Yönlü nükleer silahlar: ABD projeleri
Bilinen verilere göre, nükleer yönsel hareket silahları alanındaki ilk öneriler, ellili yılların sonlarına atıfta bulunuyor. Daha sonra, teorik düzeyde, bu tür silahların çeşitli varyantları geliştirildi. Bu durumda, orjinal konsept hızla orduyla ilgilenmeye başladı, bu da özel sonuçlara yol açtı. Bu konudaki tüm çalışmalar sınıflandırıldı. Sonuç olarak, şimdiye kadar sadece birkaç Amerikan projesi meşhur oldu. SSCB ve Rusya da dahil olmak üzere diğer ülkelerin benzer sistemlerin kurulması hakkında güvenilir bilgi yoktur.
Amerikan projeleri hakkında çok fazla şey bilinmediği unutulmamalıdır. Açık kaynaklarda, çoğunlukla çok genel nitelikte sınırlı bir miktarda bilgi vardır. Aynı zamanda, çeşitli türlerde birçok tahmin ve varsayım vardır. Bununla birlikte, böyle bir durumda, özel teknik detaylar olmadan bile kabul edilebilir bir resim oluşturabilirsiniz.
Motordan silaha
Bilinen verilere göre, Orion projesinin geliştirilmesi sırasında yönlü nükleer silah fikri ortaya çıktı. 1950'lerde NASA ve bir dizi ilgili kuruluş umut verici roket ve uzay teknolojisi mimarileri aradılar. Mevcut sistemlerin sınırlı bir potansiyele sahip olabileceğinin farkında olan Amerikalı bilim adamları, en iddialı önerileri ortaya çıkardılar. Bunlardan biri, "kimyasal" roket motorunun, sözde nükleer yüklere dayanan özel bir elektrik santrali lehine reddedilmesini öngörüyordu. atomlu darbe motoru.
Geleneksel tasarımın ana motorları olmadan özel bir uzay aracının inşası için "Orion" çalışma unvanına sahip proje. Böyle bir cihazın baş bölmesi mürettebatın konaklama ve yükü için tahsis edildi. Merkez ve kuyruk elektrik santraline ait ve çeşitli bileşenlerini barındırıyor. Geleneksel yakıtlar yerine, Orion gemisinin düşük güçlü kompakt nükleer yükler kullanması gerekiyordu.
Projenin temel fikrine göre, hızlanma sırasında, Orion atomik-darbeli motorun dönüşümlü olarak katı bir kuyruk plakası üzerine yük atması gerekiyordu. Tabakayı ve onunla bütün gemiyi itecek sınırlı bir nükleer patlama patlaması gerekiyordu. Hesaplamalara göre, çürüyen yükün maddesinin, çok yüksek bir itişe izin veren 25-30 km / s hıza kadar dağıldığı farz edildi. Aynı zamanda, patlamalar sonucu meydana gelen şoklar, geminin amortisman sistemi ile donatılmasının bir sonucu olarak ekip için çok güçlü ve tehlikeli olabilir.
Önerilen biçimde, Orion gemi motoru, enerji mükemmelliği ve verimliliği ile ayırt edilmedi. Aslında, geminin kuyruk plakasına iletilen nükleer şarj enerjisinin sadece küçük bir kısmı kullanılmıştır. Enerjinin geri kalanı çevre boşluğa dağıldı. Verimliliği artırmak için gerekli işleme motoru. Aynı zamanda mevcut tasarımda köklü bir değişime ihtiyaç vardı.
Hesaplamalara göre, tasarımında daha ekonomik bir atomlu darbe motoru mevcut sistemlere benzemelidir. Zayıf nükleer yükler, madde ve enerjinin serbest bırakılması için nozül içeren sağlam bir mahfaza içerisinde olmalıdır. Bu nedenle, patlamanın plazma şeklindeki ürünleri, motordan yalnızca bir yönde çıkıp gerekli baskıyı oluşturmak zorunda kaldı. Böyle bir motorun verimi yüzde onlarca olabilir.
Nükleer obüs
50'lerin sonunda veya altmışlı yılların başında, yeni motor konsepti beklenmedik bir gelişme gösterdi. Böyle bir sistemin teorik incelemesine devam eden bilim adamları, temelde yeni bir silah olarak kullanılma ihtimalini buldular. Daha sonra, bu tür silahlar yönlü nükleer silahlar olarak adlandırılacak.
Dahili şarj patlaması olan nükleer roket motoru. NASA / nasa.gov resmi
Plazma ile birlikte motorun ağzından bir ışık ve X-ışını akımının gelmesi gerektiği açıktı. Böyle bir “egzoz”, nükleer silahlar alanında yeni bir fikrin ortaya çıkmasına neden olan canlı organizmalar da dahil olmak üzere çeşitli nesneler için özel bir tehlike oluşturuyordu. Üretilen plazma ve radyasyon imhası için hedefe gönderilebilir. Böyle bir kavram ordunun ilgisini çekemedi ve yakında çalışmalarına başladı.
Bilinen verilere göre, bir nükleer yönlü eylem silahı projesi Casaba Obüs - “Obüs“ Kasaba ”adlı çalışma adını aldı. İlginç bir gerçek, böyle bir ismin projenin özünü açığa çıkarmamış olması ve hatta kafa karışıklığı yaratmasıdır. Özel nükleer sistemin obüs topçusu ile ilgisi yoktu.
Gelecek vaat eden bir projenin sınıflandırılması bekleniyor. Dahası, bilgiler şu ana kadar kapalı kalıyor. Ne yazık ki, bu projenin gerçek özellikleri hakkında çok az şey biliniyor ve toplu halde mevcut az sayıda bilginin resmi onayı yok. Ancak, bu, bir dizi makul tahmin ve varsayımın ortaya çıkmasını engellemedi.
Yaygın versiyonlardan birine göre, "Kasaba" obüs, nükleer bir yükün patlamasına dayanabilen ve röntgen ışınlarını iletmeyen ağır hizmet tipi bir vaka temelinde yapılmalıdır. Özellikle, uranyum veya diğer bazı metallerden yapılabilir. Böyle bir yuvada, namlu fonksiyonlarını yerine getiren bir delik sağlamalıdır. Berilyum veya tungsten - metal plakalarla engellenmelidir. Davanın içine gerekli gücün nükleer yükü yerleştirilir. Ayrıca, "tabanca" ulaşım, rehberlik ve kontrol araçlarına ihtiyaç duyuyordu.
Nükleer bir yükün patlaması bir plazma ve X-ışınları bulutu oluşmasına yol açmalıdır. Yüksek sıcaklık, basınç ve radyasyonun toplam etkisi hemen vücuttaki buharlaşmayı buharlaştırmalıdır, bundan sonra plazma ve ışınlar hedefe doğru gidebilir. "Namlu" ve kapağının malzemesi konfigürasyonu, plazmanın ve radyasyonun sapma açısını etkiledi. Bu durumda,% 80-90'e kadar verimlilik elde etmek mümkündü. Enerjinin geri kalanı bedenin yok olmasına gitti ve uzayda dağıldı.
Bazı raporlara göre, plazma akışı 900-1000 km / s hıza ulaşabilir; X ışınları ışık hızında hareket edebilir. Bu nedenle, radyasyon ilk önce bu hedeften etkilenmiş olmalı ve daha sonra bir iyonize gaz akışı tarafından çarpılmasının sağlanması sağlanmalıdır.
Casaba Obüs sisteminin iddia edilen varyantlarından biri. Şekil Toughsf.blogspot.com
Kasaba ürünü, kullanılan bileşenlere ve teknik özelliklere bağlı olarak, en az onlarca kilometre uzunluğunda bir atış menzili gösterebilir. Havasız alanda, bu parametre önemli ölçüde artmıştır. Nükleer bir yönelimli eylem silahı çeşitli platformlara monte edilebilir: teoride geniş bir yelpazedeki görevlerin çözülmesine izin veren kara, deniz ve uzay.
Bununla birlikte, ümit vaat eden "obüs" uygulamasının pratik değerini önemli ölçüde azaltan bir dizi ciddi teknik ve savaş hatası vardı. Her şeyden önce, böyle bir silah aşırı karmaşık ve pahalı olduğu ortaya çıktı. Dahası, bazı tasarım problemleri geçen yüzyılın ortasındaki teknolojilerle çözülemedi. İkinci sorun, sistemin mücadele özelliklerini etkiledi. Plazma salınımı aynı anda gerçekleşmedi ve oldukça uzun bir akıma gerildi. Sonuç olarak, iyonlaştırılmış maddenin sınırlı kütlesi hedefi, gerçek gücü azaltan nispeten uzun bir süre için etkilemiş olmalıydı. X ışını radyasyonu da ideal bir zarar verici faktör değildi.
Görünüşe göre, Casaba Howitzer projesinin gelişimi birkaç yıldan fazla sürmedi ve bu tür silahların gerçek umutlarının belirlenmesiyle bağlantılı olarak durdu. Temelde yeni fikirlere dayanıyordu ve dikkate değer bir mücadele yeteneğine sahipti. Aynı zamanda, nükleer silahın üretilmesi ve kullanılması son derece zor olduğu ortaya çıktı ve aynı zamanda atanmış herhangi bir hedefin yenilgisini garanti etmedi. Böyle bir ürünün orduda kullanılması pek mümkün değildir. İşler durduruldu, ancak proje dokümantasyonunun gizliliğini kaldırmadı.
Birikimli nükleer ücret
Otuzlu yılların başına bir sözde önerildi. şekilli şarj: patlayıcının belirli bir şekle sahip olduğu mühimmat. Yükün önündeki içbükey bir huni, patlama enerjisinin önemli bir bölümünü toplayan yüksek hızlı bir kümülatif jet oluşturulmasını sağlamıştır. Benzer bir ilke, yeni tank karşıtı mühimmatta da uygulama buldu.
Farklı kaynaklara göre, ellili veya altmışlı yıllarda, kümülatif bir prensipte çalışan bir termonükleer mühimmat oluşturulması önerildi. Bu teklifin özü, trityum ve döteryum yükünün önünde huni bulunan özel bir şekle sahip olması gereken standart bir termonükleer ürün üretmekti. Sigorta olarak, "normal" bir nükleer şarj kullanmak gerekliydi.
Hesaplamalar, kabul edilebilir boyutları korurken, şekillendirilmiş termonükleer şarjın çok yüksek özelliklere sahip olabileceğini göstermiştir. Zaman teknolojilerini kullanarak, kümülatif plazma jeti, 8-10 bin km / s hıza ulaşabilir. Ayrıca, teknolojik kısıtlamaların bulunmadığı durumlarda, jetin yapısının doğasının üç kat daha yüksek hızda toplayabildiği tespit edilmiştir. Kasaba'nın aksine, röntgenlerin sadece ek bir zarar verici faktör olduğu ortaya çıktı.
Birikimli termonükleer şarj şeması. Şekil Toughsf.blogspot.com
Böyle bir ücretlendirme potansiyelinin kullanılmasının tam olarak nasıl önerildiği bilinmiyor. Bu tür kompakt ve hafif bombaların gömülü korunan yapılara karşı mücadelede gerçek bir atılım olabileceği varsayılabilir. Ayrıca, kümülatif yük, karada ve diğer platformlarda bir çeşit süper güçlü topçu silahı haline gelebilir.
Bununla birlikte, bilindiği kadarıyla, bir kümülatif termonükleer bomba projesi teorik araştırmalardan daha ileri gitmedi. Muhtemelen, potansiyel müşteri bu öneriyi bulamadı ve termonükleer silahları “geleneksel” şekilde - bomba ve füze yükü olarak kullanmayı seçti.
Şarapnel ile "Prometheus"
Belli bir noktada, Kasaba projesi gerçek umutların bulunmaması nedeniyle kapatıldı. Ancak daha sonra fikirlerine geri döndü. Seksenlerde, Amerika Birleşik Devletleri Stratejik Savunma Girişimi ("Stratejik Savunma Girişimi") üzerinde çalışmalar yürüttü ve temel olarak yeni anti-füze sistemleri yaratmaya çalıştı. Bu bağlamda önceki yıllardan gelen teklifleri hatırladılar.
Casaba Obüs'ün fikirleri Prometheus kodlu bir projenin parçası olarak elden geçirildi ve rafine edildi. Bu projenin bazı özellikleri “Nükleer av tüfeği” takma adını vermiştir. Selefte olduğu gibi, bu projeyle ilgili bilgilerin çoğu henüz yayınlanmadı, ancak bilgilerin bir kısmı zaten biliniyor. Temel olarak, yaklaşık bir resim çekebilir ve "Prometheus" ile "Kasaba" arasındaki farkları anlayabilirsiniz.
Genel mimari açısından, Prometheus ürünü neredeyse eski Howitzer'i tamamen yansıtıyordu. Aynı zamanda, yeni savaş yetenekleri elde etmenin mümkün olduğu için başka bir “dula” kapağı önerildi. Kasanın içindeki açıklığın tekrar katı bir tungsten kapak ile kapatılması planlandı, ancak bu kez grafit bazlı özel bir ısı yalıtıcı bileşim ile kaplanması gerekiyordu. Mekanik direnç veya ablasyon nedeniyle, tam bir koruma sağlanmamasına rağmen, nükleer bir patlamanın kapak üzerindeki etkilerini azalttığı düşünülmektedir.
Gövdedeki nükleer patlama, önceki projede olduğu gibi tungsten kapağını buharlaştırmamalı, ancak yalnızca çok sayıda küçük parçaya çarptı. Patlama aynı zamanda parçaları 80-100 km / s'ye kadar olan en yüksek hızlara dağıtabilir. Yeterince büyük bir kinetik enerjiye sahip küçük bir tungsten şarapnel bulutu, onlarca kilometre boyunca uçabilir ve yolunda olan bir hedefle çarpışabilir. Prometheus ürünü, PIO çerçevesinde oluşturulduğundan, potansiyel bir düşmanın kıtalararası balistik füzelerinin ana hedefi olarak kabul edildi.
Bununla birlikte, küçük parçaların enerjisi, ICBM'nin veya baş kısmının yenilgisini sağlamak için yetersizdi. Bu bağlamda, Prometheus yanlış hedefleri seçmenin bir aracı olarak kullanılmalıdır. Savaş başlığı ve yanlış hedef, temel parametrelerinde farklılık gösterir ve tungsten parçalarıyla etkileşimlerinin özellikleri açısından öncelikli bir hedef tanımlamak mümkündü. Yıkımı başka yollara verildi.
Bildiğiniz gibi, Stratejik Savunma Girişimi programı yeni teknolojilerin ve fikirlerin ortaya çıkmasına neden oldu, ancak bir takım projeler beklenen sonuçları vermedi. Diğer birçok gelişme gibi, Prometheus sistemi de tezgah testlerine getirilmedi. Projenin böyle bir sonucu hem aşırı karmaşıklığı hem de sınırlı kapasitesi ile ve nükleer sistemlerin uzayda yayılmasının siyasi sonuçlarıyla ilişkilendirildi.
Çok cesur projeler
Yönlü nükleer silah fikrinin ortaya çıktığı geçen yüzyılın ellili, oldukça ilginç bir dönemdi. Şu anda, bilim adamları ve tasarımcılar cesaretle orduların gelişimini en ciddi şekilde etkileyebilecek yeni fikirler ve kavramlar sundu. Ancak, tüm teklifleri tam olarak uygulamalarına izin vermeyen teknik, teknolojik ve ekonomik kısıtlarla yüzleşmek zorunda kaldılar.
Bilinen tüm nükleer enerjili nükleer silah projelerini bekleyen böyle bir kaderdi. Gelecek vaat eden bir fikir uygulamak için çok zor olduğu ortaya çıktı ve bu durum bu güne kadar sürecek gibi görünüyor. Bununla birlikte, durumu eski projelerle çalışmış, ilginç bir sonuca varılabilir.
ABD ordusunun Casaba Obüs veya Prometheus gibi kavramlara hala ilgi gösterdiği görülüyor. Bu projeler üzerinde çalışmak uzun zaman önce durdu, ancak sorumlu kişiler hala tüm bilgileri ifşa etmek için acele etmiyorlar. Bu tür bir gizlilik rejiminin, gelecekte ihtiyaç duyulan teknolojilerin ve malzemelerin ortaya çıkmasından sonra gelecek vaat eden bir yöne hakim olma arzusuyla ilişkilendirilmesi mümkündür.
Son ellili yıllardan beri yaratılan projelerin, teknolojik açıdan zamanlarının ilerisinde on yıllar boyunca ortaya çıktı. Ayrıca, bilinen sınırlamalar nedeniyle hala çok gerçekçi görünmüyorlar. Gelecekteki güncel sorunların üstesinden gelebilecek misiniz? Sadece tahmin etmek için kalır. O zamana kadar, nükleer yönlü eylem silahları, gerçek umutları olmadan en ilginç konseptin belirsiz durumunu koruyacak.
Sitelerin malzemelerinde:
http://princeton.edu/
http://nv.doe.gov/
https://nationalinterest.org/
https://nextbigfuture.com/
http://atomic-skies.blogspot.com/
http://toughsf.blogspot.com/
https://secretprojects.co.uk/
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.