Her şeyden önce, tartışmanın arkadaşlar veya kardeşler arasındaki ilişkinin ayrılmaz bir parçası olduğu unutulmamalıdır. Kavgalarda müzakerenin nasıl yönetileceğini öğrenmek ve arkadaşların gelişimi için değerli bir fırsat olduğunu kabul etmek önemlidir.
Çocukların kavgalarını tetikleyici nedenler farklı olabilir. Alay etmek, oyuncaklarla oynamak için karşı tarafa diretmek veya anne baba ilgisini kıskanmak, en fazla görülen kavga nedenleridir. Bu kavgalarda aile büyüklerinin rolü ayrı bir yere sahiptir.
Yaygın eğilim, zayıf olduğu düşünülen küçük kardeşin yanında olmaktır. Ancak birinin veya diğerinin tarafını tutmak, sabrını kaybetmek, birinin diğerine karşı üstünlük kurmasını sağlamak yanlıştır.
Kavgalar, özellikle de günlük yaşanıyorlarsa, ebeveynleri yorgunluk anlarına denk gelmesi ve bu anlarda öfke kontrolünün sağlanması daha zor olabilir. Ancak bir çatışmayı gerçekten çözmek istiyorsanız, sinirlenmenin bir anlamı yoktur. Çocuklar arasındaki kavgalar her zaman müzakere edilmelidir.
Kardeş kavgalarının nasıl yönetileceğini öğrenmenin ilk adımı, onların sosyal etkileşim becerilerini geliştirmekten geçer. Çocuklar kavga eder ve bu normaldir. Ayrıca yapılan bazı araştırmalar çocukların basit kavgalar yapmalarının, onların büyümesine yardımcı olduğu sonucuna varmıştır. Ancak burada önemli olan, aile büyüklerinin taraf tutmadan onları anlaşamaya teşvik etmesidir. Aksi halde haksızlığa uğradığını düşünen taraf, ileri ki yaşlarda farklı duygusal problemler yaşayabilir.
İkisiyle de konuşmak sadece barışı müzakere etmeye değil, aynı zamanda birinin diğerini daha iyi anlamasına da yardımcı olur.
Her zaman kardeşleri karşılaştırmak son derece zararlıdır. Çoğunlukla aynı kardeşi, daha büyük olanı veya daha saldırgan olanı suçlama eğilimindeyiz ve bu tutum asla doğru değildir. Suçlamak yerine sorunun nedenlerini öğrenip, iki tarafı da tatmin edecek bir çözüm sunmak gerekir.
Çocuklar anne ve babalarını her zaman örnek olarak görürler. Onların kavgalarında eğer çığlık atarsanız veya daha kötüsü ellerinizi kaldırırsanız, çocuklarınız için yanlış bir eğitim verirsiniz. Çünkü çocuklar bunun kavgaları çözmenin doğru yolu olduğu fikrini benimseyerek büyüyeceklerdir. Yani kavganın çözümünün, şiddet ile olacağını zannedeceklerdir.
Kim yaptı? Bunu başlatan çocuklara sorarsanız, asla üstesinden gelemezsiniz. Dolayısıyla bir suçlu aramak tamamen faydasızdır. Çünkü bu tutum çocukların açılmasına, nedenlerini açıklamasına, uzlaşma aramasına yardımcı olmayıp sadece öfke saldırganlığı körükler.
Mümkün olduğunca, çocuklar arasındaki kavgalara karışmamak her zaman daha akıllıca olacaktır. Çoğunlukla küçükler, bütün gün işten uzakta olan veya şu anda bir şeyle meşgul olan ebeveynlerinin dikkatini çekmek için tartışmaya başlarlar.
Yalnızca kavganın tehlikeli bir duruma dönüşme riski varsa müdahale edin. Bu durumda, asla yargılamayın veya suçlamayın. Kavga eden çocukları iki farklı odaya ayırmak ve daha sonra onları birbirleriyle konuşmaya davet etmek daha iyidir. Çoğunlukla kavga, birkaç dakika uzakta kaldıktan sonra kendiliğinden biter.
Ebeveynin müdahalesi tarafsız olmalı ve her ikisinin nedenlerini anlamak ve barışmalarını sağlamak için asla bir mahkeme başkanı olarak davranmamak gerekir. Burada yapmanız gereken, arabulucu olarak hareket etmek olmalıdır. Bu şekilde çocuklarınız müzakere etmeyi öğrenerek büyüyecektir.