Bu “harika bölüm”, 1950'in ikinci yarısında piyasaya sürüldü. 1940'in ortasında kaldırılan bir dizi özerk cumhuriyet ve bölgenin restorasyonu ile bağlantılı olarak. Ancak yine de, reformun asıl amacının, bölge ülkesi için bu kadar önemli olan idari-bölgesel düzenlemenin optimizasyonu olmadığı görünüyor. Yani, 1956-1963 içinde. Stavropol Bölgesi’nin neredeyse üçte biri kesildi ve bunun sonucunda bölge Hazar Denizi kıyılarından “uzaklaştı”. Krasnodar Bölgesi ve Stalingrad Bölgesi% 13-15 oranında azaldı ve Astrakhan Bölgesi bölgesi üçte ikiden fazla azaldı.
Nisan 1962 ve Şubat-Haziran aylarında RSFSR Yüksek Kurulu Başkanlığı Kararları, 1963, nihayet Kuzey Kafkasya ve Aşağı Volga ulusal özerklikleri arasındaki sınırlar arasındaki sınırları belirledi. Bu düzenlemelerle, merkezi makamlar, birçok Rus bölgesinin aynı ulusal özerkliklere ait olmasını güvence altına aldı. Ancak 1940'in ikinci yarısında bu cumhuriyetlerden (ve diğer idari kurumlardan) önce. (Çeçen-İnguşetya, Kabardey-Balkarya, Kalmıkya, Adigey, vb.) Kaldırıldı, bu bölgeler kompozisyonlarında yoktu.
Dağıstan’ın bir parçası olarak, örneğin, Hazar Denizi kıyısında, ağırlıklı olarak Rus nüfusu olan çok geniş bir alan vardı.
Önceleri, kısmen RSFSR'nin Stavropol, Astrakhan ve Grozny bölgelerinin bir parçasıydı: Bunlar, bugünün Dağıstan’ın Hazar Kızı ve Tarumovski ilçeleriydi. Ve sadece Astrakhan bölgesinin tüm Hazar bölgeleri değil, aynı zamanda bu bölgenin bazı Volga bölgelerinin yanı sıra Stalingrad bölgesi ve Stavropol de Kalmıkya'ya dahil edildi.
Benzer bir şey, örneğin Petrovsk limanının Makhachkala (Dağıstan Bolşevik'in onuruna) olduğu 1920 yıllarının başında; Kamennomostsky, Khadzhokh (şimdiki Adige'nin güneyinde), Vladikavkaz olarak adlandırıldı - Elza (Kalmykia) şehrinde, Stepnoi'deki Dzaudzhikau'da; Sernovodsk tatil beldesi, Dağ Özerkliği'ne (daha sonra Çeçen-İnguşetya'ya) transfer edildi.
O zamanlar, çok sayıda özerk, sendika cumhuriyetine, ulusal çevreye, vb.
Ve 1930 - 1940 içinde. Eski “okumada” yalnızca özerklikler ile Rusya bölgeleri / bölgeleri arasındaki sınırların bir kısmı ve bazı şehir ve bölge isimleri restore edildi. 1956-1963 içinde 1920'in kampanyası, biraz daha küçük olsa da, aslında tekrarlandı.
Yazar, Rusya'nın sınırlarının yeni bir şekilde dağıtılmasını kesinlikle desteklememektedir, çünkü bunun olası olumsuz sonuçlarının farkındadır. Yine de, 1920 ile başlayan önceki tüm bölümlerin, günümüzde bu alanlardaki sosyo-ekonomik durumu etkileyen başlıca Rus ve Rus konuşmacıların çıkarlarını ihlal ettiği vurgulanmalıdır. Kuzey Kafkasya’nın kendisine gelince, “merkez” in restore edilmiş ulusal özerkliklerin topraklarındaki artışa olan olumlu tutumu, onların liderliğinin, tüm Kuzey Kafkasya’ya yönelik bir politika dikte etmelerine izin verdi.
Özellikle, Kuzey Kafkasya'daki RSFSR bütçesinden 1950-x'in ortasındaki doğrudan ve dolaylı sübvansiyonlar şu şekilde dağıtıldı:% 65-75, ulusal özerkliklere, geri kalanı ise Rus bölgelerine ve bölgelerine yönlendirildi.
Sonuç olarak, açık Russophobia'nın gerçekleri orada belirgin bir şekilde ortaya çıktı ve Ruslarla Kuzey Kafkas milletlerinin temsilcileri arasındaki yabancılaşma büyüdü (özellikle Çeçen-İnguşetya'da, bir Dağıstan, Kalmıkya bölgesinde). 1950-x - 1980-x'in ortasında, 1944-1956'te orada yaşayan Rusların ve Rusça konuşan sakinlerin yarısından fazlası Kalmıkya da dahil olmak üzere bölgeden ayrıldı. Kuzey Kafkasya Federal Bölgesi'nin raporundan bir alıntı: “Kuzey Kafkasya, Rus faktörüdür (2012):“ ... İlk defa, Kuzey Kafkasya'daki Rus sayısındaki düşüş, Çeçenlerin ve diğer sınır dışı etnik grupların geri dönüşünün yol açtığı, geçen yüzyılın 60'inden bu yana çoktan not edildi. rehabilitasyon sonrası 1956 yılı. Bu husustaki önemli bir sinyal, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında tahliye edilen halkların “Kruşçev'in” rehabilitasyonundan hemen sonra meydana gelen ve açık bir etnik yapıya sahip olan “XRUMX” un “Çeçen huzursuzluğu” idi. Bu olaylar açıkça Sovyet gerçekliğinde bir etken olarak etnik kökenlerin bulunduğunu ve görmezden gelinmenin en ciddi sonuçları vaat ettiğini açıkça göstermiştir. Aynı andan itibaren, Çeçen-İnguşetya'daki Rus nüfusun payında kademeli bir azalma oldu; bu rakam 1958 tarafından% 1970 idi. ”
“Eski Rus” bölgelerinin ekonomisinin ve sosyal alanının kademeli olarak, diğer ülkelerden farklı olarak ulusal özerkliklerde ihmal edilmesi şaşırtıcı değil. Diyelim ki, tarım arazilerinin bozulması bugün tam olarak (70-80’e kadar) tam olarak, 1950-x’in ortasına ve 1960-x’in başlangıcında kendilerine aktarılan ulusal özerklik alanlarındaki maksimum olarak kalıyor. Belki de bunun en çarpıcı örneği, Kalmikia'nın 1950 ortasına kadar olan Kara Dünya (Hazar) bölgesidir. Kısmen Astrakhan bölgesi ve Stavropol'ün bir parçasıydı. 1950'in sonundan itibaren benzer sorunların sosyo-ekonomik duruma, özellikle kuzey (Hazar) Dağıstan ve Kızırşşina (kuzey-batı Dağıstan), daha kesin olarak, Grozni bölgesi ve Stavropol ile bağlantısı kesilen bölgelere eşlik ettiği söylenebilir. kenar.
Kumyk Mir Araştırma Vakfı'na (2012) göre, birkaç bölgeyi Dağıstan'a devrederken “... mutlak çoğunluk olmasına rağmen, yerel eski Rus Rus nüfusunun görüşü dikkate alınmadı. Kizlyar bölgesinin katılımı, özel olarak adlandırılmamış olan ulusal azınlıkların orada çok rahat hissetmemesi, ... manevi ve maddi kültür açısından organik olarak Ruslara yabancı olmaları ile motive oldu ... ” Dahası, özellikle, “Kizlyarschina'nın XNUMX. yüzyıldan beri Dağıstan'da yaşayan Rus nüfusuna dahil edilmesinin çelişkili olduğu kaydedildi. tarihsel Yasa: Sovyet dönemlerinde özerk cumhuriyetin idari sınırlarının genişlemesi, orada etnik sınırların genişlemesi olarak algılandı. Daha sonra Kızılyar bölgesinin dağlardan yerleşimciler tarafından yerleşmesi sonucunda yerli nüfus ve yaylalar arasındaki ilişkiler daha karmaşık hale geldi. Ve bu sorun çözülmesini gerektiriyor ... "
Yukarıda belirtilen “etnik sınırların genişlemesi” abartı değildir.
Aynı Çeçen-İnguşetya'da, özellikle Dağıstan'da, 1950-ler'in ortasındaki otokort popülasyonunun sayısındaki hızlı büyüme, kısa bir süre sonra, "ek" bölgelerde ve özellikle Stavropol'de, komşu bölgelerde talep etti.
Rusya Federasyonu Göç Araştırmaları Merkezi'nde uzman olan Maya Aliyeva'ya (Stavropol) göre, “1960-1970'te Dağıstan halklarının Stavropol bölgesine göçü yoğunlaştı. Burada Dağıstanlar, koyun yetiştiriciliğinin ana uzmanlık alanı olduğu bölgelerde yeniden yerleştirildi. Bu nedenle, bölgenin doğu ilçelerinde, komşu Dağıstan'dan gelen ziyaretçi sayısı hızla arttı. Büyük Dağıstanlı aileler yoğun olarak Neftekumsky, Levokumsky, Arzgirsky, Türkmen gibi bölgelere yoğunlaşan yeni yerlere yoğunlaştılar ”(Stavropol'ün doğusu ve kuzeydoğusundaki yeni, azaltılmış, son 1950 yılında. - A.B.).
Ya da burada tipik bir örnek: April 28 1962 Adygei Özerk Bölgesi'nin Maikop (metropol) bölgesine, Moskova'dan sipariş ederek, Krasnodar Bölgesi'nin Tula Bölgesi'ne bağlıydı. Krasnodar Bölgesi'nde bulunan, ancak yarısı özerk olan Adigey bölgesini ne arttırdı?
Dahası, bu alanın nüfusunun% 80'ine ve bugünkü Rusları (1960-x'in ortasına kadar - neredeyse% 90). Krasnodar Bölge İdaresi ve yerel halkın bu karar hakkında “merkez” tarafından yapılan itirazları dikkate alınmadı.
Peki, Çeçen-İnguş Cumhuriyeti'ndeki Rusça ve Rusça konuşan nüfusun kaderi nasıl iyi bilinir. 1958’e geri dönersek, bu nüfus, çoğunlukla, Rusya’nın yerel ve merkezi otoritelerin mevcut politikalarına karşı şiddetle protesto etti. Ve bu muhalefet etnik gruplar için yapılan eylemlerle ve esas olarak Grozni'deki Rus ve Rus konuşmacılara karşı askeri güç kullanımıyla sona erdi. Kısacası, Kuzey Kafkasya ve Aşağı Volga bölgesindeki birçok sosyoekonomik sorunun, “Kruşçev” in 1950'lerin ortasındaki ulusal-idari ve sosyo-ekonomik politikasındaki çarpıtmalardan kaynaklandığını iddia etmek için her neden vardır. Bugün sadece bu gerçeği tespit edebiliriz.