Hiçbir şey uyuyan bir bebekten daha huzurlu görünmüyor. Ama bu sakin küçük ifadenin ardında, kapalı sahne perdelerinin arkasındaki tiyatro gösterileri gibi fantastik dramlar ortaya çıkıyor mu? Yoksa sahne boş mu?
Pediatrik rüyalar konusunda dünyanın önde gelen uzmanlarından biri olan psikolog David Foulkes'e göre, insanlar çoğu zaman bebeklerinin hayal kurma yeteneği ile algılama yeteneğini yanlışlıkla karıştırıyorlar. “Bir organizma bir realiteyi algılayabileceğine dair bir kanıt verirse, o zaman bir tane de hayal edebileceğini hayal etmeye eğilimliyiz” diyen Foulkes, “Çocukların Rüyası ve Bilincin Gelişimi” kitabında yazmıştır (Harvard University Press, 2002). Ancak bebeklerin sınırlı deneyimler havuzunu ve beyinlerinin olgunlaşmamışlığını göz önünde bulundurarak, Foulkes ve diğer nörobilimciler hayatlarının ilk birkaç yılı boyunca aslında hayalsiz olduklarını düşünürler.
Bu, doğumdan sonra, bebeklerin REM (hızlı göz hareketi) uyku fazına girdiği gerçeğine rağmen, yetişkinlerin rüya gördüğü gerçeğe rağmen. Ve çocuk, onlar: Yenidoğanlar uyku zamanlarının yarısını REM'de geçirirler, gözbebekleri, twitching vücutları ve beyin taramalarında karakteristik testere dişli bir patern ile birlikte. Karşılaştırma için, yetişkinler uyku zamanlarının sadece dörtte birini REM'de ve geri kalanları ise yavaşça değişen beyin dalgalarıyla işaretlenmiş, rüyasız REM evresinde geçirirler. Bebekler ise did REM sırasında rüya gördükten sonra, tam sekiz saatlik bir işgününün karşılığı olarak hayal ederlerdi. Bu onların yatak odası, oyuncak ve ebeveynlerinin yüzlerinden topladıkları birkaç görüntüden kurtulmak için çok uzun bir yol olurdu. [Neden Bebek Olduğunu Hatırlamıyoruz?]
Bunun yerine, nörobilimciler REM uykusunun yenidoğanlarda ve bebeklerde bambaşka bir rol oynadığına inanırlar: Beyinlerinin yollar oluşturmasına, bütünleşmesine ve daha sonra dil geliştirmelerine yardımcı olur. (Benzer şekilde, genç kuşlar REM uykusu sırasında şarkıları öğrenirler.) Tüm bu homurdanmalar devam ederken, kafa boşluğundan yoksundurlar. ve Kendilerini bebek maceralarının kahramanları olarak hayal etme veya fantezi oyuncaklarını hayal etme yeteneği.
Rüya gören, nörobilimcilerin, çocukların bir zamanlar görsel ve mekansal olarak hayal edebilme kapasitelerini edinmesiyle, erken çocukluk döneminde ortaya çıkan bilişsel bir süreç olduğunu düşünür. Foulkes ve meslektaşları tarafından yapılan araştırmaya göre, 4 ya da 5 yaşındaki olgun yaştaki çocuklar bile normalde durağan ve düz olan, hareket eden ya da hareket eden, az sayıda duyguyu ve hatıraları olmayan karakterleri olan rüyalardır.
7 ya da 8 yaşlarında yapılandırılmış anlatılara sahip canlı rüyalar, aynı zamanda çocuklar kendi kimliklerini açık bir şekilde anlamalarını sağlarlar. Araştırmacılar, öz-farkındalığın benliğin rüyalar içine sokulması için gerekli olduğunu düşünmektedir. Aslında, bir çocuğun sahip olduğu özbilginin miktarı - örneğin, farklı bir adı olsa bile aynı kişi olacağının ve bir bebekken aynı kişi olduğu anlayışını - güçlü bir şekilde - çocuğun rüyalarındaki canlılık ve çizim yapısının miktarı ile ilişkilidir.
Foulkes'ın çocukların rüyaları hakkındaki bulguları bebeklerle ilgili olduğunda, nörobilimciler bebeklerin hiçbir şeyden çok hayal etmedikleri için oldukça hayal kırıklığı yaratan bir sonuca varırlar. Beyinleri başka türlü meşgul.
Twitter @nattyover üzerinde Natalie Wolchover izleyin. Twitter @llmysteries'te Life'ın Küçük Gizemlerini izleyin, ardından Facebook'ta bize katılın.