İzolasyonculuk Boğazı
Rekor seviyede bir “izolasyonist duygu” sergilemek isteyen yeni Pew araştırması (RCP aracılığıyla) oldukça yanıltıcıdır. Hiç şüphe yok ki, ABD’nin “kendi işine bakması ve diğer ülkelerin kendi başlarına ellerinden gelenin en iyisini yapmasına izin vermesi” gerektiğine yanıt veren daha yüksek bir oran vardı ancak alternatif, ABD’nin “en güçlü ülke olduğunu” söylemekti. Dünyada, uluslararası meselelerde kendi yolumuza gitmeliyiz, diğer ülkelerin bizimle aynı fikirde olup olmadıkları konusunda endişelenmemeliyiz. ”Makul görünen bir şey ile aptalca görünen bir şey arasında bir seçim yapıldığında,“ izolasyoncu olmayan ”bir çok kişi tercih ederdi. eski cevap. Temel olarak, anket iki seçenek sundu. Bir yandan, katılımcı kibirli hegemonizmi seçebilir ve diğer bütün ulusların çıkarlarını göz ardı edebilir ya da daha az belirgin biçimde iğrenç olmayan bir şey seçebilir. Anket sonuçlarıyla ilgili iç karartıcı bir şey, hegemonizmin hala% 44 almasıdır. Diğer iç karartıcı şey,% 49'unun inandıklarını iddia ettikleri anlamına gelmediğidir.
Bu anket hükümetin büyüklüğü ve rolü ile ilgili genel anket soruları gibi. Daha küçük hükümeti istediklerini söylemek için rutin olarak çoğulculuk veya çoğunluk elde edebilirsiniz, hükümetin daha azını yapmasını istiyorlar, hükümetin çok fazla para harcadığını sanıyorlar, vs. Programları ortadan kaldırmayı veya çok sayıda seçmeni etkileyebilecek harcamaları azaltmayı öneren siyasetçi. Korkunç olan şey, son sekiz yıldan sonra bile, insanlar ne anlama gelirse düşünün teorik olarak “kendi işimize bakmayı” destekleyen bir çoğunluğun bile olmadığı ve bunun daha derinlemesine araştırma yapacak olursak, bunların çoğunu bulacağımızı düşünüyorum. “izolasyoncular” olarak adlandırılanlar “kendi işimize bakacak” hale getirilmesi gereken politika değişikliklerini aktif olarak desteklemeyeceklerdir.
“Kendi işimize bak” ifadesi maalesef kesin değildir. Kuşkusuz, “kendi işimize bakmamız” gerektiğini düşünüyorum, ancak “işimiz” olarak tanımlayacağım şey, bu katılımcıların birçoğunun sunacağı tanımlardan çok farklı. Ne de olsa Bush'un İkinci Açılışı, gezegendeki her milletin özgürlüğünün mutlaka “bizim işimiz” olduğu ve Amerikan özgürlüğüne yakından bağlı olduğu fikrini ortaya koydu. Bu delilikti, ancak George W. Bush bile küresel demokratik devrimi destekleyerek ve gereksiz savaşlar başlatarak “işimize bakmakta” olduğuna inanıyordu. Sorun şu ki, Bush ve onun gibi olanlar “işimizi”, “ulusal çıkarları” ve “Amerikan güvenliğini”, neredeyse her şeyi kapsayacak şekilde saçma sapan geniş biçimlerde tanımladılar.
Her iki olası ittifak ya da ortaklık olasılığını göz ardı eden bir tutum ortaya koyduğu için, “izolasyoncu duyarlılıkla” “kendi işimize bak” yanıtını tanımlamak bir hatadır. Ne de olsa, bir müttefikin güvenliği diğer devletlerin güvenliğinin basitçe olmadığı bir şekilde “bizim işimiz” dir. Bu, kapsamlı bir müdahaleci olmayanların mümkün olduğunca az ittifak ittifakına sahip olduğumuzda ısrar etmesinin bir nedenidir. Soruyu başka bir şekilde ortaya koyarsak ve Amerika'nın müttefiklerini savunması gerekip gerekmediğini sorduğumuzda, çarpıcı biçimde farklı bir sonuç alacağız, ancak çok sayıda güvenlik garantisi sayesinde hükümetimiz, “kendi işimizi dikkate alma” nın işi gözetmeyi gerektirdiği anlamına geldi. dünyanın geri kalanının çoğunda. Bu nedenle, Amerikalıların “bizim işimiz” in, denizaşırı ülkelerde daha az agresif politikalarla ilgilenip ilgilenmeyeceklerini belirlemek olduğunu düşündüklerine çok bağlıdır. Biri, diğer cevabın (“kendi yolumuza gidiyoruz”), diğer uluslara kayıtsızlık gösterdiği gibi, bazı açılardan “tecritci” olduğunu kolayca söyleyebiliyor. “İzolasyonist” tamamen aşağılayıcı bir etiket olduğundan, eklenebileceği önemli bir gündem ya da politikalar dizisi yoktur ve bu yüzden kamuoyunu tanımlamak için kullanmanın olağandışı bir şekilde verimsiz olmasının nedeni budur.
Uygulamada, ABD aslında hiçbir zaman anlamlı bir şekilde “izolasyonist” olmamıştır ve etiketin 2. Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında katıldığı olağanüstü negatif ilişkiler nedeniyle çok az kişi bu isim ile kendilerini tanımlamıştır. Akıllıca enternasyonalist liderler tarafından kendisinden kurtarılması gereken içgüdüsel olarak “tecritci” bir Amerikan halkının başıboşluğu düzenli olarak tükenmekte, ancak arkasında gerçek bir şey yoktur. Bacevich’in de gözlemlediği gibi Amerikan İmparatorluğu“tecritizmin” nezdinde, yurtdışındaki her yeni müdahaleyi haklı çıkarmak için düzenli olarak toplandı ve üstesinden gelmek için sürekli bir mücadele gerektiren iç politik bir tehdit olarak çağrıldı:
Clinton’da olduğu gibi Bush, Soğuk Savaş’tan sonra Amerikalıların tuhaf bir şekilde duyarlı olduklarına inandıkları cazibeye tekrar kapılacaklarını söyledi: dünyanın geri kalanını görmezden gelmek.
Hiçbir sebep, vatandaşlarını bu hatadan kurtarmaktan daha önemli değildi. İzolasyonizm tehlikesini azaltmak, cumhurbaşkanının konuşmalarının sık sık teması haline geldi. Bush, “bir izolasyonist kozaya çekilecek olanları” kınadı. “Şu anda sağ ve solda, şu andaki eski düz dünya koruma, izolasyonculuk teorileri içine can vermek için çalışanlara karşı çıktı.
Bacevich biraz sonra yazıyor:
Aslında Soğuk Savaştan sonra Amerikan halkının “dünyaya sırtını dönme” eğiliminde olduğuna dair pek az belirti vardı - aslında pek çoğu, tarih boyunca böyle bir şey yaptıklarını. Ancak, bu dükkanın yeniden canlandırılmasıyla yeniden canlandırılarak - ve her dış politika sorununu Amerikalıların kursa devam edip etmeyeceğinin bir testi olarak göstererek, Bush’un ayrımcılığın popüler ve kongre katılımı için hesaplanan bir araç olarak tecriti kullandı. . Bill Clinton da aynısını yapardı.
Açıkçası, George W. Bush Amerikan İmparatorluğu'nun yayınlanmasından sonraki altı yıl boyunca aynı şeyi yaptı.
Bu anketin diğer sonuçları, bu “kendi işimizi göz önünde bulundur” yanıtının gerçekten ne kadar sığ ve anlamsız olduğunu gösteriyor:
Halk arasında% 63’ü, İran’ın nükleer bir silah ürettiğinden emin olsaydı, İran’a karşı ABD askeri gücünün kullanılmasını onayladı; CFR üyelerinin sadece% 33'ü aynı fikirde.
Bu, “kendi işimizin aklı” olanların en azından üçte birinin, “izolasyoncu” duyumun başka bir ülkeye karşı tamamen kışkırtılmamış, haksız bir savaş başlatmaya karşı duyduğunu yeniden uzlaştırmada sorun olmadığı anlamına gelir. Bu hesaplama, diğer tüm% 44'lerin, bu şartlar altında mutlaka olması gerekmeyecek şekilde İran'a saldırmayı otomatik olarak tercih ettiğini kabul ediyor. Kendi işimize bakmamız gerektiğine ve İran'a saldırmamız gerektiğine inanan daha fazla sayıda katılımcı olması mümkün.
Müdahaleci olmayanlar için daha da aşağılayıcı olan şey, “önleyici” (yani, saldırgan) savaşın aldığı destek derecesidir. % 52'lik rakam son yıllarda olduğundan önemli ölçüde düşük olsa da, çok yüksek kalıyor. İran'a saldırma desteği Cumhuriyetçiler arasında en yüksek düzeyde olmakla birlikte, saldırının Demokratlar ve bağımsızlar arasında da çoğunluk desteği var. Bu, “içe dönmenin” eşiğindeki bir milletin ürünü değil, Amerika'nın müdahalesizlik ve barış ilk politikasıyla ilgileniyor. Bu, paranoyak olmayan ve varolmayan tehditlerden korkan bir millet oldu. Her zaman olduğu gibi, “izolasyon” bizi ilgilendiren şey değil. Aksine, güvenliğimiz için en büyük tehdidi temsil etmeye devam eden dünyaya karışmak, karışmak ve dünyaya karışmak sürekli bir istekliliktir.