Modern Küçük Rusya ve Yeni Rusya topraklarının Rusya İmparatorluğu'na dahil edilmesi, bozkır bölgelerinde Slav etkisinin canlanması için aktif bir politikaya eşlik etti. Seyrek nüfuslu bölgeler, bir zamanlar Kırım Tatar baskınlarından pratik olarak terk edilmiş olan Rus imparatorları, Rus halkına dostça, kültürel ve zihinsel olarak yakın olan yerleşimcileri yerleştirmeye karar verdi. Her zaman Rusya'nın en güvenilir müttefiklerinden biri Sırplardı - sayıca az, ancak Balkanlar'da ve gerçekten de dünya tarihinde Ortodoks Slav halkında çok belirgin.
Bugün Sırp gönüllüler Donetsk ve Lugansk’ta halk milislerinin yanında savaşacaklar, bu savaşta trajediyi suçlayan “dünya kötülüğü güçleri” ne kadar değil, sadece bu rejime karşı çıktıklarını çok iyi biliyorlardı. Yugoslav topraklarında. Ancak milislerin tarafında savaşan Sırplar, doğrudan atalarının geleneklerini miras alıyor. Ne de olsa, 18. yüzyıldan itibaren, Rus hükümeti, tam olarak Sırp yerleşimcilerin, Rusya'nın güney sınırlarını savunma konusunda Kırım Tatarları ve Türklerinin saldırılarına karşı savunmasına katılmak amacıyla, kesinlikle Sırp yerleşimcilerin katılımı amacıyla Novorossia ve Küçük Rusya'nın topraklarına aktif olarak yerleştirdi.
Balkan Slavları ve Yeni Rusya
Yeni Rusya ve Küçük Rusya, Rus imparatorlar tarafından, Slavların yabancı Avusturya ve Osmanlı imparatorluklarının boyunduruğu altındaki bölge - Balkanlara yakın coğrafi olarak stratejik olarak önemli topraklar olarak kabul edildi. Balkanlar'ın kurtuluş mücadelesinde Rus İmparatorluğu'nun doğal müttefikleri, Güneydoğu Avrupa Ortodoks ve Slav halkları - Sırplar, Karadağlılar, Bulgarlar, Makedonlar, Vlachler (Rumenler) ve Yunanlılardı. Birkaç yüzyıl boyunca, bu halkların binlerce temsilcisi Rusya'ya taşındı. Birçoğu - hem göçmenlerin hem de onların soylarının - Rus devletinin güçlenmesine önemli katkılarda bulundular, kendilerini devlet ve askerlik hizmetlerinde gösterdiler.
Sırpların ve diğer Ortodoks Slavların Rus devletinin topraklarında ortaya çıkması, Katolikliği ya da en kötüsü tek başına, topraklarında yaşayan Slav halkları arasında yer alan ve Ortodoks karşıtı politikalardan kaynaklanıyordu. Avusturya devletinin konularından bazıları nihayetinde hala taviz vermedi, inançlarını değiştirdi ve bundan sonra sürekli olarak “Batılılaşıyor”, Latin alfabesine geçiyor, Katolik isimlerini ödünç alıyor ve günlük kültür. Tipik bir örnek Hırvatlardır. Daha canlı bir örnek, politik bir yapı olarak "Ukraynalıların" temeli olan Galiçya Rusyası'nın sakinleri olan Galiçyalılar.
Bununla birlikte, Katolikliğe dönüşmek istemeyen veya Avusturya makamlarının baskılarına katlanmak istemeyen birçok Balkan Slavı (durum, Osmanlı idaresine giren Balkanlar'ın bu bölümünde daha da kötüydü) Rusya'ya taşındı. XVIII yüzyılda, Rus devleti, Küçük Rus ve Novorossiysk topraklarına kuvvetle hakim oldu. Burada, Rusya'ya düşman göçmenlerin kendilerini rahat hissettikleri sonsuz bozkırlarda, yavaş yavaş Rus dünyasının cepleri ortaya çıktı. Ancak, Yeni Rusya'nın gelişmesindeki en önemli anlardan biri insan kaynakları sıkıntısını karşılama ihtiyacıydı.
Bu zamanların Novorossiysk yaşamının özgüllüğü, aynı zamanda yerleşimci köylünün aynı zamanda yerleşim bölgesini ve bir bütün olarak Rus topraklarını savunmaya hazır bir savaşçı olması gerektiği şekilde idi. Buna göre, yalnızca bu tür köylülere değil, tarıma katılabilen köylülere değil, savaşçı köylülere de ihtiyaç vardı. Yakından ilgili dinlerden gelen sömürgeciler, dilsel ve kültürel açıdan saygılar bu role mükemmel bir şekilde uyar. Potansiyel sömürgeciler için en kabul edilebilir adaylardan biri Sırplardı - Balkan Yarımadası'nın Ortodoks ve Slavları, Rusya'ya her zaman iyi davrandılar. Sırp topraklarının çoğu, Viyana'nın Hristiyan hükümdarlarına sempati bulmayı umarak Avusturya İmparatorluğu sınırındaki bölgelerine yerleşmiş olan mülteciler Osmanlı İmparatorluğu tarafından fethedildi.
Büyük Petro, Poltava ve Kharkiv bölgelerinde Sırbistan'a toprak tahsis etme uygulamasına başladı. Balkan Slavları'nın Rus İmparatorluğu topraklarına ve diğer Ortodoks halklarının temsilcilerine göç, 1723'in Büyük Petrus'u, Ortodoks ve Slavların Rus İmparatorluğuna taşınmaya çağırılmasıyla karar verdi. Ancak, o zamanlar Balkan göçmenlerinin merkezileştirilmiş yeniden yerleştirme politikası henüz uygulanmadı ve Peter'ın fikri Ortodoks ve Slavların Rusya'ya toplu olarak göç etmesine yol açmadı. Ayrıca, o zamanlar Avusturya İmparatorluğu'nun kendisinde hala hiçbir iç sebep yoktu ve bu durum, Habsburg hanedanının kontrolü altındaki topraklarda Osmanlı boyunduruğundan kaçan ve yerli köylerini terk edip Rusya'ya gitmeye zorlayan önemli sayıda Balkan Slav'ını zorlayabiliyordu. Bununla birlikte, durum Peter Elizabeth'in kızıyla belirgin bir şekilde değişti.
Granichar
Peter’in evlat edinmesiyle neredeyse eş zamanlı olarak, Balkanlar’dan Rusya’ya Ortodoks ve Slav halklarının yeniden yerleşmesini teşvik etme kararı, Avusturya’da da “yeniden yerleştirme” duygularının yayılması için elverişli bir atmosfer. Bunun nedeni, Sırp sınırının Avusturya makamlarının yenilikleri ile ilgili memnuniyetsizliği oldu. Avusturya makamları uzun süredir Sırpları savaşçı olarak kullandılar - Avusturya-Türkiye sınırındaki yerleşimciler. Askeri Sınırın oluşturulması, Avusturya İmparatorluğu'nun güney sınırlarını Osmanlı Türklerinin işgalinden korumak için artan ihtiyaç nedeniyle, 1578 yılında ilan edildi. XVII yüzyılın sonunda 37 000 Sırp aileleri, Osmanlı Türklerinin Hıristiyan nüfusu için imkansız yaşam koşulları yarattığı Kosova ve Metohija'dan Avusturya İmparatorluğu topraklarına taşındı. Sınırlarının yeni potansiyel savunucularının varlığından memnun olan Habsburg'lar, Sırpları Avusturya İmparatorluğu'nun güney sınırına yerleştirdi ve onlara bazı ayrıcalıklarla sahip oldu.
Sırpların oturduğu bölgeye Askeri Sınır deniyordu ve düzensiz olarak hizmet eden Sırpların sınırları da vardı. Askeri sınır, Adriyatik Denizi'nden Transilvanya'ya kadar uzanan ve Avusturya İmparatorluğu'nun mülklerini Osmanlı Türklerinden koruyan bir şeritti. Başlangıçta, bu bölge büyük ölçüde Hırvatlar tarafından yerleşti, ancak Türklerin düşmanları, Hırvat sivil nüfusunu kuzeye çekilmeye zorladı, daha sonra Osmanlı İmparatorluğu'ndan gelen Osmanlı göçmenlerinin akışı - Sırplar ve Vlauslar - Askeri Sınırın alanlarına döküldü. O zamanlar, yalnızca ve çok fazla sayıda Romen ve Moldova'ya Vlach değil, genel olarak hepsine Ortodoksluğu uygulayan Osmanlı İmparatorluğu topraklarından gelenlerin kaydedildiği belirtilmelidir.
Granichar
Avusturya makamları mültecilerin askerlik karşılığında topraklarına yerleşmelerine izin verdi. Slavonya, Sırp Krajina, Dalmaçya ve Voyvodina’da Sırp sınırları yeniden yerleştirildi, vergiden muaf tutuldu ve Avusturya devlet sınır muhafızları görevinde tek görevi olan ve Türklerin muhtemel saldırı ve provokasyonlarından sınırların savunması olan tek kişi. Barış zamanında, sınır muhafızları esas olarak tarıma, sınır ve gümrük hizmetlerini taşıma yoluna girdiler ve savaş sırasında düşmanlıklara katılmaları istendi. XVIII yüzyılın ortalarına kadar, Askeri Sınır nüfusu, 140 binden fazlası askerlik görevinde olan bir milyon kişiyi aştı. İkincisi, sınır ülkesinin Avusturya İmparatorluğu'nun diğer Slavlarına kıyasla biraz bağımsız bir konuma sahip olmasına neden olmuştur, çünkü eğer askerlik hizmeti Askeri Sınır nüfusu tarafından durdurulmuşsa, imparatorluk insan kaynakları açığını doldurmada çok ciddi bir sorunla karşı karşıya kalacaktır. Aynı zamanda, iç yaşamdaki görünen ayrıcalıklara ve göreceli özgürlüğe rağmen, Sırp - sınırlar durumlarından memnun değildi.
Her şeyden önce, Avusturya makamlarının Katolik dinini yerleştirme politikası, Sırpların ulusal ve dini duyguları için ciddi bir sınavdı. Sonuç olarak, 1790 yıl, yani olayların anlatıldığı sonra 40 yıl, Askeri sınırın popülasyonda Katoliklerin sayısının Alman bölgede fazla 45 sadece Katolikliğin kabulünden sonra "horvatstvo" Sırpların belirli bir kısmını aktarmak kaynaklandığını%, aynı zamanda kitlesel göç Avusturya ve Macarlar.
İkincisi, Avusturya imparatorluğu, sınırdaki Sırpları Tisza ve Maros nehirleri üzerindeki Askeri Sınır bölümlerinden diğer bölgelere kademeli olarak yerleştirmeye ya da Macar krallığının (Avusturya İmparatorluğu'nun bir parçası olan) konusu olmaya karar verdi. İkinci durumda, sınır Sırplarının sınır hizmetini durdurduğu ve buna göre askeri yerleşimciler olarak gördükleri ayrıcalıkları yitirdiği düşünülüyor.
Son olarak, sınırlar hizmet koşullarının sıkılaştırılmasını sevmedi. Aslında, 1745'ten bu yana, Askeri Sınır özerkliğinin kalıntıları ortadan kaldırıldı. Bütün sınır muhafızları, 16 çağından beri askerlik yaptılar. Aynı zamanda Alman, Askeri Sınır üzerindeki iletişimin idari ve komuta dili tarafından onaylandı, bu da Sırpları cesaretlendirdi ve sınırların çoğu için bariz nedenlerden dolayı Almanca konuşmayan, bariz nedenlerden ötürü önemli engeller yarattı. Alman dilinin Katolikliğe dönüşüm konusundaki ajitasyon geçmişine karşı getirilmesi, yalnızca Balkan Slavlarını “Almanlaştırmaya”, onları ruhsal olarak Avusturyalılara çevirmeye teşebbüs etme girişimi olarak görüldü, ancak sosyal statü ile değil. Dahası, Habis mahkemesinde Hırvat aristokrasisinin lobisi Avusturya imparatorlarını etkilemeye ve Hırvatların soyluların topraklarını toprak sahiplerine dönüştürerek Sırplara karşı soylu olma gücünü pekiştirmeye çalıştı. Askeri Sınırın varlığının başlangıcından itibaren, Hırvat asaleti, Hırvat yasağının yetkisi altındaki Sırp yerleşimciler tarafından iskan edilen toprakların kaldırılmasını ve geri dönmesini destekledi. Şimdilik, Avusturya tahtına, güney sınırlarında etkili bir düzensiz orduya ihtiyaç duyduğunu gördüğü için bu eğilime karşı çıktı. Bununla birlikte, yavaş yavaş Viyana, sınırın düzenli bir temele aktarılması gerekliliğini ve bunların hem askeri katılımı hem de Askeri Sınırda yer alan Sırp nüfusunun “Almanlaştırılması” dahil olmak üzere tam olarak Avusturya tahtının çıkarlarına bağlı kaldıklarına ikna oldu.
Mevcut durumda, Sırp sınırını Sırpların Rusya'ya yerleştirme fikri, Balkan Ortodoks ve Slavların doğal olarak tek bir işveren olarak gördükleri şekilde ortaya çıktı. Sırpların göçü fikrine daha fazla uygulanması - Ortodoks ve Slavlar taşınmasını açtı Avusturya hizmetin üst düzey subay ve Sırp milliyet, - Rusya'da Granichar ve diğer Balkan Slavlar ve Ortodoks Ivan Horvat arka plan Curtici Ivan Shevich ve Rayko de Preradović kişiliğine büyük ölçüde kaynaklanmaktadır Balkan Yarımadası'na Rus devletinin toprakları.
Yeni Sırbistan
Rusya'nın Viyana Büyükelçisi 1751'te Milletvekili Bestuzhev-Ryumin, sınırdaki Sırpların Rusya İmparatorluğu'na taşınması için bir dilekçe belirten Ivan Horvat von Curtich'i aldı. Novorossiysk topraklarını siyasi olarak sadık ve aynı zamanda cesur yerleşimcilerle askeri açıdan yerleştirme imkanı arayan Rus makamlarına en iyi hediye hayal etmek zordu. Ne de olsa, sınır muhafızları, Rus İmparatorluğu'nun güney sınırlarında bir sıkıntının olduğu insanlardı - askeri yerleşimler organize etme ve tarımsal faaliyetleri askeri ve sınır koruma hizmetleriyle birleştirme konusunda zengin deneyime sahiplerdi. Bunun ötesinde, sınır muhafızlarının Rus İmparatorluğu sınırlarını korudukları düşman, Askeri Sınırın diğer tarafında karşılaştıkları düşmandan çok az farklıydı.
Ivan Horvat
Doğal olarak, Elizaveta Petrovna, Albay Ivan Horvat'ın isteğini yerine getirdi. 13 Temmuz 1751, İmparatoriçe, yalnızca Horvath ve sınırların arasından en yakın yoldaşlarının değil, aynı zamanda Rus vatandaşlığına gitmek ve Rus İmparatorluğuna geçmek isteyen Sırpların da dindarlar olarak kabul edileceğini açıkladı. Rus makamları, sınır komşusunun yerleşmesi için mevcut Kirovograd bölgesi bölgesinde Dinyeper ile Sinyukha arasındaki araziyi vermeye karar verdi. Böylece, Rus ve Sırp halklarının kardeşlik arkadaşlığına güzel bir örnek olan Rus devletinin topraklarında inanılmaz bir Sırp kolonisi olan Yeni Sırbistan'ın tarihi başladı.
İlk başta, Ivan Horvath, Sırpların Rus 218 imparatorluğuna ulaştı, ancak albay, yeni ikamet ettiği yer için mümkün olduğunca çok sınır sürükleyerek takıntılıydı (belki de Hırvatların tutkusu gerçekleşti, çünkü statüsünün kendisine bağlı olduğu sayısının çok altında olduğunu biliyordu.) (Rusya’nın genel servisi olan bir general olarak), St. Petersburg’a gitti ve 10 000 Sırp’ın yanı sıra Bulgar, Makedon ve Wallachian yerleşimcileri Novorossia’ya sunmaya hazır olduğunu açıkladı. Elizaveta Petrovna iki süvariler ve iki pandur alayı yaratan bir kararname imzaladı.
Yeni Sırbistan nüfusu artırmak için bir çaba, Hırvatistan sadece eski Avusturya vatandaşlarının koloninin topraklarına taşınmaya İmparatoriçe izni kazandı, ama aynı zamanda Rzeczpospolita Ortodoks göçmenler - Bulgarlar ve Ulah, aralarında gerçekten askeri yerleşimciler olarak Yeni Rusya'ya taşınmak en az bin hazır bulunur. Sonuç olarak, Ivan Horvath, göçmenlerin kadrolu bir hussar alayı oluşturmayı başardı.
Yeni Sırbistan'ın Askeri Sınırın kendine özgü bir benzeri olacağı varsayıldığından, koloninin örgütsel yapısı sınırın geleneklerini yeniden üretti. Rus makamları bile kurulan koloninin topraklarındaki yerleşim birimlerinin Sırbistan’daki kasaba ve köylerin olağan isimleri olarak adlandırılmasına izin verdi. Raflar, şirketler ve siperler yaratıldı. İkincisi, hem idari hem de askeri açıdan koloninin örgütsel yapısının alt temel birimidir. Bunlar kiliseyle birlikte toprak surlarla takviye edilmiş yerleşimlerdi. Toplamda, Yeni Sırbistan’da kırk tane tatsız vardı. Konut yapımı için Rus hazinesi pahasına yapı malzemeleri sağlandı. Her bir yerleşimcinin yerleşimi, başlangıçta tahsis edilen 10’i, koloniye aktarılan devasa toprak alanını saymadan, devlet hazinesinden almaktadır.
Yeni Sırbistan, yalnızca Senato ve Askeri Collegium’a bağlı askeri ve idari açıdan tamamen özerk bir bölge haline geldi. Sırpların yeniden yerleştirilmesini büyük generallere organize etmek için Ivan Horvat, bölgenin fiili lideri oldu. Ayrıca, Sırp göçmenlerden hussar (süvari) ve pandoor (piyade) alayları kurmaya başladı. Bu nedenle, Yeni Sırbistan, Osmanlı sınırlarının güney sınırlarını savunmadaki rolü, Osmanlı İmparatorluğu tarafından başlatılan ve daha sonra Kırım'ın fethinde aşılması zor olan Rus İmparatorluğu'nun stratejik olarak son derece önemli bir karakolu haline gelmiştir. Novorossia'nın merkezi olmayı başaran Elisavetgrad kalesini oluşturan Sırplardı.
Alayın süvarileri komutanı Ivan Horvat'ın karargahının yeri, Novomirgorod'u seçti. Burada, bu arada, Yeni Mirgorod protopopilerinin merkezi haline gelen taş bir katedral kilisesi yapıldı. Pandoor alayının merkezi Krylov'da konuşlandırıldı. Sonunda, Hırvatların, Balkan Yarımadası ve Doğu Avrupa’daki tüm Ortodoks halklarının temsilcilerinin Yeni Sırbistan’daki askeri yerleşim hizmetine katılmalarıyla bağlantılı olarak, yalnızca Sınır Sınır Sırplarıyla olan alaylara personel getiremediği belirtilmelidir. Başlıca kısım, Sırplara ek olarak Moldova ve Wallachia'dan taşınan Vlachler ve ayrıca Bulgarlar, Makedonlar ve Karadağlılardı.
Slavo-Sırbistan
Modern Kirovograd bölgesindeki bir Sırplar ve diğer Slav ve Ortodoks yerleşimciler kolonisinin oluşturulmasının ardından, Slav Sırbistan'da Novorossia'da bir başka Sırp-Walashian kolonisi, Slav Sırbistan'da 1753 yılında ortaya çıktı. 29 Mart 1753, Senato, Slavyanoserbia kolonisinin kurulmasını onayladı. Toprakları, Luhansk bölgesi topraklarında, Seversky Donets'in sağ kıyısında yer almaktadır. Yarbay İvan Sheviç ve Teğmen Yarbay Rajko Preradoviç, Slavyanoserbia'nın yaratılmasının kökenindeydiler - ikisi de milliyetçi Sırplar ve 1751'ten önce Avusturya askerliği yaptılar. Bu Sırp subayların her biri kendi hafif süvari alayını yönetti. Ivan Shevich'in bölünmesi, Don Kazaklarının topraklarıyla temas halinde, modern Rostov bölgesi sınırında bulunuyordu. Rajko Preradoviç, Hussar'larını Bakhmut bölgesinde barındırdı. Hem Shevich, hem de Ivan Horvath gibi Preradoviç, göçmenler tarafından Rus İmparatorluğunun savunmasına katkılarından dolayı ödüllendirilen büyük genel unvanlar aldı.
Slavyanoserbiya'nın iç organizasyon yapısı yeni Sırp'ı kopyaladı ve Sırp yerleşim birimlerinin Askeri Sınırdaki örgütsel yapısından kaynaklandı. Hussar şirketleri, Donets ve Lugani kıyılarında, çeyrek yerleşimlere yer açarak hendek açıyorlardı. Hussars, hizmetle eşzamanlı olarak toprağı işledi ve tahkimatı, böylece kırsal yerleşimlerdi. 8 Şirketi'nin yerleşim bölgesinde, Donets şehri kuruldu ve daha sonra Slavyanoserbsk olarak adlandırıldı. Varlığının başlangıcında, 244 kadınlar da dahil olmak üzere şehirde bir 112 adamı yaşıyordu. Slavyanoserbsk’i kuran şirkete, kaptan Lazar Sabov’a, yerleşim düzenlemesi çalışmalarına öncülük etti - konut evlerinin inşaatı ve içinde bir kilise.
Yeni Sırbistan'daki Ivan Crovat gibi, Raiko Preradoviç ve Ivan Shevich de hussar alaylarını Sırp - sınırlarla tamamlamayı başaramadılar, bu nedenle Vlachs, Bulgarlar ve Yunanlılar Slavyanoserbia topraklarına taşındı. Yeni sömürgenin nüfusu ve hussar alaylarının askeri birliğinin temelini oluşturan Sırplarla birlikte Vlachlerdi. Yeni Sırbistan gibi, Slav Sırbistan da iç işleri konusunda yalnızca Özerk ve Askeri Collegium’a tabi olarak özerkti.
Slav-Sırp nüfusunun Yeni Sırbistan nüfusundan daha az olduğuna dikkat edin. Ivan Shevich, Balkan Yarımadası'ndan 210 göçmeni getirmeyi başardı, Raiko Preradovich yirmi yedi sömürgeciyle geldi. 1763 yılı itibariyle, Ivan Shevich'in hafif süvari alayı 516 halkından ve Rajko Preradovich - 426 halkının alayından oluşuyordu. Aynı zamanda, yüzlerce kişiden oluşan alayların sayısı, kısmen Küçük Rusya birimlerini işe alarak elde edildi.
Slavyanoserbiya'da bulunan hussar alaylarının ulusal bileşimi hakkında bir fikir, 1757 yılı tarihli Raiko Preradovich alayına ilişkin verilerle verildi. O sırada, alayda, 199 görevlisi ve 92 rütbe ve dosya hasarı davaları dahil olmak üzere, 105 birlikleri vardı. Aralarında bir Sırp 72, 51 şaftlar ve Moldovans, Rus Macarlar 25, 11 Yunanlılar, Bulgarlar 9, 4 Makedonca, tsesartsa 3, 1 slavonets, Moravec 1, 1 Küçük Rus ve hatta 1 üç Türkler ve Ortodoks inancını aldı bir Yahudi idi. Rus 272 insanları, - - 1758 insanlar, Ulahlar ve Moldavyalılar - - 151 insanlar, Makedonlar - 49 insanlar, Macarlar - 20 insanlar, Bulgarlar 17 insanları, "Slavları" Sırplar: 11 yıl 8 birliklerinin alay Ivan Shevich aşağıdaki etnik grupları dahil - 5 kişi. Ayrıca alayda, Boşnak, Tatar, Yahudi, Alman ve hatta İngiliz ve İsveçli Ortodoks hizmetini kabul ettiler (Podov V.I. Donbass. 18. yüzyıl. 18. yüzyılda Donbass'ın sosyo-ekonomik gelişimi., Lugansk, 1998.).
Aynı zamanda, hem Slav-Sırp süvarilerin, iç yapılarının ve hatta komutanların adlarının ayrıntılı bir tanımını koruyan arşiv verilerinin analizi, komut pozisyonlarının neredeyse yalnızca Sırplar olduğunu göstermektedir. Dahası, Preradoviç alayında ve Shevich alayında, şirketlerin komutanları da sık sık akrabalarının görevlerini üstlendi. Hussar alaylarında, sıradan hussarların sayısından sadece biraz daha düşük olan birçok subay olduğu belirtilmektedir.
Sırp hafif süvari alaylarının ve Slav Sırp kolonisinin çok ulusluluğu, sömürgecilerin ortak kimliğinin oluşumunun temeli olarak Ortodoks dinin önemini arttırdı. Aslında, Sırp ve valakha, Bulgar ve Küçük Rusya, vaftiz edilen Yahudi ve vaftiz edilen Türk’ü, Ortodoks din ve Rus devletinin şerefine hizmet etmenin yanı sıra ne birleştirebilir? Ortodoksluk yerleşimciler için temel ve birleştirici bir öneme sahip olduğu için, hafif süvari alayı ve şirketlerinin komutanları, koloninin nüfusunun dindarlığını güçlendirmeye çok dikkat etti. Özellikle, her yerleşim yerinde - onlar bir kilise inşa etmeye çalıştılar ve bir cemaat düzenlediler, orada tercihan Sırp milliyeti olan taburcu din adamlarını bıraktılar.
Ancak Slav Sırbistan'ın nüfusu yeterince hızlı bir şekilde doldurulmadı. Balkan Yarımadası'ndan ilk birkaç aktif göçün gelmesinden sonra, Sırpların akışı neredeyse durdu. Açıkçası, Avusturya İmparatorluğu'nun tüm konuları, sunulan imtiyazlarla bile, kendi topraklarını terk etmeyi ve yabancı bir ülkeye gitmeyi kabul etmedi, bilinmeyen ülkeye, yalnızca Kırım Tatarları veya Türkleriyle olan savaşlarında ölme riski altındaydı. Bu arada, Rus hükümeti memuru, kendisiyle birlikte az ya da çok daha önemli bir göçmen şarta bağlı kişi getirecek olanlara da rütbe verdi. Böylece, 300'i getiren kişi otomatik olarak ana, 150 - Kaptan, 80 - Teğmen'i kazandı. Ancak yine de, Slavyanoserbiya'da görev yapan Sırp alayları eksik kaldı ve personel yetersizliği, özel ve memur personel için bin boşluğu aştı.
Bununla birlikte, küçük sayılara rağmen, Shevich ve Preradoviç'in Slav-Sırp süvarileri Prusya savaşı sırasında kendilerini aktif olarak gösterdiler. Slavyanoserbia'nın her süvarisi alayı, 300-400 süvarilerinde iki filo kurdu. Ancak, Shevich ve Preradovich'in az sayıdaki hussar alayları, 1764'taki Rus askeri liderliğini her iki alayı bir araya getirmeye zorladı. Slavyanoserbia'nın idari merkezi olan Bakhmut şehri olarak adlandırılan ünlü Bakhmut hafif süvari alayı bu şekilde ortaya çıktı. 1812 yıl Vatanseverlik Savaşı Rus ordusunun genel olarak Yaşam Muhafızları Hussars ardından komuta - - Torunu Ivan Shevich Ivan Shevich Jr, dedesinin ve babasının izinde gitmiş olan genel teğmen rütbesiyle süvari tugayına ve Avrupa kampanyası sırasında Leipzig kahramanca öldü Rus ordusu.
Kırım Tatarları, 1760’lerde Yeni Sırbistan’ın topraklarına baskın düzenledi o zaman hüküm süren hükümdarlık, II. İmparatoriçe Catherine II, Novorossiysk Bölgesi'nin tüm idari ve askeri yönetim sistemini bir bütün olarak modernize etme ihtiyacını fark etti, özellikle de Yeni Sırbistan ve Slavyanoserbia, Nisan ayındaki 13, Novorossiysk eyaletinin kurulmasına ilişkin bir kararname imzaladı.
Olması gerektiği gibi, bu karar yalnızca askeri-politik ve idari değerlendirmelerle değil, aynı zamanda kendi hükümdarına dönüşen alt bölgesinde Ivan Horvat'ın kötüye kullandığı suistimalleri açığa vurarak belirlendi. II. Catherine Sırp generali Elizaveta Petrovna kadar destekleyici değildi. İvan Horvat'ın mali ve resmi suiistimallerinin söylentileri İmparatoriçe'ye ulaştığında, onu derhal görevinden almaya karar verdi. Soruşturma sonrasında, Horvat'ın mülkü tutuklandı ve kendisi, fakir bir sürgün olarak öldüğü Vologda'ya sürgün edildi. Bununla birlikte, cezalandırılan babanın kaderi, İvan Horvat'ın oğullarının, askerlik ve Rusya’ya sadakatini kanıtlayarak, genel rütbeye yükselmelerini engellemedi. İvan Horvat bile kendisi tarafından yapılan istismarlara rağmen tarihte olumlu bir rol oynadı ve Rus ve Sırp halklarının yakınlaşmasına katkıda bulundu ve Rus devletinin savunmasının örgütlenmesinde önemli bir katkı sağladı.
Elbette Novorossiysk eyaletinin kurulmasından sonra, Sırp sömürgecilerin toprakları da dahil edildi. Sırp topraklarının iç organizasyon yapısı önemli ölçüde iyileştirildi. Özellikle, Sırp subayları Novorossiya'da asil mevkiler ve mülkler alarak Rus ordusunun düzenli süvari alaylarında hizmet vermeye devam ediyorlardı. Sınırın sırası ve dosyası devlet köylüleri olarak kaydedildi. Ancak, bazı Sırplar, Zaporozhye Kazakları ile birlikte Kuban'a taşındı.
Sırplar hem dilbilimsel hem de dilbilimsel olarak Ruslara benzer olduklarından ve Novorossia topraklarına yeniden yerleştirilmeleri gönüllü olarak yapıldığından, Sırp yerleşimcilerin asimilasyon süreci oldukça hızlı bir şekilde başladı. Hussar kolonilerinin çok uluslu çevresi, gelişmekte olan Sırp, Wallachian, Bulgar, Rum kolonistlerinin birbirleriyle ve çevresindeki Rus ve Küçük Rus nüfusu ile bütünleşmesine ve karışmasına yol açarken, yerleşimcilerin genel Ortodoks kimliği temelinde Rus kimliği kademeli olarak kuruldu.
Onların çok oluşum Rus İmparatorluğu'nun sınırlarını korumak için Rus himayesinde Ortodoks ve Slav halkları birleştirmek için düşünülmüştü beri Muhtemelen, Yeni Sırbistan ve tamamen etnik kolonilerin olarak Slavo-Sırbistan ve Balkan göçmenleri, Rus dünyaya asimilasyon ve entegrasyon umudu için tahsis edildi. bir yandan Balkanlar'da yurtlarını terk etmek isteksizlik neden olmuş nüfusun azaltılması, ve Avusturyalı yetkililerin politikası "Germanization" izledi Katolikliğe Balkan Slavları arasında "kaçak avcılık" için - göçmenlerin pahasına Yeni Sırbistan ve Slavo-Sırbistan sayısını artırmak için ihtiyaç tarafından belirlenen diğer taraftan, - Büyük ve Küçük Ruslar.
Yavaş yavaş, Rus nüfusunun son iki grubu yalnızca genel olarak Novorossia'da değil, aynı zamanda özellikle Yeni Sırbistan ve Slavyanoserbia'da da mutlak bir çoğunluk oluşturuyordu. Sırpların kendilerinin asimilasyona karşı olmadıklarının bir göstergesi, çünkü önerilen Avusturya versiyonundan farklı olarak, Rusya İmparatorluğu'nda, birbirleriyle yakından ilgili bir dilde konuşan itirafa benzer bir ortama entegre oldular. Balkan Yarımadası'nda Novorossiysk topraklarına gelen diğer Ortodoks Balkan halklarının temsilcileri olan Sırplar, Ruslar ve Küçük Ruslar arasında, aynı Hırvatlar, Sırplar, Bosnalı Müslümanlar arasında hiçbir zaman çelişki olmadı.
Bugün, Novorossia'daki Sırplara öncelikle bazı yerel sakinlerin "Balkan" soyadları hatırlatılıyor. Ulusal tarihe, özellikle de Rus İmparatorluğu’nun önde gelen devletlerinin ve askeri liderlerinin biyografileri hakkında, Sırp kökenli pek az insan bulamazsınız. Her durumda, Rus tarihi, Sırpların ve Güneydoğu Avrupa’nın diğer Ortodoks ve Slav halklarının ülkenin güney sınırlarının savunulması ve gelişmesine katkısının hafızasını koruyor ve koruyacak. Ukrayna tarihinin olaylar bağlamında özel öneme sahip uzun yıllar var: Rus Sırp ve diğer Ortodoks Slav halkları ve "almanlaşma" Güney Slav ve Doğu Slav halkları ve Slav dünyasında dış güçler tarafından tanıtılan sonsuz anlaşmazlık ve ruhsal yakınlık "Katolikliğe" planları vardır omuz omuza karşıt yüzyıllar boyunca yok etme ve özümseme girişimleri.