Gizlice, ağların gizli dünyasında gezinerek, alarma geçmek istersek, bu senaryoyla ilişkilendirilebilecek bir senaryo kurulmaya başlandı. Adolfo Bioy Casares bunu “Domuzun Savaşının Günlüğü” romanında hayal etmişti.
Bazı gençler henüz yaşlı insanları avlamak için dışarı çıkmadılar (ve muhtemelen hiçbir zaman da çıkmayacaklar), ancak zaten ilk adımı attılar ve bu genellikle diğerlerine önceden haber veren dil, savaş alanıdır. Belli bir yaştaki her insan artık sinir bozucu bir yaşlı adamdır.
Benim oy verdiğim şeye oy vermeyen herkes yaşlı bir sidikçidir. Vaat edilen cennet hakkında şüpheleri olan kişi sinir bozucu yaşlı bir adamdır. Teknolojiyle karşılaşan, bir prosedür için hâlâ kişisel tedaviye ihtiyaç duyan, çağın gerektirdiği kadar hızlı olmayan kişi eski bir pisliktir.
Aşağılayıcılık, (eski) kavramın birinci teriminde değil, ikincisinde yer almaktadır. Aşağılayıcı olan yaş değil, işemektir. Genç adamın görmediği ama hayal ettiği, iç çamaşırının içine gizlenmiş lamba: Şüphe duyan, korkan, kafası karışan, yavaş olan, değişim dalgalarına binmeyi o kadar kolay kabul etmeyen bir kişi, yapamadığı içindir. idrara çıkmayı bile geciktirin. Kasıktaki nem aşağılanmadır, iktidarsızlıktır.
Bioy Casares’in romanında, yaşlılar çok uzun süre dayandıkları için saldırıya uğruyorlar ve bu gençler için bir tehdit anlamına geliyor.
“Yakın gelecekte demokratik rejim devam ederse yaşlı adam efendi olur. Basit matematikle anlayın beni. Oy çoğunluğu. Bakalım istatistikler bize ne öğretiyor? Bugün ölüm elli değil seksen oluyor. yaşında ve yarın yüz yaşına girecek (…) Proletarya diktatörlüğü sona erdi, yerini eski diktatörlüğe bırakıyor” diyor kitaptaki karakterlerden biri.
Günümüzde yaşlılar başka bir tehdidi temsil ediyor: onlar karşı ağırlık ve yük. Saldırıya uğramıyorlar ama görmezden geliniyorlar. Zaten başarısız oldun, bizi buraya getirdin. Bunu herhangi bir tartışmada duyarsınız.
Tecrübe artık bir değer değil, bir rekordur. Birisi Twitter’da eski işeyenleri savunmak için şunu yazdı: Bugün kuru iç çamaşırlarına sahip olmakla övünen asırlık akıllı insanlar tarafından kullanılan teknolojilerin, kolayca yerleşebilecek yetişkinler tarafından geliştirildiğini söyledi. yeni aşağılama kategorisi.
Her yaşlı işemenin tereddütleriyle birlikte, 21. yüzyılda doğanların başına fantastik ve algılanamaz bir şey mi geldi diye merak ediyorum. Belki bir sıfırlama. Sanki yeni nesiller hafızayla, tarihle ilgilenmiyorlardı. Sanki doğmadan önce olan hiçbir şeye inanmıyorlardı. Her şeyin hızlı ve öfkeli olması gerekiyor. Karar sabırsızlıkla, icra ise aceleyle karıştırılır. Her şeyi tamamen havaya uçuralım. Hiçbir şey ayakta kalmasın. Bir paradoks karşısında durmak şöyle dursun, bir duraklamayı, düşünmeyi öneren kişi yaşlı bir sidik haline gelir. Bu yepyeni cehennem çemberine kaydoluyorum. Gururla.