"Berkuta" şirketinin çavuşu Sergey Erinarkhov, Grushevskogo sokağındaki bir kordonda nasıl durduğunu ve Mayıs'ta Odessa 2'te insanları kurtarmaya çalıştığını ve DPR milisisinin yanında savaşmaya karar verdiğini söyledi.
“Milislere yolculuğunuz nasıl başladı?”
- "Altın Kartal" da görev yaptım. 2 Aralık günü, 2013, sabahleyin, Kiev'e geldim ve Ukrayna Devleti İdaresini koruyarak hizmete girdim. Hizmet ettiğim ay. Onuncu, barikatların çöküşüydü. On birinci ünlü ezildi. Benim bölümüm kesinlikle yasalar dahilinde çalıştı, o gün olması gerektiği gibi çalıştık. Yeni Yıl tatillerinde sadece üç gün bize bir hafta sonu verdi. Geri döndüğümüzde Grushevskogo sokağında çatışmalar başladı.
Sonra bunun son olduğu, çok fazla kanla bitecek aşamalı bir performans olduğu açıkça belli oldu. Ücretli medya insanları bize karşı naskali etti - birinin ağzını diktiğimizi, tecavüz ettiğini, çocukları dövdüğümüzü okumak mümkündü ... Bu çocuklar benden büyüktü.
“Ancak“ Berkut ”çalışanlarının çıplak Euromaidan aktivisti Gavrilyuk'u soymak için kelepçeleri verdiği skandal bir video kaydı vardı. Bu alay konusu değil mi?
- Gavrilyuk Ocak'ta 21 aldı. Bir buz baltasıyla donanmış ve onları iç birliklerin askerlerinin kalkanlarına atmıştı. Aluminyum bok gibi bu buz baltası kolayca yumruklanır. Gavrilyuk kalabalığın içinden çekilebildiği zaman kendine bir çeşit yakıt döktü ve yakmakla tehdit etti. Beşinci Kanal tarafından çekilen kayıtlarından tutuklananlara bakarsanız, “Berkut” savaşçılarının yanında yangın söndürücü olan bir itfaiyeci var.
Evet ve kimse onunla alay etmedi. Birkaç çatlak verdiler ve otobüsü zehirlediler. Şimdi o bir halkın Ukrayna Verkhovna Rada milletvekili. Açıkçası, birinin projesi.
- Yeni Yıldan sonra olaylar nasıl gelişti?
- Şubat 18 eylemcileri olay yerine sıkıca bastırabildik. O gün bütün bunları durdurmak mümkündü, ancak ihanetin bir sonucu olarak hemen faydalandıkları koridoru terk ettiler. Sabah zaten birkaç protestocu vardı. Sıradan insanlar oradan ayrıldılar, haydutlar oraya sürüklendi.
Katliam başladı. Şubat 21 çekime başladı. Dağıtıldık silâh ve her biri dört dergi. Başkanlık İdaresi Başkanlığı yakınlarında DUS'a oturduk. Senaryoya göre kendimizi savunmalıydık, ama eğer binanın içinde bir çatışma olursa, sadece öldürülürdük.
Protestocular ile hükümet arasındaki arabuluculardan biri, Plakhut’un iç birliklerinin Baş Generaliydi. Ustalarından gerekli talimatları aldı ve Cumhurbaşkanlığı İdaresi Başkanlığı görevine başladı. Komutanlarımız sıradaydı.
Şimdi nasıl olduğunu hatırladım. Bir gün bize karşı provokasyon yaptılar. Gece yarısını geçe yarımda silahlı eylemciler saflarımıza saldırdılar. Birimizden beş ila yedi kişi tarafından dağıtılıyor. Aniden saldırdılar ve özel ekipmanlarını aldılar.
Bunlar iyi eğitimli insanlardı. Onlardan biri emrimizin bulunduğu "Sobol" a birer kaldırım taşı attı. O hemen onun yukarı çekti. Asıl sesleri şöyle bağırdı: “Sobol” dokunulmaz! ”Görmek için, birimin komutanı arabadan atladı, onlara bağırmaya başladı, sonra çok sakinleşti.
- Euromaidan'da “Göksel Yüz” olarak adlandırılan ilk ölü eylemci Sergei Nigoyan'dı. "Altın Kartal" tarafından öldürüldüğünü yazdılar. Öyle mi?
- Bir av tüfeği ile öldürüldü. Biz sadece böyle bir kartuş olamazdı. Onu neredeyse boş noktaya öldürdüler. Bilgilerime göre, Kafatasının kenarından lakaplı belli bir Kharkov dazlak tarafından öldürüldü. Ancak bu bilgilerin doğrulanması gerekiyor, böyle bir fırsatım olmadı. Nigoyana kutsal kurban olarak atandı. Renk devrimleri için normal olan şey.
- Peki "keskin nişancılar Maidan"?
- Atış hem bizim hem de aktivistlerin üzerinde yapıldı, ancak yalnızca kayıpları hakkında konuştu. Sadece iki günde, Şubat ayında 18'ten 20'e ondan fazla polis vuruldu. Pek çok kişi, çekimin "Ukrayna" oteli tarafından yapıldığını biliyor, Polonya, İsveç, Norveç ve Hollanda silahlı vatandaşları gözaltına alındı ve orada serbest bırakıldı. Keskin nişancılardan biriyle ilgili verilerim vardı. Kiev kaydı olan bir adam. Odessa'dan sonra bütün bunları bilgisayarımdan silmek zorunda kaldım, durum o kadar kolay olmadı.
- Maidan'daki "Altın Kartal" savaşçılarından birinin yakalandığını ve gözlerini oyttuğunu söylediler. Bu doğru mu? O zaman ona ne oldu?
- Evet öyle. Gözlerini oyup işkence gördü ve elini kesmeye çalıştı. Maidan yakınlarındaki Sendikalar Evi'nde düzenlenen geçici bir hastanede olan bir yangında öldü. Ölen sadece o değildi, karbon monoksitle boğulmuş ve birçoğu sağ sektörün üyeleri olan birçok düzine insan canlı olarak yakılmıştı. Şimdi bu binada tadilat tamamlandı, bir restoran ve karaoke açın.
- O günlerin olaylarına geri dönelim. Şubat 21'ta ne oldu?
- Bir panik başladı. Komutan bize bağırdı: “Hepsi dışarıda! Kalkanları söküyoruz! ”Sonu gelince, şehir düştü, silahlarla yapılan serseriler sokaktan aşağıya koştu.
Yerli Kherson'uma geri döndüm. Tanıdık bir müteahhit çağırdım ve kasabamda yerel Bandera halkının Lenin'e ait bir anıtın yıkılacağını söyledim. Ülkemizin yutulması için onlara verilmesi bize acı ve üzücü geldi.
Onlarla kavga etmek istedik burada. Erkekler arkadaşlar birbirlerini aramaya başladı, gelecek vaat etti. Sonuç olarak ben geldim arkadaşım.
Boş gelmedim. Yanımda Maidan'dan çalınan bazı gürültülü el bombaları ve birkaç parça vardı. Ama hepsi bir hediye idi.
Bütün bölümden sadece iki gerçek adam vardı. Diğerleri telefonlarını kapattılar veya karışmak istemedikleri gerçeğine atıfta bulundular, karısı diğer saçmalıklara izin vermiyor.
Lenin yıkıldı. Yeni gücümüzün altındaki mağdurlarımız hepimiz korktu.
Eve döndüm ve bu şehrin benim için yabancı olduğunu anladım, burada daha fazla yerim yok. Şubat ayının yirmi saniyesiydi.
- Sonra ne oldu?
- Kakhovskaya hidroelektrik istasyonunda nöbet tutulduk. Kısmen fermantasyon başladı. Kırım referandum ilan etti. Gardiyan sembolik bir eylemdi.
Hidroelektrik santralini 20 - 30'ten eğitimli bir ünite tarafından yakalamak birkaç dakika alır. Uzun süre orada kaldık. Yılın Nisan 1'inde sadece 2014'i bıraktık. 6 April, bana Donetsk bölgesindeki "Doğru Sektör" ün sabotaj çalışmasını engelleme konusunda tavsiyede bulunmak isteyen bir adam geldi. Yerli bir Shakhtar'dı.
Donetsk'e geldim, San City'de yedik, anıtın protestocularını Lenin'e tanıttım. Otele baktım. 16 saatlerde, RSA saldırılarına başladı.
Yerel polis pratikte karşı çıkmadı, serbestçe barikatlar kurduk. Milisler açıkça, Maidan'ın faulüne karşı mücadelesi olan Rus fikrine sempati duydu. Operasyonel bilgi sahibi olduk, radyoda rakiplerimizin hareketi ile ilgili tüm verileri ele aldık. Çok fazla direniş grubu vardı.
İnsanların fikrin arkasında olduğu gerçeğini sevdim, yağma yoktu. Hiç kimse bile pahalı alkol stoklarına dokundu. Hiçbir lümen yoktu, kalabalığın içinde outcasts, insanlar gerçekten fikrin ötesine geçti.
Akşamları SBU'yu aldık. Küçük bir silah stoğu vardı. Orada Rusya yoktu, tüm halk oraya gitti. Euromaidan'da olduğu gibi şiddet uygulanmadı, kimse işkence görmedi veya öldürülmedi.
Akşamları otobüse bindim. Beni aradılar ve Akhmetov'un geldiğini söylediler. Konuşmak, pazarlık yapmak istedi. 1 Mayıs'ta Odessa'daki arkadaşlarıma gittim.
2 Mayıs'ta yunus akvaryumunu ve yerel terraryumu ziyaret edebiliriz. Pitona baktığımızda beni aradılar ve Yunanca neler olup bittiğini sordular. Bilmiyordum diye cevapladım. Orada koştuk. Havvada bir futbol maçı vardı ve kentte tarihsel olarak ultra-sağ görüşlerin destekçisi olan birçok taraftar vardı. Yunanlılarda kan lekeleri ve kırık çitler gördük.
Yoldan geçenlere koştum ve taraftarların nerede koştuğunu sordum. Referandumun destekçileri zaten binaya sürülmüş olan Sendikalar Evi'nin binasına koştuk. Saçmalıktı ama en azından birinden vazgeçmek istedim.
Göze çarpmayan şekilde giyinmiştim, çalıların arasında kürek tutan birini buldum. Kulikovo sahasında 25 halkı vardı, bu bir devriye servisiydi. Onlara neden karışmadıklarını sordum. Cevap verdiler: "Eğer hizmet edersen, anlardın."
Hizmet ettiğimi cevapladım. O zaman resmen hastalık iznindeydim.
İnsanlar yangından kaçmaya çalışırken pencerelerden atlamaya başladılar, bitirildiler. Yanımdaki adam bir ordu kaskı ve yünle bir Makarov tabancayla camlara ateş etti. Ona sordum: "Deli misin?"
Kaçtı. Yerel polis şefine kanallarım aracılığıyla ulaştım. Dedi ki: “Dur ve izle. Hiç yardım olmayacak. ”
3 sabahında Odessa'dan ayrıldım. Slavyansk daha sonra kudret ve ana ile yürüdü. Donbass'a gitme vakti geldiği düşüncesiyle daha da meşguldüm. Söylemeye değer, kararım için asla pişmanlık duymadım.
İstihbaratta ilk kez maaş alamadım. O zamandan beri sürüklendim. Elbette çoğu, Minsk anlaşmalarıyla hayal kırıklığına uğradı.
Büyük savaş büyük paradır. Yerel bir çatışmada, sık sık sürtünme, gecikme, pek çok ilgi alanı vardır.
- Ne zaman bıraktın?
- Ben bir şirket müdürüydüm, belirli bir sorumluluğum vardı, tüm formalitelere karar vermek ve oradan kaçmak zorunda kaldım. Şimdi benim şirketim, bu arada, Ukrayna Ulusal Muhafızlarının 3056 şirketi oldu. Birimde çalışmaya çalıştım. Nereye gittiğimi ve ne gördüğümü saklamamıştım. Sadece insanların savaşmaya gitmemelerini istedim. Savaşacak kimse yoktu. İnsanlarıyla mı?
Bizim bölümümüzün "ATO" ya gitmemesi gerekiyordu. Fakat askeri birlik komutanımız Matveyev, savaşçı statüsü almak istedi. Bunlar para, faydalar, ödüller ve promosyonlar.
İdeolojik çalışmaya başladı. İddiaya göre Rusya, Rus paralı askerleri ve diğerleri ile dış düşman olarak savaşıyoruz. Parçadan gelen çocuklar paraları için üniforma ve ekipman satın almak zorunda kaldılar. Biz inşa edildi ve "ATO" ya kimin gittiğini sorduk. Birkaç kişi açıkça gitmediklerini söyledi, diğerleri otmazatsya - aileme danışacağım. Bana geldiğinde, açıkça şunu söyledim: "DNI için öyleyim." Komisyon, genelkurmay başkanına şunları söyledi: derhal işten çıkarıldı.
Birimin komutanı daha sonra ofisi aradı ve arkada oturmayı ve ATO'ya gideceğimi söylememi istedi, ama aslında hiçbir yere gitmezdim, birimde otururdum. Ayrıca savaşçıların ayrılıkçı görüşlerini yaymayı bırakmasını şiddetle tavsiye etti.
Birimin komutanı "ATO" ya gitmeyi kabul eden meslektaşlarım, kamu düzenini korumak için Berdyansk'a gideceklerini söyledi. Ama onları Amvrosiyivka'ya götürdüler. Orada uzun sürmediler, hepsi yakalandı.
20 Eylül’de Donetsk’e gittim ve halka açık bir şekilde bir koruma aldım. Daha sonra keşifle savaşmayı öneren iyi arkadaşımla tanıştım. "Eğitim" e gittim, eğitildim ve yakında keşif şirketinin komutanlığına atandım. Savaş gönder: Uglegorsk, Debaltseve.
- Eski meslektaşlarla kavga mı ettiniz?
Yaptım, ancak sorumluluk alanı benim birliğim değildi. ” Hepsi savaşın ilk günlerinde yakalandı. Onları orada kimse dövmedi, scoff yapmadı. Bana yazdılar: "Savaşta buluşalım." Ve böylece oldu. En iyi erkeklerin bravado'su. Onları esir tutanlarla konuştum. Memurlar birbirlerinin ekmeğini, biri dövülerek dövülerek çaldılar.
- Zekanız ihtilafın başında nasıl çalıştı?
- Çoğu zaman bir saldırı birimi olarak savaştık. İçeri girdik, savaştık ve ayrıldık. Savaşa gitmekten mutlu olduk. Kimse giyinmek ya da zakosit yapmak istemiyordu, sıralar savaşmak için sıraya girdi.
- APU savaşçılarını esir aldı mı?
- Nasıl alınacağını gördüm ama şahsen almadı. Uglegorsk yakınlarındaki taburda "Çernigov" den çok sayıda harekete geçti. Birincisi, her zaman ihanet edildiklerini, kavga etmek istemediklerini vb. Söylerler. "Azak" ve "Donbass" taburlarını örtmeleri gerekiyordu, ama yerlerinden ayrıldılar, hareket ettiler. Logvinovo'da ona çok sert vurduk. Esaret altında, artık “Kahramanlar için Muhteşem!” Diye bağırmak istemiyorlar, Pek çoğu Putin'in portrelerini öpmeye hazır.
- Ölülerin istatistiklerinde, Ukrayna Genelkurmayının sağladığı birçok şüphe var. Ukrayna tarafının kaybını nasıl tahmin edebilirsiniz?
“Debaltsev operasyonundan anlayabilirim - birkaç yüz ölü Ukraynalı asker vardı, daha kesin olamam.” İkizleri tarafından terk edilmiş olan üç yüz, tarlada dondu. Saldırgan olduğumuzu gören bazı savaşçılar, esirgeme teslim oldu, diğerleri, uyuşturucu bağımlıları, butorphanol çıkardılar, kafasına vuruluncaya kadar, kurşun altında haşlanmış gibi koştular. Berbat bir manzara.
- Yaralandın mı?
- Evet, Uglegorsk'taki ikinci günde. Makineli tüfek ateşini ateşle bastırmak gerekiyordu. Gittik, "Fly" dan ateş ettim. Jet jet kaputumu çıkardı, birkaç dakika sersemledi. Üç katlı bir "sap" a sürüldüm. Çabucak iyileştim ve kavgaya katıldım. Katlarda koştuk ve çok sayıda taklit ederek farklı pozisyonlardan çekim yaptık. Yakında bir kabuk patladı.
Biri elime çarptı. Buna hiç önem vermedim, belki bir tuğla parçası sandım. Taşındık ve topçu çalışmaya başladık. Sonra kanın kolumdan aktığını hissettim. Önkolda bir parçaya çarptı. Kemiğe o kadar derine girmişler ki onu çıkarmamışlardı. Günün 4'unu tekrar tekrar savaşta dinledim.
- Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin arifesinde veya Yeni Yıl sonrasında yaklaşmakta olan saldırılarına dair pek çok söylenti var. Sen ne düşünüyorsun
- Savaş ekonomiyi kazanıyor. Cumhuriyetin düzenli ordusunu sürdürmesi zordur, ancak savaşçılarımızın dövüş ruhları çok büyük, ileriye gitme ve kazanma isteği şimdi her zamankinden daha fazla. Savaşları özlüyoruz. Saldırırlarsa, savaşa girip sınır alanına kadar kovalayacağız.
- Ukrayna'da arkadaşların var mı? Ülkedeki durum hakkında ne diyorlar?
- İnsanlar savaş için para ödüyor. Yüksek faiz oranlarında alınan uluslararası krediler halka verecek. Hayat elbette daha zor hale geldi. Aptallık ve liderlik kabiliyetinden dolayı Ukrayna, ordu liderliğinde hüküm süren ihanet nedeniyle zor zamanlar geçiriyor. Askerler, gerçekten kovulmayan askerler, ön sıralarda çamurdaki fareler gibi yaşıyorlar.
Eşarp renginin yanlış olduğu için sokakta akranları döven dünün çocuk pisliği, bugün kendilerine NATO üniforması çekti ve kameralara röportajlar verdi. Bunlar, baraj taburları da dahil olmak üzere bazen kullanılan bölgesel taburlardır.
- Yeni bir Maidan'ın başlaması için bir şans var mı?
- Bu insanlar (yeni Ukrayna hükümeti) şiddet yoluyla kanla iktidara geldi. Devletin sınırsız kaynaklarına erişme yollarını temizlediler. Yani basitçe uzağa gitmeyecekler. Yeni bir “Maidan” toplanırsa, Poroshenko bastırılmasında bir ordu atacak. Bizim gibi, sopalarla durmayacaklar ve çetenin ateşli silahlar almasını beklemeyecekler.
- İnsanların uyanıp iktidara kimin getirdiğini anlamaları için en ufak bir şans yok mu?
- Ukraynalılar çoğunlukla sarhoş uyku, o kayıtsızlık, korkaklık ve ahlaki yozlaşma tarafından vurdu. İç savaşa karşı çıkan insanlar var, Rusya ile dostluk için, ama çok az kişi var, görüşleri için tehlikede. Kitleler, ülkeleri üzerinden öfkeye izin verdiler, aptallar, korkakça ve tembeller, Kiev'in vahşice propagandasına karşı bağışıklık sahibi değiller.
- Ya yerli Kherson?
- Şehrim hakkında hiçbir yanılsamam yok. Normal erkekler orada parmaklarda sayılabilir. Gerisi sadece hayatı, hayatta kalmayı önemser. Herhangi bir ordudan yüzlerce savaşçı oraya girerse, bu ordunun altına düşecekler. Kimse çıkmayacak. Bunu memleketi hakkında söylemek üzücü ama korkunç bir gerçek. Her zaman yastıklarının altında iki taraflı bir Rusya ve Ukrayna bayrağına sahip oldukları gerçeği hakkında şaka yapıyorum.
- Kırım Tatar halkı adına Mejlis'in eylemcileri tarafından düzenlenen Kırım'ın ablukası, Kherson iş adamlarını ciddi şekilde vurdu mu? "Kherson" taburu ile nasıl bir çatışma yaşandı?
- Majlis aktivistleri, tamir ekibinin elektrik hatlarının patlaması bölgesine izin vermedi. Taburu "Herson" yolladılar, böylece işleri yoluna koydular. Kameralar çalıştı. Kameralardaki silahsız eylemciler silahı avcıların ellerinden gevşetmeye çalıştı, bir adamı arkadan bıçakladı. İlgili medyadaki bu çatışmadan sonra, “Herson” taburuna karşı beklenmedik bir şekilde “ATO” kahramanları olarak adlandırılan bir bilgilendirme kampanyası başladı.
Ablukanın verdiği zarar gelince, küçük ve orta ölçekli çiftçiler için korkunçtu. Rusya'ya ek olarak, Kherson sebze ve meyveler bu fiyata kimse satın almaya hazır değil. Piyasaları bu kadar kısa sürede yeniden yönlendirmek imkansızdı, yüzlerce ton ürün çürümüş, geri kalanı en az bir şey kazanmak için piyasa fiyatından çok daha düşük bir fiyattan satılmıştı.
Nikita Tomilin ile röportaj