KSR-2: Tu-16'i kaydeden füze
Kruşçev yıllarında, "füze öfori" ile kucaklanan Sovyetler Birliği'nin parti-devlet liderliği, geleneksel silahlı kuvvet türlerinin azaltılmasına yöneldi. 50'lerin ikinci yarısında saldırı tasfiye edildi. havacılıkaltmışlı yılların başında, on yıl boyunca hizmet etmeyen binlerce Il-28, bıçak altına atıldı. Benzer bir kader Tu-16'nın başına da gelebilir. Ana görevlerini çözmek için - nükleer silahların Batı Avrupa ve Uzak Doğu'daki hedeflere ulaştırılması - hava savunma sistemlerine karşı savunmasız yüzlerce orta menzilli balistik füze R-12 konuşlandırıldı. Tu-16'nın varlığını sürdürmesi için tek umut, bombardıman uçağı ve mayın torpido uçağının füze taşıyıcıya dönüştürülmesi ve ilgili uçakların yeniden teçhizatı ile ilişkilendirildi.
K-10C füzesinin geliştirilmesi, süresi boyunca yeterince yüksek taktik ve teknik özelliklere sahip yeni bir kompleks yaratmayı mümkün hale getirdi, ancak önceden oluşturulmuş Tu-16 uçağının gruplandırılmasının etkinliğini sürdürme sorununu çözmedi. K-10C altında, burnuna EH istasyonunun oldukça büyük bir ekipmanını yerleştirme olasılığıyla yeni bir füze taşıyıcısına ihtiyaç duyuldu ve Hava Kuvvetlerine yaklaşık bin Tu-16A bombacısı ve diğer değişiklikler zaten operasyondaydı. Daha gerçekçi olan, "Komet" in taşıyıcıları olan Tu-16X'teki bombardıman uçaklarının büyük revizyonuydu.
Bununla birlikte, Hava Kuvvetlerinin liderliğine göre, bu kompleks artık savaş sisteminin şartlarına uymuyordu. Özellikle, 1957’in başında, SI Hava Kuvvetleri Komutan Yardımcısı Rudenko, Havacılık Endüstrisi Bakanlığına yaptığı konuşmada, Kometa kompleksinin şu eksikliklerine dikkat çekti: K-P rehberlik istasyonu ilerletildiğinde, izin verilen hız basınçlarında fırlatma hızını sınırlandırmak; roketin ana güdüsü (GOS) tarafından hedef alınma güvenilirliğinin eksikliği; karşılıklı girişim nedeniyle salvo başvurusunun imkansızlığı; TRD RD-500K'nin başlatılmasındaki zorluklarla belirlenen roket fırlatma yüksekliğine ilişkin önemli kısıtlamalar.
Bu zamana kadar, endüstri zaten motor çalıştırma yüksekliği aralığını genişletmeyi başarmıştı, ancak 7000'ten daha yüksek değildi CS'nin iyileştirilmesi, Miknayan tasarım bürosunun şubesinin ekibinin, Xnax'in Dubna'daki seri tesisinde 1949'ta düzenlenen en önemli görevlerinden biriydi. 50'lerin ortasına kadar, ince ayarlı füzelerin yanı sıra, şube bağımsız olarak geliştirmek üzere görevlendirildi. Lideri Alexander Yakovlevich Bereznyak, SSCB'de deniz araçları kullanan ilk seyir füzesi P-15'in baş tasarımcısı olarak atandı.
Yeni çalışma yine Bereznyak'ı, ilk yerli füze avcısı BI - Alexei Mikhailovich Isaev'in ortak yazarı ile bir araya getirdi ve altında ilk savunma füzesi için OKB-2 NII-88 (Savunma Endüstrisi Bakanlığı'nın roket enstitüsü) liderliğini başlattı ve 1200 kg yüküne kadar özel bir tasarım standardı geliştirdi. P-15'e yakın bir CS'de TRD yerine böyle bir motorun ağırlık ve boyut bakımından kullanılması, fırlatma yüksekliğindeki tüm sorunları giderir.
Prensip olarak, başka bir yol daha olabilir - P-15'i uçak gemisi ile etkileşimde bulunmak üzere rafine etmek, ancak bu durumda havacılık kompleksi kapsamı azaltılabilir: orijinal fırlatma aracı, 25 km mesafede kullanılmak üzere hesaplandı. Bununla birlikte, 1960 yılında, P-15'in hizmete alınması için, menzil 35 km'ye, daha sonra 40 km'ye getirildi. Daha sonraları kıskanç olan Çinli, daha sonradan, hala değiştirilmiş P-15'i, Tu-6 lisanslı olan B-16 bombardıman uçağının kanatlarının altına astı, ancak bu başka bir ülkede ve farklı bir zamanda idi.
Ve ellili yaşların ortasında P.V. Dementiev, A.Ya. Bereznyak ve A.I. Mikoyan, bir roket motoru roketatarının bir çeşidi olan bir DAC ürünü geliştirme önerisiyle ülkenin liderliğine itiraz etti. Teklif desteklendi ve Bakanlar Kurulu, 1956'tan 1957'e kadar olan süreçte RD-500K'yi LRE ile değiştirmek üzere geliştirme çalışmaları yürütme emri verdi. İlk önce, kanatların düzleminin yeni ürününün, kuyruğunun ve ayrıca yeni tahrik sisteminin altındaki gövdeyi değiştiren orijinal KS roketinin K-1M ekipmanının ödünç alınması öngörülmüştü.
Standart versiyonda П-2.722'ten LRE tip С15 kullanması gerekiyordu, ancak gelecekte, uygulamanın uçaktan özgüllüğü hesaba katılarak daha uzun bir çalışma süresi sağlamak için, motor yeni bir С2.711В tanımıyla değiştirildi. Kullanılan yakıt, İkinci Dünya Savaşı döneminin Alman roket teknolojisinde bile "ince" adı altında kullanılan, eşit miktarda trietilamin ve ksiidin karışımıydı ve TG-02 adını aldık. Nitrik asite dayanan oksitleyici AK-20F oldukça gelenekseldi. 20% nitrik tetroksitin oksitleyici içine sokulması, yoğunluğu% 6 oranında arttırmayı ve spesifik impulsı% 5 ile arttırmayı mümkün kılmıştır. Bir inhibitör olarak, oksitleyici maddeye az miktarda bir ortofosforik asit ilave edildi.
Füze ivmelenme bölgesinde artan itme ve uçuş sırasında daha ekonomik bir mod sağlama ihtiyacı nedeniyle, motor, P-15 roketindeki prototipi gibi çift modda yapıldı. 1200 kg itişinden 600 kg seviyesine geçiş, bileşen besleme sisteminde bulunan bir valf vasıtasıyla gerçekleştirildi. Yakıt tüketimi azalırken, yanma odasındaki basınçta yaklaşık iki kat azalma ile sürekli yanma sağlandı.
Daha hareketli bir motor daha fazla yakıt istedi. Ek olarak, fırlatma aralığında iki kat artış CS ile karşılaştırıldığında sağlanmıştır. Sonuç olarak, yakıt deposunun hacmi oksitleyici - 7771 olan 10321 idi. Oksitleyicinin agresif doğasına uygun olarak, tank paslanmaz çelikten yapılmış olmasına rağmen, o yıllarda balistik füze tasarımcılarının havacılık için geleneksel olarak daha hafif alüminyum alaşımlarından asit tanklarının nasıl yapıldığını öğrenmişlerdi. Yakıt stoğunun neredeyse 10 kat artması sonucu, roketin ağırlığı 4 t'yi aştı.
Öte yandan, santrifüjlü bir kompresöre sahip büyük boyutlu bir turbofanı terk ederek mühendisler, orta açıklığın çapını 1,2 m'den 1 m'ye düşürdüğü için kanat yarıçapının 4522 mm'ye düşürüldüğü görüldü. Roketin katlanmış kanadı olan çapraz zarfı 1756 mm idi. Mevcut sıvı itici roket ile gövde direncinde azalma göz önüne alındığında, uçuş hızı 1250 km / s'ye yükseldi.
Kontrol sistemi ayrıca başlangıçta planlanan dalga kılavuzu ve kablo ağı değişikliklerinden daha ileri gitti. K-1M ekipmanının standart K-1-1 ve K-11-1 üniteleri yerine, GOS C-3 CS versiyon antenler kullanıldı - Sopka kıyı kompleksinin C-2 roketi. Bu zamana kadar, kontrol sisteminin tümleşik ve uçak teçhizatı üzerinde yapılan çalışmalar, Moskova KB-1'ten, 0KB-283 adlı ve daha sonra Leninets JSC ile ilgili bir dizi dönüşümden sonra, Leningrad organizasyonun havacılık radyosokasyonu alanında daha geniş bir konuda çalışmaya başladı. . Geliştirme V.I. Smirnov.
Roketin artan dinamik özelliklerine uygun olarak, daha güçlü, kendi kendine yeten direksiyon dişlilerinde yeni bir otopilot APK-D kullanıldı.
Gelişmiş K-940C füzesinden ödünç alınan 10 kg ağırlığındaki kümülatif yüksek patlayıcı savaş başlığı. Sağlanan ve özel bir savaş başlığı. Fırlatmaların güvenliğini sağlamak için roket, verilen yönden kabul edilemez bir sapma ve devreye olan maksimum uçuş süresinden sonra kabul edilemez bir sapma ile uçuşu durduran bir rota ve menzil sınırlayıcı - ekipmanla donatıldı.
Hazırlanan test Tu-16 için. İstasyon KN uzun rehberlik sağlamak için rafine. KS'nin uçağında olduğu gibi, özel operatörün basınçlı kabini, ön koşulların uygun olduğu şekilde ön bomba bölmesine yerleştirilmişti - yaz aylarında, operatör 400С'yi aşan bir sıcaklıkta çalışmak zorunda kaldı. DB-E'nin taşıyıcı tutucuları yerine daha ağır füzelerin askıya alınması için yeni DB-245 kullanıldı. Test ekibine Sovyetler Birliği Kahramanı V.V. Zentsov.
Yılın haziran-eylül 1958’inde yapılan ilk altı testte, 96 km’ye kadar olan bir mesafedeki hedeflerin başlatılmasıyla doğrudan 4 isabetleri kaydedildi. Bu, 80% 'inin hedefi vurma olasılığını doğruladı. Yer hedeflerine başlarken - küçük köşe reflektörleri, çarpma önüne gerilmiş olan şebekeye verilen zararla kaydedildi. Sığ suda kazılmış olan tanker Chkalov, tipik bir kruvazör sınıfı deniz hedefi olarak kullanılmıştır.
Test yaparken ayrıca oldukça ağır bir roketin alt pilonundan ayrılmanın güvenliği de teyit edildi. Ve şu anda taşıyıcı pilotun müdahalesini gerektiren önemli bir dönüş aldı ve otopilot başa çıkamadı.
Askıya alınmış füzelerle iniş testleri yapıldı. Hava alanına yaklaşmadan önce, oksitleyici roketin tanklarından birleşti - ana yakıtla temas ettiğinde kendiliğinden ateşledi, bu da acil durumlarda çok ciddi sonuçlar doğurdu.
Olumlu sonuçlarla birlikte, testler, rehberlik sisteminin düzenli başarısızlıkları nedeniyle, CS ile karşılaştırıldığında lansman aralığında önemli bir artışın imkansız olduğunu ortaya koydu. Eylül-Ekim aylarında tamamlanan 5-130 km mesafesindeki hedeflerde gerçekleştirilen tüm 150 çalışmaları başarısızlıkla sonuçlandı. Ayrıca, uzun süreli negatif aşırı yüklenmelerde yakıt enjeksiyon sisteminin güvenilmezliği de ortaya kondu.
Mesafeyi sağlama sorununun çözümü, DAC temasında başlangıçta planlanan iş aralığının dışında bulundu. Ağustos ayında, hükümet, Myaschische bombardımanlarını silahlandırmak için K-1959С tabanlı bir K-10 roketi oluşturmak için endüstri için 14 görevini üstlendi. Araç içi ekipmanın geliştirilmesi, bir DAC roketinde gerçekleştirilmesi planlandı ve test sonuçlarına göre, Tu-16X ürününü benzer ekipmanlarla taşıyıcı uçağa dönüştürmenin fizibilite ve fizibilitesini değerlendirmek mümkün oldu.
Roket rolü olarak оружия Myasishchevsky KB, V.N.'ye transfer edildi. Chelomeyu ve K-14 teması 1960'un başında kapandı. Bununla birlikte, yeni gemideki ekipmanlarla ilgili çalışmalar - hava gemisi cruise füzesinin aktif radar güdümlü başkanı devam etti, çünkü başarılı bir şekilde tamamlanması kompleksin savaş yeteneklerinin önemli ölçüde genişlemesini vaat etti. Sovyetler Birliği'nde ilk kez, fırlatma sonrası bir roket, bir roket taşıyıcısından arınmış olarak hareket edebilir. Taşıyıcının amaç ile daha fazla yakınlaşması gerekmedi, yani "at ve unut" ilkesiyle mücadele amaçlı kullanıldı.
Yeni yerleşik cihaz KS-PM, Rubin-1K uçak radarı (Rubidium TU-16 radarı ve K-NM istasyonunu değiştirerek) ile birlikte bir Rubicon-1K sistemi haline geldi. Yüzey sınıfı kruvazör hedefi - yaklaşık 200 km mesafede tespit edilen uçak radarı. Roketin fırlatılması, bir 700-800 km / s hızında ve 4000 ila 10000 m arasındaki irtifalarda gerçekleştirildi, roket taşıyıcısından ayrılmasından sonraki 7 saniye boyunca, LRE maksimum itiş hızında aktive edildi. 40 saniye içindeki roket, 1200-1250 km / km hızına ulaştı ve bundan sonra motor düşük itmeye geçti ve DAC-2 (bu atama yeni bir roket aldı) hedefe sabit bir hızda uçtu ve bu da iki noktadaki mevcut veya hedef noktanın hedefine yol açtı. Hedefe 18 km'de yaklaşırken, GOS anteni perde açısına sabitlendi. GOS'ta roket daha büyük bir anten kullandı - radyo saydam kaporta çapı neredeyse 2 / 3 orta bölüme yükseldi.
Füze için düşük ağırlıklı FK-2'in (850 kg) yeni yüksek patlayıcı-kümülatif savaş başlığına ek olarak, aktif bir kabuk ile yüksek patlayıcı bir parçalanma savaş başlığı sağlandı. Testler sırasında ayrıca radyo kontrastlı yer hedeflerine saldırma olasılığını da doğruladılar. Hidroelektrik santralleri, tren istasyonları ve hatta şehir içindeki bireysel işletmeler gibi amaçlarla mücadele kullanımının dolaylı bir teyidi, yılın 15 muharebe operasyonları sırasında Kızılderililer tarafından yapılan Pakistan kıyı nesnelerinde P-1971 füzelerinin başarılı lansmanları olarak hizmet edebilir.
Bu testlerin Şubat 1961’te tamamlanmasından önce bile hükümet, Tu-16X ve Tu-16’in Rubicon’dan Tu-16CR-2’in değiştirilmesine dönüştürülmesine ilişkin bir karar aldı. Ortak testlerin sonuçlarına ilişkin yasa 1961 sonunda imzalandı ve Aralık 30'te K-16 kompleksi hizmete girdi. Bir yıldan fazla bir süre boyunca, 70-Tu-16'ten daha fazlası, KCR-2 füzelerinin taşıyıcıları olarak yeniden donatıldı.
Eğer K-16, savaş kullanımı açısından doğrudan bir Kometa gelişimiyse, o zaman neredeyse onunla aynı anda test edilen K-11 kompleksi, temelde yeni bir görevi çözme amaçlıydı - düşmanın radar istasyonuna isabet etmeyi amaçlıyordu.
Muhtemel düşmanın hava savunma sisteminin gelişmesi, uçaksavar füzesi sistemlerinin doygunluğu, hükümeti Temmuz 1957'te, uçaksavar füzesi rehberlik istasyonları dahil olmak üzere çeşitli radarlara vurabilecek bir füze sistemi geliştirme görevi vermeye zorladı. Çalışma COP ya da DAC füzelerine ilişkin olarak yapılması önerildi. Pratik uygulama için, DAC füzesi büyük bir antenin kurulmasına izin veren ve en umut verici olanı olarak kabul edildi. Füze gelecekteki sürümünde pasif bir radar güdümlü baş (PRGSN) ile KSR-11 adını verdi. Yeni kompleks için, PRGSN füzeleri ve Ritsa uçak gemisinin hedef keşif istasyonu geliştirilmeliydi.
Test sonuçları, Ritsa'nın arama sektöründe +/- 230, 350 km mesafedeki gözetleme radarları, silah yönlendirme istasyonları ve 270 km uzaklıklarında tespit sağladığını doğruladı. Geniş bant darbeli PRGSN 2PRG-10, 280 m mesafesindeki 10000 km mesafesindeki - 190 m veya 4000 m 11 km mesafesindeki yakalama radarının hedeflerini sağlamıştır. Bu nedenle, istasyondaki hedefi bulduktan sonra KSR-11 inferior uçağındaki arama yeteneklerini bulduk. " Ritsa "GOS üzerinde yapılandırmak için gerekli bilgileri aldı. PRGSN'nin daha büyük bir mesafede yakalanmasını sağlayarak, DAC-200'in lansman aralığını DSR-2 aralığından üçüncü bir daha uzun olan 250 km'ye çıkarmak mümkündü. Roketin uçuşu fırlatma parçasının yüksekliğinde gerçekleştirildi ve ardından hedef üzerine XNUMX açısında sallandı.
Roket üç farklı savaş başlığı tipine sahipti (yüksek patlayıcı, yüksek patlayıcı parçalanma ve yüksek patlayıcı birikimli). Yerleşik ekipmanın daha küçük kütlesi, roketin ağırlığını 4000 kg'a düşürmeyi mümkün kılmıştır. Artan fırlatma menzili ve roketin azaltılmış kütlesi K-11 sisteminin menzilini 2050 km'ye genişletmeyi mümkün kıldı.
Tu-16 üzerinde yapılan test eylemi, yılın Aralık 1961'inde imzalandı - K-16 üzerindeki ilgili belgeden daha önce, ancak kompleks sadece yılın nisan 1962'inde kabul edildi. Böylece ülkemizde dünyanın ilk seri radar karşıtı füzesi yaratılmıştı.
Amerika Birleşik Devletleri'nde, ses altı radar karşıtı füzeler 1950'lerde de test edildi. Taşıyıcıya dayalı havacılığın silahlanması için bir Corvus roketi geliştirildi ve Hava Kuvvetlerinin Stratejik Hava Komutanlığı için Crossbow geliştirildi, ancak hiçbiri tamamlanmadı. Sadece 1964’te, Vietnam’da ve diğer yerel savaşlarda geniş çapta ve başarıyla kullanılan Shrike hizmete girdi.
KSR-2 ve KSR-11 ürünlerinin yüksek düzeyde birleştirilmesi ve ilgili uçak ekipmanının nispeten küçük ağırlık ve boyut parametreleri, Tu-16'e dayalı tek bir taşıyıcı oluşturmayı mümkün kılmıştır. Yeni sisteme K-11-16 adı verilir. Başlangıçta, Tu-16A bombardıman uçaklarının yanı sıra Tu-16ZA tankerlerinin yeniden donatılması planlandı ve daha sonra Tu-16X füzesi taşıyanların yeniden ekipmanı için teknoloji geliştirildi. Yeni kompleks, aynı anda iki KSR-2'in bir hedefe fırlatılmasına izin verdi. Başarılı testlerden sonra, K-11-16 kompleksi savaş birimlerine akmaya başladı.
50'lerin sonunda, görev oldukça keskindi - yeni uçaksavar füzesi ve avcı uçağı kompleksleri test edildi. Bundan önce, savaşçıların ve bombardıman uçaklarının insansız versiyonları ve özel olarak tasarlanmış bir ses altı hedefi olan La-17 ve modifikasyonları hava hedefi olarak kullanıldı. Yeni sistemleri test etmek için, o zamanın en gelişmiş uçaklarına yakın olan uçuş teknik özellikleri nedeniyle çok pahalı bir hedef gerekliydi.
SSCB'nin Temmuz ayındaki liderliği 1959, sektöre yeni hedefler ve insansız uçaklar geliştirme görevini verdi. Bir DAC roketine dayanarak otonom kontrole sahip bir hedef oluşturulması öngörülmüştür. Hızı 2500 km / s'ye ve uçuş yüksekliğini 25000 m'ye yükseltmek, daha güçlü VG-RN-209-300 LRE-R-X kullanımıyla karakteristiklerin büyümesini sağlamak için öngörülmüştür. Stepanova. İşler başarıyla tamamlandı ve zaten 1963’te Tu-16’in taşıyıcıları C-200 SAM’lerin testleri sırasında KM hedeflerini başlattılar.
KSR-2, KSR-11 ve KM ürünlerinin seri üretimi Smolensk'teki 475 üretim tesisine atandı. Bununla birlikte, CSR-2'in seri üretimine başlaması, KS-NM ekipmanının tedarikinin aksaması nedeniyle ertelendi. Serinin başlangıcını geciktirmek, komplekslerin artan ahlaki eskimesine katkıda bulundu.
K-16'in özellikleri ile eş-K-10 kompleksi ile karşılaştırırken, uçuş hızı ve fırlatma menzili açısından KSR-2'in% 10-50 üzerindeki K-70® roketini kaybettiği görülebilir. 16 üzerinde, Tu-11К-16 göstergesine göre aşağı iner. Tu-400K-16'in sadece bir roket taşıdığı ve her iki kompleksin zincir yaklaşımı açısından neredeyse aynı göstergeye sahip olduğu gerçeği - 10-16 km, askeriye göre, DAC'nin geçici altmışlarının ilk hızları arasındaki belirgin tutarsızlığı telafi edemedi. Bu nedenle, K-10-120 kompleksini yeniden donatmak için, Ağustos ayında 140 hükümeti, aktif bir radar homing tesisine sahip bir KSR-11 roketi bulunan K-16 kompleksine bir atama yaptı. Ancak, K-1962 kompleksinin Tu-26'ini X-5 roketiyle donatmak için tasarlanan temel teknik çözümler kullanılarak geliştirilmesi, 22 yılına kadar gecikti ve Şubat 22'ta başlayan KSR-22P roketinin anti-radar sürümü devam edebilirdi. DAC-1969'in daha sonraki bir tarihte değiştirilmesi.
K-10'in yanı sıra, K-11-16 kompleksi, fırlatma menzilini arttırmak ve savaş kullanım yüksekliklerini arttırmak için zincirler halinde geliştirildi. Yüksek irtifalardan fırlatıldığında, DAC-11'in menzili 200 km'ye ulaşabilir. Ancak hava savunma sistemlerinin hava savunma füzesi sistemine girmesinden sonra saldırı uçağı alçakta uçmaya başladı. K-10C'den farklı olarak, K-11-16 füzeleri, motor çalıştırılmadan önce taşıyıcıdan ayrıldı ve bu, füzenin fırlatma yüksekliğinden "çekilmesine" neden oldu. Bununla birlikte, altmışlı yılların ortalarında, roketlerin 500 m.
Altmışlı yılların sonlarından itibaren, NATO yayın organları "Celt" altındaki KSR-2 veya KSR-11 füzelerinin fotoğrafları, yabancı yayınların sayfalarında görünmeye başladı. K-11-16 kompleksinin taktik ve teknik özelliklerinin çok yüksek olmaması, dostane ülkelere ulaştırılmasını kolaylaştırdı. Bundan dolayı, K-11-16, gerçek muharebe durumlarında kullanılan “büyük” karadan havaya füze sistemlerinin tek örneği olduğu ortaya çıktı.
Batı basında yayınlanan verilere göre, Ekim 1973’ta Arap-İsrail’in "Kıyamet Savaşı" sırasında Mısırlılar bu kompleksin 27 roket fırlatmalarını yaptılar. Çoğu iddiaya göre İsrail savaşçıları tarafından vuruldu, ancak bir çift füze hedefe ulaştı - radar ve saha tedarik üssü. İhracat CSR-2'inin sadece bir frekansta çalıştığı belirtilmelidir. Bununla birlikte, roketlerin zamanında yaratılmasındaki ana sonuç - KSR-2 ve KSR-11 bu savaş bölümü değil, Tu-16 grubunun zor roket coşkusu döneminde korunmasının sağlanmasıydı.
Yüksek performanslı DAC-5 ve DAC-5P'nin piyasaya sürülmesiyle, sıvı motorlu ilk hava kuvvetli füzeler "ikinci kategori" rezervine geçti ve daha gelişmiş füzeler kullanıldığında savaşta kullanılmak üzere planlandı. Bu “emeklilik öncesi” durumunda KSR-2 ve KSR-11 ile birlikte KSR-5 tipinde füzelerle birlikte Tu-16K-10 unvanını alan Tu-16K-26 modelinin kullanılması da ilginçtir. Garanti süresi doldukça, üretimde durmuş olan füzeler yavaş yavaş geçmişte kaldı, ancak doksanların başına kadar tasarruf edilen Tu-16 hizmette kaldı.
Kaynaklar:
Shirokorad A. Öykü havacılık silahları. Minsk: Hasat, 1999. C. 310-315.
Artemov A. Denizin üzerinde kanatlar // Havacılık ve kozmonotika. 2008. №8. S.18-20.
Angelic R. Rocket KSR-2, Tu-16 // Anavatanın Kanatları. 1998. №98. S.13-15.
Moroz S., Popsuevich S. SSCB uzun menzilli ve deniz havacılığına rehberli füzeler. M: Major, Pilot, 2001. S.35-39.
Gordon E., Rigmant V. Efsanevi Tu-16 // Havacılık ve Zaman. 2001. №2. C. 5-8.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.