1. “Dünyaya Sarkıtılan İpler”, Ömer Erdem, Kitabevi Yayınları, İstanbul 1996.
“tensiz bir kuş gibi”den, s. 43.
Tensiz bir kuş olmak isterdim
Gözlerden ve gövdelerden uzakta
Oysa
İplik dokusu gibi içime giren rüzgâr
Tabiatın yarasıymış
Sürükledi beni
Bal ve nar yankısı bir bakıştan
Ateş fanuslarına
2. “Zamanın Farkında”, Şule Gürbüz, İletişim Yayınları, İstanbul 2012.
“Mutfak”tan, s. 119.
Bir kutu gibi ev insana sıcaklık verir, hani neredeyse yüreğini yumuşatıp istek fazlalıklarını ve onların sonu gelmez huzursuzluklarını giderir gibiydi. Fazla parıltılı, dekorasyon dergileri veya televizyonlardan öğrenilmiş şeylerden uzak, görmüş geçirmiş, kendi eskiliğinde, sade ama bu sadeliğe varana ve bunlar gün gelip sadelik olana dek epey yol kat etmiş, türlü haddeden hatta bazen hafiflikten geçmiş eşyalarla ve onların duygularıyla doluydu. Geçmişi ile bağlantılı ama tüm gerçek bağlantılar gibi biraz fazlaca çekiştirildiğinde her bağlantının ayrı feryat ettiği, dokunulmayınca burukluk olarak görülen, üstten, sathi bakışın sevimli bulduğu bir yer, o kadar.
3. “Amerigo Tarihî Bir Yanılgının Hikâyesi”, Stefan Zweig, Pruva Yayınları, Ankara 2020.
“Tarihî Bir Yanılgının Hikâyesi”nden, s. 9.
Amerika’ya “Amerika” adı kimin anısına verilmiştir? Bu soruyu bir ilkokul çocuğu bile hiç düşünmeden cevaplar: Amerigo Vespucci. Oysa ikinci soru yetişkinleri bile duraksatıp kararsızlığa düşürür: Dünyanın bu kıtası neden Amerigo Vespucci’nin ön adıyla vaftiz edildi? Vespucci, Amerika’yı keşfettiği için mi? Hayır, kesinlikle o keşfetmedi Amerika’yı! Yoksa sadece Amerika açıklarındaki adalara değil, ana karaya ayak basan ilk kişi olduğu için mi? Bu yüzden de değil. Çünkü ana karaya ilk kez ayak basan Vespucci değil, Kolomb’la Sebastian Cabot’tur. (…) Bunların hiçbirini yapmadığı hâlde, peki neden adının ebedîleşmesi şerefine, Amerigo Vespucci erişti? Amerika’nın adı neden Kolombiya değil de Amerika?
4. “Muhammediye”, Yazıcıoğlu Mehmed, Hazırlayan: Prof. Dr. Amil Çelebioğlu, MEB Yayınları, İstanbul 1996.
“Faslün Fî-Ahlâkı’n-Nebî”den, s. 127.
Hulku Kur’ân idi zîrâ hep tutardı hükmünü
Hem kemâlât ile zâtı olmuş idi dopdolu
Menba-ı ahlâk idi hulk ederdi âleme
Ma’den-i eltâf idi hâşâ kim edeydi gulû
Halka ederdi tevâzu ger şerîf ü ger vazî
Nefis toprak gibi alçak gönlü su gibi duru
Cümleden Allâh’ı yigrek bilüben korkar idi
Kendi nefsiyçün kakıyıp olmaz idi hiç adû
Ger gazab kılsa kılardı Hak rızasıyçün onu
Kibr ü kin bugz u adâvetten idi gönlü aru
5. “Bunalımdan Yaşama Kültürü”, Nermi Uygur, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul 1997.
“Ne Bunalımdan Uzak, Ne Denemeden Öte”den, s. 301.
İnsan, özyaşamına, hangi açıdan yönelirse yalnızca o açıdan görünebileni görür, kuşkusuz. Ama hiçbir açının kapatıp örtemediği bazı belirgin anlam-bağlamları var: Bir yaştan sonra, özüne nerden bakarsan bak, olanca önemiyle hep o anlam-bağlamları karşısında. Benim için de öyle: Dikkatimi neye, nereme, nelere çevirirsem çevireyim, neysem oyum hep. Bunalım, bunalımlar daha doğrusu.
6. “Fâtıma -bir genç kızın kalbi-“, Mehmet Nezir Gül, MGV Yayınları, Ankara 2020.
“Adres Soran Kız”dan, s. 126-127.
Bir baba yüreğindeki sevgi selinin nasıl aktığını bilemezsin elbette. Bir babanın kızı hakkındaki hissettiklerini bilemez hiç kimse. Anneden bile farklıdır. O sevgi, o hassasiyet, o yoğunluk sığmaz hiçbir yere, değil ki dağlara, taşlara, ovalara, yuvalara sığsın. Babalar bazen kaba saba olabilir, duygusuz görünebilir. Siz onların yüreklerine bakın. Görebilirseniz görün. Açmaya çalışın. Girmeye çalışın. Ne kadar hassas olduklarını anlayacaksınız. O sert görünümlerinin arkasında, o haşin duruşlarının ötesinde bir şefkat ve merhamet abidesini göreceksiniz.
7. “Çocukluğum, Gençliğim, Siyasî ve Edebî Hâtıralarım” Yahya Kemal Beyatlı, İstanbul Fetih Cemiyeti Yayınları, İstanbul 1976.
“Müslümanlık”tan, s. 33-34.
Gerek baba gerek de ana tarafından sofuluk geleneğine vâris olmadım. İki taraf da kavi Müslümandı, lâkin Müslümanlığın Ramazan’ından, bayramlarından kandillerinden başka şartlarıyla pek meşgul değildiler. Babam ve onun babasıyla anası, amcam, halam namaz kılmazlardı. Annemin anasını namaz kılarken görmedim diyebilirim; onun kızları yani teyzelerimi de sofuluğa mütemayil görmedim. Hepsinin arasında annem müstesna idi. Beş vakitte muntazam değilse bile, zaman zaman namaz kılardı; akşam üstleri ölülere Yâsin okurdu; Peygamber’den ve ahiretten bahsederdi. Annemin, çocukluğundan beri yanından ayırmadığı, köhne ciltli, küçük bir mushafı vardı. Bu mushafın son sahifesinin başında, babamın elyazısıyla, benim ve kardeşlerimin veladetlerimizin tarihi yazılı dururdu. (…) Evde bir de Muhammediye’miz vardı. Cennetin, cehennemin ve sırat köprüsünün resimlerini onda görmüştüm. “Eğer Rûm’un revanında görürsem ben dilârâyı” diye hâlâ manasını pek iyi kavrayamadığım ve makamla okunduğunu o zaman öğrendiğim bu ilahi’yi o Muhammediyye’de görmüştüm. Mahalle mektebinde diğer bir ilahi öğrenmiştim. Bir ilmihal kitabının başında matbuydu: “Elhamdülillah biz Müslümanız / Dîn-i mübîne ser-beste-gânız” mısralarıyla başlardı. Bir üçüncüsü “Şol cennetin ırmakları / Akar Allah deyu deyu” ilahisini de Muhammediye’den mi, nereden, pek iyi bilmiyorum, bir yerden işitmiştim. Yedi sekiz yaşıma kadar Müslümanlığa dair edebî malumatım bundan ibaretti.
M. Kayahan Özgül’den Sekmeler
Bazı kitaplar çıkmadan evvel okurun zihninde tasarlanıyor. Bir icadı görünce; “…ben daha evvel düşünmüştüm bunu.” der bazıları. İşte aynen öyle ben de M. Kayahan Özgül Hoca’nın “Seke Seke Ben Geldim” serisini görünce öyle dedim. Yanlış anlaşılmasın böylesi bir kitabı ben yazacağım diye tasarlamış değilim. “Bu muhtevaya sahip kitaplar bulsam da okusak.” dedim. Çünkü benzerlerini görmüş ve pek sevmiş idim.
Bazı kitaplar çıkmadan evvel okurun zihninde tasarlanıyor. Bir icadı görünce; “…ben daha evvel düşünmüştüm bunu.” der bazıları. İşte aynen öyle ben de M. Kayahan Özgül Hoca’nın “Seke Seke Ben Geldim” serisini görünce öyle dedim. Yanlış anlaşılmasın böylesi bir kitabı ben yazacağım diye tasarlamış değilim. “Bu muhtevaya sahip kitaplar bulsam da okusak.” dedim. Çünkü benzerlerini görmüş ve pek sevmiş idim.
Sekmeye başlarken şunları söylemiş Kayahan Hoca; “…edebiyat gibi pek çok kişiye gülünç ve boş gelecek bir alanda kafa yormak, mesai harcamak için büyük bir iştiha duyuyor ve tatmini için hayatımın büyük kısmını ayırıyorum.”
Tam burada aklıma Rıdvan geliyor. Eski futbolcu ve şimdilerde yorumcu Rıdvan. Maçlardan sonra yorum yapmasını her seyrettiğimde aklıma gelir; yahu bu adam futbol gibi boş beleş bir meseleyi nasıl da iştahla yorumluyor. Ve mesela, “herkes işine baksın top peşinde koşmayı bırakın.” demiyor. Aksine hırsla, iştahla futbola sarılıyor. Futbol bile böyle yorumlanıyorsa edebiyatla uğraşmak nasıl boş gelebilir. Diyeceğim o ki Kayahan Hocam kendine haksızlık etmesin. Edebiyata boş uğraşı demek cahil kısmına mahsus bir rezilliktir.
Hoca’nın kendini eleştirisi bitmiyor ve kısa yazamadığından, makale diye başladığı pek çok çalışmanın kitap hacmine ulaştığından dertlidir. “Hoca ne yazsa biz okuruz.” diyenler olabilir ama Hoca’nın birikmiş malzemesi artık yaza yaza içinden çıkılacak hali çoktan geçmiş. “…yavaş yavaş içine gömülmeye başladığım ve neticede beni de yutacağından korktuğum malzeme yığınımı daha kestirme bir yoldan eritmeye çalışacağım.” diyen Hoca en doğru metodun fragmanlar şeklinde yazmak olduğunu söylüyor.
İşte ben de işin bu kısmına vurgunum. Fragmanlar şeklinde yazılmış her şey pek hoşuma gider. Derinlemesine okumadan evvel tadına bakmak ve ağzım sardı, tadını sevdiysem ileri okumalar yapmak bana göre pek verimli bir çalışma usulüdür. Zaten Hoca da şöyle der, “Baudrillard fragmanı kırık aynaya benzetmekle haklı; onda, yazmak istediğiniz konunun tamam endamını gösteremezsiniz. Kısa notlarla okuru haberdar eder, dikkatini tetikler, merakını depreştirir, ucundan koklatır ve çekersiniz.”
“Bu malzemeler neymiş?” derseniz; nadir belge, okuma notu, geliştirilmemiş ham bir düşünce, hatıralar, zamanında verilmemiş soğumaya bırakılmış cevaplar…bütün bu malzeme kitap boyunca etrafınızda uçuşuyor hangisi ilginizi çekerse onun peşinden kanatlanmak serbest.
Kitabın kapağı maksada hizmet ediyor tamam ama Kayahan Hoca’nın fotoğrafı ve minicik yazılmış özgeçmişi olmamış. Ne olurdu Hoca’nın fotoğrafı daha büyük ve özgeçmişi daha ayrıntılı olsaydı. Böyle olması kimin tercihi acaba?
Kitabı okurken not almaya çabalamıyorum. Not almaya başlarsam Hoca’yı yutma tehlikesi olan malzemenin beni de yutmasından endişe ediyorum. Ben bilgi kırıntılarına değil de bu yazıları okuyup unuttuktan sonra bende bırakacağı tortuya talibim. Çünkü okumak bence bir bulut inşa etmek gibi. Bilgi, his, hayal, rüya ve türlü malzemeden müteşekkil bir bulut inşa ediyorsunuz okuyarak. Sonra o bulut gideceği yeri biliyor. Bazen yoğunlaşarak yaşamaya devam ediyor bazen seyrekleşiyor. Üst üste birikmiş bulutlar ne vakit yağmur olur ve nereye yağar meçhul.
Sekmeler’i kaleme aldığı için Hoca’ya müteşekkirim. Tam benlik bir çalışma olmuş. Ben keyifle okumaya devam edeceğim. Size de güzel bir eser tavsiye etmenin bahtiyarlığı içindeyim vesselam
Tadımlık Kitaplar 2021 Nisan
“Abdülaziz Efendi Kazan Türklerindendi. Oradaki hatıralarından çok nâdir olarak bahsederdi. Belki başkalarına daha fazla anlatmış olabilir. Bir konuşma sırasında Hilmi Ziya Ülken’le akraba olduklarını söylemişti. Teyze çocukları gibi bir yakınlıkları varmış. Abdülaziz Efendi’nin bir hususiyeti de her yaşta, her seviyede ve her sınıftan insanlarla çok kolay bir şekilde diyalog kurabilmesiydi. Bu yüzden evine her çeşit insan gelmişti. Bir defasında da bir arkadaşımız, şifa ümidiyle, alkolik bir adamı kendisine getirmek için izin isteyince, ‘Buraya her çeşit insanı getirebilirsiniz, yalnız kibirli olmasın, çünkü kibirli insan şeytana satılmış demektir’ demişti.”
1. “KUTADGU BİLİG”, Yusuf Has Hacip, (Çeviren: Ayşegül Çakan), Şiir, Türkiye İş Bankası Yayınları, İstanbul 2018.
Hakanın Aytoldı’ya cevabı’ndan (s. 85) 872-883. beyitler
“Hakan dedi: İyi iki türlüdür
Bunlardan biri doğrudan iyilik yolunu tutandır
Biri anadan doğma iyidir
Bak iyi olup doğru yolda yürür
Bir diğerinin iyiliği ödünçtür
Kötüye katılırsa kötülük yapar
Kötü de iki türlüdür yine
İkisi de aynı ayarda sanma
Doğuştan kötüdür bunlardan biri
Bu insan ölmeyince arınmaz kiri
Diğeri öykünerek kötü olur
Arkadaşı iyiyse iyi olur
Doğuştan iyiden hep iyilik gelir
Dünya halkı ondan faydalanır
Doğuştan kötünün yoktur ilacı
Dünyaya beladır, halka acı
Buna benzer bir Türkçe atasözü var
Dinle, anla ve bunu özüne al
İyilik ana sütüyle gelirse insana
O insan ölünceye kadar yolundan dönmez
Yaradılıştan gelen davranış
Ölüm bozmadıkça bozulmazmış
Ana karnında oluşan yaradılış
Kara yer altında biter artık”
2.“GÜN OLUR ASRA BEDEL”, Cengiz Aytmatov, (Çeviren: Refik Özdek), Roman, Ötüken Yayınları, İstanbul 1991.
XII. bölümden (s. 391)
“Yelizarov ona iri iri elâ gözleriyle şöyle bir baktı, bir anda ciddileşti ama hemen ardından, gülümseyerek, yüzünde tatlı kırışıklıklar oluşturdu.
Bu bahar başka bahar, söylediğim o coşku başka coşkudur Yedigey. Hayat değişmelerle, yenilenmelerle doludur. Her değişim ömrün geçip gittiğini gösterse de hayata anlam kazandırır ve insan yaşamak ister. Senin de başına gelmedi mi? İnsan hastalanır ve sonra iyileşir, iyileşince hayatın değerini daha iyi anlar, ondan yeni bir tad alır.”
3 .“SESSİZ GÜRÜLTÜ”, Abdullah Öztemiz Hacıtahiroğlu, Şiir, Yağmur Yayınları, İstanbul 1962.
Bu Ev’den (s. 34)
“Eve misafirin hepsi bir gelse,
Bilirdim bunların her biri kimdi,
Tanırdım kapıya bir fakir gelse,
Görürdüm çatıdan geçse bir kedi.
Bilsen yüreğime nasıl inerdi!
Ben yaşta bir erkek misafir gelse.”
4. “SİLİK FOTOĞRAFLAR”, Orhan Okay, Hatıra, Ötüken Yayınları, İstanbul 2001.
Kazan Türklerinden Bir Veli’den (s. 57)
“Abdülaziz Efendi Kazan Türklerindendi. Oradaki hatıralarından çok nâdir olarak bahsederdi. Belki başkalarına daha fazla anlatmış olabilir. Bir konuşma sırasında Hilmi Ziya Ülken’le akraba olduklarını söylemişti. Teyze çocukları gibi bir yakınlıkları varmış. Abdülaziz Efendi’nin bir hususiyeti de her yaşta, her seviyede ve her sınıftan insanlarla çok kolay bir şekilde diyalog kurabilmesiydi. Bu yüzden evine her çeşit insan gelmişti. Bir defasında da bir arkadaşımız, şifa ümidiyle, alkolik bir adamı kendisine getirmek için izin isteyince, ‘Buraya her çeşit insanı getirebilirsiniz, yalnız kibirli olmasın, çünkü kibirli insan şeytana satılmış demektir’ demişti.”
5.“MUHTEMEL MENKIBELER”, Mehmet Harmancı, Öykü, Hece Yayınları, Ankara 2010.
Biz de Ali’yi Severiz Hem de Nasıl (s. 37)
Yemen ellerinden beri gelirken
Turnalar Ali’yi görmediniz mi? (Türkü)
- Abi baksana telefona!
- Niye?
- Çalıyor işte!
- İyi de kırk yıldır çalar hiç bakmadım ki!
- Niye bağlattın o zaman?
- Ali ararsa diye…
- Eee, Hz. Ali arıyorsa hadi? Niye açmıyorsun?
- Kafan iyi mi senin! Hz. Ali telefon açar mı yahu? Cahil zamanımızdı öyle sanmıştık. Telefon bağlatmıştık.
- Öyle ise kapattır hattı, hepimiz kurtulalım…
- Ali’nin hürmetine açtırılanı kimin haddine kapattırmak! Hem onun her çalışında ben, Hz. Ali’nin Hayber kapısını omuzladığında kapının tokmağının çıkardığı şıngırtıyı duyuyorum 6“AŞK MEDENİYETİNE YOLCULUK” Ahmet Sezgin, Deneme, Etüt Yayınları, Samsun 2017.
- Edep Yahu’dan (s. 80)
“Aşkı gönlüne nakış nakış ören, kâinat kitabını Yaradan’ın adıyla aşkla okuyan, nurlu bir şafak vakti doya doya ağlayan, vahyin ebedi soluğuyla yürek devletini kuran, gönül fatihi olup yürekleri fetheden, Hz. Davut gibi âleme hoş seda salan, günahları sebebiyle Allah’tan ve kullarından utanan, kalem ve kelamı, oturup kalkması, yürümesi, giyim kuşamı, gülüp ağlamasıyla edep timsali olan gönül erlerini, edep kahramanlarını ne kadar da çok özlüyoruz.
İhlas teknesi delindi, hayâ semaya çekildi. Şafak kızardı hayâdan, edep toz duman oldu. Kıymetlerin kıymetini bilemedik. Edebin yokluğu hayatımızda ve ruhumuzda derin bir yara oldu.
Gönlüm hep seni arıyor, neredesin sen?”
7. “OSMANCIK”, Tarık Buğra, Ötüken Yayınları, Roman, İstanbul 2004.
- Dördüncü Bölüm’den (s. 267-268)
“Zaman Osman Beği umursamadan akıp gitmekte ama Osman Bey de zamanı umursamamaktadır. Bu hızlı akış onu tedirginleştirmiyor, telaşlandırmıyor, sabırsızlandırmıyor, korkutmuyor ve öfkelendirmiyor. Çoktan çözmüştür büyüyü o. Şu koskoca yuvarlağın, dünyanın, kime, ne için ve nasıl küçüleceğini çoktan anlamıştır.
(…)
Her savaşı zaferle sonuçlanmakta ve Osman Beğ her zaferden sonra, teslim olan kalelere haklar, ihsanlar, adalet yağdırmakta; buna karşılık direnip savaşanları yendikten sonra, kahr etmekte; köylerini, kentlerini yağmalattırmaktadır.
En kesin buyruğu ırza ve kadınlarla yaşlıların ve kılıç kullanmayanların kılına dokunulmamasıdır. Yağma dışı mal ve tutsak edinenlere karşı acımasızdır.”
Üşüyen Eller Divanı / Said Yavuz
“Göğsüm genişliyor bazı isimleri söylemekle” Dünya ahiret dostları için yazılmış şiirler, dizeler var kitapta. Okuyup bulmalı ve onlarla da tanış olmalı kanaatindeyim. Osman Yüksel Serdengeçti tamamlamış zikir halkasını. “Bir zamanlar Vistül’de gezerdik.” Kitabı elime aldığımda ilk okuduğum arka kapaktır, ara ara okuyup durduğum arka kapaktır, son okuduğum yine arka kapaktır. Öyleyse sessiz olayım. Buyurun: “Seninle bizim o bildiğimiz Allah’ta saklı/ Ve ne iyi bazı iyiliklerin sularda dağılması/ Bir hastane koridorunda Çocuk ve Allah/ Sarar nefeste açan yaraları/ Bazı şiirler sessiz okunur, çünkü bulaşıcı.”
Çok uzaklardan, Afrika’dan dizeleriyle, şiirleriyle, gönlüyle bizi selamlayan şairin, Said Yavuz’un Divan’ı geldi huzurlarımıza: “Üşüyen Eller Divanı.” Muhit Kitap’tan taptaze bir şiir kitabı. Aynı yolda yürüdüğü, bir neslin, şairlerin, kalbi güzellerin, sözü yormayanların ağabeyi İbrahim Tenekeci’nin desteği ve genel yayın yönetmenliği ile yayımlanmış bir kitap. Özellikle şiirin muhatabını bulması çok önemlidir. Evet, hep nasiptir! Üşüyen Eller Divanı’nı aldığımız gibi Boğaz’ın serin sularına dayayıp sırtımızı, ısındık biraz. Okudukça…
Yüzümün Çocukluğu ve Yürüyüş Atlası’ndan sonra Said Yavuz’un üçüncü şiir kitabı, “Üşüyen Eller Divanı.” Hani İsmet Özel “Dünyaya alışan şiir yazamaz.” diyor ya hep düşünmüşümdür, dünyaya alışıp şiir mi yazmayalım diye. Alışmak mümkün mü?… Şiir, ruhumuzdur, ruhu besler ve ruhumuz, ölümsüz. Dünya ise fani ve bu durumda dünyaya alışmamak daha kârlı bir yatırım olacak hiç şüphesiz. Tarafımız belli!
Şeyh Galip’in, Galata Mevlevihanesi ve Hamuşan’ın yeri ayrıdır Said Yavuz’da. “Hiç aşkdan özge şey reva mı / Sarf etmeye gevher-i kelamı”. Şeyh Galip’ten destur alarak başlamış şiirlerine. Diyebilirim ki bütün şiirlere yine Tekke kokusu sinmiş, besmele ile. Yine hem dua şiirleri hem amin.
“Bir duadır ettiğim, oh istedim şükür / Sensin veren bu istemem de senin.” Şair gibi istemek, dizelerle hem dua hem amin. “Melek ıslatan o yağmur için amin.” Yalvarış olmuş, hiçlik olmuş, yerden göğe hep temennalar yükselmiş dize dize.
“İlahi, tattır bana istemenin lezzetini… /o de Allah’ım senin olayım / İyi gelecek şiirlerim olsun soğuk algınlığına / Üşümüş kalplere bir çıra”. İstemenin lezzetini tatmak… Üşüyen kalplere çıra olacak şiirler bırakmak… Ben mi söylüyorum bütün bunları, şair mi? Gönül kulağıyla görmeli. Gönül gözüyle işitmeli. Belki de erik dalına çıkıp üzüm yemek gibi.
Şair Said Yavuz bir şiirinde “Bir bahçedir şiir, herkese açılır kapıları” diyor. Şiir, kapıları herkese açılan bir bahçe ise… Yalnız o bahçeye girmek için adım atmak gerekmez mi? Kapıyı açmak için ellerimizi uzatmamız gerekmiyor mu? Ellerimizin üşümesi… İnşirah’ı hatırlattı ayrıca bana “Üşüyen Eller Divanı.” Üşüyen eller için de muhakkak bir sıcaklık vardır, mısra mısra.
Üstad Sezai Karakoç “Zenginlik ve rahat şairin düşmanıdır.” diyordu. Fakir sofrasına oturan şiirlerdi zaten Said Yavuz’un şiirleri ve son şiirleri, tamamen kırklara karışmaya başlamış tabiri caizse. Kırklı yaşlarını yaşamaya başlayan şair, yüzünün çocukluğunu kendine yoldaş edinmiş maskesiz, mesafesiz, soluk soluğa ümmet adına yaşamaya, koşmaya devam ediyor. Yazmak değil sadece bu, dolu dolu yaşamakla birlikte dolu dolu yazmak. Dolu dolu yazmak dediğimizde aklınıza ciltler, şerhler, ansiklopediler gelebilir. Değil! Bir dize, sizi devirden devire, diyardan diyara götürüyorsa marifettir ve iltifata tabidir. “Hepimizin kalbi ağlıyor bir sürgün sabahında Halife gibiyiz”
Sessiz akıp giden ırmaklar gibi şiirleri Said Yavuz’un. Belki Tokat’tan, Niksar’dan, Mostar’dan, Darıca’dan ırmaklar ve söğütler düşmüş nasibine ve nasibimize ve yine şiirleri bize dünyada nasıl garip yolcular olduğumuzu hatırlatıyor. Yapma şiir, masa başı şiiri değil bunlar. Toz, duman yutmuş, açlığı görmüş, zikre dalmış, çiçekleri, çocukları, yuvayı, kâinatı hissetmiş ve hepsinden öte “Allah bes, baki heves” öğretisi, geleneği, gizli ve âşikâr nakarat olmuş şiirler. “Bir okyanus koymuşsun Tanrım göğüslerine bazı adamların”. Ve bizlere de taşıyorlar içlerinde o okyanusları.
“Koşmak istiyorum gerisin geri / Allah’ın bir şivesi olan çocukluğa.” Çocukluğunu hiç bitirmeden koşuyor şair. Dünyaya yetişmek için değil, Kur’an’dan alıp ilhamı, ümmete yetişmek için. Yaradan’dan ötürü severek yaradılanı… “Rabıtaya karşı ama güçlü rabıtası dünyayla.” Dünyaya rağmen…
Dar vakitlerin, hayatın, Afrika’nın, dünya telaşının şiirini de yazmış Said Yavuz. Şiirin adı “Lontano”. Şiiri yaşamak, şiirle yaşamak ve şiirle yaşadıkça, yazdıkça dünyanın biraz daha çekilir olması gibi bir şey bu da.
“Burda yanmaya başlıyor insan, yoksa sen / Ateşi cehennemde mi sandın?” Geleceğe kalacak dizeler bunlar. “Bir mısra yazıyorsun neler sığıyor içine”. Neler neler… Tıpkı böyle işte şiir. “Bir mısra yazıyorsun bak neler sığıyor içine…’’ Ezberlediğim dizeler oldu “Üşüyen Eller Divanı”ndan. Şiirin tekniğini düşünmeksizin, redif ve kafiyelerini bulmadan, türünü belirlemeden Orhan Veli misali. Edebiyat tarihçisi değilim iyi ki.
“Bazı acılar Nakşi’dir gizli çekilir / Seni beklerken öğrendim”
Şiir, düz yazıya çevrilemeyen metindir. İsmet Özel’e göre şiir, hiçbir şeye çevrilemez. Bildim.
“O eller çıkmıyor ceplerden çünkü üşümüş Allah’ı unutmaktan.”
Isınsın diye ellerimiz belki de şiir… “Bunları şiir zannediyorsun değildir” diyor bir şiirinde şair. Kelimelerin yerli yerindeliği, ahengi, imgeleri, sanatları, sanatsallığı ne derseniz deyin şiirde ne olması gerekir ne olmamalı düşünün taşının. Sonuç nedir? Belleğinizde ve gönlünüzde yer ediyorsa bütün bunlar, hep şiir…
“Göğsüm genişliyor bazı isimleri söylemekle” Dünya ahiret dostları için yazılmış şiirler, dizeler var kitapta. Okuyup bulmalı ve onlarla da tanış olmalı kanaatindeyim.
Osman Yüksel Serdengeçti tamamlamış zikir halkasını. “Bir zamanlar Vistül’de gezerdik.”
Kitabı elime aldığımda ilk okuduğum arka kapaktır, ara ara okuyup durduğum arka kapaktır, son okuduğum yine arka kapaktır. Öyleyse sessiz olayım. Buyurun:
“Seninle bizim o bildiğimiz Allah’ta saklı
Ve ne iyi bazı iyiliklerin sularda dağılması
Bir hastane koridorunda Çocuk ve Allah
Sarar nefeste açan yaraları
Bazı şiirler sessiz okunur, çünkü bulaşıcı.”
Bir Fikir Adamı Ali Fuad Başgil
Taziye
Çocukluğumun Ramazanları
Eyüpsultan Belediyesi “Okumak Güzeldir” 2. Kitap Okuma Yarışması Başladı
Köy Odaları ve Çekirge
Dijital Bağımlılık
Çok Okunanlar
- Düşünce-
Dijital Bağımlılık
- Dünyanın Renkleri-
Yakındaki Uzak, Uzaktaki Yakın: İran
- Dünyanın Renkleri-
Enginliğine Gökyüzü Derinliğine Deniz: Dörtyol
- Kültür Sanat-
Saliha Gül’ün Vefatına Tarih
- Din ve Hayat-
On Bir Ayın Sultanı Ramazan’ın Gelişi Ve Kapıların Açılışı
- Din ve Hayat-
Ramazan’da Oruca Tutunmak…
- Edebiyat-
Yunus Emre Divanı’nda Berceste Beyitler
- Edebiyat-
Hilalin Yüreğinde Kutlanan Sevda