Allah'a Bir Ömür Adamak
Kendimi en çok özdeşleştirdiğim sahabe Selman El-Farisi'dir. İran'da varlıklı bir adamın oğlu olarak büyüdü ve bazı Hıristiyanların ibadetine kulak misafiri olana kadar ateşin bir adananıydı. Dinlerine katılmak istediğinde babası onu hapse attı, ancak o kaçmayı başardı ve Hıristiyan olmak için Suriye'ye gitti. Dini öğrenmek için çeşitli piskoposların ve din adamlarının hizmetkarlığını yaptı. Sonunda içlerinden biri ona, son peygamberi hurmalık şehirde ( Medine ) aramasını söyledi. Selman, Medine'ye giden bir kervana katılmak için varını yoğunu sattı, ancak kervan ona ihanet etti ve onu köle olarak sattı. Sonunda Medine'ye ulaştı. Orada yeni bir peygamberin geldiğini duydu. Son akıl hocası ona peygamberde araması gereken âyetleri söylemişti ve Selman bu âyetleri Muhammed'de ( sallallahu aleyhi vesellem ) görünce, Benim İslam'a olan yolculuğum hiçbir yerde bu kadar dramatik veya zor değil. Aslında gerçeği aramak için seyahat etmedim. Ama bir ara -artık Hristiyanlığa inanmadığım ve henüz İslam'ı da bulmadığım bir dönemde- kendimi, nereye gideceğimi, Allah'ı nerede bulacağımı bilmeden, sürüklenen bir teknedeymişim gibi hissettim. Onu tanımak istedim ama kayboldum. Salman'ın arayışını anlıyorum. Ve onun gibi, gerçeği öğrendiğimde onu kucakladım.
Kalabalık bir Roma Katolik ailesinde büyüdüm ve on iki yıl boyunca Katolik okullarına gittim. Çocukken ailemle bu veya diğer kişisel meseleler hakkında asla konuşamasam da Tanrı'ya yakın olmak istedim. Uzun yıllar, hatta üniversitedeki ilk yılım boyunca, bir rahibe olarak, bir öğretmen ya da yabancı ülkelerde misyoner olarak hayatımı Tanrı'ya adamak istedim.
Bir genç olarak cemaatimde aktiftim. Halk Ayininde gitar çaldım, ayinlerde okutmanlık yaptım, haftalık koleksiyonun sayılmasına yardım ettim ve üç yıl boyunca haftalık din eğitimi dersleri verdim. Ama bu arada dinim hakkında şüphelerim vardı.
Şüphelerimin ilk olarak 11 yaşımdayken başladığını ve 12 yaşımdayken şüphelerim yüzünden onaylanmak istemediğimi biliyorum. Tanrı'ya inanmadığımı söyledim ama O'nun varlığından gerçekten şüphe duymadım -asla inanmadım- ama Kilise'nin O'nun hakkında bana anlattıklarından şüphe etmeye başlıyordum. Ama o zamanlar tüm bunları ifade edemiyordum ve uzun yıllar boyunca tam olarak neyi sevmediğim ya da şüphe ettiğim konusunda net bir fikrim olduğunu sanmıyorum . Bence çoğu mantıklı olmaktan çok içgüdüseldi, "içgüdüsel düzeyde".
Lisede ara sıra şüphelerim olmaya devam etti. O zamanlar özellikle Doğru ve Yanlış ile ilgileniyordum ve aynı Kiliseyi temsil eden iki rahipten bu kadar farklı cevaplar alabilmeyi kafa karıştırıcı buluyordum. Biri bize uyulması gereken nesnel bir yasa olduğunu söylerken, diğeri hümanist bir yaklaşım benimseyip ahlaki meselelerin göreceli olduğunu söylerdi.
Üniversitenin ilk döneminde, Hıristiyanlığın neyi sevmediğime dair ilk net fikrimi aldığımı hatırlıyorum . Evanjelik bir organizasyona kısaca katıldım. "Müjdeci"nin ne anlama geldiğini bilmiyordum ama bir Hristiyan grubuna katılmak istiyordum. Bu organizasyon İncil'i tam anlamıyla alıyor ve İsa Mesih'i kişisel kurtarıcınız olarak kabul etmeniz gerektiğine inanıyorlar, yoksa cehenneme lanetleneceksiniz. Yurtlarındaki öğrencilerle konuşmak için onlarla bir “görevde” gözlemci olarak gittim.
Ama bu evanjeliklere, mesajı hiç duymayan ama ahlaken iyi bir insan olsaydı ne olurdu diye sorduğumda, cevapları, lanetlendikleri oldu. Tanrı'nın bu kadar adaletsiz olabileceğini kabul edemedim ve bu yüzden onlardan sadece bir sömestr sonunda ayrıldım. Yıllar sonra İslam'ı sorduğumda ilk sorularımdan biri buydu. İki yıl sonra kültürel antropolojiye giriş dersi aldım. Beyazları ( kendi ırkım ) farklı bir ışıkta görmemi sağladı. Dinlerini ve kültürlerini yaymakla dünyaya ne kadar çok zarar verdiklerini gördüm ve hatta beyaz olmaktan utandım ( ama bunu kimseye dile getirmedim ). En sevdiğim rahibe sorduğumu hatırlıyorum: Hıristiyanların bunu yapmaya ne hakkı vardı? Cevabı beni tatmin etmedi ve onu son görüşüm oldu. 77 yılının Ocak ayıydı. ( Müslüman olduktan sonra kendimi beyaz olarak tanımlamayı bıraktım. Her şeyden önce Müslümanım. )
Lisans derecemi tamamlamak için aldığım yedi yıl boyunca, hizmetlerin farklı müzik veya hilelerle genç yetişkinlere yönelik olduğu farklı yerlerde Katolik Ayinlerine katılmaya çalıştım. Ayrıca bir keresinde diğer Katolik genç yetişkinlerle birlikte bir Pentekostal ayinine katılmıştım - burası insanların genellikle "dillerde konuştuğu" yerdir. Görünüşe göre Tanrı'ya yakın olmak için duygusal olarak yüksekte kalmanız gerekiyordu, ama ben bu duygu yoğunluğunu koruyamadım. Bence duygusal düşüşlerle birlikte daha fazla şüphe geldi.
Ayine en son 1978 Yeni Yıl Günü'nde katıldığımda ve ortasında yürüdüm. Hissettiğim kafa karışıklığı ve şüpheler bana karın ağrısı veriyordu.
Agnostik kaldım, Tanrı'nın varlığına inandım ama vahye inanmadım. Tanrı'nın dünyayı yarattığını ve sonra kalıcı bir tatile çıktığını düşündüm. Üniversitedeki bir dersten, Eski Ahit'in yüzyıllar boyunca yazıldığını ve bir araya getirildiğini biliyordum ve bu yüzden doğruluğundan şüphe duydum. Herkesin, kimin kurtarılacağı konusunda farklı bir Hıristiyanlık fikri vardı. Ve tabii ki Budistler, Hindular vb. ( Artık bir gerçeğin olduğunu , ama bazılarının onu çarpıttığını biliyorum. )
Tek bir Tanrı olduğunu biliyordum ama O'nu tanımıyordum. Arada sırada rehberlik için dua ederdim. Sık değil, ama mümkünse O'nu tanımak istedim.
O zamanlar İslam'a bakmak hiç aklıma gelmemişti, muhtemelen sosyal bilimlerde bize öğretilenlerden dolayı. İslam'ın Beş Şartı'nı, Müslümanların domuz eti yemediklerini, içki içmediklerini, kumar oynamadıklarını, dört kadınla evlenebileceklerini ve Hz . seyahatlerinde tanıştığı Hıristiyanlardan öğrendi. Elhamdülillah ( Allah'a hamdolsun ) ki o zaman araştırmadım, çünkü bulabileceğim kitaplar sadece gayrimüslimler tarafından yazılmış, yalan ve çarpıtmalarla dolu olurdu.
Böylece dört yıl sürüklendim. İki yıllık yüksek lisans programının üçüncü döneminde İslam'a ilgi duymaya başladım. Uluslararası lisans öğrencilerine İngilizce kompozisyon öğretiyordum. Çoğu Müslüman, çoğu Malezyalıydı. Sınıfımdaki iki Malezyalı genç adam çok dışa dönüktü ve benimle ülkeleri ve biraz da İslam hakkında konuşmaya başladılar. Diğer kültürler ve dinler hakkında bilgi edinmekten her zaman keyif almışımdır, bu yüzden bunu çok ilginç buldum.
Birkaç hafta sonra bir kitapçıdaydım ve Kuran'ın bir tercümesini gördüm ve satın aldım. Oxford Üniversitesi tarafından yayınlanan, sureleri yeniden sıralayan ve giriş bölümünde Muhammed tarafından yazıldığını söyleyen bir Yahudi tarafından yapılan bir çeviriydi. Ama bulduğum ve merak ettiğim tek kişi oydu. Kariyerimin ilerleyen dönemlerinde muhtemelen Müslüman öğrencilerim olacağını biliyordum ( Yabancı Dil Olarak İngilizce Öğretiminde yüksek lisans yapıyordum ) ve onların neye inandıklarını öğrenmek istiyordum.
Biri bana sonunda Müslüman olacağımı ve hatta başörtüsü takacağımı söylese güler geçerdim. Aklımdan en uzak şey buydu. Sadece öğrencilerimi daha iyi anlamak istedim.
Ama Tanrı'nın Kendi yolları vardır. 14 Kasım 1981'de Kur'an-ı Kerim'in tercümesini okumaya başladım. Fatiha'nın tercümesini ilk okuduğumda içimden bir sesin "Bana iman edin" dediğini duydum. "Bu kim?" Diye sordum. "İsa mı, yoksa Hıristiyan Tanrı kavramı mı, yoksa Müslüman Tanrı kavramı mı, yoksa şeytan mı?" Ne kadar çok okursam, bunun doğru olup olmadığını merak ederek daha çok rahatsız oldum. Yine de birkaç gün okumayı bırakamadım ve sonunda o Malezyalılardan birini arayıp ona sormam gerekti. "Ama ben vahye inanmıyorum!" Söyledim. "Ama belki de bu gerçek olduğunun bir işaretidir," diye yanıtladı.
Okumaya devam ettim ve sonra onlara sorular sormaya başladım. Beni etkileyen bir şey, bir cevap bilmediklerinde, Hıristiyanların yaptığı gibi bir cevap uydurmamalarıydı. “Bilmiyoruz ve cevap veremiyoruz çünkü yanlış bir şey söylersek Allah ile başımız belaya girer” dediler. Daha fazlasını bilen birine sormalısın.” Birkaç gün sonra "Bana daha fazlasını bilen birini göster" demek zorunda kaldım.
Ben de o kasabada imamlık yapan iki Suudi doktora öğrencisinden birini aradım. Beni evine aldı (elbette eşiyle birlikte) ve sorularımı yanıtladı - hatta nasıl dua edeceğimi bile sordum - ve bana ödünç kitaplar verdi. Ne yazık ki kitapları bende tutamadım ve isimlerini ve yazarlarını kaydetmeyi düşünmedim.
İlk sorularımdan biri, İslam'ın mesajını hiç duymayan birine ne olacağıyla ilgiliydi. Cevabı, hepimiz doğuştan Tanrı bilgisi ile doğduk ve eğer kendimize karşı dürüst olursak ve yaradılışa bakarsak, Yaradan'ı kabul edeceğiz, bu nedenle birisi İslam'ı hiç duymasa bile kurtulma şansı var. Bu adil görünüyordu.
Diğer bir soru ise, kadınların neden miras miktarının yarısını erkekler olarak aldıklarıydı. O parayı destek için harcamak zorunda olmadıklarını açıkladığında adil göründü.
Okuduğum kitaplar ve bu iki arkadaşın bana anlattıkları, İslam'ın sadece bir inanç ve birkaç ibadetten ibaret olmadığını, sosyal, siyasi, ekonomik vs. bütün bir sistem olduğunu bana gösterdi. Sanırım İslam'ın benim için ana çekiciliği buydu. Tüm parçalar birbirine uyuyor ve anlam ifade ediyordu.
Ben de okumaya devam ettim. Kısa bir süre içinde Müslüman olacağımı biliyordum ama henüz kendimi adamaya hazır değildim. Kendimi neyin içine soktuğumu bilmek için onun hakkında çok şey bilmem gerekiyordu. Bir ay içinde aklımda sadece birkaç soru kaldı.
13 Aralık'ta küçük kardeşime telefon ettiğimi ve ona Hristiyan olmayan bir dine katılmak istediğimi söylediğimi ve Noel'de eve gittiğimde bunu anneme ve babama nasıl söyleyeceğimi sorduğumu hatırlıyorum. Neden İslam'a ilgi duyduğumu sordu. Ona mantıklı olduğunu, her şeyin birbirine uyduğunu, rahiplik olmadığını, Tanrı'ya aracılık etmediğini, kutsal yazıların ilk ortaya çıktıkları gibi kaldığını söylediğimi hatırlıyorum. Henüz kendimi adamamamı, evdeyken bununla ilgili ipuçları bırakmamı akıllıca bir şekilde önerdi.
Ama ertesi sabah üniversiteye gitmeden önce okumaya başladığımda, açtığım kitabın tam da geriye kalan sorularla ilgili iki bölüm olduğunu gördüm: cihat ve kölelik. 6:30'dan 8:00'e kadar okudum ve 8:00'de kitabı kapattığımda "Evet" dedim. Müslüman olduğumu biliyordum, ama sanki yüksek sesle söylemek geri dönemeyeceğim bir şeymiş gibi , Şahadet'i ( inanç şahitliğini ) yüksek sesle söylemeye gerçekten kendimi ikna etmem yaklaşık bir saat sürdü.
Böylece 14 Aralık 1981 sabah 8:00'de Müslüman oldum. Öğle vakti camiye gittim ve orada bir nevi katiplik yapan Malezyalı bir öğrenciyle konuştum ve kendisine Mağrip'te ( gün batımında ) toplum önünde tanıklık etmesi söylendi. "Ne! Bunu toplum içinde söylemek zorunda mıyım?!" Çok heyecanlı ve gergindim.
Ama o zamandan beri İslam'dan asla şüphe duymadım. Ve hayatım boyunca asla pişman olmadığım iki karar olduğunu söyleyeceğim: 1978'de adımı Ælfwine olarak değiştirmek ve 1981'de İslam'ı kabul etmek - gerçi her zaman Müslüman olmaya gerçekten karar vermediğimi hissettim. İhtiyacım olan tüm bilgilere sahip olduğumda İslam'ı kabul edip etmeme konusunda tartışmak zorunda kalmadım. Öylece geldi, doğaldı, engellenemezdi.
İslam'ı öğrendiğim o ay boyunca, Malezyalı arkadaşlarım bana İslam'ı Müslümanların mükemmel olmadıkları için yaptıklarına göre değil, Kitap'a göre yargılamamı söylediler. Bu tavsiye yıllar boyunca bana iyi hizmet etti.
Malezyalı bir rahibenin İslam'a döndüğüm gece bana söylediği sözleri hep hatırladım. Bana dedi ki, “Az önce söylediğin sözler 'Şahitlik ederim ki Allah'tan başka ilah yoktur...' sadece 'Allah'tan başka ilah yoktur...' değil. ve yap: nasıl giyinirsin, nasıl yürürsün, nasıl konuşursun, nasıl yersin, ne yersin, vs. Bu tavsiyeye göre yaşamaya çalıştım.
Ve yıllar geçtikçe İslam'ı giderek daha fazla takdir etmeye başladım. Kuran'ın tahrif edilmemiş olmasını, hadislerin ( Peygamber hadislerinin ) kitaplarda bulunmasını, insanın dinin kaynaklarına gidebilmesini gerçekten takdir ediyorum. Hepsini okumak için Arapça öğrenmesi gerekiyor ( hepsi çevrilmedi ve çevirileri biraz tereddütlü alıyoruz ), ancak bunlar Vatikan benzeri bir kütüphanede kilitli değil, Müslüman dünyasının her yerindeki kitapçılarda bulunuyor. Bana erken yaşlarda biri bana bir şeyin helal ( yasal ) veya haram ( yasadışı ) olduğunu söylediğinde bunun kaynağını sormam gerektiği öğretildi, bu nedenle mevcut kaynaklara sahip olmak biz Müslümanlar için çok değerli.
Takdir etmeye başladığım bir başka şey de biz Müslümanların hayatımızı namazlara göre düzenlememiz. Lisede ve üniversitede, diğer planlarımıza göre Cuma günü akşam yemeğinde ana konunun hafta sonu hangi Ayine gideceğimizi hatırlıyorum. Bir Müslüman namazı ön planda tutar ve işleri ona göre ayarlar, tersi değil .
Müslüman olana kadar ( ve ancak yavaş yavaş ) Tanrı'nın azametini ve Yaratıcı olarak O'nun bizim için kanunlar koyma hakkına sahip olduğunu anladım . Kilise, İsa'nın insan doğasına o kadar çok odaklanmış görünüyordu ki ( onun ikili bir doğası olduğunu varsayarak ), Tanrı'yı bizim seviyemize indirdi. Ben bir Müslüman olarak bunu yapamam. Evrendeki doğru yerimi biliyorum.
Genç bir yetişkin olarak, bir tür "dini deneyim", bir coşku aramaya devam ettim. Bir Müslüman olarak bu duygusal yükseklikleri aramıyorum. İslam çok daha istikrarlıdır. Allah'a yakın olmak, kendinden geçmek değil, her söylediğinde ve yaptığında O'nu anmak, gün içinde sık sık O'nu anmak demektir. Çocukken hayal ettiğimden farklı bir şekilde olsa da, hayatımı Tanrı'ya adamaya çalıştım. Fırsat buldukça okullarda, yayınevlerinde, internet sitelerinde ve sivil toplum kuruluşlarında ( STK ) İslam için çalıştım.
Selman El-Farisi'nin son Hristiyan hocası ona, Peygamber'i ( barış ve bereket onun üzerine olsun ) tanıyacağına dair işaretler anlattı. Ve o âyetleri görünce hemen İslâmiyet'i kabul etti. Bana böyle bir işaret verilmedi ve neyi kabul ettiğimi anlamak için çok okumam gerekti. Ama tüm cevapları aldığımda hemen İslam'ı kabul ettim. Salman kadar iyi olduğumu söyleyemem ama onun ( ve diğerleri ) gibi ben de uzun bir arayıştan sonra Gerçeği buldum.
Yazan: Ælfwine Acelas Mischler