Fransa cumhurbaşkanı, ülkesinin Afrika'da sömürgecilik yoluyla elde ettiği nüfuzu sürdürmek için çabaladı, ancak pek başarılı olamadı.
Fransız Batı Afrika deneyimli beş darbe son üç yılda. Bu darbelerin çoğu bir temele dayanıyor. düşmanlık Eski bir sömürge otoritesi olan Fransa ile ilgili olarak. Orada oluk Darbelerin ardından Temmuz 2023'te Nijer'den Mohamed Bazoum'un öldürülmesi Mali Ağustos 2020'den itibaren Çad Nisan 2021'den itibaren Burkina Faso Eylül 2022'de ve Gabon Eylül 2023'te.
Bu darbelerin yazarları arasında adı geçen doğrulamalar Fransa ve cumhurbaşkanının baskın etkisi, Emmanuel Macron, onların işlerinde. Fransa'nın askeri konulardaki nüfuzu ve iş dünyasındaki hakim konumunu sürdürmek, Macron'un gündeminin temel unsurları oldu. Diğer eski sömürgeci güçlerin aksine, Fransa hâlâ bazlar Fildişi Sahili, Senegal ve Gabon'daki askerler.
Aynı zamanda Sayın Macron şunları vurguladı: girişimcilik kalkınma yardımının en iyi şekli olarak Afrikalı liderlerle kişisel ilişkilerden uzaklaşan bu stratejik dönüm noktası, neoliberal inançlar Bay Macron'dan. Piyasa kapitalizmini, kuralsızlaştırmayı ve kamu harcamalarının azaltılmasını destekleyen bir politika yaklaşımıdır.
Afrika'da Macron'un neoliberal dönüşü, Fransa'yı, Afrikalı elitlerle kurduğu kültürel bağlar nedeniyle bir şekilde daha hayırsever bir sömürgeci olduğu yönündeki uzun süredir devam eden mitten kurtardı. Macron'un yaklaşımı yalnızca güvensizliği ve öfkeyi artırdı, çünkü önemli bir askeri varlığın yerini yeni bir askeri varlık almamıştı. yeni uluslararası ekonomik düzen, ama tarafından küçük işletmeler ve yeni kurulan şirketler için iş fırsatları. Afrikalıların işi bu değil aranan, ama sahip oldukları şey bu.
Neoliberal değerler Fransız değerleridir
Macron, ekonomik ve finansal altyapıyı yeniden inşa etmek yerine girişimciliği kalkınmaya yardımcı oldu: işletmelerin kurulmasını ve genç Afrikalıların eğitilmesini teşvik etti. BenAgence française de développement (Politikaların uygulanmasından sorumlu ana Fransız kurumu) eğitim, tarım ve altyapıya yatırım yapmaya devam ediyor. Ancak Macron'un gözlemcilerin fark etmesini istediği şey, Afrika'daki Fransız kalkınma yardımlarının giderek artan oranda Fransız şirketleri tarafından yönetilmesi gerektiğidir.
Fransız şirketleri artık eskisi gibi gizlice para kazanmıyor. Françafrique. O dönemde Fransız cumhurbaşkanları Afrikalı diktatörlerin nüfuzlarını sürdürmelerini destekliyordu. Macron'un konuşmaları bunun yerine ticari faaliyetleri ve neoliberal değerleri kıtaya faydalı Fransız değerleri olarak öne çıkarıyor.
Fransız kültürüne ve değerlerine yapılan bu başvuru, Fransız sömürge projesiyle başlayan bir stratejinin devamı olarak görülebilir. Ancak Macron'un değerleri neoliberalizmin değerleridir. Yurt içinde ise Fransız devletinin borçlarını sınırlamayı amaçlayan bir emeklilik planını kabul etti. Yurtdışında Fransız kalkınma politikasının özel girişimler tarafından yönetilmesini istiyor.
Bu stratejinin ışığında, Afrika'nın duygularının daha fazla Fransız karşıtı olmadığı açıkça görülüyor. Tam tersine, Macron, ekonomiyi Afrika ile ilişkisinin merkezi değeri haline getirerek, az gelişmişliğin Avrupa'ya bağımlılığın ve yeni-sömürgeci sömürünün ürünü olduğunu savunan, geniş çapta kabul gören bir Afrika dünya görüşüyle oynadı.
Dakar'da taksi şoförleri veya satıcılarla sohbet eden tüm ziyaretçiler, Fransızların önce sömürgeci, sonra da arkadaş olarak görüldüğünü hemen anlıyor. Değişen şu ki, Macron farkında olmadan Afrikalıların kendi niyetleri hakkındaki şüphelerini doğruladı: Ekonomik yapıları asla değiştirmek istemedi. Bunun yerine Afrikalılara yeni kurulan şirketler için para şeklinde kırıntılar veriliyor.
Batı Afrika'da ayırıcı çizgi olarak serbest piyasa
Girişimcilik kıtada aynı fikirde değil. Piyasa ekonomisinin kalkınmanın motoru olduğuna olan inanç, Batı Afrika'daki savaş hatlarını yeniden çizdi. Son on yılda güçlü bir ekonomik büyüme kaydeden Gana, Nijerya ve Senegal gibi ECOWAS ülkeleri, yoksulluğun daha da kötüleştiği Nijer, Mali ve Burkina Faso ile tezat oluşturuyor.
Kenya gibi diğer Afrika ülkeleri de kalkınmanın nasıl artırılacağı konusunda benzer tartışmalarla karşı karşıyayken, Kenya başkanı ünlü "becerikli insanlardan oluşan ulusa" veya "dolandırıcı ulus“ – İklim değişikliği ve terörizm Sahel'de daha patlayıcı bir kokteyle yol açtı.
Dolayısıyla iktidara gelen cuntalar kendilerini yalnızca geçici işçiler olarak sunmuyorlar. Ayrıca ülkelerine yeni bir ideolojik yönelim kazandırmak istediklerini de iddia ediyorlar.
İbrahim Traoré Burkina Faso'da kendisini Thomas Sankara'nın halefi olarak sundu. Asimi Goita Kendisini bir devrimci olarak değil, bir reformcu olarak sundu.
Geçmişte, Afrika'daki istikrarsızlık ve Fransız karşıtı duyguların yangınları, Fransızların büyük yapısal değişikliklere ilişkin -bazen alaycı- vaatlerini yerine getirmedeki başarısızlığıyla körüklenmişti. Bugün ise istikrarsızlığı körükleyen tam tersidir. Büyük yapısal değişiklikler isteyen Afrikalı liderler, ancak küçük işletmelerin Fransız nüfuzunu daha düşük maliyetle sürdürme çabalarına karşı çıkıyorlar.