7 Ağustos 1999-th. Khattab ve Şamil Basayev komutasındaki militanların "İslami Barış Gücü Tugayları" nın komutanlığı, iç askerler arasında kara ihtişamı hak eden ve yaklaşık beş yüz kişinin Dağıstan'ı işgal ettiğini gösteriyor. Ayrılıkçılar orada siyasi sığınma alarak yurt dışına kaçabildiler. Daha güvenli ve akıllıydı. Ancak gangsterlerin çıkarılması, yeni bir askeri kampanya düzenlemeyi tercih etti ve yeniden kan döktü. Hemen hemen hiçbir engel olmadan derhal birkaç dağ köyü (Shodrod, Ansalt, Godoberi, Rakhat ve Tando) ele geçirdiler ve bunlara savunma hatları düzenlediler.
Tando, Dağıstan'ın Botlikh bölgesinde, deniz seviyesinden bir buçuk bin metre yükseklikte küçük bir dağ köyü. Sakinleri sadece birkaç yüz kişi. Köy, zirveye olan mesafenin ortasındaki dağın dik bir yamacında yer almaktadır. Alt yaklaşımlar çok sayıda oyuk tarafından korunur. Köye sadece yollar ile birkaç “köprü” ile ulaşılabilir. Ulaşım için sadece bir yol mevcuttur.
Bu ağustos günlerinde, bu hikayenin kahramanı, Genç Teğmen Sergei Voronin, küçük bir federal güç birliği emri verdi. Şans eseri, 696 Motorlu Tüfek Tugayı'nın 136 Taburu, birkaç gün içinde birkaç düzine militanın yerleştiği, tüm alanın en büyük ve en müstahkem bölgelerinden biri olan Tando adlı bir yerleşim biriminin kurtarılması görevini üstlendi.
Sergey Nikolaevich Voronin, askeri bir ailenin Kazak kasabası Kokchetav'da Haziran 12'te 1973'te doğdu. Vatandaşlığa göre - Rusça. Çocukluğunu Taşkent'te geçirdi. Ordu, 1990 yazında ayrıldı. Taşkent Wok'tan mezun oldu. Uzak Doğu'da görev yaptı. İlk Çeçen savaşına katıldı. 1995’te "Cesaret" madalyası ile ödüllendirildi.
17 Ağustos taburu, ilk kez Tando'yu ele geçirmeye çalıştı. Plan, üç yönden bir darbe içeriyordu. Dağ geçidinin dibinden geçen ilk şirket, ateşten etkilendi, baskın grubu (üçüncü şirket), tabur komutanıyla birlikte batıdan bir kanatlı saldırı düzenledi. Asıl görev, Voronin'in hizmet verdiği ikinci şirketti - yol boyunca köye girmek. İstihbarat gerçekleştirilmedi, ateş desteği, savaşçılarımızı neredeyse kaplayan bir çift top atışıyla sınırlıydı. Taburla hizmet veren BMP-1, dağlardaki askeri operasyonlar için kesinlikle uygun değildi.
Hemen tüm saldırı ters gitti. Gangsterler hemen ilk şirketi durdurdu. Askerler, iyi döşenmiş bir pusuya rastladılar. Savaşçıların üzerine bir çığ çığ düştü, her kayanın arkasından ateş ettiler, birkaç BMP çarptı. Kolsuz şirket geri döndü, stratejik öneme sahip önemli yüksekliklerden birine yerleştirildi. Üçüncü şirket dağ sırtında kaldı ve savaşa o gün hiç katılmadı. İkinci şirkette personelin yarısından fazlasını terk etti.
O gün akşamı Voronin şunları yazdı: “Militanlar savaşçılarımızın köydeki saldırısını püskürttüler. Federal kuvvetler altı piyade savaş aracını kaybetti. Otuz dört kişi, neredeyse çoğu kişi yaralandı. En azından helikopter pilotları bizi korudu, ama bunun olacağını düşünmek korkutucu ... "
Basın merkezi gazetecilere verdiği demeçte, Tando yakınlarındaki savaşta sadece sekiz askerin öldüğünü söyledi. O gün militanlar da aldı. Tando'daki saha komutanı telsizinden yardım istedi ve ağır kayıplardan bahsetti.
Ertesi gün başka bir saldırı başladı. Topçu hazırlıklarından sonra askerler hemen saldırıya geçti. Tanklar arkadan ateş etti, saldırı gruplarını kapladı. Militanların ateşi çok yoğundu. Çocuklar onlarca metrekarelik bir alana gelinceye kadar büyük zorluklarla ilerlediler. Barınağın arkasından bir adım keskin nişancı tepkisine yol açtı. Eğim boyunca patika boyunca konumun etrafından dolaşma önerisi vardı. Voronin komutasındaki dört savaşçıdan oluşan bir grup keskin nişancıyı ortadan kaldırmak için ilerledi. Tabii ki, bir kumardı, ama mermilerin altında her şey farklı algılanıyor.
Birbirlerini örten ve aceleyle hareket eden savaşçılar, köyün eteklerine ulaştı. Herkes keskin nişancıyı örtbas etmediğinden emindi. Sokak çitinin duvarı boyunca hareket ettiklerinde, içinde bir metreden fazla olmayan sokağa çarptıkları bir boşluk buldular. Sokağın bir tarafı çitle, diğeri ise yakındaki bir evin duvarı ile sınırlandırılmıştır. Bir düzine metreye çıkmadan grup ateş altındaydı. İki el bombası yere düştü. Durumlarını derhal yönlendiren Voronin ve savaşçıları hemen yakındaki bir ahırın sığınağına koştu. Hızlı bir denetimden ve yetkisiz kişi bulamadıktan sonra, binadan başka bir yol aramaya başlarlar. Barınakta uzun süre kalmak risklidir, çünkü her dakika gangsterler odaya girebilir ve sayısal bir avantaj kullanarak onları oraya vurabilirdi. Ek olarak, motorlu piyade hala düşman ateşleme noktasını bulma ve mümkünse tahrip etme göreviyle karşı karşıya kaldı. Aksi takdirde, bir sonraki saldırı sırasında çok sayıda arkadaşı ve meslektaşı ölebilir.
136-I ayrı ışık korumaları motorlu tüfek Uman-Berlin Kızıl Bayrak Tugayı, Aralık ayındaki 1 tarafından Buynaksk'ta (Dağıstan Cumhuriyeti) 1993 tarafından kuruldu. Kutuzov, Suvorov ve Bogdan Khmelnitsky'nin emirlerinin sahibidir. Tugay, Kuzey Kafkasya Askeri Bölgesinde bulunan 42 Ordusu Birliği'ne dahil edildi. Çeçen Cumhuriyeti’ndeki düşmanlıklarda 1995’ten 1996’e aktif olarak katıldı. 1400'ten fazla tugay askerine 1999'ten terörle mücadele operasyonlarına katılmak için emir ve madalya verildi. Beş subayın Rusya Kahramanı unvanı ile onurlandırıldı - bu Kaptan Sergey Voronin, ölümünden sonra Başlıca Oleg Kryukov, Sappers Vitaly Marienko, Kaptan Alexey Zhuravlev ve Teğmen Roman Sidorov.
Ahırın odalarından birinin tavanının altında, Sergey, zemin üzerinde bulunan ve bir yetişkinin tırmanabileceği küçük bir pencere buldu. Ardından sığınağın dışına çıkmak ve aniden keskin nişancıya arkadan vurmak için cesur bir fikir geliyor. Voronin, isyancıların bir avuç federalden bu tür bir dürüstlük beklemediklerini anladı. Makineyi arkasına atar ve kendini pencereye doğru çeker. Ve aynı anda zona vücuttan baskı altında duyar. Voronin geriye atlar, makineyi elinde tutar. İlk dönüş gangsterin bacaklarına çarptı. İkinci onu bitirdi. Sergei'nin geri kalanına geri dönme emirleri. Aniden, militanlar bir kerede birkaç bomba attılar. Tehlikeyi görme zamanı gelince, askerler en yakın taş duvarın arkasına saklanırlar. Fakat savaş daha yeni başlıyordu. Otomataları tavana ve kapıya yakın aynı prize sokan gangsterler, Voronin’in grubunun sığındığı evin odalarında yoğun bombardıman yapmaya başladı. Çocuklar, militanların ateş ettiği seviyenin çok altında oldukları için kurtarıldılar. Sonuç olarak, makineli tüfek patlamaları yalnızca evin zeminini, tamamen sığınağa dokunmadan sürdü.
Voronin’in grubu, beş saatlik bir itfaiyenin ardından ve militanların fırtınaya maruz kalmaları için yaptığı başarısız girişimlerden sonra son çabasını sürdürdü. Düşmanın katı bir el bombası olmadığı için çok şanslılar. Ancak, uyuduklarından bu yana neredeyse bir gün geçti, askerler hiçbir şey içmedi ya da yemek yemedi, etrafta korkunç bir sıcak vardı. Ayrıca, askeri cephane tükeniyordu. Depresyondaki moralleri ve çocukların şiddetli yorgunluğunu hisseden militanlar, federal birliklerin zaten burada bıraktıklarını ileri sürerek savunarak, psikolojik teknikleri kullanmaya başladı. Savaşçılara teslim olmalarını ve hayatlarını kurtarmalarını önerdiler. Onlara bir subay vermeyi teklif ettiler. Motorlu tüfeğin hiçbiri bu tür iknalar için bir fikir bile yoktu.
Sergei Voronin, “Ben kendimden ayrılmaya karar verdim. Ancak bu durumda, askerlere de aynı şeyi yapmalarını emredemeyeceğime karar verdim. Herkes onunla son kavga etmeyi, ölmeyi ya da esir alınmayı ya da tuzaktan kurtulmayı seçti. Herkes benimle gitmeye karar verdi. ”
Askerlerin bitkinlikten aşağı düştüğünü gören Voronin, bir atılım yapmaya karar verir. Plana göre, yolu geçici olarak temizlemeye yardımcı olan iki el bombası önce militanların yönüne uçtu ve ardından duman bombaları altında askerler, adamların geçici sığınaklarına girdikleri duvarın içine girme yoluna gitti. Plan oldukça tehlikeliydi ve savaşçıların her biri bunu açıkça anlamıştı, ama başka bir yolu yoktu.
Ayrılma girişimi başarılı oldu, dekolman hala aynı “yama” da olan takımının bulunduğu yere kayıpsız döndü.
Kısa bir süre sonra barınak bir yangın fırtına kapalıydı. Tando saldırı tüfekleri, keskin nişancılar, AGS'nin hesaplanmasında ateş açtı. Yorgun askerler tarafından saldırıyı yenilemek aptalcaydı ve yüksek komuta operasyonu geçici olarak durdurmaya karar verdi. Baskınlar sırasında, Sergei ve yoldaşları bir düzineden fazla militanı imha etti.
Daha sonra Voronin, tugay vekili komutanına şunları söyledi: "Bölünme görevi yerine getirmedi." Şu anda General Vladimir Shamanov onlara yaklaştı. Zamkombriga'ya sordu: “Bu, Tando'yu ziyaret eden ilk teğmen mi? Kahramana Gönder! ” General, Sergei ile el sıkışırken.
“Ne için yoldaş albay? - Voronin'e sordu. “Başarısız olduk.”
“Evet, cehennemden döndün. Ve kayıpsız. Bunun yeterli olmadığını mı düşünüyorsun?
“Ne için yoldaş albay? - Voronin'e sordu. “Başarısız olduk.”
“Evet, cehennemden döndün. Ve kayıpsız. Bunun yeterli olmadığını mı düşünüyorsun?
Bir sonraki başarısızlıktan sonra emir, savaşçıları yok etmemeye karar verdi. Yönetim son koz kartını - vakum bombalarını ortaya koydu. Patlamayı görenler, korkunç manzaradan bahsetti. Bombanın düştüğü yerin üstünde, ateşten çıkan her şey kül haline gelen büyük bir top çıktı. O zamandan beri, Tando Sendromu adlı bir efsane doğdu. Özü, "ruhların", federallerin tek uçaklarından çok farklı bir şekilde dağılmalarını sağlamalarıdır. Ağustos 23 sabahı birliklerimiz tek bir atış yapmadan köye girdiler.
Gazeteci Alexei Babakin'e göre: “Resim korkunçtu. Köyde tek bir konut kalmadı, tüm binalar yıkıldı, zemin siperler, iletişim hatları ve siperlerle kazıldı. Köydeki on altı günün tamamı topçu ve авиация. Her metrelik alan kabuk kıymıkları ile doldurulur. Metal dedektörleri patlayıcı nesneleri bulamadı, çünkü her yerde “fonilo” idi.
Militanların kaderi belirsizliğini korudu. Bu olaylara tanık olan bazı kişiler, gangsterlerin patlamada öldürüldüğünü, diğerleri ise önemli bir bölümünün kaçmayı başardığını söylüyor. Bu oldukça mümkün, çünkü o sırada bilgi sızıntıları merkezimizden akıyordu.
Ağustos ayının olayları sonsuza dek Dağıstan'ı değiştirdi. Tando köyü yeryüzünden kayboldu. Sakinler daha sonra devlet parasıyla inşa edilen New Tando'ya taşındı. Göçmenlerin kayıpları da devlet tarafından karşılandı. Ancak, yerel tazminat ödenmesinde meydana gelen sayısız ihlal hakkında konuşur.
23 Mart 2000, Rusya Federasyonu Cumhurbaşkanlığı Kararı'na göre, Dağıstan'da yapılan operasyonda gösterilen kahramanlık ve cesaret için, halihazırda gardiyan kaptanı Sergey Voronin'e Rusya Kahramanı adını vermiştir. Halen, 2005'taki Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri Genel Askeri Akademisi'nden mezun olan Teğmen Albay Voronin, Rus Ordusu saflarında hizmet vermeye devam ediyor ve Volga-Urallar Askeri Bölgesi'nde kıdemli personel görevini sürdürüyor. Ailesi Yekaterinburg şehrinde yaşıyor.