Her şeyden önce Mısır ve Tunus çok farklı çünkü Mısır’da Mısır Sendikalar Federasyonu devlet tarafından 1957’de, Cemal Abdül Nasır’ı iktidara getiren askeri darbeden beş yıl sonra kuruldu. Nasır o zamana kadar ulusal bir sendika federasyonunun kurulmasına izin vermeyi reddetmişti. O zamandan günümüze kadar Mısır Sendikalar Konfederasyonu devlet aygıtının etkin bir kolu olmuştur.
Bu nedenle, 1990’ların sonlarından bu yana Mısır’da meydana gelen her grev, bir veya iki tanesi dışında, Anglo-Amerikan terimleriyle dizginlenemeyen bir grevdi, yani hepsi, ortaya çıkan liderler tarafından işyerlerinde yerel olarak örgütlendi. . Çeşitli mücadeleler sırasında. Bu çok cesaret vericiydi, çünkü yerel olarak örgütlenmiş ve demokratik bir emek mücadelesinin kitlesel hareketi anlamına geliyordu. 2004’ten Mısır’ın devrilmesine kadar Mısır’da yaklaşık 2.700 hava saldırısı kaydedildi. [Hosni] nimet. Bu, 1990’ların sonlarından beri zaten çok artan isabet oranının üstünde.
Mübarek’in devrilmesinden sonra grev oranı yükseldi ve geniş çaplı bir toplumsal işçi hareketinin hareket halinde olması etkileyici görünüyordu. Ayaklanma bağlamında, Mısır Bağımsız Sendikalar Federasyonu, yani devlete veya mevcut Mısır Sendikalar Konfederasyonuna bağlı olmayan bir sendika federasyonu örgütlendi.
Bütün bunlar, 3 Temmuz 2013’teki askeri darbenin ardından neredeyse tamamen bastırıldı ve sonunda silahlı kuvvetlerin başı Abdel Fattah el-Sisi’yi iktidara getirdi. Şimdi Mısır’ın cumhurbaşkanı. Sisi’nin iktidara gelmesinden bu yana geçen altı ayda bir grev dalgası yaşandı. Ancak sansür nedeniyle, 2015’in sonlarından bu yana Mısır’da herhangi bir emek faaliyetinden haber alınamadı.
Son on beş yılda Mısır’da olan her şeye baktığımızda, çok fazla demokratik ve hatta devrimci potansiyele sahip gibi görünen ve tamamen bastırılmış olan, aşağıdan gelen çok etkileyici bir işçi toplumsal hareketi görüyoruz. Bunun işçilerin çaresizliğiyle ilgisi var – ve bunun nedeni “dezenformasyon” ya da bunun gibi bir şey değil; Koşullar çok zordu – bir işyeri dışında koordine etmek.
Örneğin Nil Deltası’ndaki on tekstil fabrikası için bir koordinasyon komitesi kurulmasına çalışıldı ve bu yapılamadı. İşçilere haftada bir gün izin verildi ve seyahat zor, pahalı ve elverişsizdi. İnsanlar İç Güvenlik Teşkilatı tarafından izlenecekti. Bu çok büyük bir görevdi. Şu anda Mısır’da bulunduğumuz yer burasıdır.
Tunus tamamen farklı bir hikaye çünkü Fransız kısaltması UGTT tarafından daha iyi bilinen Ulusal Sendikalar Konfederasyonu, Tunus’un 1956’daki bağımsızlığından on yıl önce kuruldu ve bağımsızlık yanlısı ana partinin ana sosyal tabanıydı. Çalışma kapsamı ciddi şekilde kısıtlanmıştır. [Habib] Tunus’un ilk cumhurbaşkanı Burgiba, 2011’de devrilen halefi Ben Ali tarafından daha otoriter ve nihayetinde daha otoriter bir tavır benimsediğinde.
Ama sendika her zaman oradaydı ve her zaman yasaldı. Her zaman iş, ücret, çalışma koşulları vb. konularla mücadele ettim. Tunus’ta ulusal ayaklanma başladığında muazzam bir meşruiyete sahipti.
UGTT’nin liderliği yıllardır rejim tarafından tamamen kontrol altına alındı. Başlangıçta, Birlik Ulusal Komutanlığı, güvenlik güçlerini hareketi bastırmak için biraz daha az şiddetli olmaya çağırdı. Ancak ulusal liderliğin altındaki bölgesel ve sektörel liderlikler hareketi tam olarak destekliyordu.
Ofislerini göstericilere açtılar. Pankartlar ve işaretler yapmalarına yardım ettiler ve onlara lojistik tavsiyelerde bulundular ve sonunda UGTT, Mısır’da olmayan bir tür alternatif ulusal örgütsel ve lojistik çerçeve sağladı. ne zaman [Zine El Abidine] Otokratik cumhurbaşkanı Ben Ali Ocak ayında devrildi ve Tunus Genel İşçi Sendikası’nın üç üyesi yeni bir geçiş hükümetinde bakan olarak atandı.
Sonra, Bin Ali’yi deviren toplumsal hareketten, bu hükümetin bazı üyelerinin eski iktidar partisinin üst düzey yetkilileri olduğuna dair itiraz geldi. Tunus Genel İşçi Sendikası üyeleri istifa etti ve bunu iki kez yaptılar. Ulusal bir blok olarak Sendikalar Konfederasyonu, Ben Ali sonrası dönemin ilk günlerinde büyük bir etkiye sahipti.
Sonuç olarak, Tunus için yeni bir anayasa yazmak için oluşturulan anayasa konferansında çıkmazı kırmak için ısrar eden UGTT oldu. Baro, İşveren Sendikası, Tunus İnsan Hakları Birliği ile birleştiler ve siyasi partilere işbirliği yapmalarını söylediler ve yaptılar.
Sonuç olarak Tunus, Arap dünyasında en azından nominal olarak en demokratik anayasaya sahiptir. Tunus’ta yürürlükte olan şeriat kanunu hakkında hiçbir şey söylenmedi. Kadın ve erkeğin eşit haklara sahip olduğunu söylüyor. Elbette Anayasa’da yer alan pek çok şey çoğu zaman olduğu gibi uygulamada tam olarak uygulanmamaktadır. Ancak bu yine de önemli bir başarıdır.
UGTT ve daha da önemlisi, kurucu sendikaları, özellikle ilkokul ve ortaokul öğretmenleri gibi sendikalar, 2011’de Ben Ali’nin devrilmesini takip eden yıllarda çok katıydı. Ancak şimdi Tunus büyük bir krizle karşı karşıya. Ekonomik kriz. Hükümetin cari bütçe yılını bitirmek için yeterli parası yok. Yeni bir kredi almak için Uluslararası Para Fonu ile ikinci kez görüşüyor.
IMF, her zaman yaptığı gibi, hükümet harcamalarını sınırlayacak koşullar, yani hala ücretli işgücünün çok büyük bir bölümünü oluşturan kamu sektörü çalışanları için ücretlerin dondurulması için koşullar dayatmaya çalışacaktır. Üçüncü hükümet bu yıl yakın zamanda kuruldu ve Tunus Genel İşçi Sendikası, bu müzakereleri en azından bazı işçilerin maaşlarında mütevazi bir artışla çözmesi muhtemel olan bu hükümetle müzakere ediyor.
Bu önemlidir, çünkü enflasyon şu anda yıllık yüzde 17’dir, ancak eğilimde temel bir değişiklik yoktur. Bu, UGTT’nin Tunus hükümetinin Uluslararası Para Fonu’ndan başka bir kredi karşılığında kabul etmek zorunda kalacağı herhangi bir neoliberal önlemde suç ortağı olacağı anlamına geliyor.
Tunus’ta da işler pek iyi görünmüyor, ama yine de Mısır’dan çok daha iyi, çünkü tüm sorunlarına rağmen UGTT orada. Sistemden belli bir bağımsızlığa sahiptir. 1940’ların ve 1950’lerin başındaki ulusal harekette oynadığı rol nedeniyle halk arasında çok yüksek bir konuma sahiptir. Gelecekteki faaliyetler için üzerine inşa edilebilecek bazı düzenleyici çerçeveler vardır.
“Amante de la música libre. Fanático de la comida dura. Alborotador. Organizador. Fanático del tocino. Amante de los zombis. Científico de viajes”.