Berlin – Giacomo Puccini’nin “La Fanciulla del West” (“Altın Batılı Kız”), olgunluğunun en az popüler operasıdır. Pazar günü Devlet Operası Unter den Linden’de ilk kez sahnelendi – hem de seyircilerin önünde! Kaliforniya’nın altın arayıcısı ortamında geçen parça, içerik açısından zayıf, müzikal olarak hacimli ve melodi açısından zayıf olarak kabul ediliyor. Müzik şimdi aryalar arasında duran ve her zaman profilden biraz eksik olduğu ortaya çıkan pasajlardan oluşuyor – Puccini özellikle onlar üzerinde çok çalıştı ve Schoenberg’in öğrencisi Anton Webern’den “çok özel sesler” çıkaran herkesten alkış aldı. skorun.
Antonio Pappano’nun yönettiği ve Staatskapelle Berlin tarafından çalınan “Fanciulla” denilince akla Schönberg’in “tını melodisi” gelir. Puccini, opera sahnesindeki yeni atmosferi hayata geçirmek için hem büyük, hem de neredeyse film müziği sesine hizmet etti – başlangıçta devasa, uyumsuz bir “Perde Açın!” ile.
Bir erkeğin dünyası şiddet ve seksten oluşuyor
Müzisyenler bu dalgalanmanın ve aynı zamanda pop ve modernite arasındaki tuhaf ifadenin izinde uyanık ve yaratıcıdır. Çok zengin bir şekilde düzenlenmiş Minnie temasının son akoru, Mahler’in dokuzuncu, her şeyin feci sesini andırıyor – ve sonra bir yerlerden alıntılanan bir Batı teması, her türlü inceliği öldüren tekrar tekrar geliyor. Bu kopuşlar ve gerilimler seyirciyi her zaman yabancılaştırmıştır – bugün “Fanciulla” müzikal olarak Puccini’nin neredeyse her şeyden daha taze görünüyor.
Bu güzel topal hareket olmasaydı! İkinci perdede bile karakterlerin belirip ayrılmalarından dolayı gerilim yükselir, çaresizlikleri neredeyse komiktir. Yönetmen Lydia Steier bunu kavramsal olarak uzlaştıramıyor; Az önce sunulan komik ve Alman operasının tamamen ironik yapımlarıyla karşılaştırıldığında, çalışmanız şaşırtıcı derecede ciddi görünüyor. İlk perdede bir erkeğin şiddet ve seks dünyasını görüyoruz. Biri tavandan sarkıyor, iri, çıplak göğüslü bir reklamcı kadın sizi “Cennet”e cezbediyor, öldürülmeyi bekleyen bir bizon: kırmızı ışık ve sığır eti, bu kamyoncu topluluğunun sorgusuz sualsiz özlemidir. Patlama, ev hasreti kadar rahat ve tek kadının – “Polka” nın hostesi Minnie’nin ortaya çıkışı, bu grup üzerinde anında uygarlaştırıcı bir etkiye sahip.
Marlboro manzaraları griye dönüyor
Daha sonra, aslında bir haydut olarak avlanan, ancak başlangıçta sahte adı Dick Johnson tarafından tanınmayan bir serseri ile aşık olacak. Şerif Rance bundan hoşlanmaz, Minnie’nin peşindedir. Sonunda Johnson yakalanır, boynunda ip olan tek aryayı söyler ve son anda Minnie tarafından kurtarılır.
Bu, Beethoven’ın “Fidelio” filmindeki Leonore’un “Önce karısını öldür!” sözleriyle kendini korumacı bir şekilde kocasının önüne attığı sahneyi anımsatıyor. Beethoven’ın jesti hükümdarı devrimci bir şekilde devirmekse, aynı şey siyaset öncesi alanda bir kadının özel hayatına bağlılığı olarak Puccini’de de olur. Ve daha iyi bir dünya için umut yaratmak yerine, Minnie ve Johnson şimdi bir çift olarak gün batımına doğru at sürüyorlar ve ne yazık ki altın arayıcıları yalnız bırakıyorlar. Bu grubun daha da gelişmesini hayal edemezsiniz.
Başından beri, bu Amerika sadece zenginlik ve özgürlüğün bir yansımasıdır. David Zinn’in sahne tasarımında bu, güzel Marlboro manzaralarının projeksiyonlar kadar eski püskü görünmesiyle fazlasıyla netleşiyor; son perdede resimler griye döndü ve parçalandı.
Steier ve Zinn ikinci perdeyi küçük bir kutuya, Minnie’nin birkaç uyuşturucu bağımlısını da barındırdığı sosyal dairesine koydular – çerçeve dosyalarındakilerden çok farklı bir manzara çözümü, farklı bir yapımda olduğunuzu düşündüğünüzden çok farklı. Bununla birlikte, Steier’in dairenin etrafına atmosferik bir rüzgârla oluşan kar yığını yansıtmasını ve Şerif Rance’in Dick Johnson’ı avladığı dış dünyayı tasvir etmesini sağlar. Minnie ve Johnson arasındaki çekingen fiziksel yakınlaşmayı çok dokunaklı bir şekilde sahneliyor.
Anja Kampe, Minnie’yi yumuşak tarafından açıkça anlıyor, daha somut yerlerde daha az ikna edici; Oyun, genellikle derin, ancak bazen yukarı doğru patlayan patlayıcı tessitura nedeniyle son derece hassas olarak kabul edilir. Aynı şekilde, Marcelo Álvarez bir haydut olarak en kurnaz izlenimi bırakmıyor. Ancak, aryasını sihirli bir şekilde kırılgan bir şekilde, üst notayı zorla kaldırmadan söylüyor. Michael Volle, rolünü en etkili şekilde kıskanç bir şerif olarak görüyor, cümleleri ve oyunu kolaylıkla entegre ediyor ve kıskanç ve sevgisiz bir adamın güçlü portresini yaratıyor. Böyle anlarda prodüksiyonun kesinlikle harika anları oluyor; Ancak ne yazık ki taş sorununu kontrol altına alamıyor.