5 Mart 1942, Hawaii'deki Oahu Adası'nın sabah sessizliği havadaki bomba patlaması nedeniyle kırıldı. Amerikalılar son derece şaşkındı, çünkü Japon uçak gemileri şu anda çok uzaktaydı ve ünlü Japon bombardımanların hiçbiri adalara en yakın üssünden ulaşamadı ve geri dönemedi. Savaşın sonunda, Hawaii'nin bombalanmasının yeni Japon uçucu tekne H8K1 adlı şirketin Kavanishi Kokuki K.K.
Japonya'nın Ruslara karşı zaferini sağlayan Japon zırhlılarının son çekimleri filo Tsushima, yükselen Güneş Ülkesi - ABD önünde yeni bir düşman olarak ortaya çıktı. Amerikalılar elbette Çin'deki sermayelerinin çıkarlarını savunmaya hazır olduklarını gösterdiler. 1907-1909'da, Amerikan zırhlıları Amiral Rozhestvensky filosunun trajik yolunu izleyerek ünlü "Büyük Beyaz Filo" kampanyasını gerçekleştirdiler. ABD Başkanı T. Roosevelt'in görüşüne göre, bu kampanya Japonlara ABD filosunun Rus "kendinden tahrikli silahlar" değil, Pasifik Okyanusu'na hakim olmak için tasarlanmış bir güç olduğunu açıkça ortaya koymaktı.
Bununla birlikte, Amerikalıların meydan okuması sadece Ada İmparatorluğu'nda samuray savaş ruhunu ve deniz inşaatını teşvik etti. 1908'den beri ABD'yi ana düşman olarak tanımlayan Japonya, kaçınılmaz savaşa hazırlanmaya başladı. Doğal olarak, Japon amiralleri, Amerika Birleşik Devletleri'nin Yükselen Güneş Ülkesi'nden ekonomik olarak daha üstün olduğunu fark etti ve 1920'de Washington Denizcilik Konferansı, bu ülkeler arasındaki savaş gemilerinin sayısının ABD lehine 3: 7 olarak oranını belirledi. Çözüm, sözleşmeye bağlı kısıtlamalara girmeyen yeni tip ve deniz silah sınıflarının yaratılmasında bulundu. Aynı zamanda, belki de Japonlar yeni bir tür deniz silahına en yakından dikkat ettiler - havacılık. Alman, İngiliz ve Amerikan uçaklarının üretimi için lisans satın alınmasıyla yirmili yıllardan başlayarak, savaşa giriş sırasında Japonya, dünyanın en iyi taşıyıcı tabanlı savaş jetleri, dalış bombardıman uçakları ve torpido bombardıman uçaklarına sahipti. Filonun kıyı havacılığı, rekor uçuş menzili torpido bombardıman uçakları ile donatılmıştı ve savaş özelliklerinin kompleksi açısından ağır saldırı ve keşif uçan tekneleri savaşın sonuna kadar eşit değildi. İkincisi, H8K adı altında Cavanishi şirketinde inşa edildi ve Amerikalılar daha sonra onlara "Emily" kod adını verdi.
Bir bomba kargosu ile uzun menzilli keşif gerçekleştirebilecek büyük bir deniz uçağı oluşturma emri olan Kavanishi'nin lideri, ilk Catalina ve Sunderland'ın ABD ve İngiliz uçaklarıyla hizmete girmeye başladığı Ağustos 1938'te geri döndü. Bu nedenle, yeni uçağın temel gereksinimi, potansiyel düşmanın uçan gemileri üzerindeki hız, menzil ve savaş yükündeki üstünlüğüdür. Ek olarak, yalnız keşif, kendisini muhtemel savaş saldırılarına karşı bağımsız olarak savunma ve savaş hasarına iyi dayanma kabiliyetine ihtiyaç duyuyordu.
Shizuo Kikuhare liderliğindeki tasarımcı ekibi zor bir görev aldı, çünkü tüm yüksek teknik gereksinimleri olan teknenin azami 445 km / s hız ve 8400 km menzile sahip olması gerekiyordu. Bu tür verileri elde etmek için, şirketin önceki su uçlarının yapıldığı duruma göre “şemsiye” düzenini terk etmeye ve tek kanatlı üst kanatlı dört motorlu bir tek kanatlı uçak olarak geliştirmeye karar verildi.
Başlangıçta geri çekilebilir şamandıra altına gömülmeyi planlamakla birlikte, daha sonra hızı düşürdüğünüz için yapıyı karmaşıklaştırmamanız ve ağırlıklandırmamanız gerektiğine inanmak için terk ettin. Kalkış ve iniş özelliklerini iyileştirmek için çift oluklu kapaklar kullanıldı. Yakıt tedariki maksimum kalkış ağırlığının neredeyse% 17040'u olan 30 L'ye ulaştı. Benzin korumasız kanat tanklarında ve gövde tanklarında nötr bir gaz sistemi ile karıştırılmıştır. Uçakta hayatta kalma kabiliyetini arttırmak için orijinal sistem uygulandı. Kanatın orta bölümünün altında bulunan gövde yakıt tanklarını çekerken benzin, gövdenin sızdırmaz tabanına aktı ve oradan da hasarsız tanklara pompalandı.
Motor seçerken, 14 l'in kalkış gücü olan 4 silindirli iki sıralı hava soğutmalı Mitsubishi MK11А “Kasei” 1530'te durdular. a. dört bıçaklı Sumitomo vidaları ile 3,4 ve. İki torpido 800 kg veya 2000 kg'a kadar bomba (2x800 kg veya 8x250 kg veya 16x60 kg) motorlar arasında direklere asılabilir. Savunma silahı, kıç ve üst taret taretlerinde bulunan 20 tipi iki 99-mm topundan ve 7,7 tipinde dört 92-mm makineli tüfekten (ikisi bir arada taret ve arka kanat kenarının arkasındaki yan kabarcıklardan biri) oluşuyordu.
Uçağın tasarımı tamamen metaldi. Gövde çift katlı. Çıkarılabilir şasi arabalarının montajı için sağlanan teknenin karadaki hareketi için. Mürettebat bir 11 adamından oluşuyordu: bir komutan, iki pilot, bir gezgin, bir uçuş mühendisi, bir radyo operatörü ve beş topçu.
İlk makine üzerindeki montaj çalışmaları Aralık 29'ta Osaka 1940 yakınlarındaki Kavanishi fabrikasında tamamlandı ve ertesi gün Hiromitsu Ito komutasındaki ekip test uçuşlarına başladı. Yeniden dengelenmiş dümene rağmen, bir bütün olarak genel kontrol edilebilirliğin, uçağın hidrodinamik özellikleri hakkında söylenemeyen oldukça kabul edilebilir olduğu ortaya çıktı.
İlk kalkışlarda, düşük hızlarda bile taksi yaparken, vidaların (bıçakların bükülme durumları bile vardı) ve karbüratörlerin hava girişlerinin üzerine düştüğü su sıçramalarıyla ilgili sorunlar ortaya çıktı. Sürpriz, teknenin ayrılma hızında ("çarpma") zıplama arzusuydu. Test pilotları, 4-5 derecelerine saldırı açısının arttırılmasının bu nahoş olayı ortadan kaldırdığını tespit ettikten sonra atlama ile baş etmek mümkündü.
Sprey fan ile savaşmak için, havuzdaki modeller üzerinde bir dizi test yapmak zorunda kaldık, daha sonra tekne modifikasyonlar için fabrikaya geri döndü. Gövdenin tabanının şeklinde değişiklikler yapıldı ve ön taraflarda sprey emici görevi gören özel uzunlamasına sırtlar perçinlendi. Karbüratör hava girişleri motorların tepesine taşındı ve ilk uçak olan 25 March 1941 resmen İmparatorluk Donanması uçaklarına nakledildi.
Diğer üretim öncesi makinelerde tüm değişiklikler göz önünde bulundurulur. Ayrıca, 1 ve 30'e gövde burnunun cm'si ile uzatıldılar, değiştirilmiş bir dümen kurdular ve motorları MK4B “Kasey” 12 (aynı güce sahip, ancak daha gelişmiş bir egzoz sistemi ile) ile değiştirdiler. Kokpit ön camının önündeki PVD bomu (ilk teknede bom başka bir yerdeydi) özel işaretlere neden oldu ve pilot, onları ufuk çizgisiyle birleştirerek, kalkış sırasında uçağın suyun üzerinde zıplamasını önleyerek gerekli saldırı açısını korudu. Kanat gazı tankları korunmuştur.
Dört ön üretim otomobilinin tümü, uçağın resmi tanımını aldığında Şubat 1942'te kullanılmak üzere hazırlandı - uçan tekne Kavanishi H8K1 Tip 2 Model 11. Japon havacılık casuistry inceliklerine aşina olmayan Amerikalılar, düşman uçakları için çok daha basit bir notasyon ile geldi. Savaşçılara erkek isimleri, bombardıman uçaklarına ve genellikle çok motorlu taşıtlara - dişiler verilmiştir. Bu sistem uyarınca, dört motorlu büyük bir deniz uçağı güzel bir isim olarak adlandırıldı - "Emily".
O zamana kadar, Japonya Pasifik'teki ABD ile savaşıyordu ve 7’i Aralık'ta 1941’te piyasaya sürdü, uçakları Pearl Harbor’daki uçak gemilerinden vurdu. Ancak, ABD Donanması'nın uğradığı kayıplara rağmen, Pearl Harbor, ABD gemilerinin ana Pasifik üssü olarak kaldı. Havacılık keşif ve Japon filosunun komutanlığı tarafından limanın bombalanması için "Operasyon K" geliştirildi. Buradaki asıl rol, operasyona katılımın ateş vaftiz ettiği Kavanishi şirketinin yeni uçan teknelerine verildi.
H8K1 serisi 7200 km idi, ancak Marshall Adaları'ndaki en yakın Japon Votye hava üssünden Pearl Harbor'a Pearl Harbor'a olan mesafe düz bir çizgide 3700 km olduğu için yeterli değildi. Çıkmanın tek yolu uçaklara yakıt ikmali yapmaktı. Ama nasıl? Orta seviyedeki aerodromlar mevcut değildi ve H8K1'te havada yakıt ikmali yapılmadı. Karar beklenmedik bir şekilde geldi - denizaltıları tankçı olarak kullanmak. Ve üç denizaltı - I-15, I-19 ve I-26 - havacılık benzinli bir uçakla, Hawaii ile kuzeydeki batıdaki 925'te bulunan çöl uçaklarından birine, uçakla buluşmanın yapıldığı yere gitti. Bir tekne daha, Pearl Harbor’ın yarısı olan 9, telsiz iletişiminde tekrarlayıcı rol oynadı.
“K Operasyonu” nda üç adet hidroplan kullanmayı planladılar, ancak Marshall Adaları'na iniş sırasında araçlardan birinin üzerindeki kanatlı şamandıraya hasar verdiler ve onaracak zaman olmadığından, kalan iki uçağı uçuşa hazırladılar. 4 hava filosunun komutanı Amiral Yardımcısı Inoy şahsen pilotlarla konuştu ve en iyi iki mürettebat komutanı Teğmen Hashizume ve Tomano'yu seçti.
4 March 1942, gece yarısı karanlıkta iki büyük gölge parladı ve Hawaii'ye doğru yola çıktı. Japonlar ABD’nin Oahu’daki hava raporunu kullanmayı umdular. Fakat ayrılmadan sadece birkaç saat önce, Amerikalılar telsiz haberleşmesinin şifresini değiştirdiler, ve hidroplan ekipleri sadece şansa güvenebilirdi.
On sekiz saatten uzun bir süre sonra, tekneler güvenli bir şekilde denizaltıcıların kendilerini beklediği buluşma noktasında yere düştü. Atılan hortumların üzerinde bulunan pompalar, benzini boş tanklara hızla sürdü. Her uçak, 11360 litre yakıt aldı. Gecenin ortasında bekledikten sonra, ultra uzun rotalarına devam ettiler. İki saat sonra, her iki uçan tekne de hedefin üstündeydi, ancak yoğun bulutlar keşfe izin vermedi ve bombaların kör bir şekilde atılması gerekiyordu. Düşmana hiçbir zarar vermeden, tekneler üsse döndü. "K işlemi" tamamen başarısızlıkla sonuçlandı.
Üç ay sonra, Hashizume mürettebatı da Midway Mercan Adası'na aynı şekilde ulaşmaya çalıştı, ancak bir radar görüldü ve Buffalo savaşçıları tarafından vuruldu. İlk on altı seri makineyi kullanma deneyimine göre, Donanma komutanlığı, savaşta hayatta kalma konusunda daha fazla bir artış talep etti. Mürettebat üyelerinin koltukları altı milimetre zırh noktasıyla korunuyordu. Tüfek taretlerinde biten tekerlekler ortaya çıktı. Su enjeksiyon sistemli yeni güçlü motorlar kuruldu - 4 l için MK22Q "Kasei" 1850. .ve burunlu tarette 20-mm tabanca takılı.
Tasarımcılar dümeni geliştirdi ve gövdenin alt kısmına, uçağın su üzerinde daha iyi stabilite ve kontrol edilebilirliği için küçük bir omurga yerleştirildi. Maksimum kalkış ağırlığı 32,5 t'ye yükseltildi Yeni motorların kullanılması uçağın performansını önemli ölçüde artırdı. Maksimum hız 455 km / s'ye ulaştı, uçuş yüksekliği 7630'ten 8780 m'ye yükseldi ve kalkış mesafesi 411'ten 295 m'ye düştü.
Daha güçlü motorlar daha fazla yakıt gerektirir, bu nedenle H8K2 2 Tip 12 Model 1943 (yeni sürüm Haziran 780 yılında biliniyordu) yakıt ikmali olmadan, 1840 km daha düşük olsa da, yakıt tanklarının kapasitesi XNUMX l tarafından arttırılmış olmasına rağmen uçabilir. En uzak uçuşlar için, cihaza ilave tanklar yerleştirme olanağı sağladı.
"Emily" nin bu modifikasyonu en çok üretilen 122 uçağı haline geldi.
Hizmete alındıktan sonra Kavanishi H8K2, savaşın sonuna kadar en güçlü kalibreli savunma silahlanmasına sahip bir uçucu tekne olarak kaldı. Bu da Amerikan pilotlarını uçağa saygı duymaya zorladı, çünkü özellikle canlılığı mükemmeldi. Birleşik Devletler pilotları, bu mühimmatın bütün mühimmatını harcadıktan sonra, Emily'nin uçtuğunu, sanki hiçbir şey olmamış gibi uçtuğunu gördüklerinde şaşırdılar.
H8K2 alan ilk bağlantı Yokohama'daki aynı havacılık birimiydi. Bu arada, Temmuz ayında 1942, Yokohama'dan Rabul'a (Yeni Britanya adası) uçan iki Н8К1, Fiji, Yeni Kaledonya ve Yeni Hebridler adalarında çeşitli hedeflerin keşfedilmesini ve bombardımanını gerçekleştirdi. O zamana kadar, altı H8K1 dizisi Yokosuka'da bir filo ile hizmete girdi ve hepsi de Haziran 1942'ta Aleut Adaları'ndaki sabotaj operasyonlarına katıldı.
Tasarımcılar sürekli olarak en sevdikleri yavrularda değişiklikler yapıyorlar. Н8К2'te, 20-mm toplarının sayısı beşe getirildi, kanat güçlendirildi ve uçak, antenleri buruna yerleştirilen bir konumlandırıcı ile donatıldı. Hızı arttırmak için orijinal fikre geri dönmeye karar verdiler: kanatlı yüzmeleri geri çekilebilir hale getirmek için. Şamandıraların temizliği için hidrolik silindirlerle donatılmış iki seri makine ve sürgülü bir taret. Bütün bu hileler, sadece 10 km / s hızında bir artış sağladı ve uçaklar, H8KZ endeksini alan iki kopya halinde kaldı. 1945’in başında motorlar, doğrudan yakıt enjeksiyonu ile MK4T “Kasei” 25’te değiştirildi ve araçlara H8K4 adı verildi. Araçların ilki, Mart ayının 1'inde 1945'te kaybedildi, keşif uçuşu gerçekleştirildi ve ikincisi, Amerikan iniş kuvvetinin Iwo Jima Adası'ndaki iniş sırasında kamikaze pilotları için deniz hedefleri ararken 10 günlerinde vuruldu.
Değişikliklerden biri uçağın nakliye versiyonuydu. Kasım ayında, ilk H1943K olan 8, bir montaj salonuna alındı ve üst taret ve yan kabarcıkları ateşleme noktalarıyla söküp yeniden yerleştirdi, gövdeye pencereler yaptırarak iki 41 güvertesine bir yolcu koltuğu yerleştirdi. Tekne şiirsel adını H8K1-I "Asahi" (Sabah Yıldızı) aldı. Daha sonra, 8 yolcu koltuklarıyla donatılmış dört ön seri H1K27'in son üyesi katıldı ancak seri, H8K2-L makinesi "Seiku" (Bulutsuz Gökyüzü) olarak adlandırılan H8K2 tabanlı bir uçak fırlattı. 1944 ve 19945'te, Japonlar bir taşıma versiyonunda 36 hidroplanlarını monte ettiler.
H8K2 üretiminin zirve noktası, her ay 1943-6 makinelerini piyasaya sürdükleri zaman 7'te gerçekleşti. Otuz bir uçak H8K2, 1944-th'in ortasına kadar toplanmayı başardı, ancak daha sonra, savaşçıların Kavanishi şirketinin üretim kapasitesini serbest bırakmaları için acil ihtiyaç duydu. Yalnızca XXUMX'in yayı ile sona eren H8K2-L taşıyıcı için bir istisna yapıldı. Toplamda, 1945 H167K, İngiliz Sunderland veya Amerikan Catalin'den çok daha az üretildi, ancak savaş boyunca kullanılan Japon teknesi dünyanın en seçkin deniz uçaklarından biriydi.
Karanlıkta teknelerde birçok uçuş yapmak, Amerikalılar uçaklarını yer belirleyicileriyle donatmaya başladıklarından, Yankee gece savaşçılarıyla karşılaşmaktan her zaman kurtulmadı. Buna karşılık, Emily pilotları bu numarayı kullanmaya çalıştılar: Amerikan avcı uçağı radardaki uçan tekneye girer girmez ateş etmeye başladı, pilotlar uçağını kanala yerleştirdi ve ekrandaki işaret değişikliği Japon uçağının düşürülmesini simüle etti. Ancak Yanke'lerin bu kurnazlığı kısa sürede çekirdeğe ulaştı ve Nisan ayında 802-KU hava ünitesinin ve 851-KU'nun Kasım ayında 1944-KU'nun dağılmasına yol açan hava muharebelerinde yok edilen Emily sayısı arttı. Büyük kayıplar vermeyen tek bağlantı, 801-Ku kısmıydı.
18 March Okinawa'dan kalkan uçan teknelerden biri, Tanegashima adasının doğusunda, 185 adasının Amerikan gemilerini buldu, ancak birkaç saat sonra vuruldu. Aynı gün, diğer iki "Emily" Amerikalı, Kosa adasını demirlerken suya zarar verdi. Önümüzdeki iki gün içinde, düzensiz hava savaşlarından sonra bir beş H8K2 denize düştü ve Amerikan uçaklarının saldırıları sonucu iki tekne park yerlerine battı.
Nisan ayının başındaki Gen-Ichi-Go Operasyonu, Kawanishi uçaklarının ABD gemilerine saldırdığı, Amerikalıların Japon adalarına inişlerini uyaran 1945, bu uçakların savaş kullanımının son bölümü oldu.
Pasifik'teki savaşın son altı ayında, imparatorluk filosu hayatta kalan yirmi sekiz uçan teknenin yirmi beşini kaybetti. 15 uçağı hava savaşlarında vuruldu, 2 tekneleri hasar sonrası iniş sırasında düştü ve 8 hava saldırılarından sonra demirlerine düştü.
Kalan üç araba Amerikalılar tarafından ele geçirildi; ilginç bir uçakla tanışma fırsatına sahip olmak. ABD havacılık uzmanları, Emily'nin ikinci dünya savaşının en iyi uçaklarından biri olduğunu düşünüyor.
Bir H8K2 Amerikalı, Norfolk'taki görevi devraldı ve daha sonra Ulusal Havacılık Müzesi'nde sergi olarak sergileyeceklerdi. Doğru, böylesine büyük bir uçak için, bir yer bulamadı, özellikle 1960 yazında, havada duran bir arabaya zarar veren bir kasırga ve restorasyonu için kayda değer miktarda fon gerektiğinden hemen bir yer bulamadı. Fakat Japonlar uçağa büyük ilgi gösterdi, çünkü o zamanlar zaten uçan bir teknenin son örneği idi. Evde, psikoloji doktoru Saito ve sanatçı Fuyuhito Okabe önderliğinde Emily, uçakları iade etmek için özel bir komite oluşturdu ve Temmuz ayında ABD hükümeti ile uzun süren müzakerelerin ardından, Temmuz ayında 1979’te ABD’de bulunan New Jersey’de bulunan Ascent Land’e döndü. Güneş
Restorasyondan sonra, uçan tekne Kavanishi H8K2 Tip 2 Model 12, Tokyo'daki Deniz Bilimleri Müzesi'ndeki yerini aldı ve engin Pasifik'teki askeri deniz uçakları arasında eşit olmadığı zamanları hatırladı.
Kaynaklar:
Firsov A. Kavanishi Н8К // Havacılık Koleksiyonu No. XXUMX. 4. C. 1996-4.
Doroshkevich O. Kawanishi H8K // İkinci Dünya Savaşı'nın Japon uçakları. Hasat. Minsk. 2004. C. 318-322.
Kolov S. Kavanishi Н8К // Anavatanın Kanatları. 1995. №6. C. 18-19.
Kotelnikov V. Deniz Uçağı 1939-1945. // Model oluşturucu. Özel baskı. 2003. №2. C. 84-85.
Kolov S. Deniz istihbarat subayı "Maviler" // Dünyanın uçakları. 1996. №2. S.32.