sanki herkes kendine bu soruyu sormalıymış gibi yetiştiriliriz. her gece yastığa başımızı koyduğumuzda aklımızdan geçenler hep gelecek ile ilgili istekler olur, düşler olur. kendimizi en güzel üniversitelerde en iyi işlerde en muhteşem partnerle hayal ederiz. hepimiz içten içe büyük adam mı olmak isteriz?
sanıyorum bu sorunun cevabı evet olmuş ki, şarkı bile olmuş. ama bir düşünün, hakkaten bunu mu istiyorsunuz? büyük adam olmayı? en iyisi olmayı? istiyor musunuz? meslek tercihlerinizi bile ''puanınızın tuttuğu en yüksek bölüme'' göre yapmıyor musunuz? örnek vereyim, öss'den önce eczacı olmak isteyen arkadaşım sınavdan yüksek puan alınca tıp yazıyor. madem tuttu gireyim diyor. bu adam diyor ki, ne kadar yüksek yerdeyim, o kadar mutluyum, ne kadar iyi üniversiteye girdim, neşeme daha bir neşe kattım. bu adam neden böyle yapıyor? veya sen neden böyle yapıyorsun?
yine bir örnek vereyim, yine tıp ile ilgili olsun, şu anda bu fakültede okuyan 2. sınıf öğrencilerine falan gidin bir sorun, tus
'tan sonra hangi uzmanlığı seçmek istiyorsun diye. yarısından fazlası cerrah olmak istediğini söyleyecek. neden? çünkü yastığa başını koyduğunda, hayallere daldığında bu ona çok iyi bir fikirmiş gibi geliyor. uygun olup olmadığını düşünmeden, sadece ''büyük adam olma dürtüsüyle'' yapıyor bunu. büyük adam olma dürtüsüyle çok çalışıyor, manyağa dönüyor belki, ama giriyor istediği
yere.
dünya büyük adam olmaya çalışmış, bir açıdan başarmış, ancak sonunda mutsuz olmuş insanlarla dolu. doktor olmak.. bunu sırf bahsettiğim dürtüyle seçecek o kadar insan var ki. o yüzden ben sormuyorum, ben merak etmiyorum nasıl büyük adam olacağım diye.
not: ''yastığa başını koyduğunda'' hiç sevmiyorum bu kalıbı. neden kullandım ki. ''neyse yastığa başını koyduğunda için rahat olucak mı?'' demedim en azından.