Tİlk havan mermileri, bir sırtın ötesindeki Rus güçlerini hedef alıyor. Ama takip edenler geliyor, Ukrayna mevzilerine gidiyor ve üslerindeki birliklerin yanına iniyor.
Mübadeleler, Ukrayna birlikleri tarafından geçen ayın sonunda resmi olarak kurtarılan ve yakındaki Harkov’u kuşatan Rus güçlerini uzaklaştıran ormanlık alanlar, vadiler, dereler ve tarlalardan oluşan bir manzarada kurulu bir köy olan Ruska Lozova’da gerçekleşiyor.
Şehrin sadece altı mil kuzeyinde ve burada tanklar, topçu ve hava desteğiyle Rus kuvvetlerinin varlığı, Ukrayna’nın kuzeydoğusundaki parçalanmış cephe hattının bir örneği.
Kharkiv’den gelen otoyol, topçu ve hava saldırılarından kaynaklanan deliklerle dolu ve boş kovanlar ve mermi kovanlarıyla dolu. Her iki taraftaki çim kenarları mayınlı olduğundan, sürücülerin yolun ortasından ayrılmadıklarından emin olmaları gerekiyor.
Rusya’nın bu bölgede varlığını sürdürme kararlılığının ardındaki sebep, Donbas’taki Ukrayna birliklerini kesmek için savaşılan bir kasaba olan Izium’a tedarik hatlarının açık tutulmasını sağlamaya çalışmaktır. Rus kuvvetlerinin Kiev ve Harkov gibi şehirleri ele geçirmedeki başarısızlığının ardından askeri harekat.
Komutan Vsevolod Kozhemyako, biriminin üssü haline gelen harap sanayi tesislerinin yakınına bir başka havan topu inerken, “O kadar yakındı… o kadar uzakta değiller” diyor.
“Burada düzenli bombardımanlar oldu. Ruslar iyi kazılmış; bizi geçmekten alıkoymak için çaresizler – eğer geçersek, o zaman Izium’a giden yolları tehlikede. Dolayısıyla bu oldukça zorlu ve uzun bir mücadeleye dönüşüyor.”
Khartia gönüllü taburu, Ukrayna Ulusal Muhafızlarından bir müfrezeyle birlikte Nisan ayında köyü geri aldı. Ama Ruslar burada yürürlükte kalmaya devam ediyor. Geçen hafta üç Ukraynalı asker öldü ve çok sayıda kişi yaralandı. Ukraynalılar, Rusların düzinelerce kayıp verdiğini söylüyor.
Üs, bölge el değiştirmeden önce Ruslar tarafından kullanılıyordu. “Kesinlikle kirliydi. Gerçekten onu temizlememiz ve düzgün bir şekilde sabitlememiz gerekiyordu. Ve sonra zorluk, onu geri almadıklarından emin olmaktı, ”diyor Komutan Kozhemyako. “En başından beri saldırıların ölçeği, bizi ne kadar kovmak istediklerini ve bu yere ne kadar değer verdiklerini gösterdi.”
Çatışma bitişik bölgelere yayıldı ve Pytomnik köyündeki 160.000 çeşit bitki tohumu içeren uluslararası üne sahip bir bitki gen araştırma tesisi de dahil olmak üzere yaygın bir yıkıma yol açtı. Bir Rus füzesi tarafından vurulduğu bildirildi. Ukraynalı yetkililer, yaşananları “kasıtlı ekolojik vandalizm” olarak nitelendirdi.
Ruslar, Ruska Lozova üssü üzerinde yüksek bir yer tuttu ve topçu barajları için etkili görüş noktaları sağladı. Tanklardan ve havadan, hem dronlardan hem de helikopterlerden saldırılar gelmeye devam etti. Ukraynalılar köye uçaksavar topçuları yerleştirdi; Khartia tabur üssünde İngilizler tarafından sağlanan N-LAW’lar da dahil olmak üzere bir tanksavar füzesi bulunuyor.
Gelişmiş silahlar, Ruslar tarafından köyün çevresine konuşlandırıldı. Ukrayna kuvvetleri, geçen hafta diğer zırhların yanı sıra Rusya’nın ana muharebe tankı türü olan bir T-90M’yi ele geçirdiklerini söylediler. Mi-28 “Havoc” savaş gemileri ve Orlan-10 insansız hava araçlarıyla sorti yapılıyor. Elektronik savaş ekipmanı da kullanılıyor: Ukrayna kuvvetleri, iletişimlerinin ihlal edilmesi konusunda haklı olarak son derece ihtiyatlı.
Ancak Ukraynalılar, ayrılıkçı “Luhansk Halk Cumhuriyeti”nden gelen birliklerin o kadar iyi silahlanmadığını söylüyor. Bazılarının ilk olarak geçen yüzyılda geliştirilen sürgü mekanizmalı Mosin-Nagant tüfekleri kullandığı ve çok az koruma sağlayan vücut zırhı giydiği bulundu.
Kozhemyako, “Onlar erkek değil, erkek ve son sekiz yıldır savaşıyorlarsa çok deneyimliler” diyor. “Bazılarının iyi silahları vardı, ama diğerleri aslında eski Mosin tüfeklerini kullanıyordu, ister inanın ister inanmayın. Birçoğu, gelip savaşmak için ordularına götürüldüklerini söyledi; doğruyu söyleyip söylemediklerini kim bilebilir.
“Ruslar bu askerleri ileri atıyor – kayıpları umursamıyor gibiler. Sayıların gücüne güveniyorlar. Bu adamlar kurban ediliyor, öldürülüyorlar. Onlar öğütücü için et. ”
Yakında daha fazla havan mermisi iniyor, ardından uzaktaki bir gümbürtüyle bir yere inmeden önce arkadaki tarlalarda hafif bir füze düdüğü kayboluyor.
Bu tür saldırılar, pozisyonun ele geçirilmesinden sonraki ilk günlerde aralıksız gerçekleşti. “Mesafe bulmaya çalışıyorlardı ve bombardıman çok yakına gelecek, geri dönecek ve sonra tekrar yakına gelecekti. Çok endişe vericiydi” diyor Kozhemyako.
Khartia, bu çatışmada ön saflarda değerlerini kanıtlamış gönüllü taburlardan biridir. Hükümetten silah almalarına rağmen, faaliyetlerinin çoğu kendi kendini finanse ediyor.
Savaştan önce bir iş adamı olan Kozhemyako, ailesiyle birlikte yurt dışında yaşıyor. Savaş başladıktan iki gün sonra, memleketine geri dönmek için bir kayak tatilini terk etti.
“Binlerce insan ayrılırken Ukrayna’ya geliyordum. Yaşlı insanlar, çocuklu kadınlar, burada bulunan yabancı öğrenciler kaçmak zorunda kaldılar – çok üzücü bir manzaraydı” diyor. “Umarım şehrim Kharkiv ben oraya varmadan düşmez.”
O ve iş dünyasındaki diğerleri, ayrılıkçı çatışma sırasında Ukrayna’ya büyük çaplı bir savaşın er ya da geç geleceğine ikna olmuşlardı ve gönüllü vatandaşları eğitmeye başladılar. Bu, Ukraynalıların savaş etkinliğinin nedenlerinden biri olduğunu söylüyorlar.
Komutan Kozhemyak, “bitene kadar” çatışmada yer almaya devam edeceğini vurguluyor. Ona göre bu, Kırım ve ayrılıkçı Donetsk ve Luhansk cumhuriyetleri de dahil olmak üzere tüm “işgal altındaki topraklar” geri alınana kadar anlamına geliyor. “Bunu şimdi bitirmezsek, Ruslar birkaç yıl içinde yeni bir savaşa başlayacak. Batıdaki arkadaşlarımız bunun farkında mı? Bizi bu işgal konusunda uyardılar ve keşke daha ciddiye alsaydık” diyor.
Birimdeki askerler, kendi gördükleri gibi, Ukrayna’nın tamamı kurtarılana kadar operasyonların devam etmesi gerektiği konusunda eşit derecede kararlı görünüyorlar. Havacılık teknolojisinin eski bir öğrencisi olan Gary şöyle diyor: “2014’ten beri hissettim [the start of the separatist war] Rusya bir gün Ukrayna’yı işgal edecek. Bu şimdi oldu ve birçok cephede onlarla savaşmayı başardık. Şimdi devam etmemiz gerekiyor; durmak büyük bir hata olur.”
“Doc” – bir muharebe doktoru, çağrı işaretinin gösterdiği gibi – ekliyor: “Bu bize dayatılan bir savaştı. Ülkemizi savunuyoruz. Kimse acı görmek istemiyor ama şimdi işgal altındaki insanları serbest bırakıyoruz, böylece işler daha iyiye gitmeye başlayacak.”
Askerler, çatışmalarda yaralanan yerel halkı tedavi ederken, daha ağır yaralıları Harkov’daki hastanelere götürüyor.
Ukrayna güçleri, köyün geri alınmasının ardından sakinlerin çoğunu tahliye etti. Birçok ev yağmalanmış ve bazı genç erkekler Ruslar tarafından ele geçirilip götürülmüştü.
“Daha mütevazı evleri bile yağmalamış, taşıyabilecekleri her şeyi almış gibiydiler. Köylüleri dışarı çıkaran Kraken Alayı’nın komutan yardımcısı Oleg Supareka, “Bazı adamlar götürüldü… onlara ne olduğunu bilmiyoruz” diyor. “Bu insanlar başından beri işgal altında. Kötü bir durumdaydılar.
“Biz tahliyeyi gerçekleştirirken Ruslar bombardımana başladı. Sivillerin risk altında olacağını biliyorlardı ama başka yerlerde de gördüğümüz gibi bu onların umurlarında değildi. İki aracımız çarptı ama şans eseri ciddi bir can kaybı olmadı” dedi.
Vardığımızda Ruska Lozova neredeyse hiç kimseden yoksun gibi görünse de, birkaç kişi tereddütle bizimle konuşmak için ortaya çıkıyor.
Komşularının çoğu ayrıldığında ya da ayrıldığında kalmaya karar veren Olena, “Burada günleri, günleri ve haftaları kaybettik… tüm savaşın sonunda hayatta kalıp kalamayacağımızı bilmiyorduk” diyor. tahliye edildi.
“Mümkün olduğunca içeride tuttuk. Ruslar bazı evleri aradı ve birkaç adamı sorguladı ama biz yaşlı insanlarız, bizi yalnız bıraktılar.”
61 yaşındaki ve 67 yaşındaki kocası Oleg, köyün dışındaki çiftliklerinden nadiren ayrıldılar. “Gece ve gündüz sürekli silahlı saldırı ve bombalamalar oluyordu. Uyumak çok zordu.
“Tarlalarda hala roket parçaları buluyoruz ve şimdi mayınlar konusunda çok dikkatliyiz. Kocam Rusya’da yaşamıştı; Orada kuzenlerim var. Sonumuzun böyle, birbirimizle kavga edeceğimizi hiç düşünmemiştik,” diyor başını sallayarak.
“Güvenli değil – hala devam eden savaş var. Rusları yakın zamanda görmedik ama hala buralardalar. Bombaları duyabiliyoruz. Buradan Kharkiv’e girmeye çalıştıklarını biliyoruz. Geri gelip tekrar denerler mi bilmiyorum; kendimizi çok gergin hissediyoruz.”
Yolun ilerisinde, Kharkiv girişine yakın bir yerde, iki yanmış ve vurulmuş kamyon, Rusların şehre girme girişimlerinin kanıtıydı. Ukraynalılar tarafından kontrol noktası bariyerlerine dönüştürüldüler.
Bir polis memuru, “Bu olduğunda buradaydık, savaş başladıktan kısa bir süre sonraydı” diyor. “Ruslar sivil kamyonlar kullanıyordu. Sivil kılığına girdiler. Bu blokajı (kontrol noktası) aşmaya çalıştılar ve ateş açmak zorunda kaldık. Geri ateş ettiler, bazılarını öldürdük, diğerleri kaçtı.”
İkinci bir memur şöyle devam ediyor: “Bunlar büyük kamyonlar, bu yüzden onları burada, gişede tutsak iyi olur diye düşündük.
“Biz buralıyız ve yabancıları görebiliriz. Oldukça fazla casus ve sabotajcı yakaladık, çok aktifler. Bir adam meşalesiyle işaret verirken kör taklidi yaptı. Hatta bazı şüpheli kişileri tutukladık, şimdi onları kontrol ediyoruz.”
Gerçekten de, yarım düzine adam duvara yaslanmış, elleri plastik kelepçeli, gözlerinin üzerinde sarı bantlı. Mahsur kalan köylülere malzeme götürdüklerini iddia ediyorlar. Bunların yarısı evrakları kontrol edildikten sonra serbest bırakılıyor, diğerleri gözaltında tutuluyor.
Polis memurlarından biri, “Çok dikkatli olmamız gerekiyor, Ruslar hala burada” diyor. Biz ancak onlar ülkemizden atıldıktan sonra rahatlayabiliriz ve bu uzun zaman alacak” dedi.
Kaynak : https://www.independent.co.uk/news/world/europe/ukraine-war-kharkiv-russia-ruska-lozova-b2083557.html