Diğer çizgi romanların gözden kaçırdığı sinematik araçları kullanan yıldız (aynı zamanda yönetmen, editör ve kameramandır), pandeminin ortasında internet yaşamına göz kamaştırıcı bir ışık tutuyor.
Son on yılda komedide en cesaret verici gelişmelerden biri, stand-up spesiyallerinin artan yönetmenlik tutkusu oldu. Canlı bir set hissini kopyalamak aptallıktır, o halde neden ekrana tam olarak uyum sağlayıp bir özellik kadar görsel olarak iddialı bir şey yapmaya çalışmıyorsunuz?
Bu değişimin ön saflarında yer alan Bo Burnham, YouTube'un en eski yıldızları , teatral aydınlatma ve bedensiz seslerle desteklenen hicivli şarkılarla kendi yenilikçi spesiyallerini yapmaya devam etti. Son yıllarda, Chris Rock ve Jerrod Carmichael'ın kendine özgü aşırı yakın çekimleriyle stand-up setlerini sahneleyerek diğer çizgi romanların özel filmlerini yönetmeye başladı.
Onun virtüöz yeni özel, İçeride (Netflix'te) , bu eğilimi o kadar ileriye taşıyor ki, sanki tamamen yeni ve alışılmadık, hem sinematik hem de klostrofobik olarak samimi, kimsenin olmadığı bir izleyici kitlesine tek başına yapılmış Zeitgeist peşinde bir müzikal komedi yaratmış gibi hissettiriyor. Bu bir başarı, zanaatı yeteneğine yetişmiş yetenekli bir deneycinin işi. Pandeminin izolasyonunun uğursuz bir portresi olsa da, varlığında umut var: Burnham tarafından geçen yıl tek bir odada yazılmış, tasarlanmış ve çekilmiş, sınırlamalardan daha büyük bir ilham olmadığını gösteriyor.
En basit düzeyde, Inside, karantina sırasında komik bir şov yapmak için mücadele eden ve yavaş yavaş aklını yitiren bir çizgi romanın hikayesidir. Burnham, panik ataklar nedeniyle birkaç yıl önce canlı komediyi bıraktığını ve daha önce Ocak 2020'de geri döndüğünü, tipik sapık ironiyle söylediği gibi, en komik şey oldu.
Bunu özel yapmaya başlamasının nedeni, gösteride açıklıyor, kendisini kafasından vurmaktan alıkoymaktı, birkaç sözden ilki. intihar (izleyicilere yapmamalarını söylediği de dahil). Tehditkar korku filmi ses efektleri ve telaşlı, rüya gibi kamera çalışması ile, Burnham'ın başlığının iki anlamı olduğu netleşiyor: sadece bir odanın içinde değil, aynı zamanda kafasının içinde olmaktan bahsediyor. Komedisinde her zaman ironik, akıllıca bir zeka ile genellikle melodramatik bir bakış açısı arasında bir gerilim olmuştur. Steve Martin benzeri resmi hilenin altında her zaman gösterişli dramatik bir tiyatro çocuğunun çarpan kalbini yendi. Ve Burnham'ın dizide aldığı en büyük risk, duygusal tarafını serbest bırakmaktır, ancak bir sürü şakayı kırmadan önce değil.
Televizyon bu yıl yaratıcılık, mizah, meydan okuma ve umut sundu. İşte The Times'ın TV eleştirmenleri tarafından seçilen öne çıkanlardan bazıları:
İlk yarıya, sosyal medya kibiriyle ilgili görsel olarak kesin ve eğlenceli bir şarkı, White Woman'ın Instagram'ı ve uyanık bir marka danışmanı için bir reklam gibi keskin, aptal hicivler hakim. (Artık soru, örneğin, 'Wheat Thins satın almak istiyor musunuz?' değil. Şimdi soru, 'Lyme hastalığına karşı mücadelede Wheat Thins'i destekleyecek misiniz?')
Yaklaşık 35 dakikalık şekerleme renginde, ustaca tasarlanmış skeç komedisinden sonra, ton Burnham'ın ilk tamamen ciddi şarkısıyla değişiyor, komik olmaya ve bir odaya sıkışıp kalmaya çalışmakla ilgili bir kulak kurduyla dolu hoş bir indie-rock melodisi. Bu şovun menteşesi. Bir sentezleyiciye dokunarak, karanlık bir odanın pencerelerinden iki çarpıcı kare güneş ışığı süzülürken, darmadağın bir zeminde otururken izolasyonun zorlukları hakkında şarkı söylüyor.
Şarkılarının çoğu ciddi bir şekilde başlıyor, sonra şakaya dönüyor, ama bu değil. Bir bükülme olmasına rağmen. İlk başta sadece pandemi hayatıyla ilgili gibi görünüyor, ancak gençken yatak odasından suratlar ve şakalar yapıp internete koyduğunda geçmişine bir referans oluyor. Bu bir tür başlangıç hikayesi. Bu spesiyalite evrimin bir ürünü olsa da, Burnham bunun aynı zamanda bir gerileme olduğuna da dikkat çekiyor. Şimdi olduğu yere geri dönmüştür, odasında tek başına şakalar yapar, kendi gerçekliğinden kaçma çabası içindedir. Bu şarkının nostaljik bir tatlılığı var, ancak bazı bölümleri gösteri boyunca, bir temadaki birçok varyasyondan biri olarak, daha koyu biçimlerde geri dönüyor.resim
Kredi...Netflix
Özel bölümün baskın konusu, dijital yaşama (salgının yalnızca büyüttüğü bir yaşam) karşı sert bir şüphecilik. Burnham, PewDiePie benzeri bir figürü taklit ediyor - ekranın sağ alt köşesindeki bir resimde gösterildiği gibi, bir video oyunu oynamasını ölü gözlü bir kendini beğenmişlikle anlatan bir YouTuber. Burnham aynı zamanda oyundaki ana karakterdir, bir odanın etrafında mekanik olarak hareket ettiği görülen bir karakterdir. Çeşitli noktalarda, oyuncuya karakteri ağlatma seçeneği sunulur. Onu alır ve Burnham, şarkının odada sıkışıp kalmayla ilgili teneke bir versiyonu olarak robot gibi ağlar. Bu, Burnham'ın sosyal medyanın ruhsuz oyununda bir araç olarak esrarengiz, distopik bir bakış açısı. Ve akıl sağlığının yıprandığı ve Burnham'ın ciddi bir şekilde ağladığı sonraki bir sahnede şüphe uyandırıyor ve şüphe uyandırıyor.
Öfkeyi, aşırılığı ve duyarlılığı ödüllendiren web teşvikleri, bu gösterinin kötüleridir. Cabaret'e baş döndürücü bir saygı duruşunda bulunan Burnham, güneş gözlükleriyle M.C. disko ışıkları dönerken, herkesi çökmekte olan seçenekler menüsüyle karşılıyor. Ritmi ile hızlanan kamera çalışması ile lirik olarak yoğun bir şarkı. Burnham'ın çekim dizilimi, tıpkı annesiyle FaceTiming hakkında komik bir şarkıyı tamamlamak için göz alıcı bir bölünmüş ekranı kırdığında olduğu gibi, bir şarkının anlamına karşı oynuyor.
İçeride, akranlarının çoğunun görmezden geldiği veya gözden kaçırdığı sanatsal araçlara sahip bir çizgi roman çalışması var. Sadece müzikal yelpazesi genişlemekle kalmadı - tarzlarının pastişi bebop, synth-pop ve peppy show melodilerini içeriyor - bir zamanlar bir şiir kitabı yayınlayan Burnham, görsel kelime dağarcığıyla da dili kadar titiz ve yaratıcı hale geldi.
Gösterinin anlatısının bir kısmı, düşünceli sanatçının süreci hakkında klişelere oynayarak hoşgörülü bir şekilde aşırı ısınabilir, ancak Burnham bunu ve diğer eleştirileri öngördü ve potansiyel kusurlara dikkat çekmenin onları düzelttiği fikri de dahil olmak üzere onları özel bölüme entegre etti. . Öz-farkındalık kimseyi hiçbir şeyden kurtarmaz, diyor.
Doğru, ancak sanatı derinleştirebilir ve netleştirebilir. İçinde, tüm sınırları aşmasına rağmen, sonunda nevrotik, kendinden nefret eden bir stand-up ruhunda bir komedi olarak kalan zor bir eser var. Burnham, kendisini bir beyaz kurtarıcı kompleksi, bir zorba ve bir Venn şeması çizen ve Weird Al ile Malcolm X arasındaki örtüşmede kendini bulan bir egoist ile erdem sinyali veren bir müttefik olarak şişiriyor. Kariyeri orada doğup gelişen sanatçı, en büyük şakadır.
Burnham, sahne arkası teknik müdahaleleriyle uğraşıyor - ışıklarla uğraşmak, kurgulamak, replik alıştırmaları yapmak. Başı belada, giderek tıraşsız, Rasputin benzeri bir sakal bırakıyor. Estetik, özgünlüğü ve kırılganlığı yansıtıyor, ancak özel bölümün çarpıcı son çekimleri, işteki yanlış yönlendirmeyi ortaya çıkararak, bu tür gerçekçiliğin performatifliğine dair şüpheciliği teşvik ediyor.
Sonlara doğru klavyesinin arkasında tamamen çıplak görünüyor. Bir adamın ilgi odağı olduğunu anlayana kadar kendini ifşa eden bir görsel.