17 Ağustos 2012 Yılın Amiralliği Tersaneler, büyük bir dizel elektrik denizaltı (dizel elektrik denizaltıları) "Stary Oskol" projesi 636.3 için çığır açan bir tören düzenlediler. Şimdi, bu tür denizaltılar, Rus Donanması için inşa ediliyor ve ondan önce, 20 boyunca, yalnızca ihraç edildiler.
Eski dost
Donanmanın Başkomutanı bu önemli olaya adanmış şenlikli etkinliğe katıldı. filo Rus Amiral Viktor Chirkov, Birleşik Gemi İnşa Şirketi Başkanı Andrey Dyachkov, Amirallik Tersaneleri Genel Müdürü Alexander Buzakov, Merkezi Tasarım Bürosu MT Tasarımcısı Rubin Igor Molchanov ve Stary Oskol Şehir Bölgesi Pavel Shishkin İdaresi Başkanı. Bu olaydaki ana şey, Donanmanın yeni inşa edilmiş gemilerle doldurulmasıdır. Genç mürettebat da mutlu. Bununla birlikte, bazı tortular var: gerçekten Sovyet zamanlarından iyi bilinen bir gemi türü mi?
2005'te, Kara Delikler üzerine bir yayın üzerinde çalışırken, 877 / 636 projesinin denizaltılarımız sık sık aranıyordu (NATO'da Kilo kodunu aldılar, Varshavyanka kodu buradaydı), yazar dizinin sona erdiğini fark etti. 53 üniteleri inşa edilmesi planlandı. Daha sonra, Çin Donanması için askeri teknik işbirliği (MTC) sözleşmeleri kapsamında 636 projesinin en yeni dizel-elektrik denizaltıları üzerinde çalışma tamamlandı. Gelecekte, bu tür bir denizaltının, Rus Donanması için yeni bir neslin 667 "Lada" projesinin ve ihracat teslimatları için 667E "Amur-1650" projesinin yerini alması gerekiyordu. Admiralty tersanelerinde aynı anda her iki proje de atıldı. Ancak dördüncü nesil nükleer olmayan denizaltıların (NNS) denizaltı denizaltı "St. Petersburg" u uzun bir süre ertelendi ve ihracat versiyonunun kaderi şimdiye kadar neredeyse bilinmiyor. "Buharlaştığı" söyleniyor. Bu ayrı ve büyük tarihbazen dramatik bile.
Ve neden, aslında, denizaltı yenilik hakkında soru ortaya çıktı? Çok basit: 20 yılı boyunca bu tip ihracat gemileri, teknik özellikleri ve dizel-elektrik denizaltılarının mücadele yetenekleri bakımından benzer bir projenin iç donanmasının çok ötesindeydi. Hindistan ve Çin'in denizaltı kuvvetleri için ve son müşteri için Vietnam'a “Varshavyanka” füze ile donatıldı. silah Yüzey gemilerine (NK) ve kıyı hedeflerine isabet eden bir dizi seyir füzesi (KR) bulunan Club-S. Denizaltı ihracatı üzerine modern dijital elektronik, hidro-akustik, navigasyon ve diğer silahlar kuruldu. XX yüzyılın 90'lerinde denizcilerimiz sadece hayal kurabiliyorlardı: planlı onarımlar sırasında bile, denizaltılar yıllarca duruyordu.
Ve son olarak, mümkünse dördüncü kuşak denizaltılara yenilikler uygulamak için, dizel-elektrikli denizaltı ihracatında kullanılan tüm çözümlerle Rusya Donanması için 636.3 projesinin geliştirilmesi kararlaştırıldı. Rus filosu için bunların benzersiz performans özelliklerine sahip yeni savaş denizaltıları olduğu ortaya çıktı. Bununla birlikte, "yenilik" meselesi, en azından medyada açık kalır. Mülakatlardan birinde girişimde belirtildiği gibi, tekne standart olarak gelecek ve daha önce üretilmiş olanlardan farklı olmayacak. Aynı zamanda, birçok askeri uzman, teknenin binlerce kalibrelik 1,5 menzilli yeni Calibre füze sisteminin bir versiyonunu (Club-S'nin ihracat versiyonu) alacağına inanıyor. Ancak bir sorun var, çünkü bu CD'lerin kullanımı için, Lada tipi denizaltı denizaltılarının inşası ve konuşlandırılmasındaki gecikmelerin sebeplerinden biri haline gelen yeni bir savaş bilgisi ve kontrol sistemi (BIUS) gerekli. Denizciler eski konfigürasyonda bile “Varshavyanka” nın güçlü bir silah olmaya devam ettiğini söylüyor çünkü düşük bir gürültü seviyesine sahip ve Los Angeles projesinin en yaygın ABD teknelerinden daha iyi su altında “görüyor”. Ama bu bir tesellidir. Savaş yeteneklerinin gerçek durumunu ve 636 projesinin dizel-elektrik denizaltılarının teknik verilerini anlamak için, tasarım, geliştirme ve ihracat teslimatlarının tarihçesine bakmak gerekir.
SSCB için
Yirminci yüzyılın 70-lerinin başlangıcından itibaren, savaş sonrası üçüncü neslin dizel-elektrik denizaltılarının tasarımı başladı; bu, 611, 641 ve 641Б projelerinin büyük denizaltılarını büyük ölçüde aşacak ve daha sonra değiştirecek. Bu denizaltıların su altında kalma süresini artırmak için, o yıllarda, hava bağımsız enerji santralleri (VNEU) ile donatma çalışmaları yapıldı. 1971'te, SKB “Sudoproekt” (bugün OJSC “Merkezi Tasarım Bürosu“ Lazurit ”), 947 projesini, 4380 metreküp deplasmanlı çok amaçlı bir NNB geliştirdi. Dizel-elektrik kısmı ve hidrojen-oksijen tipi bir elektrokimyasal jeneratörden (ECG) oluşan kombine bir enerji santrali (EC) ile donatılması gerekiyordu. AİHS'nin yaratılması konusundaki çalışmalar şiddetle ertelendi, denizaltı projesi durduruldu.
Neredeyse aynı zamanda, aynı organizasyonda, başka bir proje geliştirildi - 1972'te, dizel-elektrikli denizaltı “MZ” nin ön tasarımı, 1700 - 1800 tonunun yerinden edilmesiyle yapıldı. Yakında, projesi 877 numarası ve Varshavyanka kodu ile atanan teknenin daha sonraki gelişimi Rubin LMBB'ye devredildi. 21 Mayıs 1974 onaylı taktik ve teknik görev (TTZ). Ertesi yılın Ocak ayında, YuN Kormilitsin, 877 projesinin baş tasarımcılığına atandı.
Teknik proje 877, yılın 20 Aralık 1976 onaylı. Geminin yer değiştirmesi 2300 tona yükseldi. Bu tip dizel-elektrik denizaltıları için, Morphyspribor Central Research Institute tarafından geliştirilen Electropribor Central Research Institute, MUK-110 dalgıç kompleksi Rubikon tarafından geliştirilen, küçük boyutlu bir navigasyon kompleksi (NK) olan Uzus XI-400 UIC, hızlı yükleme sistemine sahip torpido silahları yarattı. Geminin yaşam alanı önemli ölçüde iyileştirildi. Sonuç olarak, performans özelliklerine göre, projenin 877 tasarımı dizel-elektrik denizaltıları en iyi yabancı modellere karşılık geldi. İnşaat Komsomolsk-on-Amur'daki Lenin Komsomol ve Gorky'deki Krasnoye Sormovo tersanelerinde yapıldı. Dizel-elektrikli denizaltı dizel motoru (451 seri numarası), Eylül 15'un Lenin Komsomol Tesisi 1980'inde piyasaya sürüldü. Tekne, Aralık 1980’te Sovyet Donanması’nın bir parçası oldu ve NATO, Kilo kod adını aldı.
1980'ten 1994'e kadar olan Rus Donanması için, bu projenin 24 gemisi inşa edildi. Son 12 üniteleri, 1200 milimetrede sağlam gövdesi artan uzunluğu ile değiştirilmiş bir projeye göre inşa edildi, bu da yeni bir güçlü santral ve düşük gürültülü ekipman yerleştirmeyi mümkün kıldı. Sonuç olarak, denizaltıların operasyonel performansı düzeldi ve ana ekipmanın ömrü neredeyse iki katına çıktı. Su altında kalan hız 17'ten 20 düğümlerine yükseldi, RDP altındaki seyir aralığı 6000'ten 7500 millerine yükseldi ve gürültü neredeyse üç kat azaldı. Resmen bunlar, 877 projesinin II serisi ("Kilo" gibi) gemileriydi ve aslında - 636 projesinin dizel-elektrik denizaltılarıydı, ancak yalnızca ihracat versiyonunda böyle bir sayı aldılar. 90-lerin ortasında, tüm 877 projelerinin dizisinin elektrikli denizaltıları filolar arasında şu şekilde dağıtıldı: iki - BF, bir - Karadeniz Filosu, yedi - SF, 14 - PF. 2003'in ortasında, 23 botları hizmete girdi. Bu zamana kadar, Pasifik Filosundaki denizaltıların çoğu, ortalama onarımı beklerken, savaş hizmetine katılmadı. Birkaç denizaltı hizmetten çekildi ve imha edilmeyi bekliyordu. SF'de de benzer bir durum vardı. Bugün durum değişiyor. Onarımda "Zvezdochka" On aynı tür dizel elektrik denizaltı iki - "Kaluga" ve "Vladikavkaz". 2009'te, Y-Slav B-808 denizaltı Yaroslavl'ın onarımı yapıldıktan sonra Nerpa fırlatıldı.
İhracat için
877 projesine dayanan TsKB MT Rubin birkaç seçenek geliştirdi - ihracat teslimatı için 877E, 877EKM ve 636. 2012'ten önce, 31 gemisi yurtdışına teslim edildi, şu anda altı tane DeRL daha yapım aşamasında.
Krasnoye Sormovo tesisinde inşa edilen 877 projesinin ilk ihracat botları, 1985'taki durum testlerini başarıyla geçti ve 1986'taki Polonya Donanması (Orel) ve Romanya'ya (Yunus) verildi. 888EKM projesinin ana denizaltı "Sindugosh" (B-877), Leningrad Admiralty Association'da (LAO, şimdi Admiralty Tersanelerinde) yapıldı ve Kasım 1985'te Hindistan Donanması'na devredildi. Varshavyanka tipi dizel-elektrik denizaltılarının dış pazardaki (877E ve 877EKM projeleri) Rubin Merkezi Tasarım Bürosunun gerçekten uluslararası kabul görmesini sağladı. Ve bu sayede, 90-x'in ortasında Rusya, küresel denizaltı ihracatında lider oldu.
NATO’daki 636 projesi dizel denizaltıları, Geliştirilmiş Kilo kod adını aldı. Uzaktan kumandalı torpidoların ateşlenmesi için iki adet havadan torpido tüpü (TA) kullanılır. Silahlanma: 533 torpillerinin üzerinde mühimmat bulunan altı adet nazal uzaktan kumandalı TA 18-mm (çeşitli araçlarda altı adet ve raflarda 12).
877ECM proje gemilerinin savaş yeteneklerini arttırmak için, 1998'te, Rubin Tasarım Bürosu, Avrora Bilimsel Üretim Derneği, Federal Devlet Üniter Kurumsal Elektroteknik Araştırma Enstitüsü, Novator ve Agat Araştırma ve Üretim Derneği'nin katıldığı modernizasyon çalışmaları başladı. Çalışmanın sonucu, denizde 300 kilometreye kadar menzile sahip yeni bir Calibre-PLE (Club-S) füze sistemi oluşturma ve test etme görevinin yerine getirilmesiydi. Sinduratne dizel-elektrik denizaltılarında, Zvezdochka girişimi ilk kez bu RK'yı dört 3М-54Э1 (3М-54Е) füzesi için mühimmatla kurdu. Yeni çekilen radyo anteni test edildi. Daha sonra, tüm Hint denizaltıları Zvezdochka ve Admiralty tersanelerinde tamir edildi ve geliştirildi ve bu RK'nın sahibi oldu.
Hindistan Donanması denizaltılarının onarımı, boru hatlarının korozyon direncini arttırmak için Hint Okyanusu'ndaki operasyonun özellikleri dikkate alınarak gerçekleştirildi. Merkez Araştırma Enstitüsü Morphispribor tarafından geliştirilen bir Laus-EKM CMS, yeni bir NK Appassionata-EKM, dijital bir GAK MGK-400EM kuruldu.
877EKM projesinin dizel-elektrik denizaltılarının modernizasyonuna paralel olarak, Central Design Bureau “Rubin” ihracat teknesinin modernize edilmiş bir projesi olan 636М'ı geliştirdi. Yakında, Club-S füze sistemine sahip 636 projesinin (aslında 636M projesi) sekiz modernize denizaltı Çin Donanması için inşa edildi. Mal alım sözleşmesi Mayıs 636'te imzalandı. Toplam tutar 2002 - 1,5 milyar dolar. İlk Çinli denizaltı, Admiralty tersaneleri tarafından, 1,6'in sonunda müşteriye transfer edildi. Mayıs ayında, 2004 projesinin Jübile Kilo tipi EPTL olan 2005-50 orada başlatıldı. 636 sırasında, Admiralty Tersaneleri, Sevmash ve Krasnoye Sormovo fabrikası, yedi adet dizel elektrik denizaltı işletmesi görevlendirdi.
Rosoboronexport ve Cezayir Savunma Bakanlığı tarafından imzalanan bir sonraki sözleşme, Admiralty tersanelerinde RK Club-S'den 636 projesinin iki dizel denizaltının inşasını içeriyordu. Bu tekneler 2009'te müşteriye teslim edilir.
2009 projesinin Vietnam'ın 636.1 sonunda sipariş ettiği RK Club-S ile gerçekleştirdiği altı adet 2016 projesinin altı 28 tarafından tamamlanması planlanmaktadır. Astar gemisi, Admiralty Shipyards 2012 August XNUMX'te daha önce fırlatıldı.
Bugün - Karadeniz Filosu için
Şu anda, Karadeniz Filosunda iki dizel elektrik denizaltı bulunmaktadır - 871В projesinin B-877 "Alrosa" ve (su topu ile aynı 877) ve 380B projesinin B-641 "Holy Prince George". İkincisi onarım ve modernizasyon altında.
Toplamda, Rus Donanması, Karadeniz Filosunun Admiralty tersanelerinde 636.3 projesinin altı dizel elektrik denizaltını inşa etmeyi planlıyor. Üçü yapım aşamasındadır - ikinci denizaltı B-261 "Novorossiysk" (fabrika numarası 01670), ikinci - B-237 "Rostov-on-Don" (01671) ve B-262 "Eski Oskol" (01672). Emekli Arka Amiral Vladimir Zakharov, “altı Varshavyanok'un Karadeniz Filosunu düzeltmek için iyi bir başlangıç olabileceğini ve ardından Lada'nın akla getirileceğini” belirtti. Karadeniz Filosu Komutanı Arka Amiral Alexander Fedotenkov'a göre, bu birlik, 2017 yılı kapsamında altı 636 teknesini hizmete sokacak: “2014'ta ilk üç gövdeyi, 2015'te bir tekne ve iki tanesini 2016'te tam teşekküllü bir tekne oluşturacak ekibi. " Onlar deniz üssü Sevastopol ve Novorossiysk'e dayanacaklar. Karadeniz Filosunun merkezindekiler de dahil olmak üzere bazı denizciler, sipariş edilen teknelerin Rusya'nın Türkiye'ye bile direnmesine yardımcı olmayacağına inanıyor. Türk Donanması, iki tiyatro (Akdeniz ve Karadeniz) için üç değişikliğe sahip 14 tipi 209 dizel denizaltıya sahiptir. Yakın gelecekte, altı tanesi Alman yapımı olan 214 türündeki yeni denizaltılarla değiştirilecektir.
Şimdi sadece Rusya, Japonya ve Çin, 877 / 636 tekneleri gibi boyutlarda denizaltılar inşa ediyor. 209, 212, 214 tipleri ve Fransız Scorpenes'in Alman denizaltıları çok daha küçüktür. Son üç tip tekne seri Bağımsız Güç (AIP) ile donatılmıştır. Bu yönde çalışmalarımız 60'lerden bu yana SSCB'de yapılmasına rağmen, hala bu tür kurulumlara sahip değiliz ve sonrasında Batı'nın gerisinde kalmadık. 1979'ta bulunan "Lazurit" Merkezi Tasarım Bürosunda ECH ile yapılan kurulumların test edilmesi ve test edilmesi için, 613 projesinin bir teknesinden dönüştürülen deneysel bir denizaltıya ait teknik bir proje olan 613E geliştirilmiştir. Testler 1989 yılında başarıyla sonuçlandı. Ancak o zamandan bu yana çok zaman geçti ve bu tür kurulumlar Rus gemilerinde gerçek bir enkarnasyon almadı. TsDB MT Genel Müdürü Rubin Igor Vilnit'in yakın zamanda söylediği gibi, şirketin VNEU’nun tam ölçekli bir modelini oluşturmaya başladığı, ancak filo ve yabancı ortakların ne zaman göreceği henüz bilinmiyor.
Bu nedenle, 636.3 serisi, Rusya Donanması için temelde yeni nükleer olmayan gemilerin yaratılması sırasında geçiş modeli olabilir. Bu aynı zamanda Eski Oskol'un döşeme töreninde TsBB Rubin'in baş tasarımcısı Igor Molchanov tarafından da dile getirildi. Umut gerçekleşecek, zaman söyleyecek.