Savannah Madis, ailesi bir araba kazasında ölene kadar şen şakrak ve gelecek vaat eden bir şarkıcıydı. Yeni bir kasaya yerleştikten ve yeni bir okula başladıktan sonra, bu yeterince kötü değilmiş gibi, okulun kötü çocuğu Damon Hanley ile yolları kesişti. Damon’ın kafası tamamen karışmıştı. Her fırsatta onu şaşırtan bu ukala kız da kimdi? Onu kafasından atamıyor ve her ne kadar itiraf etmekten nefret etse de Savannah da aynı şekilde hissediyordu! Birbirlerini apaçık heyecanlandırıyorlardı. Ama bu yeterli miydi?
Yaş Sınırlaması: 18+ (Grafik Cinsel İçerik, Şiddet)
Uyarı: Bu kitap üzücü veya rahatsız edici olabilecek materyaller içerir.
Olumsuz örnek oluşturabilecek davranış öğeleri içerebilir.
Dünyanın Sonunda by Emily Writes is now available to read on the Galatea app! Read the first two chapters below, or download Galatea for the full experience.
Uygulama, patlayıcı yeni romanlar için en sıcak uygulama olduğu için BBC, Forbes ve The Guardian’dan takdir aldı.
Kitabın tamamını Galatea uygulamasında okuyun!
1
Savannah Madis, ailesi bir araba kazasında ölene kadar şen şakrak ve gelecek vaat eden bir şarkıcıydı. Yeni bir kasaya yerleştikten ve yeni bir okula başladıktan sonra, bu yeterince kötü değilmiş gibi, okulun kötü çocuğu Damon Hanley ile yolları kesişti. Damon'ın kafası tamamen karışmıştı. Her fırsatta onu şaşırtan bu ukala kız da kimdi? Onu kafasından atamıyor ve her ne kadar itiraf etmekten nefret etse de Savannah da aynı şekilde hissediyordu! Birbirlerini apaçık heyecanlandırıyorlardı. Ama bu yeterli miydi?
Yaş Sınırlaması: 18+ (Grafik Cinsel İçerik, Şiddet)
Uyarı: Bu kitap üzücü veya rahatsız edici olabilecek materyaller içerebilir.
Olumsuz örnek oluşturabilecek davranış öğeleri içerebilir.
Orijinal Yazar: Emily Writes
Not: Bu hikaye yazarın orijinal sürümüdür ve ses içeriğine sahip değildir.
“Acele edin hanımlar, hadi gidelim.”
Koç Kline düdüğünü çaldı ve ona en yakın duran insanları cırtlak sesten uzaklaştırdı.
Gri spor gömleği bira göbeğinden sarkıyordu, beyaz ve mavi basketbol şortu biraz fazla kısa ve sıkıydı.
70'lerin pornocuları gibi olan bıyıkları da gülünçtü.
Eminim saç tarağı kullanıyordur ve muhtemelen üzerine pis bir sapık gibi güneş kremi sürüyordur.
Bu tür bir havası vardı.
Ellerini çırptı ve hepimiz pistten çıktık, teker teker soyunma odasına girdik.
Beyaz badanalı cüruf blokları yolu, mavi fayanslar da zemini kaplıyordu.
Duvara çizilmiş kurt logoları okul ruhunu yansıtıyordu ama bu boktan yer için bir şey hissettiğimi söyleyemem.
En azından henüz değil.
Zoraki fiziksel egzersizden ve bayıltıcı sıcaktan terli ve iğrenç hissediyordum. Duş almaya hazırdım.
Ağustosun en sıcak aylardan biri olması ve sahilde yaşamak yardımcı olmuyordu.
Okul başlayalı sadece üç hafta olmuştu ve ben hala kalabalığa karışamamıştım.
Hala okulun yeni çocuğu olarak görünmenin bir yolunu buluyordum.
Eğer bu sorgulayıcı bakışların nedeni öğretmenlerin isimlerini söylerken dilinin sürçmesi ya da işaret göndermek gibi bir şey değilse, kim olduğum ve Percy’le neden ayrılmaz olduğumuz hakkındaki dedikodulardır.
Hiçbiri kendi işine bakmıyor, ama hey, tabii burası lise.
Yorgun argın soyunma odasına gittim. Üst üste on beşinci gün için pes etmeden ve duşa gitmeden önce, kıyafetlerimi aldım ve okulun verdiği bu aptal kilidi anlamaya çalıştım.
Kilitlerin çok basit olması gerekse de, asla öyle değil, çok karmaşıklar.
Percy nasıl yapıldığını açıklıyor ve yemin ederim onu izlediğimde anlıyorum ama ne kadar uğraşırsam uğraşayım spor salonu dolabımın kilidini asla doğru şekilde açamıyorum.
Bu yüzden şimdiden birkaç kez derse geç kaldım, iki gecikme uyarım oldu ve okula başlayalı daha bir ay bile olmadı.
Okulla işimin bitmesi için sinirimi yuttum, liseyi bitirip böyle şeylerle işimin bitmesi için sabırsızlanıyorum.
Kim lanet bir kilidi doğru takamaz ki?!
Tabii ki ben.
En çok spor salonundan nefret ediyorum, sadece fiziksel aktiviteden nefret ettiğim için değil, ki bundan iğreniyorum, ayrı olduğumuz tek sınıf bu olduğu için.
Percy benim kuzenim ve okuldaki tek arkadaşım. Daha fazla arkadaş edinmek istediğimden değil, sadece yanında birinin olması daha kolay; bana yardım etmeye çalışıyor.
Elinden geleni yapıyor.
Olması gerekenin yarısı büyüklüğünde, parıldayan bej duş perdesinin arkasına adım atarak suyu açıyorum ve mahremiyet dedikleri yerde soyunuyorum.
Hızla üzerimi değiştiriyorum ve diğer kızların bakışlarından saklanıyorum, böyle devam etmeye çalışıyorum.
Vücudumdaki kirli teri sabunlayıp durularken, kızların geri kalanı soyunma odasından çıkıyor.
Oda sessizlikle doluyor. Yalnız olmayı sevsem de, bu kötüye işaret.
Acele etmezsem yine geç kalabilirim.
Duşumu üç dakika içinde bitirip suyu kapatmak için krom muslukları çevireceğim.
Havluma uzanırken elime hiçbir şey gelmiyor.
Bir panik dalgası beni ele geçiriyor.
Dış panelin tabanındaki taburede hiçbir şey yok, açıklığın yanındaki küçük askıda hiçbir şey yok.
Hiçbir şey.
Duş perdesini açıp göğsüme doğru çekerek etrafıma bakıyorum, kıyafetlerimin hiçbirini ve etrafta kimseyi göremiyorum.
Kıyafetlerim nerede?
Paniğin damarlarımda seyrini ve beni canlı canlı yemeye başladığını hissediyorum.
Belki biri onları yerde görmüş ve dolabıma geri götürmüştü?
Umarım durum böyledir, duş perdesini beyaz halkalarından söküp kendimi içine sarıyorum.
Soyunma odasını tararken hiçbir şeyimin izine rastlamadım.
Dolabımda hiçbir şey yoktu: spor çantası yoktu, ayakkabı yoktu, sütyen yoktu, külot yoktu, saç fırçası yoktu, hiçbir şey yoktu.
Birinin almış olduğunu biliyorum, büyük ihtimalle ilk günden beri bana nefret dolu bakışlar atan züppe kızlar.
Çöp kutularını kontrol ediyorum, belki onları atmış olabilirler diye dua ediyorum ama şansım yaver gitmiyor.
Hızla köşeyi dönüyorum, her yere bakıyorum, hatta açık bir tane bulma umuduyla rastgele dolapları açıyorum, böylece bugün için birkaç kıyafet ödünç alabilirim.
Ama tabii ki şansım şu anki hayatımdan daha kötüydü ve hiçbir şey bulamadım.
Kafamı dolaba vurup varlığıma söverken tek seçeneğimin ne olduğunu biliyorum ve bu hiç hoş değil.
Duş perdesini etrafıma daha da sıkı sarıp üst, orta ve alt kısmın yeterince kapalı olduğundan emin oluyorum ve koşmaya başlıyorum.
Elimden gelen en hızlı şekilde ilerlerken, okulun ilk katına çıkmak için alçak basamaklı merdivenlere kadar koşuyorum.
Sonra erkeklerin soyunma odasına geçiyorum. Kapılardan geçene kadar boş koridorda hızlıca ilerliyorum.
Neyse ki burada kimse yok; şu an ders var ve eminim Percy nerede olduğumu merak ediyordur.
Biraz şans ve bu dolapların da bizimkiler gibi etiketlenmiş olması için dua ediyorum. Percy'nin adını aramak için dolapların arasından geçiyorum.
İkinci sıra ve bingo.
Yine kilit ile boğuşuyorum.
Açamıyorum!
Gözyaşları gözlerimi acıtıyor ve yanağımı ıslatıyor, umutsuzluğun kemiklerime battığını hissediyorum.
Duş perdesine sarılmış ağlıyorum, erkeklerin soyunma odasına girdikten sonra, bu tüm zamanların en düşük seviyesi olmalı.
Bunun üstüne başka ne çıkabilir ki?
Yukarı bakıyorum, hala hayatta olmama izin verdiği için Tanrı'ya sövüyorum, ama mavi ve gümüşle elime bir fırsat geçti.
Bir köşede, üzerinde aptal bir kilit olmayan ve içi kıyafet dolu gibi gözüken bir dolap fark ettim.
Bunun üstüne ne çıkabilir ki?
Masum bir yabancıdan çalmak.
İşte bu.
Nefesimi tutarak, dolabın önüne gittim ve kapağını açtım, kıyafetleri çıkardım ve şöyle bir göz attım.
Bir gömlek ve basketbol şortu, hatta bir çift terlik, Tanrıya şükür!
Büyük, ama iş görür.
Yeni ganimetlerimi erkeklerin duşlarına götürürken, benim olmasalar bile üzerime gerçek kıyafetler giyebilmenin deli mutluluğunu yaşıyordum.
Ceketimin gerçek dolabımda güvenli bir şekilde durduğunu bildiğim için oraya kadar sütyensiz gitmek umurumda değildi.
Büyük göğüslere sahip olmak berbat bir şey.
Sütyen giymezsem, çok belli olurlar.
Çok sarkık değiller, sadece… Büyük göğüsler, büyük problemler.
Acil sorun çözüldü, ama vicdanım rahat değil.
Bu yabancının elbiselerini çalamam.
Tanrı aşkına, amcam şerif yardımcısı.
Ama onlara ihtiyacım var.
Yani ödünç alacağım?
Onları eve götür, temizle ve geri ver.
Bu çıkarımım hakkında daha iyi hissediyorum, dolaba geri dönüyorum, üst raftaki yığından yırtılmış bir sayfa ve bir ‘sana borçluyum’ yazısı yazmak için alta atılan kalemlerden alıyorum.
“Sana spor kıyafetleri borçluyum. Kusura bakma.”
Adımı yazacaktım ama kimsenin haberi olmadan iade edersem daha iyi olur.
Üstten sıkıştırarak küçük kancaya asıyorum ki göreceğini bileyim.
Dolabı kapatırken, ön tarafa yazılmış ismi ezberliyorum böylece bunları bir teşekkür notu ve muhtemelen bir hediye kartı ya da öyle bir şeyle kime iade etmem gerektiğini bileceğim.
Bunları aldığım için kendimi bok gibi hissediyorum.
Geri vermeye niyetli olsam bile kendimi hırsız gibi hissediyorum.
“Üzgünüm D. Henley,” diye fısıldadım sessizliğe, soyunma odasından ve arkamdaki bu küçük felaketten ayrıldım.
Gerçek dolabıma vardığımda zil çalıyor ve sınıflar koridora çıkıyordu.
Koridor benim yaşımdaki çocuklarla doluyor ve yan yan bakışları beni çok rahatsız ediyor.
Kollarım göğsümde, dolabımın kapısını açıp ceketimi giyerek serbest sallanan memişlerimi gizliyorum.
“Nerede— Ne giyiyorsun? Ne oldu?” Percy bana endişeli bir bakış atıyor.
Düz sarı saçları yüzünde sallanıyor ve sıcak kahverengi gözleri beni inceliyor, herhangi bir endişe belirtisi arıyor.
“O lanet plastik Barbie'ler eşyalarımı çaldı. Üzerimi örtebilmek için duş perdesi kullanmak zorunda kaldım, sonra senin spor kıyafetlerini giyebileceğimi düşündüm ama aptal kilidini açamadım.
“Neyse ki bunları rastgele birinin dolabında buldum.”
Günün son dersine hazırlanırken parmaklarımı uzun, bal rengi saçlarımda gezdirdim, yüzümden bir tutamı geriye attım.
“Bekle, okulun içinden çırılçıplak geçtin ve erkeklerin soyunma odasına mı girdin? Kimin kıyafetlerini giyiyorsun?” Kaşları birbirine doğru çatılmıştı.
Zil bize devam etmemizi hatırlatarak çaldı.
Kafamı sallayarak ve zihinsel olarak kendimi iterek, Percy ve ben sınıfa yürüdük.
Ne yapmam gerektiğini düşünürken o biraz önümdeydi.
Sonraki bir buçuk saat yavaşça geçti — kağnı gibi yavaş.
Her gün olduğu gibi okuldaki çocuklar yanımızdan yarışarak geçerken eve yürüyoruz.
“Okula tek başıma gidip gelebileceğimi biliyorsun. Araba kullanmayı özlediğini biliyorum, benim için bundan vazgeçmek zorunda değilsin.”
Güneş üzerimize yansıyor ve bizi terletiyordu. Biz de yüzümüzü bir klasörle yelliyorduk.
Yola baktığımızda, kaldırımlardan gelen ısının dalgalandığını görebiliyorduk.
Percy'nin bir arabası, ehliyeti ve okulda parasını ödediği bir park yeri var.
“Sorun değil Van. Yürümek ikimiz için de iyi.” Beni dirseğiyle dürttü.
Sadece kibar olduğunu biliyorum.
Arabasını ve onu sürmeyi özledi.
Ama hayatta kalmak için başka bir araca binmediğimden, yalnız kalma konusunda daha iyi hissetmeme yardımcı olmak için deliliklerime anlayış göstermeye karar verdi.
Her zaman böyle değildim.
Ama beş ay önce hayatım değişti.
Bir gün arabayla sinemaya gittik ve yağmur yağmaya başladı.
Yolcu tarafının yan lastiği patladı, bir su birikintisine çarptık, deniz uçağına dönüştük ve refüjden aşağıdaki nehre düştük.
Babam çarpışma esnasında öldü.
Annem, Morgan ve beni arabadan çıkardı ama akıntıya kapıldı ve boğuldu.
Morgan bir hafta sonra hastanede zatürreden öldü.
İki hafta sonra uyandım ve tüm ailemin öldüğünü öğrendim.
Percy ve babası Jonah Amca bana kalan tek şeydi.
Bir araba kazası kapımın eşiğindeki kıyametten daha kötüydü.
Sadece… Sona eren dünyamdı.
Ama hayat devam ediyor.
Etrafındaki insanlar gülmeye ve gülümsemeye, gelecek planlamaya ve mutlu olmaya geri dönüyorlar, ama benim değil.
O zamandan beri ne gülümsedim ne de güldüm.
Zorla girdiğim mahkemenin atadığı terapide üzerinde çalıştığımız şey bu.
Ama Morgan'ın gülüşü bu kadar bulaşıcıyken ve o şimdi sonsuza dek gitmişken nasıl gülebilirim?
Annemin gülümsemesi odayı aydınlatırken ve beni her zaman iyi hissettirirken nasıl gülümseyebilirim?
Babamın şimdi dünyada her şeyden çok özlediğim, beni inleten ve gözlerimi devirmeme sebep olan saçma sapan şakaları olmadan gülecek ne var ki?
“Boktan bir gün geçirdiğin için üzgünüm, pizza gününün daha iyi olmasına yardım eder mi?” Percy ön kapının kilidinin açılmasını sağlayan kodu giriyor ve kapı açılıyor.
Canlı, serin klima bize donuk bir kardan adamın gönderdiği öpücük gibi çarpıyor.
Jonah amcanın evi güzel, şimdi bana hatırlatmayı sevdikleri gibi benim de evim burası.
Ailemin evinden daha küçüktü ama sadece Percy ve amcam olduğu için fazlasına gerek yoktu.
Arkada havuzu olan ve önünde amcamın benim için bir salıncak koyduğu güzel bir verandası olan, basit beyaz tuğlalı, iki katlı bir evdi.
Güzel bir mahalledeydi, çıkmaz sokak gibi havasız ya da kapalı bir sitedeki gösterişli bir yer değildi.
Evimiz çıkmaz yoldan aşağı inen tek ev, ama diğer evler yolun yukarısına dağılmış durumda; onları ön verandadan görebiliyoruz.
“Pizza her şeyi daha iyi yapar.” Gözlerimi devirdim ve yukarı çıktım.
Çantamı atıp yabancının elbiselerini çıkardım, pijamalarımı giydim.
Bir sütyene ve külota yapışmam beni tekrar insan gibi hissettiriyor.
Siyah Odyssey tişörtüm göğsümden sarkıyor ve vücut hatlarımı belli etmiyor.
Basit siyah erkek şortlarım uyluğumdan aşağı yeterince uzun, böylece üst kısımlarda olan kendime verdiğim zararın izlerini gizliyor.
Çamaşır makinesine yabancının gömleğini ve şortunu atarak, ekstra sabun eklediğimden emin oluyorum, böylece onları geri verdiğimde güzel ve temiz kokacaklar.
Mavi ve siyah terlikleri parlatıp kurutuyorum.
“Sence bir mağazadan ya da bir gaz istasyonundan falan hediye kartı almalı mıyım? Bu daha garanti olur, değil mi?”
Percy, oturma odasını çerçeveleyen gri bölümde otururken oyunun durdurma tuşuna bastı.
Duvarda asılı olan düz ekran televizyon, dikkatimizi çekmek için duran bir homing güdüm radyo farı gibiydi.
“Kimin kıyafetlerini aldın? Muhtemelen onları sana yardım edecek kadar iyi tanıyorum.”
Ağzına bir Cheetos atıyor, ben onun yanında külçe gibi otururken paketi benim için tutuyor.
“Ah… Lanet olsun, sanırım unuttum.” Aklım isim etiketine bir boşluk çizerken Percy'i güldürüyor ve o kafasını sallıyor.
Kafa travması hakkında eğlenceli bir gerçek, hafıza kaybı bunun büyük bir parçası.
Kısa süreli ya da uzun süreli ve ne kadar kötü olduğu, samanlıkta bir iğnedir.
Benimki oldukça iyi. Ben 50 İlk Buluşma’daki On Saniye Tom falan değilim.
Eskiden bir filin hafızasına sahipken şimdi küçük bilgiler saklamak bile benim için daha zor.
Artık konuşmaları kolayca unutuyorum, çalışmak daha zor, bir liste yapmazsam ihtiyacım olan şeyleri unutuyorum ve birinin adını öğrenmek benim için gülünç derecede zor.
Hepsi bu kadar da değil. Kontrol edilemeyen öfke nöbetlerim, kabuslarım ve mide bulandırıcı migrenim var.
Saatte 120 km hızla giden arabanın camına kafanızı vurmak sorunlara neden olur.
Kim bilebilirdi, değil mi?
Ben de bir süre suyun altında kaldım, oksijen eksikliğiyle ilgili bir şey beynimde bazı şeyleri mahvetti.
“Hatırlayacaksın, merak etme. Benim dolabıma göre neredeydi?” Bir avuç cips yiyor.
Ellerimi kullanarak oranın nasıl kurulduğunu gösteriyorum.
“Ben bile bilmiyorum. Dolabın burada, sanırım dolabı dışarı bakıyor ve belki de dördüncü olan?” Ben de bir avuç cips alıp düşünmesine izin veriyorum.
“Benzin kartını al diyorum, muhtemelen Noah'ın, Patrick'in ya da Zack'in dolabıdır. Bekle hayır, kilidi olmadığını söylemiştin?”
Kahverengi gözleri, kimin dolabı olabileceğini fark ettikçe endişeyle genişledi.
Başını sallayarak oyun kumandasını aşağı attı ve ayağa kalktı.
“D. Henley miydi?” Sesi hayır dememi istiyordu ama isim doğru geliyor ve tam olarak öyle olduğuna eminim.
“Bilmiyorum, belki? Belki de değildir.” Ona kaşımı kaldırıyorum ve neden birdenbire bu kadar korkmuş göründüğünü merak ediyorum.
Yüzündeki tüm renk çekildikçe yüzü solgunlaştı.
“Kimse seni görmedi, değil mi?” Önüme eğildi, göz hizama geldi.
“Tabii ki hayır, duş perdesine sarılmışım.” Endişesinin neden kaynaklandığını anlamıyorum.
Bir elini yüzüne koydu ve iç çekerek saç tellerini çekti.
“Onları kimden aldığını öğrenene kadar onları geri vermeyi unut ve olanları kimseye anlatma. Babama bile, tamam mı?”
Başını sallayarak ayağa kalktı, yemek odasından oturma odasının ortasına doğru yürüdü.
“Belediye başkanının çocuğunun dolabına falan mı girdim?” Meraklanmaya başlıyordum.
Percy durdu, kuru bir şekilde kıkırdadı.
“Daha çok şeytanın çocuğu gibi. Damon Henley, babamın sürekli kavga ettiği motor grubunun lideri olan Lucien Henley'nin oğlu.”
“Eğer onlardan biri hakkında tutuklama olursa, her zaman bir şeyler olur, ya dava çöpe atılır ya da kanıtlar kaybolur, tanıklar kaybolur. Her zaman bundan kurtulurlar.”
Başını sallıyordu. Başka bir şey soramadan Jonah Amca, üç tane ekstra büyük pizza kutusu ve dudaklarında bükülmüş yorgun bir gülümsemeyle kapıdan içeri adımını attı.
“Selam çocuklar, askerlerim nasıllar bakalım?”
Sesi hafif ama içindeki yorgunluğu ve stresi duyabiliyorum.
Tıpkı kendi babam gibi Jonah Amca da yetişkin sorunlarını çocuklarından saklamak için elinden geleni yapıyor.
Daha da kötü hissettim.
Motorcu çetesini kızdırmadan önce hasar kontrolü yapmak zorundaydık.
Harika.
Tam da ihtiyacımız olan şey.
Kitabın tamamını Galatea uygulamasında okuyun!
2
Percy ve ben bu küçük talihsizliği son iki gündür gizli tutuyoruz.
Kimin dolabına girdiğimi ve bu kişi Damon Henley ise, kıyafetlerini nasıl iade edebileceğimi bulmaya çalışıyordu.
Percy, motorcu kralının oğlu olduğu ve polisle arasında devam eden bir savaş olduğu, benim de şerif yardımcısının yeğeni olmam nedeniyle bunun pek de iyi bir durum olmadığını söylüyor.
Üçüncü gün, yaptığım şeyle yüzleşmem gerektiğini ve bu Damon'ın yoluma çıkarmak istediği sorunu kabul etmem gerektiğini anladım.
Normalde okula gittiğimiz saatten iki saat önce evden sıvışıp birkaç blok ötedeki benzin istasyonuna yürüdüm.
Sabahın dördünde benzin hediye kartı aldığım için kasiyerden garip bir bakış yedim.
30 dakikadan az bir süre içinde eve dönüp gizlice içeri girmek o kadar kolaydı ki Jonah Amca'yla güvenlik sisteminin boktan olduğu hakkında konuşmayı düşündüm.
Giysilerini ve ayakkabılarını “sormadan ödünç aldığım” için özür dileyecek isimsiz bir teşekkür mektubu hazırlamıştım.
Ve ona kilidi açık bıraktığı için teşekkür ediyordum, böylece ihtiyacım olan zamanda onları kullanabilirdim.
Gaz kartını bir teşekkür olarak verdiğimi açıkladım.
Hatta kıyafetlerini ütüledim ve onları, kıyafetlerini geri vermek için ekstra efor sarf etmişim gibi görünmesi için mavi bir kurdele bağladığım bu siyah kadife kutuya koydum.
Bu adamın hırsızlık yapmadığımı bildiğinden emin olmak istedim. Gerçekten acil durumdu ve ona minnettardım.
Kutuyu sırt çantama sakladım ve Percy ve ben okula vardığımızda ondan Bay Damon Henley'i işaret etmesini istedim.
Onun yoluna çıkmamak için olduğunu söyledim.
Yalanıma inanarak, tam da bunu yaptı.
“Tamam, henüz bakma, ama ortada siyah saçlı olan. Tuvaletin orada, en uzun olan.”
Onları bana açıkça gösteremeden soğukkanlılıkla işaret etti.
Sanki koridora bakıyormuşum gibi davranıyordum, gözlerim konuşmam gereken adama kilitlendi.
Percy, Damon'dan gerçekten Lucifer'in varisiymiş gibi bahsetti ve ona baktığımda neredeyse gülmek istememe neden olan bazı gerçekleri bir araya getirebildim.
Lucifer'in cennetteki en iyi, en görkemli ve en yakışıklı melek olduğunu söylüyorlar, ve Damon Henley’e bakarak, bunun doğru olduğunu anlayabiliyordum.
Damon, aman tanrım.
Siyah derili ve yırtık kot pantolonla yeryüzüne inmiş bir meleğe benziyordu.
Mürekkep gibi siyah saçları, onu yüzünden uzak tutan jöleyle geriye taranmış… penisi ıslak bir rüyadan çıkmış bir şey gibiydi…
Onunla oynamak isteyeceğin kadar uzundu, ve bu tribün altında sigara içen kötü çocuk imajı veriyordu.
Dövmeleri, biçimli omuzları ve köprücük kemiğini gösteren beyaz V yakalı tişörtüyle ce-e oynuyordu.
Boynun seksi olabileceğini hiç düşünmemiştim ama Damon'ın yanındaki adama bakmak için döndüğünde boynunun üzerindeki damalı dövmeleri görmek külotumu parçalara ayırmış gibiydi…
17,5 yıllık hayatım boyunca hiç bu kadar yakışıklı bir insan görmemiştim.
Bu yasadışı olmalı.
Ve saçlarını parmaklarıyla taradığında, saçlarının arasıdna geniş çizgiler bıraktığında ve onlar neredeyse darmadağın dalgalara dönüştüğünde, ben mest oldum.
Büyürken erkekleri fark etmeye erken yaşta başladım.
10 yaşındayken, şişe çevirmece oynadığım için başım belaya girdi ve 13'te doğruluk ve cesaret en sevdiğim oyundu.
Erkek türünü seviyorum.
Hiç kimseyle ciddi bir şekilde çıkmadım ya da sonuna kadar gitmedim, ama annemin açıklamaya çalıştığı gibi sıcakkanlıydım.
Ne kadar fevri olduğumu ve gidip yaptığım şeyleri yapmadan önce bazı şeyleri düşünmem gerektiğini söylüyordum.
Her zaman cesaretleri kabul ettim, bazı kemiklerimi kırdım ve büyürken başım biraz belaya girdi.
Percy ve benim birlikte sonsuz zaman geçirdiğimiz yazlarda, suçu asla onun üstlenmediğinden emin olmama rağmen, Percy de belaya bulaştı.
Daha önce hiç böyle hissetmemiştim.
Damon seks cazibesiyle doluydu ve Tanrım hepsini içine çekmek için sünger olmak istedim.
“Hey, Dünyadan Van'e.” Percy parmaklarını yüzümün önünde şaklattı ve beni acımasız ve zalim gerçekliğime geri döndürdü.
“Ah hayır,” Percy'e ders kitabını alnına vurmasına neden olan bir bakış atarak fısıldadım.
“Hayır, kötü Vannah! Kesinlikle hayır.” Kolumdan tuttu ve beni koridordan uzaklaştırdı.
Beni yemekhaneye sürükledi ve koltuğuma itti.
“Yapma, ciddiyim. Onunla hiçbir şey deneme. O bela.”
Ciddi olduğunu biliyorum ve beni uzak durmaya bu kadar ikna etmeye çalışması çok komikti.
Eğer bu altı ay önce olsaydı, o zamankiyle aynı kişi olsaydım, ona doğru yürüyüp konuşmaya başlardım.
Odaya girdiğimde anında arkadaş edinebiliyordum.
Eskiden bir sürü şeydim.
Kendine güvenim tamdı; vücudumu ve onun bana nasıl hissettirdiğini severdim.
Bedenimi severdim, her parçasını gösterirdim. Bu koromun yıldızı olmama yardımcı oldu; hem tek hem de grup olarak her yarışmayı kazandım.
Kendimi seviyordum.
Bu genç bir kız olduğunda oldukça nadir bir şeydir.
Etrafımdaki dünya güvensizlik fikrine kapıldı ve bu bizi savunmasız hale getirdi.
Şimdi, her zaman olmadığım için şanslı olduğumu düşündüğüm kıza dönüşmüştüm.
Şimdi kırılmış ve güvensizdim.
Yaralarım vardı, en kötüleri çıplak gözle görülemiyor.
Eskiden hayat doluydum ve şakalaşırdım, insanları güldürmeyi severdim.
Parlak, sıcak ve gürültülüydüm.
Her zaman gülümserdim; parti bendim.
Kötünün dışında bu yeni versiyonum hakkında hiçbir şey bilmiyorum.
Eskiden korkusuzdum.
İstediğim her şeyin ya da herhangi birinin peşinden girerdim; sahneyi ben yönetiyordum ve sahne ışığında yaşıyordum.
Şimdi bana bakınca, inanamazsın.
O zamanlar uzak bir gerçeklik gibi geliyor.
O kız ailesiyle birlikte öldü.
Uyanan kızın ise içi boş ve karanlık, gölgelerde kalıyor ve bir daha şarkı söyleme düşüncesinden nefret ediyor.
Sessiz ve çekingen.
Temkinli ve içine kapanık.
Anlatacak parti ya da yapılacak şaka yok, gülmek yok, gülümsemek yok.
Artık zeki ya da neşeli değilim.
Tigger'dan Eeyore'a gittim ve Percy bir şekilde bunu unutuyordu.
“Sakin ol, yapmayacağım.” Ellerini omuzlarımdan ittim ve bize biraz alan sağlamak için bir koltuk yana kaydım.
Kafa travması, her travma gibi, boku yediniz demektir.
Tüm testlerden, haplardan ve terapiden sonra psikiyatrik ve fiziksel olarak teşhislerin bir listesini buldum.
Eskiden sadece Savannah Gabrielle Madis'im.
Artık bir insandan çok tanılarımdım.
Her doktor, beni görmezden geldi ve sadece vücudumdaki sorunları gördü, kim olduğumu, bu sorunların bana ne yaptığını ve sonuçlarını değil.
İlacın bana nasıl bir zarar verdiği.
Sanki sadece neyim olduğunu gördüler, beni değil.
Beynim araba kazasında yaralanmış ve sakatlanmış, vücudumun diğer bölgeleriyle birlikte.
Zihnim bağışlansaydı daha kolay olurdu… Sanki yeterince kaybetmemişim gibi, değil mi?
Sürekli uzayan boku yemiş parçalar listemde, TSSB, klostrofobi, anksiyete, depresyon, stresle tetiklenen şizofreni var ve liste devam ediyor… değişiyor da.
Eğlenceli değil mi?
Farklı terapistler bana farklı teşhisler koyuyor.
Evet.
Eğlenceli.
Farklı ilaçlar da.
Şu anda sabah ve gece bir avuç dolusu ilaç alıyorum, “kurtarma ilaçları” ile birlikte. Çantamda güvenlik battaniyesi gibi sakladığım.
Spor salonu için yollarımızı ayırdıktan sonra soyunma odasındaki kızların kıkırdayıp arkamdan fısıldaşmalarına aldırmayıp hareket ettim.
Eski ben olsaydım, koşup işimi hallederdim, ama… her şey değişti.
Son birkaç gündür bütün eşyalarımı gerçek dolabımda saklıyordum.
Koşuya başladığımızda, Koç Kline'a ayakkabılarımı değiştirip değiştiremeyeceğimi sormadan önce ilk turumu bitirdim.
Tuvaleti kullanmama izin vermeyeceğini bildiğimden, tenis ayakkabılarımı değil de sandalet giydiğimi tamamen unutmuş gibi davrandım.
Huysuz bir pislik olduğunu kabul ederek, o beni aramaya gelmeden önce acele etmemi söyledi.
Soyunma odasına gizlice girebileceğimi ve dolabı gördüğümde hatırlayabileceğimi düşünerek, bunu yapmayı kafama koydum.
Teşekkür kartını ve siyah kadife hazırlanmış kutuyu alarak, erkeklerin soyunma odasının kapılarına kadar koştum ve içeride biri olup olmadığını duymak için kulak kabarttım.
Hiçbir şey duymadım, içeri girdim; gizlice içimdeki 007'mi yönlendirdim ve Percy'ninkini bulana kadar dolapların orada hızlıca hareket ettim.
O günü yeniden gözümün önüne getirerek, önünde durdum ve aşağı doğru yürüdüm. Kilidi olmayan tek dolabın D. Henley olduğu kesindi.
Kapağını açtım, üstünde teşekkür kartı olan kutuyu koydum.
Bu konuda iyi hissediyorum, kapağı kapattım, sanki benimle gurur duyması gerekiyormuş gibi dolaba başparmağımla yaşasın işareti yaptım ve topuklarımın üzerinde dönmeden önce parmaklarımı havalı gibi şıklattım…
… sadece kumaş kaplı tuğlalardan oluşan bir duvara vurmadan önce…
Kıçımın üzerine düşerek, göğsümden istemsizce çıkan panik dalgasıyla nefes nefese kaldım.
Burnumu acısını dindirmek için ovuşturdum. O sırada önümde karanlık meleği ve onun iki çete üyesini gördüm.
“Az önce dolabıma ne koydun?” diye hırladı, kolları şişkin pitonlar gibi göğsüne geçti.
Eğer bu kadar şaşırmasaydım, başka bir konuşmada pürüzsüz erimiş çikolata gibi çıkacak derin erkeksi sesten bayılmış olabilirdim.
Boynum gözlerinin içine bakmak için geriye doğru uzanmak dönmek zorunda kaldı.
“Konuş, kızım” diye havladı, şoke olmuş halime baktı.
“Çok tatlı, onu korkutmayı bırak,” dedi solundaki küllü sarışın flört ederek.
“Ahh, sadece arkadaşın olmak istiyor, nazik ol.” Sağındaki kirli kahverengi saçlı çocuk büyüleyici bir gülümseme gösterdi ve kirpiklerini kırpıştırdı.
“Hayır, istemiyorum. Sadece bir şeyi iade ediyordum.” Ayağa kalktım, mavi şortumun üzerine ellerimi sildim.
“Neyi iade ediyorsun?” Damon öne çıktı; bana bakışı bebekleri ağlatabilir.
“Lanet olsun, senin eşyalarını alan o, bak.”
Sarışın kutuyu tuttu, teşekkür kartını kahverengi saçlı çocuğa verdi ve kapağı açtı.
Yapmak ve iyi göründüğünden emin olmak için çok uğraştığım mavi kurdelenin yere düşüşünü ve bir saniyede unutuluşunu izledim.
“Demek küçük kirli hırsız sensin. Kirli kıyafetlerimi çalmanı o kadar çok mu istiyorsun? Dostum, çok kötü olmalı,” Damon sanki beni görünce iğreniyormuş gibi gözlerini vücudumdan aşağı doğru indirdi.
Yanaklarımın yandığını hissettim. Öfke kan dolaşımımı vurdu. Bariz utancıma bir de bunu eklemek iyi değildi.
Burnumu çektim ve gözlerimi devirdim.
“Vay canına, çok mu kibirlisin? Kim olduğunu bile bilmiyorum.”
Bunun bir yalan olduğunu biliyoruz, ama lanet şeyleri aldığımda bilmiyordum.
Daha da yaklaştım; Bu hıyarla başa çıkmak yapılacaklar listesinde yoktu ama hadi bakalım.
Kendi iddialı göz devirişiyle gözleri neredeyse kafasının arkasına çarpacaktı.
“İkincisi, ben hırsız değilim. Eşyalarını sormadan ödünç aldım ve şimdi iade ediyorum.”
Kollarımı birleştirdim ve duruşunu taklit ettim, ona ters ters baktım.
“Sana bir teşekkür kartı almış. Murphy's'de 40 dolarlık hediye kartı. Güzel, çok güzel.”
Kahverengi saçlı çocuk, beni zihinsel olarak yakmaya çalışmadan önce hızlıca göz attığı karta bakması için Damon'a uzattı.
“Sormadan ödünç almak hırsızlıktır. Sen lanet bir hırsızsın, kirli kıyafetlerimden bahsetmiyorum bile. Lanet olası hasta,” diye tükürdü sanki ben kalitesiz biriymişim ve %100 yanlışmışım gibi.
“Hayır, aslında değildir,” daha uzun durdum, kalçam yana doğru kıvrıldı ve gözlerim sarsılmaz bir hakimiyet gösterisiyle onunkine sabitlendi.
“Sormadan ödünç almak terbiyesizlik ve kabalıktır, ama iade edilirse hırsızlık olmaz. Bıraktığım not gibi. Bu bir ‘sana borçluyum’ notuydu.”
“Hırsızlar genellikle ‘sana borçluyum’ notu bırakmazlar ve bilinmeyen kurbanları için hediyeler almazlar. İnan bana, o gün başka seçeneğim olsaydı, senin eşyalarını almazdım.”
“Kıyafetlerini aldığım için üzgünüm ama başka seçeneğim yoktu. Onları yıkadım, kuruttum ve ütüledim, üzgün olduğumu söyledim, güle güle ve aptal bir kilidin olmadığı için teşekkürler.”
Etrafımızdaki diğer mavi dolaplardan sarkan gümüş asma kilidi işaret ettim.
Geri adım attım, arkamı döndüm ve uzaklaştım, ama kapıya vardığımda sarışın önünde duruyordu.
“Sen kimsin?” diye fısıldadı gülümseyerek ve gözlerinde bir şaşkınlık parıltısıyla.
“Ben hiç kimseyim.” Ses seviyesine uyuyordum, yumuşak gülümsemesinin büyümesine neden oldum.
“Hey, gidebileceğini söylemedim. Kimse benimle böyle konuşamaz,” Damon arkamdan hırladı.
Arkamı dönüp ona sırıttım.
Evet, biliyorum.
Damon beni dolapların etrafında takip etmiş ve Sarışınla yükselen benliğinin arasına hapsetmişti.
Sarışın, kıkırdamasını kapatmak için elinin arkasını ağzına dayadı.
“Neden aldın?” Kahverengi saçlı çocuk arkasındaki dolap yığınına yaslandı.
“Çünkü onlara ihtiyacım vardı.” Cevap verirken gözlerinin içine baktım.
“Onlara neden ihtiyacın vardı?” Damon öfkelendi.
Utancımı da eklemek istemiyordum, kimseye gerçeği söylemek istemedim.
“Çünkü ihtiyacım vardı,” cevap verdim.
Bu konuşmadan sıkılmış gibi görünerek, başka bir şey eklemedim.
Benimle alay ederken, mürekkep gibi siyah lüleleri alnına düştü.
Saçının üç kalın telinin öne doğru dökülüp gözlerinin önünde asılı olduğunu görünce bir anlığına düşünce gücümü kaybettim.
Koyu renkte yıldızsız bir gökyüzüne benziyordu.
“Yeni bir oyuncak aramıyorum.”
Sesi beni küçük hayalimden çıkardı.
“Bunun ne anlama geldiği hakkında hiçbir fikrim yok?”
Gözlerimi pörtlettim ve sıkıntımı göstermek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
“Seni becermeyeceğim, kızım.”
“Bunun için TANRIYA teşekkür ederim.” Onu sinir etmek için abartılı bir şekilde ellerimi gökyüzüne kaldırdım.
Diğer iki adam güldü, ama önümdeki karanlık prens beni anlamaya çalışıyor gibiydi.
“Gerçekten kendini o kadar çok beğenmişsin ki, kirli terli spor kıyafetlerini evde giymek için ödünç aldığımı düşünüyorsun. Garip sapık fetiş saçmalıkları mı yapıyorsun sen normalde?”
“Onları özel olarak iade etmemin ve sağduyu kullanmamın nedeni bu olmalı değil mi, böylece onları kimin ödünç aldığını veya kimden aldığımı bilemezsin.
“Senin hakkında hiçbir şey bilmiyorum, adını, neye benzediğin, hiçbir şey. Yine de endişelenme Angel, beni ıslatamazsın.”
Ona kafamı sallarken yüzümü kırıştırdım.
İki çete üyesi nefeslerini tuttular ve püskürttükleri kıkırdamaları örtmek için öksürdüler.
Damon sözlerime şaşırmış gibiydi, dürüst olmak gerekirse ben de öyle.
Bu ateşin hala içimde olduğunu bilmiyordum.
Damon'ın gözleri genişledi ve burun delikleri belirgin çene hattından gelen bir çıtlamayla alevlendi.
Gözlerimin beni büyülediği karanlıktan asla çıkmamasını sağladım.
Karanlık siyah dehlizlerinin sonsuz çukurlarına baktım ve hiç tereddüt etmedim.
“Adın,” diye hırladı.
“Lara Croft.” Arkamdan gülen sarışına sırıttım.
“Lanet olası adın, kızım.” Kolları yanlara indi ve yüzü kıpkırmızı oldu.
“İyi! Adımı söylersem gidebilir miyim?”
Onun yönlendirmesini izledim ve ellerimi de indirdim.
Bir dakika boyunca gözlerimizin içine baktık, ta ki alt dudağını yalayana ve öfkeden titriyormuş gibi derin bir nefes alana kadar.
“Bana lanet olası adını söyle ve spor salonuna geri dön.” O kadar sakince söyledi ki sanki farklı bir insan gibiydi.
Ona gerçekten adımı söyleyecekmişim gibi davranarak, iç çektim ve aşağı baktım, bunu yapmak istemiyormuşum da beni köşeye sıkıştırmış, bu tek şansımmış gibi davrandım.
“Ginny” diye mırıldandım.
Kaşı kalktı ama sorgulamadı.
“Soyadın.”
“Neden?” Korkmuş numarası yaptım, neden ihtiyacı olduğu konusunda endişelenmişim de sanki beni ispiyonlayacakmış gibi.
“Soyadın, kızım!” Yüzü kırmızıyla tekrar parladı.
“Siktir, iyi! Granger tamam! Şimdi gidebilir miyim?”
Ayağımı yere bastırdım ve elimden gelenin en iyisini yaptım.
“Güle güle.” Sevinçle alaycı bir şekilde el salladı.
Arkamı döndüm ve sarışına baktım; kapı kolunu tuttu ve benim için açtı, az önce sergilediğim şovu beğenmiş gibi eğildi ve gülümsedi.
“Teşekkür ederim, güzellik.” Köşeyi dönüp gözden kaybolmadan önce ona el salladım ve Damon'a bir kez daha göz ucuyla baktım.
Aceleyle spor salonuna geri döndüm, ayakkabılarımı bile değiştirmedim, ki bu fark edilmedi.
Ginny Granger.
Harry Potter'dan en sevdiğim iki karakter.
Sahte adımı düşündüm.
Yılın kalan yarısında gülmek bile istemeyecektim.
Ama büyük kötü motorcu prensin adımın sahiden ve gerçekten Ginny Luna Granger olduğunu düşünmesini düşünmek neredeyse beni gülümsetiyor ve yüksek sesle kahkaha attırıyordu.
Kitabın tamamını Galatea uygulamasında okuyun!