İSTANBUL - 'İstanbul Ottomans (Osmanlılar)' takımı sahaya çıktığında, karşısında uzun boylu, dövmeli, sarışın bir takım buldu. Tamamı, Türkiye sularında gezinen Avustralyalı HMS Anzacs adlı savaş gemisinin askerleriydi. Rugby, Avustralyalı bahriyeliler için milli spor sayılırdı. Oysa Osmanlılar, Türkiye'nin tek rugby takımıydı. Maç, yassı topu kapabilmek için uğraş veren sporcuların sık sık insan yığını oluşturduğu görüntülerle geçti. Her takımdaki 15 sporcu, birer pehlivan gibi mücadele verdi. Maç, Türkiye'nin üstün savunma taktiği sayesinde golsüz berabere bitti. Takım tam Osmanlı'Osmanlılar', 'Batı görmüş' birkaç genç tarafından 1999'da kuruldu. Emre Ersoy, öğrenim gördüğü Avustralya'da, Emre Şapçı ise Britanya'da rugby tutkunu olmuştu. Türkiye'de kafa kafaya verdikleri iki Fransız, iki Britanyalı ve bir Yeni Zelandalı rugby'ci ile takım kurdular. 15 kişilik takım, dünya karmasından farksızdı. Türkiye'de rugby ligi ve başka bir takım da olmadığından, başka ülkelerden rakip buluyorlardı. e-mail'le maç teklifiOsmanlılar, bu yılı Fulya'da her cumartesi buluştukları idman sahasında sessizce geçirirken, Avustralyalı HMS Anzac adlı savaş gemisinden e-mail geldi. Osmanlıların namını işiten Anzaklar, maç önermişti. Osmanlılar kabul etti.Randevu, önceki gün Hadımköy'deki bir futbol sahasında gerçekleşti. Avustralyalı bahriyeliler uzun boylu, kilolu, dövmeli ve sarışındı. Yeşil-sarı formaları olan Anzaklar, sahanın ortasında 'ustaca' idman yaptı. Yaklaşık 20 dakika süren idman sonrası galibiyet andı içildi. Gri-siyahlı Osmanlılar ise halı saha maçı kıvamındaki idmanlarda, 'scrum' diye tanımlanan savunma sistemini denedi. Sonra da, 'Hurra!' denilerek maça geçildi. Yassı topun nereye düşeceği hiç belli değildi. Maç sert geçiyordu. Kıvrak hareketleriyle öne çıkan Osmanlılar'ın kaptanı Emre Şapçı, çelmelerle yere düşürülüyor, topu Şapçı'nın elinden alabilmek için onlarca oyuncu üst üste yığılıyordu. Top bahriyelilere geçince, Orhan Bulman savunma pozisyonu alıyordu. Bir tekstil şirketi yöneticisi olan Bulman, iki yıldır rugby oynuyordu, buna rağmen savunmada çok başarılıydı. Takımın tüm atakları, sol kanattaki Yenof Şirinyan'dan geliyordu. Şirinyan da bir şirkette yöneticiydi ve iki yıldır rugby oynuyordu.Ortak dil İngilizceAyrıca Yeni Zelandalı Alan Mathison ve Fransız Gautier Nicolas, Osmanlılar'ın en 'parlak' yabancılarıydı. Mathison öğretmen, Nicolas bir şirkette yöneticiydi. Avustralyalılar gibi Osmanlıların da anlaşma dili İngilizceydi. İlk yarı biterken, bahriyelilerin beyaz tenleri çizikler içinde, kızarmış bir haldeydi. Koçları 'topun çok havada kaldığını ve bu yüzden paslaşılması gerektiğini' öğütledi.İkinci yarı bahriyelilerin baskısıyla geçti. Ama, bu denli güçlü bir rakip beklemiyorlardı. Türkiye'yi tanımıyorlardı, ilk kez gelmişlerdi. Uzun yıllardır rugby oynayan Thomas Moussen, bu kadar zorlanacaklarını hiç düşünmediklerini söylüyordu. İki takımın saha kenarındaki az sayıda taraftarı da sürekli tezahürat yapıyor, takımlarının alkışlıyorlardı.Maç, Osmanlılar'ın başarılı defans taktiği sayesinde golsüz sona erdi. Osmanlılar bitiş düdüğünün ardından saha kenarına çekilerek hararetle maçı tartışırken, bahriyeliler profesyonelliği elden bırakmadı, sahanın ortasında toplanıp 10 dakika egzersiz yaptı, ter attı.Dostlukla ayrıldılarBahriyelilerin de sahanın kenarına gelmesiyle birlikte iki taraf birbirini alkışladı, karşılıklı 'alkış tüneli' kuruldu, tokalaşıldı, formalar değiştirildi ve topluca fotoğraf çektirildi. Aslında Osmanlılar için beraberliğin anlamı büyüktü. Yenof Şirinyan için 'Çanakkale yine geçilememişti...'