Bütün gece yürüdüm. Paris sınırındayım. Büyük. babamın kapının önündeki sandalyeden kalkmayı reddettiği gün. Manzarada bir çiftlik evi, bir de iki tane çürüyen direğin arasına gerilmiş bir çamaşır ipi, üstünde mandallar var. İçinde suyun birikmiş olduğu çamurlu bir çukurda ördekler oynaşıyorlar. Biraz ileride bir samanlık ve emekli demiryolu memurlarına verilen türden bir kulübe. Demiryolundan günde sadece bir tren geçiyor. Göğsüne kadar çekilmiş bir battaniyeyle sarılı büyük.babam deri bir koltukta oturuyordu. Hiçbir açıklama yapmaksızın bir daha koltuktan kalkmayacağını söyledi. Hava güzel olduğu için istediğini yapmasına izin verdiler sonra etrafına bir çeşit geçici bölme yaptılar. Bölmenin duvarları dışarıda hava tekrar ısınınca hızlıca ve kolayca sökülebilecek şekilde yapılmıştı. Çatı katranlı kağıtla kaplanıp çivilenmişti. Büyük.babanın arkasında, çiftlik evininin ilerisinde ilk olarak han var. Menüde bir sürü şey yazılı ama garson kadın sürekli şunu söylüyor: Bugün bundan elimizde kalmadı, bu az önce bitti, kasap teslimat yapmayınca domuz namına hiçbir şey kalmadı. Sadece birkaç çeşit balık var ve lokanta açıldığından beri her gün böyle olagelmiş.