Hz.Mevlâna, ölüm gecesini, "Vuslat"(Sevgiliye kavuşma), "Şeb-i Arûs" (Düğün gecesi) olarak nitelemiştir. Dünya gurbetinden kur-tuluş, vuslata eriş... Bedenin ölümünü, ruhun beden kafesinden kurtularak, hürriyete kavuşması, hakiki bir ölümsüzlük ve ikbâle gidiş olarak açıklamıştır.
Son anlarım yaşadığı ve özlediği ebedi Cemâl âlemine kavuşacağı günlerde kendisini geçmiş olsun ziyaretine gelen Şeyh Sadreddin'in, çok üzüldüğünü söyleyerek şifalar dilemesi üzerine:
"Şifâ sizin olsun, sevenle sevgili arasında zardan bir gömlek kaldı.
Aşıkın Mâşuk'a kavuşmasını, nûrun nura ulaşmasını istemiyor musun?"
der ve ölüme, sevgiliye kavuşmaya olan hasretini ifade eden şu gazeli okur:
"Sen ne bilirsin ki, ben iç âlemimde nasıl bir padişahla oturmaktayım.
Sen benim sararmış yüzüme bakma, benim demir gibi sağlam ayaklarım var.
Ben yüzümü, beni yaratan O padişaha tamamiyle çevirmişim.
Beni yarattığından dolayı binlerce şükrüm var.
Ben bazen güneşe, bazen içi incilerle dolu denize benziyorum.
Dıştan, topraktan yaratılmış, değersiz bir varlık gibi görünüyorsam da,
iç yüzümle en aziz en şerefli bir mahlukum" der.
Bu şiirden sonra Şeyh Sadreddin yanındakilerle birlikte ağlayarak odadan çıkarlar.