Winston Churchill 4 Haziran 1940'ta Avam Kamarası'na girdiğinde tartışacak çok şeyi vardı. Müttefikler az önce Dunkirk mucizesi Fransa'daki korkunç bir durumdan yaklaşık 338.000 askeri kurtardı. Ama bu zafer boş bir zaferdi. Askerler ancak Alman komutanlığının ilginç bir durdurma emri sayesinde kurtarıldı ve Nazilerin Paris'e girmesine sadece birkaç gün kaldı. Churchill, halkını Fransa'nın olası düşüşüne hazırlaması gerektiğini biliyordu. Ayrıca göletin karşısındaki isteksiz bir müttefike bir mesaj göndermesi gerektiğini de biliyordu.
Ardından, İkinci Dünya Savaşı'nın en heyecan verici ve ikonik adreslerinden biri olarak kabul edilen, artık ünlü olan Sahillerde savaşacağız konuşması oldu. Söylevlerin çoğu Müttefiklerin son zamanlardaki askeri kayıpları ve önümüzdeki zorlu yola ilişkin bir yansıma ile ilgili olsa da, en iyi şekilde Churchill'in denizlerde, okyanuslarda, tepelerde, sokaklarda ve kumsallarda savaşma - asla teslim olmama konusundaki tutkulu taahhüdü hatırlanır. Konuşma sayısız belgesele eklenmiş ve yakında çıkacak olan Churchill biyografisi de dahil olmak üzere birçok filmde yeniden yaratılmıştır. En karanlık saat . Ancak tarih, çoğu insanın bu söylevle ilgili hatıralarını renklendirdi. Hayal ettiğimiz acil moral desteği değildi ve aslında birkaç İngiliz'i depresyona soktu. Aynı zamanda, muhtemelen onlar için değil, savaşı hala kenardan izleyen Amerikalılar içindi.
Ancak bugün tarihsel hafızayı daha zorlayan şey, Churchill'in konuşmasının radyo üzerinden İngiliz kamuoyuna canlı olarak yayınlanmamasıdır. Avam Kamarası'nda toplanan izleyiciler dışında, çoğu Britanyalı ve Amerikalı, onun bu ikonik sözleri birkaç on yıl sonrasına kadar söylediğini duymadı. Kalıcı bir komplo teorisi, onları hiç kaydetmediğini iddia ediyor.
Amiralliğin Birinci Lordu olarak, deniz işleriyle ilgili en üst düzey hükümet danışmanı , Churchill aylardır Nazi tehdidine karşı uyarıda bulunuyordu. Buna rağmen, Başbakan Neville Chamberlain, Hitler ve Nazi Almanya'sını kontrol altına almayı ve düşmanlıklardan kaçınmayı umarak, yatıştırma politikasında kararlı kaldı.
Ancak Avrupa'da tırmanan durumu görmezden gelmek zorlaşıyordu. Churchill, 10 Mayıs 1940'ta Başbakanlığa yükseldi ve sözde dönemin sonuna denk geldi. sahte savaş Almanya'ya karşı savaş ilanı ile Eylül 1939'dan, Avrupa kıtasında büyük askeri kara operasyonlarının olmadığı bir dönem olan 1940 baharına kadar uzanan bir dönem. Bu durgunluk, Nazilerin Nisan ayında Danimarka ve Norveç'i işgal etmesiyle sona erdi. Ağır Müttefik kayıplarına yol açacak, bir Belçikalının teslim olmasını sağlayacak ve Fransa'nın düşüşünü hızlandıracak olan Dunkirk Savaşı Mayıs ayında başladı.
Dunkirk'ün tahliyesi tamamlandıktan sonra, Churchill 4 Haziran'daki konuşmasında çok özel bir ton kullandı. Ayrıca Amerika Birleşik Devletleri'ndeki isteksiz bir müttefike de hitap etmek zorunda kaldı: Franklin Roosevelt. Amerikan halkının çoğu, hala tereddütlü Roosevelt yeniden seçim kampanyası başlatırken izolasyoncuları kızdırmamaya çalışıyordu. Ancak Churchill yine de temyizde bulunma fırsatı gördü.
Churchill, konuşmasının şekillenmesinde özel sekreterlerinden, meslektaşlarından ve kabinesinden gelen önerilerden yararlandı. Richard Toye, kitabında Aslan Kükremesi: Churchill'in İkinci Dünya Savaşı Konuşmalarının Anlatılmamış Öyküsü , Amerikan gazete editörü William Philip Simms'in özellikle etkili olduğu anlaşılan bir nottan alıntı yapıyor. Simms, Churchill'in ne olursa olsun iletmesi gerektiğini yazdı, Britanya ürkmeyecek ve şunu vurguladı: Teslim ol -- ASLA! Churchill, kabinesinden yaptığı konuşmada Fransa'ya çok sert davrandığına dair yorumları değerlendirdi, ancak daha çok Amerikalı dinleyicileri rahatsız etmekle, ABD'nin taslaktan garip bir şekilde ayrılmasıyla ilgili bir satırı silerek, incelik tarafında hata yaptı.
Toye, Amerikalıları bir Nazi zaferinin yaratacağı tehlikelere karşı uyandırmak istediğini, ancak aynı zamanda aşırı açık sözlülük yoluyla onları yabancılaştırmaktan kaçınmaya da dikkat ettiğini yazıyor. Sonuç olarak, konuşma, Amerikan kamuoyunu kazanmayı amaçlasa da, ABD'ye hiçbir şekilde açık bir atıfta bulunmadı.
son konuşma geniş kapsamlıydı. Churchill, Müttefik kuvvetlerin her bir üyesini överek Dunkirk Savaşı'nın ayrıntılı bir özetini verdi. Ama kurtarılan hayatlar üzerinde durmadı. Kurtarmanın Fransa ve Belçika'da olanların devasa bir askeri felaket olduğu gerçeğine karşı bizi kör etmemesi gerektiği konusunda uyardı. İstilanın yakın olabileceği konusunda ısrar etti. Ama savaşmaya hazırdı.
Sonuna kadar gideceğiz, dedi Churchill. Fransa'da savaşacağız, denizlerde ve okyanuslarda savaşacağız, havada artan bir güvenle ve artan güçle savaşacağız, bedeli ne olursa olsun Adamızı savunacağız, sahillerde savaşacağız, savaşacağız. iniş alanlarında, tarlalarda ve sokaklarda savaşacağız, tepelerde savaşacağız; asla teslim olmayacağız.
Ardından, plajlarda ve sokaklarda savaş çığlıkları arasında unutulan can alıcı son çizgi geldi. Churchill, 'Bir an için inanmasam bile, bu Ada ya da büyük bir kısmı boyun eğdirilmiş ve aç bırakılmış olsa bile,' dedi. O zaman, İngiliz Donanması tarafından silahlanmış ve korunan denizlerin ötesindeki İmparatorluğumuz, Tanrı'nın iyi bir zamanında, Yeni Dünya, tüm gücü ve kudretiyle, eskilerin kurtarılması ve kurtuluşu için öne çıkana kadar mücadeleye devam edecekti. .
William Manchester ve Paul Reid'in açıkladığı gibi Son Aslan: Winston Spencer Churchill , konuşma Avam Kamarası'nda iyi karşılandı. Churchill'in sekreteri Jock Colville günlüğüne şunları yazdı: Başbakan'ın Dunkirk'ün tahliyesine ilişkin açıklamasını görmek için Meclis'e gitti. Açıkça Evi hareket ettiren muhteşem bir söylevdi. Milletvekili Harold Nicolson, karısı Vita Sackville-West'e yazdığı bir mektupta, Bu öğleden sonra Winston hayatımda duyduğum en güzel konuşmayı yaptı. Henry Channon, başka bir milletvekili, şunu yazdı Churchill belagatli ve hatipti ve muhteşem İngilizce kullandı… İşçi Partisi'nin birkaç üyesi ağladı.
Churchill, Amerikan basınında da mükemmel eleştiriler aldı. Avam Kamarası'ndaki konuşmayı dinleyen gazeteci Edward R. Murrow, dinleyicilere anlattı : Winston Churchill'in konuşmaları kehanet niteliğindeydi. Bugün başbakan olarak dürüstlüğü, ilhamı ve ciddiyeti ile dikkat çeken bir rapor verdi. New York Times yazdı Winston Churchill'in dün Avam Kamarası'na açtığı hikayeyi anlatmak ahlaki kahramanlık gerektirdi. İngiliz halkı veya düşmanları veya Yeni Dünya'da bugün Müttefiklerin barbarlığa karşı kendi savaşlarını verdiklerini bilenler için anlamı kaybolmayacaktır.
Yine de herkes Churchill'in konuşmasının hayranı değildi. Manchester ve Reid, konuşmanın, Churchill'in İngiltere'nin tek başına devam etmesi konusunda tam olarak ne demek istediğini öğrenmek için Dışişleri Bakanlığını arayan Fransız büyükelçisi Charles Coburn'u alarma geçirdiğini belirtiyorlar. (Bunun tam olarak söylediği şeyi kastettiği kendisine bildirildi.)
İngiliz halkı da çelişkili hissetti. İçinde Edebi Churchill: Yazar, Okur, Oyuncu Jonathan Rose, ertesi gün kamuoyunda artan bir karamsarlık havasının grafiğini çıkaran bir Enformasyon Bakanlığı anketini detaylandırıyor. Sosyal araştırma kuruluşu Mass Observation, o sırada benzer bulguları ortaya çıkardı. MO raporuna göre, Churchill'in bu sabah yaptığı konuşmadan sık sık ve kendiliğinden bahsedildi. İçinde beklenmedik pek bir şey yok gibi görünüyor, ancak ciddi tonu yine bir etki yarattı ve kısmen depresyonun nedeni olabilir.
Ancak bu olumsuz tepkiler, konuşmanın anlatımlarında genellikle en aza indirilir veya unutulursa, daha hayati bir ayrıntı daha da belirsizleşir: Churchill'in konuşmasının radyoda canlı yayınlanmadığı gerçeği.
Churchill'in Britanya'yı sahillerde savaşmaya çağırdığını herkesin duyduğu kayıt 1940'ta yapılmadı. 1949'da Churchill'in Chartwell'deki kır evinin rahatlığında yapıldı. 1940'ta Avam Kamarası ses için kablolu olmadığı için, herhangi bir kamu yayınının radyo için ayrı olarak yeniden iletilmesi gerekecekti. Görünüşe göre Churchill bu ikinci adresi veremeyecek kadar meşgul ve ilgisizdi. Bunun yerine, radyo gazetecileri sözlerini yayında bildirdiler. En iyisi olabilirdi. Churchill 18 Haziran'daki konuşmasını tekrarladığında işler kötü gitti. Nicolson'a göre, Churchill mikrofondan nefret ediyordu ve kablosuzda korkunç bir ses çıkardı. En ünlü, kaydedilmemiş konuşmalarından bazılarına ancak, 1964 yılına kadar konuşmaların LP'lerini yayınlamayacak olan bir plak şirketi Decca'nın ısrarıyla savaş sona erdikten sonra geri döndü.
1940'tan 1964'e kadar İngiliz halkının büyük çoğunluğu Churchill'in bu ünlü konuşmayı söylediğini duymamıştı.
Ama ilginç bir şekilde, bazıları sahip olduklarına inanmaya başladı. Toye, savaş sırasında titiz günlükler tutan İngiliz ev hanımı Nella Last'i işaret eder. İlk başta konuşmanın yapıldığı gün yazmıştı, Hepimiz Başbakan'ın konuşmasının haberlerini ve hesabını dinledik ve hepimiz söylenmeden ziyade söylenmeyen şeyler için ciddi ve üzgün hissettik. Ancak 1947'de hatırası değişmişti. 'Plajlarda, sokaklarda savaşacağımızı' söyleyen o boğuk, oldukça kekeme sesi hatırlıyorum. yazdı . Başımın sanki harekete geçmiş gibi yükseldiğini ve 'Orada olacağım -- bana güvenin; Seni hayal kırıklığına uğratmayacağım.'
Bir Dunkirk gazisi bile yanlış bir anıyı canlandırdı. Ağustos 1965 sayısı National Geographic Churchill'in cenazesine katılmak için üç tatil günü alan Hugh adında bir İskoç adamın hikayesini paylaşıyor. Naziler birliğimi tekmeleyerek öldürdüler, diye hatırladı. Dışarı çıktığımızda her şeyi geride bıraktık; bazı adamlarımın botları bile yoktu. Bizi Dover yakınlarındaki yollara attılar ve hepimiz korktuk ve sersemledik ve Panzerlerin hatırası geceleri bizi çığlık attırabilirdi. Sonra [Churchill] telsize bağlandı ve asla teslim olmayacağımızı söyledi. Ve onu duyduğumda ağladım… Panzerlerin canı cehenneme diye düşündüm, KAZANACAĞIZ!
Hafızadaki bu boşlukların başka bir ilginç permütasyonu daha vardı: insanlar Churchill'i değil, bir taklitçiyi, sözlerini ilettiklerini duyduklarına inanmaya başladılar. Oyuncu Norman Shelley 1972'de talep edildi Sahillerdeki kavgayı Churchill olarak radyo için kaydettiğini söyledi. Shelley 1930'larda ve 1940'larda BBC için birkaç çocuk karakterini seslendirdi ve 1942 tarihli en az bir kayıtta Churchill'in kimliğine büründü. Ancak bu kaydın herhangi bir şekilde kullanılıp kullanılmadığı belli değil.
Taklitçi olsun ya da olmasın, konuşmanın herhangi bir versiyonunun 4 Haziran 1940'ta yayınlandığına dair kesinlikle hiçbir kanıt yok. Çok sayıda kayıt, konuşmayı okuyan Churchill'in değil, haber okuyucularının ayrıntılarını veriyor. Ne olursa olsun, komplo teorisi hızla yayıldı. Şüpheli bir tarihçi ve Holokost inkarcısı olan David Irving, Churchill'in konuşmalarından hiçbirini gerçekten yapmadığını iddia ederek, iddialara özellikle sert davrandı. Birkaç meşru tarihçi de hikayeyi savundu, ancak iyice ve defalarca çürütüldü.
Toye'nin insanların neden bu şehir efsanesine inanmaya bu kadar hevesli olduklarına dair bir teorisi var - ve bazı durumlarda hala öyleler. Bir psikolojik spekülasyon parçası olarak, Churchill'in hitabetinin neredeyse mistik gücüne ilişkin açıklamanın, genellikle sunulduğu gibi, bir anlamda gerçek olamayacak kadar iyi olduğunu düşünmeleri tehlikesi olabilir, diye yazıyor kitabında. Açıkça, Churchill'in konuşmalarını çevreleyen gizem dır-dir gerçek olamayacak kadar iyi. Sokaklarda tezahürat yapan, adını haykıran, tek bir konuşmadan sonra savaşa kafa yoranlara sahip değildi. O gün pek duyulmayan boğuk, oldukça kekeme sesine kesinlikle cevap vermiyorlardı.
Ancak bu yanlış hatıralara inanma ve tekrar etme dürtüsü, savaşı gerçek zaman çizelgesinin ortaya koyduğundan daha temiz, daha pembe terimlerle hatırlama arzusundan kaynaklanıyor gibi görünüyor. (Ya da Shelley doğrucuları söz konusu olduğunda, bazılarının küçümsediği bir lider hakkındaki şüpheleri doğrulayın.) Henüz var olmayan kültürel bir anın parçası olma özlemi var. hissediyor olması gerektiği gibi. Çoğu insan Churchill'in kadansını olaydan yıllar sonra bir vinil rekreasyon yoluyla deneyimlerken, savaştan kurtulanlar, 1940'ta Avam Kamarası'nda yalnızca ayrıcalıklı bir azınlığın aldığı gök gürültüsünü ve gürültüyü duyduklarına inanmayı tercih ederler.