Sükûnet Gibi
Eskimiş salaş bir defterde,
Satırları karalanmış sözlerde,
Hüznün hakim olduğu bu yerlerde;
Sükûnet biraz zor gibi.
Kırılmış bir kalemle,
Kağıda geçmiş boş umutlar,
Satır başı olmaksızın,
Bir seferde yıkılmışlar.
Bu defterin içinde;
Sükûnet zorlu bir yol gibi.
Silgisi de yokmuş bu hayatın,
Karalanmaları bu yüzdenmiş,
Hep geride kalanların.
Gözyaşı düşmüş sayfalarda,
Yıpranmışlıklar göze çarpar.
Bu ince sayfalar arasında,
Sükûnet sanki boğulmuş gibi.
Bazı sayfalar varmış eskiden,
Artık yoklar belli ki.
Kökünden yırtılmışlar hepsi,
E karalamak yetmemiş illa ki.
Damarları koparılmış adeta,
Akmış kan yerine siyah mürekkep.
Siyah demek karanlık demektir,
Karanlık, sükûnet yanlısı…
Ama bu karanlıklarda,
Sükûnet hiç yok gibi.
Son sayfa biraz buruşuk.
Yırtmaya yeltenilmiş sanki.
En son sayfa bu,
Sanki biraz kapanış gibi.
Komik aslında…
Sayfanın sonunda da nokta var.
Sanki ölüm sonmuş gibi…
Asıl başlangıç değilmiş gibi…
Şart değil mi o noktanın yanına,
En az iki tanesi daha?
Noktalar hep bitişi temsil etmemeli.
Ama buralarda ölüm bitiş gibi,
Ölümün kol gezdiği bu yerlerde ise,
Sükûnet yeni başlamış hayat gibi…