Bir ağacın kenarında, Oğlu olan yaşlı bir adam yaşardı ve bir gün çocuğu onu çağırdı ve mısır toprağı istediğini söyledi. Çocuk mısırını alıp yola koyuldu ve çok uzağa gitmeden önce, önünde sakalsız bir adam duran büyük bir değirmen gördü. ‘tebrikler, sakalsız bir tane!’ diye bağırdı ‘İyi tebrik, sonny,’ adamı yanıtladı. ‘Burada bir şey öğütebilir miyim?’ diye sordu çocuk ve ‘Evet kesinlikle! Yaptığım işi bitirdikten sonra istediğin kadar öğütebilirsin.’ cevabını aldı. Ama aniden çocuk babasının ona ne söylediğini hatırladı ve adama veda ederek bir başka değirmen bulana kadar nehrin aşağısına doğru gitti. Çocuk ikinci değirmene ulaştığında ve orada oturan ikinci sakalsız bir adam gördüğünde durmadı, üçüncü bir değirmene gidene kadar yürüdü. Bu dördüncü kez gerçekleştiğinde, çocuk kendisine şöyle dedi: “Her değirmende sakalsız bir adam var gibi görünüyor’ ve çuvalını sırtından aldı.
Sakalsız adam kendi mısırını öğütmeyi bitirdi ve ona ” Sahip olduğunuz şeyle bir pastası yapıyoruz ” dedi. Çocuk babasının sözlerini hatırladıkça huzursuz oluyordu, ama yine de, ‘artık geri dönüşü yok’ diye düşündü ve ‘Çok iyi, öyle olsun’ dedi. Sonra, sakalsız biri ayağa kalktı, unu koyduktan sonra çocuğa kekini karıştırmasını söyledi. Kek pişirmek için hazır olduğunda ateşe koydular ve pişirilene kadar sıcak küller ile kapladılar. Sonra sakalsız biri çocuğa şöyle dedi: ‘Buraya bak: eğer bu pastayı paylaşırsak, ikimizin de yeteri kadarı keki olmaz. En büyük yalanı kimin anlatabileceğini görelim ve en iyi yalan söyleyen tüm pastayı alsın.’ Çocuk, başka ne yapacağını bilmeden, ‘Tamam; önce sen başla’ dedi. Sakalsız olan tüm gücüyle yalan söylemeye başladı ve yeni yalanlar icat etmekten bıktığında oğlan ona şöyle dedi: ‘arkadaşım, yapabileceğiniz tek şey bu mu! Beni dinle, sana gerçek bir hikaye anlatacağım. ‘Gençliğimde, yaşlı bir adamken, bir miktar kovan sahibiydik. Her sabah kalktığımda onları kontrol ederdim ve arı saymak çok kolaydı, ama asla kovanları doğru bir şekilde hesaba katmazdım. Bir gün, arıları sayarken, en iyi arımın eksik olduğunu ve bir an bir horozun onu aldığını fark ettim. Onu kıyıya kadar takip ettim ve denizden geçtiğini gördüm, takip etmem gerektiğini biliyordum. Diğer tarafa ulaştığımda “Bu benim arı!” diye bağırdım. Onu nereden aldın?” Kardeşim ” diye cevap verdi adam, “Eğer seninse, onu al.” Ve benim arımı geri verdi, sonra çantamı omuzlarıma koydum, horozu aldım ve arının arkasına yerleştirdim, horozu götürdüm. Denizden eve dönerken, darı torbasını tutan tellerden biri ikiye ayrıldı ve çuval doğrudan okyanusa düştü. Tabii ki tamamen kayboldu, ve onun için bir şey yapmanın faydası yoktu.
Ardından horoza biraz saman verdim, ve kendim uyumaya gittim. Ama güneş ile birlikte uyandığımda bir sahneyle karşılaştım! Gece boyunca kurtlar gelmişti ve arılarımı yemişlerdi. Ve bal, vadide ve tepelerde yerdeydi. Sonra bu durumun en iyi şekilde nasıl düzeltilebileceğini düşünmeye başladım. Elime küçük bir balta aldım, ve öldürebileceğim bir hayvanla buluşmayı ümit ederek, ormana girdiğimde geyiği gördüm. bir ayağa Onu tek bir darbe ile yuvarladım ve derisinden üç çanta yaptım, bunların hepsi balla doluydu ve horozun arkasına yerleştirilmişti. Uzunca bir süre sonra evime vardım, bana çocuğunun yeni doğduğu söylendi ve bir keresinde ona serpmek için kutsal su götürmek zorundaydım. Kutsal suyla geri geldiğimde tohumun verimli topraklara düştüğünü gördüm. Ve gözlerimin önünde büyüyordu. Bu yüzden kutsal suyu olduğu kadar pastayı da aldım ve denizde onlarla birlikte uçuyordum, büyük bir yağmur yağdı ve deniz kabardı. Ah, tekrar dünyaya güvendiğime ne kadar üzüldüm. ‘Aniden saçlarımın çok uzun olduğunu hatırladım. Bir bıçağı ele geçirdim ve büyük bir kilidi kestim. Ama ateş için ne yapmam gerekiyordu? Giysilerimde bir iğne olduğunu hatırladım, iğneyi alıp parçalara ayırdım ve yaktım, sonra uyumaya gittim. Ama şanssızlık beni takip etti. Bir anda yanmış olan saçların üzerinde yanan ateşten kıvılcım geldi. Çaresizlik içinde kendimi yere attım ve anında belime kadar battım. Dışarı çıkmaya çalıştım,
ama sadece daha ileriye düştüm; eve koştum, bir kürek ele geçirdim, kazdım ve kutsal suları eve götürdüm. Yoldayken, olgun tarlaların biçerdöverle dolu olduğunu fark ettim ve aniden hava çok sıcacık oldu ki, erkekler baygın bir şekildeydi. Sonra onlara “İki gün kadar uzun ve yarım gün kadar geniş olan kıskacımızı niçin ortaya çıkarmıyorsunuz? Babam ne söylediğimi duyup kısrağına hızlıca atladı ve biçerdöverler ile çalıştı, ben de onlara bir miktar su getirmek istedim. Kuyuya vardığımda her şey donmuştu, biraz su çekmek için kafamı çıkarmalı ve buzu kırmalıydım. Su taşırken, orakların hepsi “Kafana ne oldu?” diye bağırdı. Elimi kaldırdım ve gerçekten kafamın olmadığını ve kuyuda bıraktığımı hatırladım. Onu aramak için geri koştum, ama bu arada, geçen bir tilki kafamı sudan çıkardı ve beynimde yırtıldı. Onu ihtiyatlı bir şekilde çaldım ve ona böyle yüksek sesle çığlık attığını söyledim ve bir parşömen üzerine düşmesine izin verdim’ “Pasta benim ve sakalsız olanın eli boş” diyen çocuk ayağa kalktı, pastayı alıp eve gitti, sakalsız kişi ise hayal kırıklığı içinde geride kaldı.