12 Eylül hala yaşıyor ve sürüyor. Türkiye’de de, TC’nin ilhak ettiği Kürdistan ve sömürgeleştirdiği Kıbrıs’ın kuzeyinde de!
Zira 12 Eylül’ü gerçekten anlamakta zorlananlar için görüngüler önemlidir. Dışsal olarak devrime, devrimciliğe, sınıfa yapılan güncel saldırılarla yüzeyselleştiriyorlar bu sorunu.
Oysa 12 Eylül onlardan daha derinde bir yerdedir ve hala oralarda olmaya devam etmektedir.
Bu bakımdan 12 Eylül’le hesaplaşmak, bütün olarak emperyalist kapitalizmle ve onun sağlamlaştırdığı, tüm emekçilere dikte ettirdiği faşist diktatörlükle hesaplaşmak anlamını taşımaktadır.
Bu gerçeğin atlanması ve 12 Eylül’le hesaplaşmayı yüzeysel bir düzeyde, tarihsel bir sürece hapsedip, onu Kenan Evren ya da diğer cuntacılarla özdeşleştirip, onların yargılanması ya da ceza almaları üzerine kuran; reformcu bir çizgi ya da davranışın 12 Eylül’ü algıladığından ve hesaplaşma niyetinden kuşku duymak oldukça doğru bir tespit olacaktır.
12 Eylül’le “İthal İkameci Sanayileşme Modeli”nin terki ve yerine “İhracata Dönük Sanayileşme Modeli”nin konulması demek olan 24 Ocak 1980 kararlarının uygulanması için gereken ortam hazırlanırken, Kıbrıs’ın kuzeyinde de buna uyum sağlama amacıyla engel oluşturabilecek her alana müdahale edilmiştir.
Askeri faşist cuntadan, sivil faşist hükümete geçilirken ABD emperyalistlerinin de onayı ile Kıbrıs’ın kuzeyindeki sömürgeci işgal yönetimi, yerel seçilmiş üst düzey memurları ve işbirlikçi partileriyle birlikte, işgal ve sömürgeciliğin örtüsü olan kkTC ‘yi ilan etmişler ve Türkiye’deki 12 Eylül Anayasa’sının bir kopyası olan sömürge anayasasını yürürlüğe koymuşlardır.