Tuhaftır ki, bu açıkça özcü ve yerlici olan söylem, Batı'da yaygın olan "tinsel" Doğu / "maddeci" Batı karşıtlaştırılmasında yankısını bulur. Örneğin Foucault bile, Humeyni'nin İran'da iktidara yükselmesini değerlendirirken, "dinsel tinselliğin yarattığı devrimci güçler"in, modern akılcılığa ve bilim ile teknolojiye dayanan iktidara karşı direnişin yeni bir aşamasını oluşturduğunu iddia edebilmiştir. Bu değerlendirme hatalıdır çünkü Türkiye'deki ve diğer Ortadoğu ülkelerindeki fundamentalistler gibi, İran'daki fundamentalistler de, aslında "bilim ve teknolojiye dayanan iktidar"a karşı değildirler.Aksine, modem teknolojinin her türlü ürününü kendi ideolojik ve örgütsel amaçlan için kullanmaktan hiç kaçınmazlar. Bazı yazarların, "modernleşmeye sahip çıkarken modernliği reddetmek" olarak özetledikleri bu olgu, toplumsal ilişkiler ve toplumsal cinsiyet düzenlemeleri açısından canalıcı sonuçlar doğurur. Çünkü fundamentalistler bir yandan bilimsel ve teknolojik bir modernleşmeye neredeyse tümüyle sahip çıkarken, diğer yandan modernliğin getirebileceği, toplumsal ilişkilerin demokratikleşmesi sürecini kabul etmezler; özel likle de ahlaksızlık, cinsel sapkınlık ve yozluktan ibaret bir Batı imgesi kurgulayarak kendi baskıcı ahlak kurallarını ve cinsiyet ayrımcılığını meşrulaştırmaya çalışırlar.