Charles Bukowski, Cal State LA öğrenci birliğinin lobisinde, üzerimizdeki merdivenlerin başında duruyordu. Öğrenciler zemini doldurdu. Bukowski homurdandı ve kısa ve öz şiirler mırıldandı, “pis yaşlı bir adamın notları.” Yüksekte, Balzac’ın bitkin bir Rodin büstü gibi görünüyordu. Espriler arasında, arkasındaki kolaylaştırıcılardan biri bir çantadan taze şişeleri çıkarıp boşları istiflerken Michelobs’u çekiştirdi.
Bu, 1975’te katıldığım ilk şiir okumasıydı. “Buk”un – ya da hayranların onu çağırmayı sevdiği adıyla Hank’in – ya gergin olduğunu ya da halka açık bir kişiliğe oynadığını düşündüm. 45 dakikada içtiği altılı paket ya da iki, kendi alkolik babam sağ olsun beni etkilemedi ama Bukowski’nin şiirine saygı duydum. Onun özlü “dizesi” (buna öyle diyelim) hayata küsmüş ve dünyadan bıkmış, meydan okuyan ya da sahte meydan okuyan, şerit alışveriş merkezleri ve güneşli caddeler, sanayi bölgeleri ve acımasız sokaklardan oluşan bu şehrin mükemmel derecede güçlü bir benzeriydi – Jack’in Los Angeles’ı. Kerouac, “şehirlerin en yalnız ve en acımasızı” demişti.
Cal State LA otoyolunun karşısında City Terrace’ta büyüdüm, bu yüzden bir arkadaşım bana Bukowski’nin kitap okuduğunu söyleyince yanına gittim. Lisede günlerim defter üstüne çizim ve yazı yazmakla geçti. Bir defter dolduğunda, onu attım ve bir başkasını aldım. Aktivist bir arkadaşım alışkanlığımı öğrendiğinde, çalışmamı ilk kez yayınlayan Asyalı Amerikan hareket gazetesi Gidra’ya bir yığın defter aldı. En iyi öğrenci değildim ama her zaman okudum, bazen günde bir kitap.
17 yaşında temelli olarak evden ayrıldım. Küçük erkek kardeşimi görmek için Kuzey Kaliforniya’ya otostopla gidip geldim. Paul 12 yaşında evden atılmıştı ve hippi komünlerinde ya da koruyucu ailelerde ya da bazen sokakta yaşıyordu. Bir keresinde, Monterey’in güneyinde 1. Otoyolda dururken, Paul bana klasik City Lights cep kitabını, Allen Ginsberg’in edebiyatla ilgili tüm fikirlerimi anında patlatan “Uluma ve Diğer Şiirler”ini verdi. Ginsberg’in büyülü dithyrambos’ları Beats’i, Walt Whitman’ı ve 20. yüzyıl şiirinin çoğunu görünür kıldı. Bunun da ötesinde, ağabeyimin hediyesi beni, babamızın parçası olduğu tüm Batı Kıyısı karşı kültürüyle – alkolizmi ve Zen Budizmi, yollarda geçirdiği bir yaşam sırasındaki gelişigüzel şiirleri ve resimleriyle – temasa geçirmemi sağladı.
Bukowski’nin okuduğunu gördüğümde şiirlerini çoktan okumuştum. Beni “Howl”un gücüyle etkilemedi ama büyüdüğüm Los Angeles’ı tanıdım. John Martin, 1960’larda Bukowski’yi yayınlamak için Black Sparrow Press’i kurmuştu ve gelişen uluslararası satışları, tüm bir kitap kataloğunu finanse etti. avangard yazarlar. Sık sık bir Santa Barbara YMCA’da kalan babamı ziyarete otostop gezileri sırasında, birlikte sık sık kitapçılara giderdik. Santa Barbara Greyhound istasyonunun yakınındaki kullanılmış bir kitapçıda, Wanda Coleman’ın ilk Black Sparrow Press bölüm kitabı, 1977’deki “Mavi İbne Mahkemesinde Sanat” kitabına işte böyle rastladım.
Tersane kasabası Vallejo’da doğup büyüyen babam, San Francisco Sanat Enstitüsü’nde Mark Rothko, Clyfford Still ve Richard Diebenkorn ile resim eğitimi almak için GI avantajlarını kullanan bir Signal Corps gazisiydi. Saburo Hasegawa’nın Zen ve resim sanatı derslerine gitti, San Francisco çevresindeki Beat şiir okumalarında kırmızı şarap içti. Üç karısından 10 kadar çocuğu olduktan sonra, tüm ailesini alkol ve huzursuz yol yüzünden kaybetti.
Babamla ilişkim büyük ölçüde yazılıydı: dünyanın neresine giderse gitsin, maceralarını ve günlük harikalarını ayrıntılarıyla anlatan haftalık mektuplar – bazen haftada dört veya beş. Bana César Vallejo ve Henri Michaux, Chuang Tzu ve Kenneth Rexroth’un Çince ve Japonca çevirilerini de yazdı ve mektuplarına genellikle alıntılarla başladı.
Yıllar sonra, üniversitede, kendi ilk kitabımı yazmaya çalışıyordum, bahçe satışlarından 20 dolara satın aldığım manuel daktiloları yıpratıyordum, hayal kırıklığı ve tiksinti içinde attığım el yazmalarını daktilo edip yeniden daktilo ediyordum. Bukowski’nin “Post Office” ve “Burning in Water, Drowning in Flame” ve Coleman’ın “Mad Dog Black Lady” ve “Imagoes” filmlerinde deneyimlediğimiz maksimum LA’yı, şiddetli, uçsuz bucaksız LA’yı görebiliyordum. ve hayatta kaldı. Kendi gevşek cümlelerimde o şehri göremiyordum ama Bukowski ve Coleman bir şehir olduğunu kanıtladılar. Orası Orası. Göz ardı edemeyeceğim bir standart belirlediler.
Coleman ve kocası Austin Straus ile üniversiteden sonra ilk kitabımın tohumlarını atan şiirler yazarken tanıştım. Güney Kaliforniya Sosyal Bilimler ve Araştırma Kütüphanesi’nde, Güney Vermont Bulvarı’nda verdiğim bir okumaya geldiler. Wanda ve Austin daha sonra yanıma geldiler ve işimi beğendiklerini söylediler. KPFK, 90.7 FM’de “Poetry Connexion” programını yürüttüler — konuk olarak yer almak ister miydim? Haftalar sonra yaptım; samimi ve cömertlerdi ve ben yeni başlayanların sinirlerinden kaskatı kesilmiştim.
Dinamik, performatif okumalarıyla ünlü olan Wanda, yoğun ve değişken görünüyordu, ancak onun genç yazarları her zaman desteklediğini gördüm. Maya Angelou’nun bir kitabını kaydırmaya cüret ettiği için tepki aldı ve “Siyah” listesine alındı. Artık feshedilmiş olan LA Times Magazine’deki köşe yazıları, editöre mektuplar gönderen bazı okuyucuları kızdırdı.
Gerçekten de sert ve dolaysız olabilirdi. Bana yazdığı bir mektupta (bir kopyası UCLA’nın ölümünden sonra cam bir kutuya yapıştırılmıştı), şiirlerimden birini patlattı ve bana her şeyi kökten gözden geçirmem talimatını verdi. Kasabada yollarımız kesişti ve Midnight Special Bookstore gibi mekanlarda birlikte kitap okuduk. İkinci kitabım için Wanda, beni hem hevesli hem de samimi olarak etkileyen bir tanıtım yazısı ile katkıda bulundu ve sonunda yazımın LA’nın sisli parıltısında kendi başına durabileceğini hissettim.
Wanda’yı en son Naropa Üniversitesi’nin yaz eğitmenlerini ağırladığı Boulder, Colo., motelinde görmüştüm. O ilk KPFK radyo programı ile Boulder’daki son sohbetimiz arasında, Wanda beni ve diğer birçok şairi bağışlar, yayınlar, okuma dizileri ve konserler için tavsiye etmişti. Ama hepsinden daha fazlası, Wanda hepimizi – Los Angeles’ın şairleri ve okuyucuları – şiddetli ve aydınlatıcı bir dürüstlükle temsil etti.
Kocası Austin, 2013’te Wanda’nın öldüğünü bana bildirmek için aradı. Son yıllarında sağlık sorunları ve kurumsal destek eksikliği nedeniyle çöle sürgün edilen Wanda, alışılmadık bir sessizliğin ardından geçti. Son yıllarda yenilenen ulusal tanınırlığı, ölümünden sonra bir tür geri dönüş, bana LA’nın kendi büyük şairine gösterdiği sert yüzün göstergesi olarak hem hoş hem de üzücü geldi.
Foster, son olarak 2019 Firecracker Şiir Ödülü’nü kazanan “Geleceğin Şehri” kitabının yazarıdır.