“Bu cümlelerin her okul yılının başında tekrar tekrar söylendiğini duymam diğer herkes gibi olduğuma inanmamı sağlıyordu. Annem asla diğerlerinden ayrı hisettirmedi bana. Eğer alnım soyuluyorsa bandana bağlardı ve okula öyle giderdim. Erkek kardeşim şort giydiğinde ben de şort giyerdim.“
“Henüz ben kendimi savunamazken, annem en büyük savunucumdu. Her ne kadar durumumu açıklayan kapsamlı doktor notları olsa da, öğretmenlerim onları okumakla ilgilenmezlerdi."
“Lisedeyken, çok fazla makyaj yapardım. Makyajı uyum sağlama ve göze batmamı sağlayan yanlarımı kapatma aracı olarak görürdüm."
“Bir gün, hiç makyaj yapmadım ve kendimi tanıyamadım."
Lisedeki son senesinde Jeyza’nın bir sınıf arkadaşı yıllığına “Sevgili Jeyza, seni çok özleyeceğim. Beni neşelendirmenin her zaman bir yolunu buluyorsun. Senin için her şeyin gerçekten çok güzel olmasını diliyorum. Not: model olmalısın" cümlelerini yazdı.
“Ajanslardan birisini aramıştım kontrol etmek için. Aldığım cevap şuydu: “Geri dönüş almadıysanız cevabınız ‘hayır’dır.”
“Nihayet geçen Eylülde We Speak Model Management’tan beni New York’a davet eden bir mail aldım ama gitmemin imkanı yoktu çünkü Kuzey Carolina’da korkunç bir kasırganın içindeydik."
“New York’a ilk gidişimde, portfolyom için bir kaç çekim yaptım ve bir-iki görüşmeye gittim. "
Döndükten sonra Jeyza fotoğraflardan birini Instagram hesabından paylaştı ve bir kadın ona ulaşıp “Fotoğrafların beni çok etkiledi, bende de Lameller İktiyozis var ama şort giyecek kadar cesur değilim. Bana cesaret verdin” dedi.
“En iyisi olmak istiyorum. Vogue’da olmak istiyorum. Beni geri çeviren herkes tarafından aranmak istiyorum."