Peter yeniden gözlerini yumdu. Kendini çok yorgun duyumsuyor, uyumak istiyordu. Ağzı kurumuştu, kalbinde sürekli bir çekilme duygusu vardı: İnsanın elini elektrik süpürgesinin ağzına koyduğu zamanki duygu gibi. Ama bu, kendi göğsünün içindeydi ve kürek kemiklerine kötü acıyı veriyordu. Bunun arkadasında her şeyi ölü ve çukur bırakan bir anaforlu hava, boşluğun emmesi olduğunu biliyordu. Sonya:
- Peki, şimdi buna ne yapacağız? diye sordu.
Peter gözlerini açarak ona baktı. Bir kule gibi dik, yatağın ucunda dikiliyordu. Sabahlığı, memelerinin esmer yuvarlıklığını ortaya çıkararak göğsünün kenarına doğru kaymıştı. Bu memeler bir soba gibi ısı yayıyordu. Yalnız bunlar, boşalmış bir dünya içinde ileriye doğru hareket ediyor gibiydiler.