KONFUCYUS, kimi insanlara birsey ogretmenin en iyi yolunun bunu orneklerle gostermek oldugunu biliyordu. Bu yuzden sinifin tam karsisina gecti. Eline bir vazo aldi, tum ogrencilerin gorebilecegi sekilde vazoyu havada tuttu. Diger elinde elma vardi. Ogrencilerin merakli bakislari arasinda, elmayi vazonun icine biraktiktan sonra, vazoyu yere koydu ve soyle dedi : "Elmayi vazodan cikarmayi basaran ogrenci, elmayi yiyebilir." Cocuklardan biri acikmisti, ilk o davrandi ve elini vazonun Dar agzindan iceri soktu. Elmayi yakaladi, cikarmaya calisiyor AMA basaramiyordu. "Elimi cikaramiyorum !" Konfucyus "Elmayi sIki sIki tutmaktan vazgecmedigin surece, elini cikartman mumkun olmayacaktir" dedi. Cocuk elmayi elinden birakmak istemiyordu ; AMA sonunda zorunlu olarak birakti. Elini vazodan cikardiginda, yuzunde saskinlik okunuyordu. "Elmanin vazodan nasil cikarilabilecegi konusunda sizin bir fikriniz var mi?" Konfucyus vazoyu yerden alip ters cevirdi. Elma vazonun icinden yuvarlanip avucunun icine dustu. Cocuklarin hepsi gulmeye basladi. Aslinda o kadar basit birseydi ki bu. Konfucyus "Fakat bu, gorundugu kadar basit degil" dedi. Elmayi havada tutuyordu konusurken. "Bazen birseyi gerektiginde birakabilmek zor bir istir. Onu birakabilmek de bir beceridir. Eger bir seyi zorla tuttugunuzda, ulasmak istediginiz seyi engelledigini goruyorsaniz, o zaman onu ozgur birakmalisiniz. Eger yanlis bir sey yapiyorsaniz, o zaman buna son vermelisiniz. Eger kendinize ve baskalarina karsi durust davranmiyorsaniz, bu hilekarligi hemen durdurmalisiniz. Iste ancak o zaman hedefinize ulasabilirsiniz. "