Bana göre, mutlu bir hayatım olsun diyor ve mutluluğu evinizin, ailenizin ve özellikle çocuğunuzun ayrılmaz bir parçası haline getirmek istiyorsanız birşeyler yaparken karşılık beklemeyin...
Kızıma da bazı konuşmalarımızda vermenin ve paylaşmanın önemini vurgularken, her ne kadar şu yaşta anlayamayacağı için “Veren el, alan elden üstündür” diye bir cümle kuramasam da, özellikle verme ve paylaşma düşüncesine alıştırmaya çalışıyorum.
Geçenlerde okuduğum kısa bir yazı bir kere daha beni bu düşüncelere sevketti...
****
Bir adam Peygamber ile cennet ve cehennem hakkında konuşuyormuş. Peygamber adama "gel" demiş, "Sana cehennemi göstereyim".
Birlikte bir odaya girmişler, bir grup insan büyük bir tencere yemeğin çevresinde oturuyormuş. Insanların hepsi de aç ve çaresizmiş. Her birinin elinde bir kaşık varmış ama kaşıkların sapı o kadar uzunmuş ki, kaşığı yemekle doldursalar bile, bir türlü ağızlarına götüremiyorlarmış. Çektikleri ızdırap dayanılmazmış.
"Gel" demiş Peygamber bir süre sonra, "Seni şimdi de cennete götüreyim." Bir başka odaya girmişler. Bu oda da diğerine benziyormuş; Ortada bir tencere yemek, insanlar, ve aynı uzun saplı kaşıklar. Fakat herkes mutlu ve tokmuş.
"Anlayamadım" demiş adam, "Her şey birbirinin aynı, ama öteki odadaki insanlar mutsuzken, bu odadakiler çok mutlu!".
Peygamber gülümsemiş "Çok basit" demiş. "Bu odadakiler birbirlerini beslemeyi öğrendiler."