Yorgunum an itibarıyla ve sanki uykum var...
Elimde kahve fincanım bir yandan internette Lezzetli Somunlar Serap'ın katıldığı "Kelime Oyunu" yarışmasını izliyor bir yandan da blog yazıyorum.
Bugün yine diş randevum vardı, yeni dişler biraz üzerinde oynanması için teknisyene gitti. Ben yine emektar dişlerimle başbaşayım pardon dişdişeyim. Böyle bizde, özgür bir ağız yapım var; dişlerim kendimden bağımsız hareket edebiliyorlar, çat ağzımda, çat teknisyende, çat diş hekiminin muayenehanesinde. Eminim akşamları türkü barlara falan da takılıyordur keratalar, peçeteye de istek türkü yazıp veriyorlardır soliste: "Dişim ağrıyor, dişim ağrıyor dişine kurban olayım".
Kendime iki minik çuha çiçeği aldım, sarı ve kırmızı. Lakin sanmayın ki Galatasaraylıyım. "Neee mutlu seni seveneeeee...."
Kendime iki minik çuha çiçeği aldım, sarı ve kırmızı. Lakin sanmayın ki Galatasaraylıyım. "Neee mutlu seni seveneeeee...."
Yeni kitabım İnci Aral'dan, İdefix'ten sipariş ettim imzalı geldi. Bu inci Aral imzalı üçüncü kitabım, diğerlerini bizzat imzalatmıştım. Yazarı çok severim; ne yazsa okurum, alışveriş listesini bile okuyabilirim, öyle tiryakisiyimdir. Son kitap "Şarkını Söylediğin Zaman" geri dönüşlerle 12 Eylül öncesini ve sonrasını anlatıyor. Tam da benim üniversite öğrencisi olduğum yıllar, herşey o kadar tanıdık ki. Zamanda yolculuk yapar gibiyim, üstelik roman Ankara'da geçiyor. Elimden bırakamıyorum, üçte ikisini devirdim bile. Okurken zaman zaman kitaba adını veren şarkıyı da dinliyorum: "Sen şarkı söylediğin zaman". Bir Münir Nurettin Selçuk bestesi.
Dün bir film izledim: "Inglourious Basterds". Türkiye'de "Soysuzlar Çetesi" adıyla gösterilmiş sanırım, bir Quentin Tarantino filmi. Başrolde Brad Pitt-ki kendisinden hiç hazzetmem-bu filmde de pek bir tuhaftı görüntüsü. 2.Dünya Savaşı sırasında geçen bir konusu var; bildik Nazi askerleri, Yahudi avı, Amerika'dan gelen bir gönüllü çetesi, Fransız direnişçiler. "Yahudi Avcısı" komutanın elinden tesadüfen kurtulmuş bir kız işlettiği sinemayı yakarak Hitler'in ve avanesinin ölümüne sebep oluyor. Gerçek-kurgu birbirine karışmış, yer yer güldürse de iç ürpertici sahneleri çoğunlukta tipik bir Tarantino filmiydi işte. Pekçok yerinde gözlerimi kapattığımı itiraf edeyim. Filmin yıldızı ise Nazi subayı rolündeki Cristoph Waltz idi. "Kill Bill" kadar olmasa da yüreğiniz dayanabilirse izleyin derim...