İnsanlar bir kalabalığın parçası olduklarında neden farklı davranıyorlar? Psikologlara göre bunun bir nedeni, insanların şu adıyla bilinen bir durumu deneyimleyebilmesidir: bireyselleşme.
Bu makale, bireysizleştirmenin tanımına, davranışı nasıl etkilediğine ve onu azaltmak için, yani insanları bireyselleştirmek için neler yapılabileceğine bakıyor.
Temel Çıkarımlar: Bireylerin Ayrılması
- Psikologlar terimi kullanır bireyselleşme insanların bir grubun parçası oldukları için normalde yaptıklarından farklı davrandıkları bir duruma atıfta bulunmak.
- Daha önceki araştırmacılar, bireysizleştirmenin insanların dürtüsel veya antisosyal davranışlar sergilemelerine neden olabileceği yollara odaklandılar. daha sonra araştırmacılar, bireysizleştirmenin insanların bir grubunkine göre hareket etmesine nasıl neden olduğuna odaklandılar. normlar.
- Anonimlik ve azaltılmış sorumluluk duygusu gibi belirli faktörler bireyselleşmeyi teşvik edebilirken, öz farkındalığın artması bireyleşmeyi teşvik etmeye hizmet edebilir.
Tanım ve Tarihsel Arka Plan
Bireysellikten kurtulma, insanların gruplar halinde olduklarında, birey olarak yapacaklarından farklı davrandıkları fikridir. Grupların sağladığı anonimlik nedeniyle psikologlar, insanların bir kalabalığın parçası olduklarında dürtüsel veya antisosyal yollarla bile hareket edebildiklerini keşfettiler.
1895'te Gustave LeBon, bir kalabalığın parçası olmanın insanların davranışlarını değiştirebileceği fikrini ortaya attı. LeBon'a göre, insanlar bir kalabalığa katıldıklarında, davranışları artık olağan sosyal kontroller tarafından kısıtlanmıyor ve dürtüsel ve hatta şiddetli davranışlarla sonuçlanabilir.
Dönem bireyselleşme ilk olarak psikolog Leon Festinger ve meslektaşları tarafından 1952 tarihli bir makalede kullanıldı. Festinger, ayrıştırılmış gruplarda tipik olarak insanların davranışlarına rehberlik eden iç kontrollerin gevşemeye başladığını öne sürdü. Ek olarak, insanların bağımsızlaştırılmış grupları sevme eğiliminde olduklarını ve onları daha az bireyselleştirilen gruplardan daha yüksek derecelendireceklerini öne sürdü.
Philip Zimbardo'nun Bireyden Ayrılma Yaklaşımı
Ama tam olarak bölünmenin gerçekleşmesine neden olan nedir? Psikoloğa göre Philip Zimbardo, birkaç faktör ayrılma olasılığını artırabilir:
- Anonimlik: Kişiler anonim olduklarında, bireysel davranışları yargılanamaz ve bu da bireyselleştirilmiş davranışları daha olası hale getirir.
- Sorumluluk duygusu azaldı: İnsanlar bunu hissettiğinde bireyden uzaklaşma daha olasıdır. diğer insanlar da sorumludur bir durumda veya başka biri (bir grup lideri gibi) sorumluluk aldığında.
- Şimdiye odaklanmak (geçmiş veya geleceğin aksine).
- Yüksek düzeyde fizyolojik aktivasyona sahip olmak (örn. Kilitlenmiş hissetmek).
- Zimbardo'nun "duyusal girdi aşırı yüklemesi" olarak adlandırdığı şeyi deneyimlemek (örneğin, bir konserde veya yüksek müzikli bir partide olmak).
- Yeni bir durumda olmak.
- Alkol veya uyuşturucu etkisi altında olmak.
Daha da önemlisi, birinin bireysizliği deneyimlemesi için bu faktörlerin hepsinin meydana gelmesi gerekmez - ancak bunların her biri, bölünmeyi deneyimlemeyi daha olası hale getirir. Bireyden ayrılma meydana geldiğinde, Zimbardo açıklıyor, insanlar "kendilik ve başkalarına ilişkin algıda değişiklikler ve dolayısıyla normal olarak kısıtlanmış davranış için düşürülmüş bir eşik" yaşarlar. Göre Zimbardo'ya göre, bireyselleştirilmemek doğası gereği olumsuz değildir: kısıtlamaların olmaması insanları olumlu duygular ifade etmeye yöneltebilir (örneğin Aşk). Bununla birlikte Zimbardo, bireysizleştirmenin insanları şiddet içeren ve antisosyal şekillerde (örneğin hırsızlık ve isyan gibi) davranmaya yönlendirebileceği yolları açıkladı.
Bireyselleştirme Araştırması: Bir Örnek
Şeker mi şaka mı yapmaya gittiyseniz, bir kase şeker ve bir not olan bir ev görmüş olabilirsiniz: "Lütfen sadece bir tane alın." Gibi bir durumda şunu merak etmiş olabilirsiniz: İnsanlar ne sıklıkla kurallara uyarlar ve sadece bir şeker alırlar ve birini kuralları çiğnemeye ne sevk edebilir? Bir 1976 kağıt Psikolog Edward Diener ve meslektaşları tarafından, bu tür durumlarda bireysizleştirmenin rol oynayabileceğini öne sürdüler.
Cadılar Bayramı gecesi, Diener ve meslektaşları Seattle bölgesindeki hanelerden bir bireyselleştirme çalışmasına katılmalarını istedi. Katılan hanelerde, kadın bir deneyci her çocuk grubuyla tanışır. Bazı durumlarda - bireyselleştirilmiş durum - deneyi yapan kişi her çocuktan adını ve adresini sorar. Ayrıştırılmış durumda, bu bilgi talep edilmedi, bu nedenle çocuklar deneyci tarafından anonimleştirildi. Deneyci daha sonra odayı terk etmesi gerektiğini ve her çocuğun sadece bir parça şeker alması gerektiğini söyledi. Çalışmanın bazı versiyonlarında deneyci, gruptaki herhangi birinin fazladan şeker alması durumunda bir çocuğun sorumlu tutulacağını ekledi.
Araştırmacılar, Zimbardo'nun bireysizleştirme koşullarının, çocukların fazladan şeker alıp almadığıyla (veya hatta yakındaki bir kaseden bozuk paralara yardım edip etmemeleriyle) ilgili olduğunu buldular. İlk olarak, çocukların yalnız mı yoksa gruplar halinde mi olduğu bir fark yarattı (bu durumda, araştırmacılar grup boyutunu deneysel olarak manipüle edin: çocukların eve bireysel olarak mı yoksa eve mi yaklaştıklarını Grupça). Tek başlarına olan çocukların, grup halinde olan çocuklara kıyasla fazladan şeker alma olasılığı daha düşüktü. Ek olarak, çocukların anonim mi yoksa bireyselleştirilmiş mi olduğu önemliydi: deneyi yapan kişi adlarını bilmiyorsa çocukların fazladan şeker alma olasılığı daha yüksekti. Son olarak, araştırmacılar, birisinin grubun eylemlerinden sorumlu tutulup tutulmadığının grup üyelerinin davranışlarını da etkilediğini buldular. Gruptan biri sorumlu tutulduğunda - ancak deneyci kimsenin adını bilmediğinde - çocukların fazladan şeker alma olasılığı daha yüksekti. Bununla birlikte, deneyi yapan kişi sorumlu tutulacak çocuğun adını bilseydi, çocukların fazladan şeker alma olasılığı daha düşüktü. (muhtemelen arkadaşlarının başını belaya sokmaktan kaçınmak için) ve deneyci herkesin adını bilseydi, fazladan şeker almak daha da azdı muhtemelen.
Sosyal Kimlik Teorisinin Bireyden Ayrılma Açıklaması
Bireyselleştirmeyi anlamaya yönelik başka bir yaklaşım, sosyal kimlik teorisi. Sosyal kimlik teorisine göre, sosyal gruplarımızdan kim olduğumuza dair bir fikir ediniriz. İnsanlar kendilerini kolaylıkla sosyal grupların üyeleri olarak sınıflandırırlar; Aslında, sosyal kimlik araştırmacıları, keyfi bir gruba (deneyciler tarafından yaratılan) atanmanın bile, insanların kendi gruplarının lehine hareket etmeleri için yeterli olduğunu keşfettiler.
İçinde 1995 sosyal kimlik hakkında makalearaştırmacılar Stephen Reicher, Russell Spears ve Tom Postmes, bir grubun parçası olmanın insanlar kendilerini bireyler olarak kategorize etmekten kendilerini grup üyeleri olarak sınıflandırmaya geçerler. Bu olduğunda, grup üyeliği insanların davranışlarını etkiler ve insanların, aşağıdakilere uygun şekilde davranma olasılıkları daha yüksektir. normlar Grubun. Araştırmacılar, bunun tekilleştirme için alternatif bir açıklama olabileceğini öne sürüyorlar. bireysizleşmenin sosyal kimlik modeli (YAN). Bu teoriye göre, insanlar bireyselleştirildiklerinde mantıksız davranmıyorlar, bunun yerine o grubun normlarını hesaba katan şekillerde davranıyorlar.
SIDE'nin önemli bir anlamı, grubun kendisi hakkında gerçekten bir şey bilmediğimiz sürece birinin bir grubun parçası olarak nasıl davranacağını bilemeyeceğimizdir. Örneğin, SIDE ve Zimbardo'nun teorisi, bir kardeşlik partisine katılan bir grup için benzer tahminlerde bulunacaktır: her ikisi de partiye gidenlerin gürültülü, gürültülü davranışlarda bulunacaklarını tahmin eder. Bununla birlikte, SIDE modeli, başka bir grup kimliği öne çıkarsa, aynı grup katılımcılarının çok farklı davranacağını öngörürdü. örneğin, ertesi sabah bir sınava girmek, "öğrenci" nin sosyal kimliği baskın olacak ve sınava girenlerin sessizliği ve ciddi.
Tekilleştirmeyi Azaltma
Psikologlar, bireysizleşmenin mutlaka olumsuz olmadığına işaret etseler de, insanların birbirlerinden ayrıldıklarında sorumsuz veya antisosyal yollarla hareket edebilecekleri bazı durumlar vardır. Neyse ki, psikologlar, bireysizleşmeye karşı koymak için, insanların ne kadar tanımlanabilir ve öz farkındalık hissettiğini artırmaya dayanan birkaç strateji olduğunu keşfettiler.
Diener'in Cadılar Bayramı çalışmasının gösterdiği gibi, insanların kimlikleri biliniyorsa sorumsuzca davranma olasılıkları daha düşüktür. bireyselleştirmeyi azaltmanın yolu, bu çalışmadaki deneycinin yaptığı şeyi yapmaktır: insanların anonim. Başka bir yaklaşım, öz farkındalığı arttırmayı içerir. Bazı araştırmacılara göre, insanlar ayrıştırıldıklarında öz farkındalıktan yoksundurlar; sonuç olarak bireysizleşmenin etkilerine karşı koymanın bir yolu, insanları daha bilinçli hale getirmektir.. Aslında bazılarında sosyal psikoloji çalışmalarıaraştırmacılar bir ayna ile öz farkındalık duyguları uyandırdılar; Bir çalışma, araştırma katılımcılarının kendilerini aynada görebiliyorlarsa bir testi aldatma olasılıklarının daha düşük olduğunu gösterdi.
Sosyal psikolojinin temel ilkelerinden biri, insanların sosyal bağlamlarına bakmamız gerektiğidir. Davranışlarını anlayın - ve bireysizleştirme bunun özellikle çarpıcı bir örneğini sunar fenomen. Bununla birlikte, araştırmalar aynı zamanda bireyselleştirmenin başkalarının yanında olmanın kaçınılmaz bir sonucu olmadığını da öne sürüyor. İnsanların kişisel kimliklerini ve öz farkındalıklarını artırarak, bir grubun parçası olan insanları bireyselleştirmek mümkündür.
Kaynaklar ve Ek Okuma:
- Diener, Edward, vd. "Tekilleştirme Değişkenlerinin Cadılar Bayramı Hileleri Arasında Hırsızlık Üzerindeki Etkileri." Kişilik ve Sosyal Psikoloji Dergisi, cilt. 33, hayır. 2, 1976, s. 178-183. https://psycnet.apa.org/record/1976-20842-001
- Gilovich, Thomas, Dacher Keltner ve Richard E. Nisbett. Sosyal Psikoloji. 1. baskı, W.W. Norton & Company, 2006. https://www.google.com/books/edition/Social_Psychology_Fifth_Edition/8AmBDwAAQBAJ
- Reicher, Stephen D., Russell Spears ve Tom Postmes. "Bireyden Ayrılma Olaylarının Sosyal Kimlik Modeli." Avrupa Sosyal Psikoloji İncelemesi, cilt. 6, hayır. 1, 1995, s. 161-198. https://doi.org/10.1080/14792779443000049
- Vilanova, Felipe, vd. "Bireyden Ayrılma: Le Bon'dan Bireyden Ayrılma Etkilerinin Sosyal Kimlik Modeline." Kogent Psikoloji vol. 4, no. 1, 2017): 1308104. https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/23311908.2017.1308104
- Zimbardo, Philip G. "İnsanın Seçimi: Bireyleşme, Akıl ve Düzene Karşı Bireyselleştirme, Dürtü ve Kaos." Nebraska Motivasyon Sempozyumu: 1969William J. Arnold ve David Levine, University of Nebraska Press, 1969, s. 237-307. https://purl.stanford.edu/gk002bt7757