Ukrayna’daki Çernobil Nükleer Santrali, 26 Nisan 1986’daki patlamanın ardından ortaya çıktı. (PARLAMA / Gama-Rapho / Getty Images)
Editörün Notu: Lev Golinkin, mülteci ve göçmenlerin yanı sıra Ukrayna, Rusya ve aşırı sağın kimliği hakkında yazıyor. Anı kitabının yazarıdır. “Sırt çantası, ayı ve sekiz kutu votka.” Bu yorumda ifade edilen görüşler onun için geçerlidir. Bak Daha fazla fikir CNN’de.
Posterler iyimserdi. Ama posterlerin her zaman iyimser olduğu yer yine de Sovyetler Birliği’ydi. Sanayi ve hasat kotalarının uygulanması, traktörlerin ve tankların erken serbest bırakılması ve komünizmin ve Sovyet Rusya’nın kurucusu Vladimir Lenin’in onuru hakkında övündüler.
6 yaşındaydım ve ailem ve ben Ukrayna’nın ikinci büyük şehri (şimdi Kharkov olarak anılıyor) Kharkov’daki posterlere ve bayraklara baktık. Büyükannem balkondan bağırıp anneme beni içeri almasını söylediğinde neredeyse dairemize dönüyorduk. Kharkov’dan yaklaşık 300 mil uzaklıktaki Çernobil nükleer santralinde bir kaza olduğuna dair söylentiler duymuştu.
1 Mayıs 1986’ydı ve Sovyet yılının en büyük tatillerinden biri İşçi ve Köylü Günü idi. Kremlin, tarihteki en kötü nükleer felaketin ortasında böyle bir geçit töreni düzenleme fırsatını asla kaçırmadı.
Çernobil patlaması 26 Nisan 1986’da, Mayıs geçit töreninden beş gün önce gerçekleşti. Ancak Moskova sessiz kaldı ve 28 Nisan’da İskandinavya’da Çernobil’den gelen radyoaktif bir bulut keşfedilene kadar rastgele bir şey olduğunu kabul etmeyi reddetti ve felaketi gizlemeyi imkansız hale getirdi. Kremlin, nükleer santraldeki olayı kabul etmek zorunda kaldıktan sonra bile konuyu küçümsedi.
Şimdi, 36 yıl sonra, Rusya vatandaşlarını hala karanlıkta tutuyor – bu sefer Ukrayna’daki savaşın gerçek resmi hakkında.
29 Nisan’da, Çernobil felaketinden üç gün sonra, Moskova, reaktörün hasar gördüğüne ve ihtiyaç sahiplerine yardımın sağlandığına dair kısa bir televizyon duyurusu yayınladı. Duyuru 20 saniyeden az sürdü. Kremlin bölgedeki sayısız şehirde 1 Mayıs yürüyüşlerini iptal etmedi. Bu yüzden posterler, kırmızı pankartlar, iyimserlik ve radyasyon ile çıktık.
Sonraki günler ve haftalar, SSCB’nin tüm oturma odalarında söylentiler ve imalarla dolup taştı ve Moskova, patlamayı gizlilik ve kafa karışıklığı ile doldurmaya devam etti. Politbüro ifade özgürlüğü üzerindeki kısıtlamaları gevşetmeye başladı, ancak kafa karışıklığı devam etti. Kimse gerçeği bilmiyordu ama herkes Kremlin’in yalan söylediğini biliyordu ve tek kesin olan buydu.
İnsanlar, özellikle bir diktatörlük altında yaşadıklarında, birçok konuda haklı çıkarılabilirler. Kıtlıkları kötü kışlarla, savaşları yabancı saldırganlıkla, ekonomik zorlukları kapitalistlerin kışkırtmalarıyla ve hatta eski Sovyet tasfiyelerini Joseph Stalin’in paranoyak deliliğiyle bağlayabilirsiniz.
Ancak, radyasyonun rasyonelleştirilmesi yoktu. Moskova’nın 1 Mayıs kutlamalarını iptal etmeyi reddetmesi, Sovyetler Birliği’nin beyhude korkularını ortaya çıkardı – komünizme en sadık inananlar bile, milyonlarca insanın geçit töreni yapma tehlikesiyle karşı karşıya olduğu bir ülkede yaşadıklarını fark ettiler.
Vladimir Lenin’in bir portresi, 1 Mayıs 1986’da Moskova’nın Kızıl Meydan’daki 1 Mayıs kutlamaları sırasında bir kamyonun üzerinde oturuyor. Kalabalıkta modern komünizmin kurucuları Karl Marx ve Friedrich Engels’in resimleri de görülüyor. (AFP / Getty Images)
Dönemin Sovyet lideri Mihail Gorbaçov, 1 Mayıs 1986’da Moskova Kızıl Meydan’daki Lenin’in Mozolesi’nin tepesinden elini kaldırdı. (Boris Yurchenko / AP)
Sovyet Başbakanı Mihail Gorbaçov, Sovyet sistemine olan güveni sarsan, geniş alanları zehirleyen ve temizlenmesi milyarlarca dolara mal olan Çernobil’in SSCB’nin çöküşüne her şeyden çok katkıda bulunduğunu kabul etti. Moskova’nın felaketi çevreleyen onlarca yıllık gizliliği, kayıpların doğru tahminlerini yapmayı imkansız hale getirdi ve bugüne kadar uzmanlar Çernobil’in gerçek etkisini tahmin etmeye ve yeniden değerlendirmeye devam ediyor.
Politbüro’nun miting düzenleme kararı, yalan üzerine kurulu diktatörlük tarihiyle örtüşüyor. Halk için “barış, toprak ve ekmek” vaadiyle iktidara gelen Lenin, bunun yerine milyonları açlıktan ve çoğu zaman ölüme mahkûm eden totaliter bir rejim kurdu.
Dönemin Sovyet lideri Joseph Stalin (sağdan ikinci) ve gizli polis memuru Nikolai Yezhov (sağda) 1937’de Moskova Kanalı için poz veriyor. (RIA-Novosti / AFP / Getty Images)
Yezhov, Stalin’in Büyük Saflığını yönetti. Ancak ortadan kaybolmasının ardından daha sonra mahkûm edildi, idam edildi ve görüntüden çıkarıldı. (RIA-Novosti / AFP / Getty Images)
Sonra düşmanlarını fotoğraflardan temizleyen Stalin geldi (diğer komünist rejimler gibi). Stalin 1932 ve 1933’te 3,9 milyon Ukraynalıyı açlıktan öldürdüğünde, gerçek ölüm istatistiklerini gizleyerek ve çoğu yabancı gazeteciyi yasaklayarak Batı’yı dikkatli bir şekilde aldattı.
Yaklaşık 70 yıldır, Kremlin’deki Sovyetler, sahtekarlık ve propagandayla kaplı yüzyıllarca kan dökülmesine katlandı. Aynı şey bugün, Moskova’nın Ukrayna’ya karşı vahşi savaşı sırasında oluyor. Medya formatları biraz farklı olabilir ama yalanlar devam ediyor.
Politbüro, 1 Mayıs 1986 yürüyüşünü en basit nedenlerle iptal etmedi – çünkü iptal edemezdi. Geçit töreninin iptal edilmesi, Sovyetler Birliği’nin ciddi bir nükleer kaza geçirdiğinin kabul edilmesi anlamına gelecektir. Bununla birlikte, sanayiye tapan, nükleer enerjiyi yücelten ve Kızıl Meydan’daki kıtalararası balistik füzelerin kükremesinden keyif alan Sovyetler Birliği’nin hikayesi nükleer kazalara izin vermedi ve bu nedenle geçit töreni iptal edilemedi.
Aynı şey Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin’in rejimi için de geçerli. Kremlin’deki diktatör, gücünü büyük ölçüde, Rus imparatorluğunu yeniden kurmanın kibar bir yolu olan Rusya’nın prestijini geri kazanma üzerine inşa etti. Kendisini, Rus Ortodoks Kilisesi’nin dünyası olan efsanevi Slav dünyasının koruyucusu olarak kurdu. Ana Rusya’nın Belarus’u koruduğu ve yardım ettiği dünya, Belarus’un Rusça adı; Putin ve diğer Rus intikamcıların Ukrayna dediği “Küçük Rusya”; ve Doğu Avrupa’daki diğerlerine tabi olan Küçük Ruslar.
Geçen ay CNN, Çernobil’in kontrolünü ele geçiren, radyoaktif toz püskürten ve santral işçilerini 12 saatlik vardiyalarda çalışmaya zorlayan Rus askerlerinin davranışlarını ayrıntılandıran şaşırtıcı bir rapor yayınladı. Bu, özellikle Rusya’nın yanlış bir şekilde Ukrayna’ya düzen getiren “barış güçleri” olarak tasvir ettiği birlikler tarafından şaşırtıcı derecede tehlikeli bir hareketti.
İşgalin Ukrayna’yı “azaltmayı” hedeflediğini iddia eden Putin, şehrin sinagogu ve Nazilerin en az 15.000 Yahudiyi öldürdüğü Drobitsky Yard’daki Holokost anıtı da dahil olmak üzere Harkov’daki çok sayıda Yahudi tesisini ateşe verdi.
1 Mart’ta, Kiev’i hedef alan hava saldırıları, Babyn Yar Holokost Anıtı yakınında gerçekleşti. Anıt, yine hasar gören Kiev Televizyon Kulesi’nin yakınında bulunuyor. (Laurent Van der Stockt / Le Monde / Getty Images)
27 Mart’ta Kharkov’daki Drobitsky Yar Holocaust anıt kompleksinin girişinde hasarlı bir menor şeklindeki anıt. Anıt, İkinci Dünya Savaşı sırasında Yahudilerin katledildiği yerdir. (Sergey Bobok / AFP / Getty Images)
Rus askerleri, pek çok uluslararası insani yardım kuruluşunun “savaş suçları” dediği şeyi gerçekleştirdi ve tıpkı Putin’in “kurtarmak”ta ısrar ettiği gibi, doğu Ukrayna’da Rusça konuşan insanları öldürdü. Kremlin, Bucha katliamı gibi vahşetlerin tartışılmaz raporlarını “provokasyon”, en iğrençlerini ise “kriz aktörleri” tarafından gerçekleştirilen “sahte bayrak operasyonları” olarak öfkeyle yazıyor. Hatta Putin, Bucha katliamıyla suçlanan tugayı onursal bir unvan olarak adlandırdı ve birimi “büyük kahramanlığı ve cesareti” nedeniyle tebrik etti.
Ailem ve ben 1989’da Sovyetler Birliği’nden kaçtık. Komünizmin çöküşünden bu yana geçen on yıllar buharlaşmış gibi görünürken, Amerika’nın Ukrayna’daki dehşeti izlemesi gerçeküstü.
Bugünlerde Rusya’daki 1 Mayıs kutlamaları Sovyet dönemi ölçeğinde olmayabilir; SSCB’nin çöküşünden sonra 1 Mayıs, proletaryanın tatili olarak efsanevi statüsünü kaybetti. Ancak yakında başka bir geçit töreni – İkinci Dünya Savaşı’ndaki zaferin 9 Mayıs anma töreni – Moskova’dan geçecek.
Çernobil Nükleer Santrali yakınlarındaki Pripyat’taki terk edilmiş bina, 26 Nisan 2021’de, felaketin 35. yıldönümü münasebetiyle düzenlenen bir etkinlikte görüntülendi. (Genya Savilov / AFP / Getty Images)
12 Kasım 2019’da Pripyat’taki fuarın yetim kalıntıları. Radyasyon seviyeleri düştüğü için, bölge 2010 yılında resmi olarak turistlere açılmıştır. (Bai Xueqi / Xinhua / Getty Images)
Nazi Almanyasını yenmek için gereken büyük fedakarlık, Sovyet kültürünün temel taşıydı – farklı halkları ulusal olarak birleştirmenin bir yolu olarak II. Dünya Savaşı’nı anan Putin’in Rusya’sı için daha da önemliydi. Kimlik.
Rusya’nın Ukrayna’ya yönelik saldırganlığı konusunda o gün havada dolaşacak yalanların, yarı gerçeklerin ve çarpıklıkların yayılacağını tahmin etmek zor değil. Büyük olasılıkla, Rus askerleri, “kurtarılmış” Rusça konuşanlardan oluşan ağlayan bir kalabalık, kuduz Ukraynalıların vahşeti hakkında korkunç hikayeler ve Putin’e Rus dünyasını kurtarmaya devam etmesi için tavsiyeler tarafından karşılanacak.
Bu Putin’in Rusya’veyayanan hikayesi. Bu, yaptırımların etkilerinden acı çekme gerçeğinin ve Ukrayna’dan evlerine gönderilen genç Rus askerlerinin cesetlerinin yerini alıyor. Hiçbir gerçeğin nüfuz etmesine izin verilmeyen bir yalan. İşgalin feci başarısızlığına rağmen Moskova’nın savaşı sona erdirmemesinin nedeni budur.
düzeltme – Bu hikayedeki fotoğraf başlığı, Kiev’deki Babyn Yar Holokost Anıtı yakınındaki hava saldırılarını yansıtacak şekilde tasarlanmıştır. Ayrıca haber, CNN’nin Çernobil’deki Rus askerleri hakkındaki raporunun yayın tarihini düzeltmek için güncellendi.