Bölüm79: Gerçek Bir Dahi
Çeviri: Noblesse
Ama o anda beklenmedik bir şey oldu-
Pu! Pu! Pu! Pu!
Herhangi bir uyarı olmadan bir dizi patlama sesi duyuldu.
Xu Ge’nin göğsünden Beklenmedik ve garip bir şekilde kan kümeleri fışkırdı.
Xu Ge kafasını, göğsündeki minyatür deliklere bakmak için indirdi, sanki uzun zamandır bunun olacağını biliyormuş gibiydi. Yüzünde acı bir gülümseme belirdi ve vücudu yavaş yavaş yere düştü. Onun ses tonunda pişmanlık vardı, “Eğer Qin Wushuang ile olan önceki savaşımda [Ay Mührü-Ayın Kafa Kesişini] kısıtlama tılsımını kırmak için kullanmış olmasaydım, içsel yuanımın yarısından fazlasını harcamamış olurdum. Ben sana kaybetmezdim. ”
Ye Qingyu, “Ama bu bir savaş alanı ve bir ağız dalaşı değil.”
“Geri geleceğim.” Xu Ge tamamen yere düştü, hayatı tamamen gitti. Ruhu Gök Mavisi Anka Akademisinin genel merkezine doğru atılan bir ışık ışını haline dönüştü.
Qin Wushuang’ın gözleri şok ve şaşkınlıkla genişçe açılmıştı.
O aniden Ye Qingyu ve Xu Ge savaştığında, şiddetli yağmur gibi olan saldırılardan sonra, Xu Ge’nin ağır yaralandığını anladı. Xu Ge sadece içsel yuanını yaralarını bastırmak için kullanmıştı ama basit bir kelime alışverişi zamanında, yaralarının ortaya çıkmasına engel olamamıştı. Xu Ge artık onu bastıramamıştı…
Xu Ge kaybetti mi?
Xu Ge gerçekten kaybetti mi?
Havada ki çatışmada, gerçekten ne oldu?
O görüşü ile Ye Qingyu’nun Xu Ge’yi nasıl öldürdüğünü tam olarak fark edememişti. Kargının soğuk ışığında, öldürme niyetinin sağanak yağmuru içinde, kaç tane kargı saldırısıyla uğraşmıştı?
Tanımlanamayan bir yenilgi duygusu Qin Wushuang’ın kalbini tamamen sardı.
Kolunda saklanan tüm kartları kullandıktan sonra bile rakibini yenememişti. Ancak Ye Qingyu ilk temaslarında, düşmanı tamamen katletmeyi başardı. Dahası, savaş sona erdikten sonra bile, onun ne zaman zaferi kazandığını farkedememişti… onunla Ye Qingyu arasındaki fark, gerçekten bu kadar büyük müydü?
Uzakta.
Ye Qingyu, Qin Wushuang’ın incelikle geri çekilişini fark etmemiş gibi görünüyordu. İyileşmek için duraklamadan, kafası kırılmış kargıyı elinde bir değnek olarak kullandı. Zıpladığı ve havada olduğu sırada, onlarca şeytani rün askerini katletti ve ardından yuan qi ipliği ödülünü elde etmeyi başardı.
Xu Ge ile yapılan savaş sırasında harcadığı içsel yuanı sonunda geri kazanmıştı.
Daha sonra, savaş alanı kısa bir süre için barışçıl oldu.
Rün askerleri uzağa doğru itildi.
Xu Ge yeniden dirilip savaş alanına geri dönmeden, şeytani rün askerleri ve koruyucu heykelin bütün askerlerini öldürecekti. Xu Ge, bu, rün askerleri içinde yer alan yuan qi ödüllerini tamamen kaybedeceği için büyük bir kayıp olarak sayılabilirdi.
Ancak o zaman Ye Qingyu dönüp Qin Wushuang’a doğru yürüdü.
“Bu kısıtlama tılsımı birkaç ay önce pratik savaş eğitiminde elde ettiğin hazine mi?” Ye Qingyu sordu.
Ye Qingyu’nun [Şikayet Salonu]’da bulunduğu zamanda, küçük loli Song Xiaojun, Qin Wushuang’ın vahşi doğa eğitiminde, büyük bir hazine elde etmeyi başardığını söylemişti. Bu, gücünün aniden artmasına neden olmuş ve bundan sonra Yan Xingtian’a hemen meydan okumuştu. Görünüşe göre, neredeyse Xu Ge’yi bitiren bu büyük kısıtlama tılsımı, küçük loli’nin sözlerinde bahsettiği büyük hazineydi.
Qin Wushuang’ın karmaşık bir ifadesi vardı. Başını salladı ve sanki bir şeyleri düşünüyormuş gibi acı bir sesle şöyle dedi: “Daha önce Xu Ge’nin içsel yuanının büyük bir bölümünü harcamasaydım, onu kolayca yenemezdin.”
Ye Qingyu omuzlarını silkti. “Ne yani, sana teşekkür etmemi ister misin?”
Qin Wushuang daha fazla bir şey söylemedi.
Söyleyeceği her şeyin anlamsız olduğunu biliyordu. O kesin olarak dönüp koruyucu heykele doğru yürüdü. Savunma yarıçapı içinde bacaklarını çaprazlayarak oturdu, yaralarını iyileştirmek ve tedavi etmek için yuan qi’sini aktive etti. Gözlerini kapattı ve tekrar konuşmadı.
Ye Qingyu kafasını salladı, vahşi doğaya doğru yöneldi.
“Doğru, Yan Xingtian’ı yenmek için kısıtlama tılsımının gücüne mi güvendin?” Ye Qingyu gitmeden önce aniden sordu.
Qin Wushuang’ın vücudu büyük bir titreme yaydı. Aniden ayağa kalktı, yüzü kırmızıydı. “Ne sormak istediğini biliyorum. Tekrar söyleyeceğim, Yan Xingtian’ın ortadan kaybolmasının benimle hiçbir ilgisi yok… ”
Ye Qingyu başını salladı ve tekrar konuştu, “İyi… konuyu değiştirelim, eğer ben, sen olsaydım, asker hattını artık itmezdim ve askerler arasındaki dengeyi dikkatlice bu pozisyonda tutardım…”
Qin Wushuang şaşırdı, sonra aniden anladı. “Yine mi geleceksin? İstiridye mücadelelerinden yararlanan balıkçı mı olmak istiyordun? *”
*Çinliler burada demiş ki; Başkalarının mücadelelerinden kar mı elde etmek istiyorsun?
Ye Qingyu başını çevirdi ve ona bir bakış attı. “Bu büyük yarışmayı gerçekten kazanmak istiyorsan, teklifimi dikkatlice değerlendirmeni tavsiye ederim.”
Cümlesinin bitmesiyle, figürü parladı.
Ye Qingyu’nun figürü nihayet uzun ıssız ormanın içinde, vahşi doğada kayboldu.
Qin Wushuang olduğu yerde durdu, onun düşünceleri meçhuldü. Kısa bir süre sonra, koruyucu heykelin altına döndü. Yaralanmalarını tedavi etmek için içsel yuanını aktive ederek, zamanı hızla kullandı. Ama bu sırada, kalbinin kargaşa içinde olduğunu ve rahat edemediğini keşfetti. Bu sırada konsantre olmayı ve açık bir zihin durumuna girmeyi zor buldu.
Ye Qingyu, bir yıldırımın geçme süresinde Xu Ge’yi öldürmüştü. Bu tip bir sahne, Qin Wushuang’ı çok fazla şok etmiş ve etkilemişti.
Aslında, Qin Wushuang kendine güvenle doluydu. Zaten bir plan yapmıştı: Ye Qingyu’ya bütün akademinin önünde meydan okumuştu. Kesinlikle Ye Qingyu’nun son seferde yaptığı gibi tüm büyüklerin önünde, onun kaidesini devirecekti aynı onun yaptığı gibi. İblis Kralı Ye’nin şanını şiddetle yıkmak istiyordu. Qin Wushuang, Ye Qingyu’nun gelecekte rakibi olmayacağı gerçeğini var saymıştı. Sonuçta, üç ay boyunca [Şikayet Salonu] içinde, öğretmenlerin direktifleri olmadan kalmıştı ve kendisi tesadüfi bir karşılaşma geçirmişti…
Fakat mevcut olayın gösterdiği gibi, Ye Qingyu’nun tesadüfi karşılaşması onunla kıyaslandığında daha da gizemliydi.
“Bu halktan gelen canavarı gerçekten yenebilir miyim?”
Qin Wushuang kendi kendine kalbinden sordu.
… … … …
İlk yılların uygulama alanlarının merkezinde.
Taş aynası sıralamasının önünde.
Şu anda alandaki bütün kalabalık, fanatik tezahüratlara dalmıştı. Çeşitli çığlıklar ve alkışlar, deniz yüzeyinde bir kasırga gibi patlıyor, çılgınca kabaran dalgalar her yöne doğru ilerliyordu. Sallanan kafalar koskocaman siyah dalgalar gibiydi. Zıplamaktan ve vahşi tezahürattan başka herhangi bir vücut hareketi ya da dili kalplerindeki heyecanı ifade edemezdi.
İlk yıl öğrenciler çıldırmıştı.
“Görüyor musun? Gözlerini aç ve bak. Sözlerinizdeki eşsiz dahi, yenilmez olan Kıdemli Kardeşiniz Xu Ge bir kez savaşta öldü… ”Xiong Yan’ın yüzü o kadar kızarmıştı ki, bir tavuğun kanıyla kaplıymış gibiydi. O, badem gözlü Gök Mavisi Anka’nın kız öğrencisine kükrerken kocaman giysisi neredeyse parçalara ayrılıyordu: “Onu kim öldürdü? Hahaha, bu bir yanılsama değil! Herkes söylesin, onu kim öldürdü? ”
“Kıdemli Kardeş Ye Qingyu!”
“Haha, İblis Kral Ye, Xu Ge’yi öldürdü!”
“İblis Kral Ye, sadece İblis Kral Ye gerçek bir dahi olarak adlandırılabilir!”
“Hahaha, biliyordum, biliyordum. İblis Kral Ye bizi hayal kırıklığına uğratmayan her zaman mucizelere neden olan bir kişidir. İblis Kral Ye’yi kızdırmayı başaran kimse, huzur içinde dinlenemez… o gerçekten eşsiz bir dahi! ”
“Haha, ben zaten Kıdemli Kardeşi Ye’nin ona inanmayanların dikkatini çekmek için özel olarak burada olduğunu söyledim.”
Beyaz Geyik öğrencilerinin, Gök Mavisi Anka öğrencilerinin önünde dururken yüzlerinde heyecanlı ifadeler asılıydı. Şu anda yabancı öğrenciler, annelerinin yasını tutuyor gibiydiler. Beyaz Geyik öğrencileri, sayısız yıl boyunca bastırılmış bir volkanın önündeki bütün engelleri güçle parçalayarak patlaması gibi, daha önce katlandıkları bütün aşağılamaları tekrar onlara iade ediyorlardı.
Badem gözlü kız öğrenci, taş ayna sıralamasına sabit bir şekilde bakıyordu.
O gözlerine inanamıyordu.
Kıdemli Kardeşi Xu Ge – kalbindeki varlığı rakipsiz olan ve sonsuza kadar yenilmez olan bir varlıktı. Gök Mavisi Anka Akademisinden gelen sayısız öğrencinin gözünde, onun kaç tane dâhiyi mağlup ettiğini, kaç tane rakibini ayaklarının altına aldığını hiç kimse bilmiyordu, o gerçekten… ölmüştü!
Taş ayna sıralaması son sonuçla parıldadığında, badem gözlü Gök Mavisi Anka kız öğrencisi kıyamet gelmiş gibi hissetti.
Bu, birilerinin inancının tamamen çökmesine benzer bir duyguydu.
O kişi… Kıdemli Kardeş Xu Ge… gerçekten kayıp mı etmişti?
Beyaz Geyiğin ağzından çıkan Şeytan Kral Ye, Ye Qingyu denen kişi, ne tür bir canavardı? Nereden geldi ki, o Kıdemli Kardeşi Xu Ge’yi öldürebildi? Böyle bir canavar Beyaz Geyik Akademisinde böyle bir zamanda neden ortaya çıkmıştı?
Çevredeki Gök Mavisi Anka öğrencileri, kül gibi yüzleriyle başlarını indirdi ve sıkıca yumruklarını kenetlediler.
On akademideki sıralamalarından her zaman gurur duyuyorlardı. Bu anda, bu gurur parçalara ayrılmıştı. Daha önce binlerce öğrenciyle en ufak bir korku hissi yaşamadan yüz yüze gelmişlerdi, çünkü yüreklerinde onur ve görkemin desteği vardı. Ama şu anda, heyecan ve gururla dolu yüzleri gördüklerinde, meydan okuma ve coşkuyla yazılan ifadelerini, Gök Mavisi Anka öğrencilerinin sıkıca sıkılan yumrukları nihayetinde gevşedi.
İsteksizlik ve şok duyguları uzun bir iç çekişe dönüştü.
Şu anda, sessiz olmak dışında, başka hiçbir şey yapamazlardı.
…… ……
[Yükselen Cennet Köşkü].
Başlangıçta ciddiyetle dolu öğretmenler açıkça büyük bir farkla aydınlanmışlardı.
Akademinin yüksek kademelileri, gözlerinin içini aydınlatan parlak bir ışıkla formasyon yansımasına gergin bir şekilde bakıyorlardı. Bir kıvılcım çakması zamanı içinde gerçekleşen bu iki sürekli savaş, hepsi Ye Qingyu’nun nihai zaferi sonucunda sona ermişti. Bu, tüm umut ve beklentilerden vazgeçmiş olan öğretmenlerin, bu büyük yarışmadaki son ışık parçasını görmesini sağlamıştı.
Eğer Ye Qingyu bu iki durumda yaptığıyla aynı şeyi yapabilirse, her an zamanında takviye sağlayabilirse, o zaman… belki de durum gerçekten bir kez çevrilebilir miydi?
Jiang Xiaohan, kalabalığın içinde kafasını indirdi.
Bu sefer bir şey demedi.
Çünkü açıkça hissediyordu ki, ilk yılların baş öğretmeni olan Wang Yan’ın bakışları keskin bir bıçak gibi soğuktu. Bu bakış bazen onun figürünün geçiyordu. Bu son derece iyi gizlenmiş bir uyarıydı, ancak Jiang Xiaohan, bunun anlamını tam olarak anlayabildi; eğer bir cümle daha söylemeye cesaret ederse – tek bir kelime olsa bile, Wang Yan onu bir vuruşla kesinlikle parçalardı.
Beyaz Geyik Akademisinde olduğu üç yıl içinde, Jiang Xiaohan her zaman öğretmenlerin şımarık çocuğu olmuştu. Hiçbir zaman gözetmenlerden böyle nefret dolu ve ölümcül bir bakış almamıştı.
Bu anda, Jiang Xiaohan kendine kalbinden sordu: Gerçekten hatalı mıydım?
Ne de olsa, Ye Qingyu bir zamanlar onun çocukluk arkadaşıydı ve asla kendisini provake etmemişti.
Fakat hafif bir kararsızlıktan sonra, kalbi kıyaslanamaz bir şekilde kesinleşti.
Terk ettiği şeylere, başkaları sahip olamazdı. Sahip olamadığı şeyler, sadece yok edebilirdi… sonsuza dek haklıydı. Ye Qingyu onun hayal ettiği şeyleri uygun olarak takip etmemişti ve işe yaramaz bir çöp olmuştu, tamamen bir çöp. Eğer ona karşı hareket etmezse, ondan sonra ne olacaktı?
Bu yüzden ölmeyi hak ediyordu.