kısa tarih
Çatışmanın resmi sebebi, ikili iktidarın ortaya çıkmasıydı: Rusya Federasyonu Halk Vekilleri Kongresi ve Rusya Federasyonu Yüksek Konseyi'nin yetkisini korurken başkanlığın tanıtılması. Radikal ekonomik reformların derhal uygulanmasının ve özelleştirilmesinin (aslında, milli refahın yağmalanması) destekçileri Cumhurbaşkanı Boris Yeltsin civarında gruplandı. Gaidar, Chubais ve onların takipleri, halkın pahasına, ülkede Batı’ya yönelik olan komprador burjuvazinin gerçek gücüne sahip olacakları bir düzen kuracaktı. Rusya'da, halkın temel ihtiyaçlarını karşılayan ulusal ekonomi yerine, "anavatanımızın kaynaklarını batıya ve doğuya pompalaması gereken karlı sektörleri koruyarak" boru ekonomisi "oluşturması önerildi. Doğal olarak, böyle bir ekonomiyle, Rusya nüfusu gereksizdi, "boruya" hizmet edecek kadar 20-30 milyon. Nüfusun geri kalanı kasıtlı olarak yoksulluk altına düşürülmüş, Rus halkının ve Rusların diğer yerli halklarının soykırımının Rus (Sovyet) insanının özünde temel ahlaki kavramları ve halkın sürekli psikolojik depresyonunu yaratmaya yönelik temel ahlaki kavramları yok eden anestezi, alkolizm, suç ve cinsel devrim yoluyla örgütlenmesine izin verilmiştir , korku atmosferinde yaşam, şiddet, bilgi çamuru.
Yeltsin'in muhalifleri Rusya'nın geleceği için net bir eylem ve vizyon programına sahip değildi, ancak genel olarak Sovyet sanayi potansiyeline dayanan ulusal burjuvazinin yaratılması ve geliştirilmesine odaklandı. Genel Başkan Yardımcısı Alexander Rutsky ve başkanlığı Ruslan Khasbulatov olan Yüksek Kurul etrafında toplandılar. Halk milletvekilleri kongresi defalarca Sovyetler Birliği'nin varlığının sona ermesine ilişkin Belovezhskaya anlaşmasını onaylamayı reddetti ve Rusya Federasyonu Anayasası ve SSCB yasalarından söz eden anayasa metninden çıkardı. Kongre ayrıca, Anayasa Mahkemesini, Bağımsız Devletler Topluluğu'nu (BDT) kuran Anlaşmanın yasadışı olarak onaylanmasına karar vermeye davet etti. Çatışmanın nedeni mevcut Anayasa'yı değiştirme meselesiydi. B. Yeltsin, hükümet şeklini değiştirerek Halk Milletvekilleri Kongresi yetkilerini devlet başkanına devretmeyi teklif etti. Yüksek Kurulun destekçileri, temsilci kuruluşların yüksek gücünün korunmasını savundu.
1993’in başlangıcında, Rusya’nın ve Yüksek Sovyetin Milletvekilleri Kongresi’nde sağlam muhafazakar ve Yeltsin’in çoğunluğunu oluşturdular; başkanın gücü. Başkan, yanıt olarak, “Özel Yönetim Prosedürü” Kararını imzaladı. Nisan 1993’te, cumhurbaşkanına güven, Cumhurbaşkanı ve hükümetin sosyo-ekonomik politikasının onaylanması ve Cumhurbaşkanı ile halkın milletvekillerinin erken seçimine duyulan ihtiyaç hakkında sorular üzerine bir referandum atandı. 25 Nisan ayına kadar, Rusya Federasyonu Yüksek Konseyi’nin faaliyetleri askıya alındı. Anayasa Mahkemesi, Cumhurbaşkanı Boris Yeltsin'in bu eylemlerini Anayasanın dokuz maddesine derhal aykırı bulduğu olarak kabul etti. Acil Durum IX Halk Temsilcileri Kongresi, cumhurbaşkanlığı kararnamesine darbe girişiminde bulundu. Bunun için Temel Yasaya göre devlet başkanının iktidardan uzaklaştırılması sağlandı. Ancak, görevden alma girişimi başarısız oldu.
25 April referandum geçti. Genel olarak, referandum Yeltsin taraftarları için olumlu sonuçlara yol açtı. Başkan ve çevresi, cumhurbaşkanlığı cumhuriyeti fikrine dayanan yeni bir anayasa hazırlamaya başladı.
Sonbaharda çatışma doruğa çıktı. Eylül 21’te, devlet başkanı, Yüksek Kurul’un bir demokrasi organı olmaktan çıktığını belirten bir açıklama yaptı. Yeltsin, 1400 No'lu Kararnameyi imzaladı: “Rusya Federasyonu'ndaki aşamalı anayasa reformu” temelinde, Halk Temsilcileri Kongresi ve Yüksek Konsey faaliyetlerini durduracaktı. Aralık ayında 11-12 yılı 1993, Devlet Duma'sına seçimler yapıldı. Aynı zamanda, Sovyetler Evi iletişimden (iletişim, elektrik, su temini ve kanalizasyon) kesildi ve polis ablukaya başladı. Yüksek Kurulun destekçileri Boris Yeltsin'in bir darbeyi tamamladığını ve X Olağanüstü Halkla Temsilciler Kongresi'nin vaktinde toplandığını açıkladı. Sovyetler Evi'nin savunmasına, Başkan Yardımcısı R. Rhaskoulatov Başkan Yardımcısı A. Rutskoi başkanlık etti ve atadı - Savunma Bakanı V. Achalov ve yardımcısı A. Makashov. Açık bir yüzleşme başladı.
Direnişin liderlerinin, gerçek bir yüzleşmeye hazır olmayan, çok zayıf insanlar olduğu belirtilmelidir. Kongre liderleri ve Yüksek Konsey, nüfusun gözünde önceki “esnek” politikalar, daha önce Yeltsin ve hükümete sağladıkları destek, Gaidar’ın reformlarının sorumluluğu ve toplantılarının sık sık aptalca niteliği ile halka açık bir şekilde tehlikeye atıldılar. Çatışma açacak olsa bile, Yeltsin’in muhaliflerinin partisinin liderleri kararsızca ve tutarsız davrandılar. Kongre, güçlü bir çatışmaya hazır değildi, gerçeğini zorla kanıtlayamadı. Bunun için tüm olasılıklar olmasına rağmen. Anayasaya sadık askeri Sovyetler Evi'ni korumayı teklif etti, ancak milletvekilleri kandan korkuyorlardı ve rakipleri Rus halkının kanını dökmekten korkmuyorlardı.
Bu bile silâhbinada bulunan, Konsey savunucularına dağıtılmadı. Ekim 3 popüler bir ayaklanma gerçekleşti ve yarım milyona kadar insan binaya girdi. Ancak halkı örgütleyen, silahlandıran ve Kremlin'in fırtınasına yol açan hiçbir güç yoktu. Rusya Federasyonu Komünist Partisi’nin üst düzey liderlerinin televizyonda göründüğü kan dökülmesinin önlenmesi çağrısında bulundu. Moskova dışındaki Konsey destekçileri örgütsüzleştirildi. Yeltsin taraftarları hızlı bir şekilde duyularına geldi ve Batı temsilcilerinin (keskin nişancılar, Siyonist örgüt Beitar'ın militanları) tam desteğiyle halk ayaklanmasını bastırdı.
Karşılaşma, bitmesi gerekenlerle sona erdi - meşru otoritenin yenilgisi, kendini savunmak istemiyordu. Yeltsin olağanüstü hal ilan etti. Sovyetler Evi'nin fırtınası için paralı askerler topladılar, seçkin oluşumların zırhlı araçlarını kullandılar. Ekim 4 akşamı Yeltsin'in rakiplerinin direnişi kırıldı. Yüzlerce vatansever öldürüldü. Neoliberalizmin zaferi Rusya'da karanlık yıllar satışları başladı (aslında, neo-faşizm).
Eylül - Ekim 1993 etkinlikleri, haklı olmanın yeterli olmadığını, ideallerini savunabilmeleri gerektiğini gösteren mükemmel bir dersti ...