Spor yolunu çok seviyorum ve artistik patenle takıntılıyım. (Evet, fotoğraftaki benim, seksi diz çorapları ve çok küçük tulumları var. Rica ederim.)
Garip, biliyorum ki, benim bu saplantılı patenle, ama açıklamama izin ver. Küçük bir çocukken, aynı zamanda inanılmaz derecede enerjik ve garip bir şekilde atletiktim. Bu, herhangi bir tomurcuklanan Olimpiyat umutlu için iyi bir kombinasyon değildir. Her sporu idare etmeye çalıştım, her biri sahip olduğumdan daha uzun. Örneğin, paten yaparken (ve tüm arkadaşlarım hokey oynuyorlardı), DNA'mın kendiliğinden değişeceğine ve bunun asılmasını sağlayacağına dua ettim. Lanet olası üçlü Axel ve Lutz! Birçok küçük çocuk gibi, Amerika'yı temsil etmek, Olimpiyatlarda yarışmak ve madalya kazanmak gibi hayallerim vardı. Hatta olimpiyatlarla ilgili hayallerimde bile hayal kurardım. Bir kez tıraş olmak için yaşlandığım zaman, Olimpiyatlı bir patenci ya da yüksek atlamacı ya da okçu ya da masa tenisi şampiyonu olmayacağımı fark edebilecek kadar yaşlıydım.
Ne yaptım, podyumda yerimi bitirmek ya da bitiş çizgisini geçmek ya da Olimpiyat Meşalesi gibi hiçbir kanser hücresi yokken tam vücut taramamı görmekti.
Kanser teşhisi konduğunda, bakıcılarımın delegelerinin hepsinin bir tür hayat kurtarıcı tavsiyesi vardı. Bunu yiyin, okuyun, burada dua edin…
kendinize bir lavman verin! Beynim inanılmaz bakım yapan birçok insandan çok sayıda tavsiyeye aşırı yüklendi, çünkü çoğu herkes kanser kırma sürecinin bir parçası olmak istiyor, anladım. Ancak benim bakış açımdan, her uyanık anıma nüfuzlu ve nüfuz eden kontrol dışı hisler çıldırmış görünüyordu. İstenmeyen "kürleri" kütüphanesinde karıştırın ve hepsini denemek için zihinsel ve mantıksal olarak imkansız. Ya da hepsini dinle.
Bunu söylediğimde, kontrol edilemeyen kontrolü kontrol etmemde bana yardımcı olan şey, vücudumun içinde yok edilen kanseri canlandırmaktı. Zihin-beden bağlantısının aktif hale getirilebileceği birçok farklı yol var ve bu onlardan biri. Derin ve eşit bir şekilde nefes alıp, nefes alıp verdiğim gibi, vücudumun hücrelerine nüfuz eden oksijen temizleme gücünü ve sonra da soluduğum karbondioksit atığını serbest bırakıyorum.
Günlük olarak dolaştığım birkaç tuhaf rutinlerim var: Küçük kar fırtınası yapan küçük Fraggle Rock Doozers'ı canlandırıyorum ve kanser hücrelerini vücudumdan dışarı itiyorum. Güzel Bayan Pac-man'in tüm küçük kanser noktalarını tıkayan damarlarıma yakınlaştığını ve bir sonraki seviyeye çıkmamı sağladığını merak ediyorum. Gördüğüm en sakin manzara, bir kameranın merceği gibi açılan taç çakradır (başınızın üstünde). Güçlü saf beyaz ve yeşil şifa ışınlarının taç çakranıza aktığını, kan dolaşımım içine girdiğimi, damarlarımdan geçirerek tüm hücrelerimin hücrelerine nüfuz ettiğini ve sağlıklı hücreleri besleyerek sağlıksız olanları yok ederek daha iyi performans gösterebileceğini düşünürdüm. Ben doktor değilim, ama eminim ki bu saf bilim olarak kabul edilir, değil mi?
Son olarak, zafer sahnelerimi görselleştirirken, bu sözleri yüksek sesle söylerim. Arkadaşım Alfredo'yu ezici arkadaşım, bu rahatlatıcı cümleleri el yazdı ve bana iletti. Bu sözlere ve gerçekten ne anlama geldiğine odaklandım.
Her gün ve her şekilde daha iyi ve daha iyiye gidiyorum.
Bugün dünden daha güçlüyüm, ama yarın olacağım kadar güçlü değil.
İyileşeceğim.
İyileşiyorum.
İyileştim.
Ben kanserim özgürüm; Şimdi ve sonsuza kadar.