Okuyucular, Harry Belafonte ile yaşadıkları deneyimleri hatırlıyor
Editöre: Harry Belafonte’nin ölümüne üzüldüm. Ağustos 1965’te Watts ayaklanmalarının sürmekte olduğu bir geceyi, eşimle onun Yunan Tiyatrosu’nda şarkı söylerken dinlemeye gittiğimizi hatırlattı.
Baldwin Hills’ten şehir merkezine doğru 10. Otoyolda giderken, şehrin üzerinde yükselen dumanı görebildik. Bu hafta Belafonte’nin öldüğünü öğrendikten sonra eşime bu gerçeği hatırlattığımda, performans sırasında yaptığı ve bunca yıldan sonra ikimizin de son derece net bir şekilde hatırladığı bir yorumla yanıt verdi: “Harlem’e, olduğu yere geri dönüyorum. güvenli.”
Huzur içinde yat, Harry.
Robert Rosen, Granada Tepeleri
..
Editöre: Yıllar önce Grammy Ödülleri’nde Belafonte’nin Yaşam Boyu Başarı Ödülü’nü anlatmıştım.
Calypso’yu Amerika’ya 50’lerin ortalarında tanıtmıştı, bu yüzden o gece ona neden hiç Reggae müziği kaydetmediğini sordum. “Ah,” diye içini çekti, “her zaman önde olmak istemişimdir, bu yüzden Jimmy Cliff ve Desmond Dekker gibi Jamaikalılar ilerleme kaydetmeye başladıklarında, onların şimşeklerini çalıyormuşum gibi görünmesini istemedim. Ama geriye dönüp baktığımda, yapmalıydım.
“Rivers of Babylon’u 1968’de yayınlamış olsaydınız, Reggae’yi beş yıl önce Kuzey Amerika’da bozabilirdiniz,” diye cevap verdim.
“Bana hatırlatma,” dedi uzaklaşırken.
Sadece şovmen olarak değil, aynı zamanda ahlaki bir kahraman olarak da gerçek bir dev.
Roger Steffens, Yankı Parkı
Yazar, bir Reggae arşivcisi ve KCRW’de eski DJ’dir.