herhangi bir zamanda herhangi bir gelişememiş ülkenin başkentinde, bir anne ve bir çocuk “halk otobüsüne” bindiler. anne kadın, tıbbın türlü imkanlarını kullanarak geç de olsa güç de olsa “sahip olduğu” çocuğunu gözünden sakındığı için çocuğu sıkmak pahasına da olsa bırakmadı elini; otobüse bindiler, biletlerini aldılar ve otobüsün orta kısmındaki boşluğa ilerleyip ayakta da olsa kendilerine bir yer açtılar. şanslıydılar aslında, pencere kenarında bir yer bulup demirlere tutunarak yolun keyfini(!) çıkarmaya başladılar.
kız çocuk, okumayı yeni öğrenmiş herhalde, her gördüğü yazıyı okumaya çalışıyor kafasını demire ve pencereye dayayıp etrafı izlerken. anne kadın da yardımcı oluyor ona, okuyamadığı kelimelerde ipucu veriyor. “dee-niiz…” diye başladı çocuk ama ortadaki neydi? ne olabilirdi ki? işte annesi de sanki beynini okumuştu, “denizde ne olur?” diye soruyor. denizde ne olur ki? denizkızı olur, balık olur, balina olur, dalga olur, gemi olur, mavi olur.. başka? başka mı?
anne kadın, yanlarındaki birkaç kişinin yüzlerine yapıştırdıkları zoraki gülümsemelerle onları izlediğini fark edince tatlı sert bir havayla üsteler: “başka? deniz kuvvetleri olur kızım!” gülüşmeler, çocuğun saçını okşamalar..
en büyük anarşistler çocuklardır ve onların dili temizdir. denizde “kuvvet” gibi saçmalıklar ancak büyüklerin aklına gelir..