Xie Lian fazlasıyla öfkelenmişti. Göğsüne saplanmış kılıcı çıkardı ve bıçakta kan izi olmadığını fark ettiğinde tekrar saplamak üzereydi. Anında anladı ve bıçağın yönünü değiştirerek o beyaz giysili gencin kafasını kesti. Kafa kesme hızlıydı ve o baş ve gövdesi ayrıldığında ikisi de buruştu ve bir deri torba yığını haline geldi.
O beden boş bir kabuktu!
Sahte bir beden kullandığı o yaratıkla iki kez karşılaştı ve bir kez bile kendini gerçek haliyle göstermedi. Xie Lian şaşırmasa da hâlâ kızgın bir küskünlükle doluydu, kılıcı o yumuşak ve gevşek bedene öfkesini püskürtüyordu, bıçağın keskin aurası deri çantayı paramparça ediyordu ve yine de rahatlamamıştı. Feng Xin daha fazla izleyemedi ve onu durdurmaya çalıştı, “Majesteleri! Bu sadece bir mermi.”
Yine de o kabuk, Xie Lian’ın gençliğine tıpatıp benziyordu, bu yüzden Xie Lian kendini acımasızca parçalıyor, üzücü bir tablo çiziyor gibiydi. Xie Lian birkaç uzun nefes aldı, kılıcı yana fırlattı ve yere oturdu, “BİLİYORUM!
İliklerine kadar öfkeliydi ve diğer ikisi sessizce yanına diz çöktüler. Bir dakika sonra Feng Xin konuştu, “Majesteleri, daha iyi hissediyor musunuz? Onun saçmalıklarını ciddiye almayın, sadece sizinle oynuyor.”
Ancak Xie Lian, “Hayır, şaka olmayan bazı şeyler söyledi, sadece…” dedi.
Feng Xin şok olmuştu, “Gerçekten sana laneti kaldırmanın yolunu mu söyledi?”
Xie Lian’ın sağ eli kendi saçını tuttu, “Bana İnsan Yüzü Hastalığını nasıl tedavi edeceğimi söylemedi, bana söylediği şey… İnsan Yüzü Hastalığını bulaştırmanın yoluydu!”
Diğer ikisi donakalmıştı, “Çatışma mı?”
Xie Lian başını salladı, etrafına baktı ve BeiZi Tepesi’nde oyalanmamanın en iyisi olduğunu düşündü ve önce ayrılmaya karar verdi. Askerlerin kaçan bakışlarını, hastaların feryat ve sızlanmalarını görmek istemediği için sarayda yıllarca boş kalan şehzade yatak odalarına geri döndü.
Xie Lian kapıyı kapattıktan sonra biraz sakinleşti ve ciddi bir sesle konuştu: “O insanların üzerinde büyüyen ‘yüzler’, Yong’an’ın ölü ruhlarının tamamıydı. Bir kısmı savaş alanında ölenlerdi. , ancak çoğunluğu kuraklıkta ölenlerdi.”
Mu Qing şaşırmadı, “Yong’an’dan hiçbirinin İnsan Yüzü Hastalığına yakalanmamasına şaşmamalı; tabii ki kendi insanlarına saldırmazlar.”
Feng Xin kaşlarını çattı, “Kuraklıkta ölenler kraliyet başkentindekiler tarafından öldürülmedi, yani bir kin olsa bile burada saldırmak için bir sebep yok muydu?”
Xie Lian derin bir nefes aldı, “Durum bu olsa bile, ikiniz de biliyorsunuz ki bir insan öldüğünde bir kafa karışıklığı yaşanıyor.”
Bir insan öldüğünde, ruhunun yeni doğmuş bir bebek gibi olduğu, zar zor vicdanlı, yarı idrakli, kim olduğunu, nerede olduğunu, ne yaptığını bilmez olduğu bir dönem vardır ve bu süre duruma göre uzun ya da kısa olabilir. kendi yakınlıkları. O döneme ‘Karmaşa Dönemi’ adı verildi.
Bu koşullar altında, o ruhların ailesi veya sevgilileri onlara rehberlik edebilir veya onları etkileyebilir. ‘Yedinci Günde Ruhları Çağırmak” yaygın geleneği bu mantığa dayanıyordu.
Xie Lian devam etti, “O… bana, Yong’an askerlerinin kraliyet başkentine karşı yoğun bir kin ve düşmanlık beslediğini ve ebeveynlerinin, eşlerinin, çocuklarının, çoğunun kuraklıkta öldüğünü söyledi.”
“Ölülerin ruhları, bilinçsizce ailelerinin duygularından etkilenecekti ve bu nedenle, o askerlerin güçlü iradelerini ruhlara düşmanlık aşılamak için kullandı ve onları canlı et almaya ve ev sahibinin vücudundaki besinler için savaşmaya teşvik etti. “
“Ve bu işe yaradı, çünkü o ruhlar kafa karışıklığı dönemlerinde defalarca tek bir düşünceyle aşılandılar: onlar olmasaydı, hayatta kalabilirdin.”
“Bu ne saçma bir inanç, kim yaşamayı hak ediyor, kim ölmeyi hak ediyor?” Feng Xin yorum yaptı.
Xie Lian alnını kapattı, “Daha önce, Lang Ying istemeden oğlunun cesedini kraliyet başkentine gömmüştü ve bu onun laneti için bir fitil oldu. bana bu lanetin nasıl uygulanacağının tüm süreci olduğunu söyledi. Ne oluyor?”
Bir lanet, nasıl yapıldığını bilerek kaldırılamazdı. Feng Xin küfretti, “Seninle oynuyor. Ne oluyor. Ne oluyor!”
Ancak Mu Qing, “Seninle oynamıyordu. Sana yolu söyledi.”
Xie Lian ve Feng Xin arasında biri yukarı baktı, diğeri başını çevirdi, “Ne tarafa?”
“Laneti kaldırmanın yolu!” Mu Qing yanıtladı.
Gözleri bir sır keşfetmiş gibi parladı, “Yong’an’ın laneti işe yarıyor çünkü onlar Xianle’ye karşı nefret besliyorlar. Xianle’ye gelince, Yong’an’a karşı daha az nefret beslenmiyor!”
Xie Lian’ın gözleri hafifçe genişledi, nefesi kesildi. Mu Qing ekledi, “Sana laneti nasıl yapacağını söylediğine göre, o zaman göze göz, aynı laneti yapabilir ve Yong’an’dakilere İnsan Yüzü Hastalığı uygulayabilirsin! Sadece düşün, lanet sadece işe yarayabilir. eğer onu çalıştıran canlı insanlar varsa.Hastalığa bulaştıklarında, onunla uğraşmakla çok meşgul olurlar ve belki de uzun vadede onlardan hiçbiri kalmaz, bu yüzden lanet kendi kendine bozulur! “
Xie Lian bunu hiç bu şekilde düşünmemişti. Açıklamasını dinleyen Xie Lian, geçici olarak şaşkına döndü. Bir süre sonra, “Kesinlikle hayır!” diye patladı.
“Neden?”
Mu Qing, “Unutma, ilk laneti yapanlar onlardı.”
Xie Lian anında ayağa kalktı, “Hayır, hayır demektir. Ayrıca yanılıyorsun. Ayrıca Xianle askerleri gibi Yong’an askerlerinin de hastalığa yakalanması zor olmalı. -“
Mu Qing hemen araya girdi, “O zaman sadece sivilleri enfekte etmek de sorun değil! Kraliyet başkenti gibi eksiksiz bir ilk yardım kaynaklarına ve ellerine sahip değiller ve insan yüzü hastalığı patlak verdiği anda çok daha hızlı yayılır, lanetlerini durdurmak için sivillerin güvenliğini arkalarından tehdit etmek ve onları teslim olmaya zorlamak aynı şeydir, tüketen kaynaklarda kraliyet başkentiyle rekabet edemezler!”
Xie Lian bu fikri anında reddetti, “Kesinlikle hayır! Kraliyet başkentinin masum sivillerine saldırdıklarında onlara ne dediğimizi unutma: Aşağılık. Aynı şeyi yaparsak aynı aşağılık insanlar olmaz mıyız? Bunun onlardan ne farkı var?”
Mu Qing heyecanını öğrendi, “Majesteleri, sizi İhale Ülkesine çekmek için ölen türden insanları unutmayın. Onlar sizin ‘masum siviller’ dediğiniz kişilerdir.”
Bu söylendiğinde, Xie Lian tereddüt etti.
Doğruyu söylemek gerekirse, bunu ciddiye almamasının hiçbir yolu yoktu. Ancak yine de, “Doğru, kesinlikle bu tür insanlar vardı. Ama bunun nedeni, ön saflarda görev yapanların en tutkulu olmalarıydı, bu nedenle, bu tür insanları yalnızca gözünüzde gördünüz. Ama gerçekte, sivillerin çoğu hiçbir şey bilmiyor BeiZi Tepesi’ne git ve göreceksin. Çoğu neden savaştıklarını bile bilmiyor. Yiyecek olan yere gidecekler; sadece hayatta kalmak istiyorlar. Mu Qing, ne Bana şu anda yapmamı tavsiye ettiğin şey, başka bir grup masum insanı öldürerek bir grup masum insanı kurtarmak. Ben…”
İçini çekti, “İzin ver başka bir yol düşüneyim.”
Mu Qing’in ses tonu giderek küstahlaştı ve biraz da alaycı bir hal aldı, “Neden düşman sivillerin nasıl davranacağını umursayayım ki Beizi Tepesi’ne gitmek isteyeyim? Lütfen. Ekselansları, başkalarına karşı çok düşüncelisiniz ama onlar size karşı hiç düşünceli olmadılar. bu berbat değil mi?”
Xie Lian umutsuzluğa kapılmıştı ve başını eğdi, yine de o bacağın görüntüsü, kesildikten sonra bile kıvranmaya devam eden yüzlerle dolu olarak zihninde uçuştu. Uzun bir süre tereddüt ettikten sonra sonunda yine de başını iki yana salladı, “Sonuçta bu başkalarını dikkate almıyor. Kendimizi düşündüğümüzde bile, bir lanet kendi içinde iki ucu keskin bir kılıçtır; başkalarını ve kendimizi incitiyor.Başkalarını lanetlemek için, yaşayan tekerin kalbinin zehirle dolu olması gerekir ve ölenler de huzur içinde yatamazlar. et, canavara dönüşüyor.O adamın bacağındaki o şeyleri o gün gördün.Çaresizce yaşamaya çalışan o ‘yüzler’, hastalığa yakalananlardan daha iyi nasıldı?Bir lanet her zaman bir gün geri döner ve kimse geri dönmez. sonu güzel olsun.”
Defalarca reddedilen Mu Qing’in sabrı taşıyordu, “KÖTÜ SONLARINA ULAŞMADAN ÖNCE, BİZ ZATEN YOK OLACAĞIZ! ÜÇÜNCÜ BİR YOLUNUZ YOK VE İKİNCİ BİR BARDAK SU YOK. UYANIN, MAJESESİ! ZAMANINIZ DÜŞÜYOR.”
Xie Lian başının yandığını hissetti ve gözlerini kapadı, “…artık söyleme. Biraz daha düşüneyim.”
“…”
Sonunda, Mu Qing daha fazla kendini tutamadı ve kendi kendine küfretmeye başladı, “Gerçekten sen… kararsızlık çeken sensin, şimdi elinde bir çare var, bunu reddeden de sensin. Sen gerçekten … gerçekten can sıkıcı. Halinize bir bakın, size bakmak bile bir ızdırap. Sizin tapanlarınız sekiz ömür boyunca kanlı talihsizlikler biriktirmiş olmalı!”
İlk başta Feng Xin tartışmalarını asık suratla dinliyordu ama daha iyi fikirlere katkıda bulunamadığı için katılmadı.
Mu Qing birkaç adım geri itildi ve Xie Lian yukarı baktı, “Feng Xin?”
“Majesteleri, bana aldırmayın!” Feng Xin bağırdı, sonra Mu Qing’e döndü, “NEDEN BU KADAR SINIRSIZSIN? BAŞKA BİR BAŞKAN YARDIMCISISINIZ SİZ BAŞKALARININ GÖREVİ OLMAYACAK NEREDE OLACAĞINIZI KİM BİLİR OLMAZSA NEDEN HER ZAMAN ONDAN DAHA AKILLI, DAHA KESKİN VE DAHA GÜÇLÜ GİBİ DAVRANIYORSUNUZ? MUHTEŞEM, NEDEN EKSELLERİ YÜKSELDİ de SİZ DE DEĞİL?”
“Ben-” Mu Qing ağladı.
Xie Lian onu çekti, “Bırak gitsin Feng Xin, Mu Qing sadece mevcut durum yüzünden endişeli-“
Feng Xin araya girdi, “Kıçımı endişelendiriyorum! Ekselansları size söylüyorum, O SADECE SİZE ÖĞRETMEK İÇİN BİR NEDEN BULMAK İSTİYOR; DAHA İYİ OLDUĞUNA İNANDIĞI İÇİN NASIL DAHA İYİ OLDUĞUNU GÖSTERMEK İÇİN ELİNDEN GELEN HİÇBİR ŞANSI KAÇIRMAYACAKTIR. ! ONUN GİBİ SOĞUK BİR İNSAN, XIANLE KRALLIĞINA GERÇEKTEN NE KADAR ÖNEM VERDİĞİNİ GÖRMEZSİNİZ, ARTIK ENDİŞELİ OLMAYI BİLİYOR MU?”
Tekrar Mu Qing’e döndü, “Majestelerinin Aptal OLDUĞUNU DÜŞÜNDÜĞÜNÜZÜ SANA SÖYLEYEMEYECEĞİMİ DÜŞÜNMÜYORSUNUZ? SİZİN ALAYLARINIZA VE GÖZ DÖNDÜRMELERİNİZE DAYANABİLİRİM. GÖSTERİŞ, BU İLK DEFA DEĞİL, ÇOK GÜZEL, GİT GÖSTERİŞ YAPIN, HİÇBİR ŞEKİLDE CENNETLERİ ŞAŞIRTACAK YETERİNDEN İYİ DEĞİLSİNİZ. EKSELLERİ ALDIRMIYOR, BEN DE UMURUMDA DEĞİL. ÇİZGİYİ GEÇİN, GERİ DÖNMEYECEĞİM DİNLEYİN: ALÇAK HİKAYELER KULLANMANIZI BEĞENMENİZE ŞAŞIRMADIM, AMA EKSELESİ O’NUN HÜKÜMETİDİR, O NE KARAR VERİRSE VERİN, SAYGI DUYSUN. PARMAKLARINIZI ÇIKARIN VE KİM OLDUĞUNUZU UNUTUN!”
Feng Xin bağırırken Xie Lian onu defalarca durdurmaya çalıştı ama bunun nedeni çok uzun süredir kendini tutması ve bu yüzden hiç durdurulamaması, her şeyi tek seferde dökmesi olabilir. Her kelimede Mu Qing’in yüzü bir gölge gibi soldu. İlk başta karşılık vermek istiyormuş gibi sarsıldı ama sonunda durdu, konuşmadan ve ciddi bir şekilde Feng Xin’e baktı. Xie Lian çok kızmıştı, “BİTTİ Mİ? İKİNİZİ DE kovmamı ister misiniz?!”
Feng Xin’in yüzü tamamen kırmızıydı, kafasına kan hücum ettiği belliydi ve karşı koymak için boynunu sertleştirdi, “Ne olursa olsun beni kapı dışarı et. Kutsal bir memur olmak umurumda bile değil! Majestelerinin randevusu, gerçekten umurumda değil. Ama beni ölümlüler diyarına geri gönderseniz ve tekrar insan olsam bile, yine de size sadık kalacağım Majesteleri. Emriniz üzerine ben olacağım ama ben bir vatan haininin yanında olmayacağım!Bu adam seni göksel bir memur olmak için kullanamayacaksa, peşinden bile gitmeyebilir.bahse girerim onun hakkında söyleyecek iyi bir şeyi bile yoktur. sen. İŞTE! Bitirdim!”
İlk başta, Mu Qing sessizdi, eli ağzını kapatıyordu ama o kadar uzun süre kendini tuttu ki, buna da daha fazla dayanamadı ve karşılık verdi, “SİKİNCE ONU KULLANMAK MI? NE GÜZEL BİR KONUŞMA, NE YAPIYORSUNUZ? BİLMEK!”
Xie Lian deliriyordu, “İKİNİZDE SESİNİZİ KAPASIN!!!SESİNİZİ!”
İkili, karşılıklarını büyük zorluklarla geri çekiyor. Bu seferki anlaşmazlık çok büyüktü ve deyim trenleri bile onları kurtaramadı. Xie Lian’ın öfkesini bastırması biraz zaman aldı ve kaşlarını çattı, “…her halükarda, küfretmek işe yaramaz.”
Mu Qing alay etti ama yine de kabul etti, “Hm. Patron sensin.”
Feng Xin daha özlüydü, “Evet efendim.”
Mu Qing ifadesini temizledi ve “Herhangi bir sonucu olursa, Ekselansları yine de yükü kendiniz üstlenirsiniz” dedi.
Feng Xin dilini şaklattı ama başka bir kelime söylemedi. Xie Lian hemen kabul etti, “Elbette. Zaten karar verdim.”
Tam o sırada üçü de şiddetli bir şekilde sarsıldığını, vücutlarının sallandığını hissetti ve Xie Lian şaşkına dönmüştü. “Neler oluyor?”
İlk tepki veren Feng Xin oldu, “Deprem!”
Depremlerle birlikte can kayıpları da geliyor. Xie Lian, “İNSANLARI KURTARIN!” diye bağırdı.
Tam dışarı fırlayacakları sırada yatağın altından biri çıkıp kolunu uzattı, “Abi! Kuzen, beni unutma!!! Beni de yanına al!”
Onu görünce Xie Lian’ın kafası daha da karışmıştı, “Qi Rong, neden benim odamdasın?!”
Tüm gün Xie Lian ile ilgili herhangi bir şey toplamaktan başka yapacak daha iyi bir işi olmayan Qi Rong’un yaşadığı tuhaf hayatı muhtemelen anlayamıyordu. Qi Rong’un onları ne kadar süredir gizlice dinlediğini de bilmiyordu ama böylesine vahim bir durum karşısında onu sorgulayacak zamanı yoktu. Qi Rong’un kolunu tuttu ve koştu ve onu açık bir alana fırlattı. Sarayda bir kaos vardı ve sayısız görevli, o abartılı binadan dışarı fırlarken çığlıklar attı. Yüksek sesle bağırdı, “YARALANMIŞ MI VAR? SIKIŞAN VAR MI?”
Neyse ki, depremin durması uzun sürmedi ve soruşturmadan sonra yaralı veya ölü olmadığı görüldü. Yine de kalbi sıkışıyordu. Aniden başka bir çığlık daha duyuldu ve birçoğu arkasındaki gökyüzünü işaret ediyordu. Xie Lian hızla döndü ve gözbebekleri küçüldü. Sarayın ortasında devasa, göz alıcı bir pagoda vardı ve yavaşça eğiliyordu.
Göksel Pagoda çökecekti!
Tam adı ‘Göksel Varlığın Pagodası’ olan bu Göksel Pagoda, yüzyıllarca bir tarihe sahipti ve Xianle Sarayı’nın sembollerinden biriydi. Aynı zamanda, saray ile kale şehri arasındaki kalbinde oturan, tüm kraliyet başkentindeki en yüksek binaydı. Ünlü bir dönüm noktasıydı. Bu pagoda düşerse çok sayıda can kaybı olur; saray görevlileri ve sarayın dışındaki sokaklardaki yayalar daha da çılgınca kaçmaya başladı. Bunu gören Xie Lian’ın sağ eli hemen büyü yapmak için hareket etti ve Taicang Dağı’na doğru bağırdı: “GEL!”
O pagoda yavaşça eğilmeye devam etti ve tam üçte bir oranında eğildiği sırada, kitleler birdenbire başka bir sarsıntı dalgası hissettiler.
Bu sarsıntı da yerden geliyordu ama depremden farklıydı. Titremeler birer birer geliyordu, kendi düzenli ritmine sahipti ve daha hızlı, daha hızlı, daha yakın ve daha yakın hale geldi. O pagoda biraz daha eğilmiş gibi göründüğünde, insanlar nihayet titremenin bir şeyin ayak sesleri olduğunu anladılar.
Boyu beş metreyi aşan dev bir altın heykel, bir elinde kılıç, diğer elinde çiçek, vücudu parlıyordu ve büyük adımlarla saraya doğru yürüyordu!
Birisi hemen şaşkınlıkla bağırdı, “KRALİYET KUTSAL KÖŞKÜNDEKİ XIANLE KÖŞKÜNDEKİ VELİÇ PRENS HEYKELİ DEĞİL Mİ?”
Kısa süre sonra birçok kişi bunu fark etti, “BU DOĞRU! BU ALTIN HEYKEL! BAKIN, TAICANG DAĞINDAN GELİYOR!”
O altın heykelin attığı her adım birkaç kilometreydi ama kimsenin üzerine basmadı. Güm güm güm güm, uçuyormuş gibi saraya adım attı ve düşen Göksel Pagoda’yı yakalayarak harap durumu durdurdu. Batan güneşin altında, o altın ışık parladı, o parıldayan yaldızlı figür iki elini kaldırdı ve neredeyse yıkılmak üzere olan devasa pagodayı tüm gücüyle ayakta tuttu. Sayısız tanığı şaşkın bir sessizliğe boğan bir mucizenin resmiydi. Xie Lian yavaşça elini indirdi ve o ilahi heykele baktı. Bu yakışıklı, sakin, yaldızlı ifadeyi görünce, zihninde bir şaşkınlık kıvılcımı çaktı.