Avrupa Yeşil Anlaşması İyi Bir Fikir mi?
AB’nin web sitesini ziyaret ederseniz eski kıtanın finansman ve yatırım mekanizmalarıyla birlikte Avrupa Yeşil Anlaşması’nı oluşturan sürdürülebilirlikle ilgili birçok stratejiyi bir araya getirdiğini hemen göreceksiniz.
Bu sürdürülebilirlikle ilgili stratejilerden bazıları, Ortak Tarım Yasası gibi, yıllarca hatta on yıllardır yürürlüktedir.
Bu Yasa ile ilgili olarak, 171 değişikliğinden doğan son skandalı duymuş olsaydınız? Yapmadıysanız, kesinlikle Bitki Bazlı Süt Ürünleri Sansürünü Durdurun dilekçesine bir göz atın, bitki bazlı gıda endüstrisindeki birçok marka tüketicilerden imzalamalarını ve neler olup bittiğini daha iyi anlamalarını istiyor.
Biraz komik görünebilir, ancak badem “sütü ” veya soya “yoğurtları” gibi ürünlerin, sütle karıştırılma bahanesiyle her zaman sahip oldukları aynı eski ambalajda satılmasına izin verilmesi oldukça ciddi bir sorun olabilir. Neyse bu ayrı bir sorun bunu geçelim.
Biyoçeşitlilik, orman koruma veya atık yönetimi gibi alanlara odaklanan diğer Avrupa stratejileri, 2020’de şartlarını sona erdirdi ve şu anda revize ediliyor. Daha sonra, çoğu 2030’a kadar onaylanması ve uzatılması için Avrupa Parlamentosu’na gönderilecek.
İşte başka bir öneri: Bu gerçekleşmeden önce okuyun, yorum yapın ve bu stratejiler hakkında geri bildiriminizi verin.
Peki bu stratejiler neden önemlidir?
Ve sonuçları dayanılmaz hale gelmeden önce bununla savaşmalıyız.
Çevresel ve sosyal koruma ile uyumlu politikaların geliştirilmesi ve uygulanmasında Avrupa’nın aktif bir rol oynadığı gerçeği daha az açık olabilir ya da önde gelen bir rolleri var diyebilir miyiz?
Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula Von Leyen, eski kıtanın diğer ülkeleri ve kıtaları Avrupa Yeşil Anlaşması yolunu takip etmeleri için şekillendirmesini ve ilham vermesini istediğini açıkça belirtti.
Ve gerçekten de, Avrupa Yeşil Anlaşmasını oluşturan stratejilerin çoğu çok iyi. Selülozik biyo-enerji üretimiyle ilgili olanlar gibi tüm sert bilimsel tavsiyelere uyma yeteneğimize belki biraz fazla güvenmelerine rağmen, bilime dayalı ve oldukça kapsamlılar.
Bununla birlikte, tartışmanın belki de spot ışığından çok uzakta olan daha kötü bir şey var.
Aslında bizi biyosferin bu çöküş aşamasına getiren şey budur. Ve tüm bu yeşil planları da mahvedebilecek bir şey.
Yaşam tarzlarımız.
Hızlı Büyüyen Toplumlar Gezegenin İstikrarını ve İklimini Değiştirdi
Yaşam tarzlarımız bizi buraya getirdi.
2020’nin en iyi iklim değişikliği belgesellerinden bazılarını izlediyseniz, muhtemelen Antroposen kavramına aşinasınızdır.
Kısaca, atmosferik kimyager ve Nobel ödüllü Paul Crutzen 2000 yılında onu popüler hale getirdiğinden beri, çevreyle ilgili bir terim haline geldi.
İnsan faaliyetinin gezegenin iklimi ve ekosistemleri üzerinde önemli bir etkiye sahip olmaya başladığı Dünya tarihindeki en son dönemi tanımlamak için kullanılan resmi olmayan bir jeolojik zaman birimi anlamına gelir.
Bazıları bunun 1800’lerin Sanayi Devrimi’nin başlangıcında başladığını söylüyor. Diğerleri, Antroposen’in başlangıcının, atom bombalarının tüm denenmesi ve atılmasıyla 1945 olması gerektiğini savunuyor.
Hangi tarihi seçersek seçelim, son 2 yüzyılda dünya GSYİH’sı 14 kat arttı. PNAS’ın yaptığı bir araştırmaya göre 1970 yılında, küresel ekonomi dört kat büyürken insan nüfusu ikiye katlandı ve ticaret on kat arttı.
Genel olarak bu, enerji ve kaynaklara yönelik muazzam bir talep ve tüketim yörüngesine işaret ediyor.
2019’u hatırlıyor musunuz? Bu bir rekor kırdı: Dünya 100 milyar tonun üzerinde doğal kaynağı kullandı.
BM istatistiklerine göre, uyumlu bir siyasi eylem olmaksızın, bilim adamları doğal kaynak çıkarma oranının 2060 yılına kadar 190 milyar metrik tona çıkacağını tahmin ediyor.
Vay.
Sınırlı kaynaklara ve karmaşık, kirletici ve enerji gerektiren geri dönüşüm süreçlerine sahip yarı kapalı bir gezegende yaşamasaydık her şey yoluna girecekti.
Mesele şu ki: insanlık olarak süreçleri, teknolojileri ve enerji kaynaklarını sürekli olarak yeniden keşfedip iyileştirerek (hızlı bir şekilde) çeşitli gelişmeler elde ettik. Ama tüm bunların bir bedeli vardı.
Her geçen gün daha da netleşen ve yeni çalışmalar çıkmaya devam eden bir maliyet: doğal dünyadaki insanlığın hayatta kalması için gerekli koşulları yaratan değişiklikler.
Çoğu ülke ve siyasi lider bunu zaten kabul etti. Avrupa ülkelerinin yarısının halihazırda bir iklim yasası vardır ve hemen hemen her ülke geliştirme veya onay aşamasındadır.
Aslında, AB de kendine ait bir İklim Yasası çıkarıyor. Kaynak verimliliği iyileştirmelerini ve iklim adaptasyonunu hızlandırırken, istenen iş ortamını tahmin etmeye ve ortak raporlama araçlarını kolaylaştırmaya yardımcı olacaktır.
Avrupa Yeşil Anlaşmasının nerelerde geliştirilebileceğine bakmadan önce, öncelikle onun temel taşlarından bazılarına bakalım.
Avrupa Yeşil Anlaşması: Enerji ve Ulaşıma Genel Bakış
Muhtemelen temelleri biliyorsunuzdur, değil mi?
AB’nin 2050 yılına kadar karbon nötrlüğüne ulaşan ilk kıta olmak istiyor ve 2030’a kadar emisyonlarını – 1990 seviyelerine kıyasla -% 55 düşürmek istiyor. Bu, Avrupa Yeşil Anlaşmasının bir numaralı önermesidir.
Sıfır kirlilik , uygun fiyatlı enerji , daha akıllı ulaşım veya yüksek kaliteli gıda gibi sloganların arkasında, bu hedeflerin gerçekleştirilmesine yardımcı olacak gerçek planlar var.
Organik atık ve hayvan gübresi kullanarak kırsal alanlardaki biyogaz gelişimini teşvik etmek için dünyanın ikinci en büyük sera gazı olan bir metan stratejisi var.
Ayrıca, elektrik ve gaz gibi sektörlerin birlikte ve verimli bir şekilde yönetilmesi için bağlantılar ve koşullar yaratmaya yönelik bir enerji entegrasyon stratejisi de var.
Ama daha fazlası var.
Enerji sektörünü daha döngüsel hale getirme ve örneğin veri merkezlerinin kalan ısısını veya biyo-atıkları yakındaki ısı ihtiyaçlarını çözmek için kullanma istekleri vardır.
Muhtemelen pek çevre dostu olmayan tarımsal biyokütle alanında, çok yıllık otlar ve kısa rotasyonlu ormancılık ve baltalık yetiştirme niyetleri vardır. Dolayısıyla, biyoyakıt kullanarak yeşillendirme uçuşları vaadi (bu aşamada elektrik neredeyse hiç uygulanamadığından) hala masada duruyor gibi görünüyor.
Demiryolu stratejisi de konuyla ilgilidir.
Eski Kıta emisyonlarının% 25’i ulaşım sektöründen geldiğinde, demiryollarının AB’nin GHG’sinin yalnızca% 0,5’ini temsil ettiği gerçeğine dikkat çekiyor.
Demiryollarının en çevre dostu ulaşım araçlarından biri olduğu fikrini sürdürerek, Avrupa’nın büyük şehirleri arasındaki demiryolu bağlantılarını güçlendirmeyi amaçlamaktadır.
Avrupa Yeşil Anlaşması, özellikle elektrikli araçların pilleri için bir (lityum iyon) pil stratejisini de kapsıyor.
Bu sorunla ilgileniyorsanız , bu pillerin atılması ve geri dönüştürülmesi sırasında neler olduğunu öğrenmek için yazımıza bakın.
Çok fazla ayrıntıya girmeyeceğiz, ancak Avrupa Stratejisinin en önemli özelliklerinden biri, pillerdeki geri dönüştürülmüş malzeme sayısının artması gerektiğidir. Verimliliği ve geri dönüştürülebilirliğinin yanı sıra.
Tahminler, 2024 yılında pillerin karbon ayak izlerini de (bir tür pasaport olarak) beyan etmesi ve yaşam döngülerinin sonunda sabit pil olarak yeniden kullanılması gerektiğidir.
Avrupa Yeşil Anlaşmasının Biyoçeşitlilik ve Çiftlikten Çatal Stratejileri
Bazıları biyolojik çeşitliliğin gelişen ekosistemlerle sağlıklı bir gezegeni korumada önemli olduğundan şüphe duyuyorsa, COVID-19 ve kirlettiğimiz aynı doğal dünyaya olan yakınlığımız kesinlikle bunu daha net hale getirdi.
Avrupa Birliği’nin 2030 biyoçeşitlilik stratejisi, halihazırda korunan alanların sağlığını iyileştirirken bozulmuş ekosistemleri eski haline getirmeyi hedefliyor.
Bazı yasalar organik gıda üretimini ödüllendirirken, pestisitler başka şekilde muamele görecektir.
Amaçlar aynı zamanda orman alanlarını daha korumalı hale getirmeye – insan kaynaklı yangınlar gibi tehlikeleri azaltmaya – dönüşürken, 25.000 km’lik vahşi nehirleri eski haline getirmek de gündemin bir parçası.
AB’nin kara ve deniz alanlarının% 30’unun 2030’a kadar kademeli olarak korunan alanlara dönüştürüleceğini de belirtmek önemlidir.
Tarladan çatala stratejisi derinden bağlantılıdır ve çiftlikten çatala stratejisi ile uyumludur. Yalnızca ikincisi, Avrupalılar için sağlıklı gıdaya daha fazla odaklanırken, su, toprak ve hava kirliliğini de azalttı.
Toprak kalitesini ve üst toprak erozyonunu verimli bir şekilde yönetirken Avrupa’nın kırsal alanlarını (AB’nin toplam arazi alanının% 50’sini oluşturan – 180 milyon hektar) modernize etmek ve yapmak, aynı zamanda önemli hedeflerdir.
Sadece önümüzdeki yıllarda büyüyecek olan atık yönetimini iyileştirme planları da gündemde. Ürünler daha dayanıklı ve onarımı daha kolay hale gelmelidir (yepyeni her şeyi satın almak yerine vatandaşların istediği gibi).
Beklentiler, ürünlerin döngüselliğindeki bu tür artışların, diğerlerinin yanı sıra “onarım” veya “geri dönüşüm” pazarlarının geliştirilmesine ve yeni işler yaratılmasına yardımcı olacağı yönündedir.
Yeşil yıkamaya karşı tüketicinin korunması uygulamalar, Fransa gibi bir onarılabilirlik endeksinin oluşturulması veya diğer ülkelere atık ihracatı ile ilgili yeni kurallar da Avrupa Birliği’nin Yeni Döngüsel Ekonomi Eylem Planının bir parçasıdır.
Binalar ve yapılar alanına son bir not. AB’nin atık maddelerinin% 35’ini kapsamakta ve sera gazı emisyonlarının% 5-12’sini oluşturmaktadır.
AB, binaların daha uzun süre dayanması ve gelecekteki farklı ihtiyaçlara daha kolay uyum sağlaması için çabaları harekete geçirirken daha fazla geri dönüştürülmüş malzemenin dolaşıma sokulmasını teşvik etmeyi ve kolaylaştırmayı planlıyor.
Örneğin bugün inşa edilen bir fabrika, 200 yıl sonra konut prezervatifi haline gelebilir.
Ancak asıl nokta şudur: Elimizdeki tüm sosyal ve çevresel sorunları, temel nedenlerine bakmadan ve bunlara değinmeden nasıl çözebiliriz?
Avrupa Yeşil Anlaşması: İstediklerimizden İhtiyacımız Olanlara
Antroposeni hatırlıyor musunuz?
Bu dönem olmasaydı, neredeyse tüm bu iklim hedeflerine, kirlilik emisyon stratejilerine ve ekosistem istikrar planlarına ihtiyacımız olmayacağını söyleyebiliriz.
Ancak, yaşam tarzımızı daha güvenli, daha sağlıklı ve daha anlamlı kılan pek çok metaın oluşturulmasına ve sürdürülmesine yardımcı olan bilgi, beceri ve araçlara muhtemelen sahip olmayacaktık.
Tarım makineleştikçe bugün yapılan kırsal görevlerin çoğu daha verimli hale geldi.
Pek çok farklı uzmanlık alanında, farklı kültürleri birlikte çalışarak ve yenilik yaparak en iyi – ve dürüst olalım, çoğu zaman daha kötü – elde edebiliyoruz.
“Modern” dünyada gıda, süpermarket ne zaman kapanır? bir tür sorun. Sadece bu.
Evlerimizin iyi bir yaşam için eskisinden daha fazla koşulu var: daha iyi izolasyonlar, dışkımızdan çıkış yolları, televizyon ve bizi dışarıdaki her şeye bağlayan internet kablosu.
(Bunu umut verici bir düşünce olarak tutalım. Çimentonun, modern tuvalet sistemlerimizin veya e-atıkların etkisinden bahsetmeyi bilerek unutacağım.)
Su aynı zamanda kafamızı kaybettiğimiz bir konu değil. Bir musluğun açılması kadar uzaktadır. Tıpkı elektriğin bir duvar ve bir tık ötede olması gibi.
Nihayetinde, temel gıda, barınma, enerji ve su ihtiyaçlarımızı karşılayabildik. Yağmur suyu toplamak ve değerli yeraltı sularını boşa harcamayı bırakmak veya daha az (ve daha fazla yenilenebilir) enerji kullanmak gibi iyileştirmelere ihtiyaçları olsa da.
Sizi değerlendirmeye davet etmek istediğim şey, Avrupa Yeşil Anlaşmasının gelecek için planlar ve yönergeler içermesidir.
Geleceğin nasıl olacağını, olabileceğini ve hatta nasıl görünmesi gerektiğini hayal etmeden – daha iyi toplumların (ki bu oldukça tartışmalı ve karmaşık) nasıl şekillendirileceğini düşünmeden, o zaman gezegensel sınırlar içinde nasıl yaşanacağını düşünmek Ranworth ana akıma yardımcı oldu .
Yaşam tarzlarımız bizi biyosferin kendi kendini düzenleyemediği bu noktaya getirdi – değişen iklimden okyanusların asidik hale gelmesine veya besin döngüsüne kadar.
Avrupa Yeşil Anlaşmasını oluşturan neredeyse tüm farklı stratejileri okuduktan sonra, hepsi bugün yaşadığımız ve yaşam tarzımızın neden olduğu sorunları çözmeye gelmiş gibi görünüyor.
O halde Avrupa, geleceğe yönelik bu tür kapsamlı planları gözden geçirmeden, yazmadan, onaylamadan veya uygulamadan önce ilk olarak kendi yaşam tarzını tartışmaya ve ihtiyaçları kaprislerden ayırmaya odaklanmamalı mıydı?
Avrupa proaktif olarak gelecek için plan yapıyor mu? Ya da tepkisel olarak mevcut ihtiyaçlarını ve kaprislerini karşılamanın daha ekolojik yollarını bulmaya çalışmak mı?
Vatandaşları, yemek pişirmek, sıcaklığı düzenlemek, seyahat etmek, eğlenmek, sıcak duş almak vb. İçin kullandığımız Doğa enerjisinin kutsal olduğunu ve bol miktarda bilinçli ve maliyet-ödüllü kullanıldığının farkına varmaz ve eğitmezsek. farkındalık.
Onlara doğal dünyanın, bir krallıktan diğerine atığın yiyecek olduğu kapalı döngülerde işlediğini söylemezsek.
Doğa’nın sistemlerini optimize etmek için her yerde tekrar eden şekiller ve modeller gibi “basit denklemler” kullandığı fikrini yaygınlaştırmazsak. Dendritik desenler (kökler, nehir dalları, akciğerler) desenler veya oval desenler (yumurta, embriyo, hücreler) gibi.
Bakmazsak, politika yapıcılar da dahil olmak üzere daha fazla insanın, bağlı olduğumuz doğal dünyanın nasıl çalıştığından haberdar olmasını sağlayın ve uyumlu olduklarından emin olmak için yaşam tarzlarımızı gözden geçirin.
Öyleyse – bir şekilde – önümüzdeki on yıllarda ekolojik krizi sürdürsek bile, daha fazlasına olan susuzluğumuzun bizi aynı hassas konuma getirmeyeceğinden nasıl emin olabiliriz?
Yeni Bauhaus Stratejisi , henüz çok erken bir fikir oluşturma aşamasında olan ve bir şekilde sınırlı bir kapsam gibi görünen, Avrupa yaşam tarzı üzerine en yakın düşünme girişimlerinden biridir.
Sanat ve kültürü bilim ve teknolojiyle birleştirmeye çalışırken “yaşama şeklimizi keşfetmeye” davettir. Yaşamı “erişilebilir kılmak” ve farklı nesilleri birbirine yaklaştırmak öncelikli hedefleri arasındadır.
Belki de Yeni Bauhaus Stratejisi ve benzerleri sondan çok önce gelmeli miydi?