Gelveri'nin ve etraf köylerin Türkleri, Mersin'e doğru giderken her geçtiğimiz yerden bizi yolcu ettiler. Kimileri Aksaray-Ereğli, kimileri Niğde-Ulukışla yolundan gittiler. Türkler susuzluğumuzu gidermek için bize ayran sunarlardı; dostlarımız bizi kucaklıyordu. Ağlıyorlardı ve bize, "Neden gidiyorsunuz? Bu güne kadar kardeş kardeş birlikte yaşıyorduk?" diyorlardı. Aksaray-Ereğli arasında arabalarla aile olarak bir arada giderken hızla bize doğru atını süren birini gördük.
Gelveri'nin muhtarı amcam Nikos Laskidis'e borcu olan Aksaray köyünden bir Türk'tü bu. Borcunu ödemek için parası yetmeyince amcama, "Geri kalanını Yunanistan'a göndereceğim," der. Amcam, "Helal olsun, istemiyorum!" diye cevap verir. Helal olmazsa öteki dünyada alacaklıların onları kovalıyacağına ve rahat yüzü görmeyeceklerine inanırlar. Bundan dolayı Gelveri'den ayrılacağımız günler yaklaştıkça gelip eski borçlarını, hatta dedelerinin ve dedelerinin babalarının bile borçlarını öderlerdi.