‘Rebecca’, çalışmaları bazen ‘postmodernist’ (tamamen rahat olmadığı, ancak kabul ettiği bir etiket) ve bazen de ‘üstkurmaca’ olarak etiketlenen Amerikalı yazar Donald Barthelme’nin (1931-89) kısa öyküsüdür. (daha az mutlu olduğu bir etiket).
kategorisinde yayınlandı New Yorklu 1975’te ‘Rebecca’ aşk, kabul, görünüm ve kimlik ve diğer temalar hakkında kısa bir hikaye. Ancak, hikayenin ve temalarının bir analizini sunmadan önce, hikayenin olay örgüsünü özetlemek için kısa bir girişimde bulunalım.
‘Rebecca’: olay örgüsü özeti
Hikaye, üçüncü şahıs anlatıcının bize Rebecca Lizard adında bir kadının ‘çirkin’ ve ‘sürüngen’ olan soyadını değiştirmek için yasal izin almaya çalıştığını söylemesiyle başlar. Ancak yargıç onun isteğini reddeder, bu yüzden Lizard soyadına takılıp kalır.
Bir öğretmen olan Rebecca, Hilda adında başka bir kadınla ilişki içindedir ve birlikte yaşarlar. Cildinin hafif yeşilimsi bir tonu olduğundan (soyadınız Kertenkele olduğunda bu iki kat talihsizlik) olduğundan, cildinin tedavi edilmesi konusunda çok sayıda dermatoloğa danıştı. Bununla birlikte, gördüğü uzun bir dermatolog dizisinin sonuncusu, diğerlerinin ona söylediklerini anlattı: yeşilimsi cildi hakkında yapılacak hiçbir şey yok.
Eve geldiğinde adını veya ten rengini değiştirmediği için üzülüyor. Kafasını fırına sokarak kendini öldürmeyi bile düşünüyor, ancak elektrikli (gazlı değil) fırını olduğu için bu bile yapılamıyor.
Hilda eve geç geldiğinde, Rebecca ona nerede olduğunu sorar ve Hilda ona Stephanie adında bir kadınla içki içtiğini söyler. Rebecca kıskanır ve Hilda’nın onu artık sevmediğinden endişelenir. Ancak Hilda, Stephanie’yi sıkıcı bulduğunu ve onunla bu şekilde ilgilenmediğini söyler.
Yine de, bundan kısa bir süre sonra Hilda, Rebecca’nın hafif yeşilimsi ten renginden hoşlanmadığını itiraf ediyor. Onu sevmesine rağmen yeşilliğini sevmiyor. Rebecca sarhoş olur ve Hilda söyledikleri için özür dilediğinde, Rebecca ona yeşilliğini sevdiğini söylediğini hatırlatır. O zaman yalan mı söylüyordu? Hilda yalan söylemediğini söylüyor: yaptı eşinin ilk tanıştıklarında yeşilimsi ten rengini seviyor, ama artık değil.
Hilda, Rebecca’ya onu sevebileceğine dair güvence vermeye çalıştığında işleri daha da kötüleştirir. rağmen onun görünüşü. Akşam yemeğine otururlar ve anlatıcı, insan sevgisinin doğasını göz önünde bulundurarak hikayeyi bitirir.
‘Rebecca’: analiz
‘Rebecca’yı nasıl analiz etmeliyiz? Bir tür alegorik mesaj aramak, belki de Rebecca’nın ‘yeşilimsi’ görünümünü başka bir ten renginin (Siyah, Hispanik, Çin, Japon veya başka bir şey) kurnazca gerçeküstü bir sembol olarak görmek cezbedicidir. Rebecca’nın adı göz önüne alındığında, hikayeye alternatif olarak Yahudilik ve Yahudi halkının karşılaştığı zulüm hakkında da bakılabilir.
Ancak Barthelme’nin öyküsünün böyle bir yorumu yalnızca indirgemeci olmakla kalmaz, aynı zamanda onun özgür sürrealizmine karşı da kördür. Rebecca sözde yeşilimsi olmak. Yeşilimsilik başka bir şeyin yerine geçmez, ‘Kertenkele’nin başka bir ismin kodu olarak yorumlanmasından daha fazlası değildir. Adı Kertenkele ve cildinde nadir görülen ve tedavi edilemez bir rahatsızlık var ve bu da onu biraz yeşil yapıyor. ya biri bu sıkıntılar talihsiz olurdu; Kertenkelelerin yeşilliği ve her iki özellikte de gizli olan çirkinlik göz önüne alındığında, Rebecca onların kendisinde örtüşmesi konusunda iki kat şanssızdır.
‘Rebecca’, Donald Barthelme’nin ‘Okul’ (kesinlikle onun imzası olan eseri) veya ‘ gibi daha ünlü hikayeleriyle karşılaştırıldığında çok fazla eleştirel yorum almadı.Hint Ayaklanması‘. Ama üzerinde Edebi Merkez, Emily Temple, Barthelme’nin bu hikayede uyguladığı zekice ve sıradışı anlatı tekniğini hassas bir şekilde ortaya çıkararak, ayrıntılar için ince ve adli bir gözle hikayeyi gözden geçirdi. Ne de olsa, hikayeyi okurken, üçüncü şahıs anlatıcının özellikle hikayenin ikinci yarısında Rebecca ve Hilda birlikteyken yaptığı garip ünlemleri kaydetmeden edemiyoruz.
İki kadının tartıştığı konuyla ilgili neredeyse minyatür dersler veya denemeler olan bu ara konuşmalardan ne anlamalıyız? Barthelme’nin alışılmadık yaklaşımına burada yaklaşmanın olası bir yolu, onları Rebecca’nın kendi düşüncelerinin bir tür ventrilokasyonu olarak görmektir. Temple’ın da gözlemlediği gibi, hikayenin ilk cümlesinden itibaren, anlatı sesi ile Rebecca Lizard’ın kendi görüşleri arasında bir yakınlık vardır: soyadına eklenen ‘çirkin’ ve ‘tamamen kabul edilemez’ yaftaları kulağa onun bir ifadesi gibi geliyor. Rebecca’nın kendi görüşleri (sonuçta, hikayenin başında ‘kabul edilemez’ soyadından kurtulmak için yasal izin istiyor), özellikle de ‘kabul edilemez’ olarak nitelendirilen ‘tamamen’ yoğunlaştırıcı ile.
Bu, kişisel olmayan bir üçüncü şahıs anlatıcının sözlerinin, hikayenin karakterlerinden birinin sözleriyle (konuşulan veya sadece düşünülen) birleştiği anlatı aracı olan bir serbest dolaylı konuşma biçimidir. Ama Barthelme bu tekniği ‘Rebecca’da bir adım daha ileri götürüyor. Temple’ın hikayeye ilişkin analizinde gözlemlediği gibi, anlatıcının mahkeme salonundan çıkarken Rebecca’ya seslenen ‘aptal’a söylediği keskin sözler, anlatıcının Rebecca’ya büyük ölçüde sempati duyduğunu gösterir ve daha da ileri gidebilir ve Barthelme’nin onu önerebiliriz. bize aşırıya kaçan ücretsiz dolaylı konuşma veriyor.
Anlatıcı, hikayenin sonunda Rebecca ve Hilda’nın tartışmasını anlatarak, sarhoşluktan ne olduğuna kadar her şey hakkında fikir yürütür. Hayvan Yaşamının Larousse Ansiklopedisi Kertenkeleler hakkında söylemek gerekirse, bu anları Rebecca’nın kendi iç monologunun daha aşırı bir versiyonu olarak görebiliriz: O, durumdan uzaklaşmaya çalışıyor ve bu yanlar, kendi yarış düşüncelerine dair bir içgörü olarak görülebilir (yine de, oldukça inanılmaz ve gerçeküstü bir şekilde) sevgilisiyle arasındaki tırmanan tartışmayla başa çıkmaya çalışırken. Başka bir deyişle, bir kaçınma taktiğidir.
O halde bu anlar bize Rebecca’nın kendine, Hilda’ya ve özellikle Hilda’nın tutumuna karşı gelişen tavrı hakkında bir fikir veriyor. karşı Rebeka. Kendimizi nasıl gördüğümüz çoğu zaman başkalarının bizi nasıl gördüğüne bağlıdır. Anlatıcının bizi küçük bilgi dökümleri veya ileri sürülen fikirlerle adeta hikayeden çıkardığı bu anlar, Rebecca’nın içsel bilgi veya biliş ile Hilda gibi diğerlerinin onu nasıl gördüğüne ve bildiğine dair sürekli duygusu arasındaki huzursuz geçişini yansıtıyor. o.
O halde, son tahlilde, ‘Rebecca’, güzelliği biraz olağandışı bir ‘genetik anomali’ tarafından yumuşatılmış şanssız bir kadın hakkında bir hikaye ve soyadı söz konusu olduğunda talihsiz bir şans parçası olarak görülebilir. Kendimizle ilgili bu içsel ayrıntıları değiştirmeye çalışmalı mıyız yoksa onları kabul etmeli miyiz? Ya etrafımızdakiler onları kabul edemezse, örneğin Hilda’nın sevgilisinin yeşilimsi renk tonunu ters bulduğunu itiraf etmesi gibi?
Basmakalıp bir alana düşme riskini göze almak için aşk, sevdiklerimizde, özellikle de kontrolleri dışında kalan küçük kusurları kabul etmekle ilgilidir. Ve ‘aşk’, son cümlenin açıkça ortaya koyduğu gibi, hikaye için açıkça önemli bir temadır: ve aşk, anlatıcının sözleriyle, tüyler ürperticidir. ve altın, güzel ve kaba. Belki de kolay ve zor?
İlişkili
Kaynak : https://interestingliterature.com/2022/05/donald-barthelme-rebecca-summary-analysis/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=donald-barthelme-rebecca-summary-analysis