Transkript
1 - RedLaw 2 TEŞEKKÜRLER Yıllar önce John Redlaw a soyadını veren Adam Brockbank e; beni ITP nin gizemleriyle tanıştırdığı için, Eastbourne Bölge-si nde ve General Hospital da danışman hematolog olan Satyajit Sahu ya; resmi bir dövüş hocası olan Chris Field a ve büyük bir ilham kaynağı olan, Birminghamlı gerçek Chris Abbotts a sonsuz bir minnet borcum var. J.M.H.L. Kış Mevsiminde New York Şehir bembeyaz; beyazdan daha da beyaz. Bugün karyağdı ve bu gecenin ilerleyen saatlerinde de daha fazla yağış olması bekleniyor. Kar birikintileri, şehri kuş tüyünden bir yatağa çevirmiş durumda. Manhattan in tüm yirmi iki kilometrelik alanı, artık o bildiğimiz güçlü kuvvetli, dik kafalı halinde değil. Gökdelenler ve iskeleler, yumuşak ve alışılmadık bir şekilde kırılgan görünüyor. Bu şehir adası, boğuk ve gri bir gökyüzünün altında uzanan devasa ve oldukça girift bir kar tanesine dönüşmüş halde. Trafik, kanyon sokaklardan, vadi caddelerden aşağıya doğru akıyor, ancak oldukça miskin bir biçimde. Trafiğin çoğunu, yol kenarlarındaki erimekte olan karların oluşturduğu yığınların arasından uzun hatlar halinde yavaş yavaş ilerleyen sarı taksiler oluşturuyor, insanlar sokağa çıkıyor, fakat fazla kalabalık yok ve New Yorkluların her zaman olduğu gibi acelesi varsa da, dikkatli bir şekilde yürüyorlar. Yer buz tutmuş durumda. En sağlam tabanlara sahip botlar bile, kaymaya karşı bir güvence vermiyor.
2 Aylardan Ocak. Noel, önemsiz bir anıdan, yılbaşı ise unutulup gitmiş bir akşamdan kalmalıktan fazlası değil. ABD nin tüm doğu kıyısı, dondurucu havanın pençesinde ve hiç kimse bunu sevinçli bir olay olarak görmüyor. Kar şeritleri, Chicago kadar iç kesimlere ve portakalların soğuktan dolayı dallarında öldüğü ve soğuktan sonsuza kadar kaçtıklarını düşünen emeklilerin hipotermiye ve zatüreye yenik düştüğü Florida kadar güneye ulaşmış durumda. Burada, Neıv York ta ise, Hudson Nehri tek bir karmaşık buz kütlesi ile katılaşmış halde. Eğer denemeye cesaret edecek kadar çılgınsanız, muhtemelen üzerinden yürüyerek geçebilirsiniz. Özgürlük Heykeli nin meşalesinden ve tacından, bir insanın iki katı boyutunda buz saçakları sarkıyor. Nehre çarpan rüzgar, lakap olarak adını aldığı yırtıcı kuş atmacadan aşağı kalmıyor. Eğer sizi yakalarsa, etlerinizi kemiklerinize kadar delen pençelerini size saplıyor. Öyleyse, biraz sıcaklık bulalım, olur mu? Ben bir yer biliyorum. Fek hoşunuza gitmeyebilir, ama en azından orada kar yok ve içeriye rüzgar giremez. Yeraltında. Çok derinlerde. Benimle gelin. Şehrin altına, metroya doğru süzülelim. Işıklı alanlardan, akşam seferlerinin homurdandığı ve tepindiği tünellere gidelim. Aktarma sisteminin içinden, rayların dolambaçlı virajlarını ve kıvrımlarını izleyerek, trenlerin uğuldamalarından ve takırdamalarından kaçınarak, daha karanlık, daha derin, daha sessiz yerlere doğru ilerleyelim. İşte şimdi, çok az kişinin gelip de kendini tehlikeye atmaya cesaret ettiği, belki meleklerin bile adımlamaktan korktuğu yerdeyiz. Metronun, yalnızca eski tarihli haritalarda bulunan bölgesindeyiz. Bu bölgenin varlığı, Metropolitan Ulaştırma Müdürlüğünün kendisi için bile bir tartışma konusudur. Tahminler, buranın ve kullanılmayan diğer bölümlerin duvarlarla sarıldığı, çitlerle çevrelendiği, güvenli ve dokunulamaz hale getirildiği yönündedir. Bu alanlar, uzun zaman önce şebekeden çıkarılmışlardı ve o zamandan beri de pek kimse üzerlerinde dü şünmemişti. Son yıllarda, insanlar bu insan yapımı mağaraların içerisinde yaşamaya başladı. Evsizler. Sefiller. İnsan köstebekler. Gecekondu kasabalar inşa ettiler, onları çöpten alınan hurdalarla döşediler ve kendilerini ellerinden geldiği kadarıyla rahat ettirmeye çalıştılar. Kendi mahallelerini kurdular, kendi kurallarını ve yasalarını koydular ve yukarıdan gelecek bir müdahaleden neredeyse bağımsız bir şekilde kendi işleriyle uğraştılar. Son zamanlarda ise, taşındılar. Taşınmak zorunda kaldılar. Başka bir tür grup, bu ikamet yerini işgal etti. Burası, zifiri karanlık. Burası, güneşsiz. Burası, her zaman gece. Birinci Bölüm YUVANIN NÜFUSU, toplamda yirmiydi. Bazen, yeniler geldiğinde ya da var olan üyeler ayrıldığında, toplam sayı bundan iki üç kişi daha fazla ya da daha az olabiliyordu, fakat genel anlamda rakam yirmi olarak sabitlenmişti. Yirmi, en uygun sayı gibi görünüyordu. Sürdürülebilirdi. Düzenleyici etkenlerden biri, yiyecekti. Etrafta çok fazla yoktu. Fareler, beslenmenin ana kaynağıydı. Onları, sahipsiz kediler ve köpekler; yalnız güvercinler ve yarasalar izliyordu. Yirmi kişinin karnını doyurmak ve susuzluğunu gidermek için yeterli av bulunabiliyordu; fakat anca onlara yetiyordu. insanlar? Pek tavsiye edilmezdi. Çekiciydi. Ancak menünün dışındaydı. Bir insanı kaçırıp öldürmek, yuvanın varlığına dikkatleri çekme riskini almak demek olurdu. Yuvanın sakinleri, mümkün olduğunca fark edilmeden yaşamaya çalışıyordu. Varlıklarını duyurmak istemiyorlardı. Böylece, hayatta kalma şansları oluyordu.
3 Neticede, onlar tehlike oluşturuyordu. Vampirler, bu ülkede hoş karşılanmıyordu. Kimse onları istemiyordu. Dahası, kimse onların halinden anlamıyordu. Amerika da duygular kemikleşmişti. Güçlü toplumsal akımlar yürürlükteydi. Oyunda, belirli düşman güçler vardı. Tehlike. MLADEN, ismen liderdi. Bir vampir topluluğu, kendi içerisinde düzen sağlamak ve barış içerisinde olmak için bir shtri-gaya ihtiyaç duyardı, fakat bir shtriganın yokluğunda, herhangi bir vampir de bu işi görebilirdi. Bu örnekte, Mladen aralarındaki en zeki ya da en dikkatli -ki ikisi aynı anlama geliyordu- kişiydi. Bu nedenle de, o konuştuğu zaman diğerleri dinlerdi ve eğer söylediği bir şeye şiddetle karşı çıkmıyorlarsa, onun isteklerine riayet ederlerdi. Mladen, eski Yugoslavya dan gelmişti. İç Savaş esnasında, milletinin kendini paramparça hale getirmesini; komşunun komşuya, arkadaşın arkadaşa, tıpkı tasmasından kurtulmuş dövüş köpekleri gibi düşman kesilmesini izleyerek büyümüştü. Memleketi Saray Bosna nın bir enkaz haline gelene kadar bombalandığını; belirli sokakların, ucuz Rus tüfekleri ve çok eskilerden kalma kinleri taşıyan nişancılar tarafından ateş etme alanları olarak kullanıldığını görmüştü. On yedi yaşına geldiğinde, herhangi bir gencin görmesi gerektiğinden çok daha fazla şiddete tanık olmuştu. Belki de o zamana yönelik anıları, bir insan olarak kalsaydı olacağından daha pusluydu. Mladen in dönüştürülmeden önceki yaşamı, sıklıkla, bir rüyadan yalnızca biraz daha fazlası; rahatlıkla başkasının başına gelmiş olabilecek, birbirine gevşekçe bağlanmış bir dizi olay olarak görünürdü. Yine de, anılar halen netti. Onu, her şeyin üzerinde öneme sahip olan şeyin, birliktelik olduğuna dair bir inançla dolduruyorlardı. Toplumlar, eğer liderleri tetikte değilse, yalnızca ufak bir telkinde anında parçalanabilirdi. Birisinin, diğerlerinin arkasını kollaması ve onlara göz kulak olması gerekliydi. Mladen, işte bu nedenle nöbet tutuyordu ve kendi üzerine yüklediği, yuvaya yakın tüm tünellerde devriye gezme görevini yerine getiriyordu. Arada bir, bu görevi diğer vampirlerden birine verirdi, fakat kimse bu işi onun kadar ayrıntılı ve özenli bir şekilde yapmıyordu. Ayrıca, hiç kimse bu görevi, onun kadar ciddiye de almıyordu. Vampirler, alanlarının ihlal edilmesinden ve kendilerine zarar verilmesinden korundukları bu yerde, kendilerini rahat hissediyordu. Bu küçük sığınaklarından memnunlardı. Mladen in kendisi ise, hiçbir zaman bu kadar rahat olamazdı. Her zaman olduğu gibi tetikte bir şekilde, yolunu tozlu raylar boyunca buluyor, arada bir etrafı dinlemek ve havayı koklamak için duruyordu. En ufak bir uyarıcıya karşı bile uyanıktı: koşmakta olan bir farenin pençesine, uzakta bir suyun damlamasına, hava akımlarının ve esintilerin görünmez desenine... Zihninde, çevrenin ayrıntılı bir resmini kurmuştu. Yeraltındaki evinin her köşesini, her ince ayrıntısını biliyordu. İşlerin olması gerektiği gibi olduğu... ve olmadığı zamanı biliyordu. Mladen in burnu, nereden geldiği belli olmayan bir koku yakaladı. Belirsiz ve feromonal bir kokuydu. Tanımlaması zordu. Tuhaftı. Durdu ve derin bir nefes alarak daha dikkatli kokladı. Beyninin bir bölümü bu kokuyu tanıyor ve onu bildik, tehdit-kar olmayan bir koku olarak görüyordu. Diğer bölümü ise, tam tersini söylüyordu olduğunca fark edilmeden yaşamaya çalışıyordu. Varlıklarını duyurmak istemiyorlardı. Böylece, hayatta kalma şansları oluyordu. Neticede, onlar tehlike oluşturuyordu. Vampirler, bu ülkede hoş karşılanmıyordu. Kimse onları istemiyordu. Dahası, kimse onların halinden anlamıyordu. Amerika da duygular kemikleşmişti. Güçlü toplumsal akımlar yürürlükteydi. Oyunda, belirli düşman güçler vardı.
4 Tehlike. MLADEN, ismen liderdi. Bir vampir topluluğu, kendi içerisinde düzen sağlamak ve barış içerisinde olmak için bir shtri-gaya ihtiyaç duyardı, fakat bir shtriganın yokluğunda, herhangi bir vampir de bu işi görebilirdi. Bu örnekte, Mladen aralarındaki en zeki ya da en dikkatli -ki ikisi aynı anlama geliyordu- kişiydi. Bu nedenle de, o konuştuğu zaman diğerleri dinlerdi ve eğer söylediği bir şeye şiddetle karşı çıkmıyorlarsa, onun isteklerine riayet ederlerdi. Mladen, eski Yugoslavya dan gelmişti. İç Savaş esnasında, milletinin kendini paramparça hale getirmesini; komşunun komşuya, arkadaşın arkadaşa, tıpkı tasmasından kurtulmuş dövüş köpekleri gibi düşman kesilmesini izleyerek büyümüştü. Memleketi Saray Bosna nın bir enkaz haline gelene kadar bombalandığını; belirli sokakların, ucuz Rus tüfekleri ve çok eskilerden kalma kinleri taşıyan nişancılar tarafından ateş etme alanları olarak kullanıldığını görmüştü. On yedi yaşına geldiğinde, herhangi bir gencin görmesi gerektiğinden çok daha fazla şiddete tanık olmuştu. Belki de o zamana yönelik anıları, bir insan olarak kalsaydı olacağından daha pusluydu. Mladen in dönüştürülmeden önceki yaşamı, sıklıkla, bir rüyadan yalnızca biraz daha fazlası; rahatlıkla başkasının başına gelmiş olabilecek, birbirine gevşekçe bağlanmış bir dizi olay olarak görünürdü. Yine de, anılar halen netti. Onu, her şeyin üzerinde öneme sahip olan şeyin, birliktelik olduğuna dair bir inançla dolduruyorlardı. Toplumlar, eğer liderleri tetikte değilse, yalnızca ufak bir telkinde anında parçalanabilirdi. Birisinin, diğerlerinin arkasını kollaması ve onlara göz kulak olması gerekliydi. Mladen, işte bu nedenle nöbet tutuyordu ve kendi üzerine yüklediği, yuvaya yakın tüm tünellerde devriye gezme görevini yerine getiriyordu. Arada bir, bu görevi diğer vampirlerden birine verirdi, fakat kimse bu işi onun kadar ayrıntılı ve özenli bir şekilde yapmıyordu. Ayrıca, hiç kimse bu görevi, onun kadar ciddiye de almıyordu. Vampirler, alanlarının ihlal edilmesinden ve kendilerine zarar verilmesinden korundukları bu yerde, kendilerini rahat hissediyordu. Bu küçük sığınaklarından memnunlardı. Mladen in kendisi ise, hiçbir zaman bu kadar rahat olamazdı. Her zaman olduğu gibi tetikte bir şekilde, yolunu tozlu raylar boyunca buluyor, arada bir etrafı dinlemek ve havayı koklamak için duruyordu. En ufak bir uyarıcıya karşı bile uyanıktı: koşmakta olan bir farenin pençesine, uzakta bir suyun damlamasına, hava akımlarının ve esintilerin görünmez desenine... Zihninde, çevrenin ayrıntılı bir resmini kurmuştu. Yeraltındaki evinin her köşesini, her ince ayrıntısını biliyordu. İşlerin olması gerektiği gibi olduğu... ve olmadığı zamanı biliyordu. Mladen in burnu, nereden geldiği belli olmayan bir koku yakaladı. Belirsiz ve feromonal bir kokuydu. Tanımlaması zordu. Tuhaftı. Durdu ve derin bir nefes alarak daha dikkatli kokladı. Beyninin bir bölümü bu kokuyu tanıyor ve onu bildik, tehdit-kar olmayan bir koku olarak görüyordu. Diğer bölümü ise, tam tersini söylüyordu. Bu, melez bir kokuydu. Bilinen ve bilinmeyenin karışımıydı. Mladen in tüyleri diken diken oldu. Farkında olmadan, dişlerini çıkardı. Birileri geliyordu? Vampirler? Vampir olmayanlar? Gelenlerin kimler olduğu konusunda Mladen in kafası karışmıştı ve bu kafa karışıklığının kendisi, ürkütücüydü. İçgüdüleri ona kaçmasını, bir sığınak bulmasını ve kendisini kurtarmasını söylüyordu. Ancak Mladen, yuvadaki diğer vampirlerden sorumluydu. Onların alfa erkeği ve koruyucusuydu. Bu nedenle geri döndü ve diğer vampirlerin yanına koştı. Böyle yaparak da hepsini kötü kadere mahkum etmiş oldu. EFENDİM? Bir şey yakaladım. Hareket, dosdoğru ileri. Anlaşıldı mı? Anlaşıldı. Bir den tüm ekiplere. Olası bir V temasımız var. Bana yakın durun ve harekete geçmeye hazır olun. Tekrar ediyorum, bana yakın durun ve harekete geçmeye hazır olun. Anlaşıldı, tamam. Dört ve Beş yolda. Dinliyoruz, Bir. Altı ve Yedi de yolda.
5 Hee hee hee! İşte geliyoruz. Kimi arayacaksınız? Yuva avcıları! Yedi, lütfen saçmalığı kes. Biz ördek avına çıkmış bir avuç bira delisi köylü değiliz. Bunlar askeri seviyede operasyonlar ve eğer sen bunları o şekilde görmek istemiyorsan, lanet olası kafatasına dokuz milimetreliği kendi ellerimle yerleştiririm. Anlaşıldı mı, asker? Evet Efendim. Efendim? İki? Radar, en az bir düzene V olduğunu gösteriyor. Belki daha da fazla. Kuzeye doğru yarım kilometre uzaklıkta. Ve, hımm, nasal girdi verileri de bunu doğruluyor. Evet, ben de kokularını alıyorum. Beyler, hanımefendi, hadi gidip bize yapmamız için para ödedikleri şeyi yapalım ve yaşayan ölüleri gerçek ölüler haline getirelim. MLADEN İN UYARI İÇİN seslenmesine gerek kalmadı. Yuvanın üyeleri, onun paniğini uzaktan sezmişti. Mladen yaklaşırken, daha onu göremeden ve duyamadan önce, ondan yayılan keskin, korku dolu kokuyu almışlardı. Bu, belirgin bir ekşi kokuydu; bozuk süt kokusunu andırıyordu. Bazı vampirler uyumaktaydı; ancak şu an hiçbiri uykuda değildi. Eski püskü battaniyelerini ve yorganlarını üzerlerinden atarak yataklarından -onlara tünelin daha önceki sakinleri tarafından bırakılmış gıcırdayan karyolalarından ve lekeli döşeklerinden- fırlamışlardı. Halihazırda uyanık olan diğerleri, yapmakta oldukları şeyleri bırakıp ayağa kalktı. Karı koca olan bir çift, paylaşmakta oldukları, kanının yarısı çekilmiş siyah bir kedi cesedini ellerinden bıraktı. Ağızlarını sildiler ve Mladen in kokusunun gelmekte olduğu yöne doğru baktılar. İki genç kız -en azından öyle görünüyorlardıkaranlıkta satranç oynamayı bıraktı. Havada belirsizlik emareleri hakimdi. Tıslamalar. Hırıltılar. Vampirler, birbirlerine baktı ve savunma pozlarına büründü. Mladen, tünelin kıvrılıp görüş alanının dışına çıktığı yerde, tünelin görülebilir en uzak noktasında belirdi. Tüm kuvvetiyle koşuyordu; duvarın tuğla örgüsünü tırnaklarıyla deşerek ilerliyordu. Çabuk! diye bağırdı. Gitmeliyiz! Geliyorlar. Kim? dedi içlerinden biri. Kim geliyor? Bilmiyorum. Önemi de yok. Düşman olduklarını hissedebiliyorum. Ya buradan gideriz ya da ölürüz. Şimdi, diğer vampirler de Mladen in koklayabildiği, o insan ve başka bir şeyin, aslen vampirsel özellikler taşıyan o şeyin anlaşılmaz karışımını koklayabiliyordu. Bu da onları dehşete düşürdü. Orada öylece durmayın! diye bağırdı Mladen. Kendisiyle yuva arasındaki mesafenin çoğunu katetmiş, yalnızca on saniyeden daha az bir sürede alabileceği iki yüz metre kadar bir yolu kalmıştı. Dediğimi yapın. Şu tarafa, tünel ağının ilerisine doğru gidin. Ayrılın. Eğer bizi yakalarlarsa... Ve artık Mladen yoktu. Koşuşunun hızıyla beraber, parçacık maddelere ayrılıp raylara saçılacak şekilde infilak etmişti. Bir silah sesi, fırtına gibi gürlemişti. Vampirler bakakalmıştı. Zırhlarla kaplı yedi figür, tünelde enlemesine yayıldı. Aynı ölümcül aciliyetle olmasa da, Mladen kadar hızlı koşuyorlardı. Ellerinde tüfekler vardı. Gövdeleri, başka silahlarla da süslenmişti: tabancalar, bıçaklar, el bombaları. Kafalarında kasklar vardı ve kırmızı bir şekilde parlayan gözleri hariç, yüzleri maskelenmişti. Güm! Genç kızlardan biri, geriye doğru uçtu. Daha yere döşemeden, toz haline dönüşmüştü. Güm! Evli çiftten erkek olanı, karısının gözleri önünde paramparça oldu. İlk şoku atlatan vampirler, karşı atağa geçti. Korku ve öfke duygularıyla beraber, saldırganlara doğru atıldılar. Birçoğu, rakiplerinin üzerine atlayıp onlara vurabilmek için dört ayak üzerinde yatay bir şekilde duvarlara doğru koştular. Geri kalanlar ise, bir kabustan çıkmış gibi olan pençeleri ve sivri dişleriyle taarruza başladı.
6 16 Hepiniz sıkı durun. Hiçbir atışı boşa harcamayın. Çeklerimizi yazan adam, iyi bir gösteri yapmamızı istiyor. Ona parasının karşılığını verelim. Olumlu, Bir. Duyuldu, anlaşıldı, onaylandı. İşte bu! VAMPİRLER, bir silah ateşi yağmuruna doğru atıldı. Bu, adil bir dövüş değildi. Gerçekten de değildi. Üyelerin çoğu, ilk birkaç saniye içerisinde yok olup gitti. Hayatta kalmayı başaranlar, üstün güçlerinin kazanmalarına yardım edeceğine olan inançlarıyla, düşmanlarına çarpıcı bir mesafeye kadar yaklaşmayı başardı. Teke tek karşılaşmada, hiçbir insan bir vampire eş değer olamazdı. Ancak bu insanlar ya da her ne idiyseler, şaşırtıcı reflekslere sahipti. Bıçaklar çekilmişti. Karanlıkta parıldayan tek bir yanlamasına kesme hareketi ile bir vampirin başı gövdesinden ayrıldı. Tahta bıçaklar, kalplere saplandı ve neredeyse aynı anda tekrar geri çekildi. Bu hareket o kadar hızlıydı ki, kurbanın aşağıya doğru bakma ve kendi göğüs kafesinin dağıldığını, gövdesinin bir kül şelalesinden boşluğa dönüştüğünü görmeye vakti kalıyordu. Hiç silah olmadan, yumruk yumruğa bile olsa, dövüş orantısızdı. Vampiler, kendilerininkinden daha üstün değilse bile, en azından onunla eşit bir kas gücüyle karşılaştıkları için afallamış-tı. Pençeleri, zırhla kaplı gövdeleri ve uzuvları boşuna tırmaladı. Ezici vuruşlar, boyunlarını ezdi ve omurgalarını parçaladı. Mladen in ölümü ile yuvanın son üyesinin yok edilmesi arasında belki bir dakika geçmişti. Süre, kesinlikle daha uzun değildi. Yedi zırhlı figür, kendilerinin neredeyse üç katı sayıda vampirin küllü kalıntılarına bakıyordu. Kimse derin nefes bile almıyordu. 17 EKİBİN, KIZIL GÖZ Bir olarak görevlendirilmiş kumandanı, ağzını ve burnunu kapatan maskeyi açtı. Maske, siyah poli-karbordan yapılmış çerçeveli bir tümsek gibiydi. Bir telsizi vardı ve ses geçirmezdi. Çatışma alanında kullanışlıydı, fakat aynı zamanda boğucuydu da. İşte dedi sert çeneli adam, bir vampir yuvası böyle imha edilir. Etrafta onaylamaya yönelik baş sallamaları ve homurtular vardı. Bir iki daha maskesini çıkardı. Umarım siz evdekiler hepsini görmüşsünüzdür. dedi Bir, kaskına takılı kızılötesi mikro kameraya parmağını tıklatarak. Sonra da, sanki kulağındaki cihaza merkezden bir cevap gelmiş gibi başını kaldırdı. Apaçık mı? Güzel. Tepemizdeki tüm bu tuğla örgüsünden ve sağlam kayalardan dolayı birazcık endişelenmiştim. Sinyal kesintisi olmadığını duymak iyi oldu. Yedi, sırıtarak kameranın görüş alanına girdi ve her iki başparmağım da havaya kaldırarak Geldik, gördük ve kıçlarını toza çevirdik! diye bağırdı. Ekipteki tek kadın olan Üç, gözlerini devirdi. Neredeyse bir yatak odası dolabının boyutlarındaki iri kıyım bir siyahi olan Beş, ayakkabısının ucunu düşünceli bir şekilde yere saçılmış toz yığınlarına sürttü. Anlaşılan o kadar da sert değillermiş. Hiç de sert değiller dedi Yedi. Ve neden biliyor musun? Çünkü biz daha sertiz. Biz lanet olası Takımıyız! Kötülerin en kötüsüyüz. Öyle değil mi, Altı? Yedi ve Altı bağırıp çağırdı ve bir beşlik çaktı. Üç, Bir e Çocuklar anlamına gelen bir bakış attı; Bir ise karşılığında yalnızca başını salladı. Başarılı bir görevin ardından keyifli davranışlar hoş görülebilirdi. Adamlar, adam gibi davranırdı ve oğlanlar da oğlan gibi. 18
7 Bir, maskesini tekrar yerine taktı. Haydi buradan çıkalım. İşimiz bitti ve eğer Tanrı cennette oturmaktaysa, bizi bilgi verme toplantısında sıcak kahve ve hindili sandviç bekliyor olacaktır. Ben yarım litre hemoglobine de razıyım. dedi Dört. Ben de diye ona katıldı Yedi, gözleri parıldayarak. Ve hepsinin, hatta Bir in bile gözlerinde, birbirine benzeyen ani birer açgözlülük parıltısı geçti. Hepsi, metabolizmalarının neye ihtiyacı olduğunu biliyordu: et ve içecek. Aynı zamanda hepsi, gerçekte ne istediğini de biliyodu: aynı anda hem et hem içecek olan bir şey. Hatta onun için can atıyorlardı. BELKİ NEDENİ insan kanı beklemişiydi. Belki de, potansiyel olarak tehlikeli bir görevi tamamlamanın getirdiği neşeydi. Her ne idiyse, Takımı, 9- Cadde nin altında bir yerlerdeki artık kullanılmayan bir istasyon olan çıkış noktalarına doğru, bir terk edilmiş tüneller sistemi üzerinden yürürken yeteri kadar tetikte değildi. Gardlarını düşürmüşlerdi ve etrafa tam olarak dikkat kesilmemişlerdi. Yoksa içlerinden biri muhakkak, rayların kenarındaki girintide bulunan ve bir zamanlar metro işçileri tarafından gelmekte olan trenlerden kaçınmak için kullanılmış parlak kırmızı LED durum göstergesini fark ederdi. Ve durum gösterge ışığının bağlı olduğu yüksek çözünürlüklü dijital kaydedici kameranın da ayırdına varırdı. Ayrıca, kaydedici kamerayı tutan, elleri titreyerek ve gözü vi-zöre odaklanmış bir şekilde, yedi kişilik silahlı ve zırhlı milis kuvvet tek sıra halinde oradan geçerken nefes almaya dahi zar zor cesaret edebilen, ray kenarlarındaki girintiye çömelmiş kadını görürdü. 19 İkinci Bölüm JOHN REDLAW, BİR SOKAK ARASINDA, dizlerinin üzerinde duruyordu. Eğer dua etmiyorsa, ki şu anda dua etmediği oldukça açıktı, dizlerinin üzerinde olmaktan hoşlanmazdı. Dizleri, yaşlanmış dizlerdi; elli küsür senedir koşmaktan, dövüşmekten, taban tepmekten ve normal eskime ve yıpranmadan dolayı sertti ve sıklıkla çıtırdıyordu. Bu dizler, sıklıkla ağrı çekiyordu. Her ikisinde de kronik çapraz bağ hasarı ve menisküs vardı. Bir doktor, bir seferinde dizlerine titanyum takılması ihtimalinden bahsetmişti. Redlaw, Tanrı nın doğuştan kendisine vermiş olduğu dizlerin, ömrünün sonuna kadar onu taşıyacağını düşünmeyi yeğleyerek, o doktoru bir daha ziyaret etmemişti. Dizleri, şu anda özellikle kötü bir ağrı çekiyordu, çünkü yaklaşık yirmi beş santim kadar kara gömülmüştü. Soğuk ve ıslaklık, zonklamalarına neden oluyordu. 20 Ancak daha da kötüsü, Redlaw ın dizlerinin üzerinde olmaktan hoşlanmıyor oluşunun asıl nedeni, kafasına dayanmış silahtı. Bu, herhangi bir silah da değildi. Bir Cindermaker'dı. İşte burada ironi vardı. Ya da belki de, şiirsel adalet... DÜŞÜNÜYORUM DA, dedi Cindermaker ı tutan genç adam, gösterdiğin tüm o nakit parayı, o güzel kalın desteyi bana vermen gerekiyor. Neden senin gibi bir bunağın elinde bu kadar para olsun ki, anlatabiliyor muyum? Yani, sen seksen yaşında falansın, bense daha yeni on sekiz oldum. Önümde koca bir ömür var. Ödeyeceğim faturalar, sevişeceğim fahişeler var, anlıyor musun? Genç adam, bir hip hop yıldızı gibi giyinen ve konuşan ve D-Funkt adıyla tanınan beyaz bir çocuktu. Bu isim, şüphesiz ki anne ve babasının ona vaftiz edilirken verdiği isim değildi. Kocaman kalın bir kapitone
8 mont giymişti ve kafasının etrafına sarılmış bir bandana ile kulaklıkları çenesinin altında bağlanmış kürklü bir kalpağı vardı. Dudağındaki pirsing, ona kalıcı bir alaycı gülümseme veriyordu. Çenesinin altında, sanki yosun tutmuş gibi bir tutam sakal vardı. Öte yandan senin, bayım -ve D-Funkt, Cindermaker ın namlusunu Redlaw ın şakağına daha da fazla bastırdı- önünde birkaç yıldan fazlası yok. Üstelik eğer şu anda dediğimi yapmazsan, çok daha az zamanın var. Bela istemiyorum. dedi Redlaw, olabildiği kadar sakin bir şekilde. Bela istemiyorum. diye onun aksanını kötü bir şekilde taklit etti D-Funkt. Bir Ingiliz den çok bir AvustralyalI gibi duyul- 21 muştu. Öyle mi? O zaman neden karanlık çöktükten sonra Aşağı Doğu Yakası na gelip bir silah satın aldın? İstediğim tek şey bu. Silah. Benden istediğin parayı verdim. Bir anlaşmamız var. Evet ve benim bunun için söyleyeceğim şey ne biliyor musun? Siktir git, ahbap. İşte buna vereceğim cevap bu. Artık sana lanet olası silahı vermek istemiyorum. Senin vermeni istiyorum! Bana! Her şeyi! Senin! Paranı! Son beş kelimeyi, Cinder-maker ı Redlaw un kafasını daha da yana doğru iten sert birkaç dürtme ile söylemişti. Tamam, tamam. Redlaw, montunun içerisine elini uzattı ve cüzdanını çıkardı. Cüzdanı, işaret ve orta parmağının arasında tutarak çocuğa uzattı. İtiraf etmesi gerekirdi ki, cüzdan gösterişli bir şekilde kağıt parayla doluydu. Geriye dönüp baktığında, daha dikkatli olması gerektiğini anlıyordu. İşte bundan bahsediyorum, yaşlı adam. dedi D-Funkt, elinden cüzdanı çekerken. Görüyor musun? O kadar da zor değilmiş, değil mi? Şimdi senin o buruşuk beyaz kıçına silah sokmak zorunda değilim. Herkes kazanmış durumda. D-Funkt, cüzdanı bir cebe saklamak için bir harekette bulundu. İşte o anda, bir saniyeyi zar zor dolduracak bir süre zarfında, dikkati dağılmıştı ve tam olarak silah ve Redlaw üzerinde değildi. İşte, o an, Redlaw un saldırdığı andı. Cindermaker ı tutan bileği yakaladı ve silahı başından başka tarafa doğru çevirdi. Aynı zanda, diğer kolunun dirseği ile D-Funkt ın dizine vurabildiği kadar sert bir şekilde vurdu. Diz kapağı yerinden çıkarken, kendisini tatmin eden bir pat sesi duydu. Daha da tatmin edici olan şeyse, D-Funkt ın keskin, afallamış ve ızdırap dolu ulumasıydı. Redlaw, çocuğun silahı tutan bileğini bırakmadan ağaya kalktı. Döndü ve bir zamanlar sevinç dolu yüzün, şimdi acıdan çöktüğünü gördü. 22 Tanrı aşkına! diye zırıldadı D-Funkt. Lanet olası dizim! Ahh! Tanrı aşkına! Redlaw, çocuğun suratına bir yumruk attı. Yapma. Bir kere daha yumrukladı. Al. Üçüncü kez yumrukladı. Boşuna Tanrı nın adını ağzına alıyorsun. D-Funkt, burnu kırılmış bir şekilde ve yüzünden kanlar akarak karların üzerine çkötü. Redlaw, Cindermaker ı D-Funkt ın hissizleşmiş elinden çekip aldı. Ah, adamım diye inledi D-Funkt. Ah, Tanrım. Lütfen bana zarar verme. Lütfen bana daha fazla zarar verme. Sana yalvarıyorum. Bela istemediğimi söyledim. dedi Redlaw. Sana şans vermiştim. Özür dilerim, özür dilerim. Benden bu silah için bin dolar istemen yeterli değil miydi? Esasen ne kadar paraya ihtiyacın var?
9 D-Funkt, nadir ihraç mallar, yasa dışı anlaşmalar ve bu ekonomik düzende geçinmek için bir adamın yapabildiği her şeyi yapması gerektiği ile ilgili bir şeyler geveledi. Redlaw, aşağılayıcı bir tavırla dudaklarını büzdü. Eğildi ve çocuğun cebinde el yordamıyla cüzdanını aradı. Bunu geri almam gerekiyor, teşekkürler. dedi, cüzdanı kendi cebindeki ait olduğu yere koyarken. Ve ayrıca bana bir kutu Fraxinus mermi borcun var. Mermilerin fiyata dahil olduğunu hatırlıyorum. Orada dedi D-Funkt, montunun diğer tarafına işaret ederek. Redlaw, cebi karıştırdı ve kutuyu buldu. Elli adet 9 mm lik dişbudak kerestesinden mermi. Hepsi oradaydı. 23 Bin dolarını geri istiyor musun? Alabilirsin. Pantolonumda duruyor. diye sızlandı D-Funkt. Lütfen. Yalnızca beni rahat bırak. Başına daha fazla bela açmayacağım. Al ve git. Hayır. Bir anlaşmamız vardı. dedi Redlaw. Ve ben, en azından, sözünün eri bir adamım. Para senin. Muhtemelen, zaten ona ihtiyacın vardır. Duyduğuma göre bu ülkedeki sağlık sistemi aşırı derecede pahalıymış ve sen de bana sigorta poliçesi satın almış biri gibi görünmüyorsun. REDLAW, daha sonra otel odasına gittiğinde makyaj masasına oturdu ve Cindermaker ın sahralarını söküp silahı temizledi. Bunu yaparken, D-Funkt ın kendisini soymaya çalışacağını öngörmesi gerektiği üzerine düşünmeye başladı. Gerçekten de, ne bekliyordu ki? Bu, New York un en sert mahallelerinden birindeki bir çıkmaz sokakta gerçekleşen, gizli ve yasa dışı bir alışverişti. Eğer, çocuk onu soymaya çalışmasaydt, işte o zaman bir sürpriz olurdu. Belki de yaşlanıyorumdur. Ancak bu işte bir belki yoktu. Gerçekten de yaşlanıyordu. Her gün, açıkgözlülükten ve dirençlilikten bir adım daha uzaklaşıyordu. Her gün, mezara bir adım daha yaklaşıyordu. Redlaw, becerikli ve deneyimli hareketlerle silahı parçalarına ayırdı. Nişan çubuğu ve geri tepmesi biraz paslanmıştı, fakat Redlaw yanında bir miktar yağ ve tiftiksiz kumaş getirmişti. Ayrıca namlu fırçası ve namluda biriken karbonu ve kiri temizlemek için çözücüsü de vardı. Biraz ovma ve hareketli parçalar - horoz, tetik düzeneği- için biraz yağlama yaparak Cindermaker ı yepyeni bir silah haline getirebilirdi. Yan odada bir televizyondan laklak sesleri geliyordu. Geç saatlerde yayınlanan bir sohbet programının sesi o kadar açıktı ki, sanki kötü bir şeyler gizlenmeye çalışılıyor gibiydi. Tam aşağı- 24 da, bir kadın ve bir erkek kavga ediyor; kızgınlıkları arttıkça sesleri de yükseliyordu. En fazla ılık denebilecek bir hava üfleyen yerdeki ısıtma bacasından bir hışırtı geldi. Gramercy Par-kı nın hemen güneyindeki ince kumtaşından yapılmış bir binanın içinde bulunan otel, pek de Ritz Carlton a benzemiyordu. Ancak Redlaw ın bütçesi sıkışıktı. Cindermaker berbat, fakat gerekli bir masraftı. Onun haricinde, harcadığı her kuruşun hesabını yapmak zorundaydı. Bu yolculuğu yapabilmek için tüm birikimini kullanmıştı. Bankada yalnızca birkaç bin poundu vardı. Bu pek de Kraliyet polis teşkilatındaki ve Gece Birli-ği ndeki otuz yıl süren hizmetlerinin karşılığı gibi durmuyordu, fakat yeterli olmak durumundaydı; çünkü şu anda bir geliri yoktu. GOLGE ye göre Redlaw, istenmeyen adamdı. Eğer merkezde yüzünü gösterecek olursa, görüldüğü yerde tucuklanırdı. Hiçbir şeyi yoktu. Çok az tanıdığı, fakat hayran olduğu bir kadına; hatta onu sevdiğini söyleyecek kadar ileri gidebileceği bir kadına verdiği söz dışında bir şeyi yoktu. Onu ayakta tutan şeyler, yalnızca bu söz ve inancıydı. Ve artık inancından da o kadar emin değildi. Redlaw, bir silahı yeniden monte etmeyi daima bir terapatik bir eylem olarak görürdü. Birbirine kenetlenen parçaları, tıpkı bir yapbozu ya da bir suç olayını çözer gibi, yerlerine oturturdu.
10 İşini bitirince, Cindermaker ın sürgüsünü, hareketin pürüzsüz olup olmadığını görmek için gerdi. Daha sonra da şarjörü, Fra-xinus mermilerle doldurdu ve hazneye yerleştirdi. Cindermaker, elinde güzelce ve ağır bir şekilde duruyordu. Çok yakından tanıdıktı ve amacı için öldürücü biçimde uygundu. Redlaw, Atlas Okyanusu üzerinden yaptığı uçuşta kendi Cin-dermaker ım gümrükten geçiremediği için, buraya vardığında önceliği bir Cindermaker bulmaya vermişti. Küçük İtalya daki 25 ateşli silah satıcılarında yaptığı araştırmalar, kafa sallamalarla ve şaşkın kaş çatmalarla karşılanmıştı. Britanya üretimi tabanca? Dişbudak kerestesi mermiler? Bu ülkede olmaz dostum. Amerika Birleşik Devletleri nde öyle bir şeye karşı istek yok. Hayır, bayım. En azından şimdilik. Ancak, dükkandaki bir müşteri konuşmayı duymuştu ve Red-law u kenara çekip ona aradığı şeyi verebilecek birini tanıdığını söylemişti. İşi halletmek için biraz uğraşmak gerekecekti, ama... Yüz dolarlık bir ücret, Aşağı Doğu Yakası ndaki bir arka sokakta D-Funkt ile bir görüşme ayarlamasını sağlamıştı. Artık Redlaw silahlıydı. Her ihtimale karşın korunması vardı. Şimdi ise, gidip vampir arama zamanıydı. 26 Üçüncü Bölüm REDLAW UN NEW YORK'TA temas kurabileceği kimse yoktu. Büyük Elmaya daha önce hiç gelmemiş, Birleşik Devlet-ler i bile hiç ziyaret etmemişti. Hayatı boyunca Britanya kıyılarından yalnızca iki olaydan ötürü uzaklaşmıştı. Bir tanesi, Aziz James Yolu nun son bölümünü olan ve Galisya daki Santiago de Compostela katedraline giden hacı yolunu yürümek için Ispanya ya kısa bir ziyaretti. Diğeri ise, Güneşsizlere karşı gösterdiği sıfır tolerans, vampir göçü ile baş etmede alışılmadık derecede etkili olan Surete ile taktik değiş tokuşu ve not karşılaştırması yapmak için GOLGE nin sponsorluğunda Paris e yaptığı bir kültürel değişim yolculuğuydu. Her iki gezi de tatil olarak adlandırılabilecek şeyler değildi ve zaten Redlaw da pek tatil insanı sayılmazdı. Amerika ya gelme sebebi de kesinlikle etrafı görmek ve alışveriş yapmak değildi. Buraya bir söylentiyi araştırmaya ve bu söylentinin ardındaki gerçeği öğrenmeye gelmişti. 27 REDLAW, Amerikan saldırılarıyla ilgili tüm düşünceleri zihninin arka tarafında rafa kaldırmıştı ve onların orada kalması gerektiğine inanmak için yeterli nedeni vardı. Ancak konuyla ilgili görüşü, aynı akşam yetkili mercilerle arasındaki iki yakın temastan sonra değişmişti. Birincisi, internet kafeden ayrılırken gerçekleşmişti. Bir polis arabası, sokakta önünden geçti. İki memur, anlaşılan yalnızca etrafı gezip kolaçan ediyordu. Yine de Redlaw, bir dükkanın kapı aralığında gölgelerin içerisine doğru saklanıp, kabuğuna çekilen bir kaplumbağa gibi kafasını montunun içine çekmişti. Polis arabası ileri doğru sürmüştü... ve sonra durmuştu. Ters yöne dönen ışıklar, göz kırpıyordu. Redlaw, kapı aralığından çıkmıştı ve tekrar Java Crypt in önünden geçerek ters yöne doğru hızlıca yürümeye başlamıştı. Koşmak istemişti, fakat kendini daha da fazla şüpheli göstermek korkusuyla koşmamıştı. Bir köşeyi dönmüştü ve en yakındaki evin ön bahçesine dalmıştı. Çitlerin üzerinden bakarken, polis arabasının sokağın sonuna doğru gittiğini ve sonra geri döndüğünü görmüştü. Görüş alanının dışına çıkmak için eğilmişti. Polis arabası, saklandığı yerin önünden, herhangi bir arabanın gidebileceğini düşündüğünden çok daha yavaş bir şekilde geçmişti. Redlaw, tam arabanın gittiğine ve ortaya çıkabileceğine inandığı anda, araba tekrar diğer yönden ilerlemeye başlamıştı. Şüphesiz ki, memurlar birini arıyordu. Kendisini mi? Bir tanesi ortalıkta dolaşan tutuklama emrinden kendisini teşhis mi etmişti? Acaba, onu Kaçak Redlaw ve Kanunsuz Tacir olarak adlandıran magazin basınından tanımış mıydı?