Carlos III de Bourbon
Kral Carlos III’ün kendisi
18. ve 19. yüzyılların başlarında İspanya, Fransız tipinde tipik bir mutlakiyetçi devletti ve her zaman her şeyi hatırlayan ve yeni bir şey öğrenmeyen Bourbon hanedanı tarafından yönetiliyordu. Mutlak monarşi koşulları altında, devlet idaresinin etkinliği doğrudan hem kişisel hem de emir olarak kralların yeteneklerine bağlıydı. Sonuç olarak, devletin başında yüksek talepler vardı - ya devleti kendi başına yetkin bir şekilde yönetebildi ya da bu işlevleri güvenilirlik ve verimliliklerini kontrol ederek değerli danışmanlara emanet etmek zorunda kaldı.
İspanyol tahtındaki ilk Bourbon Philip V idi. Tacı oldukça genç yaşta - 17 yıllarında, çocuksuz ölen Kral II. Charles'ın vasiyetine göre aldı ve daha sonra dedesi Fransız kralı Louis XIV'in etkisine neredeyse hiç kuşkuyla uymadı. Bununla birlikte, 1715'tan sonra, onun yönetimi aşağı yukarı bağımsızlaştı ve başarılı bakan seçimi, İspanya'nın XVII. Yüzyıldaki Habsburg'lar nedeniyle sona erdiği derin ekonomik krizden çıkmaya başlamasına izin verdi. Ayrıca Philip V altında kilisenin kraliyet iktidarı üzerindeki etkisinin kademeli olarak kısıtlanması ve halk eğitiminin seviyesinin yükseltilmesiyle başladı. Bu sürece, Philip'in varisi, 13'i yıllarca süren Ferdinand VI devam etti. Bazı yönlerden saltanatı Katolik kralların büyük zamanına benziyordu - o zamandan beri, işi yapan bir yönetici değildi, ama bu açıdan taçlı evli çift, eşi Barbara de Bragança'nın İspanya'nın en akıllı ve başarılı kraliçelerinden biri olduğu ortaya çıktı. Bir hikaye. Babanın Ferdinand altındaki reformları devam etti ve derinleşti; Marquis de la Ensenada'nın en parlak olduğu bakanlarının yardımıyla, sanayi İspanya'da gelişmeye başladı, eğitim (ve Avrupa’nın en geri kalanı olmadan) orduyu ve donanmayı güçlendirdi. Philip ve Ferdinand'ın çabaları sayesinde, daha önce azalmış olan İspanya nüfusu [1]50 yıllarında 7'ten 9,3 milyon kişiye yükseldi. Aynı zamanda, kral devletinin, İngiltere ile aktif bir şekilde savaşını savunan Devlet Sekreteri Ensenada'nın görevden alınması gibi ciddi kararlar alan ciddi çatışmalara karışmasına izin vermedi. Bununla birlikte, 1759 yılında Ferdinand VI, mirasçı bırakmadan öldü ve arka arkaya yasalara göre, güç İspanya'nın kralı Carlos III olan kardeşi Charles'a geçti.
Bu adamın kaderi çok ilginçti. İspanya kralının oğlu olarak doğdu, Parma Dükü tarafından atanan oldukça genç yaştaydı (15). Zaten bu yaşta, Carlos kendini en iyi yönden gösterdi - zeki, meraklı, sabırlı, nasıl düzgün bir şekilde görev alacağını ve amacına ulaşacağını biliyordu. İlk başta, yetenekleri neredeyse hiç açıklanmamıştı, ancak çok geçmeden İspanya’nın Avusturya savaşında kazandığı zaferden biri olarak, halkla ilişkilerde aktif olarak yer aldı. [2]. Sonra, emrinde oldukça küçük Parma-İspanyol kuvvetleri (14 bin ayak ve at sırtında, genel komuta - Montemar Dükü) ve İspanyollara destek filo denizden, bir yıldan az bir sürede Napoli Krallığı'nı Avusturyalılardan temizledi ve ardından Sicilya'yı işgal etti. Sonuç olarak Carlos, Parma Dükalığı'nı terk etmek zorunda kaldığı Napoli Kralı ve Sicilya III. Napoli'de, yeni kral ekonomi ve eğitimde ilerici reformlar yapmaya, kraliyet sarayını inşa etmeye başladı ve kendi ordusunu güçlendirmeye başladı. Çok çabuk, hem aristokrasi hem de sıradan insanlar tarafından sevilen bir lider olarak tanınan popüler popülaritesi kazandı. Ve 1759'da, ekibini bir araya getirmeyi ve idari reformlar konusunda büyük deneyim kazanmayı başaran bu adam, Napoli ve Sicilya tacını terk etmek zorunda kaldığı İspanyol tacını aldı.
Babası ve erkek kardeşi döneminde iyi olan her şey, İspanya Kralı Carlos III, daha da genişledi ve derinleşti. Bu konuda yetenekli devlet sekreterleri tarafından yardım edildi. [3] ve diğer bakanlar - Pedro Abarca Aranda (Kraliyet Konseyi Başkanı), José Monino ve Redondo de Floridablanca (Devlet Sekreteri), Pedro Rodriguez de Campomanes (Maliye Bakanı). Nüfus için ağır olan ve büyük faydalar sağlamayan pek çok vergi kaldırıldı, konuşma özgürlüğü ve tahıl ticareti kuruldu, karayolu ağı genişletildi, yeni fabrikalar kuruldu, tarım seviyesi geliştirildi, Amerika'da az miktarda işgal altındaki bölgelerin sömürgeleştirilmesi İngiltere veya fransa .... Kral yalvarma ve ümitsizlikle boğuşuyor, sokaklarda sokaklar açıyor ve şehirlerde fener aydınlatması ortaya çıkmaya başladı, mimarlık gelişti, su boruları donatıldı ve bir filo restore edildi. Dış politikada, Charles III, İspanya'nın konumunu güçlendirmeye çalıştı ve bu alandaki girişimlerinin tümü başarılı olmasa da, bir artı ile sonuçlandı. Reformlarının birçoğu, halkın muhafazakar ve gerici kısmından direnişe neden oldu. Bunlar arasında özellikle tehlikeli olan, halkı kraliyet iktidarına karşı ayaklanma ve isyan etmeye çalışan Cizvit'lerdir - sonuç olarak, 1767 yılında, bir dizi ayaklanmanın ardından, Cizvitler İspanya'dan kovuldu ve hatta daha fazlası - Papa 1773 yılında bu siparişin çözülmesi. İspanya nihayet düşüşe geçti ve ilerleme için ilk adımları atmaya başladı. Carlos III'ün, İngilizler gibi anayasal monarşi yapma fikri hakkında bir tartışma yaptığı, ancak güvenilmez olmasına rağmen, bilgi bulmak mümkün oldu. Carlos III, mahkemelerin ve mevzuatın reformunda da aktif olarak yer aldı, İspanyol endüstrisinin büyümesini kısıtlayan pek çok yasayı iptal etti ve aynı zamanda aktif olarak İber Yarımadası'nın ebedi belasını - salgının üstesinden gelmek veya en azından sınırlandırmak için hastaneler kurdu. Ayrıca, İspanya ulusal fikrinin doğuşu, bu kralın hükümdarlığı zamanları ile bağlantılıdır - bir bütün olarak ve daha önce olduğu gibi, bağımsız bağımsız kısımların birliği olarak değil. Carlos’un altında, İspanyol marşı çıktı, Armada'nın bayrağı eski beyaz yerine modern kırmızı-sarı-kırmızı bayrak kullanmaya başladı. Genel olarak, İspanya yeni renklerle oynadı ve çok iyi bir geleceği vardı, ama ... Kral Carlos III'ün günleri sona eriyordu. Çiçek hastalığı salgınının neden olduğu 1788'ta akrabalarının bir dizi trajik ölümünden sonra yaşlı kral öldü.
İspanya’daki Carlos III’de İspanya’da her şeyin daha iyi olduğu söylenemez. Tarım sorununu çözmek için hâlâ gerekliydi, birçok ilerici reformu boykot eden kilisenin aşırı etkisiyle ilgili sorunlar vardı ve kolonilerdeki gerilim giderek artmıştı. Yine de, İspanya iyileşmeye başladı, düşüşe geçti. Sanayi gelişti, bilim ve kültür bir başka yükseliş yaşadı. Devletin gelişme süreci gerekli olan yere gitti - sadece aynı ruh içerisinde devam etmek gerekliydi ve İspanya, eski gücünü yavaş yavaş yitirdi, yıllar boyunca yavaş yavaş yitirdi .... Ama varis Carlos III ile şans yok. En büyük oğlu Philip, babasının ölümünden önceki 1777 yılında, 11 yılında sona eren yaşamı boyunca, zekâ geriliği olarak kabul edildi. Sıradaki sırada, babası Carlos adında ikinci oğlu vardı.
Carlos IV ve oğulları
Carlos IV ve Ferdinand VII. On dokuzuncu yüzyılın başlarında İspanya'nın hızlı düşüşünün ana yazarlarından biri.
Carlos Carlos ile oğul arasındaki ilişki iyi gitmedi. Kral Carlos III, son derece pragmatik, biraz alaycı ve sakin biriydi, kişisel olarak alçakgönüllüyken, oğlu ve tahtın varisi, yönetiminde gerçek becerilerden, karakter gücünden yoksun ve kişiliğinden evrensel ölçekte bir şeyi şişirmeyi severdi. genellikle önemli bir zihinsel yetenek. Babası ve oğlu arasındaki çatışma, Carlos III'ün kayınpederi, dar görüşlü kocasını manipüle eden ve pek çok sevgisi olan kaba, kötü ve sert bir kadın olan Parma Maria Louise tarafından paylaşıldı. Kral Carlos IV'ün işe yaramaz olduğu ortaya çıktı - babasının ölümünden sonra, bütün gücünü, kısa bir süre önce 25 yaşında olan kraliçenin sevgilisi Manuel Godoy'a gönderdiği Devlet Sekreteri'ne devretti. İspanya'nın bu merry trio ile sonraki tarihi - otoriter kraliçe, sefil kral ve kraliçenin hırslı sevgilisi - çoğu kişi tarafından iyi bilinir: krizde hızlı bir kayma, seleflerin tüm kazanımlarının neredeyse tamamen ortadan kalkması, İspanya'da kazanamayan savaşlar, gemilerin, mali durumların ve insanların ... Bu hikayeye dalmayacağım, ama sadece çok azarlamayı sevdiğimiz böyle bir kralın, “Çar-palavra” Nicholas II'nin arka planına karşı hiçbir şeye benzemediğini not edin. Kral ve kraliçe ile birlikte, kraliyet mahkemesi de, kendi hedefleri arasında kişisel zenginlikten başka hiçbir şeye sahip olmayan, güç soylular için kemiren bir topluluk haline dönüşerek bozuldu. Bu tür koşullarda Floridablanks aynı rütbesi olan insanlar basitçe iktidardan kaldırıldı.
İspanya'nın bütün umutları Ferdinand adındaki Carlos IV'ün oğluyla bağlantılıydı. Ve bunun gerçekten de III. Carlos döneminin yeniden canlanmasına geri dönme şansı gibi görünüyordu - bu baba-oğul çift aynı şekilde anlaşamadılar ve bu yaygın olarak biliniyordu. Fakat gerçekte, Ferdinand ve Manuel Godoy arasında, birbirleri için saf, bulutsuz bir nefret yaşayan kişisel çatışmadan başka bir şey değildi. Zihinsel engelli olmayan Ferdinand, zayıf iradeli babasını ve kendi annesini devirmek için Godoy'ün iktidardan bir şekilde çıkarılabileceğini anlamıştı. Asturias Prensi [4] kendi yolunda iyi olduğu ortaya çıktı: ilke eksikliği her şeyde kendini gösterdi. Ebeveynlerine ve annesinin sevgilisine karşı komplo ortaya çıktı, sorgulama sırasında Ferdinand hızla bütün komploculara teslim oldu. Soruşturma sırasında, Kral’ın oğlunun Napolyon’dan yardım isteme niyetleri açıklandı ve Carlos IV’ün Fransız imparatorunun hakaret olarak algıladıklarını açıklamalarını isteyen Napolyon’a bir mektup gönderme anlayışı vardı. Aslında, bu hikaye, Napolyon’un müttefiki liderlerinin açıkça güvenilir olmadığı için Fransa’ya İspanya’yı istila etmek için bir neden verdi. Daha sonraki olayların bir sonucu olarak, IV. Charles tahtını Ferdinand VII lehine terk etti ve ardından her ikisi de Fransızlar tarafından yakalandı, 1814 yılına kadar kaldıkları her yerde Fransızlar tarafından yakalandı. Bu çiftin hiçbiri İspanya’nın geleceği hakkında endişelenmedi ve Godoy’dan sonra Portekiz’de kişisel bir prenslik karşılığında Napolyon’a bir parça İspanya verecekti. Bu arada, ümit dolu İspanyol halkı pankartlarda Kral Ferdinand VII adıyla Fransızlarla ağır, kanlı bir savaş başlattı ...
Tahta döndükten sonra Ferdinand VII, İspanya krizini olabildiğince şiddetlendirmeye çalıştı. Napolyon ile savaştan sonra metropol kalıntıları içinde yatıyordu; Büyükbabası sırasında inşa edilen sanayiden, çoğunlukla ya savaşta ölen ya da basitçe kaçan işçiler olmadan, ya harabeler ya da boş atölyeler vardı. Hazine tükenmişti, insanlar kendilerine hayran olan kralın ülkede bir şeyler değiştirmeye başlamasını bekliyorlardı - ama bunun yerine Ferdinand vidaları sıkmaya ve kendisini çok pahalı maceralara atmaya başladı. Daha sonra, eylemleri ve Napolyon savaşlarının olayları, İspanya'nın XIX yüzyılın sonuna kadar pratik olarak iç savaşlardan ve hükümet krizlerinden ortaya çıkmamasına neden oldu. Ferdinando Carlosovich, Philip V, Ferdinand VI ve Carlos III tarafından belirtilen yolda İspanya’yı yönetmeye devam edebilecek kral değildi, fakat büyük atalarının birçoğunun başlangıcını başarılı bir şekilde vurabilen ve başarabilen böyle bir kraldı.
Ferdinand’dan sonra İspanyol tahtının varisi olan başka bir oğlu da, Bourbons’un Carlist şubesinin kurucusu ve İspanya’daki Carlist Savaşlarının organizatörü Don Carlos’tur. Daha akıllı, daha disiplinli ve daha tutarlı, Carlos'un erkek kardeşi Ferdinand'dan daha iyi olduğunu söylemek doğru olmaz. İstenirse, Carlos, kendi yetenekleri sayesinde, Ferdinand’ın ancak izinsiz söylentiler yüzünden yapabileceği insanları yanlarında taşıyabilirdi. Bununla birlikte, şunu söylemek gerekirse, gelecekte Carlos'un en iyi yönetici olmadığına da eklenmesi gerekir: Birinci Carlist Savaşı sırasında, sivil işlerle ilgisi yoktu, kendi halkına çaresizlik ve kayıtsızlık gösterdi ve kendi komutanlarının askeri ve diplomatik olarak peşinde koşması başarısızlıklar kendi orduları arasında bölünmeye yol açtı ve birçok yönden Kristinos'un zaferini kolaylaştırdı. Kendi taraftarlarının saflarını bölen böyle bir insan İspanya’yı restore edip ilerleme yoluna geri döndüremezdi ve destekçileri - gerici radikaller, muhafazakarlar ve İspanyol Katolik Kilisesi’nin ortodoks rahipleri - bir mucizenin gerçekleşmesine izin vermezdi.
Ferdinand, sadece Ferdinand
Her İki Sicilyalı Kralı Ferdinand I
İspanyol tahtının Carlos IV ve oğullarından sonraki sıralarında sırasıyla Carlos III, Ferdinand, III. Ferdinand III, Sicilya Kralı, Ferdinand IV, Napoli Kralı, Ferdinand I, Her İki Sicillerin Kralı üçüncü oğluydu. Carlos III’ün Napoli ve Sicilya’nın tahtından vazgeçmesi, 8 yaşındaki çocuğu Bernardo Tanucci başkanlığındaki Regency Konseyi'nin bakımında bırakması lehine oldu. Bu fikir en başarılı değildi - çocuk yeterince akıllı görünüyordu, ama şimdi Tanucci kurnaz bir tilki olduğu ortaya çıktı ve gelecek için düşünmek, genç kralı eğitim için attı, ona zevk için bir özlem duydu ve sıkıcı devlet işlerinden hoşlanmadı. Sonuç olarak, Ferdinand krallığı yönetmekle ilgilenmiyordu, Tanucci ise dümendeydi ve 1778 yılına kadar sürdü. İktidardan çıkarılmasının öyküsü çok “etkileyici” - Ferdinand ile Avusturya'nın karısı Maria Caroline arasındaki evlilik sözleşmesine göre, oğlunun doğumundan sonra Danıştay'da bir görev aldı. Oğul 1777'ta doğdu ve kraliçe, ülkedeki emrini hemen empoze etmeye başladı. Geri kalanlar için, Napoli ve Sicilya’nın Ferdinand'ı yeğeni Carlos’a benziyordu - tüm önemli şeyleri bakanların ve İngiliz amiral Acton gibi hızlı bir şekilde aşık olan eşinin ellerine verdi, iktidardan çekildi, boş zamanını tamamen yoksun bıraktı ve bütün zamanını eğlenceye ve metresine adadı. Ancak, faydası bile - eşi tarafından başarılı bakan seçimi, o dönemde ekonominin canlandığı, eğitimin, nüfusun hızla büyüdüğü ve güçlü bir modern filonun inşa edildiği Neapolitan krallığının gelişmesine katkıda bulundu.
Ama sonra Ferdinand "acı çekti". Devrimci Fransa’nın eylemleri yüzünden tacını kaybetti, ancak İngiliz filosunun ve Rus Ushakov filosunun eylemleri sayesinde taç ona geri döndü. Bundan sonra, vidaların sıkılması başladı. Ferdinand'ın kendisi hükümetin dizginlerini devraldı ve ona karşı çıkanlara baskı başladı. Karısı Marie Antoinette'i idam ettikleri için karısı ve şiddetli bir devrimci nefreti olan danışmanları ona yardım etti. Kısa süre sonra Napolyon, Napoliten krallığını tekrar kontrol altına aldı ve onu Murat'a verdi, ancak Sicilya, Ferdinand'ın elinde kaldı. Aynı zamanda, Sicilya'daki Cumhuriyetçiler ya da basitçe liberal fikirli insanlara sürekli zulmedildi ve idam edildi; Ferdinand, 1815’te tekrar Napoli’nin tacı olarak iade edildiğinde bu süreç daha da ileri gitti. Bu süre zarfında zayiat sayısının yaklaşık 10 bin olduğu tahmin edilmektedir - bu arada, büyük bir ölçek! Napoli’deki İngiliz elçisi William Bentink’in, kan akmasını durdurmak için kraldan baskıyı sınırlandırmasını ve karısını mahkemeden uzağa göndermesini istemek zorunda kaldı. Kral uydu, Maria Carolina kısa süre sonra öldüğü Viyana'ya gitti; Ölümünden haberi aldıktan hemen sonra, yas tutmayacak olan Ferdinand, metreslerinden biri olan Lucia Miljaccio ile evlendi. Vidaların sıkılması, daha küçük bir ölçekte de olsa, 1820 yılında, Anayasa'yı tanıtmak ve Avusturya ordusunun yardımı ile bastırılması gereken kralın gücünü sınırlamaktan yana olan Carbonari'nin ayaklanmasına yol açtı. Ferdinand, kendi nüfusuna karşı düzenli baskının yayılması sırasında nihayet öldü. Kendi halkının istenmeyen temsilcilerine karşı savaş, şahsen katıldığı en büyük devlet projesi oldu.
Tüm bunlardan anlaşılacağı gibi - Ferdinand krallar için kötü bir adaydı. Babasından sonra iki Sicilya'nın kralı olan oğulları Francis ve devlet işlerine katılmayan ve onlarla ortak bir şey yapmak istemeyen Leopoldo daha iyi değildi. Ferdinand'dan ve zamanının bilim ve kültürüne kayda değer katkısından daha iyisini yapmaz - Palermo Gözlemevi onunla inşa edildi ve Napoli'deki Bourbons Kraliyet Müzesi kuruldu. Bir şekilde büyülü bir şekilde İspanya kralı olmuş olsaydı, bu devletin tarihi kesin olarak iyi bir yol izlemeyecekti - yine de, belki de birçok talihsizlik Carlos IV ve Ferdinand VII tarafından önlenebilse de. Ferdinand, Napoli Kralı ve Sicilya'nın babası, III. Carlos’un ölümünün yapıldığı sırada, İspanyol tahtını alamadı - sadece bir oğlu vardı, karısı, seksleri henüz net olmayan bir çocuğa hamile kaldı, sonuçta Ferdinand’ın Napoli’den ayrılması gerekti. oğluna ve mirasçıları olmadan İspanya'ya git ya da içindeki gücünü çocuklarını Napoliten mirasından mahrum bırakan başka birine devret - ve bu, o zamanın standartlarına göre, kabul edilemez bir seçenektir. Bütün bunların bir sonucu olarak, Ferdinand İspanya tahtını terk etmiş olabilirdi ve Carlos III. Bir başka oğlu olan Gabriel mirasçı oldu, ama ...
Bebek Gabriel
Buradaki resimler Gabriel'i yeterince küçümsüyor. Bu en ünlülerden biri.
Kral Carlos III'ün dördüncü oğlu, 12'in Mayıs ayında 1752'te doğan Gabriel, bu kralın diğer tüm çocuklarından çarpıcı şekilde farklıydı. Gençliğinden, bilime büyük bir yetenek göstermeye başladı, çalışkan ve meraklıydı. Buna ek olarak, çocukluktan beri sanatta büyük adımlar attı: o zaman genç bebeğin öğretmeni olan İspanyol besteci Antonio Soler'in tanınmasına göre, Gabriel harpsichord'u iyi oynadı. Romalı yazarların eserlerini okuduğunda Latince'yi iyi biliyordu. Kesin bilimlerde geride kalmadı. Oğlan, çocukluğundan gelen yetenekleri açıkça gösterdi ve bu sayede hızlı bir şekilde zeki babasının gözdesi haline geldi ve içinde çok büyük bir potansiyel gördü. Çocukluğundan beri, ağabeyi Carlos'tan sonra taht sırada ikinci oldu; Başka bir erkek kardeşin düğününden sonra - Ferdinand - arka arkaya üçüncü oldu. Her iki erkek kardeşin mirasçılarının doğuşu da Gabriel'i kraliyet unvanından uzaklaştırdı, ama bu özellikle üzülmedi - bu yüzden bilime ve sanata daha fazla zaman ayırabilirdi. 1768'teki çoğunluğunun zamanından itibaren, İspanya'daki çeşitli kurumlara önemli meblağlar bağışlayarak sanatın müşterilerini de göstermeye başladı. Genç infante çoğu sevdi.
Gabriel geç evlendi - 1785, 33 yaşındayken. Eşi, o zamanlar 17 yaşında olan Portekiz Kralı'nın kızı Mariana Victoria de Bragança idi. Çift hızlıca bir varis tasarlamayı başardı ve büyükbabasının adını taşıyan infante Pedro Carlos doğdu. Bir yıl sonra, Mariana Victoria bir kızı doğurdu, ama bir hafta sonra öldü. Bir yıl sonra, olaylar bir trajediye dönüştü: üçüncü doğumdan kısa bir süre sonra, Gabriel'in karısı o sırada İspanya'da azgın olan çiçek hastalığı yakaladı ve Kasım ayının 2'inde yılın 1788'i öldü. Bir hafta sonra, Kasım'da yeni doğmuş bir oğul olan 9, infante Carlos José Antonio öldü - o zamanlar bebek ölümleri asalet arasında bile çok yüksekti. Ancak bu ölümlerin sonu değildi - karısı ve oğlu için üzülen Gabriel çiçek hastalığı yakaladı ve Kasım ayında 23 öldü. Bu ölüm dizisi, sevgili oğlu 14'in Aralık 1788'unu takip eden Kral III. Bir aydan biraz fazla bir süre içinde İspanyol kraliyet ailesi büyük kayıplara uğradı. Yetim olan Pedro Carlos, Portekiz'de büyüdü ve Brezilya'da 1812'ta genç yaşta öldü.
Bebek Gabriel'in çiçek hastalığı yakalayıp 1788 yılında ölmemiş olsa bile, kral olma şansı neredeyse yoktu. İronik olarak, İspanyol tahtının tüm potansiyel mirasçıları, sadece Gabriel babası tarafından başlatılan çalışmaya devam edebilir ve İspanya'da gerçekte yaşadığı ölümcül kayıplar olmadan yıllarca süren sıkıntı ve yıkımlarla önderlik edebilirdi. Ancak İspanyol tahtına layık olan tek varis olan ne yazık ki, babasından daha erken ölürken, Carlos IV, Ferdinand VII ya da Ferdinand Neapolitan gibi kişiler yaşlılığa yaşarken, ellerinde güçlerini sonuna kadar yaşadılar ...
düşüş
İspanya muhtemelen tüm Yeni Zamanlar tarihindeki en kırılgan devletlerden biri: çok kısa bir süre içinde, Küçüklere umut vaat eden Büyük Güçler listesinden atıldı ve iç çatışmalar, 18. yüzyılda devlette atılan tüm büyük potansiyeli ortadan kaldırdı. Carlos III uyarınca yükselişin başlamasından sonra benzer bir sonuç görmek özellikle hayal kırıklığı yarattı: biraz daha fazla görünüyordu ve her şey yoluna girecekti ve İspanya kaybettiği her şeyi geri getirecekti, ama bunun yerine berbat liderlere verildi ve Pirene savaşının dehşetini ve yıkımını başına getirdi. Eğer 1790 yılında İspanya yavaş yavaş gelişmekte olan bir endüstriye sahip olsaydı, o zaman Floridablanca gibi ılımlı ilericiler hala bir şeyler yapmaya çalışıyorlardı, o zaman 30 yıllarından sonra, 1820 yılında İspanya zaten harabeye çevrilmişti. Nüfus, Fransızlarla olan toplam savaşta büyük kayıplar yaşadı; Ekili arazinin alanı önemli ölçüde azaldı - bununla birlikte onu yetiştirecek kimse yoktu. İddialı planlar unutulmaya başlandı. Eski mesleklerine geri dönmek istemeyen birçok köylü, bazı bölgelerde mesajı neredeyse tamamen felç ederek soymaya başladı. Savaş sırasındaki büyük girişimlerin çoğu ya tahrip edildi ya da işçilerinin önemli bir bölümünü kaybettiler - aralarında Napolyon Savaşlarından önce Avrupa'nın en büyük dökümhane topçu fabrikalarından biri olan ünlü La Cavada da vardı. İspanya, en azından kısmen korunmuş olan eski kolonilerini hızla kaybediyor, 1780-1790'lerde zeki ve pragmatik bir cetvelle onlarla başa çıkıyordu. Ülkede Ferdinand'ın despotizmiyle artan liberal hareket arasındaki ülkeyi kırmakla tehdit eden artan çelişkiler vardı. Ferdinand'ın kendisi, durumu ağırlaştırmak için özel olarak her şeyi yapıyor gibiydi - saltanatının başında liberalleri bastırarak ve gericilere serbest bırakarak, sonunda sırayla, barutla bir namluyla atılan bir kibritle atılan bir maç gibi davranan referans noktalarını aniden değiştirdi. Aynı aptal kral, 1808-1814 savaşından sonra tükenmiş olan hazineyi harap eden bir dizi maceraya katıldı. Bir zamanlar güçlü olan Armada neredeyse var olmaktan çıktı - eğer 1796'te 77 savaş gemileri varsa, 1823 7'e, 1830 3'e… kaldı.
Üzücü istatistikler uzayıp gidebilir, ancak o kadar da önemli değil. İspanya, neredeyse Carlos III’ün eşiğinden ayrılmasının, ölümünden hemen sonra uçurumun içine girmesi önemliydi ve Napolyon savaşları öncesi, kesin umutları olan güçlü bir gelişmekte olan devlet olsaydı, İspanya, yalnızca 100 yıldan fazla bir süredir iç savaşları bekliyordu. Kanlı çatışmalar, komplolar, darbeler, aptal ve yetersiz yöneticiler. Şaka değil - Carlos III'ten sonra, yıllarca sadece 11 için hüküm süren ve yalnızca 27 yaşındayken tüberkülozdan ölen Alfonso XII, İspanya'nın ilk mantıklı kralıydı! İspanya, 20. yüzyılın son üçte biri tarafından düşüşden kurtulmayı başardı, ancak bunlar zaten başka zamanlar, diğer yöneticiler ve tamamen farklı bir İspanya idi ...
Notlar
1) İspanya'nın tamamında 1492 yılında 6'tan 10 milyonlarca insan varsa, 1700'te yalnızca 7 milyon vardı. Bu süre zarfında, İspanya'nın ana rakiplerinden biri olan İngiltere'nin nüfusu, 2'tan 5,8 milyona yükseldi.
2) Çatışma Polonya mirası için savaşın bir parçası oldu.
3) Dışişleri Bakanı, mutlakiyetçilik döneminde kraliyet İspanya hükümetinin başıdır.
4) İspanya'daki tahtın varisi olan ünvan.