Suriye'deki Halifeliğin son günlerinde, (DEAŞ) grubu, Mazin Salim'i ve arkadaşlarını, grubun son kalesi olan Bagoz'da hayatta kalmak için umutsuz bir şekilde karalamak için kullanmak istedi.
Mazin patlayıcı bir yelek giymek zorunda kaldı ve aklına hiç gelmeyen bir harekete hazırlanıyordu.
2014'te Deaş tarafından memleketleri Şingal'dan (Sincar)'dan kaçırılan Mazin ve arkadaşları Ezidiler için, 2019 Şubat ayının soğuk günü korku ve endişe dolu bir gündü. Mazin şaşkınlıkla, küçük bedenlerinin etrafına sarılmış patlayıcı yeleğe, koalisyon kuvvetleri tarafından desteklenen Deaş ile savaşan Suriye Demokratik Güçleri (SDG) savaşçılarına bakıyordu.
Sadece 14 yaşında olan Mazin, Deaş militanları tarafından 10 yaşından beri çeşitli silahların ve intihar bombalarının nasıl kullanılacağı konusunda eğitildi. Bagoz'a götürülmeden önce, 4 yıldan fazla bir süre boyunca Deaş teröründe geçirdi.
O gün, genel durum kadar olağanüstü idi. Korku ve korkutmanın ortasında, bu gençler üstlerinin emirlerini yerine getirmeye zorlandı. Ancak, Mazin için bir fikir oluştu.
Mazin “Deaş militanları, bugün kendinizi havaya uçuracaksınız, dediler. Bizi Bagozlu bazı kadın ve çocuklarla karıştırdılar ve bizi SDG savaşçılarına yolladılar, ancak kendi planımızı taşıdık ve SDG'ne teslim olduk ve bombalı yelekleri attık ” dedi.
Mazin’in Deaş altındaki öyküsü
Mazin Salim ailesi ve erkek kardeşi ile birlikte tutsak tutulduklarında sadece 10 yaşındaydı, Deaş militanları Ninewa’nın batılı şehri Sincar ve çevresine 3 Ağustos 2014’te saldırdılar.
Mazin, Hanasur'daki Başika köyündendir. İlk iki ayını İD cezaevlerinde Tal Banat ve Kojo köylerinde geçirdi. “Çok korktuk. Bize ne yapacaklarını bilmiyorduk ”dedi.
Telafer ve Musul'da iki ay daha geçirdikten sonra Mazin ailesinden ayrıldı. “Beni ailemden ve erkek kardeşimden ayırdıkları gün hayatımın en kötü günüydü. Çok üzülmüştüm ve her zaman ağlıyordum, ama bu konuda yapabileceğim hiçbir şey yoktu. Babamı ve kardeşimi o zamandan beri görmedim ve onları çok özlüyorum” dedi Mazin.
Mazin’in annesi Ekim 2016’da Deaş’ın tutsaklığından kurtuldu ve şimdi bir göçmen kampında oğlu Mazin ile yaşıyor.
Mazin ağır silah eğitimi aldı
Mazin ve onlarca diğer Ezidi çocuğu Musul'un batısındaki Talafar'dayken ağır silah kullanımı konusunda eğitildi. Onlara Kur'an da öğretildi ve İslam'a dönüşmeleri istendi.
Mazin “Makineli tüfek, RPG ve diğer silahların kullanımı konusunda bir buçuk yıldan fazla bir süre eğitim aldık. Ayrıca, bir kalabalığın içinde intihar bombardımanının nasıl yapılacağına dair özel dersler aldık. Eğitime katılmayı reddeden herkes ağır bir şekilde dövülüyordu” dedi.
“İslam ideolojisi üzerine bazı diğer kitaplara ek olarak her gün Kuran dersleri alıyorduk.”
“Sincar'a ne oldu?”
Geçen Şubat ayında, SDG'ne teslim edildikten kısa bir süre sonra, bilmek istediği ilk şey memleketi hakkındaydı. “Sincar'a ne oldu?”; Mazin'in bu sorusu medyanın dikkatini çekti.
“Her zaman Sincar'ı düşünüyordum; Bu nedenle, Deaş'dan kaçtığımızda, ilk soru Sincar'a ne olabileceğini sormaktı. Sincar benim için ailem kadar değerli ve kıymetlidir ”dedi.
Esaret altındayken, Mazin'in ana dilinde konuşmasına izin verilmedi. “Deaş savaşçıları bizimle yalnızca Arapça konuştular, asla anadilimizde konuşmamıza izin vermediler; bu nedenle Kürtçe konuşmayı öğrenmek için birkaç aya ihtiyacım var ” Mazin (KirkukNow)'e anlattı.
Mazin’in Deaş örgütü altında acı çekmesi
Mazin, 4 yıldan fazla bir süre boyunca Deaş halifeliği altındaki korkunç koşullara dayandı. Açlıktan, işkence görmekten ve dayanılmaz bir eğitimden acı çekti.
Mazin, "Suriye'nin doğusunda Baghouz'daki yıpranmış bir çadırda onlarca çocuğuyla yaşamak zorunda olduğunu söyledi. Çadırdan ayrılmalarına izin verilmedi. “Bir gün çadırdan ayrıldım ve Deaş savaşçıları beni çok zorladı. O gün çok ağladım ve hayatım için yalvardım” diyerek sözlerine ekledi.
Ayrıca kendilerine verilen yemeklerin kirli olduğunu ve günlük olarak mercimek ve nohut çorbası vardı ve günlük menüsünde çay olmadığını söyledi.
“Yemekler o kadar kirli ve sağlıksızdı ki sık sık hastalanıyorduk” dedi.
(KirkukNow) basını bu röportajı yaptı; Mazin ve akrabalarından bazıları Duhok Kaparatu kampındaki Kanya Spee okulunu ziyaret ediyordu.
“Bu okulda olduğum için çok mutluyum. Diğer öğrencilere katılmak ve bir kez daha derslere katılmak istiyorum. Şimdi tek dileğim babam ve erkek kardeşimle bir araya gelmek” dedi.