1845 yılında Max Stirner'in çalışması "Der Einzige und sein Eigentum" yayınlandı. - Bir kuyrukluyıldız gibi, bazıları da, sanki felsefi gökyüzünde parladı, ama göründüğü gibi kısa bir süre sonra ortadan kayboldu. İngiliz anarşist şairi J. H. Mackay, bunun büyük bir etki yarattığını ve hem dost hem de düşmanların en yüksek hayranlık duyduğunu söyledi. Gerçekten böyle olup olmadığı, ileride göreceğimiz, ama kesinlikle Ego ve Kendisi yüzeyinden tamamen kısa aydınlatma sonra Stirner ve sadece burada o ve orada bir bireyci olan birkaç kelimeyle felsefi sözlükler ve felsefenin geçmişleri kayboldu olmasıdır edecek beslendi.
Blame aynı zamanda Stirner'le birlikte bütün genç Hegelyalıların Strauss, Feuerbach, Bruno ve Edgar Bauer, Arnold Ruge gibi sevgililerinin bir sonraki Mart devrimiydi. a. sellerinden derin bir unutulmaya sürüklendi. Ed. v. (. Philos. D. Unbew. U phenome. Zihin) Hartmann ve Erdmann ama biz bu eserlerin bütün karşıtı Hegel yönünü Stirnern zarflı ama biraz dikkat verdi af bu atmosferde rağmen ve onunla aynı şekilde, söz var endişe.
Ama bu neredeyse her şeydi. Doğru, Almanya'daki koşullar tamamen farklıydı. Kırk sonra Devrimi bir an reaksiyonun daha sonra karanlık yıllar, gerçekten de 48 öncesinde Almanya'da hala her fiberle dayanıyordu Stirner, hiçbir anlayış bulmaktadır ve bu nedenle de böylece İmparatorluğu'nda doğal sonuca bulundu yıl zaferini geldi Unutmalıydım.
Kayıp Stirner nasıl yeniden ortaya çıkıyor? Feuerbach, Ruge, Bauer vs.'nin uykusundan yeni hayata uyandığını nasıl açıklar? Elbette, Stirner tekrar karışmaya başlar. Bu aşağıdakilerden bellidir:
1. En sadık takipçilerinden biri olan John Henry Mackay, on yıl süren yorulmak bilmez işlere ithaf ediyor ve kurbanları Stirner'in tam ve sadık bir biyografisini yayınlamak için kurtaramıyor. Bu biyografide, Stirner'ın açıklanması ve anlaşılması için gerekli görünen birkaç veriyi de ele alıyoruz. Tartışmasız olarak, Mackay, Stirner'in edebiyatı için bu çalışma için çok fazla kredi aldı. Bazıları bunu yeterince gerçekçi bulmuyor ve ayık bir belge dizisini tercih ediyorlardı; ama Mackay'ın çalışmaları için övgü dolu ciddi insanlar da var.
2. 1893'te "Reklam" ın bir Stirnersche sorunu yayınladığını görüyoruz. Elbette bu yayınevi kitapçısı, eğer ilgilerini çekecek bir şey olmadığını düşünmezdi.
1 Mackay yarı İskoç, yarı Almancaydı
Ed gibi ruhani olarak üstün erkekleri görüyoruz. v. Hartmann, Basch, Erdmann, yakın zamanda Stirner ile anlaştı.
Stirnerın kitabı diğer dillere de tercüme edilmiştir. Fransa'nın Victor Basch tarafından iki çeviri ve geniş bir monografisi zaten var.
Alman felsefi literatüründe, Stirner ile ilgilenen çok sayıda makale, makale, özgeçmiş ve hatta doktora makalesi bulunmaktadır. Hatta Stirner'in dikkatini çeken ilk kişi olduğu için özel bir hak olarak sayılır. Böyle bir yarışmada, bilinçsiz ve biyografi yazarı Stirileri felsefesinin yazarıyla tanışıyoruz. Emin olmak gerekirse, her ikisi de Stirner'in yeniden canlandırılması üzerinde herhangi bir etkiye sahipti, çünkü Hartmann'ın daha önceki yıllarda çalışmalarında bahsetmiş olması ve bu nedenle de geleneğinin ölmesine izin vermemesi, o zaman adanmış Mackays, fedakârlık isteği ve coşkusu yeterli etkiye sahipti. Stirner üzerinde yoğunlaşmak ve daha geniş çevrelere açmak. Ve yine de Stirner'ın dirilişi yeterince açıklanmadı, ne Mackay tarafından ne de Hartmann tarafından.
Peki, neydi?
Hepimiz biliyoruz ki Nietzsche, seksenlerde ve doksanlarda Almanya'da muazzam bir tepki buldu. Özellikle gençlik ustalarına coşkuyla baktı. Ona sadece derin düşünür ve şair değil, aynı zamanda mevcut tüm ahlaki kurallara karşı yükselen cesur ruhu da hayran kaldılar. Nietzschean düşüncesiyle bir sarhoşluk vardı, belki de karşı akıntıya yol açıyordu. Makul insanlar, çeşitli temel fikirleri bir olgusal eleştiriye göndermekle başladılar. İlk olarak, Nietzsche'nin özgünlüğü test edildi. Bu amaçla bir Alman felsefesini inceledikten sonra Nietzsche ile daha çok benzerlik gösteren Stirner'e geldik. Karşılaştırmalar vardı ve Stirner’in Nietzsche’nin bile daha üstün olacağını iddia eden düşünürler (Hartmann dahil) vardı, bu da diğerlerini enerjiyle reddetti.
Bir psikolojik sebep, Stirner'in düşüncelerinin günümüzün eğilimleri ve duygularına yaklaşımıdır. Göreceğimiz gibi, Stirner ruhun üstünlüğüne karşı tüm gücüyle savaştı. Onun tüm düşüncesi Hegel'e karşı bir tepkiydi. Hegel'in ruhla yaptığı aynı kötüye kullanım ve kavramlar günümüzde bilgiyle birlikte yapılır. Günümüzde eğitimin odağı bilgiye aktarılıyor. Öğrencinin kişiliği yeterli kabul edilmez ve irade ve karakter ihmal edilir. Ayrıca, iyi bilindiği gibi, bireylerin seviyelendirilmesi için çabalayan, daha güçlü hale gelen sosyal demokrat partileri de görüyoruz. Öte yandan, birey sağlam durur. Kişiliğin daha fazla özgürlük ve olası gelişimi, bu ideal. Ibsen, Carlyle, Emerson ve
Nietzsche gibi insanlar bu isteklerin sözcüsü haline gelirler ve böylelikle bireyciliğin büyük bir yükselişini kışkırtırlar. Stirner bu harekette yer alır ve okunması, saldırıya uğraması ve savunulması doğaldır.
Eğer Stirner'in bireyciliğinin uygun olduğu anarşizmin daha yaygın hale geldiği gerçeği, Stirner’e artan katılımı ve onun yeniden canlandırılmasının makul bir şekilde açıklanacağı öngörüsünü eklersek.
II.
Kişi
Sadece onlar ve onun mülkiyet veya, önce insanlara ihtiyaç ve içinde yaşadığı çevre, biliyorum bu kitabın kökenini anlamak için, daha iyi öğrenirler. Böyle beri vermeyin biyografisini, bize gerekli görünmektedir. Bazı karakteristik veri insanları grosso modo tanımak için yeterlidir.
Mackay, büyük çaba verilen onun istekli havariler, Stirner'e gerçek bir resmini tasarlamak için her ne kadar Stirner'in hayatı yeterince, bilinmemektedir.
Max Stirner (gerçek adı Johann Kaspar Schmidt idi) Bayreuth 1806 doğumlu ve Berlin'de 1856 yılında öldü. Babası bir enstrüman yapımcısı oldu ve üç yıl sonra öldü. Anne daha sonra çocuğu inceliyordu eczacı BALLERSTEDT evlendi. Okul çok iyi bir öğrenci olarak Stirner'i bitirdi. Liseden mezun olduktan sonra Berlin'e gitti ve özenle dersler orada ziyaret etti. Diğerlerinin yanında, Hegel, Schleiermacher'in Şövalye duydu. O da Stirner sonra bile oldu felsefenin Hegelci kavramına karşı aşılmaz iğrenme ve tiksinti ilham gizemli ve derin ve böylece belki serin diyalektikçi içine Hegelci devam Gabler, duydum. Berlin'de Stirner yirmi iki saate hafta duydu. Oradan o sadece bir dönem kaldı yakınları, Get gitti. Sonra Konigsberg'in alındı, bundan sonra üç buçuk yıllık bir mola geldi, ama dersler duymadan. Bir yıl o askeri ilişkiden yarı geçersiz olarak silinebilir Konigsberg'in, sonra tekrar, Kulm içindedir.
does niye çalışmaları kesintiye neden bilinmemektedir, o Kulm ve ilk geri Königsberg taşındı. Olası annesinin akıl hastalığı sorumlu yaptığı parasal koşulların, ya vardı o zaman bile patlak olabileceğini.
O akıl hastalığı olduğunu Kierkegaard, Carlyle Nietzsche u garip. a. endişe, Stirner belli bir rol oynadığı görülmektedir. Yaklaşık bir iddia olabilir bizim kadar aşırı bireycilik aynı Stirner Nietzsche u. a. karşılaşma, bir ruhsal bozukluk gerekli ürünüydü. Neyse, şartlar tür çalışmalarına kesmek için Stirner'i zorladı hangi çıkmaz vardı. Bu o uzun müfredata tasarımları Berlin, geri dönmek başardı yaptığı yirmi altıncı yıla kadar değildi. Buna ciddi bir hastalık engelledi çünkü ama o yerine getiremez. Sonraki sömestre kadar dersleri tekrar duyabiliyordu ve 1834 yılının mart ayında, yedi
dönemle birlikte gerekli üç yılını kanıtlayabildiği için kendi kaydını sildirebilirdi. O, "pro facultate docendi" muayene oturum açtığında ve hiçbir adayın kendine güven çok karakteristik ve onun katı bilgisine bir anlamlı tanıklık çıkardı test edilecek beşten az konularını gerektirir. Ayrıca bu sınavın birkaç kez kesintiye uğraması gerekiyordu, çünkü akıl hastası annesi aniden Berlin'e geldi ve onunla ilgilenmek zorunda kaldı. Test çok katıydı ve Stirner aklın karartıcı bir durumda olmak zorunda olsa da, o yaptıkları ısrar, ama yeterince bazı konularda hazır değildi sadece "Facultas docendi" koşullu çünkü aldık. Şimdi kendini pedagojik deneme yılını ilan ediyor ve çok ünlü Realgymnasium'da bir buçuk yıl boyunca ücretsiz olarak çalışıyor. Bir yıl sonra, onaylanmamış olan Ücretle çalışma talebinde bulundu. Belki de evet her insanın göğsünü gaflete bireyci mikroplar, yüzeye geldiğinde bu büyük hayal kırıklığı atfedilen ve onun "tüm sosyal ve İnsan" yutan bencil bireycilik meydana getirilir.
Her neyse, bu başarısızlık çok pratik olmayan ve hiç enerjisiz görünen Stirner’e korkunç bir darbe oldu. Bunu üvey babasının ölümü izledi ve belki de annesinin tek desteği oldu. Şimdi Stirner, erken teslimata kısa ve mutlu bir evliliğin ardından ölen ev sahibinin gayri meşru kızı ile evlendi. Hiç hükümet işi almayı ummadığı için, beş yıl çalıştığı erkekler için bir lisede özel istihdam aldı. Bu esnada ikinci kez, ana işini adadığı Marie Dähnhardt ile evlendi.
Stirner gibi aşırı duyarlı ve enerjik olmayacak olan bir diğeri, hükümet görevine girene kadar gitmesine izin vermezdi. Aksine nehir olumsuz koşulları direnmek ve onun ideal bir mücadele ulaşmak yerine, o geri çeker ve yaşam sularından bir irade-daha az araç giymek cesaretini edilebilir. Ve yine onun idealdir, felsefesi, devlet, doğa, toplum, hukuk, ahlak ilgilenmez doğası, malzeme, bencil, dünyaya hakim olan sürücü tam tersi. Aynısı gerçek hayatta en medeni insan olan ve ideali onun doğasının tam tersi olan Nietzsche için de geçerlidir. Bundan yola çıkarak, felsefemizin gerçek dünyada fark edemeyeceğimiz arzularımızı ve ideallerimizi yansıttığı sonucuna varamaz mıyız?
Ve şimdi soru bizi yükseltir nasıl zaman Stirner, onun doğuştan bireyci sistemleri rağmen fermente devrimci dönem rağmen daha sonra ve Almanya'nın her ladin beri hakim ego, yüceltilmesi rağmen hayatta güvenli bir pozisyon kazanmış ve Geminin batık bir varoluşuna önderlik etmek zorunda kalmamış olsaydı, hâlâ kendini cömert egotizm için sözcüler yaptı mı?
Şimdiye kadar, Stirner'in tüm çalışma süresinin lise öğretmeni için yapılan ekmek çalışması için bir hazırlıktan başka bir şey olmadığını görüyoruz. Bu nedenle, onun cesaretinin o kadar büyük olması gerekirdi ki, artık bu hedefi daha fazla takip etmek için enerjiye sahip değildi.
Kendisi için çok önemli olan freemenlerin çevresine girdi.
Kırk yılların başında, her akşam mektupların, bilginlerin ve yazarların genç erkekleri Hippels Weinstube'de toplandı. Bunlar, çevresiyle sürekli bir şekilde çatışan Bruno Bauer'ın etrafında toplanan, radikalizmin dağınık Özgürlük Birlikleri idi. Onun karakteristik özelliği tüm politik, edebi ve felsefi soruların aşırı radikalliğiydi. Çoğunlukla, bununla uğraştıkları politik sorulardı. Toplantılar bu yeni grevciler ve sarhoşlar için birleşme noktasını oluşturdu ve önemi büyük ölçüde kabul edildi. Bunlar arasında Bruno Bauer, Edgar Bauer, L. Buhl, Szeliga, Stirner ve daha birçokları vardı.
Özgür sözde dernek, hiçbir tüzük yoktu, başkan yoktu. Gelebilir ve iradeye gidebilirler. Uzuvlar karşılıklı olarak sadece karşılıklı ilgi ile asılıydı. Herkes daha mutlu bir zaman geçirdi. Bu yarı-kulüp Stirner egoist kulübü için bir modelmiş gibi görünüyor. Özgürün kabul edilen lideri olan Bruno Bauer, aynı zamanda özgür eleştirmenlerin lideriydi. Bireyin mutlak özgürleşmesi için savaştı, ancak saf insanlığın toprağını terk etmesine izin verilmedi. Liberal hümanizmin temsilcisiydi, çünkü silahlarını kitlesel, politik ve sosyal liberalizm olan her şeye karşı yönetti. Her şey tartışıldı ve hatta bilinmeyen insanların söylenmesine izin verildi.
Bu çevrede hakim olan en acımasız eleştirinin ruhu buydu. Katı bir şey yoktu, engel yok, belirli bir hedef yoktu. Her şey burada, zihnin silahları ile yok edildi, büyük yıllarda, hemen hemen her şeyi kazık üzerine fırlatmaya başladılar. Bruno Bauer'ın kardeşi Edgar Bauer, kardeşini savunarak cesaretinden dolayı buraya geldi ve devleti eleştirmesi nedeniyle üç yıl kalede hapis cezasına çarptırıldı. Daha sonra, devletin çeşitli biçimlerine saldırmakla değil, devletin kendisiyle karşı karşıya olan L. Bühl vardı. Çemberin gerçek anlamı, acımasız özgürlük mücadelesiydi. Asla o zaman olduğu gibi saygı gördü. Baltayı o zaman düzeltilmiş bütün şartlara koydu.
Burada Stirner'i merkez olarak yaşadı ve bir çalışmadaki tüm tartışmaları özetlemeye hevesliydi. Stirner on yıldır orada görünür, fakat hiç kimse onun eğilimleri, edinimi, acıları ve sevinçleri hakkında hiçbir şey bilmiyordu.
İşte Stirner'in ilk katkısı: "Eğitimimizin doğru olmayan ilkesi" veya "Hümanizm ve Gerçekçilik". Bu, bireyin kendini yüceltme fikrinin
ilk çekingen girişimi oldu. Bu makale Hegelci ve Hegelyan Stirner karşıtı köprü kurar. O da bize gösterir ki
Stirner sadece kişilik düşüncesine ilerlemişti ve onu acımasız egoizme dönüştürmemişti.
Çok ilginç ve gerçekten o aynı öğrencilere bir çok bilgi aktarmış ve kişilik ve çok az bireyselliği saygı okulda bu makalesinde kılan suçlamadır. okulun en yüksek amaç başlarını tıkmak değil, ancak ücretsiz bir kişilik ve egemen bir karakteri güçlendirmek için öğrencinin bireyselliğini oluşturun.
Hem bu yazıda hem de ikinci "Sanat ve Din Üzerine" Stirner hala Hegel'in etkisi altındadır. Üçüncü "bir aşk devletinin başlangıcı" ile, o zaten tek olana ve onun mülküne yaklaşıyor. Bu çalışmanın ortaya çıkmasından sonra, Stirner önemli bir şey vermedi. Diyalektiğinin başardığı şey başarıldı. Başka bir şarkı söylemeyi bilmiyordu.
Sonra devrim geldi ve bu tepkiyi bozdu. 1848'den Stirner edebi olarak ortadan kayboldu. Birkaç derleme ve ekonomi çevirileri yayınlandı.
Yaşamının ekonomik yönü üzerinde durulmalı, çünkü bu önemli kuramcının pratik hayatta ne kadar pratik olmadığını görebildik. Daha önce gördüğümüz gibi, Stirner iki kez evlendi. Dışarısının çemberinde tanıştığı ikinci eşinden, gün içinde yaşadığı para kazandı. Hala küçük bir kalıntı olduğu zaman, bir süt işine başladı, ancak çok az pratik bir anlamı ile son kuruşunu kaybetti. En korkunç sıkıntı on yıl boyunca onu perili. Destek için kağıda bir çağrı yaptıran noktaya geldi, ama az bir başarı ile. Sonunda, en büyük sefalette, zehirli bir sineğin ısırığından öldü.
Çoğu zaman önemli ruhların sefalette yok olması, birçok Mediokritäten'in bolca bol bol olduğu üzücüdür! Stirner, kaba abartılar ve hatalardan suçlu olsa bile, sadece bencil bilim fikrinin tutarlı uygulamasından yararlandı.
Şimdi Stirner'in hayatına geri dönüp baktığımızda, onu yirmi yaşında bir genç olarak görüyoruz. Otuz adam, çünkü gençliğinin tüm çabalarının ona bir işe yardım edemediğini görüyor. Yerli koşullar, zorlu bir sınav baskısı altında acı bir huzursuz, defalarca kesintiye zaman, onun hazırlıkları dışarı onun gençlik zamanının içeriğidir onun hastalığını, maaş almadan öğretmen olarak hoş olmayan bir denetimli serbestlik, dışarı gözyaşı ve bu arazi olduğu Yanlışlığın mikropları, bireysellik yanlılığı, kişiliğin kendini yüceltmesi arzuyu açığa çıkarabilir.Büyük
bir cesaret bunun sonucudur. İstihdamdaki ilk girişim başarısız olduktan sonra kaçmak için hiçbir girişimde bulunmaz.
Stirner'in mizacını, karakterini, uzun yıllar boyunca yorulmak bilmeyen işlerini, umutlarını ve hayal kırıklıklarını ve daha sonra onun garip ve iç karartıcı aile ilişkilerini görselleştirirsek, şimdiye kadar nasıl tek bir kişinin fikir dünyasının geliştiğini önceden bilebiliriz. Tüm bu yaşam boyunca, ana hatlarını ortaya koyan bir peçe gibi yatar, ama içeriyi gizler.
III.
Çevre
En tuhaf ve görünüşte en orijinal fikirler, eğer daha yakından bakarsanız, bin bağlarla ortaya çıktığı ortama bağlanır. Eğer halihazırda var olan düşüncelerin devamsızlığı değilse, bunlar genel bir yoğunlaşma ve hakim görüş ve akımlara karşı bir tepkinin başlangıç noktası olan oldukça açık bir şekilde algılanan yeni çıkarlar değildir. Dolayısıyla, tek kişi, zamanının bir ürünüdür ve Hegelci panolojiye karşı en enerjik protesto olarak kabul edilebilir. Birisi Hegel'in kavramsal felsefesinden ve genel olarak akıl kuralından bıkmıştı. Kant'ın Kant'tan beri ruhun üç fakültesinden söz ettiği doğrudur: zeka, his ve irade. Son iki ilgi görmedi, ama daha çok eskiden. istihbarat, daha doğrusu neden en onurlu olarak ortaya çıktı abartmış ve sonuç bir taraftan diğer yandan metafiziğin olağanüstü gelişimini oldu, bütün dürtüler, arzuları ve duyguları olan belirli bir birey toplam gözardı. Bu, şimdi Stirner'ı ve Hegel ve metafizik üzerindeki ana saldırısını yönlendirdiğini, doğru bir içgüdü olduğunu ifade etti. o çünkü ayrı olan Son etekleri Stirner olduğu bütün anti-Hegelci geleneğinden, Hegel karşı savaşan tek olmasa da, Hegel başka düşünür Arthur Schopenhauer savaştı. Ama yalnız başına yoluna gider ve genç Hegelyalılarla hiçbir ilgisi yoktur.
Onun tek ve yegane mutlak ruhu Hegel'in, tüm bilimlerin toprağını terk ettiği ve onun bütün felsefesinin daha çok bir fantasmagya olduğu şeklindeki düzenlemesi ve gelişmesiyle hissedildi. Hegel'in tezin üçte dördünü formülü için, antitezi ve sentezi herhangi birine uygulanabilir. Böylece Hegel tarih felsefesini yazdı. Asya'yı tezi olarak aldı, klasik antitez olarak antitez ve elbette Alman dünyasını sentez ve tarih felsefesi bitti. Hegel pratikti, sentezini nereye koyacağını biliyordu. Ama aynı şekilde, bir Çin Çin boyamasıyla elbette bir tarih felsefesi yazabilirdi. Sadece Avrupa'daki tezini, Amerika'daki antitezini ve elbette Çin'deki sentezini yayınlamasına izin verilmişti ve onun felsefesi, Çin'de Hegel kadar popüler hale gelecekti. Mutlak ruh gelişir,
burada ya da orada başlar, oraya ya da oraya gider ve bu ya da bu noktada kendini uzlaştırmak için tekrar geri döner.
Ama bu sığ oyunu tanıyan ve reddeden bir zaman olmalıydı. Uzun vadede Hegel, diyalektiği ile insanı tatmin edemedi, bu yüzden farklı bir bakış açısı aramak zorunda kaldı. Hegel de düşmandı çünkü var olan her şeyi meşrulaştırdı. O Hıristiyanlığı devlet, despotizmi meşru ve hatta devlet her şeydir iddia ederek, bugüne kadar o Kant, Fichte, Schleiermacher'e karşı ve hiç sağduyu karşı kendini olabilir o gitti ve bireyler yalnızca devlet için vardı ve diğer yoldan değil. O, yalnızca bir yaşama vücudunu, onun duygusallık, onun arzularını inkar doğru ve mükemmel erkek, irade ve benzeri ve öldürür Buna göre monachale anlayışını meşru. Ego bireysellik, toplum, din ve üzerinde devletin soyut düşüncenin bu sadece zihin ve beden gibidir çünkü ruhun ve bedenin birliği yapılması gerekiyordu Yani, kendi hakları konusunda yardımcı gerekiyordu, bütün bu gerçek inananların gibiydi en büyük günah.
Daha önce Stirner'in Tubingen okulunda veya daha da ileri bir başlangıç noktası olan bir geleneğin son çocuğu olduğunu söylemiştik. Bu gelenek, Hegelci kampının kendisinde başlayan Hegelci felsefenin kademeli olarak çözülmesiydi. Hristiyan F. Baur ve David Strauss gibi Ortodoks Hegelciler Hegel'e saldırdılar ama hala Hegelyalılar olarak kaldılar. Bunu, Hegel topraklarından ayrılan ve ateist olan Feuerbach ve Bruno Bauer takip etti. Feuerbach daha sonra duygusal olarak mutlu oldu ve Bruno Bauer, şüpheciliğe saygı göstererek, saf eleştirinin başı oldu.
Önce Tübingen okuluna dönelim.
Eldiven karşıtı Hegel, Tübingen okulunun önünde genç Almanya'yı çoktan atmıştı. Borne, Heine, Gutzkow ve Laube, Hegel'e karşı doğuştan döndüler. Mutlak ruhaniyet hakkında hiçbir şey bilmek istemediler, ama vücudun heykel güzelliğine sanatsal bir onur vermek istediler. İnsanlar güzelliğin, sevginin, doğanın görünmez güçlerinin, bir sözcüğün, bir insanın yaşadığı ve yaşadığı bir doğadan söz ettiğini söylüyordu. - Aynı zamanda Hegel'in kutsal devletine her yönden ve ruhlarının bütün silahlarına saldırdılar. Heine hiciv, hürmet ve zekâ kullandı, Börne siyasi bombalarını vs. fırlattı.
Şimdi Christian Baur ve Feuerbach geldi. Kategorilerin ve Hegelci diyalektiğin gücü ile donanmış olan bu iki adam, felsefe yerine geçmek için eleştirilerini teolojiye yöneltti. Hıristiyanlığın tarihi, Strauss'u, insan ruhunun ürünü olan mitolojiye dönüştürdü. Strauss böylece Hegel'in panteistik bakış açısında kalır. Bu
mitolojiyi incelemek için Strauss, Lachmann'ın klasik ve Alman antik dönemini yenilemek için kullandığı aynı yöntemi uygulamalıdır. –
Gerçek Thegonia adlı sonsuz ruhunun bir ürünü ve bir çoklu gelişmenin ürünü yüzden çünkü SYNOPTICS ait evanjelik tarihinin yaptığı eleştiri Bonn teoloji alanında öğretim görevlisi olarak işini kaybetti Bruno Bauer, geldi Hıristiyanlığın tarihidir sonra Baur ve Strauss için size ederse tersi sonuçlara. Bu eleştiriye olarak, Bauer bilinçli eğilimler olarak İncil'deki hesapları kurmuştu ve gerçekten insanlık dışı için teolojik açıklıyor. Bruno Bauer giderek teolojik dogmatizmde özgüvene yer veriyor. Modern zamanların dindarlığı onun için sonsuz öz-bilinç, mutlak ruhu değil, öncekilerdeki gibi. Berlin'de, Bruno Bauer, resmi eleştirel gazetesi haline gelen edebi gazeteyi kurdu. Bu Arnold Ruge temsil biz, Feuerbach, ne de tarihsel bir araya gelecek gibi bu Strauss teolojik eleştiri, ne de dini de değildir. Abstracto'da kendi başına eleştiri. Ne yaydığı mutlak ilkelere sahip, ne de kesin gerçekleri kurmaya çalışmaktadır. Kesin, katı, mutlak hiçbir şey yoktur, ama dünyaya ve onun fenomenine bakan insan aklı. Bir gerçek kendini düzeltmek istediğinde, reddedilir. Sonuç olarak, bu görüşe göre, ebedi hakikatler yoktur, ilkeler yoktur, yani en saf yoğunluktur. Görebileceğimiz gibi, Bauer'in eleştirisi, her şeyin nesnelliğinin saf keyfiliğe dönüşmesidir.
Kardeşi Edgar Bauer, tüm pranga tek tek özgür değil yalnızca tüm hükümet biçimlerini değil, aynı zamanda toplumu, milliyeti, evlilik, özel mülkiyeti savaşmış ve ilan etti. Edgar Bauer’dan ve bir sonraki bölümde bileceğimiz fikirleri Stirner’e saf eleştiriden sadece çok küçük bir adım.
Ayrıca Arnold Ruge ve demokrasi savunucusu, devlet ve onun dogmatizm olarak saldırıya, onun takipçileri, söz. Ruge o insanların hakları için ayağa ziyade, mutlak ruhu anlatır tekamüllerin peşinde meşgul olduğunu Hegel karşı özellikle yükseltir. Ruge ayrıca ulusal hissi, orduyu, rahipliği vs.
Saf eleştiri ne olursa olsun, Feuerbach kendi yolunu izler. varışta o panteistik sonra tanrıtanımazsa ve mutlak mertebesine içine özgüven Fichte setleri yakalandı. İnsan birey dini sürecin merkezi ilan edilir. Feuerbach onun Tanrı Genel, İnsan ötedünyaya onun gerçek doğasını yansıtarak oluşturur ve ardından denir birey kendisi Sonra "Tanrı." Tanrı bizim dışımızda değil, bizim içimizde aşkın bir şey değil, insani, içkin bir tanrıdır. Biz Tanrı'yız, çünkü Tanrı'yı bize taşıyoruz. Feuerbach, bireyi tanrıyı yaratmasına izin vererek, mutlak ruhu bireysellik ile uzlaştırır. Bu şekilde, geçerliliğini bireye bırakır ve aynı zamanda tanrıyı kurtarır. Hegel de iki zıtlığı iletmişti, ama onunla Feuerbach arasındaki fark nedir? Hegel'in
sentezi Mutlak Ruh'ta gerçekleştiğinde, Feuerbach bunu ötesine geçmeyeceği duygusal bir bireysellik içinde yapar. Feuerbach, Hıristiyanlığa doğrudan saldırdığı ve “Bedenin kültünü yok ettiği ve ruhu kutsadığı, ancak sadece bedenin tek gerçek, insan, ilahi olduğunu” söylemesiyle o kadar ileri gider.
Şimdi Stirner'in burada yapması gereken sadece bir küçük adım var. Feuerbach, Tanrı'yı dış dünyadan kovduysa, Stirner şimdi onu iç dünyadan uzaklaştırır ve ona bir hayalet denir.
Almanya'daki siyasi durum hakkında birkaç şey ekleyelim.
Devrimden hemen önce, kırkların etrafındaydı. Nemli bir atmosfer Almanya'ya uzanıyordu. Despotizm bireyi gaggediyordu ve özellikle de o zamanın yüksek zekası bunu hissediyordu. Gerçeklik ve ideal arasındaki, özgürlük arzusu ile mevcut özgürlük arasındaki karşıtlık çarpıcıydı. İnsan hakları, eşitlik ve özgürlük hayal edildi. Özlem olumluydu, ama gerçek bir alaycılıktı, çünkü kutsal ittifak hürriyet için tüm çabaları bastırdı ve hapishaneler insanlık şampiyonuyla doluydu. Eğer hak ve idealleri kendi taraflarında olsaydı, o zaman hükümet kendi taraflarında acımasız ve acımasız bir yumruğa sahipti. Ancak o zaman özgürlüğün abartılarını ve eleştirilerini açıklayabiliriz. Stirner bunu, gülümseyen mizahın ve kitlenin tüm sosyal ve politik kurumlara saygısızlığına borçludur.
Epistomolojik mutlak ego ve Romantiklerin Stirner Fichte'nin bircilik dayalı evet de ladin çıkıp deha onların dizginsiz caprice Fichte'nin düşüncesinin dışına sadece başka eğirme olduğunu. Fakat bu Stirner'in Fichte için bir devamı olduğunu, hayır, Fichte tarafından anlaşılabilir ve açıklanabilir olduğunu söylemek değil. Bu iki adam tam tersini istiyor. Fichte, somut dünyayı soyut egodan çıkarmayı amaçlarken, Stirner tüm özlerin somut egonun içine girmesine izin vermek ister. Fichtes Ben resmi, mutlak, Stirner'in egoizmi kişisel, somut, geçici. Ve yine de her ikisi de birbiriyle yakından ilişkilidir, çünkü Stirner'le bile, ego genel olarak bilincin ve mülkiyetin içeriğinin mutlak ve yegane ilkesidir. Bu da sadece, kesinlikle, yalıtılmış. İkisi de somut eylemler, iktidar, irade eylemleridir, her ikisi de kendi varlığını yaratırlar, çünkü Stirner ben de onun yaratıcısını görürüz. Her ikisi de nesnel dünyayı egolarından türetmekte, ve her ikisinde de egemenlik, şiddet içeren bir düşünce beyanı ile yok edilen her şeyin üstünde yer almaktadır.
Fichte tarafından anlaşıldığı üzere, egonun egemenliği, yalnızca ruhun zafere ulaştığı doğaya uygulandı. Ancak, ahlaki dünya düzeninin uygulanmasına izin verdi ve kişi, yalnızca bu düzene teslim ettiği sürece özgürdü. romantikler Ancak zihinsel ve fiziksel düzen arasında bir ayrım yapılmış ve dehasının mutlak keyfilik, doğayı hem de insanlara karşı değil, sadece ilan etti. En yüksek ve en temel cümlesi şunlardı:
„Dahi özgürce yaşamalı." Dahi ahlak, hiçbir tüzük, kurum yok, hatta iyiliğin ve kötülüğün ötesinde bile bilmiyor. Feuerbach, usta bireysellik haklarını sıradan bireye aktardı ve oradan oraya ve mülküne geldi.
Birincisi, Max Stirner'in kitabı, Hegel'in pantalizmine karşı Stirner'ın bütün insanına karşı durduğu bir tepkidir; ikincisi, o kişiyi saran ve Stirner'in mutlak özgürlüğüne ve keyfiliğine karşı çıkan despotizme karşı bir tepki; Üçüncü olarak, tek et bir tepki, ruh veya içgüdülerinin reaksiyonu, akıl ve dördüncü zorbalığına karşı arzuları ve duyguları karşı tensel adamdı, aşırı duyarlı, zayıf iradeli ve pratik insanlar tarafından kendisine karşı bir haykırış oldu Stirner, duygusuz, acımasız ve keyfi egoistlerin ve diyalektiği tüm keskinlik ile aynı karşı olduğunu ve bir acı ruhun bütün abartmalar savundu.