Yaser ölürken elimize iki ucu boklu bir değnek bıraktı. O günden beri neresinden tutacağımızı bilemiyoruz. 70'lerde Türkiye'de ve dünyada Filistin davasını desteklemek kolaydı. Motifleri çok netti çünkü, anti-emperyalizm, halkların kendi kaderlerini tayin hakkı, haksız bir işgale karşı mücadele, seküler bir anti-semitizm. Arafat müthiş bir satranç oyuncusuydu çünkü. Yeri geldi mi Arapların kulağını çekiyor, Filistin davasının Arap davası olduğunu haykırıyor, yeri geldi mi Camp David'de Ehud Barak'ı kapıdan içeri itiyordu. Olabildiğince çok insanın desteğini çekebilmek belli noktalarda olabildiğince köşesiz olmayı gerektirir. Arafat bunu çok iyi biliyordu. Namaz kılıyordu ama Hristiyan bir Arapla evlenmekte sakınca görmüyordu. Arafat söz konusu olduğunda emin olabileceğimiz iki şey vardı. Birincisi müthiş gururlu Filistinli bir Arap olduğu, ikincisi 20. yüzyıl tarihinin en savaşçı liderlerinden biri olduğu. Nobelin garip cilvesi de onu barış için uğraştığı dönemde buldu. Nerdeyse elli yıldır savaşıyordu ve Nobel Barış Ödülü'nü aldı.
1974 Kasım'ında BM Genel Kurulu'nda konuşma yaparken bir ilki gerçekleştirmiş oldu. Bir devletin değil bir örgütün, bir halkın temsilcisiydi. Devleti olmayan bir halkın. Ama yaptığı tarihi konuşma bundan çok daha önemliydi. Sağ elini kaldırarak "Bugün buraya bir elimde zeytin dalı," sol elini kaldırarak "diğerinde özgürlük savaşçısının silahıyla geldim." Sağ elinin işaret parmağını sallayarak "O zeytin dalının elimden düşmesine izin vermeyin. O zeytin dalının elimden düşmesine izin vermeyin. Tekrar ediyorum, o zeytin dalının elimden düşmesine izin vermeyin." İlk defa seyrettiğimde tüylerimi tiken tiken eden bir konuşmaydı bu.
Sonra biz büyüdük ve kirlendi dünya :)
Hassas dengeler üzerine oturan bir barış geldi Filistin'e. Kumarhaneler bile kuruldu. Savaş dönemi liderleri barış döneminde dağıtırlar, kuraldır, çok değişmez. Arafat da dağıttı. Dağıttıkça kendi halkından tepki topladı. Yıllardır kendileri için savaştığını düşündükleri liderlerinin kumarhanelerden alınan vergileri altyapı yatırımlarına harcamak yerine kendisine harcadığını gören Filistin halkı güvenebileceği birilerini aramaya başladı. Çok uzağa bakmaları gerekmiyordu. Hamas oradaydı. Arafat'ı Filistin'in Yıldırım Aktuna'sı ya da Recai Kutan'ı Mahmud Abbas izledi. Sonrası malum. Hamas geldi, Hamas sertleşti, İsrail sertleşti, Hamas ve İsrail yönetimleri bir sidik yarışına girdiler. Hamas'tan daha uzağa işeyebileceğini söyleyen Bünyamin Nedenyahu denen arkadaş İsrail demokrasisinin gördüğü en sağ, faşist denebilecek koalisyonunu kurdu. Ve olaylar birbirini Mavi Marmara'ya kadar takip etti. Ucu uzun zamandan beri ilk defa bu kadar derinden bize dokundu meselenin.
Duvar yıkıldığından, iki kutuplu dünya ortadan kalktığından beri kafamız çok karışık. "Ama"lar karıştırıyor cümlelerimizi, cümlelerimizin gücünü azaltıyor, kararlılığımızı azaltıyor, zayıflatıyor. Kafamızın ne kadar karışık olduğunu gösteriyor. Filistin'e destek veriyorum ama Hamas'a karşıyım. İsrail'i protesto ediyorum ama ırkçı değilim. Mavi Marmara'daki insanların ölümünü şiddetle kınıyorum ama onları şehit olarak da görmüyorum.
Ama merak etmeyin. Bu kafa karışıklığı sadece bize özgü değil. İsrailliler de "Bizimkilerin yanlış yaptığını düşünüyorum ama gemidekilerde onlara demirlerle saldırmış!" gibi bizimkinden kat kat daha tutarsız ve saçma cümleler kuruyorlar bugünlerde. Sıradan vatandaş olmak, basit cümleler kurmak, net kanılara sahip olmak dünyanın her yerinde gittikçe zorlaşmaya başladı. Sadece benim değil, dünyanın da kafası karışık bugünlerde...