Sovyet partizanlarına ve Beyaz Rusya'daki işbirlikçilerine ek olarak, Almanlar veya Bolşeviklerle işbirliği yapmak istemeyen ayrışmalar vardı ve savaşlarını sürdürdüler. Bu tarafsızlıklardan biri, "Almanlar, Stalin ve Komünistler olmadan Özgür Sovyet Rossono Cumhuriyeti" olarak ilan ettikleri bölgeyi kontrol ediyordu.
Böyle farklı partizanlar
1941'te çok sayıda silahlı insanın Belarus ormanlarında olduğu ortaya çıktı. Bunlar, pratik olarak kendilerine ulaşma şansı olmayan çevreler ve tahliye etmek için vakti olmayan memurlar da, NKVD'nin doğrudan düşman arkasındaki partizan hareketini örgütlemek için bıraktığı gruplar vardı. Bu ayrılmaların bazıları yerel halkı yağmalayan açık sözlü çetelere dönüşmüştür. Çalılıkta, bu sahte partizanlar takıldı ve nadiren köylere sadece ara sıra baskınlar yapıldı.
Ama birlikler vardı, gerçekten savaşmış işgalciler ile. Bu cesur insanlara haraç ödeyelim: ana karayla bağlantısı olmayan, Moskova'nın yakalanması üzerindeki sürekli dezenformasyon baskısı koşulları altında, nüfustan sıfır destek alarak, işgalcilere karşı kendi tehlikeleri ve riskleri ile savaştılar. Bu birimlerin savaş yolu genellikle birkaç hafta sonra sona erdi, sayıları nadiren 40-50 kişiyi aştı. Birkaç savaşçı grubu vardı, yalnız gerillalar bile savaştı.
Ivan Moskalenko'nun kişisel savaşı
Kızıl Köy Konseyi topraklarında İvan Moskalenko görev yaptı. Sovyet hükümeti tarafından bıçaklamaya mahkum edilen Almanlar tarafından serbest bırakıldı ve çok kısa bir süre sonra hangi hatayı yaptıklarını anladılar. Birkaç gün içinde, serbest bırakılan Moskalenko yol boyunca çelik tel çekti - ve Alman motosikletçi kafasız kaldı ve Moskalenko ele geçirilmiş bir karabina aldı. Sutoka köyünde, gece bir Alman istihbarat okulunun bir koluna el bombası attı.
Bataklıklar arasındaki bir adada, partizanlar operasyonlarını yapmak için ayrıldığı yerden üslerini kurdular. Vanka Bandit için işgal makamları bir ödül verdi, ancak bu parayı yerel halk arasında yapmak isteyen hiç kimse yoktu. Sonunda, pusuya düştü, ancak bir makineli tüfekten ateş etmek, ormana girdi ve düşmanı sadece kanlı bir başlık bıraktı. Bataklıklarda onunla birlikte yaşayan çocuk, vücudumuz. Partizan makineli tüfeği bırakmayarak yaralardan öldü.
“Vahşi partizanlar”
Yavaş yavaş, gerillalar Büyük Toprakla temas kurdu, partizan hareketinin eğitimli Merkez Merkezinin kontrolünü geçti. Müfrezelerde uzmanlar, yıkım adamları ortaya çıktı, eğitimli sabotajcılar, partizizm ortadan kaldırıldı, disiplin kuruldu.
Ancak, dış liderliğe itaat etmek istemedi ayrılıklar vardı. Yerel halk partizanları açıkça "düzenli" ve "vahşi" olarak ayırdı. İkincisi, bir kural olarak, kendileri üzerinde herhangi bir otorite tanımayan en çaresiz olanların yanı sıra, intikam için susuzlukla yanan sevdiklerini ve akrabalarını kaybedenler dövüldü. “Uygar partizanlar” tarafından yakalanan bir polis memuru, “suçu kanla yıkama” fırsatına güvenebilir. “Vahşi” affetme söz konusu değildi, hainler ölüyordu uzun ve korkutucu.
Gerilla hareketi güçlendikçe “vahşi” birimlerin sayısı azaldı ve CSPP'ye bağlı birimlerin bir parçası oldular.
Ancak, Sovyet Gücü savaşçılarının ve ünsüzlerin Alman gücü altında yaşamalarına ek olarak, Belarus'un kuzey-doğusundaki faşistleri veya komünistleri istemeyen üçüncü bir güç ortaya çıktı. Bu, Almanların Kuzey-Batı'da başlattığı millileştirilmiş mülkün iadesinin bir sonucuydu (bir deney olarak).
İade (lat.-restitutio - restorasyon)
Basitçe söylemek gerekirse, Almanlar toprağı eski sahiplerine, toprak sahiplerine iade etmeye başladı. Alman kökleri olan eski sahiplere tercih yapıldı. 8'in eski toprak sahipleri, Bolşevikler tarafından ellerinden alınan arazi mülküne girişi yasal olarak resmileştirmek için Pskov'a geldiler. Gelenler arasında Baron Schauer ve Baron Wrangel von Hübental (Pyotr Nikolayevich'in uzak bir akrabası) vardı.
Yakın zamanda kollektif çiftlik boyunduruğunu düşüren köylüler, yeni bir tane - toprak sahibi koymak istemediler. Yeni hükümetten memnun olmayanların sayısı çarpıcı bir şekilde arttı. Topraklarının köylülerinin asırlık rüyası daha yeni gerçek oldu ve aniden tekrar vermek için mi? Pes etmeyeceğim!
İadenin işgal altındaki alanlarda yaygın bir şekilde yayılmadığı söylenmelidir. Açık talimatların bulunmaması nedeniyle, yerel yönetim yetkilileri sık sık doğaçlama yaptı. Bu deneylerden biri Belarus'un kuzey batısındaki iadesiydi.
Ormanda gizlenen partizanlar derhal yerel halk arasında destek buldu. Dün polise kayıtlı köylüler Sovyetler ile savaşmaya hazırdı, ancak toprak sahipleri için ölmeye hazırlardı ... Her şey başka bir partizan müfrezesinin ortaya çıkmasıyla sonuçlanabilirdi, ama memnuniyetsiz harekete öncülük eden ve ona siyasi bir dokunuş veren liderler vardı. Bunlar Nikolai Liebikh ve Idritsky polisi Stepan Gryaznov'un başkanıydı.
liderler
Letonyalı Karl Liebik (Nikolai Liebig) ve Stepan Gryaznov, Sosyal Devrim Partisi'nin üyesiydi, yılın 1917 devriminde ve büyük olasılıkla İç Savaş'ta yer aldı. Daha sonra, bedelini ödedikleri Bolşeviklere aktif olarak karşı çıktılar: Liebig, 1923, yılın 3'inde bağlantılar aldı ve 1932'teki Gryaznov, kampların 3'lerini aldı. Hem Liebig'in hem de Gryaznov'un şanslı olduğunu söyleyebiliriz: her ikisi de, Sovyet karşıtı ajitasyona en yüksek sosyal koruma (çekim) ölçüsünün verilmediği, ancak gerçekten “çocuksu” bir terimin verildiği zaman tırmıklandı.
Serbest bırakıldıktan sonra olması gerektiği gibi büyük şehir merkezlerinde yaşamaları yasaklandı. Bu yüzden her ikisi de, binlerce kişilik 8 nüfuslu bir ilçe merkezi olan Idritsa eyaletindeydi. Daha sonra bir anarşist Martynovskiy, 58 makalesi için hapis cezasına çarptırılan onlara katıldı. Gryaznov ve Liebig kentteki gücü ele geçirmek için bir darbe hazırlamaya başladılar. Alınan asistanlar, askere alınanlar, toplananlar silâh. Polis çekirdeği yerel polis olmalıydı. Partizanlar ile bağlantı kuruldu, yardım sözü verdiler. Nisan ayına kadar, arsa olgunlaştı, ama ...
Rossono Cumhuriyeti
Idritsa büyük bir demiryolu kavşağıydı, şehirde isyancıların saldırısını engellemeyi başarabilen bir Alman garnizonu vardı. Şehri alamayan Gryaznov ve Liebig ormana girdi. Çalılıklar ve bataklıklar arasında iki düzine köyün temelinde "Almanlar, Stalin ve Komünistler olmadan Özgür Sovyet Rossono Cumhuriyeti" ni yarattılar. Kısacası, tam adı bazen “Rossonos Özgür Partizan Cumhuriyeti” olarak kısaltılmıştır. (Rossono gelecekte Cumhuriyet'in başkenti olacak yakınlardaki bir şehirdir).
Cumhuriyette bir toprak reformu yapıldı, köylü ailesinin her bir üyesine 2,5 hektar arazisi verildi, bir yiyecek vergisi verildi (hasatın% 20'i% X), her topluluk üyesine 14 yaşından büyükler haftada 2 saatlerinde (6 saatlerinde) kamu işlerinde çalışmak zorunda kaldı. Her köye seçilmiş bir konsey başkanlık etti (1 cumhuriyetin 10 vatandaşlarından yardımcısı). Liebig, Sovyetler Başkanı seçildi, Gryaznov ekonomik işleri yönetti (Başbakan).
Cumhuriyetin benzersizliği, mücadelesinin yerel halktan değil uzaylılardan oluşmasıydı. Gryaznov ve Liebig'in bir zamanlar Varanglılar gibi, güçlerinin olmadığı ve devletlerini temel aldığı bir bölgeye geldiklerini söyleyebiliriz. Bolşeviklere veya Almanlara boyun eğmeyen Rossono Cumhuriyeti'nde, polis oluşumlarından gelen füzeler bölgeye akmaya başladı, ormanda dolanmaya başladı, partizanların ayrılmasından gelen koruyucular.
1943’in başlangıcında, cumhuriyetin 1.000’li halkı olarak adlandırılan silahlı kuvvetleri “ordu” Alman kontrolündeki kasabalara baskın yaptı. Sovyet partizanlarla birbirlerine dokunmama konusunda bir anlaşma vardı.
Rossono Cumhuriyeti'nin Sonu
15 Şubat 1943, Almanlar gerilla karşıtı cezai eylem "Winter Magic" başlattı. Partizan müfrezelerinin tahribatına ek olarak, amaç, partizanlarını köylerini tahrip ederek ekonomik tabanlarından mahrum etmekti. Sakinlerle birlikte birkaç yüz köy yakıldı. Bir kısmı Almanya'da ve toplama kamplarında çalışmaya alındı.
Operasyon sırasında Rossono Cumhuriyeti de dağıtımın altına düştü. Liebig ve Gryaznov öldü. Cumhuriyetten sola 5-7 sigara içen köyler. "Ordu" Rossono itibaren - biraz daha 200 insanlar. Varoluş için maddi bir temel arayışı içinde Rossono Cumhuriyeti savaşçıları tarafsızlığı ihlal ettiler ve partizan topraklarına saldırdılar.
Sovyet partizanlarına savaş ilan eden Cumhuriyetçiler mahkum edildi. İnekleri köylülerden çalan iki yüz silahlı adam hala gururla kendilerini “Rossono Cumhuriyeti”, “İkinci Kronstadt” olarak adlandırdı, ancak gerçekte çalılıklara mümkün olduğunca girmeye çalışan bir çeteler çetesiydi.
Olmayan üçüncü yol
“Rossono savunucuları” ile ilgili son referanslar, Sovyet partizanlarının cumhuriyete girmeleri sırasında Ağustos 1943'e atıfta bulunuyor. Rossono Cumhuriyeti’nin direnişçi savaşçıları imha edildi, üsler havaya uçuruldu.
Böylece, Liebig ve Gryaznov'un bu korkunç savaşta üçüncü bir yol bulma girişimlerini şerefsizce sona erdirdi. O değildi ve "üçüncü yol" olamazdı. Er ya da geç, herkes bir seçim yapmak zorunda kaldı: ya Stalin'e karşı Hitler'le ya da Hitler'e karşı Stalin'le.
Hayır, öyle değil. Ya faşistlerle Rusya'ya karşı ya da Rusya ile faşizme karşı. İşte bu - doğru.
Kullanılan malzemeler:
http://gansalbatros.dreamwidth.org
http://ttolk.ru
http://labas.livejournal.com
http://fictionbook.ru
http://read24.ru