Jacques Ellul'un yazıp, Hüsamettin Arslan(demişken "şu kitabını" tavsiye ederim: Epistemik Cemaat
)'ın İngilizceden dilimize tercüme ettiği “Sözün Düşüşü” adlı eser, önsöz ve girişten sonra yedi ana bölümden oluşur.
Kitaptan bazı kavramlar: Görme ,İşitme, Söz, Tanrı, Put, İmaj, Gerçeklik ve Hakikat. kitap "bu kavramlar" üzerinden gelişiyor ve olgunlaşıyor.
Yu.1: 1 Başlangıçta Söz vardı. Söz Tanrı'yla birlikteydi ve Söz Tanrı'ydı. (Kitabın Özeti gibim bir şey)
Elllul'e göre görme, içinde eylemini icra edeceği gerçekliği, eylemin mümkün olup olmadığını bilmeyi sağlarken bakma, insanın çevresini saran dünya ile ilgili bilgi sağlamaktadır. Ona göre görme öncelikle gerçekliği, bilinçte hazır duran bir şey olarak gösterir. İmajlar
hem eylemde bulunmaya imkân verirler hem de eylemin şartıdırlar; onlar daima
buyurucudur ve eylemin sınırlarını çizerler. Ellul'e göre imaj insanı eyleme ikna
edemez; eylemin imkânlarını ve şartlarını oluşturur. Bireyin kültürel arka planına
bağlıdır. Ancak görsel imajlar olmaksızın eylemlerimiz kesinlikle kör, tutarsız ve
belirsizdir. Görme bütün bir gerçeklik alanını, somut nesneleri ve uzayı kapsadığı için eylemde bulunma imkânı verir. İmajlar kendi içinde belirli çelişkiler taşırlar, bu yüzden de imaja bakmadan önce görmeyi öğrenmiş olmak gerekir, gördükten sonra onu yorumlamayı öğrenmek gerektiği gibi. İmajlar gerçekten değişmeyen nesneleri
getirirken, görsel imaj nesneyi inşa eder. Yazara göre görsel ile teknik arasındaki
bağlantı da önemle kaydedilmesi gereken olgulardan biridir.
Dil, bir çağrı, bir mübadele, bir sözdür. Söz belirsizdir; enformasyondan daha
zengindir ve enformasyonun hâlesinden daha belirsiz bir hâle içerir. Dil çağrışımlar ve imajlarla işlemektedir. Dilin kutsanmış belirsizliği, bütün zenginliğinin kaynağıdır.
Söylem çok anlamlıdır ve asla açık değildir. Söz bizi zamana yerleştirir. O, bizi sonsuz
sayıda yanlış anlamalar, yorumlamalar ve çağrışımlarla birlikte yaĢar duruma getirir. Dil, gerçeklik yerine hakikate atıfta bulunduğunda kendisidir. Söz ise hakikatin yaratıcısı, kurucusu ve üreticisidir.
Ellul'e göre söz hakikat düzlemine, imaj ise gerçeklik düzlemine aittir. Ancak hakikat hiçbir duruma ya da zamana göre değişmeyen olduğuna göre söz de hakikatin dışında kalmaktadır. Ancak bahsedilen söz eğer Tanrı'nın sözü ise bu hiçbir zaman ve hiçbir mekana göre değişmeyeceği için elbette ki hakikat düzlemine aittir. Mutlak hakikat olan Tanrı'ya ulaşmanın da yolu da Ellul'ün de
söylediği gibi Tanrı'nın sözünü takip etmek olacaktır.
Tanrılar gerçekten vardırlar ancak putlar var olamazlar. Bu da onların duyularla algılanabilir, görünebilir olmasından kaynaklanır.
İmaj apaçık sözden üstündür, çünkü imaj, sözün dile getirdiği şeyi gösterir.
Tanrı konuşur. Mit bu sözden doğar, fakat bu söz doğrudan doğruya işitilemez ve asla olduğu gibi nakledilemez; çünkü insanlar Tanrı'nın kelimeleriyle
konuşamazlar.
İmajlar evrenince kuşatılmış durumdayız. Fotoğraflar, filmler, televizyon, reklam, reklam panoları, yol işaretleri vb. Alışkanlık icabı her şeyi görselleştiriyoruz. Kelimeler gün geçtikçe imajların daha fazla arkasına çekiliyor. İmajlar bir zamanlar metnin resimleriydiler, bugün metin, imajların açıklamasına dönüşmüştür.
" bütün kitaplar bir kitabı anlamak için okunur” sanırım onlardan incil için aynı şeyi söylüyorlar, ya da ne bilem ordan almış bu sözü
"İnsanlığı kurtarma isteği duyan herkes günümüzde, öncelikle sözü kurtarmalıdır".