"İnsanlık sonsuza dek Dünya'da kalmayacak,
ışığın, mekanın peşinde
ilk başta atmosfere hızla nüfuz edecek,
ve sonra tüm güneş alanını fethedin. "
Konstantin Tsiolkovsky
ışığın, mekanın peşinde
ilk başta atmosfere hızla nüfuz edecek,
ve sonra tüm güneş alanını fethedin. "
Konstantin Tsiolkovsky
Şekil A.Sokolova
Versay Barış Antlaşması, Almanya’da uzun menzilli füzelerin yapılmasını yasaklamamıştır. Bu nedenle, Hitler iktidara geldikten sonra, ordunun desteğini alan genç ve yetenekli Werner von Braun liderliğindeki küçük bir mühendis ve bilim insanı grubu bu yönde aktif çalışmalara başladı. Tasarımcıların ve mucitlerin fikirleri Konstantin Tsiolkovsky, Robert Goddard, Hermann Obert, Siemens, Lorenz, Telefunken ve çok sayıda bilimsel üniversitenin şirket ekipleri tarafından oluşturulan özel sistemlerde uygulamalarını buldu. 1943'te, Retribution anlamına gelen balistik füze FAU-2 veya Fergeltung yaratıldı. Roket, insansız, otomatik olarak kontrol edilen uzun menzilli cihazların doğumunu işaretledi. İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden hemen sonra dünyada yeni bir nükleer tehdit ortaya çıktı. SSCB'de atom bombası dağıtım sistemleri hızla geliştirildi. 13 Mayıs 1946, Stalin, SSCB'de füze endüstrisinin oluşumuyla ilgili bir kararnameyi onayladı; bu, jet teknolojisi ile ilgili düzinelerce yeni organizasyonlar, araştırma enstitüleri ve tasarım büroları ile ilgili bir komitenin oluşturulmasıyla sonuçlandı. Eski bitkiler yeniden geliştirildi, test alanları oluşturuldu. Bu alandaki tüm çalışmaların ana organizasyonu Bilimsel Araştırma Enstitüsü-88 ya da Devlet Birliği Araştırma Enstitüsü idi. Savunma Bakanı'nın emriyle Sergey Pavlovich Korolev, uzun menzilli füzelerin geliştirilmesi için Genel Tasarımcı olarak atandı. Bu zaman, Dünya'nın yapay bir uydusunun yaratılmasının başlangıcı olarak kabul edilebilir (kısaltılmış AES).
Uzaya girme fikrinin uygulanmasına önemli katkılarda bulunan kişi Mikhail Klavdievich Tikhonravov idi. İnanılmaz bir merakı vardı - böcek koleksiyonları topladı, yağlıboya resimler çizdi, böcek uçuşları okudu. Tikhonravov ve 1947-1948'teki yedi kişiden oluşan küçük düşünceli insanlar grubu, herhangi bir bilgisayar olmadan muazzam bir hesaplama çalışması yaptı ve bilimsel olarak, ilk alana eşit hıza kadar belirli bir yükü hızlandırabilen füze paketinin gerçek bir versiyonunun olduğunu kanıtladı. Meslektaşları bilim adamları, onu karikatürler ve epigramlar şeklinde alay ederek cevapladılar ve yetkililer, Mikhail Klavdievich'i bulunduğu yere indirerek grubu dağıldı. Bununla birlikte, büyük bir psikolog ve realist olan Korolev tarafından duyulmuştu ve bunun, Amerikalıların atom şantajına son verebilecek bir roket olana kadar herhangi bir uydunun bile durduramayacağının farkına vardı. Amerika Birleşik Devletleri'nde savaştan sonra göç eden Von Braun ana ideolog ve iş lideriydi. 1946'in ilkbaharında, meslektaşları, 1951 yılı tarafından onlar tarafından bir uydu fırlatma roketinin yaratılabileceği gerçeğini Savunma Bakanlığı'na sundu. Ancak ülkemize benzer şekilde, Amerika'nın askeri departmanı roketler tarafından yalnızca askeri amaçlar için işgal edildi ve onlara gerekli fonları vermeyi reddetti.
1947'ta Alman FAA-2 testleri yapıldı. 1948'te, Kapustin Yar kasabasındaki ilk Sovyet roket test sahası, zaten P-2 adı verilen yerli malzemelerden yapılmış V-1 kopyalarının testlerinden geçti. Seri geliştirildi. 1950’de, P-2’in bir dizi 600 kilometrelik testlerle başladı ve 1953’te P-1200, 5 kilometresinde uçtu. 20 Mayıs 1954, iki aşamalı bir kıtalararası roket oluşturulması üzerine bir hükümet kararı çıktı.
İlk Rus kontrollü uzun menzilli balistik füzesi P-1, Alman A-4'in (V-2) tam bir kopyasıydı (RSC Energia arşivinden fotoğraf)
Aynı yılın Ekim ayında, Uluslararası Jeofizik Topluluğu, barışçıl amaçlarla yapay bir Dünya uydusu başlatma olasılığını düşünme önerisi ile dünya güçlerine döndü. Dwight Eisenhower, ABD'nin bu talebe uyacağını bildirdi. Ülkemiz bu zorluğu kabul etti. Bu noktadan itibaren uydunun yaratılması ile ilgili tüm çalışmalara yeşil ışık verildi. 30 Ocak 1956, SSCB Bakanlar Konseyi toplantısında yılın 1400'i, bir taslak tasarımı zaten Haziran ayında hazır olan 1957 kg ağırlığına kadar olan D - uydusu nesnesinin oluşturulmasına ilişkin kararı onayladı. Lansman yılı 26 olarak ayarlandı. Zamanın önde gelen bilim adamları, M.V. Keldysh, B. S. Chekunov, N. S. Lidorenko, M. K. Tikhonravov, V. I. Lapko, A. V. Bukhtiyarov ve diğerleri, Korolev'in öncülüğünde ilk uydunun yaratılması için çalıştılar. diğerleri. Amerika'da, 1955 Mayıs 1956, Ulusal Güvenlik Konseyi ayrıca yapay bir uydunun başlatılmasını onayladı. Her şeyin Kraliçe'nin ellerinde yoğunlaştığı ülkemizden farklı olarak, her biri daha sonra kendi projesini sunan her tür silahlı kuvvet iş yapabilir. Özel bir komisyon, Vanguard uydusunun (Avangard) oluşturulması için Donanma Araştırma Laboratuvarı programı ile Werner von Braun tarafından geliştirilen Explorer uydunun (Araştırmacı) Rand projesi arasında bir analiz yaptı ve sonunda durdu. Brown, Ocak XNUMX'te bir yörüngeye uydu gönderebileceğini iddia etti. Ona inanırlarsa, Amerikalılar AIS'lerini bizden daha önce fırlatırlardı. Ancak Nazi geçmişi olan Almanların astronotiğin “babası” ve ulusal bir kahraman olmasını istemediler, seçim “öncü” lehine yapıldı.
SSCB Bakanlar Kurulu Kararı No. 1017 419 13-1946ss.
Jet silahlarının oluşturulması ve bu alanda araştırma ve deneysel çalışmaların organizasyonu olarak en önemli görev olarak kabul edildiğinde, SSCB Bakanlar Kurulu karar verir:
1. Reaktif Teknoloji Konusunda Özel Bir Komite Oluşturun ...
5. Jet Mühendislik Özel Komitesinin, SSCB Bakanlar Kurulu Başkanına onay vermek üzere, VN-1946'in (uzun menzilli güdümlü füze) ve Vasserfal'ın (uzun menzilli güdümlü füzenin) yerli malzemelerini kullanarak yeniden üretilmesi için bir araştırma ve deneysel çalışma planı olarak SSCB Bakanlar Kurulu Başkanına onay vermesini istemek uçaksavar güdümlü füzeler) ...
13. Reaktif Teknikler Komitesi'nin ilgili bakanlıklar arasından seçim yapması ve reaktif silahlandırma üzerine çalışmak ve çalışmak üzere Almanya'ya gönderilmesi için çeşitli alanlarda gerekli sayıda uzman bulunabileceğini, deneyim kazanmak için Sovyet uzmanlarının her bir Alman uzmanına eklenmesi gerektiğini akılda tutmak ...
22. Özel Komite’ye ABD’ye, reaktif teknoloji için araştırma enstitüleri laboratuarlarına sipariş vermek ve ekipman ve araç satın almak için bir komisyon gönderme, araştırma enstitüleri laboratuvarlarına 2 milyon dolar tutarında açık lisans kapsamında satın alma hakkı tanıma ...
25. SSCB Silahlı Kuvvetleri Bakanlığına (T. Bulganin), jet silahlar için Devlet Merkez Test Sitesinin yeri ve inşası ile ilgili Bakanlar Kurulunun önerilerini sunmasını söyleyin ...
32. Reaktif teknolojinin geliştirilmesi konusundaki çalışmaları en önemli devlet görevi olarak kabul etmek ve tüm bakanlıkları ve kuruluşları reaktif teknoloji ile ilgili görevlerini öncelikli olarak yerine getirmek zorunda bırakmak.
1956'in sonunda, nesne D'nin atanan tarihe kadar hazırlanmasının mümkün olamayacağı ortaya çıktı. Zamanlama kırıldı zamanlama. Çoğunlukla teorisyen olan yaratıcı bilim adamları, üretime geldiklerinde durma noktasına geldiler. Ülkede bilim ve sanayi arasında bir etkileşim yoktu. Korolev gergindeydi, ancak Tikhonravov aniden uyduyu daha kolay ve kolay hale getirmeyi teklif etti. Korolev bu fikri çabucak takdir etti, en az sayıda taşeronla kendi başına küçük bir nesne yapılabilir.
Ondan sonra, Korolev hükümete şunları yazdı: “Amerika'da, 1958 yılında yapay bir uydu başlatmaya niyetli olduklarına dair haberler var. Öncelik kaybetme riskimiz var. En basit uydu olan "D" nesnesi yerine uzaya göndermeyi öneriyorum.
15 Şubat 1957, en basit uyduyu yörüngeye koyma kararı (kısaltılmış PS) yapıldı. Her ne kadar basit dense de, üretim çok zaman aldı ve ülkenin en iyi akıllarının bütün güçleri vardı. Oldukça hızlı bir şekilde geliştiriciler, 580 mm çapında bir top şeklinde yapılması gerektiği sonucuna vardılar. Gövde, 36 cıvatalarıyla bağlı yerleştirme çerçeveli yarım küre şeklindedir. Kauçuk conta, bağlantının sıkılığını sağlar. Uydu azotla doluydu. Dahili sıcaklık, sensörler tarafından sağlanan havalandırma yardımıyla 20'tan 30 derece santigrat dereceye kadar korunmuştur. Uydunun içinde, çalışma frekansı 20,005 ve 40,002 MHz olan iki verici vardı ve telgraf paketleri şeklinde yaklaşık 0,3 saniye süren bir sinyal iletti. Alternatif olarak çalışıyorlardı. Antenler dış yüzeye monte edildi - 2,9 metre uzunluğa kadar dört çubuk. Yerleşik ekipmanın güç kaynağı, gümüş çinko pillerle sağlandı. Asıl zorluk, yarı kabukların imalatında ve dış yüzeyin kusursuz bir şekilde parlatılmasındaydı. Dikişlerin kaynağı X ışını ile kontrol edildi ve bir helyum kaçağı detektörü, monte edilmiş kabın sıkılığını kontrol etti.
M.K.Tikhonravov ve S.P.Korolyov (B.Ryabchikov arşivinden alınan fotoğraf)
Parça üretimi, tasarımla el ele gitti. Bununla birlikte, tüm sistemlerin incelemek için zamanları vardı. Gelecekteki koşulları simüle eden özel ekipman kullanarak zeminde test edebilecekleri uydu ve roket gövdesini ayırmak için bir sistem geliştirildi. Ancak en önemli şey, fırlatma aracının henüz uçmadığıdır.
15 Mayıs 1957, yeni P-7 roketinin ilk lansmanı yapıldı. Başından itibaren normal olarak ayrıldı. Rehberli uçuş, 98 saniye boyunca gerildi. Sonra P-7 dengesizliğini yitirdi, büyük sapmalar nedeniyle motorlar kapatıldı. Roket, fırlatılmasından 300 kilometre uzaklaştı Kraliçe başarı ile tebrik edildi, çünkü en önemlisi, uçuşun ilk ayağı normaldi, ama üzgündü. İkinci P-7, tüm hataları göz önünde bulundurarak hazırlandı, ancak azot boşaltma valflerinin montajındaki bir hata nedeniyle hiçbir zaman ayrılmadı. Üçüncü P-7 normal bir şekilde patladı, ancak yeni kontrol ünitesindeki bir devre nedeniyle tüm motorlar düştü. Roket çöktü, baştan itibaren 7 km'ye düştü. Son olarak, dördüncü lansmandan sonra Ağustos 21’te P-7 tüm yörüngeyi geçti. Kamçatka'ya ulaştı ve yandı ve atmosferin yoğun katmanlarına girdi. P-7'in son test lansmanı 7 Eylül 1957'te yapıldı. Tüm bloklar iyi çalıştı ancak baş kısmı atmosferde tekrar yandı. Beş testin sonuçlarına göre, roketin uçabileceği ve baş kısmının biraz çalışmaya ihtiyacı olduğu ortaya çıktı. Bununla birlikte, Dünya uydusunu başlatmak için bu karışmamıştı çünkü atmosferin yoğun katmanlarına girmeye gerek yoktu.
Dünyanın ilk yapay uydusunun lansmanı, Ekim ayında 4 1957, 22 saat 28 dakika Moskova zamanlarında gerçekleşti. Roket, daha sonra Baikonur Cosmodrome adlı SSCB Savunma Bakanlığı'nın beşinci araştırma bölgesinden başlatıldı. “Sputnik” fırlatma aracı, standart P-7'e kıyasla önemli ölçüde hafifletildi, ilave donanım çıkarıldı ve motorların otomasyonu basitleştirildi. Yakıtla 267 ton "sadece" ağırlığındaydı. Lansman tarihi, yeni, uzay çağı insanlığının başlangıcı olarak kabul edilir ve Rusya'da Uzay Kuvvetleri Günü olarak kutlanır. Bu lansman, insanlık tarafından kesinlikle bilinmeyen bir yerdeydi. Korolev, atmosferin sınırda olduğu uçuş yolunun doğru seçilip seçilmediğini tam olarak bilmiyordu. Vericinin sinyallerinin iyonosferden geçip geçmeyeceğini, uyduyu mikrometeoritlerin etkileri ile devam edip etmeyeceğini ve havalandırmanın ısı gidermeyle nasıl başa çıkacağını bilmiyordu. İlk veri göründüğünde, yalnızca bir saniyenin ikincisi projeyi başarısızlıktan kurtardığı ortaya çıktı. Motorlardan biri, marşın otomatik iptali öncesinde bir saniyeden daha kısa bir süre için önceden ayarlanmış bir moda geçti. Ve 16 saniyede, yakıt beslemesini kontrol eden sistem başarısız oldu ve merkezi motorun daha önce bir saniye kadar kapanmasına neden oldu. Bu ilk kozmik hıza ulaşmak için zar zor yeterliydi.
Şekil A.Sokolova. Ekim 4 22 saat 28 dakika 34 saniye Moskova saati (Ekim 5 00: 28: 34 yerel saat) dünyanın ilk yapay roketi EARTH ("en basit uydu" PS), ilk uzay roketi tarafından kullanılmış, ürün 7K8PS)
Uydu, günün 92 yörüngesinde idi (Ocak 4'e kadar), 1440'i geri çeviriyordu. Her birini 96 dakika 10,2 saniye içinde yaptı. Sonunda, üst atmosfere karşı sürtünme nedeniyle, uydu hızını kaybetti, atmosferin yoğun katmanlarına girdi ve yandı. Dünya topluluğunun tepkisi çok fırtınalıydı.
Hiçbir ülkede kayıtsız değil. Gezegendeki milyonlarca sıradan insan bu olayı, Amerika'nın Columbus tarafından keşfedilmesinden bu yana yapılan en ciddi atılım olan insan zekâsı ve iradesinin en büyük başarısı olarak algıladı. Uydu, dünya siyasi haritasındaki güç dengesini değiştirdi. Amerika Birleşik Devletleri'nin dünya bilim ve teknoloji lideri olma yetkisi sarsıldı. “Uzay yarışı” başladı.
"United Press" notu: "Amerika'da yayınlanan uydularla ilgili konuşmaların yüzde 90'i. Görüldüğü üzere, davanın yüzde 100'u SSCB'nin payına düştü ".
Amerikalı gazeteciler şunları yazdı: “Sovyetlerden bir uydu beklemiyorduk ve bu nedenle Amerika'da yeni bir teknik Pearl Harbor etkisi yarattı.”
“SSCB tarafından anlaşılmış olan sorunlara bir çözüm bulmak için ateşli bir şekilde çalışmalıyız… Bu yarışta, ödül dünyanın liderliği olacak” dedi.
Amerikalı gazeteciler şunları yazdı: “Sovyetlerden bir uydu beklemiyorduk ve bu nedenle Amerika'da yeni bir teknik Pearl Harbor etkisi yarattı.”
“SSCB tarafından anlaşılmış olan sorunlara bir çözüm bulmak için ateşli bir şekilde çalışmalıyız… Bu yarışta, ödül dünyanın liderliği olacak” dedi.
3 bu yılın kasım ayında ülkemiz ikinci bir uydu fırlattı. Zaten bütün bir bilimsel laboratuvardı. Uzayda, köpek Gibi gitti. Amerikalılar bize yetişmek için acele ediyorlardı. 6 December, tamamen başarısızlıkla sonuçlanan ilk AES'in lansmanını yaptı. Fırlatmadan birkaç saniye sonra taşıyıcı roket düştü. Patlama tüm fırlatma rampasını dağıttı. Gelecekte, Avangard programının on bir başlatılması, sadece üç başarılı oldu. Sonuçta, Amerika'nın ilk yapay uydusunun Ocak 31’in 1958’inde başlatılan Von Braun’un Explorer’ı olması ilginç. Günümüzde, uydular dünya çapındaki 40'ten fazla ülkede kendi taşıyıcılarını kullanarak piyasaya sürülmekte veya eyaletler arası özel kuruluşların yanı sıra başka ülkelerden satın alınmaktadır.