Kitap, medeni düzenden ayrılan insanın neye dönüşeceğini (bana göre) gerçekçi bir biçimde inceliyor. İnsanın içinde doğuştan gelen iyiliğin ve kötülüğün her yaşta var olduğunu göz önüne seriyor. Selefi Mercan Adası'na göz kırparcasına baş karakterlere aynı isimleri veren yazar, sonunu ise Mercan Adası'ndan oldukça farklı bir şekilde getiriyor.
Her saat, her dakika binlerce insan bu dünyadaki hayatlarını bırakıp öteki dünyaya göçüyorlar. Ruhları Tanrı'ya kavuşuyor. Bunlardan birçoğu yapayalnız ayrılıyor bu dünyadan. Üzüntü, keder içinde göçüp gidiyorlar, arkalarından gözyaşı döken olmuyor, hatta öyle bir insanın yaşadığından bile habersiz oluyoruz çoğunlukla.
"Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi."