Beni Oku: Billy-Ray Belcourt Dekolonyal Bir Gelecek Hayal Ediyor
Daha fazlasına göz atın Queer edebiyat köşemiz Beni Okuyun, buradan .
Billy-Ray Belcourt, Kanada'da ya da Kuzey Amerika'nın geleneksel adıyla Kaplumbağa Adası'nda yaşayan ünlü bir şairdir. Daha önceki iki koleksiyonuyla kısa sürede Kaplumbağa Adası'ndaki en saygın şairlerden biri oldu. Bu Yara Bir Dünyadır ve NDN Başa Çıkma Mekanizmaları: Sahadan Notlar . Yeni kitabı, Kısa Bedenimin Tarihi , (Bugün İki Dolarlık Radyo kitaplarından alınmıştır) bir deneme koleksiyonu olarak sınıflandırılmıştır, ancak Belcourt'un yaptığı şey türü aşar. Ünlü yazar, dilini kullanırken hem kasıtlı hem de oyunbazdır. Onu bedenle, onun acısıyla, neşesiyle ve ihtiyaçlarıyla derinden ilişki kurmak ve bedenleri sürekli olarak dışarıdan ve içeriden parçalamaya çalışan bir yerleşimci sömürgeciliğine karşı mücadelenin çalılıklarını aşmak için kullanır.
Belcourt, bedenim ulaşım aracıdır, yani kalbim bir motordur, diye yazıyor. Kitap, Belcourt'un Nôhkum'a ya da büyükannesine, aşkın kırılma eğiliminde olduğu fikrini ortaya koyduğu bir mektupla başlar; zayıflamaya ve haber vermeden çıldırmaya eğilimlidir… başkalarıyla iyi yaşama projesine her şeyimizi vermemizi sağlar. Aşkın bu karmaşık yorumu, queerlik, Yerlilik, yalnızlık, keder ve dilin kendisinin inşasının derinliklerine dalan bu koleksiyonun kalbinde yer alıyor.
Belcourt hem tarihi hem de geleceği, kendisinin ve toplumunu hayal edip yeniden tasavvur ediyor ve her ikisini de belgeliyor. Böylece kitap aynı anda hem bir arşiv, hem spekülatif hem de akademik bir metin işlevi görüyor. Belcourt, sanatın yapıldığı siyasi iklimin şiirin bir suçlama birimi mi yoksa vahiy mi olduğunu belirleyeceğini yazıyor. Kayıtlar için bir suçlama literatürü yazıyorum. Kanada'da, Amerika Birleşik Devletleri'nde olduğu gibi, yerleşimci sömürgeciliği terör ve silme saltanatını sürdürüyor: Polis… hem kurumsal bir biçim hem de beyazlığın bedenselliği - yaralarımızın büyük boyutlu bir arşivini oluşturdu. Yazarken parmaklarını sayfalarımda hissediyorum. Denemeler sadece bu saltanatla meşgul olmakla kalmıyor, aynı zamanda içinde keski çatlakları da var. Okuyucuda yoğun düşünce ve duygu uyandıran bir dil simyasında mizah, öfke ve sevgiyi kullanırlar. Geleceğe hırslıyım ama özlemlerim onun mevcut versiyonlarıyla bağdaşmıyor. Serseri.
Belcourt, imge parçalarını, başkalarının bilimsel ve şiirsel çalışmalarını ve aşk ve kapitalizm tuzaklarını toplayarak olağanüstü bir mektup yazmıştır. Bu kitabı denize doğru itin, diye yazıyor. Ormansan, gözyaşlarının ırmağı olur.
Aşağıda, Belcourt ile konuştu onlara. hakikat, isyan, dilin kullanımı ve Grindr hakkında.
Yazarın Notunda Kısa Bedenimin Tarihi ' diye yazıyorsunuz, Estetik kaygılarımı sıralayacak olsaydım, belirsizlik doğruluktan önce gelirdi. Bu denemelerde gerçeğin rolü nedir?
Kitabı yazarken, şiirlerin mekaniğini hayatımla ilgili yazımda kanalize etmek istediğimi hissettim. Geçmişi anlatan herhangi bir şey her zaman zaten bir tür yeniden icattır. Yaşamda gözü uyandırmak yazmak da bir nevi yeniden icattır. Bir anı ya da otobiyografik yazının yapımında kullanılan bitmemiş benliklerin bu koreografisi var.
Bir bakıma, bir tür yazma aksiyomuna ille de itaatsizlik etmiyordum, daha çok bu aksiyomdan aktif olarak iğrendiğimi hissediyordum, ki bu, anı [ve] şiirin birbiriyle bağlantılı olmadığıdır. Anı yazmak, sanki başka biriymişsiniz gibi kendiniz hakkında yazmaktır. Yani bu aktif ayrışma ya da psikolojik olarak daha az aşılanmış bir şey var. Kendiniz hakkında bir tür belirgin yazı var, bu da doğru gerçeğe değil, daha çok duygusal gerçeğe bağlı kalabileceğiniz anlamına geliyor.
Sömürgecinin dilinde yıkıcı bir şekilde yazmaya nasıl yaklaşıyorsunuz? Yazılı olarak hangi özgürlükleri ve sınırları buluyorsunuz?
İngilizce sahip olduğum tek dil ve bu bir anlamda trajik. Bu gerçek, tarihle, siyasetle rezonansa girer. İngiliz dili, grameri, ontolojileri, kısmen kendi yaratıcı hayal gücümü sınırlandırıyor. Şükürler olsun ki, halkım hâlâ felsefe yapımcıları ve hâlâ düşünürler ve sanatçılar olduğu ve bu diğer tür dilleri yarattığı düşünülürse, isyankar bir şekilde kullanmaya muktedir olduğum eski yerli bilme ve olma yollarının istilası da var. metin öncesi ve sonrası.
Bedenim ve akrabalığım gerçeği, İngilizce kodlarını içeriden bozabileceğim anlamına geliyor. Bence dil, İngilizcenin kolonizasyon için bir araç haline gelmesinin yollarından biriydi. Onu yıkıcı bir şekilde kullanabilmem, sömürgecilerin istediği kadar ölümcül bir araç olmadığı anlamına geliyor. Sanırım aynı zamanda devam eden bir sömürge varlığı ile olası bir dekolonyal gelecek arasındaki bu geçiş reklamı döneminde yazıyorum ve umarım, yerli halkların sahip olduğu gibi, dilimize daha geniş bir şekilde eriştiğimizde bir kalıntı veya başka bir şey olacağım. sayılar.
Kitapta zamanın rolünden ve sizin için ne anlama geldiğinden bahseder misiniz?
Kronoloji veya normatif zaman, hikayemi özgün olmayan belirli bir şekilde düzenlememi gerektirdiği için bana bir engel gibi geldi. Kitabı yazarken, tekil bir anlatı dizisi olmayacağını fark ettim. Bunun kısmen, kendini belgeleme veya yansıtma eyleminde kendimizi lineer varlıklar olarak düşünmememizden kaynaklandığını düşünüyorum. Anılar bize aniden ve açıklama yapılmadan gelir ve hatırlama asla temiz veya cerrahi değildir.
Bunu onurlandırmak ve hatırlamanın dağınıklığını onurlandırabilecek bir yazı tarzının nasıl görüneceğini düşünmek istedim. Ayrıca lineer zamanı bir tür kolonyal modalite olarak düşünebileceğimizi ve kendimizi geçmişten kopmaya devam edebilecek berrak ve ileriye doğru hareket eden insanlar olarak görmenin bir tür politika olduğunu düşünüyorum. Bunu, Kanada ve ABD gibi sömürge hükümetlerinin dahili olarak kolonizasyon tarihini nasıl anladıklarını görebiliriz. Örneğin Kanada'da, tarihin sonunun esasen ilan edildiği ve kolonizasyonun üzücü sayfalarının sona erdiği ve sonra farklı bir şeye geçildiği bu devam eden, tekrar eden devlet olayları var. Devletin amnezisini kendi otobiyografik yazımda yansıtmak istemedim. Yani zamana itaat etmemek, bir anlamda yerleşimci devlete itaat etmemek demektir.
Çok kullandığınız kelimelerden biri de anlam ve o kelimenin çeşitlemeleridir. Sözlerinizin neyi ifade etmesini veya neyi ifade etmemesini istiyorsunuz?
Anlamlandırma takıntımın bir kısmı, yerleşimci sömürgeciliği projesinin bir kısmının, yerli halkın kendi anlamlı yetenekleri üzerindeki gücünü reddetmek olduğu gerçeğiyle ilgili. Bizim insanlar olarak politik, görsel olarak ifade edebildiğimiz şey dışarıdan yönetilir. Bu fikirler elbette zehirli ve yıkıcıdır. Ölümcül Adlandırma Ritüelleri adlı denemede değindiğim gibi, o zaman bu anlamlandırma süreçlerinin, simgesel eylemlerin ardından sahip olduğumuz tek şey, kendi kendini yok eden kelimelerdir. Kendimizi bu daha büyük kolonyal dilbilgisi tarafından kapsanmaya hazırlamadan konuşamayız.
Dili bizi incitmeyecek şekilde nasıl kullanacağımı merak ediyorum. Çalışmanın bazen kakofonik görüneceğini umuyorum çünkü bu kasıtlı. Bu sadelik estetiğinin Yerli edebiyatına ve daha genel olarak Yerli insanlara itildiğini düşünüyorum; opaklığa veya karmaşıklığa izin verilmiyor. Bunları yazılarımda canlandırabilirsem, belki de bu, Yerli olmayanların benimsediği kolay ve azalan yorumlama biçimlerini reddeder.
Kitabı oluştururken bu dış kaynakları kullanımınızdan ve bu derleme ve küratörlüğün kendi düşünme ve yazma süreciniz için ne kadar önemli olduğundan bahsedebilir misiniz?
Özellikle Maggie Nelson'dan ilham aldım. Argonotlar , kenar boşluklarında alıntılar vardır. Bu, kitabın yan metni gibi bir tür isim brikolajı. Ayrıca Cristina Sharpe'ın devam eden çalışmasından ve Saidiya Hartman'ın yazılarının tamamından alıntı yapmasından ilham aldım. Bu yüzden, araçsallaştırmanın aksine önemsemek olan ne tür alıntı uygulamalarının kullanılabileceğini düşünüyordum. Ayrıca çalışmamı mümkün kılan bu asi seslerden oluşan bir koro olduğunu düşünüyorum ve onları yok etmek istemiyorum. Onlarla uyum içinde düşünüyorum ve sanki bir kaside ya da bir özen ve kutlama eylemiymiş gibi alıntı yapmak belki de radikal bir eylem. Kitabın, düşüncemi ve siyasetimi mümkün kılan diğer kitapların göçlerini barındırdığından emin olmak istedim.
Kitaptaki queer flört uygulamalarının ve bağlantıların rolünden bahseder misiniz?
Benim için flört uygulamalarını kullanma deneyimi, büyük ölçüde, onların maddi dünyaları ile bu teorik aşk, sömürgecilikten korunma ve feminist bakım kavramları arasındaki uyumsuzluğun bir deneyimiydi. Özellikle Grindr'de birbirimizle iletişim kurmak için kullandığımız dil, kısalık ve insanları veriye dönüştürmekle ilgilidir. Yeni teknokratik dünyamızın gerektirdiğini düşündüğüm şekilde verileri erotikleştirmemize izin verdi. Uzun bir süre bu uygulamaları kullanamayacağımı, aynı zamanda sürekli olarak yüz üstü bırakıldığımı, hatta bazen tehlikeli durumlara sokulduğumu hissettim. Bence bu aynı zamanda 21. yüzyılda queer flört için harika bir metafor veya sembol, çünkü bedenlerimizde, ilişkilerimizde bu muhtemelen çelişkili konutları tutmamız gerekiyor ve bedenler ve kavramlar içeren saf bir karşılaşma yok. Aksi halde inanamazsınız, yoksa bağlantı olasılığını riske atarız.
Şu anda çalışmaları için heyecanlandığınız başka yazar veya sanatçılar var mı?
Evet, jay simpson ve Arielle Büküm . Bunların ikisi de Kanada'daki trans yerli yazarlar. Ariel'in adında bir kitabı var. Parçalanmak/Ayrılmak ve daha fazlası üzerinde çalışıyor. jaye'in kitabı, asla iyi olmayacaktı , bu sonbaharda çıkıyor.