– Bir köy öğretmeninin notlarından –
İstasyondan kalkıp vilayet merkezine giden kamyon, iki
saat kadar sarstıktan sonra, beni gideceğim köye ayrılan yolun
başında bıraktı. İki adım bile atacak halim yoktu. Çantamı
yanıma koyarak, kenarlarından otlar fırlayan bir taşın üstüne
oturdum. Kafamdaki uğultuyu dinlemeye başladım.
İçi tozla karışık ter kokan kamyon dünyanın bu en bozuk
yolunda bizi birbirimize vura vura sersem etmişti. Birdenbire
duraklamalar, bir çukura yuvarlanır gibi sarsıntılar, bana
nerede olduğumu bile unutturmuş ve beni karanlık bir rüya
dünyasına atmıştı. Şimdi oturduğum taşın üzerinde bu
rüyadan silkinmeye çalışıyordum.
Gideceğim köyü şoför göstermişti. Burası oturduğum
yerden yarım saat kadar uzakta, külrengi bir kerpiç yığını idi.
Bir kenarda ince ince yükselen yine külrengi birkaç kavak,
orada, ufacık da olsa, bir su bulunduğunu anlatıyordu.
Belki bir saat oturduğum yerde kaldıktan sonra yavaşça ve
sallanarak doğruldum. Küçük çantamı yerden alıp yürümeye
başladım. Kendim köylü olduğum ve bizim köylülerimizi iyi
tanıdığım için içimde yabancı bir yere gidiyorum hissi yoktu.
İlk vazifemde muvaffak olacağıma emindim.