Psikolojide Yaşam Boyu Gelişim hakkında bilgi
Yaşam Boyu Gelişim Psikolojisinin tarihi 200 yıl kadar eski olmakla birlikte, 1920-30 yıllarında kendini göstermiş ve ancak 1970li yıllarda bir alan haline gelmiştir. Yaşam boyu gelişim psikolojisi döllenmeden ölüme kadar olan insan yaşamı süresince gelişimsel süreçlerin değişimini açıklar, tanımlar, yordar ve kontrol etmeye çalışır. Çocuk gelişimi ve yaşlılık bilimi (gerontoloji) gibi bir
Bu görüş geleneksel biyolojik temelli büyüme eğilimine terstir. Gelişimde büyüme ve olgunlaşma yönelimini esas alanlara göre, gelişme, yetişkinliğin başlangıcında durağanlaşır; sonraki gelişmeler ise gelişme olarak değil, yaşlanma veya bozulma olarak uzmanlık alanıdır. Bir kuram değil, gelişim olayını incelemede yeni bir yönelimdir. Davranışın gelişiminin çalışılmasında belli kavramları ve yöntemleri vurgular. Bu yönelimde: değişme sürecini içeren herhangi bir davranış gelişimsel olarak incelenmelidir. Davranış, önce ve sonra gelen olaylar zincirine yerleştirildiğinde anlaşılması daha kolaydır.
adlandırılır. Yaşam boyu gelişim anlayışı biyolojik faktörlerin rolünü inkar etmez ancak olgunlaşma genel bir gelişim ilkesi olarak kabul edilmediği için gelişme yaşam boyu bir süreç olarak ele alınır. Sonuç olarak hiç bir dönem gelişimsel süreçlerin önemi açısından ayrıcalıklı değildir. Örneğin bebeklik gibi.
Bir grup araştırma yalnızca yaşa bağlı gelişimsel değişmelerin değil kuşaklar arasında da gelişimsel farkların olduğunu göstermiştir. Zeka, sosyalleşme ve kişilik gibi konulardaki ikinci bir grup araştırmada, kuşaklar arası durağanlık ve değişme ve ayrıca yaşa bağlı değişmelerin rolüyle ilgili olarak gelişim psikolojisinde evrimsel perspektife olan ihtiyaç vurgulanmıştır. Üretkenlik, anne babalık, büyükanne ve büyükbabalık gibi konular böyledir.