1986’te, ülkenin savunma bakanlıklarından birinin Ana Müdürlüğü’nün başkanı olarak, hükümet yönetimi altında, Glavka’nın girişimlerinin “özel bir dönemde” ürettiği askeri malların üretimini organize etmek için personel tatbikatları düzenlemesi ve yapmam gerekiyordu. Hükümet, mevcut yönetim sisteminin, savunma işletmelerinde etkin üretim organizasyonu, üretim esnekliği ve teknolojinin çalıştığından emin olmak istedi. Chelyabinsk'te bulunan bir üretim birliği ile “tanıtım” eğitimi sürecini yönetmek gerekliydi. Ülkenin teşebbüsleriyle iletişim için, merkeze her türlü iletişim mevcuttu: gizli telefon, HF, kıvılcım, teletype. Okuyucular 120'ten daha fazla binlerce uzmanın Glavka işletmelerinde çalıştığı gerçeğiyle ilgilenecekler. Tatbikatları bitirdikten sonra sonuçları Bakan'a sunduk, ancak parti Chelyabinsk bölge komitesinin ikinci sekreteri Shvyrev Nikolai Dmitrievich de onlarla görüşmek istedi. Partinin Obkom'unda konuştuğumda, Beniko Vitaly Mihayloviç ile ve yakın zamanda Leningrad’dan bu işe gelmek üzere gelen ve özellikle Çelyabinsk’te bana akan Kozin Boris Sergeevich’in CPSU Merkez Komitesi’nin savunma bölümünün hocası olduğunu söyledi. Konuşma, sivil teknolojilerin üretiminde savunma teknolojilerinin kullanılmasını sağlamak için bölgedeki işletmelerin gelişmesi için bilgilendirici ve birçok alan olarak tanımlandı. Sohbetimiz sırasında, Shvyrev telefonu İlk Sekreter ile iletişim kurmak için aldı ve duyduklarının sonuçlarını kısaca bildirdi. Hemen ona sadece benimle gitme emri geldi. Ileiko ve Kozin, İkinci Sekreterin ofisinde kaldılar, asistan biz onlara uzaktayken içebilecekleri için çay getirdi. Gennady Georgievich Vedernikov zaten bizi bekliyordu, ofisi dolaşıyordu ve girdiğimizde gülümsüyor, selamlıyordu. Onun hakkında yalnızca Vitaly Mihayloviç'in sözlerini Üretim Birliği'ni tekrar tekrar ziyaret eden ve sivil kullanım için yeni ürünler geliştirmeye yardım eden bir kişi olarak biliyordum. Bazı nedenlerden dolayı, şahsen bu işe girişti, görünüşe göre bu yerli üründe ülke için büyük bir gelecek görüyordu. Gennady G. bildirdiğim sonuçları dinlediğinde, dikkatlice gözlerime baktı ve sordu:
- Yuri G., savaşın başlangıcında neredeydin?
Vedernikov’un sorusunu anlamadım ve tekrar sordum:
- Ne var
- Farklı olmak için neye ihtiyacın vardı? - tekrar soru takip etti.
“Evet, zorundaydım” diye cevapladım.
Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başında, annesi Belarus'taydı. Kızıl Ordu'nun geri çekilen birlikleri ile, Temmuz ayı başlarında 1941, Leningrad'a evine geri döndü, Alt istasyonda ilk kez bombalandı. Ağustos ayının sonunda, anne bitki ile Sibirya'ya boşaltıldı. Babası zaten Leningrad cephesinde savaştı ve yılın 1941'unda öldü. Annem burada Sibirya'da 1944'a kadar çalıştı ve aynı 1944 yılında ablukayı kaldırdıktan sonra Leningrad'a geri döndük.
- Evet, kederini yutmak zorunda kaldın, - dedi Vedernikov bir şekilde sessizce. - Gördüğünüz gibi, Yuri Grigorievich, analiz ettiğiniz "özel dönemde", belirtilmesi gereken uzmanlar için bir rol ve özel bir rol var. Yani?
- Kesinlikle haklısın, Gennady Georgievich, ama talimatlar ve “tanıtım” konusunda bu bize emanet edilmedi. Her ne kadar bu bölümü hazırlayabilsek ve özellikle de cepheler için ürünler salıveren annelerimizin rolünü yansıtsa da, ülke için bütün bir nesil kuşağı korumayı ve büyütmeyi başardı.
“Öyleyse yap,” dedi Vedernikov. - İlk danışmanınız ve danışmanınız olacağız.
- Ama Gennady Georgievich, bunu Bakana bildirmem gerekiyor. Vedernikov, gülümseyen, kendim yapacağım dedi. - Ayrıca, uzun zamandır onunla konuşmak istemiştim.
Masaya doğru yürüdü, bir referans kitabı aldı ve Peter Stepanovich’in HF birimindeki numarasını çevirdi. Bakan ofisteydi. Asistanı Strelkov, Aleksey İvanoviç, cevapladı ve telefonu Bakana verdi.
- Pyotr Stepanovich Ben Shvyrev ile birlikte Shatrakov'um var, hükümetin size emanet ettiği “alıştırmanın” sonuçlarını kısaca tartıştık ve bence Yuri Grigorievich'in beş gün boyunca bizimle kalması ve “özel dönem” deki uzmanlara ilişkin bir rapor daha sunması gerektiğini düşünüyorum. Sakıncası var mı
Bakan bir şey söyledi, sonra Gennady Georgievich kendisine veda etti, telefonu telefona verdi ve şöyle dedi:
- Kabul ettik. Nikolai Dmitrievich, kafa talimatı. departmanı Yuri Grigorievich ile birlikte hazırlayacak bu bölüm hakkında bir rapor hazırlıyor. O zaman bana göster. Evet, Yuri Grigorievich, Bakan, Ileiko’ya sendikaya döndüğünde kendisiyle temasa geçmeni istedi.
Dışarı çıktık, her birimizin kendi ruh hali vardı. Shvyrev, görünüşe göre, bölgede uzmanlarla çalışmak için bir kurumlar ağı geliştirmenin mümkün olacağını düşündü ve bu durumda yeni bir devlet tanıma sistemi, komuta radyo bağlantıları, frekans ve zaman standartlarının üretimine hakim olmada kazanılan deneyimi kullanmanın nasıl mümkün olabileceğini değerlendirdim. uzay aracı ve filo, radyo navigasyon ve iniş sistemleri, uçaklar için radyo aviyonik, komuta merkezleri için bilgisayar teknolojisi, uçaklar için uçuş kontrol sistemleri, uçuş simülatörleri. Sonra farklı işletmelerden uzmanları Grodno, Kuznetsk, Kiev, Gorki, Leningrad, Saransk, Makhachkala, Izberbash, Almetyevsk, Leninogorsk, Khmelnitsky ve kendime görevlerin tamamlanmasında yöneticilere yardımcı olmak için gönderdim.
Zor bir zamandı ama ilginçti. Ülke gelişti. Sürekli iş gezilerindeydi, ancak gençler her şeyi yazdı. En azından evin karısı bütün işlerle ve çocuklarla başa çıktı, annem Leningrad'dan gelmesine yardım etti.
Nikolai Dmitrievich'in ofisine geri döndük. Shvyrev yeni “tanıtıcı” hakkında konuştu ve hemen müdürle akşam olduğum sorusu üzerine anlaştı. Bir gün Tyumen'deki departmanı tedavi edeceğim ve sonra Vedernikov'a önerilerde bulunacağız.
- Neden Tyumen'de? - Ileiko sordu.
- Görüyorsunuz, Vitaly Mihayloviç, artık sıvı yakıtların çıkarılması için uzmanları harekete geçirmek için petrol endüstrisinde gelişen çok ilginç bir sistem var. Yaklaşık iki hafta önce Tyumen Bölgesel Parti Komitesi Birinci Sekreteri Grigory Mihayloviç Goloschapov ile onları ziyaret etmeyi kabul ettik ve sonra bir şansımız oldu. Yuri Grigorievich'in fikirleri profesyonelce hazırlamasına izin verin; kabul etmemiz veya tamamlamamız gerekiyor.
Ileiko ile sendikaya döndüm, Boris Sergeyevich akşam uçuşuyla Moskova'ya döndü. Bakanla yaptığım konuşma, ekiplerin ve takımların her şeyi rapor etmeleri için talimatlar biçimindeydi. Tyumen'e uçmadan önce, bir personel stratejisi için öneriler hazırlamak üzere bir grup uzman toplandı. Yeni ürünlerin üretiminin hazırlanmasının yanı sıra talimatlara uyma önerileri de vardı. Gerekli uzmanlıkların listesi oluşturulmalı, iş sayısı, alandaki eğitimli uzmanların mevcudiyeti, uzmanların gönderileceği işletmelerin listesi, olası eğitim yerleri ve eğitim tarihleri tahmin edilmelidir. Tüm bu teklifler, ürünlerin üretimi için teknolojik haritalarla ayarlanmalıdır. Ayrı bir konu, ürünlerin kabulü için askeri görevlerin hacmini gösterdi. Şimdi gerekli sosyal kurumların sayısının önerileri ve tahminleri var: kreşler, anaokulları, okullar, vb. Sorunun kendisi ortaya çıktı ve devlet ve bölge liderlerinin bunları 45 yıl önce Sibirya'daki gerçek “özel” dönemde nasıl hazırladıkları. Daha sonra, işletmeleri ve uzmanları değiştiren ülke hükümeti, üretimin hemen yakınında silah üretimini yerinde organize etme olasılığı için Moskova ve Halk Komiseri'nden çekildi. Zaten 1941'de Halk Komiserleri Chelyabinsk'te ortaya çıktı: tank endüstri, mühimmat ve ikincil mühendislik. Şehir derhal beş yüz bininci çizgiyi aştı ve Halk Komiserleri çalışanları, işletmelerin uzmanlarıyla birlikte, gündüz ve gece sadece önemseyerek yaşayabilirler - cepheye ihtiyaç duydukları her şeyi nasıl verebilirlerdi. Chelyabinsk'in “Tankograd” olarak adlandırılmasına şaşmamalı. Şu anda, görünüşte geçmişin iyi geleneklerini hatırlatan, Rus Donanması Başkomutanı ve Rusya Federasyonu Anayasa Mahkemesi, gemi inşa endüstrisinin ve denizin merkezlerine daha yakın olan başkentten St.Petersburg'a transfer edildi. Moskova hükümeti, Moskova Çevre Yolu'nun dışında birkaç departmanı devir etmeyi planlıyor ve bazı bölgesel hükümetler de bölge şehirlerine transfer etmeyi planlıyor.
Tyumen'e gitmeden önce, Grodno - Balueva Veniamin Sergeyevich, Leningrad - Nikolaev Gennady Pavlovich, Moskova - Kirsanov Vladimir Andreevich, Kazan - Yemaletdinov Juner Faskhetdinovich, Gorki - Kopylov Viktor Seliverstovich'e göndermeyi başardım. 1941-1944'te işletmelerin tahliyesi ve konuşlandırılması, ayrılan ve gelen uzman sayısı, çocuklar ve kurumların kurulabileceği bölgelerde kurumların kurulması konusunda bilgiye ihtiyaç vardır.
O zamanlar büyük sendikalarda, liderler ülkesinde operasyonel hareketin üretim organizasyonu sorunlarını çözme olasılığı için genellikle Yak-40 olan uçaklar vardı. Bu uçakta Tyumen'e uçtuk. Kafayla akşam yemeği yedik. Vitaly Mihayloviç'in emriyle uçaktaki Çelyabinsk Bölgesel Parti Komitesinin Daire Başkanlığı. Tyumen bölgesel parti komitesinde akşama kadar, petrol sahaları için uzmanların seçimi ve eğitimi sistemi ile tanıştırıldık. Çok ilginç olduğu ortaya çıktı. Buna işin vardiya yöntemi, ilgili uzmanlıkların geliştirilmesi, belirli operasyonlar ve alanlar için kişisel sorumluluk dahildir. Elbette alınan bilgiler bizim için yararlı olabilir. Belgeleri ve materyalleri analiz ederek, uzmanların seçiminde, yakında yabancı sözleşmeler de dahil olmak üzere, sözleşmeli anahtar profesyonelleri işe alma ilkesine geleceğimizi, zengin kulüplerin önde gelen sporcuları satın aldığımızı anladım.
Gece yarısından sonra çok obkom otelde yatağa gittik. Ama yöneticiye sordum. Sabah erken saatlerde obkomovskoy makinasının iznini almak için, Tyumen'den 50-ty'de bulunan istasyonum Bagandinskaya'ya gidiyorum. Bana nedenini sormadan Bölgesel Parti Komitesinin onayını aldı. Üç saat uyudum, sabahtan dokuzu geçiyordum. Hemen, çocukluk fotoğrafları aklıma geldi, ama düğüm istasyonu çok değişti. Önceden, sadece istasyon ve hastane vardı, ambulanslar da dahil olmak üzere arabalar vardı. Bizler, trene binmenizden korkmadan bile, trenlerin oluşumundaki arabaların merdivenlerine çıktık. Ancak, Tanrıya şükür, trajediler olmadı. Şimdi işletmeler istasyonda belirdi. Tahliye edilirken üç yıl yaşadığımız ev ahşaptı. Ve şimdi onun yerine bir tuğla ev vardı. Ona yaklaştım, hiçbir şey öğrenmeyi ummuyordum bile. Bu yüzden evin etrafında yaklaşık üç dakika durdum. Şoföre, genç bir adam, Tyumen'den araba sürerken, neden Bagandinskaya istasyonunu ziyaret etmek istediğimi açıkladım. Aniden evin kapısı açıldı ve yaklaşık elli kişilik bir adam sokağa çıktı. Bana baktı ve sordu: “Herhangi bir ilgin var mı?” Her şeyi ona anlattım, konuştuk. Araba yakınlarda duruyordu, sürücü, sohbetimizi görerek motoru kapattı. Akrabalarınız Yury Grigorievich büyüdü ve Sibirya'nın birçok bölgesine gitti, ancak soyadınız burada hatırlanıyor. Burada yaşayan insanlar hakkında çok iyi izlenimler vardı. Yılda bir tanesi buraya gelirse, onları mezarlıkta görürüz. Adı Valentin Stepanovich olan adam bana iyi yolculuklar ve başarılar diledi. Ona teşekkür ettim ve uzak akrabalarımızı görme şansımın olup olmadığını, onlara benden ve annemden yaylanmalarını istedim. Sonra bir süre sonra, tapınağın bir sonraki köyde faaliyet gösterdiğini söyledi. Ama ne hakkında: - Valentine Stepanovich yanıtladı. Ancak şimdi tuğla ve birçok cemaatçimiz var. İki saat sonra Tyumen'deydik ve akşamları zaten Çelyabinsk'deydik.
Sabahları, genel merkez grubunun tamamı çalışmanın yapılmasını sağlamak için toplandı. Bölgelerden gelen sorularımın yanıtları çoktan alındı ve Ileiko Vitaly Mihayloviç de, astları aracılığıyla, 1941-1942 döneminde Chelyabinsk'teki çocuk kurumları hakkında ilginç bir bilgi hazırladı. Çelyabinsk Bölgesel Parti Komitesinde ve Bakanda bir rapor için gerekli tüm materyalleri çıkartacağım ve birçok kişiye ilgi göstereceğim.
SSCB'deki Büyük Vatanseverlik Savaşı başlamadan önce 1940'ta 194 milyondan fazla insan yaşadı. Kentsel nüfus yaklaşık 63 milyondu ve kırsal nüfus 131 milyondan biraz fazla. Bölgemizin işgal ettiği yıllar boyunca faşistler, 1700 şehirlerinden ve kasabalarından ve 70'teki binlerce köyünden daha fazla harabeye döndüler. Ülkenin 25 milyon nüfusu evsiz kaldı. Savaş yıllarında, ülkemizdeki bir milyon kadının ve erkeğin 34'i Kızıl Ordu'daki hizmetten geçti. İşletmelerin ve halkın tahliyesi, hemen 22 Haziran 1941'tan sonra başladı. Bu süreç eşi görülmemiş bir şekilde organize edildi ve mümkünse, L.M. başkanlığında özel bir Komite tarafından gerçekleştirildi. Kaganovich, zaten 3 Temmuz, N.M. Shvernik. Ülke için en zor zamanlarında, bu Komite, nüfusun ve işletmelerin, trenlerin bir parçası olarak, her gün beş yüz kilometreye kadar seyahat etmesi gereken bir buçuk milyon tren vagonunun tahliyesi için kullanmayı başardı. Bu kural yerine getirilmezse, istasyon şefleri suçlu olarak sorumluydu ve nedenler mahkemelerin toplantılarında değerlendirildi. Bu nedenle, neredeyse yarım yılda, Urallar, Batı Sibirya, Orta Asya ve Kazakistan'a, 25 milyonlarca çocuğu da dahil olmak üzere 15 milyonlarca insanı, yeni yerlerde ön cepheye silah üretmeye başlamış olan iki buçuk bin işletmeyi tahliye etmek mümkündü. Alınan materyallerde aşağıdaki rakamlar da ortaya çıktı: Moskova'da yaklaşık bir milyon çocuğun da bulunduğu iki milyon insan tahliye edildi. Aynı zamanda, her gece Moskova’da, altı bine kadar vagon bulunan, Doğu’ya yüze kadar tren gönderildi. Leningrad, 29 Haziran ayından 30 Ağustos 1941, 773 590 çalışanına, bunların yüzde kırkından fazla çocuğu da dahil olmak üzere tahliye edildi. Ve Ocak 29'ten 11'e kadar olan süre boyunca, Nisan'ın 1942'i, “Yaşam Yolu” 539 400'i boyunca tahliye edildi.
Ocak ayı başlarında SSCB Komiserleri Halk Konseyi, yılın 1942’i “Ebeveynsiz tüm çocukların cihazına ilişkin” Kararını kabul etti. Tüm tren istasyonları tahliye noktaları işletti. Tüm tahliyelere, özellikle de çocuklara, yiyecek, kaynar su ve sıhhi hizmetler sağlanmalıydı. Çelyabinsk'te sunulan malzemelere göre, kreşler, kreşler (“ocaklar”) ve kabul merkezleri de dahil olmak üzere binden fazla çocuk kurumu kuruldu. Ülkemizdeki savaşın bitiminden sonraki 1945 yılında, altı bin yetimhanede yaşayan ebeveynleri olmayan yaklaşık üç milyon çocuk vardı. Şaşırtıcı bir şekilde, ülkedeki iç savaştan sonra ebeveynleri olmayan 2 milyon çocuk vardı. Bu tür bir kaya yirminci yüzyılda ülkemize perili girdi. Şu anda ebeveynleri olmayan yüz binden fazla çocuk yetimhanelerde yaşıyor ve bu sorunla baş edemiyoruz.
Yılda 1941'tan 1945'e kadar anneler, arkadaki işletmelerde çalışıyor, Kızıl Ordu'nun zaferi için hazırlanıyorlar ve hükümet genç nesile gerekli her şeyi sağlamaya çalıştı. 1944'ten önceki işgal bölgelerinde, ülke nüfusunun yaklaşık yüzde otuz ikisi, üçte biri çocuk ve yaşlı olan, yaşamaya devam etti. Ve eğer hükümet genç faşistlerin işgal edemediği topraklarda, anneleriyle birlikte işgal edebilecekleri kadar genç nesli korumaya ve eğitmeye çalıştıysa, işgal bölgelerinde hiçbir şey yapılamazdı. Naziler, köylerimizi, çocuklar dahil sivillerin bulunduğu köyleri yaktı. Kızıl Haç bu talihsizliğe yardım etmek için güçsüzdü.
Halen, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında bir kuşak çocuğu kurtaran annelere haraç ödeyen birtakım şehir sakinleri, onlara anıtlar dikmeye çalışıyor. Anıtlar ülke genelinde bilinir: Mamayev Kurgan'daki “Anavatan”, Piskarevsky Mezarlığı'ndaki “Yas tutan Anne”. Heyetin yıldönümü tarihleri ile insanlar bu anıtlara çiçek taşırlar. Orada sessizlik ve mitingler düzenleniyor, ancak bunlar yas olayları. “Kurtarıcı Annenin” Anıtı - örneğin, annelerinin ve büyükannelerinin doğum gününde aile üyelerinin gelip atalarına ibadet edebilecekleri bir aile anıtı olmalıdır. SSCB'nin anneleriydi, daha sonra büyümüş, çocuklarını büyüten ve devletimizin gücünü arttıran, bütün bir nesil nesiller boyu hayatını kurtardı. Bu tür anıtlar, birçok insanın görüşüne göre ülkemizin şehirlerinde olmalı ve ailenin bütünlüğünü, geleneklerini ve dokunulmazlığını kişileştirmelidir.