Sait Faik, bambaşka bir hikaye tarzının ustası olmakla birlikte Orhan'ın beğendiği yazarların başında gelenlerdendi, diyebilirim. Sait'in, Orhan'ın hikaye tarzına aynı hayranlığı gösterdiği söylenemez. Buluttan nem kapan Sait Faik, Orhan Kemal'in muzip, şakacı, yaramaz çocuk tutumundan her zaman ürkerdi. Bu ürkeklik sebepsiz de değildi. Orhan'ın şakaları, zavallı Sait'in başına nice çoraplar örmüştü. Mark Twain Cemiyeti'ne üye seçilişini bile, Sait Faik'in burnundan getirmişti. Gitmiş, "Bu cemiyet bir acayip cemiyetmiş Sait" demiş. "Oraya özellikle şu çarpık vasıfları olanları toplarlarmış. Türk edebiyatında bu vasıfta bir seni bulmuşlar. Yoksa ne hikayelerinden, ne de edebiyatçılığından haberleri var."
Sait Faik, bunu ilkin Orhan'ın kıskançlığına vermiş. Onu yanından kovmuş. Ama daha sonra, içine bir kurt düşmüş. Olur mu olur. O günden sonra kendini kim kutlayacak olsa "Orhan göndermiştir" sanıp, ana avrat küfredip, yanından kovuşu da bundanmış.