Ben değildim o, sen giderken arkandan bakan ben değildim. Çünkü biz ayrılmayacaktık, kimse gitmeyecekti ve kimse gidenin arkasından bakmayacaktı.
Öyleyse kimdi o? Kimdi sen "Hoşçakal" dediğinde inanmayan gözlerle sana bakan? Kimdi, adım adım uzaklaşırken ondan hüngür hüngür ağlayan? Kimdi "Ne olur gitme" diye yalvaran?
Sen yüreğimdin benim. Yüreğimi söküp götürüyorsun kendinle birlikte. Yüreğin olmadığı yerde aşk yaşanır mı yar? Beni sadece sensiz değil, aşksız da bırakıyorsun. Haksızlık bu. Bunca zaman gözümden bile sakındığım aşkımı böylesine hoyratça, kolayca harcamanın bir anlamı olmalı.
Bir zamanlar "Sensizlik ölüm gibi" dediğin bana bu kadar büyük bir darbeyi indirmenin bir nedeni olmalı. Biri mi çaldı kalbini?
"Kalp çalmak" ne garip bir deyim...
Sen izin vermesen kim girebilir ki kalbine. Benimki de laf işte. Yine de merak ediyorum işte. Başka bir neden bulamıyorum, bağışla. "Beni bu dünyada senden iyi kimse anlayamaz" diyen, "Aşkın varlığına beni sen inandırdın" diyen, "Aşk benim için ancak sen varsan var" diyen sen, beni şimdi böyle hüzünle, acıyla, yokluğunla baş başa bırakıp gidiyorsan bunun tek nedeninin "başka biri" olduğunu düşünüyorum, elimde değil.
Kıskanç biri de değilim oysa. Ama şimdi itiraf etmeliyim, kıskançlıktan deliriyorum. Başka birinin seni benden çok sevebilme ihtimalini ve senin de ona bana duyduğundan daha güçlü bir aşk ile bağlanmış olmanı kaldıramıyorum. Ölmek, bunu yaşamaktan daha cazip geliyor bana. Çok isterdim sana "Defol git" diyebilmeyi. Nasıl da rahatlardım. Diyemiyorum işte, çünkü hala deli gibi seviyorum seni.
Bugüne kadar savunduğum tüm ilkelerimi, benliğimi yıkıp gidiyorsun. Halime bakar mısın, kalman için her istediğini yapmaya hazırım. Ne acı...
Gururum çoktan yenilgiyi kabul etmiş. Senin gözünde kimbilir ne haldeyimdir şimdi. Kendi değerimi düşürdüğümün farkındayım. Ama dayanamayacağım gitmene. Sen gittikten sonra yaşadığım acıları taşıyamayacağım. Bu acıyı çekmemek için yapıyorum bütün bunları. Ve kahretsin, biliyorum ki ben böyle yaptıkça sern daha da uzaklaşıyorsun benden.
İyisi mi aldırma sen söylediklerime, git haydi. Hangi acı sonsuza dek sürmüş ki, bitecek bir gün. Acım bittiğinde sen de biteceksin. Oysa şimdi seni bitirmek istemiyorum. Şimdi gidiyorsun ya, dönmek istersen çok bekleme olur mu... Acım sürerken dön, acımı yaşarken dön, acımı yaşarken dön, acım bitmeden dön...
Mehmet Coşkundeniz