Yetmiş yıl önce bitti, ama yine de korkutucu bir gürültü, bir tür melankoli, gece havasında yankılanan, yükselen ve fırtına süpürmüş bir denizde bazı korkunç gemiler gibi düşerek uyanmış olduğumu hatırlıyorum. 1940 sonbaharıydı, ve o gece “savaş” o savaştan başlayarak savaş başladı! Tamamen uyanmadan önce bile, annem beni yavaşça aldı, üzerime bir şeyler giydirdi ve beni babanın beklediği yere götürdü; Elinde büyük bir meşale ve üzeri palto.
Arka kapıyı açtı ve bahçeye doğru yürüdü, ardından annemi hala beni taşıdı, çünkü bahçemizin sonunda yeni yapılmış olan yeni sığınak yolumuza doğru yol aldık. Hala yarı uyuyordum, ama gökyüzünü kıstırıp, bir miktar yavaşça, bazılarını yavaşça ileri geri süpüren dar ışık çubuklarını görüp hatırlıyorum.
“Onlar ne, baba?” Dedim, yukarı doğru işaret ettim.
“Bunlar ışıldaklar” dedi, yukarı doğru baktı. “Büyük meşaleler gibiler ve düşman uçaklarını bulmak için kullanılıyorlar.”
Sığınağın kapısını açıp hepimiz karanlık ve hafif nemli kokulu küçük iç mekanlara, oluklu demir üst duvarlara ve çatıya, beton zemine ve alt duvara sahip bir odaya yığıldı. Birincisi, büyük meşalesini açtı ve küçük bir rafta bir kasırga lambasına yerleşene kadar ışınları süpürdü. Bir kibrit kutusu çıkardı, fitili açtı ve yaktı. Hemen iç kısım, sıcak sarı bir parıltıyla doluydu, vücudu duvarda garip bir siyah gölge bıraktı.
Babam barınağın kapısına geri döndü, hafifçe açıldı ve karanlığa gömüldü. Sonra dışarı çıktı ve kapıda durdu, başı gece gökyüzüne baktığında başı döndü, nefesi, soğuk sonbahar havasında etrafındaki puslu bir tüyü oluşturdu, barınak içindeki kasırga lambasının yumuşak parıltısıyla yanar.
“Hey, gel ve şuna bak,” dedi omzunun üzerinden geri çağırdı. - “Ve kapıyı da kapat!” Diye mırıldandı, “ya da ışığın gösterilmesi için gardiyanların başı dertte olacağız.”
Yukarı baktık ve hemen ayakta durduğumuz yerde çarpıcı bir manzara gördük. Gördüğüm tüm ışıldaklar, bir noktada sabit bir ışık konisi oluşturdular ve orada, merkezde, gökyüzünün yoğun siyahına karşı hayalet ve beyaza bakan tek bir hava aracıydı. Uçak çılgınca dokunuyordu, tutmayı başaran korkunç ışıktan kaçmaya çalışıyordu, ama başarılı olamadı. Sonra, izlediğimiz gibi, uçağın etrafında ortaya çıkmaya başlayan küçük turuncu nokta noktaları, neredeyse geldikleri anda tekrar yok olmaya başladı. Şimdi yeni bir ses duydum. Sağlam bir ahşap kapıya çarpmış bir şey gibi, sıkıcı bir 'thud - thud' idi. Bristol çevresindeki tepelerde uçaksavar pillerdi ve yukarıdaki küçük turuncu pırıltılar, ışıkları yakalayan uçakların yakınında patlayan kabuklarıydı.
Aniden babamın üstündeki patlamaların, çok kısa bir süre içinde şarapnellerin hepimizin üzerine düştüğü anlamına gelebileceğini anladı, bu yüzden bizi hızla barınağa ve soğuk havadaki havaya geri döndürdü. Aynen öyle yaptığı gibi, gerçekten de çürümüş metalin parçalarının yakındaki yere düştüğü, aslında sığınağımıza vuran, korkutucu bir “CLANG” ile çarpıştığını, şükürler olsun, hiç zarar vermediği için kazalar duyuyoruz!
Zarar vermemeye başladık, ilk gece sığınakta, ve daha çok gece orada geçirdik, etrafımızdaki dehşetlerden kurtulduk. Küçük bina, savaştan sonra bir garaja yol açmak için kaldırılıncaya kadar yıllarca bize hizmet etti. Ama bu ilk gece, o zamanlar beş yaşından küçük olmama rağmen asla unutamayacağım bir tanesi.
Savaş anılarınız var mı?
60'ta başlayacak şekilde yazmak ve potansiyel olarak 20 dolarlık bir kupon kazanmak için, makalelerinizi buraya Topluluk Editörümüzü gönderin.