Japonya'nın Dört Büyük Kirliliği Hastalığı
İnsan kaynaklı dört hastalık 1912 ile 1960'lı yıllar arasında Japonya halkını etkiledi. Bu hastalıklar, italya-itai hastalığı, Minamata hastalığı, Niigata Minamata hastalığı ve Yokkaichi astımı, çevre kirleticilerin insan sağlığı üzerindeki zararlı etkilerine dünyanın gözlerini açtı. Bu hastalıklar, çevre kirliliğinin endüstriyel atıklarla kirlenmesinin kontrol edilmesi gerektiği konusunda halkın bilinçlendirilmesine yardımcı oldu. Ayrıca, Japon hükümetini ve dünyadaki diğer yetkili makamları, endüstriyel atıkların çevreye salınmasıyla ilgili daha katı yasalar uygulamaya zorladı.
Itai-itai Hastalığı
“Canı acıtıyor” anlamına gelen Itai-itai, Japonya'nın Toyama İlinde 1912 yılında ilk kez tespit edilen Japonya'nın Dört Büyük Kirlilik Hastalığından biridir, hastalığın nedeni, serbest kalan Mitsui Mining and Smelting Company'ye kadar izlendi. Jinzū Nehri havzasına akıntıları olan kadmiyum Kadmiyum daha sonra insan vücuduna içme suyuyla ya da kirli suda yetişen yiyeceklerin tüketimi ile girmiştir: Kemik kırığı, iskelet malformasyonu, böbrek fonksiyon bozukluğu, aşırı ağrı ve anemi, vb. Itai-itai hastalığının klinik belirtileriydi, hastalığın nedenini anladıktan sonra, etkilenen sakinler, su kütlelerinin kadmiyum kontaminasyonundan sorumlu olan şirket aleyhine dava açmış ve 1968'de açılan dava kazanılmıştır. insanlar ve Mitsui Mining tarafından nihayet masrafları itiraf etmek ve toprağı güvenli bir hale getirmek için ağır bir bedel ödemek zorunda kaldılar.
Minamata Hastalığı
Başka bir rezil hastalık olan cıva zehirlenmesine bağlı Minamata hastalığı da Japonya'da ortaya çıktı. Ülkedeki Kumamoto Eyaletini etkiledi. Hastalık ilk kez 1956'da tespit edildi ve zehirlenmenin mağdurları üzerinde ölümcül bir etkiye sahipti. Birçok hasta normal zihinsel durumunu kaybetti ve hastalığa yakalanma ayları içinde öldü. Araştırmalar, metil-merkür zehirlenmesine bağlı olduğunu ortaya çıkardı. Minamata Körfezi'nden yakalanan kirli balıkların tüketimi zehirin kurbanların bedenlerine girmesine neden oldu. Zehir daha sonra merkezi sinir sistemini etkileyerek hastalığa neden oldu. Başka araştırmalar, Chisso Corporation'ın kovana metil-merkür attığını ortaya koydu. Şirket suçlu bulundu ve böylece Minamata hastalığı hastalarına tazminat ödemeye zorlandı ve körfezin ıslahını finanse etti. Minamata hastalığı, korkunç sonuçlarıyla dünyayı sarstı ve Japonya’ya 1970’li Japon Su Kirliliği Kontrol Yasası’nın tarihi bir yönetmelikle geçmesine neden oldu.
Niigata Minamata Hastalığı
Japonya'nın Dört Büyük Kirlilik Hastalığından bir diğeri, ülkenin Niigata Bölgesi halkını etkileyen Niigata Minamata hastalığı, metil-merkür zehirlenmesinden de kaynaklandı. Hastalık ilk kez 1965 yılında bölgedeki hastalar Minamata hastalığının semptomlarını gösterdiğinde tespit edildi. Önceden tecrübe ve bilgi birikimi nedeniyle, salgın erken bir aşamada kontrol edildi. Bu kez, metilkerkür kaynağı Agano Nehri havzasındaki suydu. Niigata Üniversitesinin tıp departmanına, kirleticinin ana kaynağını tespit etme görevi verildi. Başlangıçta tek bir kaynak seçilemese de, daha sonra Showa Denko Corporation fabrikası metil merkürün Agano Nehri'ne boşaltılmasından sorumlu bulundu. Şirket suçlamaları reddetmesine rağmen, ihmalden suçlu olduğu ve Niigata Minamata hastalığının kurbanlarına ağır tazminat ödemesi gerektiği tespit edildi. Hastalık nedeniyle beş hayat kaybedildi.
Yokkaichi Astım
Japonya'nın Mie Eyaletindeki bir şehir olan Yokkaichi, 1955'te kentte bir petrol rafinerisinin inşasını takiben bir astım salgına tanık oldu. Rafineri, emisyonlarında bulunan kükürt dioksit gibi toksik bileşenleri azaltma teknolojisine sahip değildi. Sonuç olarak, şehirdeki hava ağır biçimde kirlendi. Kısa süre sonra kentin önemli bir nüfusu solunum hastalıklarından acı çekmeye başladı. Araştırmalar, bu tür hastalıkların kaynağını kükürt dioksit ile kirlenmiş havaya kadar izlemiş ve bu kirlilikten kaynaklanan hastalık Yokkaichi Astım olarak adlandırılmıştır. Şikayetlerin dökülmesiyle hükümet, Yokkaichi Astım'a maruz bırakılan herkese belirli kriterler yerine getirildiği takdirde para ödendiği bir tazminat planı getirdi. Bugün, bu tür felaketler, fabrikalar tarafından havaya salınabilecek kükürt-dioksit hacmini düzenleyen yasalar ile uzak tutulmaktadır.