Geçen yıl, Guardian Australia’nın tıp editörü Melissa Davey, yeni federal hükümete seçmenlerin toptan GP faturalarına ilişkin istatistikleri yayınlaması için çağrıda bulundu. Bugünkü makalesi, süreci ve sonuçta ortaya çıkan verileri açıklamaktadır.
Sağlık politikası araştırmacıları, Davey’in bu formda daha önce yayınlanmamış verileri arama ve elde etme konusundaki inisiyatifini ve ısrarını alkışlamalıdır.
Verilerin yayınlanmasından bu yana, Sağlık Bakanlığı artık toplu fatura kesenlerin sayısı ve toplu olarak faturalandırılan hizmetlerin sayısına ilişkin verileri düzenli olarak yayınlamayı taahhüt etmiştir ki bu mükemmel bir gelişmedir. (Ne yazık ki, veriler 151 bileşene değil, 31 birinci basamak sağlık hizmeti ağına bölünmüştür – PHN’ler o kadar büyüktür ki, bölgeler arasındaki önemli farklılıklar kaybolur.)
Bakanlık ayrıca toplu faturalandırmada tespit edilen azalmanın, toplu faturalandırılmış Covid aşılarını da içerdiği için hafife alınan bir tahmin olduğunu da kabul etti.
Bu uyarıyla, bugünün veri düşüşünden beş ilginç bulgu belirledim.
1. İkamet önemlidir…
Verilerin ilk incelemesi, tüm toplu faturalandırılmış GP hizmetlerini alan yaklaşık 700.000 Avustralyalının artık almadığını gösteriyor.
Ancak sayılar eyaletler içinde ve daha büyük eyaletler içinde önemli ölçüde değişir.
New South Wales, Victoria ve Northern Territory, tüm toptan GP hizmetlerini alan insanların en yüksek oranına sahiptir. En büyük iki eyalette, 2019-20 ve 2021-22 arasında bu oranda önemli bir düşüş olmadı ve bu eyaletlerdeki seçmenlerin yaklaşık yarısı, tüm GP hizmetlerini toplu olarak faturalandıran kişilerin oranında bir artış gördü.
Kalan üç anakara eyaletinin oranları ulusal ortalamanın altında ve 2019-20 ve 2021-22’de düştü. Bu eyaletlerdeki 55 seçim bölgesinden sadece dördü oran düşüşü görmedi.
Tüm GP hizmetlerini toplu olarak faturalandırılan insanların oranının zaten ulusal ortalamaya göre düşük olduğu Tazmanya’da, beş seçmenden dördü bir düşüş gördü. Ülkede bu oranın en düşük olduğu ACT daha da marjinal bir düşüş yaşadı.
Ülkede tüm toptan GP hizmetlerini alan kişi oranının en yüksek olduğu NT’de önemli bir azalma oldu.
2. … Ama sosyoekonomik durum öyle görünmüyor
Çoğu pratisyen hekimin yaşlı vatandaşlara, diğer Sosyal Güvenlik alıcılarına ve muhtaç olarak algıladıkları hastalara toplu fatura keserken, diğer hastalara doğrudan fatura kestiği sıklıkla iddia edilir. Buna dayanarak, sosyoekonomik durum ile tüm toptan satış hizmetlerini alan kişilerin oranı arasında bir ilişki olmalıdır.
Nüfusun %50’sinden fazlasının Avustralya’nın Göreli Sosyoekonomik Avantaj ve Dezavantaj Endeksi’nin (IRSAD) en alttaki %30’luk kısmında yer aldığı 22 seçmen vardır. Bu seçmenler için, 2021-2022’de insanların ortalama %68’i tüm GP hizmetlerini toplu olarak aldı ve bu, 2019-2020’ye göre yüzde 0,8 daha az.
Bununla birlikte, bu grup içinde önemli farklılıklar vardır; Fowler (dış büyükşehir Sidney) %96’lık bir orana sahipken, Lyon (Tazmanya kırsalı) %52’lik bir orana sahiptir.
22 seçim bölgesinden, büyükşehir bölgelerindeki dört seçmenin ortalama oranı %89 iken, dört il seçmeni ve 14 kırsal seçmenin sırasıyla %72 ve %62 oranları vardı.
Yelpazenin diğer ucunda, insanların %0,5’inden daha azının IRSAD’ın en alttaki %30’unda yer aldığı 28 seçmen var. Bu seçmenlerin ikisi hariç tümü büyükşehir bölgelerinde ve 2021-22’de insanların ortalama %63’ü, iki yıl öncesine göre 0,5 puan düşüşle tüm toplu faturalandırılmış GP hizmetlerini aldı. Yine, grup içinde, Sidney’in dışındaki Greenways’deki %93’ten Perth’deki Curtin’deki %38’e kadar önemli farklılıklar vardır.
En az dezavantajlı seçmenler arasında tüm GP hizmetlerini alan kişilerin ortalama oranının (%63), kırsal kesimdeki en dezavantajlı 14 seçmenden (%62) biraz daha yüksek olması dikkat çekicidir. Bir hasta şehir devleti sürekliliğinde yaşıyorsa, bu, yaşadıkları seçim bölgesinin sosyoekonomik profilinden çok olası toplu faturalandırma deneyimini etkiler.
3. Bölgesel modeller var
Bu bulgular – ve özellikle tüm toplu faturalandırılmış GP hizmetlerini alan kişilerin oranındaki değişiklikler – bölgesel bir çalışmada daha anlamlı olmaya başlar.
Örneğin, Sidney’den kuzeye Central Coast ve Hunter’a (Robertson, Dobell, Shortland, Newcastle, Hunter ve Paterson) kadar uzanan altı seçmen bölgesindeki tüm toplu GP hizmetlerini alan insanların oranı ortalama beş düştü. 2019-20’den 2021-22’ye yüzde puan, -0,1 yüzde puanlık genel NSW ortalaması ile karşılaştırıldığında.
Batı Avustralya’da, Perth’in kuzey banliyölerinden geçen üç seçmen (Cowan, Moore ve Pearce), eyalet çapındaki ortalama yüzde 4,6’lık düşüşe kıyasla ortalama yüzde 9,6 puan düşüş yaşadı.
Kuzey Bölgesi’nde, Darwin şehrini de içeren Solomon seçmeni yüzde 9 düştü.
Toptan faturalandırma seviyelerinde bu kadar hızlı değişikliklere yol açabilecek herhangi bir demografik değişimi hayal etmek zor.
Büyük olasılıkla, bunun nedeni, uzun bekleme sürelerine ve çok az rekabete sahip olan muayenehaneler, hastalarını (veya gelirlerini) kaybetmeden faturalama uygulamalarını değiştirebileceklerini fark ettikleri için değişen hekim davranışıdır.
Bazı uygulamalar başarılı bir şekilde değiştiğinde, bölgedeki diğerleri de aynı yolu izleyebileceklerini fark ediyor.
4. Toplu faturalandırma uygulamaları uygulanabilir olabilir
Verilerin belki de en çarpıcı yönü, 2021-22’de hala 40 seçim bölgesinin olması ve nüfusun dörtte üçünden fazlasının tüm GP ziyaretleri için faturalandırılmasıdır.
Bu, sekiz ay kadar yakın bir tarihte, geçerli bir uygulamayı sürdürürken yüksek düzeyde toplu faturalandırma sunmanın mümkün olduğunu gösteriyor. Bazı tıp gruplarının genel pratisyenliğe uygulanabilirliği geri yüklemek için MBS indirimini ikiye katlama çağrılarına şüphe uyandırıyor. Böyle bir politika değişikliği milyarlarca dolara mal olur ve bunun çoğu zaten hastalarının çoğunu faturalandıran doktorlara gider.
5. Uygulamaların nasıl yönetildiği hakkında daha fazla bilgiye ihtiyacımız var
Verilerin bir başka dikkate değer yönü, Avustralya genelinde toplu faturalandırma düzeyindeki heterojenliktir.
Benzer sosyo-ekonomik statüye sahip aynı AEC kategorisindeki seçmenler arasında, tüm toplu faturalandırılmış GP hizmetlerini alan kişilerin oranında büyük farklılıklar vardı.
Bunun bir kısmı doktor arzından kaynaklanıyor olsa da (seçim bölgesi düzeyinde işgücü verilerine erişemedim), büyük bir kısmı doktorların kültürü ve uygulamalarından kaynaklanıyor. Bir dereceye kadar, pratisyen hekimliğin bir şirkete mi yoksa bir grup hekime mi ait olduğuna bağlıdır. Yine, bildiğim kadarıyla, hekimlerin sahip olduğu muayenehanelerden farklı olarak iş yeri hakkında kamuya açık herhangi bir veri yok.
Medicare mimarisi genel olarak politika sorunlarına tek beden uyan bir çözüm gerektirse de, farklı alanlarda farklı toplu faturalandırma seviyeleri, aile hekimi hizmetlerine uygun fiyatlı erişimi yeniden sağlamak için farklı çözümlere ihtiyaç duyulabileceğini düşündürmektedir. Kronik işgücü sıkıntısı olan bölgelerde, toplu faturalandırmaya erişimin iyileştirilmesi, yeterli bakıma erişimin iyileştirilmesi için gerekli ancak yetersiz bir adımdır.
Gelecekte daha anlamlı toplu faturalama verilerinin daha fazla kamuya açık olması, sağlık sisteminin karşı karşıya olduğu zorlukları daha bilinçli bir kamuoyu tartışmasında ele almak ve bunları ele alacak politika seçeneklerini değerlendirmek için kritik olacaktır.
Verilerin Birincil Sağlık Ağlarına dayalı olarak açıklanması hayal kırıklığı yaratsa da, emsal teşkil ettiğine göre bazı bağımsız senatörlerin Senato oylamasına seçmenlere dayalı verilerin yayınlanması hakkında düzenli sorular sormasını sağlayacağını umuyoruz.
Daha detaylı analiz için Croakey Health Media’da bugün yayınlanan uzun yazımı okuyabilirsiniz.
Charles Maskell-Knight PSM, 2021’de emekli olmadan önce 25 yılı aşkın bir süredir İngiliz Milletler Topluluğu Sağlık Departmanında kıdemli bir memurdu. 2019-2020’de Kraliyet Yaşlıların Bakımı Komisyonu’nda kıdemli danışman olarak görev yaptı.