Emilia Gutiérrez (1928–2003) adlı bir klasörün küratör Rafael Cippolini’nin eline geçmesi ile bu kapsamlı serginin gerçekleşmesi arasında on sekiz yıl geçti. Gecikme anlaşılabilir. Sanatçının resimleri büyüleyici olduğu kadar hazmedilmesi de zor: Hem yirminci yüzyılın avangardlarına hem de diktatörlüğün eşiğindeki Arjantin’in toplumsal çatışmalarına kayıtsız olan onun gerçekçilik tarzı, bakışın suç ortaklığını aramaz, aksine kendi iç dünyasına dalar.
Gutiérrez yaşamı boyunca yedi kişisel sergi açtı, ancak ölümünden bir yıl sonra, ancak 2004’te çalışmaları üzerine bir kitap yayınlandı. ” lakabını takmıştı.la flamencaBosch ve Van Eyck gibi sanatçılarla ilgili saplantılı çalışmasına ve paleti, küçük formatlı yağlı boya tablolara olan düşkünlüğü, karakterlerinin keskin jestleri ve sahnelerini çevreleyen garip atmosfer dahil olmak üzere çalışmalarının Flaman eğilimli bazı özelliklerine atıfta bulunarak.
Gutiérrez’inki, nispeten sınırlı kaynaklara rağmen daha geniş bir duyarlılığa hitap eden samimi, erişilebilir bir gerçekçilik türüdür. Kompozisyonlarını, her zaman aynı resmi çizen birinin sarsılmaz özgüveniyle, ince yeşil, mavi ve koyu sarı varyasyonlarıyla düz yüzeylere yerleştiriyor. Resimlerinin birçoğu, grotesk, loş ve hatta bazen düşmanca yaratıklarla dolu bir dünyada kadınları tasvir ediyor. İçinde Loly1974, bir barda oturan, ifadesine ve duruşuna bakılırsa, sonunda sığınacak bir yer bulmuş gibi görünen, abartılı giyimli bir kadının gözlerinde hafif bir arzu parıltısı dolaşıyor.
İspanyolca’dan Michele Faguet tarafından çevrilmiştir.
Kaynak : https://www.artforum.com/picks/emilia-gutierrez-90831