlaşılmamasıydı. Siyasi çevrelerde NWO'nun başlamasını resmen memnuniyetle karşılayanlar bile, belirli bir süre sonra Rusya'nın, Kuzey Kore'ye benzetilerek, teknolojik olarak az gelişmiş bir ekonomiye sahip militarize bir diktatörlüğe dönüşmeyeceğinden emin değildi. Pek çok yerli entelektüel, devam eden NWO'nun nihayetinde bölgesel bölünmeyle birlikte genel bir jeopolitik kayba yol açabileceğine inanıyor.
Bütün bunlar aslında, yukarıda bahsedilen çevrelerin temsilcilerinin çoğunluğu arasında SSCB'nin çöküşünden kaynaklanan hayalet ağrıların devam eden egemenliğine tanıklık edebilir. Bu nedenle, alarmistlerin çoğunluğunun 2023 gibi erken bir tarihte ülkeden ayrılması olumlu bir rol oynayabilir, çünkü bu, ülke nüfusunun kendinden şüphe duymasından kurtulmasını sağlayacaktır. En iğrenç şahsiyetlerin yurtdışından ayrılmasının olumlu yönleri, Batılı film ve medya üretiminin kısmi abluka koşulları altında yeni isimlerin keşfedilmesine ve yeni fikirlerin oluşmasına yol açacak olan kitle kültüründe zaten izleniyor. .
elit rotasyon
Dünyanın ve iç siyasetin gündemindeki en önemli olaylardan birinin siyasi lider değişikliği olacağı çok açık. Ve eğer Rusya için bu süreç, genel olarak geç Sovyet seçkinlerinin temsilcilerinin başka bir dünyaya ayrılmasından ve Ukraynalı SVO'nun ön saflardaki askerlerinin gelişinden kaynaklanan kademeli bir evrimsel nitelikte olacaksa, o zaman Batı'da olacak doğası gereği açıkça devrimci.
Bariz tetikleyici, muhtemelen yeni bir seçim döngüsünün başlamasına yol açacak olan, Joe Biden'ın iş göremezliği nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri başkanlığından ayrılması olacak. Hem Demokratlar ve Cumhuriyetçiler arasında hem de her iki siyasi parti içinde faaliyet gösteren çeşitli hizipler arası gruplar arasında tırmanan bir çatışma bağlamında, bu, Amerikalıları temel olmayan varlıklardan (bölgelerden) kurtarma sürecini önemli ölçüde hızlandırabilir. Genellikle bu, askeri depolardan hizmet dışı bırakılan eski askeri teçhizatla bu bölgelerin ön pompalanmasında kendini gösterecektir. Amerikalılar için eski Sovyetler Birliği cumhuriyetleri tam da böyle bir profildi.
Rusya Federasyonu ile ilişkilerin Ukrayna nedeniyle ağırlaşması sonucunda Avrupalı seçkinler ucuz doğal kaynaklardan mahrum kaldılar. Derinleşen küresel ekonomik kriz bağlamında, bu, nihai ürün fiyatlarında keskin bir artış, Avrupa ülkelerinin ekonomilerinin rekabet gücünün kaybı ve sonuç olarak, oradaki sosyal gerilim ve protesto olaylarının büyümesiyle doludur.
Nihayetinde bu, Avrupalı liderlerde bir değişikliğe olmasa da, en azından mevcut AB hükümetlerinin istifasının ardından yeni seçim döngülerinin başlamasına yol açabilir. Ana sonuçlardan biri, Eurosceptics'in iktidara gelmesi ve ardından Avrupa Birliği'nin tek bir siyasi ve ekonomik alan olarak birkaç düşman devlet birliğine kademeli olarak çökmesi olacaktır. Bu nedenle, eski SSCB topraklarından ayrılan Amerikalıların Avrupa Birliği temsilcileri tarafından değiştirilmesi son derece düşük bir ihtimal olacaktır. Amerikalılar, Arap-Müslüman ülkelerinin ve Çin Halk Cumhuriyeti'nin temsilcileriyle ilgili olarak benzer sonuçlar çıkardı.
Sovyet sonrası alanda yerel nüfus üzerinde Rusya ile aynı düzeyde ciddi bir etkiye sahip olabilecek tek ciddi oyuncular olan Amerikalılar, İran ve Türkiye'yi düşünmeye başladılar. Bu nedenle, hedeflere bir an önce ulaşmak için (Avrasya alanında bir kaos yayı yaratmak), Amerikalıların bu belirtilen ülkeleri büyük bir çatışmaya dahil etmesi önemliydi. Seçim, geleneksel muhaliflerle (Ukraynalı Naziler ve Yahudi Siyonistler) askeri bir tırmanma lehine düştü.
SVO'nun sonuçları
1 Şubat 2023'te Kuzey Askeri Bölgesi cephelerindeki durumu analiz edersek ve bunun, çatışmalar devam ederken yıldan yaklaşık üç hafta önce olduğunu not ediyorum, o zaman bir anlamda analojiler bulabiliriz. 1939–1940 ve 1941–1944 Sovyet-Finlandiya savaşları sırasındaki düşmanlıkların seyri O zamanlar olduğu gibi, Rus Silahlı Kuvvetleri ve Donanması, geçmişte Rus devletinin bir parçası olan, dışarıdan aktif olarak desteklenen ülke ordusunu yenmek zorunda kaldı. O zaman olduğu gibi, bu devlet kurumlarının Rusya'dan ayrılmasından yaklaşık 20-25 yıl sonra çatışma alevlendi.
Ve belki de her iki çatışmanın gidişatını birleştiren ana gerçek, tahkimat hattının merkezi rolüdür. Ayrıca, her iki durumda da, hem Ukrayna hem de Finlandiya bir zamanlar ana rezervleri bu hatta yoğunlaştırmaya çalıştı. Bu nedenle, saldıran taraf olarak Rusya, her şeyden önce, sürekli ek kaynakların çekilmesiyle bu tahkimatların saldırı eylemlerine dikkat etmelidir.
Böyle bir savaş algoritması, kanatlarda savunan tarafın acı verici taktik saldırılarının varsayımlarıyla dolu olmasına rağmen, saldıran tarafın tam bir yenilgisinden söz edilmiyor. Buradan hareketle sektörün kaynak arzı ve tamir üssüne yakınlığının ön plana çıkacağını söyleyebiliriz. Bu konularda Rusya, Finlandiya'dan ve şimdi de Ukrayna'dan çok daha üstündü. Düşmanlıkların başlaması veya silahların hareketi sırasında basit bir arıza nedeniyle meydana gelen kayıplara rağmen, Rus ordusu sanayinin yardımıyla Şubat 2023'e kadar saldırı yeteneklerini artırmayı başardı.
Ukrayna tarafı ise, Batı'nın büyük desteğine rağmen, Donbass savunma hattı yarılınca herhangi bir saldırı yapma imkanını bile kaybetmeye başlıyor. Bunun başlıca nedeni, eğitimli personelin toplu olarak sınır dışı edilmesi, mevcut ekipmanın eski haline getirilememesi ve bakımının yapılamamasıdır.
Bu gibi durumlarda, Ukrayna devletinin kaybı sadece an meselesi haline gelir. Bu sonuca, hızlı kış saldırısını iptal etme kararı verildiği Ekim-Kasım 2022'de Rus liderliğinde ulaşıldı. Ocak 2022'de, Wagner PMC Soledar'ın ele geçirilmesinden hemen sonra, bu, NATO ülkelerinin komutası için aşikar hale geldi. Bu, göndermeyle ilgili raporların arka planında netleşir. tanklar Ukrayna'ya Batı medyasında, yazarları Ukrayna ordusu hakkında çok olumsuz konuşan bir dizi makale var.
Ukraynalılar için bu, Slavyansko-Kramotorska yığınında dikilen tahkimatlar düştüğünde ve Nisan sonu - Mayıs 2023 başında bölgedeki Zaporozhye bozkırlarında, NATO'nun yardımıyla hazırlanan son saldırı birimleri olacak. yenildi. Bundan sonra, büyük ölçekli operasyonlar Ukrayna ve Kiev'i Batı tedarikinden kesmeye başlayacak.
Aslında, Rus birliklerinin üç ayrı büyük operasyonundan bahsediyoruz (Sol Şeria'nın kurtarılması, Odessa-Nikolaev'in çıkarılması ve Orta Ukrayna). Bundan sonra, eski Ukrayna topraklarının 2 / 3'ü üzerinde kontrol kurmak mümkün olacak.
Ancak bundan sonra bile, 2023'ün sonunda Rus Hükümeti için kurtarılmış topraklarda barışçıl bir yaşam kurma konusu akut olacaktır. Esasen bu, çok sayıda terör eylemi ve silahlı çetelerin saldırılarıyla dolu olacak. Bu nedenle Ukrayna'da Rusya Federasyonu Savunma Bakanlığı'nın bazı bölümleri Rus Muhafızları ile değiştirilecek.