Saban, toprağı işlemekte en eski çağlardan beri kullanılan tarım aleti. Atası sayıldığı pulluktan farklı olarak toprağı yalnızca yarar ve altüst etmeden iki yana atar. Geçmişi 1Ö 5-6 binli yıllara değin uzanan ve en eski örneklerine Mezopotamya’da rastlanan ilk sabanlar taş ya da ağaçtan yapılmış, itmek ya da çekmek için bir sapları bulunan sopa biçimli basit aletlerdi. Mezopotamya” dan Arabistan Yarımadası, Mısır ve Etiyopya’ya geçen saban, buralardan da Avrupa’ya, Hindistan’a ve Çin’e yayıldı. Romalılar, bir uç demiri ekleyerek sabana yeni bir biçim kazandırdılar ve sert zeminde de kullanılmasına olanak sağladılar.Koşum hayvanlarının boyunlarına geçirilerek yönetilmelerini sağlayan, gem, dizgin ve baş kuşamından oluşan ip
Daha sonraki dönemlerde hayvanlara bağlanarak çekilen sabanlar yapıldı. Günümüzde pulluğa göre çok daha az kullanılan saban, uç demiri, taban demiri ve çeki okunu tutan bir çerçeveyle bu çerçeveye bağlı bir tutaktan oluşur. Saban demirlerinin (uç ve taban demiri) biçimi pulluk demirlerininki gibi kesici değil, konik kesitlidir. Ayrıca sabanın sürme derinliği ve ağırlığı da pulluğa göre daha az, boyutları daha küçüktür.