Bir zamanlar iki kızı olan bir kadın vardı ve isimleri Millison ve Blanche’dı. Millison huysuz ve acımasızdı, küçük kız kardeşi Blanche ise tatlı ve neşeliydi. Annenin favorisi tatlı Blanche değil, keskin dilli Millison’du, çünkü muhtemelen büyük kızı kendi kötü benliğine çok benziyordu. Annesi Blanche’ı gün boyu sıkı çalışmaya zorlarken, Millison’la sabahtan akşama kadar etrafta dolanmaktan başka bir şey yapmadılar, şehirde hayranlarıyla çevrili büyük bayanlar olarak nasıl yaşayacaklarına dair hikayeler döndürdüler.
Bir sabah annesi Blanche’ı kuyuya kovaya biraz su getirmesi için gönderdi. Kuyuya vardığında, kız yaşlı bir kadın gördü ve ona şöyle dedi: “Küçüğüm, çok susadım. Bana biraz su ver.”
Blanche, “Evet teyze, elbette,” dedi. Kovasını duruladı ve içmek için bol miktarda tatlı su çekti.
“Teşekkür ederim çocuğum, sen iyi bir kızsın! yaşlı kadın ” dedi.
Birkaç gün sonra, anne Blanche’ı daha önce hiç olmadığı kadar korkunç bir şekilde azarladı ve onu kötü bir şekilde dövdü. Dehşet içinde kız ormana kaçtı. Ağladı ve nereye gideceğini bilmiyordu, çünkü eve dönmekten korkuyordu. Blanche aniden önünde dururken kuyuda tanıştığı yaşlı kadını tanıdı.
“ah! çocuğum, neden ağlıyorsun?”
“Teyze, annem beni dövdü ve eve dönmekten korkuyorum.”
“O zaman benimle gel,” dedi yaşlı kadın. “Sana akşam yemeği ve yatacak bir yer vereceğim. Ama bana bir söz vermelisin: Göreceğin hiçbir şeye gülmemelisin.”
Blanche’ın elini tuttu ve derin ormana doğru yürümeye başladılar. Garip bir şekilde, dikenli çalılar önlerinde kendiliğinden açıldı ve sırtlarının arkasına kapandı. Biraz ilerde Blanche iki baltanın birbirleriyle tek başlarına savaştığını gördü. Bu tür olayları çok garip buldu, ama gülmedi ya da hiçbir şey söylemedi. Daha ileri yürüdüler ve işte! kavga eden iki koldu; biraz ilerde, iki bacak; sonunda, iki kafanın alnını birbirine vurarak kavga ettiğini gördü. Bütün bunlar inanılmayacak kadar garipti ama Blanche ne güldü ne de tek kelime etti.
Sonunda yaşlı kadının kulübesine vardılar.
Yaşlı kadın, “Akşam yemeğini pişirmek için ateş yak çocuğum,” dedi ve şöminenin yanına oturdu. Sonra kafasına uzandı ve bükerek küçük yuvarlak bir karpuz gibi dizlerinin üzerine koydu.
Blanche bunu şimdiye kadar gördüğü en tuhaf şey olarak gördü ama yine de ses çıkarmadı. Sonra yaşlı kadın saçlarını taramaya ve örmeye başladı. İşi bitince kafasını tekrar yerine oturttu.
“İyi!” dedi ki, “bu daha iyi hissettiriyor.” Blanche’a akşam yemeği için ateşe vermesi için büyük bir kemik verdi. Blanche sadece bir kemiğin nasıl çorba yapabileceğini hayal bile edemezdi, ve buna üzgün görünümlü bir kemik, ama aynı şekilde kemiği tencereye koydu. Lo! bir anda tencere iyi doyurucu et güveçiyle doluydu.
Yaşlı kadın Blanche’a havaneli dövmesi için bir tane pirinç verdi. Blanche tek bir tane pirinci öğütme noktasını göremiyordu, ama yine de yaptı.
Hızlı bir şekilde harç, buharda pişirilmiş pirinçle taşmaya başladı.
Blanche ertesi sabah kalktığında yaşlı kadın ona, “Artık eve gitmelisin. İyi bir kız olduğun için sana konuşan yumurtalardan bir hediye yapmak istiyorum. Tavuk evine git. Sana ‘Beni alma’ diyen bütün yumurtaları almamalısın. Sadece beni al diyen yumurtaları al.- Yoldayken, yumurtaları kırmak için tek tek sırtınızın arkasına atın ve bir sürpriziniz olacak.”
Blanche, gerçekten de bir yığın yumurtanın bırakıldığı tavuk evine gitti. Bazıları Blanche’ın hayatı boyunca gördüğü yüzlerce tavuk yumurtası kadar sade görünüyordu, ama diğerleri saf altından yapılmıştı ve mücevherlerle çevriliydi.
Ne yazık ki, seslendi, yumurta “Al Beni, Al Beni arayan barizdi.” Blanche sade konuşan yumurtalardan birkaçını aldı ve altın olanları geride bıraktı.
Blanche yola çıktığında, yumurtalardan birini arkasına attı. Gözünün köşesinde, parlayan bir şeye bir bakış attı. Arkasını döndü ve sürprizini hayal et! — orada, kırık yumurta kabuklarının arasında, bir yığın elmas parıldıyordu! Başka bir kırık yumurtadan altın takılar, diğerinden güzel bir araba fırladı. Yine de inanılmayacak kadar güzel elbiselerden.
Annesine vardığında o kadar güzel şeyleri vardı ki hepsini eve sığdırmak kolay değildi. Annesi sevindi ve onu gördüğüne çok sevinmiş gibi davrandı. Ertesi gün şafakta, anne büyük kızını uyandırdı ve ona fısıldadı, “Sen de aynı yaşlı kadını aramak için ormana gitmelisin. Kız kardeşinden daha güzel elbiselere sahip olmaman için hiçbir sebep yok.”
Millison sabahın bu kadar erken saatlerinde yataktan kalkmak zorunda kalmaktan hiç memnun değildi. Homurdanarak ve mırıldanarak ormana yürüdü. Çok geçmeden, onu kulübesine gelmeye davet eden aynı yaşlı kadınla tanıştı. Yaşlı kadın da gördüğü hiçbir şeye gülmemesi için onu uyardı. Ama Millison baltaları, kolları, bacakları ve kafaları dövüşürken görünce gülmekten kendini alamadı. Ve yaşlı kadın başını çıkarıp saçlarını taramak ve örmek için kucağına koyduğunda, kız işaret ederek çığlık attı…
“Peki, şimdi, eğer bu şimdiye kadar gördüğüm en aptalca şey değilse!”
Ertesi gün yaşlı kadın Millison’a, “Beni dinle. Sana söylemek üzere olduğum şey tam olarak kız kardeşine söylediğim şey. Ve onun gibi, tavuk evinde hak ettiğini bulacağına inanıyorum. Sadece ‘Beni al’ diyen konuşan yumurtaları almalısın. Diğerlerini geride bırakmalısın. Yumurtaları arkanızdan tek tek attığınızda bir sürpriziniz olacak.”
Sevinçle Millison tavuk kümesine koştu. Mesela az önce aradı görünümlü olanları, “düz Beni Al, Beni Al!” göz kamaştırıcı, altın yumurtalar “Beni alma!”
Bir anda Millison taşıyabildiği kadar altın yumurta kaptı ve onlarla birlikte acele etti.
Yürürken arkasında bir yumurta kırdı, sonra bir tane daha. Fakat zenginlikler yerine, peşinden koşmaya başlayan bir miktar yılan, kurbağa ve kurbağa çıktı. Diğer yumurtalardan başının etrafında dönen sivrisinek ve sivrisinek sürüleri fırladı. Millison bağırıp kaçtı.
Annesinin yanına o kadar yorgun geldi ki konuşamıyordu. Blanche, kulübede kalmanın ablasının sorunları yüzünden suçlanmak anlamına geleceğini biliyordu. Bir an önce gitmesi gerektiği belliydi, ama kız kardeşine yardım etmek için arkasında bir miktar mücevher ve zenginlik bıraktı. Hazinesinin geri kalanını toplayarak, arabasıyla şehre gitti. Orada günlerinin geri kalanını büyük bir hanımefendi olarak yaşadı, herkese karşı nazik, arkadaşları ve hayranlarıyla çevrili.
Diğer masallarımız için masal oku tıklayınız…