Amerikan Yabancı Lejyonu
Amerika Birleşik Devletleri'nin 34. Başkanı Dwight D. Eisenhower, ülkenin uluslararası arenada sarsılan otoritesini güçlendirme sözleriyle iktidara geldi. 1952'nin sonlarında ve 1953'ün başlarında Washington için ana sorun çıkaran Sovyetler Birliği idi. Moskova, Amerika'nınki kadar olmasa da önemli bir nükleer potansiyele ve tüm gezegene komünizmi yayma "iş fikrine" sahipti. Çin, Kore, Doğu Avrupa ülkeleri - bunlar, ABD'nin hırslarının dolaylı olarak veya hatta Moskova'nın çıkarlarıyla doğrudan çatıştığı kilit bölgelerdir. Eisenhower'ın selefi Harry Truman 1952'de, muhalifler suçladı
İkinci Dünya Savaşı sırasında çok pahalıya kazanılan dünyanın kaybında. İkinci Dünya Savaşı sırasında bizi ayakta tutan daha iyi bir dünya için ahlaki teşvikler ve umutlar aldatıldı ve bu, komünist Rusya'ya, kontrol edilmediği takdirde bizi yok edecek bir askeri ve propaganda inisiyatifi verdi.
Doğudan gelen tehdide karşı koyma adımları arasında, özellikle Eisenhower, Vlasov ordusunun veya yabancı bir lejyonun - Özgürlük Gönüllü Kolordu'nun bir analogunu oluşturmayı önerdi. Bunun için Doğu Avrupa ülkelerinden sosyalizmden hoşnut olmayan göçmenlerin seçilmesi gerekiyordu. Başkana haraç ödemeliyiz, çok iyimserdi ve en az çeyrek milyon gönüllüyü "özgürlük gönüllüleri" saflarına katması bekleniyordu. Savaş birimi yalnız genç bir adam olacaktı - Polonyalı, Rumen, Macar, Çek, Sovyet vatandaşı veya Doğu Almanya'dan kaçak bir Alman. İşe alınanların temel şartı, anavatanın komünist rejimden kurtuluşu için savaşma arzusuydu. Eisenhower ayrıca böyle bir ordudan para biriktirmeyi planladı - maaş Amerikan ordusundakinden daha mütevazı olmalıydı. Üç yıllık kusursuz hizmetten sonra, gönüllü ABD vatandaşlığına ve normal Amerikan ordusunda hizmetine güvenebilirdi.
Kaynak: opoccuu.com
Merkezi İstihbarat Teşkilatı, Moskova'nın Eisenhower'ın girişimine olası muhalefetinin uygun bir analizini hazırladı. İstihbarat, Kremlin'in ilişkilerin ciddi şekilde kötüleşmesini kabul etmeyeceğini ve kendisini yalnızca propaganda eylemleri ve sınır kontrollerini sıkılaştırmakla sınırlayacağını öne sürdü. Bununla birlikte, Eisenhower'ın Fransa ve Federal Almanya Cumhuriyeti'ndeki Avrupalı meslektaşları, sosyalist blok ülkelerinin sınırları yakınında binlerce "savaş gönüllüsü" ordusunun konuşlandırılmasına ilişkin iyimserliğe hiç katılmadılar. Denizaşırı ülkelerde haklı olarak, bir alevlenme durumunda Sovyet nükleer bombalarının Avrupa başkentlerinin üzerine düşeceğini ve ABD Başkanı'nın yeniliğinin konuşlandırıldığına karar verdiler.
Beyaz Saray'da beyin fırtınası
Kremlin, Amerikan dış politikasında ve Sovyetler Birliği'nin оружия bu rahatsızlık sadece şiddetlendi. Washington artık atomik bir çatışma düzenlemeye hazır değildi. Başkan Dwight Eisenhower ve Dışişleri Bakanı John Dulles, böyle bir savaşta galip gelmeyeceği konusunda anlaştılar. Aynı zamanda, "komünizmi kontrol altına almanın" yollarını aramak, önemsiz olmayan çözümler gerektiriyordu. Birleşik Devletler, o günlerde bu kadar moda olan sosyalizmin yayılmasını bastırmak için basitçe geleneksel silahlar oluşturmak ve güç kullanmak için yeterli kaynağa sahip olmayacaktı. Dulles, Moskova'yı misilleme yapmaya kışkırtmaktan ciddi şekilde korkuyordu ve bu bağlamda, bir zamanlar tarafsız olan ülkelerde ulusal kurtuluş akımlarının büyümesini bekliyordu. Sonuç olarak, nükleer potansiyellerini geliştirme ve dünya çapında anti-komünist propagandayı yoğunlaştırma yolunu seçtiler. Ocak 1953'te, yeni başkan, yalnızca savaş sonrası dönemde Amerika Birleşik Devletleri'nin bilgi ve psikolojik çalışmalarının analiziyle meşgul olan bir "Enformasyon Politikası Özel Komitesi" kurdu. 1942'de kurulan Amerika'nın Sesi radyo istasyonu, 1953'te ek bir ivme kazandı ve sosyalist kamp ülkelerinde Amerikan propagandasının ana sözcüsü oldu. Radyo istasyonlarının yıllık 63 milyon dolarlık bütçesinin% 22'ü SSCB ve Doğu Avrupa ülkeleri için yayın yapmak için harcandı.
Kısacası, ABD'nin Sovyetler Birliği'ne yönelik politikası, Stalin'i kışkırtmaktan ve anti-komünist propagandayı harekete geçirmekten korkuyordu. İkili ilişkilerdeki girişim şimdiye kadar Moskova'nın tarafında oldu.
Stalin'in ölümüyle Washington harekete geçme zamanının geldiğine karar verdi. Ama nasıl? Milli Güvenlik Konseyi'nin 4 Mart 1953'teki toplantısında ABD'nin ilk adımları üzerinde anlaşamadılar. Princeton Üniversitesi ve Massachusetts Teknoloji Enstitüsü'nden, propaganda çalışmalarını güçlendirmeyi ve sosyalist blok ve SSCB ülkelerinin üst düzey liderlerini ahlaki olarak bozmayı bir kez daha tavsiye eden uzmanları cezbetti. Bunu yapmak için parti liderlerinin ince milliyetçi duyguları üzerinde oynaması ve onları ülkenin içinden çöküşüne itmesi gerekiyordu. Tavsiyeler arasında Moskova ile müzakere masasına oturulması tavsiyesi de vardı, Eisenhower bunu henüz zamanın gelmediğini söylediler. ABD'nin silahlanma yarışındaki eylem stratejisini tam olarak anlamak için Başkan, 8 Mayıs 1953'te Ulusal Güvenlik Konseyi'ndeki en yakın adanmışlarını Beyaz Saray solaryumunda topladı. O zaman ortaya çıkan beyin fırtınası fikri, toplantı yerine göre önemsiz bir şekilde adlandırıldı - Project Solarium.
"Sevilmeye ihtiyacımız yok"
Dwight D. Eisenhower, Ulusal Güvenlik Konseyi'nden analist gruplarına, Sovyetler Birliği ile daha ileri ilişkiler için olası senaryoları oluşturmaları için altı hafta boyunca talimat verdi. Moskova nükleer potansiyel konusunda Washington ile aradaki boşluğu hızla kapatıyordu ve bu bazı Amerikalıları kötü düşünmeye sevk etti. Eisenhower'a, denizaşırı düşmanın topraklarına bir dizi önleyici silahsızlanma nükleer saldırısı yapması önerildi. Gerekçe basitti - SSCB'yi yeterince yanıt verene kadar ezmek. Bu fikirlerin taşıyıcıları, İkinci Dünya Savaşı Eisenhower gazisinin neyse ki dinlemediği marjinalleştirilmiş "şahinler" idi. Bunun yerine, Solaryum projesi çerçevesinde Moskova ile ilişkilerin gelişmesi için yumuşak ve pek seçenek olmayan seçenekler geliştirilecekti.
Üç gruba ayrılmıştır. ABD'nin eski SSCB büyükelçisi George F. Kennan liderliğindeki A Grubu, Moskova ile barışçıl bir rekabet senaryosu yürüttü. Aynı zamanda, bütçeden tasarruf etmek de önemliydi - Washington'da "soğuk savaş" ın ülkeyi parçalayacağına ciddi bir şekilde inanıyorlardı. Atom silahları uzmanı Tümgeneral James McCormack liderliğindeki B Grubu, Sovyetler Birliği için, kaçınılmaz olarak bir dünya savaşına neden olacak bir "kırmızı çizgiler" teorisi geliştirdi. Ve son olarak, Amiral Yardımcısı, Donanma Koleji Başkanı Richard Connolly olan C Grubu, Moskova'ya tüm cephelerde kesin bir muhalefet senaryosu planladı. İkinci senaryoda, nükleer felaket riskleri en yüksekti.
Kennan'ın ekibi 16 Temmuz 1953'te Ulusal Güvenlik Konseyi'nin genel toplantısında tarafsız ülkelerle temaslarını genişletmek yoluyla Sovyetler Birliği için bir "çevreleme stratejisi" sundu. Aslında amaç basitti - kapitalizmin faydalarının yaygınlaştırılması yoluyla ülkeler üzerindeki komünist etkinin daha da genişlemesini engellemek. Ticari ilişkiler, Sovyetlere karşı ana silah olacaktı. Propagandayı unutmadılar. Sovyet planlama ve dağıtım sistemi ve "komünizmin dünya çapında kaçınılmaz zaferi" fikri olumsuz olarak değerlendirildi. Kennan ve ekibi yeni bir şey bulamadılar - kavram, önceki Başkan Truman'ın Sovyetler Birliği'ni küçük ayarlamalarla kontrol altına alma stratejisini tekrarladı. A Takımının davası ayrıca Moskova ile Almanya'nın kaderiyle ilgili müzakereleri de içeriyordu. SSCB'nin parti liderliğinden, iki Almanya'nın yeniden birleşmesini ve tarafsız bir devletin kurulmasını kabul etmesi istendi. 50'ler fikri tamamen çılgıncaydı. Aklı başında herhangi biri, DAC tarafsız bir devletin parçası olursa, hemen kapitalist olacağını anlamıştı.
James McCormack ve Grup B, Sovyetler Birliği ile ültimatom retoriği kavramını başkana sundu. Analistlere göre Kremlin, komünizmin dünya üzerinde yayılmasının imkansız olduğu çizgileri açıkça tanımlamış olmalıydı. Aksi takdirde Amerikan liderliği kendisine kefil olamayacaktır. Nükleer füze ve bombaların kullanılacağı bir gerçek değil ama muhalefet çok ciddi olacak. Böyle bir senaryo altında ABD müttefiklerini kendi etrafında toplamak kolay olmayacak (çok az kişi bir Sovyet nükleer saldırısıyla vurulma arzusuna sahip olacak), bu yüzden Washington Moskova ile bire bir yüzleşmeyi planlıyor. McCormack altındaki savunma harcamaları için finansman, ayarlamalar gerektiriyordu - geleneksel silahlar için daha az ve artık atom silahları için daha az.
Takım C, söyleminde en savaşan takımdı. Program sadece SSCB'ye karşı koymayı ve onu kontrol altına almayı değil, aynı zamanda içeriden çökmesini de hedefliyordu. CIA, Moskova'nın Washington ile nükleer pariteye ulaşmasının beklendiği 1958 için tahminleriyle Soğuk Savaş'a yakacak odun ekledi. O zamana kadar, SSCB, Çin ve sosyalist kamp ülkelerinde hükümeti devirmek için sert adımlar gerekiyordu. Takım C'nin gerçek sloganı:
Sevilmeye ihtiyacımız yok, saygı görmemiz gerekiyor.
Aslında, Amerikalılar için dünya çapında Bolşevizme karşı tam ölçekli ve son derece maliyetli bir savaş önerildi. Takımın başı Koramiral Richard Connolly, Kremlin ile diyaloğa bile izin verdi, bu sadece güçlü bir konumdaydı. Savaşan analistler, Sovyetler Birliği'nin bu tür saldırıları cevapsız bırakmayacağını gayet iyi anladılar ve bir nükleer savaşın yüksek risklerine işaret ettiler. Ancak sunumda şunu açıkladılar:
Böyle bir strateji, savaşı kışkırtmak için tasarlanmamış olsa da, elde edilen başarılarla meşrulaştırılırsa önemli bir savaş riskine izin verir.
Raporda, ABD'nin üçüncü dünya savaşını haklı çıkarabileceği başarılardan bahsedilmedi.
Eisenhower'a haraç ödemeliyiz, C militan grubunun gelişmelerini de önemsemedi. Tıpkı diğer analist ekiplerinin fikirlerine yer vermediği gibi. Nihai belge NSC 162/2 yalnızca Solaryum projesinin unsurlarını içeriyordu ve yeni ABD stratejisinin komünistlere yönelik genel tavrı oldukça kısıtlanmıştı. Başkan Kremlin'in artık inisiyatif sahibi olduğunu anladı, bu nedenle Amerikan ekonomisinin güvenliği ve istikrarı onun için ön plana çıktı. Başkanlık yönetimi Kore'deki gibi başka bir savaşa ihtiyaç duymadı. Aşırı kavgacı Harry Truman'ın, Amerikan askerleri için Kore'deki kanlı savaş nedeniyle ikinci bir dönem için yarışmadığını hatırlayın. Eisenhower, kendi yönetimindeki şahinleri devirdi ve ılımlı politikacıları etrafında topladı. Sovyetler Birliği'nden bir misilleme grevi olasılığı, Pentagon'un ve Dışişleri Bakanlığı'nın ateşli kafaları için önemli bir ayılma faktörü idi. Eisenhower'ın askeri geçmişi de yazılmamalıdır. Birinci elden bir dünya savaşının ne olduğunu biliyordu ve bu, elbette, aceleci adımlarını durdurdu.