Damatlığı ile bana yaklaşan adamın gözlerindeki nefret , kalbimi cayır cayır yakıyordu. Böyle olmamalıydı. Bana böyle bakmamalıydı. Gelinliğimin eteğini elimle daha çok sıktım. Önümde durduğunda başımı kaldırmak için eliyle çenemi tuttu. Bu tutuş narin ve şefkatli değil aksine sert ve nefret doluydu. Yüzündeki çarpık gülümsemesiyle beni yıkan cümleleri söylediğinde hayatım artık ellerimin arasından kayıp gitmişti. " Abinin bana yaptığı ihanetin bedelini her gün acı çekerek ödeyeceksin Dicle ERDİHAN. Bu evde yaşadığın her saniye ölmek için dua edeceksin. "