90'ların ortaları filan olması lazım, üstelik doğum günüme denk geliyordu. Atıl'la giyinip süslenip elele tutuşup koştuk konsere. Aslında ben süslendim, Atıl punk olduğu için yırtık konverslerini sanayi tipi bantlarla yapıştırıp hazırlandı. Deliler gibi eğlenmiştik, hayatımda ilk defa sesim kısıldı bağıra bağıra şarkı söylemekten.
Bir ara sanki bayılmıştım diye hatırlıyorum, olayların gerçek yüzünü öğrenmek için kolları sıvadım:
Bayılmışım gerçekten, üstelik beni dışarı taşıyan da Atıl'mış ahahhhahha ay! Onun istediği şarkıyı çalmamışlardı, şu çobanlı olanı. Ama Sözlerimi Geri Alamam tabii ki çalındı, avaz avaz eşlik ettik. Hatta Bulutsuzluk Özlemi o günkü konser görüntülerinden bir video çekti şarkıya.
Kalabalık içinde bir yerlerdeyiz biz de. O zaman youtube filan yoktu, video televizyonda her çıktığında "Aaa Ali ayol bu!", "Oha şu da Alper'in eski sevgilisinin kuzeni değil mi?" diye eğlenirdik. Kameramanın çekmeye doyamadığı sarışın güzel kız da Tuba Ünsal, o zaman ünsüz bir küçük kızdı.
Biz hızımızı alamayıp bir Bulutsuzluk Özlemi konserine daha gittik, daha küçük bir salondaydı. Atıl'ın çobanlı şarkıyı o konserde de çalmadılar.
Yıllar sonra babam tanıştı Nejat Yavaşoğulları ile, gelip şöyle anlatmıştı:
-Şu sevdiğiniz Nejat'la tanıştım bugün.
+Yaaa? Ne konuştunuz?
-Mimarlar Odası aidatlarını yatırmıyorsun dedim.
Babam neden bir cumhurbaşkanı değil, gerçekten bilmiyorum.