Tanrı'nın lütfuna odaklanın
Geçenlerde bir TV reklamını taklit eden bir video gördüm. Bu durumda "Her Şey Benim Hakkımda" başlıklı kurgusal bir Hıristiyan CD'si ile ilgiliydi. (Benimle ilgili herşey). CD şarkıları içeriyordu: "Lord I My Name on High" (Tanrım, adımı cennete kaldırırım) (Ben yükselirim) ve «Benim gibi hiçbiri yok». (Kimse benim gibi değil). Garip? Evet, ama üzücü gerçeği gösteriyor. Biz insanlar Tanrı yerine kendimize ibadet etme eğilimindeyiz. Son zamanlarda bahsettiğim gibi, bu eğilim manevi eğitimimizde, “inancın başlangıç ve başarıcısı” olan İsa'ya değil kendimize güvene dayalı kısa bir devreye neden olmaktadır. (İbraniler 12,2 Luther).
Vaizler, “Günahın Üstesinden Gelmek”, “Yoksullara Yardım Etmek” ya da “İncil'i Paylaşmak” gibi konular aracılığıyla, insanların kasıtlı olarak Hıristiyan yaşamı meseleleri hakkında yanlış düşünmelerine yardımcı olurlar. Bu konular yardımcı olabilir, ancak insanlar İsa yerine kendilerine odaklandıklarında değil - kim olduğu, bizim için ne yaptığı ve bizim için yaptığı. İnsanların, hem kimlikleri hem de çağrıları ve nihai kaderleri için İsa'ya tam olarak güvenmelerine yardımcı olmak çok önemlidir. Gözler İsa'ya odaklandığında, kendi çabalarından değil, İsa'nın Baba ve Kutsal Ruh ile uyum içinde olan şeylere katılmak için nezaketsiz olarak Tanrı'ya ve insanlığa hizmet etmek için ne yapılması gerektiğini görecekler. insanların mükemmel aşkı yapar.
Bunu iki kararlı Hristiyanla yaptığım konuşmalarla açıklayayım. Bir adamla verme mücadelesi hakkında ilk tartışmayı yaptım. Uzun bir süre, cömert olmak için vermenin acı verici olması gerektiği yanlış kavramına dayanarak kiliseye bütçeden daha fazlasını vermeye çalıştı. Ama ne kadar vermiş olursa olsun (ve ne kadar acı hissettiğini) hala daha fazla verebileceği için kendini suçlu hissetti. Haftalık kurban için bir çek yazarken, bir gün, minnetle, verme perspektifi değişti. Cömertliğinin başkaları için ne anlama geldiği ve onu nasıl etkilediği sorusuna nasıl odaklandığını fark etti. Düşüncesindeki bu değişimin gerçekleştiği an, artık suçlu hissetmemek için, hissi neşeye dönüştü. İlk kez, mağdur kayıtlarında sıklıkla alıntılanan bir kutsal kitabı anladı: “Herkes, kendileri için ne kadar vermek istediklerine kendileri karar vermeli ve diğerleri için değil. Çünkü Tanrı mutlu ve isteyerek vereni sever. » (2.Korintliler 9: 7 Herkes İçin Umut). Tanrı'nın onu mutlu bir verici olmadığından daha az sevmediğini fark etti, ancak Tanrı şimdi onu neşeli bir verici olarak deneyimliyor ve seviyor.
İkinci tartışma aslında bir kadınla dua hayatı hakkında iki sohbetti. İlk konuşma, en az 30 dakika boyunca dua ettiğinden emin olmak için saati dua etmeye koymaktı. Bu dönemde tüm dua talepleriyle başa çıkabildiğini vurguladı, ancak saate bakıp 10 dakikadan daha kısa bir süre geçtiğini görünce şok oldu. Böylece daha çok dua ederdi. Ancak saate her baktığında suçluluk ve yetersizlik duyguları artacaktır. Şaka olarak "saate ibadet ediyormuş gibi" hissettiğimi fark ettim. İkinci konuşmamızda, sözlerimin dua yaklaşımında devrim yarattığını söyledi. (Tanrı bunun için onur alır - ben değil). Görünüşe göre, elimden gelen yorumum düşünme biçimini aldı ve dua ettiğinde, ne kadar dua ettiğinden endişe etmeden Tanrı ile konuşmaya başladı. Nispeten kısa bir sürede, Tanrı'ya her zamankinden daha derin bağlı olduğunu hissetti.
Hıristiyan hayatımız performansımıza odaklanıyor (manevi eğitim, disiplin ve misyon dahil) "yapmanız gerekenler" değil. Bunun yerine, İsa'nın bizde, bizim aracılığımızla ve etrafımızdaki yaptıklarına zarif katılımla ilgilidir. Kişinin kendi çabalarına odaklanması, öz-doğrulukla sonuçlanma eğilimindedir. Sık sık kendini diğer insanlarla karşılaştıran, hatta onları kınayan ve yanlış bir şekilde onları Tanrı'nın sevgisini hak etmek için bir şeyler yaptığımız sonucuna götüren bir öz-doğruluk. Ancak, müjdenin gerçeği Tanrı'nın herkesi sadece sonsuz büyük Tanrı'nın yapabildiği kadar sevmesidir. Bu, başkalarını bizi sevdiği kadar sevdiği anlamına gelir. Tanrı'nın lütfu, "biz onlara karşı" tutumunu, kendisi kadar artıran ve başkalarını değersiz olarak kınayan her türlü tavrı ortadan kaldırır.
"Ama" bazıları itiraz edebilir, "ya büyük günah işleyen insanlar? Şüphesiz Tanrı onları sadık inananları sevdiği kadar sevmez. » Bu itirazı yanıtlamak için sadece İbraniler 11,1: 40'taki inanç kahramanlarına bakmamız gerekir. Bunlar mükemmel insanlar değildi, birçoğu muazzam başarısızlıklar yaşadı. Kutsal Kitap, Tanrı'nın başarısızlıktan kurtardığı insanlar hakkında dürüst yaşamları yaşayan insanlardan daha fazla hikaye anlatır. Bazen Mukaddes Kitabı Kurtarıcı yerine işe yaramış gibi inceleriz! Yaşamlarımızın kendi çabalarımızla değil, disiplin yoluyla lütuf için kullanıldığını anlamıyorsak, yanlışlıkla Tanrı ile olan itibarımızın performansımızdan kaynaklandığı sonucuna varırız. Eugene Peterson bu hatayı “Aynı yönde Uzun Bir İtaat” adlı öğrencilik kitabında ele alıyor.
Ana Hristiyan gerçekliği, Tanrı'nın bize getirdiği kişisel, değiştirilemez, sebat eden bir bağlılıktır. Azim, kararlılığımızın bir sonucu değil, Tanrı'nın sadakatinin bir sonucudur. İnanç biçimimiz yok, çünkü olağanüstü güçlerimiz var, ama Tanrı doğru. Hıristiyanlık öğrenciliği, dikkatimizi Tanrı'nın adaletine daha da güçlü kılan ve kendi doğruluğumuza daha zayıf olan bir süreçtir. Yaşamdaki amacımızı, duygularımızı, motivasyonlarımızı ve ahlaki ilkelerimizi keşfederek değil, Tanrı'nın iradesine ve niyetlerine inanarak tanıyoruz. Tanrı'nın sadakatini vurgulayarak, ilahi ilhamımızın yükselişini ve düşüşünü planlayarak değil.
Bize her zaman sadık olan Tanrı, ona sadakatsizlik edersek bizi mahkum etmez. Evet, günahlarımız bile onu rahatsız ediyor, çünkü bize ve diğerlerine zarar veriyorlardı. Ancak günahlarımız Tanrı'nın bizi ne kadar sevip sevmeyeceğine karar vermez. Bizim ilahımız Tanrı mükemmeldir, mükemmel aşktır. Her bir kişiye olan sevgisinin daha az veya daha büyük bir ölçüsü yoktur. Tanrı bizi sevdiği için, günahlarımızı açıkça tanımamızı, onları Tanrı'ya kabul etmemizi ve tövbe etmemizi sağlamak için bize Söz ve Ruhunu verir. Yani, günahtan uzaklaşıp Tanrı'ya ve O'nun lütfuna geri dönmek. Sonuçta, her günah lütufun reddidir. Yanlışlıkla, insanlar kendilerini günahlarından arındırabileceklerine inanıyorlar. Bununla birlikte, bencilliğinden feragat eden, günahtan tövbe eden ve itiraf eden herkesin, Tanrı'nın merhametli ve dönüştürücü eserini kabul ettiği için öyle olduğu doğrudur. Şerefine, Tanrı herkesi olduğu yerde kabul eder, fakat oradan devam eder.
Kendimize değil, İsa'ya odaklanırsak, kendimizi ve diğerlerini İsa'nın bizi Tanrı'nın çocukları olarak gördüğü şekilde görürüz. Bu, cennetteki Babalarını henüz bilmeyenleri içerir. İsa ile Tanrı'ya hoş gelen bir hayat yaşadığımız için bizi davet ediyor ve yaptıklarını paylaşmamızı, onu tanımayan aşıklara ulaşmamızı sağlıyor. İsa ile bu uzlaşma sürecine katılırken, Tanrı'nın sevgili çocuklarını taşımak, ona tövbe etmek için, hayatlarını tamamen bakımının altına koymalarına yardımcı olmak için ne yaptığını daha açık bir şekilde görüyoruz. Bu uzlaşma bakanlığını İsa ile paylaştığımız için, yasanın kınadığını ama Tanrı'nın lütfunun hayat verdiğini söylediğinde Pavlus'un ne demek istediğini çok daha net bir şekilde öğreniyoruz. (bakınız Elçilerin İşleri 13,39:5,17 ve Romalılar 20). Bu nedenle, Hıristiyan yaşamıyla ilgili öğretilerimiz de dahil olmak üzere tüm bakanlığımızın, İsa ile birlikte Tanrı'nın lütfunun şemsiyesi altında Kutsal Ruh'un gücüyle yapıldığını anlamak temel olarak önemlidir.
Tanrı'nın lütfuna bağlı kaldım.
Joseph Tkach
Başkan GRACE COMMUNION INTERNATIONAL