Bu yazıyı kaleme aldığımızda Körfez Savaşı 3. haftasını doldurmuş oluyordu. Bu geçen süre içinde Amerika ve müttefiklerinin Irak'ın yerleşim bölgeleri, askeri ve ekonomik hedefleri üzerine yağdırdıkları bomba sayısı çoktan 200 bini aşmış durumdaydı. Gece gündüz, günün her saatinde 600 uçak havalanıyor, Adana-İncirlik ve Dahran'dan gidip Irak üzerine ölüm yağdırıyor...
Bu katliama karşı kim suskun kalabilir?...
...İnsanlar bu vahşi savaşa, bu soykırıma tepki göstermeye başladılar, sokaklara dökülüp, Amerika ve müttefiklerini lanetlediler.
Türkiye'de hükümet çevrelerinin bu haklı (tepkilerden) büyük rahatsızlık duyduğu anlaşılıyor. Hemen karşı propagandaya geçildi ve Körfez Savaşı'nın Hıristiyanlarla, Müslümanlar arasında süren bir savaş olmadığını etrafa yaymaya başladılar. Önce devletin memuru Diyanet İşleri Başkanı bir demeç verdi.
Ardından "ağlayan ve ağlatan hoca"ya, "Türkiye vaizi" statüsüne çıkartılan emekli bir vaize merkezi camiler tahsis edilerek Saddam Hüseyin aleyhinde vaazlar verildi.
Dün Irak-İran savaşında Ayetullah Humeyni'nin zulmüne karşı gelen Saddam Hüseyin'in erdemlerinden dem vuran Hoca, şimdi yukarıdan aldığı direktifler doğrultusunda, Saddam Hüseyin'in kafirliğinden, işlediği zulümlerden bahsetmeye başladı.
Dün Irak-İran savaşında Ayetullah Humeyni'nin zulmüne karşı gelen Saddam Hüseyin'in erdemlerinden dem vuran Hoca, şimdi yukarıdan aldığı direktifler doğrultusunda, Saddam Hüseyin'in kafirliğinden, işlediği zulümlerden bahsetmeye başladı.
Bu artistlere taş çıkartacak profesyonellikle ağlayarak ve ağlatarak, üstelik Rasulullah (s.a.v.) adına saçma sapan rüyalar uydurarak, Saddam aleyhtarlığı yapan Hoca'nın sözlerinden çıkan sonuç, Amerika'nın bölgede yaptıklarından dolayı kınanamayacağı, bu yüz kızartıcı bombardımanlardan mazur görüleceği sonucudur.
Ben kişisel olarak bunu yadırgamadım; çünkü adamlar birilerini besliyorlarsa, bunun bir bedeli vardır. Şimdi bu bedeli ödemelerinin tam zamanıdır...
...Bunlar "zihn-i müşevveş" kimseler değildir, tam aksine "muallem" kimselerdir...
...Hani Peygamber Efendimiz (s.a.v.) dünya müslümanlarını bir vücuda benzetmişti; hani bir organa bir diken batsa diğer bütün organlar rahatsız olurdu? Irak'ta bir organımıza diken batmıyor, adeta koparılıyor.
Ey ağlayan ve ağlatan Hoca! Biraz da bu hadisi hatırlayıp bundan söz etsene!.."
Ali Bulaç11 Şubat 1991 Vahdet
http://www.haksozhaber.net/okul_v2/article_detail.php?id=916
EK:
[..][..]
http://www.gazeteciler.com/levent-gultekin/ali-bulacin-asil-derdi-ne-400y.html
Bulaç sadece siyasi partilerle değil, Türkiye’deki cemaatlerle arasına koyduğu mesafeyle de dikkat çekti. Özellikle bugün içerisinde bulunduğu Gülen cemaatini en ağır eleştirenlerin başında gelirdi. Fetullah Gülen hakkındaki ‘Ağlayan ve Ağlatan hoca’ başlıklı ağır eleştiri yazısı epey gürültü koparmıştı.
Ali Bulaç’ın bu "aykırı" tavrı Tayyip Erdoğan’ın İstanbul büyük şehir belediye başkanlığına kadar sürdü. Tayyip Erdoğan, belediye başkanlığını kazandıktan sonra Ali Bulaç, ona "fahri danışman" oldu. Bu danışmanlık zamanla ticari bir ilişkiye dönüştü. "İstanbul Organizasyon" adlı bir yapı içerisinde belediyeye bedeli karşılığında "Doğudan-Batıdan" adı altında kültür projeleri geliştirmeye başladı. Bu vesileyle yılların aykırı fikir-düşünce adamı parayla da tanışmış oldu.
Parayla, para kazanmayla bu tanışıklık Bulaç’ın çizgisini de etkilemeye başladı. ‘Daha çok kazanmalıyım’ isteği yıllardır koruduğu saygın kişiliğine leke getirmeye başladı.
Bu süreçte ilkin yazdığı gazeteyi değiştirdi. Yeni Şafak'ta köşe yazarlığı yaparken Zaman'dan gelen teklife, daha önce cemaatle arasına koyduğu mesafeye aldırmadan "olur" dedi. Niçin ayrıldığını soran Yeni Şafak gazetesi patronuna da "Abi sen 400 veriyorsun, onlar 700 veriyor. Sen de 700 verirsen kalırım" diyerek hayatında paranın kazandığı yeni rolü göstermiş oldu.
Parayla arasındaki kontrolsüz ilişkisi Bulaç’ı gün geçtikçe pek çok dedikodunun da merkezine taşıdı. Umutla başladığı Tayyip Erdoğan danışmanlığı, "kontrol edemediği taleplerinden" dolayı sekteye uğradı.
Tayyip Erdoğan’la ilişkisini uzun yıllar ciddi uğraş vermesine rağmen bir türlü tamir edemedi. Erdoğan nezdinde kaybettiği ilgiyi, yakınlığı, saygıyı geri kazanmayı tüm uğraşlarına rağmen başaramadı.
Tayyip Erdoğan’ın bu kararlı tutumu Ali Bulaç’ı çetin bir AK Parti muhalifi yaptı. Uzun yıllar AK Parti politikalarına sert eleştirilerde bulundu. Ama ne hikmetse bu sert eleştirilerin hiçbirini Zaman gazetesindeki köşesinde yayımlamadı. Hep başka mecraları tercih etti.
"Dışlanmışlık" psikolojisi Bulaç’ı bir ara Ali Müfit Gürtüna’nın safına itti. Ali Müfit Gürtüna’dan gelen danışmanlık teklifini eşine dostuna danıştı. "Sizce gitmeli miyim?" diye sordu. Dostlarından aldığı "Olmaz abi, senin çizgine, duruşuna yakışmaz" cevaplarına "Olsun, biraz parasını alırız" karşılığını verdi. Ve Gürtüna’nın Turkuaz hareketinin başlangıç döneminde hareketin fikir hocalığına soyundu.
Ne var ki Gürtüna’nın ve Bulaç’ın "Asker, Tayyip’i alaşağı edecek, bize görev düşecek" beklentileri boşa çıktı. Turkuaz hareketiyle beraber Bulaç da siyasi hayattan çekildi.
Bütün varlığını Gülen cemaatine endeksleyerek rahat bir hayata kavuşan Bulaç, şimdi Tayyip Erdoğan’a olan kişisel muhalifliğini referandum muhalifliğine döktü.
Anlaşılan o da diğer birçok muhalif gibi, referandumda alınacak düşük oyla Tayyip Erdoğan’ın zayıflamasından medet umuyor.
Bulaç'ın "hayır" kampanyasına islami gerekçeler üreterek yaptığı katkı kesinlikle çok tuhaf. Ama "mazisi" olan bir tuhaflık bu. Bilmem sizin kafanızda Bulaç’ın "hayır kampanyası" konusu bir nebze netleşti mi?
Şimdi yukarıda "vardır bir mantıklı cevabı" diyerek geçtiğim soruyu tekrar sormak istiyorum Ali Bulaç’a: "Bu tür yazıları neden Zaman gazetesinde değil de, tali yayın organlarında yayınlıyorsun Ali abi?
Nasıl bir izah getireceksin, doğrusu çok merak ediyorum.
Merak ettiğim bir diğer konu ise şu: Ekmeğini yandaşlıktan çıkaran yazar arkadaşlar neden Ali Bulaç'ın bu yazısına sessiz kaldılar? Karşı mahalleden biri referanduma "hayır" dediğinde hemen hepsi kalemine sarılıyor da, neden islami kesimden biri söz konusu olunca sesleri çıkmıyor? Hatta hep merak ediyorum: ‘yandaş', 'muhafazakar', 'İslamcı', nasıl tanımlarsanız tanımlayın, bu yazarların kalemi niçin kendi mahallesinden arkadaşlara kalkmaz?
Sizin bu konuda bir fikriniz var mı? Ben gerçekten merak ediyorum.
Yazımın sonunda bir hatırlatma da Ali Bulaç’a yapmak istiyorum. Madem Bulaç tartışmaları dini argümanlarla yapmaya başladı, ben de ona bir ayetle küçük bir katkı sunmak istiyorum.
Kuran’da bildiğim kadarıyla şöyle bir ayet var (mealen): ‘Biriyle olan kişisel sorununuz, ihtilafınız sizi o kişi hakkında adaletsiz davranmaya sevk etmesin’
Evet Ali abi, sence bu ayete aykırı bir durum yok mu senin duruşunda?
Kendini yokladığında, gerçekten adil bir çıkış yaptığını düşünüyor musun?
Eğer cevap yazacaksan, lütfen Zaman gazetenizdeki köşenden yaz. Seni yakından takip eden arkadaşların olaylardan daha erken haberdar olmasını da sağlamış olursun.
Hem çekinme, Cemaatle aran bir yazı yüzünden bozulmaz. Haksız mıyım?