

Sanatçılar yüzlerce yıldır gerçekliği temsil edebilme yöntemlerini irdelemişlerdir. Gerçeğin temsilinin çeşitli yolları araştırılırken bazı sanatçılar gerçeğin bir benzerini resmetmekten ziyade, tam olarak gerçeğin kendisini ortaya çıkarmaya çalışmıştır. Böylece yapıtlarında resmettikleri ile kendileri arasında mesafeyi kırarak gerçeği duyu yoluyla ifade etmeye çalışmışlardır. Böylece dünyayı daha somut olarak deneyimlemişlerdir. 17. yüzyıl Batı sanatında gerçeği yansıtmak adına bazı sanatçılar, özellikle de hayvan tasvirlerinde duyu ötesi temsilin sınırlarını zorladılar. Örneğin Rembrandt (1006-1669), "Derisi Yüzülmüş Öküz" resminde hayvanın canlı bir varlık olarak telef oluşundaki melodramdan çok boyanın kalınlaşıp et haline gelerek dokunuşunun ve ağırlığının hissedilmesini sağlamıştır. Yine Rembrandt’ın anatomik çalışmaları konu alan diğer resimlerinde, yaşayan bedenin içindeki şeyi göstermesi bakımından bir benzerlik kurulabilir. Rembrandt ve onu takip edecek olan Soutine ve Bacon gibi ressamlar da doğayı duyu ötesi bir şeyin temsili olarak resmetmişlerdir. Bu araştırma, Rembrandt’tan başlamak üzere, Soutine, Bacon ve son olarak Damien Hirst eserlerindeki hayvan ve et temsillerindeki salt temsil düzeyinin aşılıp hakikatin nasıl kavranılmaya çalışıldığını irdeleyecektir.
Anahtar Kelimeler: Rembrandt, Soutine, sanat, karkas, temsil