1986 Avrupa Topluluklarının genişlemesi - 1986 enlargement of the European Communities


Bir kısmı bir dizi üzerinde


Avrupa Birliği Tarihi
|Avrupa Birliği portalı|
İspanya ve Portekiz , şimdi Avrupa Birliği olan Avrupa Topluluklarına 1986 yılında katılmışlardır . Bu, 1973 ve 1981 genişlemelerinin ardından Toplulukların üçüncü genişlemesiydi. Katılımları , Avrupa Birliği'nin daha geniş Akdeniz genişlemesinin bir parçası olarak kabul ediliyor .
Her iki ülke altında olmuştu diktatörlükler altında İspanya ile, biraz üzerinde on yıl önce katılıma kadar askeri diktatörlük arasında Francisco Franco altında ve Portekiz korporatist diktatörlüğünü Estado Novo . Bu, her iki ülkenin daha önce Topluluklarla bir şekilde veya başka şekilde ilişkileri olduğu halde, üye olmaya uygun olmadıkları anlamına geliyordu. 1970'lerin ortaları, Franco'nun İspanya'da ölümünü ve Portekiz'de her iki ülkeyi de hızla demokrasiye iten Karanfil Devrimi'ni getirdi . İki ülke ile üyelik görüşmeleri birkaç yıl sonra başladı.
İspanya ve Portekiz 1 Ocak 1986'da Topluluklara katıldılar. Üyelik, Topluluklar ve iki ülke arasında altı yıldan fazla süren müzakerelerin ardından Brüksel'de İspanyol ve Portekiz bayraklarının dikilmesi dışında herhangi bir resmi tören olmaksızın gerçekleşti. . Katılım müzakereleri, tüm Topluluk filosunun toplamından daha büyük olan İspanyol balıkçılık filosuna ilişkin endişelerin yanı sıra, birçok hükümetin çöktüğü ve müzakereler sırasında bir Başbakan'ın uçak kazasında öldüğü Portekiz'deki şiddetli hükümet türbülansı nedeniyle özellikle uzamıştır. .
O dönemde bazı bilim adamları, Avrupa'dan artan rekabetin İspanya ve Portekiz için ekonomik sorunlara yol açacağını tahmin ediyordu; ancak, o zamandan beri geçen yıllarda, her iki ülkenin ekonomileri de katılımdan genel olarak faydalandı. Genişleme aynı zamanda, her iki ülkenin de yeni gelişen demokrasilerini istikrara kavuşturmanın yanı sıra Portekiz İmparatorluğunun dekolonizasyonunu hızlandıran bazı kişiler tarafından da kredilendirildi ; Üyeliğin bu süreçlerde bir rol oynadığına dair genel bir fikir birliği varken, üyeliğin bu değişikliklerde belirleyici faktör olup olmadığı veya sadece katkıda bulunup bulunmadığı konusunda tartışmalar sürmektedir.
Tarih
ispanya
Franco yönetimindeki ilişkiler
İspanya ilk olarak 10 Şubat 1962'de üç Avrupa Topluluğunun genel ekonomik kolu olan Avrupa Ekonomik Topluluğu (AET) ile ortaklık için başvuruda bulundu . Ülke, diktatörlüğünün doğrudan bir sonucu olarak tam üyeliğe uygun değildi; AET'yi kuran anlaşmada Üye Devletlerin demokrasi olmasını şart koşan özel bir hüküm bulunmamakla birlikte , Avrupa Parlamentosu başvurudan sadece aylar sonra, demokratik olmayan bir İspanya'nın başka bir Avrupa ile "ticari bir anlaşmadan daha yakın" hiçbir ilişkisinin müzakere edilmeyeceğini açıkça belirtti. akılda entegrasyon.
Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi İspanya ve Topluluğu, yatak içinde arasındaki ekonomik anlaşmayla çeşit olasılığını incelemek" için AET üyelerinin çağrısında Mayıs 1962 yılında 14 olağan oturumunda 31 70 oy bir kararı kabul herhangi bir siyasi birliktelik biçimi tasarlanmadan önce gerekli olacak anayasal değişiklikleri aklınızda tutun ". Ancak uygulama bazı tartışmalara neden oldu; İspanya'nın diktatörlüğü göz önüne alındığında , Avrupa Parlamentosu'nun bazı üyeleri başvurunun kabul edilebilir olup olmadığını sorguladı.
1964 yılına kadar dernek sorunu hala çözülmemişken, İspanya'nın AET heyetinin başkanı 14 Şubat'ta dernek statüsü talebini yenileyen başka bir mektup gönderdi. Ardından görüşmeler o yılın sonbaharında başlaması planlandı. Sonunda, 1967'de, AET Konseyi, komisyonun İspanya ile müzakere etme yetkisini onayladı ve Haziran 1970'te bir ticaret anlaşması imzalandı. Ancak, bu, bir ortaklık anlaşmasının aksine bir ticaret tercihi anlaşmasıydı ; Bu, ekonomik kalkınma yardımına ve örneğin Yunanistan ve Türkiye'ye dernek statüsü yoluyla verilen nihai tam üyelik olasılığının aksine, yalnızca ticari imtiyazlarda karşılıklılık anlamına geliyordu. Bir AET-İspanya ortak komitesinin kurulmasının ardından, AET ile İspanya arasındaki gelecekteki ilişkinin nasıl olacağına dair tartışmalar 1970'lerde kaldı.
İspanyol geçişi ve Topluluk üyeliğine başvurma
Ülkeyi 36 yıldır yöneten İspanyol diktatör Francisco Franco'nun ölümü ve İspanya'nın demokrasiye geçişinin başlamasının ardından, 1977'de İspanyolların AET'ye üyelik talebinde bulunma olasılığı hakkında bir süredir söylentiler dolaşıyordu. . 26 Temmuz'da, Adolfo Suárez liderliğindeki İspanya'nın yeni demokratik hükümeti , Avrupa Toplulukları Bakanlar Konseyi Başkanı Henri Simonet'e , her biri İspanya'nın her bir farklı Avrupa Topluluğu'na kabul edilmesini talep eden üç mektup yazdı . Bu mektuplar İspanya Dışişleri Bakanı Marcelino Oreja tarafından 28 Temmuz 1977'de Brüksel'de Avrupa Komisyonu Başkanı Roy Jenkins'e elden teslim edildi .
O dönemde, İspanya'nın AET'ye kabul edilip edilmeyeceği konusunda önemli endişeler vardı. İspanyol basını, tarım sektörlerine yönelik potansiyel tehdit temelinde Fransa ve İtalya'nın katılımına karşı potansiyel bir vetodan bahsetti. Ancak, başvurunun yapılmasından bir yıldan fazla bir süre sonra, mevcut Üye Devletlerle kapsamlı istişare ve müzakerelerin ardından, Avrupa Komisyonu Kasım 1978'de İspanya'nın üyelik başvurusu hakkında resmi bir görüş yayınladı. Görüş, üyelik müzakerelerinin başlamasını tavsiye etti, ancak AET'ye üye olma sürecinin hem mali hem de bürokratik engelleri gerekçe göstererek muhtemelen yavaş ilerleyeceğini belirtti.
Üyelik görüşmeleri
5 Şubat 1979'da İspanya ile Avrupa Topluluğu Üye Devletlerinin liderleri komitesi olan Avrupa Konseyi arasında müzakereler başladı . Roy Jenkins, müzakerelerin açılışında yaptığı konuşmada, "İspanya Avrupa'nın bir parçasıdır ve Avrupa, İspanya'sız eksiktir" dedi.
Bir Şubat 1981 yılında İspanya'da darbe girişiminde bulunduğu elemanları, İspanya İç Muhafız , ofisten demokratik olarak seçilmiş hükümeti devirmek için teşebbüs üyelik müzakereleri sırasında uluslararası dikkatini önemli bir noktayı temsil etti. AET, gelişen olaylarla ilgili endişelerini dile getirerek buna bir istisna değildi. Girişim başarısız oldu ve başarısızlığını takiben, Avrupa Konseyi 23-24 Mart 1981'de toplandı. Ardından, "Kralın, hükümetin ve İspanyol halkının son saldırılarla karşılaştığı tepkiden büyük memnuniyet duyduğunu ifade eden bir bildiri yayınladı. ülkelerinin demokratik sistemine karşı ". Muhalefetteki İspanyol Sosyalist İşçi Partisi'nin lideri Felipe González , aynı yılın Mart ayında ülkeleri İspanya'yı "mümkün olduğu kadar çabuk" AET'ye kabul etmeye "teşvik" etmek için Batı Avrupa turuna çıktı; 1982'de konuşan İspanyol bir diplomata göre AET, halk arasında "demokrasinin eşanlamlısı" olarak görülüyordu. Buna rağmen, olaylar nedeniyle müzakerelerin hızı önemli ölçüde artırılmadı.
Bir yıl sonra, İspanya Sosyalist İşçi Partisi , González'i Başbakan yapan 1982 İspanya genel seçimlerinin ardından hükümete seçildi . Seçimlerden önce, Topluluklarla İspanyol müzakerelerinin durduğu bildirildi; Bu sadece darbe teşebbüsünden değil, aynı zamanda Fransız hükümetinin İspanya'dan daha fazla rekabete yol açan Ortak Tarım Politikası ile ilgili endişelere karşı muhalefetinden kaynaklanıyordu . González seçim kampanyası sırasında bir kez daha AET'ye vurgu yaptı ve aynı zamanda İspanya'nın birkaç yıldır dünyaya açılması tartışmalarında tartışmalı bir konu olan İspanyol NATO üyeliği konusunu küçümsedi .
İspanya'nın katılımının özellikle Ortak Balıkçılık Politikasının işleyişi üzerindeki potansiyel etkisi konusunda da endişeler arttı . İspanyol balıkçılık filosu, mevcut Topluluk üyelerinin bir araya getirilen filosunun tamamından daha büyüktü ve bu, İspanya ile Topluluk arasındaki balıkçılıkla ilgili bir ara anlaşmanın müzakereleri sırasında benzer şekilde bir sorun ortaya koydu. İspanya'nın, yasadışı balıkçılığın balıkçılar için "sosyo-mesleki bir grup olarak harekete geçmesine" yol açan yüksek eğiliminin bir sonucu olarak, balıkçılık sektörüne daha duyarlı hale geldiğini kabul etmek için İspanyol müzakereleri sırasında aşikardı. İspanyol Katılım Yasası nihayetinde sayfalarının ellisini balıkçılıkla ilgili konulara, yani tüm anlaşmanın yaklaşık% 10'una ayırdı.
Uzun müzakerelerden Aralık 1983'e kadar yorulmaya başlayan Fransız hükümeti, tarih olarak 30 Eylül 1984'ü önererek, katılım müzakerelerine bir süre verilmesi talebinde bulundu. Fransız hükümeti, 1984 yılına kadar bu son tarih lehine baskı uygulamaya devam etti ve bu, Avrupa Konseyi'nin Mart 1984 Brüksel Zirvesi'nde Üye Devletler tarafından kabul edildi. Ancak, Eylül ayı sonuna kadar balıkçılık, tarım ve çelikle ilgili soruların devam etmesi ve son tarihin ötesinde planlanan daha fazla müzakere ile kararlaştırılan süre karşılanmadı. Ekim 1984'ün sonunda, İspanya ve Portekiz'in 1 Ocak 1986'da Topluluklara katılacağına dair bir taahhütte bulunuldu, ancak müzakerelerin bazı alanlarında hala "zorluklar" devam etti. Bu taahhüt, "nihai müzakereler başarılı olduğu" sürece 3 Aralık 1984'teki Avrupa Konseyi zirvesinde yapılan oylamayla onaylandı.
Portekiz
Estado Novo altında ilişkiler
Temmuz 1959'da, AET kurulduktan sadece bir yıl sonra, Portekiz hükümeti kendisine ve aynı ay Euratom'a diplomatik misyon kurma sürecine başladı . Ancak Portekiz, "çok kıtalı yapısının" ( birçok denizaşırı kolonisine atıfta bulunularak ) AET üyeliğiyle uyumsuz olduğunu düşünüyordu; katılmak isteseydi bile, çağdaş diktatörlüğü bir katılımı imkansız hale getirecekti.
Bu faktörlere rağmen Portekiz, başlangıçta bir Avrupa ortak ekonomik bölgesi olarak AET ile rekabet etmeyi amaçlayan Avrupa Serbest Ticaret Birliği'nin (EFTA) kurucu üyesiydi . Tam bir serbest ticaret bölgesine AET'den daha yakın bir şey oluşturan EFTA, o zamanlar Portekiz için AET'nin tüm kural ve düzenlemelerini üstlenmekten daha makul bir olasılıktı. Kuruluşun 1960 yılında kurulduğu sırada Portekiz, António de Oliveira Salazar liderliğindeki Estado Novo korporatist diktatörlüğünün altındaydı ; bir yıl sonra Portekiz hükümeti, Avrupa Ekonomik İşbirliği Teşkilatı üyelerinin AET'yi "Örgüt içindeki ortaklarına danışmadan" AET'yi kurma kararını kınayan ve "Portekiz Hükümeti bir kez daha buna ikna oldu. Avrupa Serbest Ticaret Birliği'nin kuruluşunu ve işleyişini destekleyen anlayış ve dayanışma ruhu hakim olacaktır ".
1962'nin başında tamamlanan bir Portekiz hükümeti raporu, bir AET üyesi olarak ülkeye giriş yapmanın başarı ile sonuçlanmayacağını kabul etti ve ortak statü başvurusunun daha iyi bir seçenek olabileceğini öne sürdü. Birkaç ay sonra, Nisan 1962'de Portekiz'in Brüksel Büyükelçisine, çağdaş Portekiz hükümet politikasının "temel ilkelerinin onaylanmaması" nedeniyle olası düşmanlıklara rağmen, bu hedefe doğru hareket etmek için AET ile müzakereler başlatma talimatı verildi. Ancak Portekiz hükümeti, ne tür müzakerelerin talep edildiğini veya öngördükleri gelecekteki ilişkilerin neye benzediğini açıklamadı. Uluslararası Serbest Sendikalar Konfederasyonu Genel Sekreteri'nin Haziran ayında araya girmesiyle, ülkenin otoriter rejiminin bir sonucu olarak Portekiz ile yapılan anlamlı bir anlaşmaya da önemli bir uluslararası muhalefet vardı : "Konsey Üyelerinin ikna olmaya devam ediyoruz. Bakanlar, bugünün Portekiz hükümeti gibi bir rejime tabi ülkelerin, var olma nedenleri arasında özgür dünyayı güçlendirmek olan bir topluluğa girmelerine izin vermeyecekler ”. 1962 müzakereleri daha sonra süresiz olarak ertelendi.
Portekiz, 1969'da bir kez daha AET ile müzakereler başlatmaya çalıştı. Bu müzakereler daha verimli geçti ve sonunda, AET'nin herkesle serbest ticaret anlaşmaları müzakere ettiği sırada gerçekleşmesine rağmen, AET ile Portekiz arasında bir ticaret anlaşmasıyla sonuçlandı. EFTA Üye Devletleri.
Portekiz'in AET'ye üyeliğine yönelik diplomatik çabalar, 1970'lerin başında, hala Estado Novo diktatörlüğü sırasında , ancak Marcelo Caetano , Salazar'ın ölümünden sonra Başbakanlık görevini üstlenmesiyle yeniden başlatıldı . Keşif görüşmeleri 7 Ocak 1971'de, Caetano'nun Portekiz-AET ilişkilerine karşı tavrının "pragmatik" olarak nitelendirilmesiyle, Avrupa'nın ana ticaret ortakları olarak ülke için inanılmaz derecede önemli olmaya devam edeceğini görmesiyle başladı.
19 Aralık 1972'de, AET ve Portekiz hükümeti, ikisi arasındaki ticarette ithalata uygulanan tarifeleri önemli ölçüde düşüren bir anlaşma imzaladılar. Bu, Estado Novo rejiminin çöküşünden önce Portekiz'in Avrupa'ya yönelik son hamlesiydi .
AT kredileri ve demokrasi altında uygulama
Aşağıdaki Karanfil Devrimi 1974 ve 1975 yılında ilk demokratik seçimleri, yeni Portekiz hükümeti Avrupa entegrasyonu yolunda büyük adımlar atmaya başladı. 1970'lerin başlarında, Avrupa Yatırım Bankası , "Portekiz'in çabalarına en iyi şekilde destek vermek amacıyla, tek bir para birimi tercih edilmeksizin Avro öncesi bir Avrupa parasal takas sistemi olan - milyonlarca hesap birimini Portekiz'e borç verdi. demokrasiyi güçlendirmek ve sosyal ve ekonomik ilerlemeyi teşvik etmek ". Haziran 1976'da, hesap birimleri için ABD doları döviz kuru, o sırada borç verilen tutar olan UA 70 milyonun, 2019'da 282.000.000 dolara eşdeğer olan 79.1 milyon dolar değerinde olduğu anlamına geliyordu .
Portekiz'in ilk demokratik olarak seçilmiş hükümeti, programından "Portekiz'in eski kıtanın siyasi, ekonomik, sosyal ve kültürel dönüşümünde demokratik Avrupa ülkelerinin ortak çabasında yer almasını amaçlayan" bir program olarak söz etti. Bu çabalar ilk meyvelerini Eylül 1976'da Portekiz'in Avrupa Konseyi'ne girmesiyle birlikte verdi .
1977'de, Portekiz Topluluklara katılmak için resmi başvuruda bulunmadan hemen önce, Portekiz Başbakanı Mário Soares ve Dışişleri Bakanı, ülkesinin katılımı için ön destek toplamak amacıyla Avrupa başkentlerini gezdiler. Kısa bir süre sonra, 28 Mart'ta Portekiz, Soares tarafından konsey Başkanı David Owen'a yazılan bir dizi üç mektupla, Avrupa Topluluklarına katılmak için resmi başvuruda bulundu . O dönemde Portekiz hükümeti başvurunun "bir hükümetin kararı" değil, "bir halkın kararı" olduğunu iddia etti.
Başvurunun yapılmasından hemen bir yıl sonra, 19 Mayıs 1978'de Komisyon, Portekiz üyelik başvurusu hakkında olumlu bir görüş yayınladı ve ardından üyelik müzakereleri başladı. Görüş, Portekiz başvurusunun dikkate alınmasını tavsiye etmesine rağmen, aynı zamanda Portekiz'in o sırada ülkenin devletine katılımının doğasında var olan önemli tehlikeleri de vurguladı ve kabulün başarılı olabilmesi için "derin sosyal ve ekonomik reformların" gerekli olacağına dikkat çekti.
Hükümet türbülansı
Müzakerelerin başlamasını izleyen ilk aylarda, Portekiz halkı içinde Topluluk üyeliğine verilen desteğin seviyesi konusunda bazı endişeler dile getirildi; Fransız Le Monde gazetesi , Lizbon nüfusunun yarısının Ortak Neyin farkında olmadığını bildirdi. Porto'da pazar% 72'ye yükseldi . Ayrıca hükümet defalarca çökmesinin ardından, 1979 yılı sonunda, TBMM çözüldü ve taze seçimleri için çağrıda bulunulmuştu yeni Başbakanı seçilmesinden yol açan Francisco de Sá Carneiro . Ancak, yalnızca bir yıl görevde kaldıktan sonra, Carneiro 1980 Camarate hava kazasında öldü . Başbakan olarak değiştirildi , hükümetinin programında bir Üye Devlette "yapısal evrimin farklı bir aşamasını varsayan" Topluluk düzenlemelerinden kaynaklanan "olumsuz ekonomik ve sosyal sonuçlar" konusundaki endişelerini vurguladığı Francisco Pinto Balsemão aldı . Balsemão hükümeti sırasında, "Portekiz Cumhuriyeti'nin Topluluklara katılımı amacıyla" ikisi arasındaki ticarete uygulanabilecek bazı tarifeleri ayarlayan yeni bir Geçiş Protokolü AET ile Portekiz arasında kabul edildi.
1983'te, bir istifa fırtınasının ortasında, Balsemão'nun hükümeti de çöktü ve 1983 Portekiz yasama seçimleri çağrıldı. Seçimler Sosyalist Parti'nin dönüşüne ve sonuç olarak Mário Soares'in Başbakan olarak geri dönmesine yol açtı. Ancak Portekiz Meclisi'nde yetersiz destek gören Soares, Carneiro'nun partisi Sosyal Demokrat Parti ile koalisyon kurmaya zorlandı . Yeni koalisyonun programı, "AET'ye zamanında ve doğru koşullarda katılımın [...] Portekiz ekonomi ve dış politikasının en önemli önceliği olduğunu" belirtti.
İç siyasi tepkiler
Portekiz ve Topluluklar'daki bakanlar arasındaki 23 müzakere toplantısından sonra, 24 Ekim 1984'te Dublin'de Avrupa Konseyi Başkanı Soares, Garret FitzGerald ve komisyon Başkan Yardımcısı Lorenzo Natali arasında ortak bir bildiri imzalandı. Portekiz'in 1 Ocak 1986'da Topluluğa katılmasının "amacını yeniden teyit etmek". Portekiz Meclisi'ndeki tartışmalarda, Sosyalist Parti, Sosyal Demokrat Parti ve Bağımsız Sosyal Demokrat Dernek, katılım düzenlemeleri konusunda hemfikir olduklarını ifade ettiler.
Planlanan giriş tamamen itirazsız değildi; O dönemde Portekiz siyasetinde önemli bir güç olan Portekiz Demokratik Hareketi'nin bazı üyeleri , katılımın Portekiz hükümeti için "feci ekonomik ve ekonomik durumlarla karşılaşmaktan kaçınmak için" bir mazeret olarak hizmet eden bir "efsane" olduğunu iddia etti. Portekiz Komünist Partisi (PCP) üyesi Carlos Carval , AET'nin "diğer ülkelerin çıkarlarını feda etmeye [...] hazır olduğunu" iddia ederken, politikasının sosyal sonuçları ". Komünistlerin önderliğindeki sendika Intersindical , neden olacağı ekonomik kontrol kaybı olarak gördükleri gerekçelerle AET üyeliğine karşı çıkan PCP'nin yanında yer aldı. Bununla birlikte, Komünist Parti, o zamanlar sürekli olarak AET üyeliğine karşı çıkan tek Portekiz siyasi partisiydi ve 1980'lerin ortalarından itibaren, katılım sırasında giderek daha az oy almaya başladılar.
Uluslararası tepki
Birleşik Krallık ve Cebelitarık
Durumu İngiliz Denizaşırı Bölgesi arasında Cebelitarık İspanya'nın üyelik için müzakerelere önemli yapışmasını noktası oldu. İspanyol Sosyalist İşçi Partisi, hem AET üyeliğini hem de bölgenin İspanya'ya dönüşünü içeren bir bildirge ile 1982 yılında hükümete seçildi. Seçimin ardından İspanyol hükümeti, başka hiçbir trafiğe izin verilmemesine rağmen, Birleşik Krallık ile daha fazla müzakerenin temelini atan "insani" gerekçelerle Cebelitarık sınırını yayalara yeniden açtı. Bu müzakereler bir süre devam etti ve bir öneri, bölgenin ortak egemenliğe sahip bir NATO askeri üssüne dönüştürülebileceğiydi . Cebelitarık'ın statüsünü çevreleyen müzakereler o dönemde İspanya dışişleri bakanı Fernando Morán tarafından İspanya'nın katılım müzakerelerinin "en belirleyici ve hassas anı" olarak tanımlanmıştı.
O sırada Birleşik Krallık hükümeti, Portekiz ve İspanya'nın Topluluklara katılmasından yana olduklarını açıkladı ve Dışişleri ve Milletler Topluluğu Bürosu Devlet Bakanı ülkenin "katılımın sadık bir destekçisi" olduğunu söyledi. Ancak, İngiltere Başbakanı Margaret Thatcher 1983'te İspanya'nın "İspanya ile Cebelitarık arasındaki sınırdaki kısıtlamalar kaldırılıncaya kadar" Topluluklara katılamayacağını belirtti; Hatta o dönemde bir müsteşar olan Lord Trefgarne , kısıtlamaların bir AET üyesi olarak İspanya'nın "yükümlülükleriyle bağdaşmadığını" söyleyecek kadar ileri gitti. Thatcher hükümetinin AET'ye girmeden önce sınırın tamamen yeniden açılması konusundaki ısrarı, dönemin İspanyol hükümetini "kızdırdı"; ancak, sadece yaya olanlardan ziyade araç ve diğer geçişlere izin vermeye hazır olacaklarını da söylediler. Daha da uzun süren müzakerelerin ardından, 5 Şubat 1985'te sınır tamamen yeniden açıldı.
Yunan veto
1982'den itibaren Yunanistan , Toplulukların dezavantajlı bölgelerine yönelik bir dizi mali yardım önlemi olan Entegre Akdeniz Programları için Avrupa Konseyi'nden (IMP'ler) onay almaya çalışıyordu. Çok az başarı elde eden ve birkaç yıl sonra Konsey tarafından hala "değerlendirilen" fikirle Yunanistan, İspanya ve Portekiz'in katılımını veto etmekle tehdit etti. Bu veto, Yunanistan'ın, henüz onaylanmamış en yoksul bölgeleri için tarımsal sübvansiyonlar almadan, ekonomisinin ekonomik açıdan daha zayıf Üye Devletlerin katılımıyla başa çıkamayacağı yönündeki iddialarına dayanıyordu.
1984 sonlarında Yunanistan Başbakanı Andreas Papandreu , Yunanistan'ın katılımları onaylamasını engelleyen tek unsurun IMP'ler aracılığıyla mali sübvansiyon olması olduğunu resmen doğruladı. Bu, Yunanistan'ın Topluluklara olan mali taleplerinin yeni üyelerin katılımını etkilememesi gerektiğini savunan diğer Üye Devletlerden eleştirilere yol açtı ve komisyon Başkanı Gaston Thorn'un , anlaşmaların tamamlanmasının katılım için mümkün olacağına dair şüphelere yol açtı. 1 Ocak 1986 tarihi.
Görüşmeler 1985 yılına kadar devam etti ve 29 Mayıs'ta İtalya Dışişleri Bakanı Giulio Andreotti , İspanya'nın Fernando Morán ve Portekiz Maliye Bakanı Ernâni Lopes ile birlikte bir anlaşmaya varıldığını açıkladı. IMP'lerin bazı kısımları uygulanacak ve böylece Yunanistan'a AET finansmanı artırılacak; Sonuç olarak, Yunanistan çekincelerini kaldırdı ve Portekiz ve İspanya 1 Ocak 1986'da "On İki Avrupası" na girecekti. Toplamda Yunanistan , müzakereler sonucunda 2019'da 4.800.000.000 ABD Dolarına eşdeğer 2.000.000.000 ABD Doları ek yardım aldı .
Etki
|Üye ülkeler||Nüfus||Alan (km²)||Nüfus


km 2 başına
|GSYİH


(milyar ABD Doları)
|Kişi


başına GSYİH (ABD $)
|Diller|
|Portekiz||10.030.621||92.389||108.57||38.746||3.863||Portekizce|
|ispanya||38.531.195||504.782||76.33||251.321||6.523||İspanyol|
|Katılım ülkeleri||48,561,816||597.171||81.32||290.067||5,973,15||2|
|Mevcut üyeler||273.271.000||1.664.740||164.15||2.187||8.003.04||7|
|Katılımlardan sonra EU12||321,832,816||2.261.911||142.28||2.477.067||7.696,75||9|
Demokratik geçiş
Topluluk üyeliğinin İspanya ve Portekiz'de demokrasiye geçişe yardımcı olduğu düşünülmektedir; ancak, Topluluk üyeliğinin bundan ne ölçüde sorumlu olduğu konusunda bazı tartışmalar vardır. Topluluklara katılmadan önce bir devletin demokrasi olmasının ön koşulu, demokratikleşme için motive edici bir faktör olarak tanımlanmış ve sonuç olarak Kuzey Amerika Serbest Ticaret Anlaşması gibi anlaşmalar için böyle bir gereklilik önerilmiştir . 1985 ve 1997 yılları arasındaki Eurobarometer anketleri, Portekiz vatandaşlarının önemli bir çoğunluğunun AB üyeliğinin ülkelerine fayda sağladığını düşündüklerini ortaya çıkardı; Bu, 1991'de% 67'ye düşmeden önce, 1991'de nüfusun% 82'sinde zirveye ulaştı.
Topluluk müktesebatı
Yeni AET üyeleri olarak İspanya ve Portekiz için üzerinde anlaşmaya varılan özel düzenlemeler, prensipte Ortak Balıkçılık Politikasının topluluk müktesebatına tabi olsalar da, uzun yıllar boyunca tamamen entegre edilmemiş oldukları anlamına geliyordu . Ayrıca, çevre politikasına ilişkin müktesebatın , katılım sürecindeki ülkelere "önemli maliyetler yüklediği"; Topluluklardan, daha sonra AB'den gelen uygunluk baskısı ve kapasite geliştirme yardımı , katılım ülkelerinde başarılı çevresel yönetişimi teşvik etmek için tek başına "gerekli ancak yeterli değil" olarak tanımlandı . Bununla birlikte, diğer bilim adamları, müktesebatın nihai faydasının bundan daha ağır bastığını ileri sürdüler ve İspanya'nın yeni AB üyelerinin tüm müktesebatı üstlenmesinde ateşli bir şekilde ısrar etmeye başladığına işaret ettiler .
Uluslararası ilişkiler
1986'da resmen katıldıktan kısa bir süre sonra, hem İspanya hem de Portekiz , Roma Antlaşması'nda tek tek ülkelerin gümrük tarifelerini ve ticareti etkileyen önerilen mevzuatı veto etme yeteneklerini sınırlayan ve Topluluk Üye Devletleri için ortak bir dış politika taahhüt eden değişiklikleri teklif etmeyi kabul etti . Ayrıca, 5 yıllık bir süre içinde AET'nin araştırma bütçesinin iki katına çıkarılmasından yana olduklarını ifade ettiler.
Portekiz'in Avrupa Topluluklarına katılımı, aynı zamanda Afrika'daki Portekiz kolonilerinin sömürgesizleşmesine ve dolayısıyla Avrupa-Afrika ilişkilerine de etki etti. Topluluk müktesebatının kendisi zayıfken, yalnızca Avrupa Siyasi İşbirliği tarafından yönetiliyor olsa da , müktesebat politikası , Portekiz'in Topluluklara katılmak için benimsemeye zorlandığı bir süreç olan dekolonizasyondan yanaydı - her ne kadar tartışmalar olsa da, planlanan katılım birincil nedendi.
Ekonomik etki
Katılım, hem ekonomik istikrar hem de güç açısından önemli faydalar sağladı ve Portekiz ve İspanyol vatandaşlarının kişi başına düşen ortalama geliri önemli ölçüde artarak, 2003 yılına kadar AB ortalamasının sırasıyla% 74 ve% 83'üne ulaştı. Avrupa tarafından sunulan yapısal fonlar Topluluk üyeliği, özellikle 1988 ve 1993 yılları arasında mevcut yapısal fon miktarını iki katına çıkaran Tek Avrupa Senedi reformlarının ardından, ülke ekonomileri üzerindeki baskıyı hafifletmede özel bir öneme sahipti. Portekiz'de, bu fonlar öncelikle yol altyapısına, kamu binalarına ve İnşaat sektöründe dolaylı olarak birçok yeni iş yaratan kentsel dönüşüm, ülkeye "vasıfsız veya düşük vasıflı" göçte önemli bir artışa (mutlak olarak küçük olsa da) yol açtı.
Her iki ülkenin de katılımlarının ardından gümrük sınırlarının kaldırılması, bazı akademisyenlerin iki ülkede sanayinin çöküşünü tahmin etmesine yol açtı; Harvard International Review'den bir köşe yazarı Anne Robinson, "hem İspanya'nın hem de Portekiz'in genel olarak yetersiz üretken ve verimsiz endüstrilerinin çökerek Avrupa'nın modernleşmiş kuzeyindeki ihracatçılar için kârlı yeni pazarlar yaratacağını" tahmin etti. Bununla birlikte, İspanya'daki "kısıtlayıcı idari uygulamalar", yerel olarak üretilenleri tercih ederek, yurt dışından "cezalandırılmış" ürünlere sahip olarak belirtilmektedir. Ortak Tarım Politikasının Portekiz çiftçilik endüstrisi üzerindeki potansiyel etkileri , özellikle ağaçlandırma ve genişletme çabaları ile ilgili olarak da endişeler dile getirildi - ancak bunların ayrıca ağaç kesme ve kağıt üretimi de dahil olmak üzere bazı endüstriler için faydaları olduğu belirtildi.