Jean-Paul Sartre, Albert Camus'nün ölümünden sonra şunları yazmıştı: "Uzun süre düşünmeden seçimini yapmayan, bir kez seçince de buna bağlı kalan ender insanlardandı... Camus'nün insancılığında, ansızın bastıran ölüme karşı insanca bir davranış varsa; mutluluk yolunda giriştiği o gururlu, katıksız araştırma, insana bu denli aykırı gelen ölüme dayanıyor, ölümle besleniyorsa; Camus'nün yapıtını da, bu yapıttan ayrı düşünülemeyecek yaşamını da, varlığın her anını ölümün elinden kapan bir insanın katıksız, başarılı denemesi olarak görebiliriz. Kırk dört yaşında, 1957 Nobel Ödülünü alan Albert Camus (1913-1960) "Sürgün ve Krallık"ta yer alan altı öyküde, acıma, güçsüzlük, iyilik, kötülük gibi temel insani durumları, insanın davranışlarını güdülendiren "kurban" ve "cellat" ikilemini ele alıyor.
Camus' nün etkisi mi diyelim yoksa benim bakış açımdaki o uçurum gibi değişiklik mi? Bilmiyorum. Kitabı okuyanlar yazarın ağır dilinden, anlaşılmasındaki zorluğundan dem vurmuş. Doğrudur. Sanırım ben artık kendime işkence etmekten de zevk alır hale geldim. Beynimin içinde dönüp duran imgelerle, oraya buraya çarpıp duran fikirler dost oldu artık.
Camus' nün Nobel Ödülü almasına çok az bir zaman kala tamamladığı bir hikaye kitabı Sürgün ve Krallık. İçerisinde 6 hikaye mevcut. Karakterlerin psikolojisini, içinde bulundukları durumu ağır bir dille ve detaylı bir şekilde anlatıp araya yine felsefesini de sıkıştırmayı unutmamış. O yüzden okurken başlarda anlam vermekte zorlansanız da hikayelerin akışına kendinizi bırakıyorsunuz. Çünkü sizi alıp farklı diyarlara sürüklüyor Camus. Aldatan Kadın'la karakterin yalnızlığını ve iç münakaşalarını, Resim Yapan Ressam'la başarılı bir ressamın çöküşünü, Konuk(Misafir) hikayesiyle de bir öğretmenin çaresizliğini yaşıyorsunuz. Genel anlamda insanın içinde yaşadığı o yalnızlık duygusu ile kalabalıkların birlikteliğini karşı karşıya getirmiştir ve pek tabii bunun yarattığı absürdlüğü de.... Kral olmaya çalışırken sürgün de edilebilirsiniz. İşte o ince çizgiyi hatırlatır yazar bize.
Özellikle Resim Yapan Ressam hikayesinden çok etkilendim. Bana Kendine Ait Bir Oda kitabındaki (ayrıca bakabilirsiniz: #21295628) Virginia Woolf'un tespitlerinin hikayeleştirilmiş hali gibi geldi ama burdaki kahramanımız bir kadın değil, erkek... Yani aslında kadın ya da erkek fark etmiyor. Eğer yaratıcılığımızı geliştirmek istiyorsak, bir şeyler üretebilmek istiyorsak kendimize ait bir oda olmak zorunda. Bunun eksikliğinin yarattığı depresyonu ve çöküntüyü, sonradan kazandığımız o oda dahi gideremiyor.
İlk defa Albert Camus okunacaksa, bu kitabı olmamalı bence... Diğer kitaplarından daha farklı ve zor olduğunu kabul ediyorum ama her ne kadar iki hikayesini kitap bittikten sonra tekrar dönüp okumak zorunda kalsam bile ben epey keyif aldım. Camus hayranlarının da beğeneceğini düşünüyorum.
BONUS: Kitapta en etkileyici hikayelerden biri olan Misafir(Konuk) 2014 yılında beyaz perdeye İnsanlıktan Uzakta (Far From Men) ismiyle uyarlanmıştır. İzlemek isteyenlere tavsiye ederim. Gayet çarpıcı bir filmdir.
Albert Camus'nün bu kitabında altı ayrı hikaye etrafında kahramanlarının kimi zaman düşüşlerini, kimi zaman başarısızlığını vede yalnızlığını konu aldığı, ağır bir dille kaleme aldığı bir eseridir. Kitabı yazmasının amaçlarından bir tanesi de felsefesini kahramanları üzerinden dışa vurması olarak tanımlayabiliriz. Kitabı okurken üzerinde çok durmadım bu yüzden birçok yerini kaçırdığımı düşünüyorum, çünkü dili ağır ve hikayeler herhangi bir kurgu içinde değil de daha çok anlatılmak istenenin olaylar çevresinde geliştiğini söyleyebiliriz. İyi okumalar.
Sürgün ve Krallık, Fransız-Cezayirli yazar Albert Camus'un altı kısa hikayesinden oluşan 1957 baskılı hikaye kitabıdır. Bu hikayelerin altında yatan tema, insanların yalnızlığı ve kendi toplumunda yabancı ve tecrit hissidir. Camus'un felsefi fikirlerinde ısrarcı olduğu için bu kurmaca eserleri varoluşçuluğun veya absürtlüğün tümünü kapsıyor. Camus'un ideallerinin en açık tezahürü "Büyüyen Taş" hikayesinde bulabilirsiniz. Bu hikaye, olumlu bir kahraman olarak görülebilen D'Arrast'ı içeriyor. Davranışlarının ahlak kalitesi, D'Arrast'ın dünyanın absürtlüğüne derinlemesine kavrayışına rağmen ahlaki açıdan davranması gerçeği ile yoğunlaşmaktadır. Dilsizler’de, Camus, alt sınıf emekçilerin yaşamı konusundaki anlayışını ortaya koyuyor. Bu kitap sırasıyla altı hikayeden oluşuyor: Aldatan Kadın Dönme ya da Kafası Karışık Bir Kafa Dilsizler Konuk Jonas ya da Resim Yapan Ressam Büyüyen Taş
Toplumsal konulara değinen Camus'un kendinden de çok şey bulduğum bir kitap oldu. Ancak diğer kitaplarının yanında ben de bir parça sönük bulduğumu söyleyebilirim. Camusla tanışma kitabı olarak önermem ama iyi bir Camus okuyucusunun da kaçırmaması gerekir.
Bu kitabı yakın zamanda okudum ve gerçekten sinirimi bozdu. Albert Camus'un en ağır dilde yazılmış kitabı olduğunu düşüyorum. Camus hikayeleri öyle ayrıntılı anlatıyor ki gözünde canlandıra-maman imkansız.Hikayelerden en iyi anladığım -Konuk ve -Jonas ya da Resim Yapan Ressam hikayeleriydi.Hikayelerin içerisinde çok ince mesajlar var.Bu kitabı ilk defa Albert Camus okuyacak insanlara kesinlikle tavsiye etmem,yazardan soğumanıza sebep olabilir. Bu sebeplerden dolayı,ileride tekrar okumayı düşündüğüm kitaplar arasına şimdiden girdi. İyi okumalar..
Albert Camus'u anlamak, anlamlandırmak ve yorumlamak neden bu kadar zor? 6 tane öykü var ve diyeceksiniz ki hangisi aklında yer etti, içine sindi? Yavaş ve anlamlı okumaya özen gösterdim. 3 öyküsü zihnimde tam anlamıyla yer etti. Aldatan Kadın, Dönme ya da Karışık Bir Kafa ve Jonas ya da Resim Yapan Ressam öyküleri.
Dönme ya da Karışık Bir Kafa felsefik bir öykü ama en çok tatmin olduğum öykü. Puta tapan bir adam resmediyor. İçsel bunalımı, ölümün varlıģı o kadar hakim ki bunu romanlaştırsaydı diyebildim. 'Ölmedim, bir gün, benimle genç bir kin ayağa kalktı ve yürüdü' diyor. Muazzam satırlar diye haykırdım.
Geri kalan öyküler ise o kadar da tatmin etmedi. Albert Camus zor bir yazar. Varoluşçuluğu dibine kadar yaşayan bir insan. Onun öykü ve romanlarını tabiki diğer romanlar gibi akıcılık vs. üzerinden değerlendirmek hata olur. Belki zamanla bu kitabı yeniden açtığımda farklı hisler, sinmeler elde ederim.
Okuduğum ilk Albert Camus eseriydi.Kitap altı farklı öyküden oluşmakta(Aldatılan Kadın, Dönme ya da Karışık Bir Kafa, Dilsizler, Konuk, Jonas ya da Resim Yapan Ressam, Büyüyen Taş) ve her bir öyküde farklı bir konu işlenmekte. Bunlardan en keyifle ve anlayarak okuduğum Jonas ya da Resim Yapan Ressam oldu. Dönme ya da Karışık bir Kafa"da ise çok uzun ve bol virgüllü cümleler, uzun betimlemeler ve belki biraz da çeviri olması nedeniyle oldukça zorlandım. Yine de keyifle okuduğumu söyleyebilirim.
Kitap içinde bulundurduğu altı öyküden oluşturulmuş acı ,güç gibi kavramların üzerinde durulmaktadır insanın kendi içinde ki çelişkilerine Cezayir inasanıyla Avrupa(fransa) insanın arasındaki farka , kültürel kıyaslamalara eleştirel bir havayla değinilmiştir camus hikayelerin kahramanlarının acılarını o kadar iyi anlatmış ki o kahramanın yerine kendinizi koyup yaşadığı zorluğu hissedebiliyorsunuz bu hikayelerin içinde çok ağır betimlemelerde kullanan camus okuyucunun işini zorlaştırıyor en begendigim oyku aldatan kadın öyküsü oldu iyi okumalar
Albert Camus çok iyi bir yazar. Yazardan da öte. Kesinlikle okuyun derim. Kısa kısa öyküler size zevk verecek. Zamanda almıyor. Hemen bitiveriyor öyküler. Tadımlık. Varoluşçu düşüncelere doğru kısa kısa yürüyüşler yapacaksınız. Aynı zamanda karamsarlığa da.
Sürgün ve Krallık, altı tane öykü barındıran bir kitap.Acıma,güçsüzlük,iyilik ve kötülük gibi insanın temel durumlarını ve davranışlarını ele alıyor.Bu altı öyküde en çok ‘Konuk’ ve ‘Jonas ya da Resim Yapan Ressam’ hikayeleri hoşuma gitti.
Jean-Paul Sartre, Albert Camus'nün ölümünden sonra şunları yazmıştı: "Uzun süre düşünmeden seçimini yapmayan, bir kez seçince de buna bağlı kalan ender insanlardandı... Camus'nün insancılığında, ansızın bastıran ölüme karşı insanca bir davranış varsa; mutluluk yolunda giriştiği o gururlu, katıksız araştırma, insana bu denli aykırı gelen ölüme dayanıyor, ölümle besleniyorsa; Camus'nün yapıtını da, bu yapıttan ayrı düşünülemeyecek yaşamını da, varlığın her anını ölümün elinden kapan bir insanın katıksız, başarılı denemesi olarak görebiliriz. Kırk dört yaşında, 1957 Nobel Ödülünü alan Albert Camus (1913-1960) "Sürgün ve Krallık"ta yer alan altı öyküde, acıma, güçsüzlük, iyilik, kötülük gibi temel insani durumları, insanın davranışlarını güdülendiren "kurban" ve "cellat" ikilemini ele alıyor.