Bugün Beyoğlu Emek Sinemasında Milyoner'e gittim.
Uzun süredir 11:30 matinelerine gidemiyordum.
Oysaki en güzel sinema saatleridir 11:30'lar.
Milyoner güzeldi.
Parça parça çocukluğunuza dönüp,
Koştuğunuz anları hatırlıyorsunuz.
Hayatınız boyunca bir tek kişiyi sevmiş,
Ve onu hayatınızın amacı haline getirmişseniz;
Milyoneri izlemelisiniz.
Sekiz Oscar ödülü alan filmde oynayan çocuklar,
Kendi hayatlarını oynamış.
Bombay şehrinde derme çatma evlerde
Fakir yaşantılarına devam eden
Azharuddin Muhammed İsmail ile Rubina Ali Kureyşi'ye,
Hindistan'a kazandırdıkları zaferden dolayı ev verilecekmiş.
İşsizlik,
Açlık ve sefalet..
Filmin başrollerinde oynuyor.
Çocukların gözlerindeki parıltıdan onları görmüyorsunuz ama..
Filmin bir sahnesinde,
Çöplerin toplu olduğu bir mekanda,
Dilendirmek için çocukları topluyorlar.
Sıcakta uyuyan çocuklara kola ikram edildiğinde,
Saf ve masum yüzleri ile karşılarında aziz varmış gibi görüyorlar.
Büyük bir mutlulukla peşlerine takılıyorlar.
Bir ara onları iyi niyet temsilcileri gibi düşünerek,
Ben de ne iyi insanlar diye düşündüm.
Çocukları acıklı şarkı söylemek konusunda eğittiklerini,
Ve en iyi acıklı şarkıyı söylemeyi başardıklarında
Gözlerinin kör edildiğini görünce,
Filmin kahramanlarından Salim kadar şaşırdım.
"Hayatımızın azizleri" böyleydi işte.
Önce karşılıksız, yığarlar gözünüzün alamadıklarını önünüze,
Sonrasında ya gözünüzü alırlar giderken,
Ya hayatınızdan bir parçayı.