Fakir bir saka, o sakanın da bir eşeği vardı. Eşeğine verecek ot bile bulamıyordu. Padişahın atlarının bakıcısı bu sakayı tanıyordu. Eskilere dayanan bir ahbaplığı vardı. Bir gün sakaya rastladı:
"Bu zavallı eşeğin hali ne böyle, nerdeyse zayıflıktan ölecek" dedi.
Saka yana yakıla anlattı:
"Sevgili dost biliyorsun ki ben fakir bir insanım, o sebeple bu zavallı hayvana bakamıyorum" dedi. Padişahın ahır başı:
"Sen bu hayvanı bana ver birkaç gün padişahın ahırına bağlıyayım ona padişahın atlarının yeminden vereyim, biraz düzelsin" dedi.
Saka eşeği seve seve verdi. Eşeği alıp padişahın ahırına getirdiler. Eşek ahırdaki temizliği, atların halini görünce:
"Ya Rabbi! Bu nasıl iş; bu atlar senin yarattığın da ben senin yarattığın değil miyim benim halime bak, bunların durumuna bak, böyle olur mu?" diye söylendi.
Aradan bir kaç gün geçmeden savaş çıktı. Ahırdaki atları savaşa yolladılar. Atlar döndüğünde her birinin vücudunda yüzlerce yara vardı. Atların ayakları bağlandı, cerrahlar geldiler, başladılar atların orasını burasını yararak, ok parçalarını, mızrak uçlarını çıkarmaya. Bunu gören eşek, söylediklerinden bin pişman oldu. Haline şükretti.