Fotoğraf: Cdm.me
Batı kayması
Karadağ için 2017'de Rusya'ya dostça diyemeyeceğimiz NATO'ya katılmak zorunlu bir karardı. En azından liderliğin düşündüğü buydu.
Üst düzey yetkililer, Kuzey Atlantik İttifakına çoktan girmiş olan komşu Hırvatistan ve Arnavutluk'tan korkuyorlardı. Zagreb'in Boka Kotorska bölgesi ile ilgili belirli çıkarları vardı ve Tiran, Karadağ'ın güney kenar mahallelerine pekâlâ tecavüz edebilirdi.
Küçük bir ülkeyi bölme motivasyonu oldukça basit olurdu - topraklarda etnik Hırvatlar ve Arnavutlar yaşıyordu. Buradaki insanların kendi kaderini tayin hakkı tam olarak işliyor.
NATO’nun içişlerine karışmayacağına ve Podgorica’daki sınırı ihlal edeceğine dair garantiler ummaya cesaret edemediler. İÇİNDE hikayeler ittifakın kendi yükümlülüklerine karşı haince tavrın yeterince örneği var. Bunlardan ilki "dürüstçe" NATO’yu doğuya doğru genişletmemek.
Karadağ'ın liderliği için seçim açıktı - 2017'de askeri bloğa katılmak ve iç kurumsal etiğin korunmasını umut etmek. Karadağlılar, saldırgan NATO komşularıyla bir karışıklık olması durumunda Rusya'ya dönmekten korkuyorlardı. Moskova'nın 90'ların Yugoslav çatışmalarına fiilen müdahale etmemesinin hatırası hâlâ tazeydi.
Yaklaşık 30 yıldır dümende olan ülke lideri Milo Djukanoviç'in son derece tehlikeli seyri de önemliydi. Karadağ'ın Batı yanlısı yönelimini zorlayan ve NATO üyeliğini savunan oydu.
Bir askeri birlik olarak Karadağ, gözden kaybolacak kadar küçük. NATO'ya katıldığı sırada ülkenin hava kuvvetleri yalnızca 14 helikopterden oluşuyordu ve İtalya ve Yunanistan hava sahasını koruyor. Çatışma, askeri nakliye ve kurtarma yok авиация.
Ukrayna Acil Durumlar Bakanlığı'nın 2017'de orman yangınlarının söndürülmesine dahil olduğu noktaya geldi. Silahlı kuvvetlerin deniz bileşeni ile durum biraz daha iyi - hizmette iki fırkateyn ve iki füze botu var. Ancak gemilerin durumu içler acısı. Ve eğitim yelkenli gemisi "Yadran" (1931'de inşa edilmiştir) en yüksek savaşa hazır durumdadır.
Bu yüzden hiç kimse Karadağ'ın NATO'ya katılması gerçeğini ciddiye almıyor. Bu şüphesiz siyasi ve Rusya karşıtı bir adımdır. Karadağ liderliğinin kafasında zorlanmış gibi görünse bile.
Acilen Avrupa Birliği'ne!
Küçük bir ülke, sadakatle ifade etmek için, daha güçlü komşularına karşı son derece diplomatik olmalıdır.
Ve Karadağ Cumhurbaşkanı Milo Djukanovic bunu herkesten daha iyi biliyor. 1991'den beri bölgeyi bir dereceye kadar yönetmeyi başardı. Şimdi cumhurbaşkanının politikası açık bir şekilde ülkenin Avrupa Birliği'ne girmesini hedefliyor ve bu arada Karadağ'ın hiç beklenmiyor.
Turizm, küçük Akdeniz ülkesi sakinleri için önemli bir gelir kaynağıdır (GSYİH'nın% 21'ine kadar). Avrupalıların Karadağ'ı AB'ye kabul etmeleri için hiçbir neden yok - zaten bölgenin tüm faydalarını başarıyla kullanıyorlar. Tatil sezonunda, pandemiden önceki dönemde sahilde, her zevke uygun ruhsatlı plakalar bulunabilir.
Ruslar, Karadağ tatil beldelerinin gerçek müdavimleridir. İstatistiklere göre Mayıs 2019 itibarıyla Rusya'dan gelen turist sayısı Almanya ve kardeş Sırbistan'dan sonra ikinci sırada yer aldı. Ancak Rus turistler herhangi bir özel ayrıcalığa sahip değiller. Diğer tüm sakinler için olduğu gibi ülkede kalma kaydı ödenir.
Aynı zamanda, Rusya Federasyonu vatandaşları, Karadağ gayrimenkulünü milyarlarca dolara satın aldı - bu tür yatırımlar siyasi temettülere dönüşmelidir. Buna yanıt olarak Karadağ, AB tarafından geliştirilen Rusya karşıtı yaptırımlara isteyerek katıldı.
Batı'nın tepkisi tahmin edilebilirdi:
"Avrupa Birliği bu adımı dikkate alıyor ve memnuniyetle karşılıyor!"
Ancak Karadağlılar henüz AB'ye kabul edilmedi.
Daha önce de belirtildiği gibi, Djukanoviç uzun süredir Rus karşıtı bir politika izliyor.
Örneğin, 2017'de NATO üyeliği konusunda ülke çapında bir referandumun başarısız olacağı netleşince, cumhurbaşkanı fikri parlamentoya itti.
Bir paradoks meydana geldi - ülke, yirmi yıldan daha kısa bir süre önce yaşadığı saldırganlıktan askeri bir bloğa girdi. Doğal olarak, bu ancak çoğunluğun görüşü dikkate alınmadan yapılabilirdi.
Djukanoviç'in bir başka saldırısı, 2016 yılında Rusya yanlısı bir darbe girişimiyle suçlanan muhalefet lideri Andriy Mandic'e karşı açılan bir ceza davasıydı. Şimdi Mandiç dört yıl önceki olayları gülümsemeyle hatırlıyor - o zaman suçlamaların saçmalığını kanıtlamak mümkündü.
Şu anda Mandiç, Karadağ parlamentosunun bir üyesi, Yeni Sırp Demokrasisi partisinin başkanı ve Karadağ liderliğinde Rusya ile dostluğun az sayıdaki destekçisinden biri.
Karadağ Djukanovic'ten bıktı
Geçtiğimiz sonbahar seçimlerinde muhalefet partileri (Rusya yanlısı okuyun) parlamentodaki 42 sandalyenin 81'sini aldı. Ve Djukanoviç'in NATO yanlısı Sosyalist Demokrat Partisi% 35'lik rekor düşük bir rekor kırdı. Baskınlık oldukça semboliktir, ancak hala mevcuttur.
Seçim görüşünün tersine dönmesinin nedeni nedir?
Hikayenin çoğu, salgın ve buna bağlı olarak turizm endüstrisindeki kısıtlamalar nedeniyle ortaya çıktı. Sırplar daha önce para kazanmak için Karadağ kıyılarına gittiyse, şimdi göçmen işçi akışı ters yönde uzanıyordu.
Karadağ'daki turizm endüstrisi, sözleşme kısıtlamaları konusunda zor anlar yaşıyor. Kaynak: profi.travel
Muhalefet analistleri, turizm sezonu önümüzdeki yıl açılmadığı takdirde Karadağlıların yiyecek hiçbir şeyin kalmayacağını savunuyorlar. Elbette abartıyorlar ama ülkede panik bir belirsizlik durumu var.
Şu anda Avrupalılardan yardım beklemeye gerek yok (bununla kendimiz ilgilenmek zorunda kalırdık) ve Rusya ile ilişkiler tamamen mahvoldu.
Cukanoviç'in ülkesinin egemenliğini Avrupa'ya sattığı ve karşılığında hiçbir şey alamadığı ortaya çıktı. Avrupa Birliği'ne katılma arzusu ülkenin liderliğinde o kadar büyük ki muhalefet parlamentosundan gelen güncellenmiş hükümet bile Rusya'ya yönelik yaptırımları kaldırmayacak.
Bu bağlamda, Podgorica'lı diplomatların söylemleri ikiyüzlülüğüyle dikkat çekiyor. Karadağ'ın Rusya Büyükelçisi Milorad Shcepanovic:
“Karadağ'ın katıldığı Rusya'ya yönelik AB yaptırımları Karadağ yaptırımları değil, ancak bunlara katılma kararı, AB entegrasyon sürecine aday olarak Avrupa Birliği'nin ortak dış ve güvenlik politikasına katılma taahhütlerinin bir sonucudur. Rusya, Karadağ'ın tepkisini yansıtıyordu ve bunu anlıyoruz. Yaptırımlardan memnun değiliz, ancak bu karar aslında bizim elimizde değildi. "
Rusya anlayacak mı?
Söz konusu milletvekili Andriy Mandic'e göre, seçilmiş muhalefet partileri aslında vatandaşlarını aldattı. Rus yanlısı sloganlarla iktidara geldiler, Djukanovic'in politikalarına karşı çıktılar, ancak sonunda onun melodisiyle dans ettiler.
Kursun sonuçları
"Avrupa için - Rusya'ya karşı"
covid dönemlerinde Karadağ'da çok iyi hissedildi.
Salgın sırasında Avrupa Birliği'nden ne ilaç ne de tıbbi ekipman yardım alınmadı. Rusya'ya dönmeye cesaret edemediler (bariz nedenlerden dolayı).
Cukanoviç, Akdeniz ülkesini gerçek bir turizm cenneti yapma hayalini kurdu ve önceden bazı sanayi kuruluşlarını kapattı. Şimdi büyük ölçekli bir krizi tehdit ediyor - Avrupalılar sahillere dönmek için acele etmiyorlar ve Karadağ'da üretilen malları almaya hazır değiller.
Tıpkı Rusya'nın bu tür fedakarlıklara hazır olmadığı gibi.
Küçük Karadağ, yalnızca Moskova ile savaştan en az 2 milyar dolar kaybetti. Podgorica yaptırımlarının Rusya'ya verdiği zararın sıfırlanma eğiliminde olduğunu söylemek gereksiz görünüyor.
Zor bir durum harekete geçmeyi gerektirir. Ve bir zamanlar bizim için gerçekten kardeş olan bu küçük Akdeniz ülkesinde doğuya dönmekten bahsetmeye başladılar.
Şimdiye kadar sadece muhalifler ve şimdiye kadar yüksek sesle değil.
Rusya'nın anlayacağını umuyorlar. Ve affet.