Örneğin, drone saldırılarında veya terörist zulümlerde öldürülen masum kadın ve çocukların sayısını bildirerek, manşetleri duymaya veya okumaya alıştık, ancak erkeklerin bu tür bir trajediyi paylaşmalarının artık yasak olduğu imasıyla baş başa kalmadık mı? veya mağdur durumu?
Toplumdaki en savunmasız kişilere (hayvanlar, kadınlar ve çocuklar) zarar vermek ya da öldürmek, korkakça, acımasız ve aşağılık olarak yuvarlak ve anlaşılır bir şekilde kınanmaktadır. Sayısız erkeğin aynı yöntemlerle öldürülmesinin basitçe olmadığı gibi duygusal bir darboğaz var. Bu operant şartlandırmadır ve batı kültürlerimizin ilerlediği yönün açık bir göstergesidir. Evet, insanlar geleneksel olarak ailelerini yaptıkları gibi toplumu yönetmiş ve onlara hükmetmişlerdir, ancak yalnızca küçük bir kısmı evlerinin dışında herhangi bir gerçek gücü kullanabilmiştir. Tüm beyaz insanların kölelikle suçlandığı moda argümanı anımsatıyor, şimdi çoğu beyaz erkeğin baskıcılardan çok büyük ölçüde onun kurbanı olduğunu biliyoruz.
MSM tarafından bildirilen şiddet durumunda, erkeklerin kendilerini saldırılara karşı daha iyi savunabilmeleri gerektiğini, bu saldırıdan bir şekilde sorumlu olduklarını veya hak ettiklerini (faillerin çoğunun erkek olmasına dayanarak) varsayacak mıyız? belki de bugünün toplumunda sayılmıyorlar? Radikal eğitim ve medya nedeniyle, artık hüküm sürmekte olan ‘hisler’ hüküm sürüyor ve erkekler artık hiç kimseden şefkat, sempati veya ilgi uyandırmıyor. Erkeklerden bile.
Şimdilik, katılıyorum, hala beyaz bir adamın dünyasında yaşıyoruz. Ama çok uzun sürmez. Bazıları böyle bir deniz değişikliğini doğru yönde bir adım olarak kutlayabilir, ancak Bidenite vaatleri ve tehditleri geçilecek herhangi bir şeyse (oybirliğiyle MSM propagandasıyla olduğu gibi normalleştirilmiş, meşrulaştırılmış, etkinleştirilmiş ve teşvik edilmiş), şu anki intikam çağrıları beyazlar ve kadınlar, Batı demokrasisini, Apartheid sonrası Güney Afrika’nın iğrenç ve barbarca bir makrokozmosuna dönüştürecek. Feminist öfkenin daha da artmasıyla …
Şans çarkı elbette 180 derece dönüyor: ilki en son ve sonuncusu ilk olacak. Ya da en azından bu, medyanın sunduğu olumlu ‘dönüş’ veya parlaklıktır. Batılı bir renk devriminin ortasındayız. Hala bu tür dramatik olayların burada yurtdışında olduğundan daha başarılı veya barışçıl olacağına inanan biri aptaldır. Beyaz, heteroseksüel batılı adam şu anda günah keçisi, kurban ve / veya düşmandır ve diğer herkes kanının son birkaç damlasını için feryat ediyor.
Düşünceler?