Monte Cassino Harabeleri, 1944
Dennis Burt koleksiyonundan resim
Orijinal Altyazı: 1944 Casino Manastırı veya ondan geriye kalanlar
Telif Hakkı Gary Burt 2013
Babasının koleksiyonundan bu fotoğrafları bize sağladığı için Gary'ye çok teşekkürler.
Monte Cassino'nun Acımasız Savaşı #038 Gustav Hattının Kırılması
İtalya'daki Müttefik Ordular Başkomutanı General Sir Harold Alexander'ın birliklerinin büyük bölümünü üzerine attığı bu neredeyse aşılmaz savunmaların ana fikstürü Monte Cassino'ydu. Cassino kasabasının yüzlerce metre yukarısında, Liri ve Rapido vadilerinin girişlerine hakim olan, aşağılayıcı derecede sarp bir dağın tepesinde, MS 526'da kurulan Monte Cassino manastırı bulunur.
Bu mevzi ve etrafındaki sayısız diğer tepedeki Alman mevzileri alınmak zorundaydı. Kuzeydoğuda, İngilizler kıyı kenti Ortona'da Gustav hattını kırmış olsalar da, kötü kış havası, engebeli arazi ve daha fazla Alman savunması, bu yönden Roma'ya ilerlemenin terk edilmesine neden oldu. Otoyol 7, Batı sahilinden doğruca Roma'ya koşsa da, Almanların sular altında kaldığı Pontine Bataklıkları'ndan geçti.
Roma'ya ulaşmak için kalan tek yol, Liri Vadisi'nden geçen ve Avrupa'nın en güçlü ve stratejik olarak savunulan noktalarından biri olan Otoyol 6'ydı.
İskender'in görevi, D Günü'nde Normandiya'ya hazırlanmakta olan büyük taarruza hazırlık olarak, Gustav hattının bu bölgesine elinden geldiğince Almanya'nın kuvvetlerini çekmekti. 55.000'den fazla askerin hayatına mal olmasına rağmen, strateji işe yaradı. Alman birliklerinin aylarca süren savaşlar boyunca yıpranması, İtalya'daki Alman Başkomutanı Mareşal Albert Kesselring'in mevzileri güçlendirmek için sürekli olarak daha fazla asker göndermesine ve uzun savaşın sonunda 20.000 kaybetmesine neden oldu.
Monte Cassino savaşı dört ana aşamada gerçekleşti, Müttefikler sonunda Liri vadisini, çevresindeki dağları ve tepeleri ve antik manastırı ele geçirdi. 17 Ocak'tan 18 Mayıs'a kadar sürdü. Bir aydan kısa bir süre sonra, D-Day'den sadece iki gün önce Roma ele geçirildi.
Eylül 1943 ile Mayıs 1944 arasında Müttefik Kuvvetler tarafından ele geçirilen Güney İtalya'daki Alman savunma hatları. Cassino, Gustav hattının (kırmızı ile çizilmiş) güney ucunda görülebilir. Stephen Kirrage tarafından – CC BY-SA 3.0
İlginç bir şekilde, savaşın adı manastırdan ve manastırın her ikisi de hemen hemen her Müttefik ilerleyişini görmek için iyi bir konumda olmasına ve aynı şeyi savuşturmak için yeterince güçlü olmasına rağmen, Kesselring oraya herhangi bir asker yerleştirmemişti. Bunu, Roma'nın kuzeyine ve güneyine savunma hatlarını koymasıyla aynı nedenle yaptı, ancak şehirde savaşmak istemedi. Antik çağı koruma fikrine çok bağlıydı ve antik manastırın savaşın bir parçası olması gerektiğini düşünmüyordu.
1944'ün neredeyse tamamında, 6 Haziran'daki D-Day çıkarmalarından önce, İtalyan yarımadasının batı yakasında ilerleyen Müttefik kuvvetler, Gustav hattında tutulan Alman mevzisini kırmak için savaştı. Bu hat, İtalya'nın orta dağlarının güneyindeki Tiren Denizi'nden Adriyatik Denizi'ne uzanan, fazlasıyla iyi hazırlanmış bir savunma noktaları dizisiydi.
İki Alman subayı, Yüzbaşı Maximilian Becker ve Yarbay Julius Schlegel, Kasım 1943'e kadar, manastırdan değerli el yazmaları, eserler ve sanat eserlerinin kaldırılmasını teklif ettiler ve gördüler. Üç hafta ve 100'den fazla kamyon yükü aldı, ancak Vatikan ile birlikte çalışarak, tüm eski hazineleri zararlardan uzaklaştırmayı başardılar ve çoğunu Vatikan'a ve yine Roma Katolik Kilisesi tarafından yönetilen Castel Sant'Angelo'ya taşıdılar.
Arka planda Alman Ordusu tarafından tutulan göz korkutucu dağlık arazi ile Cassino'nun dışında aciz bir Sherman tankı.
Manastırda bir Alman mevzisi olmamasına rağmen (doğrudan çevredeki yamaca yerleşmişlerdi), birçok Müttefik subay, Almanların son derece isabetli topçu saldırıları nedeniyle orada olmaları gerektiğine ikna olmuştu. Ne de olsa Manastır, tüm bölgenin mükemmel manzarasını ve kalesini sunuyordu.
Felaketle sonuçlanan ilk muharebeden sonra, Almanlardan engebeli arazide ve aşağıdaki kasabada toprak almaya çalışırken, tek başına ABD II. Kolordusu'nun 34. Tümeni 2.200 askerini (yoldaşlarının %80'ini) kaybetti. manastırı yok et. 15 Şubat 1944'te 142 Boeing B-17 Flying Fortress ağır bombardıman uçağı ve 47 Kuzey Amerika B-25 Mitchell ve 40 Martin B-26 Marauder orta bombardıman uçağı 1.150 ton patlayıcı attı ve manastırı moloz haline getirdi.
Bombalamalar sırasında manastırda bulunan tek kişi keşişler ve sığınmak isteyen İtalyan vatandaşıydı. İki yüz otuz kişi öldü ve Vatikan çileden çıktı.
Monte Cassino Manastırı'nı bombalayan bir B-17, 15 Şubat 1944
Ayrıca, zaten söz konusu olmayan yerin antikliğini korumakla birlikte, Alman birlikleri harabeleri işgal etti ve daha da zorlu bir pozisyon aldı.
Bu çok uzun mücadelenin çoğu, bir dizi Müttefik itişinin durdurulması, döndürülmesi, geri çekilmesi veya Alman mevzilerinin bu kadar engebeli, kolayca savunulabilir arazide ve kış ve yağmurlu bahar koşullarında büyük engel tarafından kesilmesiyle özetlenebilir. Gerçekten de, ancak Alman tümenlerini tekrar tekrar çekiçleyerek, Müttefiklerin on binlerce askeri feda ederek geçmeyi başardılar. Bu, nihayet, saldırı güçlerini birkaç hafta boyunca, fark edilmeden, Almanları beklediklerinden çok daha büyük bir güçle şaşırttığında meydana geldi.
Aylarca süren savaşın tamamı anıtsal bir çabaydı. Müttefik kuvvet, ABD, Kanada, İngiltere, Yeni Zelanda, Avustralya, Fas, Güney Afrika, Polonya, İtalya, Hindistan, Nepal ve diğerlerinden birliklerden oluşuyordu. Hepsi büyük kayıplar verdi. Bu ulusların birçoğunun yanı sıra Almanya, Monte Cassino çevresinde şehitler için mezarlıklara ve anıtlara sahiptir.
Monte Cassino'yu aldıktan sonra zaferle borazan çalan Polonyalı bir Asker.
18 Mayıs'ta Monte Cassino'daki manastırı ilk ele geçiren Polonyalı askerler oldu. Liri vadisi işgal edildiğinden tedarik hatları tehdit altında olan Almanlar, önceki gece karanlığın örtüsü altında geri çekildiler.
Vadi, büyük ölçüde Fransız Seferi Kolordusu'ndaki Fas birliklerinin çabalarıyla alındı. Onlara Goumiers deniyordu ve dağ savaşında uzmanlaştılar. 14 Mayıs'ta, Almanların geçmenin imkansız olduğunu düşündükleri için savunmasız bıraktıkları Liri vadisinin batı yakasındaki bölgelerden geçtiler. Aşağıdaki Liri vadisinde savaşan İngiliz XIII Kolordusuna yardım ettiler ve Alman mevzisini kuşattılar.
Yeni Zelandalılar tarafından Cassino'da yakalanan Alman birlikleri, bir Sherman tankının yanında tutuluyor. Tarafından Bundesarchiv – CC BY-SA 3.0 de
Trajik bir şekilde, aynı birlikler, Mayıs ayında o gün Alman hattını geçtikten sonra, İtalyan kırsalında bir vatandaşı öldürüp tecavüz etti. Bu korkunç olayların raporları, ailelerini ve komşularını savunan 800 erkeğin ve 7.000'den fazla kadının öldürüldüğünü ve çocukların tecavüze uğradığını iddia ediyor.
Gerçekte, bu savaşta bir zaferin tek göstergesi Gustav hattının düşmesiydi. Monte Cassino savaşında ve sonraki haftalarda Roma için müteakip savaşta, Müttefikler 100.000'den fazla adam kaybetti. Kesselring, Müttefiklerin İtalya'yı işgalinin başlangıcından beri, savaşının en iyi ihtimalle yavaş ve ıstırap verici bir geri çekilme olacağını biliyordu. İtalyan kampanyasının sonunda, Almanlar öldürülen, kaybolan veya ele geçirilen yaklaşık 250.000 askeri kaybetti ve Müttefikler 330.000'den fazla kayıp verdi.
Savaşın tarihi
İtalya'da hala görülebilen yeniden inşa edilmiş Manastır Montecassino'nun eteğinde bu dünya ülkelerinin bayrakları altında mezarlıklar ve ardından mezarlıklar var. İtalya'da hala görülebilen yeniden inşa edilmiş Manastır Montecassino'nun eteğinde bu dünya ülkelerinin bayrakları altında mezarlıklar ve ardından mezarlıklar var. Birinci Dünya Savaşı'nın 16.000'den fazla askeri ve toplam 32 ülkeden 107.000'den fazla II. Birbirlerine karşı acımasızca savaşırken hayatları çalındı, şimdi ölümde sessizce birleşiyorlar ve birlikte savaşların korkuları hakkında uyarıyorlar. Manastırın eteğindeki kayalık arazide sadece Alman askerleri için kurulan 24.000'den fazla mezar, bir zamanlar orada savaş çılgınlığını yöneten bugün sadece şüphelenmemize izin veriyor. Burada, İtalya'daki sözde Gustav-Line'da, müttefik ve Alman birlikleri, II. Dünya Savaşı'nın en büyük halk savaşını yaptılar. 1.600 topun ateşi altında yaklaşık 50.000 Alman askerinin 200.000'den fazla müttefik savaşçının geçmesini engellemesi gerekiyordu. Dünyanın en eski Benedictine Manastırı, tek bir binaya yapılan en ağır bombalı saldırıda, Alman askerlerinin orada barikat kuracağı zannedildiği için tamamen yıkılmış ve küle dönmüştü. Ayrıca şehir Kumarhanesi ve diğer çevre köyler ve şehirler, çatışmalar sırasında tamamen tahrip edildi.
İkinci Dünya Savaşı, Monte Cassino savaşı: 1943'ün sonunda, İtalya'daki müttefik ilerleyişi, Alman silahlı kuvvetlerinin tüm ülkeyi çaprazlamasına çizdiği "Gustav Hattı"nda durdu. Savunma pozisyonu, Müttefik Kuvvetlerin Liri Vadisi'nden Roma'ya girişini önlemek için en çok İtalya'nın batısında geliştirildi. Monte Cassino, Cassino şehri üzerinde 520 metrenin üzerinde olan Alman savunma konseptinde merkezi bir bileşeni temsil ediyordu. Tepesinde 529 yılında inşa edilmiş bir Benediktin Manastırı vardı. 17 Ocak 1944'te müttefik birliklerin Cassino şehri çevresinde Almanlar tarafından kuvvetle güvence altına alınan mevzilere karşı başarısız cephe saldırıları başladı. Saldırılar ve acımasız hendek savaşları, sadece savunucular tarafında değil, saldırganlar tarafında da sayısız kurbana neden oldu. Yeni Zelanda'nın ikinci tümeninin ikinci kademesinin anacrusis sırasında, komutanları general Bernard Freyberg (1889-1963), bu nedenle savunma mevzilerinin ve Manastırın yoğun bombardımanını emretti. Duvarlarının arkasında bir Alman radyo ve aydınlanma istasyonundan şüpheleniyordu. Bu kültürel anıtın tarihi anlamını dikkate alarak, İtalya'daki Alman Yüksek Komutanı Albert Kesselring, Aralık 1943'te Freyberg'in aksine Manastırı savunma pozisyonlarına dahil etmeyi açıkça yasaklamıştı. Silahlı kuvvetler askerlerinin bina çevresinde tanımlanmış bir tuzak devresine girmeleri yasaktı. 15 Şubat 1944'te 229 Amerikan bombardıman uçağı sadece keşişlere ve çoğu kadın ve çocuklardan oluşan mültecilere saldırırken, manastırın bodrum tonozlarında, temel duvarlarına kadar 500 ton patlayıcı ve yangın bombasıyla yok edildi. Sadece erken ortaçağ mahzeni hasarsız kaldı. Bombalamadan hemen sonra, Alman birlikleri, Manastırın kalıntılarını savunma pozisyonlarına dahil etti ve bu, sonraki aylarda da saldırganlar için zaptedilemez kaldı. Sadece silahlı kuvvetlerin İtalya'daki istikrarsız askeri durum nedeniyle 17 Mayıs'ta Kesselring tarafından komuta edilen kuzeye doğru çekilmesi, Polonyalı sürgün birliklerinin bir gün sonra Manastırı ele geçirmesini sağladı.
Arka plan: Müttefiklerin Sicilya'ya çıkarmalarının tamamlanmasından iki hafta sonra, 3 Eylül'de, ilk kez iki İngiliz tümeni, İtalyan anakarasında, Calabria'nın &ldquoBoot Top&rdquo denilen noktasından karşıya geçti. Müttefiklerin ana kuvvetleri altı gün sonra Napoli'nin güneyindeki Salerno'ya indi. Ekim 1943'ün başına kadar her iki şehir de ancak önemli kayıplarla ele geçirilebildi. Benito Mussolini'nin 25 Temmuz 1943'te düşmesinden ve Müttefik Kuvvetler ile Pietro Badoglio (1871-1956) yönetimindeki yeni İtalyan hükümeti arasında 3 Eylül'de sona eren ateşkesin ardından, silahlı kuvvetler İngiliz-Amerikan saldırılarına karşı İngiliz-Amerikan saldırılarına karşı koymak zorunda kaldı. eski eksen ortağı. Doğu cephesinden aceleyle çekilen General Heinrich von Vietinghoff (1887-1952) komutasındaki 10. Alman lejyonu, Napoli'nin kuzeyinde İtalya anakarası boyunca uyumlu bir cephe hattı inşa etmeyi başardı. Sözde "Gustav-Position", geçilmez dağ manzaraları boyunca uzanıyordu. Sonraki aylarda bu pozisyon Tiren Denizi'ndeki Garigliano Halicinden Adriyatik'teki Sangro Halicine kadar genişledi. Böylece Müttefik Kuvvetlerin kuzeye doğru hızlı bir girişimi imkansızdı. Dövüşler 1943/44 kışında statik savaş ücretleriyle duraklarken, Monte Cassino savaşı her iki taraf için de yüksek kayıplarla birlikte aşırı şiddetli bir şekilde devam etti.
Müttefik Kuvvetler, 22 Ocak 1944'te Roma'nın güneyindeki Anzio'daki Alman cephesinin arkasına dikilmiş olan köprü başlarıyla ancak 1944 Mayıs'ının sonunda bağlantı kurmayı başardı. İtalya'daki Alman Yüksek Komutanı Albert Kesselring'in emriyle birliklerinin kuzeye doğru "Gustav-Pozisyonu"ndan çekilmesi nedeniyle, 4 Haziran'da müttefik birlikler, silahlı kuvvetler tarafından boşaltılan Roma'ya karşı mücadele etmeden ve halkın coşkusu altında yürüyebildiler. Sonraki haftalarda Alman Ordusu C Grubu, La Spezia ve Apenin arasında doğu İtalyan Rimini'ye kadar bulunan 320 kilometre uzunluğundaki Apenin Mevkii'nin ("Yeşil Hat") arkasına çekildi. 5'inci ABD-Armee ve 8'inci İngiliz ordusunun savunma mevzisine yönelik ağır saldırıları, 1944 Ekim'inde şiddetli yağmur nedeniyle sonuçsuz bir şekilde kesintiye uğramak zorunda kaldı. 1944/45'teki olağandışı sert kışın bir sonucu olarak, İtalyan cephesi 1945 Nisan'ının ortasına kadar sağlamlaştı. Normandiya'nın işgalinden sonra her iki taraf için de sadece bir savaş sahnesi haline geldi.
Brenner'daki Alman tedarik teslimatlarına yönelik büyük bomba saldırıları ve Müttefik Kuvvetlerin 15 Nisan 1945'te "Yeşil Hat" a karşı başlattığı şiddetli büyük taarruz, İtalya'daki Alman komutanlığının C Ordu Grubu için durumun umutsuz hale geldiğini fark etmesine neden oldu. 29 Nisan 1945'te Kesselring'in halefi Vietinghoff, İtalya'da savaşan silahlı kuvvetler birliklerine teslim oldu - Adolf Hitler'in açık bir emrine itaatsizlik etti. (olarak)
Monte Cassino Manastırı İkinci Dünya Savaşı'nın Küllerinden Doğar
Gönderen: Jerry Finzi, Grand Voyage İtalya.
Monte kumarhane, Lazio eyaletinde, Roma'nın 81 mil güneyinde, antik Casinum kasabası içinde yer alır, ancak en çok, en kanlı İkinci Dünya Savaşı savaşlarından birinin odak noktası olan tarihi Benedictine Manastırı ile tanınır. 529 civarında ilk Benediktin manastırını kuran Nursialı Aziz Benediktus'tur.
Aylarca süren savaştan ve 1944'te muazzam bir can kaybından sonra, Manastır Müttefik Kuvvetlerin bombardımanı sonucunda ciddi hasar gördü. Onlarca yıllık kapsamlı restorasyondan sonra, bu mimari harika ve tarihi simge bir kez daha dünyanın her yerinden turistleri ve hacıları kendine çekiyor. Site, Mayıs 2009'da Papa Benedict XVI da dahil olmak üzere Papalar ve diğer üst düzey din adamları tarafından birçok kez ziyaret edildi.
Bu modern yeniden inşa, Monte Cassino'nun yeniden inşa edilmesi gereken tek zaman değildi. 884'te Sarazenler onu yağmaladı ve ardından yaktı ve başrahip Bertharius saldırı sırasında öldürüldü. Manastır daha sonra yeniden inşa edildi ve 11. yüzyılda daha sonra Papa III.
St. Benedict, bugün Avrupa'da yeni dönemin ilki olarak kabul edilen bir hastane kurdu. Benedict'in kuralına göre, Benedictine rahipleri orada hasta ve yaralılarla ilgilendi. Benedict, yakındaki Subiaco'da keşişler için on iki topluluk kurdu ve hastaneler, yardım sağlamak için manastırlara ek olarak kuruldu. Yakında Avrupa'da birçok manastır kuruldu ve her yerde Monte Cassino'dakiler gibi hastaneler vardı. 10 ve 11. yüzyıllarda Monte Cassino, tıp ve diğer bilimlerde bir kütüphane ile Avrupa'nın en ünlü kültür, eğitim ve tıp merkezi haline geldi. Birçok doktor buraya tıbbi ve akademik bilgi için geldi.
Site ayrıca 1799'da Napolyon'un birlikleri tarafından yağmalandı. 1866'da İtalyan manastırlarının dağılmasından sonra Monte Cassino ulusal bir anıt oldu.
İkinci Dünya Savaşı Yıkımı
İlginç bir şekilde, II. Dünya Savaşı'nın İtalyan Seferi'ndeki Monte Cassino Savaşı sırasında, manastırın kendisi Alman birlikleri tarafından tahkimatlarının bir parçası olarak ele geçirilmedi veya kullanılmadı. Tarihi alanın savaş kurbanı olmasını engellemek isteyen Alman komutan Albert Kesselring'di.
Ancak manastır doğrudan, Tiren'den doğuda Adriyatik kıyılarına uzanan çok önemli bir sınır olan Gustav Hattı'na düştü. Monte Cassino, Roma yolundaki ana otoyolu gözden kaçırıyordu. 15 Şubat 1944'te, İtalya'daki Müttefik Ordular Başkomutanı İngiliz ordusundan General Sir Harold Alexander tarafından verilen bir emirle manastır, bir dizi ağır Amerikan liderliğindeki hava saldırısında neredeyse tamamen yok edildi. Emir, Almanların manastırı işgal ettiğine dair birliklerden gelen hatalı raporlara dayanıyordu. Manastır yıkıldıktan sonra, ölenlerin sadece oraya sığınan 230 İtalyan sivil olduğu doğrulandı. Harabeleri, mükemmel görüş noktası nedeniyle ancak bombalamadan sonra bir Alman paraşütçü bölümü tarafından işgal edildi.
Manastır, 1964'te Papa Paul VI tarafından yeniden kutsandıktan sonra yeniden inşa edildi.
Bugün Montecassino Manastırı'nda Ne Görmeli?
Üç savaş mezarlığı inşa edildi: “Cassino Savaş Mezarlığı”, Commonwealth kurbanları, Polonya Mezarlığı ve Germen Mezarlığı.
Alçı ve mozaiklerle zengin bir şekilde dekore edilmiş bazilika, bombalamalardan kurtulan St. Benedict ve kız kardeşi St. Scholastica'nın kalıntılarını barındırıyor. Manastır müzesi, manastırdan ortaçağ sanatını ve eserlerini sergiler ve manastırın tarihini açıklar.
İkinci Dünya Savaşı Ön Cepheleri: Monte Cassino (S1EP2 Dün Pzt 21 Haz 2021)
>Monte Cassino: Ocak 1944'te binlerce Müttefik birlik Monte Cassino'da bir araya geldi. Dikeye yakın tepenin üzerinde, Müttefiklerin Almanlar tarafından kullanıldığına inandıkları geniş bir Benediktin manastırı var. Gerçekte, tarikatının sıradan bir üyesi olan Komutanı, askeri kullanımını yasakladı. Buna rağmen, önümüzdeki dört ay içinde Manastır enkaz haline geldi ve savaş 200.000'den fazla zayiat olduğunu iddia ediyor.
Hava tarihi: Pzt 21 Haz 2021 at 20:00 Dün
İkinci Dünya Savaşı Cepheleri Normandiya'nın ölüm tarlalarından İtalya'nın tehlikeli dağlarına, uçsuz bucaksız Pasifik Okyanusu üzerinden ve harap Berlin'e kadar 2.
Her yönden ilgi uyandıran birinci şahıs tanıklığı, son teknoloji analizler, konum gösterimleri ve canlı hikaye anlatımı, savaşın sonucunu şekillendiren heyecan verici olaylara yeni bakış açıları sağlamak için mitleri ortadan kaldırıyor.
1944: Müttefikler Monte Cassino manastırını yok etti
Şubat 1944'te Müttefik kuvvetler güney İtalya'dan Roma'ya doğru ilerliyorlardı. Almanlar, Roma'nın 130 kilometre güneydoğusundaki Monte Cassino'daki Benedictine manastırının yakınından geçen Gustav adlı bir savunma hattı kurdu. Nursialı Aziz Benedict, 6. yüzyılda dünyanın en ünlü Katolik manastırlarından biri olan Monte Cassino'yu kurmuştur. Almanlar manastırın içine savunma mevzileri yerleştirmediler, ancak yine de yaklaşık üç yüz metre uzaklıktaki dik yamaçlarda bazı mevziler kurdular.
Bu gün Amerikan bombardıman uçakları manastırı yıktı ve üzerine yaklaşık 1.400 ton bomba attı. Bu, Almanların manastırda bir kale oluşturduğu yanlış izlenimi altında yapıldı. Almanlar, ortaya çıkan kalıntıları savunmaları için daha iyi bir sığınak olarak gördüler ve bombalamadan iki gün sonra ele geçirdiler. Müttefiklerin daha sonra manastırı işgal etmek ve sonunda Almanları Roma'ya doğru itmek için tam üç aya ihtiyacı vardı. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra manastır restore edildi.
İkinci Manastır
Resim: Monte Cassino'lu St. Petronax, genellikle 'Monte Cassino Manastırı'nın İkinci Kurucusu' olarak kabul edilen etkili bir Benedictine Abbot'du.
718'de manastır, daha sonra “Monte Cassino'nun İkinci Kurucusu” olarak bilinecek olan bir İtalyan keşiş Abbot Petronax (670-746) tarafından yeniden inşa edildi. Petronax (daha sonra Saint Petronax), manastırı orijinal ihtişamına kavuşturmak için yeniden doldurmak için çok çalıştı.
Papa II. Gregory ve Benevento'lu Lombard Dükü II. Romuald'ın (Benevento'dan II. Gisulf) desteğiyle Monte Cassino Manastırı, manastırın çevresinde büyük toprak parselleri elde edebildi. olarak anılmaya başlanan bu topraklar, Terra Sancti Benedicti, Manastırın doğrudan kontrolü altına alındı.
İçindekiler
Eylül 1943'te İtalya'ya yapılan Müttefik çıkarmalarını, kuzeye iki parça halinde bir ilerleme izledi. İtalya'nın ortasındaki sıradağların her iki tarafında bir ilerleme sağlandı.
Batı tarafında, ABD Beşinci Ordusu Napoli'den hareket etti. Doğuda General Sir Bernard Montgomery'nin İngiliz Sekizinci Ordusu, Adriyatik kıyılarında ilerledi.
Beşinci Ordu, zorlu arazi ve Alman savunması nedeniyle yavaş ilerleme kaydetti. Almanlar pozisyonlarda korunuyordu. Ekim 1943'te Roma'nın ele geçirileceğine dair orijinal planlar gerçekleşmedi.
Doğuda Ortona ele geçirilmiş olsa da, ilerleme Aralık ayında kar nedeniyle durdu. Doğudan Roma'ya gitmek mümkün değildi. Otoyol 6, Liri vadisinden geçiyordu. Bu vadinin güney girişi Cassino'ydu. Kış Hattının en güçlü savunma mevzileri olan Gustav Hattının önemli bir parçasıydı.
Eski Benedictine Manastırı tarih için önemli olduğu için, Alman birlikleri Manastıra savunma pozisyonları koymadı. [8] [9]
Bazı Müttefik uçakları Manastırda Alman birliklerini gördü. Manastır vadiye baktı. Bu, Alman topçu gözlemcileri için iyi bir yer yaptı. Bu, Müttefik komutanlarının Manastırı bombalamak istemesine neden oldu.
Planlar ve hazırlık Düzenle
ABD Beşinci Ordu komutanı General Clark'ın planı, İngiliz X Kolordusu'nun 17 Ocak 1944'te saldırmasıydı. İngiliz 46. Piyade Tümeni 19 Ocak'ta saldıracaktı.
ABD II Kolordusu'nun ana merkezi saldırısı 20 Ocak'ta başlayacaktı. 36. (Teksas) ABD Piyade Tümeni, Cassino'dan beş mil uzakta bir nehri geçecekti. Fransız Seferi Kolordusu Monte Kahire'ye doğru hareket edecekti.
Beşinci Ordu, Gustav hattına ancak 15 Ocak'ta ulaşmış, altı hafta sürmüş ve 16.000 kayıp vermişti. [10]
Saldırı Düzenleme
İlk saldırı 17 Ocak'ta yapıldı. Sahile yakın İngiliz X Kolordusu Garigliano'yu geçti. Alman XIV Panzer Kolordusu komutanı General von Senger, saldırıyı durdurabileceğini düşünmedi. Daha fazla asker istedi. 29. ve 90. Panzer Grenadier Tümenleri kendisine gönderildi. X Kolordu ilk savaşta 4.000 kayıp verdi. [11]
Merkezde ana saldırı II Kolordu, 20 Ocak
ABD'nin merkezi saldırısı 20 Ocak'ta başladı. General Eberhard Rodt'un 15. Panzer Grenadier Tümeni tarafından saldırıya uğradılar. Saldırı başarısız oldu ve 36. Tümen 48 saat içinde 2.100 [12] adam öldü, yaralandı ve kayboldu.
2. Kolordu Cassino'nun kuzeyini deniyor 24 Ocak
Bir sonraki saldırı 24 Ocak'ta gerçekleşti. ABD II. Kolordusu Cassino'nun kuzeyindeki Rapido vadisine saldırdı. 34. Tümen, General Franek'in 44. Piyade Tümeni'ni geri püskürttü.
Fransız Kolordusu sağ kanatta durdu
Sağda, Fas-Fransız birlikleri Almanlara karşı iyi bir başlangıç ilerleme kaydetti. İki Fas-Fransız tümeni, Monte Belvedere çevresindeki savaşlarda 2.500 kayıp verdi. [13]
Cassino'nun kuzeyindeki dağlarda II. Kolordu
ABD 34. Tümeni güneye doğru savaşmak zorunda kaldı. Şubat ayının başlarında, Amerikan piyadeleri manastırdan bir milden daha az bir noktayı ele geçirdi. 7 Şubat'ta bir tabur Manastır'ın altındaki bir tepeye ulaşmıştı. Monte Cassino'yu yakalama girişimleri, yamaçlardan gelen makineli tüfek ateşiyle durduruldu.
Daha sonra Düzenle
11 Şubat'ta Manastır Tepesi ve Cassino kasabasına yapılan 3 günlük bir saldırının ardından Amerikalılar geri çekildi. ABD II Kolordusu iki buçuk hafta süren savaştan sonra yorulmuştu. [14] Piyade taburlarında %80 kaybettiler, yaklaşık 2.200 zayiat verdiler.
Buna İntikamcı Operasyonu adı verildi. ABD VI Kolordusu Anzio'da tehdit altındayken, Freyberg Cassini'de yardım istedi. Freyberg, saldırı için yalnızca %50'lik bir başarı şansı olduğunu düşündü. [15]
Manastırın yıkılması
Müttefik subaylar, Almanların Monte Cassino manastırını topçu gözlem noktası olarak kullandığını düşünmeye başladılar. Müttefikler "gişe rekorları kıran" bombalarla bombalamayı düşündüler. [16]
15 Şubat 1944 sabahı bombalama, 142 Boeing B-17 Flying Fortress ağır bombardıman uçağını, ardından 47 Kuzey Amerika B-25 Mitchell ve 40 Martin B-26 Marauder orta bombardıman uçağını içeriyordu. Manastıra 1.150 ton bomba attılar. Bu onu moloz haline getirdi. II. Kolordu topçusu dağı bombaladı. [17] Manastırın yukarısındaki ve arkasındaki Alman mevzilerine dokunulmamıştı. [18]
Bombalamadan sonra
Papa Pius XII bombalamadan sonra hiçbir şey söylemedi. Kardinal Dışişleri Bakanı bombalamayı "aptallık" olarak nitelendirdi. [19]
Artık Almanların Manastırı askeri amaçlarla kullanmama konusunda anlaştıkları biliniyor. [nb 1]
Yıkılmasının ardından, Alman 1. Paraşüt Tümeni'nin paraşütçüleri manastırın kalıntılarını işgal etti. Onu bir kale ve gözetleme noktası haline getirdiler.
Savaş Düzenleme
Bombalamayı izleyen gece, 1. Tabur Kraliyet Sussex Alayı'ndan bir bölük Snakeshead Ridge'e saldırdı. Saldırı başarısız oldu ve şirket %50 kayıp verdi.
Ertesi gece, Sussex Alayı'na gece yarısı tam bir taburla saldırması emredildi. Sussex taburu bir kez daha %50'den fazla kayıp vererek püskürtüldü. [23]
17 Şubat gecesi ana saldırı yapıldı. 4/6 Rajputana Tüfekleri saldırılarında başarısız oldu ve ağır kayıplar verdi.
Ana saldırının diğer yarısında, Yeni Zelanda Tümeni'nden 28. (Māori) Taburundan iki bölük, Cassino'daki tren istasyonunu ele geçirmeye çalıştı. Sonunda geri çekildiler. [24]
Üçüncü savaş için kuzeyden iki saldırı yapılmasına karar verildi. Saldırıdan önce ağır bombardıman uçakları tarafından bombalandı.
Üçüncü savaş 15 Mart'ta başladı. Üç buçuk saat boyunca 750 tonluk bombanın [25] bombalanmasından sonra Yeni Zelandalılar ilerledi. Ayrıca 746 topçu parçasından bir topçu saldırısı oldu. 17 Mart'ın sonunda, Gurkalar Manastırın yakınında bir noktayı ellerinde tuttular. Yeni Zelanda birlikleri ve zırhları istasyonu ele geçirmişti.
19 Mart, kasabaya ve Manastıra yönelik saldırı için planlandı. Alman 1. Paraşüt Tümeni tarafından yapılan bir saldırı, Müttefik saldırısını durdurdu ve tankları yok etti. [26] Kasabada saldırganlar çok az ilerleme kaydettiler. Müttefik birlikler ev ev savaşmak zorunda kaldı.
Freyberg, saldırının devam edemeyeceğini düşündü ve sona erdi. [27] Alman 1. Paraşüt Tümeni ağır kayıplar vermiş, ancak konumlarını korumuştu.
Daha sonra Düzenle
Cassino'da savaşmak 4. Hint Tümeni'nin 3.000 askerini kaybetmesine ve Yeni Zelanda Tümeni'nin 1.600 askerinin öldürülmesine, kaybolmasına ve yaralanmasına neden oldu. [28] Alman savunucuları ağır kayıplar verdi. [29]
Planlama ve hazırlık Düzenle
General Alexander'ın İtalya'daki planı, düşmanı İtalya'da maksimum sayıda tümen kullanmaya zorlamaktı. Bahar havasının gelmesiyle birlikte büyük birlik ve zırh gruplarını kullanmak mümkün olacaktı.
Dördüncü savaş çağrıldı Operasyon Diadem. Plan, soldaki ABD II. Kolordusu'nun kıyıya saldırmasıydı. Fransız Kolordusu Garigliano'ya saldıracaktı. Cephenin ortasındaki İngiliz XIII Kolordusu, Liri vadisi boyunca saldıracaktı. Sağda Polonya II Kolordusu (3. ve 5. Tümen) Manastıra saldıracaktı. Askerleri hazırlamak iki ay sürdü. Birliklerin hareketleri karanlıkta yapıldı.
Savaş Düzenleme
Cassino'ya yapılan saldırı (11-12 Mayıs) saat 23:00'te 8. Ordu cephesinde 1.060 top ve Beşinci Ordu cephesinde 600 top ile topçu bombardımanı ile başladı. [30] ABD II Kolordusu çok az ilerleme kaydetti. Fransız Seferi Kuvvetleri Aurunci Dağları'na girdi. Cassino'nun yukarısındaki dağlarda, üç gün boyunca Polonya saldırıları ve Alman saldırıları her iki tarafa da ağır kayıplar verdi. [31]
13'e gelindiğinde, Alman sağ tarafı Beşinci Ordu'ya kaybetmeye başladı. 17 Mayıs'ta Polonya II Kolordusu Monte Cassino'ya ikinci saldırısını başlattı. Polonyalılar ikinci denemelerinde Monte Cassino'yu ele geçirmişlerdi. [32]
Monte Cassino Harabeleri, 1944 - Tarih
1944'ün başlarında, İtalya: Müttefik orduları, parçalanmış Monte Cassino Benedictine manastırının bakışları altında Almanlar tarafından durma noktasına kadar savaşmıştı. Kurşunlu gökyüzü altında, yaşayanlar hayata tutunurken, ölüler manzarayı saçıyordu. Sıçanlar ve leş kuşları onların kalıntılarıyla ziyafet çektiler, Cassino'da savaşan hiç kimse onun dehşetini asla unutamazdı. İlkbaharda, hava nihayet düzelmeye başladı ve Müttefikler, sonunda Alman savunmasını kıracağını umdukları yeni bir taarruz için hazırlanmaya başladılar. Sahneye yeni çıkmış olan II. Polonya Kolordusu, manastırı ele geçirmek ve çevredeki yüksek araziyi düşmanın pençelerinden kurtarmakla görevlendirildi. Polonyalı askerler için bu, Üçüncü Reich'ın anavatanlarına verdiği sefalet ve yıkımın intikamını almak için bir fırsattı. Aynı zamanda, dünyaya Polonya'nın bir Müttefik zaferi ve daha da önemlisi, diğer yeminli düşmanlarının müdahalesinden arınmış bir ulus için hala sıkı bir şekilde savaştığını hatırlatacak bir savaş onuru kazanma şansıydı: Joseph Stalin.
Daha İtalyan tiyatrosuna varmadan, II. Polonya Kolordusu'nun yolculuğu destansı bir dayanıklılık hikayesi olmuştu. Hikaye, Almanya'nın Eylül 1939'da Polonya'yı işgal etmesiyle başladı. Hitler'in savaş makinesine karşı mücadele eden Polonya, çekiç darbeleriyle sersemlemişti, umutsuzca zaman kazanmak ve Batı Cephesinde bir Müttefik saldırısını teşvik etmek için doğudaki cepheyi istikrara kavuşturmayı umuyordu. . Bu planlar, SSCB'nin 17 Eylül'de Polonya'yı işgal etmesi ve bir darbe yapmasıyla işe yaramaz hale geldi. Binlerce asker Polonya'nın güney sınırından kaçarken, silahlı kuvvetlerinin büyük kısmı düşmanın eline geçti ve askerlerin eve gönderilmesiyle dağıtıldı. Yaklaşık 15.000 subay ve astsubay (NCO), sınır muhafızlarına, diğer Polonyalı örgütlerden personele ve halihazırda tutuklu bulunan aydın üyelerine katılarak Sovyetler Birliği tarafından esir alındı.
Polonya, Molotov-Ribbentrop paktı hükümleri uyarınca SSCB ve Almanya arasında bölündüğünde, Sovyet güvenlik teşkilatı, korkunç NKVD, efendilerinin emirlerine göre hareket etti ve Polonyalı subayları, astsubayları ve elindeki diğerlerini tasfiye etmek için harekete geçti. Smolensk yakınlarındaki Katyn Ormanı'nda toplu kurşunlamalar ve cenaze törenleri de dahil olmak üzere bir dizi gizli katliamda binlerce kişi öldürüldü. Ülkenin doğusundaki binlerce Polonyalı da, başta 1940 başlarında başlayan dört büyük toplama işleminde gözaltına alınacak ve sınır dışı edilecekti. Program ancak Almanların 22 Haziran'da SSCB'ye karşı Barbarossa Operasyonunu başlatmasıyla kesintiye uğradı. 1941. In total, it is estimated around 1 million Poles had been transported to work in Kazakhstan, Siberia, the Kola Peninsula and countless other locations across the vastness of the Soviet Union.
As the Blitzkrieg raged, British offers of aid to Stalin came with a partial caveat: the USSR should start normalising relations with Poland. As an extension of subsequent talks, Stalin agreed to release the Polish detainees, including women and children. He also acquiesced to the formation of an independent Polish army that would fight alongside the Red Army. A deal to this effect was signed with representatives of the Polish government in Moscow on 30 July 1941. General Władysław Anders was chosen to command this new Polish force. Born in 1892, he had served in the Tsarist army in the First World War and fought against the Bolsheviks in the Russian-Polish War of 1919-1920. Anders had commanded a cavalry brigade at the start of the Second World War and had managed to chalk up some minor successes. He had tried to withdraw his forces into neutral Hungary once the Soviet invasion had started. Unfortunately, Anders was wounded before leading his men to safety and was taken to a hospital instead. He was soon captured by the Russians and put on trial by the NKVD. 'I had, I learned, betrayed the international proletariat by fighting the Bolsheviks in 1918-1920,’ he wrote after the war. 'I was also indicted for having fought Soviet troops and was held responsible for the casualties suffered by them.’ For good measure, Anders was condemned as a spy. Somehow he avoided the executioner’s bullet and was thrown in jail instead.
In March 1940, Anders was transferred to the basement prison of the Lubyanka, the NKVD headquarters in Moscow, where he faced just over a year of interrogation, fear and poor health. So it was to Anders’ immense surprise that he was released soon after the German invasion of the USSR and vaulted into a position of command. His first priority was to ensure news of what the Russians called an ‘amnesty’ was delivered to all captive Poles and to help, where possible, able-bodied men to make their way to the new Polish army’s assembly points. Unfortunately, many captive Poles were left unaware of these developments, only finding out many months later. Others were gathered together by their Soviet work managers and told they had been absolved of their so-called crimes, as well as being informed about Anders’ new force. Some were made aware of the army either through rumour or the sudden arrival of a Polish liaison officer. Most of those who joined the new force had to find their own way to the assembly points, one of the first being at Buzuluk, roughly equidistant between Moscow and the Ural Mountains. An extremely lucky few were both informed of the amnesty and then fast-tracked by the Soviet authorities on specially-organised rail journeys.
Unfortunately, the Poles were quick to learn the hand that gives can also take away large numbers of those attempting to join the army had their hopes dashed when Stalin reneged on the number of Poles allowed to travel and join Anders. Stanislaw Bierkieta, in his late teens when he was arrested by the Russians, was one of those affected. In transit south from the Kola Peninsula, he recalled a Polish civil servant arriving and informing the men they were no longer needed and that they would be transferred to a collective farm instead. ‘We would have lynched him there and then had he been in reach.’ Bierkieta said. Together with a colleague who held vital travel passes, he decided to risk heading out alone.
Those who succeeded in reaching Buzuluk and other Polish assembly points were often shadows of their former selves. For Anders it was not surprising to find his compatriots arriving in such an atrocious state, but he was perplexed by the notable lack of officers and experienced NCOs. The Poles knew more than 15,000 had been taken in Soviet captivity but, with so few arriving, it seemed as though most had vanished into thin air. When asked by the Poles about their disappearance, Stalin suggested they had escaped – possibly to Manchuria.* The closest the Poles came to the truth was when Merkulov, the right-hand man to Beria, the head of the NKVD, was asked where he thought the missing officers were. ‘In their case we made a fatal mistake,’ he replied.
*Commentators have often noted Stalin’s response as illustrative of his psychopathic humour. Certainly there is that possibility, but the reply also carries a twin insult. For much of the 1930s, Poland and Japan had shared intelligence on the USSR and Stalin was well aware of this, although he over-inflated its significance. Manchuria, of course, was under Japanese control and so it appears Stalin was trying to make the Poles feel uncomfortable by reminding them of their country’s prior dealings with an Axis belligerent. In addition, the reply slanders the character of the officers, whose fate Stalin was perfectly aware of, by implying they might have joined the Japanese.
Despite the immense hurdles, Anders got on with the business of constructing an army. Exercise for the troops was immensely difficult due to harsh winter conditions that had already led to poor health, frost bite and even death. Weaponry was in short supply, although greater amounts of British-supplied clothing and equipment soon arrived, giving the Poles – who had moved to more southerly climes in the USSR – a somewhat motley appearance when combined with the mixture of Russian and worn-out Polish apparel they were already wearing. In tandem with this, the idea Anders’ Poles would fight alongside the Soviets was starting to falter. Both Anders and the Polish government-in-exile were wary of Stalin's intentions, with limited good faith between the sides.*
This was made all the worse after Stalin suddenly ordered a dramatic curtailment of rations for the Poles, news of which reached Anders on 8 March 1942. After much debate, Anders argued it was imperative to evacuate a large percentage of his forces into Persia and the Polish government-in-exile concurred, with Stalin acquiescing to the Soviet transport of Polish personnel into British-controlled Persia in late March and early April. Not long afterwards, Anders pressed for the rest of his forces to be allowed to follow he was keen free himself of further Soviet control and argued it was better to have all available Poles fighting alongside the Western Allies, whose cause Poland – barring the tiny communist Polish Workers’ Party – had identified with since 1939. Thus it was agreed between all parties that Anders’ remaining units would cross into Persia that August and that all Polish units in the Middle East would come under British auspices.+ In total, Anders managed to get roughly 113,000 Polish men, women and children out of Soviet clutches.
British support units in Persia were initially shocked at the physical state of the Poles on arrival and were left scrambling to care for so many sick and malnourished people. But despite their pitiful condition, there were many Western observers who refused to believe the Polish reports of maltreatment and the horrors experienced in the USSR. For example, Edmund Stevens in his book Russia is No Riddle (1945), made several fallacious comments regarding Anders’ force. ‘Anders was far more concerned with getting troops out of Russia than civilians. It was strictly not the case of women and children first,’ he wrote. In fact, the numbers of women and children brought out broke many of the rules imposed on Anders by his unwilling hosts. And this taps into Anders’ most tragic dilemma: there was only so many people he could save. Undoubtedly, many of those he and his staff knew about but had to leave behind lost their lives as a result. A large number of the women and children Anders managed to get out were sent to live on bases in India or Africa, where they recovered in peace. Other women joined rear-line and support units, for example becoming vehicle mechanics or drivers.
Once fitness was restored, many of the men were afforded an opportunity to transfer to units in Britain and elsewhere that were desperate to build up their numbers, particularly the Polish Air Force, the 1st Armoured Division and the Polish 1st Independent Parachute Brigade. Around 40,000 men remained to be shaped into the II Polish Corps and trained along British lines. They were posted from Persia to Iraq, to Palestine and eventually arrived Egypt by mid-1943, where the Corps was informed it had been earmarked for use in the Italian theatre. The force now comprised 3rd Carpathian Infantry Division (composed of 1st Brigade and 2nd Brigade) the 5th Kresowa Infantry Division (comprising 5th Wilkenska Brigade and 6th Lwow Brigade) and the 2nd Polish Armoured Brigade. The Corps also contained numerous artillery and support units.
Anders’ soldiers arrived in Italy during December 1943 and January 1944, a time when the Allies had been given a bloody nose on the Gustav Line, a major German defensive feature that stretched from Ortona on the Adriatic coast, over the Apennines, through Cassino* and down to the Mediterranean at the mouth of the River Garigliano. Cassino was no ordinary Italian town on a steep hill behind was a monastery founded by Saint Benedict in 524 AD. It therefore marks the beginnings of the Benedictine Order, which went on to influence the fabric of Europe civilisation. Saint Benedict had chosen the location with care, for churches and places of worship were often the target of choice for marauding armies. Despite the precautions, the site would be sacked three times by the mid-11th century. Thick walls were built up until the monastery, from the outside, looked more like an imposing fortress than a place of holy contemplation.
*The lynchpin of the defence line covering Highway 6, the main north-south road to Rome.
The Germans had spent three months building up the Gustav Line, making the best possible use of mountain peaks, gorges and caves in which they remained unobserved from the Allies and could take cover from any incoming fire. They had also spent time carefully sighting their guns, re-enforcing houses with concrete and laying down miles of barbed wire. Thousands of mines had also been sown, including the deadly anti-personnel schu mine. Although the Germans had announced the monastery was a neutral zone, the Allies believed – erroneously as it was to turn out – that the position was being used for observation or, worse still, it was being turned into defensive bulwark.
First to face the Gustav Line around Cassino had been American units from the Fifth Army. The Italian winter of 1943/44 was atrocious and the men made limited headway in return for heavy casualties. However, the Americans had managed to capture a number of vital points, including a foothold on ‘Snakeshead Ridge’. This was an important feature as it offered the Allies a secondary route towards Monte Cassino without having to make a head-on assault from the monastery’s base. However, the Snakeshead still heavily favoured the defender and offered almost no place for an attacker to freely manoeuvre. Roughly in the middle of this boomerang-shaped feature was Point 593, a rocky outcrop that afforded the Germans excellent cover and clear fields of observation. It would have to be captured in order for any advance on the Snakeshead to proceed.
By early 1944, the American units had been relieved. Various units from other nationalities continued to battle over the ground in the following months, although only limited gains were made. It was during this period the Allies made the controversial decision to launch a major air strike on the monastery thinking they would flush the Germans out, on 15 February they bombed Italian monks and civilian refugees instead. It was a terrible mistake but one that was a major fillip to the Germans: elite Fallschrimjäger (paratroopers) of the 1 Fallschrim, which was part of the defending German 10th Army, occupied the ruins and promptly turned it into the defensive bastion the Allies had originally feared. The monastery’s destruction was also used for maximum propaganda purposes by Goebbels.
The Allies started making preparations for Operation Diadem in spring. It would be a large-scale offensive to break through the Gustav Line and the next defensive position, the Hitler Line, which was described by the historian Matthew Parker as ‘decidedly makeshift’. While German forces were being battered into submission on the Gustav Line, Fifth Army units holding the beachhead at Anzio* would strike out and attempt to seal off German avenues of escape and ensure their destruction. If all went according to plan, a decisive victory was within the Allies’ grasp – one that could deal a severe blow against Germany’s entire position in central and possibly northern Italy.
*A major seaborne landing that had occurred on 22 January 1944, at Anzio and Nettuno, to the north of the main Allied line. It started out as an effort to outflank the enemy on the Gustav Line but quickly become bogged down into a vicious slog of attack and counter-attack in and around the beachhead.
In the meantime, the II Polish Corps had been incorporated into the British Eighth Army and their first frontline experience came during March 1944 on a relatively quiet sector. On 24 March 1944, the commander of the Eighth Army, General Leese, met General Anders and his chief of staff, General Wisniowski. Leese informed them the Poles were to play a key role in Operation Diadem they had been selected to take the monastery and its environs, although the two men could turn this down if they felt their troops were still unready. The pair held a short conversation and then readily agreed to take on the Herculean task. Monte Cassino had become world renowned and they believed a victory here would garner both public and political support from the British and Americans. It would also act as a reminder of Poland’s commitment to the Allied cause. Within the theatre, victory at Monte Cassino would push the Italian campaign along and earn Polish II Corps the respect of their new peers.
The battle of Monte Cassino
The destruction of the ancient monastery of Monte Cassino came as a surprise to the frontline soldiers who had spent weeks fighting in its imposing shadow. To everyone else – generals, war correspondents, a party of doctors and nurses who had driven up from Naples to watch the show – it was, as Newsweek reporter John Lardner put it, ‘The most widely advertised bombing in history.’
As wave after wave of Flying Fortresses, Mitchells and Marauders unleashed their deadly payloads on a building that had stood silent watch over the Liri and Rapido valleys for many centuries, many of those watching the bombardment were struck dumb by this awesome display of Allied military might. As the smoke cleared, one of the most important religious buildings in the Western World had been reduced to a heap of smouldering rubble. How on earth had it come to this?
The Battle of Monte Cassino has been described as the hardest-fought battle of World War II. Taking place between the 17th of January and the 18th of May 1944, Monte Cassino was a series of four Allied assaults against the so-called ‘Winter Line’, a series of German and Italian Social Republic fortifications and installations that aimed to protect the route to Rome from Allied invasion.
The monastery was one of Italy’s holiest and most important religious sites, housing the remains of St. Benedict
One of the highest concentrations of German troops and artillery was situated in the hills surrounding the town of Cassino on the so-called ‘Gustav Line’. Looming above the town itself was the imposing 14th Century monastery of Monte Cassino. The monastery was one of Italy’s holiest and most important religious sites, housing the remains of St. Benedict - the founder of the Benedictine monastic order.
The monastery was contained within a military exclusion zone which both sides initially respected. The Germans did nothing more than guard the abbey’s imposing front gates. Some fortifications had been set up further down the mountain’s slopes, but the main bulk of the German defences were kept well away from the exclusion zone.
The Allied attempt to smash through the Winter Line quickly became a hellish war of attrition. Embedded in strongly-fortified positions, the Germans easily held off waves of Allied assaults that quickly exhausted seasoned troops from the British Empire, the Free French and the United States. By the 11th of February, successive Allied attacks had been beaten back, resulting in thousands of casualties.
Read more about: Hitler
The most decisive battles of WW2
As time went by, Allied soldiers on the Gustav Line began to view the abbey looming over them with suspicion. The building occupied men’s thoughts like no other. Many grew suspicious that the Germans were occupying the ancient building, using it as an observation post through which they could direct artillery bombardments on Allied positions. As each day of the battle went by and the casualty figures climbed ever upwards, the abbey of Monte Cassino loomed larger in soldiers’ minds. It became a malevolent entity in and of itself.
‘You couldn’t scratch without being seen,’ one soldier recalled of the ‘bloody monastery gazing down at you’. ‘And it was a psychological thing. It grew the longer you were there.’
The troops’ uneasiness about the monastery soon spread to the top brass. The building might not be occupied now, but who was to say the Germans wouldn’t occupy it at some stage in the future? Talk soon turned to obliterating this irritating obstacle. ‘If you let me use the whole of our bomber force against Cassino,’ said General John Channon, commander of the 15th Army Group Air Force, to Sir Harold Alexander, commander-in-chief of the 15th Army Group, ‘we will whip it out like a dead tooth.’
The decision was finally taken to destroy the monastery, which was now widely viewed as a legitimate target after spotter planes had wrongly identified what they thought was a radio mast on the abbey’s roof and German uniforms hanging from a washing line in the courtyard. The bombardment would take place on the 13th of February, though this was changed to the 15th when severe snowstorms in the Cassino area made flight impossible.
Its once beautiful central courtyard had been turned into a bomb crater
On the morning of the 14th, the artillery fired shells filled with leaflets over the skies above the monastery, warning of the coming bombardment. The leaflets were dismissed as propaganda by a visiting German officer when the abbot showed him one. As a result, no serious thought was given to evacuating the abbey’s community of monks, nor the couple of hundred refugees who had sought sanctuary within its walls until it was too late. Some would find shelter in the catacombs and caves beneath the monastery as the bombs rained down on them. Others would not be so lucky.
The following day, waves of American bombers filled the skies. First, 142 B-17 Flying Fortresses of the 13th Strategic Air Force stationed at nearby Foggia pounded the monastery’s ancient walls, cloisters and courtyards with 253 tons of incendiaries and high explosives. Next swooped in 47 B-25 Mitchells and 40 B-26 Marauders of the Mediterranean Air Force, dropping a further 100 tons of explosives. As each wave finished its deadly run, the men and guns of the US II Corps artillery division bombarded the monastery and surrounding hilltop with shells, causing further damage to the crumbling building, leaving the top of the mountain a pitted and scarred mess of craters and smoking ruins.
After the onslaught, cheers rang up among the soldiery as the smoke revealed a site of total devastation. The monastery was unrecognisable. Its once beautiful central courtyard had been turned into a bomb crater its ancient basilica with its collection of priceless frescoes, irreplaceable choir and magnificent organ was now a heap of smouldering rubble its peaceful cloisters and beautiful sacristy containing exquisite carvings and stunning murals had both been pummeled into dust.
Worst of all, many of those who had sought refuge in the monastery had been killed during the bombardment. A total of 230 Italian civilians had lost their lives.
While the soldiers fighting on the Gustav Line may have cheered the abbey’s destruction, many others were horrified. One described the destruction of Monte Cassino as being akin to the Italian Air Force bombing Westminster Abbey. Harold Tittman, the senior diplomat to the Vatican in Rome, couldn’t hide his fury, calling the bombing a ‘colossal blunder’ and ‘a piece of gross stupidity’.
Read more about: Hitler
WW2's greatest air battles
For those who had grown up in the shadow of the monastery, the destruction of this beloved local landmark was beyond belief. Tony Pittaccio, a young man who lived nearby, summed up the thoughts of many locals:
‘As for Monte Cassino, whereas the military may have felt spying enemy eyes looking down on them, we felt that benevolent eyes were looking down on us. The monastery was to us the assurance that goodness would triumph over evil and the promise that it would never be destroyed meant that life would continue. We said our daily prayer with our eyes turned towards the monastery. It was a source of great comfort. When it was bombed, we just could not believe what we were seeing. A part of all of us, and especially me and my family because of what it had meant to us, died with it. Nothing was sacred any more and the world had truly become a darkened place.’
The British and Indian assault that followed the monastery’s destruction was an abject failure, with the Allies suffering a fifty percent casualty rate. Worst of all, the very thing the bombardment of Monte Cassino was meant to prevent – the occupation of the abbey by German troops – was exactly what happened next. The Allies had inadvertently created a considerable obstacle for themselves by reducing the monastery to rubble, and German paratroopers quickly moved into the ruins and set up defensive positions that would cost many Allied lives before they were finally driven out of the ruins. It later emerged that the Germans had formally agreed with the church not to occupy the ancient structure. It was an agreement they felt they no longer had to abide by following the bombing, and they were quick to take advantage of the fortress the Allies had helpfully provided for them.
The Battle of Monte Cassino would grind on for another three months. The Allies would eventually emerge triumphantly, but at a cost of 55,000 casualties compared to the Germans’ 20,000. The road to Rome was finally open. The city would fall on the 5th of June 1944.
After the war, it was quickly decided that the monastery would be reconstructed in its entirety. Work began in the 1950s, with the rubble being carefully sifted and catalogued so that as much of the original fabric of the building could be incorporated into the reconstruction. It would finally be reconsecrated by Pope Paul VI in 1964. Today, high on its hill in the beautiful surroundings of the Latin Valley, it is easy to forget that, just seventy-five years ago, the great abbey of Monte Cassino was a hulking ruin. The abbey’s senseless destruction was a blow against civilization that reverberated around the world. Its smouldering ruins a testimony to the folly of war.List of site sources >>>