Doğum: 1929, Floransa, İtalya
Ölüm: 2006, Floransa, İtalya
Meslek: Yazar, Gazeteci ve Siyasi Gözlemci
Oriana Fallaci Kimdir?
Oriana Fallaci, 29 Haziran 1929’da Floransa’da doğdu. Babası, Mussolini’ye karşı mücadeleye öncülük eden ve Nazilerin Floransa’yı işgali sırasında kaçırılıp işkence gören bir aktivistti. Hayatı hep hareket halinde olan Fallacı, öykü yazmaya 9 yaşında başlamıştı. Daha 14 yaşında direnişe başlayarak bu dönemde İtalya’da Giustizia e Libertà adlı anti-faşist bir örgüte katıldı. Fallaci, savaş sırasında yaptığı çalışmalardan dolayı İtalya’daki Müttefik Komutan tarafından ödüllendirildi.
17 yaşında gazetecilik mesleğine adım atan Fallaci, Ayetullah Humeyni, Henry Kissinger, Muammer Kaddafi, Golda Meir, Ariel Şaron, İndira Gandhi, Zülfikar Ali Butto gibi birçok ünlü liderle yaptığı çarpıcı röportajlarla adından söz ettirdiği gibi 1967 yılından bu yana savaş muhabirliği yapmıştır. 7 yılını geçirdiği Vietnam başta olmak üzere Güney Asya, Orta Doğu, Güney Afrika, Orta ve Güney Amerika’da sıcak çatışmaların yaşandığı savaş bölgelerinde gazeteci olarak çalıştı. “Öfke ve Gurur” adlı eseri İtalya’da 1 milyondan fazla sattı.
Fallaci pek çok kez ölüm tehdidi aldı. Hayatının son dönemlerini New York’ta geçiren Oriana Fallaci, 15 Eylül 2006 tarihinde kanser tedavisi gördüğü Floransa’da yaşamını yitirdi.
Oriana Fallaci Eserleri
Kitapları
- Doğmamış Bir Çocuğa Mektup
- Penelope Savaşta
- Güneş Batarsa
- Hiçbir Şey
- Bırak Öyle Kalsın
- Tarihle Söyleşiler
- İnşallah
Ödülleri
- St. Vincent Gazetecilik Ödülü (İki kez)
- 1991 Bancerella Ödülü
- Hemingway Edebiyat Ödülü
Oriana Fallaci Sözleri ve Alıntıları
Ben birini öldürmek istemem. Birini öldürebilecek yeteneğe de sahip değilim. Sadece bir tiranı öldürmek istedim.
Eğer bir ateist, Papa ile aynı şeyleri düşünüyorsa bunda bir doğruluk payı vardır.
(Kendini ve XVI. Benedict’i kastetmektedir. Papa’nın İslam karşıtı sözlerinden dolayı söylemiştir.)
Eğer geçmişi bilmiyorsanız hayatta kalamazsınız.
Eğer Leonardo Da Vincilerin, Raffaelloların, Giottoların sanat kenti Floransa’ya cami dikilirse kendi ellerimle havaya uçururum.
Evet, vardın. Var olmuştun. Bir tüfekle göğsümden vurulmuş gibi hissettim.
Geri dönersem, daha beter! Aynı korkunç yollardan bir kez daha geçmem gerekecek. Oysa ilerlersem, yolun düzelebileceği umudu var.
Hollanda, Almanya ve Belçika gençliğinin kefiyeyi tıpkı Mussolini’nin avangardistlerinin faşist amblemi gibi taşımalarından utanç duyuyorum.
Müslümanlar tavşanlar gibi ürüyor; Allah’ın çocukları günün beş vaktini kı-larını havaya dikerek harcıyor.
Ölüm hakkında hiçbir şey duymak istemiyorum.
Çoğu İtalyan’ın ve Avrupalının Yahudi düşmanlığından tiksiniyorum. Ülkemi ve Avrupa’yı acursuzlaştıran bu utanç beni utandırıyor. Ve bu gezegenin tamamı aksini düşünse bile böyle düşünmeye devam edeceğim.
Sinagogların yakıldığı, Yahudilerin terörizme edildiği, mezarlıklarına küfredildiği özgürlük, eşitlik ve kardeşlik ülkesi Fransa’dan utanıyorum.
Ben Müslüman ülkelerde haç takamıyorum; onlar benim ülkemde istedikleri gibi hareket edip bizleri tehdit bile edebiliyorlar. Bunun nedeni ise başımızdakiler. Prodi ve Berlusconi gibi şapşallar bunun için benim oyumu alamadılar.