Ey mutsuzlar! Kardeşlerinizi boğazlıyorlar, göz yumuyorsunuz. Çığlıklar duyuluyor ama siz susuyorsunuz. Aramızda dolaşıp kurbanını seçiyor zorbanın teki, sessiz kalırsak bize dokunmaz diyorsunuz. Bok yiyorsunuz! Ne tuhaf yer burası, sizler nasıl insanlarsınız? Haksızlık varsa bir yerde eğer, ayaklanmalı insan. Ayaklanma olmuyorsa batsın o şehir yerin dibine! Yansın bitsin, kül olsun karanlıklar basmadan!..
Ey Dicle, Ey Bağdat, Ey Şam! Ey Fırat, Ey İstanbul, Ey Diyarbakır! Ey Nil, Ey Mısır! Ey aydınlık şehir Medine, nerede senin, kelimeleriyle, ürpertili sesleriyle, insanlığı, balrengi bir insanüstüler bölgesine, ilhamın yüce dünyasına çeken şairlerin?
Ey Dicle, Ey Bağdat, Ey Şam! Ey Fırat, Ey İstanbul, Ey Diyarbakır! Ey Nil, Ey Mısır! Ey aydınlık şehir Medine, nerede senin, kelimeleriyle, ürpertili sesleriyle, insanlığı, balrengi bir insanüstüler bölgesine, ilhamın yüce dünyasına çeken şairlerin?
Makedonya'lı Philippus'un oğlu kral İskender'in, ölümü sırasında annesini teselli ederken yaptığı gibi, kendimiz için büyük bir teselli gücü sağlamış oluruz. İskender, annesine gönderdiği mektupta şunları yazmıştı; “Ey İskender'in annesi! Düşünceme göre oluşma ve bozulma kanunlarına bağlı olan her şey fanidir. Senin oğlun kendisine kimi kralların değersiz ahlakını layık görecek değildir. Sen de kendini bu kralların annelerinin değersiz huylarını layık görmemelisin. İskender'in ölüm haberini alır almaz büyük bir şehir kurulmasını emret; ardından Afrika, Avrupa ve Asya'nın bütün şehirlerinden insanların matem törenin yapılacağı muayyen bir günde senin huzurunda toplanmaları için elçiler gönder. O gün insanların yiyip içmek eğlenmek için toplanacakları bir gün olsun. Ayrıca ömründe herhangi bir musibete uğramış olanların senin bu davetine katılamayacaklarının da halka duyurulmasını emret ki, böylece, başka insanların mateminde hüzün yaşanırken İskender'in matemi sürurla geçirilsin.” Annesi bu emri ilan ettiğinde belirtilen vakitte hiçbir insan gelmedi, bunun üzerine kadın: - Neden önceden duyurduğumuz halde bu insanlar buyruğumuza uymadılar? deyince kendisine şu cevap verildi: - Siz, herhangi bir musibet uğramış olanların bu toplantıya katılmamalarını emretmiştiniz, musibete uğramamış hiçbir insan bulunamadığından kimse davete icabet edemedi.
O zaman İskender'in annesi şöyle dedi: “Ey İskender senin son günlerin ilk günlerine (matem günlerini yaşadığı günlere) ne kadar da uygun düştü! Demek ki, senin ölümün yüzünden uğradığım musibetten dolayı beni en mükemmel bir şekilde teselli etmek istemişsin. Gerçekten anladım ki ilk musibete uğrayan ben olmadığım gibi musibet sadece tek bir kişinin başına gelen bir olayda değilmiş!”