Üç aylık bir dergi olan Edinburgh Review, Ekim 1802'de Francis Jeffrey, Sydney Smith ve Henry Brougham tarafından kuruldu. Derginin sahipleri Parlamentodaki Whigs'i tercih etti ve William Hazlitt ve Thomas Babington Macaulay gibi dergi yazarlarının çoğu siyasi reformdan yanaydı. İlk katkıda bulunanlardan biri olan Walter Scott, derginin Tory görüşleriyle çeliştiğini gördüğü için sonunda makale göndermeyi reddetti.
Edinburgh Review, zamanının en etkili dergisiydi ve 1818'de tirajı 13.500'e ulaştı. 1802 ve 1829 yılları arasında editör olan Francis Jeffrey, William Wordsworth ve Samuel Coleridge gibi bazı yazarların açık sözlü bir eleştirmeniydi. Henry Brougham tarafından Lord Byron'ın çalışmasına saldıran bir makale, yazarın şiirle yanıt vermesiyle sonuçlandı. İngiliz Ozanlar ve İskoç Eleştirmenleri.
Henry Reeve, derginin editörü oldu. Edinburg İnceleme 1855'te kırk yıldan fazla bir süre elinde tutacağı bir görev. Dergi 1929'da yayınını durdurdu.
Literatür taraması nedir?
Literatür taraması, bağlam içine yerleştirilmiş belirli bir konuyla ilgili akademik literatürün bilgisini ve anlayışını gösteren bir akademik yazı parçasıdır. Literatür taraması aynı zamanda materyalin eleştirel bir değerlendirmesini de içerir, bu nedenle literatür raporundan ziyade literatür taraması olarak adlandırılır.
Raporlama ve inceleme arasındaki farkı göstermek için televizyon veya film inceleme makalelerini düşünün. Bu makaleler, kısa bir özet veya film veya programın kilit noktaları ve eleştirmenin kendi değerlendirmesi gibi içeriği içerir. Benzer şekilde bir literatür taramasının iki ana amacı, ilk olarak mevcut araştırmaları, teorileri ve kanıtları kapsayan içerik ve ikinci olarak bu içeriğin kendi eleştirel değerlendirmeniz ve tartışmanızdır.
Genellikle bir literatür taraması, bir tezin, araştırma projesinin veya uzun makalenin bir bölümünü veya bir bölümünü oluşturur. Bununla birlikte, bağımsız bir iş parçası olarak da belirlenebilir ve değerlendirilebilir.
Literatür taramasının amacı nedir?
… senin görevin bir argüman oluşturmak, bir kütüphane değil.Rudestam, K.E. ve Newton, R.R. (1992) Tezinizden Surviving: İçerik ve süreç için kapsamlı bir rehber. Kaliforniya: Adaçayı, s49.
Bir tez veya proje gibi daha büyük bir yazılı çalışmada, literatür taraması genellikle bir konuya karar verildikten sonra gerçekleştirilen ilk görevlerden biridir. Eleştirel analizle birlikte okuma, bir konuyu iyileştirmeye ve araştırma sorularını çerçevelemeye yardımcı olabilir. Literatür taraması, yeni bir araştırma yapmadan önce belirli bir alandaki mevcut araştırmalara aşinalık ve anlayış sağlar. Bir literatür taraması yapmak, halihazırda yapılmış olan araştırmaları bulmanızı ve konunuzda bilinmeyenleri belirlemenizi sağlamalıdır.
Bir literatür incelemesinde, aşağıdakileri yapmak iyi bir uygulamadır:
- önceki araştırmaları ve teorileri özetlemek ve analiz etmek
- Tartışma alanlarını ve tartışmalı iddiaları belirlemek
- Araştırmada bugüne kadar var olabilecek boşlukları vurgulayın.
Literatür taraması yapmak
Literatür incelemenizin farklı yönlerine odaklanmak, onu planlamanıza, geliştirmenize, iyileştirmenize ve yazmanıza yardımcı olabilir. Aşağıdaki çalışma sayfamızda yer alan hızlı soruları araştırma ve inceleme yazma sürecinde farklı noktalarda kullanabilir ve uyarlayabilirsiniz. Bunlar, düşünmenizi ve yazmanızı sağlayacak önerilerdir.
Literatür taraması yazmanın diğer ödev görevleriyle pek çok ortak yanı vardır. Diğer sayfalarımızda eleştirel düşünme, okuma stratejileri ve akademik yazma hakkında tavsiyeler var. Literatür incelemesi için en iyi ipuçlarımız, başarılı bir inceleme göndermenize yardımcı olmak için yapabileceğiniz bazı özel şeyler önerir.
Okuma sayfamız, kitapların ve makalelerin kullanımına ilişkin stratejiler ve tavsiyeler ile kullanabileceğiniz bir not kayıt sayfası ızgarası içerir.
Akademik yazı sayfası, çeşitli kaynaklardan gelen bilgileri organize etmenin ve yapılandırmanın yollarını ve okurken ve yazarken argümanınızı nasıl geliştirebileceğinizi önerir.
Eleştirel düşünme sayfasında, nasıl daha eleştirel bir araştırmacı olunacağına dair tavsiyeler ve düşünmenize ve argümanınızı geliştirmenin aşamalarını açıklamanıza yardımcı olacak bir form bulunur.
Herhangi bir yazma görevinde olduğu gibi, literatür incelemenizin bölümlerini gözden geçirmeniz, düzenlemeniz ve yeniden yazmanız gerekecektir. Düzenleme ve düzeltme sayfası, bunun nasıl yapılacağına dair ipuçları ve geride durup yapınız hakkında düşünmek ve argümanınızın akışını kontrol etmek için stratejiler içerir.
Edinburgh İncelemesi: 150 Yıl Sonra
John Clive, 19. yüzyılın açılış yıllarında Edinburgh'un çağın en ünlü eleştirel dergilerinden birini çıkararak Avrupa itibarını nasıl artırdığını kaydeder.
Burayı çok seviyorum ve edebiyatçı bir adam için, yani Harflere düşkün bir adam için, adadaki en uygun durum olduğunu düşünmekten kendimi alamıyorum. gerçeğin peşine düşmekten başka bir sistem, iyi bir genel toplum, yumuşak ve hoş çehreleri ve beyaz şişkin göğüsleri olan büyük sağlıklı bakireler -denizlerle yıkanmış kıyılar- antik çağın romantik görkemi ve modern yapının güzel düzenliliği ve sınırsız oksijen seli. .
Bu makaleyi okumaya devam etmek için çevrimiçi arşive erişim satın almanız gerekecek.
Halihazırda erişim satın aldıysanız veya bir baskı ve arşiv abonesiyseniz, lütfen giriş.
Ondokuzuncu Yüzyıl Felsefesinin Edinburg Eleştirel Tarihi
Alison Stone (ed.), Ondokuzuncu Yüzyıl Felsefesinin Edinburg Eleştirel Tarihi , Edinburgh University Press, 2011, 344 s., 240,00 $ (hbk), ISBN 9780748635665.
İnceleme, University of Tennessee Knoxville'den Colin McQuillan tarafından yapılmıştır
"Eleştirel" tarih fikri, tarihçilerin filolojiden eleştirel yöntemleri benimsedikleri on dokuzuncu yüzyılda ortaya çıktı. Tarihçiler, eleştirel yöntemleri tarihe uygulayarak, bir metnin eleştirel baskısına benzeyen bir tarih üretmeyi umuyorlardı. Eleştirel tarih, ele aldığı dönemin otantik bir hesabını sunacak, önemli kaynakları ve varyasyonları not edecek ve bağlam ve perspektif sağlayan bir aygıt sağlayacaktır.
Genel Editörlerin Önsözünde Edinburgh Eleştirel Felsefe Tarihi Howard Caygill ve David Webb, Kant'ın eleştirel felsefesiyle bağlantılı farklı bir eleştirel tarihe bakış açısı sunuyor (vii). Caygill ve Webb, eleştirel felsefenin düşünülebilecek olanın sınırları üzerinde düşünürken, felsefe tarihinin bize farklı zamanlarda farklı şeylerin olabileceğini ve düşünülebileceğini hatırlattığını savunuyorlar. Bu, eleştirel bir felsefe tarihini "vazgeçilmez bir kaynak, bir test alanı ve düşünmekle asla gerçekten işimizin bitmediğinin bir hatırlatıcısı" yapar (vii).
Alison Stone'un tanıtımı şunu ortaya koyuyor: Ondokuzuncu Yüzyıl Felsefesinin Edinburg Eleştirel Tarihi daha dar odaklıdır. Stone'a göre,
On dokuzuncu yüzyıl felsefesi genel olarak birkaç tema ile karakterize edilebilir: bir yanda metafizik ve dini inanç ile diğer yanda ampirik bilimler arasındaki çatışma, tarih, ilerleme ve evrime yeni bir odaklanma, yeni bireysellik, toplum ve devrim fikirleri ve nihilizm hakkında giderek artan endişeler(1).
Bunlar, "sonraki Kıta Avrupası felsefesiyle ilgili olarak önemli hale gelen" temalardır ve bunlar, cildin (5) "belirli ama münhasır olmayan odağını" temsil ederler.
İlk üç bölüm, on dokuzuncu yüzyılın ilk yarısındaki Alman felsefesini ele alıyor. Bölüm 1, "Yeni Spinozizm"de, George di Giovanni, on sekizinci yüzyılın sonunda Alman felsefesindeki panteizm tartışmasının etkisini anlatıyor. İlginç bir şekilde di Giovanni, Jacobi'nin Spinozacılığa yönelik saldırısının asıl amacının Lessing veya Mendelssohn değil Goethe olduğunu öne sürüyor. Ayrıca Reinhold gibi Kantçıların Jacobi'nin saldırısına nasıl tepki verdiğini ve Jacobi'nin Fichte'nin ve erken dönem Schelling'in idealizmine nasıl tepki verdiğini, on dokuzuncu yüzyılın başında Alman felsefesini canlandıran tartışmaların zorlayıcı bir resmini çizerek anlatıyor. Dalia Nassar, "Alman Romantizmi ve İdealizminde Mutlak" adlı 2. Bölüm'de bu tartışmaları yeniden ele alıyor. Mutlak. Bölüm 3, "Romantizm Sorunu", romantizm çalışmasına yeni bir yaklaşım önermektedir. Judith Norman ve Alistair Welchman, "kromantik özneleri ve romantizmi, dışarıdan dayatılan bir kategoriden ziyade kendi kendini oluşturan bir kategori olarak" inceler (48). Norman ve Welchman'ın makalesi, romantizmle, özellikle Alman romantizmiyle ilgili etkileyici sayıda figür ve temayı tartışmayı başarırken, önerdikleri yeni yaklaşımı geliştirmede gerçekten başarılı olamıyor. Bu nedenle Norman ve Welchman'ın tartıştığı birçok parçalı, romantik eser gibidir.
4., 5. ve 6. bölümler, on dokuzuncu yüzyıl boyunca felsefe ve ampirik bilim arasındaki ilişkiyle ilgilidir. "Ondokuzuncu Yüzyılda Doğa Felsefesinde Hermeneutik Dönüş" adlı 4. Bölümde, Philippe Huneman idealist felsefenin yükselişi ve düşüşü hakkında büyüleyici bir hikaye anlatıyor. doğa felsefesi, onu doğanın anlamını deşifre etmeye çalışan hermeneutik bir girişim olarak tanımlar. Sebastian Gardner, "Ondokuzuncu Yüzyılda İdealizm ve Natüralizm" başlıklı 5. Bölümde benzer konulara değiniyor, ancak doğal bilimsel bilgi ve metafizik spekülasyonun birbiriyle ilişkili olduğu yollara daha fazla vurgu yapıyor. 6. Bölüm, "Ondokuzuncu Yüzyılda Darwinizm ve Felsefe", Darwinizm'in felsefeyi nasıl etkilediğini göstererek önceki her iki bölümü de tamamlamaktadır. Gregory Moore, Darwinizm'in metafizikte, zihin felsefesinde ve etikte sıklıkla kullanılan tuhaf yollarını ayrıntılı olarak açıklayarak, Darwinizm'in felsefenin yerini almadığını, ancak birçok durumda felsefi spekülasyonlara bir fırsat sağladığını kanıtlıyor.
7., 8. ve 11. bölümler, on dokuzuncu yüzyılda felsefe ve insan bilimleri arasındaki ilişkinin bir incelemesi olarak okunabilir ve önceki bölümlerde felsefe ve doğa bilimleri tartışmasını tamamlar. Bölüm 7, "İnanç ve Bilgi"de, George Pattison teoloji ve felsefe arasındaki ilişkiyi Hegel'den sonra, özellikle Erdmann, Strauss, Feuerbach ve Kierkegaard'da tartışır. Felsefenin, daha sonra tarihsel, antropolojik ve özellikle dini eleştiriye tabi tutulan spekülatif teolojiler kurmak için nasıl kullanıldığını vurgular. Bölüm 8'de, "Tarih Felsefesi: Tarihi Bir Disiplin Olarak Ayırmak"ta James Connelly, on dokuzuncu yüzyılda tarihselciliğin yükselişini Hegel'in tarih felsefesine bağlar. Ayrıca İngiliz idealistlerinin tarih hakkındaki görüşleri hakkında kapsamlı ve çok ilginç bir tartışma sunuyor. Günter Gödde, "Ondokuzuncu Yüzyılın Alman Felsefesi ve Psikolojisinde Bilinçdışı" başlıklı 11. Bölüm'de on dokuzuncu yüzyılda psikolojideki gelişmelere ilişkin çok ilginç bir tartışma sunar. p´tites algıları Herbart ve Fechner'de bilinçdışının bilişsel kavrayışı, Hamann, Herder ve genç Goethe'de bilinçdışı bir "hayati gücün" oynadığı rol ve Schelling, Schopenhauer, Hartmann ve Nietzsche'de bilinçdışı bir irade kavramı üzerine düşünmeden önce. Freud'da bilinçdışının psikanalitik anlayışı.
12, 13 ve 14. bölümler sosyal ve politik felsefeye ayrılmıştır. Alex Zakaras, Bölüm 12, "Bireysellik, Radikal Politika ve Makinenin Metaforu"nda bireysellik ve bireycilik kavramlarını ele alıyor. Bu figürler, bireyselliğe atfettikleri değerin bir sonucu olarak, parçalarının ayırt edici özelliği olmayan makine kavramının tam tersiydi. Zakaras ayrıca on dokuzuncu yüzyılda giderek daha belirgin hale gelen bireycilikle ilgili endişeleri de anlatıyor. 13. Bölüm, "The Rise of the Social"'da, William Outhwaite, bireysellik ve eşitlikle ilgili kaygıların yeni toplum anlayışlarına nasıl yol açtığını anlatıyor. Bunlar da yeni tarih ve siyaset anlayışlarına yol açtı. Ondokuzuncu yüzyılın devrimleri ve bunların felsefeyle olan ilişkileri, "Ondokuzuncu Yüzyılda Devrim Teorisi ve Pratiği" başlıklı 14. Bölümde tartışılmaktadır. Demokrasi.
Bölüm 9, 10, 15 ve 16'yı sınıflandırmak zordur. Bölüm 9, "İçkin Eleştiri Olarak Şecere: İçeriden Çalışmak", Robert Guay Rousseau, Kant, Hegel, Marx ve Mill'den Nietzsche, Adorno ve Foucault. Soykütüğün özünde kozmopolit ve eleştirel olduğunu, tarihsel faillikle ilgili olduğunu ve nesnelerine tarihsel-yorumbilgisel bir yöntemle yaklaştığını savunuyor. Ne yazık ki, tüm bu unsurları birbirine bağlayan ipliği bulmak zordur. Mark Sinclair'in "Temsil Etme: Maine de Biran'dan Bergson'a Canlı Beden Anlayışları" başlıklı 10. bölümü de yerleştirmek zordur, ancak on dokuzuncu yüzyılın zihin-beden problemini çözme girişimlerinin çok ilginç bir çalışmasıdır. Sinclair'in katkısı da Fransız felsefesine odaklanan birkaç bölümden biridir. Michael Gillespie, "Ondokuzuncu Yüzyılda Nihilizm: Mutlak Öznellikten İnsanüstüne" başlıklı 15. Bölümde nihilizm sorununu tartışıyor. ortaya çıkmasından sorumlu tutulmuştur. 16. Bölümde, "Tekrar ve Yineleme: Metafiziği Harekete Geçirmek"te, Clare Carlisle Kierkegaard'daki tekrarı, aynının Nietzsche'deki ebedi dönüşüyle karşılaştırır. Carlisle'a göre, Kierkegaard ve Nietzsche'deki tekrar ve yinelenmenin hareketi, Deleuze'ün ardından Carlisle'nin felsefenin "ne" ve "nasıl" ile ilişkilendirdiği varlık ve oluşumu birleştirir.
Bölüm 17, Andrew Bowie'nin "Yirminci Yüzyılda ve Ötesinde Ondokuzuncu Yüzyıl Felsefesi", kitap için uygun bir sonuçtur. Bowie, on dokuzuncu yüzyıl felsefesinin Anglo-Amerikan analitik felsefesinde ve yirminci yüzyılda kıta Avrupası felsefesinde oynadığı rolü tartışıyor. Bowie, hem analitik hem de kıtasal geleneklerde on dokuzuncu yüzyıl felsefesinden gelişen metafizik eleştirisini dikkate almanın yanı sıra, felsefe tarihini felsefi yansıma için bir rehber olarak kullanmanın içerdiği metodolojik konulara özel bir önem verir. Analitik ve kıta felsefesindeki dilbilimsel ve hermeneutik dönüşler ve bunların on dokuzuncu yüzyıl felsefesiyle ilişkisi de tartışılmaktadır.
Caygill ve Webb'in planları Edinburgh Eleştirel Felsefe Tarihi Stone'un on dokuzuncu yüzyıl felsefesi kitabına yaklaşımı gibi övgüye değerdir. Makalelerin birçoğunda Ondokuzuncu Yüzyıl Felsefesinin Edinburg Eleştirel Tarihi oldukça iyi, özellikle di Giovanni, Nassar, Huneman, Gardner, Moore, Gödde, Zakaras, Sinclair ve Bowie. Bu makaleler, kuşkusuz, felsefenin birçok farklı bölümünde bulunan eleştirel bilgi türünü gösterir. Yine de bu çalışmalarda var olan bilgi, çağdışı anlatılar, sonraki dönemlerin çıkarları ve çeşitli felsefe okullarının ideolojileri tarafından hâlâ engellenmiş olan genel felsefe tarihine nadiren geçiş yapar. Eleştirel felsefe tarihlerine hâlâ bu kadar büyük bir ihtiyaç olmasının nedeni budur.
Klasikler MA (Hons)
COVID'i sevmedim ama üniversitemi seviyorum. Profesörlerim mükemmel ve tutkuluydu, her zaman yardıma hazırdı. Bu yıl pandemi sırasında gerçekten destek oldular.
Şimdiye kadar bir sürü kariyer fuarı ve ben sadece birinci yıldayım
Öğretim üyelerim ve kişisel öğretmenim vb. pandemi sırasında gerçekten yardımcı oldular ve mücadele eden öğrencilere karşı çok şefkatli oldular. Bazı yönleri faydalı olmasına rağmen (dersleri kaydetmek vb. kaynakların çevrimiçi olması) harmanlanmış öğrenmeden bir süredir zevk almıyordum.
İyi spor salonu ve kütüphane ve çevrimiçi kaynaklara iyi erişim
Edinburgh Üniversitesi, ırkçılık ve kölelikle bağlantılı binaların incelemesini başlattı
Konsolosluk, geçen yıl Black Lives Matter protestolarının zirvesinde 18. yüzyıl filozofunun ırkçı görüşlerinin altını çizen bir dilekçenin ardından yeniden adlandırılan George Meydanı'ndaki David Hume Kulesi'ni çevreleyen tartışmayı takip ediyor.
Üniversite, yaklaşık bir yıl sürmesi planlanan istişarenin, çeşitliliğini daha iyi yansıtmaya yardımcı olacak önerilerle “geçmişle ilişkisini” inceleyeceğini söyledi.
Irkçılık ve kölelik konusunda saygın bir ses olan Sir Geoff Palmer, incelemeye liderlik edecek olan yönlendirme komitesine başkanlık etmenin “büyük bir onur” olduğunu söyledi.
Sir Geoff şunları söyledi: “David Hume Tower ve diğer binalara bakacağız. Üniversitenin Edinburgh'un her yerindeki binalarla bağlantıları var ve bunlara ve bunlarla bağlantılı bireylere bakacağız. Heykelleri de içereceğini tahmin ediyorum.”
Sir Geoff, Hume'un ırkçılık konusundaki açıklamalarının, George Floyd'un geçen Mayıs ayında Minneapolis'te polis tarafından öldürüldüğü iddiası da dahil olmak üzere, bugün acı çekmeye devam eden görüşleri desteklediğini söyledi.
DAHA FAZLA OKUYUN: Akademisyenler David Hume Tower'ın yeniden adlandırılmasının neden olduğu hasar konusunda uyardı
1753'te Hume, "Ulusal Karakteristikler" adlı eserinde şunları yazdı: "Zencilerin ve aslında tüm insan türlerinin (kendilerine veya dört beş farklı türü için) doğal olarak beyazlardan daha aşağı olduklarından şüpheleniyorum.
“Beyazdan başka hiçbir ten rengine sahip medeni bir ulus, hatta ne eylemde ne de spekülasyonda önde gelen herhangi bir birey olmadı.”
Sir Geoff, “Bu bir önyargıydı, ön yargılıydı ve kanıtlara dayanmıyordu. Hume'un sahip olduğu tek kanıt, İskoçya'da birinin bir evde ve Afrika'da birinin bir kulübede yaşadığıdır.
“Önyargıyı bir gerçek beyanıyla desteklediğinizde, ayrımcı hale gelir.
“Bu, köleliklerini haklı çıkarmak için kölelikteki siyah insanlara uygulandı.
"George Floyd'u öldüren polis tarafından da konuşlandırıldı."
Edinburgh Üniversitesi'nden Fahri Profesör Sir Tom Devine, "efsanevi küresel felsefe ve tarih devi" adının binadan çıkarılması kararının ve konunun üniversite tarafından ele alınış biçiminin kınanmasına öncülük etti.
David Hume Kulesi şimdi posta adresi olarak biliniyor - 40 George Meydanı.
Scottish Review için yakın tarihli bir makalesinde şunları yazdı: “Hume 1711'de doğdu ve 1776'da öldü. Protestonun temelini oluşturan çok aşağılayıcı terimler 1902'ye kadar herhangi bir yetkili İngilizce sözlükte kaydedilmedi ve ondan sadece otuz yıl sonra daha yaygın kullanıma girer.
"Dolayısıyla Hume'u, ölümünden yaklaşık 150 yıl sonrasına kadar var olmayan bir 'ırkçı' olmakla suçlamak, yalnızca açıkça haksız değil, aynı zamanda açıkça saçmadır."
Bir üniversite sözcüsü, incelemenin Edinburgh Üniversitesi'nin Transatlantik köle ticareti, sömürgecilik ve ırk ve ırkçılığın diğer yönleriyle geçmişteki ilişkilerinin kanıta dayalı bir değerlendirmesi olacağını söyledi.
"Süreç, öğrenciler, personel, mezunlar ve katılmaları istenen daha geniş ilgili paydaşlarla son derece istişare niteliğinde olacak. Mümkün olan en geniş bilgi kaynaklarına ve bakış açılarına açık kalacaktır."
Danışma açılırken, Dalkeith Yolu'nun eski öğrencisi Douglas Currie, 40 George Meydanı'nın adını 1859'da tıpta kalifiye olan Edinburgh Üniversitesi'nin ilk Afrikalı mezunu Africanus Horton'un adını alması önerisine destek arıyor.
Banyo
Banyo modern, iyi bir boyutta, temiz ve derli toplu. Banyo ve duş vardı ama ikisi de oldukça küçüktü. Basınç veya sıcaklık sorunu olmadı, ikisi de mükemmel çalıştı.
Bol miktarda havlu sağlandı ve oturma odasındaki gardıropta gülünç derecede rahat iki sabahlık ve terlik bulabilirsiniz. Bunlar kesinlikle normal Hilton standardından daha iyiydi.
Kolaylıklar
Bazı Hilton süitlerinde standart banyo malzemelerinden daha iyi (veya daha büyük) sağlanır. Bu odada durum böyle değildi. Bize mükemmel derecede hoş (ama standart hiçbiri-daha az) Crabtree ve Evelyn tuvalet malzemeleri verildi.
Edinburgh İnceleme - Tarih
İskoçlar genellikle ağırlıklarının çok üzerinde yumruk atıyorlar. Viski, kültür, müzik, aksan - ve ortaya çıktı ki, bankacılık ve finans piyasaları. Özellikle yüzyıllardır “para şehri” olarak bilinen Edinburgh şehrine odaklanan Ray Perman, üç yüzyıldan fazla finansta bize rehberlik ediyor.
Ve içindeki hikaye Para Şehri'nin Yükselişi ve Düşüşü: Edinburgh'un Finansal Tarihi önemli olduğu kadar büyüleyicidir: 2008'deki muhteşem çöküş ve buna bağlı hükümet kurtarma paketi ile sonuçlanmadan önce banka davaları ve rekabet, son teknoloji yatırım araçları ve yenilikçi bankacılık ürünleri, iflas etmiş şehir konseyleri, centilmence kapitalizm ve çok sayıda çöküş ve iflas. dünyanın en büyük bankası olan Royal Bank of Scotland.
Kendisini yalnızca Edinburgh ile sınırlamayan Perman, birçok genel İngiliz bankacılık tarihini, özellikle İskoç bankacılık tarihini içerir. İlk bakışta tuhaf görünse de, Edinburgh'un bu sanal yürüyüş turu, okuyucuya şehrin mimari geçmişine dair birçok ayrıntı sunuyor. Daha fazla düşünüldüğünde, inşaat ve finans, binalar, köprüler, limanlar ve diğer kentleşme ürünleri gibi büyük ölçekli projeler için fon yaratmada çok önemli arkadaşlar olduğu için uyum çok mantıklı. Gerçekten de, müteahhitler, bankalar, Edinburgh şehir konseyi ve 1760'lardaki arazi geliştirmeleri ve köprülerden, Edinburgh'un bilgi ekonomisini ticaret ağırlıklı ticaret merkezi ile birleştiren kanallara ve daha sonra demiryollarına kadar zengin yatırımcılar arasında her türlü karmaşık düzenlemeler yapıldı. Glasgow, banka ve finans piyasası finansmanı çok önemli roller oynadı.
Kitabın yapısı, kabaca (1) 1690'lardan Napolyon Savaşlarına kadar olan dönemi (2) 1878 Glasgow Şehri Bankası'nın çöküşüne kadar İskoç bankacılık sektörünün gelişmesi (3) ilk küreselleşme ve 1950'lerin ve 1960'ların finansal baskısı ile birlikte I. Dünya Savaşı ve son olarak, son sekiz bölümde, iki İskoç bankacılık devi açısından 2007-8 bankacılık krizinin İngiliz versiyonunun (4) kapsamlı bir resmi , (Halifax) İskoçya Bankası ve İskoçya Kraliyet Bankası.
Perman, uzun soluklu hikayesine sırasıyla 1690'lar ve 2000'ler olmak üzere iki olaylı ve felakete meyilli on yılla başlayıp bitiriyor ve aradaki birçok büyüleyici bölümde ustalıkla bize rehberlik ediyor.
1690'ların ortalarında İskoçya'nın feci “hasta yılları” sırasında, Thomas Deane ve diğer İskoç tüccarlar, 1694'te başarıyla başlatılan Bank of England'ın İskoç versiyonunun kurulması için planlar yaptılar. İskoç bankası, bankanın tam bir kopyası olmaktan çok uzaktı. İngiltere Merkez Bankası, en önemlisi, hükümete borç vermesini katı bir şekilde yasaklaması nedeniyle. Bunun yerine, İskoçya Bankası, uzun süredir deneyimlenen bir fon kıtlığını çözerek İskoçya'nın ticaretini ve endüstrilerini ilerletmek amacıyla özel olarak işletilen bir ticari banka olarak kuruldu. Bankalardan önce bile her zaman borç verenler olsa da, kredi hacmi büyüyen bir ekonomi için nadiren yeterliydi ve İskoç döviz bonoları Londra'da genellikle yüzde 10 ila 15 oranında fahiş oranlarda iskonto edildi.
Deane ve seri girişimci John Holland, 1695'te meclis onayı aldı ve İskoçya Bankası 1696'da faaliyete başladı. Başlangıçta çok temkinli bir banka (maksimum bir yıllık krediler, tüm krediler teminatlandırılmış ve 30 gün önceden bildirilebilir), agresif bir bankaydı. banknotlar çabucak ortaya çıktı: ilk birkaç on yılda en az üç kez ve yeni oluşturulan rakibi Royal Bank of Scotland tarafından 1728'de yapılan bir banknot saldırısına yanıt olarak dördüncü kez nakit ödemelerini askıya aldı.
Tarihin bir kazası yoluyla, İskoçya ve İngiltere arasındaki 1707 Birlik Yasası, İskoç yasal geleneklerini sağlam tuttu ve İskoç bankacılık sistemini, bankaları küçük ve çeşitliliksiz tutan bu kısıtlamalardan (bono ihracı kısıtlamaları ve altı ortak kuralı) uzak tuttu. sınır. Geleneksel olarak 1700'lerin ortalarından 1845'teki İskoçya Banka Yasası'na kadar uzanan sözde "serbest bankacılık" dönemi, İskoç ekonomisinin hızlı büyümesiyle çakıştı. Edinburgh, kendi başına baskın bir finans merkezi haline geldi ve Glasgow'daki gelişen sömürge ticareti (ve daha sonra gemi yapımı), finansal hizmetlere yönelik açgözlü talebe ve faydalarına katkıda bulundu.
Perman, The Equivalent'in (İskoçya'nın eski İngiliz devlet borcundaki payını oluşturan İngiliz altın ve Exchequer bonolarının ödenmesi) özelliklerine ve ardından gelen üç yüzyıllık yenilikçi bankacılığı açıklarken Bank of Scotland tarafından kağıt paranın tasarruflu kullanımına dikkat çekiyor. . Bugün doğal kabul ettiğimiz şaşırtıcı sayıda bankacılık uygulaması İskoç bankacılar tarafından yaratıldı ve mükemmelleştirildi: kredili mevduat hesabı, mevduat faizinin ödenmesi, banknotların yaygın kullanımı, bankalararası takas borsaları, küçük banknotlar ve sonraki tasarruf hesapları. Emeklilik sistemleri ve aktüeryal olarak sağlam sigorta planları, 18. ve 19. yüzyıllarda İskoçya'da, karşılıklı tasarruf fonlarının öncüsü olan Dundonian Robert Fleming'in yatırım ortaklıkları gibi tanıtıldı ve geliştirildi.
Perman, finans tarihinin bazı temel sorularına ustalıkla değiniyor - örneğin, neden geçmişi veya geçmişteki yatırımcıların veya bankaların uzun süredir ortadan kaybolduğunu ve eylemlerini ve sonuçlarını incelemek? Perman, kitabın önsözünde "Tarih hiçbir zaman tam olarak tekerrür etmese de, değişmeyen bazı şeyler var" diye itiraf ediyor. Finansal piyasalar ve bankacılık krizleri bunun en güzel örnekleridir. Bankalar da aynı şekilde çöker: iflas, borç verenlerin hizmet edemeyecekleri kadar çok kredi verme jargonu veya artık bankanın ödeme gücüne güvenmeyen alacaklılar tarafından fonlarının yenilenmesinin reddedilmesiyle likidite azlığı.
Değerleri yükselen ve düşen menkul kıymetler, Perman'ın genel bakışının herhangi bir noktasında zenginlik yaratma ve ekonomik büyümeyi destekleme yeteneğine sahipti - ve aynı şekilde talihsiz veya aşırı hevesli spekülatörleri bir zamanlar geldikleri paçavralara geri döndürme yeteneğine de sahipti. Yatırım araçları veya işlem gören finansal araçların türleri (ve kesinlikle bilginin hızı ve kalitesi) farklılık gösterse de, varlık piyasaları Walter Scott'ın veya John Campbell'ın veya Alexander Fordyce'nin günlerinde olduğu gibi kalır - bu centilmenler artık yok Bu karakter yoğun kitapta karşılaştığımız çok sayıda karakterden oluşan bir seçimden daha fazlası. Kolayca erişilebilen bir tablo veya “soy ağacı” faydalı olabilirdi.
Okuyucuyu hangi konuların ilgilendirdiğine bağlı olarak, hikayenin bazı bölümleri yeterince analiz edilmemiş ve diğerleri aşırı ayrıntılı görünüyor. 1772 Ayr Bank kriziyle ilgili bir düzine sayfa bana yetersiz geliyor - özellikle Paul Kosmetatos ve Tyler Goodspeed'in konuyla ilgili son kitaplarının her ikisinin de birkaç yüz sayfayı kapsadığını düşünürsek - İskoçya Bankası ve Royal Bank'ın kişilik ağırlıklı hesapları Kitabın neredeyse üçte birini içine alan Büyük Mali Krize giden yol kesinlikle çok fazla. Doğal olarak, Büyük Mali Krizin ardından, Edinburgh'u üç yüzyıl boyunca takma adını kazanmış olan mali öneminin çoğunu etkili bir şekilde ortadan kaldırdığı için dönem çok fazla ilgiyi hak ediyor. Ancak son on yılın kayıtlarının çoğu hâlâ banka gizliliğine tabi olduğundan, gazete spekülasyonları, şeffaf olmayan yıllık raporlar, kulaktan dolma bilgiler ve genel hükümet raporlarından başka devam edecek çok az şeyimiz var. Sadece bu kadar sallantılı kanıtlara dayanarak, aksi halde büyüleyici bir hikayenin bu kadar büyük bir bölümünü İskoçya'nın en son mali felaketlerine adamak ihtiyatsız görünüyor.
Yazarın İskoç bankacılık tarihine ilişkin etkileyici kavrayışı göz önüne alındığında özellikle garip görünen kaçırılmış bir fırsattan bahsetmeme izin verin. Perman, İngiltere Merkez Bankası'nın finansal kriz sırasında büyük bankalara likidite desteği (ve hükümetin sermaye enjeksiyonları) için siyasi taleplerini ve gerekçelerini açıklarken, politikacıların ve ekonomistlerin “para makinelerinin değiştirileceğine dair felaketle dolu inançlarını eleştirmeden tekrarlıyor. kapalı” ve “insanlar ödeme alamayacaktır.” Evet, bazı tasarruf sahipleri likit olmayan bir bankanın fonlarına erişmekte kısa bir süre için mücadele edebilir - ve bunun olmasına izin vermek politik olarak imkansız görünüyor.
Ama ekonomik olarak imkansız değil.
Perman'ın kendisi tarafından çok ayrıntılı bir şekilde araştırılan İskoç bankacılık tarihi, bunun için uygulanabilir bir tedaviye sahipti - genişletilmiş hissedar sorumluluğu. Geçmişte mevduat sahiplerinin taleplerini yerine getirmede başarısız olan İskoç bankaları iflas ilan edildi, ancak nadiren habersiz tasarruf sahiplerini veya ödeme sistemini çöküşle tehdit etti. Banka sahiplerinin eninde sonunda mevduat sahiplerinin taleplerini, diğer bankaları ödemek için ödeme yapmak ve fon sağlamak zorunda kalacaklarını bilerek - 1857'de Batı Bankası'nın çöküşü, 1878 Glasgow Bank'ın çöküşü ve sayısız küçük iflas sırasında - olağanüstü notları eşit olarak kabul etmek için hızlı davrandılar. Başarısız olan bankanın işinin (politik olarak) en çok ilgilendiğimiz kısmını zahmetsizce devraldılar: Tasarruf sahiplerinin cari hesap bakiyeleri ve vadesi gelen acil ödemeler.
21. yüzyılda, organik olarak geliştirilmiş bir piyasa düzenleme sistemini çözen yıllarca süren baskıcı hükümet düzenlemelerinden sonra, bu seçenek artık mevcut değil. Ve çöken bankalara piyasanın kendi çözümünü ortadan kaldıran bu çözülme, seçmenlere duyarlı hükümetleri artık riski üstlenmeye ve İskoç bankalarının geçmişte çok etkili bir şekilde düzenlediği finansal sistemi desteklemeye zorladı.
Düzenlenmemiş İskoç bankacılığının en parlak döneminde bile, mevduat sahipleri banka çöküşlerinde para kaybetmediler - hissedarlar ve CEO'lar kaybetti. Gerçekten de, John Campbell 1745'te Royal Bank'ın Kasiyeri olduğunda, bir mevduat sahibinin "güveninin sadık bir şekilde yerine getirilmesini" garanti altına almak için 10.000 sterlin (bugün on milyonlarca sterlin "eşdeğeri") yatırmak zorunda kaldı. Parasını bankadan alamadı” diye yazıyor Perman, “arkasında duran tüzel kişilik olarak bankadan ziyade banka yetkilisiydi.”
Perman, geçmişte bankalarını kötü yöneten bankacıları hapse atmak veya mali olarak cezalandırmak arasındaki karşıtlığı, 2007-8 krizine dahil olan bankacıların çoğunun hâlâ göz kamaştırıcı emekli maaşlarının çoğuna dokunulmadan çekip gitmesi gerçeğiyle tartışırken, full institutional change in banks' liability regulation. That detracts from his otherwise-splendid story.
A final missed opportunity is Perman’s neglect of the last decade. While he does comment on recent trends and mergers in Edinburgh-based asset management, he does not mention the city of money’s thriving fintech sector — nor the extensive accounting and back-office functions that provide an increasing share of employment in both Glasgow and Edinburgh. The city of money no longer includes the best, the largest, or the most innovative banks, but finance still runs deep in Edinburgh’s blood.
Fighting for independence
Battle of Stirling Bridge
A succession crisis brought unrest to Scotland after the death of Alexander III. England&rsquos monarch, Edward I, believed he should be recognised as overlord of Scotland and his troops marched north in a series of bloody sieges. In 1297, Edward&rsquos army planned to cross the River Forth at Stirling Bridge the Scots seized the opportunity to attack at the crossing of the River Forth, the Stirling Bridge, forcing the English army to retreat. It was here one of Scotland&rsquos most famous figures, William Wallace, earned his place in the history books forever.
Robert the Bruce crowned King of Scotland
Unrest continued into the 14th century when Robert the Bruce took the throne and was crowned king. Fighting continued until 1314 at the Battle of Bannockburn, where Robert the Bruce and his army defeated Edward II, a major turning point in his rule.
The Declaration of Arbroath
A letter written in Latin, signed by Scottish Barons and Nobles, and sent to Pope John XXII, the Declaration proclaimed Scotland&rsquos status as an independent sovereign state. Though its effect was largely symbolic, the powerful declaration remains an important document in Scottish history &ndash many historians believe it inspired America&rsquos founding fathers to write the United States Declaration of Independence. For more information visit the National Records of Scotland.
READ EXTRACTS
Read some recent snippets of the Review online
Two poems from Roddy Lumsden: Women in Paintings ve Tact
Poetry from JL Williams: Pool Hall School ve Time Breaks the Heart
Frances Leviston's article questions the recent re-reading of the work of Elizabeth Bishop. Spectacle and Speculation
David Wheatley examines the political poem today in his article, Between ‘Helpless Right’ and ‘Forced Pow’r’
Share a bus journey in Graham Fulton's poem Blue Bag
Our editor expounds on poetry, place and the Review itself:
Alan Gillis: The State of the Review