Resimler ve İnsanlar Hakkında
Görsel antropoloji bir akademik disiplindir. Antropoloji iki farklı fakat kesişen amaçları vardır. İlki, fotoğraf, film ve video kullanımı yoluyla antropolojik gözlemlerin ve anlayışların iletişimini geliştirmek için, etnografik araştırmalara video ve film içeren görüntülerin eklenmesini içeriyor.
İkincisi, az çok sanat antropolojisidir: görsel imgeleri anlama, bunlar dahil:
- İnsanlar bir türe ne kadar uzaktır ki, görülen şeylere güvenirler ve bunu hayatlarına nasıl entegre ederler?
- Herhangi bir toplumda veya medeniyete hayatın görsel yönü ne kadar önemlidir?
- Görsel bir imge (bir eylemi veya kişiyi ortaya çıkarır, sergileyebilir veya çoğaltabilir ve / veya örnek gösterebilir) bir şeye nasıl temsil eder?
Görsel antropoloji yöntemleri, fotoğraf çıkarımı, bilgilendiricilerden kültürel açıdan alakalı yansımaları teşvik etmek için görüntülerin kullanılmasıdır. Sonuç olarak, bir kültürel sahnenin tipik olaylarını anlatan anlatılar (film, video, fotoğraf denemeleri) vardır.
Görsel Antropoloji Tarihi
Görsel Antropoloji ancak 1860’lı yıllarda kameraların bulunmasıyla mümkün oldu. İlk görsel antropologlar, antropolog değil, daha çok Civil War fotoğraf sanatçısı Matthew Brady gibi foto muhabirleri; New York’un 19. yüzyıldaki gecekondu mahallelerini fotoğraflayan Jacob Riis; ve çarpıcı fotoğraflardaki Büyük Buhran’ı belgeleyen Dorthea Lange.
On dokuzuncu yüzyılın ortalarında akademik antropologlar okudukları kişilerin fotoğraflarını toplama ve fotoğraf çekmeye başladılar. Etnografik “ırkları” belgelemek ve sınıflandırmak için bir takım değişiklikler yapan ve fotoğrafları paylaşan İngiliz antropolog Edward Burnett Tylor, Alfred Cort Haddon ve Henry Balfour da “toplama kulüpleri” olarak adlandırıldı.
Victor’a dönemi, Hindistan gibi İngiliz kolonilerine, Fransızlar Cezayir’e odaklandı ve ABD antropologları Yerli Amerikan toplulukları üzerinde yoğunlaştı.
Modern bilim adamları artık, “sömürge” denen kişileri “diğerleri” olarak sınıflandıran emperyalist araştırmacılar, bu erken antropolojik tarihin önemli ve düpedüz bir çirkin yönü olduğunu fark ediyorlar.
Bazı bilim adamları, tabii ki, 30.000 yıl önce veya daha önce başlayan av ritüellerinin mağara sanatı tasvirleri de dahil olmak üzere, kültürel etkinliğin görsel sunumunun gerçekten de çok eski olduğunu belirtti.
Fotoğraf ve Yenilik
Bilimsel etnografik analizin bir parçası olarak fotoğrafın gelişimi genellikle Gregory Bateson ve Margaret Mead’ın 1942’de Balinese kültürüne yapılan muayene için Balinese Character: A Photographic Analysis olarak atfedilir.
Bateson ve Mead, Bali’de araştırma yaparken 25.000’den fazla fotoğraf çekti ve etnografik gözlemlerini desteklemek ve geliştirmek için 759 fotoğraf yayınladı. Özellikle, stop-motion film klipleri gibi ardışık bir düzen içinde düzenlenen fotoğraflar-Balinese araştırmacılarının toplumsal ritüelleri nasıl yaptıklarını veya rutin davrandıklarını gösterdi.
Etnografi olarak film, genellikle 1922’de Kuzeyin Nanook filmi olan Kanadalı Arctic’te bir Inuit grubunun faaliyetlerinin sessiz bir kaydı olan Robert Flaherty’ye atfedilen bir yeniliktir.
Amaç Nedir?
Başlangıçta, bilim adamları, imgelemin kullanılması, kapsamlı bir ayrıntılı açıklama ile harekete geçirilen bir toplumsal bilimle ilgili objektif, doğru ve eksiksiz bir çalışma yapmak için bir yol olduğunu düşünüyordu.
Fakat kuşkusuz ki, fotoğraf koleksiyonları yönetildi ve çoğu zaman bir amaca hizmet etti. Örneğin, kölelik karşıtı ve aborijin koruma toplulukları tarafından kullanılan fotoğraflar, yerlileri daha pozlar, çerçeve ve ayarlar yoluyla daha insani ve needier hale getirmek için seçildi ya da yapıldı.
Amerikalı fotoğrafçı Edward Curtis, estetik sözleşmelerden faydalanarak, yerli Amerikalıları, kaçınılmaz ve gerçekten de tanrısal olarak belirlenmiş belirgin bir kaderin kurbanları olarak, üzülmüş olarak nitelendirdi.
Adolphe Bertillon ve Arthur Cervin gibi antropologlar, bağlam, kültür ve yüzlerin rahatsız edici “gürültüsünü” ortadan kaldırmak için üniform odak uzaklığı, poz ve zemin tanımlayarak görüntüleri nesneleştirmeye çalışıyorlardı.
Bazı fotoğraflar vücudun parçalarını bireyden ayırmak için çok ileriye gitti (dövme gibi). Thomas Huxley gibi diğerleri, İngiliz İmparatorluğu’ndaki “ırklar” ın ortografik bir envanterini hazırlamayı planladı ve bu, “kaybolan kültürlerin” son kalıntılarını toplamak için bir aciliyetle birleşince, 19. ve 20. yüzyılın başlarında bir hayli çabaladılar.
Etik Hususlar
Bütün bunlar, antropolojinin etik gereksinimleri ile fotoğrafın kullanılmasının teknik yönleri arasındaki çatışmanın savunulamayacağı 1960’lı ve 70li yıllarda ön plana çıktı.
Özellikle, akademik yayında imgelemin kullanılması, isimsizliğin, aydınlatılmış onamın etik gereklilikleri üzerinde ve görsel gerçeği anlatmada etkili olmuştur.
Gizlilik
Etik antropoloji, araştırmacıların görüşülen konuların gizliliğini korumasını gerektirir: resimlerini çekmek neredeyse imkansız kılar.
Bilgilendirilmiş onay
Antropologlar, araştırmacıları bilgilendirmek için imgelerinin araştırmada gösterilebileceğini ve bu görüntülerin imaları ne anlama geldiğini açıklar ve araştırma başlamadan önce bu rızayı yazılı olarak alırlar.
Gerçeği söylemek
Görsel araştırmacılar, imgeleri anlamlarını değiştirmeye ya da anlaşılan gerçeklikle tutarlı olmayan bir gerçekliği kasteten bir görüntü sunmanın etik olmayan olduğunu anlamak zorundadırlar.