O bir kuş gibiydi.
Ve bu kuş avını yakalamayı hedefliyordu.
Choi Han’ın vücudu yere doğru fırladı.
“Sonunda seni göreceğim, seni piç kurusu!”
Öncü gemideki Boz Ayı, Choi Han’ı gördükten sonra gözünü bile kırpmadı. Hatta Choi Han’ı bekliyormuş gibi bağırdı.
“O cılız auranla bu gemiyi yok edebileceğini mi sanıyorsun?!”
Boz Ayı’nın kendinden emin olmasının bir nedeni vardı.
Sahte Ejderha Avcısı Syrem, Henituse bölgesinden dönen tek kişiydi. Roan Krallığı ile deniz savaşından önce gönderdiği mesaja göre, Choi Han’ın aurası 2 metreyi geçemiyordu.
Bu yüzden, aurasının maksimum boyutunun birkaç katı olan bu gemiyi kesmesinin hiçbir yolu yoktu.
Her iki taraftaki çarklar dönmeye devam ettiği sürece gemi durmayacaktı.
“Yakın arkadaşlarımı öldüren Henituse piçlerini kesinlikle öldüreceğim!”
Roan Krallığı’na doğru giden gemilerde sadece Boz Ayılar vardı. Henituse bölgesine saldıran Ayılarla aynı kabiledendiler.
Çılgına dönen Boz Ayı’nın kollarındaki damarlar kollarında görünmeye başladı.
Bir kişi yerde kalırken diğeri yere düşüyordu.
Boz Ayı, Choi Han ile göz teması kurdu. Choi Han’ın sessizce bir şeyler mırıldandığını görebiliyordu.
Boz Ayı bilinçaltında Choi Han’ın dudaklarını okumaya çalıştı.
‘Ne kadar komik.’
‘Eğlenceli?’
Boz Ayı, aniden sırtından aşağı bir ürperti hissettikten sonra güverteden sıçradı.
Choi Han o anda kılıcını yatay olarak kesti.
Kılıcı, önemli miktarda güçle de olsa yavaş hareket ediyordu. Kılıç yere doğru yöneldi.
“T, Bu! Kaçın!”
Boz Ayı bilinçsizce bağırdı.
2 metre.
Siyah aura iki metreyi geçmemelidir.
Ancak, Choi Han yere vurduğu anda aura bir mızrağa dönüşmüştü.
Hiç bitmeyecek gibi görünen bir mızraktı.
Choi Han’ın parmak ucundan çıkan siyah aura aşırı derecede uzundu, sanki 2 metre uzunluğundaki yoruma gülüyormuş gibi. Daha sonra gemiyi deldi.
Baaaaaang!
Savaşın ilk patlaması patladı.
“Ç, deli!”
Boz Ayı yere indi ve şok olmuş bir ifadeyle arkasına baktı.
Kılıç gemiyi delmişti.
Gemi tam ortasından ikiye bölünmüştü. Alev Cüce kabilesi bu gemiyi ortalama büyü seviyelerinin çoğuna dayanabilecek şekilde tasarlamıştı.
Ancak böyle bir gemi ikiye bölünmüştü.
Ama bu değildi.
Ayrıca bu süreçte iki gemiyi daha imha etmişti.
“…Ne oluyor be.”
Savaş alanını bir an sessizlik doldurdu.
Boz Ayı yavaşça arkasını döndü.
“Uzun zaman oldu.”
Siyah saçlı kılıç ustasını görebiliyordu.
“Gücümü böyle bir anda kesmeyeli uzun zaman oldu.”
Bakışları Boz Ayı’ya odaklanmıştı.
Boz Ayı bilinçsizce irkildi.
“Ben, senin auranın 2 metreden uzun olamayacağını duydum-!”
Dragon Slayer yalan söylememişti.
Ancak bir metre boyunda olmanın farklı yolları da vardı.
Sadece bir metre uzunluğunda olan şeyler vardı ve sonra normalde on metre uzunluğunda olan ama bir metreye sıkıştırılmış şeyler vardı. Bir metre uzunluğunda olmanın bu iki yolu çok farklıydı.
Indomitable Alliance yanlış bilgi almıştı çünkü Dragon Slayer durumu bildirmekten çok kendini iyileştirmeye odaklanmıştı. Dragon Slayer daha sonra Cale tarafından yakalandı ve Indomitable Alliance’ın doğru bilgiyi almasına engel oldu.
‘Ne kadar komik.’
Choi Han’ın sözleri Boz Ayı’nın zihninde bir kez daha yankılandı.
Choi Han, Boz Ayı’nın hareketlerini gerçekten komik bulmuştu.
Köşe bölgelerine saldırmayı seçen taraf neden intikam peşindeydi?
Kahverengi Ayıların çoğu, yine de ejderleri patlatan Dragon Slayer tarafından öldürüldü.
Saldırganlar neden savunucuları suçluyordu?
Düşmanın istediği gibi ölmeleri mi gerekiyordu?
Savaş, bazılarının öldüğü ve bazılarının hayatta kaldığı son derece kirli bir çamur alanıydı. Choi Han, böyle bir savaş alanında herhangi bir acıma ya da sempati göstermek istemedi.
Halkımı ve ailemi korumak.
Choi Han, bu süreçte kendisinin kirlenmesi anlamına gelse bile bunu yapmak istedi.
Ooooooong.
Kara aura, sanki düşüncelerine cevap veriyormuş gibi kılıcından tekrar fırladı. Aurası mükemmel karanlığa ulaşmaktan bir adım uzaktaydı. O aura kılıcının ucu düşmana doğru yöneldi.
Musluk.
Choi Han yerden itti ve ileri doğru ateş etti.
Cale’in siparişi henüz tamamlanmamıştı.
Hala yok edilecek çok şey vardı.
* * *
Kale duvarının tepesindeki insanlar, Choi Han’ın hareketini izlerken hiçbir şey söyleyemediler.
Caro Krallığı’nın güney kulesinin tepesindeki büyücüsü, Choi Han’ı iş başında gördükten sonra söyleyecek söz bulamıyordu.
“Bir kılıç ustası gerçekten o kadar güçlü bir varoluş mu?”
Muazzam gücü, büyücünün ellerinin titremeye başlamasına neden oldu. Bakışları merkez kuleye ve kuzey kulesine yöneldi. Ancak, esas olarak İmparatorluğun kılıç ustası Duke Huten’in bulunduğu kuzey kulesine odaklandı.
Kuzey kulesinden çok uzaktaydılar, bu yüzden onu net göremiyordu. Ancak hissedebiliyordu.
Onlar da şok oldular.
O anda oldu.
“Lütfen aramayı bağlayın.”
Komutanın sesini duydu. Sonunda kendine geldi ve elindeki görüntülü iletişim cihazına baktı.
beeeeeep- beeeeep-
Veliaht Prens Valentino’dan acil bir telefon geliyordu. Çabucak aramayı bağladı ve Roan Krallığı’nın halkına baktı.
Bu sahneye alışmış gibiydiler.
Bu, tepeden tırnağa ürperti hissetmesine neden oldu.
Roan Krallığının ezici zaferini nasıl elde ettiğine dair hikayeyi hatırladı.
O hikaye doğruydu.
O zaman biz de-!’
Eli bu kez farklı bir nedenle titremeye başladı. O anda görüntülü iletişim cihazının üzerinde küçük bir ekran belirdi.
– …Komutan Cale.
Veliaht prens Valentino’ydu. Ne diyeceğini bilemiyormuş gibi görünen şaşkın ifadesi ekranda belirdi.
“Gördünüz mü majesteleri?”
Görmüştü.
Bunu çok net bir şekilde görmüştü.
Valentino cevap vermek için zar zor ağzını açmayı başardı.
– …Dük Huten bile bu şekilde delip geçmesinin onun için zor olacağını söyledi. Çoğu kılıç ustasının maksimum aura uzunluğunun yaklaşık 3 metre olduğunu söyledi.
“O tipik bir kılıç ustası değil.”
Valentino, Cale’e baktıktan sonra savaşın ağırlığını hissedebiliyordu.
“O bir kahraman.”
Sesi güven doluydu.
“Majesteleri, endişelenmenize gerek yok.”
Valentino, başlangıçta endişeyle güney kulesini aradıktan sonra şok olduğu için kendisiyle alay etti ve yanıt verdi.
– …Komutan Cale, bunu size bırakıyorum.
Sonunda Cale Henituse’nin kendisine baktığını görebildi.
“Seni hayal kırıklığına uğratmayacağım.”
Valentino telefonu kapatmadan önce güldü. Görüntülü iletişim cihazını tutan büyücü, tekrar Cale’e bakmadan önce onu kaldırdı.
Komutan güney kulesindeki herkese doğru konuşmaya başladı.
“Herkes buraya gelene kadar mümkün olduğu kadar uzun süre hayatta kalacağız.”
‘Herkes?’
Büyücünün kafası karışmış görünüyordu, ancak Cale ona bunu düşünmesi için zaman tanımadı.
“Şövalyeler, büyücüleri olası saldırılardan koruyacak. Büyücü Tugayı’na gelince…”
Cale elini kaldırdı.
“Öf.”
Büyücü ani mana akışının şokuyla kıvrıldı. Son derece şok ediciydi.
Flap, flep. Büyücü Tugayı’ndaki tüm büyücülerin cübbeleri çılgınca dalgalanıyordu. Cüppelerinin altına gizledikleri boyunlarındaki kolyeler parlamaya başladı.
“…En yüksek dereceli sihirli taşlar!”
En yüksek dereceli sihirli taşlar.
Kolyelerinin her biri, mana dolu bu sihirli mücevherlerden ikişer tane taşıyordu.
Ooooooong, ooooooong.
Büyük miktarda mananın ani hareketi havada titreşimler yarattı. Caro Krallığı’nın büyücüsü daha önce hiç bu kadar çok mana hissetmemişti.
Cale o anda ona bir şey uzattı.
“Bu sizin için.”
“Affedersin?”
Boynuna bir kolye takıldı.
Ooooooong.
Kolyesi, etrafındaki mananın titreşimine tepki veriyordu.
En yüksek dereceli sihirli taşlı bir kolye.
Caro Krallığı’nın büyücüsü, Roan Krallığı’nın kuzeydoğu bölge komutanına baktı. O dahil tüm büyücülerle konuşmaya başladı.
“Saldırı.”
Cale’in eli indirildi.
Düşmanı işaret ediyordu.
Oooooo-
Büyük bir vahşi hayvanın çığlığına benzer bir ses güneydeki kuleden çınlamaya başladı.
Büyücü Tugayının Yüzbaşı Yardımcısı yüksek sesle bağırdı.
“Larok 5!”
Tüm büyücülerin ellerinde sihir şekilleniyordu. Caro Krallığı’nın büyücüsü, büyücülerin güçlerini nasıl birleştirdiği karşısında daha da fazla şok olmuştu.
“Ne kadar süre çalıştılar?”
Birden çok kişinin manasını bir araya toplamak kolay değildi. Ancak grup en az bir yıl boyunca her gün birlikte çalışsaydı mümkün olabilirdi.
‘…Bu kadar güçlü olmalarının bir nedeni vardı.’
Caro Krallığı’nın büyücüsü sihirli taşı onun boynuna doladı.
Roan Krallığı, kimse fark etmeden gizlice güçlerini artırıyordu. Gelecekte olmasını bekledikleri bir savaşa hazırlanıyorlardı.
Büyücülerin gücü ve en yüksek dereceli büyü taşlarının sayısı bunun kanıtıydı.
“Saldırı.”
Bir araya toplanan beş mana küresi, Yardımcı Kaptan’ın emriyle ileri atıldı.
Baaaaaang!
Bir patlama daha duydular.
Müttefiklerin geri kalanı heyecanlanırken, Cale içinden düşünüyordu.
“Neden bu kadar pahalı olduklarını gösteriyorlar.”
Cale, sahip olduğu en yüksek dereceli büyü taşlarının bir kısmını veliaht prense satmıştı. O sihirli taşlar daha sonra Mage Brigade’e gitti.
“Biraz daha iyi hissediyorum.”
Aldığı parayla savaşın stresi bir nebze olsun hafifledi.
Ancak Cale, tek bir gülümseme olmadan duygusuz kaldı.
“Bu çok tuhaf.”
Cale, Koruyucu Şövalye Clopeh’nin söylediklerini hatırladı.
‘Cale-nim, Bizim tarafımız zaten iki savaş kazandığına göre, Yılmaz İttifak kesinlikle bir şeyler yapacak. Bu savaşı kaybederlerse geriye yalnızca son savaş kalır.’
Final Savaşı. Bu, Ölüm Boğazı’ndaki savaşa atıfta bulunuyordu.
Cale bu yüzden bir şeylerin ters gittiğini hissetti.
– İnsan. Bu adamlar o kadar güçlü değil! Ayı kabilesi güçlü ama kanatlarımı çırparsam uçup gidecekler!
‘Kesinlikle.’
Raon’un söylediği gibi, düşman şaşırtıcı derecede zayıftı.
Baaaaang!
Cale başını çevirdi.
Kuzey kulesi. Gayretle savaşan İmparatorluk.
Duke Huten aurasını arada bir Bears’a doğru fırlatırken, savunmak için bir diziliş kurdular. İmparatorluk çok çaba gösteriyordu.
“…Çok mu çalışıyorlar?”
Kesinlikle bir şeyler ters gidiyordu. Bir şeyler yapmış olmaları gerektiğini biliyordu.
Cale daha sonra merkez kuleye baktı.
“Kahahaha! Haydi kale duvarını yıkalım! Yok edilen gemileri yukarı tırmanmak için kullan!”
Orta büyüklükteki üç gemi merkez kuleye çarpmıştı. Merkez kulenin duvarlarının sallanmaya başladığını görebiliyordu. Üç metre boyundaki Kutup Ayısı diğer Ayılara emir verirken bedeniyle okları ve büyüyü engelliyordu.
Caro Kingdom’ın tarafı zor zamanlar geçiriyordu.
Sadece doğaldı.
Yenilmez İttifak güçlüydü. Kesinlikle zayıf değildi.
“Ama hala zayıflar?”
Henituse Kalesi’ne geldiklerinde ne kadar güçlüydüler?
Ejderler, bir kılıç ustası ve hatta Arm’ın kırmızı yıldızlarından biri vardı. Ama o zaman neden şimdi burada sadece Ayılar var?
“Bir şeyler tuhaf.”
“Affedersin?”
Yanındaki şövalye Cale’e baktı. Ancak Cale, savaş alanını baştan sona inceliyordu.
Gemilerden inen askerler, şövalyelerle birlikte ilerlemeye hazırlanıyorlardı.
Kıyıda hala birçok küçük ve orta boy gemi vardı.
O gemilerin de tekerlekleri olması gerektiğini düşündü. Ayrıca üzerlerinde bağıran çılgın Ayılar vardı.
Kaleye yalnızca yaklaşık 100 gemi hücum etmişti.
Cale, duvarlara çarpan ya da saldırmaya hazırlanmak için duran öndeki gemilere ve hâlâ arkadan onlara doğru gelen küçük gemilere baktı.
O küçük gemiler son derece hızlı bir şekilde onlara doğru geliyordu.
Baaaaaang!
Güney kulesinin yanındaki başka bir gemi imha edildi.
Cale başını çevirdi. Tüm Boz Ayılar, Choi Han’a doğru koşuyordu. Büyücüler o sırada mana küresi olan bir gemiyi yok etmeyi başardılar.
Gökyüzü şu anda gün batımından itibaren kırmızıydı.
Altında parıldayan geminin kırık parçalarını görebiliyordu.
Cale o zaman fark etti.
“…Gemilerde hiçbir şey yok!”
“Affedersin?”
diye sordu şövalye ama Cale’in ifadesi yanıt vermeden sertleşti.
Ayılar dışında gemilerde hiçbir şey yoktu.
Hiçbir anlamı yoktu.
Gemiler neden bu kadar boştu?
Cale o anda küçük gemilerin onlara doğru geldiğini görebiliyordu.
Bu noktada bir şeyi daha fark etti.
Hız kazanan bu gemilerde Ayılar yoktu.
Bu gemilerde sadece askerler vardı.
Cale’in bakışlarının o askerlere çevrildiği an buydu. Raon’un sesi kafasının içinde yankılandı.
– Zayıf insan, titriyor o askerler. Ağlıyorlar!
Cale küçük gemilerdeki düşman askerlerine baktı. Her gemide beşten az asker vardı ama hepsi ağlıyordu.
‘Neden?’
“Kahretsin.”
Aradığı cevabı aldı.
O gemilerde bir şeyler vardı.
En azından bir bombaydı.
“Görüntülü iletişim cihazı!”
“Affedersin?”
Cale, Caro Krallığı’nın büyücüsüne acilen bir emir verdi.
“Derhal beni majestelerine bağlayın!”
Küçük gemiler çok uzakta değildi.
Büyücü acilen aramayı bağlamaya başladı.
O anda oldu.
“Ahhh!”
Biri bağırmaya başladı.
Kutup Ayısıydı. Aceleyle bağırdı.
“Saldırın! Güneş tamamen batmadan kale duvarını yok edin!”
Küçük gemiler daha da hızlı bir şekilde onlara doğru koşmaya başladı.
Aynı zamanda öndeki Ayılar morali yükseltmek için bağırmaya başladı. Daha sonra hepsi kulelere doğru hücum etmeye başladı.
“Ahhh!”
“Geber! Bu kabile üyelerimizin intikamı!”
Choi Han, başlangıçta yolunu kapatmaya çalışan Ayıların kendisine doğru hücum etmeye başladığını gördükten sonra kılıcını kavradı.
Güneş batmadan bir an önce onlardan kurtulmayı planlıyordu.
Choi Han’ın ifadesi daha da soğuktu.
O anda oldu.
“…ne oluyor…?”
Choi Han şaşırmıştı.
Kaçıyorlardı.
Ona saldıracakmış gibi görünen Ayılar olabildiğince çabuk kaçıyorlardı.
O anda büyüyle güçlendirilmiş bir ses Leona Kalesi’nin tamamında duyuldu.
Tanıdık bir sesti.
Cale’di.
– Herkes kaçın! Onlar sihirli bombalar!
“Bombalar mı?”
Choi Han, kaçan Ayıların aksine çılgınca kendilerine doğru gelen küçük gemilere baktı.
‘Belki?’
Choi Han vücudunun yukarı doğru süzülmeye başladığını hissetti.
– Choi Han, insan senin için endişeleniyor. Bu yüzden seni kurtarıyorum.
Raon’un sesi Choi Han’ın zihninde yankılandı. Choi Han, ayaklarının altında hareket eden küçük gemileri görebiliyordu.
Bu gemiler kale duvarlarına doğru hücum etmeye devam ederken, gemideki düşman askerleri korku içinde titriyordu.
Cale konuşmaya başladı.
“Kalkan!”
Büyücüler hemen kalkanları etkinleştirmeye başladı.
Pat!
Arama o anda bağlandı.
– Komutan! Sihirli bomba derken neyi kastediyorsun?! O küçük gemilerin sihirli bombalar olduğunu mu söylüyorsunuz?
Veliaht Prens Valentino’nun telaşlı sesi duyulabiliyordu.
Birinin kendi askerleriyle gemilere sihirli bombalar koyacağına kim inanır?
“Fazla zamanımız yok.”
– …Anladım.
Arama kesildi. Orta ve kuzey kulelerde de kalkanlar belirmeye başladı.
Ancak Cale’in ifadesi pek iyi görünmüyordu.
Yeterli değildi.
Kalkanlar, bombalarla dolu onlarca gemiye karşı savunmaya yetmedi.
Büyütme büyüsü merkez kulede kullanıldı.
– Kale duvarlarına ulaşmadan o gemileri yok edin!
Büyü merkez kuleden fırladı ve o anda gemilere saldırdı. Elbette, Caro Krallığı’nın büyücüleri tüm gemileri engellemeye yetmedi.
Ancak bazılarını yok etmeyi başardılar.
Baaaaaang!
“Ahhh!”
“Aaaaaah!”
Gemileri patlamaya başlayınca düşman askerleri bağırmaya başladı.
Cale hızla bir emir verirken bunun olmasını izledi.
“Tüm düşman gemilerini engelleyemesek de, kalkanlarımızı güçlendirin ve onları kaleye varmadan durdurun wa-“
Ancak aniden durdu.
Raon’un sesi Cale’in zihninde duyulabiliyordu.
– … İnsan, sihirli bombaların ve diğer kokunun kokusunu alıyorum.
Baaaaaang!
Başka bir küçük gemi, Caro Krallığı’nın büyüsüyle yok edildi. Ancak arkalarındaki gemiler, ileri hücum etmeye devam ederken bunu görmezden geldi.
Ancak, Caro Krallığı’nın büyüsü durmuştu.
Raon konuşmaya devam etti.
– Bu o koku. Ölü mananın kokusu.
“…çılgın piçler.”
Sihirli bombalarla birlikte kara sıvılar havaya fırlamaya başladı.
Ölü mana, bombaların patladığı yere sızmaya başladı.
Cale başını çevirdi.
Kuzey kulesi.
İmparatorluk kulesini çevreleyen son derece sağlam bir kalkan görebiliyordu.
“O lanet olası İmparatorluk piçleri!”
Ölü mana bombaları.
Bu, İmparatorluğun Simyacılarının Çan Kulesi tarafından yaratıldı.
O bombalar Indomitable Alliance tarafından kullanılıyordu.
Cale, Clopeh’nin sesini bir kez daha hatırladı.
“Yılmaz İttifak kesinlikle bir şeyler yapacak.”
Clopeh’nin bu ölü mana bombalarından bahsettiği ‘bir şey’ miydi?
Yılmaz İttifak zafer için o kadar umutsuz muydu ki, dünyanın parmaklarını onlara doğrultmasına neden olacak bu silahı kullanmaya istekli miydi?
“Aaaaaah!”
“Aaa!”
Ölü mana ile zehirlenerek ölen düşman askerlerini görebiliyordu.
Cale kaşlarını çatmaya başladı.
Ölü mana bombalarıyla Leona Kalesi’ni yok etmeyi başarsalar bile, düşman ortaya çıkan ölü mana bölgesinden de geçemezdi. Peki, ne planlıyorlardı?
O anda oldu.
Buuuuuuuuuuu- buuuuuuuuuuu-
Kıyılardan trompet sesleri geliyordu.
Düşman askerleri gemilere geri döndü.
Düşman gemilerinden ikisi denize geri dönüyordu.
“Ha ha ha ha.”
Cale kıkırdamaya başladı.
Düşman gemileri denize doğru ilerliyordu.
Cale neler olduğunu hemen anladı.
“Kuzey kıyılarına doğru gidiyorlar.”
Sonunda Indomitable Alliance’ın ne planladığını anladı.
Caro Krallığı kuvvetlerinin çekirdeği, Leona Kalesi’nde toplandı.
Ölü manayı buraya yayıp sonra kaçarlarsa ne olur?
Castle Leona işe yaramaz hale gelirdi.
Kıyılar, kaçan Ayıların peşinden koşamayacakları şekilde ölü mana ile kaplanacaktı.
Artık burada savaşamayacaklardı.
Yüzlerce düşman gemisi ayrılsa bile, Caro Krallığı’nın tarafı buradaki ölü mana bombalarıyla uğraşırken hiçbir şey yapamayacaktı.
Yılmaz İttifak bu süre zarfında kuzey kıyılarına yönelecekti.
Gemilerin daha hızlı olup olmayacağı basit bir soruydu. Caro Krallığı’nın ölü mana bombalarıyla uğraşması ve ardından ölü mananın yayılmamasını sağlaması gereken tarafının Indomitable Alliance’ın gemileri kadar hızlı hareket etmesinin hiçbir yolu yoktu.
Kuzey kıyılarında da bazı birlikler vardı, ancak bu sayı azdı. Ayrıca, kuzey kıyılarında Caro Krallığı vatandaşları ve işletmeler için bol miktarda kaynak vardı.
“C, komutan-nim, bu ölü mana! Bundan eminim!”
Caro Krallığı şövalyesinin acil sesini duyabiliyordu. Caro Krallığı’nın şövalyesi, küçük gemilerin onlara yaklaşmasını izlerken umutsuzluğa kapıldı.
Ardından kalkana doğru baktı.
Güney kulesinin kalkanı sağlamdı.
Ölü mananın üstesinden gelebilecekmiş gibi görünmüyordu.
Kuzey kulesinin kalkanı da sağlam görünüyordu.
“Peki ya krallığımız?”
Merkez kulenin kalkanı zayıftı.
Caro Krallığı’nın büyücüleri, Roan Krallığı veya Mogoru İmparatorluğu’nun büyücüleri kadar güçlü değildi.
‘Biz ne yaptık?’
Şövalye o anda beklenmedik bir şey duydu.
“Sizi kurnaz piçler.”
Komutan Cale’in sesiydi.
Cale’in sesi şok içindeki birkaç güney kulesi askerinin kulağına ulaştı.
“Üzülmeyin.”
Askerler komutana doğru baktılar. Küçük gemiler hâlâ onlara doğru geliyordu.
Ancak şu anda küçük gemilere odaklanamadılar.
Gümüş bir ışık.
Hepsi gümüş ışığı gördü.
Paaaat.
Önlerinde gümüş bir ışık belirmeye başladı.
– Zayıf insan. Üzülmeyin! Gümüş bir kalkan da yapabilirim! Herkesi koruyabiliriz!
Gümüş ışık güney kulesini, ardından merkez kuleyi ve kuzey kulesini de sardı. Sonunda, büyük bir kalkan belirdiğinde gümüş kanatlarını açtı.
Kalkanı gümüş bir ışık çevreliyordu. Duydukları şey gümüş kalkandı.
Güney kulesinin askerleri, Yüzbaşı Yardımcısı Hilsman’ın savaştan önce söylediklerini hatırladı.
“Kalkan kırılmayacak.”
O anda, çok sayıda yüksek sesli patlama Castle Leona’nın çevresini doldurdu.
Baaang, baaang, baaang!
Küçük gemiler patladı ve siyah sıvı, yani ölü mana, sanki doluymuş gibi gümüş kalkana doğru uçmaya başladı.