Eskiden nasıl iyi yetiştirileceğini bilmek, tarih boyunca birkaç kişinin uğraşmak zorunda kaldığı bir sorundur. Yakın geçmişte birkaç kuşak olarak, 60'lı yaşlarınızda yaşamak neredeyse herkes için bir ayrıcalıktı.
Şimdi kendimizi “Emeklilikte ne yapmalıyım?” Gibi sorular sorabilmenin alışılmadık bir konumunda buluyoruz. “Kendimi nasıl yeniden keşfedebilirim, şimdi çocuklarım evi terk ettiler ve kendi hayatlarını inşa ettiler mi? Ve “Mirasımın ne olmasını isterim?” Vay canına! Birkaç on yıl içinde ne fark yaratabilir!
Belki de daha büyük bir soru - ve yukarıdaki tüm soruları birbirine bağlayan bir şey - şudur: “Eskiden nasıl iyi yetişeceğimizi nasıl bilebiliriz?” Başka bir deyişle, üzerinde birikmiş olduğumuz deneyim ve bilgeliği nasıl kullanabiliriz? 60 yıl sonra hayattan en iyi şekilde onlarca yıl mı?
Bu, bence, Henri Frederic Amiel'in dediği zamanın ne anlama geldiğinin özüdür:
“Yaşlanmanın nasıl olduğunu bilmek, bilgeliğin usta işi ve büyük yaşam sanatının en zor bölümlerinden biridir.”
Yıllar boyunca pek çok ders aldım. Ben egonuza dayanan savaşların çoğunun savaşmaya değmez olduğunu öğrendim, ama prensiplerinize dayanan savaşlar çoğu zaman. Güne şükranla başlamak, pozitif kalmak için en iyi yol olduğunu öğrendim. Gerçek bir gülüşün, yaşlanma karşıtı kremlerden daha güçlü olduğunu keşfettim. Devam edebilirdim, ama eminim ki kendi listeniz var.
Tabii ki, sorun sadece bilgeliğe sahip olmak değil, onu uygulamak için cesaret ve motivasyona sahip olmaktır. Belki de Henri Frederic Amiel'in “bilgelik ana işi” ile kastettiği budur. Bilgelik, bu anlamda sadece bir araçtır. Yaratıcı ve tutarlı bir şekilde kullanılmadıkça asla önemli bir şey yaratmayacaktır.
Bu fikir hakkında ne düşündüğünüzü gerçekten merak ediyorum!
60'dan sonra hayattan en iyi şekilde faydalanmak için bilgeliğin şart olduğunu mu düşünüyorsun? Öyleyse, yıllar boyunca yaşam hakkında ne gibi gerçekleri öğrendiniz? Bunu uygulamak için disiplin olmadan bilgeliğin faydasız olduğunu mu düşünüyorsun? Neden ya da neden olmasın? Lütfen sohbete katılın!