Epik Dünya Tarihi
Ming saldırısı, Le Qui Ly'nin 1400'de Ho hanedanının tahtına yaptığı darbeyle hızlandırılmıştı. Krallığı yeniden organize etti ve Ming imparatoru Jianwen'in (Chien-wen, r. 1399) Çin güvenliğinin çıkarlarını görmedi.
Annam'ın işgali, İmparator Yongle'nin (Yung-lo, r. 1403) Çin birliklerini geri getirdiği 1407'ye kadar sürdü, belki de masraflar okyanusta aşan büyük bir filo inşa etme devasa projesinden para aldığı için. Çinlilerin geri çekilmesinin itici gücü, Yongle'nin imparatorluk hazinesini tüketmesini istemediği Çin işgaline karşı şiddetli bir direniş mücadelesi başlatan Le Loi'nin yükselişiydi.
Kendisini Pasifik'in Prensi olarak adlandıran Le Loi, 1428'de Le hanedanı haline gelen şeyi kurdu. O sırada Le Loi, Le Thai To kraliyet unvanını aldı. Ülkenin adını Dai Viet olarak değiştirdi ve Ming işgalinden sonra ülkesini yeniden inşa etme sürecine başladı.
Çin tehdidi ortadan kaldırıldığında, Ming tarafından neredeyse yok edilen ülkenin altyapısının yeniden inşası için para ayırmak için ordusunun çoğunu terhis etti. Bununla birlikte, Vietnam için yeni yönetimin kurulmasında Çin modelini izledi. Çin, son derece zorlu sınavlarla işe alınan bilgin sınıfı tarafından yönetiliyordu.
|Le Thanh Tong|
Böylece imparator, emperyal Çin'i etkili bir kamu hizmeti aracılığıyla yönetti. Annam'ı yeniden düzenlemek için Le Loi, krallığı için bir sivil yönetim yetiştirmek üzere Ulusal Oğullar Koleji'ni kurdu. Koleje giriş, doğumun etkisinden neredeyse tamamen bağımsızdı, bu nedenle, aksi takdirde girişi reddedilecek olan çok sayıda devlet hizmeti kariyerine başladı.
Le Loi'nin (Le Thai To) 1443'te ölümü üzerine, ülke, oğlu Le Thanh Tong, babasının tahtında hak iddia edene kadar bir kargaşa dönemi yaşadı. 1460'tan 1497'ye kadar hüküm sürdü. Le Thanh Tong, babası tarafından atılan idari temeller üzerine inşa edildi. Aynı zamanda krallığının genişlemesini gerçekleştirdi.
Güneyde, Champa krallığını işgal etti. Ancak Le Thanh To, Çin'i düşmanlaştırma konusunda dikkatliydi ve Ming sarayına haraç ödemesi konusunda titizdi. Aynı zamanda batı sınırında, modern Laos'un adını aldığı Lao halkının baskınlarını püskürttü. Champa'yı fethinde, sadece baskın yapmakla kalmayıp kolonileştirmeyi amaçladığı açıktı.
Le Thanh, bölgede kendi krallığına kaynak yapmak için Annamese gazilerinden oluşan askeri koloniler kurdu. Ayrıca, Champa'nın açılması, Dai Viet'in Annamese halkı için 'yeni bir sınır' olarak hizmet etti ve birçok köylüye, orijinal anavatanlarında sahip olmadıkları toprakları orada ekme fırsatı verdi.
Le Thanh'ın 1497'de ölümü üzerine Le hanedanı ölümcül bir düşüş dönemine girdi. 1527'de, idari mandarinlerden biri olan Mac Dang Dong, on yıl boyunca etkili bir hükümdar olduktan sonra tahtı ele geçirdi. Le hanedanına sadık Nguyen ve Trinh aileleri, Mac Dang Dong'a isyan etti. Eski Le hanedanının krallığı içeriden yok edildi.
Annam Krallığı - Tarih
On dokuzuncu yüzyıl, bir keşif ve ulus inşası çağıydı. Büyük Avrupa güçleri imparatorluklar kurarken, birkaç maceraperest Asya, Güney Amerika ve Afrika'da kendi ülkelerini kurmaya çalıştı. Bu maceracıların en ünlüsü, 1841'de Brunei Sultanı'ndan Sarawak'ı alan James Brooke'du. Brooke ailesi, Sarawak'ın Rajah'ları oldu ve 1946'ya kadar prensliklerini yönetti. Benzer bir maceracı, Fransız avukat Or lie-Antoine de Tounens idi. Araucania'nın Mapuçe halkını Güney Amerika'da birleştiren ve 1860'ta Araucania ve Patagonya Krallığı'nı kuran kişi. Birinci Kral Or lie-Antoine, Şili hükümeti tarafından yakalanıp sürgüne gönderildi, ancak haleflerinin kraliyet durumu.
Sedang Krallığı, Charles-Marie David de Mayrona adında başka bir Fransız maceracı tarafından kuruldu. Mayrna, oradaki kabilelerle anlaşmaları müzakere etmek için Çinhindi'nin (Vietnam) merkezi dağlık bölgelerine girdi. Ancak, bazı kabile şeflerini kendisi kral olarak yeni bir krallık kurmaya ikna etti. Mayrna, destekçileri ve bazı kabile üyeleri, kabilelerin Annamese (Vietnam) imparatorunun vassalları olmadığını ve bu nedenle kendi krallıklarını kurabileceklerini iddia ettiler. Sedang Krallığı, Mayrana'nın 3 Haziran 1888'de Kon Gung köyündeki bağımsız Bahnar, Rengao ve Sedang kabilelerinin şefleri tarafından Sedang Kralı seçilmesiyle kuruldu. Daha sonra üslup ve Marie unvanını aldı. İlk olarak, Sedang Kralı ve yeni krallığını inşa etmesine yardım edecek insanları bulmak için Annam, Hong Kong, Büyük Britanya ve Avrupa'ya gitti. Asalet unvanları, şövalyelik emirleri ve destekçilerine madalyalar verdi ve ünlü Sedang posta pullarını çıkardı.
Kral Birinci Marie, 11 Kasım 1890'da krallığına giderken Malaya'daki Tioman'da öldü. Sedang Krallığı daha sonra Fransız Cumhuriyeti ve onun koruyucusu Annam İmparatorluğu tarafından Sedang hükümetinin veya halkının rızası olmadan fethedildi. Birinci Kral Marie, bir varis veya halef atamadan öldü ve ailesi krallığı talep etmedi veya krallık görevlerini üstlenmedi. Egemen bir prens veya kraliyet hanedanının başı olmadan, Sedang'ın soyluları haklarını ve ayrıcalıklarını kullanmayı bıraktı ve hüküm süren ve diğer ülkelerin hükümdarları ve prensleri ve soyluları tarafından sürgüne gönderildi.
2. Sedang Hükümdarlığı
Bu nedenle Sedang halkı ve etnik grupları, temsilcilerinin ve soyundan gelenlerin sürgünde devlet kurumlarını sürdürme hakkını talep edebilirler.
Sedang halkının kabileleri, etnik grupları ve milliyetleri, yöneticileri ve soyluları ile ilgili olan bazı kişiler, Sedang'ın soylular mahkemesinin yeniden canlandığını ilan ettiler. Böylece bir monarşinin en büyük kurumlarından biri yeniden canlandırıldı. Bu Sedang kralcıları, Fransız, Çin ve Avrupa kökenli kişileri içeriyordu. 2 Kasım 1995'te Kanada'nın Montreal kentinde Sedang Asaletini Restorasyon Meclisi'ni kurdular. Meclisin adı Sedang Kraliyetçi Meclisi olarak değiştirildi ve 1998'de Regency'nin yeni Anayasasını kabul etti.
- Sedang Krallığı'nın soylularının haklarını ve ayrıcalıklarını restore etmek ve korumak
16-17 Kasım 1995'te Meclis, Albay Derwin J.K.W. Mak, Sedang'ın Naibi oldu ve ona Naip Prens ve Sedang Dükü unvanlarını verdi. Albay Mak daha sonra saltanat stilini üstlendi ve Derwin de Sdang, Prince Regent et Duc de S'dang unvanlarını aldı ve bir hükümdar için hüküm süren bir naiplik görevlerini üstlendi. (Birinci naip Prens Regent unvanını kullandı. İkinci naip Regent Pro Tempore unvanını kullandı. 1998 Anayasası bu unvanı Kaptan Naip olarak belirledi.) Böylece Sedang Naipliği kuruldu.
Naiplik, Sedang'ın asaletini temsil eder, ancak Sedang Krallığı'nın egemenliğini yeniden kurma niyeti yoktur. Meclis ve Kaptan Regent, Vietnam hükümetinin Sedang Krallığı ve Vietnam olarak da bilinen Annam İmparatorluğu toprakları üzerindeki egemenliğini tanır ve hükümete ve bölgenin kontrolüne ilişkin tüm iddialardan vazgeçer. Bunun nedeni, şu anda bölge üzerindeki kontrolü yeniden kazanmanın ve sürdürmenin pratik olmamasıdır. Bu siyasi olmayan konum, Bizans İmparatorluğu, Trabzon, Alman İmparatorluğu, Polonya Krallığı ve diğer feshedilmiş monarşilere karşı soyluların ve çeşitli kraliyet hak sahiplerinin aldığından farklı değildir. soylu ve kraliyet unvanlarını ve ayrıcalıklarını (özellikle armalarını) kullanırlar.
Regency, Sedang monarşisinin geleneklerini sürdürmede aktif olmuştur. Haziran 1996'da bir tören donanması ve ordusu kuruldu. Kraliyet Sedang Karakolu 15 Temmuz 1996'da yeniden kuruldu ve 1889'dan beri ilk Sedang pullarını yayınladı.
Sürgündeki Sedang soyluları uluslararası diplomatik ilişkilerini yeniden kuruyor. 11 Haziran 1996'da, Antakya ve Tüm Doğu'nun, Alexandra ve Kudüs'ün Melkite-Yunan Katolik Patriği olan Majesteleri Maximos V Hakim, Beyrut'taki karargahından Naip Prens'i Naipliğe katılmasından dolayı kutladı ve dikkate almayı kabul etti. Gelecekteki insani projelerde Sedang soyluları ile işbirliği. Bu önemli bir tanımadır, çünkü bir milyon Melkite Katolik'in lideri olan Hazreti Hazretleri, Orta Doğu'daki Hristiyanlığın önde gelen liderlerinden biridir.
Belçika merkezli bir Avrupa asalet düzeni olan Kutsal Batı İmparatorluğu Düzeni ile Dostluk Antlaşması 3 Temmuz 1996'da imzalandı ve böylece Sedang soyluları ile onların Belçikalı ve Avrupalı destekçilerinin torunları arasındaki bağları yeniden kurdu.
Albay Mak, 13 Haziran 1997 Cuma günü, Sedang ve Mayrına tarihini araştırmak için kendine daha fazla zaman ayırmak için Sedang Prensi Naipliği'nden istifa etti. Meclis Mareşali Kontes Capucine Plourde de Kasara'yı halefi olarak atadı. Kontes de Kasara, daha hayırlı olan 14 Haziran 1997 tarihinde Regent Pro Tempore unvanıyla Naipliği devraldı. Yeni yönetim, Başbakanlığı Montreal'e taşıdı.
Naipliğin Avrupalı destekçileri, Albay Mak'tan Sedang Krallığı'na olan ilgiyi canlandırmanın ve Naipliği kurmanın bir ödülü olarak Sedang Dükü unvanını korumasını istediler. Daha sonra oybirliğiyle, Meclis 15 Ağustos 1997'de yaşam boyu Albay Mak'a Sedang Soylularının Koruyucusu unvanını verdi. Koruyucu, Sedang soylularının ve kralcıların çıkarlarını, haklarını, ayrıcalıklarını ve güvenliğini korur. Meclis, neredeyse oybirliğiyle alınan bir oylamayla, törensel güvenlik güçlerini Koruyucu'nun komutası altına aldı.
Meclis yeni bir anayasa kabul etti ve 6 Kasım 1998'de adını Sedang Kraliyetçi Meclisi olarak değiştirdi.
3. David Hanedanlığının Torunlarına İlişkin Duyuru
Kaptan Naip, Naiplik görevlerini ve Sedang Kraliyet Nişanı nişanlarını Michel David'e devretmeyi teklif etti. Vikont Chaussier dit de Neumoissac, Kaptan Naip adına M. David'i ziyaret ederek ona Sedang Prensi ve Sedang Asaletinin Başkanı unvanlarını verdi. Bununla birlikte, ne o ne de ailesinin diğer üyeleri, bir prens olmak veya Sedang kralcılarına liderlik etmekle ilgilenmiyordu.
David Hanedanlığı'nın bir üyesi, ailenin prens statüsünü sürdürmek isterse, Naiplik, Naiplik ve Sedang Asaletinin Başkanı görevlerini ona devredecektir. Bu arada, Lady Capucine hala Kaptan Vekil olarak hizmet ediyor.
4. Naipliğin ve Sedang Asaletinin Bugünkü Rolü
- monarşi ve asaletin sosyal kurumlarını yeniden kurmak ve teşvik etmek ve onları büyük ölçüde unutmuş bir dünyada ilkelerini uygulamak: şövalyelik, onur, görev, sadakat, saygı, aydınlanma, hoşgörü
Böylece Sedang Krallığı, Doğu'nun Batı ile buluştuğu, Fransızlar, Sedanglar, Orta Dağlılar, Vietnamlılar, Çinliler, Belçikalılar ve Avrupalılar kadar çeşitli kültürlerin buluştuğu krallık, modern dünyada varlığını sürdürüyor.
5. Sedang Hakkında Daha Fazla Okuma
Hickey, Gerald Cannon. Kingdom In the Morning Mist: Mayrına In the Highlands of Vietnam , University of Pennsylvania Press, Philadelphia, 1988.
Marquet, Jean, "Un aventurier du XIXe si cle: Marie Ier, Roi des S dangs (1888-1890)", Bulletin des Amis du Vieux Hu 14, no. 1 ve 2, 1927, sayfa 1-133. Impremierie d'Extr me-Orient, Hanoi tarafından yayınlanmıştır.
Melville, Frederick John. Phantom Filateli, Emile Bertrand, Luzern, İsviçre, 1950 (ilk olarak 1924'te yayınlandı), s. 172-174.
Souli, Maurice. Marie Ier, Roi des Sdangs, 1888-1890, Marpon et Cie, Paris, 1927.
Werlich, Robert. Tüm Milletlerin Emirleri ve Süslemeleri, ikinci baskı, 1975, pphahaha. 149-151.
Bu web sitesi en son 8 Ocak 2006'da değiştirilmiştir.
Bu web sitesi The Pixel Barrel tarafından oluşturulmuştur.
Telif hakkı &kopyası2006 Piksel Namlusu
Vietnam'ın Kadim Uygarlıkları
Vietnamlılara kökenlerini sorduğunuzda, hemen hemen hepsi Viet halkının Ejderha ve Perinin birleşmesinden doğduğunu söylüyor. Bunun bilimsel olmayan bir açıklama olduğunu ve tarihsel olarak kanıtlanmasının zor olduğunu biliyoruz, ancak bu efsanenin gücü Vietnamlıların bu efsaneyi toplumlarında içselleştirmesini sağladı. Bu ülkenin efsaneleri, hiçbir kanıtın asla değiştiremeyeceği bir inanç meselesidir.
Vietnam'ın eski uygarlıkları
Vietnam her türlü dini (Budizm, Katoliklik, Protestanlık, Taoizm, Animistler …) kucaklamış olsa da, bölge sakinleri hepsinin aynı kaynaktan, aynı rahimden geldiğine inanıyor ve bu nedenle kendilerine Đồng bào (aynı kökten doğmuş) diyorlar. rahim). Viet halkını tarihleri boyunca ayakta tutan, farklılıklarına rağmen onları bir arada tutan Vietnam mitlerinin bu gücüdür.
Vietnam efsanesine ve tarihine göre, ilk Viet Dragon Lạc Long Quân ve ölümsüz Hada Âu Cơ'nin soyundan geldi. Bu iki göksel varlığın 100 çocuğu vardı. 50 çocuk annesiyle dağa, 50 çocuk babasıyla denize gitti. En büyük oğul, Hung, krallar olarak bilinen bir destanın ilk kralı oldu (Vietnam'ın hemen her şehrinde Hùng Vương adında bir sokak var). Hung, o sırada Kızıl Delta'nın kıyısında, yani Vietnam'ın kuzeyinde bulunan bir yerleşime Văn Lang adını verdi ve sakinleri kendilerine Lạc Việt adını verdiler. Son King Hung fethedildikten sonra (MÖ 258), King And Duong Vuong, dağlardaki antik Başkenti Hanoi'den 15 km uzaklıktaki Co Loa'ya taşıdı. Kale, fethetmeyi başarana kadar birkaç kez saldırıya uğradı.
Hung'un (Lac Viet) ve An Duong Vuong'un (Au Viet) torunlarının birliği, Au Lac'ın saltanatını yarattı.
Çin Egemenliği
Vietnam, bin yıldan fazla bir süredir Çin tarafından fethedildi. Çin hakimiyeti MÖ 111'de Vietnam'ı (o zamanlar güney Çin'i ancak Vietnam Köyü, güney Viet olduğu söylenen Vietnam Köyü) Nanyue'yi ele geçirdiklerinde başladı.
Nanyue, ancak Vietnamlı Nam Việt (Güney Vietnamlılar) tarafından çağrıldı, bir Asya krallığıydı ve şimdiki Çin eyaletleri Guangdong, Guangxi ve Yunnan'dan oluşuyordu ve aynı zamanda Vietnam'ın şu anki Kuzeyinin bir bölümünü oluşturuyordu. Nanyue veya Nam Viet, General Chino Zhao Tuo tarafından kuruldu. Bu general Au Lac'ı, yani güney Çin'de yaşayan Vietnamlıları fetheder.
Vietnam kimliği
Ancak yavaş yavaş bir Viet kimliği bilinci oluşturuluyor ve 939'da ülke, yeni Đại Việt veya büyük Vietnam bir ölçüde Çin egemenliğiyle bir arada var olmasına ve bazı vergiler ödemesine rağmen bağımsız hale geldi, bu yüzden hala bir Viet, güneye yürüyüş Nam Tiên adlı bir süreçle genişlemeye başlayana kadar vasal devlet. 10. yüzyıldan 15. yüzyıla kadar, Au Lac'ın çocukları olan Viet kuzeyden güneye doğru büyüdü. Sonunda Viet'in egemenliğini kabul eden Cham Champa saltanatı ile birlikte yaşıyorlar. Ayrıca Moğolları da fethettiler ve mevcut Vietnam topraklarına yerleşen Kemsler.
Lê Lợi (1428-1433'ten hüküm sürdü) Çin işgaline karşı zafer kazandı ve Yükselen Ejderha Thang Long (Acutal Hanoi) kalesine yerleşti. Thang Long, 'Doğu'nun Başkenti' anlamına gelen Đông Kinh (東京) olarak da biliniyordu. (東京 Çince'deki Tokyo ile aynı anlam ve aynı yazım)
Vietnam, farklı ulusal liderler tarafından yönetilen güneye doğru bağımsızlık ve genişleme için yaklaşık 900 yıl mücadele etti.
16. yüzyılın sonunda ülkenin güneye hakim olan Trinh ailesi ile kuzeye hakim olan Nguyen ailesi arasında bölündüğü söylenebilir. Nguyễn, kendisini Việt Nam olarak adlandıran, ancak Batı'da Annam adıyla bilinen tüm ülkeyi yönetmeye başladı.
Fransız kolonizasyonu
Çin gibi Vietnam da Batı saldırılarının kurbanı: 1862'de Fransa, Vietnam'ın güney kısmı olan Conchinchina'yı ele geçirdi. 1880'lerde, Tonkin'in seferi, Fransız Cumhuriyeti'nin Vietnam topraklarını fethetmesine izin verdi ve Nguyen'in kontrolü altındaki bu bölge, ülkeyi idari olarak ikiye bölen bir çift koruyucu rejime tabiydi.
Annam'ın antik krallığı, tümü Fransız kontrolü altında olan üç varlığa bölünmüştür: Conchinchina kolonisi ve Tonkin ve Annam'ın koruyucuları.
1887'de bu bölgeler Fransız Çinhindi'ne entegre edildi. Nguyễn vali olarak kalacak ama sadece sembolik bir şekilde.
1939: Fransız Çinhindi, dışarıdan ciddi bir tehditle karşı karşıya kalamayan, ancak iç düzeni sağlama yeteneğine sahip askeri güçlere sahipti. Vietnam'da komünist parti feshedildi ve takip edilen üyeleri Troçkistler ortadan kaldırıldı. Gizlice Çin'e sığındılar ve oradan hayatta kalanlar Japonya ve Fransa'nın empoze ettiği sömürgeciliğin bağımsızlığını hazırladılar. İkinci Dünya Savaşı, Çinhindi'ndeki Fransız egemenliğinin bir benzetmesi haline gelir.
Vietnam'ın Bağımsızlığı
Eylül 1941'de, Ho Chi Minh'e dönüşen Nguyen Ai Quoc, “Japon ve Fransız faşizmlerine” karşı savaşmak için Vi Nam Nam Lap Lap Dong Minh (Vietminh) veya Vietnam'ın bağımsızlığı için birlik kurdu. destekçileri Kuzey Tonkin'i kontrol etti.
Japonya Çinhindi'yi süpürme girişiminde başarısız oldu ve milliyetçilere güvenerek geri dönüşü olmayan bir durum yarattı. Ho Chi Minh liderliğindeki Çinhindi Komünist Partisi liderliğindeki bağımsızlık hareketi olan Viet Minh, Vietnam topraklarının bir kısmı üzerinde yeniden güç kazanmak için Japon işgalinden yararlanıyor ve Vietnam Bağımsızlığını ilan ediyor. İmparator Bao Dai, Vietnam'ın Japon kontrolü altında bağımsızlığını ilan etti, ancak Ağustos 1945'te Japon kapitülasyonu Komünistlerin ülkenin kontrolünü ele geçirmesine izin verdi, daha sonra Bao Dai tahttan çekildi. Ho Chi Minh geçici bir hükümet kurdu ve 2 Eylül 1945'te cumhuriyeti ilan etti.
Fransız kolonisi sırasında Vietnam
Japonya'ya karşı kurtuluş savaşından sonra Vietnamlılar, Japon işgali ile kaybettikleri toprakları geri almak için Fransa'ya geri döndüler. Çinhindi'nde Fransız egemenliğini kurmak isteyen General De Gaulle, General Leclerc komutasında 70.000 kişilik bir keşif heyeti gönderdi. Fransızlar sömürgelerini geri kazanmaya çalıştılar, ancak Viet Bağımsızlığının isteklerini karşılamak için yeterli güce veya uluslararası desteğe sahip değildi. 13 Mart 1954'te Dien Bien Phu Savaşı, General Giap'ın Fransız saldırısına iyi organize edilmiş bir orduyla yanıt vermeye karar vermesiyle başladı.Saldırı, ilk gün dokuz bin bomba ile saldırıya uğrayan Fransızlar için şaşırtıcı olan Vietnam topçusunun konuşlandırılmasıyla başladı. Topçu Vietnamlılar tarafından parça parça taşınmış, elle sürüklenmiş ya da dağlardan bisikletle geçirilmiş ve daha sonra Vietminh'in işgal ettiği pozisyonlarda yeniden toplanmıştı. Geçiş sırasında bazıları yorucu çabalardan öldü.
1954'te Fransızlar Çinhindi'nden çekildi. Dien Bien Phu savaşı, 20. yüzyılın ilkiydi; Avrupalı bir sömürgeci güç, ulusal kurtuluş güçleri tarafından geleneksel bir taktikle yenildi ve Fransa, İspanya'nın ardından mağlup edilen ikinci Avrupa gücü oldu.
Vietnam zaferi savaşın sonu anlamına geliyordu ve Vietnam'ın 17. paralelle ikiye bölündüğü Cenevre anlaşmalarının imzalanmasına yol açtı: Ho Chi Minh hükümeti altında Kuzey Vietnam ve İmparator Bao Dai komutasında Güney Vietnam. Güney Vietnam hükümdarı Ngo Dinh Diem'in ABD'nin desteğiyle İmparator Bao Dai'nin halefi olması nedeniyle asla gerçekleşmeyecek olan ve ülkenin yeniden birleşmesinin kararlaştırılacağı iki yıl sonra seçim çağrısını da kabul ederek, anlaşmaların bu noktasını göz ardı ederek bir diktatörlük uyguladı ve 1958'de yeniden başlayan ve daha sonra Vietnam Savaşı olarak anılacak olan çatışmanın yeniden başladığı Budistler, kaodaistler ve komünistler gibi tüm muhalefete sert bir şekilde zulmetmeye başladı.
Vietnam Savaşı
Amerika Birleşik Devletleri için kuzey Viet'ten Güney'e göç, uluslararası propagandasına bir yardımdı ve Vietnam'ın ABD himayesi altında komünist baskıdan Özgür Dünya'ya kaçışına geniş yer verdi.
Bu döneme, Güney Vietnam Başbakanı Katolik Ngo Dinh Diem adına CIA propaganda kampanyası damgasını vurdu. Kampanya, Katolikleri, Katoliklerin yaklaşık %60'ının kuzeyde yaşadığı komünist rejimden dini baskıdan kaçmaya çağırdı.
Kuzey, Vietnam Demokratik Cumhuriyeti'nin komünist rejimi tarafından yönetildi ve Güney, sözde Vietnam Cumhuriyeti tarafından yönetildi. İki devlet arasındaki düşmanlık, Kuzey'in güneyi geri almak istemesine ve Viet Cong ayaklanmasına neden olur. Bu, Amerika Birleşik Devletleri'nin en kararlı katılımına ve bunun sonucunda hepimizin Vietnam Savaşı olarak bildiğimiz, ancak Vietnamlıların Birleşik Devletler Savaşı olarak bildiği Savaşa yol açtı. 1959'dan 1975'e kadar Vietnam'da gerçekleşen kanlı ve acımasız bir askeri ve sivil çatışma. Amerika Birleşik Devletleri ve diğer 40 ülke Güney Vietnam'ı desteklerken, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği (SSCB) ve Çin Halk Cumhuriyeti, Vietnam'a mühimmat sağladı. Kuzey Vietnam ve Vietkong.
Kuzey Vietnam tarafında, Güney'den 10 kat daha fazla ölümleri oldu. Öyle olsa bile, savaşın sona ermesinden sonra, güney ve kuzey arasındaki ateşkes ile Vietnam Savaşı, ABD askeri tarihindeki ilk yenilgi olarak moral ve kamuoyu tarafından işaretlendi.
Amerika Birleşik Devletleri başkanı Nixon, Paris'te savaşın sona ermesini ve Amerikan ordularının emekli olmasını imzaladı (1975)
Kuzeyden gelen Vietnamlılar güneye ulaştı, ulusu birleştirdi ve Hanoi'yi Vietnam Halk Cumhuriyeti'nin başkenti ilan etti Güney'in başkenti olan Saigon, bugün liderinin onuruna Ho Chi Minh Şehri olarak anılıyor.
İlişkiler [ düzenle | kaynağı düzenle ]
Annam'ın çocuklarıyla karışık ilişkileri vardı, Stronmaus, ⎥] Hiatea, ΐ] ve Iallanis ⎦]'yi tercih ediyor ve Grolantor, Karontor, Memnor ve sürekli rekabet halindeki Surtr ve Thrym'den umutsuzluğa kapılıyordu. 912'93, ancak Surtr, ustaca silah ve silah işçiliği nedeniyle babasının lütfuna sahipti. ⎧]Skoraeus Stonebones ile olan ilişkisi, oğlunun münzevi doğası nedeniyle daha az biliniyordu. ΐ] Diancastra, zekası onu eğlendirdiği ve depresyonunu başka pek az şey gibi kaldırdığı için aynı zamanda sevilen bir çocuktu. ⎨] Yalnızlığı ve kendisiyle ilgili yüksek görüşü nedeniyle, diğer tanrılarla sık sık etkileşime girmedi. [alıntı gerekli]
Fransız Etkisi bugün.
Fransız etkisi, Vietnam halkının sosyal, ekonomik ve politik yapısında hala bulunabilir.
Bulvarlarda açık hava Fransız kafeleri ve sinemalar sıralanmıştır. Hükümet binaları, opera binaları, kütüphaneler ve oteller Fransız mimari tasarımını yansıtır.
Hanoi'de güzel Sömürge Fransız evleri hala Doğu pagodalarının yanında duruyor. Modern gökdelenler onların üzerinde yükseliyor.
Sanat galerileri, Fransız tasarımı müzelerle sıralanır. Restoranlar enfes Fransız mutfağıyla spor yapıyor.
Şehirlerde Fransız tarzı peyzajlı parklar aralıklıdır.
Zengin Vietnamlılar Fransız kıyafetleri giyer, Fransız şarabı içer (Vietnam'ın pirinç bazlı şaraplarının aksine) ve Fransız baget ve kruvasanlarıyla yemek yer. Çocukları yüksek öğrenim için Paris'e gönderilir.
Vietnam'ın resmi dili Vietnamca'dır, ancak seçkinler ve eğitimliler hala gururla Fransızca konuşur.
Hukuk sistemi Fransız Medeni Kanunundan türetilmiştir, ancak hükümet Komünisttir ve kendisine gerçek adı olan Vietnam Sosyalist Cumhuriyeti adını verir.
Vietnam'da yaklaşık 82 milyon insan yaşıyor.
Yüzde altısı, esas olarak Fransız işgalinin bir sonucu olarak Roma Katoliğidir.
Bugün, Vietnam artık Fransız mülkiyetinde olmasa da, Fransa yönetim, eğitim, tarım ve turizmi kapsayan 100'den fazla projede yer almakta, yakın gelecekteki tramvay sistemleri için planlar ve kapsamlı bir uydu programı yapmaktadır.
Uluslararası Fransız Üniversitesi ve Fransız Kültür Merkezi, Hanoi'de bulunmaktadır.
Şehirler ve kasabalar arabalar, motosikletler ve bisikletlerle dolup taşıyor.
Kent yaşamı yoğun ve kalabalıktır, ancak ülkenin çoğu tarım arazileri, yağmur ormanları ve mistik sıradağlardan oluşur.
Kamboçya
Kamboçya, Güneydoğu Asya'da, Çinhindi Yarımadası'nda bir devlettir. Batı ve kuzeybatıda Tayland, kuzeyde Laos, doğu ve güneydoğuda Vietnam, güney ve güneybatıda Siam Körfezi ile çevrilidir. Alan, 181.000 metrekare. Nüfus, 7 milyon (1970). Başkent Phnom Penh'dir.
İdari olarak Kamboçya, Batdambang, Kampong Spoe, Kampong Thum, Kam-pong Cham, Kampong Chhnang, Kampot, Kandal, Kaoh Kong, Kracheh, Mondol Kiri, Otdar Meanchey, Prey Veng, Pouthisat, Preah Vihear eyaletlerine (khet) bölünmüştür. , Rotanokiri, Svay Rieng, Siemreab, Sto-eng Treng ve Takev. Bok Kou, Keb, Kampong Saom ve Phnom Penh şehirleri ayrı idari birimler oluşturur.
Ülkenin büyük bir kısmı, esas olarak alüvyon ve göl yataklarından oluşan alçak Kamboçya Ovası tarafından işgal edilmiştir. Siam Körfezi boyunca uzanan sahil uzunluğu yaklaşık 300 km'dir. Batı Kamboçya'da, esas olarak kumtaşından oluşan maksimum yüksekliği 1.813 m (Aoral Dağı) olan Kravanh (Kakule) Dağları bulunur. Kuzeyde kumtaşı Dangrek Dağları'nın güney mahmuzları, doğuda ise Annamite Dağları'nın ağırlıklı olarak kristal kayalardan oluşan batı mahmuzları bulunur.
Kamboçya, nemli yazları ve nispeten kuru kışları olan bir ekvatoral muson iklimine sahiptir. En sıcak ay Nisan (ovada 29°-30°C), en soğuk ay Aralık (25°-26°C) dir. Yıllık yağış, ovada 700 ila 1.500 mm, dağlarda 2.000 mm arasında değişir.
Ülke yoğun bir nehir sistemine sahiptir. En büyük nehir, alt rotasının bir kısmı Kamboçya'dan geçen Mekong'dur. Mekong'un su seviyesi mevsimlere göre (dağlarda 12-15 m ve ovalarda 7-9 m) keskin dalgalanmalar gösterir ve maksimum deşarj sonbaharın başlarında gerçekleşir. Batı Kamboçya'da büyük bir sığ göl olan Tonle Sap'ın boyutu da büyük ölçüde değişmektedir.
Ormanlar ve ince ağaçlık alanlar Kamboçya'nın yaklaşık dörtte üçünü kaplar. Doğuda yaprak döken tropik ormanlar vardır ve dağlar, lateritik topraklarda yetişen, değerli ahşaptan (sal, tik ve vernik ve kafur ağaçları) yaprak dökmeyen ormanlarla kaplıdır. Ülkenin geri kalanında hakim bitki örtüsü, seyrek ağaçlık alanlar ve yoğun bambu ve çalı çalılıkları ile savanadır. Mangrov ormanları, Siam Körfezi boyunca kıyılarda yetişir. Kamboçya Ovası'nın önemli bir bölümü verimli alüvyal topraklara sahiptir.
Faunası bol ve çeşitlidir. Dağlarda kaplanlar, panterler, kara ayılar ve filler var. Mekong ve kollarında timsahlar bulunur ve sayısız su kuşları arasında pelikanlar ve flamingolar bulunur. Tonle Sap Gölü balık açısından zengindir.
Sayıları yaklaşık 6 milyon olan (1970, tahmine göre) ve toplam nüfusun yüzde 85'ini oluşturan Kmerler veya Kamboçyalılar, esas olarak orta ovada yaşıyor. Şehirlerde, Mekong Vadisi'nde ve Tonle Sap Gölü çevresindeki bölgelerde yaklaşık 200.000 Vietnamlı, yaklaşık 400.000 Çinli ve yaklaşık 150.000 Cham ve Malay yaklaşık 100.000 Upland Khmer (Kui, Mnong, Stieng) vardır. kuzeydoğuda ve doğuda yaklaşık 30.000 Lao yaşıyor. Çoğunlukla şehirlerde yaklaşık 3.000 Fransız yaşıyor. Resmi dil Khmer'dir, ancak Fransızca da yaygın olarak konuşulmaktadır. Khmerler ve Upland Khmer'in çoğunluğu Theravada Budistleridir (Upland Khmer'in bir kısmı geleneksel inançlarını korumuştur), Çinliler Konfüçyüsçüler ve Mahayana Budistleridir, Cham ve Malaylar Sünni Müslümanlardır ve Fransızlar ve Vietnamlılardan bazılarıdır. Katolikler.
Ay-güneş takvimi de yaygın olarak kullanılmasına rağmen, Gregoryen takvimi resmi takvimdir.
Yıllık nüfus artış hızı yüzde 2,5 olarak tahmin edilmiştir. Toplam nüfusun yüzde 50,2'sini erkekler, yüzde 49,8'ini kadınlar oluşturuyor. 1970 yılında ekonomik olarak aktif nüfusun yaklaşık yüzde 76'sı tarım, balıkçılık ve ormancılıkla uğraşıyordu. Ortalama nüfus yoğunluğu km kare başına yaklaşık 40'tır ve en yüksek yoğunluk Mekong Vadisi'nde, Phnom Penh civarında, Tonle Sap Gölü kıyılarında ve kıyı ovalarında (km kare başına 250 veya daha fazla) meydana gelir. Kuzey ve batı Kamboçya çok seyrek nüfusludur (km kare başına iki). Kent sakinleri, toplam nüfusun yüzde 12'sinden fazlasını oluşturuyor. En büyük şehirler Phnom Penh (1972'de 1,2 milyondan fazla), Batdambang ve Kampong Cham'dır.
REFERANS
19. yüzyılın ortalarına kadar. Kamboçya'nın en erken yerleşimi hakkında bilgiler erken Neolitik döneme (beşinci binyıl) aittir. M.Ö.), bu sırada aşiret örgütlenmesi çoktan ortaya çıkmış ve nüfus çiftçilik yapmaya, balık tutmaya ve avlanmaya başlamıştı. Birinci bin yılın ortalarında M.Ö. Khmer'in ataları, kendine özgü bir Tunç Çağı kültürü geliştirmişti. Demirin işlenmesi birinci bin yılın sonunda başladı. M.Ö.Kamboçya'nın verimli vadileri ve Mekong Deltası'ndaki insanlar arasında kabile sistemi çözüldüğünde ve sınıflı bir toplumun oluşumu başladığında.
Kamboçya topraklarında var olduğu bilinen ilk devlet, birinci ve altıncı yüzyıllar arasında Mekong Deltası'nda gelişen Funan'dı. AD Bu toplumun ekonomik temeli komündü, başlıca işgali ıslak pirinç ekimiydi. Şehirler büyük zanaat ve ticaret merkezleriydi ve Funan, güney Hindistan ve Çin ile ticari ve kültürel ilişkileri sürdürdü. Funan bir monarşiydi. Antik Kamboçya, Hinduizm ve Budizm de dahil olmak üzere Hint kültüründen güçlü bir şekilde etkilenmiştir. Birinci ve beşinci yüzyıllar arasında günümüz Kamboçya'sının orta ve kuzey kesimlerinde gelişen sınıflı bir toplum. Bu bölgelerde ortaya çıkan devletler, Funan'ın egemenliğini altıncı yüzyılın ortalarına kadar tanımışlar ve daha sonra bağımsız olmuşlardır.
Yedinci ve sekizinci yüzyıllarda Kamboçya'da Land Chenla ve Water Chenla eyaletleri kuruldu. Bu dönemde toprak sahibi aristokrasinin ekonomik konumu zayıfladı, bu tür yeni sömürü biçimleri zayıfladı. angarya ve ipotek ortaya çıktı, toprak satışı yaygınlaştı ve özgür bir köylülük ortaya çıktı. Devletin hizmetindeki orta düzey toprak sahipleri Kamboçya toplumunda daha önemli bir unsur haline geldi. Kamu hizmeti kademeli olarak Hindu rahipliğinin üst kademeleriyle birleşti ve hiyerarşik bir yapı kazandı. Yerli unsurlar kültüre hakim olmaya başladı ve yazılı bir Kmer dili gelişti. Kambuja imparatorluğu, dokuzuncu yüzyılda Mekong Deltası ve bitişik bölgelerde oluşmaya başladı ve 11. yüzyılda Çinhindi Yarımadası'ndaki en büyük devlet haline geldi. 11. yüzyıldan 13. yüzyıla kadar Khmer feodal beyleri birkaç kez Champa'yı fethetti, Dai Viet (Vietnam) ile savaşlar yaptı ve Pagan sınırlarına ulaştı. Kamboçya toprakları büyük ölçüde genişletildi. Uzun süreli savaş ve Angkor Wat, Angkor Thorn ve Bayon gibi birçok tapınağın inşasına, komünal köylülerin daha fazla boyun eğdirilmesi eşlik etti. Köylü ayaklanmalarında kendini gösteren sınıf mücadelesi yoğunlaştı. 13. yüzyılın sonlarında Kambuja imparatorluğu parçalanmıştı ve 14. yüzyılın sonunda hükümdarın teokratik gücü ortadan kalkmıştı. Egemen sınıfın çekirdeği, hizmetler için ödemeleri komünal köylülerden toplanan vergilerin bir kısmı olan, toprak mülkleri olmayan feodal şeflerden oluşuyordu. 14. yüzyılın sonlarında (dokuzuncu yüzyılda ortaya çıkan) tapınakların toprak mülkiyeti kaldırıldığında, doğrudan devlete bağımlı köylülerin sayısı arttı. Feodalizmin geçici bir ekonomik istikrarı, özellikle 16. yüzyılın ilk yarısında, toplumun üretici güçlerinin büyümesine ve sulama sistemindeki gelişmelere ve pirinç tarlalarının genişlemesine yol açtı. 16. yüzyıl, Phnom Penh (1443'te başkent olan), Lovek, Pursat ve Oudong dahil olmak üzere şehirlerin gelişimini ve artan önemini gördü. Kraliyet hükümeti Budizm'in yayılmasını teşvik etti ve muazzam Buda heykelleri dikildi. 16. yüzyılın sonlarında Tayland orduları ülkenin batı kısmını harap etti.
18. ve 19. yüzyıllarda Kamboçya'nın toplumsal yapısı, kural olarak doğrudan devlet kontrolü altında olan köylü komünlerine dayanıyordu. Birkaç büyük feodal toprak sahibi veya küçük malikane vardı. 18. yüzyılın başlarında Kamboçya'nın artan zayıflığı, onu Siam ve Vietnam'ın egemenliğine soktu.
Fransız sömürge yönetimi (19. yüzyılın ortalarından 1953'e kadar). 19. yüzyılın ortalarında Çinhindi'nde bir fetih politikasına girişen Fransa, sömürge yönetimini Kamboçya'ya kadar genişletmeye çalıştı. 1863'te Kamboçya'ya, 1884'te Kamboçya'yı neredeyse bir Fransız kolonisi yapan daha da baskıcı bir antlaşmanın yerini alan bir himaye antlaşması dayattı. Bir Fransız genel valisinin kontrolü altına alınan Khmer monarşisi, yerel meselelerde yalnızca yürütme gücünü elinde tuttu. 1887'de Kamboçya, Annam, Tonkin ve Cochin China, Fransız sömürgecilerinin Laos'un sömürge yönetimini merkezileştirmek için kurdukları Çinhindi Birliği'nin bir parçası oldular. Khmer ekonomisi, kralın nihai toprak mülkiyetini ortadan kaldıran ve tarım arazisinin Fransız vatandaşlarına ve sömürgecilerle işbirliği yapan bürokratik seçkinlerin üyelerine tahsis edildiği “imtiyazlı bir rezerv” yaratan Fransızların kontrolü altına girdi. Kamboçya iç pazarının Fransız mallarının sınırsız ve tarifesiz ithalatına açılması, ulusal endüstriyel gelişmeyi geciktirdi. Sömürgeciler, baş vergisi ve toprak vergisi gibi uzun süredir devam eden feodal vergileri alıkoymanın yanı sıra, çiftlik hayvanları, köylü evleri ve şeker ve hindistancevizi hurmaları üzerindeki vergiler de dahil olmak üzere bir dizi yeni vergi getirdiler. Doğrudan vergiler devlet bütçesinin gelirinin yüzde 50'sini oluşturuyordu ve bunun büyük bir kısmı sömürge idaresini ve ordusunu korumaya ve Fransız çiftçilere ve girişimcilere sübvansiyon sağlamaya harcanıyordu. Halk, Kamboçya'nın boyun eğdirilmesine direndi ve bağımsızlığın restorasyonu için silahlı bir mücadele yürüttü. En büyük ayaklanmalar 1860'larda Atiar Sua ve Pu Kombo'nun önderliğinde, 1880'lerde ve 1890'larda Prens Si Vattha'nın önderliğinde gerçekleşti. 1890'lar, Kamboçya'nın Fransız kapitalistler tarafından sistematik sömürge sömürüsünün başlangıcına tanık oldu. Birinci Dünya Savaşı sırasında (1914-18) Fransız emperyalistleri hammadde ihracatlarını artırdı ve Khmer askerleri Avrupa'da savaştı. 1920'lerde Kamboçya ekonomisine daha da büyük bir Fransız sermayesi akışı ve ihracat için üretilen kauçuk (Kamboçya'daki tüm Fransız yatırımlarının yaklaşık yüzde 60'ı), mısır, pirinç, kahve ve biber ekiminde bir artış vardı. . 1920'lerin sonlarında ve 1930'larda yılda 15.000 ila 20.000 ton kauçuk, 150.000 ila 250.000 ton pirinç ve 300.000 ila 400.000 ton mısır ihraç edildi. Geniş bir otoyol ağı inşa edildi. Sanayi yavaş gelişti ve sadece birkaç küçük madencilik ve hafif sanayi işletmesi vardı. Fransız sermayesi sanayi ve ticarete hakimdi.
Başlıca sömürü biçimleri kira vergisi ve devletti. angarya. Tefecilik gelişti ve köylü hanelerinin yüzde 80 ila 85'i neredeyse kalıcı olarak tefecilere borçluydu. Plantasyonlar dışında, pazar için tarımsal çıktının yalnızca küçük bir kısmı üretildi ve köylülük arasında çok az tabakalaşma vardı. Budizm, Kamboçyalıların bakış açısına hakim oldu. Bağımsızlık mücadelesi, en büyüğü, Kampong Chhnang Eyaletindeki Atiar So (1926) yönetimindeki ayaklanma, cezai seferlerle acımasızca bastırılan köylü ayaklanmaları şeklinde devam etti. 1930'larda, Khmer emekçi halkının ve entelijansiyasının birçok ilerici temsilcisi, 1930'da kurulan Çinhindi Komünist Partisi'ne katıldı. Khmer ve Vietnam halklarının ulusal kurtuluş mücadeleleri yakından iç içe geçmişti. Ulusal kurtuluş mücadelesi, Fransa'da Halk Cephesi hükümetinin iktidara gelmesinin yarattığı elverişli koşullar altında 1937 ve 1938'de ivme kazandı. İkinci Dünya Savaşı'nda (1939-45), Japonlar Kamboçya'yı işgal etti (1940). Ülke resmen bir Fransız himayesi altında kalmasına rağmen, Japon işgal güçleri Kamboçya'yı askeri bir üs haline getirdi, halkı askeri tesisler inşa etmeye zorladı, ülkenin doğal kaynaklarını yoğun bir şekilde sömürdü ve tarımsal hammadde ihraç etti. Kamboçya halkı, yoğunlaşan emperyalist baskıya karşı ayaklandı. 1943'te yabancı emperyalistlere karşı başlayan ayaklanmalar, rahip Hem Chieu liderliğindeki hareket ve Phnom Penh'deki silahlı ayaklanma acımasızca bastırıldı.Mart 1945'te Japon askeri komutanlığı, Fransız himayesinin feshedildiğini ve Kamboçya'nın "bağımsızlığının" yeniden kurulduğunu duyurdu. 1945'ten sonra, Fransız emperyalistleri, egemenliklerini yeniden kurmak amacıyla Kamboçya'ya asker çıkardığında, direniş hareketi Fransızların aleyhine döndü. 7 Ocak 1946'da Fransız sömürgecileri, kraliyet hükümetini Kamboçya üzerindeki Fransız himayesini restore eden bir anlaşmayı (modus vivendi) kabul etmeye zorladı. 1946-1949 yılları arasında Kızıl İssarak hareketi güneydoğu, güneybatı ve kuzeybatı bölgelerine yayılmış, partizan üsleri oluşturulmuş ve bu bölgelerin bazılarında halk komiteleri faaliyet göstermiştir.
Kamboçya'da ve Çinhindi'nin her yerinde, esas olarak Japon emperyalistlerinin yenilgisinden kaynaklanan yurtsever hareketin yükselişi, Fransız sömürge yönetimini ülkeye "iç özerklik" vermeye zorladı. Kurucu meclis seçimleri Eylül 1946'da Kamboçya'da yapıldı. Meclis 6 Mayıs 1947'de yürürlüğe giren Kamboçya tarihindeki ilk anayasayı onayladı. Anayasa, Kamboçya'nın Fransız Birliği içindeki "özerkliğini" onayladı ve bir burjuva demokratik rejimin temellerini attı. Kamboçya anayasal monarşi ilan edildi ve burjuva demokratik özgürlükleri garanti altına alındı. En yüksek yasama organı, genel, doğrudan ve gizli oyla dört yıllığına seçilen bir parlamentoydu (Ulusal Meclis). Rahipler, askerler ve eşleri dışında, 20 yaşına ulaşmış tüm Kamboçyalı tebaaya oy kullanma hakkı verildi. Anayasa, Ulusal Meclisin ikinci meclisi olarak Krallık Konseyi'ni sağladı. En yüksek yürütme organı Bakanlar Kuruluydu.
8 Kasım 1949'da Paris'te imzalanan Fransız-Kamboçya anlaşmasına göre Fransa, Kamboçya'nın bağımsızlığını hukuken Fransız Birliği içinde "ilişkili bir devlet" olarak tanıdı. Ancak Kamboçya yasama organı anlaşmayı onaylamayı reddetti çünkü gerçekte Fransa ülkenin tüm idaresini elinde tutuyordu. Kamboçya'daki ulusal kurtuluş hareketi güçleniyordu ve Kızıl İssarak liderliğinin inisiyatifiyle Nisan 1950'de nüfusun tüm katmanlarının halk temsilcilerinden oluşan bir kongre toplandı. Kongre, Ulusal Birleşik Cephe'nin (Nekhum Khmer Issarak) kurulmasını, programını ve tüzüğünü resmen onayladı ve Merkez Yürütme Komitesi'ni seçti. Kongre ayrıca Merkezi Kurtuluş Komitesi'ni kurdu ve Özgür Khmer Bağımsızlık Bildirgesi'ni kabul etti. Anti-emperyalist güçleri bir araya getirmek ve Kamboçya, Vietnam ve Laos halklarının ortak düşmanları olan Fransız sömürgecilerini kovma mücadelesini koordine etmek için, bu üç ülkenin birleşik bir kurtuluş cephesinin oluşturulması Mart 1951'de resmen onaylandı. Haziran 1953'te Fransız hükümeti Kamboçya'nın dış ilişkilerdeki egemenliğini tanıdı ve aynı yılın Ağustos ayında dış politika ve yargı üzerinde tam kontrolün Kamboçya hükümetine devredilmesi için anlaşmalar yapıldı. 9 Kasım 1953'te Phnom Penh'de Fransız egemenliğinin sona ermesi ve Fransız birliklerinin geri çekilmesi için resmi bir tören düzenlendi. Bu gün ulusal bayram ilan edildi, Kamboçya'nın Bağımsızlık Günü.
Bağımsız Kamboçya. 1954'te Çinhindi konulu Cenevre Konferansı'nda Kamboçya heyeti, ülkesinin herhangi bir askeri ittifaka katılmayacağını ve topraklarında herhangi bir yabancı üs kurulmasına izin vermeyeceğini açıkladı. Ertesi yıl, 25 Nisan 1941'de kral olan Norodom Sihanouk, siyasi örgüt Halkın Sosyalist Topluluğu'nu (Sangkum) kurmak ve yönetmek için babası Norodom Suramarit lehine tahttan çekildi. Sangkum, 11 Eylül 1955'te yapılan Ulusal Meclis genel seçimlerinde galip geldi. Ulusal Meclis 25 Eylül'de oy kullanarak 1947 anayasasındaki &ldquoKamboçya özerk bir devlettir ve Fransız Birliği'ne bağlı bir devlettir&rdquo ifadesinin yerini aldı. &ldquoKamboçya egemen ve bağımsız bir devlettir.&rdquo Ekim 1955'te kurulan ilk Sangkum hükümeti, kadınlara oy hakkı verilmesi ve erkeklerle sosyal eşitliklerinin tanınması da dahil olmak üzere çeşitli sosyal reformlar gerçekleştirdi (6 Aralık 1955 tarihli yasa) seçmenlere milletvekillerini geri çağırma hakkı verildi. Hükümet, ulusal ekonomiyi geliştirme, sömürge yönetiminin sonuçlarını ortadan kaldırma ve ülkenin dış ekonomik yardıma olan bağımlılığını azaltma politikasını benimsedi.aşağıya bakınız: Ekonomik coğrafya). Aynı zamanda ülke içindeki monarşik gruplar ilerici güçlerin rolünü kısıtlamaya çalıştı.
Kamboçya, 1955'te BM'ye katılarak ve 13 Mayıs 1956'da SSCB ile diplomatik ilişkiler kurarak tarafsızlık ve barış içinde bir arada yaşama dış politikası izledi. 1957'de yasayla tarafsızcı bir dış politika sağlandı.
Kral Norodom Suramarit 1960 yılında öldüğünde taht boş kaldı. Devlet başkanı pozisyonu 12 Haziran 1960'ta kuruldu ve anayasaya göre büyük yetkilerle donatıldı. Norodom Sihanouk Kamboçya devlet başkanı oldu. 1962'de hükümet, yabancı güçlerin Kamboçya'nın tarafsızlığını ve toprak bütünlüğünü tanımasını ve ona uluslararası garantiler vermesini önerdi. ABD emperyalizminin artan yıkıcı faaliyetleri karşısında, Kamboçya hükümeti Kasım 1963'te Amerikan yardımını reddetti ve Kamboçya'daki Amerikan yardım programlarıyla bağlantılı tüm Amerikan misyon ve hizmetlerinin kapatılmasını istedi.
18 Mart 1970'de Kamboçya'da bir darbe gerçekleşti ve o sırada yurtdışında bulunan Norodom Sihanouk devlet başkanlığı görevinden alındı. General Lon Nol, darbeden kaynaklanan Phnom Penh rejiminin lideri oldu. ABD'nin Kamboçya'ya silahlı saldırısı 1970 Nisan'ının sonlarında başladı. Güney Vietnam'daki Amerikan askerlerinin yaşamlarına yönelik tehdidi ortadan kaldırma bahanesiyle, Amerikan ve Saygon birliklerinden oluşan büyük birlikler (20, 000 erkek) Kamboçya'yı güneyden işgal etti. . Güçleri Mayıs ayı sonunda 80.000'e yükseldi.
Kamboçyalı yurtseverler saldırganlığa ilerici ulusal güçleri pekiştirme çabalarıyla yanıt verdi ve Mayıs 1970'de Kamboçya Ulusal Birleşik Cephesi (FUNK) kuruldu. FUNK, siyasi programında eylemlerini Vietnamlıların mücadelesiyle koordine edeceğini vurguladı. ve Çinhindi Yarımadası'ndaki Amerikan saldırganlığına karşı Laos halkları. Penn Nouth ve Khieu Samphan başkanlığındaki Kamboçya Ulusal Birliği Kraliyet Hükümeti aynı zamanda kuruldu. Kamboçya'nın vatansever güçleri, Amerikan ve Saygon müdahalecilerine ve Phnom Penh rejiminin birliklerine karşı silahlı bir mücadele başlatan Kamboçya Halkının Ulusal Kurtuluş Silahlı Kuvvetlerini yarattı.
ABD ve diğer ülkelerdeki kamuoyu baskısı, Saigon kukla rejiminin on binlerce askerinin ülkede kalmasına ve ABD Hava Kuvvetleri'nin ağır operasyonlar yürütmesine rağmen, Amerikan hükümetini 30 Haziran 1970'de birliklerini Kamboçya'dan çekmeye zorladı. vatansever güçler tarafından tutulan Kamboçya bölgelerinin bombalanması. ABD, Phnom Penh yetkililerine askeri ve mali yardımı artırdı.
9 Ekim 1970'de Phnom Penh'deki Lon Nol rejimi Khmer Cumhuriyeti'ni ilan etti. Mart 1972'de Lon Nol parlamentoyu ve hükümeti dağıttı ve kendisini cumhurbaşkanı ilan etti. 30 Nisan 1972'de Phnom Penh'de yapılan bir referandumla yeni bir anayasa kabul edildi. 4 Haziran'da cumhurbaşkanlığı seçimi yapıldı ve 3 Eylül'de Ulusal Meclis üyeleri ve 17 Eylül'de Senato üyeleri seçildi. FUNK, tüm bu önlemleri yasa dışı ilan etti. Kamboçya'da "Asyalıları Asyalılarla savaştırmak olan" bir "Vietnamlaştırma" politikası izlerken, ABD Phnom Penh rejimine askeri ve mali yardımını sürdürdü ve ABD Hava Kuvvetleri Saygon ve Phnom Penh operasyonlarını aktif olarak destekledi. vatansever güçlere karşı birlikler.
FUNK önderliğindeki Kamboçya ulusal kurtuluş güçleri, çeşitli büyüklükteki düzenli ve bölgesel birimlerden ve partizan müfrezelerinden oluşan güç kazandı. 1971 ve 1972'de Kamboçya cephesinin tüm önemli stratejik noktalarında galip geldiler ve Phnom Penh birliklerinin operasyonlarını felç edebildiler. 1972'nin sonlarında Kamboçya'nın yurtsever güçleri ülkenin büyük bir bölümünü kurtarmıştı.
1972'de FUNK, Köylü İttifakı, Yurtsever Öğretmenler ve Entelijansiya Derneği, Khmer Yazarlar Birliği, Demokratik Gençlik Derneği, ulusal azınlıkların ve Budist liderliğin temsilcileri, Kamboçya dışındaki çeşitli öğrenci örgütleri ve diğer kuruluşlardan oluşuyordu.
Kamboçya halkının Amerikan emperyalizminin saldırganlığına karşı mücadelesi, başta sosyalist ülkeler olmak üzere tüm ilerici güçler tarafından desteklendi. SSCB Yüksek Sovyeti'nin ve SSCB hükümetinin 4 Mayıs, 10 Mayıs ve 15 Temmuz 1970 tarihli açıklamaları, ABD'nin Kamboçya'daki saldırgan eylemlerini kınadı. Sosyalist ülkelerin (Bulgaristan, Macaristan, Demokratik Alman Cumhuriyeti, Moğolistan, Polonya, Romanya, Sovyetler Birliği ve Çekoslovakya) hükümet başkanları, 14 Mayıs 1970'de hükümetlerinin Rusya'ya gerekli tüm yardımı sağlamaya devam edeceklerini açıkladılar. Vietnam, Laos ve Kamboçya halkları. SBKP'nin Yirmi Dördüncü Kongresi'nin (1971) "Hindi Çin Halklarına Özgürlük ve Barış!" başlıklı konuşmasında, Sovyetler Birliği'nin, Laos ve Kamboçya'daki kurtuluş hareketini "sürekli ve güçlü bir şekilde desteklediği ve desteklediği" belirtildi. barış davasına ve halkların ulusal bağımsızlığına olağanüstü katkı.&rdquo Varşova Paktı'na üye devletlerin Siyasi Danışma Komitesi'nin açıklaması (Ocak 1972), Kamboçyalı vatanseverlere desteği ifade etti. 1975'te Kamboçya yurtsever güçleri kesin bir zafer kazandı ve ülkenin tüm topraklarını kurtardı.
Çinhindi'deki Fransız Himayesi
Güneydoğu Asya'da varlıklarını sağlamak için Fransızlar, Kamboçya ve Laos'un iç zayıflıklarından yararlanmak için Vietnam'daki Katolik karşıtı zulüm bahanesini kullandı ve baskın ekonomik sömürü hedefi olan bir koloni kurdu.
Öğrenme hedefleri
Çinhindi'nde bir himaye kurmak için Fransız nedenlerini analiz edin
Önemli Çıkarımlar
Anahtar noktaları
- Fransızlar Güneydoğu Asya'da varlıklarını kurmaya kararlıydılar ve dini zulmü müdahale bahanesi olarak kullandılar.
1857'de Vietnam imparatoru Tu Duc, iki İspanyol Katolik misyoneri idam etti. Bu nitelikteki ilk olay değildi ama bu sefer İkinci Afyon Savaşı'na denk geldi. Fransa ve İngiltere, Uzak Doğu'ya ortak bir askeri sefer göndermişti, böylece Fransızlar ellerinde birliklere sahipti ve Annam'a kolayca müdahale edebildiler.
- 1858'de, ortak bir Fransız ve İspanyol seferi Tourane'ye (Da Nang) indi ve şehri ele geçirdi. Cochincina Kampanyası olarak bilinen sınırlı bir cezalandırma kampanyası olarak başlayan şey, bir Fransız fetih savaşı olarak sona erdi. 1884'te tüm ülke yavaş yavaş Fransız egemenliğine girdi. Cochichina, Annam ve Tonkin, 1887'de Fransız Çinhindi birliğine resmen entegre edildi.
- 19. yüzyılda, Kamboçya krallığı, Siam krallığının vasal bir devletine indirgendi. 1863'te, Siam tarafından lider olarak atanan Kamboçya Kralı Norodom, krallığı üzerinde bir Fransız koruyucusu talep etti. 1867'de Siam, Kamboçya üzerindeki egemenliğinden vazgeçti ve Kamboçya'daki 1863 Fransız himayesini resmen tanıdı. Fransızlarla yapılan anlaşmaya göre, Kamboçya monarşisinin kalmasına izin verildi, ancak güç büyük ölçüde Phnom Penh'de ikamet eden bir generale verildi.
- 1863'te Kamboçya'nın alınmasından sonra, Fransız kaşifler, güneydeki Fransız Kamboçya ve Cochinchina bölgeleri için olası ticari ilişkiler bulmak için Mekong Nehri boyunca birkaç sefere çıktılar. 1885'te, Vientiane eyaletiyle birlikte Siam'a bağlı bir krallık olan Luang Prabang'da bir Fransız konsolosluğu kuruldu. Çin kuvvetleri ile Siam arasındaki bir çatışmaya Fransız müdahalesinin ardından, Fransızlardan destek alan Kral Oun Kham, krallığı üzerinde bir Fransız koruyucusu talep etti. Luang Prabang, 1889'da Fransa'nın koruyucusu oldu.
- 1893'te Fransa, Siam ile savaşa girdi. Krallık hızla Mekong Nehri'nin doğu tarafında Fransız kontrolünü tanımak zorunda kaldı. Pavie, Laos topraklarındaki Fransız seferlerini desteklemeye devam etti ve bölgeye günümüzün Laos adını verdi. Siam'ın adaları da dahil olmak üzere Mekong'un doğusundaki toprakları devretme ültimatomunu kabul etmesinin ardından, resmi olarak Laos Himayesi kuruldu ve idari başkent Luang Prabang'dan Vientiane'ye taşındı.
- Kağıt üzerinde, Cochinchina, Fransız Çinhindi'nin doğrudan yönetimi olan tek bölgesiydi, ancak doğrudan ve dolaylı yönetim arasındaki farklar tamamen teorikti ve siyasi müdahale, tüm alan boyunca eşit derecede müdahaleciydi. Fransızlar birlik yerine asimilasyon politikasını benimsediler. Bununla birlikte, Fransız Çinhindi bir Colonie de peuplement (yerleşim kolonisi) yerine bir Colonie d'exploitation économique (ekonomik koloni) olarak görüldüğü için Çinhindi'ndeki yerleşimleri büyük ölçekte gerçekleşmedi.
Anahtar terimler
- Fransız Çinhindi: Güneydoğu Asya'da Tonkin (kuzey), Annam (ortada) ve Cochinchina (güney), Kamboçya ve Laos olmak üzere üç Vietnam bölgesinden oluşan ve 1898'de eklenen Çin'in kiralanan Guangzhouwan bölgesiyle birlikte Fransız sömürge bölgelerinin bir grubu. Başkent 1902'de Saygon'dan (Cochinchina'da) Hanoi'ye (Tonkin) ve 1939'da tekrar Da Lat'a (Annam) taşındı. 1945'te tekrar Hanoi'ye taşındı.
- Cochincina Kampanyası: Bir tarafta Fransızlar ve İspanyollar, diğer tarafta Vietnamlılar arasında 1858-1862 askeri harekatı yapıldı. Sınırlı bir cezalandırma kampanyası olarak başladı ve bir Fransız fetih savaşı olarak sona erdi. Savaş, Vietnam'da yaklaşık bir asırlık Fransız sömürge egemenliğini başlatan bir gelişme olan Fransız Cochinchina kolonisinin kurulmasıyla sona erdi.
Arkaplan: Çinhindi'ndeki Fransız İmparatorluk Tutkuları
Fransızların Çinhindi'deki emperyal emellerini haklı çıkarmak için birkaç bahanesi vardı. 19. yüzyılın ilk yıllarında, Fransa'daki bazı kişiler, Vietnam imparatoru Gia Long'un, Fransız birliklerinin Tay Son düşmanlarına karşı 1802'de verdiği yardım için Fransızlara bir iyilik borçlu olduğuna inanıyordu. Ancak, kısa süre sonra Gia Long'un Fransa'ya, yardım sağlayan Çin'e olduğundan daha fazla bağlı hissetmediği anlaşıldı. Gia Long, Fransız hükümetinin kendisine iç savaşta yardım etme anlaşmasını yerine getirmediği için - yardım eden Fransızlar gönüllüler ve maceracılardı, hükümet birimleri değil - herhangi bir iyiliğe karşılık vermek zorunda olmadığına inanıyordu. Vietnamlı liderler, Fransız tahkimat stratejilerini yeniden üretmek ve Fransız top ve tüfekleri satın almakla ilgileniyorlardı, ancak ne Gia Long ne de halefi Minh Mang'ın Fransız etkisi altına girme niyeti yoktu.
Ancak Fransızlar bölgedeki varlıklarını kurmaya kararlıydılar ve sonunda müdahale bahanesi olarak kullandıkları dini zulümdü. Fransız misyonerler 17. yüzyıldan beri Vietnam'da faaliyet gösteriyorlardı ve 19. yüzyılın ortalarında Annam ve Tonkin'de yaklaşık 300.000 Roma Katoliği mühtedi vardı. Piskopos ve rahiplerin çoğu ya Fransız ya da İspanyol idi. Vietnam'daki pek çok kişi bu büyük Hıristiyan topluluğu ve onun yabancı liderlerinden şüpheleniyordu. Fransızlar, tersine, güvenliklerinin sorumluluğunu üstlenmeye başladılar. Gerginlik yavaş yavaş arttı. 1840'larda, Vietnam'daki Katolik misyonerlerin Vietnam imparatorları Minh Mang ve Thieu Tri tarafından zulme uğraması veya taciz edilmesi, yalnızca ara sıra ve gayri resmi Fransız misillemelerine yol açtı. 1857'de Vietnam imparatoru Tu Duc, iki İspanyol Katolik misyoneri idam etti. Bu ne ilk ne de son olaydı ve daha önceki olaylarda Fransız hükümeti onları gözden kaçırmıştı. Ancak bu sefer olay İkinci Afyon Savaşı'na denk geldi. Fransa ve İngiltere, Uzak Doğu'ya ortak bir askeri sefer göndermişti, böylece Fransızlar ellerinde birliklere sahipti ve Annam'a kolayca müdahale edebildiler.
Kontrol Ele Geçirme
1858'de, ortak bir Fransız ve İspanyol seferi Tourane'ye (Da Nang) indi ve şehri ele geçirdi. Cochincina Kampanyası olarak bilinen sınırlı bir cezalandırma kampanyası olarak başlayan şey, Fransız fetih savaşı olarak sona erdi. Güneye yelken açan Fransız birlikleri, 1859'da zayıf bir şekilde korunan Saygon şehrini ele geçirdi. 1862'de, Vietnam hükümeti üç ek eyaletten vazgeçmeye zorlandı ve İmparator Tu Duc, Annam ve Tonkin'deki üç antlaşma limanının yanı sıra Cochinchina'nın tamamından vazgeçmeye zorlandı. ikincisi, 1864'te resmen bir Fransız bölgesi ilan etti. 1867'de, Fransız kontrolündeki bölgelere üç başka il daha eklendi. 1884'e gelindiğinde, Vietnam'ın orta ve kuzey bölgeleri Annam ve Tonkin'in iki himayesinde ayrılmış olarak, tüm ülke Fransız egemenliğine girdi. Üç Vietnam kuruluşu, 1887'de Fransız Çinhindi birliğine resmen entegre edildi.
Tonkin'deki Fransız deniz piyadeleri, c. 1884-1888: Fransız birlikleri 1858'de Vietnam'a indi ve 1880'lerin ortalarında kuzey bölgesi üzerinde sıkı bir kontrol sağladı. Milliyetçi duygular 19. yüzyılda gelişti ve I. Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında yoğunlaştı, ancak tüm ayaklanmalar ve geçici çabalar Fransız gözetmenlerden herhangi bir taviz alamadı.
19. yüzyılda, Kamboçya krallığı, batı eyaletlerini ilhak eden Siam krallığının (bugünkü Tayland) bir vasal durumuna indirgenmişti. 1863'te, Siam tarafından lider olarak atanan Kamboçya Kralı Norodom, krallığı üzerinde bir Fransız koruyucusu talep etti. O sırada, Cochinchina'nın sömürge valisi Pierre-Paul de La Grandière, Fransız egemenliğini tüm Vietnam'a yayma planlarını yürütüyordu ve Kamboçya'yı Vietnam ve Siam'daki Fransız mülkleri arasında bir tampon olarak görüyordu. Ülke yavaş yavaş Fransız kontrolüne girdi. 1867'de Siam, Kamboçya üzerindeki egemenliğinden vazgeçti ve resmen Tayland'ın bir parçası haline gelen Battambang ve Siem Reap eyaletlerinin kontrolü karşılığında Kamboçya'daki 1863 Fransız himayesini resmen tanıdı.Bu eyaletler, 20. yüzyılın ilk on yılında Fransa ve Siam arasındaki bir sınır anlaşmasıyla Kamboçya'ya geri verildi. Fransızlarla yapılan anlaşmaya göre, Kamboçya monarşisinin kalmasına izin verildi, ancak güç büyük ölçüde Phnom Penh'de ikamet eden bir generale verildi. Fransa, Kamboçya'nın dış ve ticari ilişkilerinden de sorumlu olacak ve askeri koruma sağlayacaktı.
1863'te Kamboçya'nın satın alınmasından sonra, Fransız kaşifler, güneydeki Fransız Kamboçya ve Cochinchina bölgeleri için olası ticari ilişkiler bulmak için Mekong Nehri boyunca birkaç sefere çıktılar. 1885'te, Vientiane eyaletiyle birlikte Siam'a bağlı bir krallık olan Luang Prabang'da bir Fransız konsolosluğu kuruldu. Siam kısa süre sonra Fransa'nın Luang Prabang'ı ilhak etmeyi planladığından korktu ve onlarla 1886'da Siam'ın Lao krallıkları üzerindeki egemenliğini tanıyan bir anlaşma imzaladı. Bununla birlikte, 1886'nın sonunda, Auguste Pavie, Luang Prabang'ın konsolos yardımcısı olarak atandı ve Laos'u bir Fransız topraklarına dönüştürme olasılığı ile Laos topraklarında meydana gelen seferlerden sorumluydu. Çin kuvvetleri ile Siam arasındaki bir çatışmaya Fransız müdahalesinin ardından, Fransızlardan destek alan Luang Prabang Kralı Oun Kham, krallığı üzerinde bir Fransız koruyucusu talep etti. Luang Prabang, 1889'da Fransa'nın koruyucusu oldu.
1893'te Fransa, Siam ile savaşa girdi. Krallık hızla Mekong Nehri'nin doğu tarafında Fransız kontrolünü tanımak zorunda kaldı. Pavie, Laos topraklarındaki Fransız seferlerini desteklemeye devam etti ve bölgeye günümüzün Laos adını verdi. Siam'ın adaları da dahil olmak üzere Mekong'un doğusundaki toprakları devretme ültimatomunu kabul etmesinin ardından, resmi olarak Laos Himayesi kuruldu ve idari başkent Luang Prabang'dan Vientiane'ye taşındı. Bununla birlikte, Luang Prabang, gerçek güç Fransız yetkililere devredilirken, gücü kuklalara indirgenen kraliyet ailesinin koltuğu olarak kaldı.
Sonuç
Kağıt üzerinde, Cochinchina, Fransa tarafından yasal olarak ilhak edilen eyaletle birlikte, doğrudan kuralın uygulandığı tek Fransız Çinhindi bölgesiydi. Eyaletlerin geri kalanı, Tonkin, Annam, Kamboçya ve Laos, Fransız himayesinin resmi statüsüne sahipti. Bununla birlikte, doğrudan ve dolaylı yönetim arasındaki farklar tamamen teorikti ve siyasi müdahale tüm alan boyunca eşit derecede müdahaleciydi.
Alt bölümlerini gösteren sömürge döneminden Fransız Çinhindi Haritası, c. 1930
Fransız Çinhindi, 17 Ekim 1887'de Annam, Tonkin, Cochinchina (birlikte modern Vietnam'ı oluşturur) ve Kamboçya Krallığı'ndan kuruldu. Laos, 1893'teki Fransız-Siyam Savaşı'ndan sonra eklendi.
Fransızlar birlik yerine asimilasyon politikasını benimsediler. Bu, sömürgecilerin Malaya'daki İngiliz yönetimine benzer şekilde geleneksel kültürlerini ve hiyerarşilerini korurken yerel yöneticiler aracılığıyla yönetmelerine izin verdi. Ancak Fransızlar asimilasyon politikasını benimsemeyi tercih ettiler. Fransızca yönetim diliydi. Napolyon Yasası, 1879'da beş eyalette tanıtıldı ve Çinhindi'nde yüzyıllardır var olan Konfüçyüsçülüğü ortadan kaldırdı.
Cezayir'den farklı olarak, Çinhindi'deki Fransız yerleşimi büyük ölçekte gerçekleşmedi. 1940'a gelindiğinde, Fransız Çinhindi'nde daha az sayıda Fransız askeri personeli ve hükümet çalışanı ile birlikte yalnızca 34.000 Fransız sivil yaşıyordu. Fransız yerleşiminin Fransız Kuzey Afrika'sına (1 milyondan fazla Fransız sivili olan) benzer bir şekilde büyümemesinin başlıca nedeni, Fransız Çinhindi'nin bir ülke olarak görülmesiydi. Colonie d’sömürü ekonomisi (ekonomik koloni) yerine koloni de peuplement (yerleşim kolonisi).
Çin'e Bağlı Devletler
Çin ile adı geçen diğer milletler ve kabileler arasındaki ilişkiler, Doğulu bir zihniyete göre her zaman kesin ve iyi anlaşılmıştır. Her Yeni Yıl'da küçük eyaletlerin her birinden elçilikler, imparatora mevsimin hediyelerini ve kutlamalarını getirerek Pekin'e ulaştı. Onlar imparator tarafından ağırlandılar ve evlerine döndüklerinde, imparatorun gücü ve zenginliği lordlarından daha büyük olduğu için, bu hediyeler her zaman onların getirdiklerinden çok daha değerli olan, yöneticilerine geri dönüş hediyelerinin taşıyıcılarıydı. Çin Hükümeti, komşu devletlerden herhangi birine karşı tutumunu ve ilişkisini tarif etme fırsatı bulduğunda, büyük ve küçük iki kardeşin göreceli konumlarını belirtmek için kullanılan tam olarak aynı kelime ve ifade kullanılır. Çin'deki tüm hükümet teorisinin ve temelinin, ağabeyin küçükler üzerinde belirli bir yetkiye ve sorumluluğa sahip olduğu ataerkil veya ebeveyn sisteminde bulunduğu gerçeğini hatırlayarak, bunu yapmak zor olmaktan çıkar. Çin'i çevresindeki ve daha az güçlü komşularıyla bağlayan bağı anlayın.
Resmi vergi sistemi, imparatorların Çin'i, diğer tüm yönetimlerin doğal olarak boyun eğdiği evrenin merkezi olarak görmelerini devam ettirdi ve ayrıca Çin'e en avantajlı olanı belirlemek için imparatorluk sınırları boyunca yabancı malların akışını düzenlemek için bir araç sağladı. ticaret ortakları. Vergiye tabi devletler için, Çin mahkemesi tarafından törensel olarak bahşedilen resmi vergi statüsü, Çin limanlarında kayırılan ticaret statüsü, Çinli tüccarlar tarafından bir hükümdarın ana limanına düzenli ziyaretler ve vergiye tabi hükümdarın siyasi gücünü artıran imparatorluk kıyafetlerine sahip olma üretti. durum.
Harcama yapan bir devlet olarak statü biçimseldi ve zorunlu olarak güçlü bir siyasi kontrol anlamına gelmiyordu. Çin'in vassal veya haraç devletlerle ilişkisi, egemen veya hükümran bir devletin, tabi bir devlet veya himaye üzerinde fiili koruma hakkına ihtiyaç duyduğu modern uluslararası hukuktaki ilişkiden temel olarak farklıydı. Bazen bu, tabi bir devletin teorik bir dünya imparatorluğuyla teorik ilişkisinden başka bir şey değildi. Çin ve vergiye tabi devletler arasındaki ilişki, büyük ölçüde ekonomikti ve Çinli tüccarların üstünlüğü elinde bulundurduğu mal alışverişi ile sınırlıydı. Çinli tüccarlar ham orman ve deniz ürünleri alırken işlenmiş mallar sattılar. Çinli tüccarlar, benzer malları sunan ne yerli ne de yabancı rakipler olmadığı için her zaman istedikleri fiyatı alabiliyorlardı.
Diğer zamanlarda ilişki biraz daha enerjikti. 15. yüzyılın başlarında, Sri Lanka, Wijayo-Bahu'da Çinliler tarafından A-lee-koo-naewurh veya A-liet-k'u-nai-r olarak adlandırılan bir kral, Çin delegasyonunu ülkesinin içlerine doğru ikna etti. Çin donanmasına saldırmak için asker gönderirken ondan altın ve ipek koparmak istedi. Ancak ünlü Çinli komutan Ching-Ho, Rayigama krallığının hükümdarına karşı tam bir zafer kazandı. 1411 yılının 6. ayında Ching-Ho, kralı bir miktar ganimetle birlikte başkente bir esir getirdi. İmparator, kralın başını kesmedi, ancak ülkesine dönmesine izin verdi. 1411'de tutsaklar serbest bırakıldı ve Çinliler tarafından Seylan'a iade edildi, Seay-panae-na adlı yakalanan şeflerden biri, Çin'e haraç ödemek şartıyla İmparator'un yardımcısı yapıldı.
Harcama statüsünün ne anlama geldiği konusunda hiçbir zaman kesin bir girişimde bulunulmadı ve Çinliler muhtemelen soruyu belirsiz bırakmak için akıllıca davrandılar. Çin'in "haraç" yorumu aslında pratik değildi. Kendi avantajı geliştirilebildiği sürece, komşu devletlerden periyodik olarak sarayına getirilen hediyeleri bir vasallık simgesi olarak gördü, ancak bir hükümdarın görevlerini yerine getirme konusunda herhangi bir sorun ortaya çıkar çıkmaz, bu teklifleri önemsiz bir takas olarak sınıflandırdı. komşuluk nezaketinden.
Beyaz bir yeşim asa, Çin İmparatorları tarafından feodal prenslere hem vasallık hem de görevlendirmenin bir simgesi olarak karşılık gelen bir İmparatorluk Mektubu eşliğinde verildi. Feodal beyler Çin İmparatoru'nun vassallarıydı, onların Prenslikleri, "Dünyanın Tek Egemen-Rabbi"nin isteği ve zevkine göre tımar olarak tutulan haraç devletleriydi.
Bu devletleri hükümdarlarına bağlayan bağ, en gevşek tanımıydı. Çin onların saygısını sakin bir üstünlükle kabul etti, ancak kendisini hiçbir karşılıklı yükümlülük altında olmayacak şekilde tasarladı. Yabancı uluslar bu vergiye tabi devletlerle ilk kez temas kurmaya başladığında Çin'in hala sürdürdüğü tutum buydu. Hükümdarlık konumunun haklar kadar sorumluluklar da içerdiğini ve diplomasinin tüm kaprisleri ve dahil olduğu karışıklıkların bu algıya atfedilmesi gerektiğinin farkında değildi.
Haraç sistemi, Han hanedanlığında kuruldu ve ilk haraç misyonları muhtemelen MÖ 1. yüzyılda Çin'e ulaştı. MÖ 2. yüzyıldan kalma yabancı ülkelerin bildirimleri, çeşitli hanedanlıklarının Çin tarihlerinin sonuna eklenir. Arabistan ve Araplara Ta-shi veya Ta-hi denir, onlar ve ülkeleri T'ang hanedanının (MS 618-907) tarihinde iyi tanımlanmıştır. Sui hanedanının yıllıklarında Mahomed'in bir hesabı bulunur. MS 651 yılında, Emir Al-mümenin [özel bir isim değil, Müminlerin Prensi unvanı] olduğu varsayılan Ta-shi kralı, Çin mahkemesine bir elçi gönderdi. Bu Osman olurdu. Bu unvan ilk olarak, selefi Ebubeker gibi daha küstah halife unvanını reddeden peygamberin üçüncü torunu olan Ömer'e verildi. Yine, MS 713'te bir Arap elçisi hediye olarak bir at getirdi, ancak gururlu Muhammed, 1816'da Lord Amherst ile olana benzer bir sahne ortaya çıktığında "Cennetin Oğlu"nun önünde diz çökmeyi reddetti.
Dai Viet, 10. yüzyılda Çin'den bağımsızlığını kazanmasından bu yana haraç olmuştu. Champa, ekonomik ve politik nedenlerle yakın bir haraç bağlantısı aradı. Funan Krallığı, daha 3. yüzyılda Çin'e haraç misyonları gönderdi. Daha sonra, Khmer imparatorluğu ve çeşitli Tai ve Laos Krallıkları da haraç ilişkileri sürdürdü. Pagan, Toungoo ve Konbaung'un Burma krallıkları ara sıra misyonlar gönderdi. Srivijaya, Brunei, Luzon, Sulu ve Melaka'nın ticaret devletlerinin tümü, haraç bağlantıları ararken, güçlü Majapahit İmparatorluğu, vasallarının Çin ile temasından çekinmesine rağmen, düzenli olarak kendi elçilerini Ming Mahkemesi'ne gönderdi. Tayvan ve Luzon (yani kuzey Filipinler) üzerinden doğu deniz ticaret yolu 1420'lerin sonlarında terk edildi.
13. yüzyılda Burma-Mon krallığı Pagan Moğollar tarafından yenildi. Toungoo ve Konbaung hanedanları güçlü krallıklar kurdular, ancak Ming Çin bu güçlü yöneticileri kral olarak tanımadı ve birbirini izleyen Birmanya hükümdarları Çin ile yakın kol ilişkileri kurmaya çok az ilgi gösterdi. Konbaung hanedanı 1752'de kurulduktan sonra, çevredeki vasalları ve kollarını doğrudan kontrolü altına almak için agresif bir devlet kurma politikası izledi. Çin ve Burma arasında sınır komşusu olan birkaç bağımsız reis her iki ülkeye de haraç ödedi ve Konbaung kontrolünü sıkılaştırdıkça bu reislerden bazıları yardım için Çin'e döndü. 1765 ve 1770 yılları arasında Çin dört sefer gönderdi, ilk üçü Çin'in yenilgisiyle ve dördüncüsü ateşkesle sonuçlandı. Sadece 1790'da iki ülke arasındaki haraç ilişkileri restore edildi.
Min Shu, ". Ming sarayının 1421'de başkenti Nanjing'den Pekin'e taşımasından ve imparatorluk hazinesinin yavaş yavaş zayıflamasından sonra Çin, Güneydoğu Asya ile olan haraç ilişkisini genişletme konusundaki ilgisini kaybetti. Özel ticaretin 1567'de yasallaştırılmasından sonraki on yıllarda, sadece Dai Viet ve Ayutthaya'nın Tai krallığı, Çin'e haraç misyonları göndermeye devam etti. Qing'in son Çin imparatorluk hanedanı, özellikle Güneydoğu Asya ile ilgili olarak, haraç sisteminin birçok Ming uygulamasını miras aldı. Tek fark, Qing hanedanının artık olmamasıydı. haraç ticaretini denizaşırı etkilerini desteklemek için kullandı. Özel ticaretin erken yasaklanması dışında, haraç ticareti 17. yüzyılın sonlarında ve 18. yüzyılın başlarında kademeli olarak özel ticaretle değiştirildi. Yine de, Güneydoğu Asya ülkeleri Qing mahkemesine düzenli haraç gönderdi."
Moğolistan, Corea, Cochin China, Siam, Burmah ve Thibet, Çin'e bağlıydı ve bağımlılıklarını kabul etmeleri için Pekin'e büyükelçiler gönderdi. Böylece Çin, daha küçük bir vergi devletleri zinciriyle tamamen çevriliydi ve bu gerçek, Çin imparatorunun tüm dünyanın imparatoru olduğu inancının yerleşmesine yardımcı oldu. Daha sonraki zamanlarda Cochin China, Siam, Burmah ya tamamen ya da pratik olarak bağlılıklarını attılar ve artık haraç ödemediler. Nadiren (hatta bazıları hiç) Pekin'e hediyelerle elçiler gönderdiler. Bu doğal bir sonuç olarak dikkatleri üzerine çekmiş ve Çin imparatorunun dünyanın hakimi olduğu inancına karşı önyargılı olmaya başlamıştır. tahtın istikrarı.
18. yüzyılın sonlarına doğru Çin hükümeti, herhangi bir zamanda imparatorluk egemenliğine sahip olan tüm geniş egemenliklerin neredeyse tamamen geri alınmasını memnuniyetle tasarlayabilirdi. Doğrudan imparatorun memurları tarafından yönetilen bölgeler, kuzeyde Sibirya sınırlarından güneyde Annam ve Burma'ya, doğuda Pasifik Okyanusu'ndan batıda Kaşgar ve Yarkent'e kadar uzanıyordu. Ancak bu bile hikayeyi tamamlamadı, çünkü bu sınırların dışında, eski bağlılık biçimlerini hala koruyan ve az çok merkezi krallığın egemenliğini kabul eden bir grup haraç milleti vardı.
Çin'in Mançu İmparatoru, "Dünyanın Büyük Ching İmparatorluğu'nun Büyük Yüce Hükümdarı ve Başrahibi" olduğunu iddia ederek, gerçek bir siyasi hak olarak tüm Dünya'nın mutlak egemenliğini iddia etti. Her insan ve yaşanabilir Dünyanın her köşesi, Dünyayı yöneten "Tek Yalnız Adam"a tabiydi. "Dünyanın Tek Adamı" olarak adlandırıldı, alçakgönüllülüğü içinde "Yalnız Kişi" veya "Yalnız Adam" olarak da adlandırıldı.
Mançu Hanedanlığı Ayinleri üzerine yetkili bir çalışmada, Hanedanlığın Haraç ile ilgili Ayinlerinin ilk ilkesi olarak, "dünyanın dört bir yanındaki barbar devletlerin kendilerini Çin'in (Çinlilerin) etkisine teslim ettikleri belirtilmiştir. ) uygarlık ", yani haraç haline geldikten sonra, "dünyanın dört çeyreğinin tüm barbar Devletleri zorunlu Devletlerdir". Bu nedenle, İmparatorluk Komiseri Lin, İngiltere Kraliçesi'ne yazdığı kötü şöhretli mektubunda, "onurlu Devletinden" -İngiltere'den - "gerekli, yani haraçlı" Devletler"den biri olarak bahseder ve Majestelerine "Cennetin gücünü" hatırlatır. Tüm Dünya'nın bağlı olduğu Ta-Ching Hanedanı, hem Çin'e hem de barbar Dünya'ya emrediyor" ve "Göksel Hanedanlığın on bin Devletini boyunduruk altında tutma aracı, dolayısıyla Kraliçe'ye "saygılı davranarak" öğüt veriyor. ve gerçek itaat, onun Cennetin Nizamları hakkındaki açık anlayışını göstermek için." Rusya hakkında bilgiyle dolu dikkate değer bir Deneme'de, "yazar Rus halkının kökenlerini yamyamlardan türediğini düşünmeye meyilli olsa da," eski yazar tarafından yayınlandı. -Kabine-Bakanı Chi-Kiin-Tsau, şöyle yazıyor: "İmparatorluğa başarılı olan Ta-Ching, yaşanabilir tüm Dünya'ya sahipler ve denizlerin içinde veya ötesinde onlara tabi olmayan hiçbir köşe yok. "
17. veya 18. yüzyılda Çin Hükümeti, iddialarında Avrupalı güçlere karşı neyin saldırgan olduğunu hiç şüphesiz içtenlikle anlayamamıştı. Haraç sahiplerinin kabulüne ilişkin görgü kuralları, böylece, haraç veren prenslerin çoğunlukla Çin uyruklu olduğu ve yabancı elçilerin yalnızca gerçekten barbar kabileleri temsil ettiği bir zamanda sabitlendi. Bu tür kabuller için oluşturulan görgü kuralları, Chow Li kadar eskidir ve Avrupa büyükelçileri Çin Mahkemesine hangi karakterde yaklaşmaları gerektiğini anlayana kadar, varsayımın hangi ayrıntılarda yanlış olduğunu açık ve ikna edici bir şekilde açıklayamadılar. Ve aynı zamanda, Avrupalılar kendi konumlarına ilişkin kendi görüşlerini açıklayana kadar, Çin'in Batı'dan gelen modern yabancıların, antik çağın vergi ve barbarlarından ve tehlikeli barbarlardan hangi açılardan farklı olduğunu anlaması beklenemezdi. yakın tarihin komşuları.
Çin imparatorunun dünyaya hükmettiği inancı, Çinli yetkililer tarafından bu kadar ciddiyetle yaygınlaştırılarak, Pekin'e gönderilen Avrupalı büyükelçilerin, gönderilecek insanlar tarafından daha önce bahsedilen haraçlı devletlerin büyükelçileri gibi anlaşılması gerçeğinden ek destek buldu. Çin imparatoruna saygı ve hürmet etmek için. Hiçbir Çin büyükelçisinin herhangi bir yabancı mahkemeye gitmek zorunda kalmaması gerçeğiyle daha da desteklendi.
Çin Büyükelçiliği Chien-Lung saltanatının 58. yılında gerçekleşen Lord Macartney'in bu imparator tarafından "haraç taşıyan bir haberci" olarak kabul edildiği iyi bilinmektedir. Bir sonraki elçilik, 1795'te Isaac Tilsingh ve A. E. von Braun tarafından gönderildi. Lord Macartney yönetimindeki İngiliz büyükelçiliğinin başarısız olmasına neden olan hatalardan kaçınmaya karar verdiler, kotow yapmayı reddettiler, hatta önceki Hollanda büyükelçiliklerinin yöntemlerini geliştirmeye hazırdılar ve Çin'in hükümdarlığı ne olursa olsun tanımaya hazırdılar. talep etmek. Görevleri, ayık bir tarihçi tarafından şu terimlerle karakterize edilmiştir: "Başkente suçlular gibi getirildiler, orada dilenciler gibi muamele gördüler ve sonra her zaman üç-üç-üç secdesini yapmak için dağ sıraları gibi Kanton'a geri gönderildiler. ve her şeyden önce iletkenleri uygun gördü." Görevleri sonuçsuzdu, Çinlilerin kendilerinin tüm insanların uyması gereken uygarlık ve onlarınkinin de dünyanın tüm uluslarının önünde eğilmesi gereken bir imparatorluk olduğuna dair inançlarını doğrulamaktan başka bir şey değildi.
Çin'in müteakip talihsizliklerinin çoğu, bu haraç devletlerinden biri veya diğeriyle bağlantılıydı. O zamanlar başlıca vergi veren ülkeler Kore, Luchiu, Annam, Burma ve Nepal idi. 1658'de Büyük Lama'nın Pekin'de saygı duruşunda bulunmasına izin verildi; Çin imparatoru, Mantçu saltanat hanedanının katılımıyla, yerleşik Tatary kilisesi üzerinde tuhaf bir tür koruyuculuk elde etti.Aynı yıl, Ming Hanedanlığı'nın en son tanınan evlatları idam edildi ve daha sonraki Çin imparatorları tarafından kovulan lamalar, geri dönmek ve temellerini yeniden ele geçirmek için izin istediler. Genç imparator bu tarikatların etkisi altına girdi. Nepal, Himalayaların güney yamacında bağımsız bir Devlet, 1791'den beri Çin'e bağlı.
Hanedan kayıtları, İngiltere de dahil olmak üzere diğer birçok kişiyi sıraladı, ancak bunlar aşağı yukarı tesadüfiydi. Çinliler, bir zamanlar mahkemelerine bir büyükelçi göndermiş olan tüm ülkelere haraç muamelesi yapmayı tercih ediyor. Fantastik mahkeme takvimlerinde Portekiz, İspanya, Hollanda, İngiltere, hepsi yan koldur. Lord Macartney'in 1793'teki görevi haraç getirmek olarak tanımlandı. Macartney'in 1793'teki görevinden kısa bir süre sonra, 1795'te yayınlanan bir İngiliz Çin hesabı, Çin'e bağlı devletleri Corea Krallığı, Tonking Krallığı, Cochin China, Thibet Kingdom, the Country veya Kingdom of Ha-mi, ve Lieou-Kieou Adaları.
Çin imparatorluğuna bağlı kolların resmi listesi, İmparatorluğun Enstitüleri olan Ta-tsing Hwei-tien'de verildi. Burada bildirildiği gibi, Kore dört yılda bir, Loochow üç yılda bir, Annam iki yılda bir, Laos on yılda bir, Siam üç yılda bir, Sulu beş yılda bir elçi gönderdi. Hollanda'dan elçiler Kwangtung'daki Bogue yoluyla geldiler, süre belirsizdi [1655'te sekiz yılda bir karara bağlanıyordu] elçilik bir veya iki elçiden, bir ataşeden, bir sekreterden ve yüzü geçmemek üzere diğerlerinden oluşabilir. sayısı yirmiyi geçmeyecek şekilde Pekin'e gidebilir. Burma'dan gelen elçiler Yunnan'daki Tengyueh yoluyla geldiler, on yılda bir elçilik yüzden fazla kişiden oluşmayacaktı, bunların yirmiyi aşmayanları Pekin'e gidebilirdi. Portekiz, İtalya ve İngiltere'nin elçileri, belirli bir aralık olmaksızın Bogue yoluyla geldiler, her büyükelçiliğin üç gemisi olabilir, her birinde yüzü aşmamak üzere sadece yirmi iki kişi Pekin'e gidebilir, geri kalanı Kanton'da kalır. Papa, 31 Aralık 1705'te seyirciler tarafından kabul edilen Kardinal Tournon adlı bir elçi gönderdi ve ikinci bir elçi Kardinal Mezzobarba, 15 Aralık 1720'de Pekin'e geldi.
Son Krallık: dizinin arkasındaki gerçek tarih
Son Krallık, göre Sakson Hikayeleri Bernard Cornwell'in romanları, Kral Büyük Alfred'in tarihini ve birçok ayrı krallığı birleştirerek İngiltere'ye dönüşme arzusunu yeniden anlatıyor. Burada, şimdiye kadarki hikayenin arkasındaki gerçek tarihi ve dördüncü seride nelerin kapsandığını özetliyoruz…
Bu yarışma artık kapanmıştır
Yayınlanma: 6 Mayıs 2020, 13:00
Ne zaman son krallık ayarlayın ve ne hakkında?
Bu, İngiltere'nin tek bir ulus değil, Danimarkalılar tarafından çeşitli şekillerde istila edilmiş veya tahrip edilmiş bir dizi bağımsız krallık olduğu 9. yüzyıl İngiltere'sinde Saksonlar ve Danimarkalılar arasındaki mücadelenin hikayesidir. Lindisfarne ve denizden gelen akıncılar çağı çoktan geride kaldı - tarihin bu noktasında, Britanya'daki Vikingler yerleşimciler, lordlar ve krallardır..
Bu hikaye, Sakson olarak doğup Danimarkalı yetiştiren bir adam olan Bebbanburg'lu Uhtred'in bakış açısıyla oynanır, yeminleri (ki bu yeminlerini de çokça yapar), çatışan kültürel kimlikleri ve intikam arayışı arasında ısrarla bölünmüş sadakatleriyle boğuşur.
Basit bir intikam hikayesi olarak başlayan – atalarının Northumbria'daki evini gasp eden amcasından geri almak ve onu evlat edinen Viking babasının öldürülmesinin intikamını almak – Uhtred'in kendisini içinde bulduğu Vikingler ve Anglo-Saksonlar destanına hızla uzanır. Büyük Alfred'in kuzeylileri 'İngiltere'nin tüm krallıklarından kovma ve tek bir ulus yaratma hayallerinin olduğu Wessex Krallığı. torununun saltanatına kadar elde edilemezdi.
Şov dayanmaktadır Sakson Hikayeleri Bernard Cornwell'in romanları (şimdi Son Krallık Şu anda 12'si basılan, 13. son bölümüyle birlikte, şovun başarısı nedeniyle seri - Savaş Lordu - Ekim 2020'de yayınlanacak.
4. sezon incelemelerini okumak ve dramaya ilham veren tarihin gerçek olayları hakkında daha fazla bilgi edinmek ister misiniz? küratörlüğünde sayfamızda uzmanlardan daha fazlasını okuyun son krallık
Arsa nedir Son Krallık dördüncü sezon?
4. sezon son krallık Bernard Cornwell'in destanının yedi ve sekizinci kitaplarını kapsaması bekleniyor. pagan efendisi ve Boş Taht. Büyük Alfred her zaman olduğu gibi öldü yeğen Aethelwold Alfred'in oğlu Yaşlı Edward Wessex tahtında oturuyor kızı Aethelflaed, Mercia ve Danimarkalıların hükümdarı ile evli, liderliğindeki Haesten ve Cnut (Büyük Cnut değil - bir yüz yıl daha doğmayacak), fırsat algısı . Bu arada Uhtred, Northumbria'daki Bebbanburg lordu olan amcası Aelfric'e doğuştan hakkı için meydan okuma zamanının geldiğini fark ediyor.
Dördüncü sezon tamamlandıktan sonra, Cornwell'in serisinde uyarlamak için hala dört kitap (şimdiye kadar) var - eğer son krallık gelecek sezonlar için yenilenir.
SON KRALLIK 4. SEZON İNCELEMELERİ:
Ne oldu Son Krallık birinci sezon? Ve gerçek tarih nedir?
Son Krallık 866'da başlar, Vikinglerin York'un kontrolünü ilk ele geçirdiği yıl. Uhtred, Northumbria'daki Bebbanburg'un (Bamburgh) çocuğu ve varisi. Vikingler geldiğinde, babası Lord Uhtred savaşmak için dışarı çıkar ve tahminen öldürülür, Uhtred çocuk yakalanır.
Uhtred'in amcası Aelfric, çocuğu geri ödemeyi ve Bebbanburg'un lordluğunu engellenmeden kendisi için talep edebilmesi için sessizce onu öldürmeyi umuyor, ancak Danimarkalı Jarl Korkusuz Ragnar delikanlıdan hoşlanıp sonunda onu Danimarka'ya geri götürdüğünde bu plan bozuluyor. Sakson kız Brida ile birlikte.
Birkaç yıl ileri sar: Uhtred şimdi genç bir adam, tamamen İskandinav kültürü ve dinine dalmış. Korkusuz Ragnar, yıllar önce Sven'in gözünü alan Ragnar'ın intikamını almak için gemi kaptanı Kjartan ve oğlu Tek Gözlü Sven tarafından salonunda diri diri yakıldığında, görünürdeki mutluluğu çöker. Kjartan, bu olayın arkasındaki kötü niyetli kişinin Sakson doğumlu Uhtred olduğuna dair söylentiler yayar ve Uhtred'i çocukken terk ettiği topraklara Kuzey Denizi üzerinden kaçmaya zorlar.
Northumbria'ya dönerken Uhtred, Guthrum ile tanışır ve Efsanevi Viking kahramanı Ragnar Lothbrok'un efsanevi oğullarından UbbaDoğu Angles Kralı Edmund'u öldürmesini izlediği. Gerçek Edmund "bir ağaca bağlandı, dövüldü ve ardından bir ok yağmuru ile öldürüldü" Kilise tarihçisi Emma J Wells yazıyor - ki burada olan şey hemen hemen bir kilisede oynanması dışında.
Guthrum ve Ubba onun masumiyetine inanmazlar, bu yüzden Uhtred, Danimarkalıların eline düşen "son krallık" unvanına sahip Wessex'in başkenti Winchester'a kaçar. Aethelred I yönetiyor, ancak sezonun ortasında ölümcül şekilde yaralandı ve ölüm döşeğinde. tacı kardeşi Alfred'e devreder. - kendi oğlu Aethelwold'a tepeden bakan, tacın varsayılan olarak onun olması gerektiğine inanan bir ayyaş olarak tasvir edildi.
Michael Wood, “[Alfred] beş kardeşin en küçüğü olarak kral olmayı asla bekleyemezdi, ancak hepsi genç yaşta öldü” diye yazıyor. 21 yaşındaydı, dindar ve cesurdu, ancak sağlığı kötüydü, kalıtsal bir hastalığı, belki de Crohn Hastalığı vardı.
Korkusuz Ragnar'ın oğlu Genç Ragnar, İrlanda'dan döndü - İngiltere dışında Vikinglerin yelken açtığı birçok kıyıdan biri - Uhtred'in babalarını öldürmediğini doğrulamak için. Kjartan'dan intikam almak için ayrıldığında Brida da onunla birlikte yola çıkar.
Uhtred, Viking çağının en önemli beş 'kayıp savaşından' biri olan 878'de Devon'daki Cynwit savaşında etkili olduğunu kanıtladı, diye yazıyor Thomas Williams, bunu “erken Orta Çağ'ın en büyük askeri dönüşlerinden biri” olarak tanımlıyor, önce Ubba'yı teke tek dövüşte öldürür. Uhtred'in savaştaki rolü göz ardı edildi (ortak bir tema Son Krallık) ve zafer, gerçek tarihte olduğu gibi, Devon'un efendisi Yaşlı Odda'ya atfedilir.
Uhtred ve Alfred, dizinin geri kalanında sadakat ve din konusunda sık sık çatışırlar, ancak Alfred'in Uhtred'in yararlılığını kabul etmek zorunda kaldığı yer, sözde Bebbanburg Lordu Alfred'in Somerset Bataklıkları'na kaçmasına yardım ettiği zamandır - burada ünlü olarak pastaları yakmaktadır. Danimarka'nın 878'de Wessex'i işgalinin ardından ve ardından Saksonların Kuzeyliler üzerinde ezici bir yenilgiye uğrattığı Edington savaşında.
Ünlü tarihi romancı Bernard Cornwell'in ilham veren kitapları hakkında konuşmasını dinleyin. son krallıkve daha geniş anlamda yazma kariyeri hakkında:
Içinde ne olur Son Krallık ikinci sezon? Ve gerçek tarih nedir?
Uhtred kuzeye gidiyor - Bebbanburg'a değil, Guthred'i kurtarmak için, bir Hıristiyan Danimarkalı, Cumberland'ın kralı olacağı kehanetinde bulundu. Görev başarılıdır, ancak bir kez kral Guthred, Uhtred'e ihanet etmeye ikna olur ve onu köle olarak satar. Alfred, Young Ragnar'ı (Korkusuz Ragnar'ın oğlu ve Uhtred'in üvey kardeşi, birinci sezonun sonunda Wessex tarafından rehin alındı) onu kurtarması için gönderir. Yeniden birleşen Ragnar ve Uhtred, Durham'da Kjartan ve Tek Gözlü Sven'i kuşatır ve sonunda Korkusuz Ragnar'ın intikamını alır.
Bu sezon aynı zamanda Aethelflaed'in karakterini de geliştiriyor – henüz 'Merciyalıların Leydisi' değil, genç bir kadın ve bir kralın kızı olarak ittifak içinde evlenmeye hazır biri – “Bir eş olarak, Æthelflæd'in hikayesi her şey. hanedan evlilikleri açısından çok tanıdık,” diye yazıyor Dr Janina Ramirez. O evli, tarihte ve üzerinde Son Krallık, Mercia'lı Aethelred'e. Ramirez, “Onlarınki, iki krallığı kuzeydeki Danimarka ve Norveç saldırılarına karşı güçlendirmek için tasarlanmış tamamen siyasi bir birlikti” diyor.
Gösteride, Mercian Aethelred, fakir bir koca, sahiplenici ve tacizci olduğunu ortaya koyuyor. Aethelflaed'i Danimarkalı kardeşler Siegfried ve Erik'e (her ikisi de kurgusal düşmanlar) ve onların astları Haesten'e (vardı) karşı savaşa götürür, burada yakalanır ve fidye için tutulur, 893'te Benfleet'te sezonun doruk noktasına ulaşan savaşını ve Yaşlı Odda'nın intiharını ayarlar. ihanet için belirli bir infaz yerine.
Ne oldu son krallık üçüncü sezon? Ve gerçek tarih nedir?
Üçüncü sezon, iki yeni düşman, savaşçı Bloodhair ve Bloodhair'in Alfred'i savaşta öldürme vizyonuna sahip olan kahini Skade ile başlıyor. Ama Alfred gerçekten ölüyor, Aetheling Edward, henüz yönetmeye hazır olmayan genç bir adam, Aetholwold sonunda kral olmanın bir yolunu gördüğü için anlaşmazlık ekiyor.
Uhtred ve Alfred arasındaki ilişkiler, Aethelwold'un müdahalesinin ardından Uhtred yanlışlıkla bir rahibi öldürünce kriz noktasına gelir, Alfred, Uhtred'e Edward'a hizmet etmesi için yemin ettirmeye çalışır. Uhtred, Edward'a yemin etmenin bir kölelik hayatı anlamına geleceğini anlayarak, kesin bir dille reddeder ve kaçmak için Alfred'i rehin alır.
Üçüncü sezon, Aethelwold'u siyaset sahnesinin merkezinde yer alıyor. Ayrıca Aethelflaed için ihanet tohumlarını ektiği Mercia'da ve Danimarkalıların Wessex'i ezmek için tek bir "büyük ordu" oluşturması gerektiğini savunduğu Bloodhair kampında durarak Wessex'ten ayrılır.
Erken ortaçağ tarihçisi Profesör Ryan Lavelle, "Batı Sakson tarihçileri, Æthelwold'un Vikinglerle olan ittifakı hakkında sert konuşuyorlardı, ancak bir savaş taktiği olarak bu olağandışı değildi" diye yazıyor. son krallıktarihi danışmanı. "Alfred'in şartlar gerektirdiğinde Viking paralı askerleriyle ittifak kurduğundan şüphelenmek için iyi bir sebep var."
Uhtred kuzeye Durham'a ve kardeşi Genç Ragnar'a doğru yol alır ve burada Kanlı Kıl, Haesten ve Ragnar'ın kuzeni Cnut ile Sakson krallıklarını işgal etmek için büyük bir ordu kurmak için kısa bir komplo kurar, ancak onları Aethelflaed'i kurtarmak için terk eder - şimdi bir rahibe manastırında saklanmaktadır. , çünkü Aethelred onu öldürmeyi planlıyor.
Daha sonra Aethelwold, Ragnar'ı yatağında öldürür - kılıcına ulaşmasını engeller ve Valhalla'ya girmesini engeller. Haesten'in Alfred için bir casus olduğu ortaya çıkar ve kralı Danimarka tehdidine karşı uyarır.
Alfred sonunda hastalığına yenik düşer - ama önce Uhtred ile barışır ve Edward'ın evli olduğunu görür. Uhtred, olası kral olarak Edward'a verdiği desteği alenen onaylar ve Bedford yakınlarındaki Aethelwold ve Danimarkalılarla buluşmaya giderler - onları Mercia ve Kent'in yardımıyla yenerler. Savaşın zirvesinde Uhtred, Aethelwold'u yakalar (Genç Ragnar'ın ölümünden kendisinin sorumlu olduğunu öğrenir) ve onu kalbinden bıçaklar.
Aethelwold'un entrikalarının bu son perdesi, gerçek olaylardan oldukça farklı bir şekilde oynanır. Dizide Alfred'in 899'daki ölümünün hemen sonrasında ele alınsa da, asıl savaş, Aethelwold'un ılımlı bir başarı elde ettiği üç yıllık bir ayaklanmanın ardından 902'de Doğu Anglia'da Holme olduğundan şüphelenilen tanımlanamayan bir yerde gerçekleşti. Danimarkalıların Edward'ın ordusunu pusuya düşürmesiyle, savaşın koşulları bile tersine döndü - savaşı kazandılar, ancak Aethelwold savaşta öldü ve onu biraz pirik yaptı.
Lavelle, “Æthelwold'un ayaklanması bugün çok az biliniyor, Anglo-Sakson tarihinde sadece bir dipnot” diyor. "Ayrıca, Æthelwold'un Alfred'in ölümünün sonuçlarından biraz daha fazla servet elde etmiş olsaydı ve 902'de belirsiz bir savaşın alternatif bir sonucu olsaydı, İngiltere'nin geleceğinin gerçekten çok farklı olabileceğini ima ediyor."
Ne oldu son krallık dördüncü sezon? Ve gerçek tarih nedir?
Wessex'te Edward, danışmanları tarafından her yönden hırpalanmış ve Büyük Alfred'in gölgesinden çıkmaya (ya da belki de ona göre yaşamaya) çalışıyor, ancak bu Uhtred'in kalıcı bir endişesi değil. Birinci bölümün sonunda, atalarının evi olan Bebbanburg'u (Bamburgh) çocukken öldürtmeye çalışan ve daha sonra yetişkinken köle olarak sattırmaya çalışan korkak amca Aelfric'ten geri almak için kuzeye doğru yola çıkıyor.
Bebbanburg, Danimarkalılar yüzünden değil, İskoçların kavgacı ilgileri yüzünden elverişli bir şekilde savunmasız durumda ve Aelfric onları kontrol altına almak için mücadele ediyor.
İlk dönem ortaçağ tarihçisi Ryan Lavelle, ilk bölüm incelememizde burada tarihin karışık olduğunu söylüyor: "Kuzey Northumbria, gelişmekte olan bir İskoç krallığının itiraz ettiği bir sınır bölgesindeydi ve baskınlar muhtemelen yeterince sıktı, ancak burada tasvir edilen olaylar bir baş sallama olduğu kadar. Bamburgh'un tarihi efendisi [Uhtred]." Lavelle'nin Aelfric gibi gücünün sınırlarında olacağını açıkladığı Uhtred burada, 10. yüzyılda değil 11. yüzyılda İskoçlarla savaştı.
Podcast'i dinleyin: Dan Jackson, kuzeydoğu İngiltere'nin kendine özgü tarihini ve kültürünü antik çağlardan günümüze kadar takip ediyor
Geri Son KrallıkUhtred, küçük bir ordunun kaleyi alabileceğini düşünüyor. Ne yazık ki, Edward ona söz konusu orduyu vermeyi reddediyor, bu yüzden Plan B'ye geçiyor: ayrı yaşadığı oğlunu (Uhtred olarak da bilinir) kilisesinden kaçırın, diğer rahiplerle birlikte Bebbanburg'a gizlice girmesini sağlayın, sonra karanlığın örtüsü altında deniz kapısını açın. Böylece Uhtred ve neşeli çetesi gizlice içeri girip Aelfric'e suikast düzenleyebilir.
Uhtred içeri girer - bazı aksilikler olmadan değil - sadece planını, Aelfric'in kuzeydeki güç dengesini ölümcül bir şekilde değiştiren ve Aelfric'i idam ederek ve Bebbanburg'un kendisinin olduğunu iddia eden kendi yabancı oğlu Whitgar'ın geri dönüşüyle geciktirdiğini bulmak için. Üstesinden gelinir, Uhtred ve birlikte kaçarlar, ancak yakın sırdaşı ve etkili baba figürü Peder Beocca'nın ölümü olmadan olmaz.
Mercia'da, Aethelred'in muhafız kaptanı (Eardwulf), Doğu Anglia'daki Danimarkalıların İrlanda'ya gitmek için kamplarından ayrıldığı haberini getirir. Wessex'e sözde boyun eğmekten rahatsız olan Aethelred, Edward'ı yenmek için bir fırsat görür ve derhal tüm ordusunu kendisinin olduğunu iddia etmek için Doğu Anglia'ya doğru yürütür. Ama hepsi duman ve aynalar: Cnut ve Brida liderliğindeki Danimarkalılar Doğu Anglia'dan ayrıldılar, ancak denize açılmadılar. Nehrin yukarısına doğru yelken açtılar, Aethelred'in Aylesbury'deki koltuğunun yanına karaya çıktılar ve burayı sahiplendiler.
Haber Aethelred'e ulaşmaz Eardwulf, efendisinin öfkesinden korkarak ona söyleyemez. Bu, sırayla kaprisli, zina yapan ve zalim olan Mercia hükümdarının bu tasvirindeki uzun bir karakter kusurları dizisindeki başka bir kara lekedir. (“[Aethelred] oldukça aşağılık bir karakter olarak oynanıyor – tarihsel bir kanıtı olmayan bir tasvir” diyor Lavelle.)
Winchester'da Edward, Mercian topraklarını kurtarmak için Wessex kanını dökmeyi reddederek en güçlü vasalı (ve kayınpederi) Aethelhelm'in onayını ve kız kardeşi Aethelflead ile annesi Aelswith'in öfkesini kazanır. Gerçek tarihte uzun zaman önce ölmüş olsa da, Aelswith'in son krallık saraydaki azalan rolüyle uğraşmak zorunda kalır - Edward'ın oğlunu ilk evliliğinden (her ikisi de gerçekleşti ve üçüncü sezonda ekrandan iptal edildi) bir manastırdan almak için önemli bir karara yol açar. Çocuğun, İngilizlerin gelecekteki ilk kralı Aethelstan olduğu ortaya çıktı.
Entrikalar ve kararsızlıklar, Aethelflead'in kararlı bir şekilde harekete geçmesiyle doruğa ulaşır: Winchester'dan gizlice kaçar, Mercian fyrd'larını orada olmayan kocasından bağımsız olarak yükseltir ve (Uhtred sayesinde) Danimarkalıları Tettenhall'da savaşmaya teşvik eder - 910'da gerçek bir çatışma olan Tettenhall'da. hangi üç Viking kralı öldürüldü. Tarihçi Dr Janina Ramirez, "[Aethelflaed'in] muzaffer savaşçı kraliçe imajını sağlamlaştıran" işte bu savaştı.
Gösteride, Aethelflaed tek başına durmuyor: Galli desteğine sahip (ilk görünüşlerini son krallık) ve savaşın sonlarında hem Aethelred hem de Edward durumu tersine çevirmek için varırlar. Cnut öldürülür ve Brida bir köle olarak Galler'e geri götürülür.
Dördüncü bölüm incelememizde Lavelle, "Galli savaşçıların savaş alanında ortaya çıkışı, bu özel durumda tarihi bir hayal gücüdür, ancak Anglo-Sakson orduları için Gal askerliği bilinmiyor değildi" diyor.Bunlar, Deheubarth'ı ("Güney Kısmı") yöneten Kral Hywel Dda ("İyi") ve önemli bir role hizmet ediyor - "erken ortaçağ Britanya'sının hikayesinin bir İngiliz hikayesinden daha fazlası olduğunu hatırlatıyor." Tettenhall'daki gerçek Sakson ordusu, Aethelred'in varlığı belirsiz olsa da, Aethelflaed ve Edward'ın bir ittifakıydı.
son krallık Aethelred'in Tettenhall'da ölümcül bir kafa travması geçirdiğini görüyor. Sadece birkaç gün yaşamasının beklenmesine rağmen (kurgu: Aethelred 911'de öldü), Eardwulf onu hasta yatağında öldürür. Niye ya? Ani bir yükselmeyi korumak için. Mercia'nın hükümdarı olarak kimin başarılı olacağı sorusuyla, Eardwulf kendisini Aethelred ve Aethelflaed'in kızı, çocuğu Aelfwynn ile evlilik yoluyla meşrulaştırılacak bir anlaşma olan sıkı bir favori olarak bulur.
Aethelflaed sonunda tarihte olduğu gibi tahtı ele geçirse de (bu anlatımdaki Uhtred sayesinde olsa da), bu, Uhtred'in Aelfwynn'i güvenlik arayışı içinde kırsalda gezdirdiği ve onu 'Hastalık' ile temasa geçirdiği bir yay oluşturur. ki bu – el yıkamanın olmadığı bir çağda – tahmin edebileceğiniz kadar tehlikelidir. Aylesbury karantinaya bile alındı.
Bu hastalık nedir? Erken Ortaçağ Britanya'sında 910/911'den hatta 10. yüzyılın ilk on yıllarından beri bilinen hiçbir tarihsel salgın yoktur, ancak olup bitenler, 896'da kaydedilen bir hastalık döneminden çok sonra değildir. Wessex'ten öldü," diyor Lavelle altıncı bölüm incelememizde. Görüntüleri orta çağla yoğun bir şekilde bağlantılı olmasına rağmen, ne dizide ne de gerçek tarihte, bu Hastalığın Kara Ölüm olduğunu öne süren hiçbir şey yoktur.
Veraset krizinin ortasında, yeni bir Danimarka tehdidi ortaya çıkıyor: Sigtryggr, Kemiksiz Ivar'ın soyundan gelen gerçek bir Viking. Galler'e iner, Kral Hywel'i bozguna uğratır, Brida'yı kurtarır, bir savaş bandını Wessex'e götürür ve tarih dışı bir şekilde Winchester'ı ele geçirir - Edward Mercian ardılına müdahale ederken savunmasız kalır.
Sezonun doruk noktası olan bir ay süren kuşatmanın sonunda, Uhtred arabulucu olur ve Sigtryggr'in Winchester'dan York lehine vazgeçtiği bir anlaşmanın yapılmasına yardımcı olur. Bu, yine yanlış zamanda doğru tarihtir: Sigtryggr, onuncu bölüm incelememizde Lavelle'nin, York'un Anglo-İskandinavyalılarının tarihi hükümdarı olduğunu belirtiyor - ancak 920'ye kadar değil. Uhtred, Aethelstan'la (şimdilik) gün batımına doğru sürüyor çocuk Winchester'da kalamaz, çünkü Edward'ın şu anki varisinin büyükbabası Aethelhelm, ailesinin gücü elinde tutmasını sağlamak için Aelswith'i zehirledi…
Nasıl olacak son krallık son?
Şov devam ederse ve Bernard Cornwell'in romanlarının dizisini takip ederse, cevabı zaten biliyor olabiliriz. Cornwell anlattı TarihEkstra 2018'de o "son krallık dizi gerçek bir tarihi olayla sona erecek: 937'deki Brunanburh savaşı. Savaş İngiltere'nin başlangıcını işaret ediyordu, bu yüzden açıkçası diziye dahil edilmesi gerekiyordu."
son krallık dördüncü sezon 26 Nisan Pazar günü Netflix'te yayınlanacak.
Kev Lochun BBC Tarihi Açığa Çıktıprodüksiyon editörü