Sean Scully Kimdir ?
Sean Scully Kimdir ?
Sean Scully Biyografi
İRLANDA ASILLI AMERİKALI RESSAM VE HEYKELTIRAŞ
Doğum: 30 Haziran 1945 – Dublin, İrlanda
Sean Scully’nin Biyografisi
İki erkek çocuğunun en büyüğü olan Sean Scully, 1945’te İrlanda, Dublin’de doğdu. O henüz dört yaşındayken ailesi, yeni bir hayat aramak için İrlanda Denizi’ni tekneyle geçerek Londra’ya göç etti (Scully daha sonra resmini adadı). Precious (1985), teknenin sekiz saatten fazla denizde kaybolduğu bu tehlikeli yolculuk için). Londra’ya vardığında, Scully ailesi Sydenham’ın banliyölerine taşınmadan önce Islington’daki bir İrlanda topluluğuna yerleşti. Kendisini Londra’nın evlatlık oğlu olarak görse de Scully, “Ben efsanevi, romantik anlamda İrlandalıyım, ancak yaşamsal anlamda bir Londralıyım” diyerek İrlanda mirasından gurur duyuyordu.
Scully, çocukluğunu yoksulluk, öfke ve aile içi şiddetle gölgelenen huzursuz bir dönem olarak hatırlıyor. Annesini, en büyük oğluna karşı aşırı korumacı, güçlü, güçlü bir karakter olarak tanımladı. Scully, “Umutsuzca mutsuz bir çocukluk geçirdim çünkü evimizde iki kişi her zaman sevilmeme durumundaydı – genellikle erkek kardeşim Tony ve babam” dedi. Scully, çalkantılı aile hayatından bir kaçış olarak, yaralı kuşları kurtarmak ve onlara bakmak için bir eğilim geliştirdi.
Scully ailesi düzenli olarak Katolik Kilisesi’ne gitti ve Sean, kilisenin okul hayatının acımasız gerçeklerinden nasıl manevi bir sığınak sunduğunu hatırladı: “(kilise) tamamen kırmızılar, altınlar ve beyazlar ve siyahtı, sonra yerel okula gittim ve ben gri, sert, ruhsal olarak boş ve çok, çok şiddetli bir dünyaya girdi. Gerçekten de, Scully’nin karşılaştığı ilk resimler Katolik ayini sırasındaydı. Özellikle, İsa’nın çarmıha gerilmesine yol açan sahneleri gösteren, haç istasyonları olarak bilinen bir dizi adanmış tabloyu (“Rus resimleri gibi çok geometriktiler” daha sonra hatırladı) gördüğünü hatırlıyor. Ayrıca Picasso’nun 1901 tarihli Güvercinli Çocuk tablosunun bir reprodüksiyonuna rastladı., “Sanatı o işçi sınıfı ortamından bir kaçış olarak göstermek benim için Kilise kadar önemliydi” dedi. 9 yaşındayken, Scully bir sanatçı olacağına çoktan karar vermişti.
Scully 15 yaşında okulu bıraktı ve geçimini sağlamak için kurye, stajyer fotoğraf rötuşçusu, tipo baskıcı, sıvacı ve vinç operatörü olmak üzere birçok farklı işte çalıştı. Bu istikrarsız dönemde bir sokak çetesinin üyesi oldu ve daha sonra “Dövüşüyordum, hırsızlık yapıyordum, çete dövüşü yapıyordum. Zordu, çok sertti” diye itiraf etti. Ancak ergenlik dönemindeki ihlallerine rağmen, Scully hayatın her zaman daha iyi bir durum sunduğuna ve kısa sürede boş zamanlarını daha yaratıcı kullanmaya başladığına dair Katolik inancını her zaman taşıdı.
17 yaşına girdikten sonra, Scully gece okuluna devam etmeye başladı ve Floodlight adlı bir eğitim programının yardımıyla nitelikler kazandı. Ayrıca Londra’daki Central School of Art’ta akşam derslerine katılmaya başladı ve figüratif resme özel bir ilgi duydu. Scully 19 yaşındayken Londra’daki Tate Gallery’de Vincent van Gogh’un Koltuğunu (1888) gördü. Bu, bir aydınlanma anı olduğunu kanıtladı: “O zamana kadar, sevdiklerim de dahil olmak üzere tüm resimler yapaylıkla ilgiliydi [ … ] üzerimde etkisi oldu. O resme bakmak güzel bir pencereden bakmak gibiydi. Bana erişim sağladı”.
1965’te Scully’nin ilk karısı, daha sonra 18 yaşında bir araba kazasında ölen Paul adında bir oğlu dünyaya getirdi. Aynı yıl Londra’daki Croydon College of Art’ta üç yıllık bir kursa başladı. Buradayken Henri Matisse , Emile Nolde ve Karl Schmidt-Rottluff’un sanat eserlerine hayranlık duymaya geldi ve onların etkisiyle zor kazanılmış figürasyona (genellikle yoğun işlenmiş boya katmanlarından oluşan) bir eğilim geliştirdi.
Croydon Scully’deki eğitimini tamamladıktan sonra Newcastle Üniversitesi’nde sanat eğitimi almaya devam etti. Soyut Dışavurumculuğu keşfettikten ve Londra’daki Whitechapel Sanat Galerisi’nde Mark Rothko’nun resim sergisini gördükten sonra, yavaş yavaş figürasyondan soyutlamaya geçti.
Scully henüz bir öğrenciyken, Henri Matisse , Paul Klee ve August Macke’nin ayak izlerini takip ederek sekiz arkadaşıyla birlikte eski bir kamyonda Fas’a bir yolculuğa çıktı. Orada tekstil baskılarının zengin, sıcak renkleri ve geometrik desenleri onu derinden etkiledi. “Faslıların boyadığı çizgili kumaşları gördüm […] O çizgileri her yerde [galabeyalarda ve cüppelerde] gördüm ve işe döndüğümde renkli şeritlerden ızgaralar yapıyordum” dedi. Scully Fas kültürüne o kadar kapılmıştı ki, neredeyse sonsuza kadar kalmaya karar verdi: “Kentsel bir çevreye dönmeme isteği üzerimde çok güçlüydü. İngiltere’ye neredeyse dönmediğimde aşırı bir kriz anıydı”.
Ancak Scully geri döndü ve 1972’de Newcastle’dan mezun oldu. Üniversitede öğretim görevlisi olarak kaldı ve haftada bir gün yakındaki City of Sunderland Sanat Koleji’nde ders verdi. 1972’de Scully, Cambridge, Massachusetts’teki Harvard Üniversitesi’nde okumak için Frank Knox Bursu ile ödüllendirildi. Amerika Birleşik Devletleri’ni ilk ziyaretinde Minimalist Amerikan resminin geniş, geniş formatlı ve kaygan, kontrollü yüzeylerinden etkilendi ve çalışmaları daha büyük ölçekte daha katı, kontrollü geometrik desenlerle daha iddialı hale geldi. Londra’ya dönüşünde bunu bir dizi grup ve kişisel sergi izledi.
1970’lerin başında Scully, stilize, geometrik “süper ızgara” resimleriyle ticari başarı elde etti. Fas tekstillerinden, kentsel çevreden ve Piet Mondrian’ın Boogie-Woogie serisinden gelen etkileri bir araya getiren çalışması, birbiri üzerine yerleştirilmiş karmaşık desenlerin karmaşık katmanlarını içeriyordu. Izgaraları, sıkı, mekanik kenarlar oluşturmak için maskeleme bandı kullanılarak oluşturuldu. Ancak Scully, çok popülist olduğunu hissettiğinden bu stile olan ilgisini giderek kaybediyordu: “Başından beri resim yaparak kendimi destekleyebildim, ama yoksullaştım çünkü işimi bazı alanlarda yapmak istedim. çok derin” dedi daha sonra.
1975’te Harkness Bursu ödülünü alan Scully, kız arkadaşı sanatçı Catherine Lee ile New York’a taşınmayı başardı. 1975 ve 1982 yılları arasında Scully sanatına yeni bir enerji yatırdı ve “Sade ve çok yüksek fikirli bir şey yapmak istedim. Çıtayı yüksek tuttum” dedi. Yaptığı resimler daha seyrek, daha tek renkli ve felsefiydi, New York’taki baskın eğilimlerden, yani Minimalizm, Kavramsalcılıktan ve özellikle Jasper Johns , Agnes Martin , Robert Ryman , Gene Davis ve Brice Marden’in resimlerinden etkilendi.. Gerçekten de, daha özgür, daha duygusal bir görüntü oluşturma biçimiyle ortaya çıkmadan önce basitlik, yapı ve hareket hakkındaki fikirleri özümseyip paylaşarak Marden ile yakın çalıştı.
1978’de Scully, Catherine Lee ile evlendi ve her yıl ona bir tablo adamaya karar verdi. Bu, şimdi Catherine serisi olarak bilinen bir grup tabloyla sonuçlandı . Scully, Princeton Üniversitesi’nde öğretmenlik görevini üstlendi ve kendisini giderek daha fazla evinde hissettiği New York’ta kalmasına izin verdi. Aslında şehir, onun patchwork soyutlama tarzı için ideal bir zemin sağladı, şöyle açıklıyor: “Manhattan şehir merkezinde insanların bir şeyleri nasıl yamaladıklarına bakıyorum. Bu arada, büyük bir kontrplak levhanın bir inşaat üzerine çivilenmiş olduğunu anlayabilirsiniz. kimsenin saygı duymadığı bir site. Bazen kaldırımdaki metal yamalar daha da sert oluyor. İnsanların Manhattan gibi bir yeri bir arada tutmak için kullandıkları çarelerde bir tür kentsel romantizm görüyorum”.
1980’de Scully, çalışmalarına daha fazla renk ve ifade getirmek için ilham aldığı Meksika’ya gitti ve şöyle dedi: “Meksika’nın Pasifik Kıyısı boyunca, köşeli evlerde yaşayan insanlar onları büyük mavi, kırmızı ya da başka bir renkle boyarlar. Biçim öznel bir tepkiyle bozulur ve bu onu kurtarır. Bu harika, Minimalist resmin yanlış gitmesi gibi”. Ertesi yıl, resimlerinde kenarları maskelemek için bant kullanmayı bırakmaya karar verdi ve onları daha gevşek, daha yumuşak bir yüzeyle doldurdu.
1983’te Scully Amerikan vatandaşı oldu. Aynı yıl, önceki evliliğinden olan 18 yaşındaki oğlu bir trafik kazasında trajik bir şekilde öldü ve sanatçıyı perişan ve perişan halde bıraktı. “Temelde delirdim ama bununla uğraşmadım çünkü resim yapmaya devam etmek istedim” dedi.
Kederli dönemi boyunca Scully, Amerika’da kendisine bir niş oydu, dünyevi, şehvetli resimlerini derin melankolik bir çizgiyle besledi. Bu zamana kadarki baskın eğilim Yeni Ekspresyonizm olsa da – ya da Scully’nin “melodramatik figürasyon” dediği şey – onun derin düşünceye dayalı, gevşek geometrik soyutlamaları, sanatını eleştirmenler ve alıcılar tarafından çok sevilmesini sağlayan benzersiz bir fiziksellik ve karakter duygusu sunuyordu. “İşim Amerikan figürasyonuyla rekabet edebilecek bir saldırganlık, ölçek ve metaforik referanslara sahipti” dedi. Yaşamdan daha büyük tuvalleri, sanatta yüzyıllardır var olan geometrilere, erken dini resimlerden Giorgio Morandi’ye kadar uzanan konulara gönderme yaptı.natürmort çalışmaları, Piet Mondrian ve Mark Rothko’nun soyutlamaları, Bridget Riley’nin Op Art çizgileri ve Jasper Johns’un yüklü, sembolik bayrak şeritleri.
1990’lar boyunca Scully’nin kariyeri gelişmeye devam etti. 1912-13’te Fas’ı ziyaret eden Matisse hakkında bir BBC filmi yapmak için 1992’de bir gezi de dahil olmak üzere Fas’a birkaç ziyaret daha yaptı. 1995 yılında İngiltere’de Oxford Üniversitesi’nde Ruskin School of Drawing and Fine Art’ta İngiltere, Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri’nde prestijli Joseph Beuys Konferanslarına katıldı.
İkinci eşinden (Lee) boşandıktan sonra 2006 yılında sanatçı Liliane Tomasko ile evlendi. Çiftin 2009 yılında Oisín adında bir oğulları oldu. O zamandan beri Amerika Birleşik Devletleri ve Çin’e kadar uzanan yerlerde birçok büyük kişisel ve retrospektif sergi açtı. , İtalya, Almanya, İsviçre ve Avusturya. 2015 yılında Scully, Barselona’daki restore edilmiş Santa Cecilia de Montserrat manastırının kalıcı kurulumunu tamamladı. Fresklerinden bahsederken, “şapele biraz neşe katmak istedim […] çünkü insanlar maneviyatı her zaman büyük kemer sıkma ve büyük yoksunlukla ilişkilendirir ve böyle olması gerekmez” dedi. “Scully Şapeli”, Fransız Rivierası’ndaki Matisse Şapeli ve Teksas’taki Rothko Şapeli ile karşılaştırmalar yapmaya davet etti.
Scully, İngiltere’deki Yorkshire Heykel Parkı’ndaki bir dizi de dahil olmak üzere bir dizi iddialı, anıtsal heykelle üç boyuta genişleyerek yeni yönler denemeye devam etti. Son resimlerinde, Eleuthera adını verdiği bir baba olarak deneyimlerinden etkilenen bir dizi eserde görüldüğü gibi, öğrencilik günlerinin figürasyonuna da geri döndü .
Sanatçı şu anda New York’ta, eşi Liliane ve oğluyla birlikte Manhattan’ın merkezinde, “müreffeh, acımasız ve egzotik enerjiyle dolu” olarak tanımladığı yerleşik bir üste yaşıyor ve çalışıyor. Ayrıca Barselona ve Berlin’de stüdyoları ve şehirden bir kaçış olarak Münih’in güneyinde vahşi Bavyera kırsalında ikinci bir evi var. Sanatın sağlamlığına olan ilgisi bugün de devam ediyor ve yakın zamanda verdiği bir röportajda, “Birçok insan sanatla bir eğlence biçimi olarak ya da tek satırlık olarak ilgileniyor. Ben mistik derinlik, ilkel ifade ve sanatla ilgileniyorum. resim tarihinin bütün pathos’u. Bu derin bir hırs”.
Scully bugün, 1970’lerde ve 1980’lerde Amerikan soyut sanatına yaptığı hayati katkıyla tanınmakta ve figüratif Neo-Ekspresyonizm eğilimini son derece kişisel, lirik bir dil lehine çevirmektedir.
Güçlü, bravado resimleri, soyutlamanın hala sonsuz olasılıklarla güncel ve alakalı bir dil olduğu argümanına ve Post-Minimalist’e yönelik devam eden keşiflerine katkıda bulundu.dil, onun pratiğinin açtığı olasılık yollarını takip etmeye devam eden yeni nesil ressamları güçlü bir şekilde etkilemiştir. Örneğin, İskoç sanatçı Calum Innes’in damla resimleri, Scully’nin sert kenar ve gevşek boya arasındaki karşıtlığını paylaşarak aynı açık ve kapalı şekil-zemin ilişkilerini yaratır. Bernard Frise, canlı renkler ve çağdaş bir soyut dil yaratan zarif yüzeylerle Scully’nin sonraki resimlerini anımsatan görünür, geometrik fırça darbelerini araştırıyor. Angela De La Cruz, Avery Preesman ve Adrian Schiess’in hepsi, resim ve heykel arasındaki orta yolda var olan ve sanat eserlerinin çoğuna ham anti-figüratif bir statü veren eserler üretiyorlar. Bu arada Phyllida Barlow’un anıtsal heykelleri, ızgaraları ve jestsel ifadeyi yan yana getirerek Scully’nin çalışmalarının çoğunu yansıtır.