Dinin azalması ve bilimin yükselmesi ile birlikte, mutluluk ve ıstırap problemleri konusundaki yargılama öncekinden ikincisine geçmiştir. Bilimsel tıp, bedenin ıstırabı ve bilimsel psikoloji ve psikiyatrinin - ve bunların ortak sorunu olan psikoterapinin - akıl, duygular ve davranış sorunları konusunda otorite üstlendiği sorumluluğunu üstlendi.
Budizm ve Psikoterapide Mutlu Olmanın Benzerlikleri
Budizm yoluyla yirmi beş yüz yıllık mutluluk arayışı ile psikoterapi yoluyla yüz yıllık mutluluk arayışı arasında ilginç bir simetri (kimlik değil) var. Otuz beş yıldır psikoterapi ve 15 yıl boyunca Budizm'i uyguladıktan sonra, ikisi arasındaki farkların yanı sıra çarpıcı benzerlikler olduğunu fark ettim. Diğerleri de benzerliği farketmişlerdir. Alan Watts, Oryantal dinlerin, özellikle Budizm'in, psikoterapiye Batı dinlerinden çok benzer olduğunu gözlemledi. Aynı zamanda Batı psikoterapisinin kendi karizmatik liderleri, dogmaları ve ritüelleriyle dine benzer olduğunu belirtti.
Budizm ve Taoizm, Vedanta ve Yoga gibi yaşam tarzlarına derinlemesine bakarsak, Batı'da anlaşıldığı gibi ya felsefe ya da din bulamıyoruz. Neredeyse psikoterapiye benzeyen bir şey buluyoruz ... Bu Doğu yaşam biçimleri ile Batı psikoterapisi arasındaki temel benzerlik, hem bilinç değişikliği, hem de kendi varlığımızı hissetme biçimimizdeki değişiklikler ve insan toplumu ile olan ilişkimizle ilgilidir. ve doğal dünya. Psikoterapist, çoğunlukla, özellikle rahatsız olmuş bireylerin bilincini değiştirmekle ilgilenmiştir. Bununla birlikte, Budizm ve Taoizm disiplinleri normal, sosyal olarak düzeltilmiş insanların bilincini değiştirmekle ilgilidir. Fakat psikoterapistler için kültürümüzde normal bilinç durumunun zihinsel hastalığın hem bağlamı hem de üreme alanı olduğu açıkça görülüyor. (Alan Watts, Psikoterapi Doğu ve Batı)
Budizm ve Psikoterapi Ne Kadar Mutlu Olmalı?
Budizm ve psikoterapi ortak bir temeli paylaşmaktadır. Bunları karşılaştırmak, her birinin gizli özelliklerini aydınlatmaya yardımcı olacaktır. Ancak ikisini karşılaştırarak, onları eşitlemek istemiyorum. Budizm, köklü gerçeğin özü olan yirmi beşyüz yıllık, zarif bir şekilde geliştirilmiş bir gelenek. Buna karşılık, psikoterapi olgunlaşmamış, parçalanmış ve yüzeyseldir. Bununla birlikte, Batı psikoterapisi kendimizi ve kendimizden sakladığımız gerçekleri anlamamıza, geleneksel Budist içgörülerinin yeniden keşfedilmesi ve doğrulanması için bile olsa bir şeyler katkıda bulunabilir.
Budizm ve psikoterapi, acı çekme ile ortak bir endişe kaynağını ve acıdan kurtulma ve salıverme araçlarını paylaşır. Her ikisinin de temeli ve yükselişi budur. Bu ortak temeli paylaşmaları tesadüf değil, küçük bir düşüncedir. Derin etkileri var. Acı çekmenin deneyimi, Budizm'in ve tartışmasız tüm dinlerin temelidir. Gautama Buddha, acı çekmenin farkına vardığında ve bunun nedenini ve tedavisini bulmak için hayatını adadığında manevi arayışına başladı. Budist bakış açısından, ruhsal yolculuk acı çekme bilinciyle başlar ve acıdan kaçma ve mutluluk bulma arzusuyla teşvik edilir ve motive edilir.
Acı sorunu aynı zamanda psikoterapinin temel sorunudur. Gerçekten de, psikoterapi, tıp ve dinin ortak sınırı. (Akıl Hastalığı Efsanesi: Bir Kişisel Davranış Teorisi Temelleri Thomas Szasz tarafından) Her biri farklı bir ıstırap şekli ile ilgileniyor. Tıp, bedenin ıstırabı ile ilgilenir, psikoterapi aklın ıstırabı ile ilgilenir ve din ruhun ıstırabı ile ilgilenir. Bu ortak zeminden dolayı, bazı insanlar psikoterapiyi tıbbi bir teknik olarak düşünürken, diğerleri eşit derecede haklı olarak bunu ruhsal bir şifa biçimi olarak düşünürler.
İnsanlar Neden Mutluluk Arayışlarında Psikoterapist Aramaktadır?
İnsanlar psikoterapist arıyor çünkü acı çekiyorlar - acı verici duygular, acı veren düşünceler, acı veren ilişkiler, acı veren deneyimler. Olumsuz duygular - anksiyete, stres, depresyon, öfke, suçluluk, utanç, hayal kırıklığı, can sıkıntısı, vb. Psikiyatri hastalarının terapistlerinden istedikleri teknik bir tedavi ya da hastalık tedavisi değil, Budistler gibi acı çekmekten kurtulma ve kurtulma ve yaşamda biraz huzur ve mutluluk şansı istiyorlar.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Budizm ve psikoterapi, akılda kalıcı ilginin ikinci önemli ortak noktasını da paylaşıyor. Budist bakış açısından acı çekmek dışsal, travmatik olaylardan değil, algılarımızı ve olaylara verilen yanıtları şekillendiren zihinsel niteliklerden kaynaklanır. Buna göre, mutluluk dış, sosyal dünyada değil, bilgelik, huzur ve şefkat üreten bir zihin dönüşümünde bulunur.
Birçok psikoterapist benzer görüşlere sahiptir. Pek çok terapist, Budistlerin yaptığı gibi, acı çekmenin kendi başına dış travmalardan değil, bu travmalara verdiğimiz tepkilerden kaynaklandığına inanıyor. Bu tepkiler reddedilebilen ve bastırılabilecek arzu ve korku gibi zihinsel faktörlerle koşullandırılır. Bu Freudcu psikanalizin temel ilkelerinden biridir. Psikanaliz, nevrotik ıstırabın, bireyin yaşam olaylarının kendileri tarafından pasif ve mekanik olarak değil, hayata aktif bir şekilde tepki vermesinin neden olduğu aksiyom üzerine kuruludur. Eğer nevrotik ıstırap, bir bireyin olayların kendisinden ziyade yaşam olaylarına verdiği tepkiden kaynaklanıyorsa, o zaman çektirme potansiyeli, yaşam olaylarının farklı bir referans çerçevesinden yaşadığı kişisel bir dönüşümle azaltılabilir.
Mutlu Olmak: Ezoterik Benlik Sırları Üzerine Budist Görüşü
Budizm ve psikoterapinin önemli ortak temeli göz önüne alındığında, Budist'in ezoterik öz-sırlar hakkındaki görüşüne benzer şekilde psikoterapide bir düşünce akışının gelişmesi şaşırtıcı değildir. Bu düşünce akışı Budizm ile cehaletten, kendimizden sakladığımız sırlardan bahsettiğimiz fikrini paylaşmaktadır. Psikoterapinin temel klasik kavramlarından ikisi baskı ve bilinçdışıdır. Baskı kavramı, Budist cehalet kavramından daha dar ve sığ olmasına rağmen, benzerdir. Avidya gibi, baskı da deneyimin önemli gerçeklerini veya yönlerini görmedeki başarısızlık veya isteksizliktir. Norman O. Brown'un gözlemlediği gibi, “baskının özü, insanın insan doğasının gerçeklerini tanımasını reddetmesidir.” (Ölüme Karşı Yaşam: Tarihin Psikanalitik Anlamı, Norman O. Brown) Avidya ve baskı arasındaki fark, eski olanın benliğin ve fenomenlerin doğası hakkındaki temel gerçeklerle yüzleşememesidir; ikincisi, kişinin kendisiyle ilgili belli gerçeklerle yüzleşmemesi, özellikle kişinin acı verenlere verdiği yanıtların sorumluluğu; yaşam deneyimleri.
Genel olarak kabul gören baskı görüşü, kaygıya karşı bir savunma olduğu yönündedir. Anksiyete, özellikle de yüksek anksiyete, en sık görülen ve yoğun acı çekme biçimlerinden biridir. İnsanlar kaygılarını hafifletmek, özellikle de alkol ve uyuşturucularla hafifletmek için neredeyse her şeyi yapacaklardır. Hem yasal hem de yasadışı olan anti-anksiyete uyuşturucu işi, milyarlarca dolarlık bir endüstridir. Endişelerimizden korkuyoruz ve endişeli deneyimlerin hafızasına ya da beklentilerine baskı yaparak tepki veriyoruz. Bununla birlikte, avidya gibi baskı, ancak kısmen başarılıdır. Bastırılanlar bizi rahatsız etmek için geri döndü. Nevrotik semptomlar ağrılıdır çünkü bunlar bastırılmış acıların tezahürleridir - “bastırmanın geri dönüşü”. Psikanalitik görüşe göre, acı verici deneyimlerin zihinsel ve duygusal içeriği bastırılır, değiştirilir, zayıflatılır ve nevroz olarak yeniden deneyimlenir.
Mutluluk Arayışında Zihinsel ve Duygusal Acıların Psikoterapisi
Zihinsel ve duygusal acı çekmenin psikoterapisi, Budist yaklaşımla birçok yaşamsal açıdan benzer. Her ikisi de, bazen guru veya psikoterapist olarak adlandırılan bir öğretmen veya rehberle ilişki geliştirmeyi içerir. Gurunun / psikoterapistin işlevi, hastaya, Budizm'de, aynı zamanda varoluş olaylarını keşfetme olan bir kendini keşfetme ve kendini dönüştürme yolculuğuna yönlendirmektir. Öğretmen hastaya - acı çeken - acı verici duyguların ve yaşamın gerçeklerinin artmış farkındalık, kabul ve gerçekleşme ("duygusal çalışma") geliştirmesinde yardımcı olur. Hem Budizm hem de psikoterapide, bireyin nevrotik ıstırabının kökenleri ve dinamikleri hakkında artan farkındalığı, gurunun öğretileri ve terapistin yorumlarıyla kolaylaştırılır. Her ikisi de potansiyel olarak öngörüleri iletir. Bu içgörülerin gerçekleşmesi ve entegrasyonu, inkar ve bastırmanın acı veren semptomlarından kurtulmaya yol açar. Bu, dürüstçe kendini incelemek, kişinin arzu ve korkuları ile yüzleşmek ve sorumluluk almak için cesurca istekli olmayı içerir.
Nörotik semptomlarımızın ve karakter savunmamızın tersi olan görmek istemediğimiz kendimiz ve yaşamlarımız hakkındaki gerçek bilinçaltının içeriğinin bir parçasını oluşturur. Bilinçdışı inkarlarımızı ve baskılarımızı içerir - kendimize söylediğimiz yalanlar. Nörotik semptomlarımız ve karakter savunmamız, kendimize anlattığımız yalanların ürünleridir. Bu anlamda bilinçdışı, aradığımız ezoterik psikolojik bilgiyi içerdiği şeklinde yorumlanabilir. Rüyalarla efsaneler arasındaki yazışmaları keşfettiğinde, bu bağlantıyı ilk yapan Carl Jung oldu. Hayaller kişisel bilinçdışı ve mitleri "kolektif bilinçsiz" ortaya koymaktadır. Bu inkâr ve baskı küresini "gölge" olarak nitelendirdi. Jungian terapisi, gölgeyle yüzleşmenin, kişinin kendisiyle ilgili reddettiği şeylerle ve "arketipler" olarak adlandırdığı deneyimin temel nitelikleriyle yüzleşmenin büyük bir bölümünü içerir. (Ruhun Bakımı, Thomas Moore)
Freudyen ve Jungian Terapisi, Budizm ve İçsel Dönüşüm
Freud da psikanalizin amacını bilinçdışı bilinçli kılmak olarak açıkça tanımladı. Psikanalitik görüşde, nevrotik ıstıraplar acı verici deneyimlerin inkar edilmesi ve bastırılmasından kaynaklanmaktadır. Acı çekmekten kurtulmak, bastırılmış deneyimleri farkındalığa getirmek ve acı duygular yoluyla çalışmaktan gelir. Bu nedenle, hem Freudlu hem de Jung terapisinde ve Budist pratikte, bilincin genişlemesi içsel bir dönüşüm gerektiriyor - karakterin bir nevrotik eğilimin yumuşamasına yol açan gerçeklerle yeniden düzenlenmesi.
Budist görüşe göre, avidya sadece kendisi ve dünya hakkındaki gerçeklerin inkar edilmesi değil, aynı zamanda orjinalinde olmayan bir şeyin dünyasına da bir yansıtmadır. Bu cehalet durumuna "illüzyon" veya "sanrı" da denir. Budist bakış açısına göre yanılsama, kalıcılığın projeksiyonundan ve / veya fenomen üzerine önemli varoluştan oluşur. Gökkuşağı ve bulutların eterik olduğunu görebiliyoruz, ancak kalıcı kalitenin kalitesini büyük ölçüde katı nesnelere ve kendimize yansıtıyoruz. Budizm'de en yüksek bilgelik, boşluğu fark eden bilgelik, bu tahminleri görür ve benlik de dahil olmak üzere tüm olayların kendi içinde ve önemsiz olduğunu anlar.
Freud'un Merkezi Fikirleri ve Budist görüşleri
1925'ta kurgusal olmayan olarak Pulitzer Ödülü'nü kazanan (öldükten iki ay sonra) sevgili eski dostum ve meslektaşım Ernest Becker (1974-1974), Freud'un merkezi düşüncelerinin bir kısmını getirecek şekilde yeniden yorumladı. cehalet ve boşluk hakkındaki Budist görüşleri ile uyum içine. Becker, hem karakterin hem de nevrozun cehaletle, özellikle ölümün reddedilmesiyle şekillendiğini öne sürdü. "
Ödipus Kompleksinin Mutluluk Üzerindeki Önemi
Becker, erken dönem çalışmalarında Oedipus Kompleksini, bir nevrotik kompleks değil, psikolojik bir gelişim aşaması olarak yorumladı. Oedipus Kompleksi'nin klasik psikanalitik efsanesi, annesiyle seks yapan, babasını nefret edip öldürmek isteyen ve erkek çocuklarla seks yapmak isteyen şehvet ve saldırganlığın karikatürüdür. Becker, bu karikatürü, insan kişiliğinin önemli bir gelişme dönemini temsil eden Oedipal Geçişi olan bir geçiş dönemi olarak yeniden yorumladı. Bu geçiş aşamasında, çocuğun anneye bağlanması ve babanın korkusu, büyümeye karşı direnç - narsisistik, kendine zarar vermeyen, çocukluk cenneti kaybetme direncidir. Ödipal Geçiş sırasında cinsel ve saldırgan tahrikler kontrol edilir ve bastırılır. Çocuk, anne ve babasına fiziksel bir bağımlılığın ötesinde büyür ve dil ve sembollerin aracılık ettiği daha olgun, uzak, sosyal bir ilişki yoluyla ebeveynleri ve diğerleriyle ilgili olan nispeten bağımsız bir yetişkine bağlanır.
İnsan sosyalleşmesinin süreci olan Oidipal Geçiş, insan bireyin saf hayvanın ötesindeki evrimini gösterir. Bu süreç, bedenin kendisinin temeli olarak reddedilmesini ve bunun yerine sosyal benliğin yerini almasını içerir. Beden öldüğü için, bedenin inkarı, ölümün reddi anlamına gelir. Ödipal Geçiş sırasında, ilkel, hayvan ve çocuksu arzuları bastırılmış ve yüceltilmiştir. Anlık memnuniyet talep eden birçok arzu, "Oedipal Projesi" nin yaratılmasıyla reddedilir, geciktirilir ve geleceğe yansıtılır. Oedipal Projesi, sosyal zaman ve anlam dünyasında kendini yaratmaya yönelik bir projedir. Sadece geleneksel semboller dünyasında düşünme ve hareket etme kapasitesinin geliştirilmesini değil, aynı zamanda gelecekteki mutluluk için umut veren bir arzular, hedefler ve hırslar sisteminin birleşimini de içerir. Bu kendini yaratma projesinde, çocuğun şimdiki merkezli zevk arayışı, gelecek mutluluğu arayışına dönüştürülür - Mutluluk Projesi.
Mutluluğun arayışı, bu nedenle, benliğin inşası ve bakımı için evrensel bir araçtır. Benlik, bedenin reddedilmesi ve dile dayanan bir sosyal benlik bilincinin geliştirilmesi ile inşa edilir. Budistlerin “dualist zihin” olarak adlandırdığı bu zihinsel durum, kendisini varlığı ve refahı gelecekteki mutluluğun başarısına bağlı olan sosyal-tarihsel bir varlık olarak düşünür. Mutluluk projesi başarısız olduğunda, birey kendini genellikle bir hayal kırıklığına, saldırganlığa, depresyona ve hatta intihara sürükleyen bir olumsuzlama yaşar. "Mutluluk Projesi" adlı kitabın başlığı, mutluluğun peşinde koşmanın aynı zamanda kendi kendini inşa etme ve sürdürme projesi olduğu gerçeğini yansıtıyor. Trajik olarak, aynı zamanda kendimize ve başkalarına verdiğimiz mutsuzluk ve ıstırabın ana kaynağı.
Acı Çekmenin Başlıca Nedeni
Budist görüşe göre, acı çekmenin birincil nedeni, egoya dönüşen doğuştan bir cehalet hali olan kendine bağlılıktır. Bununla birlikte, daha önce de belirttiğimiz gibi, tam gelişmiş cehalet, yalnızca benliğin ve fenomenlerin doğası hakkında farkındalık eksikliği değildir. Aynı zamanda orada olmayan bir şeyin varlığına dair izdüşümdür. Cehalet, kendi kendine varlığını yanlış bir şekilde ilişkilendirerek kendini gerçek olarak tanımlayan egodur. Bu nitelik için kapasite dile bağlıdır ve Ödipal Geçiş sırasında gelişir. Dil, daha sonra başkalarına ve varoluşa yansıtılan içsel bir ruh veya bir insanın illüzyonunun yaratılmasını mümkün kılar.
Bu, kendinin var olmadığı anlamına gelmez. Madhyamika denilen Orta Yol Budist görüşüne göre, kendisinin var olduğunu ya da var olmadığını söylemek yanlıştır. Benlik var olmakla birlikte, yalnızca kendini yaratmış bir kurgu, kendini aldatma olarak. Gerçekten de gerekli bir aldatmacadır. Becker buna "hayati bir yalan" dedi. Bu çok önemlidir, çünkü kişiler arası ilişkiler ve sosyal yaşam buna bağlıdır. Birbirimizle ilişki kurmak, geçimini sağlamak ve faturalarımızı ödemek için bir egoya ihtiyacımız var. Bu bir yalan çünkü varoluş gerçeğini reddediyor ve kendisine büyük ölçüde yanlış bağlıyor. Benlik yanılsamasına tutunma, Budist görüşe göre kendimize ve başkalarına neden olduğumuz acının kaynağıdır.
"Analitik meditasyon" olarak bilinen bir Budist pratikte, kendi kendine maskelenmez. Guru, uygulayıcıdan bu benliği araştırmasını ister. Nerede? Vücutta? Kafada mı kalbe mi? Akılda? Aklın hangi kısmı? Kendinin rengi nedir? Okuyucu bu alıştırmayı deneyebilir. Kendini bulamazsın. Endişeyle kendisini bulamayan bu öz, önemsiz bir şekilde kendisinin kaybedilmesinden korkar. Kendisi, tepkime oluşumunun psikolojik mekanizması aracılığıyla, kendini, kendisinin iddiasını, çeşitli Mutluluk Projeleri yoluyla, burada, şimdi ve dünyada ve sonsuza dek cennette ya da seri reenkarnasyonlarla korumak, korumak ve genişletmek için çaba göstererek inkar ederek reddeder. . Bu kendi kendini yaratmış, kendini kandırmış, kendini iddia eden benlik, yanlışlıkla mutluluğun arzularını takip ederek ve isteksizliklerinden kaçınarak bulunabileceğine inanmaktadır.
Budistler bu üç faktörü, cehaleti (kayda değer bir benliğin yaratılması), arzu ve isteksizliği “Üç Zehir” olarak bilirler. Birlikte ele alındıklarında, insanların kendimize ve başkalarına verdiğimiz acıların sebeplerinin kompleksi olarak kabul edilirler. Arzu ve isteksizlik ayrıca tutku ve saldırganlık, bağlanma ve öfke ve diğer eş anlamlı antitetik çiftler olarak da bilinir. Sadelik uğruna, bu ikilik çiftlerin en genel temsili olarak arzu ve isteksizliği kullanacağız. Bununla birlikte, arzuların ve isteksizliklerin hepsinin kötü olmadığını kabul etmek önemlidir. Kendisine veya başkalarına acı çekenlere kötü niyetli davranılırken, kendine ve başkalarına mutluluk verenler erdem olarak kabul edilir.
Bu Batılılar için yabancı olmamalıdır. Antitetik arzu ve isteksizlik çifti, modern davranış psikolojisinin ikiz temelleridir. Davranış psikolojisinin temel prensibi organizmaların acı ve zevk etrafında kutuplanmış olmasıdır. Zevk arzusu ve acı çekmekten kaçınma, zihnin temel iki kutupluluğu ve davranışın temel motivasyonları olarak kabul edilir. Bu bakımdan, davranış psikolojisi Budizm'i tekrarlar. Kendi paritesine kendini ya da egoyu ekle ve biri olumsuzluklarımızın bağını aç.
Budist Mutluluk Sırrı
Budist görüşe göre kendimizden sakladığımız mutluluğun temel sırrı, üç zehirin kendimize ve birbirimize neden olduğumuz acı ve ıstırabın temel nedenleri olduğudur. Üç zehir, nevrozumuzun, olumsuz duygularımızın ve mutsuzluğumuzun temelidir. Budizm'in bize verdiği şok edici merkezi içgörü, bu nedenle kendimizden sakladığımız mutluluğun sırrını, bencillik mutluluk çabamızın, paradoksal olarak, kendimize ve başkalarına verdiğimiz acı ve acının en büyük nedeni olduğu şeklindedir. Bu bakış açısına göre, gerçek mutluluğun sırları, gerçekliğin doğası hakkında daha derin bir farkındalığa ve bu aydınlanmadan elde edilen değerler duygusuna dayanarak, mutluluk fikrimizin kendisinin yeniden yapılandırılmasını içeren bir kendini dönüşüm içerir.
Üç Zehir
Geçtiğimiz yirmi yıl boyunca, Batılılar Budizm ile daha fazla ilgilenmeye başladı. Bu, özellikle Budist öğretilerine katılan Batılı psikoterapistler ve hastaları için geçerlidir. Tibet lamasının, Budizm'in Amerika'ya psikoterapi yoluyla gelebileceğini düşündüğünü duydum.
Budizm Batı'da başarılı olmaksa, Batı bilimi ile uyumlu olmalıdır. Bu nedenle okuyucuya, burada sunulan Budist paradigmasının yorumlanmasının, ortodoks Budist görüşünü bilimsel olarak düşünen Batılılar için kabul edilebilir bir biçimde iletmek üzere tasarlandığı konusunda uyarılmalıdır.
Batılıların "bilgelik gelenekleri" ile ilgili yaşadığı sorunlardan biri, çoğumuzun dünyaya ve onu manipüle etme teknolojisine dair geçerli bilgilerimiz için bilime inanması ve güvenmesidir. Bilgelik geleneklerinin indiği bir dine güvenmiyoruz. Bu nedenle, önce din ve bilim arasındaki bu uzlaşmayı uzlaştırmaya çalışmak gerekir, böylece kendimizden sakladığımız gerçekleri görmemize yardımcı olmak için her ikisinden de en iyisini daha özgürce ve akıllıca kullanabiliriz.
Yayıncının izniyle yeniden basıldı,
Kar Aslanı Yayınları. © 1997. www.snowlionpub.com
Makale Kaynağı
Mutluluk Projesi: Kendimize ve Başkalarına Etki Ettiğimiz Acı Çeken Sebep Üç Zehri Dönüştürmek ...
Ron Leifer, MD tarafından
... psikanaliz ve Budizm perspektifinden acı çekmenin ilginç ve akıcı bir incelemesi ... önemli bir katkı. — Jerry Piven, Yeni Okul
Bu yazarın bir başka kitabı:
Balın Sirkesi: Öfkeyi, Saldırganlığı ve Şiddeti Anlamak ve Dönüştürmek İçin Yedi Adım.
Arzularımız ve korkularımız karışık bir çatışma ağına dönüşüyor. Mutluluğumuzu tehdit eden her şey, yaşamımız için bir tehdit olarak algılanır - savunuculuk, öfke, saldırganlık ve şiddet. Balın Sirkesi, stres, kaygı, öfke ve depresyon arasındaki ilişkiyi anlamak için yeni bir paradigma önermektedir.
Daha fazla bilgi ve / veya Amazon'da bu kitabı sipariş etmek için buraya tıklayın.
Yazar hakkında
Ron Leifer, Dr. Thomas Szasz ve antropolog Ernest Becker altında eğitim almış bir psikiyatr. Yetmişlerde çeşitli Budist öğretmenlerle çalıştı ve 19811 New York'ta Woodstock'daki Karma Triyana Dharmachakra'dan Khenpo Khartar RinpochT ile sığındı. 1987’te New York’ta ilk KTD Budizm ve Psikoterapi Konferansını düzenlemeye yardımcı oldu. 1992’ten bu yana Namgyal Manastırı Ithaca, New York'ta öğrenci ve öğretmen olarak. Dr. Leifer geniş bir yelpazede ders verdi ve çok çeşitli psikiyatrik konularda iki kitap ve elliden fazla makale yayınladı. Son zamanlarda dikkatini tamamen Budizm ve psikoterapi arasındaki etkileşime yöneltti. o yazarı Mutluluk Projesi.