Köleliğiniz İçin Teşekkür Ederiz: Donald Trump’ın Washington’u ve Teslim Olmanın Bedeli Mark Leibovich’in fotoğrafı.
Temmuz 2022’de yayınlandı
Atlantik personel yazarı (ve eski New York Times muhabir) Mark Leibovich, neredeyse hiçbirimizin Trump başkanlığını düşünerek daha fazla enerji veya zaman harcamak istemediğini biliyor. Yüksek öğrenimden daha az Trump destekçisinin çalıştığı başka bir endüstri düşünmek zor olurdu.
Bir kenara, Google’da “en liberal endüstrileri” aradım ve ikinci sonuç 2014’te geldi. kayrak başlıklı makale “Hangi Endüstriler En Liberal ve En Muhafazakar?” Bu makale, dergide yayınlanan 2013 tarihli bir makaleden bir grafiği yeniden basıyor. Amerikan Siyaset Bilimi Dergisi bu, endüstrilerin ideolojik olarak politik katkı kalıplarına dayalı olarak nasıl eğildiğini gösterir. Bizim için paket servis, akademinin (sürpriz değil) en liberal olduğudur.
O halde, Trump başkanlığı hakkında neredeyse kesin bir şekilde karar vermiş olan yüksek öğretimdeki bizler, neden Trump başkanlığı hakkında başka bir kitap okumalıyız? Bu soruyu cevaplamak için Mark Leibovich’in yazıları hakkında bir şeyler bilmeniz gerekiyor.
Önceki kitaplarının okuyucuları, Leibovich’in a) aşırı derecede bağlı ve b) süper komik olduğunu biliyor. Bu iki nitelik okuyucuya hizmet eder. Köleliğiniz için teşekkür ederiz kuyu. Leibovich’in peşinde olduğu şey, orijinal habercilik alıştırması değil. Yerine, Köleliğiniz için teşekkür ederiz Trump’ın davranışlarının, politikalarının ve eylemlerinin en kötü unsurlarını mümkün kılan politikacıları konu alıyor. Leibovich, bu amacı, Trump’ın etrafındakileri uğursuz değil, gülünç göstererek başardı.
Lindsey Graham ve Kevin McCarthy, Trump’ı tercih eden zavallı ve trajikomik karakterlerin başında geliyor. “İlgili” kalma çabalarında, her iki politikacı da önce değerlerini, sonra da her türlü dürüstlük iddiasını terk etti. Cumhuriyetçi Parti’nin çoğunluğunun aksine, Liz Cheney, Mitt Romney ve merhum John McCain (karmaşık ve kusurlu) kahramanlar olarak ortaya çıkıyorlar.
Birkaç yıl önce Julie Schumacher’in hicivli akademik romanı hakkında yazmıştım. Shakespeare Gereksinimi. O incelemede, “Neden akademiyi bu kadar çok seviyoruz ki kendimizle dalga geçmeye hazırız?” diye sordum. Cevabım “İşimizi ciddiye almanın bir hediye olduğunu söyleyebilirim ama kendimizi o kadar da değil” oldu.
Ayrıca mizahın genellikle bir şeyi anlamanın en iyi yolu olduğunu söyleyebilirim. gibi akademi hakkında komik kitapları seviyoruz MOO, Sayın Komite Üyesi, düz adam ve harika çocuklar çünkü dünyamızı kurgusal olmayan hesapların yapmadığı şekilde keşfetmemize izin veriyorlar.
Köleliğiniz için teşekkür ederiz kurgusal değildir. Ve komik. Leibovich, Trump başkanlığı kadar ürkütücü bir olayı yazıp komik hale getirmenin mümkün olduğunu gösteriyor.
Yüksek ed ile ilgili komik kurgusal olmayan kitaplar nerede? Romancılar neden akademiyle ilgili mizahi kitaplarla piyasayı köşeye sıkıştırdılar? Kampüste yürürken sesli kitap versiyonunu dinlerken utanç verici bir şekilde yüksek sesle gülmemize neden olabilecek kolejler ve üniversiteler hakkında kurgusal olmayan kitap örnekleri var mı?
Köleliğiniz için teşekkür ederiz şu anda ihtiyacım olan politik kitaptı.
Politika bataklığında değil, akademi salonlarında geçen kurgusal olmayan analogunu arıyorum. Herhangi bir öneride bulunabilir misiniz?
Ne okuyorsun?
Kaynak : https://www.insidehighered.com/blogs/learning-innovation/looking-academic-analogue-%E2%80%98thank-you-your-servitude%E2%80%99