Notlarda ve telefonuna kurduğu hatırlatmalarda kendisinden 2.tekil şahıs olarak bahseden birisini okuyorsunuz! Hatta bununla yetinmeden, bir de kendi kendisinden emir alıyor.
Hatırlatması her gece çalan “ilaç iç!” örneğindeki gibi kendime bir şeyleri yapmayı emretmem garip bir şey kabul ediyorum. Lakin açık konuşmak gerekirse, emretmenin tarafımdan o şeyin yapılma ihtimalini arttırdığını kesin olarak söyleyebilirim. Ne de olsa, asker bir babanın çocuğu olarak otoriteyi sorgulamak konusunda çok başarılı değilim.
Ama hatırlatmaya bir de iyelik ekine sahip kelimeler eklenince, durum daha da garipleşiyor. Nedir mesela? “Annen için x al!”, “Babana y’yi yolla!”, “Z’ni eve götür!”
Bunun alternatifi 1.tekil kişiye ait iyelik ekini kullanmak; ki o zaman da gariplik katsayısı sonsuza olmasa da epey yüksek bir sayıya ulaşıyor. Zira bu halde kendimi başkasının kölesi gibi hissediyorum. İçimden hazır ola geçip bir çırpıda “Tamam efendim” diyorum “hemen alırım anneniz için x’i, yollarım babanıza y’yi, götürmeyi unutmam z’nizi eve.”
Garipliklerimden birisini daha sizinle paylaşıp rahatladıktan sonra, hadi o zaman en kuvvetli hatırlatmayı kuralım da üretici moda geçilsin bir an önce :
“Hey köle! Taslak halinde bekleyen yazılarımı bitir!”