BENİ UYKUMDAN uyandıran sancının dinmek için mühlet istediği bir gece vaktiydi. Sancı, yorgun bedenimi dinlendirmeme izin vermediği gibi, zihnimi toplayıp birşey okumama da fırsat vermiyordu.
Bu durumda yapılacak en kolay şeyi yaptım ve televizyonun düğmesine dokunup zihnimi uyutarak ağrı sinyali vermeye devam eden beynimi kandırmaya niyetlendim.
Kanallar arasında dolaşırken, bir sinema kanalında bakışlarımı çelen bir film ile karşılaştım. Karşıma çıkan dekor, Eski Mısırı çağrıştırmıştı bana. Filmin adı, bu çağrışımı doğruluyordu: On Emir. O halde film, Hz. Musa ve zamanı ile ilgili olmalıydı.
Nitekim, filmle ilgili bilgi kutucuğunda, filmin ana konusunu Hz. Musaya gelen on emirin oluşturduğu, filmin bir müzikal olarak sahnelendiği ve 2006da bu şekilde sahneden beyazperdeye aktarıldığı belirtiliyordu.
Gelin görün ki, filmin baş kısımlarını kaçırmıştım. Yanılmıyorsam, son kırk dakikasıydı izlediğim. Sarsıcı bir kırk dakikaydı ama. Filmde sözümona Hz. Musayı canlandıran kişinin beyaz tenli, sarışın bir Anglo-Sakson erkeği olmasından, Hz. Musanın hanımını sözümona canlandıran kişinin vücudunun açıkta kalan kısmının örtülü kısmından neredeyse daha fazla olmasına.. daha en başta şaşkınlıktan beter bir ruh hali yaşatmıştı bu film bana.
Kırk dakika sonra bir sonraki kanalı zapladığımda ise, orada aynı filmin yeni başlıyor olduğunu görecek, böylece son kırk dakikanın öncesini de izleme imkânı bulacaktım.
Böylece, modern bir kafa dinî bir mesajı dahi nasıl sunar ve dönüştürür sorusunun ürkütücü cevabına ulaşmış olacaktım. Filmin son kısmında Hz. Musanın hanımına yakıştırılan kıyafetin bir benzeri, filmin baş kısmında Hz. Musanın ablasına yakıştırılıyordu nitekim. Sonrasında, Firavunun sarayında gördüğümüz genç Musa, bir aşık adamdı aynı zamanda. Ve ilginç bir aşk sarmalı vardı. Hz. Musanın aşık olduğu saraylı genç kadın kalbiyle Musayı, aklıyla Firavunun veliaht oğlunu seviyor; nitekim, Hz. Musaya aşk sözleri söylerken veliaht prensle evlenmeyi tercih ediyordu.
Böylece, Tevrat ile gelen ilahi mesajın en merkezî unsurunu oluşturan On Emirin dahi, Hollywoodun görünmez on emriyle nasıl indirgendiğini; Hollywoodun dini dahi nasıl dönüştürdüğünü; nasıl her filmde işleyen ve nedense her filmde iş yapan yarı kısmı elbisesiz seyirlik kadınlar artı aşk artı entrika formülünün bir vahyin öyküsünü bile nasıl ayağa düşürdüğünü görebiliyordu insan.
Filmin karşıma çıkardığı bu manzara ruhumu derin acılara garkederken, bedenimin ağrısını bile unutmuştum. Garip, beni uykudan uyandıran derin ağrı dinmişti ama, şimdi ruhum acıyordu.
Bu acı öyle derin idi ki üstelik, yaklaşık bir ay iç dünyamı allak bullak etti; bırakın yazılar yazıp bitirmeyi, elime kalem alacak enerjiyi dahi kendimde bulamadım.
Sözümona On Emiri anlatma kaygısıyla yola koyulup; anlatılacak olan kitleyi merkeze alarak anlatılacak olan hakikati bâtıl tasvirler ve kirli senaryolar ile lekeleyen bu filmi, İslâmı zamane ruhlara anlatmayı gaye edinen herkes için bir ibret sahnesi olarak algıladım.
Ve İslâmı zamane ruhlara anlatma gerekçesiyle girilebilen kılıklar ile üretilen kılıfları zihnimde birer ikişer sıralamaya başlayınca, seküler zihne ve yaşayışa teslim olmuş Hıristiyan dünyanın yaşadığı felâketten Müslüman dünyanın masun olmadığı kanaatine ulaştım.
Daha geniş kesimlere hakikati anlatmak, bilmeyene vahyi bildirmek, duymayana duyurmak kaygısında vurgu hakikatten kesimlere doğru kayınca; din dahi âdeta bir özne gibi işlev görüp bize kendi emrini dayatan buyurgan ve baskın popüler kültürün elinde bir nesneye dönüşebiliyor!
Bu filmin ruh dünyamı allak bullak edecek şekilde aşikar surette gösterdiği gerçek buydu.
Ve bu, bu kadar göstere göstere olmasa da, başka kaç türlü surette bu topraklarda da vuku buluyor.
Demek ki, İslâmı anlatma kaygısı bu indirgemeci popüler belâdan kurtulmak için yetmiyor dostlar. İslâmı, İslâmın anlatılmasını izin verdiği şekilde anlatmak gerekiyor.
Diğer bir deyişle kemâlât için, kem âlâta bulaşmamak...
Amaçların doğruluğu kadar önemli bir hususun, araçların sahihliği olduğunu zihnimize silinmemek üzere kazımak ya da...