Mum, parafin, donyağı ya da bunlar benzeri, yavaş yavaş yanan bir maddenin, genellikle pamuktan ve benzeri maddelerden yapılan bir fitilin, ipin üzerine döküldükten sonra soğuyup katılaştırılması sonucunda oluşmasıyla hazırlanan, genellikle şekil olarak silindir biçimindeki kullanılan ışık kaynağıdır.
Mum ilk defa Mısır ve Girit’te bölgelerinde bulunmuş en az 5000 yıllık olduğu anlaşılabildiği gibi avus, Antik Çağ’ın ilk icatları arasındadır. Orta Çağ’da ise Avrupa’da kullanılan mumların, donyağından yapılmaktaydı. Bu maddelerden dolayı mum oldukça pahalıydı. Ancak Fransız bilim adamı olan Sieur le Brez, mum maddelerini kalıba dökerek mumları yapınca, üretim çok daha ekonomikleşti ve mum kullanımı büyük hızla arttı. Mumun icraatından sonra bir çok mum yapımcısı ortaya çıkmış ve 1292 yılına ait bir vergi listesine göre sadece Paris’te 71 tane mum yapımcısı yaşamaktaydı. Mumun icraatından günümüze kadar bir çok gelişmeler olmuş bu gelişmelerden birisi 1800’lü yıllarda olan, Fransız kimyacı Michel-Eugène Chevreul, yağdaki gliserinin yağ asidine kadar ayırarak daha kaliteli ve sağlam mumların yapımında kullanılan stearik asidi üretmiştir. İleriki zamanlarda ise mum malzemesi ve mum malzemesinde kullanılacak maddeleri yapmakta yeni işlemler öğrenilmiştir. Bu maddelerden bazıları ise Stearik asitten ayrı, iki önemli malzeme daha bulunmuştur: İspermeçet balinasının kafa boşluğundan elde edilen ispermeçet, ve petrol ürünü olan parafindir. Bu buluşlardan sonra, parafin ve stearik asitle hazırlanan bu iki karışım, mumun temel madde malzemesi hâline gelmiştir. Ve mum bu gelişmeler sayesinde günümüze kadar gelmiş ve halen kullanılmaktadır.