Öncelikle madem bu incelemeye denk geldiniz, kitap hakkında sahip olabileceğiniz bir önyargıyı bertaraf edeyim: Kitabın ismi Kolera Günlerinde Aşk, Korona Günlerinde Aşk değil. 2020 malum, Korona Günlerinde Aşk esprileriyle geçti. Ben de 2020'de nişanlanmış biri olarak bu espriyi yaptım tabii. Tüm bu şaka dalgası, kitabın, "salgın döneminde evlenemeyip birbirlerini elli küsür yıl bekleyen aşıklar" hakkındaymış gibi algılanmasına yol açtı. Ya da, bilmiyorum, ben öyle sanıyordum. Ama sonra kitabı okursanız -ki okumaMAnızı tavsiye edeceğim az aşağıda- koleradan bile doğru dürüst bir bahis açılmadığını göreceksiniz. Kitabın Vikipedi sayfasında da bulabileceğiniz üzere, kitap ismindeki "Kolera" kelimesi, aynı zamanda İspanyolca'da tutku kelimesini "dişil" açıdan karşılayan bir kelime. Ve aslında kitapta işlenen de, tutkunun aşk ile ilişkisi. Kitaptaki doktorun kolera salgınını bitirmesi de aslında eşinin tutkusunu bitirmesiyle beraber ilerliyor filan. Yani kitabı büyük bir salgın altında canları dahi emniyette olmayan insanların aşk hikayesi olarak düşünmeyin. Hatta hazır düşünmüyorken, düşünmeyecekleriniz listesine kitabı da ekleyin. Malumunuz ki edebiyat kelimesinin kökü Arapça'da "adb"dır, bildiğimiz adap yani, hani aynı zamanda görgü dediğimiz, terbiye diyebileceğimiz adap. Yani nedir, edebiyat dediğimiz şey insana bir görgü, bir terbiye katmalıdır. Müslümanca bakacak olursak da bizi daha iyi bir Müslüman yapabilmelidir. "Edebiyat" kavramıyla diğer çoğu dilden ayrışırız, zira belli başlı yabancı dillerde edebiyatın karşılığı olarak "literature" ve benzerlerini buluruz ki, bunun karşılığı Türkçe'de yazın kelimesidir. Yazın kelimesi, sadece yazılı olmaklığı içinde barındırır, bu da demektir ki bu romanı yazınsal açıdan değerlendirirsek hakkında iyi şeyler veya kötü şeyler söyleyebiliriz. Ama edebî olarak değerlendirirsek, söyleyeceğimiz tek kelime vardır: Müstehcen. Evet, bu tartışmayı açmak isterdim ama açmayacağım. Açtıkça vaktinize yazık edeceğim zira. Ama bu noktada kendime -belki sizin de sormanız gerekebilecek- bir soru sormam lazım elbette: Yüzyıllık Yalnızlık'ı neden çok beğendim o zaman? Onda da müstehcenlik yok muydu? Evet, onda da vardı; ama buradaki gibi eserin merkezinde değil, kıyısındaydı ve çok daha kısıtlıydı (En azından hatırımda kaldığı kadarıyla). Onun da bir sorun teşkil ettiğini reddetmiyorum; ama galiba herkesin kırmızı bir çizgi çektiği ve bu edebiyat değil dediği bir yer var. Benim çizdiğim sınırlarda Yüzyıllık Yalnızlık ucundan "değerlendirilebilir" kategoriye girerken, Kolera Günlerinde Aşk fazlasıyla uzakta kalıyor. Okumamanızı şiddetle tavsiye ederim.
Cahit Zarifoğlu'nun Yaşamak'ından şu alıntıyla kapatmak gerek: "Evet sanat ve şeriat noktasına geldik. Açık iki kapı. Sanat bu iki kapıdan aynı anda geçebiliyorsa sanattır bizim için. Başka türlüsü de sanattır belki ama onların sanatıdır o. Bizce makbul olamaz. Onlar guddelerin marifetlerini çok sanatkârane anlatabilirler meselâ. Demek ki şeriata uygun sanat ve şeriata uygun eleştiridir aslolan."