Zenginlerin fakirlerden daha fazla toplam vergi (yüzde cinsinden değil) ödemesi adil değil mi?
Zenginlerin gelir vergisinde neden fakirlere oranla daha fazla ödeme yapması gerektiğine dair yüreklendirici bir etik argüman var mı? Bu tartışmanın amaçlarına göre, “zenginlerin” yasal olarak ya zenginliklerini ya zor iş ya da düz şansla kazandığını varsayalım.
Burada, belirli bir gelir yüzdesi yerine ödenen (para cinsinden ölçülen) gelir vergisinin mutlak tutarına atıfta bulunuyorum.
Muhtemelen her iki birey de yerel, eyalet ve federal hükümetlerden (yollar, eğitim, polis ve askeri koruma vs.) karşılaştırılabilir miktarda kamu kaynağı kullanmaktadır. Her iki bireye de seçimlerde tek bir oy verilir. Ancak milyarder vergilerde çok daha fazla katkıda bulunuyor.
Tartışmanız zayıf, çünkü bir milyarder asgari ücretli bir işçinin sahip olduğu aynı miktarda kamu kaynağını kullanıyorsa yanlıştır:
Her şeyden önce, hükümetin, asgari ücretli işçiyi ve ailesini korumaktan çok milyarderlerin çok sayıda varlığını (mülk, fon vb.) korumak için daha fazla kaynak kullanması gerekecektir.
Milyoner, onun için çalışan çok sayıda insanın emeğinden ve becerisinden yararlanır. Bu insanların çoğunun devlet tarafından ödenen kamu eğitimleri vardı ve devlet tarafından ödenen sosyal hizmetlerden yararlanıyorlardı. Milyoner için yaptıkları işi yapamayacakları devletler.
Milyoner, faaliyetleri sırasında daha çok kamu hizmetlerini kullanıyor (bu nedenle daha fazla yol kullanıyor, daha fazla atık üretiyor, hükümete daha fazla maliyet ve bürokratik faaliyetler vb.).
Adalet meselesini bir kenara bırakarak, genel halkın sağlıklı, iyi eğitimli ve geçimlerini ve ailelerini güvende hissetmesi milyarderlerin çıkarınadır. Eğer işçi sınıfı kendini zor ve parasız bulursa, milyarderlerin ürettiği malları periyodik ekonomik krizlere yol açacak şekilde satın alamayacaklar. Bu, bom-büstü döngüsü olarak bilinir.
Adalet ve adalet bakış açısından bakıldığında, toplumun refahına hiçbir katkıda bulunmadan katkıda bulunamayan insanlar vardır: kimsesizler, engelliler, vb ... Birileri bu insanlarla ilgilenmek zorundadır. Hayatta en şanslı olanların (milyarderler) en az şanslı olanlara bakmak için en fazla sorumluluk üstlendikleri adildir.
John Rawls, bu soruları genel olarak, Adalet Olarak Adaleti teorisinde ele alır. Bu fikirleri "Adalet Teorisi" adlı kitabında tartıştı, ancak John Rawls ile ilgili SEP makalesini alıntılayacağım:
Bu adaletli adalet fikirleri adaletli olarak iki adalet ilkesinde ifade edilir:
İlk Prensip : Her bir kişi, eşit temel özgürlükler için tamamen uygun bir plan için, aynı şema herkes için aynı özgürlük şemasına uygun olan, aynı haklı bir iddiaya sahiptir;
İkinci İlke : Sosyal ve ekonomik eşitsizlikler, iki koşulu karşılamalıdır: Bunlar, fırsat eşitliği koşulları altında, herkese açık olan ofislere ve pozisyonlara bağlanmalıdır;
Toplumun en az avantajlı üyelerinin en büyük yararına olacaklardır ( farklılık ilkesi ). (JF, 42–43)
Sorunuzla en alakalı olan fark ilkesidir. Rawls tarafından "Adalet Teorisi" nde belirtildiği gibi:
Fark prensibi, örneğin, daha avantajlı olanın daha yüksek beklentilerinin, en az avantajlı olanların beklentilerine katkıda bulunmasını gerektirir. Bölüm II, Bölüm 16, pg. 95
SEP makalesinde daha aşağı, fark ilkesinin ayrıntılı bir açıklamasıdır:
İkinci ilkenin ikinci kısmı, zenginlik ve gelir dağılımını düzenleyen fark ilkesidir. Bu mal eşitsizlikleri daha büyük bir toplam ürün üretebilir: Daha yüksek ücretler, örneğin eğitim ve eğitim maliyetlerini kapsayabilir ve daha fazla talep edilen işleri doldurmaya yönelik teşvikler sağlayabilir. Farklılık ilkesi, sosyal kurumların, servetin ve gelirlerin eşitsizliğinin, en kötüsü olacak olanların lehine çalışacak şekilde düzenlenmesini gerektirmektedir. Fark ilkesi, yani finansal eşitsizliklerin, herkesin avantajına ve özellikle avantajlı olanların en büyük avantajına sahip olmasını gerektirir.
John Rawls'un farklılık prensibi, Adalet Olarak Adalet, toplumdaki daha az şanslılığa yardım etmek için en büyük gelire sahip olanların kamu kurumlarına en çok katkıda bulunmasını gerektirir. Eşitsizlik, yalnızca en az şanslı olduğu sürece kabul edilebilir.
Muhtemelen her iki birey de yerel, eyalet ve federal hükümetlerden (yollar, eğitim, polis ve askeri koruma, vb.) karşılaştırılabilir miktarda kamu kaynağı kullanmaktadır.
Bu açıkça yanlıştır.
Bir araca sahip olmayı başarabilen biri yollardan yararlanırken, bunu yapamayan biri yapmaz. Bir taşımacılık şirketi, elbette, bu bireylerden çok daha fazla fayda sağlayacak ve muhtemelen daha varlıklı bir kişiye (veya bir grup insana) ait olacaktır.
Aynı eğitimden de söz edilebilir. İstediğiniz ABD'de, eğitim finansmanı orantısız olarak toplumun daha varlıklı üyelerine fayda sağlar (bir topluluk kolajının kalitesini özel bir kolejle karşılaştırır ve daha sonra öğrenim ücretlerini karşılaştırır).
Ayrıca, en değerli mülkleri olanların aktif bir polis gücünden en fazla yararlandığını da gözlemleyebiliriz. Fakirden çalmak oldukça anlamsız.
Ancak pratik yanıtı, bu kullanımların nicelleştirilmesi zor olduğundan, bunun yerine daha pragmatik bir yaklaşıma yöneliyoruz: Vergi, insanların ne kullandığını değil, neyi karşılayabileceğine dayalı. Bu, beklediğinizden daha iyi bir kullanım yaklaşımıdır, çünkü en varlıklı, tanım olarak, en çok zenginlik üreten ve böylece çeşitli altyapı biçimlerinden ve sonuçta ortaya çıkan ölçek ekonomilerinden en çok yararlananlardır.
İnsanların karşılayabileceği vergilere dayanan vergiler, insanların vergilerini ödeyebildikleri (teorik olarak) vergilerini ödeyebildikleri oldukça totolojik bir avantaja sahiptir. Bu, vergiler teklif ettiğiniz modada eşit bir şekilde dağıtıldıysa ve yine de herkes için ödeme yapmak zorundaysa, evrensel olarak doğru olmayabilir. aynı hizmetler. Mevcut bireysel hizmetlerin (ya da mevcut olmayan diğer hizmetlerin) adaletini sorgulamaya başlayabilirsiniz, ancak bunun felsefeden ziyade bir politika meselesi olacağını düşünüyorum.
Şimdi bu "adil" mi? "Adil" yi nasıl tanımlarız? Bu bağlamda "etik olarak izin verilebilir" olarak tanımlarım. Ama şimdi bir sorunumuz var: Hangi etik sistemini kullanıyoruz? En popüler iki sistem olan Kantçılık ve Yararcılığın her ikisi de sorunludur, çünkü izin verilemezliği zorunlu kılmamaktadırlar (yani, "X'i yapmalısınız" ya da "X'i yapmamanız" gibi şeyler tanımlamazlar. "X yapabilirsin"). Bununla birlikte, faydacılık, etik tercih (Kimeianizm yapmazsa, X ve Y'den hangisini yapmalıysak, bizden birini yapmalı mıyız?) Sorularını cevaplama yeteneğine sahiptir.
Faydacılık altında, bu sistem etik değildir çünkü tam anlamıyla en iyi olası bir sistem değildir. Tabii ki "herkes aynı sayıda dolar öder". Ancak bunlardan birini seçmeye zorlanırsak hangi sistemin etik açıdan tercih edilebilir olduğunu sorabiliriz. Bu yarışmada, orantılı vergilendirme açıkça kazanmaktadır, çünkü mutlak vergilendirme, pek çok insanın vergilerini karşılayamadığı ve vergilerini karşılayamayacağı için istenmeyen bir sonuca yol açmaktadır, çünkü borç, kazandıklarından daha hızlı birikmektedir. Bu, tüm sistemin pratikte sürdürülemez olmasını, toplumun bütün üyelerinin zarar görmesini sağlar.
Kantçılık altında, kategorik zorunluğun vergilendirme ile nasıl etkileştiği açık değildir. Daha da kötüsü, Kantçılık, bu iki sistemi gerçekten karşılaştıramaz, çünkü her zaman siyah-beyaz cevaplar verir; Ya bir sistem kategorik zorunluluk ile uyumludur, ya da değildir.
Bununla birlikte, mutlak vergilendirmenin orantısal vergilendirme olarak en az etik dışı olduğu sonucuna varabilirim. Niye ya? Zira, Yararcılığın altında açıklanan nedenlerden ötürü, kendisini geri almadan evrenselleştirilemez.
Böyle birçok argüman söz konusu olduğunda, insanlara "adil" nin 4 harfli bir kelime ve "F kelimesi" olduğunu hatırlatmak isterim. Genel olarak "adalet" argümanları her zaman iki yönden de koçluk yapabilir. “Zenginlerden daha fazla vergi ödeyen yoksullar için” argümanını özellikle soruyorsunuz, yani düşüneceğim tartışmanın tek tarafı bu. Bununla birlikte, “zengin” in daha yüksek vergiler ödemeleri anlamına gelmediğine işaret edeceğim - daha yüksek gelir var. “Zengin” ve “yüksek gelir” in büyük ölçüde ilişkili olduğu, ancak ABD vergi kanununun vergi gelirleri olduğu görülmektedir. Bu argümanda önemli bir ayrıntı olacaktır.
Yüksek gelire sahip olanlar, saat başına daha fazla dolar kazanma eğilimindedir. Yılda 10 milyon dolar kazandıran bir CEO, bunu her yıl bir milyon saat için 10 $/saat ile çalışarak yapmaz, bu saçma olurdu. İnsanların hepsi yaklaşık aynı miktarda, günde 8 ila 14 saat arasında çalışır, ancak bunun için farklı miktarlarda para kazanırlar. Eğer bir kişi, vergilendirilmekte olanın zaman olduğunu (zengin bir adam ve yoksul bir adamın her ikisinde de günde 24 saat) olduğu iddiasını ileri sürecek olsaydı, eğer yüksek gelirli kazananı düşük gelirli kazanana oranla orantılı olarak daha fazla vergilendirirseniz Bunların etkin bir şekilde günlerinin eşit bir kısmına vergi. Hatta bir çift dolarlık vergi ödeyecekseniz, bir CEO daha düşük bir sınıf çalışanının 14 saat içinde kazanabileceğinden 5 dakika içinde kazanabilir. Genel Müdür daha sonra, paranın geri kalanını kendi çıkarlarını daha da ileriye götürmek için harcayabilirken, alt sınıftaki işçi “halkın çıkarlarını” körüklemek için bütün günü köleleştirmeye zorlandı.
Ülkenin çalışması için paraya ihtiyacı var, bu yüzden vergiler gerekli. Hükümetin, halkın hayatına/geçimine zarar vermeden (insanlara hizmet etmek için orada olsalar da), ya da insanlara aşırı baskı uygulayarak ve hala bir yaşam sürdürebilmeleri için halkın elinden çıkardığı vergiyi alması gerekir. Yaptıkları iş için yeterince ödüllendirilmiş hissediyorum.
Şimdi, bir milyarder, onları fakir bir insandan daha olumsuz etkilemeden çok daha fazla katkıda bulunabilir. İşte böyle çalışıyorlar. İnsanlara hizmet etmek açısından tek adil yol. İnsanların hükümetin aldığı paradan daha fazla para bıraktığı parayla ilgili.
Herkesin eşit vergi ödediğini düşünün. Ülkenin hala daha önce olduğu gibi aynı miktarda paraya ihtiyacı var, ancak şimdi milyarder nihayet gözünü kurduğu fildişi sırt kaşığını alabilse de, yoksulların hayatları yok olacaktı.
Zenginlerin fakirle aynı oranı (orantılı veya yüzde, değil dolar) ödemesi gereken güçlü sosyal ve ahlaki argümanlar vardır ve neden daha fazla ödeme yapmaları gerektiğine dair bazı argümanlar vardır, ama şimdiye kadar duyduğum tek iyi gerekçedir. Neden daha az ödeme yapmaları politikacılara ve avukatlara sahip olmaları gerektiğidir.
Bu cevapların çoğu, gerekenden daha fazla şeyleri karmaşıklaştırıyor gibi görünüyor.
Şimdi, belki bu tamamen etik bir cevap değil, ama en basit olanı
Beş kişilik bir grupta olduğunuzu söyleyelim. 2 dolar, 4 dolar, 5 dolar, 9 dolar ve 80 dolar.
Hepiniz şehir dışındasınız ve yiyecek bir şeyler satın almanız gerekiyor. Bir pizza. Diyelim ki 20 dolar.
Şimdi, herkesin 4 dolarlık bir ücret alması gerektiğini söyleyebilirsin. Bu bir anlamda adil olabilir, beklemede biri dışında, o kadar paranız yok. Yani ya 10 $ için yarım pizza almanız gerekiyor (her bir kişi 2 dolara katkıda bulunuyor), bu da sizin için neredeyse yeterli değil ya da bir miktar eşit olmayan (miktar) katkı olması gerektiğini kabul ediyor.
Tamam, seçenek 2, herkesin sahip olduklarının% 20'sine katkıda bulunuyor. (0,40 $, 0,80 $, 1,00 $, 1,80 $ ve 16 $ (toplamda 20 $) .Bu pizza herkesin sahip olduğu tek masrafsa, oldukça beklemekte, ancak beklemek zorundadır. Herkesin evine gitmek için ödeme yapması gerekir. Daha hızlı olduğu için bir taksi evine giren 80 $ olan adam hariç, 4 dolar ödüyor.
Sorun şu ki, pizzanın maliyetini% 2 oranında yayıyor olsak da, 2 $ olan adam, arkadaşlarıyla bu günün parasının% 95'ini harcıyor ve 4 $ olan adam% 58 Bu seyahatte para, 80 $ olan adam parasının sadece% 25'ini harcıyor. Yani bu, çoğu için de çok adil görünmüyor (bazıları aynı fikirde olmasa da, muhtemelen 80 $ olan adam gibi)
Bu yüzden C seçeneği, ne kadar paranın boş olduğuna bağlı olarak farklı yüzdelik oranları tahsil etmektir. Her birinin, sahip oldukları paranın% 22'sine katkıda bulunduğunu söyleyelim. $ 2 olan adam $ 0,50, sadece $ 0.11, 4 $ olan adam $ 2.50 ücretsiz, bu yüzden 0,55 $ katkıda bulunur, bu arada 80 $ olan $ 76 $ ücretsiz, bu yüzden daha önceki plana 16 $ yerine 16,72 $ katkıda bulunur.
Bu son seçenek, grubun servet miktarına bağlı olarak artan bir yüzdeyi ödemesini, 2 $ 'lık paranın% 5,5'ini verirken, 4 $ olan adamın% 14'ünü ve 80 $' lık adamın% 21'ini katkıda bulunmasını, ancak her birinin Zenginliklerinin daha az bir yüzdesini istedikleri her şeye harcayabiliyorlar, yine de daha fazla paraya sahip insanlara karşı biraz daha ağırlıklı olsa da (2 dolarlık $ 0,39 ücretsiz (% 19,5), 4 dolar ise 1,95 $ (% 49) ücretsiz ve adam 80 $ ile 59.28 ücretsiz (% 74) vardır.
Bu son seçenek çoğu gerçek dünya ülkesinin vergilerini uygulamasının yoludur, paralellikler pizza == vergilendirilirken, taksi yolculuğu evi örnek olarak olduğu gibi servet ile artar, ancak gelirden çok daha yavaş olan diğer kaçınılmaz yaşam masraflarıdır. (en düşük seviye gelirleri, örneğin, kira gelirinin% 80'ini yalnızca kiralarken, en yüksek seviye konut/kira için% 20'den az harcıyor olabilir)
Yani farklı insanlara orantısız miktarda vergi vermek etik mi? Alternatifleri düşündüğünüzde ya herkese yetersiz hizmet sağladığınızda ya da düşük gelirli insanların konut ve yiyecek (ve hatta belki de onlar gibi) yaşamın temel şartları dışında herhangi bir şey üzerinde para harcayabilme yeteneğini ortadan kaldırıyorsunuz.
Hayattaki birçok şey gibi orantısız vergilendirme belki de haksızlıktır, ancak alternatiflerden daha az haksız ve ahlaksızdır;
Gelir bazında vergi planları tek adil vergi planlarıdır. Birincisi, hükümetin gerekli olduğunu ve finansman gerektirdiğini düşünüyorum. Daha sonra, zengin ve fakir insanların kamu hizmetlerini aynı oranlarda kullandıklarını öne sürüyorum. (Bu arada, bu çok saçma, ama sonuçta argümanla alakasız.) Buna göre vergilendirme gerekli bir kötülük.
Bazı hızlı kullanıcılara göre, ABD yıllık vergi gelirleri/nüfusu kişi başına 8000 $ gibi bir şeye çıkıyor. ABD nüfusunun çoğunluğu için 8000 $ 'lık vergi kesinlikle mahvedici olacak. Birçok ülkede benzer bir durumun varlığını farz ediyorum.
Son olarak, paranın azalan marjinal faydaya sahip olduğunu unutmayın. Bu, her bir doların bir kişiyi önce dolar. Yani, $ 1 ile $ 1 arasındaki fark, 1 ve 10 $, 10 $ ve 100 $, vb. Arasındaki boşluklar kadar büyüktür. Bir milyarder için, 8000 $ 'lık vergi ödemek, önemsiz bir masraftır; ABD'deki medyan hane halkı için 8000 $ ödeyerek 2 aylık maaşını kaybetmek gibi bir şey.
Buna göre, gerekli vergi kötülüğü, neden olduğu acıyı en aza indirecek şekilde dağıtılacaksa, zenginlerden fakirden daha fazla ödeme yapması istenmelidir.
Bu argümandan çıkmanın yolu, dolar miktarlarının göreceli acılardan daha adaletli olduğunu kanıtlamaktır. Bunun kazanılması zor bir argüman olduğunu düşünüyorum çünkü paranın doğal bir değeri yokken, ıstırap doğal olarak kötüdür. Yani, iyi şeyler elde etmek için para harcayabiliyorken, paraya sahip olmak kendi başına ve dışında iyi bir şey değildir.
Bu nedenle, ilerici vergilendirme en adil sistemdir, çünkü herkese mümkün olduğunca paraya sahip olma avantajını korurken, herkese hükümete sahip olma avantajını sağlar.
Sorunuzda, çok zengin insanlar olduğunu varsayalım
yasal olarak zenginliklerini ya zor iş ya da düz şansla kazandılar
ki bu da
diğerlerinden daha çok çalışıyorlar
başarıları diğerlerinden tamamen bağımsızdır
"şansları", herhangi bir ekonomik olaya bağlı değil, daha çok sokakta bir çanta dolusu para bulmak gibi değildi
Bu senaryolar yüzlerinden 10'unun 9 katı saçma.
Aslında ne demek istedin
Muhtemelen kastettiğiniz şeyin daha çok "sıkı çalışma, şans, zeka ve eğitim" gibi bir şey olduğunu düşünüyorum. Son 2 olanlar anahtar. Alıntıyı tekrar ifade ederdim
yasal olarak (ancak zorunlu olarak ahlaki olarak değil) servetlerini, doğru yerlere uygulanan sıkı çalışma ve bunun avantajından yararlanacak bilgi ve araçlar ile eşleştirilen ekonomik fırsatla kazanmıştır.
Bu yeni, daha doğru ifadede bir grup uyarı var:
Yasal olan her şey adil oyun
Yanlış uygulandığında yanlış çalışma para ödemiyor
Eğer tembel olursanız işin nereye uygulanacağını bilmek çok fazla şey yapmaz
Fırsat, imkanlar olmadan sınırlıdır (sahip olmadığımma yatırım yapamıyorum)
Araçlar marjinal bir şekilde sınırsızdır - bu en az doğrudur, çünkü sahip olduğunuz daha fazla para, profesyonel fon yöneticilerinin yatırım yapmasına izin vererek daha fazla temettü alabilirsiniz. Bir tasarruf hesabı% 0.05 faiz alır, bir VC firması milyonlarca yatırım için 10 kat daha fazla getiri elde etmeye çalışıyor.
Yani sorunu açıkça görebiliyorsunuz. Paran yoksa sert ve akıllı çalışmalısın. İyi bir fırsat görseniz bile, her zaman bundan yararlanamazsınız.
Paranız olduğunda, kendini üretir. Bu noktada, bu bir taktik - "para kazanmak için para harcamak". Çünkü doğru. Düşündüğünüzden çok daha sık, varlıklı servet, bir başkasından, ve o para (ve onun yarattığı eğitim ve fırsat) kendiliğinden kalıcıdır.
Ödeme yapıları kırıldı ve herkes kabul ediyor
En çok varlıklı insanlar, birçok insanı daha mütevazi yollarla istihdam eden iş girişimlerine dahil olurlar. Bu işletmeleri işleten varlıklı insanlar şirkette herhangi bir iş yapabilecek olabilir, ancak bunu tek başına çalıştıramazlar. 100 kişiyi istihdam eden bir şirket 100 milyon gelir elde ederse, her bir çalışanın ortalama olarak bir milyon dolar değerinde olduğunu söylemek doğru olur mu? Hepsi o kadar çok değer üretmiyorlar, ama bu ortalama. VP ve C seviyelerine ulaşıncaya kadar çoğu çalışanın yakınında herhangi bir ödeme yapılmaz. Bir çalışanın bir şirket için bir milyon dolar ürettikten sonra 50.000 eve gidebileceği adil mi? Kalan 950 bin, şirketin sahibi olan insanlar arasında bölünüyor ya da 50 bin çalışanın sahip olmadığı şirketi kurmaya geri döndü.
Peki bu adil nasıl? Çok varlıklı birkaç nedenden dolayı haklı çıkarır:
piyasa güçleri. Bunu ödeyebilirler çünkü insanlar bunu kabul etmeye devam ediyor.
Eğer bu çalışan çok büyükse, şirket pastasının büyük bir parçasını alana kadar terfi ettirilecekler veya kendi şirketlerine başlayacaklar.
Kişinin şirketin fikri ve fikri olmadan bir işi olmazdı.
İşçiler bunu kabul ediyor çünkü tek gerçek alternatifler
sendikada olmak. Bu, sanayi devriminden sonraki tepkiydi, ancak o zamandan beri sendikalar, sorunlarının temel nedenini göremeyen sendikalı olmayan işçileri eşit bir şekilde hak ederek, aşırı ödenmemiş bir ekonomik boogey-man haline geldi.
kendi şirketinizi kurma - yıllarca iş eğitimi ve deneyimi ile eğitim almamış olmanız durumunda son derece göz korkutucu bir görev - akıllı, sıkı çalışma ve iş kuruluncaya kadar sizi pürüzlü yamalar ile taşımak anlamına gelir
işsiz ve dolayısıyla evsiz ve aç olmak, çünkü yoksulluk destek sistemleri çok kötü
Neden hala kitlesel gelir eşitsizliğini haklı çıkarmıyor?
Siz ve diğer herkes, varlıklı insanlara daha az vergi vermek için bir neden olarak kamu altyapısının yetersiz kullanımına sıçramış gibi görünüyorsunuz. Gerçekte, bu saçma bir iddia, federal vergilerin% 10'undan daha azı altyapıya doğru gidiyor ve altyapı, en zengin olanı üreten insanlar için, otoban yerine çalışmak üzere özel jetler alan soylu süpermenler değil.
Zengin insanlar kazançlarından daha yüksek vergilendirilmemeli, ilk etapta daha az kazanmalı , ve kazanamayacakları para, başarılarına katkıda bulunan işçilere doğrudan dağıtılmalıdır. Sonra:
50% of federal taxes won't have to go towards social security and medicaid, because workers will have the compensation and expectation to invest intelligently to be able to support their own retirement.
those workers will be less stressed, now that they can actually afford an emergency. Less stress means a healthier, longer life, maybe even extra years in the workforce being productive.
they'll be able to lobby more effectively for better public education in their neighborhoods (now that they're actually paying taxes), so that their kids will be more educated and able to take even better advantage of opportunities than they were
Bütün bunlar, zenginlikleri en zenginden en fakirlere zorlamak için haklı nedenler. Ancak, zenginlerin kitlelerin emeğinden yararlanma, işlerini engellerden alıkoyma ve kendi çocuklarının geleceğin liderleri olmalarını sağlama konusunda sahip oldukları olumsuz etkiyi görmelisiniz.
Eğer bir ekmek ekmeğim varsa ve sokakta açlıktan ölmüş bir adamı geçersem, birisi ona bir kısmını vermeme zorlarsa, “adil” olmayabilir, fakat “un-just” diye adlandırmak saçma olurdu.
Bu soru, ürün ve hizmetlerin fiili fiyatlarını bir kenara bırakan çok basitleştirilmiş bir anlayışa dayanmaktadır, günlük olarak herhangi bir birey tarafından tüketilen gerçek kaynak miktarında çok az fark vardır. Zengin bir kişi, pahalı ürünleri ve hizmetleri satın almayı başarabilirken, fakir bir kişi daha az pahalı şeylerden memnun olmalıdır, ancak aynı miktarda altyapı, bir pound ürünü taşımak, belirli bir mesafeyi seyahat etmek, vb. İçin gereklidir. Öyleyse, neden zenginlerin aynı altyapıyı kullanmaları için yoksullardan daha fazla toplam vergi ödeyecekleri?
Ancak bu kavramın anahtar bir gerçek eksik. Tüketim, vergilemede sadece bir faktördür. (Aslında tüketim için soru satış ve kullanım vergilerine kısmen cevaplandırılmıştır. Zengin ya da fakir olup olmadığı, herkesin sadece satış ve ürün satın aldığı ürün ve hizmetlerde vergi ödediği önemli değildir.)
Dikkate alınması gereken bir diğer önemli faktör de, her bir gelir düzeyini üretmek için ne kadar altyapının gerekli olduğudur. Bu gerçek göz önüne alındığında, yılda bir milyon dolar harcayan birisi, yılda on bin dolara mal olandan çok daha fazla altyapı kullanıyor. Bu nedenle gelir vergisi ve sermaye kazancı vergileri, kazanç ve kar üzerinden hesaplanmaktadır.
Gerçeğe ilişkin özgün soruyu yanıtlamak için, daha da önemli bir husus, sistemden alınan gerçek faydadır. Son zamanlarda işçi sınıfına devlet haklarıyla ilgili çok şey yapıldı, ancak milyonlarca insanın, temel ihtiyaçlarını karşılamak için ek gelirleri olan biriyle ticaret yapmaya istekli olacağını düşünmüyorum. Zenginler, iktisadi sistemimizden devlet yardımından yararlanan herkesten çok daha fazla fayda elde ediyorlar.
Bu durumda argüman gerekçenin gerekliliklerine dayanır. Toplumumuzdaki en zengin insanlar, sahip olduğumuz ekonomik sistemden en fazla faydayı sağlarız, aynı zamanda bu zenginliği elde etmek ve sürdürmek için daha yüksek bir kaynak yüzdesi kullanırlar, bu nedenle toplumun o sistemi idame ettirmesi için daha fazla vergi ödemek zorunda olmaları mantıklıdır. Dolayısıyla, zenginlerin, gelir vergisinden daha fazla toplam dolar ödemek zorunda kalmaları, faizin vermesi beklenenden daha etik değerlerdir.