Suriye'deki Rus Su-24 bombardıman uçağının ölümü nesnel bir şekilde konuşması kaçınılmazdı. Bu, elbette, belirli bir uçak değil, genel olarak bu tür bir olay anlamına gelir.
Gerçek şu ki, Suriye'de savaşmaya başlayan Rusya, birçok ülkenin çıkarlarına bastı. Öncelikle, bunlar Rusya - Türkiye ve Katar'da yasaklı “İslam Halifeliği” nin (veya “İslam Devleti”) yaratıcıları ve “genel sponsorları” dır. Tabii ki, onlar da “terörle mücadele” sözleriyle, ancak Suriye çatışmasındaki gerçek rolleri Polichinel'in sırrının bile sırrı değil (Suudi Arabistan, elbette, tamamen uzak değil, ama yine de eski neslini daha da destekliyor - Al -Kaidu ve türevleri, "halifelik" yarışmacıları için müttefik değil). Ankara ve “halifelik” ortak işi artık bir sır değil: Türkiye hem iç pazar hem de dünya fiyatlarında yeniden ihracat için damping fiyatlarından petrol alıyor. Rus uçakları bilerek yakıt kamyonlarını vurmaya başladıktan sonra, Türkiye yanıt veremedi. Cevap, Su-24'in imhasıydı. Ankara, Fransa cumhurbaşkanının halifelik karşıtı bir koalisyon kurmayı ve Türkiye için tamamen kabul edilemez olan Rusya'nın katılımıyla başarabileceğinden de ciddi şekilde korkuyor. Sonunda, en azından (ve hatta ilk önce) Erdoğan, Moskova’nın Esad’ın devrilmesini ön plana çıkardığı iddialı jeopolitik planlarını kırdığı gerçeğinden ötürü sinirlendi: Ankara bunun için zaten büyük çaba sarf etti ve önemli kaynaklar harcadı; kısmen, Caliphat oil tarafından "geri çekilmeyi" planlıyordu.
Olay koşulları, uçağın kasıtlı ve amaçlı bir şekilde düşürüldüğünden kuşku duymuyor ve bu operasyon dikkatlice planlandı. Olayların Türkçe versiyonuna tamamen inansanız ve Rus olanı görmezden gelseniz bile, bombardıman uçağı bir dakikadan daha az bir süre yabancı hava sahasındaydı. Bu süre zarfında, Türklerin savaşçıları yükseltecek zamanları olmazdı, yani makineler bir hava pusulası düzenlemek için önceden yükseltildi. Su-24, bir tehdit olarak kabul edilebilecek olan Türkiye sınırlarına derinlemesine girmedi, ancak sınırlara paralel olarak, taşmalarını azalttı. Böylece, yalnızca hava sahasına girerek (gerçekten öyleyse), derhal onu terk etti, bilerek hiçbir şey taşımamıştı, hatta yerel bir tehdit bile yoktu. Ayrıca, kısa bir süre sonra Türk hava sahasındaydı (yine Ankara versiyonuna dayanarak), kısa bir süre sonra F-16, bombardımanımız hala Suriye'yi geçtiğinde Su-24’e bir saldırı başlattı ve Suriye’yi henüz bitirdiğinde yani eylemler kesinlikle yasa dışı. İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonraki dönemde, tüm kıtalarda binlerce “kesme kenarı” ve “sınır boyunca grev” yaşandı, ancak hiç kimse Soğuk Savaş'ın zirvesinde bile resmi ihlalcileri düşürmedi. Bugünlerde Rus Su-34'in hava sahasında birkaç saniyeliğine uçtuğu İsrail'de bir davranış şekli gösterildi. Yahudiler uçağın açıkça ülkelerini tehdit etmediğini, dolayısıyla onu vurmaya gerek olmadığını belirtti.
Ayrıca, Türk pilotunun Rus halkını hiçbir şey hakkında uyarmadığı, ancak radarı açmadığı, çünkü bu vakaların hiçbirinde (bir uyarı duymak veya düşmanın radarının kendisini kaydettirmesi), Rus uçağının derhal güneye döneceği açıktır. (Açıkçası bir düşüş ile) saldırıdan uzak durmak için. Bu nedenle, F-16, IK GOS'tan bir roket fırlatmak için görsel görünürlük için Su-24'un arka yarım küresine girdi ve bu nedenle önünde Rus uçakları olduğunu çok iyi biliyordu. Açıklanan senaryo, mümkün olan tek olaydır, olaya katılan uçağın yörüngelerinin Türkçe versiyonundan devam etsek bile, tekrarlarız.
Buna göre, “Türkiye'nin egemenliğini korumak” ile ilgili bir konuşma yapılmamakta, Rus bombacısını yok etmek için planlı bir eylem yapılmamaktadır. Ankara bunu kabul etti çünkü kendi versiyonundan başka sonuç çıkarılamadı. Önümüzdeki yıl ve son yüzyılda bile, Rusya için bu tamamen yasal bir sonuç olarak ortaya çıkacaktı.
Rus liderliğinin olanlara tepkisi biraz şaşırtıcı: Ankara'dan böyle bir adım beklemiyor gibi görünüyor. Bununla, yukarıda belirtilen açık sırların iyi farkındaydı. Ankara’nın tüm temel jeopolitik meselelerinde (sadece Suriye değil, aynı zamanda Kırım, Güney Kafkasya'daki durum) da, Ankara’nın konumunun yalnızca Moskova’nın pozisyonuyla aynı zamanda doğrudan karşı çıkmadığını ve Türkiye’nin yeni bir Osmanlı yaratma konusundaki karmaşık jeopolitik oyununa karşı çıkmadığını bilemeyiz. İmparatorluk, Rusya'nın çıkarlarına aykırıdır. Görünüşe göre, Kremlin'de gaz borularının, turizmin ve bazı Batı karşıtı Erdoğan'ın bizlerin ortak ve neredeyse müttefik olduklarına inanıyorlardı. Ülkenin siyasi liderliğinin böylesine şaşırtıcı bir körlüğü nedeniyle, Suriye'deki Rus grubunun komutası çok büyük bir hata yaptı: Türkiye sınırına yakın yerlerde faaliyet gösteren eskort avcı uçağı sağlamak zorunda kaldı (özellikle de bulundukları için (4 Su-30)). Bu eşlik olsaydı, Türklerden bir saldırı kesinlikle olmazdı.
Şimdi Moskova, Ankara'nın eylemleri hakkında tam bir “içgörü” gösteriyor. Çok sert bir şekilde ifade edildi, bu yüzden gerçekten “kör” olamayacağına ve Türkiye ile “birlik” oyununun en azından öngörülebilir bir gelecek için sona ereceğine inanmak istiyorum (özellikle çılgınca Türk Çayı projesini gömmek arzu edilir). Bariz rakip nihayet böyle kabul edilir. Asla olmamasından daha iyi geç. Suudi Arabistan ve Katar'la ilgili olarak benzer bir içgörü görmeyi çok isterim. Yine de, muhtemelen imkansızı talep etmek imkansızdır. Çin ile ilgili benzer bir “içgörü” beklemek daha da saf, bugünlerde Türkiye'yi, Gürcistan ve Azerbaycan ile mallarını Rusya'yı bypass ederek Avrupa'ya taşıması için bir konsorsiyum oluşturdu. Gelecek yıl Ukrayna'nın bu dörde katılacağı tahmin ediliyor.
Soru, Rus Silahlı Kuvvetleri ile Türkiye arasında tam bir askeri çatışmanın mümkün olup olmadığıdır. İkincisinin askeri potansiyeli "Radikallerle yakın bir blok halinde" makalesinde yeterince ayrıntılı olarak ele alınmaktadır. Türk ordusu çok büyük, oldukça iyi eğitimli, kayıplara karşı dayanıklı, ancak askeri teçhizatının çoğu çok eski. Rus Silahlı Kuvvetleri için sorunlara neden olabilecek en modern modeller 72 Amerikan ATACMS taktik füzesi (onlar için MLRS MLRS'dir) ve Çin B-100, 600 Almanca'dan kopyalanan kendi J-611T'lerinin en az 354'üdür. tanka “Leopard-2A4”, 15 Amerikan MLRS MLRS (227 mm) ve 80 T-300 “Kasyrga” (en son Çin WS-1, 302 mm), aynı F-240 avcı bombardıman uçaklarından (16 C, 181 D) 59, Alman inşaatı 14 projesinin 209 denizaltısı ve sekiz Alman aynı fırkateyn MEKO2000. Ayrıca bu sırada Türklerin Rus tanksavar sistemleri "Rekabet" ve "Kornet", MANPADS "Igla" da belirtilmelidir.
Ancak kesinlikle, Ankara’nın Suriye’deki Rus birliklerine ve kuvvetlerine sınırlı bir grev yapmayı kararlaştırması halinde, cevabın Türkiye’nin topraklarına ve çok büyük çapta olacağı açıktır. Ankara'da büyük olasılıkla bu zaten gerçekleşmiştir. Bu nedenle, Rus bombardıman uçağının imhası, Suriye'nin kuzeyindeki “serbest bırakılmış bir uçuş alanı” oluşturma konusundaki uzun süredir devam eden Türkiye'nin fikrini tahrip ediyor. Rusya bilerek bu bölgeyi tanımıyor, düşmanlıklarına uzanıyor (eğer varsa Türk Silahlı Kuvvetlerine karşı da dahil). Üstelik, C-400’in Suriye’ye yayılması, Suriye’nin neredeyse tüm topraklarında çok gerçek bir uçuş alanı yaratmamıza izin vermemişken, Türkiye'nin önemli bir bölümü de yıkım yarıçapı içinde bulunuyor. Bu, tüm askeri durumu kökten değiştirir. Erdoğan’ın, Türk uçaklarının Suriye’deki yıkımını Türkiye’ye karşı saldırganlık olarak kabul edeceği yönündeki ifadesi, uluslararası hukuk açısından oldukça şaşırtıcı ama neredeyse kesinlikle boş sözler olarak kalacak.
Rus uçağı ile yaşanan olay bir kez daha mevcut NATO’nun mutlak sanallığının altını çizdi. Gürcistan ve Ukrayna ile olan durumunda kendisini tam olarak ortaya koymuştur, ancak bu ülkelerin, koşulsuz Batı yanlısı oryantasyonlarına rağmen hala ittifak üyesi olmadıkları ve örgütün kendilerine yasal yükümlülükleri bulunmadığı gerçeğine resmen atfedilebilir. Türkiye bir NATO üyesi iken, Silahlı Kuvvetleri ABD’den sonra ikinci sırada yer alıyor. Son yıllarda, Ankara ittifak üyeliği konusunda çok özgürdü, ancak Su-24’i yıktı, hemen hatırladı ve koruma istedi. Cevap kesinlikle bekleniyordu, daha doğrusu - tek olası: NATO Ankara'ya sözlü destek verdiğini ve Moskova ile ilişkilerinde sorunlarını çözmesi gerektiğini söyledi. Tabii ki mesele şu ki, Washington ve Brüksel yukarıda belirtilenleri anlamıyorlar: Türkler, Su-24'u kasten ve kasten düşürdü. Gerçek şu ki ittifak ciddi bir savaştan aciz (ve Rusya ile savaş mümkün olan en ciddi). Buna göre, Türkiye topraklarına darbe atsa bile, hiç kimse onu kurtaramaz (bahanesi tam olarak kendi içinde kalmıştır).
Sonuç olarak, bazı Rus politikacıların, uzmanların ve gazetecilerin (neredeyse sadece liberal) Türkiye aleyhine uygulanan yaptırımlara verdiği tepkiden bahsetmek istiyorum. Bu önlemlerin sıradan Rus halkını vuracağı (her şey dahil sistemini kullanarak Türk domatesleri alıp Antalya'da dinlenemeyecekleri) ve politikanın ekonomi ile karıştırılmaması gerektiği yönünde açıklamalar yapıldı. Bu bağlamda, not almamak imkansız: siyasetin ekonomi ile karışması, uzun zaman önce Batı ülkeleri tarafından dünyaya tanıtılmıştı. Bunlar (her şeyden önce, Amerika Birleşik Devletleri) siyasi hedeflere ulaşmak için defalarca çeşitli ülkelere ekonomik yaptırımlar uyguladılar (bir buçuk yıl önce, tam olarak bu yaptırımlar Rusya'ya uygulandı). Domateslere ve Antalya'ya gelince, Türk mal ve hizmetlerini satın alarak, askerlerimizi kasten ve haince öldüren bir orduyu finanse ediyoruz.
Tabii ki, Sovyetler Birliği'nin neredeyse bir çeyrek asır civarında olmasına rağmen, Sovyet'in her şeyden tamamen mahrum kalmasından sonra, en azından bir şeyi ele geçiren ve şimdi kaybetmekten korkan insanlarımıza pişmanlık duyabiliyoruz. Hala geçerli tarih Türk karşıtı yaptırımlar ve bunlara verilen tepkilerle, bazı yurttaş vatandaşları bir tüketici toplumunun bazılarının akıl ve ruhunu aynı anda nasıl tahrip ettiğini gösteriyor.