Eskiden olduğu gibi edebi kan davaları açmazlar. Belki yazarlar eskiden olduğundan daha naziktir ya da belki sadece Twitter'ları vardır. Her iki durumda da, eski yazar kavgalarını duymayı seviyorum ve bu yüzden aşağıdaki en iyilerden yirmi beşi topladım (ve sıraladım).
Ama önce bazı kurallar. Edebi bir kan davası olarak nitelendirilebilmesi için, her iki tarafın da kendi başlarına edebi yazarlar olması gerekir (editör-yazar tartışmaları olmamalıdır) ve argüman iki taraflı olmalıdır - yani, en az bir takas yapılmalı, iki el ateş edilmelidir. . Hiçbir basit gözden geçirilmemiş kötü eleştiri ya da onaylanmamış saçmalıklar yeterli olmayacaktır. Örneğin, Bret Easton Ellis’in tuhaf kısır saldırılar David Foster Wallace'ın ölümünden sonraki yıllarda oran yok çünkü Ellis sadece trol yapıyor. Anladığım kadarıyla, Mark Twain, her şey hakkında ağzını kapalı tutan Bret Harte'a zorbalık yaptı. Rick Moody / Dale Peck olayı - bir romancı olmasına rağmen Peck olarak çizgiyi aşmakta olan, tartışmasız bir eleştirmen olarak daha iyi bilinir - bir reklam kampanyası . Hans Christian Andersen'ı saymazdım karşılamasını aşmak Charles Dickens’ın evinde a kavga , tavrı ne kadar kötü olursa olsun. Aynı şey Rimbaud ve Verlaine’in silahlı aşıkların kavgası için de geçerli. Ve ne yazık ki Ayelet Waldman’ın 2011’ini de hariç tutmalıyım Twitter kaydedildi Katie Roiphe'ye: “Katie Roiphe’nin‘ Cinsiyetçi sarhoş yazarları seviyorum ’saçmalıklarından çok sıkıldım. Kocamı mutlu bir şekilde alt üst ediyor, ama tahmin et ne kaltak? Çevrenize sadece yüzükler, yüzükler ve yüzükler yazmakla kalmıyor, aynı halkaları sarhoş edebi aşk nesnelerinizin etrafına da yazıyor. ' (Oh bak, oraya dahil ettim. Hey, Roiphe'nin Twitter'ı sevmemesine şaşmamalı.) Öte yandan, bazı yazarların seçip seçmem gereken o kadar çok iyi kan davası (ahem, Salman Rushdie) oldu? aralarında (Mo Yan yerine John le Carré; Francine Prose yerine Updike). Bu da bana sadece bu girişte devam ettiğimi hatırlatıyor, bu yüzden şimdi, daha fazla uzatmadan, lütfen son 200 yıldaki yirmi beş büyüleyici yazar çekişmesini bulun.
25:
Ernest Hemingway, William Faulkner'a karşı
Kuşkusuz bu biraz gergin, kavga açısından, konuşulacak bir yüzleşme olmadığı için (ve yorumlardan biri özel olarak verildi), ancak oyunculara bakıldığında, bunun ilgi çekici olduğunu düşünüyorum. 1947'de Mississippi Üniversitesi yaratıcı yazarlık sınıfına yaptığı ziyarette Faulkner'dan kendisini diğer çağdaş yazarların yanında derecelendirmesi istendi. Yanıtı zamanda transkribe edilmiş (ancak yalnızca üç yıl sonra yayınlandı, Batı İnceleme ):
1. Thomas Wolfe: Çok cesareti vardı ve yaşayacak fazla zamanı yokmuş gibi yazdı
2. William Faulkner
3. Dos Passos
4. Ernest Hemingway: Cesareti yok, hiçbir zaman bir uzvun üzerinde sürünmemiş. Okuyucunun doğru kullanılıp kullanılmadığını görmek için bir sözlüğü kontrol etmesine neden olabilecek bir kelimeyi kullandığı hiç bilinmemiştir.
5. John Steinbeck: Bir zamanlar onun için büyük umutlarım vardı - şimdi bilmiyorum.
A.E. Hotchner'a göre Papa Hemingway: Kişisel Bir Anı Faulkner’ın açıklaması Hemingway’e söylendiğinde şu cevabı verdi:
Zavallı Faulkner. Gerçekten büyük duyguların büyük sözlerden geldiğini düşünüyor mu? On dolarlık kelimeleri bilmediğimi düşünüyor. Onları iyi biliyorum. Ama daha eski, daha basit ve daha iyi kelimeler var ve bunlar benim kullandığım kelimeler. Son kitabını okudun mu? Artık hepsi soslu yazıyordu ama bir zamanlar iyiydi. Sostan önce ya da nasıl kullanılacağını bildiğinde.
24:
John Keats ve Lord Byron
Dürüst olmak gerekirse, bu gerçek bir kan davasından çok uzun süreli bir rekabet. Bryon züppe ve çok ayrıcalıklıydı; Keats orta sınıftandı ve Byron’ın başarısını kıskanıyordu. İkisi de diğerinin çalışmasını beğenmedi ve ikisi de tuhaf bir şekilde bu konuda acıdı. Oldukça kısa olan John Keats'in bir arkadaşa haykırdı Byron’un çalışmasının iyi bir incelemesini okuduktan sonra: '1,80 boyunda ve bir lord olmanın ne demek olduğunu anlıyorsunuz!' Lord Byron, Keats'in güzel bir incelemesini okuduktan sonra, bir arkadaşa yazdı :
O küçük kirli siyah gardiyan KEATES'in övgülerinden Edinburg Aktör Sheridan emekli aylığı aldığında Johnson'ın yaptığı gibi gözlemleyeceğim. “Emekli maaşı ne var? o zaman artık benimkini bırakmamın zamanı geldi. ”- Kimse bu övgülerden gurur duyamazdı. Edinburg EB ve SR'de gösterdiğim gibi, benim olduğumdan daha çok - ya da kınama göre daha canlı - şu anda övdükleri tüm erkekler bu çılgın makale tarafından aşağılanıyor. - Neden 'Solomon'un Sağlık Rehberi' ni gözden geçirip övmüyorlar bu daha mantıklı ve Johnny Keates kadar şiir.
Keats sadece 25 yaşında tüberkülozdan öldü ve Percy Bysshe Shelley de dahil olmak üzere bazı arkadaşları, çalışmalarının olumsuz eleştirilerinin neden olduğu stres nedeniyle ölümünün hızlandığını iddia etti. Üç Aylık İnceleme. Byron bunu çok komik buldu. Hatta ünlü epik şiirinde ölümünden sonra onunla dalga geçti. Don Juan :
Bir eleştiriyle öldürülen John Keats,
Tıpkı gerçekten harika bir şey vaat ettiği gibi,
Anlaşılabilir değilse, - Yunanca olmadan
Son zamanların tanrıları hakkında konuşmayı başardı,
Konuşmaları gerektiği kadar.
Fakir adam! Onun kaderi istenmeyen bir kaderdi: -
'Tuhaf zihin, o çok ateşli parçacık,
Kendini bir makale ile yok etmesine izin vermeli.
2. 3:
Jennifer Weiner ve Jennifer Egan
Odak noktam, kadınların kendi başarılarını trompet etme ihtiyacına yüksek ateş edip çok şey başarmaktan daha az. Görmek istediğim şey genç, hırslı yazarlar. Ve tonlarca var. Bakmak Kaplanın Karısı. İntihal yaptığı tespit edilen Harvard öğrencisiyle ilgili bir skandal vardı. Ama çok türevsel, bayağı şeyler intihal yapmıştı. Bu ilk hareketin mi? Modelleriniz bunlar mı? Asla iyi bir şey yapmadığını söylemelisin demiyorum, ama yüzyılın kitabını ben yazdım demiyorum. Genç kadın yazarlar için tavsiyem, yüksek ateş etmek ve korkmak değil.
Weiner kısa süre sonra şikayet etti Twitter : 'Agh. Egan, zafer turunun ortasında, McCafferty'ye 'türev ve banal' diye hitap etmek için gerçekten durmak zorunda mıydı? tweet attı : “Ve büyük ödülü bir bayan kazandığı için mutlu olma şansım var. Teşekkürler Jenny Egan. Sen bir kibarlık modelisin. '
22:
John Updike, Salman Rushdie'ye Karşı
Rushdie’nin John le Carré ile olan anlaşmazlığından çok daha küçük ama yine de iyi bir mini kan davası. 2006'da John Updike, Rushdie’nin Palyaço Shalimar içinde New Yorklu . Açılış cümlesi şuydu: 'Neden, neden Salman Rushdie yeni romanında, Palyaço Shalimar , onun başlıca karakterlerinden biri olan Maximilian Ophuls'u mu arayacaksın? ' Şöyle devam ediyor: “Bu incelemenin okuyucuları, eleştirmen olmadığı için, Rushdie’nin Ophuls'unu tarihsel olanla örtmeye çalışmanın çıldırtıcı egzersizinden kurtulacaklar. İkisinin adı ve gezici bir yaşam dışında hiçbir bağlantısı yok. '
Rushdie, 'İsim sadece bir isimdir,' dedi Muhafız inceleme hakkında sorulduğunda. 'Neden, ah neden. . . ?' Peki neden olmasın? Las Vegas'ta bir yerlerde muhtemelen 'John Updike' adında bir erkek fahişe vardır. Updike hakkında beni en çok hayal kırıklığına uğratan şey, bu incelemede terörizmle ilgili bir romanı henüz bitirdiğini söylememiş olmasıydı. Kendine yer açmak için beni yoldan çıkarmak zorunda kaldı. Updike'ın ağırlıklı olarak İngiliz hayranlığına abone değilim. Eğer götürürsen Tavşan Zengin ve Dinlenme Tavşan ve bazı kısa öyküler, çok şey var. . . biraz. . . çöp. Düşün Darbe ! Yeni olan korkunç olmanın ötesinde. Dar mahallesinde kalmalı ve eş değişimi hakkında yazmalı çünkü yapabileceği şey bu. . . Bunu söylememe iznim var çünkü bana karşı gerçekten kabaydı. '
yirmi bir:
Ernest Hemingway ile F. Scott Fitzgerald
Edebiyat tarihinin en meşhur çılgınlıkları 1925'te karşılaştı ve kısa sürede arkadaş oldu - Fitzgerald, Hemingway'in kariyerine hızlı bir başlangıç yapmasına yardımcı olan etkili editör Maxwell Perkins'e övgülerini bile söyledi. Ama Hemingway pek minnettar değildi ve kısa süre sonra Fitzgerald ile kötü konuşmaya başladı. Scott Donaldson’ın ikili hakkındaki kitabının (oldukça olumsuz) bir incelemesinde Michiko Kakutani şöyle yazıyor:
'Herhangi birine bağlı kalmaya tahammül edemeyen' Hemingway, Fitzgerald’ın yardımına açıkça içerledi ve bu kitapta, diğer pek çok örnekte olduğu gibi, arkadaşlığın ölümünün büyük kısmını o alıyor. Bu sayfalardan bir nankör ve kabadayı, kendi güvensizliklerini kendisine en yakın olanlara yansıtan ve onlar onu reddetmeden önce arkadaşlarını ve sevgililerini reddetmesi gerektiğine inanan bir megaloman olarak ortaya çıkıyor. Fitzgerald ise tersine, yanlış insanlara kahramanca tapan, sarhoş olup aptal gibi davranarak kendini sürekli sabote eden iyi niyetli ama sinir bozucu bir adam olarak karşımıza çıkıyor.
. . .
Hemingway, Fitzgerald’ın çalışmasını küçümsüyordu ve eski arkadaşıyla bir korkak, zenginlere bir kucak köpeği ve manipülatif bir kadının kölesi olan kılıbık bir koca olarak alay etti. Fitzgerald'ı ölmekte olan bir kelebeğe, cam çeneli bir boksöre ve “çok dik bir yörüngede” yeryüzüne düşen güdümsüz bir füzeye benzetti.
Fitzgerald’ın ölümünden on yıl sonra, Hemingway yazdı :
Onun güzel, altın, boşa harcanan yeteneği dışında ona asla saygı duymadım. Daha az gösterişli düşünceleri ve daha sağlam bir eğitimi olsaydı, belki daha iyi olurdu. Ama ne zaman onu düzeltirseniz ve işini ciddiye alırsanız Zelda kıskanır ve onu bundan vazgeçirirdi. Ayrıca kullandığımız alkol, Dev Katil'di ve birçok kez yaşayamazdım; ya da en azından onsuz yaşamayı umursayacaktı; Scott için yiyecek yerine doğrudan bir zehirdi.
yirmi:
GİBİ. Byatt, Margaret Drabble'a Karşı
Byatt ve Drabble bu listede benzersizdir: onlar sadece düşman değil aynı zamanda kız kardeştir ve düşmanlıkları yazma kariyerlerinden daha eskilere uzanır. Çocukken oldukça rekabetçiydiler, Drabble'ı tercih ettiği bildirilen anneleri tarafından birbirlerine karşı oynadılar. Göre Telgraf Drabble’ın romancı olma kararıyla ilişkileri daha da zarar gördü. 'Sue her zaman yazmak isterdi' Drabble dedi . Ben istemedim. Hamileyken bir roman yazdım ve yapacak hiçbir şeyim yoktu. ' Yine de ilk romanı ablasının önünde çıktı. Ama onu gerçekten mühürleyen şey Byatt’ın Oyun . Drabble, 'Yazana kadar ne yaptığını bilmiyor olabilir' dedi. Telgraf . 'Yazarlar böyledir. Ama kardeş rekabeti hakkında kötü niyetli bir kitap ve bana 'Sevgilerle' imzalı 'Sanırım sana bir özür borçluyum' yazan bir notla gönderdi. . . Artık çözülemez. Üzücü, ama onarılmanın ötesinde ve artık pek düşünmüyorum. '
19:
H.G. Wells ve Henry James
Bu listedeki diğerleri gibi, Wells ve James arkadaş ve karşılıklı hayran olarak yola çıktılar. Ancak edebiyatın ne için olduğu konusunda temelde fikir birliğine varmadılar ve Wells 1915'te Nimet James’in yazı stiliyle alay eden bir hiciv romanı. James bunu okuduğunda, Wells'e biraz yaralı yazdı:
Bir modadan sonra çok meraklı ve ilginç bulduğum H. J.'yi takdir etmekte az çok ustalaştım - doğal olarak beni bir sevinçle doldurmamış olsa da. Bir yazarın kendini ortaya koyması elbette zor tamamen onu son derece yararsız ve boş bulan ve bunu dünyaya yayınlamak için harekete geçen başka bir yazarın yerine - ve bence diğer yazarın çok eskiden hoşuna gittiğinde durum daha kolay olmayacak.
James kendi eserlerinin çekiciliğini şu şekilde özetliyor: benim dolgunluk ölçüsü - yaşamın doluluğu ve bunun yansıması, size her ikisinin de boşluğu gibi görünüyor. '
Wells şöyle yazdı:
Size göre resim gibi edebiyat bir amaç, bana göre edebiyat bir araç, bir faydası var. Görüşünüzün eleştiri dünyasında fazlasıyla öne çıktığını hissettim ve ona sert düşmanlık çizgileri içinde saldırdım. Ve senin hakkında bu şeyleri yazmak, bu savaşın takıntısından ilk kaçışımdı. Nimet sadece atık kağıt sepeti. Bir kısmı Sandgate'deki evimden ayrılmadan önce yazılmıştı (1911) ve bazı eski kağıtları çevirirken üzerine geldim, anlamlı buldum ve geçen Aralık ayında onunla devam ettim. Sanatçıdan çok gazeteci olarak adlandırılmayı tercih ettim, bu onun özü ve senden başka olası bir düşman yoktu. Ama basıldığından beri, derin ve çaresiz tezatımızı daha iyi bir lütufla ifade etmediğim için yüzlerce kez pişman oldum.
James'in yanıtı, Wells'e sonuncusuydu:
Sevgili Wells.
Size söylemek zorundayım ki, mektubunuzun kötü davranışlar için herhangi bir durum oluşturduğunu düşünmüyorum. Nimet , zavallı yaşlı H. J.'nin pahasına bunlara olan düşkünlüğün söz konusu olduğunda - 'senin' diyorum, çünkü olmuştur Sizinki, yazılarınızı öğrenmeye başladığından beri, en liberal, sürekli, fedakar, en hayranlık uyandıran ve bol eleştirel yolla: ne kadar çok tanıklık ettiniz. Kitabı bir çöp sepetine benzetmeniz bana isabetli olmanın tam tersi gibi geliyor, çünkü o hazneye atılan şey tam olarak değil tanıtım taahhüdü vermek ve birinin çağdaşları hakkındaki tahminini onaylamak. Bunu daha çok, sepetten saklananların tasarruflu bir şekilde bırakıldığı koruyucu portföy veya çekmeceye benzetmeliyim. Benim 'hayata ve edebiyat görüşümün' ya da bana yüklediğiniz şeyin, önündeki her şeyi taşıdığını ve halkın tehdidi haline geldiğini de hiçbir yerde açıkça hissetmiyorum - tam tersine, ürünlerimin takip edilen herhangi bir ölçülebilir derecede bir örnek veya herhangi bir dereceye kadar başarılı bir şekilde yalvardı: Eğer durum böyleyse, bunu dolaşımlarında bir şekilde onaylanmış bulmam gerektiğini düşünemiyorum ama ne yazık ki, çok ilerlemiş bir tamamen yenilmiş ümidiyle yaş.
. . .
Estetik olarak belirlenmiş edebiyat biçimlerinin sanatına yatkınlıkta herhangi bir farklılık olduğu iddiasına kesinlikle muhalefet ediyorum ve (benzeri) resim olan bir biçim ile (benzeri) mimari olan bir biçim ve tamamen boş ve geçersiz. Mimarinin estetik olarak “kullanım için” olduğu ve başka hiçbir sanatı tam olarak bu kadar bırakmayan hiçbir anlamı yoktur; ve edebiyatın hayata dair edebi raporla ilgisiz olmasından ve olabildiğince ilginç hale getirilmesinden çok uzak, onu her şeyi geride bırakacak derecede alakalı buluyorum. Bu sanattır yapar hayat, bizim bunları düşünmemiz ve uygulamamız için ilgi uyandırır, önem verir ve ben, sürecin gücü ve güzelliğinin yerini hiçbir şey tutamayacağını bilmiyorum. Boon olsaydım, böyle bir ikame iddiasının çaresiz ve umutsuz bir aldatmaca olduğunu söylemeliyim; ama ben dünya için bir lütuf olmazdım ve sadakatle sadece seninim
Henry James
18:
Derek Walcott, V.S.'ye Karşı Naipaul
'İğrenç olacak,' Derek Walcott seyirciye söyledi 2008'de Calabash Uluslararası Edebiyat Festivali'nde. Daha sonra 'The Mongoose' adlı bir şiir okumaya başladı.
Isırıldım Enfeksiyondan kaçınmalıyım
Yoksa Naipaul’un kurgusu kadar ölürüm.
Son romanlarını okuyun. Ne demek istediğimi göreceksiniz:
Müstehcene yaklaşan bir uyuşukluk.
Yapış. Ama Naipaul böyle bir muameleyi hak edecek ne yapmıştı? Göre Muhafız :
Yıllar boyunca, yazarlar basılı ve röportajlarda birbirlerine ihtiyatlı bir şekilde saldırdılar. Naipaul’un 2007 anılarına Walcott üzerine bir makale eklemesi Bir Yazarın Kişileri —Ve onun görevli yayını Muhafız- Walcott’un ilk çalışmasını coşkuyla överek ters bir iltifat yaptı [Walcott 'yeteneği sömürge ortamı tarafından tamamen boğulmuş bir adam' diyor) ve şairi böyle bir kamuya açık saldırı yapmaya kışkırtmış görünüyor.
17:
Richard Ford, Alice Hoffman'a Karşı
Hiç kimse iyi bir eleştiri alamaz, Richard Ford. Alice Hoffman'ın eleştirel ancak vahşi olmayan bir incelemesini yayınladıktan sonra ünlüdür. Spor Yazarı içinde New York Times Richard Ford bir silah aldı ve Hoffman'ın romanlarından birini ona parçalar halinde postalamadan önce bir delik açtı. 'Önce karım vurdu,' dedi Ford Muhafız , 'Oldukça gururla.' Kitabı arka bahçeye çıkardı ve vurdu. Ama insanlar bunu o kadar büyütüyor ki - bir kitap çekiyor - onu vurmuşum gibi değil. ' Yine de onun hakkında düşündüğünü söyleyebilirsin.
16:
Ernest Hemingway, Wallace Stevens'a karşı
Babamın kendi başına söylemesine izin vereceğim (1936'da Sara Murphy'ye mektup ):
Akşamdan kalma avukatım Bay (Maurice) Speiser'in, alkol yardımı ve tacizi olmadan göremediğim, ayrıca Wallace Stevens akşamının Yargıcını (Arthur Powell) (Hemingway ve şair Wallace Stevens'ın yumruk dövüşü vardı). Yargıç ve Bay Stevens'ı hatırlıyor musunuz? Güzel Bay Stevens. Bu yıl yine kolera gibi hoş bir hale geldi ve bunu ilk anladım ki kız kardeşim Ura (Ursula) eve ağlayarak geliyordu çünkü Bay Stevens'ın ona söyleyerek ağlattığı bir kokteyl partisindeydi. ne kadar sapıktım, hiç erkek falan değildim, vb. Ben de dedim ki, bu bir hafta önceydi, 'Pekala, bu, Bay Stevens'tan üçüncü kez yeterince yaşadık.' Öyleyse alacakaranlığın yağmurlu geçmişine doğru yola çıktı ve kapıdan yeni çıkan Bay Stevens ile tanıştım, daha sonra öğrendim, 'Tanrı adına, keşke Hemingway burada olsaydım, onu tek bir yumrukla yere sererdim. ' Öyleyse kim ortaya çıkmalı ama zavallı ihtiyar Papa ve Bay Stevens aynı efsanevi yumruğu salladı ama bereketli bir şekilde ıskaladı ve hepsini birkaç kez yere düşürdüm ve ona iyi bir dayak attım. Tek sorun, ilk üç kez onu yere bırakmasıydı, gözlüklerimi hala takmıştım. Sonra gözlüksüz temiz bir kavga görmek isteyen yargıcın ısrarı üzerine onları çıkardı ve ben onları çıkardıktan sonra Bay Stevens, Pazar günkü yumruk bamıyla çeneme kızardı. Ve bu çok komik. Elini iki yerden kırdı. Çeneme hiç zarar vermedi ve bu yüzden onu tekrar yere koydu ve sonra onu iyi bir şekilde düzeltti, böylece beş gün boyunca bir hemşire ve Dr. onun üzerinde çalışıyordu. Ama bunu kimseye söylememelisin. Ada bile değil (MacLeish, şair Archibald MacLeish'in karısı). Çünkü o saygın sigorta durumu hakkında çok endişeli ve kimseye anlatmayacağıma söz verdim ve resmi hikaye Bay Stevens'ın merdivenlerden düştüğü. Bunu kabul ettim ve tamam olduğunu söyledim. deniz feneri merdivenlerinden düşerse benimle. Bu yüzden lütfen kimseye söylemeyeceğinize söz verin. Ama savaşmaktan nefret eden Pauline çok sevindi. Ura daha önce hiç kavga görmemişti ve Bay Stevens'ın öleceğinden korktuğu için uyuyamıyordu. Her neyse, dün gece Bay Stevens barışmak için geldi ve biz barıştık. Ama olgun düşünceye göre kimsenin Bay S.'den daha kötü vurulması gerektiğini bilmiyorum Dün gece Bay Stevens'ın ne kadar büyük olduğunu görünce çok memnun oldum ve eminim ki her şey başlamadan önce ona iyice baksaydım ona vurmak hoşuna gitmezdi. Ama sizi temin ederim ki, Bay Stevens gibi muhteşem bir şekilde, özellikle de her şeyin gerçekleştiği eski waddel sokağınızın önündeki caddede büyük bir su birikintisine inecek kimse yok. Bu yüzden sana bunu yazmamalıyım ama haberler senin yolun azalıyor ve gerçekten kimseye söylemeyeceğini biliyorum, gerçekten kesinlikle ciddiye alacağını. Çünkü aksi halde onu yazmak için bir piçim. Ura'dan çok cömertçe özür diledi ve kuzeye gitmeden önce bir hafta daha yüzünü dinlendirmek için Pirates Cove'a gitti. Bence o gerçekten kaslarını şişiren ve daha iyilerinden nefret ederken banyoda ölümcül yumruklar uygulayan ayna dövüşçülerinden biri. Ama belki yanılıyorum. Her neyse, bence Gertrude Stein, zavallı yaşlı babayla kavga eden tüm bu insanlara en azından paralarını geri vermeli. Bundan bıktım ama Bay Stevens kadar yorulmadım. Bir erkeğin seni nasıl yok edeceğini ve tam o anda ortaya çıkacağını ilan etmesi çok komikti. Öyleyse çenenize korkunç yumruğunu indirmesini ve elini kırması dışında hiçbir şey olmamasını sağlayın. Patrick'e söyleyebilirsin. Onu eğlendirebilir. Ama kimseye söyleme. Patrick'e istatistik aşkına söyle, Bay Stevens 6 fit 2 225 pound ağırlığında. ve yere çarptığında çok muhteşem olduğunu. Ertesi gün Yargıç'a Bay S.'ye onun çok iyi bir şair olduğunu düşündüğümü söylemesini, ancak ona savaşamayacağını söylemesini söyledim. Yargıç, ”Ah, ama yanılıyorsun. O çok iyi bir dövüşçüdür. Neden, bir keresinde bir adama vurduğunu ve bu oda boyunca onu devirdiğini gördüm. ' Ve ben 'Evet, yargıç. Ama adamın adını anlamadın, değil mi? ' Garson olduğunu düşünüyorum. Güzel sevgili iyi Bay Stevens. Umarım bu konuda kafa yormaz ve okçuluk ya da makineli tüfekle uğraşmaz. Ama kimseye söylemeyeceğine söz veriyorsun.
Tabii ki, Hemingway şu anda Stevens'tan 20 yaş küçüktü. Ama daha önemlisi: ne bir dedikodu.
on beş:
Marcel Proust, Jean Lorrain'e karşı
Muhtemelen bir kitap incelemesinin gerçek, tabanca çekişli bir düelloya yol açtığı birkaç olaydan biri - ama aslında söz konusu kitap yüzünden değil. Proust’un 1896 tarihli bir incelemesinde Zevkler ve Günler Lorrain, eşcinsel olduğunu öne sürdü ve onu 'edebiyatla hamile kalmayı başaran o şirin küçük sosyete çocuklarından biri' olarak tanımladı. Birkaç ay sonra Lorrain'in (takma adla yazan), Proust'un Lucien Daudet (M. Alphonse Daudet'in oğlu) ile ilişkisi olduğunu ima ettiği ikinci bir müstehcen denemeden sonra Proust, Lorrain'i düelloya davet etti. (Bu arada hem Proust hem de Lorrain kesinlikle eşcinseldi.) Her iki çekim de - muhtemelen kasıtlı olarak - genişledi ve herkesin onuru yeniden sağlandı.
14:
Albert Camus ve Jean-Paul Sartre
İnsan özgürlüğü kavramı konusunda tartışmak için bu ikisine güvenin. İşte eğlenceli bir özet:
13:
William Thackeray ile Charles Dickens
Adil olmak gerekirse, Dickens, Thackeray ile olan kan davasında bir kurban kullandı - ama yine de ilkesel olarak buna güveneceğim. İkisi yakın arkadaşlardı ve sonunda edebi rakiplerdi, ancak Dickens önce şöhrete ve eleştirel onay aldı. Arkadaşlıklarını mahveden ünlü 'Garrick Club Affair' e kadar, işler ancak beklendiği kadar gergindi.
İşte olanlar: 1858'de Charles Dickens karısından ayrıldı ve Thackeray, Dickens'ın genç bir aktris Ellen Ternan ile ilişkisi olduğunu söylemesine izin verdi. Buna karşılık, Dickens, protezlerinden biri olan Edmund Yates'in Dickens'ın dergisinde Thackeray'ın iftira niteliğinde bir saldırısını yayınlamasına izin verdi. Ev Kelimeleri .
'Bay. Thackeray kırk altı yaşında, ancak saçının gümüşi beyazlığından biraz daha yaşlı görünüyor ”diye başladı.
Yüzü kansız ve özellikle etkileyici değil, ancak gençlikteki bir kazanın sonucu olan burun köprüsünün kırılmasıyla dikkat çekiyor. . . Onunla tanışan hiç kimse onda bir beyefendi olduğunu fark edemezdi; tavrı soğuk ve çekici değildir, konuşma tarzı ya açıkça alaycıdır ya da etkilenecek bir şekilde iyi huylu ve yardımseverdir; onun şekerleme zorlanır, zekası ısırır, gururuna kolayca dokunulur - ama görünüşü her zaman havalı görünmektedir, yumuşak , iyi yetiştirilmiş bir beyefendi, içinde ne olursa olsun, duygularının yüzeysel görüntüsünden muzdarip değil.
Daha da kötüsü:
Bizim fikrimiz, başarısının azalmakta olduğu; yazıları orta sınıflar tarafından bile anlaşılmadı ve takdir edilmedi; aristokrasi, kendi bedenlerine yönelik Amerikan saldırısıyla yabancılaşmıştır ve eğitimli ve rafine olanlar, bir izleyici oluşturmaya yetecek kadar çok sayıda değildir; dahası, tüm yazdıklarında, en parlak alaylarla ve insan kalbinin işleyişinin en mükemmel bilgisiyle dengelenmeyecek bir gönül isteği vardır.
Thackeray, Yates'e şunları yazdı: “Senin ifadelerini anladığım kadarıyla, özel olarak iyi huylu konuştuğumda bana samimiyetsizlik atfediyorsun; alenen verdiğim duygular için bana onursuz güdüler atamak ve beni hiç sunmadığım ilerletici ifadelerle suçlamak. . . Sadece saldırgan ve düşmanca olmadığını, iftira niteliğinde ve doğru olmadığını düşündüğüm makaleleri dikkate almak zorundayım. ' Ancak asıl sorun, Yates'in, üç kişinin de (Thackeray, Dickens, Yates) üye olduğu ve Thackeray'ın belirttiği gibi, Garrick Kulübünün mahremiyetinden sohbetleri kaldırmış olmasıydı. Konuşmamızın profesyonel 'Edebi Konuşma' satıcıları için paragraflar sağlayacağına dair hiçbir fikriniz olmadan konuşmak
Thackeray konuyu Garrick Kulübüne iletti ve Dickens'ın Yates'i desteklediğini söyleyen mektubuna rağmen onu kovdu. Daha fazla makale ve hatta Thackeray'ı eleştiren bir kitap yazmaya devam etti ve Dickens kulüpten istifa etti. Thackeray, Charles Kingsley'e, 'Bu makale bana karşı çıkana kadar, bu Bay Yates ile nezaket dışında bir kelime alışverişinde bulunmadım,' diye yazdı. 'Beni en çok üzen şey, Dickens'ın onun danışmanı olması gerektiğidir: ve sonra, bu olay yüzünden acımasızca cezalandırılan genç bir adama ağır bir dokunmak zorunda kalmalıydım. kendi suçunun doğasının pek farkında değil ve bir beyefendinin gönüllü olduğu korkunç hakarete kızması gerektiğini bile anlamıyor. ' Ve annesine, Thackeray şöyle yazdı: “Kendi tarzımda büyük bir adam oldum - ağacın tepesinde hariç; hakikaten oradaysa ve orada Dickens'la büyük bir mücadele veriyorsa. ' Arkadaşını kaybettiği için üzgündü; ancak ikisinin, Thackeray’ın ölümünden yalnızca birkaç ay önce tesadüfen karşılaştıktan sonra uydurduğu bildirildi.
12:
Colson Whitehead ve Richard Ford
2002'de Colson Whitehead, Richard Ford’un Çok Sayıda Günah için New York Times Kitap İncelemesi . Olumlu bir inceleme değildi. 'Neredeyse her hikaye, her zaman iki aşamadan birinde zina ile ilgilidir: bir ilişkinin son köpek günlerinde veya bir ilişkinin ardından,' Whitehead yazdı .
Karakterler neredeyse ayırt edilemez. Bir epidemiyolog olsaydım, bir tür ruhsal salgının ülkemizin beyaz orta sınıf profesyonellerinin bir bölümünü ele geçirdiğini ve beyaz üst orta sınıf profesyonelleri etkilemeye başladığını söyleyebilirim. Bu karakterler iyi bir tavsiyeye ihtiyaç duyabilirlerdi ve eğer arkadaşları olsaydı, bunu isteyebilirlerdi, ama arkadaşları yoktur. Bazen erkekler Roger veya Tom, bazen kadınlar Nancy veya Frances olarak adlandırılır. Çocukları varsa, onları nadiren görürüz. Bazıları gösterişli otel odalarında buluşuyor, diğerleri ise alışılmışın dışında motelleri tercih ediyor. Zinası olsun ya da olmasın, ayrıntılar ne olursa olsun, içinde bulundukları kötü durumlarla ilgili olarak “Başkaları sizi etkiliyor. Gerçekten bundan daha karmaşık değil 've' Eminim ki tüm bunların yaklaşan başarısızlıklarımla bir ilgisi vardı. 'Bu beyanlar, ruh halinize bağlı olarak size açık sözlü ve zor kazanılmış bir bilgelik veya kolay bayağılıklar olarak vuracaktır. veya cömertlik düzeyi.
İki yıl sonra, Ford hala Whitehead'e yaklaşacak kadar kızmıştı. Şairler ve Yazarlar Parti. Bunun için iki yıl bekledim, dedi. Kitabıma tükürdün. Sonra Whitehead'e tükürdü. Bunu bildirmek Whitehead, Deborah Schoenman'a, 'Birkaç ateşli sözümüz vardı -' Sen bir çocuksun, büyümelisin 'dedi, ondan gelen biraz komikti - ve sonra uzaklaştı. Bu, yaşlı bir otun üstüme aktığı ilk sefer değildi ve muhtemelen son da olmayacaktı. Ancak kitabı çeviren diğer birçok insanı, sert Ford durumunda yağmur panço almak isteyebilecekleri konusunda uyarmak isterim. '
Ve on beş yıl sonra, Ford silahlarına yapışmaya başladı. 'Kötü muamelem hakkında nasıl hissettiğimin, meşru birkaç nokta arasında yalnızca bir pusula noktası olduğunun farkındayım' diye yazdı. Esquire geçen yaz. 'Ama size söyleyebilirim ki, bugün itibariyle Bay Whitehead, onun eleştirisi veya cevabım hakkında hiçbir değişiklik hissetmiyorum.' Çoğu insan onun daha ziyade yanlış .
on bir:
John Irving ve J.P. Donleavy
1986 yılında Paris İncelemesi John Irving, J.P. Donleavy ile Iowa Yazarlar Atölyesi'nde buluştuğunu anlattı.
Onunla tanışmak için havaalanına gittim; Üç roman yazmıştım ama henüz değil Garp'a Göre Dünya ; Ben ünlü değildim. Donleavy'nin benimkileri okumasını beklemiyordum ama yaşayan kimseyi okumadığını açıkladığında şaşırdım; sonra Kansas'ta olup olmadığımızı sordu. Ona Atölye'den biraz bahsettim, ama program yazma konusunda hiçbir bilgisi olmayan ve onlar hakkında pek çok önyargısı olmayan yazarlardan biriydi: Yazma öğrencisi olmak zaman kaybıydı; dışarı çıkıp acı çekmek daha iyi. Çok pahalı, üç parçalı bir takım, çok güzel ayakkabılar giyiyordu ve o sırada çok lüks bir baston tutuyordu ve ben sinirlenmeye başladım. Atölye öğrencileriyle yaptığı bir toplantıda, onlara, yazmayı öğreterek kendini alçaltan hiçbir yazarın onlara hiçbir şey öğretemeyeceğini söyledi.
. . .
Cheever birkaç kez Donleavy ile bazı konuşmalara katılmayı denedi ve Cheever konuşmada tanıştığım herhangi bir erkek kadar yetenekli olduğu için Donleavy'nin soğukluğuna ve tepkisizliğine gittikçe daha fazla öfkeleniyordum ve Toplam saygısızlık. Açıkçası, Cheever konuştuğunda, eğer kullanışlı bir tane varsa, hödükleri bir su birikintisine atmam gerektiğini düşünüyordum. 'Biliyor musunuz Bay Donleavy,' dedi Cheever, 'hayır majör Kurgu yazarı, Hemingway dışında başka bir kurgu yazarı için hiç pislik olmadı - ve o deliydi? ' Hepsi buydu. Donleavy'nin cevabı yoktu. Belki de Hemingway'in hâlâ yaşayan bir yazar olduğunu ve bu nedenle onu okumadığını düşünüyordu.
. . .
Bu tatsız gecenin konusu içmenin olmadığını eklemeliyim; Cheever içmiyordu; Donleavy sarhoş değildi - sadece haklıydı ve primadonna gibi davranıyordu. Bu hikayeyi anlatmak için bir okul çocuğuna dedikodu yapıyormuşum gibi hissediyorum, ama kendimi çok kötü hissettim - kendim için değil Cheever için. Bu tam bir rezaletti; o Donleavy - bastonlu bu büyük, aptal adam - küçümseme John Cheever. Sanırım yapmam aptalca hala kızgın ol, ama George Plimpton bana Donleavy'nin bir aboneliği olduğunu söyledi The Paris Review ; Bu, Donleavy'nin yaşayan kimseyi okumadığı iddiasıyla bariz bir çelişki sunuyor, ancak bana bunu okuyabileceği konusunda umut veriyor. Hikaye onu utandırıyorsa ya da sinirlendiriyorsa, eşitiz derdim; Akşam Cheever'i ve beni utandırdı ve bizi de kızdırdı.
Röportajı okuduktan sonra, Donleavy komik bir küçümseme yazdı tepki , daha sonra yayınlandı:
O sırada elimde bir baston değildim, ancak Bay Irving'in kendisiyle özel olarak görüşme talebini hatırlıyorum ve hangi toplantı sırasında ona önerdiğim, rahat öğretim dünyasından ayrılma seçeneği varsa, acı çekip üniversite dışında bir yazı kariyerine devam etmek daha iyi. Bu tavsiyeyi almış gibi görünüyor ve bana söylendiğine göre, birkaç yıl önce bir radyo yayınında bundan bahsettiği duyulmuştu. Bay John Cheever'i küçümsemeye gelince, bu seçkin beyefendiyle derslerinden birinde sınıfında hoş bir şekilde tanıştığımı açıkça hatırlıyorum. Ayrıca, bana Paris Review'dan bu kesiti gönderen arkadaşımdan, Bay Cheever'in öğrencilerinden birinin (şimdi yayımlanmış bir romancı) o sırada Iowa'da olduğu ve konuşmamda hazır bulunduğu ve Bay Cheever'den alıntılar yaptığı bilgisini aldım. dersin ve okumanın harika olduğunu ve terziliğin yüce olduğunu düşündü. Her zaman sadece sıcak ve rahat olması için giyinmiş biri olarak, Bay Cheever'in terziliğime atıfta bulunması şaşırtıcıdır, ancak açıkça küçümsenmiş hisseden bir adamın sözleri değildir ve Bay Irving'in başka bir nedeni olduğundan şüpheleniyorum. Uyarılar.
Amerikan akademik kardeşliğine anlatılmamış bir sempati duymadığım doğru, ne o zaman edebi sahneye ayak uydurmadım, ne de şimdi. Ancak, yukarıdaki konudan önceki 95. sayfadaki paragrafta, Bay Irving'in üçüncü şahıs anlatıcı ile birinci şahıs anlatıcı olarak 'I' ifadesinin birbirinin yerine geçebilir kullanımına atıfta bulunduğunu not ediyorum. En azından bu cihazın ilk olarak Zencefil Adam , Bay Irving üzerinde bir etki bıraktı. Tüm bunlar, bir abone olarak veya Paris Review'un ücretsiz kopyalarının bir alıcısı olarak dikkatimi çekti ve daha sonra, Bay Plimpton'u teslim almadığımı temin ederim.
Hangi Irving'e cevap verdi : 'Bay Donleavy'nin o esrarengiz ve huylu flapdoodle'ına acı çektirmek zorunda kaldığınız için üzgünüm,' onun noktalarının çoğunu tekrar etmeden önce.
10:
Truman Capote, Gore Vidal'a Karşı
Bu kavga tamamen edebi kıskançlıkla ilgiliydi. Daha önce, Vidal bir Hayat 'Genç ABD Yazarlar: Edebiyat Sahnesine Yeni Gelenlerin Canlandırıcı Bir Grubu Neredeyse Her Şeyle Başa Çıkmaya Hazır' başlıklı dergi fotoğrafı yayını. Vidal dahil edilmediğinden değildi - küçücük, garip bir fotoğraftaydı. Capote, ilk sayfanın dörtte üçünü derecelendirdi. Sosyal açıdan samimi davrandılar, ancak Vidal, Capote’un tavrından rahatsız oldu ve adını düşürmesinden rahatsız oldu. 'Anlık yalan, Truman’ın sanat formuydu, küçük ama paradoksal olarak özgün,' diye yazdı . Süreç izlenebilir. Ünlü bir isim anılacaktır. Yuvarlak soluk cenin yüzü, sanki bir düğme atılmış gibi aniden bir tür tik kaydı yapıyordu. 'Eleanor Roosevelt. Oh, onu tanıyorum yakından ! ''
Rekabet çoğunlukla küçük şeylerden oluşuyordu - burada bir yorum, orada bir küçümseme, ne zaman istenirse kötü bir eleştiri. 'Truman'la ilk olarak Anaïs Nin'in dairesinde tanıştım,' Vidal bir keresinde . Gözlüğümü takmadığım için ilk izlenimim renkli bir osmanlı olduğuydu. Üzerine oturduğumda ciyakladı. Truman'dı. ' Bir defasında, Fred Kaplan’ın biyografisine göre, Vidal Tennessee Williams’ı aradı ve Capote gibi davranarak kendi yazıları hakkında bazı 'tamamlayıcı olmayan sözler' aldı. Sonra, Williams'ı bir sonraki gördüğünde, Capote'un konuşmayı tekrarlayarak ona ihanet ettiğine inandırmak için bu sözlere atıfta bulundu. Bu harika bir kızlık. Ayrıca Capote’un ölümünü 'parlak bir kariyer hamlesi' olarak nitelendirdi.
Hilton ayrıca kan davasını yorumladı Bu taraftan:
[Vidal’ın], alkolik bir annenin başka bir çocuğu olan Truman Capote’a yönelik küçümsemesinin, Capote’un gerçeği süsleme dürtüsünden çok, ilk kısa öyküleri ne kadar türemiş olursa olsun, karakterleri hayal etme becerisiyle ilgisi vardı. (Vidal hiçbir zaman Capote'un emriyle kurgusal bir şey üretmedi Miriam , Cennete Giden Yollar Arasında yalnız bırak Tiffany's'de kahvaltı veya Soğuk kanlılıkla Ve sanırım Vidal, Capote'nin genellikle bilinen tek diğer dışarı odada homoseksüel. (Vidal Tennessee Williams'ı sevebilirdi çünkü sahne, düzyazı değil, Williams'ın şeyiydi.)
Capote'un çok alıntılanan sözünü eklemeseydim, ihmalkar olurum: 'Gore için her zaman üzgünüm - her gün nefes almak zorunda olduğu için çok üzgünüm.' Ve Capote’nin ölümünden sonra verdiği bir röportajda Vidal ürperdi, “Capote gerçekten nefret ettim. Bir hayvandan nefret etme şeklin. Evin içine giren pis bir hayvan. '
9:
Sinclair Lewis ve Theodore Dreiser
1931 tarihli bir makale Montreal Gazette (başlık: ' Bildirilen Fracas'ta Tanınmış Yazarlar “) Alıntı yapıyor Akşam Postası 'Romancı Theodore Dreiser, dün gece bir akşam yemeğinde Nobel edebiyat ödülü sahibi Sinclair Lewis'in yüzüne tokat attı.'
Bağlam açısından, Lewis, Nobel Ödülü için Dreiser'ı yenerek onuru alan ilk Amerikalı oldu - ancak bazıları bu seçimi İsveçliler tarafından tüm ülke için ince bir küçümseme olarak yorumladı. Dreiser perişan olmuştu ve Lewis ona ulaşmaya çalışsa da Dreiser hiçbirine sahip olamayacaktı.
Şimdi ikisi de bir Rus romancı için bir edebiyat yemeğindeydiler. Anthony Arthur'a göre Edebi Davalar , Dreiser Lewis'i tebrik etti, ama Lewis 'alaycı' tepki verdi ve sonra yemek sırasında 'boynundan bir şişeyi okşadı ve Dreiser'ın kafasına nasıl kırmak istediğini mırıldandı.' Lewis'ten hazırlıksız bir konuşma yapması istendi, ancak ayağa kalkıp “Karımın kitabından 3.000 kelime çalan adamın huzurunda ve Roman Ödülü'nü aldığım için alenen üzüntü duyan iki bilge eleştirmenin önünde bir şey söylemekten çekiniyorum. . ' 1928'de Dreiser, filmin bazı bölümlerinde intihal yapmakla suçlanmıştı. Yeni Rusya Sinclair’in eşi Dorothy Thompson'ın kitabı için Dreiser Rusya'ya bakıyor .
Yemekten sonra Dreiser, Lewis ile yüzleşti. 'Bir cahil olduğunu biliyorum, ama sen delisin,' dedi Dreiser. Lewis iddialarını tekrarladı ve Dreiser ona tokat attı. Veya bildirdiği gibi: “Ona tokat attım. Ve ona tekrar söylemek isteyip istemediğini sordum. Tekrar söyledi. Ben de onu tekrar tokatladım. Ve ben de 'Tekrar söylemek ister misin?' Dedim. ”Arthur'a göre:
Bu noktada Lengel odaya girdi ve Lewis'in 'Theodore, sen bir yalancı ve hırsızsın' dediğini duydu. Lengel, Dreiser'a saldırmasını engellemeyi düşünerek Lewis'i yakaladı, ancak Lewis gevşek ve direnmiyordu. Lengel, Dreiser'a gitmesinin daha iyi olacağını söyledi. Lewis yine, 'Hala yalancı ve hırsız olduğunu söylüyorum' dedi. Sana tekrar vurmamı ister misin? Dreiser istedi. Eğer yaparsan, diğer yanağını çeviririm. Dreiser, 'Aw, Lewis, pislik!' Dedi. Lengel, iri adamı kapıdan içeri itiyordu ve bağırdı, 'Seninle her zaman, her yerde buluşurum. Bu sorun çözülmedi. ' Lewis bir şeyler mırıldanarak onu takip etti. Dreiser, 'Lewis, neden kağıtlarını başka bir yere satmıyorsun?' Dedi.
Her yerde bulvar gazeteleri vardı ve Dreiser bildirildiğine göre birkaç ücretsiz telgraf aldı, bunlardan biri: “Sinclair Lewis'e tokat attığın için teşekkürler. Binlerce Amerikalının yapmak istediği şeyi yaptınız. ' Lewis hala Nobel'e sahip.
8:
Gabriel Garcia Marquez vs. Mario Vargas Llosa
12 Şubat 1976: Mario Vargas Llosa ve Gabriel García Márquez, Mexico City'de bir film galasında buluşur. Garcia Márquez, anında yüzüne yumruk atan, kanamasına neden olan arkadaşını görmekten mutlu ve 'Barselona'da Patricia'ya yaptıklarından sonra gelip beni selamlamaya ne cüret edersin!' Elbette Patricia, Vargas Llosa'nın karısıydı. Göre Bağımsız (aracılığıyla New Yorklu ):
Mario başıboş kaldı. Seyahat ederken tanıştığı güzel İsveçli hava hostesine aşık oldu. Karısını terk etti ve Stockholm'e taşındı.
Perişan bir halde karısı Patricia, kocasının en yakın arkadaşı Gabriel'i görmeye gitti. Konuyu karısı Mercedes ile tartıştıktan sonra Patricia'ya Mario'dan boşanmasını tavsiye etti. Ve sonra onu teselli etti. Bu tesellinin nasıl olduğunu kimse tam olarak bilmiyor…. Sonunda Mario, kendisine Gabriel'in tavsiyesini ve tesellisini anlatan karısına geri döndü.
Garcia Marquez'in ünlü kara gözlü fotoğrafı da buradan geliyor. Arkadaş ve fotoğrafçı 'Olaydan iki gün sonra evime geldiğinde fotoğrafı çektim' dedi. Rodrigo Moya . “Bu kadar iyi göründüğü bir fotoğrafı çekmek zordu. Meksika polisi tarafından dövülmüş gibi gerçekten dövülmüş gibi göründüğü bazı resimlerim var. ' O zamandan beri, her iki yazar da Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazandı, ancak efsaneye göre, bir daha asla konuşmadılar.
7:
Paul Theroux V.S.'ye Karşı Naipaul
90'larda, V.S. Bildirildiğine göre, uzun süredir arkadaşı Paul Theroux'un karısını baştan çıkardığından şüphelenen Naipaul, Theroux'un şahsen kendisine yazdığı bir kitabı satarak internette yaklaşık 1.500 dolar kazandı. Theroux, arkadaşlıkları hakkında çok kötü bir kitap yazarak cevap verdi. Sir Vidia’nın Gölgesi: Beş Kıtada Bir Dostluk , hangi erkek daha sonra aradı Avukatlar tarafından yayınlamamın yasak olduğu ırkçılık ve fiziksel taciz örnekleri hariç, “adamın acımasız ve doğru bir portresi. . . Otuz yıl içinde. . . Esas olarak üzüntüsünü, öfkesini, kıskançlığını, acımasızlığını, açgözlülüğünü ve kontrol edilemeyen öfkesini gördüm. Ama Naipaul'un kendisinden daha güçlü birine saldırdığını hiç görmedim; büyük ve aşağılayıcı bir şekilde konuştu ama sertçe saldırdığında her zaman zayıf olanlara karşıydı - onu seven kadınlar, karısı ve garsonlar: karşılık veremeyenler, korkağın gerçek işareti. '
Ama 2011'de, on beş yıllık düşmanlıktan sonra, ikisi barıştı - ya da en azından el sıkıştı. Göre Muhafız : “Hay festivalindeki yeşil odada Naipaul'u gören Theroux, McEwan'a döndü ve ne yapması gerektiğini sordu. McEwan 'Hayat kısa,' diye yanıtladı. Merhaba demelisin. Ve bununla, çantalar kılıflandı. ' Naipaul’un karısı olarak tarif etti : “Paul ona yaklaştı ve onu özlediğini söyledi. Çok nazik ve harikaydı. Demek edebi kan davasının sonu bu. '
'Bunca yıldan sonra nihayet konuştuk,' dedi Theroux . 'Bugün büyük E ile bir deneyimim oldu.'
6:
Vladimir Nabokov, Edmund Wilson'a Karşı
Bu, bir kan davasının alabileceği kadar edebi: Puşkin için savaşmak. 1965'te Nabokov, Rus yazarın dört ciltlik bir çevirisini yayınladı. Eugene Onegin - ve arkadaşı 'Bunny' pan yaptı içinde The New York Review of Books . Nabokov cevap verdi aynı yayında, yazı
Benim için hissettiğini söylediği “bazen öfkeyle soğuyan sıcak sevgiyi” tamamen paylaşıyorum. 1940'larda, Amerika'daki ilk on yılımda, mesleğiyle ilgili olması gerekmeyen çeşitli konularda bana çok nazik davrandı. Romanlarımdan herhangi birini incelemekten kaçındığı için gösterdiği incelik için ona her zaman minnettarım. Pek çok heyecan verici görüşmeler yaptık, pek çok samimi mektup alışverişinde bulunduk. Rus diline olan uzun ve umutsuz sevdasının sabırlı bir sırdaşı olarak, her zaman ona telaffuz, dilbilgisi ve yorumlama hatalarını açıklamak için elimden gelenin en iyisini yaptım.
Daha sonra Wilson'un incelemesini nokta nokta çürütmeye devam ediyor, ancak incelemenin “tuhaf tonu” temelinde kendini durduruyor. 'Görkemli aplomb ve huysuz cehalet karışımı kesinlikle Puşkin’in dili ve benimkiyle ilgili mantıklı bir tartışmaya elverişli değil' diye bitirdi. Wilson daha az heyecanla da olsa yine yanıt verdi.
Elbette tek sorun bu değildi. Wilson da nefret etmişti Lolita ve giderek daha ünlü olan Nabokov'la rekabet ediyordu ve aynı zamanda politik olarak da kafa kafaya vurdular - ama onları uçurumun dışına iten Puşkin şeyiydi.
5:
Martin Amis vs. Julian Barnes
Martin Amis, yol boyunca pek çok düşman kazandı. Ancak en eski kişilerden biri, kulağa daha çok açgözlülük gibi gelen bir şey yüzünden yabancılaştığı uzun zamandır arkadaşı Julian Barnes'dı. Amis 1995 tarihli romanı için 500.000 sterlinlik bir avans istedi. Bilgi . Jonathan Cape 300.000 £ teklif etti - bu yüzden Amis, kendisine parayı (dişçilik işi için istediği bildirilen) Andrew Wylie lehine, temsilcisi Pat Kavanagh'ı kovdu. Tek sorun Pat Kavanagh ve kocası Julian Barnes'ın Amis'in yakın arkadaşları olmasıydı ve Barnes bundan memnun değildi. Göre Bağımsız :
Barnes, Amis'e diğer iki Wylie müşterisiyle aynı başarıyı dilemek için yazdı: bir fetva yüzünden hayatından korkan Salman Rushdie ve AIDS'ten ölen Bruce Chatwin. Mektup, ikincisi 'kapalı' olan iki sözcükle imzalandı.
Amis söyledi Gözlemci o sırada kötü bir yerdeydi - boşanmanın ortasındaydı ve babası henüz ölmüştü - ve mektup karşısında 'şok oldu'. 'Bunu tahmin etmemek saflıktı' dedi. Görünüşe göre, bir şeyleri düzelttiler, ama bunu yapmak on yıl sürdü.
4:
John le Carré vs. Salman acele
Bu bir tirbuşon. 1997'de John le Carré'nin mektuplar bölümünde şikayet etmesiyle başladı. Muhafız Amerikalı okuyucular tarafından anti-Semitisim için haksız yere saldırıya uğradığını söyledi.
Salman Rushdie cevap verdi : “Bir yazar arkadaşına karşı daha önceki bir karalama kampanyasına katılmaya bu kadar hazır olmasaydı, ona sempati duyması daha kolay olurdu. 1989'da, İslami saldırının en kötü günlerinde Şeytani Ayetler , le Carré bir makale yazdı (ayrıca, eğer hafıza yardımcı oluyorsa, Muhafız ) hevesle ve oldukça görkemli bir şekilde saldırganlarımla güçlerini birleştirdi. '
Le Carré geri geldi: 'Rushdie’nin gerçekle olan yolu her zamanki gibi kendine hizmet ediyor. . . Benim görüşüm, yaşamda ya da doğada büyük dinlere cezasızlıkla hakaret edilebileceğini söyleyen hiçbir yasa olmamasıydı. . . Amacım, herhangi bir saygın insan gibi üzüntü duyduğum Rushdie'ye yönelik zulmü haklı çıkarmak değil, hayranlarının kampının güvenliğinden duyduğumuzdan daha az kibirli, daha az sömürgeci ve daha az kendini beğenmiş bir ses çıkarmaktı. '
Rushdie: 'John le Carré'ye onun ne kadar kendini beğenmiş bir göt olabileceğiyle ilgili tüm anılarımızı tazelediği için minnettarım.'
Le Carré: 'İster Rushdie’nin tahtından ister Hitchens’in oluğundan olsun, mesaj aynı:‘ Davamız mutlaktır, hiçbir muhalefet veya nitelendirme içermemektedir; kim soruyorsa, tanımı gereği cahil, kendini beğenmiş, yarı okuryazar bir kişidir. ' . . Rushdie benim dilime alay ediyor ve Anglo-İsrail Derneği'nde yaptığım düşünceli ve iyi karşılanan bir konuşmayı çöpe atıyor. . . Hitchens beni canlandırıyor kafasına idrarını döken bir soytarı gibi. İki kuduz Ayatola daha iyi bir iş çıkaramazdı. Ama arkadaşlık sürecek mi? Hitchens'in Rusdhie’nin kendi kendini kanonlaştırmasına bu kadar uzun süredir katlanmasına hayret ediyorum.
Rushdie: “Bir tartışmayı kazanmak istiyorsa, John le Carré okumayı öğrenerek başlayabilir. . . Ona kendini beğenmiş bir göt dediğim doğru, bu şartlar altında oldukça yumuşak olduğunu düşündüm. 'Cahil' ve 'yarı okur yazar', kendi kafasına ustaca taktığı aptal keplerdir. Onları kaldırmayı hayal bile edemezdim. . . John le Carré, beni taciz etmeye devam etmemesini tercih edeceğime inanıyor gibi görünüyor. Onu kesinlikle tam tersi bir görüşe sahip olduğum konusunda temin edeyim. Ağzını her açtığında, kendini daha derin bir deliğe sokuyor. Kazmaya devam et John, kazmaya devam et. Ben işe geri dönüyorum. '
2011'de ikisi düzeltildi. Rushdie önce zeytin dalını genişletti (en azından halka açık olarak) —bir edebiyat festivalinde konuşarak, dedi 'Keşke yapmasaydık' ve le Carré’nin edebi pirzolası iltifat etti. 'Düşünüyorum Tinker Tailor Asker Casus Savaş sonrası Britanya'nın en büyük romanlarından biri olarak, ”dedi. Le Carré yanıt verdi Kere :
Ben de anlaşmazlığa üzülüyorum. Salman'a çalışmaları ve cesaretiyle hayranlık duyuyor ve duruşuna saygı duyuyorum. Bu, bugüne kadar devam eden daha büyük tartışmaya cevap veriyor mu? Kuran yakmakta özgür olmalı, başkalarının tutkuyla sahip olduğu dinlerle alay etmeli miyiz? Belki de yapmalıyız - ama gücendirdiğimiz inananlar öfkeyle karşılık verdiğinde de şaşırmalı mıyız? O zaman bu soruyu cevaplayamadım ve tüm iyi niyetimle hala cevaplayamıyorum. Ama geriye dönüp baktığımda, basit eğilime karşı konuştuğum, öfkeli Batılı entelektüellerin gazabını hesaba kattığım ve tüm haklı görkemiyle bundan acı çektiğim için biraz gurur duyuyorum. Ya Salman ile yarın tanışırsam? Zeki bir yazar arkadaşımın elini sıcak bir şekilde sıkardım.
En az bir kişi bundan pek memnun değildi. 'Le Carré-Rushdie tartışması, dinin' saldırgan 'eleştirilerden korunması gerektiğini düşünenler ile korumayanlar arasındaydı (ve öyledir)' Christopher Hitchens dedi . “Bu, Sokrates'in yargılanmasına kadar uzanan, ifade özgürlüğü konusundaki orijinal yüzleşmedir. Bu nedenle hiçbir tavizin ya da öpüşmenin düşünülebilir olmadığından emin olmak için elimden geleni yaptım. Bu tür durumlarda, közlerin soğumaya başladığını gören kişinin işi, onlara mümkün olduğunca sert üflemektir. '
3:
Mary McCarthy, Lillian Hellman'a Karşı
Başka bir Dick Cavett temelli kan davası! Cavett, Mary McCarthy'den (yayında) bazı aşırı puan alan yazarların ismini istediğinde, John Steinbeck, Pearl Buck ve Lillian Hellman, 'Bence çok abartılmış, kötü bir yazar ve dürüst olmayan bir yazar, ama o gerçekten geçmişe aittir. '
Cavett dramatize ediyor sonra ne oldu :
'Onun hakkında dürüst olmayan ne?' Diye sordum.
McCarthy, 'Her şey' dedi. 'Bir röportajda bir keresinde, yazdığı her kelimenin,' ve 've' bir 'de dahil olmak üzere bir yalan olduğunu söylemiştim.' Seyircilerden bir 'ooh' ve bir kahkaha geldi, ama aksi takdirde an masumca geçti. Kayda alındıktan sonra, kanalın avukatı - davayı önceden tahmin etmek için ödeme yaptı - ara sıra 'Dick, bir sorunumuz olabilir' bile demedi. Bunun yerine, 'Güzel gösteri' dedi.
Ertesi sabah kahvaltı sırasında asistanım aradı. Kağıtları gördün mü? dedi. 'Hellman Mary McCarthy, PBS ve sizi iki buçuk milyona dava ediyor.'
'Ve ben?' Ergenlik öncesi bir gıcırtıyla cevap verdim. Diğer telefon çaldı ve tanıdık viski ve sigaraların baritonu çatırdadı, 'Beni niye savunmadın?'
Sanırım seni hiç savunmasız olarak görmedim, Lillian, başardım.
'Bu çok saçma. Hepinizi dava ediyorum. ' Bunda, en azından sözünün bir kadın olduğunu kanıtladı.
McCarthy ilk başta güldü ama çok geçmeden gergindi - sonuçta bankada 63.000 $ 'dan fazlası yoktu ve Hellman zengindi. Norman Mailer (Pugilistin kendisi) ikisine bir itiraz yayınladı. New York Times , Hellman'dan elbiseyi düşürmesini istiyor, ama boşuna. Şurada Yeni Cumhuriyet Franklin Foer şöyle yazıyor:
[Hellman] söylemde karşılıklı saygıyı korumakla hiç ilgilenmiyordu. İstediği şey, McCarthy'nin kanadığını görmekti - kişisel serveti ve ücretsiz avukatı göz önüne alındığında, McCarthy'nin aksine, almaya gücünün yettiği sadist bir kurs. Arkadaşı Roger Straus onu elbiseyi düşürmeye ikna etmeye çalıştığında Hellman, 'Hayır, ona bir iki şey öğreteceğim' dedi.
. . .
Hellman, davasıyla, sempatik bir yargıç olma şansını yakaladı. Davayı reddetmek için sayısız fırsatla sunulan McCarthy’nin ifadesi açıkça şaka amaçlıydı; bir edebi eleştiri eylemiydi; Hellman halka açık bir figürdü - onu reddetmeyi reddetti. Hellman galip gelseydi, sert edebi eleştiriyi yasal olarak cezalandırılacak bir suç haline getirmeyi başarırdı. Ama o galip gelmedi. Davaya dört yıl kala öldü ve meseleyi bitirdi. Bu gerçek, McCarthy'nin New York Times 'Ben kesinlikle yeniden doğmamışım. . . Onun ölmesini istemedim. Mahkemede kaybetmesini istedim. Onun için etrafta olmasını istedim. '
2:
Tom Wolfe, John Updike, Norman Mailer ve John Irving'e karşı
Kitapta gaz var ve gazı bitiyor, tekrar doluyor, kuruyor. Bin beş yüz sayfa uzunluğundaymış gibi okuyan 742 sayfalık bir çalışma. Bu, materyal açısından çok zengin olduğu için bir dereceye kadar bir iltifattır. Ancak, yüksek niyetleri göz önüne alındığında, bizi çok fazla uzun ve öngörülebilir sahnenin yoluna götürdüğü için yorucudur. En iyi ihtimalle elektrik, en kötü ihtimalle banal - pembe dizileri izleyerek geçirilen uzun bir öğleden sonra gibi bayağı - kitabın yalnızca zevk sunması değil, aynı zamanda hayal kırıklığına uğratan düzyazı ile karşılaşmanın gerginliği ile her gün başka bir yüz sayfa daha okumak için onu alır gıdıklanıyor.
Belli noktalarda, eseri okumanın, üç yüz kiloluk bir kadınla sevişme eylemine benzediği bile söylenebilir. Zirveye çıktığında her şey biter. Aşık olun ya da boğulun. Böylece okursunuz ve kaparsınız ve hatta bu materyal yığınlarının bazılarında zevk bile bulursunuz. Yine de direnirken - nasıl direnirsiniz! - üç yüz pound bırakmak sizi ele geçirir.
John Updike, New Yorklu başlıklı ' Awriiiiighhhhhhhhhht! , ”Yazdı“ Tam Bir Adam yine de edebiyat değil eğlence, hatta mütevazı bir talip biçiminde edebiyat anlamına gelir. Bankacıların yatırımını telafi etmek için çaresiz bir film gibi, roman da bizi memnun etmek için çok uğraşıyor. '
Hot Type adlı bir Kanada TV şovunda, John Irving soruldu üçü arasındaki 'savaş' üzerine yorum yapmak. 'Bunun bir savaş olduğunu sanmıyorum, çünkü bir piyon ile bir şah arasında savaş olamaz, değil mi?' dedi. Daha sonra Wolfe'un romanlarına 'yak' ve 'kurgu olarak tanımlanan gazetecilik abartısı' demeye devam etti ve çalışmasının 'kötü bir gazete veya bir dergideki kötü bir parçayı okumak gibi olduğunu söyledi. Seni ürkütür. '
Hot Type'ın yanında Wolfe vardı ve Irving için şunları söyledi: 'O, bugün bizim ana konumuz. Sonuncusu, Bir Yıllık Dul , Hamptons'daki bazı nevrotik insanlarla ilgili. Kasabaya asla varmazlar. Evdeler. Nevrotikler. . . Irving, Dickens'ın büyük bir hayranıdır. Peki, geçen yıl Dickens'la karşılaştırıldığında sürekli olarak şu anda hangi yazarı görüyor? John Irving değil, Tom Wolfe. . . Onu korkunç bir şekilde kemiriyor olmalı. ' Wolfe, üç hakaretçisine 'Larry, Curly ve Moe' adını verdi ve daha sonra 2000 koleksiyonunda yayınladığı 'My Three Stooges' adlı her şey hakkında bir makale yazdı. Bağlamak , Mailer ve Updike'a 'iki eski kemik yığını' olarak atıfta bulunan ve Irving’in Hot Type röportajını bir 'öfke nöbeti' olarak adlandırıyor.
Irving'in yüzü kırmızıya döndü. Cinsiyetçi çeneleri titredi. Biplemeye başladı. Şov teknisyenlerinin bip düğmesine yeterince hızlı basmak için yapabileceği tek şey buydu. 'Wolfe’un sorunu, biplemiyor yazmak ! O bir yazar ! Sadece onun bipleyen kitaplarından birini kır! Bip sesi çıkaran bir cümle okumaya çalışın! Bitirmeden önce şaka yapacaksınız! Edebiyat bile yazmıyor - yazıyor. . . yak ! O yazmıyor romanlar— gazetecilik abartısı yazıyor! Birinci sınıf İngilizce sınıfında bip sesi çıkaran birinci sınıf öğrencilerine bip bip sesi öğretemezsiniz! ”- ve bu modda sürekli. Büyüleyiciydi. Dudak okuyucuymuşum gibi davranmıyorum, ama dudaktan bu kadar acı bir şekilde ısırılan bleepo'ları çözmek için özel bir uzmanlık gerekmiyordu f s. Evan Solomon eliyle yüzünü kapatmaya devam etti ve aynı zamanda gülümsedi, sanki 'İhtiyar, kendini nasıl böyle bir gösteri yapabilir - ama vay canına, harika bir televizyon!'
2001 röportajında Detaylar dergisi Irving, 'Tom Wolfe okuyan ciddi bir yazar tanımıyorum. . . [ama] Amerikan romanının nasıl yazılacağına dair absürt pozisyon kağıdını yazmamış olsaydı Wolfe'un 'kötü' bir yazar olduğunu asla söylemezdim. ' Söz konusu 'pozisyon kağıdı' ' Milyar Ayaklı Canavarı Takip Etmek ,' yayınlanan Harper's 1989'da gerçekçi edebiyatta algılanan bir düşüşten şikayet ederek (Mailer, yukarıda bahsedilen yazısıyla parçanın açılışıyla alay ediyor) NYRB gözden geçirmek).
İçinde 2009'da kaydedilen video Irving şöyle dedi:
Bilmiyorum, [edebi kan davalarının] hepsinin bir tür derlenmiş yanlış anlamadan kaynaklandığını düşünüyorum. Wolfe'a, geri kalanımızın büyük Amerikan romanını nasıl yazmamız gerektiğine dair o beyaz kağıt manifestosunu yazmadığına dair şüphe veriyorum. Yayınladığı parça Harper's İnanıyorum, sonra Şenlik Ateşi ilk yayınlandı. Daha uzun süre kurgu yazan ve ondan daha iyi yazan birçok yazarın bu kuralcı parça yüzünden gücenmiş olabileceğini yazdığını hayal edemiyorum. Belki bilmiyordu. Belki de sadece yürekten konuşuyordu ve sinir bozucu olacağını bilmiyordu. Ama beni ona yöneltenin kaynağının bu olduğunu biliyorum ve aynı zamanda Updike'ı onunla birlikte kışkırtanın da kaynağı olduğunu biliyorum. John'dan Wolfe'u asla bu kadar görev üstlenmeyeceğini söyleyen bir mektup hatırlıyorum. New Yorklu daha önceki manifesto için olmasaydı. Ama biliyorsun, bunun abartılmış bir kan davası olduğunu düşünüyorum. O ve ben karşılaştık - karısıyla birlikteydi; Çocuklarımdan biriyle birlikteydim - birkaç yıl önce Washington Mall'da karşılaştık, bence bence medyada bu tartışmalar fazlasıyla duyurulduktan ve fazla duyurulduktan sonra. Ve bunun özellikle garip veya düşmanca bir toplantı olduğunu düşünmemiştim. Demek istediğim, birbirimizin ayakkabılarına tükürmeden, sürtmeden veya kiri tekmelemeden atlattık. Oğluma güzel şeyler söylediler ve ikimizin de birbirimize çok yakın olduğumuza inanıyorum, yani bence pek bir kan davası değildi. Kesinlikle medyada bilmediğiniz insanlar var, onlara rastlarsam daha fazla kıvılcım uçacaktı.
Merakımın arttığını düşünün.
bir:
Norman Mailer, Gore Vidal'a Karşı
Gerçek efsanelerden biri: Norman Mailer, 15 Aralık 1971 Dick Cavett şovunun (gazeteci Jane Flanner ile birlikte) gösterisinin 15 Aralık 1971 bölümünde görünmeden önce Gore Vidal'ın sahne arkasına kafa attığı zaman. Baş-popo görüntüsü yok ama mutlu ki orada dır-dir Aşağıda izleyebileceğiniz sonraki tartışmanın görüntüleri. Dick Cavett'in kendisi olarak tarif etti :
Mailer’ın girişi ihbar oldu. O pugilist yürüyüşü yaparak soldan sahneye çıktı: elleri yumruktu ve yukarda taşındı ve yolda en sevdiği bir ya da iki barı ziyaret etmiş gibi şaşkın bakışlara sahipti. Elbisesi dağınıktı, Bayan Flanner'a yayı nezaketle ve Vidal'ın uzatılmış elini sıkmayı reddetmesi seyircide bir mırıldanmaya neden oldu.
Bundan sonra, savaş başlar - Mailer, Vidal'ın kendisini eleştiren bir makaleye öfkelenir. The New York Review of Books (aslında Eva Figes’in bir incelemesi) Ataerkil Tutumlar , ama Mailer'ı Charles Manson ile karşılaştırdı ve diğer konukları fiziksel olarak sindirmeye çalışmaktan bahsetmeye gerek yok, herkesin zekasına saksı atışları yapmaya devam etti. Flanner, çekişmeden şikayet ettiğinde bunu özetliyor: “Sadece birbirinize hakaret etmiyorsunuz, sadece toplum içinde değil, sanki özelteymişsiniz gibi. Garip yol bu. . . Böyle davranmanız çok tuhaf - buradaki tek insan sizmişsiniz gibi davranıyorsunuz. ' Mailer: 'Değil miyiz?' Flanner: 'Buradalar, o burada, Ben İşte. Ve ben de çok sıkılmaya başladım. ' Seyirci gülüyor ve alkışlıyor ve Flanner, Mailer'a bir öpücük gönderiyor. Harika bir replik ama neler olup bittiğinin sıkıcı bir yanı yok.
Televizyonda hiçbir darbe alınmadı, ancak altı yıl sonra ikisi bir partide tekrar karşılaştı ve Mailer Vidal'ın suratına çarparak onu yere serdi. 'Bir kez daha, sözler Norman Mailer'da başarısız oldu' dedi Vidal , ayağa kalkmadan önce.