ağlamak: bir eylemdir eylem olmasına da, neden gülmek eyleminin karşıtı sayılır ki? ya da kim böyle sayar, hangi gafil? unutmayın, eylemler arasında karşıtlık ilişkisi yoktur, yapmayın eylemlere böyle eziyet. gözyaşı dökmek eyleminin de özdeşi değildir ağlamak. nedir ya? arınmak mıdır? stres atmak mı? kendine acımanın tuz tadı mı? yanağa süzülen gözyaşı mı daha tuzludur yoksa içe akıtılan mı? gözyaşı hokkası devrilirse masa örtüsü kirlenir mi? gözyaşı silahtır bazen derler, namluyu kendine çeviriyor olmayasın? “gözyaşı dökmek” deyimindeki “dökmek” ne anlama gelir? sevinci ve soğanı n’etmeli n’eylemeli? ağlamak yoksa kendini bir ağla yakalamak mıdır, yani ağ’lamak mıdır? bu neyi s’ağlar? bu kimseyi b’ağlamaz.
“fazla kolay ağlayabilen insanlardan şüphelenmek gerekir. ama hiç ağlamayan bir insan daha da kötüdür, çünkü ağlamakla insan en azından dünyayla barışırken önemli bir şeyleri de yitirdiğini –yani bunun barışmadan çok yenilgi olduğunu– kabul etmiş olur. ve yenildiği gerçeğini –sırf gözyaşlarıyla bile olsa– kabul eden bir kimsenin, içindeki intikam ateşinin tamamen sönmediğini, günün birinde sakatlanmış bir insanlık durumuna teslim olmamaya karar vereceğini umabiliriz.” diyor franco moretti, “mucizevi göstergeler / edebi biçimlerin sosyolojisi üzerine” adlı kitabındaki denemelerinden birinde. valla doğru söylüyo emmim. he mi? sade şarkısı dinlemek istedi canım şimdi, “i ceep crying”. yoksa cem karaca mı dinlesem? “bir gün belki hayattan”. yok, ben sade alayım.
örnek tümcemize geldi sıra: “cry, the beloved country, ağlamak iyi gelir, açılırsın. baksana yüce vasilerimiz ‘kağıt parçası’ndan gene yırtacaklar gibi gözüküyor, umut başka bahara mı kaldı ne.”