Japonya - Tokyo(Akasaka) / 30 Temmuz 1912
İmparator Meiji'nin ölümü ile sarsılan Japonya'da, yeni tahta çıkış töreni için hazırlıklar başlamıştır. Oğlu Yoşihito(Taişo) henüz bu gerçeği kabul edememişken kendisinden tahta çıkması istenir. Kırmızı akçaağaçları yaşlı yapraklarını yeni bir döneme döker ve Akasaka halk'ı imparatoru görmek için saraya akın eder.
"Mio! Uyan artık! Çabucak kimononu giyin biz çıkıyoruz. Prens Yoşihito tahta çıkıyormuş."
Gözlerini aralayan kız gökte süzülen kırmızı yapraklara bakakalır.
"Tahta çıkmak için güzel bir güne benziyor... Bir yerli içinse diğer günlerden pek farkı yok."
Genç kız sarı saçlarını toplarken aniden duraksar. Eliyle sağ kafatasını birkaç kez kontrol eder. Sol elini kafatasının sol kısmına, sağ elini kafatasının sağ kısmına koyduğunda sağ elinin daha yukarıda olduğunu fark eder fakat geç kalmamak için hızlıca kimonosunu giyinip yollara düşer.
Sarayın önünde büyük bir şenlik havası oluşmuştur. İnsanlar merakla yeni imparatorun tahta çıkışını bekler ve izdiham gittikçe artar. Açılan kapıların ardından Prens Yoşihito gözükür fakat insanlar beklentilerinin dışında bir olay ile karşılaşır. Yoşihito nörolojik hastalıkları olan bir adamdır ve babasının yarattığı etkiyi yaratamayacağını bilir. Hastalığı depreşen Prens kısa süren tören ile resmen İmparator olmuş ve halktan çabucak uzaklaştırılmıştır.
"İmparator bir deli mi?"
"Tanrı bizi korusun!"
"Olacak iş değil!"
İmparator Yoşihito'nun durumu hoş karşılanmamış ve halk söylenerek evlerine dağılmıştır. Baba Meiji'nin törenini hatırlayan İhtiyar kesim, merhum imparatora saygısından ötürü tapınaklara dağılır.
"Mio, tapınağa geliyor musun?"
Tatsız atmosfere optimist yaklaşan Mio, göğü süsleyen kırmızı yaprakların rüzgar ile ahenkinin tadını çıkarır.
"Mio! Miooo!"
Genç kız, ısrarcı annesini gülümseyerek geçiştirmek ister.
"Siz gidin, bu manzaraya her zaman denk gelemem."
Hikawa tapınağı yaşlısı, yetişkini hatta çocukları ile tıklım tıklımdır. Tanrıya karşı görevini yerine getirmek için gelenler kadar evde canı sıkıldığı için kalabalık yaratanların da sayısı bir o kadar fazladır. Uzun süren ritüeller sonrası halk evlerine dağılır ve tapınaklar boşalır.
"Hava kararmaya başladı. Tapınaklar boşalmıştır."
Mio, ıssız sokaklardan geçerken akşamın getireceklerini hiç düşünmemiştir. Akşam soğuğu gittikçe artar ve genç kız kimonosu içerisinde hareket kabiliyeti kısıtlandığı için isyan etmeye başlar. Karanlığın ardından hikawa tapınağı görünmeye başladığında bir "oh" çeker.
"Nihayet... Gündüzün güzelliği ile yetinmeliydim."
Genç kız tapınağın önüne vardığında dua etmek için hazırlanır fakat içeriden anlam veremediği sesler gelmektedir. Dua etmeye başladığında içeriden gelen seslerin şiddeti yükselir. Mio, merakına yenik düşmemesi gerektiğini bilir fakat kendini dizginlemekte zorlanır. Hızlıca duasını bitirip tapınağın kapısına yönelir. Kapıyı yavaşça aralamak yerine hızlıca ittirmeyi seçer. Sebebi bir anda görüp korkularını yenmek ve eve dönmek istemesinden kaynaklanmaktadır.
İçi boş bir tapınak ile karşılaşınca rahatlar fakat çok geçmeden yüzeyi sarsan bir ses tekrar merakını uyandırır. Köşedeki demir bodrum kapısının titrediğini fark eden genç kız tedirgin adımlar ile kapıya doğru yürür. Sesin şiddeti ile adımları yavaşlasada hedefe varır ve soğuktan kızaran ellerini kapının koluna götürür. Açılması güç kapağı kendinden emin bir şekilde çekmeye başlar.
Nihayet karanlığı aydınlığa kavuşturan patlama gerçekleşir ve kız patlamanın etkisi ile metrelerce savrulur. Kalbi küt küt atarken yaralanan ellerinden destek alarak yarım doğrulur ve tapınağa bakar. Mio, gördükleri kaşısında donakalmıştır, havada süzülürken kendisini izleyen tek boynuzlu iblisin gerçek olduğuna inanmak istemez.
"Üzgünüm Büyükbaba..."