Hasan doğarken bile karakterine uygun davranmıştı: O bir canlının canını yakmayı bilmez bunu istese de beceremezdi.
Babam çevresindeki dünyayı gönlüne göre yoğurmuş biriydi. Sorun, Baba’nın dünyayı siyah ve beyaz görmesiydi. Ve neyin siyah neyin beyaz olduğuna karar verişinde. Hayatı böyle yaşayan birine duyduğunuz sevgiye mutlaka korku eşlik eder. Belki biraz da nefret.
Bir insanı öldürdüğün zaman, bir yaşamı çalmış olursun dedi, Baba. Karısının elinden bir kocayı çocuklarından babayı almış olursun. Yalan söylediğinde, birinin gerçeğe ulaşma hakkını çalarsın. Hile yaptığın, birini aldattığın zaman doğruluğu, haklılığı çalmış olursun.
Afganlar bağımsız insanlardı. Afgan halkı gelenekleri sayar ama kurallardan iğrenir.
Bu benim görülen değil bakılan, duyulan değil dinlenen biri olabilmek için tek şansımdı.
Biz Afganlar hep aşırı hüzünlüyüzdür değil mi? Bazen gamkariye öyle bir gömülürüz ki, kendimize acımaktan boğulacak gibi oluruz. Kaybetmeyi acı çekmeyi yaşamın gerçeği sayar, hatta gerekli görürüz. Sonra da “Zendagi migzara” deriz: Hayat devam ediyor.
Senin bu kadar mutlu olmana, ancak senden bir şey almaya hazırlandıkları zaman izin verirler.