varsayılan
ayarındaki kız babası için kızı evin minnoşudur, maskotudur. fırfırlı eteğinin altından bezli koca poposu gürünür, fiti fiti yürür, pat oturur, kendi ayakları üstünde durması öğretilir.
kız büyür serpilir, elde çanta peşinde koşturulur. iyi bir tahsil alsın, zaten kendisi için eşit ve adil olmayan hayata eksiden başlamasın diye çırpınılır. elinde bir meslek olsun, elin oğluna muhtaç olmasın denilir.
türkiye gibi psikopatlık ölçüsünde ataerkil bir toplumda aman başına bir iş gelmesin diye kollanır. belli ölçüde bile olsa kendini savunma öğretilir.
sonunda evlenme çağına erişir. hayatı uçkur derdinden ibaret olmayan biriyle birleştirsin hayatını diye temenni edilir. sonuçta karar kızının kendi kararıdır ama hayat tecrübesi kız babasının zihnini zorlar. iyi bir işi var mı, ailesi ne menem insanlar... iki gün sonra yüz üstü bırakır mı, veya ilk tartışmada ağzının ortasına bir tane çarpar mı... ertesi gün baba evine geri dönmek zorunda kalır mı.
erkek evlat bu toplumda bir şekilde ayakta kalır da, ömrünün sonlarına yaklaşmış insanlar, kızlarının ileride kendilerine muhtaç olup olmayacağından emin olmak ister.
neden duygusala bağlayıp ağlamasın bu adam?
not: kızbabasıspor