Hergün aynı saatte deniz kenarına gelip, üzgün üzgün denizi seyreden, kimi zamanda sessizce ağladığını gördüğü adama yaklaşıp omuzuna dokundu. Yaşlı balıkçı, tüm samimiyetiyle, yüzüne bakan adama neden böyle üzgün olduğunu sormuştu. -“Mutlu olmak istiyorum… Sadece mutlu olmak-” demişti adam. Sonra sa denizi izlemeyi bırakıp, kendisine bu soruyu yönelten balıkçının gözlerine bakarak, -“Evlendim. Çocuklarım var. Evim, arabam bir insanın sahip olmak isteyeceği herşeyim var. Sadece mutlu olamıyorum.
Çevremdekilerin, ailemin, sevdiklerimin biraz olsun beni mutlu etmelerini istedim ömrüm boyunca. Ama istediğim mutluluğu bulamadım. Belki değiştirdiğim beşinci psikoloğunun ofisinden geliyorum. Yinede mutluluğun ilacını bulamadım…-“demişti. Yaşlı balıkçı gülümseyerek oltasını denize savururken,-” Ben mutluluğun ilacı biliyorum. İstersen sanada öğretebilirim-“dedi.. – “Mutsuzluktan yakınan adam, inanmamışcasına bakışlarını kaçırırken yaşlı adamdan, bir taraftanda merak edip sorma gereği de hissetmişti.-“Neymiş mutluluğun ilacı? Söylermisiniz lütfen ?-“diye sormuştu. Sonra