[ad_1]
1850’lere kadar, mineral yağın kuyulara veya diğer içme suyu biçimlerine sızması bir baş belası olarak görülüyordu. Ana kullanımı böcek kovucu olarak veya ev yapımı tıbbi ilaçlar içindi. Madeni yağın yaygın olarak ticarileştirilmesi, Philadelphia’daki Franklin Enstitüsü’nden James Curtis Booth sayesinde gerçekleşti. “Kaya yağının” basit bir kimyasal analizini yaptı ve bunun, aydınlatma yağı ve balina yağına benzer diğer kullanımlar için damıtılabileceğini keşfetti.
Aniden, kelimenin tam anlamıyla ülkenin dört bir yanına yayılan tüm petrol kullanılabilir hale geldi. “Karbon yağı” balina yağına karşı, madeni yağ, açık okyanusta avlanan balinalara kıyasla, bolluğu ve göreceli üretim kolaylığı nedeniyle, madeni yağ pazarının hakimiyeti için ilk savaştı.
Son birkaç on yılda, tartışma madeni yağa karşı sentetik yağa taşındı. Teknoloji, ham kaynakların ve kalitenin çok daha iyi ayrılmasını sağlamak için ilerlemiş olsa da, madeni yağ için ilgili genel geleneksel işlemler hala aynıdır.
Ancak, gaz halindeki hidrokarbonların katalitik olarak sentezlenmesinden daha da yüksek dereceli bir yağlama yağı elde edilebilir. Kısacası, mineral yağ, sentetik yağa kıyasla tipik olarak daha ucuzdur ancak daha düşük kalitededir. Ve bu, iki formülasyon arasındaki farkın özeti olsa da, herhangi bir ekipman parçasında kullanım için dikkate alınması gereken çeşitli faktörler vardır.
Yağ Sınıflandırmaları
Amerikan Petrol Enstitüsü, yağlayıcı baz stokları için basit bir sınıflandırma sistemi geliştirdi. Grup I, II ve III genellikle ham petrolden elde edilir. Grup I solventle rafine edilir ve daha geleneksel solvent arıtma tekniklerinden gelir. Grup II hidro-işlemden geçirilmiştir ve daha düşük olması dışında Grup III’e benzer özelliklere sahiptir. Akışkanlık indeksi. Grup III daha mumlu yemler içindir.
Ticari olarak konuşursak, yüksek oranda rafine edilmiş Grup III yağları, bitmiş işlemin moleküler yapısı açısından en çok sentetiklere benzer. Grup IV, tüm polialfaolefinler içindir ve tümü sentetiktir. Çoğu sentetik yağlar Grup IV’e sığacak ve aslında endüstride en yaygın kullanılan gruptur. Grup V, ilk dört gruba dahil olmayan tüm baz stokları kapsar.
Grup V’de (özellikle naftenikler) bazı mineral yağlar vardır, ancak her şeyden daha fazla sentetiktir. Grup V, yangına dayanıklılık, çevresel olarak kabul edilebilir, radyasyona dayanıklı ve hatta düşük vernik oluşturma potansiyeli gibi oldukça değerli özelliklere sahip birçok özel kullanım yağı içerecektir.
Baz stok, motorlarda veya diğer endüstriyel ekipmanlarda kullanılan bitmiş yağların yüzde 70-99’unu oluşturacağından, kullanılacak uygun temel grubun belirlenmesi önemlidir. Bitmiş bir yağlayıcının performansı öncelikle baz stoktan gelir ve katkı maddeleri belirli özelliklerin dengelenmesine veya iyileştirilmesine yardımcı olabilirken, birincil etki hangi yağdan gelir? baz yağ kullanıldı.
kimyasal makyaj
Ham petrol, çeşitli hidrokarbon zincirlerinden oluşur. Farklı süreçler, her tip molekül zincirinin farklı miktarlarını verecektir, ancak tümü, mineral yağda doğal olarak meydana geldiğinden, tipik olarak mevcut olacaktır. Sentetik üretim süreci, yalnızca arzu edilen molekül zincirlerinin oluşturulmasına izin verir. Farklı zincirler farklı performans özelliklerine sahip olduğundan, temel özellikleri istenen kullanımla en uyumlu olan bir yağı baz yağ olarak seçmek hayati önem taşır.
Bir makine, büyük viskozite indeksi ve oksidasyon özelliklerine sahip bir yağlayıcı gerektiriyorsa, pratik olarak saf bir İzoparafin partisi yapmak için sentetik bir üretim süreci kullanılabilir veya ham petrol, mümkün olduğunca çok sayıda parafin olmayan veya İzoparafin olmayan molekül zincirini ortadan kaldırmak veya dönüştürmek için rafine edilebilir. olası. Ek olarak, sentetik üretim prosesi ile, İzoparafin molekül zincirinin tam olarak aynı şekle sahip olma oranı daha yüksek olacaktır.
Her İki Tür İçin Sınırlamalar
Sentetik yağlayıcıları kullanmanın doğasında var olan çeşitli performans avantajları vardır ve bunların başında, normal işlemler için daha uzun hizmet ömrü ve daha geniş sıcaklık bandı gelmektedir. Sıcaklık bandı ayrıca düşük sıcaklıkta başlatmalara ve daha yüksek sıcaklıklara izin verir. sıcaklık kararlılığıyangına dayanıklılık dahil. Sentetik bir yağlayıcının ana sınırlayıcı özelliği, uygunsuz bakımla kullanıldıklarında ne kadar kolay bozulabilecekleridir. Örneğin, pas veya küçük metal parçacıkların bulunabileceği bir ortamda sentetik bir yağlayıcı zarar görecektir. Moleküler yapı o kadar saf ki bu kirleticileri yakalayacak “serbest radikal” moleküller yok.
Aynı şekilde, mineral bazlı yağlayıcıların kullanımında da sınırlamalar vardır. Safsızlıklar, istenmeyen şekillerde oluşan n-parafin zincirlerinden mum, vernik veya çamur birikmesine neden olabilir. Benzer şekilde, oksidasyonun meydana gelme olasılığının daha yüksek olduğu daha yüksek sıcaklıklarda bozulmaya karşı hassastırlar ve yine potansiyel olarak çamur veya asit oluştururlar. Ek olarak, yüksek sıcaklıklarda viskozite önemli ölçüde düşerek yağlayıcı sınır tabakasını inceltir.
Mineral veya Sentetik Ne Zaman Kullanılır?
Sonuç olarak, mineral veya sentetik kullanmak için herkese uyan tek bir çözüm yoktur. Evet, mineral yağ daha ucuzdur ve sentetik yağ genel olarak daha iyi performans gösterir. Gerçekten sorulması gereken kilit soru göreve dayalıdır: Yağlayıcı ne için kullanılıyor? Yağlayıcının çalışma koşulları nelerdir? Yağlanan ekipmanın bakım veya kontaminasyon geçmişi nedir? Bu yağlar için kullanılmadan önce hangi depolama ve taşıma seçenekleri mevcuttur?
Sistem/kullanıma dayalı bir bakış açısından hangi yağı kullanacağınızı düşünürken, sorunun sentetik mi mineral mi değil, pratik uygulama ve yağlama süreçlerine bütünsel bir bakış açısıyla size, ekipmanınıza, ve yağlarınız ve gresleriniz mükemmel olacak.
[ad_2]
Source link