Mitoloji (Yunanca μυθολογία / muthología için μῦθος / muthos , "kelime" ve λόγος / logolar , "söylem") ya kümesidir mitlere ilişkin medeniyet , bir dine veya belirli bir tema veya bu mitleri incelemek. Mitolojileri inceleyen araştırmacılara "mitolog" denir.
Bir dizi mit olarak anlaşılan mitoloji kavramı, genellikle, eski uygarlıkların veya geleneksel toplumların dini sistemleri tarafından üretilen , uzay veya zaman bakımından uzak olan hikayeler ve ilahi, insan veya canavar figürleri tanımlamak için kullanılır .
Mitlerin incelenmesi olarak anlaşılan mitoloji, antik Yunanlıların kendi mitlerine çok hızlı bir şekilde eleştirel bir bakış atmaları ve gerçekçi veya ahlaki yeniden yazma arzusuyla bağlantılı yorumlara yol açması nedeniyle Antik Çağ'a kadar uzanır. ve alegorik yorum uygulaması . Kadar Ama değildi XIX inci yüzyıl mitolojik çalışmaların geliştirilmesi bağlamında disiplin bilimsel bir iddiayı oluşturan sosyal bilimler özellikle, antropoloji . Aynı zamanda, karşılaştırmalı dilbilim modelinde ilk kez tasarlanan karşılaştırmalı mitoloji de bu dönemde doğdu . Bu gelişme de mitolojik çalışmaların ana akımlar geldi XX th - XXI inci yüzyıllar, ilham böyle yorumlanması törensel bir yaklaşım psikanalitik veya yapısalcı . Antropolog Claude Lévi-Strauss , yapısal yöntemini mitlerin analizine uygulayarak , 1960'larda, bütüncül ve bilişselci bir ilhamla, zaman için özgün bir yaklaşım geliştirdi.
Mitler kümesi olarak mitoloji
Mit kavramı gibi, "mitoloji" terimi de Yunanistan'dan gelmektedir ve ilk olarak antik Yunan kültürü bağlamında kullanılmıştır. Daha sonra, iki kavram, bazen kökten farklı olmak üzere her türlü kültüre uygulandı. Bu kültürleri inceleyerek bu bu kavramlara kullanımı bütün dinlerin, kültü ve atalarının hesapları olanlar aynı şekilde tam olarak işlev gördüğünü baştan varsayarak tutarındaki sürece, yöntemin sorunları oluşturabilir Yunan mitolojisinde , daha dikkatli çalışmalar sırasında genellikle bir kültürden diğerine derin farklılıklar ortaya çıkarmıştır. Ayrıca, genellikle konuşma arasında çoğul mitolojiler: bunlar birleşik kavramı altında bir araya getirilebilir ne derece bilmenin sorusu altına düştüğünde karmaşık bir problem vardır karşılaştırmalı mitolojinin .
dünya mitolojileri
Bugün, zaman veya mekan olarak uzak, eski veya egzotik halkların dini hikayelerini belirtmek için yaygın olarak "mitolojilerden" bahsediyoruz . Terim, bazen "folklor" ile eşanlamlı olma noktasına kadar son derece geniş bir şekilde kullanılmaktadır.
İşte dünyanın bölgelerine göre bir "mitoloji" listesi örneği:
- Afrika mitolojileri : Berberi , Dogon (bkz. Dogonlar ), Mısır , Kabyle , Madagaskar (bkz. Madagaskar ), Tuaregler (bkz. Tuaregler );
- Amerika mitolojileri : Abenaki , Aztek , chilote , Guarani , Inca , Inuit , Maya , Kolomb ;
- Uzak Doğu mitolojileri : Çin , Kore , Japon , Hindu ;
- Okyanusya mitolojisi : yerli , Maori , Nauruan ;
- Doğu Avrupa mitolojileri : Ermeni (bkz. Ermeni Paganizmi ), Estonca , Macarca , Letonca , Osetçe , Slavca ;
- kuzey Avrupa mitolojileri : Fince , Lapp (bkz. Rellamii Dini ), İskandinav ;
- güney Avrupa mitolojileri : Kantabria , Etrüsk , Yunan , Roma ;
- Batı Avrupa mitolojileri : Breton , Kelt , Kelt ( Britton , Galya , İrlanda ), Germen , Pirene , İsviçre ;
- Yakın ve Orta Doğu mitolojileri : Arap , Hurri (bkz. Hurriler ), Mezopotamya , Hitit , Ugarit , Pers ;
- monoteist dinler mitolojileri : İncil mitolojisi , Hıristiyan mitolojisi , Yahudi mitolojisi , İslam mitolojisi .
Mitolojinin vektörleri ve kaynakları
Mitolojiler, zaman ve uzayda farklı vektörler tarafından aktarıldı:
- sözlü gelenek, (dünyanın bölgelere göre çok farklı şekiller alır, çünkü çok farklı şekillerde) gerekiyordu dünyanın farklı mitolojiler için ilk destek olduğu;
- (Edebiyatta olduğu kadar görsel ve plastik sanatlarda, resimde, heykelde, seramikte, aynı zamanda müzikte, dansta ve daha yakın zamanda sinema, çizgi roman, televizyon ve oyunlarda) konularını ondan alan, restitüsyonlar veya yeniden yazımlar sunan sanatsal eserler. ;
- Sanatsal çağrışımlar gibi, bazen mitolojilerin evrimi üzerinde büyük bir etkiye sahip olan, bazı mitleri diğerlerinin aleyhine olarak korurken, sanatsal olmayan alanlardaki (politik, teknik, tıbbi çalışmalar ve konuşmalar vb.) onları dönüştürmek, yeni varyantlar icat etmek vb. ;
- mit koleksiyonları ve özetleri, örneğin Greko-Romen alanındaki eski mitografların eserleri ve daha yakın zamanlarda mitoloji sözlükleri ve mit ve efsane koleksiyonları;
- antropologlar , filologlar ve halkbilimciler tarafından üretilen koleksiyonlar ve yazılı transkripsiyonlar .
Karmaşık inanç sorunundan bağımsız olarak, mitsel anlatıların bu farklı medyalar aracılığıyla iletilmeye devam etmesi ve yeniden yazma ve geliştirme sürecinde gelişmeye devam etmesi anlamında, bugün çok sayıda mitoloji hala hayattadır. . Bu farklı aktarım destekleri ve vektörleri, mitologların onu incelemek için mitolojik bir külliyatı sınırlandırmak için dayandıkları kadar çok kaynak oluşturur. Çalışma için alınan yaklaşıma bağlı olarak, bazen aynı mitlerin son varyasyonları olarak görülen modern eserleri ve gelişmeleri içerir.
Heykeli Gılgamış , efsanevi Sümer kral göğsüne bir aslan sarılma.
Mitoloji, mit ve ilgili kavramlar
Mitoloji kavramı, günlük dilde sıklıkla birbirinin yerine kullanılan, ancak eşanlamlı olmayan geniş bir terimler kümesinden biridir. Bu terimlere, özellikle de mit kelimesine verilen anlam, onların günlük dilde kullanımlarından mı yoksa kendilerini mitolojik araştırmalara adayan çeşitli yazarların kavramları olarak sahip oldukları anlamlardan mı söz ettiğimize bağlı olarak büyük ölçüde değişmektedir. Bu nedenle aşağıdaki ayrımlar yalnızca gösterge niteliğinde olabilir, ancak hepsi aynı şekilde insan bilimleri (mitoloji, mit , folklor ) tarafından kullanılan kavramları genellikle edebi türlere ( masal , masal , epik ) karşılık gelen terimlerden ayırt etmeyi mümkün kılar . edebi kavramlar ( kurgu ).
- Mitoloji ve folklor . Mitolojik çalışmalarda son gelişmeler kendisine verilen anlamda, bir mitoloji kümesidir mitlere verilen bir topluluk tarafından geliştirilen düşünce sistemine mantık özgü ile desteklenen belli bir tutarlılık sahip bir sistem oluşturur bir yerde, ve belirli bir zamanda. Bu anlamda, belirli bir topluluk için ortak bir miras fikrini vurgulayan folklora (İngilizcede "halkın bilgisi") yakındır . Bununla birlikte folklor, mitoloji ve mit hikayeleri ve karakterleri, nesneleri, yerleri vb. vurguladığı sürece, mitolojiden daha geniş bir kavramdır. folklor aynı zamanda ayinleri , teknik bilgileri , şarkıları , dansları ve belirli bir halk içindeki " insanlığın somut olmayan kültürel mirası " ile ilgili her şeyi kapsarken, yani anlatı boyutunda sahnelediklerini mitleri incelerken bu unsurları da incelemek genellikle gereklidir). Bir başka olası ayrım da kronolojiktir: Mitolojileri, Antik Çağ'a kadar uzanan hikaye kümeleri olarak adlandırırken , daha sonra ( Orta Çağ'da veya sonrasında) ortaya çıkanlar daha çok folklora aittir .
- Mitler ve efsaneler . Mit kavramının kendisi özellikle bulanık sınırlara sahiptir ve anlamı, düşünce okullarına ve onu inceleyen yazarlara göre değişir. Bununla birlikte, oluşturdukları mitler ve mitolojiler, diğer şeylerin yanı sıra, en azından başlangıçta, sözlü bir detaylandırmanın ve sözlü bir aktarımın nesnesi olmaları gerçeğiyle karakterize edilirler; yazı görünümü. Bu ayırt etmek yeterlidir efsane etimolojik, yazılı bir hikaye okunacak olan, ( legenda dişil olan sözel sıfat ait Latince fiil Legere nedenle okumak için, "[hikaye] olmalıdır okuma , okumak için "). Olası bir ayrımın bir başka ölçütü, "mitler" ve "mitoloji" adlarının, insanlığın kendi kendine sorduğu ve dünyanın düzenini sağlayan "büyük felsefi sorular" için açıklamalar sağlayan öyküler ve öykü kümeleriyle sınırlandırılmasıdır: dünyanın yaratılması ve işleyişi, insanlığın ortaya çıkışı, dünyanın olası amaçları vb. Daha sonra, bahisleri daha az temel olan tüm hikayelere "efsane" diyoruz.
- Masallar ve masallar . Masal hala farklıdır: o sözlü geleneğin nesne olduğu zaman bile, onun işleyişi farklıdır mitlerden , masal formları durumunda özellikle hassas kısıtlamaları (ye yanıt verir son derece kodlanmış tür çünkü harika masalı okudu tarafından Vladimir Propp içinde masalı Morfoloji ). Ayrıca, Rönesans'tan itibaren masal edebi bir tür haline gelir ve daha sonra bu şekilde incelenmelidir. Aynı şekilde fabl ve fıkra da edebi türlerdir.
- "Masal" kelimesinin eski anlamı . Başından beri XVII inci yüzyılın, kelime "masal", "efsane" ile eşanlamlı kullanılmaya başlanmıştır ikinci dönem değiştirildikten XX inci yüzyıl. Terim çoğul (fabllar, yani farklı mitler) veya toplu tekil olarak kullanılmıştır: "Fable" tüm mitolojik hikayeleri ifade eder ve bu nedenle aşağı yukarı "mitoloji" ile eşanlamlıdır.
- Destanlar, destanlar ve diğer sanatsal çağrışımlar . Mitoloji, mitolojik konulara, sahne karakterlerine, mekanlara, nesnelere vb. dayalı farklı edebi türlerle karıştırılmamalıdır . geliştirdikleri kurgularda mitolojiden ya da az çok özgürce mitolojiden esinlenirler. Böylece, büyük destanlar gibi Truva Döngüsü içinde antik Yunan , Mahabharata içinde antik Hindistan veya ortaçağ İzlanda destanları kendi mitoloji kaynaklarının bazıları sadece şunlardır: önemleri çok büyüktür bile, kurtulmak için gereklidir İlyada ya da Odyssey gibi bir destanın şu ya da bu mitin "resmi versiyonunu" içereceği fikrine ve bu eserlerin detaylandırılmasının tarihsel bağlamından dolayı uyarlama ve yeniden şekillenme kısmına dikkat etmek, buna kısıtlamaları özgü ya da edebi türe (örneğin, Yunan efsane Oedipus iyi bilinir trajediler arasında Sofokles'in sonucun özellikle kasvetli, ama orada epik versiyonudur Theban Döngüsü kayda değer varyantlar içeriyordu) veya gelişimini yöneten siyasi veya dini çıkarlara bile.
- Mitoloji ve kurgu . Son olarak, günümüzde mitolojiler bizim için kurgu olsa bile , özellikle antik mitolojiler söz konusu olduğunda, bununla sınırlı değildir ve onları anlamak için tarih , felsefe ile olan ilişkilerini hesaba katmak gerekir. , siyaset , teknik bilgi ve daha genel olarak onları doğuran toplumların farklı yönleriyle.
Yardımcı programlar, kullanımlar, geri kazanımlar
Mitoloji ile sanat, bilim ve siyaset gibi alanlar arasındaki sınırlar özellikle geçirgendir. Bu kısmen, eski zamanlarda bugün din, tarih ve bilim arasında yaptığımız ayrımların ya hiç olmamasından ya da çok farklı olmasından kaynaklanmaktadır. Örneğin Yunanistan'da mitoloji , felsefi nitelikteki sorular (dünyanın yaratılışı, erkeklerin ve kadınların görünümü) hakkında bilgi sağlayarak hem dini bir değere (tanrılardan ve onların ibadetinden söz ediyordu) hem de kültürel bir değere sahipti. , aşk, ölüm vb.) ve tarihsel (Eskiler için, Theseus veya Herakles gibi karakterler, daha sonra Solon veya Perikles ile aynı şekilde gerçekten var olmuştu ), ama aynı zamanda bilim tarihi hakkında da (Eskiler için, filanca tanrıya veya böyle bir kahramana atfedilen bilimler ve teknikler). Sanat, konularını oraya götürdü, ancak mitoloji okulda da kullanıldı (mitler, retorik egzersizleri için konular sağladı ) ve politikacılar ve hatipler, fikirlerini göstermek için kullandıkları örnekler arasında mitleri içeriyordu. Bugünlerde mitolojiyi daha çok tutarlı bir bütün olarak ve kendi içine kapalı, neredeyse tamamen kurgu olarak algılıyoruz (örneğin artık ona herhangi bir tarihsel veya bilimsel değer atfetmiyoruz).
Ancak antik ve çağdaş dönemler arasındaki disiplinler ve düşünce alanları arasındaki ayrımlardaki bu farklılıklar dışında, mitolojiler her zaman çeşitli alanlarda ve çok çeşitli amaçlarla bilinçli kullanımların ve yeniden sahiplenmelerin konusu olmuştur.
Felsefe ve Simyada Mitoloji
Antik Çağ'dan, Sokrates öncesi filozoflarla ve ayrıca diğerleri arasında Zosima , Pseudo-Democritus ve Olympiodorus tarafından temsil edilen simyanın Batı'daki görünümünden , mitler felsefi, hermetik veya simyasal anlamda yorumlanır . Örneğin simya açısından, dünyanın yaratılışının tüm kozmolojik açıklamaları, çok zengin bir literatürün kanıtladığı gibi, yalnızca Büyük Çalışma'yı temsil eder:
“İşte devirler / Dünyanın ilk dört çağı, / Yani altın çağ, / Bu metalin çok şerefli, / İnce işlerin başladığı, / Ve hatta rafine olduğu. "
Döneme göre, diğerleri arasında sembolik bir yazardan bahsedebiliriz:
- Antik Çağ: Neo-Platoncu Porphyry , On the Images of the Gods and The Den of the Nymphs'in yazarı ;
- Orta Çağ: Raimon Lulle , yazarı Codicille ;
- Rönesans: Michaël Maier kim onun içinde çok gizli Arcana , sistematik bir simya anlamda yorumlayıp tüm Mısır , Yunan ve Roma mitolojisi ;
- Modern çağ: Mısır ve Yunan Masallarının yazarı olan Benediktin bilgini Pernety , aynı ilkeyi ortaya çıkardı ve aynı prensibe indirdi ;
- Çağdaş dönem: Emmanuel d'Hooghvorst , Le Fil de Pénélope'nin yazarı .
Örneğin metallerin adları ve aynı zamanda diğer birçok simya terimi doğrudan Greko-Romen mitolojisinden alınmıştır: kurşun zehirlenmesine kurşun zehirlenmesi denir ; Bakır (cuprum) adını borçludur Cypris Venüs adı; cıva, aynı adı taşıyan tanrıya; Hermetizm, Hermes'e ; vb.
Sanatta Mitolojiler
Mitolojiler sanat için gerçek bir üreme alanıdır . Antik yana, mitolojiler biliyoruz ki en ünlü kaynaklar sayesinde genellikle gelen, sanat eserleri destanı için seramik önünden geçerken heykel . Çok erken dönemlerde, şairlerle başlayan sanatçılar, miras aldıkları mitolojiye ilişkin kendi vizyonlarını sunmak için mitleri yeniden sahiplenmekten çekinmediler. Ortaçağ ve Rönesans'ta ve modern ve çağdaş zamanlara kadar, dünyanın her yerinde farklı mitolojiler, sanatçılar adına sayısız canlanma, yeniden yazma ve yeniden icatlara yol açmaktan asla vazgeçmedi (örneğin bkz. Mitolojik resim). ). Bazı eserler gelecek kuşaklara o kadar iyi aktarılmıştır ki, ele aldıkları mitler üzerinde kalıcı bir etki bırakmışlardır (örneğin, Sofokles'in trajedileri Oidipus'un hikayesine bakışımızı büyük ölçüde etkilemiştir ve Wagner'in dörtlemesi Germen ve İskandinav tanrılarının temsilidir. ). Tersine, başlangıçta mitler modeline göre tasarlanmış salt edebi icatlar olan bazı eserler, kolektif hayal gücüyle o kadar iyi bütünleşmişlerdir ki, günümüzde neredeyse kendi başlarına mitoloji olarak kabul edilirler (böylece ortaçağ Brittany'nin malzemesi ve özellikle Arthur dönemi , başlangıçta artan sayıda yazar tarafından geliştirilen edebi bir yaratımdır, ancak şimdi Arthur efsanesini oluşturmaktadır ). Bugün bile sayısız sanatçı konularını çeşitli mitolojilerden ödünç alıyor veya onlardan ilham alıyor.
Mitolojilerin siyasi sorunları
Ancak mitolojiler her zaman çok önemli bir siyasi konu olmuştur . Böylece güç coveting Siyasiler prestijli köklerinin izini kendilerini donatılmış (örneğin, sonuna doğru Roma Cumhuriyeti , aile Jül Sezar soyundan olduğu iddia ascanius , oğlu Aeneas , Prensi'nin oğlu Troy ve efsanevi kurucusu Roma içinde Roma mitolojisi ). Daha büyük bir ölçekte, mitlerin tarihsel yorumları genellikle politik çıkarlarla doluydu. Yunan şehirleri arasındaki diplomatik anlaşmalar ve askeri ittifaklar efsanevi akrabalığa dayanıyordu. In klasik zamanlarda , Truva Savaşı arasında çıkan çatışmada olarak okunur Avrupa ve Asya'da bağlamında Pers savaşları Yunan kentleri arasında Pers İmparatorluğu . Orta Çağ'da Avrupa kraliyeti prestijli kökenler edindi: böylece Fransız kraliyeti de Truva atlarının soyundan geldiklerini iddia etti (bu, Ronsard'ın Kral II. Henry'nin isteği üzerine üstlendiği destansı şiir olan La Franciade'nin konusuydu ve hâlâ devam ediyor). bitmemiş). In XVII inci yüzyıl, natüralist ve profesör Olof Rudbeck ( "Eski") tanımlayan vatansever hacimli bir risale oluşan Atlantis Plato için İsveç ve dilini Adam yılında İsveç ülkesinin (kitap hızla sert eleştirilere uyandırıyor ve yüceltmek için, Diderot , Ansiklopedinin "Etimoloji" makalesinde bazı gelişmelerden hayali etimolojilere örnek olarak bahseder).
Gelen XIX inci yüzyılın yükselişi milliyetçilik mitoloji ve ilgi güçlü canlanma eşlik eder folklor , halkların kültürel kimliğinin önemli unsurlarından, yani ulusal kimlikler olarak vurgulanır. İlk yarısında XX inci yüzyıl gibi mitolojiler, eski zamanlarda genelde tarafından kurtarma planlarına tabi totaliter onlar kendi tesbihini dayandırdıkları ideolojiyi oluşturmak için kullanabilirsiniz kim yükselen ulus . Bu nedenle, Nazizm , Aryan ırkını yücelten ideolojisini geliştirmek için karşılaştırmalı mitoloji , dilbilim ve antropoloji araştırmalarını büyük ölçüde kaçırır (terim , başlangıçta bir dil grubunu belirttiği Sanskritçe çalışmalardan ve karşılaştırmalı dilbilgisinden gelir ). Bu iyileşme özellikle Germen mitolojisinden ve Yunan mitolojisinden unsurları idealize edilmiş bir geçmiş ve propaganda imgesini yeniden inşa etmeye yönlendirir .
Mitolojiler ve dinler bugün
Mitolojiden çağdaş dinlerle bağlantılı olarak bahsetmek, örneğin İncil mitolojisi , bazı inananlar tarafından inançlarına karşı bir suç , hatta hoşgörüsüzlüğün bir tezahürü olarak görülebilir . Gerçekten de, mit kavramı günümüzde kurgudur ve mevcut dinlerin kutsal hesaplarının iddia ettiği gerçeği sorgulamaktadır. Bu, bir yandan mitlere, diğer yandan genel olarak dini inançlara özgü farklı "hakikat rejimleri" sorununu ortaya koyarken, diğer yandan inancın hakikatinin mutlaka tarihsel hakikat olması gerekmez. Ek olarak Paul Veyne en analizlerde Yunan etki alanında bu konuda, inanç sorunu dinler tarihi ile daha geniş bir şekilde yaklaşılmıştır Max Weber kavramı ile, dünya ile düş kırıklığı ile ve Rudolf Bultmann'ın ile, Yeni Ahit hesaplarına uyguladığı mitolojiden arındırma nosyonu .
Bununla birlikte, ister tek tanrılı ister çok tanrılı olsun, çağdaş dinlerin kutsal kitaplarının çoğu, eski dinlere dayanmaktadır ve onları destekleyen hikayeler mitolojileri oluşturmaktadır. Hinduizm dini iyi bir örnektir polytheist zengin mitolojisinden üzerine çekiyor (bkz Hindu Mitolojisini için geri kalma) epik Sanskritçe gibi Mahabharata ya Ramayana'dan kült hala çok canlı Bu günlerde ise tanrılar tasvir.
Batı'da Mucizeler kadar İncil'in de dünyanın yaratılışına dair anlatımları , sorgulanması ateizm suçlamalarına maruz kalan tarihi bir gerçeği uzun zamandır iddia etmektedir. In XVII inci yüzyılın Spinoza yayımlamak zorunda kaldı Teolojik-Politik İnceleme Kutsal dair yorumu, onu çeken olabileceğini kovuşturma telif isimsiz korkusu. Ama 1870'lerin başlarında, Mezopotamya yeniden keşfedilmesini sağlamıştır ilk Sümer ve Akad tabletlerin deşifre ait hesapları Flood , özellikle hikayesi Uta-Napishtim içinde anlattı Gılgamış destanı yapısal benzerlikleri vardır ve ile çarpıcı detay İncil Tufanının hikayesi: O zaman Eski Ahit hikayelerinin ex nihilo icat edilmediğini , Mezopotamya mitolojisine kadar uzanan çok daha eski bir edebi akımın parçası olduğunu inkar etmek imkansız hale gelir . Hesaplarını Yeni Ahit'te , kendi paylarına, tarihsel varlığının sorun teşkil İsa , o savunucuları mythist tezi gerçekten var olmazdı mitolojik şekle özümsemek; Ancak bu tez, eski Hıristiyanlık uzmanları arasında fikir birliğini kazanmaktan çok uzaktır .
Mitlerin bir çalışma olarak mitoloji
Yana XIX inci en azından yüzyılda bir mitolog mitolojik çalışmalar konusunda uzmanlaşmış bir araştırmacıdır. Etimolojik anlamda, muthologos sıfatı , eski Yunanca'da masalsı hikayeler icat eden bir kişi olarak nitelendirilir ( muthos kelimesi o zaman "yanlış hikayeler"in olumsuz çağrışımına sahiptir). Bununla birlikte, kendilerini mitlerin toplanmasına ve derlenmesine adayan eski ve bazen modern yazarlara daha yaygın olarak mitograflar denirken , mitolog birincil hedefi olarak mitleri incelemeyi ve onları aktarmayı veya değiştirmeyi değil. Gelen XIX inci yüzyıl mitolojisine vardı sık sık filologlar eğitimi. Bununla birlikte, antropolojinin ilerici gelişimi ve mitolojik araştırmalardaki artan önemi, mitologların artık antropolog olarak daha fazla eğitime sahip olmaları anlamına gelmiştir.
Mitolojik araştırmalarda, belirli bir halkın mitlerinin incelenmesi (örneğin Yunan mitolojisi ) ile farklı kültürlerin mitleri arasındaki ilişkileri inceleyen karşılaştırmalı mitoloji arasında bir ayrım yapılır .
Mitolojik çalışmaların tarihi
Antik zamanlarda
Mitlerin değersizleştirilmesi ve "düzeltilmesi"
Sanskritçe profesörü Michael Witzel (in) The Origins of the World's Mythologies adlı kitabında insanlığın büyük mitlerinin Paleolitik döneme kadar uzandığını, ancak her şey düşünüldüğünde mitolojinin kökenini Antik Çağ'daki mitlerin bir incelemesi olarak izleyebileceğimizi öne sürüyor. . Yunanistan'da, Yunanlılar, belirli mitlerin ahlaka aykırı olmasa da mantıksızlığına tepki olarak, gizli bir anlam bulmak için, genellikle bu saçma yönleri açıklamak, hatta düzeltilmiş veya geliştirerek onları ortadan kaldırmak için mitsel açıklamaları incelemeye başladılar. mitlerin daha makul versiyonları. Gerçekten de, gelen VI th yüzyılda BC. AD , muthos ("hikaye") kelimesi , başlangıçta eşanlamlı olan logos kelimesine kıyasla kademeli olarak değersizleşir : logos daha çok doğru ve rasyonel hikaye ile ilişkilendirilirken, muthos aşağılayıcı bir çağrışım alır ve "anlatmak, anlatmak" anlamını alır. yalan hikaye" Bu anlam kayması, Homeros ve Hesiodos gibi şairlerin tanrılar hakkında söylediklerine ve onlara atfettikleri fazlasıyla insani zayıflıklara isyan eden Colophon'un Ksenophanes'i gibi Sokrates öncesi filozofların etkisi altında gerçekleşir . Mitlerin içeriğinin bu sorgulanması, sonunda onları tanrıların saygınlığına ve mükemmelliğine uygun hale getirmek için düzelten ya da saçmalıklarını daha tatmin edici gizli bir anlamla açıklayan bir hareketi başlatır.
Mitlerin "düzeltilmesi" genel olarak şairlerde ve yazarlarda ve yorumcularda görülebilir. Yazarların kendilerinde, mitlerin yeni varyasyonlarının geliştirilmesi için bir tür yaratıcı motor haline gelebilir. Şair Pindar , arkaik dönemden itibaren, seleflerinden bazılarının ifadelerinden açıkça uzaklaştı ve kişinin yalnızca tanrılara iyi işler atfedilmesi gerektiğini doğruladı: örneğin, ilk Olimpiyat'ta , Tanrı'nın hikayesine itibar etmeyi reddetti. Tantalos'un oğlu Pelops'u diriltmeden önce tanrıların yemiş olduğu yamyam ziyafeti ve bunun yerine genç adamın kendisine aşık olan Poseidon tarafından kaçırıldığını ve yamyamlık hikayesinin bir başka şey olmadığını söylemeyi tercih ediyor. kötü niyetli komşular tarafından yayılan iftira. Yorumcu el mythographers sonra kere de doğru mitlere ve taahhüt Palaephatus , IV th veya III inci yüzyıl M.Ö.. AD , mitlerin rasyonelleştirilmiş versiyonlarını yazar; yöntemi, esas olarak, akla yatkınlığa aykırı olduğunu düşündüğü tüm harika unsurları ortadan kaldırmaktan ve hikayeleri, varsayılan bir tarihsel gerçekle uyumlu olaylara indirgemekten ibarettir .
Ancak mitlerin içeriğinin sorgulanması, onları anlatan metinlerin yorumlanmasına da yol açar. Böylece, aynı zamanda etrafında Xenophanes ve diğerleri şiddetle onlar tanrılara özniteliği değersiz eylemler için şairleri eleştirdi Théagène de Rhegium başvurmak ilk alegori haklı Homer ve olduğu gibi "save" metni: Ona göre, tanrılar arasındaki mücadeleler, doğal unsurlar ve diğer kozmik fenomenler arasındaki mücadeleyi sembolize eder. Bu yorum, Homeros'un alegorik okumalarını ve daha sonra çoğalan mitlerin felsefi yorumlarını başlatır.
Platon ve mitler
Klasik dönemde Platon , diyaloglarının birçoğunda mitlere ve onları anlatan şairlere yönelik eleştiriler formüle etti. Bu zorluklar çok çeşitli bağlamlarda gerçekleşir. In Liziz , Ctesippus, Hercules ve Zeus ve hangi çağrıştıran hikayeleri sadece "eski kadınlar tarafından anlatılan şekilde hikayeleri" ona göre olan Democrates onuruna Hippothalès tarafından icat hikayeleri dalga geçiyor. Phaedrus'un başlangıcında , Sokrates , mitler ve onların düzeltmeleri üzerine Phaedrus'a kendi bakış açısını verir ve su perisi Orithye'nin Boreas tarafından kaçırılmasını örnek alır . Sokrates bundan şüphe duymanın bayağı olacağını kabul ediyor, çünkü birçok bilgin insan zaten bu tür hikayelerden şüphe ediyor; ama Orithye'nin kaçırılması efsanesini gerçek ama anekdotsal bir olaya indirgeyerek hızlı bir yorumunu yaptıktan sonra : Orithye rüzgar yüzünden kayalardan düşecek ve kendini öldürecekti. Tüm mitleri düzeltmeye girişmek zorunda kalsaydık, çok büyük bir çalışmanın altında ezileceğimizi belirtir: Gorgonlar ya da Pegasus gibi mitler ] olasılığa ve hangi kaba bilimden yararlanarak bilmiyorum, bu şeyin çok fazla boş zaman gerektireceğini. "Sokrates bu nedenle geleneğe güvenmeyi ve bunun yerine Delphi'nin " Gnothi seauton " ilkesine göre kendini tanımak için çalışmayı tercih eder .
Aynı zamanda Platon, diyaloglarında mitlere benzeyen öykülere başvurur. Bazıları, Mağara Alegorisi gibi, daha çok , soyut kavramlar arasındaki akıl yürütmeyi veya etkileşimleri resimli bir şekilde açıklamayı mümkün kılan alegorilere benzer . Ama diğerleri, gerçek gerçeklere dayalı olması gerekiyordu mit olarak açıkça sunulmaktadır örneğin efsanesinin androgyny anlattığı Aristophanes de ziyafette , Er miti sonunda Cumhuriyeti veya ünlü efsane Atlantis içinde Timaeus ve Kritikler . Ancak yorumcular, bu mitlerin, onun anlatmak veya değiştirmekle yetineceği önceden var olan gerçek mitler değil (örneğin, Platon'dan önce Atlantis'e hiçbir gönderme yoktur), Platon'un icatları, edebi kurgular olduğu konusunda hemfikirdir .
evhemerizm
Helenistik dönemin başlangıcında, mitograf Évhémère , tanrıların başlangıçta gerçek karakterler olduğunu ve ölümlerinden sonra tanrılaştırıldığını varsayan bir düşünce okulu olan evhemerizmi doğurdu . Mitler daha sonra, gerçek olayları mitsel hesaplardan yeniden oluşturmaya çalışan , olası olmayan ve karakterlerin tanrılaştırılması veya geçmişte olayın hafızasının deformasyonu ile açıklanan harika unsurları ortadan kaldırarak yeniden oluşturmaya çalışan tarihsel yorumlara yol açar . .
Antik Çağın Sonu ve Orta Çağ
Évhémère'den sonra , mitlerin incelenmesi uzun zamandır belirli bir hikayenin tuvalinin arkasında ikinci bir anlam aramaktan ibaret olmuştur: tanrıların, kahramanların ve mitolojik yaratıkların maceraları bu nedenle doğanın güçleri arasındaki etkileşimleri temsil eden alegoriler olarak yorumlanır (fiziksel yorumlar). veya soyut kavramlar (felsefi yorumlar). Orta Çağ boyunca, bu türün yorumları hala mitleri açıklamak için ana çareydi.
MS ilk yüzyıllarda . AD , Hıristiyanlığın gelişimi, Hıristiyanlar ile paganizm taraftarları arasında bir mücadeleye yol açar . Bu bağlamda, Hıristiyan yazarlar, diğer şeylerin yanı sıra, putperest tanrıları değersizleştirmek için mitleri kullanırlar, klasik zamanlarda paganların kendileri tarafından zaten kullanılan aynı argümanları alarak tanrılara ahlaksız ve utanç verici eylemler atfedilen hesapları reddetmek için kullanırlar. Bu durum, bir II inci yüzyıl gibi yazarlar Tertullian , tez Kitabı II İlan Nationes ( insanlara mitler putperest tanrıları sahte tanrılar olduğunu göstermek için filozoflar ve şairler tarafından icat utanç verici ve saçma fabl olduğunu savunuyor) . Ancak, sürekli mitoloji öğretilen ve anlamak ve klasik kültür eserlerini incelemek bilmek gereklidir haliyle nakledilecek: Hıristiyan yazarlar içinde, çok erken fark II inci yüzyıl, onlar kendini tamamen klasik kültürünü görmezden izin vermez olamaz ne kadar pagan olursa olsun, çünkü Hıristiyanların kendi yansımalarını beslemek için ihtiyaç duydukları bilimleri, felsefeyi ve retoriği geliştiren budur. Hıristiyan yazarların baskın tutumu dolayısıyla dolayısıyla destekçileri tarafından Hıristiyanlara karşı kullanılan inculture ve cehalet suçlama görevden antik mirasını korumak ve düzgün Hıristiyan literatüründe hazırlanmasına kullanmaktan ibarettir. Paganizmi zamanına kadar Julian IV inci yüzyıl . Bu nedenle, Greko-Romen mitolojisi, hor görülmesine ve farklı bir absürt öyküler koleksiyonu statüsüne indirgenmesine rağmen, Hıristiyanlığın Roma İmparatorluğu'nda paganizmin yerini almasından sonra aktarılmaya devam ediyor .
Mitler ahlaksız olarak reddedilmediğinde, tanrıları ve kahramanları Hıristiyan figürlerle eşitleyen alegorik yorumların yardımıyla kurtarılırlar. Böylece, ortaçağ uzmanı Philippe Walter , Galya , Kelt veya İskandinav mitolojilerinin pagan inançlarının kalıntıları üzerinde gelişen bir “ Hıristiyan mitolojisinin ” doğuşunu çağrıştırır : “Saint Martin'in, eşeğinin veya kazının, Saint Hubert'in geyiğinin etrafında, Aziz Brigitte'in, Aziz Christopher'ın ve köpeğinin başının, Valentin ve Denis'in, başı kesilmiş şehitlerin, ya da köprü yapımcısı Bénézt'in, Aziz Marthe'nin ve Tarasque'ın, tüm kara bakirelerin ördeklerinin, derin bir efsanevi tutarlılık ortaya çıkar. "
Modern çağ (Rönesans ve XVIII inci yüzyıl)
Rönesans sırasında , birkaç filozof , çeşitli yaklaşımları kullanarak mitolojiyi inceledi. Orta Çağ'daki en iyi bilinen Yunan mit koleksiyonlarından biri olan Boccaccio'nun 1530'dan önce yazdığı Genealogia deorum gentilium ( Pagan tanrılarının soykütüğü ) , alegorik ve felsefi yorumların mit açıklamalarına eşlik eder. 1532'de Georg Pictorius , mitlere alegorik bir bakış açısıyla da ilgi duyan Theologia mitolojiyi yayınladı . Mitoloji Venedikli âlim Natalis gelir gibi 1551, kullanımları yayınlanan, Boccaccio , felsefi bir yaklaşım.
Başında XVIII inci yüzyıl İtalyan filozof Giambattista Vico yayınlamaktadır Yeni Bilimi (1725 yılında ilk baskısı). Orada, tüm uygarlığın üç çağ boyunca geliştiğini söyleyen döngüsel bir tarih teorisi geliştirdi: geldiği barbarlığa geri dönmeden önce ilahi, kahramanca, insani. (1724 yılında) yaklaşık aynı zamanda, Fransız filozof At Fontenelle yazılan bir makale yayınlandı Fabllar Kökeni Üzerine (kelimenin sonra yaygın adayı için "masal" kullanılmıştır efsaneler o mitlere saçmalığını kınadı ve kendi kökeni atfedilen hangi) ilk insanların cehaleti, doğaüstüne olan inançlarının kaynağı. Yüzyılın ikinci yarısında, Diderot ve D'Alembert Ansiklopedisi , "Fable" ve "Mythology" makalelerinde benzer bir yaklaşım benimser. Mitolojinin ortaya çıkışı kısmen, içeriği gerçek ile yalan arasındaki karşıtlık mantığında anlaşılan mitin çokça söylendiği ve onun gibi yanlış bilginin işlenmesiyle sonuçlandığı bir iletişim kuramıyla açıklanır .
Modern çağ ( XIX inci - XXI inci yüzyıllar)
Gelen XIX inci antropoloji başlangıçlar ve karşılaştırmalı mitolojinin doğum: yy
Başında XIX inci yüzyıl Alman filozofu Schelling mutlak Tanrı ve din üzerindeki yansıması doğrultusunda, onun ömrünün sonunda birkaç kitaplarında mitler bir felsefesi geliştirir. Düşünceleri kısmen Heidegger'in felsefesini etkileyecek , Hegel ise ondan uzaklaşacaktır .
XIX. yüzyıl mitlerinin incelenmesi, insan düşüncesinin zaman içinde ilerlemesi kavramına ilişkin inanç mitologları tarafından desteklenmektedir . Bu kavramın en etkili teorilerden biri olan pozitivizm arasında Auguste Comte onun ile, üç ülkenin hukuku . Bunu akılda tutarak, mitler, rasyonel düşünceye yol açacak olan eski ve modası geçmiş bir insan düşüncesinin temsilcisidir. Bu teori aynı zamanda çağdaş zamanlardaki halklar arasında bir karşılaştırmaya ve sıralamaya yol açtı; yazıları olmayan halklar ve hala yaşayan mitolojilere sahip topluluklar ilkel ve Batı medeniyetinden daha aşağı görüldü. Bu etnosentrizm , sömürgecilik ve sömürgeci ideoloji bağlamında gelişir ve bazen bu araştırmacıları bilimsel ırkçılığa götürür . O zaman zorlanmaktadır kurşun Bu varsayımlar ve yorumların tamamen ikinci yarısında terk XX inci yüzyıl (bu sorgulama önemli yayınlardan biri olan kitaptır Claude Levi-Strauss, Savage Zihin ). Ancak XIX. yüzyıl mitolojileri , antropoloji ve sosyoloji gibi kademeli disiplin temellerini kazanma liyakatine sahipti .
Aynı zamanda, bilimsel aklın doğum yeri olarak kabul edilen antik Yunanistan'a ilgi yeniden canlandı. Zamanın antikacılarının kafasında, bir " Yunan mucizesi " veya bir "Yunan dehası", diğer birçok eski halktan farklı olarak, bilimlerin gelişmesini ve eski Yunanlıların ulaştığı yüksek uygarlık derecesini mümkün kılabilirdi. ilkel olarak. Bu bağlamda Yunan mitolojisi bir paradoksu, hatta bir “skandal”ı temsil eder: Antik Yunanlılar arasında bilimsel açıdan parlak bir uygarlığın bir arada var olmasını ve Max Müller'in sözleriyle “Yunanlıların Kızılderililerin en vahşilerini titretecek şeyler tanrılarına mı? Marcel Detienne'in 1981'de The Invention of Mythology'de gösterdiği gibi , mitlerin incelenmesi, Yunan mitlerinin absürt ve skandal doğasını açıklama arzusuyla 1850 civarında bilimde kuruldu. Yunan mitolojisinin, ilk etnologların ve antropologların aynı anda ayrıntılı olarak incelemeye başladıkları, yazısız halkların inançları kadar "ilkel" yönlere tanıklık ettiğini ancak yavaş yavaş anlıyoruz. Dolayısıyla Yunanlıların sözde üstünlüğü mevcut değildir ve din tarihçileri, Yunan kültlerini ve mitlerini ve diğer eski toplulukların veya çağdaş halkların yazılarını yazmadan ortaklaşa incelemeye başlıyorlar.
Anglo-Sakson dünyasında ilerleme kavramı , kurucularından biri Amerikalı antropolog Lewis Henry Morgan olan evrimcilik akımı tarafından geliştirilmektedir . Din ve mitlere bu perspektiften ilk ilgi gösterenlerden biri, La Civilization primitive'i ( Primitive Culture , 1873-74) yayınlayan ve burada din kavramının ilk etnolojik tanımlarından birini veren İngiliz Edward Tylor'dur . kültür . Tylor, dini düşüncenin gelişiminde üç kronolojik aşama ayırt eder: animizm , çoktanrıcılık ve son aşamasını oluşturacak olan tektanrıcılık . Başında XX inci yüzyıl, James Frazer da bu düşünce çizgisinin bağlı: Onun önemli eseri, Altın Dal'daki ( Altın Dal'daki ), 1890 yılında ilk kez görünür ve birçok baskıları artmış bulunmaktadır.
In Germany , ilgi gramer ve filoloji zamanda dilbilim gelişmesine yol açtı titiz bir disiplin, oluşturan oldu karşılaştırmalı dilbilgisi kendisi dünyanın farklı halkların dini düşüncelerin karşılaştırılması yol açtı. O zamanlar Fransa ve İngiltere tarafından sömürgeleştirilen Hindistan'ın eski dili olan Sanskritçe'nin Almanya'da incelenmesi Avrupa'da emsalsiz bir başarı elde etti: Sanskrit o zamanlar dünyanın en eski dili olarak kabul edildi, Hint dilinin incelenmesi için en değerlisi olarak kabul edildi. Avrupa dil ailesi ve büyük olasılıkla dillerin kökeni sorununa bir cevap sağlar. Bu bağlamda, filolog ve oryantalist Max Müller , farklı halkların mitleri arasındaki ilişkileri ayrıntılı olarak inceleyen ilk kişilerden biri olduğu karşılaştırmalı mitolojiyi kurdu . Karşılaştırmalı çalışmaların ilk taslakları, özellikle yeni doğmakta olan dilbilim çerçevesinde dayandıkları maceracı etimolojiler nedeniyle hızla modası geçmiştir , ancak bunlar büyüyen ve kalıcı bir ilgi uyandırmaktadır. Max Müller , mitolojiyi genel olarak bir dil hastalığı olarak analiz eder: Ona göre, masalsı hikayelere yol açan belirli ifadelerin zayıf anlaşılmasıdır.
Sanskritçe ilgi mitolojik çalışmalar daha sonra Almanca (eski "orijinal" versiyonunu bularak mitleri açıklayabilir düşünüyorum gerçeğiyle kısmen açıklanabilir Urmythus yanı sıra filologlar arama yapabilir dönemin Urtext arasında eski bir eser). Filologlar ve antikacılar, kültlerin ve onlara bağlı mitlerin aşamalı oluşumunu yeniden oluşturmak için bazen önemli miktarda belge toplarlar. Bir mitin “orijinal versiyonunu” bulma olasılığı ve bir mitin ilk versiyonunu bulmanın onu açıklamaya yeteceği fikri sorgulanır ve sonraki yüzyılda terk edilir.
In France , yaratılması aşağıdaki sosyoloji tarafından Auguste Comte , ikinci yarısı XIX inci yüzyıl gelişimini gördük antropoloji eserlerini: Durkheim ve antropolog Marcel Mauss , kavramı üzerinde çalışan sosyal gerçeği ve toplam sosyal gerçeği ve özellikle din ve büyünün toplumlardaki yeri ile ilgilenenler, mitolojik çalışmaların yazıldığı teorik çerçevenin yeniden tanımlanmasına yardımcı olur. Arkeolog Salomon Reinach uzmanlaşmış dinler tarihi : 1905 yılında, onun popülerleştirilmesi çalışmalarında bu konu hakkında Orpheus , o hediyeler, aynı seviyede, antik pagan dinler ve çağdaş tektanrıcılıklardan. En tamamlanmış eseri olan Kültler, Mitler ve Dinler , çeşitli yayınlarda yayınlanan ders ve denemeleri bir araya getirir ve mitleri Frazer çizgisinde tabu kavramları ve totemizm kavramı üzerinden analiz ederek antropolojik bir yaklaşıma katkıda bulunur . Totemler ve Tabular adlı denemesinin ilk sayfaları , mitlerin incelenmesinin tarihinin hızlı bir özetini sunar.
Max Müller'in teorileri , Stéphane Mallarmé'nin Les Dieux antikaları kitabı için mitolojiler teorisini ödünç aldığı İngiliz tarihçi George William Cox da dahil olmak üzere, mitolojilerle ilgilenen diğer birçok din tarihçisini etkiler . Mallarmé'ye göre ortak bir kökene dayanan mitler, göçler sırasında farklı kavimlerin dillerinin farklılaşması ve yanlış anlaşılmalara yol açması nedeniyle oluşmuştur. Sanskritçe'de "güneş doğar" veya "zaman geçen günleri yutar" gibi basit cümleler böylece Zeus ve Kronos mitlerini doğurmuş olurdu .
Dönemecinde XX inci psikanalitik yaklaşım: Yüzyılın
1890-1900 yıllarında Sigmund Freud , kariyerinin sonunda antropoloji ve dinler tarihindeki olası gelişmeleri araştırdığı psikanalizi kurdu . Araştırması sırasında, belirli mitleri, psişik aygıt modellerinin ayrıntılandırılmasında, özellikle ünlü Oidipus kompleksinin formülasyonu için Oidipus'un hikayesinde yansıma araçları olarak kullanmaya yönlendirilir . Ayrıca Totem et tabou (1913) gibi eserlerde , sözde “ilkel” toplumların psikolojisinin analizleriyle birlikte gerçek mitolojik yorumları gerçekleştirmeye yönlendirilir. Sonraki yıllarda bu yorumlara şiddetle karşı çıkıldı: Freud'un Oidipus veya Prometheus mitlerinin veya İncil'deki Yaratılış mitlerinin yorumlanması, bu mitlerin anlamını alegorik bir mantığa göre yalnızca "cinsel koda" indirger . Bu yaklaşım dahil olmak üzere birçok soykirim, tarafından eleştiriliyor Claude Lévi-Strauss özellikle onun içinde işaret, totolojik karakteri (Freud sadece kendisi orada ne koymak mitolojide bulma) ve Jean-Pierre Vernant ve Pierre Vidal. -Naquet , kim hatalarını ve anakronizmini kınar. Her şeye rağmen, psikanaliz mitlere olası yeni bir yaklaşımı oluşturur ve bu da birkaç farklı gelişmeye yol açar.
Analitik psikoloji teorisini geliştiren Carl Gustav Jung'un çalışması, diğer şeylerin yanı sıra mitolojik çalışmalara ilgi duymasına neden oldu. Jung'a göre, bir bireyin psişesi yalnızca kişisel tarihlerinden değil, aynı zamanda kültürleri tarafından aktarılan temsillerden de etkilenir. Jung, kolektif bilinçdışı kavramını ve kolektif bilinçdışı tarafından üretilen ve özellikle mitlerde görülen sembolik kategoriler olan arketipler teorisini geliştirir . Bu teori, hayali üzerindeki yansımalarla uyumludur ve Gaston Bachelard ve Gilbert Durand'ın bu alandaki çalışmalarını etkilemiştir . Jungcu kavramlar birçok eleştirinin konusu olmuştur (karş. ilgili makalelerde bunlara ayrılan alt bölümler).
Yüzyılın ikinci yarısında, psikanalist ve öğretmen Bruno Bettelheim , 1976'da yayınlanan Psychanalyse des tes de fées adlı çalışmasında , Freudyen psikanalizin büyük kavramlarını , rolünü mitlerden ayırt ettiği masallara uyguladı .
Aynı zamanda, Amerikalı mitolog Joseph Campbell , monomitle birlikte, psikanalitik olmayan, ancak dünya mitolojileri kümesinde evrenselleri aradığı ve iddia ettiği sürece Jungçu arketiplerden çok etkilenen bir karşılaştırmalı mitoloji yaklaşımı geliştirir. onları evrensel bir sembolizmle yüklü benzersiz bir anlatı yapısına geri getirebilmek.
Lévi-Strauss ve yapısalcılık
In XX inci yüzyıl, yapısalcılık mitlere arkasında kesin bir anlam aramaya feragat ve aynı hikayenin farklı versiyonları sözde raporlar olarak ifade edebilen nasıl yerine inceleyerek tamamen farklı bir yaklaşım dönüşüm , yani elemanları arasında Permütasyon demek ki ve mitin içindeki ilişkiler. Bu yaklaşımda, mitin etiyolojik bir işlevi yoktur (orijinal versiyonu yoktur), sembolik bir işlevi vardır: onu üreten toplum için, çevresinin tüm unsurları karşısında kendi bütünlüğü için temel bir çerçeve oluşturur. açıklayamaz (ölüm, şiddet, çatışmalar, kozmos vb.). Yapısal analiz mitolojide maddesinde tarafından özellikle başlatılan Claude Lévi-Strauss " Mitleri Yapısı kitabında adı altında Fransızca olarak tekrar 1955 yılında İngilizce olarak yayınlanan" ve Yapısal Antropoloji , önceki yaklaşımlar ile karşılaştırıldığında 1958 yılında bu yeni yaklaşımı, incelenen mahsullere daha titiz bir dikkat gösterme avantajına sahipti. Mitolog artık mitin onu açıklayacağı varsayılan orijinal bir versiyonunu bulmaya veya yeniden kurmaya çalışmaz. Ve hepsinden öte, mitsel masallardaki anlam ağlarının varlığını inkar etmeden, araştırmacı artık bir masalın anlamını tek bir basit anlama indirgemeye çalışmaz (böyle bir masal mevsimlerin döngüsünü sembolize eder, böyle bir masal yetişkinliğe geçişi, vb.), fakat farklı "kodların" aynı değişkenler dizisi içinde nasıl eklemlendiğini gözlemleyin (örneğin, bir hikayede, söz konusu kültürde belirli çağrışımlara sahip bir bitkinin bulunması, hikayenin botanikle ilgisi olmayan diğer unsurlarının çalışmaya dahil edilmesini engeller). Lévi-Strauss, bu yöntemi Kızılderili mitolojisini inceleyerek geliştirdi.
Bununla birlikte, mitlere yapısal yaklaşım, ön varsayımlardan yoksun değildir. Eleştirmenleri tarafından formüle edilen ilk sitem, mitleri, herhangi bir bağlamda, nesilden nesile ve bir topluluktan aktarılan sözlü anlatımlar biçiminde olduğu gibi var olduğu varsayılan basit bir anlatı çerçevesine indirgeme suçlamasıdır. diğerine. Aynı hikayenin varyantları arasındaki farklar, bu hikayelerde iş başında, kolektif ve kendiliğinden bir "mitik düşünce" gösterecek çok sayıda mantıksal işlem olarak incelenir. Yapısalcılığa yöneltilen ikinci bir suçlama, mitlerin tarihsel evrimini hesaba katmayan çok zamansız açıklamalar sunmasıdır (aslında, bir hikayenin zaman içindeki dönüşümlerinden neleri yeniden kurabileceğimiz, mevcut kaynakların çoğuna bağlıdır). çalışma için). Üçüncü bir eleştiri, mitleri herhangi bir sözceleme bağlamından kopuk basit anlatılara indirgemeyi reddetmekten ibarettir . Bu son eleştiri, bazı araştırmaların, mitlerin çeşitli çağrışımlarının edebi, sanatsal ve kültürel bağlamlarına pragmatik bir yaklaşıma göre daha fazla dikkat etmesine yol açmıştır .
Lévi-Strauss çalışmadan sonra, yapısalcılık Louis Gernet merkezde araştırmacıların çalışmaları için, Yunan mitolojisinde alanında, özellikle de çalışmaların her türlü yol açtı EHESS tarafından başlatılan, Jean-Pierre Vernant ve ilgili araştırmacılar gibi Pierre Vidal-Naquet , Marcel Detienne veya Françoise Frontisi-Ducroux . Klasik çalışmalar alanında Yunanlılar arasında Mit ve düşünce gibi yayınlar yapılmıştır . Tarihsel psikoloji çalışmalar ile Jean-Pierre Vernant (1965) düşünce sistemlerinin bir açıdan yaklaşarak ve katkılarını birleştirerek Yunan mitolojisine yaklaşımın derin yenilenmesine katkıda tarih , antropoloji arasında psikoloji ve dilbilim .
Erken mitolojik çalışmalar XXI inci yüzyılın
Yapısalcılık ve tarihsel antropoloji tarafından geliştirilen yeni yaklaşımlar sayesinde, mitolojik çalışmalar artık mitlere hermeneutik bir yaklaşımla sınırlı değildir ve antropolojiye daha da yaklaşarak büyük ölçüde zenginleşir ( Claude Calame veya Florence Dupont , antropolojik yaklaşımdan çok etkilendi). Bazı araştırmacılar kendilerini yapısalcı yaklaşımdan uzaklaştırır ve özellikle figürlerin ve mitsel hikayelerin çağrıştırıldığı çeşitli bağlamlara dikkat eden pragmatik bir yaklaşımı benimsemek için onu sorgular. Antik Çağ'dan sonraki dönemlerin edebi çalışmaları, antik mitolojilerden miras kalan figürlerin, hikayelerin ve temaların başkalaşımlarıyla ilgilenir.
Mitolojilerin ortak bir temeli var mı?
Dünyanın çeşitli mitolojilerinde ortak olan olası bir temel sorunu, bir karşılaştırmalı mitoloji meselesidir .
James George Frazer'ın Altın Dal hakkındaki çalışmasından derinden etkilenen şair ve romancı Robert Graves , mitlerin birçok kültürel ihtiyaçtan kaynaklandığını düşünür [ref. gerekli] . Mitler, bir kabilenin, şehrin veya ulusun kültürel temellerini evrensel doğrulara bağlayarak meşrulaştırır. Örneğin, mitler belirli bir halkın bir bölgenin işgalini haklı çıkarır. Robert Graves, erken kültürlerin anaerkil olduğunu varsayar ve birçok efsane ve ayin bir ana tanrıça kültüne kadar uzanır. Bununla birlikte, bu teorik varsayımlar, diğer mitologların eleştirisini kazandı ve daha çok bir mitograf olarak kabul edildi .
In XX inci yüzyıl, tüm mitler temsilcileri ortak bir temele sahip olduğu fikri en radikal biridir Joseph Campbell . 1949'da yayınlanan Binbir Yüzlü Kahraman adlı kitabı , 1987'deki ölümüne kadar geliştirmeye devam ettiği ve monomit teorisini oluşturan temel fikirleri anlatıyor . Campbell'a göre, tüm mitler , kahramanın yolculuğunun tek bir anlatı şemasına kadar izlenebilir . Bu teori tarihçilerden ve antropologlardan çok eleştiri aldı. Öte yandan, eğer onun antik ya da egzotik halkların mitolojilerine uygulanması pek çok sorun yaratırsa , monomit teorisi, özellikle Hollywood filmlerinde, "mitsel" bir karakter kazanmaya çalışan hayali eserlerin işlenmesi üzerinde yadsınamaz bir etki yaptı. Campbell'ın çalışması senaristlerin dikkatine uyarlandı. Bu nedenle, çağdaş mitler olmayı hedefleyen kurgular için yaratıcı bir araçtı.
Mitoloji kavramındaki son gelişmeler
Çağdaş toplumlarda mitoloji kavramı, mit kavramıyla bağlantılı olarak hala son derece canlıdır ve birçok yeni anlamla zenginleştirilmiştir.
Mitolojik hırslı kurgular
Kültürel alanda, kavramı kullanımına ek olarak efsane kurgusal hak kazanmak için gelmiş karakterleri özellikle popüler hale (bkz Myth biz atamak için mitolojiler bahsetmek gelmiş,) özellikle zengin ve gelişmiş kurgusal evrenlere a olarak mitoloji almak modelleyin ve yapay olarak yenilerini yaratmayı arzulayın. Örneğin JRR Tolkien , Orta Dünya'yı şekillendirerek bir "İngiltere için mitoloji" yaratmaya başladı . Ancak, her türlü kavramı ve karmaşık meseleleri devreye sokan "ilk" mitolojilerin aksine, bu yeni mitolojiler açıkça kurguya aittir , çünkü açıkça tanımlanmış bir yazar ve kökene sahiptirler ve hiçbir zaman dini olaylara yol açmazlar. inançlar (her kurgunun yapabileceği gibi, bazen çok ayrıntılı olan ahlaki veya felsefi bir doğanın yansımalarını önermelerini engellemez). Bu mitolojik açıdan hırslı kurgular, az çok doğrudan ve az çok açık bir şekilde, kendilerine ait olan öğelerin yeniden kazanılması, yeniden düzenlenmesi ve dönüştürülmesi yoluyla "birincil" mitolojilerden ilham almalarıyla karakterize edilir. halklar ve harika yaratıklar ve hatta bazen tüm olay örgüleri, ama bazen daha dolaylı olarak dünyanın kökenleri hakkında temalar ve sorular). Örneğin, efsanevi fanteziyi karakterize eden bu tür unsurların varlığıdır .
Çağdaş kurgusal yaratıcılar arasında mitolojiye olan ilginin devam etmesi, yalnızca doğrudan antik veya egzotik mitolojilere değil, aynı zamanda dolaylı olarak bu mitolojilere yol açan çalışmalara da dayanan kurguların yaratılmasına yol açtı. Bu nedenle, birçok Hollywood senaristi, Joseph Campbell'in Binbir Yüzün Kahramanı adlı kitabını , daha geniş bir kitleye daha kolay ulaşması ve dolayısıyla daha büyük başarılar elde etmesi beklenen “mitsel” hırsla öyküler yazmak için gerçek bir el kitabı olarak kullandı. Gerçekten de, son zamanlarda bazı büyük başarılar XX inci filmler gibi yüzyılın, Yıldız Savaşları ya da geç Aslan Kral , bu kitabı kullanılarak tasarlandı. Bu nedenle, mitolojik hırslı bu kurgular ile ilham aldıkları mitolojiler arasındaki fark çok açıktır, çünkü bu çağdaş mitolojiler, en azından başlangıçta, mitler üzerinde bilinçli bir çalışma yürüten ve mitolojik başarıları kullanan yaratıcıların eseridir. her geçen gün daha da büyüyen evrenler ve daha çok sayıdaki hikayeler aracılığıyla modellerini eşitlemeyi amaçlayan yeni kurgular üretmeye çalışmaktadır. Aynı evrenin, farklı medyaları kullanarak (kitaplar, filmler, çizgi romanlar vb. metinlerarasılık oyunlarından yararlanarak ) birkaç hikaye yardımıyla gelişmesi , giderek artan sayıdaki yetenekleri harekete geçirerek kurgunun denediği ayrıcalıklı araçlardan biri gibi görünmektedir. yaratıcıları ve daha geniş bir kitleye ulaşarak popüler kültüre geçmek ve ayrıcalıklı bir referans olmak, böylece kendisini yaşayan mitoloji statüsüne yükseltmektir. Anglo-Sakson eleştirisinde, JRR Tolkien'in 1931 civarında bestelediği bir şiirin başlığına atıfta bulunarak, bilinçli olarak tüm mitolojileri geliştirmeye çalışan sanatçıların faaliyetine " mythopoeia " denir .
Kişisel mitolojiler
Benzer bir anlamda, bir sanatçının (yazar, ressam, film yapımcısı, vb.) evreni hakkında "kişisel mitoloji" ya da "bireysel mitoloji"den, eserinde, özellikle de sanatta fark edilebilen yankılar ya da sembollerin oyununu belirtmek için konuşuyoruz. çağdaş sanatçılar örneği (ve bu, söz konusu sanatçı bilimkurgu ya da fantazinin “ikincil dünyaları”na benzer tutarlı bir hayali dünya geliştirmeye çalışmadığında bile ). Mitoloji terimi, ya bir sanatçının yapıtının belirli yönlerini nitelemek için yorumcular tarafından a posteriori (örneğin, " sinir mitolojisinden " söz edilebilir) ya da sanatçının kendisi tarafından kasıtlı bir şekilde kullanılabilir: böylece, Bazı çağdaş sanatçılar bireysel mitolojileri işlediklerini söylüyorlar, örneğin 1972'deki sergilerinden birinin bir bölümüne bu başlığı veren Christian Boltanski . Charles Mauron'un 1963'te yaptığı ve birkaç yazarın metinlerinde bulunan musallat metaforlardan tanımlamayı önerdiği bilinçdışı yapıları, psikanalizin rehberliğinde eleştirel bir yaklaşımla vaftiz eden bir analizle yapılan çalışmalar. Çağdaş sanatta kişisel mitoloji kavramı, edebiyattaki otobiyografi ve otokurmaca ve görsel sanatlarda otoportre veya fotobiyografi kavramlarıyla yakından bağlantılıdır .
Aldatmaca ve fakelor
Bazı kurgular, doğruymuş ya da gerçek olaylara dayanıyormuş gibi davranarak kendi gizemlerini yaratmaya çalışacak kadar ileri gider: o zaman, aldatmacayı kurgunun hizmetinde kullanmak söz konusudur . Örneğin, bazıları kurgusal yazar Clive Barker Candyman'ın filminin gerçek bir hikayeye dayandığına ve efsane etrafında yeni hikayelerin büyüdüğüne inanıyor . Aynı şey Blair Cadısı Projesi gibi filmler veya diğer benzer hikayeler için de geçerlidir. Kurgu ve gerçeklik arasındaki çizgi, kurgunun yaratıcısı/yaratıcıları tarafından bilerek tamamen bulanıklaştırıldığında, bu, 1950'de Amerikalı folklorcu Richard M. Dorson'un fakelore , yani folklor olarak adlandırdığı şeye, yani yapay olarak yaratılmış, ancak gerçek olarak sunulan şeye yol açabilir . .
Mitolojilerin yapay olarak işlenmesi, basit bir kurgu çerçevesinin ötesine geçerek, inançlarını ve değerlerini doğrulamanın araçları olarak mitlere başvuran dini veya felsefi hareketler tarafından da kullanılır . Örnek için wicca , hareket başlıca temsilcisi neo-Paganizm , kuvvetle mitolojik çalışmalar esinlenerek Büyük Tanrıça atıfta XIX inci yüzyıl ve benzeri mitolojisine yazılarında Robert Graves tarih öncesi mekanizma aşağıdakiler evrensel bir kült sözde varlığına ana tanrıça. Yapay mitolojilerin bu kullanımı, mitoloji kavramının ideolojik boyutuna katılır.
Roland Barthes: mitolojiler ve ideolojiler
"Mitoloji" kelimesi günümüzde, özellikle ideolojik veya sosyal olarak inşa edildiğinde (örneğin, "aşk mitolojisi") nadiren sorgulanan çağdaş bir değer sistemine atıfta bulunmak için de kullanılmaktadır . In 1950 , Fransız yapısalcı düşünür Roland Barthes bir dizi yayınladı imbilimsel analizler , modern mitlerin ve kitabında toplanan onların yaratılış, sürecini Mitolojilerin . İş bir dönüm noktasıdır ve çeşitli canlanmalara veya devamlara yol açmıştır.
Notlar ve referanslar
- Marcel Detienne , The Invention of Mythology adlı kitabının girişinde şu soruyu soruyor : "Bu bilgi nerede o kadar belirsiz ki, aynı mitoloji kelimesi, hem anlatı pratiklerini, hem de herkesin bilinen hikayelerini ve kendi dilinde konuşan yorumlayıcı konuşmayı ifade ediyor. modu ve ortasından beri bilimin tonu ile XIX inci yüzyıl? Hangi nedenlerle mitolojiden söz etmek her zaman, az ya da çok açık bir biçimde, Yunancadan mı yoksa Yunanistan'dan mı konuşulur? "Karş. Marcel Detienne, The Invention of Mythology , Gallimard, 1981, "Tel" koleksiyonunun yeniden basımı s. 12 .
- , Greko-Romen etki, örneğin tarafından kitap bakın Paul Veyne , mü Yunanlılar mitler inanmak? Eşik, 1983, kamış. Tarih Puanları koleksiyonu.
- Böylece, Claude Lévi-Strauss , Oidipus'un öyküsünün Freud tarafından kurtarılmasını mitolojik bir analiz olarak değil, mitin yeni bir varyantı olarak görür. Bkz. “The Structure of Myths”, Anthropologie Structuree , Plon, 1958 ve La Potière jalouse , Plon, 1985'in son bölümü .
- İlişkin antik Yunanistan, Jean-Pierre Vernant böylece dile Efsânenin ve mitoloji: “veya daha fazla veya daha az mythographers dikkatiyle koordine yan yana hikayeleri koleksiyonlarında, itibaren, biz, Yunan durumda nelerin ayırt gerekir, artık mitler, ama bir mitoloji, yani alanının genişliği ve içsel tutarlılığı ile, kendi tarzında olabildiğince karmaşık ve titiz, farklı bir biçimde, özgün bir düşünce sistemini temsil eden birleşik bir anlatı kümesidir. bir filozofun inşası ”( Antik Yunanistan'da mit ve toplum , Maspero, 1974, reed. La Découverte, Paris, 2004,“ Raisons du mythe ”de, D. Myths et mitoloji , s. 207 ).
- Françoise Frontisi-Ducroux tarafından antik Yunanistan'da Daedalus'un karakteriyle ilgili çalışmasında kullandığı ayrım ( Daedalus. Mythology of the craftsman in Ancient Greece , Maspero, 1975, reed. La Découverte, 2000, s. 22-23 ), ayırt etmek için Orijinal veya "ilkel" bir zamana yansıtılan "köken" veya "düzen" olarak bilinen büyük kozmolojik mitlerin Daedalus'a bağlı efsanevi seti.
- Fable makalesinde Le Grand Robert (2001 baskısı) ve bilgisayarlı Fransızca dil hazinesi tarafından sağlanan bilgiler.
- M. Berthelot, Ch.-Em. Alley, Antik Yunan simyacılarının koleksiyonu , Paris, Georges Steinheil,, 458 s.
- Michèle Mertens ( eski Yunancadan çeviri ), Zosimus de Panopolis, Memories otantik , Paris, Les Belles Lettres ,, CLXX + 302 s. ( ISBN 2-251-00448-3 ) , s. XCIV + s. 4 ff.
- N. Chapuis, Le Grand Olympe, yayınlanmamış simya şiiri , Paris, Paris Üniversitesi X,, vv. 309-313
- T. Dorandi ( eski Yunancadan çeviri ), L'Antre des nymphes dans l'Odyssée , Paris, Vrin,, 272 s. ( ISBN 978-2-7116-2844-5 )
- L. Boussou ( eski Yunancadan çeviri ), Le Codicille de Raymon Lulle , Paris, Le Cercle du Livre,, 175 s. ( ISBN 978-2-7116-2844-5 )
- (la) Michael Maier, Arcana arcanissima , Sl,, 285 s.
- A.-J. Pernety, Mısır ve Yunan Masalları Açığa Çıktı , Paris, La Table d'Émeraude,( Çevrimiçi metin 1 2 )
- E. d'Hooghvorst, Le Fil de Pénélope , Paris, La Table d'Émeraude, 1996 (t. I) ve 1998 (t. Ii), 354 + 312 s. ( ISBN 2-903965-47-1 )
- Bkz. Olivier Curty, Yunan şehirleri arasındaki efsanevi akrabalık. SUGGENEIA terimini ve kritik analizleri içeren yazıtların katalog raisonné'si , Droz, 1995.
- Tarihçi Herodot , Soruşturma'nın başında ve hatip İsokrates'in birçok konuşmasında (özellikle Helena'ya Övgü'nün sonunda) bunu böyle sunmuştur .
- Pierre Vidal-Naquet, L'Atlantide. Platonik Bir Mitin Kısa Tarihi , Paris, Belles Lettres, 2005 ( ISBN 978-2-251-38071-1 ) , bölüm III, s. 75 ve takip.
- Bu ifade Les Greeks Believed Its Myths adlı kitabında kullanan Paul Veyne'den mi? (Eşik, 1983). Önsözünde günümüz Noel Baba inancı örneğinden bahseder (çocuklar aynı anda Noel Baba'nın oyuncakları şöminenin yanına getirdiğine ve oyuncakların anne babaları tarafından oraya yerleştirildiğine inanırlar) ve Etiyopyalılardan konuşan Dan Sperber'den alıntı yapar : leopar, Etiyopya'da dinin ana testi olan bir gözlem olan Kıpti Kilisesi'nin oruçlarına saygı duyan Hıristiyan bir hayvandır; Bu, bir Dorzé'nin, oruç günleri olan Çarşamba ve Cuma günleri, haftanın diğer günlerine kıyasla sığırlarını korumakla daha az ilgileneceği anlamına gelmez; leoparların oruç tuttukları ve her gün yedikleri doğrudur; leoparlar her gün tehlikelidir: bunu deneyimlerinden bilir; onlar Hristiyandır: gelenek bunu garanti eder. Paul Veyne daha sonra "en basit gerçekçi deneyim olmaktan uzak, gerçek en tarihsel deneyimdir" fikrini geliştirdi (Points Seuil Essais'in yeniden basımı s. 11 ).
- Jean Bottéro, Tanrılar insanı yarattığında , Gallimard, 1989, s. 569 . İncil'in tarihselliği konusunda Jean Bottéro'nun eserlerine, özellikle de Tanrı'nın Doğuşu'na bakınız . İncil ve Tarihçi , Gallimard, 1986 (cepte yeniden yayınlandı).
- Sorunun tartışılması ve bibliyografik referanslar için Mythist Thesis ve Antik Hıristiyanlığa bakınız .
- Bailly -Yunan Fransız Sözlük (kelime bu anlamda kullanılmıştır bir kişinin konuşurken (Hachette, 1894, yeni baskı 2000), ος ον "mitoloji uzmanı kim masal oluşturan" birincil anlamı sıfat μυθολόγος verir Plato ve Aristoteles ; Manetho ile izole bir iş "konuşkan" anlamına gelir) veya bir hikaye veya şarkıdan bahsederken "muhteşem" ( Platon ile bir iş , Kanunlar , 664d.) .
- (içinde) Michael Witzel, The Origins of the World's Mythologies , Oxford University Press ,, 665 s. ( çevrimiçi okuyun )
- "Homer ve Hesiodos, ölümlülerde utanç ve utanç yaratan her şeyi tanrılara atfeder: hırsızlık, zina ve karşılıklı aldatma. "(Fragman 11)" Ölümlüler, tanrıların kendileri gibi doğduğunu, kendilerine benzer giysilere, sese ve bedene sahip olduklarını hayal ederler. Tarafından »(Fragman 14) yapıldı Jean Voilquin içinde Les Penseurs Grecs avant Socrate , GF, 1964, s. 64 . İkinci yarısında geldiğini hatırlatırız XX inci yüzyılda, alandaki mitolojik Yunan çalışmalar ünlü antropomorfik Yunan tanrıları çok daha karmaşık olduğunu göstermiştir; krş örneğin Charles Malamoud ve Jean-Pierre Vernant dir., Corps des dieux , Folio histoire, 2003.
- Pindar , Olympique 1, özellikle v. 30-58.
- haper hai graiai aidousi : Lysis , 205d.
- Phaedrus , 229 e . Luc Brisson'ın çevirisi.
- Platon'un bir yaratımı olarak Atlantis'in bir analizi için, örneğin Pierre Vidal-Naquet'in çalışmalarına bakınız : “Atina ve Atlantis. Platonik bir mitin yapısı ve anlamı ”, içinde Le Chasseur noir , Maspero, 1981 (yeniden düzenlenmiş La Découverte) ve eseri L'Atlantide, petite histoire d'un efsane platonicien , Paris, Belles Lettres, 2005. androgyne in Le Banquet , örneğin bkz. Luc Brisson, Le Sexe inconnain , Paris, Belles lettres, 1997.
- Modern tercümanlar etkileyen euhemerism eleştirdi XVIII inci maddesi "mitolojisinde" tarafından yüzyılın Ansiklopedisi : "eleştiri muhteşem genellikle saçma hikayesi gerçekleri şerit, & korumak amacıyla ayrıntıları feda etmeye yeterli çaba inanıyor fon. Tanrıları basit kahramanlar düzeyine, kahramanları da insan düzeyine indirgemesi, belki de paganizmin tüm tanrıları, Herkül, Castor, Pollux ve diğerleri, gerçekten erkek olan tek kişiydi. Popüler dinin temellerini sarsan bu hipotezin yazarı Evhemere, onu açıklıyormuş gibi görünerek, Antik Çağ'da çok sayıda partizana sahipti; ve modern kalabalık onun görüşüne katılmıştır. / Hemen hemen tüm Mitologlarımız, ayrıntıların açıklanması konusunda aralarında çok az anlaşma bulunan, çoğu tartışmasız olduğu varsayılan bir ilke lehine bir araya geliyor. Bu, yola çıktıkları ortak noktadır; sistemleri, onları ayıran sıkıntılarına rağmen, aynı temel üzerine inşa edilmiş, aynı malzemelerle farklı şekilde birleştirilmiş yapılardır. Her yerde, aşağı yukarı akla yatkın bir şekilde yorumlanmış, evhemerizmi görüyoruz. / Kabul edilmelidir ki, harika olanın doğal olana indirgenmesi, Yunan Mitolojisinin anahtarlarından biridir; ama bu anahtar ne tektir, ne de en önemlisidir. »( Şubat 2010'da [1] sitesinde başvurulan makalenin metni .)
- Hıristiyanların klasik kültüre karşı tutumu hakkında bkz. Hubert Zehnacker ve Jean-Claude Fredouille, Latin Edebiyatı , PUF, s. 343-346 .
- Philippe Walter , Hıristiyan Mitolojisi, Orta Çağ Ayinleri ve Mitleri , Éditions Entente, 1992 ( ISBN 2726601081 ) .
- Bkz . Mitoloji Felsefesi , Jérôme Millon, 1992 ve Mitoloji felsefesi üzerine yayınlanmamış dersler , Jérôme Millon, 1998.
- Cümleden alıntı Marcel Detienne , L'Invention de la mitoloji , Gallimard, 1981, s. 18 ve Max Müller'den , Dil bilimi üzerine yeni dersler , çeviri G. Harris ve G. Perrot, II, Paris, 168, 115.
- Marcel Detienne , Mitolojinin İcadı , Gallimard, 1981.
- Bu konuda bkz. Pascale Rabault-Feuerhahn, Köken Arşivi. Sanskritçe filoloji, Almanya'da antropoloji XIX inci yüzyıl . Editions du Cerf, Paris, 2008.
- Bölüm "Sketch of a History of a History of Mythological Exegesis", Ağustos 1911'de Cambridge'de İngilizce olarak verilen ve aynı yıl Quaterly Review'da yayınlanan bir dersin gözden geçirilmiş çevirisinden oluşur . Totemler ve tabular , 1905'ten 1923'e kadar yayınlanan, Robert Laffont, 1996 tarafından tek bir ciltte kısmen yeniden yayınlanan Cultes, mitler ve dinler'in bir parçasıdır .
- Stéphane Mallarmé, Les Dieux Antiques , "Mitolojinin Kökeni ve Gelişimi" giriş bölümü (Wikisource üzerindeki metin)
- Kıskanç Çömlekçi (1985), bölüm 14.
- "Karmaşık olmayan Oidipus", Antik Yunanistan'da Mit ve trajedi (1972). Ayrıca bkz. aynı yazarlar, Oedipus et ses mitleri , Complexe, 2001.
- "Bu nedenle yöntem, şimdiye kadar mitolojik araştırmaların ilerlemesinin önündeki başlıca engellerden biri olan, yani özgün ya da ilkel versiyonun arayışındaki bir zorluktan kurtulur. Aksine, her miti tüm versiyonlarıyla tanımlamayı öneriyoruz. "Claude Lévi-Strauss," La Structure des mytes ", içinde Anthropologie Structuree , Plon, 1958 (Pocket Agora reissue s. 249 ).
- "Mitlerin bir anlamı varsa, bu onların bileşimine giren izole öğelere değil, bu öğelerin bir araya gelme biçimine bağlıdır. »Claude Lévi-Strauss, op. alıntı, s. 240 .
- Lévi-Strauss bu eleştiriyi ve yapısal analiz ile tarih arasındaki ilişki sorununu WEA van Beck ve JH Scherer, ed., Explorations in the Anthropology of Religion'da “Histoire d'une Structure”da tartışır . Jan van Baal'ın Onuruna Deneme , The Hague, Martinus Nijhoff, 1975. Metin, Lévi-Strauss, Œuvres , Paris, Gallimard, Bibliothèque de la Pléiade, 2008, s. 982-990, “Swaihwé'nin Ötesinde” başlığı altında (“Üç Gezi”nin 1. bölümü , Maskelerin Yolu'nun ikinci kısmı ).
- kadar tekil hikayeleri varsayabiliriz sosyal ve sembolik işlevler aralığı olarak bu söylemsel tezahürleri olağanüstü semantik zenginliğini azaltılmasına vahşi düşünce "katkı "evrensel modda dikilmiş mitler bir dönüşümsel mantığının fikir". Her zaman söylemdeki bir ortama ve sözcelemenin tekil koşullarına bağlıdır. »Claude Calame, Antik Yunanistan'da Mitlerin Poetikası , Hachette, 2000, s. 15 .
- Bkz. Humphrey Carpenter, JRR Tolkien: bir biyografi , Christian Bourgois, 1980, bölüm 3.
- JRR Tolkien'in İngilizce makalesinde verilen tarih , 23 Ocak 2010 tarihli 81. not . Şiirin orijinal metninin yakın tarihli bir baskısı için: JRR Tolkien , Tree and Leaf , HarperCollins, 2001.
- Isabelle de Maison Rouge'un Personal Mythologies: Contemporary Art and the Intimate adlı kitabına bakın , Scala, 2004.
- Charles Mauron, Akıldan çıkmayan metaforlardan kişisel efsaneye. Psikoeleştiriye giriş , Paris, José Corti, 1963.
- Örneğin, toplu Jérôme Garcin, edited by çalışma Nouvelles Mitolojileri , Seuil, 2007 - inceleme kipindeki L'Erkek n O 190 .
bibliyografya
Mitleri toplayan kitaplar
- (fr) Yves Bonnefoy (yön.), Geleneksel toplumların ve antik dünyanın mitolojileri ve dinleri sözlüğü , Flammarion, 1981.
- (fr) Michel Léturmy , Tanrılar, kahramanlar ve mitler , Fransız kitap kulübü, 1958.
- (tr) Philippe Walter , Hıristiyan mitolojisi, Orta Çağ ayinleri ve mitleri , Éditions Entente, 1992.
- (fr) Roy Willis (yön.), Mythologies du monde , Larousse, 1999.
- gençlik edebiyatı
- (fr) Agnès Domergue, çizimler Cécile Hudrisier, Eski adıyla Olympus ... Mitler in haiku , basımlar Thierry Magnier , 2015 ( ISBN 978-2-36474-550-6 ) .
Mitlerin incelenmesi üzerine yöntem kitapları
- (tr) Claude Calame , Antik Yunanistan'da mitlerin Poetikası , Hachette, 2000.
- (tr) Eric Csapo, Theories of Mythology , Malden (MA), Blackwell Publishing, 2005.
- (fr) Marcel Detienne , Mitolojinin İcadı , Gallimard, 1981.
- (tr) Burton Feldman ve Robert D. Richardson, The Rise of Modern Mythology. 1680-1860 , Bloomington-Londra, Indiana University Press, 1972.
- (fr) Fontenelle , Fablların kökeninden , 1724 ( Gallica'da çevrimiçi ).
- (fr) James George Frazer , Le Rameau d'or , ilk baskı 1890 ( Gutenberg projesinde İngilizce olarak çevrimiçi ).
- (fr) Pascal Hachet, Temel Yalan. Toplumsal travmadan mite , L'Harmattan, 2009 ( ISBN 978-2-296-09496-3 ) .
- (fr) Claude Lévi-Strauss , “La Structure des mytes”, Anthropologie Structuree , Plon, 1958.
- (fr) Claude Lévi-Strauss , Mythologiques , Plon, 1964-1971, 4 cilt.
- (fr) Bronisław Malinowski , “Le Mythe dans la Psychologie primitive”, Trois Essais sur la vie sociale des primitifs , Payot, Paris, 1968 (“İlkel Psikolojide Mit”, ilk yayın 1926).
- (fr) Max Müller , Karşılaştırmalı Mitoloji Üzerine Deneme , Paris, 1859, reed. yılında Karşılaştırmalı Mitoloji Robert Laffont., 2002
- (fr) Salomon Reinach , Cultes , mitler ve dinler , 1905-1923, rééd. Robert Laffont, 1996.
- (tr) Suzanne Said, Yunan Mitolojisine Yaklaşımlar. Eski ve Modern Okumalar , Nathan, 1998 (Genişletilmiş Baskı: 2008).
- (fr) Fernand Schwarz, Le sacré Camouflé , Éditions Cabédita , 2014.
- Mitoloji dergileri
- Nouvelle Mythologie Comparée / Yeni Karşılaştırmalı Mitoloji , http://nouvellemythologiecomparee.hautetfort.com/
- Ollodagos , http://www.sbec.be/index.php/publications/ollodagos
- Studia Mythologica Slavica , http://sms.zrc-sazu.si/
- Mitolojik Araştırmalar Dergisi , http://journals.sfu.ca/pgi/index.php/pacificamyth/index
- Germen Mitolojisi ve Folklor Dergisi , http://www.jgmf.org/
"Mitopoe" kavramı üzerine
- (tr) JRR Tolkien , Peri Masalları ve Mitoloji Üzerine , içinde (Christopher Tolkien ed.) Ağaç ve Yaprak , Harper Collins, 2001.
Mitolojik hırslı kurgular üzerine
- Anne Besson, La Fantasy , Klincksieck (kol. 50 soru), 2007, “43. Fantazide mitlerden geriye ne kaldı? » P. 161-163 .
Kişisel mitolojiler üzerine
- Charles Mauron, Akıldan çıkmayan metaforlardan kişisel efsaneye. Psikoeleştiriye giriş , Paris, José Corti, 1963.
- Isabelle de Maison Rouge, Kişisel Mitolojiler: Çağdaş Sanat ve Mahrem , Scala, 2004.
- Magali Nachtergael, Bireysel mitolojilerin estetiği , doktora tezi, Paris Üniversitesi 7, 2008.
- Sanat ve mit , Fabrice Flahutez ve Thierry Dufrêne yönetiminde, 20/21 st yüzyıl, Nanterre, Presses universitaire de Paris Ouest Nanterre, 2011.
Mitolojiler ve ideolojiler
- Roland Barthes , Mitolojiler , Seuil, 1957, kamış. kol. Puan.
- Raoul Girardet, Mythes et mitolojiler politiques , Seuil, 1986, reed. kol. Puan.
Şuna da bakın:
İlgili Makaleler
İlgili diğer makaleler Efsane makalesinde listelenmiştir .
- Efsane
- mitolojilerin listesi
- mitolojik tanrıların listesi
- Masal , Aarne-Thompson Sınıflandırması
- efsane
- Folklor
- Etnoloji
- Antropoloji
Dış bağlantılar
- Yunan sanatında canavarlar ve kahramanlar üzerine tematik dosya - Louvre Müzesi.
- [PDF] Klasik mitolojiler ve kültürel sistemler üzerine bibliyografya - Université Lille III.
- Mythologica'da Clio'nun tavan arası .
- Mythorama'daki Mitler ve Efsaneler Ansiklopedisi .
- Commelin's Mythology'nin tam baskısı .
- Mitoloji sözlüğü .
- (es) Evrensel mitoloji sözlüğü .
- Kolombiya Yucuna Kızılderililerinin mitleri külliyatı (iki dilli metinler) .