Auguste Vaillant
1893 yılında Parlamento binasına girerek ev yapımı bombayı pimini çekip milletvekillerinin bulunduğu bölgeye attı[1]. Kaçma girişimini gerçekleştiremeden tutuklandı. Şans eseri bomba beklenildiği kadar büyük bir patlamaya neden olmadı. Yirmi milletvekili hafif yaralandı[2]. Paris'te başlayan duruşmalarda Fernand Labori tarafından savunuldu.
Vaillant amacının kimseyi öldürmek ya da yaralamak olmadığını sadece kısa bir süre önce idam edilen ünlü Fransız anarşist Ravachol anısına yapılan bir tepki olduğunu açıkladı. Buna rağmen Vaillant, mahkeme tarafından 3 Şubat 1894'te idam cezasına çarptırıldı. Kararın temyize götürülmesi planlanırken Vaillant apar topar hücresinden alınıp idama götürüldü. Vaillant'ın intikamını almak için birçok aktivist eylemler yaptı.
Bunlardan en yakın arkadaşı olan Emile Henry kısa bir süre sonra bombalama eylemi gerçekleştirdi. Vaillant'ın intikamını almak isteyen başka bir aktivist Sante Geronimo Caserio'da idam kararını veren Fransa Cumhurbaşkanı Marie François Sadi Carnot'ı öldürdü. Caserio'nun da idam edilmesi üzerine ölümünden sonra da birçok Aktivist polisle çatışmıştır. Tarihçilere göre bu dönem Fransa'nın en karışık dönemidir. Olayları kontrol altına almak isteyen hükümet Jean Casimir-Perier önderliğinde sosyalist ve anarşistlere karşı acımasız önlemler alan Lois scélérates (caniyane yasalar) olarak adlandırılan bir dizi yasalar geçirtti.
Vaillant'ın idamından önceki son sözleri Kahrolsun Burjuvazi, Yaşasın Anarşi oldu. Vaillant Fransa'da hala rağbet görmektedir.
Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]
|Anarşizm ile ilgili bu madde bir taslaktır. Madde içeriğini geliştirerek Vikipedi'ye katkıda bulunabilirsiniz.|