Nukerlerden Sarbaz'a
Başlangıçta, Buhara Emirliği'nin ordusu, Orta Asya'daki diğer feodal devletler gibi, düzenli bir feodal milis idi. Sadece atlılar tarafından sunuldu ve nükleer silahlara (bilim mühendisleri) - hizmet edenlere ve Kara-Chirikov - milislere ayrıldı. Sadece savaş zamanlarında değil, barış zamanında da nükleer silahlar efendilerinin askerlik hizmetindeydi, maaş alıyor ve diğer görevlerden muaf tutuluyorlardı. Bay Nuker onlara at verdi. silâhasker yiyecekleri kendi pahasına satın aldı. Nükleer silahların birimlerinde, silahlanma türüne göre bir bölünme vardı - oklar işaret edildi - "mergany" ve mızrakçılar - "najzadasty". Nükleer santrallerin maaşlarını ödemeleri ve at sağlamaları gerektiğinden, sayıları hiçbir zaman yüksek değildi. 19. yüzyılın sonunda, 9'in 150 nükleer ekipleri Buhara ve çevresinde konuşlandırıldı. Dekolmanlar kabile ilkesine göre toplandı - mangyts, Naimans, Kipchaks ve diğer Özbek kabileleri. Doğal olarak, kabile birimleri tamamen kabile aristokrasisi tarafından kontrol edildi. Ek olarak, Buhara'da yaşayan Kalmyks'in yanı sıra, Buhara Emirliği'nin topraklarında dolaşan Türkmenler ve Arap kabileleri (Arapistan'ın Orta Asya'daki fethi döneminden itibaren Vardanzi bölgesinde yaşayan Araplar, şimdiye kadar yerel Özbeklerle asimile edilmişlerdi) ve Tacik nüfus, yine de bazı yerlerde Arap nüfusun grupları olmasına rağmen).
Savaş zamanında, emir, çalışma çağındaki Buhara erkeklerinin çoğunun ordusuna askere alınmak üzere işe alınan Kara-Chiriklerin hizmetine çağrılmıştır. Kara-Chiriques atlarına hizmet verdi ve olması gerektiği gibi silahlandırıldı. Kara-Chirikov müfrezeleri, çeşitli savunma yapılarının inşası için bir çeşit prototip mühendislik birliği olarak da kullanıldı. Süvarilere ek olarak, XVIII yüzyılın sonunda. Buhara'nın emirliği, 5 dokuz kiloluk top, 2 beş kiloluk, 8 üç kiloluk top ve 5 harçlarından oluşan kendi topçusunu aldı. 19. yüzyıla kadar, Buhara ordusunda herhangi bir hizmet statüsü yoktu ve ortaçağ geleneklerine göre işliyordu. Buhara'nın emirleri bir kampanya ilan ettiğinde, 30'ten 50'e ve binlerce nükleer ve Kara-Chirik'e kadar olan birliklere güvenebilirdi. 15-20 binlerce önce bile, Samarkand, Khujand, Karategin, Gissar ve Istaravshan valileri ve yöneticileri sağlayabilirdi.
Eski geleneğe göre, Buhara ordusunun kampanyası kırk günden fazla dayanamadı. Kırk gün sonra, Emir'in bile birkaç günlüğüne yürüyüş süresini artırma hakkı yoktu, bu yüzden askerler dağıldı ve bunun disiplini ihlal ettiği düşünülmedi. Sadece Buhara Emirliği askerleri arasında değil, aynı zamanda komşu Kokand ve Hiva hanlıklarının askerleri arasında da bir başka ortak, bir kale veya kentin yedi günlük kuşatmasıydı. Yedi gün sonra, kuşatmanın sonuçlarından bağımsız olarak ordu, kalenin veya şehrin duvarlarından çekildi. Doğal olarak, ortaçağ geleneklerine bağlılık, Buhara ordusuna savaş yeteneği getirmedi. EK 1826’te Orenburg’dan Buhara’ya Yolculuk kitabını yayınlayan Meiendorf, Buhara’da iki tür emir muhafızı hakkında yazdı. “Mahramy” adı verilen ve 220 kişilerini numaralayan ilk alt bölüm, sayfa işlevlerini gerçekleştirir ve ikinci alt bölümü - “nakit-bardar” - 500 kişilerini numaralandırır ve emirin sarayının korunmasına hizmet eder. Kampanyalar sırasında, emirler birliklerinde olabildiğince tasarruf etmeye çalıştı, bu da bazen çok komik durumlara yol açtı. Bu nedenle, yürüyüş sırasında harekete geçirilen Kara-Chiriqa'ların, 10-12 günleri ve atları için askerlerin kendi gıda malzemeleriyle yerleştirilmeleri gerekiyordu. Ata binmeden gelen, onu kendi pahasına satın almak zorunda kaldı. Bununla birlikte, sıradan Kara-Chiriques'in at alımı için maaşları yeterli değildi, bu nedenle emir Haidar, 1810'taki komşu Kokand hanat ile savaşmaya karar verdiğinde, süvariler bile toplayamadı. Eşeklere binen emir ordusunun bulunduğu yere üç bin milis geldi, ardından Haidar belirlenen yürüyüşü iptal etmek zorunda kaldı ((Bakınız: R. Kholikova hikayeler Buhara Emirliği'nde askeri meseleler // Young Scientist. - 2014. - №9. - S. 399-402)).
Buhara emir Nasrullah, kademeli olarak, devletin silahlı kuvvetlerinin büyük ölçüde modernleşmesi gerektiği konusundaki düşüncelerini güçlendirdi. Güvenilmez ve kötü hazırlanmış feodal milislerden daha az ve daha az memnundu. Bir Kazak eskortu tarafından korunan Rus Baron Negri'nin misyonu, Buhara'daki 1821'e ulaştığında, emir, Rus İmparatorluğu'nda askeri ilişkiler düzenlemeye çok büyük ilgi gösterdi. Ancak Emir'in buhara ordusunun yeniden örgütlenmesi için finansal ve örgütsel imkânlar yoktu - sadece Çin-Kypchaks isyan etti, Buhara feodal beylerinin iç savaşı sertleşti. Bununla birlikte, Rus Kazakları ve askerleri tarafından gösterilen silah tekniklerini gören Buhara emiri, daha sonra hizmetlilerini bu sopaları tahta sopalarla tekrar etmeye zorladı - Buhara'daki silahlar yoktu. (Bkz: R. E. Kholikov. Buhara Emirliği'ndeki Askeri İlişkiler Tarihinden // Genç Bilim Adamı. - 2014. - Hayır. 9. - C. 399-402). Emir, istekli olarak, Rus ve Fars askerleri, firari askerler, her türlü maceracı ve profesyonel paralı askerini isteyerek kabul etti, çünkü o sırada Buhara emirliğinin feodal aristokrasisinden tamamen yoksun olan eşsiz bir askeri bilgi taşıyorlardı. Nükleerler ve milisler.
Düzenli bir ordu oluştur
1837'te Emir Nasrulla, Buhara Emirliği'nin düzenli bir ordusunun oluşumuna başladı. Buhara ordusunun örgütsel yapısı önemli ölçüde kolaylaştırıldı ve en önemlisi ilk düzenli piyade ve topçu birlikleri kuruldu. Buhara ordusunun sayısı 28 bin kişiydi, savaşın patlaması durumunda, emir 60 000 askerine kadar seferber olabilirdi. Bunlardan 10 14 topçu silahı bulunan binlerce kişi başkent Buhara'da, 2 binlerce 6 topçu silahı ile - Shaar ve Kitab, 3 binlerce - Karman, Guzar, Sherabad, Ziaetdin'de. Buhara Emirliği süvarileri, 14 bin kişilik 20 bin kişiden oluşan 10 çemberlerinden (taburlar) ve 8 bin kişilik 4 Hasabardar alaylarından oluşuyordu. Galabatyri, Osmanlı sipahlarının Buhara benzerini temsil eden mermiler, kılıçlar ve tabancalarla donanmıştı. Khasabardarlar atlı oklardı ve iki atlı için bir şahin olan bir tavır ve atış için bir manzara ile dökme demir fitil falconets ile donanmış. 1837'ta düzenlenen topçu taburu, Nasrullah'ın emirinin bir yenisiydi (Buhara'daki topçulara “aptal” deniyordu). Topçu taburu başlangıçta iki adet bataryadan oluşuyordu. İlk batarya Buhara'da kullanıldı ve altı adet şarj kutusuyla altı adet 12 kiloluk bakır aletle donatıldı. İkinci batarya Hissar'da bulunuyordu, aynı bileşime sahipti ve Gissar Bek'e bağlıydı. Daha sonra, Tupcha taburundaki topçu silahlarının sayısı yirmi seviyeye çıkarıldı ve Buhara'da bir silah ve dökümhane açıldı. Sadece yirminci yüzyılın başlarında, İngiliz yapımı Vickers makineli tüfekleri, Buhara Emirinin ordusunun bir parçası olarak ortaya çıktı.
Buhara piyadelerine gelince, Nasrullah'ın emirinin askeri reformunun sonuçlarının ardından sadece 1837'ta ortaya çıktı ve “sarbaza” olarak adlandırıldı. Piyade, binlerce kişiyi 14 olarak numaralandırdı ve Emir’in Muhafızları’nın 2’ine ve ordu piyade çemberinin (tabur) 13’ine bölündü. Her tabur da, kurkovimi, silahlı ve tüfek ve süngü silahlı beş sarbaz şirketini içeriyordu. Piyade taburlarına askeri bir üniforma kuruldu - kırmızı ceketler, beyaz pantolonlar ve Farsça kürk şapkalar. Bu arada, düzenli piyadelerin Buhara ordusunun bir parçası olarak ortaya çıkması, bunu devletin ana askeri gücü olarak önemine yönelik bir girişim olarak gören Özbek aristokrasisi konusunda bazı hoşnutsuzluklara neden oldu. Buna karşılık, Özbek kuşlarından olası memnuniyetsizliği öngören emir, ele geçirilen Pers ve Rus askerleri arasından piyade taburlarını, aynı zamanda Emirlikler'in yerleşmiş kentsel ve kırsal sakinlerini (devrimden önce, hem Taciklerin hem de yerleşenlerin) gönüllülerinin arasını aldı. Türk dili konuşan nüfus). Sarbaz piyade taburları, Buhara Emirliği tarafından tam olarak desteklendi ve ailelerine alan tahsis edilen kışlada yaşadı. Aslen buralara emanet etmemiş olan Beks, kölelerini satın alarak köleleri satın alarak sarbazov almaya başladı. Sarbazi'nin ana kısmı ironi idi - Persler, İran topraklarına saldıran ve ardından Buhara'ya satan Türkmenlerin köleliklerine kaptılar. Persler arasından, görevlendirilmeyen görevliler ve normal piyade birliklerinin görevlileri aslen aday gösterildi. İkinci büyük grup, modern askeri bilgi ve savaş deneyiminin varlığı nedeniyle büyük takdir gören Rus mahkumlardı. Ruslar ve Perslerin yanı sıra, kent nüfusunun en dezavantajlı kesimlerinden Buhari'liler Sarbaz'a alındı. Buhara halkı arasında askerlik çok popüler değildi, bu yüzden yalnızca en korkunç ihtiyaç Buhara'yı asker olmaya zorlayabilirdi. Sarbazov kışlaya yerleşti, ancak onlar için şehir dışındaki hükümet evlerinin köylerini kurdu. Her evde bir aile Sarbaz bulunuyordu. Her sarbaz maaş ve yılda bir kez kıyafet seti aldı. Tarla koşullarında, sarbaz günde üç düz kek aldı ve akşamları - kamu pahasına sıcak bir güveç. 1858'tan sonra sarbaz ödenebilir bir maaş için kendi yiyeceklerini almak zorunda kaldı.
Rus Koruyucu Ordusu
1865’te, Buhara Emirliği’nin Rusya’nın fethi arifesinde, Buhara ordusunun bir parçası olarak düzenli piyade ve süvariler vardı. Piyade, 12 taburları sarbaz ve süvarilerden oluşuyordu - 20-30'ten yüzlerce atlı sarbazov. Topçu silahlarının sayısı 150'e getirildi. Düzenli süvarilerde, 3 000 at sarbazının etrafında, piyade 12 000 ayak sarbazının içinde, topçu 1500 tupchis'de (topçu) görev yaptılar. Piyade taburları şirketlere, müfrezelere ve yarı müfredata bölündü. Yaya sarbazında sadece birinci sırada ateşli silahlar vardı, aşırı çeşitlilikle ayırt edilirken - onlar fitil ya da çakmaklı tüfekler, çatal tipi süngü ve tabancalar içeren yedi doğrusal tüfeklerdi. Sarbazov'un ikinci rütbesi tabanca ve mermilerle silahlanmıştı. Buna ek olarak, her iki rütbe de kılıç ve kılıçla silahlandırılmış - aynı zamanda çok çeşitli. Süvarilere gelince, silahlanmasında tüfekler, fitil ve çakmaktaşı tüfekler, tabancalar, kılıçlar ve mızraklar vardı. Parçalara bağlı olarak, tek bir form sunuldu - kalay veya bakır düğmeli kırmızı, mavi veya koyu yeşil yün ceket, beyaz keten pantolon, bot ve kafasında beyaz bir türban. Siyah yakalı kırmızı ceketler yürüyüş sarbazy ve kırmızı yakalı mavi ceketler - sarbazy, tarla veya kale topçularında görev yaptı. Topçular ayrıca tabanca, kılıç ya da kılıçla silahlandı. Savaş zamanında, Buhara emiri en sık kılıç ve mızraklarla silahlanmış Kara-Chirikov milislerini bir araya getirebilir (bazı milislerin silah ve tabancaları silahlanmış olabilir). Ayrıca emirin hizmetinde, Afgan paralı askerlerinin çıkarılması vardı ve savaş sırasında emir, militanlığıyla ünlü ve Orta Asya'daki en iyi askerler olarak kabul edilen binlerce göçebe Türkmen'i işe alabilirdi. Bununla birlikte, Buhara ordusunun zayıflığı ve güçlü bir düşmanla mücadele edememesi açıktı, bu yüzden Rusya İmparatorluğu Orta Asya topraklarını nispeten hızlı bir şekilde fethetti ve Buhara Emirinin emirlik üzerindeki Rusya’nın koruyucusunu tanımalarını sağladı. İki yıl boyunca, Mayıs 1866'ten Haziran 1868'e kadar, Rus birlikleri, pratik olarak Buhara Emirliği'nin tüm bölgesini kapatabildi ve emir gemilerinin birlikleri üzerine birkaç kırma yenilgisine neden oldu. Sonuç olarak, 23 Haziran 1868, emir Muzaffar Han, Rus birlikleri tarafından işgal edilen Samarkand'a elçilik göndermek zorunda kaldı ve bir barış antlaşması imzaladı. Ancak, Rus korumacıların emirlerin dış politika izlemesini engellemelerine rağmen, Buhara Emirliği'nin kendi silahlı kuvvetlerini elinde bulundurmasına izin verildi.
Buhara Emirliği, Rus İmparatorluğu'nun bir koruyucusu olduktan sonra, düzenli orduyu işe alma sistemi değişti. Eğer Sarbazov esir ve kölelerden işe alınmadan önce, ama şimdi, köleliğin kaldırılmasından sonra, sadece gönüllüler Sarbaz'a alındı. Tabii ki, yalnızca Buhara nüfusunun en fakir tabakalarının temsilcileri - kentsel lumpen-proletarya - askerlik hizmetine gitti. Ayrıca, fakir köylerin sakinleri sarbaz'a alındı. Sarbazy üniformaya girdi ve garnizonların görevini yerine getirdi. Hizmetin dışında, sıradan sivil elbiseyle yürüdüler, kışlada değil, evlerinde ya da kervansaraylardaki çıkarılabilir köşelerinde yaşadılar. Askerin ailenin bakımı için maaşı çoğu zaman yetersiz olduğundan, birçok sarbaz ya kendi çiftlik arazilerini yönetti ya da el sanatlarıyla uğraşan ya da işçi ve emekçilerle akraba evlerinde çiftlik yapmak için köylerine gitti. Piyade iki ana bölüme ayrıldı: "Cumartesi" ve "Salı". Sarbaz "Cumartesi piyadeleri" nöbetçi görev yaptı ve cumartesi, pazar ve pazartesi günleri askeri eğitimde bulundu. Sarbaza "Salı Piyade" görevlerinde bulundu ve salı, çarşamba ve perşembe günleri eğitildi. Savaş eğitimi, hizmet günü sabah iki saat sürdü ve ardından sarbaz nöbetçilere dağıldı, ya komutanları için çalışmaya ya da kendilerine bırakıldı. Sarbazov'un eğitim seviyesi son derece düşük kaldı. Tacik edebiyatının klasiği, Buhara Emirliği'nin zamanını hala yakalayan yazar Sadriddin Aini, tanık olduğu olayı hatırlıyor: “Trompetçi bir sinyal vermesini emretti. Daha düşük komutanlar birimlerini emirleri tekrarladılar. Onların emirlerinin sözlerini anlamadık. Emri Rusça olarak verdiklerini söylediler. Ancak Rusça bilenler, “bu komutanların emrindeki dilin, Rus dili ile hiçbir ortak yanı olmadığını” belirtti. Emir ne olursa olsun, ama askerler onun altında çeşitli hareketler yaptılar. Sekiz kişilik bir grup yanımızdan geçti. Arkadan gelen komutan bir çekişme emri verdi:-İsim-isti! Bu komutu duyan ekip daha hızlı yürüdü. Öfkeli komutan, peşinden koştu ve ayrılmayı durdurdu ve her askerin yüzünü tokatladı: “Babanın lanetlenmesine izin ver, sana bir yıl öğret, ama hatırlayamıyorsun!” - sonra tekrar, tıpkı uzun sürdüğü gibi, ama daha sessiz ekledi: - “Süpürme” derken durmalısın! Seyircilerden biri diğerine şöyle dedi: “Açıkçası, Rusça kelimeler Tacik kelimelerin zıttı anlamına gelir, çünkü“ alçakgönüllü ”diyorsak,“ devam et ”demektir. (Daha sonra, Rusça'da bu emrin “yerinde” olacağını öğrendim) ”(alıntı: Aini, S. Anı. SSCB Bilimler Akademisi. M.-L. 1960).
- Yirminci yüzyılın başlarında Buhara sarbazy.
Buhara ordusunun en yüksek askeri komutanı Buhara Emiri tarafından gerçekleştirildi, ancak düzenli piyade ve topçu birimlerinin doğrudan askeri liderliği, buhara garnizonunun başı olarak kabul edilen tupchibashi tarafından yapıldı. Çeyrek yönetici destek birliklerinin sorunları, Durbins'lerin tabi olduğu Kushbegi'nin (Vizier), mali ve giyim ödeneklerinden sorumlu devlet hazinesi ve gıda malzemeleri ve atlardan sorumlu Ziaetda Bey'in yetkisi altındaydı. Özel bir eğitim almamış, ancak emir mahkemesine yakın olan tabur ve yüzlerce pozisyona Komutanlar atandı. Emir, askerî mesleğe hâlâ aşina olan insanları, piyade taburlarında şirket komutanlarının görevlerine atamayı tercih etti. Bunlar, ele geçirilmiş ve kaçmışlardı. Rus askerleri, sağlık nedenlerine uygun tüccarlar ve emirlere göre, en azından yaklaşık olarak Rus ordusunun eğitimi hakkında bir fikir edinmelerine izin veren Rus İmparatorluğu'nda yaşama deneyimi olan tüccarlar. Rus askerleri de topçu komutanları arasında galip gelmişti, çünkü emir topçu savaşçıları için gerekli bilgiyle kendi sarbazına sahip değildi.
- Buhara emirinin topçusu
Emir Guard'ın (Sarbazov Jilau) şirketi 11 görevlileri ve 150 daha düşük rütbelerini içermektedir. Ayak sarbaz piyade taburu, 1 genel merkezi memuru, 55 baş memuru, 1000 düşük rütbesi ve savaşçı olmayan üyelerden oluşuyordu: 5 esaulov, 1 Koroyich (tabur taburu olarak çalışan madencilik işçisi) ve 16 bodja (müzisyen taburu). Beşinci yüz süvari alayında, 1 generali, 5 personel memuru, 500 daha düşük rütbeleri görev yaptı. Topçu şirketi, 1 subayı ve 300 alt sıralarını içeriyordu. Buhara Emirinin ordusunun kendi askeri rütbe sistemi vardı: 1) alaman - özel; 2) dahboshi (ustabaşı) - görevlendirilmemiş subay; 3) Churagasy - Feldwebel; 4) yuzboshi (centurion) - teğmen; 5) churanboshi - kaptan; 6) pansad-boshi (5 yüzlerce komutanı) - büyük; 7) smokin (alay komutanı) - teğmen albay ya da albay; 8) Kurbonbegi - Tuğgeneral; 9) Dadha (birkaç alay komutanı) - Baş General; 10) Parvanac (birliklerin komutanı) - Genel. Topchibashi-Ilashkar rütbesini taşıyan ve emirliğin tüm piyade ve topçularını yöneten Buhara şehrinin garnizonunun komutanı, Savaş Bakanı olarak "Wazir-i-Kharb" unvanını aldı. Daha sonra, Buhara Emirliği'ndeki askeri rütbe sistemi biraz modernize edildi ve 19. yüzyılın sonunda şöyle görünüyordu: 1) alaman - sıradan; 2) chehraogaboshi - görevlendirilmemiş subay; 3) Zhibachi - Feldwebel; 4) Mirzaboshi - İkinci Teğmen; 5) güvenlik görevlisi (korovulbegi) - teğmen; 6) Mirohur - kaptan; 7) smokin - teğmen albay; 8) Eshikogaboshi - Albay; 9) Bij - Tuğgeneral; 10) Dadha - Baş General; 11) Keşiş - Korgeneral; 12) Parvanac - Genel.
Düzenli piyade ve topçu oluşturulması nihayet Buhara yöneticisine yalnızca atlı feodal milislere karşı çıkabilen yerel feodal beyler arasında emir önceliğini onayladı. Bununla birlikte, modern ordularla karşı karşıya geldiğinde, Buhara ordusunun hiçbir şansı yoktu. Bu nedenle, Rusya Orta Asya’nın fethinden sonra, Buhara ordusu dekoratif ve polis görevlerinde bulundu. Sarbazy, vergi tahsilatı sırasında güvenlik sağladığı, devlet görevlerini yerine getirmesi sırasında köylüleri denetlediği Emir ve ikametgahının korunmasına hizmet etti. Aynı zamanda ordunun bakımı Buhara Emirliği'nin zayıf ekonomisi üzerinde oldukça ağır bir yük oluşturdu, özellikle de buna ciddi bir ihtiyaç olmadığı için. Buhara ordusunun piyade ve binicilik birimlerinin çoğu silahsızdı ve askeri eğitim neredeyse yoktu. Askeri eğitim görmemiş ve çoğu zaman tamamen cahil olmayan kişilere bile memurlar atanmıştır. Bu, görevli ve görevlendirilmemiş görevli rütbelerinin görev süresi boyunca atanmış olması gerçeğiyle açıklanmıştır, eğer uygun boşluklar varsa, teorik olarak ömür boyu hizmete giren herhangi bir sıradan asker memur rütbesine ulaşabilir. Bununla birlikte, uygulamada, memurların görevlerinin çoğu akrabalık veya arkadaşlık bağlarıyla meşgul ya da satın alınmıştır. Sadece Emir Muhafızlarının birimleri, Rus subayları tarafından Rus askeri tüzüğü altında eğitildi ve Rus emirlerini yerine getirebildiler.
Buhara ordusunun yirminci yüzyılın başlarında modernleşmesi
1893’te Rusya’ya yaptığı geziden sonra, Buhara’nın emiri yeni bir askeri reform yapmaya karar verdi. Buna Rus memurları tarafından hazırlanan Aşkabat'taki Türkmen polisi ile tanışması yol açtı. 1895'te, bu emir ordusunun önemli ölçüde yeniden düzenlendiği bir sonuç olarak Buhara Emirliği'nde askeri reform başladı. 1897'te Buhara ordusu, 12 Sarbaz Doğrusal Piyade Taburları, bir Djilau Muhafız Şirketi, iki kale topçusu şirketi ve bir polis teşkilatından oluşuyordu. Piyade tüfek saldırı tüfeği, Berdan tüfeği, çakmaktaşı ve fitil tüfeği ile silahlandırıldı. Yirminci yüzyılın başlarında, at alayları tamamen dağılmıştı, ancak emirin binicilik escortları iki atlı yüzlerce Cilau'yu içeriyordu. Buhara'da Karshi, Gissar, Garm, Qala-i-Khumba ve toplamda 500 asker ve subayının topçu timi ekipleri görevlendirildi. Buhara (iki tabur) ve Darvaz'daki (bir tabur) piyade taburları Berdan tüfeğiyle silahlanırken, kalan sarbaz taburlarının silahları değişmedi. Cilau'lu Emir atlıları ateşli silahlarla ve kenarlı silahlarla donatıldı ve topçu, Buhara'da yerel bir top dökümhanesinde dökülen 60 bakır ve dökme demir düz namlulu namlu yükleme silahlarını aldı. 1904’te İmparator II. Nicholas, Buhara’nın Emiri’ne dört adet 2,5 inç dağ topu gönderdi. 1883 1909'te iki tane daha dağ topu gönderildi. Muhafızlara Atlı Batarya ile hizmete girdiler. Buhara ordusunun üniforması da değiştirildi, şimdi piyade ve topçudaydı, yakasında kırmızı flaplı siyah kumaş üniforma ve kırmızı omuz askısı, siyah ön veya kırmızı gündelik pantolon, yüksek bot ve siyah papazlardan oluşuyordu. Yaz üniforması, sarbazovlu beyaz gömleklerden ve subaylardan beyaz tuniklerden oluşuyordu. Buhara emiri Terek Kazak ordusunun bir parçası olarak listelendiğinden, iki yüz binici Cilau ve bir binicilik bataryası olan Emir Muhafızlarının birimlerine Terek adı verildi. Gardiyanlar ayrıca Kazak üniformalarını aldılar - siyah Çerkes palto ve siyah şapka giydiler, at sırtında yüzlerce açık mavi beshmet ve dağ bataryasında - kızıl vypushkami ile siyah. Muhafız birimlerine “hindistancevizi”, yani “Kafkasya” adı verildi.
İşte yazar Sadriddin Aini'nin Amir Guard'ı şöyle tarif ettiği: “saraylar kaleye girer girmez Emir süvarileri kışlalarını askeri orkestranın sesine bıraktı. Bütün emir süvarilerine “Kafkasya” deniyordu, formları o zamanlar Dağıstan ve Kuzey Kafkasya halkının giydiği kıyafetlere benziyordu. Kıyafetlerin renginde üç ünite farklıydı: “Kuban”, “Terek” ve “Turkish”. Her çıkarmanın kendine özgü bir şekli olmasına rağmen, askeriyeden ziyade bir sirke benziyordu. “Kafkasyalılar” sürekli kışlada yaşadılar ve sokaklarda serbestçe yürüyemediler. Emirin gittiği her yere, kaldığı yer onlar için kışlalar düzenlendi. Kafkas birliklerinin rütbelerinde, en yaşlıları on sekiz yıl verilemeyecek kadar genç erkekler olarak görev yaptı, on sekiz yıldan fazla bir süredir idam edilen askerler piyadelere transfer edildi ”(Aini, S. Memoirs).
- Emir Muhafız Orkestrası
Buhara ordusunun subayları, Rus ordusunun apoletlerini giydiler ve apoletlerin anlamlarına hiç dikkat etmediler. Bu yüzden, kaptan bir omzunun apoletini ve bir omzunun bir yüzbaşıyı kovalayan bir teğmen ve diğer omzunun üzerine bir teğmen albünü takabilir. Üst komutanlar, bir kural olarak, askeri üniforma giymiyorlardı, ancak bazen lüks cüppelere dikilmiş apoletlerle ulusal kostümlere gidiyorlardı. Askeri rütbelerin başka bir modernizasyonu gerçekleşti: 1) Alaman - Özel; 2) yetişmek - görevlendirilmemiş görevli; 3) Churagasy - felfebel; 4) Mirzaboshi - İkinci Teğmen; 5) Jivachi - Teğmen; 6) güvenlik görevlisi - personel kaptanı; 7) Mihahur - kaptan; 8) smokin - teğmen albay; 9) Bij - Albay; 10) dadho - Baş General. Buhara ordusunda, aylık olarak 20'ten 3'e kadar olan memurlar için, ayda 8'in alt sıralarında (30 ruble'ye benzer) aynı olan bir maaş getirildi. Smokin safhasında olan memurlar, 200 gölgeleri ve yılda bir kez kıyafetler aldı. Mirahurs, 100 gölgelerinden 200'ten 40 gölgelerine, bekçi gözlemcilerine - 60'ten 30'e aylık, churogasy, jabaci ve mirzobashi'ye - 17 gölgelerine göre aldı. Her yıl bir emir ya da bekir, memurlarına iki ya da üç yarı ipek bornoz verdi. Buhara Emirliği'nin varlığının son on yılında, yıllık giyim konusunun yerine, bir görevlinin veya görevlendirilmemiş bir görevlinin kendi takdirine göre harcayabileceği uygun miktarda para ödenmesiyle de yer verilmiştir. Örneğin, Churagasy rütbesinde görevlendirilmiş olmayan bir memur, adı verilen Fergana saten cübbesi karşılığında 18-1,5 gölgesini aldı. Buhara hükümetinin silahlı kuvvetlerin bakımı için toplam maliyeti, yılda XNUMX milyon Rus ruble'ne ulaştı. Bu kadar yüksek harcamalar, birçok onurdan memnuniyetsizliğe neden oldu, ancak emir, askeri harcamaları azaltma niyetinde değildi - Buhara hükümdarının görüşüne göre kendi ordusunun varlığı, kendisine bağımsız bir İslam hükümdarı statüsü verdi.
Bu arada, önemli nakit maliyetlerine rağmen, Buhara ordusu son derece zayıf bir şekilde hazırlandı. Rus generalleri bu anı pek sevmediler, çünkü düşmanlıklar durumunda, Buhara birlikleri Rus askeri komutanlığının operasyonel kontrolüne girecekti, ancak açıkça açıkça bir modern savaş koşullarında hareket etmeye adapte edilmediler. Buhara emir ordusunun düşük savaş eğitimi seviyesi, Rusya'nın Orta Asya'yı fethetmesinden sonra, Buhara birliklerinin artık kimseyle savaşmadığı ve savaş deneyimi elde edemeyecekleri bir yer olmadığı gerçeğiyle ağırlaştı.
Şubat 1917’te, Rusya’da, Romanov’un monarşisini deviren bir devrim gerçekleştiğinde, Buhara emiri Seyid Mir-Alim-khan kendini şaşırtıyordu. Çok güçlü ve yıkılmaz görünen Rus İmparatorluğu bir anda var olmaktan çıktı. Buhara soyluları ve din adamları, Rus devrimini bir emirlik için çok tehlikeli bir örnek olarak görüyorlardı ve ortaya çıktığı gibi haklıydılar. Bu emir, Mangitov’in gücünün ve yüzyılların gücünün yakında tehdit altında olabileceğini bilerek, Buhara ordusunun acil bir modernleşmesine başladı. Buhara yeni tüfekler ve makineli tüfekler satın aldı, Afgan ve Türk paralı askerlerinin yanı sıra yabancı askeri eğitmenlerin işe alınmasına başladı. 1918-1919 içinde Buhara ordusunun bir parçası olarak, yeni gardiyanlar alayları kuruldu (Surderde) - Shefsky, Türkçe ve Arapça. Devriye alayı (Sherbach serkerde) kurumuş Shur-Kul gölünde konuşlandırılmış, 6 bayraklarından (yüzlerce) ve 1000 kılıçları için numaralandırılmış 1000 süngülerinden oluşmuştur. Devriye alayı yüzlerce Cilau ve gönüllünün - Buhara medreselerinin öğrencileri olan emir atlarından oluşuyordu. Şef alayının adamları, kırmızı, tek göğüslü üniformalar, beyaz pantolonlar ve başlarına siyah astrakhan kapaklar giymişti.
Türk alayı bir 1250 adamdan oluşuyordu ve 8 bayraklardan (yüzlerce), 2 makineli tüfek ve 3 topçu silahlarından oluşuyordu. Alay, Buhara yakınlarındaki Kharmyzas'ta çeyrekleştirildi ve İngilizler, Transkafkasya ve İran'daki Türk birliklerini yendikten sonra Buhara'ya gelen Türk askerleri tarafından neredeyse tamamen görevlendirildi. Türklere ek olarak, alayda, 60 Sarts ve Kırgız Rusya vatandaşlığı etrafında hizmet veren 70-150 Afganlar ve sadece Buhara'nın 10 konuları vardı. Memurlar, Türkler tarafından görevlendirildi. Türk alayında, siyah süslemeli kırmızı üniforma, beyaz pantolon ve siyah püsküllü kırmızı fes üniforma olarak kuruldu. Askeri açıdan, Türk alayının Buhara Emirliği ordusunda en iyisi olduğu kabul edildi ve sürekli askeri geçit törenlerine katıldı. Düşmanlıkların patlaması durumunda, Türk alayının Buhara'nın savunmasında en önemli rolü oynayacağı varsayılmıştır.
Arap alayı 400 kılıçlarından oluşuyordu ve 4 bayrac'larından (yüzlerce) oluşuyordu, ancak bir isim olarak düşünebileceği gibi, Türkmen paralı askerleri olarak Araplarla donatılmadı. Formasyon, Buhara'dan üç ayet olan Shir-Budum bölgesinde konuşlandırıldı. Arap Alayı Sarbaz'ı, siyah Tekin şapkalar ve bir yıldız ve bir hilal ayı gösteren kırmızı ilikler ile koyu zeytin paltoları giymişti. Aşçı, Arap ve Türk alaylarına ek olarak, yerel Beks'lere doğrudan bağlı olan silahlı gruplar kuruldu. Buhara 1920 ordusunun kentinde Sovyet ajanları göre emir'in düzenli ordu 8272 süngü, kılıçlarını 7580, 16 23 27 070 süngü ve kılıçlarını kapsamında Eski Buhara, milis ve Bolşeviklere konuşlu makineli tüfek ve toplar numaralandırma komiteye dahil, 2-x makineli tüfekler, 32-x farklı eski silahlar, Buhara emirliği topraklarına yayılmış. Buhara ordusunun incelemedeki ana silahı, Lee-Enfield model 7,71 yılın İngiliz 1904-mm tüfekler, 7,71-mm makineli tüfekler Vickers Mk.I ve Fransız 8-mm makineli tüfekler Mle1914 "Hotchkiss", hala milis " trilinea "ve tüfek Berdan. Ordu birliklerine ek olarak, Buhara bölgesinde oluşturulmuş düzenli polis kuvvetleri barındırıldı; bunların sayısı 60 insanlardı - 19-50 yıllarındaki paralı askerler, silah ve kılıçlarla donatıldı.
- Buhara'nın son emiri, Seid Alim Khan
Sovyet Rusya ile yüzleşmeye hazırlanırken, Buhara emiri komşu Afganistan'ın emiriyle yakın ilişkiler kurdu. Afganistan’dan, asıl askeri yardımın yanı sıra eğitmenler ve paralı askerler Buhara’ya akmaya başladı. Afganlar tarafından görevlendirilen silahlı çatışmaların oluşumu Buhara Emirliği bölgesinde başladı. Emir’in, Afgan subayların da dahil olduğu mahkemede, İngiliz sakinleri tarafından kontrol edilen bir karargah kuruldu. Afganistan bile Buhara Emirliği'ne topçu sağlamıştır. Emir ordusunun sayısı 50 000'e ulaştı, üstelik etkileyici silahlı gruplar beksilerin ve diğer feodal beylerin emrindeydi. Buhara'daki Emir karşıtı gösterinin başlamasından sonra, Mikhail Frunze komutasındaki Kızıl Ordu'nun birimleri Buhara isyancılarının yardımına geldi.
Emirliğin sonu. Buhara Kızıl Ordu
29 Ağustos 1920, Türk Cephesi'nin birlikleri, M. V. Frunze'nin emriyle Buhara'ya yürüdü ve 1'un Eylül ayındaki 2-1920'i Buhara Emirliği'nin başkentine saldırdı ve Buhara ordusunu yendi. 2 Eylül 1920 Buhara Emirliği gerçekten var olmaktan çıktı ve 8 Ekim ayında 1920, Buhara Halkı Sovyet Cumhuriyeti'ni ilan etti. Eylül 13 "Kırmızı" Buhara'dan 1920, Sovyet Rusya'nın Buhara'nın siyasi egemenliğini tanıdığı RSFSR ile bir anlaşma imzaladı. Buhara Emirliği birliklerinin kalıntıları, Basmach hareketinin saflarında Sovyet gücüne silahlı direnişe devam etti. Ancak, Sarbaz'ın belli bir kısmı Sovyet iktidarını aldı. Eylül 6 Buhara Devrim Komitesi'nin 1920'i, askeri işler için bir Ulusal Nazirat (Komiserlik) oluşturmaya karar verdi. Askeri İşler BNSR için ilk Nazir Tatar Bagautdin Shagabutdinov (1893-1920) oldu - Geçmişte Tambov eyaletinin yoksul bir aileden gelen bir coachman ve bir postacı olarak çalıştı ve Birinci Dünya Savaşı sırasında, tıp okulundan mezun ve Rusça süvari birimlerinden birinde bir hemşire olarak görev yaptı Türkistan’da ordu. Ancak, zaten Kasım ayında, 1920’te, Bay Shagabutdinov, Basmachiler tarafından öldürüldü ve Yusuf Ibrahimov, askeri meselelerde yeni bir Nazirim oldu. Böylelikle BCA'nın oluşumu başladı - Buhara operasyonunun 1'inde Buhara operasyonuna katılan Doğu Müslüman Piyade Alayı'nın 1920'una dayanan ve Kızıl Ordu modelinde oluşturulan Buhara Kızıl Ordusu. Buhara Kızıl Ordu komutanlarının Türk ordusunun Kızıl Ordu cephesindeki yapısı Özbek, Tacik, Türkmen milletinden silahlar, komutanlar ve personele verildi. 1921'in ortasında, Buhara Kızıl Ordusu yaklaşık 6 binlerce asker ve komutandan oluşuyordu ve yapısı 1 tüfek ve 1 süvari tugaylarından oluşuyordu. 1922'te iki yıllık bir süre için genel bir askeri görev yerine gönüllü bir işe alım ilkesi getirildi. 1922’te, Buhara Kızıl Ordu’da tüfek ve süvari alayları, bir topçu birliği, birleşik askeri komuta kursları ve destek birimleri vardı. Eylül 19 Sovyetlerin Beşinci Buhara kurultayında, Eylül ayında, “Buhara Sosyalist Sovyet Cumhuriyeti” olarak adlandırılan Buhara Halkı Sovyet Cumhuriyeti'nin Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği'ne katılmasına karar verildi. Ekim 1924 Buhara Sosyalist Sovyet Cumhuriyeti’nin 27’i sona ermişti ve Orta Asya’nın ulusal devlet sınırlandırması nedeniyle toprakları, yeni kurulan Özbek ve Türkmen SSR ve Tacik Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti’nde (1924 ile Tacik Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti’ne dahil edildi) Tacik SSR).