Tanrı'nın gökyüzünü içtim
Kraliyet zambakını giydi
İnsanların hazinelerini çöpleyin
Ve yaşımın böyle yaşayacağını düşündüm
Ve aniden ... Rab haklı!
Nekrasov N. A. Rusya'da kime iyi yaşamak
Kraliyet zambakını giydi
İnsanların hazinelerini çöpleyin
Ve yaşımın böyle yaşayacağını düşündüm
Ve aniden ... Rab haklı!
Nekrasov N. A. Rusya'da kime iyi yaşamak
Mozaik. Zafer Geçidi. Yazarlar G. Rublev, B. Iordansky
Metro Dobryninskaya Moskova
Metro Dobryninskaya Moskova
Daha önceki makalelerinde yazdığımız gibi, Rusya uygarlığının gelişiminde kilit aşamalara adanmış, sollama gelişimine her zaman, yakalananın aşırı baskısı eşlik edecektir: kültürel, ekonomik ve askeri.
Kesin bu "samsara" sadece yetişip yetişebilir, fakat kendi "zorluklarını" oluşturmak daha önemli ve tercih edilir.
Ya da belki bu çılgın yarışa gerek yok mu? Belki de Batı başarılarının meyvelerinden direnmeden “yararlanmak” daha iyidir? Nihayetinde Columbus, daha sonra İspanyollar tarafından tamamen ortadan kaldırılan "Hindistan" yerlilerinin uyuşukluğundan etkilendi.
“Batı, diğer tüm medeniyetler üzerinde büyük ve bazen de yıkıcı bir etkiye sahip olan tek medeniyet”- Samuel Huntington'ı yazdı.
Batı teknolojisini benimseyen Rusya, Batı'ya bir medeniyet olarak dayanabildi.
Bu, Rusya'yı hemen bir saldırgan olarak tanımlamak için yeterliydi. N. Ya Danilevsky, Toynbee'nin uygarlık teorisinden çok önce bu soruna dikkat çekti. On dokuzuncu yüzyıldaki durumun karşılaştırılması. Almanya'nın küçük Danimarka'daki toprakları reddetmesi ve Polonya ayaklanmasının bastırılmasıyla, Rusya'nın keskin eleştirisi ve Almanya'ya karşı böyle bir adresin bulunmaması, Rusya'nın Avrupa'ya yabancı olduğu biri tarafından belirlenirken, bir medeniyet çatışması içinde çatışmalar var - burada bir medeniyetler çatışması var.
Elbette, bu uygarlığa dahil olan ülkeler çelişkilere sahip olabilir, örneğin, Batı dünyasındaki hegemonya için Fransa ve İngiltere’nin asırlık mücadelesi gibi, genellikle devasalar. Ancak, bu çelişkiler, örneğin 19. yüzyılda Çin’e yapılan saldırıda olduğu gibi, diğer uygarlıklarla çatışmaya gelince kayboluyor. Veya, Balkanlar'da, 1877-1878 savaşı sırasında Rusların kazandığı zaferlerin, Berlin Batı Ülkeleri Kongresi'nin kararı ile seviyelendirildiği durumda:
“Yüz bin asker ve yüz milyon ruble kaybettik ve tüm fedakarlıklarımız boşuna”. (A.M. Gorchakov).
Yani Birinci Dünya Savaşı, Batı dünyasında ve dolayısıyla bu şartlarda ve dünyanın geri kalanı üzerindeki güç için hegemonyaya verilen bir savaştı. İkinci Dünya Savaşı, en azından ana opera tiyatrosu - Büyük Vatanseverlik Savaşı çerçevesinde, iki medeniyetin savaşıydı, dolayısıyla bu iki savaşın mağdurlarında ve güçlerin gerginliğinde böyle bir fark var.
Bu nedenle, Rusya’daki komşu, teknik olarak donanımlı, batı medeniyetinden kaynaklanan bu zorluk ya da saldırganlık iki başarılı modernleşme projesine yol açtı: biri “Batılı” Peter I tarafından diğeri okurdu, pek çok okuyucunun kulağa garip geldiği gibi “Batılılar” Bolşeviklerdi.
Yukarıda yazdığımız gibi, Peter'in modernleşmesi, Rusya'nın Avrupa ve dünya siyasetinde genellikle kendi aleyhine olmak üzere tam teşekküllü bir katılımcı olmasını sağladı.
Peter'in yukarıda değinildiği gibi sorunları, Batı sanayi devrimi dönemine kadar yeterliydi.
Yüce gücün yeni bir modernizasyon gerçekleştirme konusundaki isteksizliği, Birinci Dünya Savaşı ile ülkenin bir Batı yarı kolonisi haline gelmesine ve bu savaşın sonuçlarına kimin hakim olacağı sorusuna, Batı dünyasında hegemonyaya karşı savaş: Fransız veya Alman başkentinin Rusya ile ilgili olduğuna karar verildi. Tabii ki, dış egemenliğin niteliklerine tabi.
Kontrol sistemi
Nicholas I döneminde, komşular arasında devrimci değişimlerin yaşandığı gözlerin göz önüne alındığında, Rusya yeni bir modernizasyon yapma ve Rus "emperyalist halkı" nın en önemli konusunu çözme şansı buldu: Askeri Konsey Konulu Makalesinde yazdığımız toprak ve özgürlüğü verme "Kayıp I. Kayıp modernleşme. " Ancak Nikolai Pavlovich tarafından kurulan ve bürokratik ve resmi-dekoratif, küçük polis kontrolü ve sürekli baskı sistemi olan yönetim sistemi, ülkenin modernleşmesine, özellikle de modernleşmesine katkıda bulunamadı:
“Ne garip bir cetvel bu, geniş devletini sürüyor ve verimli bir tohum ekmiyor.” (M.D. Nesselrode)
Rusya'nın kalkınmasının bir medeniyet olarak gelişmesinin kilit faktörlerine ayrılan bu döngü çerçevesinde, reform sonrası gelişimin tüm mağduriyetleri üzerinde durmayacağız, İskender II’nin “yukarıdan devriminin” ayrıntılarını listeleyeceğiz, İskender’in III. Elbette ülke ilerliyordu, ancak Medeniyet gibi gelişmesi çerçevesinde kökten yetersiz kaldı ve sadece özüne dokunmadan reformları veya karşı-reformları sadece özellikleri etkiledi.
İnhibisyonda önemli bir faktör, tam hedef belirleme eksikliği idi. “Mutlak monarşi” fikri, yalnızca yönetici sınıf için bir kurtuluş şekli ve kendi ekonomik refahı için statüko olabilir, ancak ülke için bir amaç olmayabilir. Ve bu bağlamda, şu soruyu sormak anlamsızdır: Fransa ya da İngiltere'de nasıl oldu, başka çerçevelerde örgütlenen ülkeler ve bu dönemde, yalnızca “emperyal halkları” pahasına değil, diğer uygarlıkların ve halkların sömürüsünden dolayı gelişiyorlardı. ilk etapta.
İkincisi, doğru eylemler veya reformlar bile, ülkenin gelişimi için hedefleri ve vizyonu olmayan bir yönetim sistemi bağlamında, durumu değiştiremez.
Örneğin, altın ruble “en zor para birimi” idi, ancak yurtdışına borç veren büyük ölçekli hükümet ve Rus endüstrisindeki dış sermayenin gücü, “sertliğini” hiçbir şeye düşürmedi, yalnızca Paris'te kokotok ödemesi veya Monako veya Baden kumarhanelerinde oynaması durumunda önemli kıldı. Baden.
Bu şartlar altında, reform sonrası dönemde ve özellikle Birinci Dünya Savaşı'ndan önce, modernleşme olmadığında, Batı ülkelerine kıyasla Rusya’nın gelişme hızının, bu ülkelerle arasındaki açığı daraltmamakla birlikte, geniş kitlelerin eğitim ve kültür düzeyinin düşüklüğü Batı ülkeleriyle bile resmi kaynaklarda yazılmıştır.
1913'teki sanayi üretimi bakımından Rusya düşüktü: ABD, 14,3 kez ABD, Almanya 6 kez, İngiltere 4,6 kez, Fransa 2,5 tarafından. (Lyashchenko P.I.)
Dünya ve irade.
Rusya İmparatorluğu'nun temel taşı tarım sorunudur. Soru, ülke nüfusunun% 85'i kadardı.
Bunun dışında bir yol bulmak, önerilen yönetim sistemi çerçevesinde kesinlikle imkansızdı: bu yönde hareket eden her yarım adımlı hükümet ancak durumu daha da kötüleştirdi. Önerilen tüm çözümler köylü karşıtıydı: Büyük Reform köylülerin paylaştırılmasını% 20 oranında düşürdü, geri ödeme ödemeleri köylü ekonomisinin ekonomik olasılıklarını aştı, borçlanmalara ve kitlesel yoksulluğa yol açtı: İnguşetya Cumhuriyeti'nin Avrupa kısmında, gelir 163 polisine ulaştı. tithing, ödemeler ve tithing vergileri - 164,1 polisi, örneğin, ülkenin kuzey-batısında, Novgorod eyaletinde durumun son derece olumsuz olduğu ülkenin kuzey batısında, 2,5 duş alanlarıyla, yıllık tarımdan elde edilen gelir 22 ruble idi. 50 polisi. Ve ücretlerin tutarı 32 ruble'ye eşitti. 52,5 polisi. Petersburg eyaletinin daha elverişli koşullarında, gelir ücretlere eşitti ve bu gelirin sadece tarımdan değil, aynı zamanda tuvaletin endüstrilerinden olmasına rağmen. (Kashchenko S.G., Degterev A.Ya, Raskin D.I.) İnguşetya Cumhuriyeti M.Kh. Reiter’in bu koşullarda en iyi maliye bakanı tarafından elde edilen 1874 bütçe açığının anlamı nedir?
1860’de, RI’nın Avrupa eyaletlerinde 50, 3 milyon köylü vardı ve 1900’te zaten 86,1 milyon, 4,8’in dördüncü oranından kişi başına düşen payların büyüklüğü de orantılıydı. 2,6 dec. 1900’te, ülke aşırı nüfuslandığında, tarım ekonomisti A.V.’nin belirttiği gibi, büyük toprak mülklerinin köylülere satışına yol açan birkaç kez aşan kiralar nedeniyle kapitalist rant öldürüldü. Hedefini. (Zyryanov P.N., Chayanov A.V.)
Köylüleri, ürünü basitçe piyasaya sürmek için kişisel tüketim pahasına piyasaya sürmek için zorlayan vergileri kullanan devlet, tarımda modernleşme olmadan, geçimlik çiftçiliği tahrip ediyordu.
Böylece kısır bir döngü oluştu: kapitalist rant eksikliği ve ilkel bir tarım seviyesi nedeniyle, büyük ölçekli verimli ekonomide bir düşüş ve geçimlik tarımda bir artış oldu; bu da “çiftlik” olamazdı.
Devrimden veya 1905’in yeni Pugachev bölgesinden sonra, ödemelerin alımı iptal edildi, ancak aynı zamanda, tarımcı veya daha doğrusu P.A’nın siyasi reformu başlamıştı. Modern araştırmacılar, uygulamasının 50 barışçıl yıllardan daha uzun süreceğine inanıyor. 1861 reformunun aksine, Stolypinskaya zayıf hazırlandı ve finansman tarafından desteklenmedi. Köylü dünya görüşünün temel katmanını etkilemesi, yüzyıllarca süren enstitü - köylü topluluğunun, 1905-1906'ten sonra olan bir dünyayla yüzleşmesi gerekiyordu. kategorik ve kasıtlı olarak "Rus muhafazasına" karşı çıktı.
Köylü dünyası, kitlesel köylü emirlerinde milletvekillerine yansıyan toprağın durumuna farklı baktı: tam bir siyah yeniden dağıtım. Stolypin’in reformuna göre, 1916’e göre, toplulukların topraklarının sadece% XNUM’u bireysel mülkiyete geçti, ancak yeni devrim sırasında köylülük bu durumu iptal etti. (Kara-Murza S.G.)
Tarımda ve düşük topraklarda modernleşmenin olmaması, Rusya'da ve sanayileşmede sanayi devriminin olmaması, toplumun yıkılması, yalnızca köylü kitlelerinin durumunu kötüleştirmeyecek, aynı zamanda yeni kitlesel acılara yol açacaktır.
Yirminci yüzyılın 30'sinde. kollektivite, sanayileşme ve kentleşme ile telafi edildi, nüfusun şehirlere akışı, savaş öncesi sıkıştırılmış yıllarda yapıldı ve nihayet reform sonrası barışçıl, 50 döneminde yapılmayanları uyguladı.
Yani, duruma göre 1909-1913 yıl. 1 hektar başına mineral gübreye sahibiz: Belçika - 236 kg., Almanya - 166 kg., Fransa - 57, 6 kg., Rusya - 6,9 kg. Karşılaştırılabilir ürünler sonucunda, İnguşetya Cumhuriyeti'ndeki verim, Almanya'dan 3,4 kat, Almanya'dan 2 kat, Fransa'dan XNUMX kat daha düşüktür. (Lyashenko I.P.)
Resmen, tüm görevler “yemeyeceğiz, alacağız” formülüne göre köyden “hammadde” yi yurt dışına satma amacıyla dağıtılmak üzere azaltıldı. Bu düzeyde, 1906 verilerine göre, Rus köylünün ortalama tüketimi 5 zamanlarında İngilizceden daha düşüktü. (Rus fizyolog I. Tarkhanov) Üretilen tahılın% 1911'i ağır aç 53,4 ürününe ihraç edildi ve 1913 kaydında kişi başına 472 kg yetiştirildi. Tahıl, üretimi olan ülkelerde kişi başına 500 kg'dan daha az tahıl ihraç etmemiş ancak ithal etmiştir (Kara-Murza SG).
Ülkenin kalkınmasına, sınai ve kültürel devrime ya da reforma katkıda bulunmuş olsaydı, kırsal kesimden sermaye çıkarılması haklı görülebilirdi, ancak reform sonrası elli yıl boyunca hiçbir şey yapılmadığını tekrarlayacağız. Bir ekonomist P.P. Migunov, Birinci Dünya Savaşı arifesinde, Romanov hanedanının 300 yıldönümüne adanmış resmi bir çalışmada şöyle yazdı:
“Rusya, diğer tüm kültürel devletler gibi, ekonomik ve kültürel gelişimi konusunda da büyük adımlar attı, ancak önümüzde olan diğer uluslarla yetişmek için çok çaba sarf etmesi gerekiyor.”
Sonunda, köylü gardiyanı, ancak zaten gri paltolu ve tüfekliydi. Köylülerin "köleleştirilmesi" Rusya'daki ilk iç savaş sırasında önceden belirlenmişse (Sorunlar) (1604-1613 gg.), O zaman "köleleştirmeden" son çıkış, yirminci yüzyılın yeni iç savaşı sırasında da gerçekleşti.
On dokuzuncu ve yirminci yüzyılın başlarında, hanedanın, vasat idari düzeneğin ve egemen sınıfın zorluklarla başa çıkmaması, zaman içinde modernleşmemesi ve ülkenin büyük mağdurlarına mal olan yeni modernleşme sürecinde çözülen sorunların çözümünü köşeye sıkıştırmasıydı.
İşte Gönüllülerin, taht üyelerine yazdıkları, III. Alexander, devrim tehlikesi uyarısı:
“Bu durumdan çıkmanın sadece iki yolu olabilir: ya herhangi bir infazla önlenemeyen kesinlikle kaçınılmaz bir devrim ya da insanlara yüce gücün gönüllü olarak temyiz edilmesi. Sizin için şartlar koymuyoruz. Teklifimiz sizi şaşırtmasın. ”
Mektubun sonu dikkat çekici:
“Majesteleri karar verin. Sen iki yoldan önce. Seçim sana bağlı. Ama sonra kaderimize yalnızca zihniniz ve vicdanınızın, yalnızca sizin ülkeniz için kendi saygınlığınız ve yükümlülüklerinizle Rusya'nın iyiliği ile tutarlı bir karar vermesini rica ediyoruz. ”
Bir ülkeyi ve özellikle de Rusya gibi bir ülkeyi yönetme sorunu genellikle ilk kişiyle bağlantılıdır: devrimciler devrim yapmaz, hükümet tarafından L.N. Kalın.
Ve bu durum ondokuzuncu yüzyıldaki krallar içindi ve taht için II. İskender ve III veya II. Nikolaos olarak hazırlanıp hazırlanmadıkları ya da II. Nikolaos gibi hazırlanmaları önemli değildir. Çar, Nicholas I. ve Alexander III gibi günlerce çalıştı mı? veya sadece Alexander II veya Nicholas II gibi “çalışma saatleri” sırasında. Fakat hepsi sadece hizmeti, rutin, günlük, bazıları için daha ağır, daha iyisi, daha kötüsü, ancak daha fazlasını yapmadı. Ülkenin daha ileriye taşıyabilecek bir lidere ihtiyacı vardı, yeni bir yönetim ve geliştirme sistemi yarattı. asıl tezgahtar, imparatora dışa benzese de. Bu, son Romanovlar dönemini ve ülke için, sonunda ve hanedan için yaşanan trajediyi yönetme sorunudur.
Bolşevikler bu sorunları ülke için diğer daha korkunç koşullarda çözmek zorunda kaldılar. Bolşevikler de Stolypin gibi yirmi yıl sakin bir şekilde talep etmediler ki, "bu dün yapılmalıydı", "aksi halde ezecekler" diye bir zaman olmadığını anlıyorum. S. Huntington yazdı:
“Marksizmin iktidara yükselişi, önce Rusya'da, sonra Çin ve Vietnam'da, Avrupa uluslararası sisteminden Avrupa çoklu uygarlık sonrası sisteme ayrılmanın ilk aşamasıydı… Lenin. Mao ve Ho Chi Minh, Batı'nın gücüne meydan okumak, halklarını harekete geçirmek ve ulusal kimliklerini ve özerkliklerini Batı'ya karşı onaylamak için [Marksist teori - VE anlamına gelir] kendilerine uyarladı. ”
Yeni modernleşme ... ve sadece
Gördüğümüz gibi, modernizasyon projesine ek olarak, daha fazlasını da yarattılar.
Rus Komünistleri, Batı medeniyeti için, Türk tehdidi veya İslam medeniyetinden bu yana kendileri olmayan “zorluklar” oluşturmaya başlayan bir yapı yaptılar.
Komünist fikirler: sömürüsüz bir dünya, sömürgesiz bir dünya, halklar arasında eşdeğer bir değiş tokuş, sonunda bu fikir-zorlukların “dünya barışı”, elbette, “ingilizlerin gerçekten bir bulldogu andıran Batı dünyası” tasmasını koparıyorum. "
Bu İngiltere ve diğer büyük Avrupa ülkelerinden aşağı değildi: onlardan biri, sonunda Almanya, "güneşin içindeki yeri" arayışında nihayet yirminci yüzyılın 30-lerine düştü.
Bu "zorluklar", Çin'den Amerika'ya ulusal kurtuluş hareketlerinin çoğunluğundan, Batı ülkelerinin doğrudan veya dolaylı sömürge boyunduruğu altındaki halklardan büyük bir tepki aldı. Bu değerlendirme ile ilgili değil: iyi ya da kötü, "biz kendilerini sosyalizmin bağlıları olarak ilan edenlerle arkadaşız, ama aslında değildik." Bu şarkı sözleri.
A. Blok, zekice sezgisel bir şekilde, bir felaketin ortasında, “yabancılar, kuzeyin pusları dibe gittiğinde, enkaz ve teneke kutuların nasıl gittiği” ne zaman dünyaya yeni bir “meydan okuma” nın özünü yakaladı:
Bize gel
Savaşın korkularından
Barışçıl kucaklamaya gel!
Çok geç değil - eski kılıç kılıflı
Yoldaşlar! Biz olacağız - kardeşler!
Evet, ve bu şarkı sözleri, fakat pratikte ilk defa Rus uygarlığı hikayeler Batı'ya meydan okudu ya da askeri anlamda inisiyatifi ele geçirdi. Daha önce olmayanlar, özellikle Rus medeniyetinin tarihindeki Sovyet gücünden sonra.
Sovyet Rusya, dünyayı ele geçiren medeniyet için yaratıcı bir tehdit haline geldi. L. Feuchwanger'in açıkladığı gibi:
“Bütün kalbinizle söyleyebileceğiniz bir çalışmayı görmek, Batı'nın kusurundan sonra ne kadar güzel: evet, evet, evet!”
Bunu açıkça anladığımızda, Rusya'nın kavramsal saldırganlığı efsanesi Batı'da canlandı. II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra bile, SSCB ülkenin Avrupa bölümünü harabelerden kaldırmak zorunda kaldığında, Doğu Avrupa ülkelerini besledi, ikincisini kendi nüfusundan on yıllarca koparıp, halkın eski demokrasilerini işgal etmeye çalıştığını, işgalci birliği suçladığını, eski Avrupalı müttefiklerini ilan etmeye çalıştığını söyledi. dünyaya yeni tehdidi:
"Batı mitolojisi, komünist dünyaya herhangi bir gezegenle aynı derecede eşitlik atfetmektedir: SSCB, Dünya ile Mars arasında bir dünyadır."(Bart R.)
SSCB'den gelen askeri tehdit, Batı siyasetçilerinin ya da hedeflenen propagandaların hayali imgeleminin bir ürünüdür, Batı bilimsel tarihçesinde ise XX. Yüzyılın 70’inden bu yana tanınmaktadır.
“Sovyetler Birliği'nin, dünya egemenliğinin fethi için bir usta plan peşinde koşarken, resmi batının kabul etmediği veya anlamadığı yerel ve savunma niteliğindeki düşüncelerden dolayı hareket etti” dedi.(Schlesinger A. Jr.)
Sorun aynıydı: Sovyetler Ülkesi, gündemini Batı'ya dayatabiliyordu: meydan okuması daha önemli bir tehdit silâh - “çağrı” gerektiren bir çağrı -
“... bugün iki faktör var, A. Toynbee, komünizmin lehine konuşarak, birincisi, bir Batı yaşam tarzını tanıtmak için önceki girişimlerdeki hayal kırıklığının ve ikinci olarak, hızlı nüfus artışı ile gıdaların arasındaki farkın ... Çinliler laik bir Batı medeniyetinin bir versiyonudur, onlara teknolojiyle birlikte komünizm sunan, onlara en azından bir miktar ekmek, ister siyah isterse bayat olsa, tüketime uygun, onunla olduğu için erzhit tahıl insanları yaşayamaz onsuz manevi gıda,. "
Sovyetlerin kültürel devrim, ücretsiz tıp, ücretsiz eğitim, ücretsiz konut gibi basamakları tamamen insanlık tarihinde atılmıştı ve bu, Batı’ya kıyasla, medeniyetler çatışmasından geçen son derece düşük bir maddi refah seviyesine sahip "tek bir ülkede" yapıldı. 1941-1945gg: Batı kültürünün insanları, SSCB topraklarında Meksika’da fetihçi olarak davrandıklarında.
XX yüzyılın 70'unun başından başlayarak, bir sonraki makalede sorunlar hakkında konuşacağız ve bu yol boyunca kayacağız.
Yavaş yavaş, 20. yüzyılın 60'inden, SSCB, filozof G. Marcuse'un belirttiği gibi ekonomik zorlukları formüle etmeye başladı:
“Toplam yönetim sayesinde, Sovyet sistemindeki otomasyon, belirli bir teknik seviyeye ulaştığında durdurulamaz bir hızla gidebilir. Batı dünyasının uluslararası rekabet içindeki pozisyonlarına yönelik bu tehdit, üretim sürecinin rasyonelleşmesini hızlandırıyor ... ”
Ve işte yönetim gurusu Lee Yakkok, 80’lerin başlarında yazdığı şey:
“Sovyetler Birliği ve Japonya, ülkelerindeki teknolojik bilgi seviyesini arttırmak için çok çaba sarf ediyor, ancak bunlara ayak uyduramıyoruz.”
Fikirlerin tanıtımında iddialılık yaratan Bolşevik veya Sovyet sistemi, daha az agresif bir iç içerikli toplumun uluslararası arenada rekabet edebildiği, sivrisinek ısırıklarından ziyade sistem zorlukları yaratan, korkuluk veya kırbaçlanan bir çocuk olarak ideal bir formüldür.
Devam edecek ...