“Mother, why?”
Timeline:
It is the lost hours of the night and three figures slink silently among the devastated remains of the once glorious city of Arashkan, deep in the dirty-gray snow.
Young Udoorin Shieldheart, the beautiful Princess Alor’Nadien ne Feymist, and her regal cousin, High Lady Angrellen Sunsear ghost through the dead streets of the city, heading in a particular location; the old hideout of the Thieves Guild in search of a curse..
There are Orken warriors, scouts, hunters, and raiders everywhere, roaming the streets in platoons, seeking possible survivors. It is possible, there are more dangerous places in the world. From a ‘versus’ point of view, however, it is unlikely this place, at this moment, will fall short of the Citadel of Gullem the Damned!
Fate, it would seem, indeed has its own plans..
And an odd, dry sense of humor.
One might even call it ‘backhanded’..
For at this very moment, two Sunsear’s roam the carnage of this dead city; Mother and daughter, each working for quite opposite ends.
This story takes place on the evening of
The Malediction of ‘Rellen.. (Part 3/3)
“Three Dog Curse..”
and shortly after
We Are Not Your Dogs
We Are Not Your Servants
We Are Your Masters!
Here..”, said the large man as quietly as he could, though it mattered little. His ‘quiet’ was like a rumble at best, as he handed a not-so-clean, heavy fur cloak to the slim girl ghosting behind him. “..put this on, if you will, please.”
The slim girl, Princess Alor’Nadien ne stared at the filthy fur cloak questioningly.
“To cover your scent.”, Udoorin Shieldheart rumbled again.
Lorna Feymist arched her eyebrows in amusement.
“Do I smell, Sir Udoorin?”, she asked, the signs of mirth playing around her small, cherry-red mouth.
“I..”, stumbled the young man.
“I sense a nostalgic ‘Deja Vu, here.”, she smiled at him.
“You smell beautiful, my lady..”, he said with a flushed face, recalling his first, not conversation, per se, but interaction with the pretty princess, many months ago, in the depths of the ruins of Themalsar. “..which is the problem.”
“Do dig your own grave, young Udoorin.”, smirked High Lady Angrellen from somewhere in the darkness. “I have heard tell of how you destroyed our princess here, with a similar remark.”
“Please, Auntie H. I haven’t gotten over that particular blunder, yet. Princess Lorna smells wonderful. And anyone who gainsays that will do so only once. But the Orken have a keen sense of smell, unlike the dogs they are. Should they pick up her scent, there will be no getting rid of them.”, he tried to explain.
“Ahhh..”, said Angrellen with comprehension. “Though, for future reference, you should work on giving your reasons early on, preferably before telling us what to do —to fend off misunderstandings, yes?”
“Duly noted.”, Udoorin replied honestly. “Look. I am not good at.. interacting with ladies. I can’t claim any knowledge, nor experience in that area. A bit of understanding my way would be greatly appreciated.”
“Not good at interacting with ladies? I couldn’t disagree with a single sentiment more. You have garnered the affection, and the life-long bond of the heart of High Woods, young man. Suffice to say, ‘Not good with ladies’, is quite the understatement.”, she said with her own, stinging amusement.
Udoorin blushed.
So did the princess.
“So, where is my fur cloak, then? Or do I not smell wonderful, too?”, continued the high lady, causing the young man to squirm.
“I.. wouldn’t know, ma’am. You.. will have to find someone else to confirm that!”, Udoorin said with a cough.
“Cousin.”, said Lorna reprovingly, but with a small, quiet laugh. “Why don’t you take mine. I am sure we can find another from a dead Orken, as uncouth as that sounds.”
“No, no.. Young Udoorin here has selected that one specifically for you. We wouldn’t want to find any personal notes in it somewhere. That would really make us all blush, now, wouldn’t it?”, Angrellen teased in a tone, not at all like her usual self.
“I would not put any such notes that would embarrass Lady Lorna’s nor her reputation”, Udoorin said indignantly.
“Ow?”, asked Lorna a bit.. disappointed?
“I would tell it to her.”, mumbled the young man with a horribly failed straight face.
“Ow..”, Lorna said, with a failed straight face of her own.
Anglenna sighed in despair, turned around..
..and a sleety, frigid ray of frost stabbed out of her forefinger and something grunted in the dark. The high lady did not wait for a reaction. She sent a second beam..
..followed by a third, and a fourth!
And a large Orken stumbled out of the night and fell, face down, into the dirty-gray, slushy snow, with a burning-cold hole pierced right through its heart, its stomach, its forehead, and in one of its lungs..
Lorna dashed past her cousin and in black, swirling smoke, a glaive, nearly three yards long and ending in a thirty-inch blade with burning greenish chemical fire appeared in her hands, just as Udoorin rammed into another Orken and hacked it with his two, great battle-axes with unsuppressed fury.
“It would seem, the idea of covering our scents was a good one..”, said Angrellen as she sent a fist-sized bolt of fire flying right over Lorna’s shoulder and struck the Orken trying to come at the princess from her side. “..albeit a tad too late. The dogs are upon us.”
“Sir Udoorin..”, hissed Lorna as she swung her brutal glaive and struck the great Orken facing her, splitting it from groin to hairline, spun around as she ducked under the swing of the Orken that was trying to flank her, and jabbed it, belly first, then pushed the butt end of deadly glaive’s enchanted blade up and through its throat as it stumbled back. “..we had better finish this batch with haste. We lack the time to entertain ourselves with such frivolities.”
“Agreed.”, growled the huge young man, struck one Orken on its shoulder with one of his axes, opening a horrible, diagonal gash, as he head-butted the next, and brought down his other axe when it dropped on the ground. The creature had a bare moment to scream before it fell silent.
By the time they were done, Udoorin was holding Lorna’s hand and rushing down a long, dark alley, followed closely by Angrellen.
“I think we lost them.”, said Udoorin as he breathed harshly. It didn’t matter how strong you were. If you were not born in the wild Northern Tundras, running in full armor and through icy snow wore you down. Then he looked down at the slim girl, who was nursing her hand and wrist. “I am sorry if I was a bit abrupt with your person, Lady Lorna. We just had to get out of there and fast, before more of them arrived.”
“It is alright Dorin. It only hurt a little and only because I was taken by surprise when you grabbed my hand and started running.
“..and nearly dislocated her shoulder.”, added Anglenna with a clearly disapproving tone. “You are aware that the princess can run faster than you, right? Considering she is wearing lighter armor than you are, and because she is a feymist..”
“Uhhmm.. Yes.. She’s better than me in everything she does.. But I like to hold her hand when we run. We can’t get separated that way and it makes me feel she is safer that way. It’s a guy thing!”, said Udoorin a bit flustered.
“A guy thing? Young man, you can’t do your guy things around a princess. And you really should be a bit more gentle with her. The fact that you and she are now bonded and plan a life together, should not diminish that capacity in you, but enhance it, hmm?”
“It really is alright, cousin.”, Lorna tried to object.
“No, dear. It is not. Our young man here is strong. Neither of us has any doubts about that. But uncontrolled strength is harmful.. to your wrists if not to your dignity. One day this war will end, hopefully in our favor. We will then return to High Woods, replant our trees, and rebuild Bari Na-ammen. And young Udoorin here will be sitting next to you in his own throne as Ri.. or King.. I would hazard a guess, it would be rather disgraceful of him, if not awkward, should he manhandle you in public the way he just did, don’t you think?”
“The war is long from over, Anglenna.”, Lorna said quietly. “And we can think of such tender details when their appointed time arrives.”
“No, dear.”, repeated Angrellen and not unlike a harsh matron, who was dismantling a particularly pigheaded and foolish child. Or perhaps, quite like her own mother had done to her, when she, herself, had been particularly dimwitted. “Somethings must be put to practice as early as possible, hence they take hold and such embarrassing accidents are avoided because they never occur. You know what my mother thinks of humans, dear. You certainly know what your father felt about them despite his wife —your mother, and we both know their view was not all that uncommon among the elves of High Woods. Do not give your people any excuse to let your future husband and king besmirch himself, and you, by proxy.”
There was a moment of awkward silence.
“Auntie H. is right.”, came Udoorin’s voice from the darkness. “Personally, I do not care what anybody but you would think of me, one way or the other. But since you have your mind all set on making me a Ri.. or a king.. certain protocols must be observed, for your benefit, if nothing else. Like I said. I do not care what anybody thinks of me, other than you, but I will not have you accused of having a stupid Mox for husband, either.”
Angrellen stared at the large young man who favored big, brutal axes over longswords and rapiers, and whom she would have kindly described using words like ‘lump’, ‘oaf’, or even ‘boorish’.
Lorna also stared at him, but with elation.
“I could handle a bit of rough.”, she said with a small voice.
Udoorin coughed.
“In private, perhaps. And only if you want to. But you shouldn’t have to handle any ‘rough’ in public. You are what you are, love. And you shouldn’t be less than that to make me appear more. I should raise above, and make you more. When your people look at us, they should say, ‘They go well together and complete one another..'”
“Well.”, said Angrellen, with a voice that sounded surprised and a bit perplexed. “Very good, young man. It is decent of you to see what is right and proper for our princess and act accordingly.”
Young Udoorin grinned.
“But of course, Auntie H.. Henceforth, I shall grab the princess by the waist and carry her off whole! Less chance of wrist injuries that way.”
✱ ✱ ✱
The three stood still and silent as another platoon of heavily armed Orken trampled by. For the past near-six hours, they had made their way from High Spires to what was left of the Lights Temple where they had witnessed hundreds upon hundreds of civilians —men, women, and children— guards, priests, and temple guardians slaughtered and stacked into horrible and ghastly heaps. They had given a wide berth to the shattered and broken First Lord’s Palace where it seemed, some people had remained and were still willing to fight to the inevitable end. Though very much burned down and still smoking, they had traveled through Heaven Park, ran, snuck and cut their way past the totally destroyed Officers District, scathed through the looted Merchants District, and had just dashed past the collapsed Alls Temple where a very large boulder, possibly from an Orken mangonel had landed.
They had ended up backtracking their steps many times to find negotiable paths due to collapsed or still burning walls, homes, and towers, or because there were just too many of the savage Orken troops blocking their way.
The comparison to the many times they had wandered around in this city during their earlier stay as opposed to now was heartbreaking. For Udoorin, the besieging, and consequently, the capturing of a city was understandable and there was bound to be extensive damage to the city walls and some damage to the structures near the city walls due to stray catapult boulders. No one really blamed a catapult operator for being overtly accurate, after all, and when one spoke of mangonels, the word accuracy sort of became moot, as a boulder fired from a house-sized contraption not only crushed its mark but also leveled the block as well, which, by definition, was what ‘collateral damage’ pretty much meant.
This city, however, hadn’t been besieged. Not with the intention of subduing it for political, economical, or even some malignant ideological reasons, nor had there been any punitive intent behind it..
At all..
It had been utterly destroyed.
And with her people.
There were indeed no political, economical, and/or ideological reasons —or excuses— behind this destruction. The populace here had never discriminated, suppressed, or exploited the Orken, nor had they, in any way, tried to assimilate them —seeing as their whole existence had hardly even been known to the general populace, and those that did know about them were an extremely small and specific percentage of the said populace.
The Orken had come.
And the Orken had taken..
..the LAND!
Yes.
They had taken the land.
Not Arashkan, not High Woods, nor Bari Na-ammen.
Just the land.
The fact that over a million lives were already living there, and that they had families, homes, and fields had not even been of a moment’s shrug for the Orken.
The Orken had merely cleared the weeds..
..to phrase it in the most brutally inhumane and crude way!
Udoorin’s face turned black at the comprehension of that sinister attitude. And yes. That is exactly what it was. A purely sinister attitude.
Historically speaking, people with low self-esteem did have a tendency to claim a certain superiority in their existence by arrogantly attaching ideologies that always seemed to involve some form of divine favor on their part that, interestingly, never entailed honest, hard work, and then went ahead and tried to justify the whole debacle by way of buffing it further with some form of convoluted philosophies.
However the whole thing was laid out or phrased in a politically correct manner, and at the end of the day, it was a farce; a matter of not high ideals, but a matter of low self-esteems and attitude disorders.
The nuanced difference here was, although the Orken did what they did, and with very bloody and nearly impartial savagery, they hadn’t done it to elevate any such petty existential reasons as ‘low self-esteems’ on their part.
They had done it all with a certain attitude, sure. Just not for low self-esteem.
Udoorin found it quite difficult to correctly describe the difference mainly because it was just too inhuman. Had it been humans who had done this atrocity, he could have easily called it cruel and ‘inhumane’, but that was it, wasn’t it? The Orken was not human in any way to find a common, relatable point.
Which was why, he surmised, they looked upon humans —along with elves, dwarves, gnomes, and other races— as weeds..
True, that young Udoorin himself had entertained every encounter he faced with loosely controlled fury. And also true that he did have a tendency to cut down his opponents to quite a number of unnecessary pieces. But he never went as far as mindlessly chopping any and everyone down to indiscernible parts with such indiscriminate savagery.
For Udoorin, the defining line was clear; if anyone, or anything, came at him or his friends with drawn weapons, claws, or started shooting arrows, bolts, spells, and/or any other bodily or non-bodily parts, or they just needed to be stopped from causing harm to others, namely civilians, he butchered them..
..down to indiscernible parts.
And for the young man, that was quite a philosophical distinction; there was, after all, and obviously, a conflict of interest there, as he strongly believed that he was protecting humanity, and not limited to said race, per se, and that he also represented the law, as loosely as that actually was true.
Hence;
“Let said blades, claws, or great axes, in his case, decide!”
For the Orken, however, none of such distinctions or definitions existed. They came, they swept the lands of its occupants by way of total and brutal economy and moved on!
Young Udoorin remembered their first true encounter, or rather, their first time being at the recipient end of an ambush by the Orken several months ago somewhere in Two Day Woods. He recalled what the last remaining Orken had said —spat, really— even though he’d been captured, disarmed, and bound by a spell Maser Gnine had cast. He had shown absolutely no fear whatsoever, but rabidly frothed at the mouth as he had cast his spiteful madness at them with pure, unadulterated hatred;
I shall rip out your arms, and shall I watch the face of your pain. Whilst I see, you have thus suffered enough, shall I tear off your legs and gnaw upon them even as you watch. And unto the day I have broken your will and your spirit, thus shall I cut the flesh off your bones! When you have witnessed how thoroughly we have risen above you and yours, shall I know, you are now truly broken. Then, and only then, shall I burn what remains of you, alive, and shall I allow you to die!
And he also remembered, subsequently, how the otherworldly girl, Merisoul Xyrotwu, had stabbed the creature where it lay on the ground with cold and deliberate precision, right through its heart, and very, very slowly.. as she’d explained, in succinct detail, just how these creatures, the Orken, perceived the world; not in black and white, but ONLY IN BLACK!
Their black!
Udoorin scowled and tried not to show any of his findings on his face. The ladies were troubled enough as they were. Also, the finer points of it all were sort of moot at the moment anyway and the night was almost over. Either they would need to find a very secluded place to hide come dawn, which seemed unlikely, or they really needed to get to the old Thieves Guild’s entrance before said dawn.
Udoorin had never been much of a tracker, nor a pathfinder as he’d never had any such training. He had, however, visited many of the inns in the past months, while he had gone incognito, a bit on Aager’s ‘polite’ orders, trying to learn the whereabouts of the infamous rebellion, Gar Thalot. In the end, they had found the half-orc insurgent.. and played right into his bloody hands..
Pushing Gar Thalot aside, the young man did recognize the area even though it had been leveled downed and into the ground; they were very close to the inn they had stayed in, at The Rundown!
And the area was crawling with Orken..
..or rather trampling.. or even stampeding!
And in the dark, where he and the two ladies stood, silent and still, he rumbled to himself.
“Perhaps Gar Thalot need not be pushed aside..”
“Hmmm?”, asked Lorna whispered from right behind him.
“Gar Thalot.”, Udoorin whispered back. “Just saw him sulking off into that big tent where there is a lot of Orken.”
Both the princess and Anglenna looked at one another with grim, one-thousand-yard stares.
“Bad idea, love.”, inserted Udoorin hastily, showing unexpected wisdom, quite above his usual self. “I would like to hack at him with an axe or three myself, but I do not think it is practical, nor feasible. Not at the moment anyway.”
“If we can kill that murdering bastard..”, hissed Anglenna with vehement heat. “..we could avenge a whole city of people.”
“I very much agree with my cousin.”, added Lorna, her green eyes burning with an uncanny fire of her own.
“Or we could get butchered and neither avenge anyone nor be able to do what we came here to do.”, said Udoorin carefully.
“I think we should ambush him the moment he comes out of the tent.”, said Anglenna, her long, elegant fingers fidgeting with the urge to set something ablaze
“Sir Udoorin could charge him while I could feymist right behind him and skewer him like a stuck pig and cousin Anglenna can burn him where he stands, quite unmoving!”, hissed Lorna, as she summoned her great hexblade!
“Uhhhmm..”, the young man said somewhat taken aback by the vehemence of the two ladies.
“Yes.”, agreed, Anglenna looking eagerly at Lorna. “If you drop everything you got on him—”
“—I can. I am not one hundred percent at the moment but what I do have should suffice.”, said Lorna eagerly.
“Ladies..”, Udoorin said weakly as he scratched his head.
“Once you do skewer him, I can immolate the pig.”
“Nice.. While he burns, I can also curse him. He will be much more susceptible to attacks then!”
“If he still manages to live through that, I could always banish him. When he returns, we can rinse-repeat!”
“I can’t believe this!”, said Udoorin in a slightly freaked tone. “I, of all people, am calling both the ladies here to see reason! Really, now. There is no way we can catch him unawares and bring him down in time before anyone else notices us or he calls for backup. Girls, please!”
“I am slightly put out with you, young man.”, Anglenna said with pursed lips and frowned at him, slightly disappointed.
“As am I, dear Dorin. I would have thought you would shown a bit more brevity on your part.”, Lorna said, clearly heartbroken.
Udoorin’s face went red.
“That.. was very much uncalled for, Lorna. When have you ever seen the lack of courage or brevity on my part?”, he fumed angrily. “We are here to make sure this city becomes uninhabitable by the Orken, not to entertain ourselves by getting sidetracked. And you, Lady Anglenna, of all people, are supposed to be the voice of reason. I know you dislike being made a fool of, but Thalot did not deceive just you, he tricked everyone. Now. I am going to go and look for the entrance to the old Thieves Guild. I would much rather have the two of you come with me, and before dawn, which should happen in less than forty minutes by my estimation because I can’t get to, nor release that ‘Three Dog Curse’ without either of you. And we have yet to find the entrance!”
There was a moment of shameful silence as the two ladies stared at their own feet.
“I apologize, young man.”, Anglenna said after a while. “You are right and admirably task-oriented. We do have a job to do.”
With that, she turned around and silently started towards the alleged entrance to the old Thieves Guild.
“I have shamed myself by shaming you, my Rin. I will make up to you in whatever way I may.”, said Lorna softly and in a barely audible voice.
“Stay focused and stay alive, my Alor’Nadien ne. That is all I wish of you.”, said Udoorin.
Then, with an unexpected show of ‘brevity’, he reached down at the slim girl, and carefully bear-hugged her, and landed a kiss on her surprised, cherry-red mouth.
“And that..”, he said with a flushed face. “..was for questioning my courage!”
✱ ✱ ✱
You are not picking up your calls, daughter. You really shouldn’t ignore your mother..”, came the voice of High Lady Angrellen.
“I am not picking up your calls because you have shamed me, mother. You have shamed us all..”, fumed the high elf girl in silent wrath. “No. You have DAMNED us all, mother!”
“A fine, noblewoman such as yourself, does not get to talk to her mother like that, my daughter. Not after all the trouble, I went through in giving birth to you, raising you, and training you into becoming the strong woman that you are now..”, replied Angrellen with a slightly petulant tone.
“I am shunned and looked upon with spite, and a whole horde of people want me dead wherever I go at the best of times. You think you have given me a life to live for? No, mother. You have ruined everyone against me.”, Anglenna seethed.
“Don’t be naive, my daughter. You are a sorceress by birth because it was I, who chose the correct bloodline for you. You are what you are, because of my blood and because of the father I chose for you. I have made you independent and free of all yokes. You answer to no one, and that is my doing. You have an affinity to fire and that is because of my contacts and my contracts to the Lords of Hell. You blaze like the sun when you bring down your wrath, and that wrath is also my doing. I gave you my own profound knowledge of the arcane arts and made sure you received the best education Bari Na-ammen had to offer, and that too was my doing. You are barely a mature elf girl and look how far you have thus come. Tell me, my daughter, which of those were truly your own doing?”, the voice of Angrellen hissed in her daughter’s mind.
A long pause ensued after that, where Anglenna thought about a suitable answer.
Then it all came to her.
This was what her mother had done all her life.
She had made her feel like she owed everything she had done, every accomplishment and achievement she had attained to her. And she had made her feel like she was nothing, and would stay nothing had it not been for her.
Anglenna let go of her mother’s hook and line, for she woke up to the fact that she had made up her mind, and her choice and she was done with her mother and her machinations..
“Tell me, mother.”, she sent her thought quietly and calmly. “Did you kill my father?”
Apparently, this was not something the former high lady of Bari Na-ammen had expected to be confronted with.
“Let’s not go there, dear.”, replied Angrellen.
“We are there, mother. Did you kill my father?”, repeated Anglenna.
Angrellen sighed.
“Your father was a decent man, as men seldom are, my daughter. I think we should leave it at that, why don’t we?”
“No, mother. Let’s not leave it at that. Did you kill my father, or did you not?”
“You are not mature enough to face certain facts of life yet, dear girl. Suffice to say, he did his job giving me a progeny. Beyond that, he was quite useless, and would surely have become an obstacle for my plans..”, sniffed Angrellen.
“To which facts of life are you referring to, that I am not mature enough to face, mother? That you spent your last thousand years plotting and scheming against your own father, then against Alor’Nadien ne’s father —your King, and seeing as how you would refuse to answer a simple question and talk about him as an obstacle, I could safely assume you murdered my father as well because everyone knows what High Lady Angrellen does to things that get in her way.. You, mother, caused the ultimate ruination of High Woods and Bari Na-ammen, the sacred lands of the first high elves since Year One. You, mother, caused the destruction of our homes and our lives. You, mother, annihilated everything that which was sacred and holy and that mattered to us. You, mother, have forever damned the elf race with your selfish machinations. And thanks to you, mother, no one shall ever trust an elf ever again. We shall always be looked upon with mistrust and be forced to seclusion.. and die out alone in this world. You, mother, are a disgrace and an unholy traitor.”, Anglenna burned with hate.
“I would rather you did not talk to me in that tone, my daughter. Come far, you have, but you do not want me seeking you out and reminding you your manners.”, said her mother lightly, though she could not hide the ominous tone in her voice.
Angrellen was angry.
“No, mother. This is the only kind of manners you shall ever receive from me. You have destroyed and murdered everything I valued. From this day forth, my soul purpose shall be making sure the one person you wanted ‘gone’ the most, even more than Grandaleren, is alive, well, and happy. Should the day come and she faces you, I shall be there —between you and her!”
“Should that day come, you too shall die then, my daughter.”, Angrellen’s resigned voice came.
“Then it shall be a good death, for once I am dead, you truly will be alone, and in every sense possible, for whatever promises your demon lords gave, they shall not keep, because you are you and you will make a mistake that will bring their rebuke upon you..”, Anglenna said, trying very hard to stay calm but she couldn’t hide her own smoldering hate either.
Another pause ensued and for a moment, Anglenna thought her mother had cut the connection.
“This can all be fixed, you know?”, said Angrellen unexpectedly. “All you have to do is kill that pretty little creature for me.. You don’t even have to do it yourself. Accidents do happen, after all.”
“You are despicable, mother. That ‘pretty little creature’ saved my life knowing full well that it would end hers. That ‘pretty little creature’ has been the only person that has ever shown me honest and genuine affection, kindness, and friendship. People who would have killed me do not, because of that ‘pretty little creature’ demeaned herself and pleaded them not to.. I shall never betray her.”
“You misunderstand your relation with that half-elf mongrel, my daughter.”, Angrellen said. “The sheep serve. That is their sole purpose in life. And the lion does not owe to the sheep.”
“You are not a lion, mother.”, hissed her daughter.
“I beg to differ, my dear..”
“You, mother, are a jackal, and the last of the Sunsears shall die with you, for I have ceased to be a Sunsear. From this day forth, I shall be known as a Brightleaf, like my father before me.. You, and the line of Sunsears shall be abhorred wherever you go, but the line of Brightleaf shall be honored as the guardians of Rise Alor’Nadien ne Feymist and her line for as long as I live, and through me, for as long as my father’s line shall live..”
The silence that followed was vicious and Anglenna thought she heard her mother breathing harshly as if seething and couldn’t help but feel a certain, child-like elation. She would have given quite a bit to see her mother’s face just then, preferably from a far and safe distance.
“You really want me to come and find you, don’t you, dear?”, said Angrellen finally and it was very clear she was very, very angry now.
“Mother, why?”, asked Anglenna.
“To teach you some manners. Being away from the refined has apparently made you coarse. You really should be a bit pickier about the company you keep.”
“You misunderstand my question, mother.”, Anglenna said, reflecting her mother’s choice in words. “Why? Why have you done, what you have done? What was lacking in your life that you went thus far to destroy everything and everyone around you to achieve? You had a daughter who loved you. You had a husband who adored you. You had wealth and you had status par to Grandaleren.. What was it that was worth more than all of that?”
The high lady did not immediately give her answer. It seemed she weighed it against some possible weakness she might inadvertently reveal.
Then, as if giving an uncaring shrug, she spoke with calm and distant deliberation.
“Immortality.”
“Found it!”, came Udoorin’s rumbling voice from just ahead, and in the shallow, pre-dawn light.
We Are Not Your Dogs.
We Are Not Your Servants.
We Are Your Masters!
Timeline:
War comes as we speak.
The folk of Serenity Home, along with the refugees of the deceased Arashkan city and burned Bari Na-ammen work day and night, and desperately, through winter to prepare for what’s coming.
Where the enemy is, and what they are doing, however, remains a mystery..
..to those who do not know!
Rumour has it, a large chunk of it has..
..disappeared!
The man in the deep, dark, hooded robes stared at the smoking ruins around him with mild disinterest. There wasn’t a foot’s length of flat, clear space to be seen anywhere. Mass rubble; broken bricks, shattered tiles, splintered and charred wood, glass shards of thousands of broken windows, bent and deformed metal shafts, and upheaved cobblestones littered the ground —all that once used to be houses and homes or public buildings and temples, inns, schools, restaurants, merchant stalls and artisan workshops, hospitals, and mansions —the things that made a great city, turned it all into something that was now sad and indiscernible, making it impossible for a foot to find any flat and clear landing.
The man in his deep, dark hood, raised the guttering torch in his hand, but not to much effect. Even the torch seems unable to breathe at the ghastly sight that went in every direction.. It would have been, he surmised, quite better had the Orken not done such a mess as they had. The brutes, he thought, did nothing without leaving a bloody carnage behind them. And they were despairingly independent and lacked base discipline.
The hooded man also thought perhaps he should count his blessings that they had all moved in the same general direction and that Arashkan just happened to get in the way of their general direction!..
..And that it was night ..and winter ..where slushy, filthy-gray snow covered everything and the darkness hid what the snow couldn’t, and the air was still filled with choking smoke, hiding the sight of thousands of butchered, mutilated, seared and bloated corpses that lay everywhere, and smothered their scent of rotting meat!
Had this been a regular army, he surmised, the city would have been intact, more or less, and they would have had many, many more live and able prisoners put to work fixing the city walls and made some of the buildings habitable again..
But then, had this been a regular army, in all likeliness, the once-great Arashkan would still be here, standing..
..and defending.
The brutality of the Orken was something one just couldn’t dismiss.
When horded together in tens of thousands, it would seem, their brutality was bested only by their savagely..
The hooded man held his steps as another platoon of the beasts trampled past him in harsh grunts, holding tall glaring torches of their own in one hand, jagged-edged axes, frightfully curving arakhs or seemingly similar, but hooked khopeshs in the other..
..and without so much as a cursory glance in his direction.. nor anything that resembled any form of a military salute.
The man in his deep, dark, hooded robes felt.. casually dismissed..
He had no doubt they had recognized him. Those they did not, were all dead, after all..
Not that he cared, but the city, this city had fallen due to his planning, his foresight, his machinations, and his secret, behind-the-scene political maneuvering, hence, being deliberately and so impudently ignored.. not so much bothered, but irritated him.
“Savage brutes..”, he fumed.
“Yes. They are.”, said a cold, imperious feminine voice from somewhere down a dark side-alley. “It would seem your planning has a lot of glaring holes in it.”
The hooded man held his breath for a still second, then breathed.
“High Lady Angrellen Sunsear..”, he said with unveiled disdain..
..and in long, dark blue velvet dress embroidered at its fringes with silver threads of curving and swirling designs, came out the very tall high elf woman, her white-blond hair braided and done up and into an intricate bun, behind and on top of her long, somewhat delicate face. A face that spoke many words varying from hunger that had little to do with nurturing, to lust that had nothing to do with passion.
Perhaps, once, some very, very long time ago, this tall, beautiful, regal woman might have been pretty, in terms of a soul. That soul, however, was long gone. Only said hungers and lusts etched the face of the very beautiful woman now..
“..Or should I just call you Angrellen the Betrayer? That is what you are, after all, aren’t you?”
“No more than you are.”, replied High Lady Angrellen as she strode out of the alley. “Or should I call you—?”
“—You are damned as it is, woman. Should you name me, you shall be dead as well!”, cut in the man in the deep hooded robe.
High Lady Angrellen paused.
But not for long.
As an evil and infuriating smile stretched across her, otherwise coldly beautiful face.
“I do not fear you, mortal.”, she hissed at the man.
“And I care that you do or don’t?”, replied the man with a barely veiled sneer. “Perhaps, by having sold out your own, causing thousands upon thousands of your kin to die and being the architect of the ruination of Bari Na-ammen and High Woods has gained you some small favor in the eyes of my Master, and quite unrestrained airs, apparently.. Should I remind you, however, a betrayer is, and always be just that; a betrayer. Never trusted, never reliable, and always loathed.”
“I have gained my immortality. Hence your petty remarks are just that; petty!”, retorted the high lady viciously.
“No, girl. You have merely gained longevity, not immortality. You can and will still die.. The outcome of your damned soul is sealed.. Do not despair, though. Your long centuries to come will, I am sure, give you much time to contemplate on your long line of betrayals.. I was against the idea of letting you live, and I still believe you should be summarily beheaded and everything about you should be burned with scourging Hell-Fire. I detest harlots!”
“I would have a care to what you say if I were you.”, said High Lady Angrellen ominously. “You are not indispensable.”
“And neither are you. I am ready to face my Master’s wrath. Are you?”, replied the hooded man, and not so diffidently. “Oh wait, you don’t have a master. You, my dear girl, are an ephemeral and glorified tool!“
“No, boy, we serve the same master!”, very nearly spat the high lady.
“I serve.. and as His High Priest, I might add. You, on the other hand, serve only yourself.”, said the man calmly and in a matter-of-fact voice.
Angrellen tried for a shrug, but it was apparent she was much taken by the man’s disgust.
“I can serve me more, should you test my tolerance any further. The Master has many priests, high or otherwise. He has, but only one of me.”, she fumed.
“With nothing more than the Orken —beasts one could hardly do anything that requires surgical precision, I have managed to orchestrate the downfall of the greatest city in the Kingdom of Isles, and in less than fifty years of effort. It was I, who created the whole Gar Thalot concept, his rebellion, and the civil unrest. It was I, who played the political animals of this city with my machinations to make sure the Arashkan army stayed in their own base instead of defending the city walls even though their ARIS had serious suspicions of the potential of an imminent attack. The destruction of their mangonels, the murdering of the First Lord Kaladin, his son and his daughters, and much more that I care to list here, were all my doing. You, on the other hand, had more than a thousand years to work with and unlimited personal funding at your disposal.. One would think you would have made yourself the Rise of Bari Na-ammen by then. But no.. You couldn’t rid your lands off a human strumpet that your Ri took for a wife. Not only did you fail to rid us of Grandaleren in time to be of any significance, but you also allowed his human whore to escape along with his daughter and her daughter’s companions.. You failed to even take High Spires under your command, resulting in thousands of Arashkan civilians and military assets to take refuge there and consequently escape the city via ships. No, wait, allow me to reiterate that for you; you had High Spires under your command, yet you let it get bested out of your hands by your niece —an eighteen-year-old girl! Dammit, woman, you were given a curse to lay waste this entire city, and you let that get stolen. You were supposed to have come to us with your own daughter, yet rumor has it she was sighted in the city —this city— in the company of a large, brute of a man and a certain Princess of Bari Na-ammen, no less, fighting the Orken! Not to mention, you had the one job here and that was to find the last surviving heir to Arashkan, an eight-year-old boy, Prince Korodin, and you botched that job as well, while he escaped right under your nose. I am trying very hard to come up with a polite way to phrase your consecutive, cumulative, and conclusive incompetence, but it just isn’t coming! So do tell me, high lady, to which unique aspect of yourself are you referring to? Other than being a monumental failure, I mean..”, said the man with his calm voice. Yet the loathe in that calm was so palpable, one could almost reach out and hold it.. Then, under his deep hood, he smiled. “Do not despair, though. Your long centuries to come will, I am sure, give you much time to contemplate on your long line of failures, also..”
The face of the once high lady turned dark and ugly. Her slender hands clenched into fists and dark shadows gathered around them.
“By all means, girl, try your ‘hands’ on me.. Succeed to slay me, and you shall fail when you face my Master while you try and explain why you slew His High Priest. Fail to slay me and you shall add ‘A Failure’ to your tombstone, right next to ‘The Betrayer Of Her Own Kin’.. And trust me when I say, I shall end up having to explain nothing to my Master should I smite you down and bring your broken corpse to him for display.. or your ashes.. To be honest, I don’t really care, which. Either will do fine. Or perhaps I shall keep you alive and take you to him barely breathing. I know for a fact, He does enjoy mortal wenches screaming bloody in his bed as he rips their legs apart!”, the man said, with barely contained mirth.
For a long, wrathful moment, High Lady Angrellen contemplated murder, High Priest or not.
Then, just like that, she calmed down.
“Your attempts to rile me shall have its consequences, High Priest. But I shall decide when and where.”, she said with an almost pleasant smile.
The hooded man grunted with open disgust.
“Coward.”, he spat.
“You are confusing planning ahead with cowardice.”, she replied with a shrug.
“No. I am not. You. Are. A. Coward..”, he seethed. “Something I truly wished you weren’t and actually did try your hand on me.. But I guess you are just another stupid elf bitch.”
“You really shouldn’t try so hard. You will strain something.. Now, if you are done, perhaps we can go and talk to the Orken Mother and tell her to stop butchering everything they find in this bloody city. We will need many mortal’s souls to summon some demons should we want to conquer the east coast of the kingdom, come spring, and that tends to work better when they are still alive before being sacrificed for the summoning rituals! It’s fine with me though. I gave the Master what he wished of me; High Woods and Bari Na-ammen, even though it took me a thousand years, as you say. My further contributions here are purely voluntary..”, Angrellen said, not reserving her infuriating smile.
“You never do anything that isn’t self-serving, Angrellen. So you can skip with the ‘voluntary’ nonsense.”, growled the man with the deep hood.
The high lady shrugged.
“Perhaps. But I guess you will never know, seeing as you will die of old age, if not in some stinking ditch, slain by your enemies.”, she sneered at him.
“I disliked elves before. I loath them just by knowing you, wench! But I know what you are truly after.. You want Gullem’s spot..”
“That information, I am afraid, is quite above your pay grade, priest. Now, you will either come with me and explain to the Orken Mother why she had better stop the butchery, or you can explain to your Master why we still haven’t started summoning his Infernal Troops into this world yet.”, she replied disdainfully.
“Why don’t you talk to her?”, asked the high priest, and not without spite. “I am sure that conversation will go perfectly well. I can just about imagine the Greater Orken Mother being extremely cordial with the former high lady of Bari Na-ammen.”
“Don’t be senile. I doubt she knows who I am, and I hardly think she will listen to me. You, on the other hand, she knows, and very much dislikes.”, said Angrellen viscously.
“And I need you why, then?”
“I am here merely as your.. how do you humans say? Wingman? Or was it back up?”, she said with an evil smile.
“You? You are going to back me?”, scoffed the hooded man.
“But, of course.. Not! I am here to watch you humiliate yourself!”, she said with lazy laughter.
✱ ✱ ✱
The human with the long talks, the demands, and the machinations is here, again, Mother.”, growled the huge Orken warrior with the many scars on his hands, arms, shoulders, and face. His one eye glared with an unholy light while his other eye, a milky, slashed, and dried mess, stared ahead, quite unmoving and petrified.
“Has he brought us any gifts?”, came the grating voice of the Greater Orken Mother, from the dim canopy of her tribal pavilion, set amongst the ruins of what was once an inn, and behind the shattered Alls Temple, in the slums of the decimated Arashkan city. The pavilion itself was quite large and wide, with many brazers burning fitfully here and there and thick, rich carpets that probably belonged to some fateless noble once, were rolled out on the cleared debris of the inn, and several divans and many colorful cushions gave the ‘tent’ a somewhat ‘deliberately’ over-done appearance.
“It is possible, Mother..”, replied the scared Orken. “..He does have a skinny elf loshka with him.”
“Huh.. Perhaps he thinks my appetites go that way.”, rumbled the voice of the Orken Mother. “Let him in. I tire of his demands and his machinations. But he has proven his mettle and has helped us conquer this great city.”
“You are hoping he will have outlived his ‘mettle’, Mother..”, grinned the milky-eyed Orken.
“Yes. Yes, I do..”, growled the Orken Mother from the dimness of her pavilion.
The scared Orken grinned again and left.
“Humans..”, snorted the Greater Orken Mother in disgust. “..And their endless demands like we owe them something.”
A few moments later, the scared Orken returned, pushing the pavilion’s heavy flaps aside with his large, powerful hands but did not hold them open for the ‘guests’.
The heavy leather flaps swung back and closed..
..right into the the hooded man’s ‘face’ and the former high lady of Bari Na-ammen just stared at the whole thing.
“The lack of base courtesy in your beasts is astounding.”, murmured Angrellen with the slightest sign of irritation.
The hooded man shrugged and pulled the flaps open..
..and let them drop right into the high lady’s face!
“Really? You will go that low?”, fumed Angrellen and pushed the flaps herself and entered the pavilion, seething at the clear disrespect. “This is intolerable.”
“And who gave this runt of an elf loshka, the leave to speak, I wonder?”, said the deep, rumbling voice from the depts of the tent. “I did not. Did you, Kadar’ka?”
“I did not either, Mother. Perhaps, a bit like the human, it too believes we owe it something.”, replied the scared Orken, staring at Angrellen with one glaring and one, milky-white, eye.
“Shall we ask it, then?”, said the Greater Orken Mother..
..and rose from her divan, pushing the lush cushions aside.
What came out of the dim end of the pavilion was..
..HUGE!
A hugeness not merely in size, nor in the depth and breadth of her massive arms, shoulders, torso, and legs.
Her hugeness was in her eyes and what they telegraphed;
Unrefined brutality and primeval savagery untouched by anything remotely soft, nor civilized.
This was not a creature that took by the strength of her arms and will.
This was a creature that took.
Period.
And when she looked upon those around her with the uncanny intensity of her eyes, she told them, clearly as if by words, should they stand in her way, they would only contribute to ‘collateral damage’ and nothing bloody less.
Seeing as what she had done to Arashkan, a city that had stood for over a thousand years, and in under a week or two, she was probably right.
Angrellen Sunsear arched her brows and cooly gazed at the massive creature..
..and shut up!
The man in the deep, hooded robes coughed.
“Orken Mother. I have come to ask you to seize the butchering of civilians. We need them—”, he began.
“—Your needs are not mine, human.”, cut in the Orken Mother, showing little to no emotion on her brutish face. “We killed and we died to conquer this land. The lives of everything in it are now ours to do as we please. Thus we were promised. And thus shall we reap. Until then, you may either watch the slaughter or be part of it.”
“My Master has His orders given, Orken. Do not get above yourself. You conquered these lands because I willed it so. You won this city because I planed it so. Had you not been given the device to hide you and yours, and the city’s defenses downed, I doubt your victory would have been thus great. Must I remind you just who is in charge, here?”, gritted the man from inside his deep hood.
“And do you feel in charge? Perhaps you are under the misguided impression that because you did what you did, you own us?“, stared the Orken Mother balefully at him.
Then she rose to her full height and gave him, and the skinny elf loshka, her uncanny gaze.
A gaze that said, your lives shall depend on how well you listen..
“You must understand, human, for these are the words of I, Guntha’Shar, the Orken Mother;
We are not your dogs.
We are not your servants.
We are your Masters, now!
Should you want to test us, by all means, do.
Tell your master, the Orken are here to stay. Not here to be pawns. If he wants sacrifices for his rituals, perhaps he should overrun the Demon Wall and conquer his own lands. The humans here, however, are ours. We shall have them for pleasure, we shall work them for labor, or we shall slay them for food and for entertainment. They are all ours to do as we please. And come spring, we shall have more.. They shall see us coming and they shall not, and they shall despair, for we shall stretch from one horizon to the other, and we shall be around them, above them, behind them and among them, for we are!
I shall go forth and make my own and I shall leave a kingdom to rule for my son, Guntha’Gar..”
And a tall, well-built man and orc also stepped out of the dimness of the pavilion.
A man and orc made of harsh, tight, cord muscle, keen, cunning eyes, and a cruel, sinister face..
A man and orc, no other than Gar Thalot himself!
With his cunning gaze, he stared at the hooded man and the high elf noblewoman.
“Indeed.”, he said with his low, gravelly voice. “I believe we should add them to the pile of corpses we have prepared next to the First Lords shattered palace to match in height. I am sure the wench would make excellent tallow!”
“Have a care, Thalot.”, sneered Angrellen. “Should you raise your hand against me, you will find, I am not one of your usual easy marks.”
“It speaks. And it makes threats.”, Gar Thalot observed with mild amusement. And slowly drew a long, ugly-looking dagger from his belt.
“No, son..”, growled his mother quietly. “Its time will come, for it is shunned by all, disdained by all, and loathed by all.. and no matter where it runs, no matter where it hides, death will find it in due time.. It shall never have a tent to its own, it shall never have mates nor cubs, for its heart is dead and its womb is cold and the only thing that can come out of it are squirming, poisonous bastards. Little pity have I felt for any beast as I have felt for it, for it shall not even have a stone to mark its death. Such is the destiny of betrayers!”
Then she turned to the hooded man.
“I have said my piece, human. Should I want your counsel, I shall summon you.. Its counsel, I doubt even your master shall ever seek. Otherwise, should you and your loshka be here come dawn, you and it shall be tallow.”
For a long moment, the deep, hooded man in his robes stood silent.
When he finally spoke, it was in hushed tones.
“Very well.. I shall convey your words to my Master, Orken Mother.”
Then, without further due, he turned around and left, followed closely by the skinny elf loshka..
✱ ✱ ✱
You know, I disliked humans before. I loathed them after Nadina came to High Woods. Knowing you, I actually pity them now. Your lives are worth nothing, yet you walk this earth as if you own it. You stare at the horizon like it owes you something. And then you look at the heavens and make demands.. Your idiocy is bested only by your base arrogance.. And of all the humans I have thus met, I pity you the most..”
“..You punned me for my failures, but at least Nadina Graciousward was a power in her own right and had strong ties to many known and unknown, yet equally powerful allies all around the kingdom..”
“..And yes, I might have been bested by her eighteen-year-old daughter, back then, considering she comes from a human mother and an incompetent fool of a father, and hence, against all expectations, is in truth a girl of heightened grace, honest elegance, devote sincerely, an iron will, and, young as she may be, a woman of innate insight and wisdom for people.. When that girl speaks, people listen.. When she beckons, they follow.. She could have been the Rise of her people had she so much as sniffed in her father’s direction. But she chose to leave, rather than to confront, overthrow and disgrace him, and both the people and the nobles loved her for it, and so did my own daughter; tossed one hundred and seventy years of indoctrination aside and joined her.. I lost to that!”, the once high lady of Bari Na-Ammen, Angrellen Sunsear, said, openly admitting her failures.
Then she looked at the man in the deep, hooded robes with genuine pity.
“You? You got owned by an animal!”
Loshka: Orcish word for someone that has no home or clan, and hence, is subject to all forms of ridicule and use. It is also a word commonly used among Orcs and the Greater Orken for a whore.
Timeline:
A long stream of refugees disembark from the damaged Arashkan ships to the shores of Serenity Home town, adding to the already unmercifully overcrowded town and the lands surrounding it. From the last ship, a pair; one handsome but tired-looking blond half-elf, the other, a boldly beautiful young woman walk down the ship’s plank and follow the last remains of what was once The Great and Glorious Arashkan, towards the town that’s offering more than it has.
This story takes place a week or so after
The Stab In The Back
and sometime after
Grulganesti Grimtooth Bolgrig;
“A Debt Father to Daughter Passed..”
Agent Largo: This is a bad idea. My guestimation is one of three outcomes..
Lilly Venom: That so?
Agent Largo: Yes. (a) He will suffer a traumatic shock and runoff, shouting how much he hates me. (b) He will undergo some form of angst, followed by an episode of a not so unexpected breakdown, accuse me of letting his mother get killed, and very likely result in him punching me. (c) He will outright defy me, saying I wasn’t there when he was growing up and when he needed me, and that he’s all grown up now, doesn’t need me at all, and will refuse to see or talk to me..
Lilly Venom: Angst, huh? Never thought you a man for high drama, Agent Largo. But here you are, proving me wrong.
Agent Largo: You pun me.
Lilly Venom: (shrug) I pun a lot of people, Agent Largo, and you still owe me a dinner. I hope this town has a decent inn.
Agent Largo: You came here before, Lady Lilly. You should know.
Lilly Venom: The key to being a good assassin, Agent Largo, isn’t the kill, no matter how effective or efficient you are at it.. It is knowing your target.. and their habits.. And of course, never being noticed. The Temple Guardian, Demos, never visited the inn, hence neither did I. Thinking back, good thing I never did visit the inn.
Agent Largo: Ow?
Lilly Venom: Inns are a good source for local gossip, news, and information.. and finding out who is who. Had I visited the inn, I definitely would have left this town with at least one corpse.
Agent Largo: You know someone in this town, then? On a personal level?
Lilly Venom: (slight frown) That’s none of your business, Agent Largo.
Agent Largo: You really enjoy calling me ‘Agent’, all the time, don’t you, Lady Lilly?
Lilly Venom: More than you like ‘Lady’ing me.
Agent Largo: (side glance) You are in a mood, today.
Lilly Venom: I am in a mood, every day, Agent Largo. Have you decided on what to do? About your Dexter, and about your job? At the moment, you have neither.
Agent Largo: That was a tad harsh, Lady Lilly..
Lilly Venom: I have never fallen head-over-heels for any man, Agent Largo. But I am willing to give you a shot—
Agent Largo: Coming from you, that sounds ominous. I am not sure if I should feel elated, or I should start wearing full body armor.
Lilly Venom: —And I don’t like distractions.
Agent Largo: You are quite a target-oriented person, Lady Lilly.
Lilly Venom: I am a Drashan girl, Agent Largo. Everyone is someone’s target there. And if you are a girl, that number rises exponentially. But I have always believed in celibacy. It removes the option of unwanted distractions and complications.
Agent Largo: That’s a bit.. lonesome..
Lilly Venom: Any self-respecting Drashan marries only once, Agent Largo. That being said, there is no such thing as a ‘self-respecting Drashan’, and the only thing we truly marry is ‘death!’
Agent Largo: You make it sound like it’s a proverb.
Lilly Venom: (shrug) It is.. Have you decided what to do?
Agent Largo: I was hoping to get killed in the upcoming battle and save everyone the hassle.
Lilly Venom: No.
Agent Largo: No?
Lilly Venom: No, Agent Largo. You owe me dinner and I refuse to dine with a coward.
Agent Largo: Now, that really was harsh, Lady Lilly. And totally uncalled for.
Lilly Venom: Then go to the boy, knock on his door, or knock it down and say ‘Hi..’, sit down, and explain all your reasons for having done what you did. He might get angry, he might pout, or he might be happy. I would be happy if my mother rose from her grave and came to visit me.. though I doubt she has a grave.. Unclaimed bodies are usually just dumped into the sea with the rest of the derelict, in Drashan..
Agent Largo: That’s.. sad..
Lilly Venom: You don’t really have to act the ‘understanding type’, Agent Largo.
Agent Largo: I am not the ‘acting’ type of spy, Lady Lilly. I am the ‘orchestrating’ kind of agent. Though I see nothing to orchestrate, here. Well, actually there is.. with a lot of potential.. but I just don’t want to..
Lilly Venom: By all means, Agent Largo, do!
Agent Largo: No.
Lilly Venom: Why?
Agent Largo: You are a girl with a very special and specific set of skills, Lady Lilly. But you have honor and, diverse as it may seem, you also have integrity. I am afraid, I just don’t feel like playing with and consequently destroying either. Whatever sins I may have done, I have done for my Arashkan. I never wanted you to be part of that even before we met for the same reasons I mentioned above. The only reason I called upon you was because High Lady Angrellen left me little to no choice and I needed help.. desperately..
Lilly Venom: Do I sense ‘tender care’ in all of that?
Agent Largo: (replies with silence)
Lilly Venom: (after an extended, counter-silence, and a sigh) Neither my honor nor my integrity will save me should I ever be subjected to the law, Agent Largo.
Agent Largo: Arashkan is destroyed, Lady Lilly, therefore I am no longer the law.. And hence, I feel no obligation whatsoever to turn you in. Funny how that turned out.
Lilly Venom: (more silence) You will likely end up an outlaw too..
Agent Largo: I have been in and out of said law for longer than I can remember but never for personal gain. If for once, I end up doing that, I don’t mind doing it for you.. At all! I will do whatever job I can find, once this war is over and provided I am still alive. As for my son.. He will accept me, perhaps in time, or he will not. I did what I did, to preserve his life. He will either understand this too or not. But if you are willing to be with a fool like me, I am willing to do what it takes, Lady Lilly..
Lilly Venom: My contract with you was—
Agent Largo: —Your contract with me got voided at least twice.. back in Arashkan.. when you saved my life in the tunnel and then again after High Lady Angrellen trampled over us.. And possibly any number of other times I am not even aware of, when you watched my back on our deadly plight to get the civilians and the remaining guards out to the docks, and aboard the ships, Lady Lilly.. So when I say, you have my gratitude, I mean it at its maximum capacity. Many people who are alive now owe their lives to me. Funny how they fail to see, they actually owe it to you..
Lilly Venom: (stares ahead and does not say anything)
Agent Largo: ..We will have to take Prince Korodin in with us, though. Quite unavoidable, really. I did, after all, give my word of honor to Lady Ferrara, and the boy needs training from the best..
Lilly Venom: (snort) A wanted assassin and a former ARIS Agent..
Agent Largo: Like I said; The best..
Lilly Venom: (back to serious) Someone’s bound to notice me eventually, you know.
Agent Largo: I thought all you assassins were good with disguises.
Lilly Venom: We usually are. It’s part of our basic training program.
Agent Largo: There you have it then.. A good handlebar mustache or a chevron, along with a brett, and no one will ever recognize you.
Lilly Venom: (snort) Yes. I am sure no one will recognize me, but everyone will notice you, constantly arm in arm with a guy!
Agent Largo: So you want it to be ‘arm in arm’ and constantly, then?
Lilly Venom: (slight frown) Depends on the dinner, Agent Largo.
Agent Largo: You really have your mindset on that dinner, Lady Lilly.
Lilly Venom: Yes. I do.
Agent Largo: Why? I don’t mind a dinner.. many dinners with you, Lady Lilly, but why indeed?
Lilly Venom: Because it will be a first, for me.
Agent Largo: (blink) You mean you have never had dinner with anyone in your life?
Lilly Venom: Agent Largo.. Just who would dine with a wanted fugitive such as myself, let alone an unaffiliated, freelancing assassin?
Agent Largo: Apparently, me..
Lilly Venom: That is yet to be seen.. and I think we are here..
Agent Largo: I suppose we are.
Lilly Venom: There are guards at the town gates and they seem to be questioning everyone before they let them in.
Agent Largo: Let me handle the guards, if you will, Lady Lilly.
Lilly Venom: Handle away, Agent Largo. I have no issues with a capable man. I have nothing to prove, and neither do you.
Agent Largo: I must disagree. Every man has something to prove, where a pretty girl is involved. If you can accept that, we can move forward.
Lilly Venom: I suppose I must. Since you think me ‘pretty’.. So, yes, I am willing to take that risk.
Agent Largo: (smile) Forward it is, then..
✱ ✱ ✱
Serenity Home Gate Guard: Good afternoon, sir.
Agent Largo: Good afternoon.
Serenity Home Gate Guard: What can I do for you, sir?
Agent Largo: We are Arashkan refugees, to see Dexter Summersong.
Serenity Home Gate Guard: And what business do you have with the town bard? He has a full schedule, training the platoon assigned to him.
Agent Largo: He.. he has?
Serenity Home Gate Guard: Yes, sir. Anyone with any skill sets is expected to train others for the upcoming battle. Any kind of training is of use. You can fill in this form over here, take a number and you will be assigned somewhere, or be assigned to someone..
Agent Largo: I see. I will fill in the forms, but after I see Sir Dexter..
Serenity Home Gate Guard: Very well, sir?
Agent Largo: Largo.. Largo Summersong.. And this is Lady Ferra and the young boy is my distant relative, Rodin.
Serenity Home Gate Guard: Alright, sir Largo. I shall send a runner and see if our bard, Dexter, is available. I apologize for the inconvenience, but I can not let you in until there is some sort of vouch —security protocols, you understand..
Agent Largo: Of course..
Serenity Home Gate Guard: Perhaps you can take the time to fill in your forms in the meantime, sir? It may take a while for Sir Dexter to get here..
Agent Largo: (sigh) Very well..
✱ ✱ ✱
Lilly Venom: ARIS Agent? Really? You are actually going to write that?!
Agent Largo: Well, why not? For once in my life, I actually don’t have to lie about my job!
Lilly Venom: Then I guess I will just have to write ‘Assassin For Hire’, in my form, then.
Agent Largo: You.. might not want to do that, Lady Lilly.. For my sake, if not yours..
Lilly Venom: I don’t do lies, Agent Largo. Perhaps you might have noticed that.
Agent Largo: I have.. And it’s made me wonder..
Lilly Venom: A good assassin does not do lies, Agent Largo. Lies constantly require attention to keep track and that clusters the mind. And because I study my contacts very well and plan my exit strategies accordingly so I never have to lie. O.P.G.G.. Observe. Plan. Get in. Get out..
Agent Largo: You really never cease to amaze me, Lady Lilly.
Lilly Venom: Also, it is immoral to lie!
Agent Largo: (stares at Lilly)
Lilly Venom: What? Just because I am an assassin, doesn’t mean I lack moral codes, Agent Largo. I kill because it’s my job, not because I enjoy doing it. That is what was available for me to learn to stay afloat at Drashan, so I learned it well. Had I enjoyed it, we wouldn’t be having this conversation because you would have been dead and I would have been elsewhere, busy cutting throats.
Agent Largo: Touché.
Lilly Venom: (shrug) It’s the truth.
Agent Largo: Write, ‘Security Advisor’, then. I am guessing you can do that very well.
Lilly Venom: I suppose..
Agent Largo: It won’t be a lie..
Lilly Venom: (sigh) It had better be a very good dinner, Agent Largo..
✱ ✱ ✱
Agent Largo: Here you go, sir. Two forms.. One for me, and one for the lady..
Serenity Home Gate Guard: Thank you, sir Largo. Sir Dexter should be here soon.. Ow.. and here he is.. Sir Dexter. These are the two who wished to see you; Sir Largo and his lady, Ferra..
D.D. Dexter: (stunned) Dad?
Agent Largo: (flustered) Uhhmm.. Hello, son..
D.D. Dexter: (still stunned) You.. You are not dead!
Agent Largo: (still flustered) I.. can explain..
Lilly Venom: (snort)
D.D. Dexter: Who are you?
Lilly Venom: I am the girl your father owes a dinner to!
D.D. Dexter: (stunned and shocked) You have a girlfriend? She is younger than I am, dad!
Agent Largo: (flustered and blushing now) I.. can explain that too..
Lilly Venom: (snort) Your father is alive and well, and you are worried about my age?
D.D. Dexter: (splutter) What the heck, dad?!
Agent Largo: (going down in flames) I…
Lilly Venom: (briskly) Your priorities are mind staggering, boy.
Agent Largo: (dead because of fighting in two fronts now) Uhmm.. Lilly..
Lilly Venom: (mildly agitated) What? After some twenty-odd years, he sees his father, ALIVE, and he is making an issue of my age? Really, now.. I thought bards were a polite bunch, if not smart!
(many footsteps approach)
Sheriff Standorin: (Udoorin’s father) (stern officious voice) Lilly Venom. You are under arrest and wanted for the murder of Lord Trimdel Kandara of Endless Watch. Please do not resist. Master Aager, please arrest this felon, if you will..
D.D. Dexter: What the..
Agent Largo: Ow crap!
Aager Fogstep: (approaches Lilly with cuffed and hisses at her with an extremely angry, tight voice ) You idiot!
Lilly Venom: (sigh)
Agent Largo: (more than flustered) Sheriff Standorin—
Sheriff Standorin: (with a heavy club in one hand) And you, former Agent Largo.. You are also under arrest for aiding and abetting a known fugitive. Anything you say can and will be used against you in a court of law. I suggest you keep to your silence!
Agent Largo: Sheriff Standorin. You know who I am. You know what I do—
*wham*
Sheriff Standorin: —There.. I appreciate it when criminals heed to good advice when it’s given and stay silent. How about you, Venom, how would you like your reception? The same, perhaps, would you rather exercise your right to silence?
Lilly Venom: (shrug) No, I’m good..
✱ ✱ ✱
Lilly Venom: How are you?
Agent Largo: I hurt. The good sheriff has a heavy hand with that club of his..
Lilly Venom: (heartlessly) I wouldn’t know, Agent Largo. I did not resist.
Agent Largo: (sigh) Well.. That certainly went well!
Lilly Venom: This is sort of embarrassing for me, to be honest. The first time I come to a town with no ill intent, and I am detained and put to jail. Remind me again why we are here?
Agent Largo: The boy.. Where’s he?
Lilly Venom: Which one?
Agent Largo: Both, I guess?
Lilly Venom: Your Dexter was with the Sheriff the time I saw him, though he did come in to check in on you once. You were still out so he just stared at you.. and me as well, I guess, since your head was on my lap.. He was furious and was looking somewhere to lash out. I told him if he tried that in my direction, he would lose everything he thought was dear to him. I might have threatened him with evisceration and death by choking on poisonous darts as well.. We had a small chat after that, though only I spoke. Told him everything you did for him and why.. He didn’t say anything, but he listened, then he left..
Agent Largo: I should have been the one to tell him those.. Not the evisceration and death by poison darts, part.. The other things..
Lilly Venom: Probably. But you were making such a lousy job out of it.. And the boy needed to know.. Hearing it from a third person is sometimes better. Gave him something to think about besides pouting, at least.. He might come around, or he might not. It’s on him now.
Agent Largo: (sighs) Thank you.. Lilly.. What about the prince?
Lilly Venom: They took him elsewhere. I suppose they will question him first for some kind of leverage.
Agent Largo: Korodin won’t tell them anything except that his name is ‘Rodin’ and that I am his distant uncle. And he will keep repeating that.. unless they hurt the boy.. And if they do that, I will get out of here and really murder someone!
Lilly Venom: (a bit surprised) You care for the boy!
Agent Largo: Well, sure.. He is my prince.
Lilly Venom: True. But you personally care for him..
Agent Largo: (sigh) Yes, Lilly.. I personally care for him. He’s young but I suspect he understands what’s going on around him a lot more than he lets on. And we read The Amazing Adventures of Blom Bundlebim Hobim. Anyone who reads that book together, are bro’s for life!
Lilly Venom: (snort) Boys!
Agent Largo: Don’t pun the ‘bros bond’, Lilly. It’s a real thing!
Lilly Venom: (slight frown) I am no longer a Lady, then, Agent Largo? Why am I suddenly not a lady anymore?
Agent Largo: (sigh) We share a cell and that’s as close to any woman I have been since my wife was murdered, and that was more than two decades ago. I believe that calls for a bit of honest sincerity. I don’t think this was the dinner you had in mind but here we are, in a quiet and dim setting.. just like you wanted. We even have candlelight. I am in your hands.. and your lap, quite literally, I might add.
Lilly Venom: (stares down at the face in her lap, studying it, perhaps to finalize a decision)
We have no dinner, Agent Largo..
Agent Largo: Jail food is never really all that good, but it’s always on time. Should arrive soon enough..
Lilly Venom: Very well, Agent Largo.. Will you propose now?
Agent Largo: I was really hoping for better conditions, Lilly.. You deserve better conditions..
Lilly Venom: I think I will be receiving ‘what I deserve’ on the morrow, Agent Largo. I wouldn’t fret about it too much if I were you.
Agent Largo: You could get away, you know.. I am sure these bars can’t keep you..
Lilly Venom: Could say the same thing for you, Agent Largo, but you won’t.. Because of your son and because of the damage it might do to his reputation.. For similar reasons, I won’t either. Just.. not for a son or daughter.. (pauses for a moment, then sighs) And I gave the good sheriff my word that I wouldn’t try to escape, provided he let me stay in the same cell with you.
Agent Largo: Huh! A wasted bargain, if you ask me, though I can’t complain about my current disposition; your lap is surprisingly.. intriguing. Enough to want to know what’s on either end.
Lilly Venom: (amused) A foot on one end, and a hip on the other, Agent Largo, among other things, and you don’t have rights to any of them.. At the moment.. Not unless you want to embarrass yourself more than you already have.
Agent Largo: (snort) Fair enough. I am guessing the other reason you stayed has to do with the person you know in this town?
Lilly Venom: (silence)
Agent Largo: Very well, then.. If I will have more of your breath.. and perhaps get clubbed every once in a while knowing I shall wake up to your lap, then I would very much like to propose. Would you like to spend the rest of your life with me, Ferra Ferrea? To be my wife, my companion, my partner, possibly in crime, and my friend?
Lilly Venom: Yes. I would, Largo Summersong. The rest of my life, short as that maybe, I would like to spend it with you.. Same conditions!
Agent Largo: The name is Lauca, actually.
Lilly Venom: Lauca?
Agent Largo: Means, ‘warm‘, in Elvish, though I have no idea what my mother was thinking when she gave me that name. It is supposed to relate to ‘A Warm Summer Song’.. But I have been using Largo since a bit before I joined ARIS because they sound similar and Largo was easier to pronounce. This, however, is a definitive occasion, so I thought at least you should know.
Lilly Venom: Lauca.. Sounds intriguing.. Means, warm?
Agent Largo: Please don’t make too much pun of it. Half-elves tend to get touchy when it comes to certain things.
Lilly Venom: Lauca.. Am I pronouncing it right?
Agent Largo: Do you want to pronounce it right?
Lilly Venom: I would, yes.
Agent Largo: Why bother?
Lilly Venom: Why bother with Ferra Ferrea?
Agent Largo: Touché.. and point taken, I suppose.
Lilly Venom: I shall call you by this name, from time to time, so we remember a warm summer song!
Agent Largo: That.. actually sounded poetic. Much better than I ever thought it would.
Lilly Venom: I think, I like it..
Agent Largo: Alright. Now we’ll need a witness or two..
Lilly Venom: I believe we have.. a witness or two..
Agent Largo: We do?
Lilly Venom: Yes, we do.. Don’t we, Aager?
Aager Fogstep: (sighs and comes out of the shadows) You really are an idiot, Lilly.. What possessed you to come here? This place is going to burn, and very soon.. and you came here?
Lilly Venom: Hello, Fogstep. Good to see you too.. Less than I wanted to, but here I am..
Aager Fogstep: This isn’t a game, Lilly. I have no authority over the sheriff, and certainly not over the mayor. I thought you were a survivor.
Lilly Venom: I am tired of just surviving, Aager. I have done it all my life. Took a page from your book and I have decided I want to ‘live’ now..
Aager Fogstep: And you came here.. For that.. Just how stupid are you?
Inshala Frostmane: (comes out from behind Aager) That is not nice, my Aager. I do not think Lilly is stupid. I think her to be extremely smart. Certainly smart enough to make all the correct choices, when we were back at Arashkan.
Lilly Venom: And, here is our inseparable second witness..
Inshala Frostmane: Hello, Ferra.
Lilly Venom: Hello, girl.. You have grown some. And you glow more..
Inshala Frostmane: (blush) I.. I do?
Lilly Venom: Yes. You were scared all the time, the last time I saw you. Now you look.. free!
Agent Largo: Don’t mind me. I’ll just lie down here and nurse the bump on my head.
Lilly Venom: (to Aager) Do you want to introduce yourself, or should I?
Aager Fogstep: (shrug)
Agent Largo: I know who he is. He is SIS —Serenity Intelligence Service; pseudo-named, Aager Fogstep. Single. Real name; unknown. Mother; unknown. Father; unknown. Siblings; rumored to have one, though his or her gender is unknown and presumed dead. He is also a former Drashan convict.. His ‘apparent’ job is being the right hand of Sheriff Standorin Shieldheart. He was one among others to have brought down Themalsar. There are any number of murders attributed to him, though none of them have been proven, nor verified.. The girl, I do not know. None of the spies I sent could get any information about her, back when she, sir Aager here, and their diverse other companions first came to Arashkan and started asking questions about Gar Thalot.. We found out who all her friends were.. Just not her and the one other girl who slept on the roof of the inn they were staying. It’s like neither of them ever existed before. We couldn’t even put a name to them. Heck, we couldn’t even scry them! It was like.. they both were off limits!
Lilly Venom: I am inclined to be impressed, Agent Largo, though I don’t think Aager here qualifies as single and his sibling’s name is ‘me’.
Agent Largo: (confused) Me?
Lilly Venom: (silent smile)
Agent Largo: (somewhat horrified expression) YOU?
Lilly Venom: (smile) ‘ME’..
Agent Largo: (stunned silence)
Lilly Venom: Yes, Agent Largo, he is my elder brother.. I am not at liberty to divulge who or what the other one is, but this cute little girl, here, is Inshala Frostmane. Aager’s girl, woman, mate.. I have thus failed to put a name to what they are, to one another. Nothing seems to sufficiently cover their relation.. In all candor, though, it is likely she is the best thing that’s happened to me in my life and I am happy to call her my sister.. Other than that, I am not aware if she has any other title.
Inshala Frostmane: (beam) I am here in my ‘Ritual Guardian’ capacity, dear Ferra..
Lilly Venom: I do not know what that means.
Agent Largo: I do, and it is an immense ‘capacity’.. I thought the good Master Cathber was killed in his sleep. I wasn’t aware he had any students in training.
Inshala Frostmane: (quietly) He had me. And I had him. He was my Father and my Master since I was a month old.
Agent Largo: I am sorry, young lady. I revered Master Cathber. Now.. Master Aager, Ritual Guardian, if you would be kind enough to put in a good word for Lady Lilly here, I would be grateful. I shall suffer my punishment, whatever it may be.
Lilly Venom: How very noble of you, Sir Agent Largo! I wasn’t aware I was getting a knight in shining armor when I asked for that dinner.
Agent Largo: I apologize, Lilly. But it comes as part of the package!
Inshala Frostmane: (beaming) I have no idea what you just said, but it sounded so sweet. And I didn’t know you were a knight, Sir Largo. I will ask them to release both you and my elder sister Ferra and also to kindly return your shiny armor.
Agent Largo: !
Lilly Venom: (snort)
Aager Fogstep: (snort)
✱ ✱ ✱
Sheriff Standorin: You seem to have left out quite a bit of your personal life, Master Aager. I thought you said your sister was dead.
Aager Fogstep: I thought she was dead, too. Her unexpected appearance in Arashkan did take me off guard.
Sheriff Standorin: I see no mention of this in your reports. Are we making private exemptions, then?
Aager Fogstep: (cooly) Yes and no, Sheriff. Some of the things that happened at Arashkan never got mentioned for obvious and not-so-obvious reasons. Suffice to say, putting them in writing would have been too damning for the people involved, which includes our esteemed Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane, and by proxy, Ranger Master Davien Hart. Master Nimbletyne Tinkerdome’s niece, Master Gnine, and by his proxy, back to his uncle. Princess Alor’Nadien ne Feymist and High Lady Anglenna Sunsear of High Woods and Bari Na-ammen, damning Ri Grandeleren Feymist and Rise Nadine Graciousward, again, by proxy.. Our Senior Temple Guardian Lady Magella, and by her proxy, Master Argail Smitefast, and the deceased Demos Lightshand. Then we have Udoorin Shieldheart, your son, who also happens to be the betrothal of Princess Alor’Nadien ne Feymist, hence damning her again. And since he’s your son, that would be damning you, Sheriff Standorin Shieldheart of Serenity Home town, by a similar proxy. Last but not least, myself, and by my proxy, damning you again! I shall not mention The Ritual Guardian, Inshala ‘la Fey’ Frostmane, nor ‘The Celestial’ Merisoul Xyrotwu here as neither of them are within our kingdoms’ jurisdictions.. The title of ‘Ritual Guardian’ is not bestowed by the king nor his vassals, but by the Ritual Forest itself and I shudder to even contemplate just who has any jurisdiction over Merisoul Xyrotwu, other than ‘The Great Heavens’.. What was put into writing, however, was done so from a distinctly ‘relevance’ point of view.
Sheriff Standorin: (amused) Nicely done, Master Aager. You have threatened damning everyone of note in this town and people of the highest status among our neighbors. Not to mention damning my own son, my future daughter in law and myself —twice, I might add..
Aager Fogstep: (coldly) You didn’t bring me here from Drashan to play ball, Sheriff. You brought me here to be the solution!
Agent Largo: (snicker) I did offer to take him off your hands years ago, Sheriff..
Sheriff Standorin: (ignores Agent Largo and glares at Aager) Just how damning are we talking about, here?
Aager Fogstep: (total silence)
Sheriff Standorin: (sigh and turns to Lilly Venom) Says here, you are a ‘Security Advisor’, Miss Ferra?
Lilly Venom: Ferra is my given name, Sheriff Standorin. And that would be ‘Mrs.’ Not, ‘Miss’..
Sheriff Standorin: (cocked eyebrow) I wasn’t aware the infamous Lilly Venom was married.
Lilly Venom: I would have been surprised if you were. It happened just last night!
Agent Largo: (cough)
Sheriff Standorin: You can’t be serious!
Agent Largo: I have been. For quite some time, now.
Lilly Venom: (smile)
Sheriff Standorin: What the hell do they put into the prison food?!
Agent Largo: I resent that.
Sheriff Standorin: (irritated) What am I expected to do now?
Agent Largo: (shrug) That’s up to you, Sheriff Standorin. This is my home, but it’s your town.
Sheriff Standorin: I suppose you will spill everything should I try to send you to the gallows, Mrs. Lilly?
Lilly Venom: (shrug) I am an Assassin —or a ‘Security Advisor’, if you will, Sheriff. I kill people for a living and I am very good at it. Whether I shall keep doing that is up to consideration at the moment, but I don’t do two things; lies and blackmail.
Agent Largo: I do.. And yes, the irony in that is sort of disturbing, but in this case, I shall uphold Lady Ferra’s wishes.. and honor..
Sheriff Standorin: (scowl) This is a mess, Master Aager. Please tell me the ‘solution’ in all this.
Aager Fogstep: (shrug) Hire Agent Largo as part of the Covert Ops team and let him do what he’s good at doing. Hire Lady Ferra, here, as a Security Advisor, as written in her form, and let her do what she’s good at doing. This town can’t stay a town any longer, Sheriff, even should we win the war. You know this to be true. We have tens of thousands of refugees of all races and The Ritual Guardian is doing everything she can to keep the weather ‘mild’ and the ground warm so they don’t freeze to death and so there’s is still some crops growing and hence, food available for the all those hungry mouths. It is also because of her and the druidic elves that survived High Woods we assigned to her that there haven’t been any breakouts.. All those refugees will, however, and eventually, require a roof over their heads, and said homes will require a much, much larger security team.. I am guessing Yuleman already knows this also. Everyone is working hard now and for a common cause because there are a hundred and fifty thousand Orken coming this way. But that’s all going to change, should we win the day and the threat of imminent death is gone. Especially should we win the day and the threat of imminent death is gone..
(silence for a long, smoldering moment)
Sheriff Standorin: (sigh) Very well, Master Aager. I shall take this up to Mayor Yuleman. In the meantime, Master Largo and Lady Lilly will stay in your residence, Master Aager. They may get out into your garden, but they shall not leave the premises. Agreed?
Agent Largo: Agreed.
Lilly Venom: I suppose so..
Agent Largo: I need some rest, anyway. Been running back and forth for weeks now.
Lilly Venom: (cooly) Not tonight, you aren’t!
Agent Largo: (stammer)
Sheriff Standorin: (sigh) Go get the Temple Guardian Thomas here to officialize and formalize their wedding, if you will Master Aager.
Aager Fogstep: (quietly) Yes, sir.. And.. Thank you, sir..
(after Agent Largo and Lilly Venom are escorted out)
Sheriff Standorin: Is she as good as they say she is?
Aager Fogstep: (slight frown) She killed me, once!
Sheriff Standorin: …
✱ ✱ ✱
Lilly Venom: That was one hell of a speech you gave back there. I am impressed. This place has done you good.
Aager Fogstep: The good sheriff might be a harsh man, but he isn’t unreasonable.
Lilly Venom: (after a moment of pause) Will you give me away, Brother? When your Temple Guardian comes to officiate our marriage?
Aager Fogstep: Bit late to be asking me that question, don’t you think?
Lilly Venom: (quietly) I am.. I am trying, Aager.. This is me, taking those steps..
Aager Fogstep: (silent stare)
Lilly Venom: (returning the silent stare)
Aager Fogstep: Where’s your.. Largo?
Lilly Venom: Outside. Behind the house, talking to his son.
Aager Fogstep: You are okay with him having a son? Not that it should matter and Dexter is a decent man. But the fact remains; both are quite older than you. Agent Largo in particular.
Lilly Venom: It isn’t like the age disparity is all that much, you know. Well, it is, but he’s a half-elf. By the time I am old and crooked, should I see those days, he will still be of mild age.. And to be honest, his age never bothered me, considering how much I dislike fools and loath men in general. I think, being forced to work in Madam’s brothel when I came to age, back in Drashan did that to me.. Do you even know, or have any idea what it feels like to be groped or fondled by a total, filthy stranger who is leering at you with unwanted desire when you are barely twelve?
Aager Fogstep: (in pure, silent wrath) No.
Lilly Venom: You are naked. In all kinds of ways. You are shivering. Not because it’s cold, but because you are so scared. You have no idea what you are expected to do and everyone and everything is looming over you and they are all so much bigger than you.. All you know is you are about to be used and it’s going to hurt and you are going to cry because you are just a small, skinny, powerless girl.. You are going to cry and it will not matter because it won’t change the fact that it’s still going to keep on hurting in places that you shouldn’t be hurting.. Not at that age.. All you have is a tiny knife that you are allowed to use if the man likes beating his girls.. I was so scared that I couldn’t even move.. He became angry.. I don’t know at which point I sliced him open! But when I woke up, I had a cracked head and a bloody face, and he was dead. That was my first kill.. Then I decided to do the same for the next half dozen or so men as well. I just stood there, unmoving, and I was scared all the time.. Eventually, though, it would anger the men and they would slam me around and I would slice them open! That is when they sold me off to the Cutters Guild.. (sigh) I don’t think I could have found someone my age that fit my tastes since I really, truly, and quite mindlessly loathed men.. All men.. Still do, really. Largo.. He has.. seen things.. Bad things.. And over the course of years longer than either of us seen put together.. It has made him mature.. And serious.. Yet he still clings to that lame sense of humor of his. It is pathetic, really.. But I find it.. endearing.. if you could believe that. Yes, I freely admit I like those qualities in him. I.. I don’t think he will grope me like those animals. I think he will treat me.. right.. and alright..
Aager Fogstep: So you love—
Lilly Venom: Aaaaaaa! La, La, La, La, La, La, La !!!
Aager Fogstep: (confused) What?
Lilly Venom: I don’t want to talk THAT with you! I don’t like you that much yet! Or rather, I don’t know you that much yet.. Brother..
Aager Fogstep: Fair enough.
Lilly Venom: (sigh) I don’t think we will ever be like you and Inshala are. And to be honest, I wouldn’t want to.. Too much effort, too much work, too much pain.. and too many emotions for my taste. I just want honesty, care, and reliance —both ways.. But I also want a certain amount of privacy reserved for ourselves too..
Aager Fogstep: Also, fair enough. I am happy for you.
Lilly Venom: You.. you are?
Aager Fogstep: (shrug) Yes.
Lilly Venom: This conversation went.. better than I expected!
Aager Fogstep: Just what kind of a beast do you think I am, Lilly, to mess up your happiest day?
Lilly Venom: (carefully suspicious) I am sorry. Hard to change everything, all at once.
Aager Fogstep: (straight face) Besides. You are TOTALLY his problem now!
Lilly Venom: (scowl) I knew it!
Aager Fosgstep: But I would rather you took your man and left. Gone.. Far away..
Lilly Venom: Why don’t you?
Aager Fogstep: I can’t.
Lilly Venom: Why?
Aager Fogstep: (silent moment) This.. is my home now. And my Inshala’s forest.. I won’t give up my home, she won’t give up her forest..
Lilly Venom: Largo will not go. They destroyed his home. He does not show it, probably for my sake, but it’s tearing him apart. I strongly suspect he wants to die in as bloody a way as possible in the coming war.
Aager Fogstep: Why marry him then?
Lilly Venom: Because I.. want him.. per se.. And to give him another reason not to do what he foolishly wants to do.. Besides, we will likely go into the battle together. I’ll just have to watch his back..
Aager Fogstep: You are going into a battle.. because of an idiot?
Lilly Venom: No, brother. I am going to war because I want to preserve what’s mine.. And to earn my own ‘home’..
Aager Fogstep: You are an idiot too, then!
Lilly Venom: Perhaps.. Wonder what that makes you?
Aager Fogstep: The elder brother of an idiot!
Lilly Venom: (scowl)
Aager Fogstep: (snort)
Lilly Venom: Where’s your pretty girl? Where’s Inshala?
Aager Fogstep: She’s up the tree in the garden, trying to convince it to bloom.
Lilly Venom: Do I even want to know why?
Aager Fogstep: The tree is supposed to have very pretty pink flowers. She wants you to share them with your Largo.
Lilly Venom: (stunned) What? I am..
Aager Fogstep: Speechless?
Lilly Venom: Well, yes!
Aager Fogstep: She loves you.
Lilly Venom: I am flattered but how can she love me? Considering how little she knows me, and how horribly I treated her back in Arashkan.
Aager Fogstep: She has a great heart. And it seems she has a distinct affinity to seeing the depths of the souls in people. I can’t imagine what, but it appears she has found something she finds lovable in you.
Lilly Venom: You are not as funny as you think you are.
Aager Fogstep: I am funny?
Lilly Venom: What will you do? We.. seem to have barged into your home.
Aager Fogstep: (shrug) Sisters’ prerogative, I suppose.
Lilly Venom: (scowl)
Aager Fogstep: It’s alright, really. We will take our rest in the temple dormitories or next to some campfire. Too much work until then, though. We still have a lot of things to do before the day ends.. Inshala has to coordinate and make sure there are no frictions between us and the ogres and I have two teams I need to continue training. One in the afternoon, which I should be heading soon, and the other at night and will take all night. ‘Infiltration, Blind Fighting, and Ambush!’
Lilly Venom: Oww.. Ambush! I could help you with that.
Aager Fogstep: No.
Lilly Venom: Why not?
Aager Fogstep: This one is an advanced group of former Bari Na-ammen vets and rangers, hence we will be using live weapons and I don’t want you bleeding back to your.. husband.. Besides, you should make good use of your nights—
Lilly Venom: La, La, La, La, La, La, La —I am not listening to you..
Aager Fogstep: (snort) See you tomorrow morning, then.
Lilly Venom: (quietly) Aager?
Aager Fogstep: Hmm?
Lilly Venom: Thank you.
Aager Fogstep: Thank me when this is over and the ones we love are still alive.
Lilly Venom: (hug)
Aager Fogstep: (strained voice) You.. are not going to try and stab me are you?
Lilly Venom: I just might..
Aager Fogstep: Care for a slice of advice?
Lilly Venom: From you? No.. But say it anyway. I might listen.
Aager Fogstep: Lose some, to win some.
Lilly Venom: What the hell kind of an advice is that?
Aager Fogstep: The kind I gave to myself, though mine was, lose all, to win all! You are a smart girl. I know because my Inshala said so! I am sure it’ll come to you in time. Now, go on to your hubby, baby sister!
Lilly Venom: …
✱ ✱ ✱
Lilly Venom: Are you done?
Agent Largo: Almost.
D.D. Dexter: I still can’t believe this.
Agent Largo: I am sorry Dex. After what happened to your mother, I wasn’t going to trust anyone from ARIS where you were concerned. This town was the safest place I could think of and still give you a happy life. You know what is coming. You know the score.. I was ARIS and I had to do something for Arashkan without a constant threat on your life..
D.D. Dexter: I know the reasons, father. It’s just..
Lilly Venom: (briskly) Give it time. You’ll get used to it.
D.D. Dexter: You are.. intense.. If you don’t mind me saying so, Lady Lilly.
Lilly Venom: Just ‘Lilly’ will do.. Considering all the effort I gave to make your father quit calling me that. As for intense.. Guess Agent Largo here will find out soon enough.
Agent Largo: (fluster, flush and blush) Lilly.. Please.. This is my son, for Heaven’s sake!
Lilly Venom: (heartless laugh) And he isn’t nine, Agent Largo. He’s older than I am!
D.D. Dexter: (cough)
Agent Largo: (blush some more)
Lilly Venom: Are you ashamed of me, Largo, that you keep blushing?
Agent Largo: No. Never that. It’s just.. a bit of an uncomfortable topic, that’s all..
Lilly Venom: There you have it, Dexter. He loves you enough to be embarrassed in front of you. Which is the only time I have seen him actually blush like this. You, Dexter, must understand; he did what he did to you, knowingly and deliberately because he had to. And now he has decided to share a life with me, knowingly and deliberately. Your father is a smart man, Dexter. I don’t think he would have been fooled by my approaches, because I am not really a ‘girly’ girl.. He accepted me because he wanted me. Considering just how loyal he has been to your mother’s memory for the past twenty years, I would say he deserves a break, wouldn’t you? Take that into account before you dish out judgments. We just came from Hell itself. There is no name for the blood and carnage we saw in Arashkan. We didn’t watch it from a distance, Dexter.. We were there.. On the ground, fighting, bleeding, and saving lives.. At least your father was.. All I did was to try and stay alive, and watched his back.. Your father needs respite and I hope he finds it with me. Will you not allow him to have that much before we go back into that Hell? Because whether we want it or not, Hell is coming our way as we speak!
D.D. Dexter: (stare with open mouth)
Lilly Venom: Now. If you would please, I would like to have a few, private moments with Agent Largo..
D.D. Dexter: Of course. I will see you later today, or perhaps in the evening when my duties are over.. (pause) On the other hand, tomorrow will be a better time.
Lilly Venom: Tomorrow will be fine. Thank you for being considerate.
D.D. Dexter: (mumble) Not like I was given much of a choice.
Lilly Venom: Best kind of choice offered. Which makes sense, since this really isn’t anything you should be making a choice over, should you think about it with an open mind. The only thing that concerns you is whether you will honor the choices your father had to make to keep you safe and alive and wish him some happiness and that he finds it with me.. or sulk about it.
✱ ✱ ✱
Lilly Venom: I am sorry if I was a bit abrupt with your boy.
Agent Largo: I won’t complain. Had you not said the things you said, when I was still out, I don’t think we would have made any headway today.
Lilly Venom: I just didn’t give him the time to do or say things you both would have regretted, by making myself the target of his possible ire.
Agent Largo: You didn’t have to do that, Lilly.
Lilly Venom: But I did it anyway. I saw enough sad and stupid in my life, Largo. And I am tired of it. We can either carry that particular baggage into our lives or keep it out. This.. this is something I learned.. or rather, ‘was shown’, really, by my bother, Aager, and his skinny little woman.. But he.. they proved to me it could be done and I want to give it a shot. I will sweat for it, bleed for it, war for it, but want you to be there for it..
Agent Largo: (smile) We are back to ‘shots’? Where is the boy, Prince Korodin, by the way?
Lilly Venom: He is with Inshala.
Agent Largo: I don’t really know Lady Inshala. Can she be trusted?
Lilly Venom: More than either of us. She will ‘care’ for him like no other.. Now, quit dodging. Will you go for it?
Agent Largo: I am here, aren’t I?
(pale pink flowers start to fall all around them..)
Agent Largo: (surprised) What’s this? Cherry blooms in the middle of winter?
Lilly Venom: (looks up at the thousands of pink, cherry blooms flaking down with a glowing face and shimmering eyes, and whispers)
Inshala, baby girl.. Thank you..
✱ ✱ ✱
It is the first few days of December and evening has settled over a white Serenity Home. It is quiet and kind tonight and a barely discernable warm wind seems to blow from Gull’s Perch as if Mab and Titania have come to a rare understanding. There is a great, awe-inspiring, beautiful cherry tree in bloom in a garden in this town and there is a small ‘home’ next to this tree.
A home where people ‘belong’..
In this home, there is a young woman with a boldly handsome face and she shivers even though there is a cheery fire crackling in the small grate. Carefully, she takes off her long, brown leather trench coat, revealing an exquisitely made dress; a pale green loose blouse, a very dark royal green tight bodice with many laces complimenting her narrow hips, her slim waist, her slightly gaunt belly, and her pleasant-looking breasts, hiding in her blouse. A long skirt of the same color embroidered with delicate, silver threads and slits on either side flow down her hips to her bare feet, carefully displaying parts of her slender, naked legs..
The young woman shivers again, her hands in tight fists by her hips, and has trouble looking up at the maturely handsome blonde man standing a bare foot in front of her. The man has a slight frown on his face as if trying to discern a last-minute vex, for the small, single-room home is thread-bare to be sure, but it is warm.
The young, boldly handsome woman, however, is as if knot, and her lovely dark eyes seem to be staring only at his hands.
Lilly Venom: Will you have me now?
Agent Largo: Lilly? What’s wrong—
Lilly Venom: If you are, I would like you to take my daggers, all my knives, my darts, and my shark teeth away from me.
Agent Largo: Why? If you won’t mind me asking—
Lilly Venom: (looks up at her husband’s face, then at his hands again and whispers in trepidation)
I am scared.
And I do not want to kill you..
Epilogue
The boldly handsome young woman is as if staring down at her own bare feet as she speaks in a low, hoarse, throaty, and barely audible voice, her face burning with defiant rage and with a kind of a lost shame. She fidgets as she speaks but her eyes are in fact affixed on the blond man’s hands as if expecting them to move for an assault at any time.
Lilly Venom: You are the first man I have liked. And been this close to. And that almost includes my brother. I have loathed men all my life and killed many because they couldn’t keep their hands to themselves. If this is an issue for you, I will try to understand, even should you want to leave.
Agent Largo: (stares at the girl, silently)
Lilly Venom: It isn’t like I am the only girl around.
Agent Largo: (continues to stares at the girl silently)
Lilly Venom: I can’t claim I am much of a catch, either.
Agent Largo: (still silent)
Lilly Venom: You are a handsome man, after all. I have seen any number of girls looking in your direction on the ship while we were sailing here..
Agent Largo: (persistently silent)
Lilly Venom: And yes, I am aware I should have said something about this before. But in my defense, it isn’t something I wanted myself to remember, let alone admit to someone else. It is not exactly table conversation; hey, I loath men, and I tend to slice them open when they come too near!
Agent Largo: (absolute silence)
Lilly Venom: I would rather you said something.. or left..
Agent Largo: (in a dry, gravelly voice) I don’t really know what I should say and still stay safely unbleeding..
Lilly Venom: (scowls while still looking down)
Agent Largo: That you think so little of yourself, and by doing so, you think so little of me, since choosing one another was consensual and you are basically accusing me of having bad taste! That you would notice the girls staring at me, but not notice the constant scowl I had for all the young men ogling at you on that same ship, and why I never returned the wonts of any of those girls but stayed as close to you as I could, while trying very hard not to crowd you. That you think I would leave because you have some issues, serious as they may be. And last but not least, that you would want me to strip you of your weapons, yet never asked me to remove mine..
Lilly Venom: (stares at the man)
Agent Largo: No one is ‘just right’, Lilly. We all have our issues. I will not belittle yours. But at least it is a relatively tangible problem that has its own solutions. I carry the guilt of Arashkan, dear Lilly. The blood of thousands are on my hands because of my failures and there is neither a cure and nor any redeeming salvation for that.
Lilly Venom: You can’t blame yourself because of what happened there. Everyone was at fault for that failure. Everyone ‘failed’.
Agent Largo: True. But I am the only one left alive to have to live with it. The dead feel no guilt!.. But that’s another, and certainly not a ‘tonight’ matter, for you have worked hard to give me some respite and I shall not let that go to waste.
Lilly Venom: Very well. I shall do more, if I must, to carry that guilt with you, only if I can’t wash it off you. What.. solution do you offer?
Agent Largo slowly takes off his coat, folds it neatly, and puts it aside. Then, very slowly, he reaches for the girl and smoothly strips one of her daggers from her.. and cooly tosses it aside and out of reach.
Agent Largo: There. Your turn!
The boldly handsome girl ogles at the man for a frightened, breath-held moment, then, and inadvertently, she smiles, for suddenly she knows this is a game. A game she is certain to win.. She does a quick, mental inventory: the other pair of the long, close-quarter combat dagger, sixteen short-range throwing knives, half a dozen shark teeth, any number of garrotes, and two dozen poison darts!
Lilly Venom: (smirks) You will run out of ‘steel’ before I do!
Agent Largo: (smirks back) And what are you willing to bet on that?
A red glare appears over the Gull’s Perch to the east, and very slowly, the sun starts to rise and Serenity Home stirs with a lazy and reluctant yawn. The night, though, hasn’t all gone to waste;
Lilly Venom loses some and wins some..
Promise To Be
Stupid Together
Timeline:
It isn’t the life-threatening moments
that makes us realize the value
of those we love..
Not always.
Sometimes it is the silly things..
..such as coloring pictures
in a children’s book..
..with crayons.
This story takes place several days after
The Oathbreaker (Part Four)
and after Aager Fogstep
and Inshala ‘la Fey’ Frostmane
defeat the tyrannic oathbreaker;
Lord Tarakadahan Karkashi
in a very bloody duel to the death.
Aager Fogstep held Inshala close and tightly to himself for she was in mourning and because her soft warmth was the only thing that kept him from screaming in pain. The little girl held a sad, broken piece of dry twig in her small, delicate hands —the only discernable part left of what was once a giant walking tree; Snare! True, Snare had never been a ‘nice’ tree, but rather a vicious, sour, and one old cuss of a monster. He had, however, kept the little girl safe and company during their stay at Arashkan, before the city’s fall, hiding in plain sight among other trees, deep in Heaven’s Park, and had helped both her and Aager in their numerous encounters.
This last fight, however, had just been once too many for him. The tyrannic lord, Tarakadahan Karkashi, had come down on the grumpy old bark like ten thousand axes and smashed him into the ground. And now, his tiny mistress held the only bit of what was once a grumpy, eighteen-foot tall monster..
“When we.. get out of this stupid.. arena..”, Aager grinded his teeth. “I want you to go with Lady Alisia and Moira..”
Inshala looked up at him through her tear blotched face.
“No. You are hurt. I need to—”, she started.
“Inshala. Don’t argue with me. Not now.”, he cut in harshly. “This is an excellent opportunity for someone to take advantage of and make an attempt on your mother’s life.. Or Moira’s.. Or yours.. You must watch over them as they watch over you.”
“But.. What about you?”, she asked with a pleading voice.
“I hold no power in this city, love. I am a nobody here. I am not of the nobility and I carry no titles. I am not even a squire, let alone a lord. Not that I would want to be one. Ever..”
“..The only person that would have benefited from my death is dead! Anybody else coming at me will gain nothing from my demise. You, on the other hand, hold the city in your hands and it will take but one fool to ruin everything we gained today should he attack you, your mother, or Moira.”, he said through his gritted teeth.
The pain of his dislocated shoulder was getting at him and trying to rationalize why he wanted her to go, rather than to stay and watch him suffer was taking every ounce of his remaining strength.
“Please. Do this for me.”
“I will—”
The great gates leading in and out of the arena parted with a booming echo, smoldering any objections the little girl might have said, and Lady Alisia, followed closely by Lady Moira, Captain Fardashi, and half a dozen guards came running at them.
“Okay. I am going to let go of you now. You mustn’t show them any tears because everyone is watching you. Be strong and go with your mother.”, he hissed quietly.
“Sir Aager..”, Lady Alisia called as she stared at him, and at the little girl holding a piece of twig, with unveiled awe.
“Lady Alisia..”, Aager greeted the First Lady of Durkahan with a barely contained voice behind his leather half-mask. “..Lady Moira. If you would be kind enough to escort Lady Inshala to your quarters whilst she could rest. She has had a trying day.”
Lady Alisia ogled at the bloodied, sinister-looking man in his dark leathers.
“Please..”, added Aager with emphasis and giving a quick glance at the watching crowd.
Lady Alisia’s face lit with comprehension.
“Of course, Sir Aager. Daughter, please come with me. We must get you out of those bloody clothes at once. I believe a nice hot bath, a meal, and sleep will do wonders to you.”, she said as she held the little girl close to her, nodded at Aager.
And with Moira on the girl’s other side, they started back towards the arena gates as the guards fell in formation around the women.
For a moment Aager was left behind and he gave some serious thought to whether he should just surrender to gravity and fall where he stood.
“Ahem..”
..said a gravelly voice from behind him.
The fact that he hadn’t even heard that someone was actually standing behind him without his notice was definitive proof that the man in dark leathers was about to lose it soon.
“I’d love to give you a hand and carry you out, but that would totally ruin your ‘cool’.. And I am not sure I’d even get the hand back!”, he recognized Fardashi’s amused voice.
“That was one hell of a fight, young man. Hard to be impressed when you get to a cussed old age like mine but, what can I say, I am impressed. Good thing I didn’t tell you to buzz off the night you two came at the city gates. Will you be able to make it until we get out of here? People with nothing better to do love watching the victor drop dead after a good show!”, the old captain said lightly. A bit like the way he spoke right before he had smashed in the castle guard commander’s face in, about a week ago.
“I think so.”, grinded Aager, and took a stubborn step forward.
✱ ✱ ✱
Stand guard here.”, commanded Fardashi at the guards, pointing at the door. “I must see to the Ladies than make sure the rest of the city is all well and good.”
Just before he left, however, he paused, gave a thoughtful look at the door, frowned a little, and quietly added, “Whatever happens, don’t enter the room!”, he warned.
The guards looked at their captain, then at the door, and hastily nodded.
Aager stood in the darkness of his room. The one he had been given shortly after their arrival at the inner castle of Durkahan city. It was barely ten strides in either direction with two, separate, single-beds, a small chest at the feet of each bed, a decent-sized cupboard, a high, rectangular table complete with a large washing pan, two blocks of soap, and several neatly folded rough, gray towels and one, slit of a window that seemed to stare gloomily at the arse end of a rigid, stone tower rather than at the city, but it still seemed cavernous compared to his tiny, one-room house back at Serenity Home. That house at least had had a larger window —two, in fact, now that Aager had a moment to think about it. Not that he preferred large windows —or any window, and he certainly had never fancied homes with scenic views, but that house —his home— had had them anyway; an easy to climb in and out window with a view to one of the town’s mildly busy streets. The other, he’d boarded the day he had moved in, years ago, because it had provided too big a security flaw for his taste, and because it was a window, it also provided a natural security ‘gap’.
He grimaced in pain at the jarring irony there;
Security Gap – Open Window!
Apparently, Aager thought, he had a bit too much free time in his hands, since he had the luxury for such delinquent ironies. But there was a point to that irony.. and the boarded window now. It used to open to a rather picturesque view of the back garden. Not so much picturesque since Aager had moved in, as it was full of dead plants and ugly, barbed, and thorny weeds. But should his Inshala come to Serenity Home, he could open that window while she did some things nice with that garden. And perhaps they could share responsibilities at that point as well; he could keep an eye on the street side window like he always had, and she could cover the garden side!
Alright, the man in dark leathers, hood, and mask thought. There was something genuinely wrong with that thought!
He doubted anyone in that town ever ‘covered’ their windows with the metaphorical fanaticism as he did.
Or rather, no one else..
He shrugged —his other shoulder.
At least with both windows open, his home would be ‘sunny’.. Unlike how this chamber would ever be..
This chamber was dark at noon, pitch at night, and was slightly on the musty side.
More like a lair.. or a den, really. Men like him did not have suits or chambers.. They had lairs!
Just how he preferred it..
Or rather..
..just how he should have been preferring it, as awkward as that phrasing sounded!
But for whatever reason, however, he did not.
Yes, he had come here every night, washed off the day’s dirt here, slept here, and ate here, quite laconically, too —many times. For the same, ‘whatever reason’, however, that just didn’t seem to ‘cut’ it anymore. He felt ‘blank’.. more than empty, here. A blank he had come to recognize very slowly and growing recently.
He stared at the dark walls of the chamber, all the while sweating profusely in pain.
Carefully he chose a specific stone.
Not that it mattered, but focusing on something in particular had always given him a sense of purpose. And that purpose, now, was not going to be fun..
At all..
Slowly, he walked up to the stone he had selected and stared at it with baleful eyes.
“I am sorry, love.”, he growled with pure, unadulterated self-loathing, swung his shoulder once, twice..
..and smashed it into the stone and wall!
A horrid, meaty crack was heard by the guards outside followed by a feral roar of pain..
..and something stumbled over and the room fell silent.
Somewhere two floors above, Fardashi ran back into Lady Alisia’s quarters, his sword drawn, when he heard the single, shrill scream of a girl in savage pain!
✱ ✱ ✱
And what do we have here?”, asked Aager, entering his chamber/lair/den, late one night, several days later. The proceedings, the meetings, the strategic plannings, and the secretive, impromptu ‘hallway’ chats on how they should mobilize the Durkahan Army, and which route they would take to reach Serenity Home in time were taking their toll on him. He felt like the sore merchant of some vast trading company, bargaining for rights of free passage through man-eating local’s lands.. without getting et!
..or possibly the CEO of some bank trying to stay afloat during an economic crisis!
“I am coloring this book that Master Cümeyt was kind enough to give me.”, Inshala replied from where she lay on the thick, pale beige carpet. Aager knew it was pale beige because the guard who had brought it had told him so like it held some significance and in all likeliness, it probably did. Just not for Aager..
..in any way that would be significant.
But then, this whole carpet thing was a new addition to his chamber/lair/den and seemed disturbingly out of place.
Feral beasts like him did not do carpets, nor cushions or loveseats..
Alright, there weren’t any loveseats in his chamber now either, and Aager did not really want to know what a loveseat was, but there were any number of colorful cushions, thrown on the said, pale beige carpet.
Aager scowled at the thick, soft, comfy thing and its fluffy little companions, and they scowled back at him..
..with compounded smug smirks because they knew they had won, and there was not a buggery bum he could do about it!
He certainly wouldn’t have asked for them, had it been up to him. But the young girl had taken a habit of bringing things her new brother, Cümeyt, or her new sisters Madine and Maira, and even Moira would give her, to here, and either play with them or draw pictures —on the cold, stone flour.. Hence, Aager had asked one of the guards if he would be kind enough to bring in a carpet, for Lady Inshala’s benefit.
And a cushion or three, while he was at it..
Or even if he weren’t kind enough!
Aager did not recall having put any such emphasis, but the thick, soft carpet had arrived within ten minutes followed by the half a dozen or so cushions..
And now, said Lady Inshala was here, lying flat on her little tummy, her skinny legs swinging up with lazy contentment and coloring what appeared to be some sort of flower in the book with little, colorful sticks scattered around.
“Crayons”, Inshala had told him with knowledgeable accomplishment.
They were called crayons.
The sinister-looking man in dark leathers thought that sounded suspiciously like a fancy name for some kind of deathly and dermal poison!
Then there was this coloring-book-thing!
Aager had never seen a book that could be, or even should be, colored before. Would have been a surprise if he had. He wasn’t sure if anyone back at Drashan had ever seen one, either.
Drashan aside, why would he?
And what was the point of buying a book, and books weren’t cheap, then doing all the work by coloring it yourself, anyway? Apparently, some smart artisan was making a lot of money by openly cheating his customers!
The nerve some people had in this world..
What kind of a demented idiot would even buy—
Aager opted to stop making combustive, mental commentary at that point.
Whatever he was about to say about said idiot, one of them was already here, and apparently, he was about to be the other by joining her!
“Would you like to join me for some? Before I am called back to sleep in my room?”, she asked smiling up at him.
It was quite obvious this coloring thingy was something she had liked a lot, Aager noted, because not only did the young girl seem happy, but she also appeared content. And there was a distinct sense of serenity about her, which made her glow in an altogether new kind of beautiful.
“Maybe..”, smiled Aager as he pulled off his dark, leather hood, undid his mask, and tossed them both on his bed. Then unbuckled his leather armor, and his belt, ridding himself of his swords and daggers, and carefully set them aside.
“You want me to pout, don’t you?”, asked the girl honestly.
“Very much.”, replied Aager in kind. “You could win just about any argument with me using only the pout.”
“But.. I do not want to argue with you. Arguing is not nice. It tarnishes some things between people. And I think it becomes a habit in time and people start doing it without noticing anymore.. They argue about everything, and they do not recognize, both love and respect are now gone!”, she said..
..with a pout!
Aager was astounded, once again, at the depth of the young girl’s insight. Particularly when taking into account that this girl never had anyone to have argued anything in her past, save one, venerable old man, to have observed, and consequently, gained such insight.
“We are not doing this on the table, why? Seems easier on the knees.”, he asked as he knelt down across the little girl and on his stomach, pulled off his heavy leather gloves, stared at the flower in the book, which he assumed was some kind of a rose, picked up one of the red sticks, and carefully started to fill one of the pedals.
“I am not sure.”, Inshala replied.
Aager cocked an eyebrow.
“How so?”
“When.. when we sit around a table, the table is standing between us. That makes me feel like I am alone.”, she said, frowning slightly.
“We could sit next to one another, perhaps?”, he offered.
“We could. I suppose. But.. that feels like we are only friends.. Like Ranger Corporal Laila, or even Master Gnine are my friends.. I like friends and I like that they are my friends. And I like that Alor’Nadien ne and Udoorin are my friends. And how Lady is my friend. And Merisoul and even Anglenna are my friends. I want you to be my friend too, but not like them. I do not know the words. You should not be my friend like they are my friends. When we lie down on the floor like this while doing things or talking, however, it feels like we are actually sharing something.. and more than just these pictures and more than just words..”, she said, struggling to correctly phrase her mind.
Then she went a bit pink.
“And.. and our faces are much closer when we are lying down and coloring these pictures.. And I can watch you from this close, as well!”, she said with a blush.
And now Aager had both his eyebrows cocked up, for this insight did not belong to a little girl.
At all!
They colored the flowers and some other things that Aager was not always sure as to what some of them were. But they did it anyway and in content silence..
..for two hours straight.
He asked what color he should use when he wasn’t sure and the girl would look around for the appropriate stick, pick it up, hand it over to him, and say, “This!”, every time, with a happy, accomplished smile.
It was during those two hours Aager had the opportunity to think, or perhaps, contemplate on certain things.
He threw careful glances at the girl as she savagely colored the flowers, the stems, and the leaves, the sun, the clouds, the bees, and the bugs, and the dears, and the houses in the coloring book with child-like fervor.
He looked down at his own workmanship and noted his seemed more like he was dissecting the flowers, the sun, the clouds, the bees, and the bugs, and the dears, and the houses with jugular accuracy, waiting to be labeled and placed into their corresponding jars!
It was just about then, a number of things dawned on him.
One
The little girl was deliberately, or maybe the correct word would be, ‘inadvertently’, acting like a little girl because for the first time she had a genuine mother, a grandmother, three sisters, and a little, overtly smart, mischievous brother and hence she could afford to.. let go?
Or perhaps, drop her guard.
A something, Aager thought, was quite encouraging to see, yet altogether sad —in a way.
Two
Thanks to young Master Cümeyt and the emo girl Madina, though Aager still did not quite understand what the buggery bum an ’emo’ was, she, Inshala, was catching up to everything she had missed during her own childhood, both because such entertainments had never been available to her, and it wouldn’t have mattered even if they had been, seeing as how solitary and dangerous a life she had lived.
Three
He himself was pretty much in the same rickety boat as she was, dammit! When people looked at his Inshala, they saw a traumatized little girl, all the while thinking he, Aager, was the steady one and that at least he was ‘alright’.
Lying face down, coloring silly flowers and dears and bees and bugs, Aager Fogstep realized he was not alright. He realized he had never been alright, but always skirted at the edges of suppressed, angry insanity all his life. Coming to Serenity Home had been a blessing, certainly, but in a way, and unwittingly to be sure, that had merely diluted his very unhealthy mental status. Or camouflaged it, to put in a more astute perspective.
Four
This little girl, Inshala, had come to his room, much like every other night, and shared everything she had seen, learned, felt, and experienced that day with him until late hours, in effect, making sure he healed as much as she did. Bit by bit, she was freeing herself from her fears, her desperations and her losses, all the while seeding her desolations with her mom, her grandma, her sisters and brother, while making new friends, and learning and experiencing the things left missing all her life. And by coming here, she was sharing her joys with him, in affect, bringing whole new norms into his life as well, even if only by proxy.
The beauty of it was, there was never been any deliberation in her actions at all. Only instinctual need to make him feel as good as she was feeling, and the irony in all of that was not lost on Aager.
Inshala was giving him surcease, just by being here and being herself!
And Five
Aager loved it!
Unequivocally.
Irreversibly.
Without any doubt.
All of it.
And knew, at that very moment, why he had felt thus ‘blank’ of late.
For he had just recognized, with quiet fervor, that he could no longer tolerate her being just a ‘part’ of his life..
He wanted to be all of hers!
“You seem.. odd tonight. Lost in thought and distracted and your hands are drawing without consulting you.”, whispered Inshala, staring into his eyes.
“I am odd every night.. And distracted much of late.”, replied the man in dark clothes, a tad gruffly.
“A gold coin for your thought?”, she smiled. “I have a gold coin. I think.. I could go and get it if you like.”
“I doubt my thoughts are worth a gold, love.”, Aager said quietly. “But I will share them with you. Just as soon as I understand them myself. I promise.”
“I could ‘pout’ them out of you, you know!”, giggled the girl.
“I think you have been with Master Cümeyt for far too long, love..”, mourned Aager.
“He has shown me so many interesting things. Did you know there is more gossip going on here, in this place, than among the fey at Gull’s Perch? You would think a city full of paladins would have a bit more honest people!”, she said a bit disturbed.
“Ow? Is there some theft going on? That kind of behavior should be discouraged.”, said Aager with a frown and felt no guilt or shame, whatsoever, at the fact that being a thief was what he had started his long line of an uncouth carrier in the first place. But thieving had never really been any more than a stepping stone for him. Sort of something he’d had to endure in a ‘just do it’ sense until better options had presented themselves. If anyone he’d known had been an outright thief, it had been that Darly Dor kid —which did also explain why he had disliked him so much..
“No, no.. Nothing like that. It’s just something I learned, that many people are sleeping in someone else’s room and few wake up where they are supposed to!”, mumbled the girl as she slapped her tiny feet together for emphasis as she totally drowned a sunflower in dark purple with vehemence.
“People are strange sometimes. I wouldn’t worry too much about it. And I am not sure that’s the color for that picture, love.”, said Aager, pointing at her page.
“It isn’t. I am just angry. That is why it is purple. My sunflower is angry too!”, she said unhappily.
“Ow? Why are you angry? Did something happen?”
“I do not know.”, came her frowning voice in his mind. “I am sorry. You are tired and have been keeping me company when you should be sleeping and now I am afflicting you with my silly!”
“True. I am tired. But doesn’t ‘keeping company’ work the other way around as well? And let’s not go to ‘silly’, please. I haven’t even begun my daily ranting yet!”, he replied in an amused tone. “Now tell me, what has gotten you riled up?”
“I do not know.”, she repeated. “I am put out that people don’t wake up where they should, yet I am doing the same thing. I go to sleep in my room, but wake up here all the time.. Is something wrong with me?”
“Uhhmm..”, said Aager, not sure as to what he should say or how he should respond, really, so he tried for a casual sort of tone. “I.. do not think what you and they are doing is quite the same, love.”
“How so?”, she asked glumly.
“Well..”, he began but faltered. “..Possibly because when you come here every night, I call your name, every time, but you don’t hear my voice. You truly are asleep. You come, your stand before my bed, hold out your arms, and just.. stay there. Took me by surprise the first time you did it, and even more, when I finally figured out what it was you demanded.”
“I.. I demanded something from you? I shouldn’t be making demands from you! That is not nice! And in my sleep, too? What did I demand?”, she asked in a depleted voice.
“A hug.”, replied Aager kindly.
Inshala’s face turned bright pink.
“I..”, she stammered. “I thought I came here and just slept in the other bed, to keep you company, though I honestly do not remember ever getting up, nor walking here..”
“That.. might have been partly my doing. Not the coming here. The waking up in the other bed.. After I’d give you your silent demand, you wouldn’t move but make this funny noise.. like when cats see a bird or a squirrel..”, said Aager honestly and Inshala dropped her coloring sticks and just buried her face in her skinny arms..
“I think, or felt, to be more precise.. you wanted to.. cuddle up and sleep next to me.. But something about your base, honest character wouldn’t let you.. Not without my express permission.. And because you weren’t really awake, I wouldn’t give you that permission because it would be wrong.. Which is why I would pick you up, and tuck you away in the other bed. You’d make a bit of a fuss in there but eventually, go still.”, he said kindly.
“This is so embarrassing. I do not remember the last time I was this—”, she mumbled in a muffled and horrified voice.
“There is nothing to be embarrassed about, Inshala. We both want, what we want. Apparently, you decided to actually do something about it, without ever knowing.”, he said thoughtfully.
“But.. what do you want?”, she asked, her face still buried in her arms.
And, there it was..
The simple question that was the core of what they had been, what they were, and what they would become for one another.
To simplify that even further; what they had, and what they could have..
So simple..
..a question.
What did he want?
What did he want?
And what did he want?
The small nuances in the same question made all the difference, to be sure, but the only thing he was certain of was the answer to the question that actually preceded this one;
Did he want?
To that, he said, yes.
Not because he was mentally sure of anything.
But because the blank in him was telling him exactly that.
Or rather, he had the blank, because he no longer could tolerate the lack of certain things..
..or a certain someone.
And something clicked in his mind.
Six
Aager decided, then and there, to shut up..
..and do something about the blank in his soul.
“Come, love.”, he said with a deliberate, casual tone. “It’s getting late. I’ll escort you to your room. I believe most of our plannings and meetings are done, but a few crucial details are left. They will need me wide awake for them in the morrow.”
The young girl accepted his offer to take her to her room gracefully.
Not that it would matter.
She’d be back in a few, anyway..
✱ ✱ ✱
Aager dropped off the strangely beautiful, deeply sincere, shyly honest, and unconventionally his Inshala to Moira’s former room with a gentle kiss, then left..
But not back to his own room.
He decided to have one meeting before going there and for some oddly existential reason, this one would be much more important than all the meetings he had done for the last eight or ten days.
He dashed silently through the torch-lit corridors and long halls of Durkahan’s inner castle and skid to a halt before the one door he would have never expected to have knocked.
“Aager Fogstep to see Lady Granma on an important matter —if she is available.”, he said quietly when a young, feminine voice asked who it was, upon knocking on the door.
A moment of surprised silence ensued, but it didn’t last long.
“Come, boy..”, he heard the old, cackling voice of Granma.
Aager slowly opened the door and entered the dimly lit room of the very old woman —the mother of Lady Alisia.
The room was comfortably decorated with many chairs holstered with velvets in subdued colors, a long, comfortable-looking, dark maroon divan, and cushions, several deep, soft rugs, a large, old wardrobe, any number of shelves with books, delicate porcelain cups, vases, and many other delicate curios, and a small table covered with cream-colored laces, all of which gave the distinct impression of ‘been there, done that and I have the aged wisdom to prove it’ feel to them.
The old woman was sitting in a large, rocking armchair, delicately holding a cup with something steaming in it.
“Tea, boy?”, she asked in her wheezing voice but didn’t wait for him to reply. She motioned a hand and Moira’s younger sister, Lady Maira produced another cup from the shelves and poured him his tea, while the Granma watched the sinister-looking man settle down.
“Sugar? Honey? Milk, Sir?”, Lady Maira asked politely, though it was apparent she was not very comfortable with the idea of being just her and her grandmother in the same room with this man.
“None for me, Lady Maira.”, Aager growled with his gravelly voice, inadvertently making the girl flinch.
“Honey. Put honey in his tea, girl. Methinks he will need it.”, snickered the old woman.
“Ma’am..”, said Aager, sort of as an excuse to start from somewhere.
The old woman snickered again.
“You didn’t come here to Ma’am me this late, boy. ‘Granma’ will suffice. I have heard it enough many times to respond to it by now.”
“I came.. to..”, stammered Aager. “I was hoping for a private talk.. on a private matter, Lady Granma.”
“Well, now.. Lady and Granma.. You truly must be desperate, boy. But polite. Good qualities to start a conversation. Maira, dear, why don’t you take the night off. You don’t have to sit up late every night for my sake, you know. Do tell Alisia I said that, if you would, please. I am old. Not invalid, nor senile. She can attend to me personally when I am, rather than send her daughters..”, she huffed.
“Are.. are you sure, Granma?”, Maira asked tentatively, giving a sidelong glance in Aager’s direction. “Will you be alright?”
“I am alright, dear. And quite safe with Sir Aager here, seeing as he is the only trustable man left in Durkahan.”, she said steadily.
“I shall not keep Lady Granma up for long, Lady Maira.”, promised Aager quietly so as not to scare the girl any further.
“Then I leave my grandmother in your tender care, Sir Aager.”, she replied politely, bent down, kissed her granny, curtsied Aager, and regally left the room.
“I hope I didn’t scare her too much.”, mumbled Aager.
“My daughter and my grands don’t scare too easily, boy. Managed to give them that much at least. Though they did botch the job when Tarakadahan happened.”, said Granma, staring at him thoughtfully. “Now, what’s on your mind, young man? You truly must be desperate to have come to me for wisdom. People seldom do, anymore.”
“Their loss, I am sure..”, Aager said. “It is true that I am desperate, but I do not believe my choice of wisdom was faulty.”
“Very good, young man. Polite, and honest in his praise. No wonder that poor, skinny girl cares for you so deeply.”, she replied. “I suspect this has to do with her?”
“Uhhmm..”, stammered the sinister-looking man and.. squirmed.
Aager.. squirmed!
“Speak, boy. Wisdom must be given direction to make sense.”, said the old woman sternly, surprising Aager a bit.
The man in the dark clothes took a slow sip from his honeyed tea, sort of to wet his throat, then started talking..
“I.. am not sure where to begin.. I.. deeply care.. for Inshala..”, he whispered. “Before I met her, my life was only about work. And the safety of the people who I knew nothing about, and who knew nothing about me. But I did it anyway.. As payment for my past sins. Then I met her.. while tracking the miscreants in the vastness of Ritual Forest, who ran and hid inside the old Themalsar ruins. We spent weeks in the cursed halls and dungeons of that mad man’s temple, fighting and bleeding on a nearly daily basis.. Then we faced Themalsar himself.. I almost died when he cursed me, Inshala got banished and then he dropped his demons on Lady Moira and the others.. We were.. desperate.. Dying, really.. But somehow, possibly by sheer stubbornness and a good dose of dumb luck, we did it.. We slew the mad priest who had plagued those lands for over eight hundred years., though we still couldn’t do anything about his deathly ruins, which would always be a gathering place for evil, as it did on at least four occasions, causing the death of tens of thousands of people.”
Lady Granma did not say anything, nor did she interrupt the whispering narration of the man sitting merely a few feet away. Silently, she listed to his desolate recollection of the historical event that had, perhaps unwittingly, changed the world.
Aager had just remembered what had happened after that.. and the ten days he had spent watching over the girl he’d come to love and honor, constantly making sure she was still breathing and still alive, every moment of those ten days, day and night..
Inadvertently, he shuddered.
One day, it was likely he would get over the terrors of those ten days..
But not anytime soon.
Slowly, he took another sip and continued.
“When we got out, she, Inshala, just stared at us and smiled, and just like that, she took the responsibility of kings and queens, great generals and armies, and buried the sins of men and the ruins of Themalsar, deep into the earth, and brought forth life —a whole forest of it, upon the dead and desolate land that was Themalsar, sacrificing everything that was precious for her. Everything that defined her.. She gave away what she was.. for the sins of men..”, whispered Aager in a desperate voice. “And now, I feel lost.. She comes to my room and together we color these silly pictures with colored sticks —with crayons, and I have never felt anything thus fulfilling in the entirety of my life, Lady Granma. What’s worse, we are going to a desperate war and she will follow me there, right into the bloody field.. I.. I do not know what to do, yet I feel so empty.. so blank.. without her.. I want her to be with me, for the rest of my life, and I want to be there, with her, for the rest of her life.. And yet, she is so young.. Do.. do I even have the right to ask such a selfish wont from her?”
The room seemed to hold its breath as Aager fell silent again.
Then Granma took things into her hands and dismantled everything!
“You are aware, that you are speaking to a woman who married at the age of fourteen, right, boy?”, she said with a toothy smile.
Aager ogled at her.
“And the same woman whose mother married when she was twelve! My father was barely sixteen himself and could barely hold up a shield.”, she continued with a cackle. “My mother was playing hopscotch with her friends when my grandfather called her inside and they wed her with my father who was nursing a bloody nose because he had just been fighting with some other boys at the time. Then the wedding was done, in under ten minutes, my mother returned to her game and my father went back to return the compliment done to his nose and had his lip split for his efforts!”
Aager snorted!
“Life is not how we define it, boy. That is base arrogance. Yes, they fought and so did I and my beautiful man, who had the soul of a shark, and was a brigand in bed! We did all sorts of silly things and fought over even sillier things and it took us years to understand what being married truly meant. But when we did, we were thick as thieves after that. Children marry at an early age in Durkahan, and for many reasons varying from the need for soldiers to farmers and artisans because we constantly feed our troops who safeguard the vast lands around the Demon Plains just north of here and Heavens Hand to stave off the evil that is constantly trying to overrun the Demon Wall, with logistics, soldiers, masons, and both armor smiths and weapon smiths, knowing should we fail, Heavens Hand will fail, and then the kingdom will fall. Other cities might have the luxury to live otherwise, but we do not. Boys and girls tend to marry quite after their twenties at Koruxan, while it varies greatly in other cities, and our dear little Inshala is not a human girl. Judging her by our standards is a poor way to repay her due respect. Not to mention the fact that she is a bloomer. I could see what she sees when she looks at you. You might see a little girl when you look at her and try to be honorable for all you like, but she sees a ‘mate’, when she looks at you! True, she has not grown in a society, hence, she lacks the things she should know and do, which refrains her from fully blooming. But you should also note; none of that is her fault.
Think of this when you are deciding whether she is too young or not; she sleeps in her room, wakes up in yours!
I am guessing, she does not do this because she needs a father figure. It is possible you filled such a gap, before, and at the beginning. But that is not the case anymore and has not been so for quite some time now, and I believe the delay was only due to her lack of social mingling; she just couldn’t correctly define what you were to her because she never had the appropriate social references. When it came to boys and men, that only meant being chased, caged, and whipped!
It is commendable and quite remarkable that you have managed to be as honorable as you have and never taken advantage of her, seeing as how honest, sincere, earnest, and pretty she is. Just for that, you have my respect. Methinks, however, playing with fire every walking moment of your day, and ‘not walking’ moments of your nights, and not expecting to eventually burn, or burn out, is foolishness, and you don’t look like a fool to me, boy.”
Aager stared at the old woman with astonishment. He had expected her to be mildly straightforward, certainly, but what he had gotten was a whole herd of Moxes trampling over him!
“You think.. I should ask for her hand?”, he asked carefully.
“And here I thought you were a smart man.”, muttered Lady Granma with exasperation. “We are past hands, boy. Ask her whole, already!”
Aager dropped the cup!
“Tell me, boy..”, the old woman asked. “When is the correct time to kill? You should know. It’s quite your area of expertise. Right up your alley, as they say..”
Aager paused for a moment.
This was something quite off-topic, and not exactly a ‘table conversation’ kind of thing to ask, nor answer, for that matter..
“I.. do not understand what you mean, Lady Granma.”, he replied carefully.
“Let me dummy that down for you then, young man.”, she said with a slightly disappointed tone.
“What happens when you stab too late?”
“You have missed your opportunity and are likely bleeding to death now.”, he replied.
“And what makes you think love is any different when it’s too late?”, she asked, staring deep into his eyes.
Aager Fogstep picked up the porcelain cup off the thick carpet, slowly rose, and spoke in his gravelly voice.
“Thank you, Grandmother. Your wisdom, it would seem, is quite sharp and well earned.”, he said a bit flustered.
“Sit, boy. We are not done yet!”, Granma ordered.
Aager sat.
Promptly.
For a moment he wasn’t quite sure what to say. Finally, a low, harsh, and bitter whisper escaped him.
“I can not think of a life without my Inshala. I shall ask for her hand from Lady Alisia. I dearly hope she gives her to me, and with her blessing..”
“I wouldn’t worry too much about Alisia, young man. She yearns for a wedding.”, replied Granma with a snicker.
“Thank you for the tea.. and your insight..”, he said honestly.
“Do not wait for a day or three. Ask her hand in the morning, and have the wedding afternoon. The moment you forget to mention that, Alisia will turn the whole thing into a parade. Thrust me, boy, you don’t want that.”, Lady Granma warned with a smile. “Nothing short of an ambush will save you!”
“You have a very interesting way of laying things out, Lady Grana Maarva!”, Aager said, quite intrigued.
“I do, don’t I?”, she replied with another snicker. Then her face turned serious all of a sudden. “You will take care of my granddaughter, yes?”
“As tenderly as I can.”, replied Aager.
Granma stared at him and something deep inside her squinting eyes lit up..
“Tender is good.. But do not overdo it. Inshala is a flower, but not a wilting one. She will cry easily because she has never had the benefits of social moderations in her life. She also knows pain intimately and does not fear it. She has, methinks, figured early in life that, much like being tired after a long, happy run, being hurt and suffering pain is merely one of the natural outcomes of any venture —as sad as it is that she has come to that conclusion, and at such an early age, really is.
What she fears is not pain, but one of two things that very much matter to her. This, I have seen in her. She listens to everyone around her, and carefully asks the things she does not understand, even things that are trivial or just silly. I am guessing my mischievous grandson Cümeyt and my hair-brained granddaughter Madina are giving your Inshala a crash-course in many things she has missed, and possibly on things it would have been perfectly alright for her to have totally missed.”
“Yes. Buggery bum!”, said Aager with a short snort.
“Heard that, did you? Madina’s favorite for this month. Drives her mother crazy every time she uses it. And now she has learned it to young Inshala, who, willy-nilly, also uses it when her mother is there and is totally innocent of her deed. You can imagine the snickers all around, and there’s nothing much Alisia can do about it. I haven’t had this much fun in the last three decades..”, cackled the old lady.
Aager grinned.
“Her responses are oddly early or late, though. It is like she is miscounting her turn to speak, but eager to blend in..”
“Huh.”, grunted Aager. That had never happened when she was with him.
It dawned on him that it hadn’t because she trusted him to see her flaws and correct them appropriately, and for some reason, that made him feel happy.
Funny how it was always the little things!
“..For whatever reason, your little Inshala absolutely fears not being comprehended!
This she dreads mindlessly and can not shrug off nor ignore. My guess is, it is because she has been judged, and consequently punished for being something she is not —her whole life, precisely for that reason.
Somehow, she sees the absence of respect not so dissimilar to being misunderstood, hence, she fears this also. It is possible she strongly believes; ‘the misunderstood’ can not have respect.. Ignoring her wonts and desires —and likely her strengths as well— for the sake of your own conformity and providence and for something she can, and is willing to bear and endure will do her injustice on both accounts and give her the impression, quite clearly, I might add, just how little you really understand her, thus, how little respect you have for her! My man had faults. Too many to name here and now. But one thing he was never at fault nor lacking was, he showed me his love the way I wanted it, and I laughed every time he did a funny, even though he was a lump when it came to humor! Give her what she wants, boy. And let her give you the love you need to fill in your blanks.. Life is too short for stupid, and we are all going to war and some of us are not going to come back! Live with the regrets of loss. Not with the regrets of never having had the balls!”
Aager stared at his feet.
Wow!
The sinister-looking man in his dark clothes felt singed.
That had been one, classy thrashing he’d just received from Lady Grana Maarva, and she hadn’t even been trying!
Also, she wasn’t done yet..
“Being polite and honorable is good and well. I am guessing, is how you have been treating her all along. Polite and honorable are indeed, good qualities, boy, but not at the expense of the people around us. Delia did the honorable thing, and good thing he did too —got himself killed by his own. Don’t get me wrong. I adored and respected that boy. He made my Alisia deliriously happy and I am sure that was a mean trick for him.. My Alisia was quite the petulant girl when she was young. Then my Moira did the honorable thing; landed herself in the dungeons. And then my Alisia decided to be honorable and good, and almost married the animal who killed his own brother and her husband. No one sought the wisdom of this old woman, which would have been; hire cutters, put a bounty on his head, poison his well, hex him, drop a loose flagstone on him, push him down the stairs, or whatever.. just kill him, already!“
Aager blinked!
“My Alisia did disappoint me, back then. Of all the things she could, and should have done, she chose defeat because that animal had threatened her with her children.. You see, boy, when someone threatens you and yours, you do not bargain to bed them. You simply have them killed! “, she finished pleasantly.
Damn.
Though, Aager.
Good thing this old lady had been on their side.
“What you and your pretty little girl did was more than save our collective sorry hides. You, Sir Aager, and Inshala, in particular, remembered Alisia what it was to be a noblewoman, and the First Lady of Durkahan again. And when I say ‘Inshala in particular’, I do not emphasize it because you were less than her, but because she came here as not as a savior like you, but as the scared little sister, the lost daughter, and the awesome granddaughter!”
The old lady fell silent after that as if telling him she was done learning him her wisdom.
Aager stood up, respectfully nodded at the old woman then ghosted to the door.. and paused..
..as a moment of unexpected, and quite a retrospect insight dawned upon him.
“Would you..”, he asked, looking at Granma over his shoulder. “..know a Lady Daniella, perchance?”
Grana Maarva stared at him for a piercing moment.
“Now why would you ask me about Daniella?”, she asked sharply.
“No particular reason. Overheard a conversation between a young man, Udoorin Shieldheart, and Lady Moira once, right after we had come out of the Ruins of Themalsar and before my Inshala permanently sank it into the depths of the earth.”, he said.
“Why would Daniella’s name be mentioned at all?”, Granma asked intently.
“From what I gathered, she is the great-great-something-grandmother of the young man..”
“That so? And never did they figure, he and my Moira were cousins, then?”
Aager turned and stared at Lady Grana Maarva.
Granma chuckled.
“You see, Daniella was my mother’s younger sister and a fiery, rebellious girl she was. She detested the nobility and married a promising young captain named Samdorin Shieldheart and together they left Durkahan and settled somewhere far off to the east..”
“Serenity Home!”, Aager blurted..
“No one will blame the beautiful Princess of Bari Na-ammen to have taken a simple country oaf for a king!”, said Lady Grana Maarva with a check-mate snicker.
✱ ✱ ✱
Aager Fogstep lay in his bed, staring blankly at the stone ceiling, back in his ‘lair’..
..and quietly waiting.
It was past midnight and he was exactly twenty-five years and one month old now. Normally, that wouldn’t have been remarkable for him. People who lived on a daily, ‘today, I have survived again’ basis, cared little about their age.
This particular night seemed special, however.
Or rather, this particular day.
There seemed a sense of freshness, and perhaps that of ‘expectation’, in the air. Much like how children felt when they learned their father was alive and coming home..
..from a long, depleting war.
“Huh.”, mumbled Aager. “That was a bit dramatic. Couldn’t have related to something brighter, something happier, could you?”
The door to his den opened and in a particularly pretty, pale lavender nightgown with white, frilly fringes that barely covered her slender hips and nothing else, Inshala walked in.
She didn’t wait at the door to look inside, nor pause for her eyes to adjust to the dark chamber.
She entered as she’d opened the door.
And with silent, naked feet, she ghosted around Aager’s bed until she bumped her, somewhat knobby knees, to his bed and just stood there with little to no expression on her face. What was there, however, seemed on the bare edges of distress.
Slowly she rose her skinny arms and held them outstretched and with her palms facing one another.
She had been like this ever since Moira had given her room to her, and gladly, but Aager suspected the whole idea had been Lady Alisia’s.
True, she had done it to preserve her new daughter’s dignity and avoid possible, slandering gossip. But she had, perhaps unwittingly turned ‘the girl who hangs around that sinister-looking man all day’, into ‘the girl who sneaks off into that sinister-looking man’s chamber at nights!’
Aager sighed and put the esteemed Lady Alisia aside, sat up, and stared at the girl.
He stared at Inshala ‘la Fey’ Frostmane and quietly called her name.
The girl’s brows crested slightly, then she made a small, distressed noise.
She looked so very pretty, but sad..
..or perhaps ‘unhappy’, was closer to defining her distress.
She seemed like someone yearning to be somewhere, was allowed to come thus near, just not permitted to touch her wont.
It was a cruel way to punish someone, and unwittingly as it may have been, that was exactly what was being done to her.
Silently, he got out of his bed, came around behind her, pulled her to himself, and enfolded her, and her outstretched arms in his.
She seemed so small in his arms like that and Aager wasn’t a large man, to begin with. A stab above average in height, and an edge broader at the shoulders, certainly, but altogether, a lean man, really.. A man, made of tightly woven, cord-like spring-muscles. More so since he had accepted Mab’s offer and taken the Winter Mantle.
Everything seemed more vivid, detailed, and alive since the Mantle, including his deadly attire, and his not-so-dissimilar desires..
In fact, everything was more since the Mantle!
His moments of happiness, and consequently, his moments of wrath. Which was exactly what he had dished out on Karkashi, in the arena..
And Inshala had found her solace in a man like him, of all people.
A good-for-murder, only Mab would have deemed worthy of her Mantle..
Inshala, on the other hand, had found her peace with him and in her beautiful gray eyes, he saw her storms, and her demons back off and scatter.. and he only needed to be near.
Was it, then, too much for him to ask just as much of her?
To stave off and scatter his demons?
And perhaps find solace too?
No.
Not perhaps.
And certainly not for his demons.
For he had already found his solace in her and that had happened before the Mantle.
The scattering of his demons was merely ‘collateral damage’, per se.
Because Aager Fogstep was always honest with himself.
With her, he had been nothing less.
Slowly, and with great care so as not to wake her, he picked the little girl, as he always did, and tenderly lay her in the other bed. And with nothing less than honest desire, he looked at her tiny feet, her smooth, bare legs, her slender, naked hips, her small, palm-sized butt, her slim waist, her little tummy, and her appealing, nubile, baby-pink breasts, quite visible under her revealing nightgown, and her diminutive, somewhat angular face, her long eyelashes, her slightly frowning brows, her cute, perky nose, her plush, cherry-red lips, her beautiful, curving horns, and her scattered, long, and silky hair..
And he wondered.
For an inevitable moment.
Whether this little girl knew.
Just what kind of a stirring effect she had on him..
But that was it, wasn’t it?
Other than some vague insight at an instinctual level, the little girl truly had no idea.
Only suppressed hope that the man, Aager, somehow found her appealing.
And that was also his fault.
Both that she didn’t know, and that she would think so little of herself..
Perhaps it was time, he thought, he really ought to tell her.
Then.
With a destitute sigh.
He reached down.
And covered her tiny feet, her smooth, bare legs, her slender, naked hips, her small, palm-sized butt, her slim waist, her little tummy, and her appealing, nubile, baby-pink breasts, still visible, still calling from under her revealing nightgown, all the way up to her skinny, bare arms, slender neck and her diminutive, somewhat angular face, with his own blanket.
He watched as the girl did a sad little whimper and struggled to free herself from under her covers.
Inshala, it would seem, displaced her blankets quite frequently. A something he would look forward to tending in the near future..
..and mayhap, in the far future as well.
He bent down and kissed her forehead, then her beautiful, curving horns, and soothed her long, silky hair until she calmed, and with a depressed sigh, went still.
For a long time, Aager listened to her sated breaths, then gave a similar, depressed sigh of his own, silently ghosted to the large wardrobe, pulled out a spare blanket, and went back to his own bed.
Lying in the dark, and staring at the ceiling of his den, he asked.
“Do you want me thus much, Inshala?”
No reply came.
Only soft, steady breathing..
..and a barely discernable, sleepy little sigh.
It was possible he had a barely discernable smile of his own on his face when he finally drifted off to sleep. He was twenty-five years and one month old now, the girl he loved was barely an arm’s length away, and today seemed to promise a whole new beginning.
✱ ✱ ✱
And what do we have here?”, asked Aager, entering his chamber/lair/den, late that night and stared down at the little girl lying on her tummy and on the pale beige carpet with her legs swinging lazily as she furiously colored what he thought was a woodsman’s lodge with a garden full of flowers, bushes, trees, a raccoon, a dear, a bear, and an eagle, or maybe it was a hawk, or likely a crow. A picture, he thought, was a bit on the pretentious side and would likely end with the bear killing the dear and raccoon destroying everything in the lodge and possibly knocking down a candle and setting the whole thing on fire!
“I am coloring this new book that Master Cümeyt was kind enough to give me.”, she said, looking up and smiling at him from where she lay. “He insists I am getting better so he gave me this one and swore on his ancestors that this one was for pros!”
“I could see how this one is indeed for pro’s.”, said Aager with a straight face, as he pulled off his dark, leather hood and mask off and tossed them on the bed.
“I told him he did not have to swear at his ancestors and that I would have believed him anyway because brothers and sisters never lie to one another.”, she said happily. “But he just stared at me with this funny face and he was like, ‘Ow, like never ever?’, and I said, ‘Of course, never ever, because brothers and sisters must trust one another, and he was like, ‘Well, that’s a buggery bum. Where’s the fun in that?'”
“That boy..”, growled Aager, while he undid the buckles to his dark leathers, pulled them off, and put them neatly on the bed as well. “..will either go far or go to jail, someday..”
Inshala giggled.
“Then he tried to explain what pros meant and I asked him why he cut the other half of a perfectly nice word, and he said, ‘Cuz that’s what pros do, sis!'”
Then she sighed.
“The rules of cities and families are confusing and many.”
“That they are.”, he agreed and loosed his heavy belt and removed his swords, daggers, and knives, and carefully set them aside.
“And of course, I am confused now. I wanted to ask you, then and there but decided against it. You were in a meeting with the pigwigs.. or maybe it was the bigwigs, I am not sure which because both Cümeyt and Madina started laughing and giggling when I said pigwigs and neither of them made any sense after that and I was like, ‘This is a buggery bum of a situation only my Aager could untangle’, but you were at the meeting with the pigwigs.. So then I was like, ‘Girl, you must stop, like, now! You are like this clumsy bear cub that just stepped on a wasp’s nest and is now running around in silly circles with all the angry wasps on your tail!’
I did tell him, I would rather he never cut the other end of my name, though. Or anybody else’s. Can you imagine Inshes, Cüms, Mois, Mais, and Mads and Fards running around all day? I mean, we wouldn’t even have to be running, and we would still look funny and silly!”
Aager snorted.
“I would rather you all didn’t run around all day as Moi’s, Mai’s, Mad’s, Fard’s, and Insh’es, either. That would be awkward, indeed. And funny. And silly.”, he said with a smile, settled on the thick, pale beige carpet and on this stomach, pulled off his heavy leather gloves, grabbed a brown coloring stick, and started on all the tree trunks, and the lodge.
Inshala giggled again.
“Master Cümeyt thought it was funny, and silly too. So he laughed. In fact, he laughed so hard, we had to stop playing for a while. But his laugh was also very squeaky and funny, so I laughed too. Then Madina laughed because she thought we were funny and because I make this snorty noise from my nose when I laugh. Then mother came and grounded us because there was an important meeting going on with the pigwigs and we were making so much noise and being irresponsible! That sort of annoyed Granma so she and mom started arguing. Granma told mom the pigwigs wouldn’t even be having their buggery bum meetings if it hadn’t been for us and we could hear them all the way from our room and Cümeyt, Madina, and I thought that was a bit unfair of mom to have grounded us when they were making so much noise themselves.. I did also wonder why we had been grounded. I mean, we were already sitting on the ground. But I decided to let that pass too, as things were confusing, and funny, and silly enough as they were and I thought maybe not asking would make me look more like this ‘pros’, rather than the clumsy bear cub! After all, I thought, I could always ask you.. when you are not in a meeting, and not busy, and not resting..”, she finished with a pout, as she picked three shades of blues and started on the sky!
“You could ask me now.”, he offered.
“No..”, Inshala said with a happy, yet slightly distracted voice. “..You are busy in a ‘resting-meeting’ now, with me.”
Aager laughed.
He just couldn’t help himself.
Yes, the story Inshala had just told was mildly entertaining, but it was the artlessly innocent, earnest, and seamless ‘commentary’ way she told it, followed by the unexpected conclusions that made it cute, adorable, and funny. What was more, was that Inshala was not telling her stories with the intention to entertain.
She was just telling them.
The way she saw them and comprehended them. It wasn’t all about her stories and how entertaining, or even fascinating they were.
It was how she delivered them..
When Aager told a story, he said it like he was giving an intelligence report; short, succinct, to the point, and with professional deliberation. It would start at point A, and end at point B, using the shortest, straightest, two-dimensionally linear path, and A would always keep B in his LoS —Line of Sight because that’s how much his A’s would trust his B’s!
Inshala’s recollection of events never went from point A to point B. They certainly never followed a straight nor a linear path because there were C’s, D’s, E’s, F’s, G’s, and a whole flock of other letters both related and sometimes, not so related, to consider, hence, were all brought into her telling, because outright discarding them was obviously not nice, and probably rude as well, as she told the events of her day in her soft, seamless, and ‘slightly confused’ narrative voice where she took point A into her small, delicate hands and bloomed it!
From there, things could only branch or ripple out, seeming to go every which way without any purpose or destination. She would reach point B, but never in an ‘eventually’, sense.
Her point B’s were neither here, nor there, but stressed in her telling and you just had to be deliberately dense or outright lacking any form of sentient perception or insight to have missed it thus thoroughly, or it came from an angle that had little to do with what she was talking about in the first place but ended up being oddly relevant.
The curious part of it all was the fact that things THUS FAR FROM THE POINT and LINEARLY NON-TWO-DIMENSIONAL were the very same things Aager Fogstep had truly, and unequivocally hated..
..until he’d bumped into one, Inshala ‘la Fey’ Frostmane.
The counter-amazement to this was in the dilemma of how Inshala would rather be straightforward, to the point, and succinct like Aager had been all along, only if she could.
Aager certainly wished to never see that!
“I didn’t want to tell Master Cümeyt, but the real reason why I thought he shouldn’t cut names in half like that was because names have protective power of their own, and cutting them in half removes that protection..”, Inshala said after a while.
“I didn’t know that.”, admitted Aager.
“Not many do. This is why it is unwise to name certain evil beings. It might irk their interest and bring them upon us. Not something anyone would want, and it will give them power over us. This is also the reason why we shy from calling those we love by their name, I think. We already feel helpless against them and we fear we might succumb to them all the way, should we call them by their name, “, she explained quietly.
“Huh.”, said Aager. “Is that why you didn’t use to call me by my name before?”
“Yes.”, she replied honestly.
“But you are saying it now.”, Aager stared.
“Yes.”, she said again, her voice a bit smaller.
“What changed?”, he asked.
“Nothing changed.”, she answered in a tiny, abashed voice. “I have decided to succumb all the way..”
In silent contemplation, the two turned the picture around as per need and colored the lodge, the garden, the bushes, and the trees, the raccoon (who, against all expectations, behaved itself), the dear, the bear (which indignantly refused to kill and eat the dear), and the hawk, in unified trans, passing the crayons back and forth for the next two hours.
“Inshala?”
“Hmmm?”
“You once asked me when I would see you as a girl and not a baby —like a woman..”
“Yes?”
“Would you like to be my woman? My wife?..”
“..And be stupid together for life?”
Just like that.
Aager Fogstep proposed.
✱ ✱ ✱
Aager Fogstep, the silent, sinister-looking man in his dark leathers, hood, and mask, the Winter Knight of Mab, the Queen of Air and Darkness, and Inshala ‘la Fey’ Frostmane Bolgrig Hooman, the Lady of Durkahan, the Ritual Guardian, the Mistress of The Grove of Titania, the Queen of Mother Earth and Summer, married the very next day, just a bit after ambushing Lady Alisia and asking her blessing, and for the hand of her new daughter.
The wedding took place in Lord Delia Karakarsh’s own small, private chapel in the inner castle of Durkahan City where Ladies Moira, Maira, and Madina happily attended, while the young Master Cümeyt held the tail end of the pretty bride’s long skirt, merrily skipping and hopping behind her and punching the air with a victorious fist and shouting;
“Yeesh! You go, girl!”
Seated at the rear, one Lady Grana Maava smirked while her daughter, Lady Alisia, dabbed her eyes as she watched her Inshala join, in health and in sickness, up in the sky and down in the ground.. and for life, with the silence, spooky man, Aager Fogstep..
The ring Aager gave Inshala was handcrafted by the best gold and glass smiths Durkahan had to offer and was made specifically for her; a slim, extraordinarily elegant circular glass, quite indestructible, with a forest of very tiny life-like flowers and vines, and tiny motes of what appeared to be fireflies captured in it and smoothly framed with gold —all intricately molded and flecked with emerald, ruby, and diamond dust, and with both red and green copper.
Inshala’s ring to him was a simple, very dark, quite thick, blue-black thing with two fiery orange bands running around it’s surface. And between the seemingly burning bands, was a poorly scrabbled etchings that must have taken the skinny little girl hours to have carved.
To • My • AAGRR • I • Belong
✱ ✱ ✱
Far, far away to the east and in the dark, silent depths of the vast Ritual Forest was a rundown and abandoned derelict. Standing right outside that small, sad, and desolate hovel was an ancient oak with less than half her leaves and weighted down with snow.
A warm, happy breeze soothed unseasonably from the west and caressed the brittle branches of the old, nearly-petrified tree and the ancient oak shuddered, felling more of her remaining leaves. A sharp, precipitous crack echoed in the forest and the ancient tree split in two. With a great sigh of relief, Tamara whispered.
“She is safe, she is loved, and she belongs. You may rest in peace now, my love..”
And after some three fulfilling millennia of breathing life into her forest, the ancient oak toppled over and crashed with a resounding boom, adding to the derelict..
Tamara gave another sigh.
“You be good, now, Ritual Guardian..”
She said.
And died.
Tamara was the beloved wife of Master Cathber Gwet’chen Bolgrig who was Inshala’s surrogate father and master. Tamara was killed some eight hundred years ago, during the first Themalsar War. At least on one occasion, Master Cathber was known to have called or referred to the great old oak tree standing mighty in front of his tiny hut as Tamara.. Whether he was calling the oak, Tamara in reference to the day they met and right in front of the old tree, or he is being literal is unknown, as the only two people involved, Master Cathber and Lady Tamara, are both dead.
What Inshala etches on the dark, blue-black carbon-alloy iron ring may, or may not be a misspelling of Aager. She does know the secret runes and glyphs of druidic, and perhaps a spatter of elvish, but does not know how to read nor write common. Cümeyt and Madina are tutoring her some (possibly on Lady Alisia’s orders) and she has come far. Interestingly, the first word she asked to be taught how to write was not her own name.
Whether she does a typo mistake on the ring, or she has etched it so with deliberation is unclear. She does confess, much later (in the story: A ‘Warm’ Warning) how Aager reminds her of her saber-tooth tiger, Katana.
Hence, the possibility of the typo; AAGRR!
Timeline:
Anglenna Sunsear, Alor’Nadien ne (Lorna) Feymist ve Udoorin Shieldheart, Üç Köpek Lanetini Arashkan şehrine salmak için, elf konsolosluğu, High Spires’dan ayrılırlar. Bu esnada Darly ‘Darlius’ Dor ve Lilly Venom ise, ARIS (Arashkan İstihbarat Servisi) ajanı Largo Summersong ile beraber, Arashkan Birinci Lordu Kaladin’in kalan muhtemel son varisi olan sekiz yaşındaki yeğeni Korodin’in, kuşatma ve saldırı altındaki Arashkan Birinci Lordunun büyük sarayından kurtarmak için yola koyulurlar..
..pek az kişinin bildiği gizli bir geçitten.
Bu hikaye,
The Malediction of ‘Rellen..
(Part Three)
“Three Dog Curse..” ‘dan
kısa bir süre sonra yer alır.
Ne düşünüyorsun?”, diye sorar yakışıklı adam sessizce, ve bir yandan yıkılmış duvarın arkasında kendisi gibi sinmiş, yumuşak çizmelerine kadar dökülen koyu kahve deri pardösülü kıza, bir yandan da duvarın öbür yanında, neredeyse dört yüz yarda ilerde, kara cübbeler içerisindeki bir adamla tartışan, kızı kadar boylu kadına bakar; High Lady Angrellen Sunsear’e..
Darly “Darlius” Dor, kendisini bile şaşırtacak bir sükunete sahiptir nedense. Halbuki yıllardır görmeyi.. Hayır. Öldürmeyi beklediği kadın, iyi bir okçu mesafesindedir.
Genç hırsız ister istemez geçirir aklından.
“Laila Wolvesbane’in burada olmasını ne kadar isterdim şimdi..”
“Sence mümkün mü? Yoksa bekleyelim mi?”, diye devam eder Philius Silveroak ve Rimel Auburn’un oğlu, yanındaki kızdan herhangi bir cevap alamayınca.
“Sana hiç çok konuştuğunu söyleyen oldu mu, Darlius?”, diye sessiz bir tiksintiyle sorar Lilly Venom.
“Müteaddit defa…”, der Darly Dor sırıtarak.
“Bunu söyleyenlerin seni övmek için söylemediklerinin farkındasın, değil mi?”, diye ekşi bir suratla tıslar Venom.
“Etrafımdakilerin hakkımda söyledikleri yada düşündüklerine göre davranmış olsaydım, sanıyorum bulunduğum yerde olmazdım, sevgili Lilly.”, der Darly çok hafif alınmış bir sesle.
“Bulunduğun yer..”, diye burnundan solur Lilly Venom. “..yıkılmış, harabeye dönmüş ve yanan bir şehir!”
“Doğru. Ama ve en nihayetinde ben, yaşadığım şeylerin sadece bir kümülatif sonucuyum.. Aslına bakılırsa sen de öylesin, sevgili—”
“—Bana ‘sevgili’ diye hitap etmemeni tercih ederim, Darlius. Bu sana tek uyarım olacak.”, der Lilly Venom, yakışıklı half-elf’in lafını keserek.. “Ben senin yada bir başkasının ‘sevgilisi’ değilim.”
“Bugün biraz sinirli gibisin. High Spires’da seni güldürmeyi başarmıştım halbuki. Şehir ilk saldırıya uğradığında ve sizler surlardan kaçarken, benim gelip seni bulmamdan ötürü de için rahatlamış gibi bir halin vardı.. Ne değişti?”
“Beni bulduğunda sevinmiştim çünkü müteşekkirdim. Buna hakaret ederek karşılık vermemi beklemiyordun herhalde. Babanın evinde gülmemin sebebi ise, senin komik olman değil, kendini düşürdüğün ahmak durumdan dolayı idi.”, der Lilly Venom asabice.
“Bu iki durum da, neyin değiştiğini anlatmıyor bana.”, der Darly, önündeki kara cübbeli adamla tartışmaya devam eden High Lady Angrellen’i süzerken. “Ben aramızda profesyonelce bir samimiyetin olmasını tercih ederim.”
“Ben ölülerle samimiyet kurmam.”, diye keskin bir sesle cevap verir kiralık katil kız.
“Evet. Bir gün öleceğim. Muhtemelen yakın bir tarihte. Bunu anneme de, babama da söyledim. Yapmayı düşündüğüm şeyle beraber.. Ama şu anda hala hayattayım.”
“Sen ölümünü kendi kafanda tasarlamış bir ahmaksın. Ve buna da kitlemmişsin. Seninle samimiyet kurmakta herhangi akıllıca bir yan görmüyorum. Bu sadece yapacağımız işi zorlaştıracaktır.”, der Lilly Venom.
Darly Dor bir omzunu silker.
“Hmmpph.. O açıdan bakıldığında, haklısın.. sanırım.. Kara cübbeli adamı tanıyorum. Şahsen yada ismen değil ama daha önce gördüm onu.. bi sefer.”
“Yüzü görünmüyor.”, der Lilly Venom hafif kaşlarını çatarak.
“Dediğim gibi. Daha önce bir defa gördüm kendisini. O zaman da yüzünü görmemiştim. Ama cübbesinden tanıdım adamı. Benimle beraber, çaldığımız bir şeyin teslimatı için bekliyorduk ve teslimatı almaya bu cübbeli gelmişti. Bir anda aramızda peyda oldu ve diğer ikisini yıldırımlarla yakıp kömüre çevirdi —ki buna çok da üzülmedim açıkçası. İkisi de aptaldı ve ikisi de birer kesiciydi..”
“Sen neden hala hayattasın, peki?”, diye sorar kız, cübbeli adama kendisi de dikkatlice bakarak.
Darly tekrar bir omzunu silker.
“Ben sıranın bana gelmesinde bir fayda görmedim ve kaçtım.”
Lilly Venom ‘hıh’lar.
“Burası uygun değil. Çok istediğini biliyorum. Ama şimdi şansımızı denersek, bu sadece başarısızlığımız için kötü bir bahane olmuş olur, o kadar. Ve açıkçası, ne seni, nede Lady Angrellen’i, kendimi ahmakça bir şekilde feda edecek kadar sevmiyorum.”, der Lilly Venom, taş gibi bir ifadeyle.
“Alındım.”, der Darly yine sırıtarak. “Ama onun burada ne işi olduğunu merak etmiyor değilim. Şirret kızına, Prensese ve o şapşal Udoorin’in söylediklerine bakılırsa, onu en son Bari Na-ammen sarayında, Ri Grandaleren ile çatışırken görmüşler. O burada olduğuna göre, sanırım çatışmayı kimin kazandığı da belli olmuş oldu. Grandaleren’i pek sevmezdim. Ama Prensesimin babasıydı. Sevgili Alor’Nadien ne bunu duyduğunda yıkılacak.”
“Seni anlamakta zorluk çekiyorum.”, der Lilly Venom. “Sen umarsız, sorumsuz ve yılışık herifin tekisin. Ama iş prensese gelince o çiroz şeye hayranlık üstü bir saygı gösteriyorsun. Hakkını vermeliyim. Kız gerçekten güzel, zarif, alımlı, ağırbaşlı, zevkli, içten ve türünün nadir örneklerinden biri. Ama beni şaşırtan, senin ona gösterdiğin saygı, onun görünür güzelliği dışındaki her şey.”
Gerçekte Lilly, neredeyse hiç tanımadığı prensese, küçük Inshala dolayısıyla olmuş olsa da, onun giyinmesi için seçip gönderttiği elbiseden dolayı teşekkür etmesi gerektiğini düşünür. En nihayetinde, hayatında asla yapmadığı bir şeyi yapmış ve pardösüsü gibi koyu kahve deri pantolonu yerine, şu anda bile o elbise vardır üstünde..
Lilly, abisi Aager gibi pratik ve pragmatik biridir. Evet, belki daha huysuz —çok daha huysuz— bir mizaca sahiptir ama elbise, ayakkabı, saç ve tırnak bakımı ve makyaj gibi kızsal lükslere de hayatında yer vermemiştir.
Prense Lorna’nın gönderdiği bu elbiseye kadar.
Elbise rahattır. Fevkalade hafiftir. Etekli olmasına rağmen yan yırtmaçları dolayısıyla hareken kabiliyeti kısıtlamamaktadır, kir göstermediği gibi, gerçekte kir de tutmaması gibi hayret verici bir özelliği de mevcuttur ve korsesi de.. her şeyin yerli yerinde durmasını sağladığı gibi, zariftir işte!
Tıpkı elbisenin tamamı gibi..
Darly kendisine sorulan soruya bir süre cevap vermez ve cübbeli adama kızmaya başladığı açıkça görünen High Lady Angrellen’i kesmeye devam eder. Neden sonra kısık bir sesle cevap verir.
“Prenses Alor’Nadien ne Feymist.. Benim kulvarımın çok, ama çok dışında bir hanımefendi. Onun görünüşünün, zarafetinin, inceliğinin, anlayışının ve samimiyetinin hastasıyım. Ama bunlar sadece benim, ve benim gibi kendisini tanıma şerefine nail olmuş herkesin hissettiği şeyler. Bunlar, o salak Udoorin’in ne kadar şanslı olduğunun asla farkında olamayacağı şeyler.. O hödüğü kıskanabileceğimi aklımın ucundan bile geçirmezdim. Ama Prenses aynı zamanda High Woods’un seçilmiş ‘kalbi’..”
“Seçilmiş nesi?”, diye hayretle sorar Lilly Venom.
“Seçilmiş ‘kalbi’.. Yanlış anlamamaya çalış Lilly ama bu mefhum, insanların anlayabileceği bir şey değil. Bu.. kadim bir his.. Sanıyorum bende elf kanı olmuş olmasaydı, bende algılayamazdım.”, diye açıklamaya çalışır Darly.
“Hala hiçbir şey anlamış değilim.”, diye başını sallar kız.
“Dediğim gibi. Yanlış anlamamaya çalış ama sen bunu anlayamazsın. Abin, Aager.. O da anlamamıştı. Sadece kategorik olarak ‘Bilinmeyen, ama var olan bir şey.’, diye kafasında tanımlamış olabileceğini düşünebiliyorum.. Onu biraz olsun tanıdıysam, sanırım öyle yapmıştır. Grupta sadece İzci Onbaşı Laila’nın hissedebilmiş olabileceğini düşünüyorum bunu —tıpkı benim gibi. Ve.. ironik bir şekilde de, Anglenna. Ama o bunun ne olduğunu TAM olarak anladı çünkü kendisi hem bir high elf, hem de High Woods’da doğup büyüme birisi..”
“Bu.. o sırık boylu kız hakkında kötü olmayan söylediğin ilk ve tek şey.”, diye not eder Lilly.
Darly omzunu tekrar silker.
“Beni yanlış anlama, Lilly. O kadından ne kadar nefret ettiğimi sana tarif bile edemem. Ama kendisine saygı gösterebileceğim kadar değişmeyi de başardı. Belki bir gün ondan nefret etmeye dahi bilebilirim.. O güne kadar yaşarsam..”
Lilly’den “Huh!”, diye bir ses çıkar ve bu haliyle abisine ne denli benzerlik gösterdiği hayret vericidir.
“Gidelim. Ajan Largo nereye kaybolduğumuzu merak ederse gelir ve Angrellen’i görür.. ve ahmakça bir kahramanlığa kalkışmaya kalkar.”
“Kalkışsın. Bu bizim lehimize işlemiş olmaz mı?”, diye sorar Darly.
Lilly Venom, bir salağa bakar gibi genç hırsıza bakar.
“Senin gerçekten ne kadar aptal olabileceğine bir türlü karar veremiyorum Darlius.”, der burnundan soluyarak.
“Niye yaa?”, diye alınmış bir sesle sorar Darly.
“Anglenna şu anda o kara cübbeli adamla tartışıyor. Ama ortak bir düşmana karşı birleşmeseler bile, en azından aynı istikamete doğru hiç de hoşumuza gitmeyecek büyüler yapacaklardır. BİZİM İSTİKAMETİMİZE DOĞRU!.. Ama farz edelim ki bir yanlışlık oldu ve Largo o şirret kadını alt etmeyi başardı. Bunun sonucunda ya onu esir alıp sorgulamak, sonrasında da bir savaş suçlusu olarak günü geldiğinde adalet karşısına çıkarmak için bir yerlere tıkacaktır —ki o kadını zapt edebilecek bir hapishanenin olduğunu düşünemiyorum bile— yada onu öldürecektir. İlki olması halinde, senin ona dokunmanı bırak, yanına bile yaklaşmana izin vermeyecektir. Diğer ihtimalde de sen intikamını alamamış olacaksın, ben de ‘paramı’..”
Darly “Darlius” Dor kaşlarını çatar ve nefretle yüzü kararır.
Hayır..
Para onun için önemini kaybedeli çok uzun bir zaman olmuştur. Hayatında önemini kaybetmemiş olan iki şey vardır sadece ve biri çoktan ölmüştür. Diğeri ise ‘intikamdır’..
Genç, yakışıklı hırsız yanan gözlerle yanında sinmiş duran kıza, Lilly Venom’un cesur bir kalemle çizilmişçesine keskin hatlı yüzüne bakar.
Sonra sessizce hırlar.
“Gidelim..”
✱ ✱ ✱
Lilly Venom gönüllü muhafızların ve elf’lerin arasından bir hayalet gibi süzülür ve koca Orken’in arkasında belirir. Yere devirdiği muhafızı elindeki dev, tırtıllı baltasıyla ayırmak üzere olan yaratığın sırtına sıçrar ve hançerlerinden birisini soğancığına, diğerini ise kafatasının tam arkasına saplar. Koca Orken, bir anda felç olmuş bir şekilde elinden baltasını düşürür ve öylece durduğu yerde çakılır kalır.
Kız bekleme yapmaz. Geriden gelen diğer Orken’lerin arasına pervane gibi dönerek dalar ve bir an bile yerinde durmaksızın birisinin kolunu zehirli hançerleriyle çizer, bir başkasının yanağını, üçüncüsünün baldırını ve dördüncüsünün adem elmasını açar. Kız dönerken uzun, koyu kahve deri pardösüsü, ve giydiği elbisesinin etekleri yelpaze gibi saçılır ve kendisini hayretle seyredenlere; “İşte. Ölüm meleğini gördüm. Bu o!”, dedirtir.
Darly Dor ise kızın çizdiklerini, kısa kılıcıyla aksi istikametten kesmeye başlar ve Orken’ler böğürerek bir o yana, bir bu yana ellerindeki kılıç ve baltaları savururlar ama bir türlü tutturamazlar.
Ajan Largo ise ikiliyi sadece kısa bir anlığına seyreder, sonra, “Onlara dokunmalarına izin vermeyin. Devirin hepsini!”, diye emreder.
Gönüllü muhafız ve elf’ler, kendi silahlarını doğrulturlar ve karmaşaya dalarlar.
İki dakika içerisinde, hedeflerine doğru giderken karşılarında peyda olan bir düzine Orken ölmüştür.
“Bunu bir daha yapmamanızı tercih ederim, Lilly hanım.”, der Ajan Largo ciddi bir ifadeyle.
Lilly Venom, olgun bir yakışıklılığa sahip ajana bakar..
..tek kaşı kalkmış bir şekilde.
“Neden? Yapmamış olsaydım, sanıyorum bir çok adamınız ölmüş olurdu. Yoksa siz şu ‘kızlar arkada durmalı’, diye düşünen tiplerden misiniz?”
“Hayır. Ben kızların arkada ve güvende durmaları gerektiğini ‘dileyen’, eski kafalı tiplerdenim, ama bunun konumuzla bir alakası yok. Adamlarım ve elf’lerin hayatları benim için önemli. Ancak onlar ‘gönüllü’ oldular ve işlerini yapmalarına müsaade etmelisiniz.”, diye sakince cevap verir Largo.
“Daha hedefimize varmadan yarısını kaybetmiş olurduk o zaman.”, der Lilly Venom.
“Bunun farkında olmadığımı mı düşünüyorsunuz? Bu yüzden buna ‘gönüllü’ deniyor.”
“Aynı şeyleri züppemsi’ye de söylediniz mi?”, diye kaşları çatılı bir şekilde sorar kız.
Largo omuzlarını silker.
“İkimiz de onun tam olarak ne kadar disiplinsiz ve sorumsuz olduğunu biliyoruz, Lilly hanım. Dahası, o benim sorumluluğumda değil, babasının sorumluluğunda. Babasına, oğlunun hayatından sorumlu olamayacağımı söyledim. Ben sadece buradaki gönüllü muhafızlarımdan, elf’lerden.. ve sizden sorumluyum.”
Lilly Venom hayretle Ajan Largo’ya bakar.
“Benden sorumlu olduğunuzu da nereden çıkardığınızı sorabilir miyim?”, diye sorar kız.
“Buradaki herkesin bir ‘sahibi’ var, Lilly hanım.. Sahipsiz bir siz varsınız. Ben asla bir centilmen olmakla suçlanmadım, ama sorumlu olduklarıma sahip çıkmamak, kötü huylarım arasında da asla yer almadı.”, der sessizce Largo.
Lilly Venom ‘fırk’lar.
Sonra adamın yüzündeki keskin ifadeyi görünce gerçekten şaşırır.
“Siz ciddisiniz!”, diye ünler.
“Sizde ne zaman lakayt birisi olduğum izlenimini uyandırdığımı merak ettim doğrusu. Ve benimle saçma sapan, hararetli bir tartışmaya girmeden önce, fikrimi değiştiremeyeceğinizi de eklemek isterim.”, der adam aynı sessiz ve sakin sesiyle.
Lilly’nin kaşları çatılır.
“Benim ne olduğumu biliyorsun..”, der neden sonra.
“Tabii ki. Drashan’dan ayrılmadan önce yaptıklarının belirgin bir kısmı, ayrıldıktan sonra işlediğin cinayetleri ve iş olarak almış olmana rağmen son anda pas geçtiğin kontratlar da dahil olmak üzere..”
“Ve bunlara rağmen—”, diye hayretle sorar Lilly.
“—Hanım efendi. Etrafınıza bir bakın. Sizin ne gördüğünüzü bilmiyorum ama benim gördüğüm sadece bir şey var, o da ‘oyunun bittiği’.. Bununla beraber, Endless Watch Lordu Trimdel Kandara suikastı için daracık bir havalandırma deliğinde sabırla 80 saat beklemiş olmanız hayret vericiydi.”
“84..”, der Lilly Venom sessizce.
“Efendim?”
“84 saat bekledim doğru an için. Uyumadan ve kıpırdamadan..”
Largo gülümser.
“Dediğim gibi.. Hayret verici..”
“Asıl beni takdir etmeniz hayret verici, Ajan Largo. Ve ben sadece basit bir kiralık katilim.. Bir kesici.. Gözünüzde büyütülecek bir yanım yok.”, der ekşi bir suratla kız.
“Aaa.. Hayır, Lilly hanım. ‘Basit’ kiralık katiller 84 saat tek bir kontrat için aç, susuz, uyumadan ve kıpırdamadan, sizin omuz genişliğinizden bile daha dar, taş bir delikte beklemeyi göze almazlardı. Hiç birisinin bunu düşünemeyecekleri ise apayrı bir konu. Kesici olmanıza gelirsek.. Kimse bir ‘ajan’ olarak doğmaz, Lilly hanım. Ve inanın sizden çok daha fazla ‘kesmişliğim’ olduğunu söyleyebilirim ve bunlar arasında kimlerin olduğunu bilmek bile istemezsiniz.. Adıma bir kontrat olmayışının tek sebebi ise, bir ARİS memuru olmam.”, der Largo ve sonra da sessizce ekler. “Ve küçük Korodin hala hayatta ise, onu bulup saraydan çıkartabilecek tek kişi de sizsiniz..”
Lilly Venom adamı, Ajan Largo’yu sessiz bir an süzer.
“Ve..”, diye ekler Largo. “Ben kişinin yaptığı işe baktığım kadar, yaptığı işin kalitesine.. ve yapanın ahlakına bakarım. Beni yanlış anlamayın, Lilly hanım. Sizi gözümde büyütmüyorum ve siz de kesinlikle bir azize değilsiniz. Ama kendinizce bir ahlak ve onur anlayışınız var. Yoksa Serenity Home Baş Tapınak Muhafızı Demos Lightshand için aldığınız kontratı yerine getirmiş olurdunuz.”
Kız kaşlarını çatar.
“Yaşlı adam öttü demek. Bana bunu yapmayacağını söylemişti..”, der dişlerini gıcırdatarak.
“Hayır, Lilly hanım, Demos ‘ötmedi’.. Ama vefatına yakın, kimlere ne borcu varsa hepsini imtina ile ödemeyi de ihmal etmedi. Sanıyorum kendisini size karşı borçlu hissetmiş olmalı ki bu konuda sadece Serenity Home şerifine, onun vasıtasıyla da bana bir mektup gönderdi.. Şayet bir gün yakalanır ve idam edilmeniz söz konusu olursa, tapınağı ve yetimleri için yapmış olduğunuz ‘büyük bir hizmet’ dolayısıyla sizin affedilmenizi isteyen bir mektup..”
Lilly Venom tamamen şaşkına dönmüş bir şekilde bakar Ajan Largo’ya. En sonunda hafif boğuk bir sesle mırıldanır.
“Demek Demos öldü.. İyi bir adamdı.. Onu öldürmek için tapınağına sızdığımda, iki gün alışkanlıklarını öğrenmek için takip ettim kendisini.. Yetimlerin ve ziyaretçilerin kendisine gösterdiği sevgi ve saygıdan anlamıştım.. Gerçek sevgi ve saygı.. Gece uyurken yanına geldiğimde bana ne dedi biliyor musun?”, diye kendi kendisine soruyormuş gibi konuşur kız.
“Hayır. Ama bilmek isterim.”, der Largo.
“‘Beni öldürmeye mi geldin, kızım? Güzel.. Demek ki bir şeyleri doğru yapmışım..’ —bana söylediği şey buydu. Bomboş odasında, yamuk bir yatakta uzandığı yerden. Ve gülümsüyordu.. Ben adamın kaçık olduğunu sandım. Daha sonra anladım ki bir şeyleri eksik olan ben mişim..”
“Büyük insanları anlamak zordur, Lilly hanım. Ve Demos Lightshand de büyük bir insandı. Şimdi.. Bahsettiğiniz şu gizli tünelin yeri tam olarak neresidir?”
Lilly Venom, karmaşık duygular içerisinde muallak bir el hareketiyle yanmış Heaven Park istikametini gösterir.
Ajan Largo, gönüllü muhafız ve elf’lere başıyla işaret eder ve toplu bir şekilde yola koyulurlar.
Arashkan, Lilly Venom için hiç beklemediği kadar çetrefilli tecrübeler sunmuştur. Ve şehir ölmüş olmasına rağmen hala sunmaya da devam etmektedir. Arenada yaşadıkları, azılı düşmanı olarak bildiği Aager Fogstep’in gerçekte ağabeyi olduğunu öğrenmesi, bit kadar canı var gibi görünen Inshala adındaki kızın onunla arkadaş.. daha doğrusu onun küçük kız kardeşi olabilmek için gösterdiği insan üstü çabası, Gar Thalot’un isyanının bir parçası olarak surlardaki mangonelleri, bilmeyerek de olsa yok etmeleri, Orken ordusunun ani ve beklenmedik saldırısı, surlardan kaçışları, High Spires’a sığınması ve en nihayetinde de Birinci Lord Kaladin’in hayatta olduğunu umdukları sekiz yaşındaki küçük yeğeni ve Arashkan tahtının son varisini bulup kurtarmak için çıktıkları bu ölümcül yolculuğu düşünür Lilly Venom ve farkında olmadan kendisinin yepyeni bir farkındalık seviyesine ulaştığına ayılır zira eskiden olduğu gibi artık pek az şey ‘aldığın kontratı yerine getir, paranı tahsil et’ kadar kolay ve basittir..
Darly kızın omzuna hafifçe dokunur ve kız etrafına baktığında, ağır dumanla kaplı kömür olmuş Heaven Parkına varmış olduklarını görür. Lilly sanki bir şeyleri hatırlamaya çalışıyormuş, yada konum belirlemesi yapıyormuş gibi etrafını inceler ve aradığını bulur; yangından kararmış, köşeli bir dikili taş..
“Bu taraftan.”, der ve herkesi taşın olduğu yere getirir.
“Bunu devirmemiz lazım..”, diye taşı gösterir.
Muhafızlar ve elf’ler on yarda boyundaki, dikili taşa bakarlar.
Largo taşa yaklaşır ve yoklar ama taşın yükü ağır olduğunu görünce ister istemez kıza bakar.
“Her şehirde rüşvet almayı seven memurlar vardır, Ajan Largo.”, der Lilly Venom gülümseyerek. “Ve bu taş dikilirken, ilgili bazı memurlar neden basit bir anıt taşı için rüşvet yediklerini merak bile etmediler..”
Kız anıtın dibine gelir ve elleriyle zemininde bir şeyler arıyormuş gibi yoklar. Neden sonra yüzü hafif aydınlanır ve Ajan Largo’ya başıyla yaşlaşmasını işaret eder. Largo geldiğinde kız bulduğu şeyi gösterir ona.
Taşın dibinde, toprağa gömülmüş, bir yumruğun rahatça içine sığabileceği, demirden dökülmüş bir halka vardır.
“Nedir bu?”, diye sorar Largo.
“Bu bir zemin pimi. Bunun gibi üç tane daha var. Her biri bir kenarında. Hepsi aynı anda çekildiğinde, dikili taşı yerinde tutan çelik kelepçe gevşer ve taş devrilir.. Ama sadece üçünü çekerseniz, taş sadece bir yana meyleder ve orda durur. Bir kaç kişi, taşı tekrar yerine yerleştirir ve pimleri tekrar soktuklarında, taş yine eskisi gibi sapa sağlam durur. Orijinal anıt taşı devrilmesin diye en az bir yarda daha derine gömülmüş olması gerekiyordu.”, diye parlayan gözlerle açıklar Lilly.
“Akıllıca.. Ve potansiyel kullanımı itibariyle de ölümcül..”, der Largo düşünceli bir şekilde. “Başlayalım o zaman.”
Lilly, Largo ve muhafızlardan bir tanesi, toprağın altına gömülüp gizlenmiş iki halkayı daha bulurlar ve üçü aynı anda kendi demir halkasını çeker..
Anıt taşı bir an kıpırdamadan öylece durur, sonra ağır bir devinimle yan yatmaya başlar.
“Bence biraz uzaklaşsak iyi olur.”, diye keskin bir şekilde tıslar Lilly. “Bu taş ve kelepçeler çok uzun bir zamandır burada duruyorlar.”
Kızın uyarısı bir kehanetmiş gibi taş ivmesini alır, büyük bir çatırtıyla yarılır ve son altı yardası bir anda yere düşüp parçalanır. Geri kalanı ise rahatsız edici bir açıyla öylece durur.
“İşte burası.”, der Lilly ve dikili taşın altında belirmiş karanlık ve daracık bir tünelin ağzını gösterir, ardından keskin hançerlerinden birini çıkartır ve manalı bir şekilde bıçağın sivri ucuna dokunur.
“Evet.. İlk hanginiz, ‘Önden bayanlar’, diyecek?”
✱ ✱ ✱
Nefes alamıyorum..”, diye inler biri arkadan ve fevkalade ağır bir şekilde sürünerek ilerleyen herkes durur bir anda. Darly arkasına bakmaya çalışır ama dar toprak tünel buna pek de imkan vermez. Onun arkasından gelen Lilly ise içinden küfreder. “Lanet olsun, dar ve kapalı yerlerde bulunamayacaklar gelmesin diye özellikle uyarmıştım!”, diye tıslar haşince.
“B.. bırakın beni ve devam edin.. Kumanda Lilly hanımda!”, der aynı ses zorlukla.
Lilly bir anda basık ortamdaki sesin sahibini tanır. “Ajan Largo?”
“Size.. devam edin, dedim. Veliahttı bulun ve çıkarın saraydan. Ben.. geri çıkmaya çalışacağım..”, der kesik seslerle Largo.
“Aptal adam.”, diye burnundan solur Lilly Venom ve beklenmedik bir kıvraklıkla olduğu yerde, bir yay gibi kıvrılır ve tam aksi istikamete dönüverir. Sonra arkasından sürünerek gelen adamın üstünden zorlanarak da olsa geçer ve bu geçişi bir kaç defa daha tekrarlar. En sonunda ise Ajan Largo ile burun buruna gelir ancak adam sadece nefesi kesilmiş bir şekilde kendinden geçmiş değil, hiç nefes almıyordur!
“Lanet olsun..”, diye tekrar tıslar Lilly ve sürünerek adama daha da yaklaşır. Sonra adamı çenesinden kavrayıp nefes borusunu doğrultur..
..ve suni teneffüs yapmaya başlar.
Lilly dar, toprak tünelde ne kadar nefsini adamla paylaşır tam olarak kestiremez ancak kendisi de havasızlıktan başı dönmeye başlar. Buna rağmen inatla devam eder. En sonda Largo’dan derin bir inleme sesi duyulur ve kendi kendine nefes almaya başlar.
Gözlerini açtığında kesici kızla burun buruna olduğunu fark eder ve utanmış bir şekilde mızmızlanır.
“Bundan daha utanç verici sadece bir şey düşünebiliyorum..”
Lilly gülümser.
“Nedir o?”
“High Lady Anglenna’nın bunu yapmış olması!”
Lilly’nin gülümsemesi kaybolur.
“O kadına gizli bir hayranlığınız olduğunu bilmiyordum, Ajan Largo. Beni şaşırtmayı başardınız.”
“Aaa.. Hayır. Açık yada gizli, kendileri için olumlu hiçbir şey düşünmüyorum. Prenses hazretleri, benim ona şans tanımam hususunda şahsen ricada bulunmuş olmasına rağmen ve ne kadar denersem deneyim, olmuyor bir türlü.”
“Madem kapalı ortamlara karşı bir sorunun vardı neden geldin?”, diye azarlar kız adamı.
“Kapalı ortamlara karşı herhangi bir sorunum yok, Lilly hanım. Ama olsaydı bile yine de gelirdim..”
“Neden? Aptal mısın sen?”
“Hiç şüphesiz. Ama anlamalısınız ki, kendim yapmayacağım bir şeyi de başkalarından istemem. Hele o iş için gönüllü istemişsem. Sanıyorum sabah High Spires girişinde gerçekleşen arbede de aldığım yaradan dolayı biraz fazla kan kaybetmişim. Bununla beraber itiraf etmeliyim ki harika bir nefesiniz var. İşimiz acil olmasaydı, inanın uyandıktan sonra hala baygın numarası yapardım.”, der Ajan Largo ama bunu da ciddi bir ifadeyle dile getirir.
“Erkekler..”, diye burnundan solur kız. “Hepiniz domuzsunuz!”
Asabîce önceki yaptığı kıvrak hareketi tekrarlar ve daracık tünelde döner, sonra da arkasına bakmadan sürünmeye başlar..
..ama yüzünde gülümseme tekrar oluşmuştur —ki bu da ilginçtir zira Lilly Venom oldukça somurtkan bir kızdır. Kendisini tanıyanlar onun alay dışında kahkaha attığını yada sırıttığını görmemiştir. Sadece, ve çok nadiren gülümsediğine müşahede etmişlerdir.
✱ ✱ ✱
Tünelden en son Largo çıkar. Adam üstünü başını temizlemekle vakit harcamaz, tünelin açıldığı karanlık, rutubetli ve hafif küf kokulu mahzeni inceler. Mahzen oldukça küçüktür ve ne amaçla kullanıldığı da belli değildir. Belki bir zamanlar, çok eskiden, kolay bozulmayacak yiyeceklerin saklandığı bir kiler olarak değerlendirilmiştir ama artık boştur ve kullanılmamaktadır.
“Lilly Hanım?”, diye sorar Largo.
Lilly omuzlarını silker.
“Daha önce buraya hiç gelmedim, Ajan Largo. Unuttunuz mu? Akıllı bir kesici asla iki tür kontratı almaz; halk tarafından sevilen ve sayılan biri.. ve krallar.. Bu iki çizgi arasında kalan herkes ise mubahtır!”
Largo hafif kaşlarını çatar.
“Öyle olsun bakalım.. Efendi Darlius ve Lilly hanım, sizler bu konuda en tecrübeli olanlarsınız ve otuz yarda önden gideceksiniz. Herhangi bir sorun çıkarsa bize bildirecek ve en arkaya geçeceksiniz. Anlaşıldı mı?”
Darly omuz silker ve ileri doğru yürümeye başlar. Lilly ise kısa bir anlığına itiraz edecek gibi olur ancak bundan vaz geçer ve o da önden yürümeye başlar.
“Senden hoşlanıyor..”, der Darly sessizce yürürken.
“Kes sesini, Darlius!”, diye hararetle tıslar Lilly.
“Aaaa.. Demek sen de ondan hoşlanıyorsun.”, diye sırıtır yakışıklı half-elf. “Senin iki katından daha yaşlı olduğunun farkındasın, değil mi?”
“O da bir half-elf. Bu da onu ‘otuzlarında’ yapıyor. Dahası, sana ne!”, diye hışmeder kız.
“Bana ‘hiç bi şey’, sevgili Lilly. Adam yakışıklı, olgun, ciddi, disiplinli ve plansız iş yapmayı sevmiyor. Ama sanıyorum seni cezbeden en belirgin yanı, onun bir ‘amacının’ olması.”, diye analitik bir ifadeyle sıralar genç hırsız.
Lilly cevap vermez.
Birincisi, yılışık adam haklıdır.
İkincisi ise, ‘yeterince cevap vermezsem belki bıkar ve susar’, umududur..
Ancak yılışık adam ne bıkar, ne de susar!
Ve iki saat boyunca kızın sabrını sınar.
Sustuğunda ise bunun sebebi söyleyeceklerinin bitmiş olmasından değil, yakınlardan bir yerlerden çatışma seslerinin duyulmasındandır.
Lilly arkasına bakmadan bir elini havaya kaldırır ve yumruk yapar. Kısa bir süre sonra da Ajan Largo sessizce yanlarında belirir.
“Sanırım yüzeye yaklaştık.”, der Largo. “Bundan sonra daha temkinli olmamız gerekecek zira karşılaştığımız herkes bize düşman muamelesi yapacak. Şayet saray muhafızlarıyla karşılaşırsanız, ‘Elmanın yarısı nerede?’, diye sorun. Size, ‘Asıl kurdun yarısı nerede?’ diye cevap verirlerse, bu yaklaşmanıza izin verecekler anlamına gelir.”
Darly ‘fırk’lar.
Lilly ise sadece, ‘Tam hoşuma gitmeye başlamıştın ki bir anda ve tamamen düşüverdin gözümden!’, der gibi alık alık bakar adama.
“Ne?”, diye hafif utanmış bir ifadeyle sorar Largo. “Şifre ve karşıt-şifreleri ben hazırlanıyorum. Canları sıkılmış ve yapacak başka işleri olmayan, bir oda dolusu linuxçu ajan yumurtluyor bunları..”
Kız rezil olmuş adama gözlerini yuvarlar ve Darly ile tekrar önden ilerlemeye başlar.
✱ ✱ ✱
Elmanın yarısı nerede?”, diye seslenir Darly, karşılaştıkları ilk barikatın arkasındaki askerlere.
Darly Dor, Lilly Venom, Ajan Largo, gönüllü muhafızlar ve elf’lerden oluşan grup, barikata ulaşıncaya kadar dört ayrı yerde Orken’lerle çatışmışlar ve ilk kayıplarını vermişlerdi. İlk üç çatışmada iki muhafız ve bir elf hayatını vermiş, ancak sonuncusunda Orken’leri leş gibi kan kokan, mebus bir Orken şaman desteklemişti ve çatışma bittiğinde geriye sadece üç muhafız, yedi tane de elf kalmıştı. Ajan Largo ise habis şamanın tam ortalarına bıraktığı ‘Ateş İnmesi’ büyüsünden dolayı mı tütmektedir yoksa hiddetten mi belli değildir. Kaybettiği gönüllü adamlarına sinirden delirecekmiş gibi bakmış ve harlayan gözlerle yola devam etmelerini emretmişti.
“Uhhmm.. Asıl kurdun yarısı nerede?”, diye cevap gelmişti uzun bir sessizlikten sonra.
“Yaklaşıyoruz. Ateş açmayın!”, diye seslenir Darly ve açıkça görünecek şekilde barikata doğru yaklaşır. Onun hemen arkasından Largo ve Lilly, onlarında arkasından hayatta kalan diğer gönüllüler gelir.
“Kimsiniz ve ne istiyorsunuz? Burası tekin bir yer değil, farkındaysanız.”, der barikatın arkasından bir ses.
“Burasının tekin olmadığını biliyorum, seni ahmak!”, diye hırlar Largo. Barikatı açacak mısınız, yoksa onun da, sizin de üstümüzden mi geçmemiz gerekiyor?”
Barikatta yine bir sessizlik oluşur. Neden sonra ıkınma sesleriyle barikat azıcık aralanır ve Ajan Largo, diğerleriyle birlikte içeri girerler. Barikatın arkasında iki düzine kadar saray muhafızı mevcuttur ve temkinli ifadelerle yeni gelenleri süzerler.
“Ben Kıdemli Ajan Largo, ARİS. Bunlarda meslektaşlarım ve gönüllüler. Komutanımız nerede? Bana durum raporu verin.”, diye emreder Largo.
“Komutan Kenny öldü, efendim. Ölmeden önce bize her ne olursa olsun bu noktayı korumanızı emretmişti. Durum bu.”, diye özetler askerlerden biri.
“Prens Korodin.. Nerede olduğunu biliyor musunuz?”, diye sorar Largo.
Asker omuzlarını silker.
“Emin değilim, efendim. Bizler bu noktayı günlerdir koruyoruz. Kimse vardiya değişimi için gelmedi. Yaralılarımız öldüler ve erzaklarımız da bitmek üzere. Orken’ler günde bir kaç defa bu noktayı yokluyorlar.. Rastgele zamanda. Bu yüzden dinlenme şansımız da fazla olmadı.”, der muhafız bitkin ve umutsuz bir sesle. “Genç prensimiz hala hayatta olduğunu umuyoruz. Şayet öyle ise, onu Birinci Lord Kaladin’in odasında götürmüşlerdir çünkü—”
“—Savunma protokolü bu ve orası en iyi müdafaa edilebilir nokta.”, diye bitirir Ajan Largo. “Verdiğiniz bilgilerden dolayı teşekkür ederim, asker. Yolumuz üzerinde bulabilirsek sizin yer ve durumunuzu ilgili birilerine bildireceğiz.”
“Şehrin.. tamamen düştüğüne dair rivayetler var. Bu doğru mu? Bir umut var mı, efendim?”, diye sorar asker.
“Umut her zaman vardır, asker.”, diye cevap verir Largo düz bir ifadeyle. “Bu noktayı korumaya devam edin zira geri döndüğümüzde bu barikatın güvenli ve ayakta duruyor olmasına ihtiyacımız olacak.”
✱ ✱ ✱
Neden onlara doğruyu söylemedin?”, diye sorar Lilly Venom sessizce, barikatı ve saray muhafızlarını geride bıraktıklarında.
Largo hemen cevap vermez. Mebus Orken şamanının tepelerine bıraktığı ‘Ateş İnmesi’nden sonra olağan dışı bir sessizliğe bürünmüştür.
‘Hayır.’, diye düşünür Lilly. ‘Ateş İnmesi’nden sonra değil, adamlarını kaybettikten sonra.’
Açıkçası, hayatı boyunca tek başına ve yalnız çalışmış.. ve yaşamış olan kesici kız başkalarının hayatlarını pek önemsememiş, kayıplarının ağırlığını hissetmesi de kolay kavrayabileceği bir şey değildir. Özellikle de bütün ‘başkalarının’ potansiyel birer hedef yada onu öldürmek isteyebilecek kanun adamı yada kelle avcısı olabileceklerini düşündüğünde.
“Onların doğrulara ihtiyacı yok, Lilly hanım. Onların ihtiyacı olan şey ‘umut’. Bu şehir.. ve bu saraydaki herkes ölecek. Onların hayatta kalmalarını çok isterdim ama buna yetecek ne gücümüz, ne de zamanımız var.. Bu da onlara sadece iki seçenek bırakıyor. Ya onursuzca kaçarak ölecekler, ya da onurlarıyla savaşarak. Bu bizim için küçük bir avuntu belki. Ama onlar için değil zira onlar için bu hayatta yapacakları son şey olacak; onurlarıyla ve savaşarak ölmek. Bir askerden daha fazlasını isteyemezsin.”
“Seni üzen nedir peki?”, diye sorar Lilly Venom.
“Onların hayatlarını en yüksek fiyata vermelerini sağlamak.. Bu da benim görevim, Lilly hanım. Ve biz, ARİS olarak başarısız olduk. Düşmanın oralarda bir yerlerde olduğunu biliyorduk, ama delilimiz yoktu. Hasmımız ne kadar delil var idiyse, biz onları bulamadan yok etmeyi başardı —ki bu bile başlı başına bizim için bir delil teşkil etmeliydi. Ama kodamanlar bunu da kabul etmediler ve Arashkan ordusunun şehre getirilmesine izin vermediler. Ve sonuç itibariyle de Arashkan düştü, ordusu da buradan iki gün mesafede, kendi karargahında ablukada sıkışıp kaldı.. Otuz küsur bin asker gün be gün eritilerek öldürülecekler.. boşu boşuna.”, diye acı ve nefretle söylenir Largo.
“Ajan Largo..”, diye sessizce yaklaşır Darly Dor önden. Genç, yakışıklı hırsız olağan durmaya çalışmaktadır ancak yüzünde kasılmış bir ifade vardır ve iki eli de silahlarının kabzasındadır.
“İleride oldukça ciddi çatışmalar olmuş. Duvarlar yıkılmış ve yanmış. Her yerde kan ve cesetler var. Lilly ve ben önden gidip güvenli bir geçiş ararsak daha iyi olur gibime geliyor. Siz burada sessizce bekleyin. Bir saate kadar geri dönmez isek bilin ki ifşa olunduk ve sizlerde ne yapmak istiyorsanız yaparsınız artık.”
Largo kaşlarını çatar ve genç hırsıza bakar. Sonra benzer bir ifadeyle sorumsuz hırsızı kesen Lilly Venom’u süzer.
“Neler oluyor, Efendi Darlius?”, diye sorar.
Darly bir omzunu silker.
“Çok fazla kan ve ceset var. Karşılıklı sağlam büyüler atmışlar gibi.. Kan.. hele bu kadarı, benim olayım değil. Ve bir parçası olmak gibi bir niyetim de yok. Sizler çok gürültülü yürüyorsunuz. Hepimiz topluca gidersek cesetlere yenilerini eklemiş oluruz.. Lilly? Geliyor musun?”
Lilly Venom, Largo’ya beklemelerini söyleyen bir el hareketi yapar ve Darly’nin peşinden gider. İkisiyle grup arası yeterince açıldığında ise durur ve kendi elleri de bıçaklarının kabzasında olduğu halde genç hırsıza döner.
“Neler oluyor, Darlius? Ceset gördüğünde midesi kalkacak naif tiplerden değilsin.”
“Aaa.. Ben gerçekten naif bir ‘tip’im..”, diye zorlama bir sırıtışla cevap verir Darly. “Ama haklısın, sevgili Lilly, ceset gördüğümde midenin kalkacağı kadar değil.”
Lilly Venom derin, esef dolu bir nefes verir. Bu.. yılışık şey, yaptığı işte çok iyi olduğu bellidir. Ancak bir türlü susmaması ve lafı uzatıp durması, kendisi gibi pragmatik bir Drashan kızı için çekilmez bir huydur.. ve ona karşı hiç olmazsa asgari seviyede bir saygı duymasını da imkansız hale getirmektedir. Kız, ağabeyi Aager’in bu adama neden bu kadar uyuz olduğunu bir anda çok daha iyi anlayıverir, zira o da lafın uzatılmasından hiç haz etmez. Lilly Venom için laf uzun olacaksa, ya kullanılan her ifade özlü ve farklı bir bilgi içermelidir, yada sonunda mutlaka biri kanamalıdır!
Genç hırsız ilgili mesajı almış gibi, bir anda ciddileşir.
“Sanırım ‘paranı’ kazanma vaktin geldi, sevgili Lilly..”
✱ ✱ ✱
Ne düşünüyorsun?”, diye sorar yakışıklı adam sessizce, ve bir yandan yıkılmış duvarın arkasında kendisi gibi sinmiş, yumuşak çizmelerine kadar dökülen koyu kahve deri pardösülü kıza, bir yandan da duvarın öbür yanında, neredeyse dört yüz yarda ilerde, kara cübbeler içerisindeki bir adamla tartışan, kızı kadar boylu kadına bakar; High Lady Angrellen Sunsear’e..
Darly “Darlius” Dor, kendisini bile şaşırtacak bir sükunete sahiptir nedense. Halbuki yıllardır görmeyi.. Hayır. Öldürmeyi beklediği kadın, iyi bir okçu mesafesindedir.
Genç hırsız ister istemez geçirir aklından.
“Laila Wolvesbane’in burada olmasını ne kadar isterdim şimdi..”
“Sence mümkün mü? Yoksa bekleyelim mi?”, diye devam eder Philius Silveroak ve Rimel Auburn’un oğlu, yanındaki kızdan herhangi bir cevap alamayınca.
“Sana hiç çok konuştuğunu söyleyen oldu mu, Darlius?”, diye sessiz bir tiksintiyle sorar Lilly Venom.
“Müteaddit defa…”, der Darly Dor sırıtarak.
“Bunu söyleyenlerin seni övmek için söylemediklerinin farkındasın, değil mi?”, diye ekşi bir suratla tıslar Venom.
“Etrafımdakilerin hakkımda söyledikleri yada düşündüklerine göre davranmış olsaydım, sanıyorum bulunduğum yerde olmazdım, sevgili Lilly.”, der Darly çok hafif alınmış bir sesle.
“Bulunduğun yer..”, diye burnundan solur Lilly Venom. “..yıkılmış, harabeye dönmüş ve yanan bir şehir!”
“Doğru. Ama ve en nihayetinde ben, yaşadığım şeylerin sadece bir kümülatif sonucuyum.. Aslına bakılırsa sen de öylesin, sevgili—”
“—Bana ‘sevgili’ diye hitap etmemeni tercih ederim, Darlius. Bu sana tek uyarım olacak.”, der Lilly Venom, yakışıklı half-elf’in lafını keserek.. “Ben senin yada bir başkasının ‘sevgilisi’ değilim.”
“Bugün biraz sinirli gibisin. High Spires’da seni güldürmeyi başarmıştım halbuki. Şehir ilk saldırıya uğradığında ve sizler surlardan kaçarken, benim gelip seni bulmamdan ötürü de için rahatlamış gibi bir halin vardı.. Ne değişti?”
“Beni bulduğunda sevinmiştim çünkü müteşekkirdim. Buna hakaret ederek karşılık vermemi beklemiyordun herhalde. Babanın evinde gülmemin sebebi ise, senin komik olman değil, kendini düşürdüğün ahmak durumdan dolayı idi.”, der Lilly Venom asabice.
“Bu iki durum da, neyin değiştiğini anlatmıyor bana.”, der Darly, önündeki kara cübbeli adamla tartışmaya devam eden High Lady Angrellen’i süzerken. “Ben aramızda profesyonelce bir samimiyetin olmasını tercih ederim.”
“Ben ölülerle samimiyet kurmam.”, diye keskin bir sesle cevap verir kiralık katil kız.
“Evet. Bir gün öleceğim. Muhtemelen yakın bir tarihte. Bunu anneme de, babama da söyledim. Yapmayı düşündüğüm şeyle beraber.. Ama şu anda hala hayattayım.”
“Sen ölümünü kendi kafanda tasarlamış bir ahmaksın. Ve buna da kitlemmişsin. Seninle samimiyet kurmakta herhangi akıllıca bir yan görmüyorum. Bu sadece yapacağımız işi zorlaştıracaktır.”, der Lilly Venom.
Darly Dor bir omzunu silker.
“Hmmpph.. O açıdan bakıldığında, haklısın.. sanırım.. Kara cübbeli adamı tanıyorum. Şahsen yada ismen değil ama daha önce gördüm onu.. bi sefer.”
“Yüzü görünmüyor.”, der Lilly Venom hafif kaşlarını çatarak.
“Dediğim gibi. Daha önce bir defa gördüm kendisini. O zaman da yüzünü görmemiştim. Ama cübbesinden tanıdım adamı. Benimle beraber, çaldığımız bir şeyin teslimatı için bekliyorduk ve teslimatı almaya bu cübbeli gelmişti. Bir anda aramızda peyda oldu ve diğer ikisini yıldırımlarla yakıp kömüre çevirdi —ki buna çok da üzülmedim açıkçası. İkisi de aptaldı ve ikisi de birer kesiciydi..”
“Sen neden hala hayattasın, peki?”, diye sorar kız, cübbeli adama kendisi de dikkatlice bakarak.
Darly tekrar bir omzunu silker.
“Ben sıranın bana gelmesinde bir fayda görmedim ve kaçtım.”
Lilly Venom ‘hıh’lar.
“Burası uygun değil. Çok istediğini biliyorum. Ama şimdi şansımızı denersek, bu sadece başarısızlığımız için kötü bir bahane olmuş olur, o kadar. Ve açıkçası, ne seni, nede Lady Angrellen’i, kendimi ahmakça bir şekilde feda edecek kadar sevmiyorum.”, der Lilly Venom, taş gibi bir ifadeyle.
“Alındım.”, der Darly yine sırıtarak. “Ama onun burada ne işi olduğunu merak etmiyor değilim. Şirret kızına, Prensese ve o şapşal Udoorin’in söylediklerine bakılırsa, onu en son Bari Na-ammen sarayında, Ri Grandaleren ile çatışırken görmüşler. O burada olduğuna göre, sanırım çatışmayı kimin kazandığı da belli olmuş oldu. Grandaleren’i pek sevmezdim. Ama Prensesimin babasıydı. Sevgili Alor’Nadien ne bunu duyduğunda yıkılacak.”
“Seni anlamakta zorluk çekiyorum.”, der Lilly Venom. “Sen umarsız, sorumsuz ve yılışık herifin tekisin. Ama iş prensese gelince o çiroz şeye hayranlık üstü bir saygı gösteriyorsun. Hakkını vermeliyim. Kız gerçekten güzel, zarif, alımlı, ağırbaşlı, zevkli, içten ve türünün nadir örneklerinden biri. Ama beni şaşırtan, senin ona gösterdiğin saygı, onun görünür güzelliği dışındaki her şey.”
Gerçekte Lilly, neredeyse hiç tanımadığı prensese, küçük Inshala dolayısıyla olmuş olsa da, onun giyinmesi için seçip gönderttiği elbiseden dolayı teşekkür etmesi gerektiğini düşünür. En nihayetinde, hayatında asla yapmadığı bir şeyi yapmış ve pardösüsü gibi koyu kahve deri pantolonu yerine, şu anda bile o elbise vardır üstünde..
Lilly, abisi Aager gibi pratik ve pragmatik biridir. Evet, belki daha huysuz —çok daha huysuz— bir mizaca sahiptir ama elbise, ayakkabı, saç ve tırnak bakımı ve makyaj gibi kızsal lükslere de hayatında yer vermemiştir.
Prense Lorna’nın gönderdiği bu elbiseye kadar.
Elbise rahattır. Fevkalade hafiftir. Etekli olmasına rağmen yan yırtmaçları dolayısıyla hareken kabiliyeti kısıtlamamaktadır, kir göstermediği gibi, gerçekte kir de tutmaması gibi hayret verici bir özelliği de mevcuttur ve korsesi de.. her şeyin yerli yerinde durmasını sağladığı gibi, zariftir işte!
Tıpkı elbisenin tamamı gibi..
Darly kendisine sorulan soruya bir süre cevap vermez ve cübbeli adama kızmaya başladığı açıkça görünen High Lady Angrellen’i kesmeye devam eder. Neden sonra kısık bir sesle cevap verir.
“Prenses Alor’Nadien ne Feymist.. Benim kulvarımın çok, ama çok dışında bir hanımefendi. Onun görünüşünün, zarafetinin, inceliğinin, anlayışının ve samimiyetinin hastasıyım. Ama bunlar sadece benim, ve benim gibi kendisini tanıma şerefine nail olmuş herkesin hissettiği şeyler. Bunlar, o salak Udoorin’in ne kadar şanslı olduğunun asla farkında olamayacağı şeyler.. O hödüğü kıskanabileceğimi aklımın ucundan bile geçirmezdim. Ama Prenses aynı zamanda High Woods’un seçilmiş ‘kalbi’..”
“Seçilmiş nesi?”, diye hayretle sorar Lilly Venom.
“Seçilmiş ‘kalbi’.. Yanlış anlamamaya çalış Lilly ama bu mefhum, insanların anlayabileceği bir şey değil. Bu.. kadim bir his.. Sanıyorum bende elf kanı olmuş olmasaydı, bende algılayamazdım.”, diye açıklamaya çalışır Darly.
“Hala hiçbir şey anlamış değilim.”, diye başını sallar kız.
“Dediğim gibi. Yanlış anlamamaya çalış ama sen bunu anlayamazsın. Abin, Aager.. O da anlamamıştı. Sadece kategorik olarak ‘Bilinmeyen, ama var olan bir şey.’, diye kafasında tanımlamış olabileceğini düşünebiliyorum.. Onu biraz olsun tanıdıysam, sanırım öyle yapmıştır. Grupta sadece İzci Onbaşı Laila’nın hissedebilmiş olabileceğini düşünüyorum bunu —tıpkı benim gibi. Ve.. ironik bir şekilde de, Anglenna. Ama o bunun ne olduğunu TAM olarak anladı çünkü kendisi hem bir high elf, hem de High Woods’da doğup büyüme birisi..”
“Bu.. o sırık boylu kız hakkında kötü olmayan söylediğin ilk ve tek şey.”, diye not eder Lilly.
Darly omzunu tekrar silker.
“Beni yanlış anlama, Lilly. O kadından ne kadar nefret ettiğimi sana tarif bile edemem. Ama kendisine saygı gösterebileceğim kadar değişmeyi de başardı. Belki bir gün ondan nefret etmeye dahi bilebilirim.. O güne kadar yaşarsam..”
Lilly’den “Huh!”, diye bir ses çıkar ve bu haliyle abisine ne denli benzerlik gösterdiği hayret vericidir.
“Gidelim. Ajan Largo nereye kaybolduğumuzu merak ederse gelir ve Angrellen’i görür.. ve ahmakça bir kahramanlığa kalkışmaya kalkar.”
“Kalkışsın. Bu bizim lehimize işlemiş olmaz mı?”, diye sorar Darly.
Lilly Venom, bir salağa bakar gibi genç hırsıza bakar.
“Senin gerçekten ne kadar aptal olabileceğine bir türlü karar veremiyorum Darlius.”, der burnundan soluyarak.
“Niye yaa?”, diye alınmış bir sesle sorar Darly.
“Anglenna şu anda o kara cübbeli adamla tartışıyor. Ama ortak bir düşmana karşı birleşmeseler bile, en azından aynı istikamete doğru hiç de hoşumuza gitmeyecek büyüler yapacaklardır. BİZİM İSTİKAMETİMİZE DOĞRU!.. Ama farz edelim ki bir yanlışlık oldu ve Largo o şirret kadını alt etmeyi başardı. Bunun sonucunda ya onu esir alıp sorgulamak, sonrasında da bir savaş suçlusu olarak günü geldiğinde adalet karşısına çıkarmak için bir yerlere tıkacaktır —ki o kadını zapt edebilecek bir hapishanenin olduğunu düşünemiyorum bile— yada onu öldürecektir. İlki olması halinde, senin ona dokunmanı bırak, yanına bile yaklaşmana izin vermeyecektir. Diğer ihtimalde de sen intikamını alamamış olacaksın, ben de ‘paramı’..”
Darly “Darlius” Dor kaşlarını çatar ve nefretle yüzü kararır.
Hayır..
Para onun için önemini kaybedeli çok uzun bir zaman olmuştur. Hayatında önemini kaybetmemiş olan iki şey vardır sadece ve biri çoktan ölmüştür. Diğeri ise ‘intikamdır’..
Genç, yakışıklı hırsız yanan gözlerle yanında sinmiş duran kıza, Lilly Venom’un cesur bir kalemle çizilmişçesine keskin hatlı yüzüne bakar.
Sonra sessizce hırlar.
“Gidelim..”
✱ ✱ ✱
Orken’ler ve büyücüler..”, diye rapor verir Darly Dor geri döndüklerinde. “Çok Orken ve çok büyücü.. Oradan fark edilmeden geçme ihtimalimiz yok. Dahası, sanıyorum yeni bir saldırı için hazırlanıyorlar. Tahminim, Orken’leri önden sürecekler, büyücülerde arkadan ateş toplarıyla saldıracaklar. Aralarında Orken şamanlardan da var..”
Largo, bir yandan genç hırsızın raporunu dinlerken bir yandan da sessiz kalmayı tercih eden Lilly Venom’u süzer. Ajan, yılların verdiği keskin algılara ve kişi ve mizaç analiz kapasitesine sahiptir ve bu kapasitesi ona Darly Dor’un ‘çok konuştuğunda’ bir şeyleri ört bas etmek için bunu yaptığını, Lilly Venom’un ise susmayı tercih ettiğinde, söylemek istemediği şeyleri, söylemek zorunda kalmak istemediğini ona ‘söylemektedir’ —ve bu ona ilginç gelir. İlginç gelen kısmı Darly Dor değildir. Kızın, yalan söylemekten hoşlanmayışı da değildir. Yalan söyleme işini, ona, Largo’ya karşı yapmak istemeyişidir..
‘Benim saklayacak bir şeyim olsa, ben bana yalan söylerdim.. Yada lafı bu sorumsuz çocuğun yaptığı gibi dikkatleri başka bir şeye çekmeye çalışırdım.’, diye geçirir içinden.
“Özel diplomat koridorlarını kullanalım o zaman. Pek nadiren kullanılırlar, dolayısıyla düşman o koridorlardan haberdar olmaya bilir.. Bu taraftan..”, der sesli bir şekilde ve grubu başka bir istikamete yönlendirir. Yaklaşık yarım saat süren sessiz ve temkinli bir ilerlemeden sonra Largo yarı yırtılmış, yarı yanmış bir duvar halısını kenara çeker ve duvar taşlarından birisini sert bir şekilde iter ve halının arkasında dar bir geçit belirir.
“Efendi Darlius. Siz önden gidin. Ben ve Lilly hanım arkadan geleceğiz ve kapıyı kapatacağız. Bir şeyle karşılaşmanız halinde geri gelin ve bizi bilgilendirin lütfen. Babanız, Efendi Philius’a cesedinizi götürmek istemiyorum. Eminim bu onun kalbini kırardı.”
Darly ‘fırk’lar ve sessizce önden gider, kısa bir süre sonra da gözden kaybolur.
“Onu başından savmak için bu kadar ince çaba göstermenize gerek yok, Ajan Largo.. Nezaketle, ‘Git başımdan.’, derseniz de eminim hiç alınmadan gider. Kendileri biraz yüzsüz biridir.”, diye söylenir Lilly Venom.
“Ona olmasa da, babasına saygım var, Lilly hanım. Ve hayatta öğrendiğim bir şey varsa, o da gerçekte kimsenin tamamen umarsız olmadıklarıdır. Özellikle de kendilerine yapılan saygısızlıklara karşı. Bunlar azar azar birikir ve beklenmedik zamanlarda da patlar. Şu an, kişisel krizler için uygun biz an değil.”
“Bu yüzden mi bana devamlı Lilly ‘hanım’ demekte ısrar ediyorsunuz?”, diye kırık bir ifadeyle gülümser Lilly Venom.
“Aklı başında kimse size saygısızlık etmez, Lilly hanım.”, diye cevap verir Ajan Largo. “Ama gerçek sebebim bu değil.”
“Nedir gerçek sebebiniz?”, diye sorar kız.
“Bunu burada açıklamamayı tercih ederim. Bununla beraber, duruşunuz, ciddiyetiniz, benim gibi lakaytlığa ve sorumsuzluğa gösterdiğiniz…”
“..Tiksinti?”
“..tiksinti ve lafı dolamadan ifadelendirmeniz.. bende belirgin bir hayranlık uyandırmadı değil.”, der samimi bir ciddiyetle Largo, sonra da ekler; “Kapasiteniz olmasına rağmen de yalan söylemek istemeyişiniz..”
Lilly Venom kaşlarını çatar.
“En önemlisini, en sona saklamanız da benim dikkatimden kaçmış değil, Ajan Largo.”, diye hafif kızmış bir şekilde söylenir kız.
“Aaa.. bu en önemlisi değildi. Ama dediğim gibi. Bunu burada, şimdi konuşmamayı tercih ederim.”, der Largo sakince.
“Darly Dor kendisinin ‘yem’ olması koşuluyla, beni bir kontrat için kiraladı. Merak ettiğiniz şey bu ise söyleyebilirim. Bu kadar zorlanmanıza gerek yok. Kendince lafı dolamasının sebebi ise, kontratta adı geçen şahsı, ‘kontrol’ etmek için gittiğimiz yerde, ve Orken’lerin ortasında, bir başkasıyla tartışırken gördük. Kendisine kontratın gerçekleşebilmesi için yer, ortam ve zamanın uygun olmadığını söyledim, çünkü kontrattaki kişi söz konusu olduğunda Darly doğru düşünemiyor. Aptal gibi ikimizi de öldürtecekti.”, diye didaktik bir şekilde anlatır Lilly Venom.
“Bunları neden bana söylüyorsun?”, diye sorar adam.
Lilly bir omzunu silker ve ona gülümser.
“Çünkü kontrat çoktan geride kaldı ve siz de artık geri gidip ona bir şey yapamazsınız.. Öldürmeye kalkmak, tevkif etmeye çalışmak, kahramanca hayatınızı vermek, gibi..”
Kaşlarını çatma sırası Largo’ya geçmiş gibidir.
“Neden böyle bir şey yapayım ki? Buraya gelme sebebimiz fevkalade önemli. Yan eğlencelere vakit ayıramayacak kadar önemli..”
“Kontratımın, High Woods ve Bari Na-ammen High Lady’si, Angrellen Sunsear için olduğunu bilseniz dahi mi?”, diye cevap verir Lilly Venom, daha da gülümseyerek.
Largo olduğu yerde durur..
..ve kısılmış, haşin gözlerle kıza bakar.
“Bu.. bu bilgiyi benden saklamaya hakkınız yoktu, Lilly hanım.”, diye hararetle fısıldar.
“Bu bilgiyi sizinle o zaman paylaşmış olsaydım, tam olarak ne yapardınız? Onu şahsen öldürmeye çalışmanız, tevkif etmeye kalkmanız.. yada kahramanca ölmeniz dışında..”, diye sorar Lilly Venom ama gülümsemesi gitmiş, yerini, en az kendisine yöneltilen kadar haşin ifadeye bırakır.
“Bu kararı vermek size düşmezdi.”, diye hırlar Largo.
Kız sessizce adama bakar.
“Size herhangi bir şey söyleme zorunluğum yok, Ajan Largo. Siz bir kanun adamısınız.. teknik olarak. Ben ise kanun dışı bir kızım. Hangi hesabınızda size ve sizin ‘kurallarınıza’ ayak uydurmam gerektiği sonucuna vardınız? Burada bulunmam bile sadece bir nezaket meselesi. Size gizli tüneli tarif edip, High Spires’da sıcak çayımı yudumlayıp, kremalı çilek pastamdan yiyor olabilirdim. Konsolosluğu terk edecekleri için mutfağı ve kilerlerinde ne varsa hepsini mültecilere açtılar. İnanın, elf yapımı bir kremalı çilekli pasta gibisi yoktur.”
Ajan Largo burnundan solur.
“Neden şimdi söyledin bunu peki?”, diye sorar kıza.
Kız yine bir omzunu silker.
“Orken orduları tarafından yok edilmiş Bari Na-ammen’in bir high lady’sinin burada, sizin şehrinize saldırmış aynı orduların ortasında ve sizin birinci lordunuzun sarayında görüldüğü bilgisinin sizin ilginizi çekeceğini düşündüğüm için, olabilir mi? Yada belki bir başka sebepten dolayı?”
“Hangi başka sebepten dolayı?”
“O kadarını da sizin düşünmenizi tercih ederim, Ajan Largo.. Doğru sonuca varamayacak kadar aptal olmadığınızı umuyorum. Lütfen bana o kadar aptal olmadığınızı söyleyin..”, diye tekrar gülümseyerek cevap verir Lilly Venom, ve adımlarını hızlandırarak gönüllü muhafızların arasından geçer, ve kısa bir zaman sonra, o da gözden kaybolur.
✱ ✱ ✱
Elmanın yarısı nerede?”, diye keskin bir sesle tıslar Ajan Largo, kalın, oyma çift kapının arkasına. Çift kapı, üzerindeki muhteşem bir zarafetle işlenmiş çiçekler, yapraklar, dikenli sarmaşıklar ve ‘uçuşan’ orman perileriyle kaplıdır ve elf el işçiliğinin de nadir örneklerinden birisini sergilemektedir. Pek azının bildiği bir şey ise, gerçekte kapı sadece elf işçiliği barındırmamaktadır. Kapı, plaka halinde içine yerleştirilmiş mitral çeliği ile de desteklenmiştir. Ajan Largo bu kapıyı içeridekilerin rızası olmadan kırabileceklerini düşünmez.
“Elmanın yarısını ben yedim, hain!”, diye boğuk, alaylı, ve umutsuz bir ses gelir kapının ardından.
“Lanet olsun.”, diye mırıldanır Largo.
Yan taraftan Darly ‘fırk’lar.
Lilly Venom ise kaşlarını çatmakla yetinir.
“Ben Kıdemli ARİS Ajanı Largo. Arashkan Kimlik Numaram: 767-513-8814! Prens Korodin’i güvenliğe, şehirden çıkarmaya geldik. Açın şu kapıyı.”, diye burnundan soluyarak seslenir içeriye.
“Benim numaram da; 777-İYİ-VAKİT-İÇİN-ARAYIN!”, der içerden gelen boğuk ses.
Darly gülmeye başlar.
Lilly Venom ‘fırk’lar.
“Harika!”, diye ellerini hayaya kaldırır Largo, sinirden çatlamak üzere.
“Hiç olmazsa saray soytarısını bulmuş olduk!”, diye mırıldanır Lilly gülümseyerek.
“Largo amca?”, diye tiz bir ses gelir içeriden.
“Korodin? Sen misin?”, diye bir anda omzundan büyük bir yük kalkmış gibi sırıtır Largo.
“Evet, Largo amca. Neler oluyor? Şehir saldırı altındaymış. Kaladin amcam, Haradith abi ile Ariles ve Ylara ablalarım neredeler? Kimse bana bir şey söylemiyor. Beni amcama ait olan bu odaya getirdiler ve kapıyı barikatladılar.”
“Sana her şeyi anlatacağım genç Korodin. Şimdi. Yanındaki saray muhafızlarına kapıyı açmalarını emredersen buradan gidebiliriz.”, der Largo, sonra da fena bozulmuş bir şekilde fısıldar. “Lanet olsun. Kimse çocuğa amcasının ve kuzenlerinin öldürüldüklerini söylememiş..”
İçeriden bazı boğuk konuşmalar duyulur. Ancak sonunda kapının ardından ağır bir şeylerin çekildiğine dair gürültüler gelir ve kapı açılır.
“Hanginiz Largo?”, der yaşlı bir ses ve bir zamanlar belki uzun boylu ve açık kahve saçlı, şimdiyse sıska, bükülmüş ve saçları aklaşmış, sesi kadar kendisi de yaşlı bir kadın peyda olur.
“Largo benim, Lady Ferrara.”, der Ajan Largo sakince.
“Beni tanıyorsun.”, der yaşlı kadın.
“Evet, efendim. Ancak yüz yüze hiç tanıştırılmadık. Geçmişte iki defa sizin gizli korumalığınız görevinde bulundum. Bundan sekil yıl önce Büyük Arashkan Şenliklerinde ve ondan önce de Arashkan Arenası protestosuna katıldığınızda —yaklaşık otuz yıl önce..”, diye açıklar nazikçe Largo.
Yaşlı kadın önünde duran adamı uzun bir süre süzer, sonra da yanındakileri tetkik eder.
“Prensi nereye götüreceksiniz?”, diye sorar Lady Ferrara.
“Kendilerini önce sarayın en altına, unutulmuş bir kilere, oradan gizli bir tünel vasıtasıyla Heaven Parkının, Büyük Arashkan Kütüphanesi tarafına, oradan da şehirde güvenli kalan tek yere, High Spires’a götüreceğiz. İskelede gemiler hazırda bekliyor. Prensi High Spires elf’leriyle birlikte o gemilere bindireceğiz ve şehirden ayrılacağız. Nihai hedefimizi söylememeyi tercih ederim, efendim.. Şimdilik.”, diye sakil bir şekilde anlatır Largo.
“Korodin seni tanıdığını söylüyor.”, der yaşlı kadın.
“Evet. Birinci Lordu bir kaç defa şahsen ziyaret etmişliğim oldu. O ziyaretler esnasında kendileriyle tanışma fırsatını yakaladım. Beraber oturup ‘Gezgin Ozan Blom Bundlebim Hobim ve Hayret Verici Maceraları’nı okumuştuk.. Bir seferinde de Lordum Kaladin, okçular turnuvasını seyretmesi için onu bana emanet etmişti. Beraber güzel zaman geçirmiştik.”, der Largo çok hafif gülümseyerek.
“Öyle olsun bakalım.”, der yaşlı kadın. Sonra arkasını dönmeden içeri seslenir. “Prensi getirin. Soralım bakalım beyefendiyi tanıyor muymuş?”
‘Prens’, sevinçle kapıdan fırlar ve Largo’ya sarılır.
Yaşlı kadın kaşlarını çatar, ama gülümsemesine de mani olamaz.
“Sanırım bu sorumuzun cevabını vermiş oluyor. Ne zaman gideceksiniz, Efendi Largo?”, diye sorar yaşlı kadın, küçük prense sarılmış adama.
“Hemen. Orken’ler yeni bir saldırı için toplandılar. Ve bu sefer büyücülerini de getirdiler.”, der Largo ciddi bir sesle.
“O zaman prens sana emanet, Efendi Largo. Onu hayatınla koru.”, diye emreder Lady Ferrara.
“Siz gelmeyecek misiniz, Lady’im?”, diye hayretle sorar Ajan Largo, yaşlı kadına bakarak. Yaşlı kadına, ve odada sessizce bekleyen bir düzine kadar taş suratlı saray muhafızına bakarak..
“Hayır. Saraya gelmelerinin tek bir sebebi var, o da kök, dal ve budak.. ailenin tamamını ortadan kaldırmak için, zira başsız bir halkın geleceği de olmaz, gideceği yeri de.. Size vakit kazandırmak için bizler tekrar kapıyı barikatlayacağız ve içeri girdiklerinde de onlarla sonuna kadar çarpışacağız.”, der yaşlı kadın sakince.
Largo kadına hayretle bakar.
“Burası benim evim, Efendi Largo. Evimi bir avuç çapulcuya bırakmak gibi bir niyetim yok. Ve bir hanımefendi evinin sadakatini temsil eder.”, diye ışıl ışıl gözlerle cevap verir yaşlı kadın.
“Prens Korodin.”, der çocuğa bakarak.
Küçük Korodin yaşlı kadına döner ve kadın çocuğa sarılır.
“Largo amcanla gitmen gerekiyor. O ne derse hemen yerine getir, sesini çıkarma ve ağlama. Ama büyüyünce, ve zamanı gelince tekrar bize geri dön, çünkü bu şehir senin.. Beni anlıyor musun?”, diye yaşlı gözlerle sarılır küçük prense.
Korodin hayret verici bir sükunetle bir iki defa burnunu çeker ve o da yaşlı kadına sarılır.
“Gidin. Şimdi..”, diye emreder Lady Ferrara..
..sonra arkasını döner, içeri girer ve oymalı kapıyı arkasından kapatır..
..ve kapının arkasına ağır bir şeylerin yığılma sesleri tekrar duyulur.
✱ ✱ ✱
Tekrar geldiniz! Ve bu sefer yanınızda Prens Korodin de var!”, diye ünler hayretle ilk barikatta karşılaştıkları saray muhafızı.
“Prensi güvenli bir yere götürüyoruz. Sizin de burada durmanız için bir sebep kalmadı, asker. Adamlarınızı toplayın. Bizimle geliyorsunuz..”, der Ajan Largo.
Bunu duyan saray muhafızları birbirlerine bakarlar..
..ama yerlerinden kıpırdamazlar.
“Ne bekliyorsunuz?”, diye hafif burnundan solur Largo.
“Sanırım gelmeyecekler, Ajan Largo.”, diye fısıldar Lilly Venom. “Bunlar bağlılık yenimi etmiş askerler, sanırım.”
“Hayır, hanımefendi.”, der kendileriyle konuşan asker. “Ama bu bina sadece bir saray değil. Bu bina, bu şehri, halkını, kültürünü, hayatını ve onurunu temsil eden son kale. Ve bizlerde bu sarayı koruyan son askerleriz. Sadece ve en sonunda bizler de öldüğümüzde bu şehir gerçekten ölmüş olacak.”
Asker saygıyla küçük Korodin’in önünde bir dizinin üstüne çöker ve ona gülümser.
“Bizleri unutmayın, Prensim. Ve bir gün geri gelip şehrinize tekrar sahip çıkın.”
“Büyüyünce geri geleceğim, efendim. Söz..”, diye mutsuz bir ifadeyle cevap verir küçük Prens Korodin.
Yukarılardan bir yerden büyük bir patlama sesi duyulur ve saray muhafızları sesin geldiği yere dikkat kesilirler.
“Kıdemli Ajan Largo. Prensimiz ve onurumuz size emanet. Şimdi gidin.. ve çabuk olun..”, der asker ve kısa bir emirle barikat tekrar aralanır.
“Adın ne senin, asker?”, diye seslenir küçük Prens.
“İsimsiz..”, der asker, gülerek. “Bizler bu şehir için ölen isimsiz askerleriz.. Elveda Prensim..”
✱ ✱ ✱
En sonunda.”, diye mırıldanır Ajan Largo ve hafif tepinerek çıkar toprak tünelden. Sonra tünele geri uzanır ve küçük Prens Korodin’in elinden tuttuğu gibi tünelden çıkartır. Başta biraz korkmuş olsa da, etrafındaki herkesin ıkınarak sürünmesine nispeten kendisi çömelerek yürüyebiliyor olması küçük prensin eğlenmesine sebep olmuştu. Tünele ilk girdiklerinde göreceli bir şekilde sabah saatlerde olmuş olmasına rağmen, şimdi ise gece çökmüştür. Buna rağmen şehrin bir çok farklı noktasından hala patlama ve çatışma sesleri ve acı dolu çığlıklar duyulmaktadır.
“Evet.”, der bir ses karanlıktan ve yanmış Heaven Parkının kömür olmuş ağaçları arasından. “En sonunda.. Bir ARİS ajanı olarak ‘acele’, ‘ivedilik’ ve ‘dakik’ ifadelerinden bu kadar uzak olmanız biraz utanç verici.. Ama zaten ARİS olarak başarılı olmuş olsaydınız, bu hale hiç düşmüş olmazdınız..”
Largo olduğu yerde durur ve genç prensi arkasına alır.
“Prens..”, der aynı ses. “..onu rica edeyim.. Hepinizin ölmesi gerek miyor. Aslına bakılırsa gerekiyor, ama ayak işleriyle ben ilgilenmiyorum.”
“High Lady Angrellen Sunsear.. Yanlış şehirdesiniz sanki..”, der Largo burnundan soluyarak.
“Ahahaaa.. Bana daha ziyade ‘yanmış şehirdeyim’, gibi geldi.”, der sesin sahibi ve kömür olmuş ağaçların arkasından, uzun, örülmüş, bembeyaz saçları, yay gibi kaşları, olağanüstü güzelliği ve ürkütücü zarafetiyle High Lady Angrellen Sunsear belirir.
“Yanmış kendi şehrin.. kendi ülken yetmedi sanırım. Komşularına ihanet etmeyi, bir davranış bozukluğu olarak kabul edemesem de, yine de anlarım zira sizden daha azını beklemezdim asla. Ama kendi halkınıza nasıl ihanet ettiniz? Sizin yüzünüzden üç gün içerisinde on binlerce elf hayatından oldu.”
“Bu ne şimdi? ‘Son boss’ konuşması mı yapacağız? Peki. Yapalım bakalım.. Muhataplarımın cahilce ölmelerindense, aptallıklarının ne denli büyük olduğunu bilerek ölmelerini hep tercih etmişimdir.”, der High Lady Angrellen gülümseyerek.
“Hayır Angrellen. Sen bir ‘boss’ değilsin. Asla da olmadın. Sen sadece ve her zaman ikinci, her zaman bir başkasının ‘kulu’ oldun..”, diye sırıtarak cevap verir Largo ve yanında gönüllü muhafız ve elf’lerden geriye kalanlar da tünelden çıkmaya başlarlar.
Muhafızlar Angrellen’i görürler ama tanımazlar. Elf’ler ise Ri Grandaleren’in ablasını anında tanırlar ve bir anda yüzlerinde korku belirir.
Ve onların arkasından da Lilly Venom çıkar tünelden.
“Beni kızdırmaya mı çalışıyorsun, Ajan Largo? Buna gerçekten gerek yok. Zira sana kızmamış olsam bile öldürmekten keyif alırdım. Ama senin canın benim değil. ARİS’e katıldığından beri kaç tane düşman edinmiş olduğunu tahmin bile edemezsin. Şimdi.. Çocuğu verecek misin, yoksa hepinizin cesetleri arasından mı toplam gerekiyor onu?”, der High Lady gülümseyerek.
“Sırf merakımdan sormak isterim. Bu gece bizi burada nasıl buldun?”
“Zavallı Lady Ferrara.. Ölürken çok acı çekti. Ama ruhunu çekip aldığımda benden saklayabileceği pek de bir sırrı kalmamış oldu. Bu tünele gelince. Bunun kazılması için yıllar önce Arashkan kesicilerine kimin sponsorluk yaptığını sanıyorsunuz?”, der Angrellen gülerek.
“Kendi halkına değdi mi? Sana ne vaad ettiler, Angrellen? Hangi ödül, sonsuza kadar bir hain olmaya değer?”, diye hırlar Largo.
“Tam da üstüne bastın, genç adam.. SONSUZA KADAR! —bana vaad edilen şey buydu. Ve bir kaç bin ölümlünün hayatı buna değer.”, diye cevap verir Angrellen aynı gülümsemesiyle.
“Hiçbir şey sonsuz değildir, Angrellen.. Senden önce aynı şeye sahip olabileceğini düşünen kaç bin ahmağı ağırladı bu dünya, herhangi bir fikrin var mı?”, diye neredeyse bağırır Largo.
“Evet. Var genç adam.. Senden çok daha iyi bir fikrim var. Ama sanıyorum bu konuşma kendi kökünü kazıdı gibime geliyor. Ben seninle yada adamlarınla ilgilenmiyorum. Bana çocuğu getirmem söylendi, ben de tam olarak bunu yapacağım..”, der High Lady, sonra da sırıtarak ekler. “Ama canlı olup olmaması hususunda kati bir talimat verilmedi..”
“Canın cehenneme, Cadı! Neyin varsa görelim!”, diye hırlar Largo asice.
“‘Neyim varsa görelim..’ Peki o zaman.. Görelim bakalım.. Lilly!”
Ve Largo bir anda irkilir.
Zira ensesinde keskin bir hançerin ucunu hisseder.
“Prensi ben alayım, Ajan Largo.”, diye fısıldar Lilly Venom. “Ve lütfen. Ani hareketlere yada son dakika kahramanlıklarına da kalkışmayalım. Sizden hoşlandım.. Lütfen bu durumu bozacak bir şey yapmayın.”
Ve Lilly Venom, hayretle kalakalmış Largo’nun elini tuttuğu küçük prensi alır..
..ve onunla beraber High Lady Angrellen’e doğru yürümeye başlar.
✱ ✱ ✱
Seni takdir etmemek elde değil, sevgili Lilly..”, diye kedi gibi mırıldanır Angrellen. “Etrafındaki herkesi bir Lir gibi oynadın. Bu iş bittiğinde benimle gelmek istemediğinden emin misin? Seni tahmin edemeyeceğin kadar zengin yapabilirim..”
“Bunu düşüneceğim, Hanımefendi. Ama önce kapatmam gereken bir kaç başka hesabım daha var.” der Lilly Venom donuk bir ifadeyle.
“Nasıl?”, diye hayretle tanıdığını sandığı kıza bakar Largo. “Neden? Seni Efendi Philius tutmuştu..”
Lilly Venom bir omzunu silker.
“En başta Philius’un beni High Lady Angrellen ve kızı Anglenna’yı öldürmem için tutması fikrini —oldukça dolaylı yollardan— Angrellen hanımefendinin ta kendisi önermişti ona ve Philius, olduğu ahmak gibi, bunu fark etmediği gibi, asla da bu gerçeğe ayılamadı. Efendi Philius kendi çapında iyi bir idareci olabilir, ancak ‘büyüklerin’ oyunu için fazla toy. Kendisi beni kiraladığını sanıyordu. Halbuki Angrellen hanımefendi, onun beni kiralaması için çoktan beni kiralamıştı bile. Bu şekilde onun yanına kadar rahatça sokulabildim. Asıl hedef ise önce Prenses Alor’Nadien ne idi. Ondan sonra da sırada Philius’un kendisi ve eşi vardı. Ancak arenada prensesi öldüremedim çünkü karşımıza beklenmedik bir yaratık çıkardılar ve işler bir anda karışıverdi.. Şunu anlamalısın Largo. Ben kimseye ihanet etmedim. Sadece kiralandığım kontratı yerine getiriyorum, o kadar.”
“Bir kontratı yapıyor olman, seni ihanetinden paklamayacak, kesici.. Daha önce sadece kiralık bir katil olarak çok da fazla umursanmıyordun. Prens Korodin’e karşı yaptığın bu eylemle her zaman, ve her yerde aranıyor olacaksın.. Bunu bilmen gerekiyor!”, diye hiddetten kıpkırmızı olmuş bir suratla tıslar Ajan Largo.
Lilly Venom ise buna da omuz silker.
“Bugüne kadar beni bulamadınız. Bugünden sonra da bir daha görmeyeceksiniz —ki bir iki güne Arashkan da zaten kalmamış olacak..”
“HAİN!”, diye küfreder Largo ve belinden hançerini çektiği gibi kıza fırlatır!
Ama kız, bir dansöz gibi kendi merkezinde, trençkotu ve eteklerini yelpaze gibi saçarak döner..
..ve küçük prensi kaptığı gibi kaçar!
Hançer ise High Lady Angrellen’in karnını kıl payı ıskalar.. ve bacağını çizerek arkasındaki ağaca saplanır.
High Lady Angrellen’in gözleri bir anda kararır ve gördüğü herkese —ama herkese saldırır.
İki elinden de uğursuz, turuncu-kızıl yıldırımlar sıçrar ve daha ilk hamlesinde önce Ajan Largo yere yığılır, ardından gönüllü üç muhafız ve elf’lerden de dördü, göğüslerinde koca birer delikle, gıklarını bile çıkarmadan yere yıkılırlar. Kalan son üç elf ise kılıçlarını çekerler ve “BARİ NA-AMMEN!”, diye çığlayarak High Lady’nin üstüne atlarlar.
‘Cadı’ya kılıcıyla vuran ilk elf bir anda acıyla kıvranır ve tamamen donmuş bir şekilde olduğu yerde devrilir. İkincisi ise isabet ettirir ancak kadını sadece kolundan sıyırır. Anglenna anında karşılık verir; lavlı bir ateş, kadının elinden sıçrar ve elf acı bir çığlık atarak yarı kömür olmuş halde can verir. Kalan son elf ise tamamen ıskalar ve bu şekilde de kendi kaderini belirlemiş olur.
High Lady Angrellen tekrar ellerini kaldırır..
..ve bir an olduğu yerde tökezler.
Kadının suratında hayret ifadesi belirir ve ağzından bir oluk kan boşalır ve..
“FELİSHİA FREMİER’İ HATIRLA!”, diye bir tıslama duyar arkasında.
Angrellen arkasını döndüğünde, karşısında elinde kanlı bir hançerle durmuş, daha önce hiç karşılaşmadığı, genç bir half-elf bulur.
“Sen de kimsin, çocuk?”, diye hırlar High Lady.
Genç half-elf ona sadece sırıtır.
“Ben, ‘fili öldüren mızrağım’..”
“Hayır, çocuk. Sen sadece ölüsün!”, der yanan gözlerle Angrellen ve beklenmedik bir çeviklik örneği göstererek uzanır..
..ve genç half-elf’e dokunur.
Darly “Darlius” Dor..
..yüzünde hayret ifadesiyle kaybolur!
✱ ✱ ✱
Cadı.. nerede?”, diye acıyla inler Ajan Largo.
Uzun, ince parmaklar, adamın yüzünü tutmaya devam eder. Largo gözlerini açtığında, Lilly Venom’la burun buruna olduğuna ayılır. “Her uyandığımda seninle böyle mi karşılaşacağım?”, diye hafif ekşi bir suratla doğrulmaya çalışır, ama acıyla tekrar yanmış, kuru toprağa çöker.. “Yanlış anlama.. Nefesin hakkında söylediklerimde tamamen samimiydim, ama bu durumun bir alışkanlık haline gelmesi biraz garip olurdu..”
“Benim de kaç defa sizi ‘öperek’ uyandırmam gerekiyor, Ajan Largo? Halbuki bir kerecik olsun beni yemeğe bile çıkarmadınız. Pek de centilmence sayılmaz..”, diye cevap verir Lilly Venom hafif kırık bir gülümsemeyle.
“Söz.. bu işten sağ salim kurtulursak, sizi bulabildiğim en lüks lokantaya götüreceğim.”, der Largo inleyerek.
“Bu sözünüzü size hatırlatacağım. Bununla beraber, lüks olması gerekmiyor, Ajan Largo. Sessiz, sakin, mum ışığında.. ve loş olması yeterli olur gibime geliyor.”, diye vurgular kız.
“Lütfen hatırlatın. Ama sizin için biraz fazla yaşlı değil miyim?”
Lilly Venom bir omzunu silker.
“Bu konuda benim bir şey söyleme hakkım yok mu? Bunu mu ima etmeye çalışıyorsunuz, Ajan Largo?”, diye tehlikeli bir şekilde gülümser Lilly.
“Var tabi ki. Sadece hatırlatmak istedim.”
“Ben genç ve yakışıklı bir delikanlı aramıyorum, Ajan Largo.. Onlar hiçbir zaman ilgimi çekmediler. Benim aradığım, olgun, aklı başında, lafı uzatmayan, zeki ve mütemadiyen kendisini ispatlama ihtiyacı duymayan birisi. Ve bu vasıflar asla toplu olarak genç erkeklerde olmuyor ne yazık ki.”, diye sakin olmaya çalışan bir sesle cevap verir kız.
“Benim yakışıklı olmadığımı mı ima ediyorsun?”, diye alınmış bir sesle sorar Ajan Largo.
Kız hemen önünde yatan adama bön bön bakar.
“Bütün sıraladıklarım arasından çıkarabildiğiniz tek şey bu mu? Lütfen bana bu kadar aptal olmadığınızı söyleyin, Ajan Largo..”
Largo gülmeye çalışır ama bu sadece daha çok acı çekmesine sebep olur.
“Prens?”, diye sorar en sonunda.
“Burada ve kusmakla meşgul.”, der Lilly Venom ve başıyla adamın göremediği bir yere işaret eder.
“Prens neden kusuyor?”, diye sorar Largo yattığı yerden.
Lilly Venom tekrar bir omzunu silker.
“Onu kaçırabilmem için bir iki yudum ‘Gaz İksiri’ içirmek zorunda kaldım. O iksiri Arenada, Anglenna’yı öldürdükten sonra kaçış stratejimin bir parçası olarak kendime saklıyordum. Nasip küçük prenseymiş. Ama korkarım bu onun midesiyle pek de iyi geçinmedi.”, diye açıklar kız.
“Muhteşem Gökler adına! Sekiz yaşındaki bir çocuğa, hem de prensimize bir ‘Gaz İksiri’ mi içirdin?”, diye inler Largo.
“Gaz iksirlerinin kimseyi öldürdüğü duyulmuş bir vakıa değil, Ajan Largo. Sadece nadir hallerde mide bulantısı ve kusmaya sebep olabiliyor.. bu durumda olduğu gibi..”, der Lilly Venom didaktik bir ifadeyle.
“Cadı? O nerede?”
“Kaçtı. High Lady Angrellen fevkalade tehlikeli ve ölümcül bir büyücüdür. Ancak çok zorunlu kalmadığı sürece her zaman kaçmayı tercih eder.. Hırslı ve kindar olduğu kadar özde korkak bir kişiliğe sahiptir.. bu durumda olduğu gibi.. Angrellen bir çatışmaya girmeden önce her zaman elinde hazır en az bir kaçış planıyla gelir. Ve onun kaçışına engel olamadığınız sürece de onu yenemezsiniz.”, diye cevap verir kız aynı ses tonuyla.
“Senin için söylediğim şeylerden dolayı özür dilerim, Lilly hanım, ama sanırım gerekliydi.”, der Largo.
Lilly Venom’un tek kaşı kalkar.
“Huh.”, diye ünler. “Kimse benden özür dilemez, Ajan Largo..”
“Largo. Sadece Largo yeterli. Her defasında ‘Ajan’, demenize gerek yok.”, der Largo.
“Aaaa.. Hayır, Ajan Largo. Söz verdiğiniz yemeğe kadar Ajan olarak kalacaksınız.”, diye muzırca gülümser Lilly Venom. “Yemekten ve muhabbetinizden hoşlanırsam, düşünürüz.”
Ajan Largo gözlerini kapatır ve inler.
“Sadece üçümüz mü kaldık?”, diye sessizce sorar neden sonra.
“Sadece üçümüz ve gönüllü elf’lerden bir tanesi kaldık..”, diye kısmen onaylar Lilly Venom benzer bir sessizlikle.
“Darlius?”
“Bilmiyorum. Angrellen ona bir büyü yaptı ve ikisi de bir anda kayboluverdiler.. Aynı yere mi gittiler yoksa farklı yerlere mi bilmiyorum ve hangisinin daha kötü olabileceğini ise düşünmek bile istemiyorum..”
“Shit!”, diye küfreder Largo.
“Çok ayıp, Ajan Largo. Ama isabetli.”
“Babasına ne diyeceğim ben şimdi?”, diye inler Largo.
“İki doğrudan birisini; öcünü almak ve onurunu geri kazanmak için cesurca savaştığını.. yada her zamanki gibi fevri, sorumsuz, plansız ve düşüncesizce davrandığını.. Onunla bir anlaşma yapmıştık. Anlaşmaya göre o ‘yem’ olacaktı ben de ‘asıl’.. Ama o plana uymadı ve bunun sonucunda da sadece yem oldu..”, der Lilly Venom sessiz bir hiddetle.
Ajan Largo gözlerini açar ve yanı başında eğilmiş, kendisini seyreden kıza sessizce fısıldar.
“Angrellen seni ve ona olan ihanetini asla affetmeyecektir.”
Lilly yine bir omzunu silker.
“O kaltağın benden önce halletmesi gereken çok daha önemli işleri var. Dahası, bu işte benim hiç bir ihanetim olmadı bile. Her ne kadar o öyle düşünse de. O, Philius’un beni kiralaması için beni kiralarken, gerçekte senin beni ondan bile önce kiralayarak aynı numarayı ona çekmiş olman oldukça zekice idi.”
“Bunun için bana değil, rahmetli Efendi Demos Lightshand’e teşekkür etmelisin. O mektubu yazmamış olsaydı, bu geceki sonuç çok daha farklı olurdu.”
“Belki.. Gitmeye hazır mısın? Burada daha fazla oyalanmamız pek de akıllıca olmaz ve sanıyorum genç prensin de çıkartacak bir şeyi kalmadı.”
Largo biraz daha inler ve tekrar doğrultmaya kalkar. Lilly Venom adamın koluna girer ve ona yardım eder.
“Sen gerçekten hayret verici birsin Lilly. Bilmiyorum bunu daha önce sana söyleyen oldu mu?”, diye sessizce koluna girmiş kızın gözlerine bakarak itiraf eder Ajan Largo.
Lilly Venom, yüzünde garip bir ifadeyle koluna girdiği adamın mavi gözlerini, hafif bronzlaşmış yüzünü, kalın, altın sarısı kaşlarını ve ince kesim sakal ve bıyıklarını seyreder.
“Ferra. Benim adım Ferra Ferrea, Ajan Largo..”
“Benim, Dexter adında öldüğümü sanan, senden büyük bir oğlum var..”
“Huh!.. Benim de, beni öldürmek isteyen bir abim var!”
“…”
Timeline:
Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.
Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..
Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV “a Bit of a Bite” VIII ‘in
devamıdır..
03.07.7591 B.Y.S (-16 Yıl)
Mart başı.
Ritual Ormanları & Elder Hills..
Yaşlı Cathber’in evinden ayrılmaları üzerine aradan iki gün geçmiş olmasına karşın Brom için zaman sanki daha yavaş —yada hızlı ilerlemektedir.. Genç hobbit hangisi olduğu hususunda pek de emin değildir zira kafası karmakarışık olduğu kadar da bulanık gibidir. Brom bunlardan hangisi olduğu konusunda da muallakta kalmış hisseder kendisini.
“Sessizsin.”, der Efendi Cathber. “Aklına takılan bir şey mi var?”
“Emin değilim.”, diye mırıldanır genç hobbit.
“Bu, aldığın kararla mı ilgili? O günden beri sessizsin..”
“Emin değilim..”, diye tekrarlar kendisini Brom.
“Aldığın karar yüzünden şüphelerin mi oluştu?”, diye sorar yaşlı adam nazikçe.
“Şüphelerim varsa da, sonuçlarına katlanmak zorundayım artık, öyle değil mi?”, diye söylenir genç hobbit.
“Aslına bakılırsa, farklı bir karar almış olsaydın da sonuçlarına katlanmak durumunda kalırdın. Arada sadece iki fark var; birincisi kararı sen vermiş oldun, ikincisi ise sonuçlarına da efendi efendi katlanmayı göze aldığın —ki seni birazcık tanıdıysam, sen ‘efendi’ birisin Efendi Hobbit.”, der Cathber gülümseyerek.
Brom ister istemez ‘fırk’lar buna.
“Beni eğlendirmek için bu kadar çaba sarf etmenize gerek yok, Efendi Cathber.”, der Brom.
“İtiraf etmeliyim ki, sadece seni eğlendirmek için yapmıyordum. Bu noktadan itibaren biraz ‘gürültü’ çıkartarak ilerlememizin daha akıllıca olduğunu düşündüğüm için de yaptım.. Elder Hills dwarf’larının sessizce yaklaşan misafirleri ‘Önce vur, sonra sor!’, gibi oldukça katı, altı yüz yardadan arbaletle vurmak gibi kötü alışkanlıkları var.? Ama düşününce, bu da biraz gerekli, sanırım”, diye cevap verir yaşlı adam.
Brom, yaşlı adamın dwarf’lardan bahsetmesi üzerine kaşları çatılır ve yüzünde kendisinden beklenmeyecek, çirkin bir ifade belirir.
“Neden?”, diye sorar haşin bir sesle.
“Çünkü, Efendi Hobbit, teknik olarak Elder Hills geleneksel anlamda bir yerleşim yeri değil, daha çok bir savaş eğitim kampıdır. Ve burası sadece savaşçı dwarf yetiştirmez, her türlü ortam için taktik geliştiren bir ‘General Okuludur’, aynı zamanda. Elder Hills, dwarf’lar arasında taktik generalleri yetiştirme konusunda krallıkta ki en yetkin okuldur. Buradan mezun olmayı başaran bir dwarf, ordu idare eder. Krallıktaki bütün dwarf ordularını generalleriyle burası besler ve bir dwarf ordusuyla karşılaşırsan, bilesin ki başındaki general buradan çıkmadır.”, diye açıklar Cathber ve yanında yürüyen genç hobbit’i temkinli gözlerle süzer.
“Onlarla ne alıp veremediğini bilemiyorum, delikanlı ama fazla üzerlerine gitmemeni sağlık veririm. Gün gelirde Büyük Kuzey Tundra’larda yaşayan barbarlar ile Elder Hills dwarf’ları arasında hangisinin daha ‘aklı başında’ ve ‘sakin’ oldukları konusunda bir tercih yapmam gerekirse, yanıma bol bol kışlık elbise alacağımı biliyorum.”, der Cathber mutlu bir şekilde.
Efendi Cathber’in bu uyarısı, genç hobbit’in tamamen üstünden geçer ve hedefini ıskalamış bir taş gibi uzaklarda bir yerlere düşer. Brom, bir eli babasının eski kılıcının kabzasında, diğer ise amcasının küçük, antika gürzünün sapında olduğu halde hızlanmaya başlar.
“Benim sana yetişmemi beklemiyorsun umarım, Efendi Hobbit. Bu at arabasın iki tekerleği eksik, üçüncüsü de fırlayıp gitmek üzere..”, diye seslenir Cathber, genç hobbit’in arkasından.
Brom ister istemez biraz yavaşlar —ve bu da kendisi için iyi olur zira tam ayaklarının dibine kendi boyunda, baş parmağı kalınlığında ve daha çok mızrağa benzeyen bir ok saplanır.
Genç Brom olduğu yerde durur ve hayretle oka bakar, sonra bir – iki – üç sıçrayışta en yakın ağacın arkasına saklanır!
Efendi Cathber ise bir ona, bir de yerde saplanmış oka bakar ve kaşlarını çatar.
“Gerçekten mi?”, diye sinirlenmiş bir tonla ‘hıf’lar. “Kim olduğumu görüyorsunuz, buna rağmen beni arbaletle mi karşılıyorsunuz? Görüyorum bir yılda bütün aklınızı kaçırmakla kalmamış, tüm nezaket kurallarınızı da unutmuşsunuz! Hanginiz attıysa bunu, çıksın ortaya ve yüzleşsin hışmımla!”
Brom hayretle yaşlı adama bakar.
“Evet!”, diye burnundan solur Cathber ve bir ayağını ‘pat pat pat’ diye yerde saydırmaya başlar. “Bekliyorum.”
“Adın!”, diye bir ses gelir oldukça uzaktan. “Adın ne yaşlı adam!”
“Bu.. bu inanılır gibi değil!”, diye fena halde alınmış bir tonla söylenir Cathber. “Hepiniz benim kim olduğumu pek ala biliyorsunuz? Çık ortaya ve yüzleş benimle. Şayet ben oraya gelirsem, birilerini fena üzerim, ona göre!”
Bu küçük tehditten sonra ayak seslerinin geldiği duyulur. Brom saklandığı ağacın arkasından başını hafif çıkartır ve üç, cüsseli dişi-dwarf’un kendilerine doğru yaklaştığını görür.
Öndeki dwarf, arkadan kendisini takip eden diğer iki dwarf’tan biraz daha ince yapılıdır. Arkadaki iki dwarf ise.. bir birinin kopyası gibidirler. Öyle ki Brom dwarf’ların ikiz olduğunu anlaması biraz vakit alır. Öndekinin bir elinde enli, iri bir kılıç, diğerinde ise çelik çerçeveli bir kalkan mevcuttur. İkizlerin ellerinde ise Brom’un neredeyse bir buçuk misli boyunda ürkütücü birer adet savaş baltası vardır.
Brom yutkunur.
“Adın nedir, Efendi Cathber?”, diye sorar öndeki dişi-dwarf.
“Dridges Motherswolfie! Ne demek oluyor bu şimdi?”, diye kızmış bir şekilde sorar yaşlı adam.
“Benim adımı sormadım. Seninkisini sordum..”, der Dridges adındaki kız.
“Benim kim olduğumu pek ala biliyorsun.”, der Cathber.
“Sen, gördüğümü sandığım kişi olmayabilirsin, Efendi Cathber. Lütfen bana adını ver, yada geri dön. Bunlar yeni yürürlüğe koyduğumuz güvenlik protokollerinin birer parçasıdır ve istisnası da yoktur!”, der kati bir şekilde dişi dwarf.
Yaşlı adamın iki kaşı da kalkar.
“Benim adım Cathber Gwet’chen Bolgrig.. Senin adın ise Margaret Madish ve Gellator Bluntaxe kızı Dridges Motherswolfie, ve beni sekiz yaşından beri tanıyorsun. Siz ikiniz de Britney ve Dritmey Tosser ikizlerisiniz. Sağdaki Brit, soldaki ise Drit!”, der yaşlı adam burnundan soluyarak.
Arkadaki ikiz kız kardeşler baltalarını indirir gibi olurlar ancak Dridges işaret parmağını gösterecek şekilde bir elini kaldırınca baltalar da tekrar ‘hazır ol’a geçer.
“Bunların hepsi zaten bildiğim şeyler, Efendi Cathber. Bana bilmediğim bir şey söyle!”, der kız.
“Bu saçmalık! Sana, torunlarını göreceğin yaşa kadar bilmediğin şeyler söyleyip sıralayabilirim, Dridges!”, diye tamamen kızmış bir şekilde cevap verir Cathber. “Gökler adına kızım! Nezaketine ne oldu senin? Tekrar hatırlaman için seni annenin yanına mı götürmem gerekiyor?”
“Annem burada, Efendi Cathber. Kendisini gördüğünüzde beni şikayet edebilirsiniz.. Görebilirseniz, tabii..”, der Dridges kaşlarını çatarak.
“Margaret burada mı?”, diye hayretle sorar Cathber.
“Evet..”, der Dridges kısaca.
“Peki baban?”
“O gelmedi.”, diye aynı özlü şekilde cevap verir kız.
“Bu.. hayret verici bir durum. İkisinin birbirinden ayrı takıldıkları duyulmuş değil.”, diye mırıldanır yaşlı adam.
“Atıştılar ve aralarında bazı kızgın sözler geçti. Annem de kızıp buraya geldi.”, der Dridges tek kaşı kalkmış bir şekilde.
“Ahhaa..”, der Cathber sırıtarak. “Buna inanmak isterdim ama yaşlı, inatçı Galletor’un annenle karşılaşmasından sonra ağzından tek bir kelime bile çıkmadığını düşünürsek, ‘aralarında bazı kızgın sözlerin’ geçmiş olabileceğine inanması oldukça güç olurdu gibime geliyor.. Sınavı geçtim mi?”
Dridges Motherswolfie’nin ilk defa kaşları gevşer ve yüzünde güzel bir gülümseme belirir.
“Üç yıldızla, Efendi Cathber, üç yıldızla.”, der gülerek.
“Sadece üç mü? Ben kendime en az dört tane verirdim..”, diye homurdanır yaşlı adam. “Şimdi. Neler oluyor, Dridges?”
“Burada değil. Kampa döndüğümüzde.. Bir ağacın arkasına saklanıp bütün konuşmayı yaşlı bir adama bırakacak kadar cesur olan küçük dostun güvenir mi peki?”, diye sorar Dridges.
“Efendi Brom..”, diye seslenir paslı sesiyle yaşlı Cathber. “Sana güvenilir olup olmadığını soruyorlar.. Güvenilir misin?”
“Hangi konuda?”, diye cevap gelir ağacın arkasından.
Arkadaki ikizlerden biri kıkırdar, sonra tekrar kaşlarını çatıp kıpırdamadan durur.
“Duruma göre değişiyor mu, küçük adam?”, diye sorar Dridges.
“Hiç kimse her konuda güvenilir olamaz, ‘küçük kız’..”, diye alaylı bir şekilde cevap verir Brom ve arkadaki ikizler hayretle birbirlerine bakarlar. “İş yemek söz konusu olduğunda bana güvenemezsiniz çünkü gördüğüm her şeyi yiyebilirim.. Dwarf’lar yenilebilir düzgün yemek yapmasını biliyorlarsa tabi.. İş onura gelince, evet, güvenilir birisiyimdir.. Dwarf’lar onurdan anlıyorlarsa tabi!”
Ortam bir anda sessizleşir.
Efendi Cathber avucunun içine aksırır ve gülümsemesini gizler.
Dridges’in kaşları tekrar çatılır ve kıpkırmızı kesilir.
Arkadaki ikizlerin kaşları zaten çatılı olduğu için baltalarını kaldırıp ileri doğru bir – iki adım atarlar.
Dridges tekrar elini kaldırınca ikizler yine dururlar.
“Küstahsın, küçük adam!”, diye burnundan solur Driges.
“Sen de şımarığın tekisin, küçük kız!”, diye seslenir Brom.
“Efendi Cathber?”, diye fırtına gibi bir suratla bakar yaşlı adama Dridges.
Yaşlı adam omuzlarını silker ve kıza sırıtır.
“Bana onun güvenilir olup olmadığını sordun, o da sana tam olarak ne kadar güvenilir olduğunu söyledi işte. Efendi Hobbit sözünün eridir ve her zaman doğruyu söylemeye meyillidir.”, diye sakince cevap verir Cathber.
Dridges’in kaşları biraz daha çatılır.
“Hobbit mi? Ben hobbit’lerin çok daha nazik olduklarını sanırdım..”, der haşin bir sesle.
“Ben de dwarf’ların saygılı olduğunu sanırdım.. Belli ki ikimiz de yanılmışız!”, diye cevap verir Brom sırıtarak.
“Seni şuracıkta ikiye katlayabilirim!”, diye tıslar Dridges.
“Benim bir tanemle başa çıkamıyorsun, kızım. Bir de beni ikiye katladığında başına gelecekleri düşün!”, diye acımasızca güler Brom.
“Sen bittin, bücür!”, diye hırlar Dridges.
“Senden korkmamı bekliyorsan, Efendi Cathber’in az evvel bahsettiği torunlarını görünceye kadar bekleyebilirsin.. Evimden ayrıldığım günden beri gördüğüm şeyleri düşündüğümde, senin ‘Top On’ listeme bile girebileceğini sanmıyorum..”, diye haşin bir kahkaha atar genç hobbit.
“Öhöm..”, diye boğazını temizler Efendi Cathber. “Sanırım bu kadarı yeterli.. Efendi Brom? Sevgili Dridges?”
“Neden o ‘Sevgili’ oluyor?”, diye alınmış bir sesle söylenir Brom.
“Neden o ‘Efendi’ oluyor?”, diye harlar Dridges..
“Çünkü sen daha güzelsin, Dridges, ve sen de efendi birisin, Efendi Hobbit.. Yoksa ikiniz konusunda tamamen mi yanılmışım?”, diye sakince sorar Efendi Cathber.
İkiside susar.
Dridges fena kızmış bir şekilde burnundan solurken genç hobbit ise ağacın arkasından kıkırdayarak çıkar.
Kızarmış suratıyla, “Beni takip edin!”, diye emreder ve dönüp arkasını gider.
İkizlerse Efendi Cathber ve ‘küçük hobbit’in geçmesini beklerler, sonra da ikisinin arkasından yürümeye başlarlar.
“Efendi Cathber.”, diye seslenir bir tanesi. “Hangimizin, hangimiz olduğunu nasıl çıkarabiliyorsun her defasında? Annemiz bile karıştırıyor çoğu zaman.”
“Bu o kadar da zor değil, sevgili Dritmey.”, diye cevap verir yaşlı Cathber arkasına bile bakmadan. “Senin kaşının altında gözün var. Britney’in ise gözünün üstünde kaşı var!”
Brom ‘fırk’lar.
Arkada ise kafaları karışmış bir sessizlik oluşur.
Efendi Cathber, yanında yürüyen hobbit’e doğru hafif eğilir ve fısıldar.
“Orada biraz şansını zorladın gibi, Efendi Brom.”
“Aaaa.. Bilakis. Daha yeni başlıyoruz, Efendi Cathber!”, diye şeytani bir şekilde sırıtır Brom..
“Buraya bir savaş başlatmaya gelmedik, delikanlı.”, der Cathber.
“Kime karşı savaşacaklar? Bir savaş kampı dolusu dwarf, tek bir hobbit’e mi saldıracaklar? Bunu yaparlarsa bir daha asla ‘onurlarını’ kazanamazlar..”, diye pis bir şekilde sırıtır Brom.
“Hmmm..”, der yaşlı adam. “Yolculuğuna dair bana anlatmadığın bazı şeyler var gibi.”
“Yolculuğum esnasında yaşadığım birçok şeyi size anlatmadın, Efendi Cathber. Bunu biliyordunuz.”, diye cevap verir genç hobbit.
“Evet. Ve hayır. Bana anlattıklarında dürüst ve samimi olduğunu biliyordum, ama eksiklerin de farkındaydım. Bununla beraber, burası ‘küçüklerin’ oyun sahası değil. Yapmayı düşündüğün şey her ne ise, bunu da hesaba katmanı rica ediyorum.”, der Cathber temkinli bir şekilde.
“Burası ‘büyüklerin’ oyun alanı ise, o zaman doğru yerdeyim, Efendi Cathber.”, diye acımasızca cevap verir Brom.
✱ ✱ ✱
Genç Brom, Elder Hills’e açılan dar vadiden Efendi Cathber, Dridges ve ikizler eşliğinde geçtiğinde, tam olarak kendilerine yöneltilmemiş olsa da, vadinin duvarlarında ve tepesinde gizlenmemiş onlarca arbaletli dwarf muhafızı fark etmez bile. Ancak iki saatten biraz daha uzun süren ‘dar’ yürüyüşün sonunda açılan tepelere vardıklarında gördüğü manzara, genç hobbit’in ağzı açık bir şekilde etrafına bakınmasına sebep olacak kadar da ürkütücü gelecektir. Uzun yürüyüş boyunca kimse pek konuşmamış, sadece yaşlı Cathber bir sefer Dridges’e, kendisi gibi bir taktik general eğitimi alan birisinin vardiya görevinde ne işi olduğu sorusu olmuştu.
Dridges’in buna verdiği cevap, kızın gerçekte ne kadar kızmış olduğunu gösterecek kadar sert ve özlü olmuştu.
“Lağımcı yada general, herkes vardiya görevinde bulunur ve kimse de bu görevden muaf değildir. Bu, vardiya görevinin ne denli önemli olduğunu herkese hatırlatmasının yanı sıra, bu en düşük gibi görünen işin nüanslarını unutmasını da engellemiş oluyor zira düşman vardiyalarınızı sessizce aşarsa, ne kadar ordunuz olduğunun pek az önemi kalmış olur. Aldığım eğitimin bana verdiği tek ayrıcalık, vardiya komutanı olmam ve karar ve emirleri benim veriyor olmam. Bu şekilde ben ablalarıma emir vermeyi öğrenirken, ablalarım da sorgusuz sualsiz küçük kız kardeşlerinden ve gocunmadan emir almayı öğreniyorlar..”
Genç Brom bu cevap karşısında biraz hayrete düşer ve hafif arkasını dönerek, hangisinin hangisi olduğunu kestiremediği ikizlerden birisine sorar.
“Eee? Küçük kız kardeşinizden gocunmadan emir alabiliyor musunuz peki?”
Onun bu sorusuna ikizlerden bir tanesi haşince ‘fırk’larken diğeri kıkırdayarak cevap verir.
“Ben ve Drit.. ikimiz de Dridges’den çok daha iyi birer savaşçıyız ve bir muharebede birimiz bile onun kesebileceğinin en az üç misli düşman kesebiliriz..”, der.
“Ama..”, diye devam eder diğeri (Dritmey), “..aynı muharebede Dridges bizi yönlendirirse, bu sayı en az dört misline çıkar. Senin rakamlarla aran nasıl bilmiyorum Efendi Hobbit ama bu bana makul bir takas gibi geliyor. Dolayısıyla hiç gocunmadığımız gibi, gerçekte gocunmak için de bir sebebimiz yok..”
“Dahası..”, diye sözü tekrar alır Britney, “Dridges’i herkes sever. Aramızda en akıllı, en merhametli ve sevgi dolu olanımız o dur. Bana öyle bakma, ufaklık. Ona söylediğin şeyler o an itibariyle komikti. Ama tamamen de yersiz ve isabetsiz di ve onu kızdıran, gerçekte söylediklerin değil, bir taktik komutanı olarak ‘sükunetini’ kaybetmiş olmasındandı. Taktik generali eğitimi alanların, duyduklarını kontrol edebilmeleri gerekiyor.”
“Sevgili Dridges..”, der Dritmey ve aralarında paslaşıp durdukları sözü devam ettirir. “..pek sevdiği evinden ve özellikle de büyük ablası Lady’den göreceli bir şekilde yeni ayrılıp buraya geldi ve daha bazı şeylere duygusal olarak alışamadı. Sizden ricam, onun üstüne fazla gitmemenizdir..”
“Neden?”, diye sorar Brom, kaşlarını çatarak. “Bu benim sağlığım için kötü mü olur?”
“Hayır. Dridges iyi bir kızdır ve tam bir hanımefendidir. Öyle adice şeyler yapmaz. Onu ne kadar kızdırırsan kızdır, seni tehdit eder ama tehditleri boştur çünkü gerçekte o can yakmayı sevmez. Kendi halinde bırakılmış olsaydı o kızın burada işi olmazdı çünkü o sanatı çok seviyordu. Ama dedemiz Argail Smitefast onun ne kadar zeki, sakin ve sabırlı olduğunu gördü ve eğitim için benzer özellikler gösteren ablasını Serenity Home’a, bir Tapınak Muhafızı olarak, Dridges’i de buraya, bir Taktik Generali olarak yetiştirilmeye gönderdi.”
“Öyle görünüyor ki dedeniz başkalarının hayatlarıyla biraz fazla ‘demir yumruk’ politikası uygulamasını seven bir şahsiyetmiş.”, der Brom ister istemez.
Britney omuzlarını silker.
Dritmey ise biraz kaşlarını çatar.
“Belki.. Ama toplum bir bütündür, Efendi Hobbit. Her ne kadar bireysel tercih ve keyfiyetlerimiz önemli olsa da, toplum var olduğunu sürece bu tercihlerimizin bir anlamı vardır. Dridges duvarlara resim çizmek istiyordu. Dedem ona savaşın yaklaştığını, başladığında ve ortada bir duvar kalmadığında resimlerini nereye çizeceğini sordu. Dridges günlerce ağladı. Ama daha çok çizilecek bir duvarın kalmayışına.. Sonra da toparlanıp buraya geldi. Şimdi ise keyifle resimlerini çizebiliyor artık. Hayatımda gördüğüm en güzel, en ayrıntılı savaş taktik haritaları onun elinden çıkıyor!”
“Dolayısıyla..”, diye lafı alır Britney. “..size kız kardeşimizin üstüne fazla gitmemenizi rica ederken bütün bunları kastediyorduk..”
“..ve tabii..”, diye sırıtarak devam eder Dritmey. “..Dridges bir hanımefendi olabilir.. Ama biz birer hanımefendi değiliz, öyle değil mi, kız?”
“..Ahahahaaa.. Hayır!”, diye haşince ‘fırk’lar Britney. “Hanımefendilik dağıtılırken biz yemekhanede bi şeyler atıştırmakla meşguldük ve geldiğimizde hepsi çoktan bitmişti! Dahası..”
“..sevgili Dridges adîce şeyler yapmaz..”
“..ama biz bunda hiç bi sakınca görmüyoruz!”..
..diye bitirir ikizler, ikisinin de suratında aynı pis sırıtış belirir.
“Ne yani.. ikiye tek mi bana saldıracaksınız?”, diye biraz tırsmış bir şekilde sorar genç hobbit.
“Saldırmak.. çok ağır bir itham, Efendi Hobbit. Biz sadece ve adîce pislik yapmaktan bahsediyoruz…”
“..ve işin en güzel yanı nedir biliyorsun, Efendi Hobbit?”
“Hayır ve içimden bir ses bilmesem de olur, diyor..”, diye tamamen tırsmış bir sesle cevap verir genç hobbit.
“İkiz olmanın en güzel yanı; her zaman seni başka yerlerde görecek şahitlerin olmasıdır!”
Efendi Cathber kıkırdar.
Brom yutkunur.
Bu ikisi.. çok adîdir!
İkizler arsızca gülerken geçtikleri dar vadi bitmiş ve Brom hayretle vadinin açıldığı tepeleri görmüştü..
Elder Hills, bir çok tepeden oluşan bir yerdir ancak tepelerin arasında geniş arazileri de vardır ve genç hobbit bu arazilerde binlerce dwarf’ın, farklı bölük ve kıtalar halinde, avazları çıkıncaya kadar bağıran eğitim çavuşlarının emirleri doğrultusunda bir o yana, bir buyana düzenli yada emre göre dağınık gruplar halinde koşuşturmalarına şahit olur!
Gruplardan bazıları ise, kazılmış çukurlarda arbalet atış talimi —ki bir emirle yüzlerce, kısa mızrak boyunda arbalet okunun inleyerek havada uçuşup, toplu bir şekilde ve daha çok gör gürültüsünü andıran bir hışımla da hedeflerini delik deşik etmelerini yada benzer çukurlarda yüzlerce başka dwarf’un birbirlerine dev baltalar, koca kılıçlar yada külçe gürz, çivili topuz ve ağır savaş tokmaklarıyla dalmalarını seyreder..
“Oha..”, diye ünler Brom.
“Sana burasının geleneksel anlamda bir yerleşim yeri olmadığını söylemiştim, Efendi Hobbit.”, diye kıkırdar yaşlı Cathber. “Burası bir savaş eğitim kampı.. Neredeyse bütün Elder Hills böyle.. Burada otuz bine yakın dwarf, sabah akşam, her türlü koşul için eğitim görürler.”
“Peki.. bu kadar dwarf’u kim besliyor?”, diye cılız bir sesle sorar Brom.
“Bir çok yer.. Bazı techizat ve özellikle de arbalet uçlarında kullanılan zırh delici mithral-çeliği ve diğer ucunda değerlendirilen tüyleri Nurturing Heaven elf’lerinden alıyorlar. Ahşap ve kerestelerin neredeyse tamamını Dim Lodge’dan, yiyecek ve lojistiği Serenity Home ve ta Sim Town ve Arashkan’dan, arbalet ve diğer savaş makinelerinin belirgin bir kısmını Tinker Hills gnome’larından, bütün bunları destekleyen ekonomiyi, dwarf gücünü ve kılıç, balta, gürz, zırhlar ve kalkanları da Scowling Hills dwarfları imal edip tedarik ediyorlar.”
“Pe.. peki bütün bunların uyum içerisinde gerçekleşmesi nasıl oluyor? Burada bir çok ırk söz konusu, Efendi Cathber.”, diye hayretle sorar Brom.
“Zamanında.. Çok eskiden.. Bundan neredeyse beş yüz yıl kadar önce, Serenity Home denen kasabanın kurulduğu yere bazı erdemli adamlar ve bilge kadınlar yerleşmeye karar verdiler. Tek istedikleri huzur içerisinde yaşamaktı ama kısa bir sürede de istedikleri huzurun gerçekleşmesi, daha da önemlisi; devam etmesi için, bölgede yaşayan diğer ırklarla aralarında barışın da olmasın önemini gördüler ve aradan geçen yıllarda onlar ve onların çocukları.. ve torunları.. bu ırklarla bazı anlaşmalar yaptılar. Bu anlaşmalardan bazıları ticari, bazıları da askeri anlaşmalardı. İçeriği her ne olursa olsun, Serenity Home yaptığı anlaşmaların kendi payılarına düşen kısmını imtina ile onurlandırdıkları için, diğer ırklarda bu anlaşmaları bozmadılar. En nihayetinde de bu gördüğün yerde, Elder Hills’de bu ‘savaş okulu’ oluştu ve varlığı geçmişte kendisini defalarca ispatladı; Themlasar Savaşından sonra ortaya çıkan dört ayaklanmada da, burada eğitim alan dwarflar varlıklarını onurlu bir şekilde gösterdiler..”, diye anlatır Efendi Cathber, tatmin olmuş bir sesle.
✱ ✱ ✱
Yaşlı Cathber’in gelişini dwarf’lar temkinli bir mutlulukla karşılarlar. İşin tenminli yanı genele hitap ederken, mutlu yanı ise Dridge’i karşılaşayan, saçlarının bir yanı kazınmış çarpıcı bir dwarf kadın ve beraberindeki diğer dwarf’larca olur.
“Sevigili Cathber..”, diye muhteşem bir gülümsemeyle yaklaşır dwarf kadın ve hiçbir utanma yada çekingenlik belirtisi göstermeksizin yaşlı adama sarılır ve sesli bir şekilde yanağından öper!
“Sevgili Margaret..”, der yaşlı adam ve gülerek söylenir. “Bluntaxe, genç ve yakışıklı erkeklere sarılıp öptüğünü biliyor mu?”
Margaret’in buna gösterdiği tepkisi biraz ürkütücüdür;
Dwarf kadın, genç bir kız gibi ve kıpkırmızı olmuş bir şekilde kıkırdar!
Kadının etrafındaki diğer dwarflar ise birden, hiçbir şey olmamış gibi tamamen alakasız yerlere bakınmaya başlarlar.
“Hadi gelin.. Tam yemek vaktini yakaladınız.”, der Margaret ve durup muzipçe yaşlı adama bakar. “Aslına bakılırsa her gelişinizde tam yemek vaktini yakalıyor olmanız dikkatimden kaçmış değil!”
Yaşlı adam biraz utanarak güler.
“Bu sadece bir tesadüf, sevgili Margaret. Ve tamamen asılsıl suçlamalarlardan ibaret.”
Margaret tekrar kıkırdar ve topluca şantiye şeklinde inşa edilmiş, Brom’un görebildiği kadarıyla gerektiğinde seri bir şekilde demonte edilip ihtiyaç duyulduğu bir başka yerde tekrar bir araya getirilebilecek onlarca, en olarak yirmi yarda, boy olarak ise elli yarda uzunluğunda tek katlı binalardan birisine götürür. Giderlerken daha kendisini tanıtmamış olan küçük hobbit’in hayrına, Margaret yanındakileri tanıtır.
Bu gördüklerin benim buradaki kızkardeşlerim;
Marideth Brave,
Yor Whatoo,
Drejeret Quik,
Quin Stabsez..
..ve Yulanda Madsteam. Normalde Yulanda burada bek takılmıyor ama Tinker Hills’den yeni gelen bazı makinaların konfigirasyonları yapılmaları gerektiği için geldi buraya. Gnome’ların icatlardan ve cihazlardan bu kadar anlamalarına rağmen, laftan hiç anlamıyor olmaları ne kadar acıklı değil mi?”, diye açıklar Margaret.
Efendi Cathber buna nazikçe bir şey demez.
“Kaç defa kendilerine, imal ettikleri cihazların bize uyumlu olması için gerekli verileri göndermiş olmamıza rağmen, ısrarla kendi ayarlarının daha ‘geçerli ve optimal’ olduğunu iddia edip o şekilde imal etmeleri içler acısı bir durum..
Bunlar da erkek kardeşlerim;
Bruden Burnthammer..
..ve Goric Boarshoulders. Diğerleri ise kızlarım; Dridges, Britney ve Dritmey ile zaten tanıştınız.
Bu da Nikelix Carver. Lillias Absentwhot ve Jeina Blond’da buralarda bir yerlerdeler. Lillas alacaklılar ve birileriyle anlaşıp ‘el sıkışmakla’ ilgili bir şeyler söyleyip duruyordu günlerdir. Oğlanlar burada değiller.”
“Uhhmm.. Bütün kızları getirmişsin neredeyse Margaret..”, diye, kısık ama imalı bir sesle söylenir yaşlı Cathber.
Margaret’in yüzü hiçbir şekilde kızarmaz. Tam aksine ciddi bir ifadeyle cevap verir buna.
“Akraba evliliklerini hiçbir zaman tasvip etmemişimdir. Doğan çocuklar biraz çatlak oluyorlar. Buradaki ‘stok’ sağlıklı ve güvenilir. Ordu eğitimi de olsa en azından bir eğitimden geçmiş durumdalar. Tamamı okuma yazma biliyor ve neredeyse hepsi en az iki dil, ve bir ana meslek, bir de destek mesleğe sahip.”, diye açıklar. Sonra anlaşmışlar gibi esefle toplu bir şekilde gözlerini yuvarlayan kızlarına bakar ve burnundan soluyarak açıkça bir şekilde onları tehdit eder. “Eğer beni utandırırsanız, eve dönünce hepinizin saçlarını yolarım ona göre. Burada olduğumuz süre boyunca hepinizden birer ‘kız’ gibi davranmanızı istiyorum ve eve döndüğümüzde de en az yarınızın yanında size kene gibi yapışmış bir erkeğin olmasını bekliyorum. Erkek kılığında bir odun olsa da olur. Bana torun verin yeter!”
“Babam da mı sana bir kene gibi yapışmıştı anne?”, diye muzipçe sorar kızlardan biri —Nikelix Carver.
İkizler kıkırdarlar.
Margaret kaşlarını çatar.
“Babanla ben elli iki saat balta ve topuzla birbirimize vurmaya çalıştık. Ben çok uğraştım ama en sonunda onun bana vurmak için değil, sadece topuzumu kendisine isabet ettirmemi engellemek için balta savurduğunu anlayınca kendisiyle evlenmeye karar verdim. Aranızda o kadar taşaklı onanınız varsa, lütfen, size engel olmayayım.. Gidip o erkeği bulun!”, diye hırlar.
“Anne!”, diye hayret ve utançla inler Dridges.
İkizler yine kıkırdarlar.
“Çok ayıp ama anne.. Hele yabancıların yanında öyle konuşulur mu?”
“Söylesene bana, Dridges.. Sen kaç çocuk doğurdun? Dahası, o kavga olurken, Efendi Cathber de yan masada oturmuş bizi seyrediyordu!”
Dridges kıpkırmızı olmuş bir şekilde susar.
“Siz de ne her şeye kıkırdıyorusunuz, pembe elf kızları gibi?!”, diye ikizleri de bir güzel haşlar Margaret.
“Şu babam değil mi?!”, diye ünler Nikelix birden ve aksi istikamete işaret eder.
Margaret, yüzünde hayet ifadesiyle kızın gösterdiği yöne bakar ama orada kimseyi göremez. Kaşları çatılı bir şekilde geri döndüründe Nikelix tüymüştür!
İkizler aynı anda ‘fırk’lar.
Dridges’den garip, ‘hık’ sesleri duyulur.
Brom suratını büzüştürürken Efendi Cathber ise, yüz yılların verdiği engin tecrübelerine sığınır, ve herhangi bir ses çıkarmamayı başarır.
“Nikelix..”, diye burnundan solur Margaret ve ancak bir annenin sahip olabileceği bir sevgi ile karışık hiddetle döner ve yemekhane şantiyesine doğru yürümeye başlar.
“Margaret hanım.. Burada sözü geçen biri, sanırım?”, diye fısıldayarak sorar Brom, Efendi Cathber’e.
“Öyle de denebilir. Babasının Argail Smitefast olduğunu, Smitefast’in de Scowling Hills’in defacto lideri olduğu düşünürsek.. Şunu anlamalısın, Efendi Brom; Argail Efendi, Sim Town’dan ta Endless Sea denizine, Ritual Ormanlarının kuzeyindeki Rook dağlarından da ta Tinker Hill’in güneyine kadar ki engin topraklardaki bütün dwarf’lardan sorumludur ve iyi kötü hepsine sözü geçer. Halihazırda kızının gücü o kadar değildir ama kendisi de bütün dwarf’larından sorumludur. Bu, yabana atılabilecek bir güç değildir. Buna rağmen ne sevgili Margaret, ne de babası Argail Smitefast bu gücü kötüye kullanmamışlardır ve komşularıyla her zaman iyi ve adaletli geçinmeyi tercih etmişlerdir.”, diye yüzünde ciddi bir ifadeyle anlatır Cathber.
Bunu duyan genç hobbit, kaşları çatılı ve gözleri de kısılmış bir şekilde Margaret Madish’i takip eder zira aradığı kişiyi bulmuştur..
✱ ✱ ✱
Margaret Madish yemekhane kapısından içeri girince etrafını süzer, sonra da yemek sırasına girer. Kızları, kız kardeşleri ve Efendi Cathber’da peşinden sıraya girince Brom’da hayretle etrafına bakınarak peşlerinden sıraya girer.. Yemek sırası, genç hobbit’in hayatında daha önce hiç görmediği bir mefhumdur ve kocaman kazanların başında durmuş dwarf aşçıların, herkesin tabaklarına tamamen aynı yemekten ve aynı miktarda koyuşunu hayretle izler. Dwarflar da gıklarını çıkarmadan içinde dört çukuru olan, dikdörtgen şeklindeki tabaklarını alırlar, diğer çukurlara da meyve, tatlı ve ekmek doldururlar, birer çatal, birer kaşık ve bir tane de bıçak alarak gidip masalardan birine çömerler.
Sıra Brom’a geldiğinde iri dwarf aşçı ona iki kaşı da kalmış bir şekilde bakar. Brom’da aşçının kendisine bakmasına bakar ve öylece durur. İkisinin de bir birlerine bakışları sonucundan düzeli bir şekilde hareket eden sıra da bir anda duruverir.
“Evlat. Daha ne kadar orada durup bana bakmaya devam edeceksin?”, diye sorar tozlu bir sesle aşçı.
“Bilmem. Siz bana baktığınız için ben de size baktım.”, der Brom hiçbir şey anlamamış gibi.
“Tabildotun.. Uzatırsan içine yemek koyabilirim!”, der aşçı kaşlarını çatarak.
“Tabildot?”, diye sorar genç hobbit.
Aşçı esefle dolu derin bir soluk verir.
“Çaylak..”, der, bu her şeyi açıklıyormuş gibi.
Aşçının kendisine ‘çaylak’ demesiyle, hemen yanındaki dwarf’da ‘çaylak..’, der, elindeki kendi boş tabildotunu ona uzatır ve bir anda sıra boyunca bütün dwarflar, bir sağındaki dwarf’a ‘çaylak..’, der ve sıra boyunca büyün dwarflar ellerindeki tabildotu bir solundaki dwarf’a uzatır!
“Evet. Artık bir tabildotun var.. Şimdi onu bana uzatırsan, artık bu aç askerleri doyurabilirim..”, der aşçı.
Kıpkırmızı olmuş bir şekilde Brom tabildotunu uzatır, aşçı da tabildottaki en büyük çukura iri kepçesiyle yoğun et ve fasülyeli bir şey boşaltır.
“Ummm.. Tek alternatifim bu mu?”, diye sorar tabildotundaki yemeğe bakarak.
“Yemekten hoşlanmazsan, çıkıştaki ‘şikayet kutusuna’ derdini anlatan bir mektup bırakabilirsin. Ama bunun sana pek de bir faydası olmaz zira şikayetleri okuyacak vaktim yok!”, der aşçı, yüzünde haşin bir sırıtışla!
Brom somurtarak ilerler ve elmalı turtamsı bir şey olması gereken tatlıdan alır, biraz setleşmiş elmalardan ve son kullanma tarihi geçmek üzere olan bir de ayran alır.
Bu sırada yemeklerini almış olan Margaret ve taifesi, neredeyse tamamı çoktan dolmuş yemekhanede boş gördükleri, gerilerdeki masalardan birisine doğru yönlenirler.
Masaların yanından geçerken, ne zaman geri geldiği anlaşılamayan Nikelix, bir anda tabildotuyla yanlarında belirir, Dridges’e göz kırpar, ikizlere sırıtır, sonra döndüğü gibi yan masadaki dwarf’lardan birinin eline çatalını saplar!
Masada oturan dwarf bir anda ‘offf’ diye inler ve çatala uzanır ama Nikelix çatılı olduğu yerde tutmaya devam eder. İkizlere verdiği sırıtışın aynını dwarf’a da verir ve acıdan kıvranan cücenin kulağına eğilir, “Kalçamı istiyorsan, gerisini de alman gerekir. Buna gözün kesmiyorsa ellerine hakim olmayı öğrenmelisin Torkan!”, diye mutlu bir şekilde tıslar..
Masada oturan diğer dwarf’ların hepsi iri kahkahalarla gülmeye başlarlar.
Brom hayretle başını sallar ve kendi ellerinin bu kaçık dwarf kızlardan olabildiğince uzak olduğundan emin olmak istiyormuş gibi sımsıkı tabildotunu kavrar ve küçük bir hamster gibi Efendi Cathber’in peşinden ilgili masaya doğru koşturur.
✱ ✱ ✱
Doğrusunu söylemek gerelirse Genç Brom, Elder Hills dwarf’larını biraz fazla ‘heyecanlı’ ve hırçın bir ırk olarak bulsa da yine de onların sıcak ve cana yakın halleri, bıyık altı espri anlayışları ve sımsıkı birbirine kenetlenmiş ‘aile yapıları’, istemese de hoşuna gider. Yemekler için aynı şeyleri söyleyemez ama. Fevkalade besleyici olmakla beraber, dwarf yemeklerinin tadı kendi standartlarına göre, aynı fevkaladelikle ‘berbattır’!
Dwarf’lar, olağandışı bir şekilde sessizce ve tam anlamıyla da ‘ortalarında’ oturan hobbit’i umursamazlık etmezler ve nezaket kurallarını ihlal etmeyecek şekilde ona bakışlar atarlar ama ona bulaşmazlar. Bununla beraber, aralarında yaptıkları espriler de bir şekilde onun anlayacağı ve onu da güldürecek şekilde olmasına dikkat ediyor gibidirler.
Dridges arada bir ona sert bakışlar atarken, emredilmişler gibi ikizler ise onu aralarına almış, konuşmalar esnasında geçenlerin ‘açıklamalarını’ ve ‘yorumlarını’ aktarıp dururlar genç hobbit’e.
Uzun, kıvırcık kızıl saçlı Marideth ona gülümseyerek göz kırparken, Quin Stabsez ise ona, sanki biraz fazlalığı varmış da onları nasıl alırım, gözüyle bakar. Masanın en ucunda Yulanda Madsteam, yemek öncesi, yemek esnasında ve yemek sonrası ağzından eksik etmediği pis kokan, tütün sarmasıyla sessizce oturmayı tercih ederken muhabbetin merkezinde Yor Whatoo.. teyze? abla? adam? —Brom bu dwarf’un ne olduğunu tam olarak çıkaramaz ama sormaya da korkar. Oldukça iri cüsseli olan Yor’un yüzündeki tüyleri açıkça bir erkek olduğunu söylerken, davranışları ve herkese ‘Şekerim!’ diye hitap etmesi başka bir şeyler söylemektedir. Yor.. Teyze.. büyük bir iştahla ne kadar dedikodu varsa kendisine has üslubuyla mutlu bir şekilde ortaya saçar ve yan masalardaki dwarf’lar dahil hepsini gülmekten kırıp geçirir. Efendi Cathber bile en sonunda “Yor Teyze, yeter! Bu yaşlı adamı öldürmek mi istiyorsun?”, diye inler.
“Aaaa.. Hikayenin asıl lezzetli yerine gelmedik daha, şekerim!”, diye söylenir Yor Teyze ve bu da yeni bir kahkaha zincirine sebep olur.
“Evet..”, der Margaret en sonunda. “Sanırım hepimiz yedik, içtik, doyduk, dolduk ve güldük.. Elder Hills’de sizi tekrar görmek çok hoş, Efendi Cathber. Ama sizin iki hafta önce burada olmanızı tercih ederdik. Bize büyük yardımınız dokunmuş olurdu.”
“Neler oluyor, Margaret?”, diye birden ciddileşiverir yaşlı Cathber.
Margaret derin bir nefes alır.
“İki hafta önce birileri gizlice buraya girmeye çalıştılar. Üç farklı noktadan. Ve söz konusu üç noktadaki muhafızları da öldürerek bunu gerçekleştirdiler. Bu şahıslar buraya, Elder Hills ordu karargahına girip gizli bazı bilgilerimizi aşırdılar. Ancak hata yaptılar ve fark edildiler. Bir kısmı kaçmaya çalışırken diğerleri ise geride kalıp, ellerinden geldiği kadar çok gürültü ve hasar vermeye çalıştılar ve bunu da başardılar. Yine de sonunda öldürüldüler.. Ve evet, sen sormadan ben söyleyeyim, canlı yakalamaya çalıştık ama saldırıları bunu imkansız hale getirdi. Kaçanların peşlerine takıldık ve onları da öldürdük. En azından o zaman bu kanaate varmıştık. Nevarki çalınan evraklar imtina ile elden geçirilince, bazılarının eksik olduğunu fark ettik. Bu, ciddi bazı sorunlara sebep oldu. O belgelerde önemi bazı bilgiler vardı. Bizlerde o bilgilerin güvenlik açığı olarak aleyhimize kullanılamaması için, hemen yeni düzenlemeler getirdik. Korkarım yeni protokoller daha oturmadığı gibi, yeni uygulamalar da kendi sorunlarını beraberinde getirdi. Ortada tam anlamıyla bir güvenlik kaosu var, senin anlayacağın.”, diye anlatır haşin bir sesle kadın.
“Bu.. hem hayret verici, hem de fevkalade üzücü bir durum. Ben.. son bir yıldır bazı işlerim dolayısıyla ormanın bir ucundan diğerine koşturmak durumunda kaldım ve işim de daha bitmedi. Dim Lodge oduncuları bana, ‘kereste almak için’ geldiklerini söyleyen yeni bazı şahısların olduğunu, ancak herhangi birisinin daha tek bir dal bile almadıklarını söylediler. Elflerle görüşme fırsatım olmadığı için onların fark ettiği bir şeyler var mı bilemiyorum.”, diye işin kendi tarafını anlatır Cathber.
“Hmmm..”, diye söylenir Margaret düşünceli bir şekilde.
“Size tavsiyem, devriyelerinizin sıklığını ve mesafesini en az ikiye katlayın. Tercihen üç günlük mesafeye..”, diye önerir Efendi Cathber.
“Üç gün.. bu devriyelerin merkezle görüşebileceği yada haber ulaştırabileceği mesafenin üç katı..”, der dwarf kadın.
“Bu benim tavsiyem, Margaret. Ama devriyeleri yeterince sık aralıklarla çıkarırsanız yola, sanıyorum bu iletişim sorunuzu çözecektir.”
“Ve devriye masraflarımızı da en az on iki ile on altı katına çıkaracaktır.”, diye kaynar Margaret.
“Bu konuda Serenity izcileriyle iletişime geçebilirsiniz. Onların Elder Hills’in doğusunu taramalarını isterseniz, en azından bu devriye masraflarını biraz azaltacaktır. O izcileri sessizce geçip size doğudan yaklaşılması oldukça güç.”, der Cathber.
“Adi şerefsiz köpekler!”, diye köpürür Margaret birden. “Ortada hiçbir provokasyon olmadığı halde saldırdılar.. Onursuz çapulcular..”
“Onurmuş!”, diye birden bi laf kaçar Brom’un ağzından..
..ve bütün yemekhane sessizliğe bürünür.
✱ ✱ ✱
Margaret Madish’in gözleri bir anda hiddetle parlar ve masanın öbür tarafında ve az ilerisinde oturan küçük hobbit’e bakar. Genç Brom’un sağında ve solunda oturan ikizler ise sanki görünmek istemiyorlarmış gibi kıpırdamadan öylece dururlar oturdukları yerde.
“Bir şey mi dediniz, Efendi Hobbit?”, diye burnundan solur Margaret.
“Evet, dedim.”, diye huysuzca cevap verir Brom.
“Yanlış anlamış mıyım, acaba? Buraya geldiniz. Adınızı bile daha vermemiş olmanıza rağmen, sizi soframıza misafir ettik, afiyetle yemeğimizi yediniz, muhabbetimize şahitlik ettiniz ve siz, Efendi Hobbit, bizim onurumuzu mu sorguluyorsunuz?”, diye sessizce sorar dwarf kadın.
“Adımı vermedim, çünkü sormadınız. Sofranıza misafir ettiğiniz için ben de yemekleriniz hakkında yorum bile yapmadan yedim. Ama beni bu iki bayan arasına sıkıştırarak, bana şüpheli muamelesi yaptınız. Siz bana söyleyin, Margaret hanım, doğru anlamış mıyım?”, der Brom haşin bir şekilde.
Margaret Madish’in gözleri kısılır.
Efendi Cathber ise sesini çıkarmaz.
“Neden onurumuzu sorguladığınızı bize açıklar mısınız? Size ne gibi bir yanlışımız oldu da bizi ve onurumuzu sorguluyorsunuz?”, diye kaynayan bir sesle sorar Madish.
“Siz.. Sim Town’dan Endless Sea denizine, Rook dağlarından da Tinker Hills’in güneyine kadar uzanan topraklardaki bütün dwarf’lardan sorumlu değil misiniz?”, diye sorar aynı haşin sesle genç hobbit.
“Bu biraz fazla muallak bir tanımlama oldu, Efendi Hobbit zira bahsettiğiniz topraklarda birçok dwarf yaşıyor.”, der Margaret.
“Dwarf’larının sorumluluğunu üstlenemeyen sizinle neden konuşuyorum ki o zaman? Bana gerçek sorumluyu gösterin.”, diye kendi gözleri kısılmış bir şekilde cevap verir Brom.
Margaret Madish’in yüzü kıpkırmızı kesilir.
“Aradığınız kişi, babam Argail Smitefast’dir ama kendisi şu anda burada değiller. Bununla beraber, onun sorumlulukları, benim sorumluluklarımdır. Size tavsiyem kendinizi açıklamanızdır zira bu masadan ya ikimiz de canlı kalkacağız, yada sadece birimiz kalkıp gideceğiz!”, der fırtına gibi bir ifadeyle.
“Siz misafirlerinizi hep böyle tehdit mi edersiniz? Ve bana onurdan bahsediyorsunuz! Öyle olsun bakalım..”, diye sessizce yanmaya başlar Brom.
Sonra, yavaşça ayağa kalkar ve herkesin göreceği şekilde oturduğu bankın üstüne çıkar ve dwarf kadına işaret ederek bağırır;
“Madem dwarf’larınızdan siz sorumlusunuz ve kendileri burada olmadığı için Argail Smitefast adına konuştuğunuzu söylüyorsunuz, o zaman, Margaret Madish, sizi Gulls Perch cinayetlerinden sorumlu ve suçlu buluyorum!”
Bütün yemekhane ayağa kalkar.
Ortamda ne kadar dwarf varsa hepsinin ellerinde baltaları, kılıçları, topuzları olduğu halde kapkara olmuş suratlarla hobbit’in olduğu yere yürümeye başlarlar.
“Margaret.”, der Efendi Cathber sakince. “Efendi Hobbit benim dostum. Ona burada bir şey olursa, Elder Hills’in kepenklerini indirmek zorunda kalırsınız ve ben bununla da yetinmem.”
Margaret hayretle Brom’a, sonra da yaşlı Cathber’e bakar.
“Sizi dostum sanmıştım Efendi Cathber.”, diye fena halde kırılmış bir şekilde fısıldar Margaret.
“Ve bu konuda da her zaman haklıydın, sevgili Margaret zira ben hala ver her zaman senin dostunum. Ama genç hobbit’in ithamlarını cevapsız bırakamazsın ve susturamazsın.”, diye nazikçe cevap verir yaşlı adam.
Margaret kaşlarını çatar, sonra bir elini kaldırır ve bütün dwarf’lar oldukları yerde dururlar.
“Bu fevkalade ciddi bir itham, Efendi Hobbit. Bizim Gulls Perch ile herhangi bir ilişkimiz yada alıp veremediğimiz yok. Orası bize ait değil, asla da olmadı. Orada fey’ler yaşar ve bizler de onların yanlız bırakılma isteğine saygı gösterir ve onlara bulaşmayız. Orası bize yasak!”, der Margaret.
“O zaman bana açıklar mısınız? Bundan 1 yıl, 6 ay ve 28 gün önce orada dwarf’larınızın ne işi vardı?”, diye gırtlağını yırtarcasına haykırır genç hobbit. “Makinaları ile maden ve değerli taş çıkarmak için oradaydılar ve zehirli atıklarını vadinin sularına boşaltarak oradaki bir çok fey’in ölmesine sebep oldular.. O dwarf’lar ve beraberlerinde getirdikleri paralı fedaileriyle savaşmak zorunda kaldım ve bu bana çok pahalıya mal oldu!”
Margaret bir anda bir şeye uyanmış gibi gözleri de, omuzları da çöker..
“Bu dwarf’lar.. sorumluluğumuz olan toprakların dışından gelmiş olabilirler, Efendi Hobbit.”, diye konuşur ama sesinde belirgin bir umutsuzluk var gibidir.
“Mad Ussa!”, diye hırlar Brom. “Başlarındaki ve elimden kurtulmayı başaran tek dwarf’un adı buydu! Bu isim size tanıdık geliyorsa ve azıcık onurunuz varsa bunu itiraf edersiniz!”
Margaret Madish’in bir anda beti benzi atar ve içi boşalmış su tulumu gibi ezilir.
Dridges’inde..
O masadaki bütün dwarf’lar bir anda çökerler..
“Bu ismi biliyoruz, Efendi Hobbit.”, der Margaret sessizce.
“Sizin dwarf’larınızdandı demek!”, diye köpürür Brom.
“Evet. Bir zamanlar bizim dwarf’larımızdandı.. Romilus “Mad” Ussa.. benim oğlumdu..”
“Ve hayvanın da tekiydi..”, der yan taraftan Dridges ağlamaklı bir sesle. “Ablam burada olsaydı kahrolurdu şimdi.”
Brom ise çoktan kahrolmuş bir suratla iki dişi dwarf’a da bakar..
..ve kendi omuzları da çöker..
..zira aradığı suçluları bulmuştur, ama istediği adaleti bulamayacaktır.
“Bu.. size neye mal oldu, Efendi Hobbit? Mümkünse telafi etmek isteriz.”, der Margaret dolu gözlerler.
Genç Brom öylece Margaret Madish’e bakar..
..ve olduğu yerde titreyip hıçkırmaya başlar.
“Bana mal olanı ödeyemezsiniz, Margaret hanım. Mad Ussa benden Aremela’mı aldı.. ve o paha biçilmez, tertemiz bir ruhtu..”, der..
..ve bir anda tamamen dağılır.
Brom Bumblebrim, son 1 yıl, 6 ay ve 28 gün boyunca içinde sakladığını, bastırıp unuttuğunu, sindirip sildiğini sandığı kaybı, kahrı, utancı ve acısı bir anda ve tamamen kurtulur ondan ve küçük bir çocuk gibi ağlamaya başlar.
“Senin Mad Ussa’n onu öldürürken, o katiline değil, benim yüzüme bakmayı seçti. O.. o kadar saf.. ve sevgi dolu bir kızdı ki.. Beni kurtarmak için kendi hayatını feda etti.. Bunun nasıl bir telafisi olabilir ki?”
Margaret Madish kırılmış bir anne olarak, olduğu yerden, hıçkırıklarla ağlayan küçük hobbit’e bakar.
Yaşlı Cathber ise, boşlukları en sonunda doldurulmuş hikaye ile ne yapacağını düşünüyor gibidir.
Dridges çöktüğü yerden kalkar, masanın etrafından dolanır ve genç hobbit’in yanına gelir. Yüzleri buruşmuş olan ikizler kenara çekilirler ve kız kardeşleri küçük hobbit’e sarılır.
“Ben.. bir zamanlar abim olan Ussa’nın yaptıklarından dolayı ne kadar özür dileyeceğimi bile bilmiyorum. Ussa’nın aramızdan kovulmasının sebebi bendim halbuki. Yıllar önce beni ve Lady ablamı içeren ahmakça bir işe kalkıştı ve bunun sonucunda da topraklarımızdan sürüldü.. Belli ki ona vermemiz gereken ceza bununla kalmamalıydı.”
Brom sakince Dridges’in kollarından kurtulur ve kızın annesine, Margaret Madish’e yaklaşır.
“Gulls Perch fey’lerinin kaybını telafi edemeyiz. Ama bir şekilde bunun, ödeyebileceğimiz bir karşılığı olmalı, Efendi Hobbit”, diye önünde dikilmiş ve kendisine acımasızca bakan küçük hobbit’e yalvarır Margaret.
“Yapılan cinayetlerin bir karşılığı yok, Argail Smitefast kızı Margaret Madish..”, der Brom gözleri gibi acımasız kelimelerle.
Genç hobbit’in sesinde ürkütücü ve hayret uyandıran bir güç vardır sanki ve etrafındaki herkes korkuyla büyülenmiş bir şekilde bakarlar ona.
“Ama size ait olana eksik verdiğiniz cezayı telafi edebilirsiniz.”
“Nasıl?”, diye sorar Margaret, kerpiç gibi olmuş bir ifadeyle..
“Katilin annesi olarak sen ve onurun.. Gulls Perch’e geleceksiniz ve orada kaderinizle yüzleşeceksiniz. Çocuklarınız da Gulls Perch’e herhangi bir başka ölümlünün bir daha izinsiz girmesini engellemek için vadinin girişine, fey’lerin uygun gördüğü yer ve mesafeye bir karakol kuracaklar ve her yıl, her gün ve her saat orayı koruyacaklar. Bu artık sizin boyun borcunuz ve onurunuz olacak. Sözünüzde durduğunuz sürece kaderiniz devam edecek. Onurunuzdan döndüğünüz günde ise kaderiniz bitecek!”, diye yankılanır Brom’un kati sesi tüm şantiyede.
Masadaki herkes ve yemekhanedeki bütün dwarf’lar dehşet ve korkuyla küçük hobbit’e bakarlar zira bunlar, Argail Smitefast kızı Margaret Madish’den istenebilecek ezici taleplerdir ama seslerini çıkaramazlar ve kıpırdayamazlar çünkü sesin kendisinde de ezici bir güçtür vardır..
Efendi Cathber kısılmış gözlerle küçük hobbit’e bakar ve sessizce fısıldar;
“Titania?”
Margaret Madish ise sadece başını eğer ve “Kabul.”, der.
“Sana sunulan kadere boyun eğip senden talep edilenleri kabul ediyor musun, Margaret Madish?”, diye sorar Brom, haşin bir sesle.
“Kabul ediyorum.”, der Margaret.
“Oğlunun cürümü karşılığında ödemeyi kabul ettiğin cezayı çekmeyi göze alıyor musun, Margaret Madish?”, diye sorar Brom, acımasızca.
“Kabul ediyorum.”, der kadın sessizce.
“Oğlun bizden pek sevdiğimiz canları aldı. Onun bizden aldığı sevgililerimiz karşılığında onu ve cezasını bize bırakmayı kabul ediyor musun, Argail Smitefast kızı Margaret Madish?”, diye sorar Brom, zalimce..
“K.. Kabul ediyorum..”, der Madish ve kadının hıçkırıkları duyulur.
“O zaman seni ve onurunu, bir ay ve bir gün içerisinde, vadimizin girişinde bekliyor olacağız!”, der Brom..
..ve dolu gözler, boş bir ruh, yıkık bir dünya ve kırık bir kalple oradan ve Elder Hills’den ayrılır çünkü bir çift lafını söylemiştir.
Brom Bumblebrim’in hayret verici maceraları
A Bard’s Tale XIV “a Bit of a Bite” IX ile
devam edecek..
Timeline:
Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..
Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.
Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.
Bu hikaye,
The Awesome Heist ‘dan
sonra yer alır..
İnfaz, yapmasını en iyi bildiğiniz şey. Evet, Tarakadahan, yardım geldi. Ama bu sandığınız gibi dışarıdan olmadı. Kafese tıktığınız kızım, sizden çok daha akıllı ve öngörülü çıktı.. Lütfen, sizi rahmetli eşim ve lordum olan Delia Karakash’ın varisiyle tanıştırayım..”, der Lady Alisia gizleyemediği bir mutlulukla ve sandalyesinden kalkar, omuzlarından eteklerine kadar dökülen ağır, zincirli örme zırha rağmen süzülür, ve bulundukları misafir odasını, oturma odasına bağlayan kapıyı aralar.
“Lady’im. Lütfen, buyurmaz mısınız?”
Alisia kapıyı iter ve üzerinde biraz büyük duran, yere kadar uzanmış ince altın sim işlemeli, yeşil ile koyu çivit mavisi bir elbise içerisinde Inshala belirir.
Burada not edilmesi gereken bir nokta varsa, o da Lady Alisia’nın, kendi kıyafetleri arasından küçük Inshala için özellikle seçtiği elbiseye kızcağızın eriyen gözlerle ‘enfes’ ifadesini kullandığıdır.
Not edilmesi gereken bir başka husus ise, “Hazır olun. Karkashi geliyor.”, diye içeri giren Aager Fogstep’in, Inshala’yı yeni elbisesiyle gördüğünde çarpılmış bir şekilde yerinde çakılıp kaldığıdır.
Karalar içindeki adam, “Ben.. Ummm..”, demiş ve susup kalmıştı.
Aager, hafif sarhoş olmuş bir şekilde kendisine geldiğinde, Lady Alisia’nın gülümsediğini, anneannenin kıkırdadığını, Moira’nın Inshala’ya ‘bu iş tamamdır’ işareti yaptığını, Maira’nın sırıttığını, Madine’nin ise ona ‘acayip acayip’ baktığını görür.
Aager boğazını temizler.
“Hazır mısınız.. uhh.. Lady Inshala?”, diye afallar biraz.
“Hazırım, Aager Fogstep.”, diye sakin, ağırbaşlı ve ölçülü bir şekilde cevap verir kız.
En azından dışarıdan görünen budur.
Aager zihninde kızın eriyen sesini duyar;
“Çok şirin bi elbise öyle değil miii? Hareket ettiğimde her yerimi okşuyo ama ki!”
✱ ✱ ✱
İri, çelik adımlar, askeri bir intizamla sahibini, uzun, taş koridor boyunca taşır. Koridorun her iki yanında sıralanmış muhafızlar, duyularıyla algılayamadıkları bir gücün kendilerini itiyormuş hissiyle sırtlarını duvarlara yaslarken, ellerindeki mızrakları ve bellerindeki kılıçların kabzalarını da farkındasız bir tedirginlikle daha sıkı kavrarlar. İri adımları, daha genç bir çift çelik adımlar takip etmektedir ve efendisinin donuk, ölü bakışlarının aksine, gencin suratında acımasız, kin dolu bir ifade vardır..
Çelik adımlar, koridorun sonundaki kapıya vardıklarında bir an dururlar. Adamların ilki aklına bir şey gelmiş gibi önce kapıya, sonra da düşünceli bir ifadeyle boğuk, kör testere gibi bir sesle homurdanır..
“Yabancılar..”
Sesin sahibi uzun bir teyakkuzla olduğu yerde durur. Neden sonra bir omzunu silker ve düşüncelerini ‘an’a geri getirir.
İri, çelik bir yumrukla kapıyı, bu kale, bu şehir ve içinde yaşayan herkes ve her şey; Durkahan benim, der gibi döver..
..ancak kapıyı açan olmaz.
Kapıya cevap veren de olmaz!
Adam ikici defa çalmaz zira ilki ‘nezaketen’ yapılmış bir jestten ibarettir.
Evin efendisi izin almaz, izin de istemez..
İri, çelik yumruğu ile kapının kulpunu kavrar ve sessiz bir hışımda açar kapıyı..
“Lord Tarakadahan Karkashi. Bu odaya izinsiz giriyorsunuz.”, der Lady Alisia oturduğu sandalyeden kalkmadan ve sakin bir sesle.
“Kapını çaldım. Nezaketime karşılık verme zahmetinde bulunmadın.”, diye cevap verir Tarakadahan Karkashi, kör testere gibi hırıltılı sesiyle.
“Cevap vermedim çünkü size cevap verme zorunluğum yok, Karkashi.”, diye soğuk bir sesle karşılık verir Lady Alisia.
Lord Tarakadahan sessiz bir ânı, üstünün gelmiş olmasına rağmen oturduğu yerden kalkmayan kadını süzerek geçirir. Kadının giymiş olduğu kalın deri kayışlar, çelik omuzluk ve göğüslüklerden oluşan örme zincirli zırhını ve oturmuş olduğu açıdan sadece kabzasını görebildiği kılıcı da not eder. Sonra ağır hareketlerle başını ve yüzünün tamamını kaplayan miğferini çıkartır.
Lord Tarakadahan Karkashi, sadece alın ve çene yapısı ile kardeşi Delia Karakash’a benzerlik gösterir. Delia’nın aksine Karkashi’nin saçları omuzlarına kadar uzanmıştır ve yüzünde, alnının saç hizasından alt dudağına kadar çatallanarak inen eski bir yaranın izi görünmektedir. Ancak Karkashi’nin kardeşinden farkı bunlarla sınırlı değildir. Rahmetliyi, gözlerindeki merhametli, sevgi dolu, cömert ve kanaatkar bakışlarından tanıyan Lady Alisia, Karkashi’de o vasıfların hiç birisini göremez.
Lord Tarakadahan Karkashi’nin gözlerinde acımasız, nefret dolu, aç ve uğursuz bir hıyanetin kötürüm parıltısını görür sadece..
“Lady Alisia. Kızınızın ahmaklığına eşlik etmeye mi karar verdiniz? Akılsızca yaptıklarına karşılık yine de onun yaşamasına izin verdim. Bütün çocuklarının yaşamasına izin verdim. Karşılığında sizin bana eşlik etmeniz dışında da herhangi bir şey istemedim. Hürmetimi ve merhametimi bu şekilde mi geri ödeyeceksin?”
“Bir kadını, çocuklarının hayatlarıyla gemlemek ne zamandan beri merhamet oldu? Siz bu teklifle bana geldiğinizde, hürmetin de anlamını bilmediğinizi öğrenmiş oldum.”, diye cevap verir Lady Alisia.
“Belli ki dışarıdan yardım gelmiş size. Kibrinizi buna borçlusunuz. Size teklifimi ilk yaptığımda bu tavrınızı ortaya koyabilmiş olsaydınız, sizi olmasa da saygımı kazanmış olurdunuz. Anlaşılan her ikisini de infaz etmem gerekecek.”, diye sanki kendi kendisiyle konuşuyormuş gibi mırıldanır Karkashi.
“İnfaz, yapmasını en iyi bildiğiniz şey. Evet, Tarakadahan, yardım geldi. Ama bu sandığınız gibi dışarıdan olmadı. Kafese tıktığınız kızım, sizden çok daha akıllı ve öngörülü çıktı.. Lütfen, sizi rahmetli eşim ve lordum olan Delia Karakash’ın varisiyle tanıştırayım..”, der Lady Alisia gizleyemediği bir mutlulukla ve sandalyesinden kalkar, omuzlarından eteklerine kadar dökülen ağır, zincirli örme zırha rağmen süzülür, ve bulundukları misafir odasını, oturma odasına bağlayan kapıyı aralar.
“Lady’im. Lütfen, buyurmaz mısınız?”
Alisia kapıyı iter ve üzerinde biraz büyük duran, yere kadar uzanmış ince altın sim işlemeli, yeşil ile koyu çivit mavisi bir elbise içerisinde Inshala belirir..
Aager sevdiği kızı arkasından takip etmez. Bunun stratejik gerekliliğini bilse de kız ondan plapmatik.. frapnatik.. pragnanik.. off yaa.. “Pragmatik?”.. evet, ondan işte.. olmasını rica eder..
Bu yüzden Aager Fogstep odada değildir.
Aager, koridorda..
..an itibariyle de Lord Tarakadahan Karkashi ve onunla gelen genç şövalyenin hemen arkasındadır!
✱ ✱ ✱
Aager, Inshala’sından hiç bir korku hissi algılayamaz. Küçük kız, neredeyse katetonik denebilecek bir sükunetle Lord Tarakadahan Karkashi’ye bakar. Kızın kalabalıklardan ve sosyal şeysilerden bu denli korkmasına karşın, tekil anlamda, Durkahan’daki en tehlikeli, acımasız ve ölümcül adamın karşısında ise gözünü bile kırpmayışını Aager ister istemez biraz olsun hayret verici bulur.
“Kuduz hayvanlardan korkmana gerek yok, sevgilimi Aager Fogstep, zira onlar kestirilemezler. Ancak korktuğunu sezerlerse hemen saldırırlar. Bu adamda bir şeyler yanlış. Ama bize burada saldırmayacak çünkü bunun ona hiç bir faydası yok. Bize burada saldırırsa halkını karşısına almış olur. O, halkının kendisinden korkmasını istiyor. Ama onlara ihtiyacı olduğunu da biliyor.”
Aager kızın açıklamasını ‘makul’ bulsa da, yine de kılıç ve hançerini kınlarına sokmaz ve saklandığı karanlıkta sessizce beklemeyi tercih eder. Gerçekte ise ortada bir kan dökülecek ise, Aager bunun burada, dar ve kuytu ortamda gerçekleşmesini tercih eder çünkü kendi silahları kısa kılıç ve hançerlerden oluşuyor olması tam da böyle, hareket ekonomisi vermeyen ortamlar için uygundur. Ve görebildiği kadarıyla genç şövalyede uzun bir kılıç, Karkashi’nin ise belinde ağır, küt döküm bir gürz ve elinde taşıdığı, geniş ortamlarda yıkım getirecek koca bir teber mevcuttur.
Aager içeriden, Inshala’nın “Merhaba, Tata Amca.”, dediğini duyar!
✱ ✱ ✱
Aager yüzünü buruşturur ve gülmemek için yılların verdiği bütün zihinsel gücünü değerlendirmek zorunda kalır. Lady Alisia’dan kontrolüz bir ‘fırk’lama kaçar ve Aager oturma odasında bekleyen anneanne, Moira ve diğer kızların kıkırtılarını duyar.
“Evin efendisiyle doğru konuş, sürtük!”, diye nefret dolu bir hışımla tıslar Lord Tarakadahan Karkashi’nin arkasında duran genç şövalye.
“Sus Scrofa!..”
..diye Inshala’nın sesi çınlar içeride.
“Hatırladın!”, der Aager mutlu bir şekilde.
“Söylediğin her şeyi diniyorum ama ki..”, diye kızın sevindirik cevabı gelir zihninde.
Lord Tarakadahan’nın tepkisi ise beklenmedik olur. Sağ tokadı bir anda fare kapanı gibi geriye şaklar ve elinin tersiyle genç şövalyenin burnunu kırar!
Bu beklenmedik ‘tokat’ karşısında genç adam geriye tökezler ve yere eğildiğinde ağzından ve burnundan bir anda kan boşalır.
“Hanımlara karşı nasıl konuşman gerektiğini asla öğrenemedin, Klaus —her ne kadar çocukça ve kendini bilmez olsalar da..”, der testere gibi hırıltısıyla.
Gözlerini Lady Alisia ve Inshala’dan ayırmadan ekler.
“Temizle suratını. Halıyı pisletiyorsun.. Şimdi.. Dikkatimi çekmeyi başardınız, Lady’im. Kimdir bu genç bayan?”
“Bu, Karkashi, Lady Inshala Frostmane Hooman ve kendisi Lady Moira’nın resmi kız kardeşi, ve benim de kızım olur.”, diye cevap verir Alisia.
Karkashi’nin tek kaşı kalkar ancak hayrete dair bunun dışında başka herhangi bir ifade belirmez yüzünde.
“Lütfen. Beni aydınlatmanızı bekliyorum, Lady’im.”, diye sabırlı bir tonla bekler.
“Kocam öldükten çok kısa bir süre sonra, kızım Moira bu genç hanımefendiyi kız kardeşi ve ardalı olarak sahiplendi. Tıpkı Delia’nın kızımı ardalı olarak ilam ettiği gibi.. Ve bunu da bir tapınak baş muhafızı, bir şerif ve High Woods Ri’si, Grandaleren’ın kızı, Prenses Alor’Nadien ne Feymist hanımefendi şahitliğinde notarize ettirdi. Belge burada, çoğaltıldı, ilgili tüm mercilere kaydı geçti ve şehir genelinde de ilam edildi.”, der Alisia ve bunu söylerken yüzünde haşin bir ifade belirir ve eli de kılıcının kabzasına iner.
“Öyle görünüyor ki yokluğumda boş durmamışsın, Alisia. Bu saçmalığı nereden ve nasıl hortladığını bilmiyorum ama adamlarımı zindana tıkmış olman, senin için bile fakir bir davranış.”
“Hayır, Karkashi. Sen artık evin sahibi değilsin ve suçlarının hesabını vereceksin..”, diye tıslar Lady Alisia ve yavaşça kılıcını kınından sıyırır.
“Lady Alisia.. Lütfen.. Bana kılıç çekerseniz, yetim çocuklarınız aynı zamanda öksüz kalırlar. Onları daha fazla üzmek istemediğinizden eminim.”
“Çocuklarım önce babalarını, sonra da annelerini örnek alacak, ve bizim adımlarımızdan yürüyecekler.. Ve o adımlar, asla senin peşinden olmayacak.”
“Alisia.. Bahsettiğiniz belge her ne ise, evin sahibi tarafından onaylanmadığı sürece geçersizdir. Ne kadar şahit getirseniz de bu gerçek değişmeyecek.. Lady Moira söz konusu ilamı yaptığında daha babasının sorumluluklarını resmi olarak üstlenmemişti. Kardeşimin kalkanı ve kılıcı, uğradığı baskında kaybolmuş olduğu gibi, mühür yüzüğü de çalınmıştı. Dolayısıyla üstündeki isimlere rağmen, belgelerinizin hiç birisinin geçerliliği yok! Size kılıcınızı indirmenizi sağlık veririm. Adamlarıma yaptığınız onursuz muameleyi daha sonra gözden geçireceğiz..”, der Tarakadahan, taş gibi bir ifadeyle.
“Bu mühür yüzüğü mü?”, diye araya girer Inshala gülümseyerek. “Çok güzel bi yüzük. Benim parmaklarım için biraz fazla büyük ama bu da biraz normal, sanırım; benim parmaklarım ince ki!”
Geldiğinden beri Lord Tarakadahan Karkashi’nin yüzünde ilk defa bir ifade belirir;
ŞOK!
Olduğu yerde çakılmış, önce küçük, boynuzlu kıza, sonra da elinde tuttuğu iri yüzüğe bakar.
Karkashi’nin çenesi, sert bir şey çiğniyormuş gibi gerilir ve sağ gözünde farkındasız bir tik atmaya başlar..
..ve sessizce, “Onu nerede buldun, küçük kız?”, diye kör testere sesi hırıldar.
“Senin evinde! Bodrumundaki büyük yuvarlak şeysilerin birisinin içinde gizli bir kutun varmış. Kutunun içinde de bi çok ilginç başka şeyler de vardı Tata amca ama söz, size ait hiç bi şeye dokunulmadı.. Sadece Delia babamıza ait olan bu yüzüğünü, kalkanını ve kılıcını aldık..
..ve bi kucak dolusu da kağıt. Fardashi amca kağıtlara baktı ve içlerinde bi sürü isimlerin olduğunu söyledi, sonra da isimleri toplamak için gitti.”
“Benim evime izinsiz mi girdiniz?”, diye yanan gözlerle kıza bakar.
“Tenkik olarak—”
“—Teknik olarak..”
“Evet, tenkit olarak buradaki kimse senin kasana girmedi ama ki. Siz bunları saklamış olmasaydın naapardık inanın bilmiyorum. Sayende bütün kağıtlara yüzükteki resmi işaretleyebildik.”
Aager ister istemez Inshala’sının anladığı şekliyle lafı çevirmesine biraz hayret eder. Özellikle de kızın bu güne kadar yalanlara gösterdiği tepkileri göz önünde bulundurduğunda. Kardashi’nin az gerisinde sinmiş olan Aager, kızın açıkça bir şekilde yaptıklarını kabul edeceğini düşünürken, kızın ilginç bir şekilde lafı kıvırmasını biraz rahatsız edici bulur. Evet, gerçekte kız yalan söylememiştir. Kızın yaptığı daha ziyade laf cambazlığı ile sınırlıdır ama yine de bu Aager’i rahatsız eder işte!
“Ummm.. Bebeğim?”, diye tereddüt ederek sorar Aager.
“Efendim, sevgilimi.”
“Adama söylediğin şey, çok da doğru değil aslında.”
“Evet. Tata amcaya kelimelerle pusu kurdum ki! Tıpkı senin yaptığın gibi.”
Aager ister istemez bir eliyle yüzünü kapatır ve küçük, saf kızı nasıl bozduğunu düşünür.
“Lord Tarakadahan Karkashi. Sizi eşim ve lordum olan Delia Karakash’ı öldürmek amacıyla pusu kurmak, Delia’nın haklı ardalı olan Lady Moira’ya komplo kurarak hapse attırmak, çocuklarımın hayatlarını tehdit ederek beni hiç istemediğim bir evliliğe zorlamak ve sevgili eşim ve lordum olan Delia’nın öldürülmesinden önce ve sonra gerçekleştirdiğiniz bütün suç ve zulümlerden sorumlu ve suçlu buluyorum. İki gün içerisinde açık mahkemede yargılanacaksın. Gökler yardımcın olsun.. Yüzbaşı Fardashi..”
“Hanımım.”, der yüzbaşı ve yanında, ölü gözlerle amcasını süzen Moira olduğu halde Lady Alisia’nın arkasında belirir.
“Bu adamın üstünden silahlarını ve zırhını alın zira kendisi artık bir şövalye değil, öz kardeşini öldürmüş bir hain ve bundan sonra da böyle anılacak. Sonra da onu, kızımı tıktığı kafese koyun.”, diye kati bir şekilde emreder.
“Beni adi bir suçlu gibi zindana attıramazsın, Alisia.”, diye hırlar Kardashi.
“Sen kızımı o zindana atarken hiç tereddüt göstermemiştin, Karkashi. Dahası, seni adi bir suçlu olarak o zindana koymayacağız.. Seni adi bir hain olarak o zindana tıkacağız.”, diye acımasızca cevap verir Lady Alisia.
“Ben bir paladin’im. İtham ettiğiniz suçlardan yargılanamam.”, der adam taşlaşmış bir ifadeyle.
Buna cevap Inshala’dan gelir.
“Hayır, Tata amca. Senin ne olduğunu bilmiyorum ama sen bir paladin değilsin.”, der kız sakince.
“Sen nereden bilebilirsin? Bir paladin olmanın koşul ve kurallarını bildiğini bile sanmıyorum.”, diye testere sesile hırlar Tarakadahan.
“Bilmiyorum zaten ki..”, diye aynı sükûnetle cevap verir Inshala. “..ama bildiğim bir şey varsa, o da denge!..”
“Denge?”, diye şaşırmış bir ifadeyle iki kaşı da kalkar Karkashi’nin.
“Evet, denge. Lady Moira ablam bir paladin. Onunla ilk karşılaştığımda bunu o kadar açıkça görmüştüm ki, beni ışığıyla yakacağını sanmıştım. Moira ablam o kadar paladin ki, bütün dengemi alt üst ediyor.”, diye açıklar kız.
“Bunun benimle ne ilgisi var?”
“Lütfen bana söyler misiniz, Tata amca, neden şu anda bu oda da tam bir denge var o zaman? Siz içeri girdiğinizden beri Moira ablamı hissedemiyorum!”
“Muhteşem!”, diye ünler Aager, zira Inshala’sının bir druid olarak ‘denge’ sezisini hiç aklına gelmemiştir.
“Ama biraz da üzücü.. İnsanların başka insanlara kötülük yapmak için gösterdikleri çaba, gerçekten üzücü..”, diye cevap verir Inshala.
Tarakadahan Karkashi uzun bir süre yerinde kıpırdaman durur.
Sonra, büyük bir gürültüyle elindeki teberi bırakır.
“HAYIR!“, diye kindar bir hışımla çığlar genç şövalye ve belindeki kılıca davranır..
..ve bu hayatında yaptığı son şey olur;
Klaus’un boğazı boydan boya açılır.
Açık kırmızı kan, iç bunaltıcı bir hırıltı eşliğinde saçılır, ve genç şövalye ne olduğunu anlayamadan gözleri kayar..
Aager Fogstep, Karkashi’nin, Klaus diye hitap ettiği adamı yavaşça yere bırakırken,
“Sadece bir defa..”, diye acımasızca mırıldanır..
Karalar içindeki adam, kestiği gencin yerde titreyip, son tepinişlerini ifadesizce seyreder ve odadaki herkese, Drashan ile Durkahan arasındaki farkı da göstermiş olur; Drashan’da sadece ölüm ve kalım vardır, ve ‘onur’ opsiyonel bile değildir..
Aager dipsiz, kara gözlerle yerde titreyen leşi seyreder, sonra başını kaldırır ve ‘Sıra sende. Tercihini yap. Burada, yada başka bir yerde. Benim için fark etmez!’, der gibi Karkashi’ye bakar.
“Lord Tarakadahan. Gürzünüz, kalkanınız, zırhınız ve şövalyelik armanız..”, diye rica eder Yüzbaşı Fardashi ve elinde kalın zincir ve prangalarla Karkashi’ye yaklaşır. Fardashi’nin bu ‘ricası’ üzerine koridorda ne kadar muhafız varsa, mızrak ve kılıçları doğrultulmuş bir şekilde Karkashi’ye dönerler.
Delia’nın ağabeyi bir süre sessizce karalar içindeki adamı süzer ve an itibariyle koşulların kendisi için verimli olmadığına kanaat getirmiş gibi, yavaşça çelik elini kemerine indirir, basit bir sıkma hareketiyle kemerin tokası mandallarından kurtulur ve kemer, taşıdığı gürz ve kemere kopçalanmış şövalyelik arması, ağır bir gürültü eşliğinde yere düşer.
Kardashi başını yerdeki ölü adama çevirir ve dudakları tiksintiyle gerilmiş bir halde onu seyreder.
“Hiç düşünmeden davranmaların hususunda seni defalarca uyarmıştım, oğlum. Bir piç olarak doğdun, bir köpek gibi de öldün..”, diye sessizce mırıldanır.
Karkashi acı bir şekilde gülümser.
Sonra Lady Alisia’ya bakar, ardından da yanında duran küçük kıza.
“Mahkemede beni suçlayanlarımla yüzleşme talebinde bulunacağım, Lady’im. O güne kadar sevdiklerinize sarılıp onlarla koklaşın ve tanıdıklarınızla helalleşip vedalaşın. Çünkü kızına gösterdiğim merhameti, size göstermeyeceğim.”
Sus Scrofa; (Latince) Sus: Domuz. Scrofa: Yaban. Sus Scrofa; Yaban Domuzu, swine, sow.
Aager, Klaus’u öldürdükten sonra söylediği, “Sadede bir defa..”, ifadesi, bir kaç gün önce, gecenin bir yarısı Durkahan’a yaklaşırken Inshala’nın, “İnsanlar beni görünce hep taş atıyorlar ki!..”, diye dile getirdiği korkusuna verdiği, ‘söz’ kabilindeki cevabıydı. Aager, Klaus’un Inshala’ya ettiği hakareti ‘bir’ olarak kabul eder ve ona ‘ikinci’ bir şans tanımaz. Klaus kılıcına dokunduğu anda onu öldürür.
Timeline:
Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..
Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.
Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.
Bu hikaye,
The Oathbreaker (Part Two) ‘dan
sonra yer alır..
Bunu yapmak istediğinden gerçekten emin misin, bebeğim?”, diye sorar Aager.
“Bilmem. Daha önce hiç yapmadığım için bi fikrim yok ki!”, der biraz tedirgin bir şekilde Inshala. “Gelmemi istemiyor musun? İstemiyorsan bu beni biraz üzer ama anlarım da. Beraber aptal olma sözü vermiştik ve ben sözümde durmak istiyorum.”
“Bu yapacağımız şey sadece tehlikeli değil, aynı zaman da yakalanırsak bizi demir kafeslere koyarlar.. önce öldürmezlerse tabii.”
“Ama biz, zaten bize ait olmayan bir şey almayacağız ki. Biz sadece bize ait olup, başkalarının bizden aldığı şeyleri geri alıyor olacağız. En azından Delia babama ait olan şeyleri.. Neden bundan dolayı bizi demir kafeslere koysunlar ama ki?”
“Çünkü Delia babandan o şeyleri izinsiz aldılar ve ona pusu kurup öldürdüler. Bunlar iyi insanlar değiller, Inshala.”
“İnsanları gerçekten anlamıyorum, Aager Fogstep. Kötülük yapmak için verdikleri bunca emeği kafam almıyor.”
“Hepsi kötü değil, bebeğim. Sadece bazıları. Annen iyi bir insana benziyor. Anneannen de. Moira da iyi bir insan. Diğer kız kardeşlerin de. Cümeyt’de iyi bir çocuk. Fey’ler de olduğu gibi. Bazılarımız iyi, bazılarımız kötü..”
“Fey’lerin bu konuda tercih hakları çok daha kısıtlı ama ki. Hangi türden fey olduğumuz, bizim iyi olup olmayacağımızı belirleyebiliyor.”
“Ummm.. Bundan emin misin, bebeğim?”, diye nazikçe sorar Aager ve susar.
Inshala, Aager’in neden bahsettiğini anlaması biraz vakit alır ve anladığında kendisi de susar ve uzun bir süre düşüncelere dalar. Neden sonra mutsuz bir ifadeyle cevap verir.
“Ben.. Ben bilmiyorum, Aager Fogstep. Belki yaşım küçük olduğu için daha kötü değilimdir. Bundan on sene sonra, yüz sene sonra, üç yüz sene sonra ne olacağımı kim bile bilir ki? Belki sana bir şey olur ve ben de çok kızarım ve artık yokluğundan dolayı canım çok yanar da gözlerim döner, sonra da çok kötü şeyler yaparım.. Yada sadece yarım fey olduğum için bozukumdur ki.. Babamı hiç görmedim ve kim olduğunu da bilmiyorum. Bir gün karşılaşırsak neden bana bunu yaptığını sormak isterim. Mab’e sordum bir sefer.. babamın kim olduğunu.. Yüzünde daha önce hiç görmediğim bir ifade oluştu ve sadece ‘Sonra..’, dedi —bana iş teklifi için yine rüyama geldiğinde. Arada bir uğruyor Mab. Herhalde bulunduğu yerde konuşup muhabbet edecek fazla kimsesi yok ve benimleyken kendisini rahat hissediyor çünkü ondan bir şey istemeyen az kişiden birisiyim. İstediğim zaman da karşılığını fazlasıyla veriyorum.. Geldiğinde çayları ben yapıyorum, abur cuburları da o getiriyor. Sonra Sessiz Ormanımda açık hava sineması izliyoruz.”
Aager, kızın Sessiz Ormanını bilir ancak açık hava sineması nedir bilmez. Kızın korkularını da bildiğini sanır ama bu tahmininde ise ne denli isabetsiz olduğunu anlar..
Aager, şu anda olduğu gibi, kızın konudan konuya atlayarak konuşurken ki haline asla müdahale etmez, onun sözünü kesmez ve araya girmez çünkü böyle anlarda kızın anlatısı her zamankinden bile daha saf, kasıtsız ve katışıksızdır ve onun gerçek iç dünyasını, Gemini ile bağlandığında gördüklerinden çok daha yakıcı bir ayılışla sergiler.
“Bir defasında Titania abla da geldi ziyaretime. Bana Mab’e misilleme olarak geldiğini söyledi ama bence merak ettiği için gelmişti. Ona da çay yaptım.”, der ve kıkırdar. “Sonra yine geldi ama tam o esnada Mab’de oradaydı. İkisinin öylece durmuş birbirlerine attıkları bakışlar fena kızgındı. Sonra ben ikisine de misafirim olduklarını, kurbağalarımı ve ateş böceklerimi korkuttuklarını ve ormanımda ikisine de yetecek kadar yer olduğunu söyledim. İkisi de fena utandılar. Sonra ikisine de çay yaptım ki bu beni biraz uğraştırdı çünkü Titania abla sıcak papatya çayını seviyor, Mab ise fena demli ve acı buzlu çayı tercih ediyor. Titania abla geçen gelişinde eli boş geldiği için bu sefer fırından yeni çıkmış, sıcak mutlu kurabiyeler ve çilek getirmişti. Mab’de vanilyalı dondurma ve kremalı pasta almıştı. Çilekleri kremalı pastanın üstüne yerleştirdim ve servis yaptım, ikisi de pastaya yılana bakar gibi baktılar ama servisi ev sahibi olarak ben yapıtığım için yediler. Sonra da ben ortalarında, üçlü koltuğa oturduk ve Termikatör İki’i seyrettik. Bittiğinde sanıyorum ikisi de filmden fena-çok etkilenmiş olsalar, dünyanın o hale gelmemesi için ortak bir konsül oluşturabileceklerini söylediler ve bu sefer de konsüle başkanlık yapmam için, ikisi de bana iş teklifinde bulundu! Onlara düşünmem ve Aager’ime sormam gerektiğini söyledim. Titania abla bundan pek hoşlanmadı ama nedense Mab çok mutlu oldu.”
Aager ister istemez ‘fırk’lar.
Kızın korkuları gibi, anlatısı da farkındasız bir içtenlikle olduğu kadar, aynı zamanda da komik ve eğlencelidir. Kızın garip, çapraz bir espri anlayışı vardır.. Özellikle içeriğinin monumental anlamda yer sarsıcı ve yaz ile kış kadar da zıt tarafları ‘misafir’ ettiğini düşününce.
Kız, konu komşu ziyaretinden bahseder gibi, krallardan, kraliçelerden, hatta imparatorlardan bile daha güçlü, ‘ilkler’ anlamda, Yaz ve Kış gibi ‘temel’ güçleri hayal dünyasında konuk etmiş ve işin belki de en ilginç yanı, söz konusu ‘hayal aleminin’, gerçeklikten belki de çok daha gerçek olmasıydı!
“Asıl konumuza geri dönersek, yani amcamdan babamıza ait şeyleri geri almanın doğru olup olmadığı sorusuna nasıl çözebileceğimize dair aklıma bir çözüm geldi ama bunun için önce annemden bir şeyler rica etmem gerekecek ki bunun için onu nasıl ikna edebileceğimi düşünmem lazım.
İçeri girme meselesine gelirsek, bu senin bildiğin bir şey zaten ki! Bana da gösterebilirsin. Ve nereye basmam, nerede durmamam, nelerden sakınmam gerektiğini bana söylersin, bende aynını yaparım.”
Aager kızın ‘aynını’ yapacağından hiçbir kuşku duymaz. Sorun, bunun yeterli olup olmadığıdır.
“Güneş’in batmasına bir saatten az var. Bizim güneş doğmadan üç saat önce, gece muhafızlarının en yorgun ve dikkatsiz oldukları zaman girmemiz lazım. Gece yarısı gibi çıkarız yola. İstersen Moira’nın sana verdiği odasında uyu biraz.”, diye önerir Aager kıza.
“Moira ablamın odası çok güzel ama ki! Dışarıdan bakıldığında güçlü, kuvvetli, tuttuğunu koparan, demir dışında elbise giymeyen biri gibi görünüyor ama dolabında bi sürü dantel şeysili, fırfırlı eflatun, açık mavi, lacivet, yeşil ve pembe elbiseleri var. Birkaçını denemem için bana verdi. Çok bayıldım ki. Bazıları içinde yürürken, sanki peşimden küçük pembe bulutlar takip ediyormuş gibi hissettiriyor.”, diye erimiş bir sesle Moira ablasının elbiselerini tarif eder Inshala.
“Duvarlarında da garip, yüzleri ve kollarında resimler boyalı, Moira ablamın ‘Demir Hatun’, dediği poster şeysilerinden asılı. Bana biraz ürkütücü geldi, açıkçası. Ablam istemezsem onları indirebileceğimi söylediği için bende indirdim ama atmadım. Hepsini güzelce rulo yapıp dolabın arkasına sıkıştırdım.”, diye, yüzünde ciddi bir ifadeyle Moira ablasının odasını tarif eder Inshala.
“Sonra bana şifonyer diye çekmeceli daha küçük bir dolap gösterdi. Ama şifon’un ne yediğini söylemedi! İçinde Moira ablama ait iç çamaşırlar vardı! İnsanların içlerine çamaşır giydiklerini bilmiyordum! Bana çok ilginç geldi ve deneyip deneyemeyeceğimi sordum. Önce biraz yadırgadı ama sonra ‘İstersen dene. Benim, senindir.’, dedi. Kenarlarında minik dantel çiçekleri olan—”, diye, yüzü biraz pembeleşmiş bir şekilde Moira ablasının iç çamaşırlarını anlatmaya başlar Inshala.
“—Ummm.. bebeğim..”, der Aager boğazını temizleyerek.
“Efendim, Aager Fogstep.”
“Bana.. Moira ablanın.. uhhm.. iç çamaşırlarını anlatmamanı tercih ederim.”, diye aksi istikamete bakarak cevap verir karalar içindeki adam.
Inshala bir anda yaptığı şeye ayılır ve yüzü pembeden kırmızıya geçer.
“Ben.. ben çok özür dilerim. Moira ablamın odasını bana vermiş olmasından dolayı o kadar heyecanlanmıştım ki, ne dediğime dikkat etmeden konuştum.”, diye inler kız.
“Sorun değil. Hadi git ve biraz uyu. Gece zorlu bir gece olacak.. Ben de yiyecek bir şeyler bulayım.”
“Peki.”, der Inshala küçük, utanmış bir sesle. “Ama önce anneme gidip ondan rica etmem gereken şeyi istemem lazım.”
✱ ✱ ✱
Kesinlikle olmaz!”, diye kaşlarını çatmış, yumruklarını kalçalarına dayamış bir şekilde hışmeder Lady Alisia.
“Ama.. anne.. bu çok önemli..”, diye rezil olmuş bir ifadeyle inler Inshala.
“Yanlış yapıyosun, Fey abla..”, der Cümeyt, kendinden emin bir şekilde. “Gözlerini kocaman açacaksın, kaşlarını bükeceksin, alt dudağını öne çıkaracaksın —bak, işte böyle— ve yapabiliyorsan da ağlayacaksın ama sessizce. Bağırarak ağlarsan yada kendini yerden yere atarsan asla kabul etmezler!”
“Ama.. ama böyle yapınca annemizi kandırmış olmuyor muyuz?”, diye hayretle çocuğa bakar Inshala.
“Hayır olmuyorsunuz!”, diye sesiyle orman yangınları başlatacak bir hararetle kızar Alisia.
“Bak. İşe yaramaya başladı bile.”, der Cümeyt cin gibi parlayan gözlerle.
“Ama.. Sadece kızmasını sağladık ki..”, der Inshala.
“Bu işler böyle olur, Fey abla. Önce kızarlar, sonra sana kızdıkları için üzülürler, sonra da ne istersen yaparlar!”, diye pişkin pişkin sırıtır Cümeyt.
Lady Alisia, hemen önünde gerçekleştirilen utanmaz ‘komployu’ hayretle izler.
“Benden ne istediğinin farkında mısın, Inshala?”, diye tıslar en sonunda.
“E.. evet anne. Bu yüzden sana geldim ama ki. Senin yapman lazım.. Kendi ellerinde.. Yoksa olmaz.”, diye kaşlarını büker, gözlerini kocaman açar ve alt dudağını pörtletir Inshala.
“Bu.. inanılır gibi değil!”, diye ellerini havada sallar kadın.
“Biliyorum, anne. Ama gerekli. Yoksa bütün plan suya düşer. Aager’im bu ifadeyi kullanıyor bazen ama bir planın suya nasıl düşeceğini bilmiyorum. Belki de kağıda yazılı olduğu içindir ve bu yüzden suya düşüyordur. Ama kağıda yazılıysa, neden onu suyun üstünde tuttuğumuz kısmını anlamış değilim. Tutmazsak hiç düşmez ki!”, der Inshala biraz aklı karışmış bir şekilde.
Lady Alisia uzun bir süre sessizce Inshala’ya, sonra Cümeyt’e, sonra da tekrar kıza bakar.
“Tencere-Kapak!”, der en sonunda burnundan soluyarak.. “Öğretmenini doğru seçmişsin, genç bayan.. Öyle olsun bakalım. Seni kırmayacağım ve bu isteğini yapacağım.”
“Bu akşama lazım, anne.”
Kadın tekrar burnundan solur.
“Tamam. Yapacağım, dedim.. Gidin başımdan artık!”, diye yanan gözlerle ikisini de def eder başından.
✱ ✱ ✱
Sana demedim mi? Çantada keklik!”, diye kıkırdar küçük Cümeyt, Fey Ablasının elini tutmuş peşinden sürüklerken.
Inshala, neden kekliklerin bir çantaya tıkıştırıldığını anlamaz. Dahası, ortada ne bir keklik, ne de bir çanta vardır ama bu konuda küçük Cümeyt’e de bir şey sormaz çünkü bunun da muhtemelen şu sosyal şeysilerden biri olduğu kanaatine varır. Planların suya düşmesi gibi..
“Bence harika bir iş çıkardın, Efendi Cümeyt. Tek başıma asla kabul ettirtemezdim ki!”, der Inshala mutlu bir şekilde.
“Sen bana takıl, Fey Abla. Sana anneleri, anneanneleri ve ablaları nasıl parmaklarında oynatacağının bütün gizli tekniklerini gösterebilirim.”
Inshala ‘fırk’lar.
“Çak, abla!”, der Cümeyt ve elini kaldırır.
Inshala durur bir an..
“Nereye?”
✱ ✱ ✱
Ne istediler?”, diye sorar anneanne.
Lady Alisia ona söyler.
Anneanne kıkırdar.
“Neden uğraştırdın ki kızı o kadar? Kabul edeceğin belliydi.”
“Hemen kabul etseydim bir kıymeti olmazdı, anne. İkisi de nasıl bir heyecanla geldiler, görmeliydin.”, der yüzünde mutlu bir ifadeyle Alisia.
“Bu yanını benden almadığını biliyorum, Alisia. Bu tam rahmetli babanın yapacağı bir şeydi.”, diye esefle söylenir anneanne.
“Öyle deme, anne. Buraya ciddi bir hazırlıkla geldiler ve mücadelesini de verdiler.. Anlaşmalı tiyatro gibiydi. Bu şekilde hem her istediklerini alamayacaklarını öğrenmiş, hem ön hazırlığın kıymetini anlamış, hem de zaferin keyfini tatmış oldular.”, der Lady Alisia gülümseyerek.
“Yemedin, yani..”
“Lütfen, anne. Sadece Moira’da yedim. Ondan sonra üç tane daha büyüttüm.”, der Alisia gülerek.
“Çok acımasızsın, kızım. Çoook!”, der anneanne..
..ve tekrar kıkırdar.
✱ ✱ ✱
Bekçi Fardashi fena halde bozulmuş bir ifadeyle Aager’e, sonra da Inshala’ya bakar. “Lanet olsun be adam, ben bir kanun adamıyım. Senin böyle bir şey yapmana göz yumamam. Dahası, bir de beni planının parçası haline getirerek suç ortağı yapıyor olacaksın. Yetmiyormuş gibi, bu küçük kızı da tehlikeye atacaksın!”
“Sizden her hangi bir suça ortaklık etmenizi istemiyorum, Yüzbaşı Fardashi, çünkü teknik olarak ortada bir suç yok. Bizim yapacağımız şey, bazı eşyaları sahiplerine iade etmek, o kadar.”, der Aager sakince. “O ‘küçük’ kıza gelince; Inshala ömrünü uçsuz bucaksız bir ormanda ve yaşlı bir adam dışında, on altı yaşına kadar tek başına yediğini ya topraktan yolarak yada avlayarak geçirdi. İnan bana iş hayatta kalmaya ve beceriye geldiğinde izcileriniz dahil, bu şehirde o küçük kızın bilgi ve becerilerine sahip ikinci bir kişiyi daha bulabileceğinizi sanmıyorum.”
“Küçük kız konusunda sana inanıyorum, Efendi Aager. Ancak bu yine de bana yanlış geliyor. Bir kişinin evine ondan izinsiz girmek kanunlara aykırı. Aranması gerekiyorsa da, önce arama izni almamız gerekiyor!”, diye burnundan solur Fardashi.
“Yüzbaşı Fardashi.. Lütfen size engel olmayayım.. Siz gidin ve ilgili mercilerden, şehirdeki en güçlü paladin lordunun evine girip arama yapmak istediğinizi, sebeplerinizle açıklayıp ikna etmeye çalışın. Bir şekilde bunu, iyimser bir tahminle önümüzdeki dört sene içerisinde başardığınızı düşünsek bile, niyetinizi şehirde bilmeyen kalmamış olacağını da, sanırım hatırlatmama gerek yok.”
Fardashi’nin suratı kararır.
“Ama illaki kıymetli kanunlarınıza sadık kalmak istiyorsanız, sizin yardımlarınız olmaksızın da bu işi ikimiz yapabiliriz. Ancak böyle yapmamız halinde küçük Inshala’ya bir şey olursa, bu yersiz inadınızı hatırlarsınız diye umuyorum..”, der Aager sessizce.. ve acımasızca..
Fardashi’nin suratı daha da kararır.
“Serenity Home kasabasının sizin gibi bir adamı şerif yardımcısı yaptığına inanamıyorum!”, diye hırlar.
“Size, ‘zorla üstüme yıkılan bir meslekti ve alternatifim giyotindi!’, derken bunu espri olsun diye söylememiştim, Yüzbaşı.. Şimdi. Yardım edecek misiniz, yoksa biz kendi başımıza mı halledeceğiz bu işi ve siz de Lady Alisia’ya, kızını nasıl gecenin bir yarısı, azılı düşmanının evini soymaya müsaade ettiğinizi açıklayacaksınız?”, der Aager sakince..
“Lady Alisia’ya böyle bir şeyi açıklamaya hiç niyetim yok, Efendi Aager. Ancak geri döndüğümüzde, ki dönersek, bu yaptığınızı da, evin hanımefendisini şantaj malzemesi olarak kullanmanızı da konuşacağız.”, der fırtına bulutlarını andıran bir ifadeyle.
Aager uzun bir an yaşı geçmiş yüzbaşıyı, ölü gözlerle süzer.
Konuştuğunda sesi hala yanıltıcı bir şekilde sakin gibidir..
“Hayır, Yüzbaşı.. Böyle bir konuşma olmayacak. Orken’ler Arashkan’ı yerle bir ederken oradaydım.. Orken’ler High Woods’u yakıp Bari Na-ammen’i de yerle bir ederken oradaydım ve kış bittiğinde doğuya, Serenity Home’a gidecekler. Şayet o kasabayı ve ardından da o bölgeyi ele geçirirlerse oyun biter çünkü onları oradan kimse bir daha söküp atamaz. Oraya yerleşip çoğalacaklar ve önümüzdeki yirmi yıl içerisinde ortada bir Vodgar, Koruxan, Palantine, Endless Watch, Durkahan, Solace ve Korduba’s Watch kalmayacak ve Heaven’s Hand, Tranquil ve Dwarwick’de onları birkaç yıl farkla takip edecek. Burada harcadığımız her gün bu sonu hazırlamış oluyoruz ve siz bana izin belgelerinden bahsediyorsunuz.. Dünya yanmak üzere, Yüzbaşı, dolayısıyla sizin ‘konfor anlayışınıza’ uyum sağlayamazsam kusuruma bakmayın, zira sadece krallık değil, insanlığın sonundan bahsediyoruz burada..”, diye sessiz bir ateşle harlar.
Yaşlı adam, yaşına uymayacak bir şekilde haşlanmış olmanın getirdiği bütün ağırlığını hisseder ama daha bir şey diyemeden Inshala ona yanaşır, ayak parmaklarının üstünde durur ve adamcağızın boynuna sarılır!
“Aager’imin kusuruna bakmayın Fardashi Amca. Çok büyük bir sorumluluk altında. Serenity ve çevresindeki insanların onun getireceği yardıma çok ihtiyaçları var. Lütfen.. İhtiyacımız olmasaydı böyle bir şeyi asla sizden istemezdik çünkü siz iyi bir insansınız.”, diye fısıldar yumuşak sesiyle.
Fardashi biraz utanır.
“Sen.. harika bir kızsın.. Nasıl oldu da böyle karanlık bir adamla..”, diye hayretle sorar.
“..Ben onunum, Fardashi Amca. Bunu size ilk söylediğimde, ben de doğruyu söylüyordum. Bizim aramızdaki bağı ölümlülerin ölçüleriyle değerlendirirseniz, bu size de yazık olur, bize de..”, der Inshala sarıldığı adama. “Bu gece bize yardım edecek misiniz? Lütfen edin çünkü Aager’ime bir şey olmasını istemiyorum!”
✱ ✱ ✱
Gecenin karanlığında sinmiş bir grup, sessizce işareti beklemektedir. Birden bir baykuş sesi duyulur. Baykuş sanki aynı şeyi tekrarlıyor gibidir; ŞİMDİ! ŞİMDİ! ŞİMDİ!..
“Vakit geldi. Her ne yaparsanız yapın, yakalanmayın. Ve yüzlerinizden o salak kese kağıtlarını da çıkarmayın.”, diye kendi kese kağıdı maskesi altında rezil olmuş bir Yüzbaşı Fardashi, teyit almak için adamlarına döner ve, “Kormack? Sen misin?”, diye sorar.
“Kormak benim, Yüzbaşı, o Tarwick.. İş salaklığa gelince kimse Tarwick’i geçemez, efendim.”, diye boğuk bir ses gelir başında kese kağıtlı bir başka adamdan.
“Hey!”, diye ünler Tarwick kendi kese kağıt maskesinin altından, ama bu maskenin üzerinde karikatürize edilmiş bir surat çizilidir. “Alındım. Ben maskemi sevdim. Siz de bi surat çizmelisin, efendim..”
“Tarwick. Sence neden bu aptal şeyleri kafamıza geçirdik?”, diye kese kağıdının altından boğuk bir seslerle burnundan solur Fardashi.
“Ummm.. Yüzümüz görünmesin diye?”
“Evet, Tarwick. Ama bütün bekçiler arasında bir senin maskende ‘surat’ var. Sence birileri bunu fark etmez mi?”, diye sabırla sorar yüzbaşı.
“Fark etsin. Sonuçta kesekağıdına çizilmiş bi surat. Onlar bizim kim olduğumuzu bilmeyecekler ama hepiniz benim Tarwick olduğumu bileceksiniz.. Önemli olanda bu, öyle değil mi efendim?”, diye sorar Tarwick.
“Yüzbaşı.. Sanırım Bekçi Tarwick ilk defa mantıklı bi şey söyledi.”, der bir başka kese kağıdı!
Yüzbaşının yüzü yine kararır ancak başındaki kese kağıdından dolayı kimse bunu görmez.
En sonunda esefle derin bir nefes verir ve Tarwick’e döner.
“Neyle çizdin onu?”, diye sorar.
“Bununla efendim. Su geçirmez ve suda erimez marker!”
“Ver şunu bana.”, diye hırlar Fardashi ve Tarwick’in elinden kapar markeri ve Kormack’e uzatır.
“Umm.. Ne yapacağım bununla efendim?”, diye şaşırmış bir şekilde sorar Kormack, ama onunda ifadesi kese kağıdının altında kaybolur.
“Benim maskeme bir surat çiz.. Çabuk ol! Sonra herkes elden ele dolaştırsın markeri ve yanındaki adama bir surat çizsin!”, diye homurdanır.
Kormack seri hareketlerle yüzbaşının ‘suratını’ çizer ve arkadan boğuk kıkırtılar duyulur..
Aradan beş dakika geçer ve Yüzbaşı Fardashi patlamamak için dişlerini gıcırdatır zira bekçiler aralarında hangi suratı istediklerini tartışmaktadırlar.
Aradan bir beş dakika daha geçtiğinde baykuş,
“HADİ AMA YAAA! HADİ AMA YAAA! HADİ AMA YAAA!“
..diye ağlamaklı bir şekilde ötmeye başlamıştır.
“Tamam. Yeter! Sizi ‘suratsız’ reziller!”, diye küfreder yüzbaşı ve elindeki iğreti sopayla Lord Tarakadahan Karkashi’nin evine doğru hücum eder!
✱ ✱ ✱
En sonunda!”, diye hırıldar Aager ve gecenin bu abuk saatinde Lord Tarakadahan Karkashi’nin evinin önünde toplanmış, başlarında kese kağıtları, ellerinde iğreti sopalara tutturulmuş pankartlarla “Kahrolsun Karkashi!”, “Zalim Karkashi dışarı, adalet içeri!”, “Çık dışarı Karga Karkashi!”.. diye beceriksiz sloganlar atmaya çalışan ‘isyancıları’ seyreder.
“Karga Karkashi?”, diye ‘fırk’lar Aager.
“Sanırım onu söyleyen Fardashi Amca.”, diye sessizce kıkırdar Inshala. “Aramızda konuşurken ağzımdan kaçtıydı.”
“Kafiyeli olmuş..”, der Aager. “..ve sanırım gösteri başlıyor!”
Lord Tarakadahan Karkashi’nin evi, gerçekte devasa bir malikanedir ve Aager bu kadar gösterişi biraz artılı bulur zira Tarakadahan bir paladindir ve normal şövalyelerden farklı olarak, paladinlerin ‘mazbut’ yeminleri vardır.
Malikanenin örme demir kapıları açılır ve oldukça kalabalık bir muhafız bölüğü dışarı çıkar ve slogan atan ‘isyancıların’ üstüne çullanır..
İsyancılar kaçar!
İsyancılar kaçmaya başlayınca muhafız bölüğü onların peşine takılır ve kısa bir zaman içerisinde iki grup da gözden kaybolur.
Ancak aradan iki dakika bile geçmeden, yolun öbür tarafından bir grup daha isyancı peyda olur ve onlarda başlarında kese kağıtları, ellerinde de iğreti pankartlarla saçma sapan sloganlar atmaya başlarlar.
Kısa bir süre sonra, malikanenin örme kapısında bir grup muhafız birliği daha belirir ve onlar da isyancıların üstüne yüklenirler..
Ancak bu isyancılar da kaçarlar.
Aradan çok kısa bir zaman geçer ve üçüncü bir grup isyancı daha peyda olur ve bir önceki grubun bıraktığı yerden devam ederler!
“Yuh!”, diye ünler Aager. “Fardashi kaç tane bekçi getirdi?”
“Güzellikle rica etmenin faydaları, Aager Fogstep.”, diye mutlu bir şekilde cevap verir Inshala.
“Bu kabul edilebilir bir açıklama. Senin kadar güzel bir kız benden de böyle bir şey rica etse, ben de Karkashi’ye isyan ederdim!”, diye sırıtır Aager.
“Bu hiç komik değil, Aager Fogstep.”, diye fena alınmış bir şekilde kızar Inshala. “Başka kaç tane güzel kız var peşinde ve senden neler rica ediyor bakalım?!”
✱ ✱ ✱
Geri döndüğümüzde Yüzbaşı Fardashi’den özür dilesem iyi olacak.”, diye sessizce mırıldanır Aager. “Bütün itirazlarına rağmen koca malikaneyi boşaltmayı başardı küçük gösterisiyle.”
“Bütün evi arayamayız ama ki.”, der Inshala. “Çok büyük.”
Aager karanlıkta, Lord Tarakadahan’ın çalışma odasında sessizliğe bürünür ve düşünmeye başlar.
“Ne düşünüyorsun, Aager’im?”, diye fısıldar kız adamın zihninde.
“Fısıldamana gerek yok, bebeğim. Böyle konuştuğumuzda kimse bizi duyamaz ki.”
“Başkaları duyar diye fısıldamıyorum ama ki. Senin dikkatini dağıtmamak için fısıldıyorum.”, diye tekrar fısıldayarak cevap verir.
“Aradığımız şeyler bu odada değiller, sanırım. Ben olsam nereye saklardım, onu düşünüyordum.”
“Ama sen kız kardeşine ne kadar kızmış olsan da bence onu gerçekten öldürmezdin ki eşyalarını alıp saklayasın.”, der kız biraz şaşırmış gibi.
“Hiç yardımcı olmuyorsun, bebeğim.”, diye gülümseyerek söylenir Aager.
“Hayvanlar saklamak istedikleri şeyleri genelde toprağa gömerler. Belki de Karkashi amca da toprağa gömmüştür eşyaları.”
“Bu mümkün, ama olası değil.”, der Aager. “Toprağa gömerse birileri gelip onu bulabilir ve bu olursa Karkashi’nin ruhu bile duymaz. Bence onun gibi kontrol hastası bir adam, o kadar önemli şeylerin saklı olduğu yeri de kontrolü altında tutmak ister. Ama bence sen de haklısın, bebeğim.”
“Toprak evin içinde mi yani?”, diye hayretle sorar Inshala.
“Hayır..”, der Aager ve sırıtır. “Ama toprağın altında gömülü oda da; evin kilerinde!”
“Küçük karanlık odalardan hiç hoşlanmıyorum ama ki.”, diye mızmızlanır kız. “Benim tam zıttım gibi.. Büyük, ferah ormanlar —Ritüel Ormanımı özledim. Burada annem, anneannem, Moira ablam, Cüneyt, Maira, Madine ve Fardashi Amca var ama.. yine de özledim işte..”
“İşimiz bittiğinde geri döneceğiz, bebeğim, söz.”
“Ama Moira ablamın bana verdiği ‘ardal’ şeysi hala bende.. Ya gitmeme izin vermezlerse?.. Ya kalıp bütün işleri benim yapmam gerektiğini söylerlerse? O zaman ne olacak ama ki?”
“Tarakadahan’la olan işimizi bitirince her şey biraz rahatlayacaktır. Sen de istersen bir başkasını ardalın yaparsın yada Moira’ya geri verirsin.. Merak etme, güzelim.”
“Bana ‘güzelim’, dedin!”, diye hayretle ünler kız.
“Çünkü öylesin,”, der Aager ciddi bir şekilde.
“Bebeğin değil miyim artık?”, diye sorar kız biraz üzgün, biraz da mutlu bir şekilde.
“Sen her zaman bebeğim olacaksın, güzelim.”, diye gülümser Aager.
“Benim.. kafam karıştı, Aager Fogstep. Kaç tane şeyin olacağım?”
“Olabildiğince çok!”, der Aager. “Ama şimdi gidip kileri bulalım.”
“Bir gün oturup, bana ‘olabildiğince çok’larını anlatman gerekecek, Aager Fogstep. Yoksa bana bunlardan biriyle seslenir ve ben de bilmezsen, dönüp bakmaya bilirim ve bu da seni üzer, sanırım ki!”
✱ ✱ ✱
Aager, dur!”, diye tıslar Inshala.
Aager bir ayağı havada olduğu halde kıpırdamadan durur. “Ne oldu? Bir şey mi duydun?”, diye sessizce fısıldar.
“Hayır. Ama bir şey hissediyorum. Karanlık bir şey.. Odanın içinde ve sanırım birçok yerinde..”, diye acil hissi veren bir sesle cevap verir kız. “İki adım geriye gel, lütfen.”
Aager tereddüt etmeden iki adım geri atar.
“Görebiliyor musun?”, diye sorar kıza.
“Hayır. Sadece hissediyorum. Kötü bi şey bu. Can yakmak ve kurutup öldürmek için yapılmış bir çeşit muhafaza büyüsü, sanırım. Kim evinin kilerinde böyle fena bi büyü koyar ki yaa? Bu büyü çok acımasız!”
“Çalınmasını istemediği şeyleri saklamak isteyen biri —belli ki.. Paladinlerin böyle büyüler yapabildiğini bilmiyordum.”
“Yapamazlar zaten ki. En azından benim bildiğim kadarıyla. Onların inançlarına aykırı. Hele böylesi fena olan bir büyü.. Belki bir büyücüye yaptırmıştır.”, der Inshala ama sesindeki ton, kendisinin de buna pek inanmadığı izlenimini vermektedir.
“Başkasına yaptırmış olsa bile, potansiyel bir soygunu önlemek yada hırsızı etkisiz hale getirmek için yapılmış olması gerekirdi. Yakmak yada kurutup öldürmek için değil.”, diye tiksintiyle hırıldar Aager.
“Aralarda çok küçük boşluklar sezinliyorum. Sanıyorum geçebilirim.”, der kız.
“Hayır!”, diye kati bir sesle fısıldar Aager. “Kesinlikle olmaz. Bu çok tehlikeli.”
“Ahh, Aager Fogstep. Bunun çok tehlikeli olduğunu bilmediğimi mi düşünüyorsun?”, der kız ve Aager’e döner.
“Inshala..”, diye itiraz etmeye çalışır karalar içindeki adam.
“Beni sevdiğin için tehlikeye atlamamı istemiyorsun. Bu.. çok güzel bir duygu. İnan bana.. Ama sevgin kadar saygına.. ve güvenine de ihtiyacım var ama ki!”
Aager sessiz bir dakika boyunca kendi yüzünü seyreden kıza bakar.
Sonra derin, esef dolu bir nefes verir.
“Öyle olsun bakalım, genç, güzel, sevgilimi bebeğim..”, diye hafif burnundan soluyarak konuşur. “Ama sana bir şey olursa döndüğümüzde seni fena haşlayacağımı bilmeni isterim.”
Inshala kıkırdar..
..ve bir anda kızın durduğu yerde küçük, pofuduk kuyruklu bir sincap belirir..
Sincap.. bir kaç dakika boyunca hummalı bir evhamla ellerini, tüylü yanaklarını, kulaklarını, burnunu ve uzun, tüleri kuyruğunu temizler!
“Umm.. bebeğim?”, der Aager imalı bir tonla.
“Efendim, Aager’im.”, diye cevap gelir kızdan.
“Büyülü tuzaklı oda?”, diye nazikçe hatırlatır Aager kıza.
Sincap olduğu yerde donakalır ve kızıl-kahve tüylerine rağmen utancından kıpkırmızı olmuş izlenimini verir.
“Ben.. özür dilerim.. Tüy bakımı çok önemli.. Yapmayınca pireler musallat oluyor ama ki!”, diye küçük bir sesle cevap verir, sonra karanlık, büyülü tuzaklı kilere girer..
✱ ✱ ✱
Sanırım bi şey buldum..”, diye Inshala’nın kendisini göremese de sesini duyar zihninde Aager.
“Nasıl bir şey?”, diye sorar karalar içindeki adam.
“Umm.. Burada çok kocaman yuvarlak, fıçı gibi bi şey var. İçine girdim.. Diğerlerinin içlerinde insanların içtiği, kötü kokulu şeysiden var ama bunun içi tamamen boş ve kuru.. Sanırım kandırmaca bir fıçı bu çünkü bunun içi sadece biraz küf kokuyor o kadar. Ve sanırım birisi arada bir girmiş bunun içine. Fıçının zemini tozlu ama tozun içindeki ayak izlerini görebiliyorum.”, diye bulunduğu yeri tarif eder Inshala.
“Oralarda bir yerde, muhtemelen en arkada gizli kapı gibi bir şey olmalı. Kapıyı açmak için de bir yerlerde kol, düğme yada benzer bir mekanizma olmalı. Onu bulmalısın, bebeğim..”
“Buldum ki!”, der Inshala mutlu bir şekilde.
“Nasıl yani?”
“Büyülü tuzaklar ve muhafazalardan sonra, gizli kapıyı açmak için menakizmayı saklama ihtiyacı duymamışlar sanırım.”, der kız.
“—Mekanizmayı..”
“Evet. Ondan işte..”
“Nasıl bir şey? Neye benziyor?”
“Umm.. yan yana ve alt alta duran küçük, kutu gibi taşlar var fıçının en arkasındaki iç duvarında.. Taşların üzerlerinde de şekilli bir şeyler var.”
“Hmm.. tarif edebilir misin, peki?”
“Birinci taşın üstünde düz, ayakta duran bi çizgi var. İkincisindeki çizgi soldan sağa doğru gidiyor, sonra aşağı dönüyor, sonra sola gidiyor, oradan tekrar aşağı gidiyor ve sonra da tekrar soldan sağa gidiyor!”, diye ilginç bir şekilde oldukça temiz bir tarif yapar kız.
“Üçüncü taş ise.. umm. üçüncü taşı tarif etmek istemiyorum!”, diye rahatsız olmuş izlenimi veren, kısık bir tonla geçiştirmeye çalışır Inshala.
“Niye? Neye benziyor?”
“Ummm.. üstüne oturduğumuz şeye!”, der cılız bir sesle.
“Pek anlayamadım. Tabureye mi benziyor?”
“Hayır. Üstüne oturduğumuz şeye!”, diye tekrarlar Inshala.
“Sandalye?”, diye aklı karışmış bir şekilde sorar Aager.
“Hayır ama yaaa..ÜSTÜNE OTURDUĞUMUZ ŞEYE, diyorum ama ki!”, diye inler kız.
Aager kaşlarını çatar ve düşünmeye başlar. Üstüne oturduğumuz şey..
“Özür dilerim, güzelim ama çıkaramadım.”, diye itiraf eder en sonunda.
Kızdan bir an hiçbir cevap gelmez.
Geldiğinde ise bu fevkalade küçük ve utanmış bir sesle olur.
“Nopoya benziyo!”
“Nopo?”
“Evet, nopo..”
Aager kendisini, sınıfın geri zekalısı gibi hisseder..
..ve en sonunda ayılır!
Kızın ‘öpmek’ kelimesini utandığı için ‘nöpmek’, diye kullandığını hatırlar.
“Aaaa.. Sanırım anladım..”, der en sonunda ve gülmemek için var gücünü kullanır.
“Sana çok kızdım, Aager Fogstep. Bana güldüğünü ta buradan hissedebiliyorum ki!”, diye hışmeder kız.
“Ben.. ben özür dilerim, Inshala.. Bu sadece.. beni biraz şaşırttın, o kadar..”, diye eli ağzında, gözlerini sımsıkı kapamış bir şekilde cevap verir Aager.
Inshala, karalar içindeki adama doğru ‘hıf’lar.
Sonra da diğer taşları tarif eder.
Kız tarifleri bitirdiğinde Aager bunun bir çeşit rakam kombinasyonlu kasa olduğunu düşünür. Genç hırsız, böyle şeylerden hayal meyal bahsedildiğini duymuş gibidir ama daha önce hiç karşılaşmamıştır ve karşılaşan biriyle de tanışmamıştır. Bu tür güvenlik kasaları hakkında sahip olduğu fakir bilgiler, bu tür kasaların fevkalade dayanıklı oldukları, ilgili kombinasyonu bilmeyenin, kasanın içindekilere ulaşma ihtimalinin sıfır kadar düşük olduğunu, ve kasanın yerleştirildiği duvarla beraber götürülmediği sürece de çalınamayacağıdır —ki kasanın bu şekilde götürülmesi, içindekilere hala ulaşılamayacağı gerçeğini ortadan kaldırmayacağıdır..
“Taşlardan dört tanesi yeni gibi sanki!”, diye birden ünler Inshala. “Şimdi fark ettim.”
“Nasıl, yeni gibi?”
“Diğerleri tozlu. Dört tanesinde çok daha az toz var!”
“Bu iyi işte. Dört kombinasyonlu bir şifre!”, diye ünler Aager.
“Dört konbinam soslu şifre nedir?”, diye sorar kız.
“Bu, ancak doğru sıralamaya göre o ‘yeni’ taşlara basıldığında gizli kapının açılacağı, demek..”
“Ama bu 5,040 farklı sıralama eder ki!”, diye bir anda söyleyi verir Inshala.
“Ne?”, der Aager hayretle.
“5,040 sıralama.. Bunların hepsini denememiz günlerce sürer.. ki bu da tekrar olmazsa. Olursa 10,000 sıralama eder ama ki!”
“Nasıl hesapladın o kadar kobinasyonu bir anda?”, diye şok olmuş bir ifadeyle sorar Aager zira kendisi için bu, bir düzine kağıt, bir okka mürekkep, bir sürü tüylü kalem ve bir-iki saat gerektirecek bir işlemdir.
“Bilmem ki. Bir anda aklımda oluverdi işte.”, der kız muallak bir sesle.
“Sekiz rakamlı sıralamalı kombinasyon nedir peki? —Tekrarsız..”, diye sorar birden Aager.
“40,320.. Niye ki?”
“On iki.. On iki rakamlısı nedir?”
“479,001,600!”
Aager bastırılmış bir kahkaha atar!
“Muhteşemsin, Inshala!”
“Ummm.. Bilmem.. Sanırım.. Belki..”, diye hala bir şey anlamamış gibi cevap verir.
“Evet. Kesinlikle muhteşemsin. Ama şimdi bize 5,040 sıralamadan sadece bir tanesi lazım..”, der ve bunun ne olabileceğini düşünmeye başlar. “Bana düşünmem için biraz zaman lazım.”
Inshala ise düşünmez zira Aager’in neden bahsettiği hakkında ancak muallak bir fikri vardır. Dolayısıyla yapacak bir şeyi olmayan her sincabın yaptığını yapar; ellerini, tüylü yanaklarını, kulaklarını, burnunu ve uzun, pofuduk kuyruğunu temizlemeye başlar!
✱ ✱ ✱
Ummm.. Aager Fogstep..”, diye inler Inshala ve sesi bir şeylerden fena halde rahatsız olduğu izlenimi verir.
“Ne oldu?”, diye sorar Aager.
“Burada, yanımda pis bi lağım faresi var!”, der kız tiksinmiş bir sesle.
“Hepi topu bir fare, Inshala. Sana ne zararı dokunabilir ki?”
“Hepi topu bi fare değil bu, Aager Fogstep!”, diye hışmeder kız. “Bu bir LAĞIM FARESİ! Bu şeyin nerelerde gezdiği hakkında her hangi bir fikrin var mı?”
“Evet.. Uhhm.. Lağımda?”
“Bu şey, tam bir mikrop yuvası! Yapıştı bana ve benden haraç istiyor!”
“Haraç?”, der Aager ve yine dudakları gülmemek için gerilir.
“Bu hiç komik değil ama ki!”, diye fena halde bozulmuş bir şekilde tıslar Inshala. “Yanımda sadece biraz yiyecek var ve onları da bu pis şeye veremem.”
“Inshala.. Sen şimdi bana küçük bir lağım faresi tarafından itilip kakıldığını mı söylüyorsun? Mab bunu duysa ne der acaba?!”, diye sırıtarak cevap verir Aager.
Ortam bir anda sessizleşir.
Sonra Inshala’nın olduğu yerden bir sincabın çırtlamaları gelir!
“Sen.. sen bana baksana sen!”, diye haşin bir sesle harlar Inshala. “Sen bana zorbalık mı yapmaya kalktın sen? Aager’imin önünde rezil ettin beni ki!”
Koca fıçının içinde sivri sinek vızıltısını andıran, kürdan büyüklüğünde ‘yıldırımlar’ inmeye başlar ve bir farenin kulak zırlatan çığlıkları duyulur.
Inshala sıçanla amansız bir mücadeleye girer ve Aager, karanlıkta zorlukla seçebildiği kibrit başı harlamasını andıran bazı kıvılcım ve ışık parıltıları görür.
“SNARE“, diye kükrer Inshala.. “YIK EVİ ŞU REZİL VE UTANMAZ ŞEYİN ÜSTÜNE!“
“HAYIR! SNARE YOK! LÜTFEN SNARE OLMASIN.. BU HİÇ ADALETLİ BİR KAVGA OLMAZ SNARE GELİRSE!“, diye telaşla tıslar Aager..
Kavga bir iki dakika daha devam eder ve en sonunda kiler tekrar sessizliğe bürünür.
“Inshala?”, diye karanlığa seslenir Aager.
Fıçının içinden boğuk, nefes nefese kamış bir sincabın çırtlamaları duyulur.
“Pis adi, şerefsiz, mendebur, mel’un ve hergele şey!”, diye burnundan solur Inshala..
“Umm.. Inshala?.. O lafları nereden duydun? Benden duymadığını biliyorum.”
“Sonuncusunu Moira ablamdan duydum. Diğerlerini Madine’den öğrendim.. Çok zengin bir kelime haznesi var o kızın.”
“…”
“Ama aldım en sonunda!”
“Aldın? Neyi aldın?”
“Bu mel’un şey, bir lağım faresi olmasının yanısıra aynı zamanda da bu evin kalıcı müdaimlerinden ve hem adi bir zorba ve hem de pis bir hırsız ve evin sahibinin buraya geldiğini defalarca görmüş. Dahası, hangi taşlara basılması gerektiğini de bildiğini söylüyor!”
“Hangileriymiş?”
“7-5-3-9!”
“Hmm.. Bu mantıklı.. Sanırım..”, diye mırıldanır Aager düşünceli bir şekilde.
“Nedir bu sayı?”
“Benim tahminim, bu Lord Tarakadahan Karkashi’nin doğum yılı..”
“Mantıklı olan tarafı nedir, ama ki?”
“İnsanlar şifreleri genelde çok iyi bildikleri kelimelerden yada sayılardan seçerler. Alışkanlıklarımız, bir anlamda bizi buna zorlar. Taşlara o sırasıyla basabilir misin peki?”
“Hayır basamam, Aager Fogstep!”, der Inshala, hala soluk soluğa kalmış bir şekilde.
“Uhhm.. Neden ki? Yetişemiyor musun?”
“Hayır. İçinde o.. şeysiden var!”
“Anlamadım?”
“O şeysiden var, diyorum işte. Nopodan var. Bir nopoya dokunamam, çok ayıp!”
Aager bükülmüş dudaklarını birbirine yapıştırır ve yine gülmemek için gözlerini sıkar.
“Belki.. lağım faresinden isteyebilirsin..?”, diye önerir neden sonra.
Inshala’dan derin, esef dolu bir nefes gelir.
“Bunu ondan isteyeceğim, Aager F