Malum, üç haftadır çocuklarla dip dibeyiz. Hal böyle olunca, evdeki ses düzeyi de oldukça yükseliyor. Maalesef sadece çocuklarınkinden bahsetmiyorum. Yeri geliyor, ben de Kaynanalar dizisindeki Tijen’den geri kalmıyorum.
Böyle zamanlarda ne yapıyoruz? Hemen başucu kitabımız haline gelen ScreamFree Parenting kitabına dalıyoruz.
Çok ilginç bir bölümü var bu kitabın: Sonu düşünerek başlamak. Yazar, okura diyor ki:
Size bir çalışma yaptıracağım. Çocuklarınızın ilerine nasıl yetişkinler olmalarını ve onlarla nasıl bir ilişki içerisinde olmayı istediğinizi gözünüzde canlandırmanızı istiyorum. Böylelikle kendinizi [ebeveyn olarak] hangi alanlarda geliştirmeniz gerektiğini göreceksiniz
Bundan sonra okurun evin sessiz bir köşesine çekilmesini istiyor. Çocuklardan, televizyondan, şundan bundan uzak bir köşeye. Ve diyor ki:
En küçük çocuğunuzun 25 yaşında olduğunu gözünüzün önüne getirin. Hangi yıldasınız? Diğer çocuklarınız kaç yaşındalar? Bu durumda siz kaç yaşında oluyorsunuz? Bütün bunları hesapladıktan sonra iyice yaratıcı olmaya başlayın. Aşağıdaki soruları her bir çocuğunuz için cevaplayın:
- Çocuklarınız evli mi? Ne kadar zamandır?
- Evlilikleri nasıl gidiyor?
- Çocukları var mı? Ebeveyn olarak nasıllar?
- Üniversiteden mezun oldular mı? Master yaptılar mı? Hangi konu üzerinde çalıştılar? Ne iş yapıyorlar?
- Ne kadar para kazanıyorlar? Kurumsal bir şirkette mi çalışıyorlar, yoksa girişimciler mi?
Aşağıdaki sorular çok önemli:
- Kişilikleri nasıl?
- Arkadaşları ve eşleri onlar için neler diyor? Ya iş arkadaşları? Patronları?
- Kendi kendilerine yeten insanlar oldular mı? Karar alma mekanizmalarını nasıl işletiyorlar?
- Fiziksel olarak sağlam ve aktifler mi? Kendilerine iyi bakıyorlar mı?
- Değer yargıları nasıl? Topluma nasıl katkıda bulunuyorlar?
- Yalnız kaldıklarında zamanlarını nasıl değerlendiriyorlar?
- İnanç sistemleri nasıl? Bu sistemleri dünya görüşlerini nasıl şekillendiriyor?
Şimdi, o zaman sizin kaç yaşınızda olduğunuzu düşünerek aşağıdaki soruları yanıtlayın:
- Evli misiniz? Evliliğinizi nasıl değerlendiriyorsunuz?
- Sağlıklı mısınız? Kendinize iyi bakıyor musunuz?
- Nerede yaşıyorsunuz? Hala çalışıyor musunuz yoksa emekli oldunuz mu? Günlerinizi nasıl geçiriyorsunuz?
- Gelişiminizi nasıl değerlendirirsiniz?
Şimdi de çocuklarınızla olan ilişkinizi gözünüzün önüne getirin:
- Çocuklarınızı ne sıklıkta görüyorsunuz? Onlarla nasıl bir ilişkiniz var? Yakın mısınız, uzak mı? Didişiyor musunuz? Dip dibe misiniz?
- Çocuklarınızla birbirinize bireyler olarak karşılıklı ne kadar saygı duyuyorsunuz? Çocuklarınızdan birinin büyümesini hala bekliyor musunuz?
- Kendinizi bir büyükanne/büyükbaba olarak nasıl değerlendirirsiniz?
- Çocuklarınız sizin başarı ve olgunluğunuzdan ilham alıyorlar mı? Sizinle ilgili eşleriyle, arkadaşlarıyla, çocuklarıyla nasıl konuşuyorlar?
Tebrikler. Yukarıdaki soruları ne kadar ayrıntıyla yanıtlamış olursanız olun, kendinizle gurur duymalısınız. Neden? Çünkü her ne kadar gelecekle ilgili hayal kurarsak kuralım, hiçbirimiz oturup da gerçekten ileriyi düşünmeyiz. Gelecekle ilgili planlar yaparken bu tür ayrıntılara girmek istemeyiz genelde. Dolayısıyla da çok yüzeysel kalır planlarımız. Ancak bu ayrıntılardır aslında gerçekleşmesini kalpten istediğimiz.
İşte şimdi siz bunu yaptınız. Yukarıdaki soruları yanıtlayarak, en azından düşünerek, çocuğunuzun gelecekteki yetişkinliğini gözünüzde canlandırmış oldunuz. Zaten ebeveynlik de bir yetişkin daha yaratmaktan ibarettir.
diyor yazar Hal Edward Runkel.
Ben bu soruları yazarın bahsettiği gibi sessiz bir köşeye çekilip de yanıtlamadım -henüz. Ancak okumuş olmak bile bir yerlerde bir şeyleri tetikledi sanki. Düşünmeye sevk etti diyeyim.
Size de tavsiyem, bu yazının bir çıktısını alıp, fırsat bulduğunuz bir zamanda bu soruları kendinize bir sormanız. Hiçbir şey olmasa bile gelecekle ilgili beklentileriniz hakkında fikir ediniyorsunuz. İyi oluyor.