Herkes Güvertede: İntihar Olan Birine Nasıl Yardım Edebiliriz?
Tüm dünya intiharla ilgili son haberlerin etkisini hissetti. ABD ordusundaki intihar oranı bu yıl günde bire ulaştı, bu da Afganistan'daki çatışmalarda olduğundan daha fazla ABD kuvvetinin intihar nedeniyle öldüğü anlamına geliyor. Bu ayın başlarında yayınlanan bir Birleşik Krallık araştırması, 1.000 intiharın artan işsizlik ve Büyük Britanya'daki durgunluk ile bağlantılı olduğunu gösterirken, Yunanistan'daki intihar oranının ekonomik kriz döneminde iki katına çıktığı bildirildi. Bu Eylül ayında başlayan Ulusal İntiharı Önleme ayı ile şimdi farkındalık yaratma zamanı.
İntihar sadece manşetlerde duyduğumuz bir şey değil. Hepimizi kişisel düzeyde etkileyen bir şey. Neredeyse her beş kişiden biri bir intihardan kişisel olarak etkilenmiştir. Önemsediğiniz birinin ne zaman risk altında olabileceğini asla bilemezsiniz. Bu nedenle, intihara meyilli birinin zihninde neler olup bittiğini daha iyi anlamak paha biçilmezdir, böylece onları bu nihai kendi kendini yok etme eylemine götüren çarpık algılara karşı verdikleri savaşı kazanmalarına yardımcı olabiliriz.
İntiharı önlemeye yönelik 'herkes hazır' yaklaşımı gerçekten hayat kurtarabilir. bilmekintihar için uyarı işaretleriveintiharı önleyebilecek yardımcı görevlerbizi risk altındakilere yardımcı olmak için güçlü araçlarla donatıyor. İntihar eden insanların kararsız olduğunu bilmek bize umut vermeli. İntihar bir süreklilik içinde var olur ve siyah-beyaz bir konu değildir. Geçenlerde psikolog ve intihar uzmanının verdiği bir sunuma katıldım. David Jobes , bir kariyer başarısı ödülü alırken. Konuşması, intihardaki kararsızlığa ilişkin yeni çalışmalara odaklandı. Dr. Jobes sunumuna büyük ekranda bir köprünün kenarında tehlikeli bir şekilde duran bir adamın heyecan verici bir görüntüsünü göstererek başladı. Ayakları çıkıntıdan kaymasına sadece santimetre olmasına rağmen, adamın kolları ve elleri tırabzana sıkıca tutunarak canı pahasına tutundu. Zıplamanın eşiğindeyken bile tutuşu, içinde bir yerlerde kendi canını almak konusunda kararsız olduğunu bilen bir adamın iradesini ve gücünü gösteriyordu.
Bu örnek bana arkadaşımı hatırlattı. Kevin Hines , belgeseli yaparken kimlerle tanıştım' İntiharı Anlamak ve Önlemek .' Kevin, San Francisco'daki Golden Gate Köprüsü'nden atladığında 19 yaşındaydı. O, tarihte bu atlamadan kurtulan sadece 28 kişiden biriydi ve hayatta kalan 28 kişi gibi Kevin de köprüden atlar atlamaz kararından pişman oldu. Filmimizle ilgili bir röportajda Kevin, 'Saniyede serbest düşüşe ulaştığım anda ölmek istemedim. Az önce ne yaptım? Sesler gitmişti. Tam oradaydım, nihai ölümle karşı karşıyaydım… Tanrım, lütfen yaşamama izin ver dedim.'
Bir kişi intihara meyilli olduğunda, kendi çıkarları doğrultusunda hareket etmemektedir; kendilerine karşı dönmüşlerdir. Trans benzeri bir durumda çalışıyorlar, zalim, içselleştirilmiş bir düşmanın direktiflerini dinliyorlar, babamın psikolog doktorunun 'anti-self' veya 'anti-self' veya 'kritik iç ses.' Hepimizin bize değersiz, haketmediğimizi ve hatta var olmamamız gerektiğini söyleyen bir 'anti-self', kendi kendini yok eden bir yanımız var. Bu anti-benliği, olumsuz erken yaşam deneyimlerinden, acı verici veya travmatik olaylardan ve içselleştirdiğimiz bize yönelik yıkıcı tutumlardan oluşturduk. Bu 'benlik-karşıtı' bizi özeleştiri yapmaya, kendimizden nefret etmeye ya da en kötüsü kendimize zarar vermeye itebilir. Bununla birlikte, her birimiz aynı zamanda, hedefe yönelik, yaşamı onaylayan ve yaşamlarımızda gelişmemizi isteyen bir parçamız olan 'gerçek bir benliğe' sahibiz. Benliğimizle anti-benliğimiz arasındaki savaş, konu hayatımızı dolu dolu yaşamak ve olma potansiyeline sahip olmak söz konusu olduğunda hepimizin yüzleşmesi gereken bir savaştır. İntihara meyilli bir kişi için bu savaş, yaşamla ölüm arasındaki fark anlamına gelebilir.
Dr. Jobes'un sunumunda, hayatlarını sona erdirmek istedikleri dereceye göre değişen üç intihar hastası grubu olduğunu bulduğu araştırmasını anlattı. Dr. Jobes'un bulduğu şey, en yüksek risk altında olan ve intihar spektrumunun en uç noktasına düşen insanlar için bile, eylemlerinde belirsiz belirsiz işaretler olduğuydu. Hem Dr. Jobes'un verileri hem de The Glendon Association'da yaptığımız araştırma, intiharın bir süreklilik içinde var olduğunu desteklemektedir. Bu sürekliliğin neresinde olurlarsa olsunlar, insanların intihar durumundan, çoğu durumda hem geçici hem de tedavi edilebilir olduğu kanıtlanmış bir durumdan çıkabilmeleri umudu vardır. İntihara meyilli bireylere ulaşıldığında, karanlık anlarda dirençli olmanın, anti benliklerine karşı durmanın ve gerçek benlikleriyle yeniden bağlantı kurmanın yollarını öğrendiklerinde hayatlar kurtarılabilir.
İntihar eden bir kişiye yardım etmeye başladığımızda, her zaman onun yaşamak isteyen tarafıyla bağlantı kurmak isteriz ve ölmek isteyen tarafı desteklemek için hiçbir şey yapmazız. Geçmişte kendilerini daha iyi hissetmelerine yardımcı olan herhangi bir davranışa veya faaliyete bakmalı ve intihar düşüncelerine başladıklarında onları bunlara katılmaya teşvik etmeliyiz. Bu insanlara, onları aydınlatan şeyleri, hala sahip oldukları ilgileri hatırlamalarına ve bu faaliyetlerde bulunmalarına yardımcı olmak önemlidir, eleştirel iç ses onları başka türlü yapmaya ikna etse bile.
Ayrıca intihara meyilli bireyleri geleceğe yönlendirmek için çaba göstermeliyiz. Sıkıntılardan anlam yaratmalarına yardımcı olabiliriz. Örneğin, neredeyse kesinlikle ölümcül bir intihar girişimi yönteminden şaşırtıcı bir şekilde kurtulduktan sonra Kevin, yaşama arzusuyla yeniden bağlantı kurabildi ve başkalarına yardım etme amacı buldu. Kevin, akıl sağlığının savunucusudur ve zamanını insanları eğitmek ve intiharı önleme konusunda konuşmak için harcar. Kendi hayatında anlam ve tatmin bulmuştur.
Kevin, girişiminde bulunduğunda 'anti-ben'inin etkisi altında çalıştığını fark ettiği gibi, risk altındaki insanlar intihara meyilli olduklarında, kendilerinin de dünyayı olumsuz ve çarpık bir filtreden gördüklerini fark edebilirler. Ayrıca yaşamlarımızla ilgili kendi kararsızlığımızı da düşünebiliriz ve bu kadar ciddi olmasa da, bu kişinin karşı karşıya olduğu mücadeleye karşı şefkat duymamıza yardımcı olabilir. Onlara sorulması gereken önemli bir soru, bu şekilde nasıl hissettiğinizdir.
Zaman ayırıp önemsediğimizi ve yalnız olmadıklarını göstererek, insanların kendilerini bağlı hissetmelerine yardımcı olabiliriz. İntihara yol açabilecek iki durum, kişinin kendisini bir yük gibi hissetmesini ve bağlantısız ve yalnız olduğunu hissetmesini içerir. Sadece bizim için önemli olduklarını ve kendi başlarına olmadıklarını bilmelerini sağlayarak birine son derece yardımcı olabiliriz. Bir meslektaşım olarak, psikolog Dr. Sheldon Solomon şöyle demiştir: Her insan, 'anlamlı bir dünyaya önemli bir katkı' olduklarını hissetmelidir. Ve bu gerçek. Hepimiz birileri için önemliyiz, iç eleştirmen bizi farklı şekilde ikna etse bile. Hepimiz anlam yaratma ve zengin hayatlar sürme kapasitesine sahibiz. Bu, milliyete, sınıfa ve kültüre meydan okuyan bir olasılıktır. Hepimiz karanlık zamanlardan geçebiliriz; hayatı seçebiliriz ve süreçten daha güçlü çıkabiliriz.