hikayeler.
Yazar şimdi bunun hakkında konuşmayı gerekli buldu, çünkü gelecekte, son derece hassas bir konu - Rusya'daki İç Savaşın başlangıcı - konusuna değinmek istiyor. XX yüzyıl. Ve konuşmanın, her zaman olduğu gibi, askeri ödüller kazanmasına izin verin, yazar, politika ve bireysel kişilikleri hakkında değerlendirici yargılardan kaçınmayı başaramayacak.
Beyaz hareketi ile başlayalım, özellikle Kuzey-Batı Ordusu'nun ödülleriyle.
Ekim Devrimi'nden sonra 1917, Petrograd'da iktidara gelen Bolşevikler, eski emperyal devletin kalıntılarını yok etmek için güçlü bir kampanya başlattılar. Özellikle, Rus emirleri Fasılı, yeni hükümetin ilk kararnamelerinden (16 Aralık 1917'ten) feragat edildi, birçok subay ve asker neslinin kutsal haç ve madalyaları ile ödüllendirildi ve “emirler ve diğer rütbeler” kaldırıldı.
Rus subayların tepkisini anlamak zor değil. Her ne kadar Ekim sonrası terör atmosferinde başkentte silahlı bir gösteri düzenlemek mümkün değildi. Bu nedenle, genel karışıklık içinde tutuklanmayı veya zindandan kurtulmayı başarabilen karşı devrim ve sıradan Beyaz Muhafızların gelecekteki liderleri, parçalanan Rus devletinin eteklerine koştu.
Bunlardan birinin Çarlık Ordusu Generali Nikolai Yudenich, 1919'in kışında, kendisini bağımsız bir cumhuriyet ilan eden metropoldeki Bolşevik darbesinin ardından ve hatta bir krallık olarak ilan eden Finlandiya topraklarında Helsingfors'a uzandı. O zamana kadar, fratricidal savaşı burada sona ermiş, Beyaz Finlilere zafer kazandırmıştı.
Yeni monarşiye girmiş olan general oldukça soğuk bir karşılama aldı. Daha önce Finliler, Yudenich'i diktatör güçlere sahip bir ulusal lider ilan eden, ancak son zamanlarda Baltık'ta ortaya çıkan diğer devletler gibi, Rusya'daki eski düzenin geri dönüşünde aktif olarak yer almalarını istemeyen Rus Komitesinin organizasyonuna ev sahipliği yapmalarına izin verdiler. Böylece beklenmedik bir şekilde bulunan egemenliğin mezarını kazarlar.
Bununla birlikte, Kafkas ordusunun komutanı olarak 1915 - 1916’te Türklerin zaferiyle kazandığı mutlak otorite arasında kullanılan Yudenich, gelgitleri döndürmeye çalıştı. Rusya’nın Helsinki gazetesi Severnaya Zhizn’in yazdığı, Kuran’la olan eski müttefiklerinden destek istemek için, Kasten’in eski müttefiklerinden destek istemek için Stockholm’e gitti. . Muhafızların politik bir programı yok. Monarşik ve cumhuriyetçi değil. Bir askeri örgüt olarak siyasi parti meseleleriyle ilgilenmiyor. Onun tek programı Bolşeviklerle sınırlı. ”
Ancak, Finlandiya'da yasal olarak yeni bir Rus ordusu kurma çabaları parçalara ayrıldı: hem Finler hem de Batı müttefikleri, kendi halklarına karşı kanlı sivil çatışma ve terörden jeopolitik oyunundan çekilen vahşi ve barbar bir başka Rusya'dan çok daha kârlıydı. Ardından, başlangıçta Rusya'nın Baş Hakimi olarak adlandırılan Amiral Alexander Kolchak. 1919, Haziran ayında, telgrafla Yudenich'e "bütün Rus topraklarının komutanı, Kuzey-Batı Cephesi'ndeki Bolşeviklere karşı deniz silahlı kuvvetleri" olarak atandığını bildirdi.
Yudenich, komutanlığı ve ön cephe birimlerini denetleyerek, Finleri, ona Karelya İsthmus'tan yardım eli vermesi için Petrograd'a yapılan saldırının neredeyse ümitsiz göründüğü bir yardım eli vermeye ikna etmek için kısaca Helsingfors'a döndü. Bu başarısız olduğunda, Haziran ayının sonunda, baş komutanı, eskiden ve bazı Türklere karşı, kendisine Saint George Emrinin birinci derecesini (üç beyaz emaye) getirebilecek olan, cesur bir operasyon hazırlamakla yakından ilgilendiği Revel'e geldi. Generalin haçı zaten vardı).
Yudenich’in, siparişin varlığının tüm tarihi boyunca, tam St. George Cavaliers dizisinde beşinci olmasının engellenmesinin nedeni onun içinde değildi, ancak emirleri yerine getirenlerde de yoktu. Ünlü Kuzey Batı Ordusu neydi?
Bel kemiği, Pskov Kolordu'ndan (isim birkaç kez değiştirildi) çok az sayıda, Alman ordusu tarafından işgal edilen Baltık ve Kuzey-Batı Rus bölgelerinde Alman ordusu tarafından işgal edilen Baltık ve Kuzey-Batı Rus bölgelerinde meydana gelen çok az sayıdan oluşuyordu. Bu bileşik neredeyse yarısı gönüllü memurlardan, eski savaş esirlerinden ve belirli sayıda “kırmızı” çölden ve yerel sakinleri harekete geçiriyordu. Süvari-General Fedor Keller, asi Polonyalıları bastırmaktaki sertliği ile bilinen sert bir monarşist, bir kereden fazla hayatını öldürmeye çalıştıkları kolordu yönetmekti. Birinci Dünya Savaşı'nda süvari kolordu 1918'in komutanı olarak görev yaptı.
Ancak Rusya'nın güneyinden giderken, Keller Kiev'de kalmaya zorlandı, üstelik "kutsal Kremlin'e karşı İmparatorluk standardını yükseltmek için iki ay içinde" geri dönmeye çalıştığı Petliuristler tarafından üstlenildi. Keller’in monarşist ve devletçi görüşleri hızlı bir şekilde hetman Pavel Skoropadsky’nin milliyetçi Kiev hükümetini aleyhine çevirdi. General, kentin savunmasında liderliği üstlenilen kentten kaldırıldı ve Aralık ayında 14 1918, Kiev Petlura'nın pisliği tarafından alındı. Üç düzine subay ve askeri öğrenci toplayan Keller, hızlı bir saldırı ile işgalcileri öldürdü, Hreshchatyk boyunca ilerleyen Dumskaya Meydanı'ndan işgalciler tarafından yeniden adlandırıldı. apoletlerini çıkarın ve saklayın, kendisi ise, iki sadık memurla birlikte, kaçınılmaz kaderi bekledi.
Kiev'in altın başlı başkanı aniden şiddetli bir surdan döküldüğünde,
Rus ihtişamının şövalyesi olan Kont Keller, uçuşta kaçmak istemedi.
Bütün teklifleri reddetti, şapka veya omuz askısını çıkarmadı:
“Yüzlerce kez savaşa gittim ve ölüm gördüm” dedi.
Her zaman üzerinde olması gereken muzaffer haçı çıkarabilir mi?
Kral tarafından kendisine verilen rezervin kapağını ayırmak için mi? ..
Bir vahşet çetesinin katilleri, barışçıl bir manastıra girdi.
Onlarla cesurca tanışmak için çıktı, epik bir Rus kahramanı.
Sakinleşiyorlardı, alçak herifler. Yanmış ve işkence görmüş parlak gözleri,
Utanıyorlar ve artık cümleyi yerine getirmekten mutlu değiller.
Kötüler eşliğinde son sığınağı grafiği terk etti.
Onunla - asil Panteleev ve sadık kaptan İvanov.
Gece boyunca sessiz hüküm sürdü. Beyaz örtü ile kaplı
Uçurumun üzerinden atlayan at, Khmelnitsky'yi canlı gibi duruyordu.
Görme sevgili anavatanına, göze çarpan karanlık güçler zamanında,
Konuştuğumun aksine, Bir - Bölünmez hakkında.
Bu mahkumlar çetesinden önce, bir Ortodoks haçı yaratan,
Kont Keller Kral'a hayatını vererek devasa boyunda yükseldi.
Onunla gözlerinde buluşmamak için, şans eseri, hatta geceleri,
Korkakların hepsinin geride kalmasıyla birlikte uygulayıcılar cesetlerden kaçtılar.
Sabah parıldadı. İz gümüş karda kanlı alel ...
Böylece, Çar'ın son düşüncesiyle Rus zafer şövalyesi öldü.
Rus ihtişamının şövalyesi olan Kont Keller, uçuşta kaçmak istemedi.
Bütün teklifleri reddetti, şapka veya omuz askısını çıkarmadı:
“Yüzlerce kez savaşa gittim ve ölüm gördüm” dedi.
Her zaman üzerinde olması gereken muzaffer haçı çıkarabilir mi?
Kral tarafından kendisine verilen rezervin kapağını ayırmak için mi? ..
Bir vahşet çetesinin katilleri, barışçıl bir manastıra girdi.
Onlarla cesurca tanışmak için çıktı, epik bir Rus kahramanı.
Sakinleşiyorlardı, alçak herifler. Yanmış ve işkence görmüş parlak gözleri,
Utanıyorlar ve artık cümleyi yerine getirmekten mutlu değiller.
Kötüler eşliğinde son sığınağı grafiği terk etti.
Onunla - asil Panteleev ve sadık kaptan İvanov.
Gece boyunca sessiz hüküm sürdü. Beyaz örtü ile kaplı
Uçurumun üzerinden atlayan at, Khmelnitsky'yi canlı gibi duruyordu.
Görme sevgili anavatanına, göze çarpan karanlık güçler zamanında,
Konuştuğumun aksine, Bir - Bölünmez hakkında.
Bu mahkumlar çetesinden önce, bir Ortodoks haçı yaratan,
Kont Keller Kral'a hayatını vererek devasa boyunda yükseldi.
Onunla gözlerinde buluşmamak için, şans eseri, hatta geceleri,
Korkakların hepsinin geride kalmasıyla birlikte uygulayıcılar cesetlerden kaçtılar.
Sabah parıldadı. İz gümüş karda kanlı alel ...
Böylece, Çar'ın son düşüncesiyle Rus zafer şövalyesi öldü.
Sanatsal olarak iddiasız olan bu kitabın yazarı, aslında doğru bir metin olmasına rağmen, Mart 1922’taki Peter Shabelsky-Bork, Berlin Filarmoni Cemiyeti’nde Pavel Milyukov’un bir konferansını bitirmeye çalıştığı bir çekim düzenledi; dokuz kişi yaralandı, ancak öğrenci lideri yaralandı. Fakat aynı zamanda, başka bir tanınmış öğrenci olan, başka yazarların babası olan ve yakalamaya çalışan bir "tetikçi" tarafından bile öldürüldü. silâh "Şeref Şövalyesi" nin gelecekteki yazarının elinden. 1927’te bir af kapsamında olan bir Alman hapishanesinden çıkan Shabelsky-Bork, okuduğumuz bir örnekle şiirlerine başladı, daha sonra Nazizm tarafından büyülendi, Almanya’daki savaştan sonra güvenli bir şekilde göç eden Naziler’den emekli maaşı aldı. Arjantin.
Ama hikayemize geri dönelim. Yudenich çoktan önce Kuzey-Batı ordusunu yönetmişti. Kasım 1918, Alman gönüllülere Alman yardımı, Almanya’da yaşanan ve savaştan çekildiği devrimci olaylardan dolayı durdu. Almanlar aceleyle Bolşevik dekolmanlarının derhal koştukları alanları işgal ettiler. Kaderin insafına bırakılan birkaç beyaz güç, Pskov'u arkalarında tutmaya çalıştı ama kırmızılar tarafından vuruldu ve ardından savunmaya katılarak panik içinde Estonya'ya kaçtı.
13 Mayıs 1919, beş bininci Kuzey Kolordu'nun Narva yakınlarında beklenmedik bir saldırı başlattığını, Sovyet Ordusu 7'in savunmasını atlattığını ve 17'in Mayıs ayında düşen Yamburg'u atladığını ileri sürerek hızla ilerletti. Bir hafta sonra, beyazlar Pskov'u yeniden ele geçirdi, Luga, Ropsha, Gatchina'ya yaklaşmaya gitti. Birliğin komutanı olan General Alexander Rodzianko, ordunun ilk başarısından etkilenerek, 10-Mayıs 13 haçını geçmek için bir 1919 Temmuz ayı emri verdi - “Altın Slavonik senaryoda her iki tarafında bir yazı bulunan, aynı taraflara sahip bir beyaz emaye haç (39 mm): "13 MAYIS 1919 ″." Ödül, göğsün sol tarafındaki yuvarlak renkli ulusal bir rozet üzerine verildi.
Ancak kısa süre sonra Beyaz Muhafızların güçleri tükendi. Bu arada, Kızıl Ordu rezervleri topladı ve ardından gelen karşı saldırı sırasında hem Pskov hem de Yamburg'u geri aldı.
Şimdi Batı Müttefikleri, Yudenich’in ordusunu güçlendirmenin zamanında olduğunu düşünüyorlardı. Temmuz ayında, Rus komutanını Petrograd yönüne Courland'da bulunan Pavel Bermont-Avalov yanlısı Alman Batı Gönüllü Ordusu'na transfer etmek amacıyla desteklediler. Doğru, bu cesur maceracının Baltık ülkelerinde tamamen farklı hedefleri vardı. Birliklerinin sadece bir kısmı denizden Yudenich'e geçti, geri kalanı elli bine kadar, yokluğu kısa süre sonra ana cepheyi etkiledi, Riga'yı başarıyla çökertti. filo Yudenich'i desteklemek yerine Letonya tarafındaki savunmasında yer almak zorunda kaldım.
Batı Gönüllü Ordusu'nun haçını kuran, alçakgönüllü bir şekilde kendisine emanet edilen güçleri ezen bir alçak olan Bermont, yine de bir ödül oluşturmayı başardı. İşte açıklaması: "Siyah mat vernik veya siyah emaye kaplı, 51 mm ölçülerinde siyah metal vernikli Malta metali çaprazı, vidanın göğsünün sol tarafına takılmış. Bu çarpı Düzen olarak adlandırıldı ve iki derece vardı. Orduya kılıçlarla bir haç ve kılıçsız siviller verildi. ” I. derecenin haçı “boyunda, siyah renkli bir kurdele ile sınırda takıldı: bir yandan Rus ulusal renkleri (beyaz-mavi-kırmızı) ve diğer yandan - Cermen (siyah-beyaz-kırmızı). Boynun etrafına giyildiğinde - Alman renkleri üstte, göğsüne ikinci bir yay takarken aynı. " Çapraz II derece, daha küçük, göğsünde bir yay ile giyilir.
Bermontov ordusunun bir parçası olan Alman gönüllü birimlerinin kendi ödül rozeti vardı, Baltık Landwehr haçı “dört ucunda yaldızlı, daha küçük, daha küçük bir yaldızlı haç döşenen siyah bir demir dikdörtgen haç” idi.
Eski düşmanlar, Ruslar ve Almanlar, yalnızca bir kısmı yirmi bine bile ulaşamayan normal teçhizata ve tam silahlanmaya sahip olan Kuzey-Batı ordusunun zapt edilemeyen Riga önünde saldırıyorken, 10 belirleyici bir saldırı başlattı. İlk başta, son derece başarılı bir şekilde gelişti ve açlıktan ölmek üzere olan Petrograd, dedikleri gibi, ulaşılabilecek bir yerde kaldı. Askerler olağanüstü bir yükselişe geçtiler.
Her ne kadar yüksek rütbeli komutanlar, bölüm komutanları ve cezalandırıcı Kutup gibi “atamanlar” olsa da, Rus nüfusunu terörle tehdit eden Polonya Ordusu'nun geleceği General Stanislav Bulak-Balakhovich, ülkedeki devrimci bölünme yıllarında artık disiplini ve alt yönetimini düşünmediler. Her bir kişiye Kuzey Palmyra'yı Bolşeviklerden kurtarmanın onurunu tayin etmek istediler ve bu nedenle öndeki genel durum hakkında hiçbir fikri olmayan, baş komutanın emirlerini görmezden geldiler.
Aksine, ilk şoktan sonra iyileşen Kızıllar, büyük önlemlerle arkalarındaki sıralamayı geri getirdiler. Komünistler ve Komsomol üyeleri seferber edildi, binlerce kadın sokak barikatları kurmaya zorlandı. Ekim 17 işçilere ve Kızıl Ordu'ya temyiz başvurusu Vladimir Lenin'e temyiz edildi.
"Yoldaşlar! Belirleyici an geldi. Çar generalleri bir kez daha İngiltere, Fransa ve Amerika'nın kapitalistlerinden malzeme ve askeri malzeme aldı. Bir kez daha toprak sahibi oğulların çeteleriyle Kızıl Peter'i almaya çalışıyorlar. Estonya ile barış görüşmelerinin ortasında barışa saldıran düşman, bu görüşmelere inanan Kızıl Ordu askerlerimize saldırdı. Saldırının bu acayip doğası, kısmen düşmanın hızlı başarısını açıklar. Alınan Krasnoe Selo, Gatchina, Vyritsa. Petersburg'a iki demiryolu kesildi. Düşman, Peter'ı açlıkla almak için üçüncü olanı Nikolaevskaya'yı ve dördüncü Vologda'yı kesmeyi hedefliyor. ”
Beş gün sonra, Bolşevik lider Leon Troçki'ye yazdığı mektupta daha doğal bir söylem kullandı:
“Yudenich'le (tam olarak bitirmek - bitirmek için) bitirmek bizim için çok önemli. Eğer saldırı başlatılırsa, binlerce St. Petersburg çalışanı 20 artı binlerce burjuva 10'i harekete geçirmek, makineli tüfeklerini arkalarına koymak, birkaç yüzünü vurmak ve Yudenich üzerinde gerçek bir kitle baskısı elde etmek mümkün mü? ”
Ve böyle bir baskıya ulaşmak için kısa sürede başarılı oldu. Beyaz Ordular'a karşı çok daha üstün güçlere yoğunlaşarak, kısmen güneydeki Anton Denikin ile mücadeleden soyutlanan Kızıl Ordu, bir süre umutsuzluğa dayanan cesaretle inatçı savaşlarda Beyaz Muhafızları yendi.
General Yudenich, o günlerde Estonya'nın baş komutanına şöyle yazmıştı:
“Kırmızı güçler inatla saldırıyorlar ve ordunun, özellikle Gdov'dan bana emanet edilen kısımlarını sıkan yerlerde. Birlikler sürekli savaşlardan bıktı. Ön ve Estonya sınırı arasındaki son derece dar alanda - birliklerin hemen arkasında, tüm ulaşımları, rezervleri, mahkumları, toplanan mültecileri, askerlerin manevrasını en aza indirgeyen en küçük başarısızlık, arkada panik yaratabilir ve bir felakete ve tüm ordunun ölümüne yol açabilir. Tüm acemilerin Narova'nın sol yakasına yarın kadar geçmeden aktarılması gerekiyor. Estonya sınırı aşılırsa ordunun daha fazla geri çekilmesinin olasılığını ve hatta kaçınılmazlığını öngörüyorum. Ordunun kaçınılmaz ölümünden kaçınmak için, ordunun bana emanet ettiği komutanlığı ele geçirmeyi derhal reddetmemenizi ve kendisine emanet edilen birliklerle ortak bir sektör atamanızı rica ediyorum. Estonya hükümetine, Kuzey-Batı ordusunu Estonya himayesinde kabul etme konusundaki isteğimi bildirmenizi rica ediyorum. Görüşmeler için General Rodzianko'ya komuta ediyorum. ”
Geçen yılın hikayesi tekrarlandı: beyazlar, yenilgiyle demoralize edildi, her yere çekildi ve Estonya dışında saklanmaya çalıştı. Bununla birlikte, siyasi durum değişti: Estonya hükümeti şimdi Bolşeviklerle hızlı bir barış istiyordu ve bu kez gönüllüler burada dinlenmek ve yeniden oluşum için beklemiyorlardı, birkaç bin askerin hayatını talep eden içgüdü, açlık ve tifo.
Aynı durum, Baltık boyunca o günlerde hüküm sürdü. İşte Kuzey-Batı Cephesinin Estonya'daki Rusların Durumu Üzerine Gizli Raporundan çıkan karakteristik bir alıntı:
“Ruslar hemen sokakta öldürülmeye, hapishanelere ve toplama kamplarına kilitlenmeye ve genellikle her şekilde mümkün olan her şekilde baskı altına alınmaya başladı. Sayısı 10 000'ten daha fazla olan Petrograd eyaletindeki mültecilere büyükbaş hayvanlardan daha kötü muamele verildi. Demiryolunda uyuyanların acı soğuk günleri boyunca uzanması için zorlandılar. Çok sayıda çocuk ve kadın öldü. ”
Ocak 22 1920, Kuzeybatı Ordusu resmen var olmaktan çıktı.
Onun hatıralarında, usta Kuzey-Batılılar Birliği'nin bir işareti vardı, indirgenmiş bir biçimde, başarısız yürüyüş yürüyüşü katılımcılarının kolları üzerinde giydiği chevron'u tekrarladı, “beyaz bir haç bulunan kırmızı alanda, ulusal renginde bir chevron. Haçların kenarlarında altın harfler vardır. Z. "ve aynı altın tarihinin en üstünde:" 1919 ". 2 cm'deki 2 işaretinin boyutu.
İlk komutanı En Yüksek Prens Albay Anatoly Leven adını taşıyan 5'inci "Livonia" bölümünün gazileri kendi akılda kalan işaretini almak istedi - "yaldızlı beyaz bir emaye haçı, iki altın kılıcı aşağı döndü. Haç ortasında bir kalkan, damga biçimleri, ulusal renkler: beyaz-mavi-kırmızı, üzerinde altın renkli “L” harfi ve unutulmaz “1919” tarihi vardır. Kalkan altın bir taç ile taçlandırılmış. 2 cm'deki 2 işaretinin boyutu.
“Yaşlı Adam” Bulak-Balakhovich de daha sonra takımı için özel bir “Cesur Haçı” - “St. George'un beyaz metali, 35 mm'de 35 büyüklüğünde beyaz emaye kaplamalı. Haç ortasında, üzerinde çapraz bir kılıç ve el fenerinin üstünde ölü bir başın bulunduğu, yuvarlak, okside gümüş madalyonu var. ” Gördüğünüz gibi, Polonyalı “babanın” tadı korku ve vicdan kadar yoktu.