Boğaya tapma
|Bu madde, öksüz maddedir; zira herhangi bir maddeden bu maddeye verilmiş bir bağlantı yoktur.|
Boğa-tanrının simgesi erkeklik organıydı. Doğu'da boğa genellikle bereket tanrıçasının eşi olarak betimlenirdi; bu da, erkekliğin ilkesi sayılan döl vermeyi ve yenilmezliği temsil ederdi. Kazılarda, genellikle muska ya da nazarlık olarak kullanıldığı sanılan çok sayıda boğa resmi ve heykeli ortaya çıkarılmıştır. Bunlar, büyük olasılıkla, kabile tapınaklarındaki heykellerin küçültülmüş benzerleriydi.
Tarihsel dönemlerde de süren boğaya tapma, özellikle İndus Vadisi ve Girit'te önemli bir adetti.[1]
Mezopotamya[değiştir | kaynağı değiştir]
Sümerler arasında güçlü yapısından dolayı boğa, fırtına tanrısının kutsal hayvanı ve aynı zamanda kozmik düzenin sembolü kabul edilmiştir. Sümerlerde boğa, erkek-insan başlı olarak da tasvir edilmiştir. Ayın hilâl şeklindeki görünüşü ile boğanın boynuzları birbirine benzediği için Sümerler bu hayvanla ay arasında da ilişki kurmuşlardır. Asur-Bâbil kültünde de boğa güç, bereket ve dölleyiciliğin, erkeklik gücünün sembolü olarak görülür; ayrıca büyük kapıların iki yanına koruyucu heykelleri konurdu.[2]
Mısır[değiştir | kaynağı değiştir]
Anadolu[değiştir | kaynağı değiştir]
Girit[değiştir | kaynağı değiştir]
Boğa Girit'te varolmuş Minos Uygarlığı'nın ana temasıydı. Bu nedenle Minos sanatında da boğaya önemli bir yer ver verildi: Kumasa pişmiş toprak vazosu (İÖ 2200'e doğru), Knossos Sarayı'ndaki duvar resimleri (boğa güreşleri), Knossos Rhytonu, boyalı pişmiş topraktan Aya Triada Lahti ve Vafio altın maşrapaları (Kandiye Müzesi).
Yunan mitolojisinde, Zeus kimi kez boğa biçiminde gösterildi (Europe'nın kaçırılışı). Herakles'in on iki işinden biri Girit boğasıyla dövüşmekti (Selinus metopelerinden biri bu konuyu işler). Ksanthos'ta bulunan bir mezar, aslanlarla boğaların dövüşünü calandıran sahnelerle süslüdür. Panathenaia frizinde, kurban edilmek üzere götürülen boğalar görülür.