Amerikan yaşamının parlak gözlemcisi Alexis de Tocqueville, “Amerika Birleşik Devletleri’nde er ya da geç adli bir soruna dönüşmeyen neredeyse hiçbir siyasi sorun yoktur” diye yazmıştı.
De Tocqueville’in aklında, Donald Trump’ın (artık gözden düşmüş ve barodan atılmış) bir torbacı-avukat olan Michael Cohen’i bir porno yıldızına parayı önden susturmak için kullanması ve ardından 130.000 dolarlık geri ödemeyi “yasal ücretler” olarak kaydetmesi gibi senaryolar olmadığından oldukça eminim. ”
Ama işte buradayız. Manhattan Dist. Av. Alvin Bragg, Trump’ı tam da bunun için suçlamaya hazırlanıyor.
Sırada başka bir bağlam var. Kulağa şok edici gelse de, Trump her zaman kutsal evlilik bağları tarafından özellikle kısıtlanmış hissetmedi. İlk karısı Ivana Trump’ı, ikinci karısı olacak kadın Marla Maples ile ünlü bir şekilde aldattı. Bu iğrenç manzara New York medyasında yer aldı – bildirildiğine göre bazen Trump’ın ısrarıyla. Ardından 1998’de, Maples’tan boşanmasının kesinleşmesinden bir yıl önce, Sloven model Melania Knauss ile tanıştı. Birkaç yıl çıktıktan sonra 2004’te nişanlandılar, 2005’te evlendiler ve 2006’da oğulları Barron’u doğurdu.
Daha sonra evde aylık bebeği olan 60 yaşındaki Trump’ın “The Witches of Breastwick” ve “Porking with Pride 2″nin yıldızı 27 yaşındaki Stormy Daniels ile cinsel ilişkiye girdiği iddia edildi. Aynı sıralarda, Trump’ın eski bir Playboy oyun arkadaşı olan Karen McDougal ile ilişkisi olduğu iddia ediliyor.
O zamanki yayıncı National Enquirer federal savcılara, tabloid’in Trump kampanyasıyla “uyum içinde” McDougal’ın hikayesinin haklarını “seçimleri etkilemesini önlemek için” yayınlama niyeti olmaksızın 150.000 dolara satın aldığını söyledi.
Trump, Daniels’la yayıncılık aracısını devre dışı bırakmayı ve Cohen aracılığıyla Daniels’ın sessizliğinin bedelini doğrudan ödemeyi seçti. National Enquirer’ın “yakala ve öldür” ödemesinin aksine, bunda yasa dışı hiçbir şey yoktu.
Raporlar, Bragg’ın davasını savunması için, ödemeyi yanlış bir şekilde yasal bir masraf olarak kaydederek – tipik olarak New York’ta bir kabahat – Trump’ın yasadışı bir kampanya bağışını gizleyerek başka bir suçu ilerlettiği için ağır bir suç işlediğini göstermesi gerektiğini gösteriyor.
Şimdi beni rahatsız eden -Trump’ın kişisel davranışı dışında- bunun hukuki bir hikaye olarak tartışılıyor olması. Bir düzeyde, anlıyorum. Ancak Bragg’in davasının politik olarak tavsiye edilebilir olduğunu ve hatta yasal olarak mantıklı olduğunu düşünmüyorum.
Bragg, eski bir başkanın muhtemelen başka kimseye karşı kullanılmayacak suçlamalarla ilgili ilk iddianamesini hazırlayarak, Trump’ın onu ele geçirmek için kendisini hukuk sisteminin kurbanı olarak göstermesine yardım ediyor. Bu, Gürcistan yetkililerine oy “bulmaları” için baskı yapmak ve 6 Ocak isyanını kışkırtmak gibi diğer, daha ağır ve daha değerli potansiyel kovuşturmaların eşit derecede siyasi amaçlı görünmesini sağlayacaktır.
Ama ne kadar kötü olursa olsun, beni gücendiren bu değil.
De Tocqueville’in endişesi, siyasi sorunların mahkemelere havale edilmesinin, diğer hususları aşan hukukçulukla sonuçlanmasıydı. Yasacılığın “ruhu”, “tüm halk” “hükümdarın alışkanlıklarını ve zevklerini” edinene kadar “tüm topluma sızar”.
Cumhurbaşkanlığı görevden almaları bu eğilimi en çok uyandırır. Modern suçlamaların her birinde (Bill Clinton’ın 1998’de ve Trump’ın 2019 ve 2021’de), suçlama davaları açıkça ceza davası olmasa da, siyasi tartışma avukatların ve cezai suçla ilgili teknik soruların tekelinde kaldı. Örneğin, 6 Ocak’ta Trump, cezai şiddet tahrikiyle ilgili yasal standardı ihlal etmemiş olabilir. Ancak Başkan’ın bu standardı ihlal etmesi bu kadar mı iyi?
Bu bölümden çıkan sonuç, kanıtlanabilir bir yasa ihlali olmadığı sürece, bir başkanın görevde kalmayı hak ettiğiydi. Hukuki rasyonalizasyonlar, ahlaki veya politik yargılarda bulunmamak için bir bahane haline gelir.
Trump bu meseleleri reddediyor (kendisine yöneltilen çok sayıda inandırıcı cinsel saldırı suçlamasından bahsetmiyorum bile). Ancak, şaşırtıcı bir şekilde, onu savunanlardan çok azı suçlamaların doğru olup olmadığını veya olsaydı karakteri hakkında ne söyleyeceğini umursuyor gibi görünüyor.
Bunun yerine, soyut olarak “geleneksel değerleri” hâlâ önemsediğini iddia eden birçok Cumhuriyetçi politikacı ve benzer seçmen için, yasal tartışma saklanacak mürekkep balığı görevi görüyor. Önemli olan tek şey, Trump’ın kendi kurbanı değil, bir kurban olmasıdır. kendi bayağı aşırılıkları değil, ama bu davranışın düşmanlarında davet ettiği aşırılıklar.
@JonahDispatch