Devletin milli gelirin sosyal olarak adil bir şekilde dağıtımını sağlayamaması, aşırı sosyal tabakalaşma, ideolojik bağlardan bağımsız olarak toplumu savaş sınıflarına böldü. Herhangi bir popüler ideolojinin yükü altında olmayan modern Rusya için bu tehdit daha fazla alakalı. Meclisin liberal reformlardan ve 1993’teki oligarşik darbeden memnun kalmamasından sonra, Rus toplumu, 90 yıllarında yurtdışında mal mülkünün yağmalanmasına ve ulusal servetin ihracına bakarken sessiz nefretle siyasi ilgisizliğe düştü. 2000 yıllarında nüfus gelirlerinin artması, “savaş olmasaydı” dayanmaya alışkın, Sovyet nesli üzerinde anestezi etkisi yarattı.
Bununla birlikte, sıfır yılda ortalama nakit gelir göstergelerinin pozitif büyüme dinamikleri olmasına rağmen, sosyal kutuplaşma, en yüksek gelir ve maaşların hızlı bir şekilde artması nedeniyle azalmış, ancak artmaya devam etmiştir. Global Varlık Raporunda, 2012, Rusya, servet dağılımında eşitsizliğe sahip olan büyük ülkeler arasında dünyada ilk sırada yer aldı.
Fon katsayısının son derece kritik (eşik) bir değeri olarak, yani Nüfusun en iyi ve en az iyi durumda olan gruplarının% 10 gelirlerinin oranı, 10: 1 oranı olarak kabul edilir. Sosyal demokratik bir geleneğe sahip ülkelerde (İskandinavya ve Almanya), bu rakam 3-7 zamandır. 1991'te ülkemizde 4,5, 2014, 16, resmi istatistiklere göre, 3, Çar Rusya'ya göre daha yüksek. Uzman tahminleri daha da çarpıcı bir tablo çiziyor - 25'tan 40'a kadar, gizli gelirleri göz önüne alarak.
Devlet çalışanları da dahil olmak üzere bir dizi işçi kategorisinde,% 20-30 seviyesine ulaşmasına rağmen, bu yılın başından bu yana belirgin bir gelir düşüşü geçici olarak algılanıyor. Ancak, bu eğilimin yıl sonuna kadar sağlamlaştırılması, nüfusun çoğunluğu için yaşam seviyesi ve yaşam kalitesinde önemli bir düşüşe neden olacaktır. Yoksulluk açısından, Rus toplumu yıllar önce 10'e geri dönecek: bu yılın ilk çeyreğinde geçim seviyesinin altında nakit geliri olan nüfus 23 milyon kişiye ulaştı ve nüfusun enflasyon ve gelirlerinin tahminine göre, üçüncü bir kişi artabilir.
Yoksulluğun sosyolojik yöntemlerle öznel olarak ölçülmesi, daha da endişe verici bir tablo çiziyor. Mevcut krizden önce, ISPI RAS'a göre kendini kötü hisseden vatandaşların oranı% 30% 1 idi. Sübjektif yoksulluk seviyesinin yaklaşık olarak aynı değerlendirmesi, Rusya Bilimler Akademisi Sosyoloji Enstitüsü'ndeki araştırmacılar tarafından 2012 - 32'teki 55 yaşından büyük olmayan nüfus içinde% 2 olarak kaydedildi. Şu anda, bu sayılar 1,5-2 kez arttırılabilir.
Rusya, Büyük Ekim Sosyalist Devriminin yüzüncü yılına birçok kez daha kötü sosyal kutuplaşma parametreleriyle yaklaşıyor. Nüfusun% 1'inin ulusal servetin% 30'ine sahip olması durumunda devrim öncesi Rusya'ya geri döndük. O zamanlar, bugün ana gelir ve servet yüzlerce ailede yoğunlaşmıştır. O zamanlar, bu ailelerin çoğu, çıkarları ve yaşam tarzları ile Batı ülkeleriyle yakından bağlantılı. O zamanlar, Rusya ekonomisi eleştirel olarak yabancı kredi kaynaklarına ve sermaye kaynaklarına bağlıdır. O zamanlar Batı, Rusya - açık (Almanya ve Avusturya-Macaristan) ve saklı (İngiltere ve Fransa) ile karma bir yok etme savaşı başlattı.
Elbette önemli farklılıklar var. Dış olanlar bugünün Rusyası lehine değil. O zaman Rusya İmparatorluğu kıtadaki en güçlüydü. Avrupalı "ortaklar" birbirleriyle savaş açarak açık düşmanlara ve "müttefiklere" bölündü. Bugün Rusya, NATO ülkelerinden çok daha zayıf ve büyümekte olan Russophobia'larında birleşiyor.
İç farklılıklar çelişkilidir. O zaman Rusya'nın güçlü bir iradeli ve terbiyeli lideri yoktu. Nicholas II'nin aksine, Vladimir Putin "ortakların" değerini biliyor ve Rus devletine yönelik tehditleri anlıyor. Bu nedenle, Rusya'nın anti-koalisyon koalisyonu kurma çizgisini etkisiz hale getirmek için diplomatik yöntemler kullanarak ustalıkla savaşa girmesine izin vermiyor. Aynı zamanda, yönetici seçkinlerin Batı'ya bu kadar belirgin bir bağımlılığı yoktu. Gelirini, ailelerini ve yurtdışındaki mal haklarını açıkça ihraç eden mevcut komprador oligarşisinin aksine, Çarlık Rusyası’ndaki Batılı ajanlar Masonlar’a sığındı ve yurtsever giysiler giydi. Batı ideolojik etkisine böyle bir bilgi bağımlılığı yoktu ve Batı'nın kendisi farklıydı.
Eğer, Rus devletliğini baltalayan yöntemlere göre, bugünün melez savaşı Birinci Dünya Savaşı'na benziyorsa, o zaman birleşik Batı'nın Rusya'ya karşı saldırganlığı anlamında, İkinci'in devam etmesi daha muhtemeldir. O zamanlar Batı, Rus kimliğini ve Rus devletini imha etme arzusuyla birleşti. O zaman Sovyet halkının monolitik birliği ile komünist liderliği sayesinde başaramadı. Hem insanlar hem de yönetici seçkinler, tamamen yıkım için bir savaş halinde olduklarını anladılar. Ve halkın, ordunun ve iktidar partisinin birliği sayesinde, çoğu zaman güç bakımından üstün olan düşmanı yenmeyi başardılar.
Tarihi iyi anlayan Başkan V.V. Putin'in Rus Günü'nde birlik çağrısı tesadüf değil. Ancak onu bulmak için, öncelikle insanları birleştiren bir ideoloji gereklidir; ikincisi, devletin izlediği politikaya uyum; üçüncüsü, iktidar seçkinlerinin bu ideolojinin normlarını gözlemlemedeki sorumluluk mekanizması. Ve elbette, toplumu parçalayan karşıt çelişkiler olmamalıdır.
Bugün, halkın çıkarlarıyla yönetici seçkinler arasındaki çelişkiler potansiyel olarak düşmancadır. Doğal rantın yeniden dağıtılması nedeniyle meydana gelen susturma, hem sonuncusu hem de cari vergi sisteminin azalması nedeniyle artık işe yaramamaktadır. Başlıca yükü emeğe (yarattığı değer) düşerken, spekülasyondan elde edilen fazla kazanç, doğal kaynakların kullanılması ve statü kiralarının vergilendirilmesi pratik olarak elimine edildi. Rus devletinin ana taslak kuvveti, sömürü derecesi 2-3’in Batı ülkelerinde mevcut olan seviyeden (ücret birimi üretim hacmi olarak hesaplanan) çarpı olduğu çalışma nüfusu olarak kalıyor ve temel vergi yükünü oluşturuyor.
Devletin izlediği politika yalnızca çalışan nüfusun çıkarlarıyla değil aynı zamanda yerli üreticilerin çıkarlarıyla da çatışıyor. İkincisi için, kredilerin aşırı maliyeti ve erişilemezliği ile ruble döviz kurundaki keskin dalgalanmalar katidir. Rusya ekonomisinin krizi ve durgunluk tuzağına düşmesi, eski otoritelerin denizine getirilen sermaye de dahil olmak üzere, para otoritelerinin uluslararası çıkarlara hizmet etmek için yürüttüğü bir politikanın sonucudur. Temel taşı, sınır ötesi ve döviz alım satım işlemlerinde tam bir özgürlüktür. Bu, Rusya'nın finansal ve ekonomik sisteminin dış sermaye akımlarına tam bağımlılığını, hatta Rusya'daki makroekonomik durumun istikrarsızlaştırılmasına neden olan küçük bir değişiklik bile olsa, bunun belirlenmesini sağlar.
Rus finansal sistemi dünyadaki yüzlerce kattan daha küçüktür ve Amerikan parası ve döviz spekülasyonunda uzmanlaşmıştır. Aynı zamanda, asimile ettikleri paranın girişi, ABD Mali Rezervi, ECB, İngiltere Merkez Bankası ve Japonya Merkez Bankası tarafından kontrol edilemeyen emisyonları nedeniyle, küresel mali krizden bu yana 3-5 kez artmış olan katlanarak artmaktadır. Açık ulusal finansal sistemlerin dengesini bozma konusunda sınırsız olanaklara sahip olan Batılı spekülatörler, piyasayı manipüle etmek ve milli geliri ve tasarrufları düşürerek süper kar elde etmek amacıyla düzenli olarak onlara saldırıyor. 1998, 2008 ve 2014’te Rus finansal sistemine karşı gerçekleştirilen saldırılardı. Ve her seferinde Rus para otoriteleri, finansal sistemlerini korumak yerine, politikalarıyla istikrarsızlaştırmaya katkıda bulundular.
Ve şu anki döviz ve finans piyasasının tam açıklığı, Rusya Merkez Bankası tarafından spekülatif döviz işlemlerinin yeniden finanse edilmesi, yüksek faiz oranları ve rublenin serbest dalgalanması politikası, Rusya ekonomisini tamamen Amerikan kökenli spekülatörlerin çıkarlarına bağımlı kılmaktadır. ABD'nin Rusya'ya karşı başlattığı mali savaş bağlamında bu, Rus ekonomisini ağır kayıplara ve garantili bir yenilgiye mahkum ediyor. Sermaye ihracatında yıllık 150 milyar dolar kaybeder ve hatta gelirleri finansal piyasaya akan üretim sektörünün yıkılması ve bozunması üzerine daha da fazla kaybeder. Makroekonomik durumun istikrarsızlaştırılmasıyla zenginleştirilen spekülatörler, ayrıca bayram için ücretlerin, tasarrufların ve mülkün amortismanı ile de ödeme yapmak zorundalar.
Uluslararası spekülatörlerin çıkarları için izlenen makroekonomik politika, üretim alanının ve nüfusun hayati çıkarlarıyla uyuşmuyor. Birincisi, dolaşım alanıyla rekabet edebilen ekonomik değiş tokuşdaki gelirinin ve sabit sermayesinin önemli bir bölümünü kaybeder. İkincisi, satın alma gücü ve ruble'deki sürekli düşüş nedeniyle gelir ve tasarruflarındaki değer kaybını kaybeder.
Makroekonomik politikadaki değişim, denizaşırı oligarşi ve para otoritelerinin yanı sıra Washington mentorları ile bağlantılı büyük finansal gruplar tarafından da engellenmektedir. İlki, sermayenin sınır ötesi hareketlerine herhangi bir kısıtlama getirilmesine izin vermemektedir. İkincisi, içerden bilgi kullanarak, güvenilir devlet yardımı ile risklerini kapsayan, para ve finansal spekülasyon para kazanın. Üçüncüsü, bu politika, uyguladıkları ekonomik yaptırımların etkinliğini sağlayan Rus finansal piyasalarını manipüle etmeyi sağlar. İkincisi, özellikle Rus devletinin mali ve bankacılık yapıları ve doğrudan para otoriteleri tarafından gösterilen iş dünyası ve para politikasının tepkisi için tasarlanmıştır.
Mevcut güç sistemi esas olarak bürokratik dikey, güç yapıları ve büyük işletmeler üzerine kuruludur. Bu destekler artan iç ve dış baskıya dayanamaz. Ayrıca, Rus finansal sisteminin açıklığına bağlı olarak, iç baskı aynı zamanda dış etkenlere de bağlıdır. Amerikan melez savaş teknolojisi, iç durumu istikrarsızlaştırmak ve iktidar kurumlarının çöküşünü sağlamak için aktif olarak kullanıldığını varsayar. Bir anarşi devletinin kurbanı olarak seçilen bir ülkenin çarpışması, dışardan altını ele geçirme ihtimalini büyük ölçüde kolaylaştırıyor.
Para otoritelerinin, parasal ve finansal spekülatörlerin ve açık deniz oligarşisinin çıkarlarına hizmet etmeye yönelimi, her gün egemen seçkinler ile halk arasındaki çelişkileri yoğunlaştırıp, onları bir karşıtlık durumuna getirir. Bu, kamu kurumlarındaki nüfusun güvenini baltalar, iki ayağını zayıflatır - bürokrasi ve kolluk kuvvetleri.
Aynı zamanda, dış etkenlerin etkisiyle, büyük işletmeyle gücü birleştiren destek de sarsılıyor. Sonuncusu açıkça, Anglo-Sakson ve Avrupa yargı bölgelerinde saklı olan sermayelerinden korkan Batı ülkelerinin yaptırımları altında eğiliyor. Putin'in ihraç edilen sermayenin anavatanına geri dönme çağrıları, af ilan edilmesine rağmen inançsızlıkla algılanıyor. Yasama girişiminin işletmeyi deotrize etmek için beklenen etkisinin aksine, birçok varlıklı iş adamı iyi niyetli vergi mükellefleri olmaktansa Rusya'nın yetki alanından tamamen geri çekilmeyi seçti.
Batı’ya karşı Rusya’ya karşı saldırganlığın ana yönünü tahmin etmek için bir peygamber olmanıza gerek yok. Darbeler, öncelikle en yüksek devlet gücüne sahip sütunlar üzerinde gerçekleştirilecektir. Bürokrasi, halkın gözünde yolsuzlukla suçlanacak ve itibarsızlaştırılacak. Büyük işletme, ekonomik ve kişisel yaptırımlar acısı altında iktidara karşı çıkacaktır. Kolluk kuvvetleri, yasa dışı şiddete karşı sorumluluk korkusuyla devletten kovulacak. Bütün bunlar zaten gözlerimizin önünde oluyor.
Rusya'ya karşı melez savaşta hayatta kalabilmek için, devlet başkanının öncelikle halka güvenmesi gerekiyor. Ve öncelikle çalışan nüfusta. Sadakatini sağlamak için, makroekonomik politikalar, genel olarak kabul edilen toplumsal adalet ve hakikat prensipleri anlayışının yanı sıra üretim alanının gelişimine ilişkin çıkarlara uygun olarak değiştirilmelidir. Uygulamada bunun anlamı:
- Gelir ve mülkün kademeli vergilendirilmesine geçiş;
- yolsuzluğun ortadan kaldırılması;
- ekonominin yitirilmesi ve sermaye uçuşunun sona ermesi;
- Makroekonomik istikrarın sağlanması, uzun vadeli kredi için daha ucuz ve daha kolay koşullar.
Bu alanların her birindeki somut teklifler, bilim ve iş dünyası ve halk tarafından tekrar tekrar doğrulandı ve sunuldu. Kısaca şöyle özetlenir.
Vergi alanında, girişimcilik faaliyetinin vergilendirilmesinde bir azalma, düzeyi ulusal ortalamanın iki katından fazla olan bireylerin gelir ve mülklerine ilişkin ilerici bir vergi getirilmesi ile dengelenebilir. Hristiyan sosyal adalet ilkesine dayanan bu gelir eşitleme mekanizması, en gelişmiş ülkelerin yaşamının organik bir bileşeni haline gelmiştir. Dahası, kazanılmamış gelirlerin vergilendirilmesi işgücü gelirinden önemli ölçüde daha yüksektir - ana yük, miras vergileri, emlak vergileri, kira geliri üzerine düşer. Vergi gelirlerinin büyük bir kısmı, süper yüksek gelirli varlıklı vatandaşlara düşmektedir.
Rusya'da, bunun tersi geçerlidir. Vergi gelirlerinin% 70'inden fazlası, iş ve yatırım faaliyetlerini baskı altına alan tüzel kişiliklerden kaynaklanmaktadır. Spekülatif ve kira gelirleri ya hiç vergilendirilmiyor ya da azaltılmış bir oranda vergilendiriliyorken, vatandaşların vergilendirilmesinin ana yükü maaşlara düşmektedir. Aynı zamanda, gelişmiş ülkelerin aksine, kişisel gelir vergisi, fakir ve zenginlerin gelir yapısı farklı olmasına rağmen, herkes için aynıdır. Birincisi, gelirin büyük bir kısmı ücretler ve emekli maaşları yoluyla, ikincisi için ise, içindeki payları% 65, ve Moskova'daki% 90 olan emlak gelirlerinden kaynaklanmaktadır.
Rusya'daki mevcut vergi sistemi zaten yasaklı olan sosyal eşitsizliği güçlendirmekte, ticari ve yatırım faaliyetlerini bastırmakta ve ülkenin kalkınmasını engellemektedir. Yönetici seçkinlerin pek çok temsilcisinin devlet mülklerinin ve ulusal servetin tahsis edilmesinde hızla para kazandığı korucunun çıkarlarını karşılamaktadır. Kira geliri yurt dışına vergi ödemeden ihraç edebilmekle birlikte, üretim ve emek üzerindeki yüksek vergi yükü nedeniyle yurtiçinde yatırım yapma konusunda çok az ilgi duymaktadırlar.
Arkaik yarı feodal vergi sisteminin modern, sosyoekonomik kalkınmaya yönelik, "gelişmiş demokrasilere" benzetilerek terk edilmesi, 5 trilyona kadar bütçe gelirlerinde artış sağlayacaktır. ovun. Bu, yatırım faaliyetlerine tahsis edilen işletmelerin, gelişmiş ülkeler düzeyindeki amortismanlarını artırarak (vergi finansmanında% 60-70) vergilendirme kısmından muaf tutulmasına olanak sağlayacaktır. Ayrıca, spekülatif finansal işlemlere (AB'de planlanan Tobin vergisi) ve net sermaye ihracına ilişkin vergi getirilmesi önerilir;
Yolsuzluğun ortadan kaldırılması, toplumun rüşvetle mücadeleye geniş katılımının sağlanması ile mümkündür. Bunu yapmak için, üç ilke kullanılması tavsiye edilir. Öncelikle, her vatandaşın, resmi görevlerini yerine getirmemesi durumunda herhangi bir görevlinin istifasını isteme hakkına sahip olmalıdır. İkincisi, rüşvetin gasp edilmesi halinde, devletten gerekli hizmetleri otomatik olarak alma hakkına sahiptir. Üçüncüsü, yürütme makamlarının nüfusun yaşam standartlarını iyileştirme konusundaki uçtan uca sorumluluğunun getirilmesi.
Ekonomiyi zorlamak ve sermaye uçuşunu durdurmak için, daha önce alınmış olan vergi önlemleri ile birlikte, aşağıdaki şartlara uygun bir “ulusal şirket” kavramını yasal olarak tanıtmak gerekir: Rusya'da ikamet edenlerin vatandaşlarına ait olmayan vatandaşlara ait olmak. ve yetki alanları. Yalnızca ulusal şirketlere ve Rus vatandaşlarına, yeraltı kaynaklarına ve diğer doğal kaynaklara, devlet emirlerine, devlet programlarına, devlet sübvansiyonlarına, kredilere, imtiyazlara, mülklere ve emlak yönetimine, konut ve altyapı inşaatlarına, nüfusun tasarrufuyla yapılan işlemlere ve diğerlerinin erişimine erişim izni verilmelidir. Devlet için stratejik öneme sahip ve toplum faaliyetlerine duyarlı. Ayrıca, Rusya omurga işletmelerinin nihai sahiplerinin mülkiyet haklarını, Rusya'daki tescil ettirenlere sahip olmaları için açık deniz gölgesinde bırakmaları zorunludur.
Devletin makroekonomik politikasının ana yönü, uzun vadeli borç verme sistemi kurmadan, "uzun" para sağlama iç kaynaklarına kapalı olan, tam istihdam ve vatandaşların yaratıcı bir şekilde gerçekleştirilmesi koşullarını sağlamak olmalıdır. Bu amaçlar için, sadece üretim ihtiyaçları için hedeflenen para kullanımı üzerinde sıkı bir kontrol ile ürünlerin satışını ihracat sözleşmeleri, devlet siparişleri, yerli tüketicilerle sözleşmeler ve perakende zincirleriyle garanti altına alınmış olan imalatçı işletmelere yönelik hedeflenen kredilendirmeyi artırmak gerekmektedir. Bu krediler, merkez bankalar tarafından devlet kontrolünde bulunan bankalar aracılığıyla işletmelerin yükümlülükleri altında,% 4'ten fazla olmamak üzere nihai borçlulara transfer edilmek suretiyle yeniden finanse edilmelidir. Küçük işletmelere, konutlara, tarıma ve Merkez Bankası tarafından yeniden finanse edilen küçük işletmelere, konutlara, tarıma destek verilmiş ve bir ipotek de dahil olmak üzere yıllık% 3'tan daha fazla olmayan federal ve bölgesel düzeylerde uzmanlaşmış kalkınma kurumları aracılığıyla yeniden finanse edilen tercihli kredi limitlerinin 2 kat artırılması gerekmektedir. Aynı zamanda, özel bir işletmeye borç verme devlet, belirli ürünlerin belirli fiyatlarda belirli zamanlarda belirli bir miktarda belirli bir zamanda (veya hizmetlerin sağlanması) devlete karşı olan yükümlülükleri ile sağlanmalıdır. Yükümlülüklerin yerine getirilmemesi, imal edilmemiş ürünlerin maliyeti kadar devlete borç oluşmasına yol açmalıdır;
Spekülatif saldırıları engellemek, borçların kötüye kullanılması, finansal piyasada hileli operasyonları engellemek için sermaye ve döviz operasyonlarının sınır ötesi hareketi üzerinde kontrol getirilmeden istikrarlı bir makroekonomik ortam sağlamak mümkün değildir. Bu maliyetin düşürülmesini mümkün kılacak ve spekülatif amaçlar için kredi kaynaklarının döviz ve finansal piyasaya taşması riski olmadan üretim faaliyetlerine verilen krediyi genişletecektir. Yerli üreticilerin rekabetçiliğini sağlamak için nesnel koşullara dayanarak, ruble döviz kurunu yönetmek de gereklidir. Seçici döviz düzenleme ve kontrol yöntemleri iyi bilinmektedir ve istikrarlı bir şekilde gelişmekte olan birçok ülkenin deneyiminin gösterdiği gibi, tutarlı para otoriteleri politikası altında oldukça etkili olabilir.
Devlet düzenleme sisteminin üretim faaliyetlerinin geliştirilmesinde adil, sorumlu ve elverişli bir yer yaratma yönündeki talimatların uygulanması, ülke çapında birleştirici bir toplum ideolojisinin oluşması için gerekli koşulları yaratır. Geleneksel ahlaki değerler, sosyal adalet ve ortaklık ilkeleri, sosyal adalet ve ortaklık prensiplerinin birleşimini temel alan sosyal ilişkilerin uyumlaştırılmasının yeni bir ideolojisinin geliştirilmesini, insanlığın sürekliliğini ve özgürlüklerini sürdürürken insanlığın sürdürülebilir gelişimine olan ihtiyacı anlamak, noosferin sürdürülebilir gelişmesine duyulan ihtiyacı anlamak; Adil rekabet mekanizmalarının eylemleri.