Ali arkadaşları tarafından dürüst olarak bilinirdi. Geçenlerde yolda bir cüzdan bulmuş ve sahibini arayıp cüzdanı teslim etmişti. Ali aynı zamanda yalan söylemeyen biriydi. Ucunda sıkıntı çekmek bile olsa yalana başvurmazdı.
Bir gün öfkesi ile meşhur Kazım öğretmen tüm sınıfa kızmış ve bir haftalık ödevi bir günde vermişti. Ödevin ertesi güne yetişmesi gerekiyordu.
Bazı öğrenciler ödevi yapabildiği kadarıyla yapmayı denediler. Bazısı ödevin üçte birini, bazıları ise ancak dörtte birini yapabilmişti.
Nasılsa yetiştiremeyeceğim diye ödevi yapmayanlar da vardı. Ali de bunlardan biriydi. Ali dürüsttü ama pek çalışkan bir öğrenci değildi.
Ertesi gün Kazım öğretmen öğrencilerin defterlerine tek tek baktı. Tahmin ettiği gibi sınıfta ödevi tam anlamıyla yapabilen yoktu. Fakat birisi ödevi neredeyse tamamlamıştı. Bu tembelliğin ile tanınan Sevildi.
Kazım öğretmen bu durumdan işkillendi. Sevil en basit ödevleri bile yapmayan notları düşük biriydi. Bir gecede bu kadar ödevi nasıl yapmıştı ?
Gece sabaha kadar uyumayıp ödevi yapmaya çalıştığını söyleyen Sevil’e Kazım öğretmen inanmadı. Defterini inceleyince son sayfalardaki yazı sitilinin farklı olduğunu gördü. Sevil ödevini annesinin yaptığını itiraf etmek zorunda kaldı.
Bir süre sonra sıra Ali’ye geldi. Ali ödevinin tek satırını bile yapmamıştı. Kazım öğretmen bunun nedenini sordu. Ali mazeret aramaya gerek duymadan doğruyu söyledi:
-Ödevi yetiştiremeyeceğim için hiç başlamadım!
Kazım öğretmen önce şaşırdı, daha sonra yüzünde gülümseme belirdi:
-Ödevini başkasına yaptırmak yerine doğruyu söylemek daha iyidir. Sana bugün eksi vermiyorum, kızmıyorum da. Çünkü fazla ödev verdiğimin farkındayım. Bugün doğruyu söyleyen kimseye eksi vermeyeceğim.