02:47
masamın yerini değiştirdim, pencerenin yanına çektim. artık ayı oturduğum yerden görebiliyorum; saat 00:32 den sonra karşıma dikilmiş çirkin apartmanın üzerinden yükseliyor.
düşünüyorum. son bir aydır biriken hislerimi ve düşüncelerimi istifliyorum. istiflemek ve bir düzene sokmak, her şeyi daha kolay hazmedilebilir bir hale sokuyor. diğer yönden, istifin ucunu görmek için daha da yukarı bakman gerekiyor her seferinde.
oyunun dışına çıktım; onlar oynuyor. ben en yakındaki korunaklı bir odadan olan bitenin farkına varıyorum. katrandan sıvası ve baş büyüklüğünde bir pencere... oradan bakıp bakıp bütün hikayeleri kendime nakışıyorum.