Burada ve orada şam duvar askıları, alçı sıvanın alacalı tonlarına dönüştü. Kitaplar, 17. yüzyıldan kalma zarif bir Hollanda dolabının altına gelişigüzel bir şekilde yığılmış ve neo-barok bir çerçevedeki çılgın kabuklardan dışarı bakan nadir Van Dyck portreleri.
Yakınlarda, bir köşeye birkaç saykodelik sörf tahtası yerleştirilmiş ve set tasarımcısı Michael Howells tarafından yapılmış abartılı bir şekilde ölçeklenmiş çiçek ve tüy çelenkli bir avize, Sir John Soane tarafından tasarlanan bir odanın klasik olarak ölçülü oranları arasında asılı duruyor.
Bu görünüşte uyumsuz içerikler, Port Eliot’un tuhaf çekiciliğini özetliyor: Port Eliot’un rehberi Ruth Goodland, açıklamada “Bu bir müze değil, bir aile evi” diyor. “Ve aile hala burada yaşıyor ve burayı olduğu gibi seviyor.”
Port Eliot’u özel yapan şeyin, manastır kalıntılarının, Regency ihtişamının ve bir tutam 21. yüzyıl sanatının rahatça bir arada var olduğu, modernleşmeden büyük ölçüde kaçan bir ev olduğunu da ekleyebilir.
Buna benzer daha fazla
bunu da beğenebilirsin Burton Constable Hall içinde
Aynı geniş çatının altında, Port Eliot’un gelişen bir manastır olduğu MS300’e kadar uzanan bir zeminin izlerini bulacaksınız. (Ev böylece İngiltere’nin en eski yerleşim yeri olduğunu iddia ediyor.)
Çok uzak olmayan bir yerde, Sir John Soane tarafından tasarlanan neoklasik bir iç mekanın duvarlarında tartışmalı bir duvar resmi var. Etkinlik müdürü Lucy Walker, “Bazı insanlar onu seviyor, ancak diğerleri bunun korkunç olduğunu düşünüyor” diyor. Her durumda şaşırmamak elde değil.
Çoğu pratik anlamda, Port Eliot modern dünyayla uyumsuz. 11 merdiven, 82 baca ve yarım dönüm çatı var. Ancak 124 odayı ısıtmak için sadece 11 radyatör var ve son iki yüzyılda içlerinde çok az şey değişti.
Lobiyi kaplayan yeşil duvar kağıdı 1800’lerde arsenik kullanılarak yapıldı. Ruth, “Rahmetli Earl bize kimsenin ölmediğini, ama yalamaya gitmememizi söyledi” diyor.
Ortaçağ mahzenleri, 19. yüzyılda bir dizi hizmet odasına dönüştürülmüştür. Geniş bir orta koridora açılan Bulaşıkhane, Çin Klozet, Lamba Odası, Hareketsiz Oda ve Marangoz Dolapları size bir zamanlar burada yaşamış ve çalışmış çok sayıda personeli hatırlatır.
Halen Eliot ailesi tarafından kullanılan ana mutfakta Esse fırınının geçmişi 1900’lere kadar uzanıyor. Porselen dolaptaki tabaklar hala akşam yemeklerinde kullanılıyor. Lucy, “Kimseden bana patatesleri vermesini istemeye cesaret edemem – çini çok değerli” diyor.
Yıpranmış halılar ve yıpranmış yatak örtüleri birbirinden ayrı, Manastırların Dağılmasından sonra taşınan, yaşamları ve aşkları her odayı şekillendiren Eliotların güçlü izi silinmez kalır. ‘Demokrasi’ kelimesinin ilk olarak, portresi Lobi’de asılı olan VIII.
Bu olağanüstü ailedeki tüm karakterler arasında geçen yıl 75 yaşında ölen St. Ruth, “Bilgili, misafirperver ve bohem biriydi ve evi çok severdi” diyor.
bunu da beğenebilirsin Dorset’teki Deans Court’u keşfedin
10. Earl, Byronic bir asi gibiydi: Port Eliot festivalini kurdu ve müzik, edebiyat ve yemek yıldızlarını sahneye davet etti. Ayrıca Harley-Davidson’ını en dramatik izini bıraktığı Round Room’a park etti.
Sir John Soane’nin başyapıtlarından biri olarak kabul edilen oda, 1980’lerde Peregrine, onu süslemesi için sanatçı Robert Lenkiewicz’i görevlendirene kadar bir hurda dükkanı olarak hizmet etti.
Duvar resmi asla bitmedi ve korkaklar için değil: Aile üyelerinin, emlak işçilerinin ve arkadaşların portreleri, araziye bir sürü köpekle musallat olduğu söylenen hayalet bir keşiş olan Dando gibi fantastik unsurların yanında yer alıyor. Şömine, Heathcote Williams tarafından kütüklerden oyulmuş ahşap kitaplarla dekore edilmiştir.
Lord St Germans’ın ölümünden bu yana, ev çok önemli bir yeni bölüme girdi. Torunu ve halefi Albie sadece 12 yaşında ve mülk mütevelli heyeti tarafından yönetiliyor. Lucy, “Albie evi seviyor ve kimin umurunda olan küçük bir adam olduğunu düşünmek harika” diyor.
Bu arada, merhum Earl’ün isteklerinden ödün vermeden ince ayarlar yapılıyor. Teras Odalar olarak bilinen bir süit, misafir konaklama yeri haline geldi. ‘İş, Lord St Germans ölmeden önce başladı. Eski duvar kağıdının sökülmesi gerektiğine üzüldü ama son gülen o oldu” diyor Lucy. ‘Arkasında sakladığımız 18. yüzyıldan kalma inanılmaz bir Çin tarzı duvar resmi bulduk.’