Sam, Frodo ve Gollum, Mordor'un ıssız manzarasında ilerlerler. Yavaş yavaş, toprağın daha yeşil, daha güzel kokulu ve daha az çorak hale geldiğini fark ederler ve değişimi memnuniyetle karşılarlar. Her zaman olduğu gibi, gece seyahat ederler ve gündüz dinlenirler. Azalan yiyecek kaynakları için endişeleniyorlardır. Birkaç gün sonra, bir zamanlar Ithilien olarak bilinen ormanlar ve akarsularla dolu bir ülkeye varırlar. Sam, Gollum'u hepsi için biraz yiyecek avlaması için gönderir ve ona Hobbit yemeğinin yaratığın yemeye alışkın olduğu yemekten farklı olduğunu hatırlatır.
Gollum, tavşanlarla döner. Tavşanları çiğ yemeyi tercih ettiğinden yemekten payını alamayacaktır. Sam, kendisi ve Frodo için güzel bir akşam yemeği hazırlamaktadır.
Aniden Frodo ve Sam yakınlarda sesler duyar ve mızrak kullanan dört uzun adamla karşılaşırlar. Adamlardan biri kendini Gondor Komutanı Faramir olarak tanımlar. Faramir, ülkesinde davetsiz gezginlere izin verilmediği söyler. Frodo, hobbitlerin Aragorn ve Boromir'den ayrılmasını anlatır. Boromir'in adı anıldığında Faramir şaşırır ve sertleşir.
Aniden savaş sesleri duyarlar. Adamlardan Damrod, Güneylilerin saldırdığını duyurur. Hobbitler, neler olup bittiğini görebilecekleri bir konuma tırmanırlar ve insanlar arasındaki ilk savaşlarına tanık olurlar.
Sam'in Frodo'ya olan ilgisi, Frodo'nun giderek bitkin ve zayıf görünümüne dikkat çekmesinin yanı sıra, Sam'in görevin geri kalanında üstlenmesi gereken daha büyük rolü ve sorumluluğu önceden haber veriyor. Sam, Frodo'ya olan bağlılığından hiçbir kazanç ya da fayda sağlamaz ve aslında, bağlılığı ona sadece büyük zorluklar getirir. Yine Tolkien, iki hobbit arasındaki ilişkiyi betimlerken, sadakat ve özverinin önemini vurgular.
Sam'in, yemeğin hazırlanmasına gösterdiği özen, bizi bir şekilde yeryüzüne indiriyor ve yine bize, arayışın daha geniş kapsamı içinde her zaman var olan sıradan endişeleri hatırlatıyor. Kısmen, bu bölümde bir Homeros dokunuşudur. İlyada ve Odyssey'de ,Homeros, savaşçıların yediği kavrulmuş öküzün boyutu ve kokusu gibi görünüşte önemsiz meselelere uzun pasajlar ayırır. Bu tür maddi detaylar, epik arayışı gerçekliğe yaklaştırır ve bize, kahramanların nihai hedefleri ne kadar manevi veya yüce olursa olsun, kendilerinin hala insan olduğunu, beslenmesi gereken bedenleri olan yaratıklar olduğunu hatırlatır.
Dev fil yaratığının görünümü, Tolkien'in Yüzüklerin Efendisi dünyasını hayal ettiği eksiksizliği hatırlatan bir başka küçük ayrıntı. Bu küçük ayrıntı bize Tolkien'in evreninde şaşkınlık potansiyelinin her zaman mevcut olduğunu hatırlatıyor.