Öncelikle, ateşli silahların ateş oranını arttırmanın yollarından biri (ve muhtemelen en basit olanı), başlangıçta bir kerede birkaç sandıkla donatmaktı, bu da onların yüklenmesinde zaman harcamayı değil, dönüşümlü olarak ateşlemeyi mümkün kılıyordu. 16. yüzyılda çok namlulu tabancalar bu şekilde ortaya çıktı. ve daha sonra "Marietta" ve "ölüm eli", ancak tüm bu katil "organların" selefinin, kulenin envanterinde "eğlence aracı" olarak adlandırdığı İngiliz kralı Henry VIII'in "fıskiyesi" olduğunu söylemek oldukça mümkün. Kendisi tarafından temsil edildi ... içinde üç gövdenin saklandığı korkunç bir çivili kulüp vardı. Ateşleme delikleri sürgülü kapaklarla kapatıldı, oysa kral hükümdarı elinde yanan bir fitil tutmak zorunda kaldı. Gerekirse, silahı düşmanın altına alması, kolunun altında tutması, kapağı hareket ettirmesi ve fitili silahla dolu ateşleme deliğine tutturması gerekiyordu. Eh, bu üç kez vurulduktan sonra, Heinrich - Tanrı kuvvetle onun nimetini incitmedi - "sprinkle" oyununu her zamanki çivili kulübü olarak kullanarak kendisi için ayağa kalkabilir.
"Kropilo" Kralı Henry VIII.
Ama çok namlulu silah. Bu nedenle, aynı XVI. Yüzyılda, şarjların birkaç kameralı bir davulda olduğu fitil kilitleriyle gıcırdıyorlardı. XVII. Yüzyılın 70'inde, İngiliz silah ustası John Duft, ilk tabancayı, döner bir tambur ile kurma sırasında döndürdü. Rusya'da, Zırh Odasında çalışan usta Pervusha Isaev, Çar Mikhail Fedorovich için sırasıyla beş ve altı suçlama için davullu hem pishchal hem de revolver yaptı. Doğru, davullar elle çevrildi, ve yaptığı şey hem yemeğin hem de tabancanın namlusu tüttüğü gerçeğinden bahsetmemekle büyük bir başarıydı. Bu yüzden cephane davul içeriğine sahip sistem çok eski ve yavaş ama emin adımlarla geliştirildi. Ve bu yolda ilk ciddi adımlar yine tam olarak ABD'de yapıldı.
Ve Massachusetts'teki Concord kentinden birileri Elisha Collier (1788 - 1856), Kasım ayında 1818'in patent aldığı bir çakmaktaşı kilitli bir tabanca tasarladı. ABD ordusuyla ilgilenmiyordu. İngiltere ile olan savaş 1812'ta sona erdi, yeni bir maç beklenmiyordu ve bu kadar karmaşık ve pahalı bir silaha ihtiyaç duymadılar. Ancak İngiltere’deki orduyla ilgilendi, burada 1819’ten, Londra merkezli John Evans ve Son’un 1824’ine, Collier’in tabancalarının 10000 kopyalarını üretti. Yenilik, İngiliz sömürge ordusunun subaylarının yeni bir tabanca ile silahlandığı Hindistan'da test edildi. Hindistan'da, denizcinin Korvo'daki 1831'ta bir denizciye yelken açmış olan Samuel Colt'in onu görmesi ihtimali çok yüksek. Gördüğü zaman daha iyisini yapmak istedi.
Collier’in figürlü formundaki tabanca davulunun, ağırlık azaltma için figürlü oluklarla donatılmış beş odası vardı. Tamburun varlığından dolayı, yükleme yayını toz rafın kapağının altına koymak mümkün olmadı ve üzerine monte edildi. Mucidin bir başka orijinal çözümü, toz rafın kapağında barut bulunan bir kap! Aslında, tamburun döndürülmesi sırasında rafa her defasında toz serpmek bir dağıtıcıydı. Kullanışlıydı ve ayrıca ateş oranını önemli ölçüde arttırdı. İlk modellerde, tambur çalışırken, döner. Ancak daha sonra böyle bir çözüm gereksiz bir şekilde karmaşık kabul edildi, tasarım basitleştirildi, böylece sonunda elle bükülmek zorunda kaldı. İyi mücadele ve operasyonel niteliklere rağmen, tabanca pek popüler olmamıştı. Şarjı çok uzun sürdü ve Çakmaklı oldukça yanlış ateşler verdi.
Tabanca Elisha Collier.
Söylemeye değmez. tarih Samuel Colt ilk Colt Paterson'ını yarattı ve sonunda yarattı. Önemli olan, tabanca ile eşzamanlı olarak, aynı zamanda davul mekanizması ve patlayıcı ateşlemeli bir tüfek geliştirmesidir. Çalışma Mart ayında başladı ve yakında .34, .36, .38, .40 ve .44 kalibratörlerinin tüfeği hazırdı, tetiğin gizlendiği yer (!), Ve aynı zamanda davul atölyesini geri çekerek geri çekilme nedeniyle oldu Sonunda bir halka ile tetiğin önünde. Ve bu tüfeğin ardından, beş inçlik Paterson, katlanır tetikleyicilerle ve her iki kolu ile sıkı bir mermi için ve kalibrelerde kurşunsuz mermilerle döner. 28, .31 ve .36 piyasaya sürüldü.
Gizli tetiği olan bir Colt tüfeği örneklerinden biri.
1837'te Colt, Birleşik Devletler Ordusunu memnun etmek isteyen .69 (17,5-mm) tüfek kalibreli on atış tüfeği ateşledi ve bu kısmen mümkündü. Gerçek şu ki, aynı yıl Seminole Savaşı patlak verdi, Main Reed tarafından Osceola Seminols Lideri romanında çok renkli bir şekilde tarif edildi. Amerikan ordusu, Florida'nın bakir ormanlarında ve bataklıklarında savaşmak zorunda kaldı, seminerler askerlere her çalı nedeniyle tam anlamıyla saldırdılar. Aynı zamanda, ilk salvoyu hızlı bir şekilde beklemeyi öğrendiler, ardından Yankee askerlerine mızrakla koştular ve ellerinde kulüpleri uyguladılar. Herkes buna dayanamadı, ancak askerler çakmaklarını doldurmak için vakti yoktu ve hatta kapsül tüfeklerini ikinci kez kullandılar.
Colt tüfek tamburu.
Burada ABD ordusunun bu modeli sevmediği de belirtilmelidir. Üstelik bunun için her türlü nedeni vardı. İki ana şikayet vardı ve ikisi de çok ciddiydi: ilk önce namlu ile davul arasında kuvvetli bir alev patlaması, atıcının gözlerinden sadece birkaç santimetre uzakta. Bir tabancada, bu eksiklik çok fazla hissedilmedi, çünkü uzanmış bir elinde tutuluyordu. İkinci kusur, birincinin sonucuydu. Odanın açıklıklarını “top yağıyla” dikkatli bir şekilde örtmek gerekiyordu, aksi halde bir şarjın tutuşmasından kaynaklanan alevin, atıcının elinin hemen yakınında bulunan tambur içindeki tüm şarjlara hemen yayılması gerekiyordu. Eh, o zaman davulun kendisine tutunuyordu, ama oldu. Eline ne oldu o zaman?
Fotoğraf, yeniden yükleme kolunu, yani tamburun dönüşünü açıkça gösteriyor.
Ancak, bu kazalar ve seminole saldırıları kurbanları arasında seçim yapmak zorunda kaldığımda, ... parmaklarını kaybetmek, kafa derisi olmadan kalmaktan, hatta Florida'dan geri dönmemekten daha iyidir. İlk 100 17,5-mm tüfeğinden 30'in denizde boğulduğu ve İkinci Seminolsky savaşında sadece 50'in rol aldığı ortaya çıktı. Gazeteler, yeni silahın tüzüğün gerektirdiğinden sekiz kat daha hızlı olduğunu ve birinin en umutsuz tuzaklarının kırıldığı bir ateş barajı ile öfkeli seminerlerle tanışmasına izin verdiğini bildirdi. Buna karşılık, komutanlar astlarının silahlarını iyice temizlemelerini ve çeşitli "tenha yerlerinde" uyanma tozu biriktirmelerine izin vermemelerini istedi.
Colt M1855 tetiğin yanal bir düzenlemesi ve tambur odalarında sıkı bir kurşun noktası için ön kolun altına yerleştirilmiş bir kol ile tüfek.
1839'te, Colt silahının gelişmiş bir modelini sundu ve 1855'te, harici bir tetikleyicinin yanal düzenlemesi olan bir tüfek patenti aldı ve karşılık gelen tüfek örnekleri verdi.
1855-inç namlu ile Colt M15 Karabina.
Colt'un döner tüfeğinin tasarımı esasen 0,36'tan 0,64 inç'e kadar farklı kalibrelerde beş veya altı şarj dergisi içeren tabancalarına benziyordu.
Cihazın planı Colt, 1857 yılı patentindeki tüfeğidir.
Yılın 1855 modeli, 0,36, 0,44 ve 0,56 kalibre ve 15, 18, 21 ve 24 inç varillerde mevcuttu. Kalibre 0,36 veya 0,44 ise tamburun altı haznesi vardı. Calibre daha büyükse, örneğin, 56, o zaman beş odacıklı bir tambur kullanıldı.
Süvari karabina. Yatağa takılan kapakların kasası açıkça görülebilir. İki mermi için kasnağın yanında.
Başka bir sorun tüfek primer oldu. Aksine, ateşlendiğinde farklı yönlerde uçan kurşun başlık parçaları. Ve genellikle onlar iyi bir şeyin olmadığı tetikçinin bileğine ya da eline düştüler. Yine de, Colt davul tüfekleri keskin nişancı silahları olarak bile kullanıldı ve Kuzey ile Güney arasındaki İç Savaş sırasında kullanıldı.
Devam edecek ...