BOYARKA, Ukrayna (AP) — Bice, Ukrayna’da önemli ve hassas bir işi olan, Rusya’nın savaşından travma geçirmiş çocukları teselli eden bir Amerikan pitbull teriyeri.
8 yaşındaki oyunbaz gri köpek, bu hafta görevine başlamaya hazır olarak Ukrayna başkentinin eteklerindeki bir rehabilitasyon merkezine zamanında geldi.
Bice, resimler ve bazı kitaplarla okul sınıfına benzeyen bir koridorda beklerken, bir düzine çocuk bir masanın etrafına oturmuş psikolog Oksana Sliepova’yı dinliyordu.
“Kimin köpeği var?” diye sordu ve alan “Ben, ben, ben!” bağırışlarıyla dolarken aynı anda birkaç el kaldırdı.
Bir genç köpeğinin adının Stitch olduğunu söyledi; “Tank,” dedi başka bir çocuk, toplam beş tane olduğunu ama hepsinin adını unuttuğunu ekledi. Herkes kahkahayı patlattı.
Yaşları 2 yaşındaki bir erkekten 18 yaşındaki genç bir kadına kadar değişen yedi kız ve dokuz erkek, ilk bakışta dersten zevk alan okul çocukları gibi görünüyor. Ama özel hikayeleri var: Bazıları Rus askerlerinin memleketlerini nasıl işgal edip akrabalarını nasıl dövdüğüne tanık oldu. Bazıları cephede bulunan veya cephede öldürülen askerlerin oğulları, kızları, erkek veya kız kardeşleridir.
Şubat ayında Rusya’nın işgalinden sonra insanların travmatik deneyimlerle başa çıkma konusunda yardım alabilecekleri, devlet tarafından işletilen bir toplum merkezi olan Sosyal ve Psikolojik Rehabilitasyon Merkezi’nde bir araya geliyorlar. Staffers, savaştan herhangi bir şekilde etkilenen herkes için düzenli psikolojik terapi sağlar.
Geçmişte atlarla çalıştılar, ancak şimdi başka bir dört ayaklı arkadaştan destek alıyorlar: Köpek terapisi.
Kiev’in yaklaşık 20 kilometre (12 mil) güneybatısındaki bir banliyö olan Boyarka’da bulunan merkez, 2000 yılında Çernobil’deki nükleer santraldeki patlamadan doğrudan veya dolaylı olarak etkilenen insanlara psikolojik destek verme çabasının bir parçası olarak kuruldu. 1986.
Şimdi savaştan etkilenen insanlara odaklanıyor. Rusya’nın Ukrayna enerji altyapısına yönelik saldırılarının ardından bazı bölgelerin elektriksiz kaldığı bu günlerde, iki katlı bina ışık ve ısıtmanın olduğu birkaç yerden biri.
Bazıları şenlikli mavi veya kırmızı Noel şapkaları takan çocuklar toplandığında, Sliepova temkinli bir şekilde biriyle tanışmak isteyip istemediklerini sordu. Evet verdiler, cevap geldi. Kapı açıldı. Çocukların yüzleri parladı. Gülümsediler.
Ve kuyruk sallayan terapist Bice geldi.
Köpeğin sahibi ve bakıcısı Darina Kokozei, çocuklardan birer birer gelip ondan bir iki numara yapmasını istedi. O oturdu. Arka ayakları üzerinde ayağa kalktı. Pençesini uzattı ya da yuvarlandı. Ardından, bir grup sarılması – ardından onun için birkaç lezzetli ikram.
30 dakikadan fazla bir süre boyunca Bice, hiç havlamadan herkesin kendisine dokunmasına ve sarılmasına izin verdi. Sanki o anda başka hiçbir şeyin önemi yoktu, sanki endişelenecek bir şey yokmuş gibi – örneğin ülkelerini kasıp kavuran bir savaş gibi.
Sliepova, terapilerinin bir parçası olarak ilk kez bir köpekle çalışıyor. Ancak, “Dört bacaklı rehabilite edicilerle köpeklerle çalışmanın çocukların stresi azaltmasına, stres direncini artırmasına ve kaygıyı azaltmasına yardımcı olduğuna dair çok sayıda literatür okudum” dedi.
Çocuklar stresli görünmüyordu, ama elbette gerçek hala dışarıda.
Bazı çocukların yüksek seslerden nasıl korktuklarını gözlemledi, örneğin birisi pencereyi kapattığında veya jet sesi duyduğunda. Bazıları yere düşer veya yakınlarda sığınak olup olmadığını sormaya başlar.
Sliepova, çocuklar arasında Rus askerlerinin makineli tüfeklerle evlerine girerek dedelerini yakalayıp kafasına çuval geçirip dövdüklerine tanık olan Harkiv’in doğu bölgesindeki Kupyansk kentinden bir erkek ve kız kardeşin de olduğunu söyledi.
“Her çocuk farklı şekillerde psikolojik olarak travma geçirir” dedi.
Bazı çocukların anneleri neredeyse her zaman duvarlardan birinin yanında oturmuş, uzaktan izliyor ve dinliyorlardı. Bice geldiğinde bazıları çocuklarının fotoğraflarını çekti.
Lesya Kucherenko, 9 yaşındaki oğlu Maxim ile buradaydı. Savaşı ve doğu Donetsk bölgesindeki Bakhmut kasabasında savaşan 19 yaşındaki paraşütçü en büyük oğluna ne olabileceğini düşünmeden edemediğini söyledi – bu günlerde en aktif cephelerden biri.
Maxim, Bice ile oynarken gülümsedi ama sürekli annesini kontrol ediyordu ve arada bir onu görmek için başını çeviriyordu.
Kucherenko, asker oğlunu düşündüğünde bazen gözyaşlarına boğulduğunu söyledi. Bu seanstan hemen önce ondan bir telefon aldı. Ona iyi olduğunu söyledi ve bunu hatırlayarak ağlamaya başladı. Bir saniye sonra Maxim oradaydı ve nedenini soruyordu.
“Anlıyorsun? O beni teselli ediyor – ben onu değil,” dedi.
Rahatlatıcı köpek konusuna gelince, Bice’nin çocuklara verdiği en iyi mesaj nedir?
Sahibi Kokozei’nin sadece birkaç saniye düşünmesi yeterlidir ve yanıt verir: “Özgürlük.”
“Sorunlardan kurtulma ve mutluluk” diye ekliyor.
Telif Hakkı © 2022 The Washington Times, LLC.