Gerçek kimliğimiz
Günümüzde çoğu zaman başkaları ve kendiniz için önemli ve önemli olabilmek için kendinize bir isim yapmak zorundasınız. İnsanların kimlik ve anlam için doyumsuz bir arayışta oldukları anlaşılıyor. Ama İsa zaten şöyle dedi: "Kim hayatını bulursa kaybedecek; ve kim aşkım için hayatını kaybederse onu bulacak ” (Matta 10, 39). Bir kilise olarak, bu gerçeği öğrendik. 2009'dan beri Grace Communion International olarak adlandırılıyoruz ve bu isim, içimizde değil İsa'da bulunan gerçek kimliğimize atıfta bulunuyor. Bu isme daha yakından bakalım ve içinde neyin gizli olduğunu öğrenelim.
Gnade (Grace)
Grace bizim adımıza ilk kelimedir, çünkü Kutsal Ruh aracılığıyla İsa Mesih'teki Tanrı'ya bireysel ve paylaşılan yolculuğumuzu en iyi anlatır. “Aksine, biz Rab İsa'nın lütfu ile onlar gibi kurtaracağımıza inanıyoruz” (Elçilerin İşleri 15, 11). Biz "Mesih İsa aracılığıyla kurtuluş yoluyla O'nun lütfundan haklı olarak dürüst değiliz" (Romalılar 3:24). Allah yalnız başına Tanrı bizi terk eder (Mesih aracılığıyla) kendi doğruluğunda paylaşır. Kutsal Kitap bize sürekli olarak iman mesajının Tanrı'nın lütfu hakkında bir mesaj olduğunu öğretir. (bakınız Elçilerin İşleri 14: 3; 20, 24; 20, 32).
Tanrı'nın insanla olan ilişkisinin temeli daima lütuf ve gerçek olmuştur. Kanun bu değerlerin bir ifadesiyken, Tanrı'nın lütfunun kendisi İsa Mesih aracılığıyla tam ifade buldu. Tanrı'nın lütfuyla yasaları koruyarak değil sadece İsa Mesih tarafından kurtulduk. Her insanın lanetlendiği kanun Tanrı'nın bizim için son sözü değildir. Bizim için son sözü İsa. O, Tanrı'nın lütfu ve insanlığa özgürce verdiği hakikatin kusursuz ve kişisel bir ifadesidir.
Kanun uyarınca kınama haklı ve haklı. Kendimizden meşru bir davranış elde edemiyoruz, çünkü Tanrı kendi kanunları ve yasallıklarına mahkum değildir. İçimizdeki Tanrı, iradesine göre ilahi özgürlükte hareket eder.
İradesi, lütuf ve kurtuluşla tanımlanır. Elçi Pavlus şunları yazdı: «Ben Tanrı'nın lütfunu atmıyorum; çünkü doğruluk yasadan gelirse, Mesih boş yere öldü ” (Galatyalılar 2:21). Pavlus Tanrı'nın lütfunu atmak istemediği tek alternatif olarak tanımlar. Zarafet tartılabilen, ölçülebilen ve ele alınabilecek bir şey değildir. Lütuf Tanrı'nın yaşayan insanı ve zihnini takip ettiği ve her ikisini de değiştirdiği yaşayan iyiliğidir.
Roma'daki kiliseye yazdığı mektupta Paul, kendi çabamızla elde etmeye çalıştığımız tek şeyin günah ödeme, yani ölümün kendisi olduğunu yazıyor. Ama özellikle de iyi bir tane var, çünkü “Tanrı'nın armağanı Rabbimiz Mesih İsa'da sonsuz yaşamdır” (Romalılar 6:24). İsa, Tanrı'nın lütfudur. Tüm insanlar için serbest bırakılan Tanrı'nın kurtuluşudur.
Gemeinschaft (Komünyonu)
Arkadaşlık bizim adımıza ikinci kelimedir, çünkü Kutsal Ruh ile arkadaşlık içinde Oğul aracılığıyla Baba ile gerçek bir ilişkimiz vardır. Mesih'te Tanrı ve birbirimizle gerçek bir arkadaşlığımız var. James Torrance bunu şöyle ifade etti: "Üçlü Tanrı, sadece kimliğimizi kendisiyle ve diğer insanlarla dostluk içinde bulursak gerçek insanlar olacağımız şekilde dostluk yaratır."
Baba, Oğul ve Kutsal Ruh mükemmel bir dostluk içindedir ve İsa, öğrencilerinin bu ilişkiyi paylaşmaları ve bunu dünyaya yansıtmaları için dua etti. (Yuhanna 14:20; 17, 23). Elçi John bu toplumu derinden sevgiyle tanımladı. John, bu derin aşkı Baba, Oğul ve Kutsal Ruh ile ebedi dostluk olarak tanımlar. Gerçek ilişki, Kutsal Ruh aracılığıyla Baba aşkında Mesih ile birlikte yaşamak anlamına gelir (I.Yuhanna 1: 4).
Genellikle Hıristiyan olmanın İsa ile kişisel bir ilişki olduğu söylenir. Kutsal Kitap bu ilişkiyi tanımlamak için birkaç benzetme kullanır. Bir kişi efendinin kölesi ile olan ilişkisinden bahseder. Bundan yola çıkarak, Rabbimiz İsa Mesih'i onurlandırmalı ve takip etmeliyiz. İsa takipçilerine şunları söyledi: «Bundan böyle hizmetkar olduğunuzu söylemiyorum; Bir hizmetçi ustasının ne yaptığını bilmiyor. Ama sana arkadaş olduğunu söyledim; çünkü babamdan duyduğum her şeyi sana tanıdım » (Yuhanna 15:15). Başka bir resim, bir baba ve çocukları arasındaki ilişkiden bahsediyor (Yuhanna 1, 12-13). İsa, Eski Ahit'te bulunabilecek damadın ve gelinin imajını bile kullanıyor. (Matta 9:15) ve Paul karı koca arasındaki ilişki hakkında yazıyor (Efesoslular 5). Aslında İbranilere yazdığımız mektupta, Hristiyan olarak bizler İsa'nın kardeşleriyiz. (İbraniler 2:11). Tüm bu resimler (Köle, arkadaş, çocuk, eş, kız kardeş, erkek kardeş) birbirleriyle derin, olumlu, kişisel bir topluluk fikrini içerir. Ama bunların hepsi sadece fotoğraf. Üçlü tanrımız, bu ilişkinin ve toplumun kaynağı ve gerçeğidir. Nezaketiyle cömertçe bizimle paylaştığı bir topluluktur.
İsa sonsuza dek onunla olacağımız ve bu iyilikten sevineceğimiz için dua etti (Yuhanna 17:24). Bu duada bizi birbirimizle ve Baba ile birlikte topluluğun bir parçası olarak yaşamaya davet etti. İsa cennete yükseldiğinde, bizi, arkadaşlarını Baba ve Kutsal Ruh'un topluluğuna aldı. Pavlus, Mesih'in yanında ve Baba'nın huzurunda oturduğumuz Kutsal Ruh'ta bir yol olduğunu söylüyor. (Efesoslular 2, 6). Tanrı ile bu komünyonu deneyimleyebiliriz, bu ilişkinin dolgunluğu ancak Mesih geri döndüğünde ve saltanatını kurduğunda görünür olacak. Bu yüzden topluluk inanç topluluğumuzun önemli bir parçasıdır. Kimliğimiz, şimdi ve sonsuza dek, Mesih'te ve Tanrı'nın bizimle Baba, Oğul ve Kutsal Ruh olarak paylaştığı toplumda kurulmuştur.
uluslararası (Uluslararası)
Uluslararası, ismimizdeki üçüncü kelimedir, çünkü kilisemiz çok uluslararası bir topluluktur. Farklı kültürel, dilsel ve ulusal sınırlar boyunca insanlara ulaşıyoruz - dünya çapında insanlara ulaşıyoruz. İstatistiksel olarak küçük bir topluluk olsak da, her Amerikan devletinde, Kanada, Meksika, Karayipler, Güney Amerika, Avrupa, Asya, Avustralya, Afrika ve Pasifik Adaları'nda topluluklar var. 50.000 topluluğundan daha fazla ev bulan 70 ülkesinden daha fazla 900 üyemiz var.
Tanrı bu uluslararası toplulukta bizi bir araya getirdi. Beraber çalışacak kadar büyük ve kişisel olarak kişisel olacak kadar küçük olmamız bir nimettir. Topluluğumuzda, bugün sık sık dünyamızı bölen, besleyen ve besleyen ulusal ve kültürel sınırlar boyunca arkadaşlıklar sürekli kurulmaktadır. Bu kesinlikle Tanrı'nın lütfunun bir işaretidir!
Bir kilise olarak, Tanrı'nın kalbimize yerleştirdiği müjde'yi yaşamak ve geçmek bizim için önemlidir. Tanrı'nın lütfu ve sevgisinin zenginliğini tecrübe etmek bile bizi iyi haberi diğer insanlara aktarmaya motive eder. Diğer insanların İsa Mesih ile ilişki kurmasını ve bu sevinci paylaşmasını istiyoruz. Müjde'yi sır olarak saklayamayız çünkü dünyadaki herkesin Tanrı'nın lütfunu deneyimlemesini ve triune topluluğunun bir parçası olmasını istiyoruz. Bu, Tanrı'nın bize dünya ile paylaşmamız için verdiği mesajdır.
Joseph Tkach tarafından