Kendine ait bir oda da oturuyoruz Virginia Ablayla
Abla diyorum genelde ben ona, o da ana Ahmet Bro diyor,( brother-erkek kardeş- kısaltması)
Oda, salonun sol kenarında, bahçeye akıyor, sonra deniz,
Erkekler egemen kültürün, kadına bakış açısını anlatsana Abla diyorum,
"Bütün bu yüzyıllar boyunca kadınlar, erkeği olduğundan iki kat büyük gösteren bir ayna görevi gördüler. Uygar toplumlarda hangi işe yararlarsa yarasınlar, bütün şiddet ya da kahramanlık eylemlerinde aynalar gereklidir. İşte bu yüzden Napoleon da Mussolini de kadınların erkeklerden aşağı olduğunda bu kadar ısrarcıdırlar, eğer onlar aşağıda olmasalardı kendileri büyüyemezlerdi. Bu da çoğunlukla kadınların erkeklere gerekli olduğunu kısmen de olsa açıklamaya yarıyor."Diyor bana,
Peki, bu ayna nasıl parçalanır ki Abla diye soruyorum,
O hüzünlü bakışları, sertleşiyor birden,
Aynayı parçalamanın yolu, kadının kendini ifade etmeye başlamasıdır.
Diye pencereye doğru yürüyor, ’Deniz Fenerine doğru dalıyor gözleri,
"Kadınlar gerçeği söylemeye başlarsa erkeğin aynadaki görüntüsü küçülmeye başlar; yaşam karşısındaki uyumsuzluğu yok olur. Aynadaki görüntü son derece önemlidir, çünkü canlılığı pekiştirir. Bunu elinden aldığımızda erkek, kokaini elinden alınan bir uyuşturucu bağımlısı gibi ölüp gidebilir."
Diye söyleniyor, elindeki çay fincanından, küçük bir yudum daha alıyor,
Kadınların edebiyat dünyasındaki yeri, Abla bu işte yerli yerinde mi diye soruyorum,
"Hayal edildiğinde çok önemli, pratikte ise tamamen önemsiz." Diye iç geçiriyor,
Ahmet Bro Kadınlar erkeklere benzememeli! diyor, sonra ekliyor,
"Kadınlar erkekler gibi yazıp erkeklere benzerlerse, çok yazık olur; çünkü dünyanın büyüklüğü ve çeşitliliği göz önüne alındığında, iki cins bile yetersiz kalırken, yalnızca bir tanesi ile nasıl idare ederiz? Eğitim, benzerlikler yerine farklılıkları ortaya çıkarıp güçlendirmemeli midir?"
Erkek canlıları, karşılar bize Brocan diyor,
Kadının varlığına katlanamayan zihniyet; elbette onun yazmasına, okumasına, düşünmesine de karşıdır
Davamız, haklıdır, kadının kendi olma savaşıdır, kavgasıdır diyor,
Haklı davasından asla vazgeçmeyeceğini de şu sözlerle belirtiyor:
"İsterseniz kitaplıklarınıza kilit vurun; ama zihnimin özgürlüğüne vurabileceğiniz ne bir kilit var ne de sürgü, ne de kapatabileceğiniz bir kapı." Ahmet Bro, senden iyice kafana sok bunu diyor,
Kadınların şiir dünyasında yazan değil de yazılan olmaktan öteye gidemeyişinin en önemli sebebi olarak "maddiyatı" gösteriyor Woolf Abla,
"Entellektüel özgürlük maddi şeylere bağlıdır. Şiir de entellektüel özgürlüğe bağlıdır. Kadınlarsa hep yoksul olmuşlardır, sadece iki yüzyıldır değil, dünya kurulalı beri."
Güzel Ablam, mutlak tatmine ve mutluluğa ulaşmak için zihindeki iki cinsiyetin birleşmesi gerektiğini sorguluyor sonra:
"Ancak böyle bir birleşme olursa zihin eksiksiz döllenmiş olur ve bütün yetilerini kullanır. Belki de katıksız erkek olan bir zihin yaratıcı olamaz, katıksız kadın olan bir zihin de, diye düşündüm."
Ahmet Bro, ben yalnızca, kadınların, erkeklere ne söylediklerinin değil; kendilerine ne söylediklerinin önemli olduğunu anlamalarını istiyorum, diyor.
Neden erkekler şarap, kadınlarsa su içiyordu? Neden cinsiyetlerden biri öylesine varlıklı, öbürü öylesine yoksuldu? Yoksulluğun kurmaca yazın üzerindeki etkisi neydi? Sanat yapıtlarının ortaya çıkmasında gerekli olan koşullar nelerdi" diye soruyor, Abla ben bir çay alayım kendime diyerek, konu dışı kalıyorum, çünkü cevabı bilmiyorum,
Kadınlar ve Yoksulluk konusunda erkeklere şu soruyu soracağım Ahmetcan diyor:
"Profesörler, okul müdürleri, sosyologlar, din adamları, romancılar, deneme yazarları, gazeteciler, kadın olmamanın dışında hiçbir nitelikleri olmayan erkekler, benim o bir tek sorumu -kadınlar neden yoksuldur?- elli soru haline gelene, bu elli soru da çılgınca ana akıntıya atılıp uzaklaşana dek kovaladılar?
Woolf Abla, zorla evlendirilmeye karşı çıkınca evinde dövülen kadınların, edebiyat eserlerinde baş tacı edilmesi gerçeğine şu satırlarıyla isyan ediyor:
...bunun sonucunda son derece garip ve karmaşık bir yaratık çıkıyor. Düşsel planda kadın son derece önemlidir; gerçek yaşamda ise tümüyle önemsiz. Şiiri bir baştan öbür başa kaplar; tarihte hiç görülmez. Kurmaca yazınında kralların ve fatihlerin yaşamlarına hükmeder; gerçek yaşamda ailesinin parmağına bir yüzük geçirdiği herhangi bir oğlanın kölesidir. Kurmaca yazında en esin dolu sözler, en derin düşünceler onun dudaklarından dökülür; günlük yaşamda hemen hemen hiç okuyup yazamaz ve kocasının malıdır"
Eyvallah Ablam, ben müsaade istiyorum, iyi bak kendine, görüşmek üzere diyerek izin istiyorum,
Yalan dünya Ahmet Bro, gidip de dönmemek, gelip te görmemek var, hakkını helal et diyor,
Helal olsun Abla, ne hakkımız var ki, çay demledim sadece diyorum,
Çayında hatırı vardır Brom, çok iyi bak kendine deyip, bu dünyadan değilmiş gibi, bahçedeki ağaca doğru uzaklaşıyor,,,
n.asım,,,
A kuşağından, bir dünyeviye hürmetle,,:)