CAN YAYINLARI,2008
157 sayfa
Yazarın okuduğum ilk kitabı.Bir dönem ortalık bu kitapla kasıp kavrulmuştu hatırlıyorum.O dönem nedense içimden gelmemişti okumak.Okumak bugüne kısmetmiş.
Kitap bir büyükannenin torununa yazdığı mektuplardan oluşuyor.Son günlerini tek başına geçirirken kendi hayatını sorgulayıp,kendi kendiyle bir hesaplaşma da diyebiliriz.Mektuplar postaya hiç verilmiyor.
KİTAPTAN:
"Kader kavramı yaşla gelen bir düşünce.İnsan gençken genellikle düşünülmez bu ve her olan şey kendi isteğinin ürünü gibi görünür.Kendini taş ardına taş dizip koşacağı yolu yapan bir işçi gibi görürsün.Yalnızca çok ileri vardığında fark edersin ki yol zaten örülüdür,bir başkası onu senin için çizmiştir ve sana orada yürümekten başka birşey düşmez.Bu genellikle kırk yaşına doğru yapılan bir keşiftir,o zaman olanları yalnızca senden kaynaklanmadığını sezmeye başlarsın"
"Bir insanı yargılamadan önce gökte üç ay eskiyinceye dek onun mokasenlerinde yürü"
Bence bir toruna bırakılabilecek en güzel şey böyle bir hayat hikayesi ve bu hikayeden çıkan bilgece sözler.
Yazarın tarzını çok beğendim.Kampanyadan tüm kitaplarını aldım ve okuyacağım.