İsveç ve Danimarka Kiliselerinin Piskoposu Lund Peder Pedersen Winstrup 1679’da öldü. Önemli ve saygın bir adam olan bedeni mumyalanmış ve Lund Katedrali’ndeki bir aile kasasında dinlenmeye bırakılmıştı. Kalıntılarının olağanüstü korunması dışında, ölümü veya cenazesi hakkında hiçbir şey olağandışı görünmüyordu.
2012’de Winstrup’un tabutunu taşımaya karar verildiğinde, bilim adamları onun kalıntılarını inceleme şansını yakaladılar. İşte o zaman onu buldular – piskoposun buzağılarının arkasına ve arasına dikkatlice sıkışmış, gebeliğin beş altı ayını geçmeyen ölü doğmuş bir fetüsün minik cesedi.
Genellikle anne olduğu varsayılan bir kadının kalıntılarıyla bir fetüs veya bebek bulmak arkeolojide alışılmadık bir durum değildir. Kayıtlar, mezarın bazen kalıntılar için geçici bir depo olarak kullanıldığı için, çocukların kalıntılarının da Lund Katedrali’ne gömüldüğünü gösteriyor – bazen yerleştirildikleri diğer cesetlerle ilgisiz bile.
Ama bir piskoposun tabutuna mı yerleştirildi? 74 yaşında ölen önemli bir piskopos mu? Ve sadece yerleştirmekle kalmayıp, aceleyle ve gizlice istiflenmiş gibi tabutun astarına gizlenmiş mi? Bu, arkeologların çözmesi gereken bir bilmeceydi.
Lund’dan arkeolog Torbjörn Ahlström, “Küçük çocukların yetişkinlerle birlikte tabutlara yerleştirilmesi alışılmadık bir durum değildi. Fetüs, cenazeden sonra Lund Katedrali’ndeki tonozlu bir mezardayken tabuta yerleştirilmiş olabilir,” dedi Lund’dan arkeolog Torbjörn Ahlström İsveç’te Üniversite.
“Bir kasaya bir tabut yerleştirmek başka bir şeydir, ancak cenini piskoposun tabutuna yerleştirmek bambaşka bir şey. Çocukla piskopos arasında herhangi bir ilişki olup olmadığını merak etmemizi sağladı.”
Ekip, her iki kalıntı setinden de örnekler aldı ve çıkarılan DNA’nın tam genetik dizilerini gerçekleştirdi.
Cevap orada yatıyordu. Kabaca genlerinin yüzde 25’i eşleşti. Bu, ikisi arasında, amca ve yeğen, üvey kardeşler, çift kuzenler arasında olduğu gibi ikincil bir ilişkiyi gösterir – ya da daha çok kalıntıların göreceli yaşları göz önüne alındığında, bir büyükanne ve torun.
Bu aynı zamanda kromozomal kanıtlarla da desteklenmektedir. Winstrup ve fetus, anneden geçen mitokondriyal DNA’yı paylaşmaz; bu, annenin Winstrup’un kızı olmadığı anlamına gelir. Ek olarak, iki ceset, yalnızca babadan geçebilen bir Y kromozomunu paylaştı.
Bu, çocuğun babasının Winstrup’un oğlu olduğunu gösteriyor. Piskoposun ilk evliliğinden yetişkinliğe kadar hayatta kalan, Peder Pedersen Winstrup adında bir oğlu oldu.
Tarihsel kayıtlara göre, genç Winstrup, Hollanda’daki Leiden Üniversitesi’ne genç bir adam olarak katıldığında teolojiden ziyade tahkimat eğitimi aldı. En geç 1679’da Dorothea Sparre adında genç bir soylu kadınla evlendi ve babası Södertou’yla birlikte rahmetli babasının mülkünü getirdi.
1680’de, İsveç tacının aristokrasiye hediye edilen toprakları geri kazandığı Büyük İndirgeme döneminde, Winstrup yaşlıların mülkü olan Lundagård da dahil olmak üzere mülklerini kaybetti. Hayatının geri kalanını hiçbir zaman bir oğlunun babası olmadan geçirdi; erkek soyu, 18. yüzyılın başlarında onunla birlikte öldü.
Bu nedenle fetüs, adamın üzücü hikayesinin bir parçası gibi görünüyor – belki de babasının tabutuna sembolik bir eylem olarak yerleştirildi, diyor araştırmacılar, Winstrup’un son varisinin büyükbabasıyla araya girdi.
” [ancient DNA] Eldeki analiz ve şecere, Peder Winstrup’a baba soyu aracılığıyla ikinci derece akraba sağlayabilen tek kişi oğlu Peder’di. Araştırmacılar makalelerinde, tabutun içine yerleştirilen bir çocuğun cenini piskoposun torunu olabilir.
“Akrabaların, Winstrup’ların tabutlarının saklandığı kriptaya erişimleri ve bu nedenle fetüsü tabutlardan birine, bu durumda Peder Winstrup’a bırakma olasılığına sahip olmaları muhtemel görünüyor.”
Yaşamı deneyimlemeyi kaçıran çocuğun en azından ailesinin ölümüyle birlikte olmasını sağlamak isteyen biri olabilir.
Ekibin araştırması Arkeolojik Bilimler Dergisi: Raporlar.
.