Güncelleme tarihi: 5 Kas 2021
Bir gün iki arkadaş muhabbet ederlerken, arkadaşlardan biri şöyle bir konu atar ortaya, der ki:
“Kimsenin sana dertlerinden yakınmadığı, sürekli insanların bir şeyler hakkındaki fikirlerini dinlemek zorunda olmadan bir gün geçirdiğini hayal etsene. Harika olmaz mıydı? Ne kadar huzurlu olurdu.”
Diğer arkadaş ciddi bir ifadeyle bakarak: “Eğer gerçekten istediğin buysa böyle bir yer biliyor olabilirim. Çok katı kuralları olan bir manastır duydum. Mesela kurallardan biri, oradaki keşişlerin sessizlik yemini etmeleri ve yılda sadece iki kelime konuşmalarına izin verilmesi..’’ der.
Karamanımız böyle bir yerin gerçekten var olup olmadığını araştırmaya başlar ve arkadaşının bahsettiği manastırı bulur.
İşinden ayrılır, arkadaşlarına veda eder ve bir keşiş olarak manastırda yaşamaya gider.
Manastıra geldiğinde ilk fark ettiği şey ne kadar sessiz olduğudur.
Keşişler konuşmasalar bile bir şekilde birlikte etkili bir şekilde çalışmanın bir yolunu bulmuşlardır.
Baş keşişlerden biri acemi katılımcıya kuralları açıklar. Bizim çocuk yeminlerini ve yeni kıyafetlerini kabul ettiği andan itibaren yılda sadece iki kelime konuşmasına izin verilir.