İnsanlığa karşı suçlara sinen kötülüğün belki de en ürkütücü yanı budur: yani son derece normal insanların normal olmayan bir normallikle akıl almaz suçlara karışabilmesi ve sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi, her şey gerçekten normalmiş gibi eski hayatlarına geri dönmeyi -yaşananları sorgulamaya bile gerek duymadan- başarabilmesidir. Dostoyevski de, Ölüler Evinden Anılar'da, bazı mahpusları betimlerken, ''Aralarında son derece neşeli, hiç düşünmeyen öyle katiller tanırdım ki, vicdanlarının onları kesinlikle rahatsız etmediğine bahse girilebilirdi.'' der.