Bu blogda, Rumen gazeteci Iulia Hau, Romanya'daki Roman köleliğinin tarihini özetliyor.
Roman nüfusun şimdi Romanya dediğimiz bölgeye nasıl geldiği hala tam olarak belli değil.
Ana hipotez, Kuzey Hindistan'ın Pencap bölgesini ya göçebe olarak ya da savaş ya da doğal afet gibi olumsuz koşulların kurbanı olarak terk etmeleridir. Bazı teoriler, Roman nüfusunun Eflak Prensliği'ne (bugünkü Romanya'nın güney kısmı) özgür insanlar olarak geldiklerini, ancak kısa sürede işgücüne ihtiyaç duyan Eflak ve Boğdan prensleri tarafından köleleştirildiklerini belirtmektedir.
Hint demir işleri gibi değerli zanaat becerileri ve eşyaları da yanlarında getirdikleri ve yetenekli müzisyenler oldukları söyleniyor. Çağdaş Romanya'daki varlıklarının ilk kanıtı, bir hediyeye tanıklık eden bir belge aracılığıyla 13. yüzyıldan gelir. Bu hediye, Wallachia prensi tarafından bir manastıra bağışlanan kırk Roman aile şeklinde geldi.
Romanya'da, kökleri eski Yunanca Athiganoi terimine dayanan - 'dokunulmaz, pagan, saf olmayan' olarak tercüme edilen ve onlara sapkın bir mezhep statüsü veren, derinden aşağılayıcı bir terim olan țigani olarak bilinirler . Bizans İmparatorluğu'na vardıklarında Romanlar bu mezhebin üyeleri olarak kabul edildi ve terim, kurumsallaşmış Hıristiyan normlarından sapan her türlü davranış veya inanç için genel bir terim haline geldi. Öte yandan İngilizce gypsy terimi , İspanyolca gitanos ile birlikte, Romanların Mısır'dan geldiğine inanan Avrupalıların bir hatasından ortaya çıktı.
Neredeyse beş yüzyıl boyunca, köle çalışmaları efendileri için büyük kazançlarla sonuçlandı: toprak sahipleri, feodal aristokrasi ve Ortodoks Kilisesi. Roman halkının statüsü, boyun eğdirilmiş insanların statüsüydü, efendilerinin mutlak mülkiyetiydi: efendilerinin kişiliği, inancı ve alışkanlıkları tüm varlıklarını dikte ediyordu.
1500'den sonra, Katolik ve Protestan Avrupa'da kölelerin sayısı önemli ölçüde azalmış olsa da - köleler çalışmak için denizaşırı kolonilere transfer edildiğinden - Romanya Prensliklerinde kölelik gelişti. Profesör doktor Constantin Bălăceanu Stolnici, "16., 17. ve 18. yüzyılda, Avrupa'da muhtemelen bu köle ya da köle yaftasına sahip bir insan sınıfına sahip tek ülkeydik" diyor.
Roman köleler gaddarca muameleye maruz kaldılar.
Beş yüzyıl boyunca insan statüsünden mahrum bırakıldılar. En acımasız cezalar arasında, giyenin dinlenmek için uzanmasını engelleyen, içine demir çivilerle donatılmış bir tasma takmak vardı.
Bu konuyla ilgili elimizdeki yazıların çoğu, bu davranıştan şaşkına dönen yabancı gezginlerden geliyor.
"Squires onların mutlak efendileridir. Sığır gibi satarlar ya da öldürürler, tamamen kendi takdirlerine göre. Çocukları cinsiyet ayrımı olmaksızın köle olarak doğarlar."
- Kont d'Antraigues
Fransız devrimi sırasında Boğdan'da bulunan Jean Louis Parrant kendine şunu soruyor: "Çingene denilen ve insanlık için kaybolmuş bu sayısız sefil varlık sürüsü hakkında (çünkü başka türlü tarif edilemezler) ne söylenebilir? yük sığırları ile aynı düzeyde ve çoğu zaman isyancı (sözde) mülkleri oldukları barbar efendileri tarafından daha da kötü muamele görüyorlar mı?'
Köleliğin kaldırılmasında önemli bir rol oynayan eski bir Rumen politikacı olan Mihail Kogălniceanu , Romanya'nın bir taşra kasabasında büyüdüğünü ve insanların 'elleri ve ayakları zincirli, alınlarında demir halkalar veya boyunlarında metal tasmalarla' gördüklerini hatırlıyor. Kanlı kırbaçlar ve açlık, yanan ateşe asılma, gözaltı kışlası, karda veya ırmağın donmuş suyunda çıplak kalmaya zorlama gibi cezalar, zavallı çingenelere uygulanan muameledir.'
Çifte mezhep - çingeneler veya köleler - onlara atıfta bulunan yasama metinleri, köle olarak doğduklarını belirtti ; köle bir anneden doğan her çocuk bir köleydi; efendilerinin onlar üzerinde yaşam ve ölüm gücüne sahip olduğunu; her sahibinin kölelerini satma veya sunma hakkı vardı; ve her efendisiz çingene devletin malıdır. Liste devam ediyor...
Kolektif zihniyette modern mülkiyet kavramı yerleştikten sonra, Rumen asilzadeleri, diğer herhangi bir meta gibi, tahvilleri alıp satma hakkına sahip olduklarını hissettiler ve böylece Romanlar, herhangi bir değerli nesne ile karşılaştırılabilir hale geldi. Düğünlerde çeyiz olarak verilir veya ayin sırasında eski efendilerinin adının anılması karşılığında manastırlara sunulurlardı.
Tahvil ihaleleri, kamu piyasalarına benzer şekilde mahkeme kayıtlarından takip edildi ve gazetelerde ilan edildi. Bu köle işlemlerine tanıklık eden çok sayıda belge var.
1600'de çalışmaya uygun bir çingene, atla aynı değerdeydi. 1682'de çingene bir kadın, taylı iki kısrak değerindeydi. 1760'da üç çingene bir ev değerindeydi ve 1814'te Snagov Manastırı bir çingeneyi dört manda fiyatına satıyordu. Çingenelerin ağırlıklarına göre satıldığı, bal fıçılarıyla değiştirildiği, rehin bırakıldığı veya hediye olarak sunulduğu durumlar da vardı.
Roman köleliğinin kaldırılması, genç artistokratik Romenlerin Batı Avrupa'da eğitim görmek üzere ayrılmasıyla başladı. Eve döndüklerinde, köleliği kınayan ilerici fikirleri dile getirdiler.
Aynı zamanda, Batı Avrupa ve özellikle Fransa, yeni kurulan Romanya devletine köleliğin kaldırılması konusunda önemli baskı uyguladı. 19. yüzyılın ortalarında, Rumen topraklarında yarım milyon köle vardı: nüfusun %7'si.
Ne yazık ki, şimdiye kadar Roman köleliği, tarih ders kitaplarının çoğunda henüz yer almamıştır ve hala bu tarihi gerçekliğin farkında olan çok az Rumen vardır.
Şu anda, Romanlar Romanya'daki en yaygın ikinci etnik azınlığı ve en savunmasız etnik grubu temsil ediyor. Roman entegrasyon süreci 15 yıldan daha uzun bir süre önce başlamış olsa da, sonuçlar arzulanan çok şey bırakıyor. Romanlara yönelik ayrımcılıkla mücadele, elle tutulur bir gerçeklikten çok boş bir vaattir.
0 Yorumlar