Ordu uçakları için keşif her zaman ana görevlerden biri olmuştur, ancak bu amaç için münferit uçakların kullanımı her zaman rasyonel bir kaynak israfı gibi görünmüyordu ve etkili insansız hava araçları bu yıllarda mevcut değildi. En azından De Lackner HZ-1'in tek katlı platform platformunun yaratıcıları, pilotlar tarafından farklı yönlerde eğim kullanılarak kontrol ediliyordu. Ordu, test için birkaç prototip bile aldı, ancak ortaya çıktığı gibi, onları kontrol etmek, aslında düşünülenden daha zordu. Ayrıca, aracın altında bulunan rotorlar kir ve taşları yüzeyden kaldırabilir ve eğer uçuş yerin üstünde küçük bir yükseklikte gerçekleştirilirse, onları doğrudan pilotun yüzüne yönlendirebilir. Genelde, eğer daha fazla değilse, uçak oldukça tartışmalıydı.
Bireysel helikopter tipi uçak konseptini öneren ilk araştırmacı, Ulusal Havacılık Danışma Komitesi'nden Charles Zimmerman Amerikalı bir mühendisdi. Bu tür cihazlar için çeşitli seçenekler göz önüne alındığında, içindeki vida ve rotorun yukarıdan değil, aşağıdan yerleştirilmesi gerektiği sonucuna varmıştır: böyle bir düzenleme, uçuş sırasında daha fazla stabilite sağlar. Ayrıca, Charles Zimmerman, uçağı dik konumda tutmanın, herhangi bir yetişkinin sahip olduğu bir denge hissinin yeterli olacağını önerdi. Bir insanın motosiklet veya iki tekerlekli bisiklet sürerken düşmemesine izin veren refleksleri kastetti. Ona göre manuel "kinestetik" kontrol, sunduğu hava taşımacılığının kontrol edilebilirliğinin temeli olacaktı.
1950-ler'in ortasında açıklanan tipte uçaklar De Lackner tarafından yapılmıştır. Başlangıçta DH-4 Helivector olarak adlandırılan bu ünite daha sonra HZ-1 Aerocycle olarak yeniden adlandırıldı ve bir helikopter, motosiklet ve bir motorun hibritine benziyordu. Uçakta, iki adet koaksiyel olarak yerleştirilmiş vida ile birleştirilen bir motor gücü 40 hp bulunuyordu. 4,6 metre çapında vidalar, pilotun üzerinde durduğu platformun dönmesini engelleyen ters yönlerde döndürüldü. Bu durumda, pilot dikey olarak doğrudan dönen pervane kanatlarının üzerine yerleştirilmiştir (diğer şeylerin yanı sıra, ölümcül tehlikeyi temsil eder), sadece emniyet kemerleri tarafından düşmekten korunmaktadır. Cihazı kontrol etmek için motora benzer şekilde direksiyon sağlanmıştır. Bununla beraber, pilot HZ-1'in hızını, yönünü ve yüksekliğini değiştirmek zorunda kaldı. Bir dönüş yapmak için tüm uçağı doğru yönde yatırmak gerekiyordu - tıpkı bir motosiklette olduğu gibi.
Olağandışı bir uçağın ilk örneği Ocak 1955'te gökyüzüne yükseldi, ardından ordu hemen bir düzine örnek sipariş etti. De Lackner şirketinin uzmanlarına göre, uçakları 105 km / s hıza ulaşabiliyor ve pilotun yanı sıra 55 kg yük taşıyabiliyor. Cihaz bir saat boyunca havada olabilir. Aynı zamanda De Lackner HZ-1 çok tehlikeli bir mekanizmaydı. Pilotun doğrudan dönen vidaların üzerinde durması gerçeğine ek olarak, aynı zamanda cihazın alt kısmına yerleştirilmişlerdir. İniş yaparken ya da alçakta uçarken, cihazın kazasına neden olabilecek herhangi bir döküntü veya kaya parçasını kolayca sıkıştırabilirler.
ABD ordusunun, 20 dakika süren brifing süresinin hemen ardından bu uçan platformu etkin bir şekilde kullanabileceği varsayıldı. Ancak HZ-1'i test eden deneme pilotu Selmer Sandby'nin farklı bir görüşü vardı. Özellikle, “Anlamak için tek bir uçuşum olması yeterliydi: Sıradan bir insanın bu tasarımla başa çıkması çok zor olurdu” dedi. Ve o zaman uçan platformun güvenilirliği çok arzulananı bıraktı. Test sırasında, farklı vidaların bıçakları birbirleriyle iki kez çarpıştı ve her seferinde aracın düşmesine neden oldu. Bu hava olaylarından biri neredeyse Selmer Sandbay'ın ölümüyle sona erdi. Sonunda, tespit edilen tüm eksiklikler bu programın kapanmasına yol açtı. Bu güne kadar müze eseri olarak sergilenen en az bir tane bu tür uçan platform var.
VZ-1 Pawnee olarak bilinen benzer bir uçak, daha sonra Hiller Havacılık mühendisleri tarafından yaratıldı. Gelişme aynı zamanda geçen yüzyılın 50 yılları için de geçerlidir. Bu cihazın geliştiricileri ayrıca ordunun 20 dakika olmasa da, en azından iki saatlik bir giriş kursuna yeteceklerine inanıyordu, bu onların yavruları üzerinde uçmayı öğrenmelerine yardımcı olacaktı. Bu tasarımdaki fark, sadece 3 metre çapında olan vidaların yuvarlak kasanın içine gizlenmiş olmasıdır. Aslında, tünel tipi hayranlardı. Dahası, yapılan testler VZ-1 Pawnee aparatının kendisinin uçuş sırasında dikey bir pozisyon almayı hedeflediğini göstermiştir: uçan platformun eğik kenarı, vurulmuş kenardan daha büyük bir kaldırma kuvveti geliştirmiştir, bu nedenle kendi kendine seviyelenmiştir. Platformun hareket yönünü değiştirmek için, pilotun vücudunu hafifçe hareket ettirerek sistemin ortak kütle merkezini hareket ettirmesi yeterliydi. Uçuş sırasında platformu devirmek neredeyse imkansızdı.
Başlangıçta, Amerikan askeri liderliği gelişmeyi coşkuyla kucakladı ve testlerin sonucuydu. Bu nedenle, yakında Hiller Havacılık şirketine bu tip iki büyük aracın yaratılması için bir emir verildi. Ancak, sonunda, bu gelişme seri aşamaya getirilmedi. Askeriyken, savaşçıları ileri koşullar altında havada hareket etme fikrinin çok fantastik ve pratik görünmediğine karar vermesinden sonra program kapatıldı. Gerçekten de, böyle bir aerocycle normal tüfekle yenilgiye uğramak için çok uygun bir hedefti. оружия.
Bilgi kaynakları:
http://www.arms-expo.ru/articles/129/61778/
http://www.popmech.ru/weapon/5939-eskadron-letuchikh-pekhotintsev-rozhdennye-letat-tak-i-ne-poleteli/#full
http://www.softmixer.com/2013/11/blog-post_4724.html
http://gearmix.ru/archives/1480