Önsöz gerekli
Hava savunma sistemine karşı kanatlı robot
Geçenlerde bir kişi benimle temasa geçti, “Yedi yüz otuz yedinci savaşçı” hatıralarının yazarı site aracılığıyla. İlk mektubuna fazla dikkat etmedim. Elbette cevap verdi, ama sadece buna. Aynı asker değil, birlikte hizmet etmedi. Ama sonra onun mektupları bana o kadar ilginç geldi ki, yazarın izniyle onları sitede olduğu gibi yayınlamaya karar verdim, yalnızca kendimden yorum yazdım. Birisi bu bilmecenin daha fazla ışık tutmasına yardımcı olursa sevinirim.
İlk harf
Merhaba Vladimir, sana Kramatorsk'tan Vasily Bondarenko yazıyor. Halen İnternet kullanımı var: Son zamanlarda makalenizi şehrimizin “sayfasında” buldum. Sary-Shagan'da ve ben - Taldy-Kurgan'da "uzak değil" dediğin ortaya çıktı. Sadece daha önce, 1972-1974 ile. Meslektaşlar Sana sormak istiyorum Daha sonra kendinize hizmet ettiniz, ancak çoğunuz henüz 1972 ile birlikte olmuş olmalısınız. hizmet etmek. 1972 g baharındaki olağandışı görüşmeleri insansız keşif veya hedeflerden bahsetmediler mi? O sırada havaalanında olağandışı bir şey var mıydı? Yoldaşlar söylemedi mi? 1972g'de kimin düştüğü hakkında bazı söylentiler. DBR "Şahin" 1 gitmedin mi?
Saygılarımızla, Vasyl Bondarenko
Saygılarımızla, Vasyl Bondarenko
Bu mektubu kısa sürede cevapladım. Sorusu hakkında söylenecek hiçbir şey yoktu. Hayır, böyle bir şey duymadım, sadece insansız La-17'i hedef olarak uçurduk. Vasili yazışma konuşma devam etti.
İkinci mektup
Sayfa hakkında yanlış bir şey söylediğim için özür dilerim. İnterneti çok iyi tanımıyorum. Vardı haber Kramatorsk, bu nedenle, çok yazdı. СХ2 grubu TEC'de görev yaptım, ХАИХNUMX, “Korkunç teğmen” bienali bitirdim. Hizmetimin başında meydana gelen olağandışı bir olayla ilgileniyorum. La-3 in insansız hedeflerini gördüm, bu değil. Sana ne hatırladığımı söyleyeyim, belki sen kendin hatırlayacaksın. Tarihler ve bir ay bile artık hatırlamıyorum. İlkbaharda veya yaz başında oldu. Yıl 17 muhtemelen. 1972, belki de 73 olmasına rağmen. Gün kesinlikle bir gündü, sabahları hava alanına gitmeyeceğimi hatırlıyorum. Kaygı sabah oldu. Uçan bir komşu bana geldi, parçadan telefon edildi. Zıpladım, giyindim, otobüs durağına koştum. Neredeyse hemen bir çekme aracı geldi ve 72 şanzımana kontrol edilmeden geçti. Traktöre atlıyoruz ve hava alanına koşuyoruz. Orada her şey koşuyor ve sallanıyor. Nöbetçi 4 filosu, zaten havadaydılar. Orada bir şey onlar için işe yaramadı. 2 АЕ2'in en tecrübeli olanı 1 bağlantısını yükselttiler, ancak bu aslar bile hiçbir şey olmadan kötülükten döndü. Onlardan birine sordum, uzun zaman önce uçup gitmediği için neden havalandı? Kim olduğunu bilmediğini söyledi. Birdenbire uçmayı düşünüyor ve biz zaten bekliyoruz. Sonra GRP5’in tanıdık adamları, bazı şeylerin hiçbir yerde düşük irtifadan fırlamış gibi göründüğünü söyledi. Neredeyse 6 radarımızın üzerinde, uzak bir görüş ortaya çıktı, önceden kimse görmedi. Gezerken, alçak bir rakımda Dzungarian kapılarını geçtiği çoktan belirlendi. Ölü bölgede bazı radarlar dolaşıyor, diğerleri kayıyorlardı, böylece hiçbir şey anlamadılar, "hava" emrini veriyoruz, görev bağlantısı, geç kalıyorlardı. "UFO" stratosferde bir yere gitti ve yolda hızı arttırdı.
Tablet çalışanları, 2000 km / s'den daha fazlasını yaptığını söyledi. Afterburner'daki insanlarımız onu takip ediyordu, yetişemedi. Kuzeybatı yönünde gitti, artık onu kullanmıyorduk. Sonra ne oldu, kimse bilmiyordu. Söylentiler farklıydı: kim "UFO" nun sonra tamamen ortadan kalktığını söyledi ve birileri yeni MiG-25'i Baikonur'un üzerinden yakalayıp vurduklarını söyledi. Ne olduğu hakkında da konuştular. Çin'den geldi, öyle görünüyor, ama sonra yeteneklerinde benzer bir şeyleri yoktu.
Bir hafta kadar sonra, bize kontrolü okuduğumuz dronumuzu sürüyormuş gibi yapımızı okuyorlar. İddiaya göre, asla çökmedi, o düştü. Enkaz toplamak için insanlara ihtiyacımız olduğunu açıkladı. Ben ve diğer birkaç teknisyen bu ekibe gönderildik, helikopterle bozkırlara fırlatıldı. Aslında, bir patlama gibi büyük bir krater ve bir sürü enkaz buruşmuş. MiG-21'ten daha az olmayan düzgün bir uçak düştü. Büyük bir delta kanat parçası gördüm, gümüş kırmızı yıldızla. Başka bir kaç parça da kırmızı renkli Rus yazıtlarını okuyor - her zamanki uçakta olan olağan teknik olanları. Gümüş ve kırmızı ile boyandı, üstüne verniklendi. Tüm boyalı parçalarda, cila sararmış ve çatlamış, yazıtlar ısınmış gibi "yüzmüştür". Kurum olmasa da. Yerde ateş izleri de yoktu. Uzmanımız, cihazın yakıt gelişimi nedeniyle düştüğünü, yanacak hiçbir şeyin olmadığını açıkladı. Uçak havada sürtünme nedeniyle uçuşta ısınır, seyir hızı birkaç "ses" tir. Cam veya pilot koltuğu görülmüyor. Bir dron gibi görünüyor. Bir nedenden dolayı, keskin burun kısmı iyi korunmuş, zaten benimle bir helikopterin üzerine yüklenmişti. Küçük camlı pencereleri fark etmeyi başardım, ancak pilotun kokpiti oraya uymuyordu. Kameralar vardı, bana söylediler. Birinin “Hawk” DBR-1 olarak adlandırıldığını duyduğum birinden duydum, bu tür insanlar bize eğitim çalışmaları için Orta Asya'da getiriliyorlar, ancak genel olarak batı bölgelerinde bir yere dayanmaları gerekiyor.
Sonra hala kaç soru kaldığını köylülerle tartıştılar. Bu "şahinler" in yalnızca katı bir "koridorda" bulunabileceğini söylediler, herkesi önceden uyardılar. Burada hiçbir şey yoktu. Kimse başlamıyor gibiydi ve Çin'den geldi! Diyelim ki Çin'e casusluk için gönderildi, bu yüzden onu gizlilik konusunda uyarmadılar. Ve sonra? “Şahin” in tamamen uzaktan bir radyo kontrolü olduğu, beyinleri olmadığı söylendi. Otopilot sıradan bir uçak gibi. Ve sonra kendi iradesiyle yönlendiriliyormuş gibi davrandı. Pilotun bir arkadaşı Dzungar koridorunu otopilotta uçuramayacağınızı, kontrol etmeniz gerektiğini ve sonra şapırdatmayacağınızı söyledi. Genel olarak, bu "Şahin" onu yıkmak istediklerini anladı ve hayatta kalmaya çalıştı. Neden sette açık alanda kaldı? Dağların artık onu gizlemediğini nasıl hissettiğini. Bizimkine itaat etmediyse, onları kim yönetti? Kendi başına çalışmayı öğrenen makul bir makine hakkında herhangi bir şeytanlık bile hayal ettim. Eh, bu saçmalık, elbette, kurgu okuyor. İlginç bir versiyonunu duydum, öne sürdüğümüz bir konum belirleyici. Sanki kırılmış "Şahin" sadece kapak için getirilmiş gibiydi ve tamamen farklı bir şey kullanıyorduk. Öyle gizli ki böyle bir kapağa ihtiyaç var. Ne olabilir ki?
Saygılarımızla, Vasyl Bondarenko
Tablet çalışanları, 2000 km / s'den daha fazlasını yaptığını söyledi. Afterburner'daki insanlarımız onu takip ediyordu, yetişemedi. Kuzeybatı yönünde gitti, artık onu kullanmıyorduk. Sonra ne oldu, kimse bilmiyordu. Söylentiler farklıydı: kim "UFO" nun sonra tamamen ortadan kalktığını söyledi ve birileri yeni MiG-25'i Baikonur'un üzerinden yakalayıp vurduklarını söyledi. Ne olduğu hakkında da konuştular. Çin'den geldi, öyle görünüyor, ama sonra yeteneklerinde benzer bir şeyleri yoktu.
Bir hafta kadar sonra, bize kontrolü okuduğumuz dronumuzu sürüyormuş gibi yapımızı okuyorlar. İddiaya göre, asla çökmedi, o düştü. Enkaz toplamak için insanlara ihtiyacımız olduğunu açıkladı. Ben ve diğer birkaç teknisyen bu ekibe gönderildik, helikopterle bozkırlara fırlatıldı. Aslında, bir patlama gibi büyük bir krater ve bir sürü enkaz buruşmuş. MiG-21'ten daha az olmayan düzgün bir uçak düştü. Büyük bir delta kanat parçası gördüm, gümüş kırmızı yıldızla. Başka bir kaç parça da kırmızı renkli Rus yazıtlarını okuyor - her zamanki uçakta olan olağan teknik olanları. Gümüş ve kırmızı ile boyandı, üstüne verniklendi. Tüm boyalı parçalarda, cila sararmış ve çatlamış, yazıtlar ısınmış gibi "yüzmüştür". Kurum olmasa da. Yerde ateş izleri de yoktu. Uzmanımız, cihazın yakıt gelişimi nedeniyle düştüğünü, yanacak hiçbir şeyin olmadığını açıkladı. Uçak havada sürtünme nedeniyle uçuşta ısınır, seyir hızı birkaç "ses" tir. Cam veya pilot koltuğu görülmüyor. Bir dron gibi görünüyor. Bir nedenden dolayı, keskin burun kısmı iyi korunmuş, zaten benimle bir helikopterin üzerine yüklenmişti. Küçük camlı pencereleri fark etmeyi başardım, ancak pilotun kokpiti oraya uymuyordu. Kameralar vardı, bana söylediler. Birinin “Hawk” DBR-1 olarak adlandırıldığını duyduğum birinden duydum, bu tür insanlar bize eğitim çalışmaları için Orta Asya'da getiriliyorlar, ancak genel olarak batı bölgelerinde bir yere dayanmaları gerekiyor.
Sonra hala kaç soru kaldığını köylülerle tartıştılar. Bu "şahinler" in yalnızca katı bir "koridorda" bulunabileceğini söylediler, herkesi önceden uyardılar. Burada hiçbir şey yoktu. Kimse başlamıyor gibiydi ve Çin'den geldi! Diyelim ki Çin'e casusluk için gönderildi, bu yüzden onu gizlilik konusunda uyarmadılar. Ve sonra? “Şahin” in tamamen uzaktan bir radyo kontrolü olduğu, beyinleri olmadığı söylendi. Otopilot sıradan bir uçak gibi. Ve sonra kendi iradesiyle yönlendiriliyormuş gibi davrandı. Pilotun bir arkadaşı Dzungar koridorunu otopilotta uçuramayacağınızı, kontrol etmeniz gerektiğini ve sonra şapırdatmayacağınızı söyledi. Genel olarak, bu "Şahin" onu yıkmak istediklerini anladı ve hayatta kalmaya çalıştı. Neden sette açık alanda kaldı? Dağların artık onu gizlemediğini nasıl hissettiğini. Bizimkine itaat etmediyse, onları kim yönetti? Kendi başına çalışmayı öğrenen makul bir makine hakkında herhangi bir şeytanlık bile hayal ettim. Eh, bu saçmalık, elbette, kurgu okuyor. İlginç bir versiyonunu duydum, öne sürdüğümüz bir konum belirleyici. Sanki kırılmış "Şahin" sadece kapak için getirilmiş gibiydi ve tamamen farklı bir şey kullanıyorduk. Öyle gizli ki böyle bir kapağa ihtiyaç var. Ne olabilir ki?
Saygılarımızla, Vasyl Bondarenko
Üçüncü mektup
Merhaba Vladimir. İstersen mektup basmama izin ver. Belki başkaları da daha fazlasını okuyacak ve söyleyecektir. Yangın izlerini sordun. “Şahin” in enkazı üzerinde herhangi bir parça veya kabuk izi görmedim. Kendisi yüksekten düşmüş ve çökmüş gibiydi. Burun buruşmamış olması garip olsa da. Neden soruyorum: burada geçen yıl, bunun devamı hikayeler Çekti, evet, inanmadığımdan. Kayıp kontrol nedir? Sadece bu bir telefon görüşmesi değil. Yemek yemeğinde buluşalım, bu sürümü birisiyle tartışmak istiyorum. Şimdi ise, Azure'da yaşıyorum. Nerede ve ne zaman daha rahat hissettiğinizi yazın. Saygılarımızla, Vasyl Bondarenko
Hikaye daha ilginç hale geliyor. Utancım için, uçağı hakkında çok az şey biliyordum ya da hiçbir şey bilmiyordum. Hayır, elbette, “Avcılar” hakkında çok şey duydum, uçma hedeflerimiz bile elleriyle bile dokundu, ayrıca Priozersk eski, ispatlanmış uçağın dronlara dönüştürüldüğünü ve hava savunması için kullanıldığını da biliyorum. Benzer bir şeyin neredeyse yanımda uçtuğu bir dava bile vardı. O zaman ben zaten orduda görev yapmış olarak, aynı Priozersk'te bir “endüstri temsilcisi” olarak görev yaptım ve bir subay dairesinde tamamen dürüst bir şekilde yaşamamayı başardım. Site numarası 8, büyük, sofistike, deneysel bir anti-füze savunma radarı, elektronik ekipman tuneri. Priozersk'te otobüste işten sonra döndü. Solda bozkır ve batan güneş, sağda da birkaç kilometre uzaklıktaki Priozersk var. Soldaki pencereden baktım ve aniden bir tıraş uçağındaki MiG-15'i gördüm ve el feneri aracılığıyla yarı saydam güneşi boş kabin içinden görüyorum! Her şey çok hızlıydı, net bir şekilde görecek zamanım olmadı, ancak boş kabin hatırlanmıştı. Sonra herkes herkesi sorularla rahatsız etti, kimse anlaşılabilir bir şey söylemedi. Tıraşta, şehrin yakınında bir insansız uçak mı? Orada yapacağı hiçbir şey yoktu! Ya da sarhoş ya da bir şey kırıldı ...
Fakat bu seri olarak değiştirilmiş bir MiG-15 ve Sovyetler Birliği'nde özel büyüklükte keşif uçağının serbest bırakıldığından ve hatta "tek kullanımlık" olduğundan şüphelenmedim. İkinci mektubu aldıktan sonra internete tırmandı. Evet, çıkıyor - böyle bir şey vardı ... İlginç bir detay: hayatta kalan burun kısmı, uçaktan nominal olarak ayrıldığını ve paraşütle indiğini gösteriyor olabilir. Bu yeni bir soru ortaya çıkardı - neden ayrılabilir kafa kısmı düşmüş "Şahin" in yanına geldi ve daha önce bir yere inmedi? Belki baş kısmı ile birlikte enkaz, özellikle başka bir şeyi örtbas etmek için bozkırlara gerçekten getirildi. Tek soru - ne?
Böyle "öfkeli" bir mucizeye müdahale etmenin hikayesi bana çok ilginç geldi. Evet, elbette, öykülerinde, hatıralarımdaki dört casus helikopteri olayı gibi hayal kırıklığına uğramış ayrıntılar ve çarpıtmalar elde etmiş olabilirdi, ama gerçek, özellikle Vasili'nin kendisinin parçaları görmesinden beri. Bu şaşırtıcı olay hakkında bir şey biliyorsanız veya bu tür bir şey yazın. Benim için daha sonra eski askerlerimi sorgulamanın sonuçlarını da ekleyeceğim. "Şahinler" tarafından silahlandırılan birliklerden biri bir zamanlar Ukrayna'da, Vladimir-Volynsky'de bulunuyordu. Bu kısmın gazileri var mı?
Tabii ki, bu hikayenin bu “inanılmaz devamı” nın arkasında ne olduğunu merak ediyorum. Diyelim ki casuslarımızın Çin'de bir şey olduğu söylenebilir. Ancak hava savunmasını uyarmak mümkündü. Peki bu “Şahin” neden bu kadar garip davrandı? Doğal olarak, daha fazlasını bilmek istedim, bu yüzden Vasily ile buluşmayı kabul ettik. Konuşmadan sonra geleceği anlatacağım.
Söz verdiğim gibi, askerlerimden birinin böyle bir şey duyup duymadığını sordum. Sonuçta, eğer bu doğruysa, daha fazla ayrıntı alabilirsiniz. Ne yazık ki, kimse henüz bir şey söyleyemedi, bir şey duysalar da, başka hiçbir şey duymadılar. Cevaplarını aşağıda veriyorum.
Vladimir Yakimenko:
Derhal yayınlamanızı tavsiye etmiyorum. Önce Valery Pozniak ile konuş - o en başından beri menzilde, çok şey biliyor. Bu arada, ondan hatıralarını isteyin, faydalı olabilir. Ve onu materyaline alıştır. Ona bilgi vereceğim ve onun izniyle size "sabununu" vereceğim.
Şimdi sorularınız için.
1. TEC alarmda şu görevleri yerine getirmiştir: - regl.rabotami ve onarımda olan sizden otoparka girmek; füze savunmasında füzelerin hazırlanması için bir amplifikasyon grubu seçin PCRS'nin serbest bırakılması için hazırlanın; NPSP (yer arama ekibi) de TEC'den. Hatırladığım kadarıyla, TECH alanındayken asla arkamı dönmedi. Obatom Opanasenko'ya sorardı.
2. La-15mm'ye ek olarak, havaalanında Tu-16, CRM ve DAC cruise füzelerini başlattı. Sitelerden de benzer şeyler başlatıldı. Danilov düştüğünde ekibimiz yolda gözaltına alındı. bir bölgeden roket fırlattılar, diğer yandan vuruldu. Ve neredeyse telgraf direkleri seviyesinde!
- 3, T. Kurgan’daki bir UFO tüm iapı gördü: gece uçuşlarından sonra, insanlar eve gitmek için bir araya geldiler ve birçok tanık var. DZ bile yükseltildi. 84-85gg'de bir yerdeydi.
Vladimir Tkachev:
İyi öğleden sonra Volodya, bu efsane muhtemelen Taldy-Kurgan'dan doğdu, bir olay oldu, (Sovyet) pilotlarımız Su-17'i uzak doğudan aldı ve Dzungarian kapılarında sınırın bir çıkıntısı vardı. Yakıt tasarruf etmek için Taldyk'te uçuşların yeni bitmesiyle eski OBU sigara içmeye çıktı, ekranda genç kaldı ve aniden yurtdışından gelen hedefi gördü, hızlıca eskiye doğru gitti, bir bağlantı kurdu, ancak kalabalık olurken genel olarak Nikolayevka'ya oturdular. Genç OBU'ya anlattı (peki, yediğim pi lulei'yi alamamak için hayal ve Giordano Bruno söylediği gibi KP çıktı ve henüz etiket oldu: -)
Hikaye daha ilginç hale geliyor. Utancım için, uçağı hakkında çok az şey biliyordum ya da hiçbir şey bilmiyordum. Hayır, elbette, “Avcılar” hakkında çok şey duydum, uçma hedeflerimiz bile elleriyle bile dokundu, ayrıca Priozersk eski, ispatlanmış uçağın dronlara dönüştürüldüğünü ve hava savunması için kullanıldığını da biliyorum. Benzer bir şeyin neredeyse yanımda uçtuğu bir dava bile vardı. O zaman ben zaten orduda görev yapmış olarak, aynı Priozersk'te bir “endüstri temsilcisi” olarak görev yaptım ve bir subay dairesinde tamamen dürüst bir şekilde yaşamamayı başardım. Site numarası 8, büyük, sofistike, deneysel bir anti-füze savunma radarı, elektronik ekipman tuneri. Priozersk'te otobüste işten sonra döndü. Solda bozkır ve batan güneş, sağda da birkaç kilometre uzaklıktaki Priozersk var. Soldaki pencereden baktım ve aniden bir tıraş uçağındaki MiG-15'i gördüm ve el feneri aracılığıyla yarı saydam güneşi boş kabin içinden görüyorum! Her şey çok hızlıydı, net bir şekilde görecek zamanım olmadı, ancak boş kabin hatırlanmıştı. Sonra herkes herkesi sorularla rahatsız etti, kimse anlaşılabilir bir şey söylemedi. Tıraşta, şehrin yakınında bir insansız uçak mı? Orada yapacağı hiçbir şey yoktu! Ya da sarhoş ya da bir şey kırıldı ...
Fakat bu seri olarak değiştirilmiş bir MiG-15 ve Sovyetler Birliği'nde özel büyüklükte keşif uçağının serbest bırakıldığından ve hatta "tek kullanımlık" olduğundan şüphelenmedim. İkinci mektubu aldıktan sonra internete tırmandı. Evet, çıkıyor - böyle bir şey vardı ... İlginç bir detay: hayatta kalan burun kısmı, uçaktan nominal olarak ayrıldığını ve paraşütle indiğini gösteriyor olabilir. Bu yeni bir soru ortaya çıkardı - neden ayrılabilir kafa kısmı düşmüş "Şahin" in yanına geldi ve daha önce bir yere inmedi? Belki baş kısmı ile birlikte enkaz, özellikle başka bir şeyi örtbas etmek için bozkırlara gerçekten getirildi. Tek soru - ne?
Böyle "öfkeli" bir mucizeye müdahale etmenin hikayesi bana çok ilginç geldi. Evet, elbette, öykülerinde, hatıralarımdaki dört casus helikopteri olayı gibi hayal kırıklığına uğramış ayrıntılar ve çarpıtmalar elde etmiş olabilirdi, ama gerçek, özellikle Vasili'nin kendisinin parçaları görmesinden beri. Bu şaşırtıcı olay hakkında bir şey biliyorsanız veya bu tür bir şey yazın. Benim için daha sonra eski askerlerimi sorgulamanın sonuçlarını da ekleyeceğim. "Şahinler" tarafından silahlandırılan birliklerden biri bir zamanlar Ukrayna'da, Vladimir-Volynsky'de bulunuyordu. Bu kısmın gazileri var mı?
Tabii ki, bu hikayenin bu “inanılmaz devamı” nın arkasında ne olduğunu merak ediyorum. Diyelim ki casuslarımızın Çin'de bir şey olduğu söylenebilir. Ancak hava savunmasını uyarmak mümkündü. Peki bu “Şahin” neden bu kadar garip davrandı? Doğal olarak, daha fazlasını bilmek istedim, bu yüzden Vasily ile buluşmayı kabul ettik. Konuşmadan sonra geleceği anlatacağım.
Söz verdiğim gibi, askerlerimden birinin böyle bir şey duyup duymadığını sordum. Sonuçta, eğer bu doğruysa, daha fazla ayrıntı alabilirsiniz. Ne yazık ki, kimse henüz bir şey söyleyemedi, bir şey duysalar da, başka hiçbir şey duymadılar. Cevaplarını aşağıda veriyorum.
Vladimir Yakimenko:
Derhal yayınlamanızı tavsiye etmiyorum. Önce Valery Pozniak ile konuş - o en başından beri menzilde, çok şey biliyor. Bu arada, ondan hatıralarını isteyin, faydalı olabilir. Ve onu materyaline alıştır. Ona bilgi vereceğim ve onun izniyle size "sabununu" vereceğim.
Şimdi sorularınız için.
1. TEC alarmda şu görevleri yerine getirmiştir: - regl.rabotami ve onarımda olan sizden otoparka girmek; füze savunmasında füzelerin hazırlanması için bir amplifikasyon grubu seçin PCRS'nin serbest bırakılması için hazırlanın; NPSP (yer arama ekibi) de TEC'den. Hatırladığım kadarıyla, TECH alanındayken asla arkamı dönmedi. Obatom Opanasenko'ya sorardı.
2. La-15mm'ye ek olarak, havaalanında Tu-16, CRM ve DAC cruise füzelerini başlattı. Sitelerden de benzer şeyler başlatıldı. Danilov düştüğünde ekibimiz yolda gözaltına alındı. bir bölgeden roket fırlattılar, diğer yandan vuruldu. Ve neredeyse telgraf direkleri seviyesinde!
- 3, T. Kurgan’daki bir UFO tüm iapı gördü: gece uçuşlarından sonra, insanlar eve gitmek için bir araya geldiler ve birçok tanık var. DZ bile yükseltildi. 84-85gg'de bir yerdeydi.
Vladimir Tkachev:
İyi öğleden sonra Volodya, bu efsane muhtemelen Taldy-Kurgan'dan doğdu, bir olay oldu, (Sovyet) pilotlarımız Su-17'i uzak doğudan aldı ve Dzungarian kapılarında sınırın bir çıkıntısı vardı. Yakıt tasarruf etmek için Taldyk'te uçuşların yeni bitmesiyle eski OBU sigara içmeye çıktı, ekranda genç kaldı ve aniden yurtdışından gelen hedefi gördü, hızlıca eskiye doğru gitti, bir bağlantı kurdu, ancak kalabalık olurken genel olarak Nikolayevka'ya oturdular. Genç OBU'ya anlattı (peki, yediğim pi lulei'yi alamamak için hayal ve Giordano Bruno söylediği gibi KP çıktı ve henüz etiket oldu: -)
Karatavuk için av
Vasily Bondarenko, beni “bir tür yemekhanede” buluşmaya davet etti ve bilmecenin sıradışı bir versiyonunu neredeyse 40-yıllar öncesinden söylemeye söz verdi. Sonuçta aynı mahallede yaşadığımızdan, hiçbir yere gitmemize gerek olmadığından, kabul ettim. Kabul ettik, yer ve zamanı netleştirdik. Cep telefonumu verdim, cevap olarak, Vasya cep telefonunu balıkçılık sırasında boğduğunu ve yeni bir tane almanın bir anlamı olmadığını yazdı. Aptalca durum.
Soruyorum, birbirimizi nasıl tanıyoruz? Ucuz casus filmlerinde olduğu gibi kendimi tarif etmek zorunda kaldım. Yaşımız ve onsuz her şey açık, kahverengi deri bir ceket olacağımı ekledi.
Atanan anda kafeye geldi. Gürültülü yerleri sevmiyorum, ama neyse ki bir hafta içi vardı, neredeyse hiç kimse yoktu. Müdahele etmemek için en uzaktaki masada, en azından masada oturdu. Neredeyse Vasily izledi. Hemen birbirlerini tanımladım. Konuşmak için gerçek hayatta yazışmalarla değil tanışmıştık. Temas hızla gelişti. Yine de, askeri geçmiş bir şekilde etkiler, güvenmek zorundadır. Ve burada bir enstitüde çalıştılar. Genel öğretmenleri hatırladılar, geçen yıl mezunların “sınıf arkadaşları” nın toplanmasından, kurumun ne kadar değiştiğinden, ne kadar yaptıklarından, kaç tane Arapça ve Negroid görünümünün ortaya çıktığından bahsetti. Daha önce, yabancılar ve yakın izin vermedi ...
Sonra askeri geçmişe geçti. Bununla birlikte, burada ortak tanıdık bulunamamıştır. Alaylarının yanı sıra rehberlik noktamız vardı. Taldy-Kurgan'da görev yaptığı gerçeğini kıskanıyorum. Çocuklukta oradaydı. Şehir, yakındaki diğer şehirlere kıyasla bir vahadır, iklimi belirgin şekilde daha ılımandır. Bu bitki örtüsü neredeyse hiç bitki örtüsü olmayan Priozersk değil; yaz Kazak, Sibirya kışı ve sürekli rüzgar. Uçakla ilgili, servisin günlük detayları hakkında karşılıklı soru sormayı ihmal edeceğim, ama sonunda ikisi de kendimi çok iyi hissettirdi. Üstelik, buradaki biraya çok yardımcı olması pek mümkün değil - ortak bir geçmiş.
Konuşma aslında bir araya geldiği bir şeye dönüştü. Ve burada Vasya hayal edebileceğimden çok daha fazla beni şok etmeyi başardı. Mesele, “öfkeli” dronun savunmamızı “bitler için” test ettiği gibi değil. Vasily bir şekilde isteksizce kelimeler seçerek hikayeye başladı.
Bana her şeyi anlatmak ya da kısa bir özetle sınırlamak konusunda tereddüt ettiği görülüyor.
Ancak her şey yolunda. Vasly servis sonrası NKMZ'de bir iş buldu. Orada, işte, şimdi oldukça yaşlı olan bir çalışana aşinaydım. Vasily'nin sözlerinden hatırladığım gibi, hikayesinin en temelini onun adına anlatmaya çalışacağım.
"Kanatlı robot": inanılmaz bir versiyon
- Onu on yıldan beri işten tanıdım, beni karşıladı. Bizi 23'te tebrik ettiler, onları 8'te tebrik ettik, Yılbaşı Gecesi'nde ortak bir masa toplandı, ama başka bir şey olmadı. Yanlışlıkla öğrendim ki, bazen elektrikçi shabayuyu, evden kablolama konusunda yardım istemiştim. Ben de kocasıyla tanıştım. Güçlü görünümlü bir adam, zaten 70'in arkasında olmasına rağmen, uzun süre emekli oldu. Mükemmel derecede Rusça biliyor, ancak böyle bir aksanla - yerli olmadığı bir Rus olduğu hissediliyor. Sana bir soyadı vermeyeceğim, söz verdim, bir çeşit Baltık - Litvanyalı veya Letonyalı - Anlamadım. Evde, çeşitli uçak modelleri, iyi montajlanmış ve boyanmış. Sadece hazır kitlerden yapıştırılmış değil, modifikasyonlarla da görülebilir. Reaktif, çoğunlukla - MiG-21, "Tigr", "Jaguar" ... Onlar hakkında konuştular, ben de gençliğimde, poster modellerine düşkünüm. Hizmetimin zamanını ve yerini duyduğunda ilgilenmeye başladı. Mektuplarınızda nasıl olduğumu size soracağım - sıradışı olanı gördüm ya da duydum. Hawk'la olan bu hikayeyi anlattım. Başını salladı ve şöyle dedi: “Peki, o zaman icat ettikleri ortaya çıktı!” Sonra da inanılmaz bir hikaye anlattı - aslında biz Amerikalıların gizli bir ultra hızlı istihbarat subayı olan “kara kuş” olan “Blackbird” e öncülük ettik. Pilot, söylediği gibi, bize SSCB'de kaçmaya karar verdi, bu yüzden sınırın üzerinden geçti, yakalayıcıları bekledi ve onlara itaat etti.
- Onunla içtin mi?
“O zaman hiçbir şey içmedik,” Vasili güldü, “ve Nisan ayının 1'i değildi ... Ben ilk önce kendisinin“ o ”olduğuna karar verdim. “Bunları nereden biliyorsun?” Diye soruyorum. “Evet, biliyorum” diyor. Durdu ve ekledi: “Ben kendim o Karatavuk'a pilot oldum ...”
Hiçbir şey sormadım, ama görünüşe göre ifadem oldukça belirgindi.
- Evet, ben de karar verdim - veya şaka yaptım, ya da çatı gitti. Ama bana böyle şüphelerden çoktan şüphelendiğim detayları söyledi. İkinci gün ona bir teyp ile geldim. Buna karşı değildi, çünkü karısı kızını ziyaret etmek için birkaç günlüğüne ayrıldı. İstediğinizi söylüyor, bu yüzden en azından gazetelerde yazılı. Sadece beni gerçek adımla çağırmamam gerektiğini söylüyor. Bu kasetleri üç ya da dört gece boyunca kaydettik ... Ona neden neredeyse ilk geleni söyledin derler? Sanych cevaplar: Belirli bir bilgi vermiyorum ve kontrol edilecek neredeyse hiç kimse yok. “Bir şey olursa, biri benim sadece sarhoş olduğuma karar verdi ve hepsini uydurdu. Ve şimdi kimin umrunda, neredeyse 40 yıl sonra? En azından yaşlılıkta birisiyle paylaşmak, hatta karım ve çocukları bile kim olduğumu bilmiyor ... ”
- Herhangi bir kanıtı var mıydı?
- Tek zayıf kanıt - bana bir şerit gösterdi. Biri, Kagebesky küratöründen gizlice yanına aldığını söyledi. Aslında, “Kara Kuş” amblemin üzerindedir. Belki gerçek bir amblem, ya da belki bir şekilde yaptı - cehennem biliyor. Şimdi pratik şakalar için istediğiniz her şeyi satın alabilirsiniz. Örneğin gördünüz mü - Stalin adına bir ehliyet? Gerçek olanlar gibi, tüm seri numaraları ve mühürler. Ve Joseph Vissarionich'in olması gerektiği gibi portresi ...
Vasily daha sonra bana bu ses kasetlerini olağanüstü bir “röportaj” ile verdi - iki 90 dakika. Onlara en kısa sürede korumaları ve geri dönmeleri emredildi, çünkü bu tek kopya. O akşam kaseti dinledim. Uzun zamandır bir bilgisayara hoparlör olarak kullanılan eski “Sharpe” destelerimin en az bir tanesini hızlı bir şekilde “canlandırmak” zorunda kaldım ve kaset kayıt bölümünü gereksiz olarak tamir etmeyi düşündüm.
İki ses kaydedildi - benim yeni tanıdık Vasily ve ikincisi, kısık, gerçekten hafif bir aksanıyla. Kaydın kalitesi arzulananı bıraktı, ama ben bile dinledim ve dinlemedim. Kasette kaydedilen sıraya göre not almaya çalıştım - karışıklık olduğu ortaya çıktı, çünkü sorular tam anlamıyla sorulmuştu. Buna ek olarak, tam anlamıyla kaset kayıt yazmak çok yavaş ve sıkıcı olduğu ortaya çıktı. Başlangıç duymadım veya başlatmadım - geri sarma - başlangıç - çok fazla geri sarıldım ... Ve böyle devam ettim.
Hafızadan geniş konuşma gruplarını dinlemeye ve kaydetmeye karar verdim, ardından öykünün parçalarını kronolojik sıraya göre düzenledim. Ne yazık ki fragmanların bağlantıları her zaman pürüzsüz değildir. Bazen, sadece açıklık için, Vasily'nin sorularını muhatabının cevapladığı metne ekledi. Vasili'nin kendisi her zaman sadece patronik "Sanych" ile ona atıfta bulunur. Aşağıda yazılı bir değişmez değildir, ancak Sanych'in öyküsünün ifadesine yakındır.
Bir kelime kaydı için çaba sarf etmedim, yalnızca anlamını çarpıtmaya çalıştım, bazen yanlış veya başarısız bir şekilde oluşturulmuş cümleleri düzelterek, okunması daha kolay hale getirdim. Kayıttaki normal konuşma konuşmasının çok iyi okumadığını biliyorsunuz. Diğer parçalar muhatapların serbest bırakılması altında net bir şekilde kaydedildi, ardından konuşma özellikle okunaksız hale geldi. Ama ben de edebiyat kurgusu okumadım, rengi korumaya çalışıyorum. Özellikle Rusça ses biraz garip, Sanych, sözel dönüşleri. Nasıl öğrenilir - Düzelteceğim ve aniden anlam bozulur mu?
Kulağıyla doğru bir şekilde kaydetmeyi zor bulduğum, pek çok yabancı isim var, bu yüzden Vadim Medinsky'den “coğrafya” konusunda bana yardım etmelerini istedim. Metni düzenlediğim için ona şükranlarımı sunarım. Bu arada, bana kasette kaydedilen konuşmanın nasıl ilerlediğine dikkat etme fikrini verdi. Sanych hareket halindeyken bir şey icat ederse, soruları cevaplarken konuşmada gözle görülür duraklamalar olur. Ve eğer aynı anda Vasily ile birlikteydiler ve hepsini hazırlanan senaryoya göre oynadılarsa, farkedilebilirdi. Öğrenilmiş bir diyalog, televizyon dizilerinde olduğu gibi doğal görünmeyecekti. Özel olarak dinledi ve böyle bir şey fark etmedi: konuşma olarak konuşma, sıradan. Sanych hepsini icat ederse, öykü yazarı ve ondan gelen oyuncu iyidir.
Sanych'e şahsen ve daha ayrıntılı olarak sormayı çok isterdim, ancak şu ana kadar böyle bir olasılık yok. En başından beri, Vasily'ye artık kimseye şöhrete ihtiyacı olmadığı için bu hikayeyi tartışmasını söylemeyeceğini söyledi. Vasily, Sanych'in son zamanlarda hastaneye indiğini - kalbi olan bir şey - öğrendim, bu yüzden yeni sorular, hatta Vasily aracılığıyla bile, dışlandı.
Şahsen Sanych'in tarihine karşı karmaşık bir tavrım var. Evet, elbette, gençliğimde şarkılarımı duyduğum ünlü şarkıcı Dean Reed de, ABD’de inançlarından dolayı zulüm gören ve aynı zamanda SSCB’ye kaçmaya karar veren Amerikalı bir bilim adamıydı. Eğer birisi perestroyka sırasında hatırlarsa, CCCP teleferikleri kutudaydı - ABD; bu köprülerden birinde o bilim insanıyla tanıştık. Evet, Charlie Chaplin hatırlasa da, SSCB'ye kaçmamış olmasına rağmen. Demek medeni. Ve sonra bir casus pilot bin kez kontrol etti ... Ama burada önümde bu pilotun hikayeleriyle iki ses kaseti var.
Böyle bir şeyi düşünmek yalan gibi görünmüyor ve bu ayrıntılarla zor olacak ve neden? Görgü tanığı hesaplarında genellikle rüşvet veren başka hiçbir yerde bulamayacağınız ayrıntıların bir kısmıdır. Vietnam Savaşı'na ya da Amerikan uçağı türlerine pek ilgi göstermediğimi itiraf ediyorum, ancak ilgilenmeme rağmen bu incelikleri öğrenemeyeceğimi düşünüyorum. Ve teknelerin saldırısı ve A-12 hakkında ve orada sahip olduğu birçok şey hakkında ... Ve ayrıca - örneğin, bizden bazı şeyler hakkında düşünmedim bile. İnanmak ya da inanmamak işindir, ama ben hala bu inanılmaz hikayeye inanma eğilimindeyim.
Olağandışı geçmiş olağan emekli
- 1959'ta ABD Hava Kuvvetleri'ne katıldım, Süper Sabre ile uçmaya başladım. 63’te Kadena üssündeki Okinawa’ya transfer oldum. Kanatımız yeni "Şimşekler" aldı, onları yeniden öğrenmek zorunda kaldık. F-105'te Vietnam Savaşı ile tanıştık. Ağustos ayında, ünlü “Tonkin olayı”, 64'ta gerçekleşti ve aynı Ağustos ayında Okinawa'dan Tayland'a transfer edildi ve Kuzey Vietnam ve Laos'ta çalışmakla görev aldık. Bu arada, her şey çok net bir şekilde planlandı ve hazırlandı, bunu birkaç hafta içinde yapamazsınız. Gazeteciler daha sonra bize Tonkin Körfezi'nde aniden saldıran Vietnamlı olduğu gerçeğiyle ilgili her şeyi söyleyebilirlerdi, olaydan çok önce Merkezimizde Komünistlerle savaşın planlandığını gördük. Daha sonra Senato komisyonu bile Maddox'a saldırı olmadığını kabul etti. Her ne kadar tüm tarihsel filmler ve kitaplar mutlaka torpido botlarının saldırılarını anlatıyor. Tabii ki Amerikan filmlerinden bahsediyorum. Her ne kadar şimdi implante edilmiş hikayenin bütün Amerikan versiyonuna sahipseniz de.
- Vietnam'da çok mu uçtun?
- İlk önce iki Vietnam vardı ve ikinci olarak hala Laos vardı. Ve aslında, her üç ülkenin de birçoğunun uçması gerekiyordu. Hepsinin karşısında Laos'un üstündeydi. O yıl resmen, sanki orada yokmuş gibi Laos'u bombalamadık.
“Yani Kuzey Vietnam’ı“ resmi olarak ”bombaladınız mı?
- Tabii ki savaş ilan etmedi. Devletler, çok uzun bir süredir kimseye savaş ilan etmiyorlar, öyle görünüyor ki, İkinci Dünya Savaşı'ndan. Kuzey Vietnam ile, hiç kimse bombalama olayını reddetmedi. Oradaki uçuşlarımız kavga olarak sayıldı. Ve her dövüş için, 100 dolardan daha iyi ödeme yapıldıysa, bu normal ödenek ve ödeneklerin üzerindedir. Altmışlı yıllarda, çok iyi para oldu ...
- Bu arada normal mi ödedin?
- Tamamen. 700 dolardan fazla ayda bir ödenek var, artı düşmanlıklara katılmak için bir ek ücret ve bu savaş misyonları için ekstra ücret ... Savaşta en önemli şey para değil, 100 ile savaştan eve gitmene izin verilmesi . Laos'u sevmediğimiz için: siz de risk alıyorsunuz, ve savaş sıralamalarını saymıyorsunuz ... İlk yıl Laos'un üzerinden vuruldum, şanssızdım. Bir filonun zayiat raporlarına bile girmemem çok yazık. Uçak zaten geriye dönük olarak "teknik nedenlerden dolayı" yazılmıştı. Beni ormandan çıkarmayı başardığım için şanslıydım.
- Nasıl vuruldular?
- Uçaksavar silahları. Makineli tüfekler, silahlar - ilk yılda roket görmedik. Bu arada, adamlar birbirleriyle yüzleşse de, düşman savaşçılarıyla da tanışmadım. Bana söylendiği gibi Vietnamlılar oldukça iyi hava savaşçılarıydı, ama sadece çok az kişi vardı. Kuzey Vietnam’ı Güney’den veya Laos’tan daha fazla vurdu. Kuzeyde, hala normal bir ordu vardı ve Güney'de çok daha kötü silahlı olan asilerle savaştık. Güney'de bize ateş eden herşeyi düşünün, ormandaki bütün milleri kollarında çekmek zorunda kaldılar. Uçaksavar silahları bile. Bu adamları öldürmemize rağmen, bizi öldürdüler - ama istemeden bu isyancılara saygı duymaya başladım. En azından sebat ve cesaret için.
- Üzgünüm, Sanych, kişisel bir soru - orada hangi ruh haliyle savaştın? Yanlış bir şey yaptığını hissetmedin mi?
- Normal bir ruh haliydi. Her gün günahlarımızı tövbe edip endişeli olduğumuzu mu düşünüyorsun? Öyle bir şey yoktu. Sonuçta, biz 25-27 yaşındaydık, ne istiyorsun?
- Öyleyse böyle bir mücadele ruhu ile bize nasıl geldiniz?
- Bu başka bir hikaye. Yaşlandı, daha fazlasını görmeye başladı. Düşünmeye başladı. Ve sonra, altmış dördüncü olarak, "özgür dünyayı" savunduğumuza inandık ve emri yerine getirdik. Üstelik oyun, kapılardan biri değildi. Yaklaşık altı ay sonra, 2 veya 3 haftalarındaki filomuz Da Nang'a devredildi, burası Güney Vietnam'da. Viet Cong her zaman bu hava alanına ateş etti ve sonra adamlarımız öldü. Antiline füzeleriniz “Rehber” Vietnam'a gönderildiğinde kesinlikle “sıcak” oldu. Hava Kuvvetleri'nden birkaç "Hayalet", aynı gün roketler tarafından vurulduktan sonra, tüm savaş misyonları bir hafta ya da daha fazla süreyle iptal edildi. Analiz edildi, anlaşıldı.
- Kayıplar arttı mı?
- Yüksek. Özellikle ilk başta füzelerden - şaşırtıcı derecede büyük, kimse böyle bir şey beklemiyordu. Üstelik o sırada, Charlie’nin füzeleri bile çok azdı ...
- Charlie?
- “Charlie” - buna Viet Cong denir. Tabii şimdi, elbette, Vietcong isyancıları hakkında değil, Kuzey Vietnamlı hakkında konuşuyorum. Dolayısıyla, filomuz bir şekilde şanslı olsa da, komşularımız her zaman birini kaybediyordu. Bir şekilde, Komünistlerin iyi bir donanıma sahip olmadığını ve savaş eğitiminin zayıf olduğunu düşünmeye alıştık. Aslında, yanlış çıktı. Adamlar, sadece Amerikan füzelerinin "Serçe" nin düşük güvenilirliğe sahip olduğunu söyledi. Hiç bir hedef yakalarlarsa, hedef aldılar, MiG'leri değil ... Kendi başlarına vurdukları da oldu. Bunlar havadan havaya füzelerin ilk versiyonlarıydı, ancak aklıma getirilmediğini söylüyorlar. Belki bizimki de onları vurmakta pek başarılı değildir. Ben sadece menzilde birkaç kez ateş ettim, ancak savaş durumunda gerekli olmadı.
Uçaksavar füzelerine karşı önlemler yakında geliştirildi ve Kılavuz İlkelerle savaşabildi. Sizinki de bir çeşit önlem aldı, yine kayıplarımız arttı. Bu konuda yeni tekniklerimiz var. Yine senin için yeni bir şey. Ve böylece - muhtemelen, herhangi bir savaştaydı.
- F-105’i beğendin mi?
- Güzel bir uçak. Manevra kabiliyeti çok yüksek değil, “köpek çöplüğündeki” MiG'ler iyi döneme kompleksi ile iyi dönüş yapamadılar. Elbette büyük bir dezavantaj vardı - yedek bir mekanik kontrol sistemi yoktu. Hidrolik sisteme izin verildi, iki sistem vardı, fakat yakınlardaki birkaç yerde boru hatları geçti. Eğer şanssız olsaydık, ikisini de kesersek, uçak neredeyse hemen "ölü" oldu. Yatay sabitleyicinin kendisi bir dalış haline gelir ve siz doğrudan yere uçarsınız.
Teknisyenleriniz ne dedi?
- Meslektaşlarınla ilgileniyor musun, evet? Onları hatırlamıyorum. Görünüşe göre bizim "Tady" lerimiz. Genellikle yedek parça tesliminde yemin ederdi. Yedek parçalarla, Korat'ta, Da Nang'da olduğu kadar kötüydü. Bazen bir uçak parçasından diğerleri için çıkarıldı, özellikle motor parçaları sıklıkla yeniden düzenlendi. Motorun çoğunu brülöre doğru sürdük, çünkü sıcakta çok çekiyordu. Genellikle motorların “kitaba göre” olduğundan daha sık değiştirilmesi gerekiyordu.
65'in ilkbaharında, normal 100 çeşitlerinin oranını değiştirdim. Birleşik Devletlere eve gitti. Tatilden döndüğünde, havadan yere füzelerle ilk çarpışmalar başladı. Zordu. O yaz hatırladığım gibi ikinci kez beni vurdular, hala titredi. 4 uçağına bir bağlantı olarak gittik, ikinci çifti kullandım. İstihbarat füzelerin pozisyonunu tespit etti, acilen onları yok etmek gerekliydi. Onlara alçak bir irtifadan gittik, saldırdık. Roketlerle ilgili tüm rehberlerin aynı anda nasıl yöneldiğimizi görünce çok kötü bir his hatırlıyorum. Ateş edecek zamanları yoktu - lider çiftin bombaları onları çoktan örtmüştü. Boşlukların füzelere çok yakın bir şekilde uzandığını gördüm. Ve roketlerin kendileri zırhlıymış gibi görünüyorlardı - sadece bir şekilde zıpladılar, fakat düşmediler ve patlamadılar. Bombalarımı olabildiğince doğru bir şekilde düşürdüm, sonra çıktılara ve en azından roketlere baktım. Ve ateş bile almayın. Onlara bakarken - uçakta bir şey var. Ya silahların pozisyonunu kapattılar ya da füze bana karışmıştı, bilmiyorum. Uçak düşmeye başladı, mancınık zorunda kaldı. Laos'a ulaşmayı başardım, çabucak kurtarıldım. Sadece ejeksiyonda, ilk defa olduğu kadar şanslı değil. Kırıklarla hastaneye gittim. O tedavi edilirken, filomuz Okinawa'ya geri gönderildi, böylece o zamanlar hala yaklaşık bir yıl barış servisi vardı. Sonra tekrar Tayland'a, yine savaşa transfer edildi.
Öyle görünüyor ki, o yıl bir yerde, 67'te, önce Blackbird'i havada gördüm. Savaşçıyı Cadena’dan Korat’a yakıt ikmali ile devralmak zorunda kaldım. F-105'im düzgün bir yüksekliğe ve hıza gidiyordu, ama sonra bu büyük gümüş-siyah uçak ortaya çıktı. Hâlâ irtifa ve hız kazanıyordu, ama etrafımda durmuş biri gibi yürüdü, hatta hakarete döndü ...
- Bekle, neden gümüş siyah? Tamamen siyah değil miydi? Sonuçta, onlara “Kara Kuşlar” denildi!
- “Blackbird” çeviride “Blackbird” dir. Okinava'da genellikle Habu olarak adlandırılırlardı. SR-71 gibi bazı yerel yılanları onurlandırıyor gibi görünüyor.
- Ve renk?
- Evet, bizimki siyahtı. Bu daha sonra, onu gördüğümde, Okinawa'da SR-71 olmadığını, sadece CIA A-12'in uçtuğunu öğrendim. Burada genellikle boyanmamış uçtu, sadece ön kenarları siyahla kaplandı. Isı yaymak için sanırım. Bu yüzden A-12 gördüm.
- A-12 nedir?
- Blackbeard'in kız kardeşi, dışarıdan, çok az fark etmişlerdi. Cihazlarını çalışmadık, aradaki farkı tam olarak bilmiyorum. Muhtemelen, aviyonik biraz farklıydı. SR-71'imiz Hava Kuvvetlerine, A-12 ise CIA'ya uyuyordu, sanki sadece A-12'u biliyormuşuz gibi.
SR-71 hakkında o zaman çok az şey biliniyordu. Ama herkes onun süper bir uçak olduğunu neredeyse bir uzay gemisi olduğunu biliyordu. Muhtemelen, herhangi bir pilot bununla uçmaktan mutluluk duyacaktır. Açıkçası, onlar için rekabet çok büyüktü. Birkaç yıl sonra bir rapor yazdım. İyi uçtum, benim de sağlığım vardı, ama neredeyse beni Blackbeds'e götüreceklerini ummuyordum. Sadece savaş zaten çok yorgun. Filomuz nihayet diğer kanatta bulunan Tayland'a transfer edildi. Şimdi uzun zamandır Çinhindi'ye uçmak zorunda kaldım. Sadece oradan kaçma şansımı denemeye karar verdim.
- Artık vurulmadın mı?
- Evet ve bu da - 2 inişinden sonra çok şanslıydım. 2 savaş yılı boyunca, tek bir ciddi hasar bile yok. Bir zamanlar, şans bitmek üzereydi. Ama zaten raporumu unutmayı başardım. Yeterince sıradan sorun vardı, öğretilere uçmadık. Son zamanlarda, filonun devletlere çağrı geldiğinde Tayland'da da başka bir üsse taşındığını hatırlıyorum. Nedenini hemen anlamadım bile. Ve orada tıbbi bir muayeneden geçmek zorunda kaldım - sıradan bir uçuş uçuşu değil, ancak neredeyse bir astronot gibi, orada en ufak bir sorunla elendik. Mancınığlarımın ve kırıklarımın sonuçlarının bir şekilde kendilerini göstereceğinden hala korkuyordum, ama her şey yolunda gitti. Bir süre sonra Biel üssüne çağrıldım. "Yedinci tere kadar" dedikleri gibi bizi oraya sürdüler. Sabahtan akşama kadar bütün bir hafta - röportajlar, "Talon" uçuşları, simülatör "uçuşları" ...
- Ve sonra zaten "el ilanları" vardı? Peki, bilgisayar oyunları - uçuş simülatörleri?
- Bu 1970 yılı, peki, peki ya bilgisayar oyunları? Rusçada doğru nasıl ... Simülatörü, burada. Mevcut "Blackbird" de olduğu gibi enstrümanlarla böyle bir kabin. Bu stantta farklı tanıtımlarla çalışmak mümkündür. Bu hafta simülatörde sadece on saat boyunca uçtum. Hepsini aldılar ...
- çok mu dışarı çıktın?
- Tabii ki! Muhtemelen 9'tan 10. Gönüllü sıkıntısı olmadığını söylüyorum. SR-71’in işletme ekiplerinin görüşleri çok şey ifade ediyordu. Muayeneciler en tecrübeli kişilerdi. Genelde kabul sırasında bizi takip ettiler, her taraftan değerlendirildiler. Adaylar arasında bir nedenle reddedilen birkaç mükemmel pilot gördüm. Bu fakir adamlar çok üzgündü. Belki de hocaları sevdiğim için şanslıydım. Her şeyden emin bir şekilde uçtum, ama en iyisi değil.
- Birinin yaptığını yapabileceğini düşünmedin mi? Kişisel kayıtlarını takip ettin mi?
- Hayır, kontrol etmediler, doğru aldılar. Neden aptal sorular soruyorsun? Tabii ki kontrol edildi. Bir kişi kesinlikle ABD'ye sadık olmalıdır. Bir şey varsa, tüm uzun menzilli keşif pilotlarının diğer tarafa geçmesi en kolay olanıdır Ve kişisel dosyamda her şey yolunda. Güvenilmez tanıdıklar ve akrabalar, hatta "cadı avı" olduğunda, McCarthy'nin altında bile kimse takip etmedi. Neredeyse 5 yıllarında Vietnam'da savaştım ve yaralandım ve düşürüldüm. “Çin sendromunun” da dışlanabilmesi için yakalanmamam önemlidir.
- Sendrom nedir?
- "Çin" Şey, biliyorsun, Kore’de bir savaş varken Komünistler birçok mahkturedmu yakaladı ve sonra Amerikalıların oldukça büyük bir kısmının esaret altında toplandığı ortaya çıktı. Şu an söylediklerini duymak benim için çok saçma: Bakın, Stalin kötü, filtreleme yoluyla serbest bırakıldıktan sonra kendi Rus mahkumlarını serbest bıraktı. Ve bu sadece normal bir önlem. Her durumda mahkumlar arasında işe alınacak. Sadece Kore’de birçoğu vardı. Çinliler beyinlerimizi yıkadılar. Diplomatlar, uzun süredir Mao'yu ziyaret eden Amerikan elçiliklerinin çalışanları bile Kırmızı Çin'e sempati duymaya başladı. Bu nedenle, "Çin sendromu."
Yeni gelenlerin hazırlanması çok ciddiydi. Bu uçağa izin verilirken, ilk önce simülatörde limon gibi sıkılacaklar. Saatler 100 bir yere bu sim üzerinde kabul etmeden önce "uçtum". Özellikle parktaki eğitim uçuşuna kabul arifesinde, bu günler genellikle kabus gibiydi. Hayal edin, bir saatin uçuş öncesi hazırlığında bile sardığınızı, ardından 4'ta saatin simülatörüne çıktığınızı düşünün. Ve bu saatlerde bir şeyler sürekli yanlış gidiyor. Her zaman bazı acil durumlar var! Gerçekten kırılma tehlikesi olmadığını bilseniz bile, yine de terliyor olacaksınız. Sadece bir tanıtıcı karar verdi - ve siz ikiniz yeniniz. Genel olarak, sonunda bu kutunun dışına sürün. Güç bacakları yeniden düzenlenmedi. Ama sonra, ilk gerçek uçuşta her şey her zamankinden daha kolay görünüyor.
- Bu “Kara Kuş” un ilk izlenimi neydi?
- İlk izlenim hoş değildi. Uçak güzel, evet ama uçuşta. Yerde, sıradışı bir şeye benziyor ve sıcağında bir sürtük gibi damlıyor. Sıkıştırılmış uçağın altında sonsuza kadar yakıt su birikintileri, çok özensiz görünüyor.
- Tehlikeli değil miydi?
- Dökülen yakıt? Hayır, tehlikeli değil. Özel şartlarda yakıt vardır, normal şartlar altında yanmaz ve buharlaşmaz.
- Peki neden tanklar aktı? Onları çok mu umursuyordun?
- Dalga mı geçiyorsun? Eşsiz ve korkunç pahalı uçaklar, sadece dilimizle yalamadık. Bakım en iyisiydi, hangarlarda bile özel bir mikro iklim vardı. Sadece tanklar uçakta değildi. Yani, uçağın kendisi bir tanktı. Yakıt doğrudan dış derinin altındaydı. Uçuşta SR çok ısınır, sonra soğur. Hiçbir sızdırmazlık maddesi bu tür genişleme ve büzülmeye dayanamaz, bu yüzden kaplama ve akar. Evet, motorlarda bile bir çeşit vana vardı, şimdi nedenini hatırlamıyorum ama yere akmaları gerekiyordu. Diğer bir deyişle uçuş öncesi kontroller sırasında, sızıntı olup olmadığını özellikle kontrol ettiler. Akmazsa, valfin düzenli olmadığı, uçamayacağınız anlamına gelir.
Ve uçuşta SR normal bir uçaktır, kötü bir şey demeyeceğim. Hemen kontrole tepki vermiyor, ama aynı zamanda bir savaşçı değil. Büyüklüğü ve ağırlığı nedeniyle hiçbir şey değildir. Açılışta, genellikle hoş. Taşıyıcı alan geniş, istediğiniz açıyı siz ayarladınız ve çok yumuşak bir şekilde dokunuyorsunuz. Neden Talon'da antrenman yaptık - SR-71'in düşük hızlarındaki davranışları Talon'dakilerle aynı ...
- Bu "Talon" nedir?
- T-38, eğitim jeti. Belki F-5'i biliyorsundur? Özellikle "üçüncü dünya" ülkeleri için böyle ucuz bir savaşçı, bir radar bile yok. Bu arada, benim rafımda. İşte T-38 - Bu, F-5’in eğitim sürümüdür. L-39'inize benzer bir şey.
- Uçması kolay mıydı?
- Roket bilimi kadar “basit”. İşte size bunu nasıl açıklayacağımız ... Aslında, biz kendimiz de simülatörde acil durumlarda işkence gördüğümüzü düşündük, fakat gerçek SR'ye ulaşıyoruz ve her şey hemen kolaylaşacak. “Sarı saçlı” dedim, almadık. Birçoğumuz Vietnam'dan geçen jetlere bin saatten fazla baskınlar düzenledi. Ve burada düşündük, sadece bir izci. Onu kovarlarsa, alamazlar. Makineli tüfek parkurlarından kaçmak için ormana koşmaya gerek yok. Sadece bir noktadan diğerine uçan, çok, çok hızlı ve çok, çok yüksek uçup geri döndü.
- Gerçekten ne? Kalıcı arızalar, o simülatörde olduğu gibi?
- Evet, ve başarısızlıklar nerede ... Ve elbette öyleydi. Fakat asıl mesele bu değil. Sadece üç “maks” ile uçup uçanların özelliklerini anlamanız gerekiyor. Bisiklete, Blackbird’in bir hava göbeği ile havaalanına nasıl gittiğini ve sivil memurla bağlantı kurması gerektiğini söyledik. Reddetme izni istendi ve gönderici, her zaman olduğu gibi meşgul. “Güle güle” diyor. Rusça, buna benzer bir şey “beklemek için bir dakika” derdi. Mesela şimdi kendimden kurtulacağım ve sorununuzla ilgileneceğim. Pilot SR-71 tekrar talep ediyor. Yine "bir dakika bekle" dedi. Pilot sinirlendi ve şöyle dedi: “Efendim, şimdi üç" Maha "hızım olduğunu anlıyor musunuz? Sadece bir dakika bekleyemem! ”Şakalarla şakalar ve üç“ ses ”öldü. Arazi hakkında iki bin knot hakkında bir şeyler yapıyor. Saniyede neredeyse bir kilometre! Sonra perdelik açısını yarım derece düşürdüm - ve dakikada 2000 feet'in altındaki bir hızda “hiçbir şeyden çıkma” azalması elde edersiniz. Eh, 600 bir yerde dakika başına metre. Bu ekledi bir dalış için sadece yarım derece ise! Anladın mı El, hafifçe ürperen sapı tutmak için yorulur. Hemen farketmediniz. Ve "y-ayy" demeye vaktiniz yok, ama zaten kilometreye düştüm. Veya yaklaşık on kilometre uzaklıktaki rotadan. Ve orada, büyük olasılıkla, birinin sınırı zaten, biz bir görevdeyiz. Ve küçük hatanın Dışişleri Bakanlığı için büyük bir soruna dönüştüğü ortaya çıktı (burada anlatıcı güldü). Genel olarak, süpersonik olarak, çok, çok nazikçe, süper hassas hareketleri kontrol edersiniz. Kalemi reddetmezsiniz, ancak yalnızca reddettiğinizi hayal edin - sadece bir inç kesir başına doğru sapma elde edilir. Ayrıca ekipmanı hatırlamak da gerekiyor, çünkü uçuyor. Belirli bir sırayla açılır ve her durumda kendine ait uçuş modunu desteklemek gerekir. Herhangi bir ekipman - navigasyon, casus - uçak tam doluydu. Motorları çalıştırmadan önce, ekipmanın aşırı ısınması için zaman kalmaması için arka kokpitin kapatılması bile yasaktı. Ön kapınızı kapatırsınız, ardından RSO arka kokpiti kapatır ve hemen çalışmaya başlar, klimayı hemen devreye sokun.
Eğer bir ekibin U-2'inde olduğu gibi bir ekibimiz olsaydı, kontrol ve ekipman ile başa çıkmam zor olurdu. A-12 olmasına rağmen, öyle görünüyor ve tek kişilik versiyonda uçtu. Ve SR-71'te ar-es-o cihazını, yani operatörü yönettik. Operatörüm Don'du ... Sadece Don, arayacak soyadım yok.
Biz pilotlar eğitim sırasında RSO'muzla birleştik ve o zamandan beri neredeyse tüm eğitimler ve tek bir ekip olarak yaptığımız tüm uçuşlar. SR-71'teki uçuş ekibi - bu özel bir şey. Vietnam'da savaştığım F-105'imiz tekil versiyonlardı. Blackbeds'ten önce, antremanlar hariç, çifte uçakla uçmadım ve nasıl olduğunu bilmiyorum. Bana göründüğü söylendi, ama tam değil. Bu ölçüde değil. Neredeyse telepati gibiydik. Bir görevde Don'a bana yardım etmek için ne yapacağımı hiç söylemedim. Her zaman kendisinin hissetti. Gerekli olanı ve tam olarak gerektiği zaman yaptı. Havada yakıt ikmali yaparken, örneğin, çok yardımcı oldu, uçuş parametreleri önerdi. Ya da uzayda kaybolduğunuzda ... Biliyorsunuz, bu SR çok uzun, ve burunun hemen yanında, ağırlık merkezinden uzakta oturuyoruz. Türbülansa atmaya başlarsanız - o zaman akrobasi üzerinde bir yolcu gibi hissedersiniz, şimdi ve sonra beklenmedik aşırı yüklenme veya ağırlıksızlık. Uçak sorunsuz bir şekilde uçuyor, ancak size, örneğin, bir yerden sürekli bir aşırı yük olduğu görünüyor. Ve çok yoğun, ve sonra bu “aksaklıklar” var, enstrümanlara güvenip güvenemeyeceğinizi bilmiyorsunuz ... Bazen Don bizi kurtardı. Kafamın ne zaman kafam karıştığını anladı ve dahili telefondaki cihazlarımdan veri okumaya başladı. Ayrıca arkada ne zaman meşgul olduğunu anlamayı öğrendim ve sonra kontrol listelerini kendim okudum. Bunların hepsi uçuşta birbirimizi görmememize rağmen.
- Muhtemelen yeryüzünde çok arkadaş canlısıydınız?
- Tabii ki. Don'un o zaman benimle yapmak zorunda kalan tek kişi olduğunu söyleyebiliriz. Ebeveynler öldü, karım ve ben ayrıldık.
Çok uçtuk. Temel olarak - kıtasal Çin üzerinden. Don ve ben keşif misyonlarına girdik, Okinawa'ya transfer olduk. Benim için “deja vu” gibiydi, orada çok zaman geçirdim. Burada Kadeny ile Çin’in üzerinde uçtu. Asıl görev, bütün bölge ve ELINT'in detaylı bir araştırmasıydı.
- Elint?
- “Elektronik İstihbarat” - Rusçada elektronik istihbarat. Burada hatırladım: "radyo zekası", yani doğru. Radar radyoları, radyo yayınları, yön bulma ve bunların hepsini kaydedin.
- Hava sahasında uçtu mu?
- Evet, uçtu. Çok bademcikler üzerinde (gülüyor). Tüm penye boyunca ve boyunca. Çinliler diplomatik protestolar gönderiyorlar ama kimse umursamıyor. Bilirsin, Sezar ve Cengiz Han döneminden itibaren: tüm uluslararası yasalar uyarınca% 100 haklarına sahip olabilirsin, ama hakkın zorla desteklenmiyorsa, yine de yanlış olacaksın.
- Vurulduğundan korkmadın mı?
“Güçler nasıl?” Genel olarak korkmuyorlardı. O zamana kadar Çinliler uzun süredir Ruslarla kavga ettiler, bu yüzden Çin'in MiG-21'ten daha iyi bir şeyi yoktu. Bizi alacak hiçbir şey yoktu. SSCB'nin sınırlarını aşmamıza rağmen, size uçmadık. Siz, Ruslar, hala kendinizi saygı duymaya zorladınız. Elbette, Powers'ı vuran roket Rehberi, SR-71'e ulaşamadık. Fakat bir dahaki sefere, “Ana Rusya” nın eteklerine bakacak olursak, geriye ne çıkacağını kimse bilmiyordu. Bazen sınırlarını hala hissettik ama derinlere inmedik.
[Burada şahsen ben tam olarak anlamıyorum. Tabii ki, İnternette pek çok masal var ve bunlar birbirleriyle ve gerçeklerle çelişiyorlar, ama yine de duyduğuma göre, Kara Kuşlardaki Amerikalıların SSCB üzerinden daha zalimce ve cezasız bir şekilde uçtuğunu duydum. Ve sadece MiG-25'in gelmesiyle hava sahasına uçmayı bıraktılar. Söyledikleri gibi, MiG-25'in Thrush'u devirmesi için, kişinin olasılıkları neredeyse sıfır olan doğru yerde önceden olması gerekirdi, ancak Amerikalılar bunu bilmiyordu ve uçmayı bıraktı. Daha sonra, hain Belenko, MiG-25'i kaçırdığında, acilen kesin olarak hassaslaştırmak zorunda kaldı ki, rakip, uçağın tam özelliklerini bilmiyordu. Füzelerimize gelince, onların özellikleriyle, utancımla ilgilenmedim. Bir yerde, biz seksen bir yıl kuzeyde bir yerde "Drozd" u düşürdüğümüz bisiklete bile çarptım. Ancak başka hiçbir kaynak bunu doğrulamaz ve Drozd'un bu yıllarda uçması pek mümkün değildir. - yakl. V. Urubkova]
Çin’e ek olarak, bazen Uzakdoğu ya da Orta Asya’nıza, sonradan büyük bir izinsiz girmeden görevler yaptılar. SR-71 genellikle Tayland üssünden oraya gitmesine rağmen, bazen Kuzey Vietnam'ı da uçurdular.
Gök gürültüsü savaşlarında savaştığım kadar uçmadım. Ama uçmak zordu, çok yorgunduk. Sadece "Karatavuk" - Bu sadece oturabileceğiniz uçak değil .. iyi ve rahatla. Hayır, elbette, herhangi bir uçakta rahatlamak tehlikelidir. Size nasıl açıklayacağınızı anlıyorsunuz ... Burada, F-105 ile ilgili herhangi bir görevde, sadece kalemi tutup tutacağınız, kendi kendinize bir şey düşünebileceğiniz bir zaman vardır. Hiç rahatlatıcı değil, biraz da rahatlatıcı. En güzel günlerde bile rahatlamak için en az bir saatte bir uçuşunuz olur. Bu muhtemelen SR-71 dışında herhangi bir düzlemdedir. Orada her zaman hazır olmalısın. Eğer F-105'i alırsanız, alçak irtifadaki berbat bir havada uçarken ve "Charlie" yerden sürünürken ... Tabii ki, o zaman çok daha gergin olursunuz. Ancak bu uzun sürmez ve neredeyse uçuşun geri kalanı sorunsuz gider.
Blackbeds'te voltaj tüm uçuşu serbest bırakmaz. Ve ben ve RNO. Otopilot'a gidersek bile, tüm 4 gözlerindeki aletlere göz kulak olmak zorundayız. Bir şeyler ters giderse, zaman içinde anlamanız ve düzeltmeniz gerekir. Herhangi bir hatayı düzeltmek için çok az zaman var. Çok hızlı uçuyoruz.
- Kara Kuşu'nu uçurmaya gönüllü olduğun için pişmanlık duydun mu? Çok fazla zorluk ...
- Hayır, pişman olmadım. Nesin sen, bu bir ayrıcalık. Başka bir uçak yok ve daha fazlası olmayacak. Ve biz, şu anki pilotlar SR-71, o zaman astronotlardan daha azı vardı. Sen seçkinlere aitsin, her şey sana bunu hatırlatıyor. Bazı uzay elbiseleri alın: 70'te, bir parça 100'in etrafında bir şeye mal olurlar. Ve her biri ayrı ayrı sahibine dikilir. Takılı değil, hemen size dikilir. Her ayrılmadan önce mutlaka saf oksijenle yarım saat. Takım elbise giyersiniz - dışkı yüksekliğine sahip böyle bir kutuya özel bir kamp klima takılır. Elbisesinde klima olmadan hemen sopred. Hayal edin, kokpitin içine tırmanıp uzay giysinizi tahtaya bağlayana dek bu kutunun arkanıza sürüklendiğini. Bir kral gibi hissediyorsunuz, özel bir kişi krallar için mantoyu da taşıyor.
Uçuşun kendisi, neredeyse bütün enstrüman, denize bakmak için zaman yok ve görecek bir şey yok. Ama yine de meşgul olmasına rağmen, içinde bir yerlerde, şunu hatırlıyorsun: uçağın sadece uzayı emiyor ve böyle başkaları yok. Ve uçuştan sonra da her şey olağandışı: özel bir merdiven, yalnızca betona dayanıyor ve uçağı ilgilendirmiyor, siz seçiyorsunuz ve makineden uzak. Ve hiç kimse uçağa yarım saat daha sığmaz: çok sıcak, soğuyuncaya kadar beklemelisin. Uçuştaki cilt 500 dereceye kadar ısınır. Eh, bu Fahrenheit ve Celsius, 250 yakınında bir şey. Uçuş halindeki motorların nozulları genellikle beyazdır, geceleri uzaktan görülebilir. Sıcaktan parlıyor! Takozların uçları ve kanatların kenarları o kadar keskindir ki, üzerlerine özel örtüler konur, aksi takdirde teknisyenler kendilerini kesebilir. İçindeki her şey özel. Yakıt ve yağlama bile SR-71 için özel olarak geliştirilmiştir, başka hiçbir uçak için uygun değildir. Gurur duyar mısın Gurur duydum!
[“Takozlar” söz konusu olduğunda, metinde birkaç kez belirtilirler, yani hava girişlerinin merkezi gövdeleri olması gerektiği anlamına gelir (iyi bilindiği gibi, SR-71'te merkezi gövde bir kama şeklinde değil, bir koni şeklindedir). Volodya'ya kasetteki kelimenin olup olmadığını sordum, belki de öyle duymadım ya da yazdım? Vladimir, Sanych'in “kama” yı söylediği konusunda ısrar ediyor. Neden bu kadar açık değil: İngilizce bildiğim kadarıyla “merkezi beden” denir (merkez veya merkez); Bir “koni” (koni) başka bir şeye de dönüşmezdi. - yakl. V. Medinsky]
- Peki nasıl bu kadar reddetti?
- Uçuşlar uçuyor, ama hayat hayattır. Şimdi konuşmak istemiyorum, zor bir karardı. Ve uçmayı reddettiğimi düşünmedim. Sonra bana göründü, hala kaçırılan SR-71 ile Rusya'da buraya uçabiliyordum.
- “İşte” artık Rusya değil.
“Sizin için Idaho ve New York arasında bir fark yok” Ayrıca bir şekilde Ukrayna ile Rusya arasındaki farkı anlayamadım. Aslında, “devlet”, “devlet” dediğiniz şey, İngilizce olarak “devlet” anlamına gelir. Doğru bir şekilde tercüme ederseniz, "Amerika Birleşik Devletleri" ni alırsınız. Ve senin için biz sadece “Amerika” yız. Yani bizim için sadece "Rusya" ydın. Farklı konuşmak zor, alışkınım.
- Üzgünüm, bu konunun senin için hoş olmadığını anladım, ama yine de ... Neden uçmaya karar verdin?
- Şey ... Muhtemelen, son pipet Don'un ölümü, operatörüm. İronik olarak "Talon" ta bir uçuş sırasında öldü.
[Belki başka bir kasetten kaydedilen bu sohbete bir şekilde başka bir akşama geri döndü. - yakl. V. Urubkova]
- Size nasıl açıklayacağımı bilmiyorum. Ben kendim bazen açıklayamam. Genellikle bir hayal kırıklığı oldu. Büyük bir hayal kırıklığı, yani. Gençken, “özgür dünya” ile komünist ülkeler arasındaki farkın iyiyle kötülük arasındaki fark olduğuna inanıyordum. Siyah ve beyaz anlıyor musun? Biz ordayız Değilse biz onlar - onlar bize. Her şey basit ve netti. Kore ve Vietnam'da “özgür dünyayı” komünizmin başlangıcından savunuyoruz. Ve dünyanın geri kalanı. Sonra Vietnam'a kendim geldim. Kuzeyde nasıl olduğunu bilmiyorum, ama güneyde devam ediyordu, dediğiniz gibi ... Yasasızlık, burada. Diktatör diktatördür, biri devrilmiş, diğeri gelir, insanlar yargılamadan vurulur ... Belki de Kuzey'deki Komünistler de kötüydü, ama kesinlikle Güney'den daha kötü değildi. Kendime sordum - ne tür bir özgürlük koruyoruz? Hastalığımızdan daha kötü değil, ilacımız? Ve neden Güney'de bu kadar partizan var? Onlara özgürlük getirdik, o yüzden bize açıkladılar. Fakat eğer bu özgürlüğe karşı fanatik olarak savaşıyorlarsa, bu bizim özgürlüğümüzden hoşlanmadıkları anlamına gelir. Özgürlüklerini zorla empoze etmek için mi? Ve o zaman Komünistlerden daha mı iyiyiz? 60 in lerin ortasındaydı, sadece Şili'de komünist Allende iktidara geldi. Bilmiyorum, belki komünist değildi, ama onu gazetelerde çağırdık. Önceden, Komünistlerin iktidara ancak zorla ya da aldatma ile yetebileceklerini biliyordum. Ancak Allende seçildi, bir devrim yapmadı. Ve iktidara geldiğinde bile, şiddet ayarlamamıştı ... O zaman Endonezya'dan kötü haberler geldi. Darbeden sonra ilerledi, adalar kana gömüldü. Ve hepsinden öte "Komünistlerin iktidara gelmesini önlemek için". Ve Amerika bütün bunlara parmaklarının arasından baktı, hatta kanlı General Suharto'yu bile destekledi. Başkanımız, “özgür dünyanın” lideri diktatör Suharto düzenledi. Güney Vietnamlı diktatör gibi, ismini de unuttu.
Henüz sana söylemedim: büyükbabamlardan biri Yunandı ve annem Yunanistan'da orada doğdu. Annemin Yunanistan'da bir erkek kardeşi var. Aristo amca, bir yıl boyunca anneden daha yaşlı. Birlikte büyüdüler ve çocukluğundan beri çok arkadaş canlısıydı. Annem Birleşik Devletleri'ne gittiğinde hep karşılık geliyorlardı. Sonra amcamın mektupları durdu. Yaklaşık yarım yıl boyunca hiç haber yoktu, sonra bir şekilde anneme amcasından bir mektup verildi. Orada annemin hastaneye düştüğü yazılmıştı. Yunanistan'da, "siyah albaylar" saltanatı başladı, belki bunları hatırlarsınız. Seçimden bir gün önce 2 için askeri bir darbe düzenlediler. Yeni rejimin ilk ayında, birkaç bin kişi ortadan kayboldu. Aristo Amca hakkında, birisi eski Başbakanın destekçisi olduğunu bildirdi. Amcam tutuklandı, bazı itiraflar işkence altında dövüldü. Muhtemelen ABD'de akrabalar olduğu için serbest bırakıldılar. Hapishanede, herkesi yeterince görmüştü. Annesine şöyle yazdı: "Onu hemen öldürmedikleri için şanslı." Sonra onun ölümünden haberdar olduk. Bir kalp krizi hakkında söylendi, ama gerçekten bilmiyorduk. Belki yine tutuklandı. Annem hepsine katlanamadı. Babamla uzun zaman önce boşandılar, sadece ben ve Aristo amca vardı. Kalbi zayıftı. (Bu yerdeki kasette oldukça uzun bir sessizlik için, birkaç saniye). Ciddi derecede hastaydı, 4'tan bir ay sonra öldü. Bakın, insanlar sabahları toplu idamlar ve bununla ilgili gazeteleri okumaktan hiç hoşlanmıyorlar. Kimse kahvaltıda haberlerde duymaktan hoşlanmaz. Ancak öğle yemeği için zaten unutmuşlar. Hepsi uzak bir yerde, ve bana dokunmuyor, bu yüzden düşünüyorlar. Ama burada dokundum, biliyor musun? Yunanistan bir tür muz cumhuriyeti değil. Afrika değil, Latin Amerika değil, Avrupa. Özgür Avrupa, komünist değil. NATO’nun bir parçası, yani “özgür dünya” nın koruması altında. Bütün tutuklamalar ve kitlesel infazlarla Yunanistan, “özgür dünya” nın bir parçası olarak kaldı, anlıyor musunuz? Ve zamanın faşist İspanyası. Veya Portekiz. Bu bizim “özgür dünyamız” idi. Bir yıl değil, çok düşündüm. Komünist ülkelerde bunun daha da kötü olduğu söylendi. Ama karar verdim: ne sikti ... özgür dünya hakkında bu kadar kınandığımız şey ne, komünistler de yalan söyleyemez mi? Kendime bakmaya karar verdim. Şey ... Burada, şimdi burada yaşıyorum.
- Kaçışını nasıl sakladın? Seninki öğrenseydi, çok büyük bir gürültü olurdu ...
- Tüm detayları anlatmayacağım ve kendimi çoktan unuttum. Genel olarak, uçağın okyanusa düşmesini taklit etmek mümkündü.
- Operatörüne ne oldu?
- Onu yakaladım. Sana daha önce Don'dan bahsettim mi? Arkadaşım Don artık operatör değil, yeni. İyi adam, ama ... Hiç arkadaş olmadık. Onu kötülük istemedim. Umut onu kurtardı. Blackbeds'teki ejeksiyon koltukları iyiydi.
- Komutanınız operatöre dokunabilir ve kalabilir mi?
- Tam olarak öyle değil. Yalnızca 3 konumunda PCN'nin kabinde bir sinyal şalterine sahiptim: aşağı tıklayın - “Dikkat”, yukarı “Git”.
- 2 pozisyonunda mı?
- Hayır, açık 3 - ortada hala "Kapalı" (burada ikisi de güldü). Kabinde bir sinyal yanıyor ve kendini atlamalı. Ayrıca interkomda bir ses komutu verebilirsiniz. Bu gibi durumlarda, hiçbir soru sorulmaz, derhal “kovulur”. Ama onu daha sonra soru sormayacak şekilde uçağın ölmekte olduğuna ikna etmek zorunda kaldım. Çok zor değildi. Motorlarımız birbirinden uzağa yerleştirilmiş durumdadır ve birinde fırlatma olmazsa, uçak o yönde keskin bir şekilde sarsılıyor ...
- Üzgünüm, "başlamıyor" derken ne demek istiyorsun? Yerde mi, uçuşta mı? Yoksa sadece motorları yere basarken mi olur?
- Uçuşta, zaten süpersonik olduğumuzda. Açıklanacak çok uzun bir kurnaz tamirci var. Bunun gibi bir şey - kama hava girişinde hareket eder, hava kanalının kesitini düzenler. Konumu, süpersonik sıçramanın nerede olacağına bağlıdır. Şey, bilirsin, havadaki dalgalar ses hızında hareket eder ve eğer hava ses hızında hareket ederse, o zaman dalgaların dağılması için zaman olmaz ve hava sıkıştırılır, bu basınç dalgalanmasıdır ...
- Teşekkürler, hala böyle şeyleri hatırlıyorum, çiğneyemezsin.
- Motorun doğru çalışması için bu atlamayı girişin belirli bir yerine göndermeniz gerekir. Kama böyle yapar. Süpersonik uçuşunda sürekli hareket eder, akış koşullarına uyum sağlar. Genellikle araç otomatikleri tarafından kontrol edilir. Ama pilota müdahale edebilirim. Atlama, girişi doğru yerde bırakmazsa, buna “hava girişinin serbest bırakılmaması” denir. Motor boğuluyor gibi görünüyor. Keskin bir şekilde çekiş gücü düşer. Düzlem, "hasta" motor yönünde bir rulo ile prowirt. Ve kükreme güçlü. Sanki sanki bir direğe çarpmış gibi hissediyorum. Sadece alında değil, yana doğru. Yan camlara karşı kafa çarpması için bir sarsıntı. Böyle bir fırlatmadan sonra, vizör içimde çatladı, yani, kaskın üzerindeki vizör. Çok katmanlı bir kompozit var, her çekiç bile kırılmayacak. Ne tür bir kuvvetin darbe olduğunu anlıyorsun! Bu, kama yönetimine müdahale edersem kendimi arayabileceğim yeniden başlatma türüdür. Bu acil durum modudur ve hiçbir şeyden emin olamazsınız. Ve uçağın sarsıntısı üzerine RSO ve onun araçları da fırlatılmadığını görüyor. Aynı zamanda ona “atlama!” Emrini verirseniz, o zaman “neden” sorusu olmayacak.
- Mancınık hissetmemen onu şaşırtmayacak mı?
- Hayır. İlk önce atlamalı. Feneri hala dışarıdayken ya da dışarı çıkarken düşürürsem, fenerimle birlikte öldürebilir. Dışarı fırlamadığımı bile bilmiyordu. Vurulduğunda, artık bana bağlı değildi.
“Ama bu senin için de riskli mi?” Uçak gerçekten düşebilir mi?
- Düşebilirdi. Çok riskli. Ama bir şans vermeye karar verdim. Sol motorda "Sol", acil durum kodu düşmeye başladı ...
- Üzgünüm, araya giriyorum. Ve operatörünüz sizin bu “fırlatılmaya” neden olduğunuzu göremedi mi?
- Nasıl görecekti? Başlatılmayanlar zaman zaman olur. Kama veya kanatların pozisyonunda oldukça küçük bir hata. Kontrol sistemindeki başarısızlık, hidrolik veya elektrikteki küçük bir arıza - bir düzine farklı sebep. Eğer "Bee" nin bir versiyonu olsaydı, bir eğitim kıvılcımıydı ve deneyimli bir pilot eğitmeni ikinci kokpitte oturuyor olsaydı, o zaman o hala benim olduğumu anlayabilirdi. Ve RNO'm ... Uçak acele ve kaza ona zaten her şeyi anlatmıştı. Ve girişteki basıncın düştüğünü, egzoz sıcaklığının arttığını gördü ... Ve evet, bu cihazlara sahip değil, hepsini kendim gördüm ... Ve görüyorum ki, elimden gelenin en iyisini denemeliydim. Uçak, burun açmaya çalışıyordu, eğer saldırı açısını kaçırırsanız düşeceksiniz. O zaman sadece atlamak zorunda kalacaksın. Ayrıca “motoru tutmanız” gerekir: otomatik olarak çalışmamak ve “ölmemek” için. "İ-ji" yi, egzoz sıcaklığını takip etmeliyiz. Hala hatırlıyorum: 950 derecelerin üzerinde en az 3 saniye boyunca ve her şey, motor n ... n. Baş edemezsem şimdi sarhoş olmazdık. Çok işti, biliyor musun? RSO çıktığında, kolaylaştı. Artık motoru çalıştıramayacağımı iddia etmek gerekmez. Açıyı kontrol eder, otomatik olarak sol motora yeniden başlatır, bypass kapaklarını aç ve kapat. Zaten 2 motorları azaldı, davalı kapatıldı ve ardından trene geri dönüldü.
“Aynı anda fark edilemez miydiniz?”
- Hayır, pek mümkün değil. O bölgede çok fazla radar yoktu. Bir düşüşle beni kaybetmeleri gerekirdi.
- Açık arka kabini olan bir uçak üç “maks” da nasıl başarısız olabilir?
- Muhtemelen yapabilirim. Bir şans vermeye karar verdim. Ve kazandım. Her şey sanki kemirilmiş ve yakılmış gibiydi, fakat uçak hayatta kaldı. Bunun yakıt tüketiminin artmasından endişelendim. Her zamanki gibi, eksik yakıt doldurma ile Cadena'dan ayrıldık ve sonra uçan bir tankerden yakıt doldurduk. Tanklar doluydu, ancak yeterli olamazdı, uçuş profili optimal değildi ... Ama geri dönüş yolu yoktu. RSO atıldı, uçağın düşmesini resmedim, sonra yola koyuldum.
- Anladım. Ve sonra teknoloji meselesi: sınırımıza gitti, hava savunması ile temasa geçti ...
- Ah .. teknoloji işi. Bu mesafeler boyunca uçağa binmenin nasıl bir şey olduğunu biliyor musunuz? SR yetmiş bir ana baba gibi bir uçak, hatta harita olmadan ve bir gezgin olmadan?
- Bekle, ama neden kart değil?
- Söyledikleri gibi dışarı çıkarak. Nasıl olacağını anlıyorsunuz - Güneydoğu Asya için haritalar ve hava durumu tahminleriyle çalışarak bize bir görev veriyorum. Birdenbire gizli kısma geldim: ver, pliz, ayrıca kuzey Çin ve güney Rusya'nın haritalarını ver. Bir şey merak ettim, haritaları okuyalım, bir rota işe yaradı!
- Küsme, ben pilot değilim.
- Tamam, ben de bir şey sattım. Sadece tüm fikrin o zaman bile neredeyse imkansız olduğunu anlayın. Şimdi hepsi daha fazlası. Yaptığıma inanamıyorum. Kafamda ne kadar tutabildiğimi hatırladığımda ... Ve ağırlık merkezinin konumu dikkate alınmalı. Ve yakıt tüketimi göz önünde bulundurulmalı ve bu SR-71'te yapılması o kadar kolay değil ... Biliyorsunuz, debimetreler toplam tüketimi gösterir ve burada SR da bu yakıtın sadece bir kısmı hemen yanar. Başka bir kısım soğutma için derinin altında dolaşır ve daha sonra tanklara geri döner. Ve söyleyecek kimse yok. Kimse düzelmeyecek, eğer bir hata yaparsanız ... Karar verdim, çünkü yaşamak çok iğrençti. Ayrıl, ayrıl. Çekirdeğe ulaşmamak benim için en önemli şeydi. Kırılsın. Fakat asıl mesele şu ki, ABD’de hiç kimse ne yapmaya çalıştığımı bilmiyor. Arkadaşlarımın önünde biraz utanıyordum. Bu nedenle, hiçbir "hava savunma ile temas" olamazdı. Ben kendim ELINT'i uyguladım, bu yüzden Amerikalıların beni kaydetmesinin ve kaydetmesinin ne kadar kolay olduğunu biliyordum. Tam radyo sessizliği. İz yok. Tüm rota boyunca aklımda çalıştım, Çin üzerinden uçarken bile uygun haritalar vardı. Çin’i geçerken çalışma yüksekliğinde, orada öfkeli olacaklar ama kimse bir sonraki protestoyu ciddiye almayacak. Sınırınıza yaklaşırken, Blackbird'ün çalışma yüksekliği ve hızı artık hiçbir şeyi garanti etmiyor. Bu nedenle, oraya iniyorum, ilginç bir arazi oluşumundan geçiyorum ve sonra tekrar trene bineceğim. Asıl mesele, en kısa sürede tespit edilip önlem almak için vaktim olmadı. O gün seninki beni devirirse aptallık olur.
- Havaalanımızdan sizi tanımlamak için yola koyuldular ve ancak o zaman ateş ettiler ...
- Evet, evet, bunu bekliyorum. Olağandışı davranıyorsanız ve çok fazla tehdit oluşturmuyorsanız, çekime başlamadan önce görsel olarak tanımaya çalışın. İki FoxBatts bana yaklaştı ve sunucu kanatlarını salladı. Ona itaat ettim.
[Burası bana şüpheli görünüyordu. Foxbat, MiG-25'tir. Kazakistan'da "MiG-25" in hangi havaalanında oturduğunu öğrenmek için internette çok uzun zamandır araştırma yapıyorum. Ayrıntılı bilgi bulamadım, ancak yaklaşık olarak sadece Balkhash şehrinde ve hatta o zaman bile - müdahaleciler değil izciler. İzciler savaş görevinde olup olmadığını bile bilmiyorum. Ancak, olabileceği gibi makul bir seçenek var. Tam o sırada Balkhash'a uçuşlar yapıldığını ve en azından birkaç uçak havada olduğunu varsayalım. Ve sonra - davetsiz misafir, yüksek hızlı ve yüksek irtifa. Böylece fiziksel olarak yapabilecekleri yakalamayı emretti. Ve vurulacak bir şeyin olmadığı gerçeği - onuncu şeyin emri için, aşırı durumlarda, kola ihtiyaç duyabilir ve gidebilir. Bunu daha önce hiç duymamıştı. Diğer bir seçenek ise Sanych'in bir şeyi abartması veya gizlemesi ya da Foxtail’in bir şey getirdiği düşünceleridir. Sadece kayıttaki sesler biraz aptalcaydı. Belki Su-9'imiz ele geçirdi? Ama bunun hakkında kesin bir şey biliyordum, alay tarihine girecekti. Sadece gizlice böyle bir olayı gizlice kaydetmiş olsalardı ... Başka bir seçenek de, Sovyetler Birliği'nin her yerinden alayların, füzelerle ateşleme eğitimi için Sary-Shagan'daki ateş hattına uçmalarıydı. Ve MiG-25 de. Belki onlardan biri (veya bir çift) araya girmeye gönderildi. - yakl. V. Urubkova]
- İsterlerse seni vurabilirler mi?
- Sanırım öyle. Zor, ama mümkün. Böylece beni yakaladılar, boyumu düşürmek ve biraz hızlamak zorunda kaldım. Ama çok değil. Ve roketleri uçaklardan daha hızlı uçuyor. Foxbat’ınız kendine özgü bir makinedir. En yeni o zaman uçaktı. Onlarla biraz daha yakından tanıştım ...
- Uçuşun nasıl geçti?
- Elbette iniş. Ne de olsa, önceden yakalanacak bir yer seçmiştim. Beni nereye götüreceğini, temsil ettiğini. Birkaç kez hava savunmasının açılması için sınırlarınız boyunca uçmak zorunda kaldım ve haritaları gizli nesnelerin ve hava alanlarının konumu ile iyi çalıştım. "Kalpten" dedin, evet? Hangi havaalanını iniş için seçtiğimi söylemeyeceğim, bilmesen iyi edersin. Şerit orada, sınırdan yeterince uzakta ve gizliliği sağlamada yanlış olan bir şey yok, bu yüzden beni sakladılar.
- Yani Kazakistan'a mı oturdun yoksa daha mı uçtun?
- Sovyetler Birliği'ne oturdum ve sonra detaylar kimseyi rahatsız etmedi. Bilmek istediğinizden beri ülkenin Asya bir parçasıydı. Yakıt yeterli değildi. Ve ayrıca, yoğun nüfuslu alanlara uzaklaştıkça, hava savunmanızın sinirlerini ne kadar uzun süre hissedersem Düşme ihtimalim daha yüksek! İnsanlar konsolda oturuyor, bütün ailelerde var. Sadece durumda vururdum (gülüyor).
[Bir yerleşim bölgesinde, yerleşim yerlerinden ve sivil hava koridorlarından uzakta bir havaalanı seçtiğini anlıyorum. Talily-Kurgan'ın kuzey-batısındaki Vasily tarafından gösterilen yöne göre, Sary-Shagan veya Yubileiny olabilir. Belki de bilmediğim başka bir havaalanı. Uydulardan nasıl gizlendiğini bilmiyorum: sıcak bir uçağa kapak bile atamazsınız, kırık bir şasiyle bir hangarın içine sürükleyemezsiniz. Bununla birlikte, birkaç tane yüksek tamir arabasını atabilir ve tenteleri hızlı bir şekilde eğebilirsiniz. - yakl. V. Urubkova]
- Peki uçağınız nereye gitti? “Tanıtım” sırasında neden ondan bahsetmediler?
- Bilmiyorum. Ne biri ne de diğeri. Her şeyi çok gizli, benden de. Yaşlı kadınımız "Rapid Rabbit" in hala havaya uçması muhtemel değildir ...
“Neden Tavşan?”
- Demek benim "Blackbird" diye çağırılmıştı. Bir uçak için uygun bir isim gibi bir şey. Rusça ise "Hızlı tavşan". Hala omurgalarımıza boyanmış beyaz tavşanlarımız vardı. Böyle, "Playboy" dergisinin logosunda olduğu gibi Silhouettes.
- Yani bizimle yaptığı testlere katılamadın mı?
- Muhtemelen, test yapılmamıştır. Acil durumda oturdum. Grup tanıdık değil, yan rüzgâr ve zaten limite kadar yoruldum ... Yere yuvarlandım, şasiyi indirdim. Uçak fena hasar gördü. Ve sırtımı incittim. Doktorlar benim hava çalışması yapmama asla izin vermeyeceklerini açıkladılar. Uçuş sırasında şansımın Rusya'da ne kadar zayıf olduğunu da fark ettim. Uçağı bana kim emanet edecek? Ve sonra bile zayıf umutlar terk edilmek zorunda kaldı. Sırt hala sık sık ağrıyor. Ve uçak ... Şey, kapakların altında bir yere götürüldü. İyileşip küçük bir dil öğrendiğimde, uzmanlarınız ve tercümanlarınızla birlikte SR-71'e çok fazla tırmandım. Her şey gösterdi, anlattı. Sonra dışarı alındı.
- Sana ne oldu o zaman?
- Benimle? Dili de öğrendik, aksi takdirde Rusça'nın ilk ayında neredeyse yalnızım havacılık sadece şartları öğrendim.
- Bu arada, şimdi Rusça'yı iyi konuşuyorsun, nasıl yemin edeceğini bile biliyorsun.
- Ne düşünüyorsun bl ..? Üniversitede dil eğitimi almadım. Burada kaç yıl yaşıyorum. Ve yaklaşık 20 yıl önce, Rusça'yı şimdiden daha iyi konuştum. Neredeyse aksanı yok ve İngilizce unutmaya başladı. Sonra Amerika buraya benim için geldi. İngilizce kelimeler her yerde ve radyo ve TV'nizdeki hoparlörler daha da kötüye gidiyor, çoğu cahilce söylüyor. İstemeden, ana dilini hatırladı. Şimdi vurgum arttı, kendim farkettim.
- Üzgünüm, uçuştan sonra ne olduğunu söylemeye başladınız ...
- Şey, sonra ... Sadece yaşamak zorundaydın. Gösterge belgelerini verdi. Aksan kimseyi şaşırtmayacak şekilde “Balt” yapıldı. Seçmek için yerleşmek için çeşitli yerler teklif ettiler. Kramatorsk'u seçtim.
- Kramatorsk neden ilginç?
- Neden olmasın? Genel olarak hepsi aynıydı. Moskova ya da Leningrad’a yerleşmeme izin verilmedi. Neden olduğu açık: açıklanması gereken daha fazla şans var. Sibirya'ya gitmek istemedim, sadece “gulags” ve ayılar sokaklarda yürüyor (gülüyor). O zaman hafızam mükemmeldi: harita gösterildiğinde, Kramatorsk'in yakınında askeri bir havaalanı olduğunu hatırladım. Şimdi yok, ama sonra oldu. Onun yüzünden görünüyor ve seçti. Siviller bunu sevmiyor, ama en azından dışarıdan, bazen motorların sesini duyuyorum. Kramatorsk'in bana teklif edilmesine bile şaşırdım. Sonra farkettim: şehir yarı kapalı, yabancı yok, bu yüzden beni ifşa etmeyeceklerdi.
- Peki ya sonra?
- Sırada ne var? Uzmanlık aldı, fabrikada bir iş buldu. Katyuşa ile tanıştım, evlendim. Daha yeni yaşadım. Ve hala yaşıyorum.
- Nasıl izlenimler?
- İlk izlenim ne kadar kötü yaşadığına şaşırdı. Dükkanlar yarısı boş, kıyafetler çirkindir ... Sonra yerleştim, daha yakından baktım. Ve bir kez daha şaşırdım - ne kadar zengin yaşadığın, sadece lüks! Çok çalıştığım ve yaşadığım yerde karşılaştırabilirim. İşte Filipinler'de veya Tayland'da. Evet, eşyalarla dolu dükkanlar var. Ve çocuklar sokaklarda dilenerek açlıktan şişmişti. Anladım: çünkü boş mağazalarınız vardı, tüm mallar hazırdı ve hızlı bir şekilde satın alındı. Bunu karşılayabilirsin. Öyleyse her ailede gerçek et ve doğal tereyağı yedin. En azından çocuklar onu besleyebilirdi. Çocuklarınız aç değil! Bu bir lüks, alıştınız ve farketmediniz. Eğer ciddi bir şekilde hastaysanız, o zaman sadece doktoru eve çağırırsınız ve faturaları nasıl ödeyeceğinizi düşünmezsiniz. Ve bu Amerikan standartlarına göre bile lüks. Ödenen tatil dolu, yılın tüm haftası 4. Ve bu en küçük 4 ve birinin daha var. Amerika'da, 3 haftaları bile Amerika'da bir lüks olarak kabul edildi, özellikle değerli işçiler bu kadar büyük bir tatilden uzak durdular ... Bir çok şey şaşırtıcıydı, uzun bir süre konuşabilirsiniz. Her neyse, şimdi her şey farklı ... Evet, Rusya'daki insanlar arasında ne tür bir ilişki olduğunu hala şaşırdım. Veya Ukrayna'da, bir fark olmadan. Burada sahip olduğun insanlar, her yerdeki gibi, kötüler ve iyiler, ama başka hiçbir yerde farketmediğim bir şey var. Bu henüz değişmedi. Kelimelerde anlatması zor. Sadece bir şekilde hissettiğini ... Örneğin, davayı hatırlıyorum. Fabrikadaki işimin başlangıcında, cumartesi günü şehir dışına çıkmak için, otobüslerle dışarı çıkarıldık. İsteyen ve özgür olan herkes. Sadece mantarlar için. Hiçbir şeyim yok, ne bir kova ne de bir bıçağım var, genelde ilk defa. Ama ilginçti, gittim. Birkaç kişiyi tanımadım, ama hemen bana bir kova ve bir bıçak verdiler. En ilginç şey, arkadaşım Tolya'nın arkadaşından benden yedek bıçak istemesiydi. Arkadaşımı tanımıyorum ve beni tanımıyor ve iyi bir katlama bıçağı var. Gözlerinden uzak görünüyor ve paslı bıçağın açılmadığını söylüyor. Tolya bıçağı başkasından aldı, ama hepsi benim için anlaşılmazdı. İlk önce neden mazeret yarattı? Neden bıçağın hakkında yalan söyledin? Neden sadece bilmediğimi ve iyi bir şey ödünç almak istemediğimi söylemiyorsunuz? Mecbur mu? Toli'ye sordum, açıklayamadı. Sadece şaşkınlıkla bana baktı. Ve o zaman anlamadım. Şimdi bana çok daha iyi anladığımı düşünüyorum. Fakat Amerika'da bu zor olabilirdi. Gümrükler farklı. Orada her insanın kendisi için normaldir.
- KGB de dövmedin mi?
- Muhtemelen yaptılar. Çok sıkı değil. Bir kaç kere özel olarak şehir dışına çıktım, kontrol ettim. Kimse beni takip etmedi, kimse daha sonra sorgulama çağrısı yapmadı. Beni sadece en başında sorguya çektim. Uçuştan sonra, hala hastane yatağında. Evet, sonra tekrar, birkaç hafta sonra, bazı büyüklere çağrıldı. Amerikan gazetesini gösterdi. Hangisini hatırlamıyorum, ancak sayının taze olduğunu hatırlıyorum. Okinawa'ya inerken Blackbird ile ilgili bir not ve düşen uçağın bir fotoğrafı var. Resimde, omurga kameraya bir kenarı ile çevrildi, bu yüzden 5 basamaklı sayılar ve amblemler görünmüyordu. Ama o binbaşı bana bir büyüteç verdi ve gösterdi. Motorlarda üç basamaklı sayılar görüldü. Ve bunlar Rapid Tavşanımızın sayılarıydı! Ben kendim bozkırda Tavşan'ı burada kırmasaydım, uçağımızın Okinawa'da olduğuna inanırdım! Not mürettebatın isimlerini verdi, kazada yaralanmadılar. Bunlar bizim, Kadena ile tanıdığım insanlardı. Ama bunlar diğer insanlardı, biz RNO'mla değil! Kafam bile dönüyordu. Ne düşüneceğimi bilemedim. Ve büyük olan sadece onun hakkında ne düşündüğümü sormak ...
- Sahte mi? Ama neden
- Bu neden soru. O zaman tahmin ettim. Elbette, bir şekilde anlaşılmaz bir test düzenleyebilmem için bir şekilde bir Amerikan gazetesi hazırlamış olabilirsiniz. Ve büyük olasılıkla, Amerikan gazetelerinde her şey böyle yazılmıştı ... Görüyorsunuz, uçağımızın ölümünü “örtmüş” olabilirdi. Ne de olsa okyanusta bir yere düştü. Peki, emir sayılması gereken buydu. Sonbaharın yerleri bulunamadı. Ya sığ suya düşerse? Birdenbire arayacaklar ve seninkini bulacaklar mı? Orada yemek bile olsa gizli ekipman var. Tamamen böyle bir uçağın kaybını gizlemek zor olacaktır. Burada, uçak kimsenin aranmadığı, mock-up yapıldı, fotoğraflandı ve herkes SR-71'imizin Okinawa'da çöktüğü açıklandı. Ve onu arayacak hiçbir şey yok, işte yatıyor. Mantıklı mı Ben de binbaşıya söyledim. Başını salladı. Biz de öyle demiştik, düşündük, ama versiyonunu duymak istedik.
- Peki, ve nasıl, uzun yıllar sonra - bize uçtuğunuz için pişmanlık duyuyor musunuz?
- Asla pişman olma. Katyuşa ve kızlarımız kimseyle değişmezdi. Hayatta mutlu bir yerdeysem, mutluluğum burada.
Vladimir Urubkov tarafından Sonrası
Bitmiş notları Vasyl Bondarenko'ya gönderdim ve ayrıca birkaç soru daha sordum. Vasily, buraya tamamen getirmesi daha iyi olan bir mektupla cevap verdi. Mektupları makalenin ilk bölümünden alırsak (“Hava savunma sistemine karşı kanatlı robot”), o zaman 4 olacaktır, bu yüzden bu bir altyazıdır.
Dördüncü harf
Genel olarak her şeyi doğru kaydettiniz. Bunun “siteye atılmaya” ya da gerektiği gibi adlandırılmasına izin veriyorum. Dürüstçe, bunun doğru olup olmadığını bilmediğimi söyledim. Belki bir başkası bir şeyler bilir ve size yazacaktır. Size karısından bahsettim, bizim için kalite kontrol müfettişi olarak çalıştı. Kontrol etmeye çalıştım. Baba basittir, oynarsa veya oynarsa görünür. Bu arada ona soruyorum - nereden geldiler, Sanych geldi? Bu tür Letonya'dan cevaplar. “Ben” dedi, “onları tanımadılar, savaşta öldüler.” Tekrar sordum: “Ama kocanızın başka akrabalarını biliyor muydunuz?” Diye bilmediğini, akrabası bırakmadığını söyledi. “Her zaman onun için üzüldüm” diyor. Hiç kimsenin Sanych mektupları yollamadığını ekledi.
Sanych'in bana gösterdiği yamalar hakkında. Yaşlıydı, hırpalanmış. Güzel amblemi, renk. Eşkenar dörtgen, mavi bir arka plan üzerinde "Pamukçuk" un kara bir siluetidir, siluetin arkasında kırmızı çizgiler uzar gibi görünür. Uçağın üstünde "3 +" yazıtı var. Başka yazı yoktu.
Cuma günü aynı yerde oturalım, kaseti alacağım. Bira al, servisi hatırla. Akşamları 6 gitmek?
Saygılarımızla, Vasyl Bondarenko
Sanych'in bana gösterdiği yamalar hakkında. Yaşlıydı, hırpalanmış. Güzel amblemi, renk. Eşkenar dörtgen, mavi bir arka plan üzerinde "Pamukçuk" un kara bir siluetidir, siluetin arkasında kırmızı çizgiler uzar gibi görünür. Uçağın üstünde "3 +" yazıtı var. Başka yazı yoktu.
Cuma günü aynı yerde oturalım, kaseti alacağım. Bira al, servisi hatırla. Akşamları 6 gitmek?
Saygılarımızla, Vasyl Bondarenko
Yorum yapan Vadim Medinsky
Metin kesinlikle ilginç. Dedikleri gibi - "eğer bu doğru değilse, iyi yapılmış." İngilizce'den dikkatsiz çevirilerde bulunabilecek çok sayıda belirgin Anglicism ve sakarlık vardır (Oleg Chernyshenko ve ben çevirilerimizde sürekli böyle şeyleri yok ettik). Bunun sadece bir tür tercüme edilmiş metne dayanan bir performans olması mümkündür. Öte yandan, bu tür “iskancılar” sadece, anlatıcıların Rusça konuşarak İngilizce olarak düşünmeye devam ettiğini söyleyebilir. Bu Sanych'in bazen kaydığı dişil cinsiyetin "düzlemi" kelimesine bile değmez! Volodya'ya, sakarlığın sözlü konuşmasından yazılanları ütülemenin daha iyi olacağına katılıyorum - olduğu gibi kalmasına izin verin. Sadece bazı yerlerde yazım ve noktalama işaretlerini ayarladım ve ayrıca hikayeyi daha tutarlı hale getirmek için “röportajın” bazı kısımlarını yeniden düzenlemeyi teklif ettim. Yeterli değil, bütün bunların ne kadar doğru olduğuna karar verdiğimi sanmıyorum. İnternette "Pamukçuk" konulu dolaşırken, onaylar da fazla olmamakla birlikte, belirtilen tarihe açıkça aykırı bir şey bulamadım. Burada http://www.wvi.com/~sr71webmaster/srloss~1.htm görünüşte, farklı yıllarda kaybedilen “Drozdov” un çoğu listelenmiştir. Şimdiye kadar bu siteyi çapraz olarak görmezden geldim - uçağın bir iz bırakmadan kaybolduğu ve enkaz bulunmadığı zaman sadece bir vakanın bilindiği ortaya çıktı: bu bir 5 Haziran 1968 felaketi, bir uçak # XXNX-60. Güney Çin Denizi'nin üzerindeydi ve Okinawa'daki Kadena üssünden akan Karatavuk idi. Buradaki yakalamak onun tek bir A-6932 olduğu ve Sanych'in öyküsüyle pek çok ayrıntıya uymadığı. İlginç bir yer olmasına rağmen:
A12 ve pilot Jack Weeks'in incelenmesi. Bu güne kadar bir gizem kalıyor. Jack Weeks'in diğer tarafa yendiği bir spekülasyon vardı. Bu doğru değil. Jack Weeks'in dul eşine "Valor İçin CIA İstihbarat Yıldızı" madalyası verildi. Bir kusur meydana geldiğine dair göstergeler vardı.
Tercüme, eğer kısaca, böyle bir şey: “... Soruşturma, A-12 ve pilot Jack Wicks'in kaybolmasının nedenini açıklığa kavuşturmadı. Bu, bugün için bir gizem olarak kalır. Bazıları, Wicks'in diğer tarafa geçtiğini varsaydı. Bu doğru değil, çünkü Wicks dul eşine Wick'in ölümle ödüllendirildiği CIA İstihbarat Yıldızı Madalyası verildi. Eğer o gitmiş olsaydı, ona ödül vermezdi ... ”
Bu “demir” mantığı ilginç değildir (“nereye gittiğini, hiç kimse bilmez, ancak bir kez verildiğinde, kaçmadığı anlamına gelir”), ancak pilotun bize kaçışının genel olarak kabul edildiği anlamına gelir. Perestroyka'nın yetiştirdiği, bunu asla düşünmezdim: tam olarak orada kaçmaya çalıştık, ama tersine, asla olmadı ve olamazdı. Bu metni onunla tartıştığımızda Vladimir Urubkov'dan Dean Reed'i öğrendim.
Ayrıca Vladimir Urubkov'un metin hakkındaki yorumlarında dile getirdiği bazı şüpheler hakkındaki “beş kopekimi” de eklemek istiyorum. “Drozdov” un bölgemize nispeten derin nüfuz etmesi: Amerikalılar, SSCB üzerinde X-NXX'in Mayıs ayında U-2 tarafından vurulmasından önce olduğu kadar sert bir şekilde uçtu. "Drozd" un pek çok İngilizce dilinde vurgulanması: asıl amacı - U-1960'in zamanında uçtuğu ve "Canberra" nın türevleri olan SSCB'nin bütün ülkesine yapılan uçuşlar kağıt üzerinde kaldı. U-2 ile elle yakalandıktan sonra, SSCB üzerinden daha fazla insanlı uçuş olmayacağına söz verdiler. Ciddi kaynaklarda bu sözün önemli ihlallerinden bahsetmedim. Evet, genellikle farklı uçak türlerine izinsiz girmelerine izin verdiler, ancak fazla uzağa gitmediler. Kuzeyimize gelince, İngiltere merkezli olanlardan Drozdy'nin oraya uçması gerekiyordu: Okinawa ya da Kaliforniya'dan çok uzak. Okinava'da “yaşadığı” Sanych, İngilizce üssünden meslektaşları ile yakından iletişim kuramadı ve nasıl ve nereye uçtuğunu bilmiyor, ancak hikayede bunlardan bahsetmiyordu. 2-s'de "Drozdov" u uçma olasılığı ile ilgili olarak, daha sonra "Drozdy" uçtu - en azından ww.wvi.com/~sr1980webmaster listesindeki en son kaybolan uçak 71 yılı için listeleniyor ve bir keşif uçuşu oldu ( Bu arada, ayrıca Okinawa'dan).
Beklenmeyen devamı
Bir zamanlar, yaklaşık bir yıl önce, neredeyse inanılmaz bir casus hikayesiyle hayatımda şaşırtıcı olaylar gerçekleşti.
Eğer kaldıysa, görgü tanıklarının birine cevap vermek amacıyla bu olayları kaydetmeye ve yayınlamaya karar verdim.
Ne yazık ki, hiç kimse cevap vermedi, her ne kadar tüm askerlerle, tanıdıklarıyla ve o kısımlarda çalışan arkadaşlarının tanıdıklarıyla röportaj yapmama rağmen. :) Cevapları yukarıdaki linklerde yazılı. Ve bu hikayeyi tamamen terk ettim, özellikle aniden asker arkadaşım Vladimir Yakimenko'dan bir mektup aldığımda, bütün iplikler neredeyse koptu. Mektup çok kısa: "Kara Kuş hakkında bilgi" ve link:
http://www.ufo.obninsk.ru/an01.htm
Bağlantıya tıkladım ve harika bir metin görüyorum:
1976, 22.09 - Kazakistan - Bir dövüşçünün boyutları ile dar bir nesne (12-15м etrafında uzunluk, ağırlık 4,5т), “Black bird” e benzeyen bir kuyruksuz kuyruk bulundu (“Black cat” olarak adlandırıldı). kötü yandı, kapağın Nesne yanmış kabinin içinde patlamayı (kendi kendini imha aparatı) aksamalar meydana geldi. Telefon BS tespit edilmedi, ancak patlama durumunda yandılar veya atıldılar. Ben gövde mukavemeti çarptı - (- titanyum alaşımı çıktı) bir matkap veya gaz kesme ya sürmedi. Ancak, dış sapan artışı ile çok sallanma oldu ve süspansiyon helikopter kazasına önlemek için ayırmak zorunda kaldı. Bu durumda, cihaz inişten çok daha fazla hasar aldı. Arkalık gelen batı Kazakistan'da askeri havaalanına dış sapan PSS Mi-6 üzerinde (razobrannoom a'da) Alınan ve ardından Zhukovski'nin (Ramenskoye) Moskova Region (havaalanı Cum) 'de - Moskova Makine İnşaat Tesisi "Experience" konulu o Komisyonu teftiş (ve şahsen Alexey Andreevich Tupolev) ve hangarda tutulduğu ve ayrıntılı olarak çalışıldığı yerdi. Bu yükselişe şiddetle sarsılmış başlandı ve neredeyse helikopter aşağıdan rammed, böylece süspansiyon unhook vardı ve nesne büyük ölçüde zarar beri işe yaramadı yine onu almak, bu yüzden koparmak sonra yere düştü ve - kaldırırken cihazın mükemmel aerodinamik nitelikleri gösterdi yerinde. (Havaalanı Arkalık de MSS (boşluk arama ve BBC kurtarma hizmeti) servis albay göre, daha sonra yarbay askeri nakliye alayında, Zaporozhyebanka transfer edildi. Muhabir yarbay bilinen UFOlogist Yu.A.Novikov Ukraynalı Zaporozhye, Zaporizhzhya UFOtsentra başkan ). (Teğmen Albay'ın ismi etik nedenlerden dolayı aranmaz) Bilgi kesinlikle güvenilirdir.
(SR-21 veya B-71 ile tetiklenen) Amerikalı insansız keşif uçağı D-52 "Lockheed" olduğunu ortaya çıktı. UFO felaketleri için bu hikayenin yapacak bir şeyi yok!
İlk başta, bu hikayenin bir şekilde doğrudan bununla ilgili olduğunu düşündüm, ancak ne yazık ki, yıllar çakışmıyor. Bu ilginç: neden o bölge UFO'larla ilgili olarak uzaylı uçakları olan her türlü olayla doludur? Casuslar neden böyle bir merak gösterdi? Baikonur veya en son deney ekipmanlarıyla çok sayıda Kazakistan poligonu mu? Görünüşe göre şimdi Basil'i aramanın sırası ve benim ne bildiğini sorma sırası bende mi? Eğer o hikayeyi bulamadıysa, kesinlikle öğrendiler.
Beşinci mektup
Merhaba Vladimir, bu yine Kramatorsk'tan Vasily Bondarenko. Birkaç yıl önce sen ve ben dron hakkında ve bisikletiyle Sanych hakkında konuştuk. Daha önce cevap vermediğim için üzgünüm. Benim kendi sorunlarım ve endişelerim var. “İnternet” genellikle uzun süre terk edilir. Sana zaten Sanychu'nun makaleni gösterdiğini söylemiş miydim? Operasyondan sonra çok geçti, neredeyse evden çıkmıyor. Zaten orada nasıl olduğunu sormaktan bile korkuyor. Bu yeni yıl için onunla en son konuştum. Sadece tebrik etmek için onu aradım. Makalenizi İnternet'ten sonra bile bir yazıcıda basıp ona gösterdim. Hastaneden henüz serbest bırakıldığında 10 yılındaydı. O ilgiyle okudu, güldü. Ben, diyor, tesadüfen söyle, bilmiyordum. Eh, kelimenin tam anlamıyla konuşmamızı yaptınız. Sonra ona sordum, belki düzeltilmesi gereken bir şey. Hayır, genel olarak öyle dedi. Hikaye hakkındaki yorumlarınız hakkında bana bir şey söyledi, açıkladı. Genel olarak, her şeye makul bir cevabı var. Sadece hatırlamıyorum, 2 çoktan geçti, ancak kayıt cihazını yanımda götürmedim. Evet, şimdi hatırlanan "takozlar" hakkında. Sanych, İngilizce’de “çiviler” olacağını söyledi (eğer kelimeyi doğru hatırladıysam bence). Ve evet, bunların motorlarda merkezi beden olduğunu söyledi.
Saygılarımızla, Vasyl Bondarenko
Saygılarımızla, Vasyl Bondarenko
Şimdilik hepsi bu. Belki bir gün daha fazla şey öğrenmek mümkün olabilir ...