Nedir bir şeyi unutulmaz kılan, hem de unutmak büyük nimet denirken? Cevabı benim için çok açık sanırım, lafı dolandıramıyorum bile. Duygular, diyorum düşünceli bir sesle.
Duygularla bezenmemiş kişiler ve olaylar neden yer işgal etsin hafızanda? Duygular onların hatırlanma gerekliliğini gösteriyor sanki. Onları kalıcılaştırıyor. Özellikle nadir olanlar, unutulamıyor.
Bir çayın kokusu, bir nefesin sıcaklığı, bir Nisan yağmuru… O nadir duygularla kaplanmışken nasıl unutulur? Bir durakta bekleyiş, yanından son ayrılış nasıl unutulur?
Ama hatırlamak bile huzur verirken, neden unutulsun ki zaten?