Neredeyse iki ay önce, kendini her zaman basit gören bir adamdan bahsetmiştim. Hayatı ortaya çıktığı şekliyle ilginç ve olaylarla dolu bir adam hakkında. Okuyucuların tepkileri, gerçek ilgisi ve bu tür insanlar hakkında daha fazla konuşma istekleri, sıklıkla bir dizi makale yazma fikrini doğurdu. Ve sadece insanlar hakkında değil. "Halkımız" başlıklı dizi.
Sonra Omsk'un halk bahçelerinden birinde ulusal bir anıtın açılmasıyla ilgili bir hikaye vardı. Bu arada bu yazıyı hatırlayanlar için sizi bilgilendirmek isterim: anıt mükemmel durumda, etrafta çiçek tarhları büyümüş, çiçekler işini yapmış. Güzel bir yer olduğu ortaya çıktı. Ve şimdi ya yaşlı kadınlar ya da aşıklar ajur banklarında oturuyorlar.
Ancak ülkede ve dünyada bir dizi olay, sürekli seyahatler ve toplantılar böyle bir fırsat vermedi. Ve bugün dikkatinize üçüncü olanı sunuyorum tarih eğitim ve vatanseverlik hakkında çok az şey söyleyen insanlar hakkında. Hiç az şey söyleyenler. Daha fazlasını yönetiyorlar ve ... "astlarını" besliyor, tedavi ediyor, değer veriyorlar.
Biraz arka plan. Materyal, akşamları köpeğimi gezdirmem nedeniyle ortaya çıktı. Evet evet. Köpek sahipleri sosyal insanlardır. Sık sık kendilerinin söyledikleri gibi, köpek sahibi bir tanıdır. Ve bana bu olaydan bahseden, köpeğimle tanıdıklarımız oldu ve beni çabuk etkiledi.
Voennoye Obozreniye de dahil olmak üzere, zayıf vatansever eğitimden sık sık şikayet ediyoruz. Bugünün gençliğinin düşük ahlaki nitelikleri. Modern dünyada insanlık eksikliği. Okulların, anaokullarının ve hatta anaokullarının düşük performansından şikayet ediyoruz. Üniversitelerden bahsetmiyorum bile. Şey, görmek istediğimiz türden çocuklar değil. Öyle değil, öyle değil.
Ancak daha sonra, tamamen farklı malzemelerle, savaştaki askerlerin kahramanlığına, Khakassia'daki genç bir trafik polisinin son başarısına, aşırı durumlarda kurtarıcıların çalışmasına, komşunun oğlunu yangından kurtaran çocuğa hayran kalacağız. Bu nereden? Her şey kötüyse, nerede iyidir? Ivan Andreevich Krylov sayesinde, kesinlikle bir gübre yığınında bir inci çıkarılabileceğini biliyorum. Ama bir, kolye değil. Ve burada, gübreyi kazmadan, kolayca dağılmış "inci" ler bulabilirsiniz.
Pazar sabahı erken saatlerde köpek gösterisine gittim. Köpeklerin soyağacının İngiliz lordlarından daha ilginç olduğu bir gösteri değil. Bir veya iki kuşakta kökleri en fazla bilinen köpek şovuna. Mesela - evet, bizim bahçemizde yaşadı, üzüldüm. Şimdi ailenin en iyi arkadaşı. Genel olarak melez köpekler. Veya organizatörlerin dediği gibi, soylular.
Tüylü bir ağızlığın yanındaki birçok çocuğun yüzünü tarif etmeyeceğim. Bazı köpek kabilesinin hayranlığını tarif etmeyeceğim. Bunu fotoğrafta göreceksiniz. Ama girişte beni şaşırtan şeyi anlatacağım.
İlk bakışta basit görünen iki şey. Bilet yerine ıvır zıvır satıyorlar. Sakız, soğuk, maden suyu. Ancak fiyatlar mağaza fiyatlarından daha düşük. Ancak alıcılar tamamen insan mantığına aykırı davranıyor. Yaklaşık beş yaşında bir tür yürümeye başlayan çocuk geliyor, ürperiyor ve yüzünü şeffaf bir kutuya atıyor. Küçük olan mutlu, ebeveynler gülümsüyor ve ben kayboldum.
Bu kutunun basit olmadığı ortaya çıktı. Kulübün gelişimi veya ödül fonu için para toplanmaz. Para, küçük kızın tedavisi için toplanıyor. Acil bir operasyon gerekiyor ama ebeveynlerin o kadar parası yok. Yani bu bilet gişesinin girişinde bir sıra var. Ve belki de çok küçük olan, o kıza yardım ettiğini anlamıyor. Ama böyle yardım etmelisin. Daha fazla uzatmadan ve "arkaya itmeden". Sadece yardım et. Devlet yapamazsa.
İşte eğitim! Medyada hakkında ağladığımız kişi. Ve bu yürümeye başlayan çocuktan, bir Khakass büyük kahramanı daha sonra büyüyecek ...
Burada elbette, mesele sadece bebekte değil. Aynı zamanda ailesiyle ilgili. İki kez onlar sayesinde ortaya çıktı. Ve yardım için ve bir eğitim örneği için.
Ve sonra evsiz köpeklerin ve kedilerin olduğu kafesler var. Afişlerle "Bir arkadaş ve patron arıyorum!" Sergiden sonra hücrelerin yarısından fazlası boştu. Bulundu! İnsanların sadece insan olduğu ortaya çıktı. İnsan, istersen!
Sonra köpekler için birçok "adaylık" vardı. Sonuçta bir sergi. Madalyalar ve ödüllerle. İşte en küçüğü. Ve en kabarık olanı. Ve en kalın olanı. Ve en akıllısı ... Karnaval özellikle güzeldi. Uzun zamandır bir köpek parkında bu kadar kahkaha duymadım. Bazı karakterleri gördüğünüzde siz de güleceğinizi düşünüyorum.
Ve tüm bunlara müzayedeler eşlik etti. Girişte olduğu gibi tam olarak aynı fiyatlandırma politikası ayarıyla. Kim daha büyükse, kutuya yatırım yapar. Ve kim daha azsa ... aynı zamanda yatırım yapar.
Ne yazık ki gerekli miktarı toplamadık. "Biz" yazıyorum çünkü kendime bir ürperti aldım. Yani, biraz da olsa, ama bu davaya dahil. İhtiyacınız olanın yarısından biraz fazlası. Ama bu aynı zamanda harika bir şey. Tavuk tahıl tarafından gagalar. Böyle insanlarla bir çocuğu iyileştirelim!
Dört gün boyunca size bu basit ve basit olmayan olaydan nasıl bahsedebilirim diye düşündüm. "Neformat" bir şekilde ciddi bir yayın için - köpek gösterilerini tanımlamak için. Okurlar ciddi insanlardır, buna gülerler. Ama bana öyle geliyor ki yapmayacaklar. Basitçe, bir kişinin yetiştirilmesinin her gün onun hakkında konuşabileceğiniz çok fazla alan içerdiği için. Ve farklı şeyler hakkında konuşun.
İnsan olduğun anlayışı, biri bunu söylediğinde gelmiyor. Ve sonra, yaralı kuşu aldığınızda, köpeği beslediğinizde, yaşlı kadının caddeyi geçmesine yardım ettiğinizde, yerde yatan adamın yanından geçmedi. Bir kişi, ancak insanca davrandığında kişidir. Ve bu tür sergilerde insana insan olmayı da öğretmek gerekiyor.
Savaşın insanlığın doğal hali olduğunu sık sık duyuyoruz. Bu savaşlar her zaman olmuştur ve gelecekte olacaktır. Ancak köpek gösterisinde, büyük Alabai ve küçük dachshund'ların birbirleriyle ne kadar normal iletişim kurduğunu gördüm. Aynı anda birkaç "farklı büyüklükteki" köpek tarafından bakılan bir husky anne gördüm. Ne de olsa anne. Yani insanlar köpeklerden daha mı aptal? Bana öyle geliyor. İnsanlar henüz anlamıyor. Dünya büyük bir gezegendir. Ve herkese yetecek kadar yer var. Kaç kişi olduğumuz önemli değil. Ama anlayacaklar! Köpekler çok umut ediyor. Ve bunu zaten anlamış olan insanlar da.
Bizim insanlarımız. İnsanlığı eğitmenin bir örneği
- Yazar:
- Domokl