Resif Akvaryumu Su Parametreleri
Resif Akvaryumu Su Parametreleri
Kritik Parametreler
Kalsiyum
Birçok mercan, esas olarak kalsiyum karbonattan oluşan iskeletlerini oluşturmak için kalsiyumu kullanır. Mercanlar bu işlem için gereken kalsiyumun çoğunu çevrelerindeki sudan alırlar. Sonuç olarak, kalsiyum hızla büyüyen mercanlar, kalkerli kırmızı algler, Tridacnids ve Halimeda’nın bulunduğu akvaryumlarda tükenir. Kalsiyum seviyesi 360 ppm’nin altına düştükçe, mercanların yeterince kalsiyum toplaması giderek daha zor hale gelir ve böylece büyümelerini engeller.
Kalsiyum seviyesinin korunması, mercan resif akvaryumlarının yetiştiriciliğinin en önemli yönlerinden biridir.
Resif akvaryumlarının çoğu, akvaryumlarında yaklaşık olarak doğal kalsiyum seviyelerini (~ 420 ppm) tutmaya çalışır . Kalsiyum konsantrasyonunun doğal seviyelerin üzerine çıkarılmasının çoğu mercanda kireçlenmeyi (yani iskelet büyümesini) arttırdığı görülmemektedir. Örneğin Stylophora pistillata üzerinde yapılan deneyler, düşük kalsiyum seviyelerinin kireçlenmeyi sınırladığını, ancak yaklaşık 360 ppm’nin üzerindeki seviyelerin kireçlenmeyi artırmadığını göstermektedir.
Bu nedenlerden dolayı, akvaryumcuların yaklaşık 380 ile 450 ppm arasında bir kalsiyum seviyesini korumalarını öneriyorum. Ancak kalsiyum tükenirse ve önemli ölçüde yükseltilmesi gerekiyorsa, bu kadar dengeli bir katkı maddesi, alkaliniteyi çok fazla artıracağından iyi bir seçim değildir. Bu durumda kalsiyum klorür eklemek, kalsiyum yükseltmek için iyi bir yöntemdir.
Alkalilik
Kalsiyum gibi, birçok mercan da, esas olarak kalsiyum karbonattan oluşan iskeletlerini oluşturmak için “alkalinite” kullanır. Genellikle mercanların bikarbonatı alıp karbonata dönüştürdüklerine ve daha sonra bu karbonatı kalsiyum karbonat iskeletleri oluşturmak için kullandıklarına inanılıyor . Bu dönüşüm süreci şu şekilde gösterilir:
HCO 3 – CO 3 – + H +
Bikarbonat Karbonat + asit Mercanların kalsifikasyon için yeterli bikarbonat kaynağına sahip olmasını sağlamak için akvaryumcular bikarbonatı doğrudan ölçebiliyorlardı. Bununla birlikte bikarbonat için bir test kiti tasarlamak, alkalilikten biraz daha karmaşıktır. Sonuç olarak, bikarbonat için bir vekil ölçü olarak alkaliliğin kullanılması resif akvaryum hobisinde derinlemesine yerleşmiştir.
Öyleyse, alkalinite nedir? Bir deniz akvaryumundaki alkalinite, basitçe , tüm bikarbonatın aşağıdaki şekilde karbonik aside dönüştürüldüğü pH’ı yaklaşık 4,5’e düşürmek için gereken asit (H + ) miktarının bir ölçüsüdür :
HCO 3 – + H + H 2 CO 3
Normal deniz suyu veya deniz akvaryum suyunda bikarbonat , alkaliliğe katkıda bulunan diğer tüm iyonlara büyük ölçüde hakimdir , bu nedenle pH’ı 4,5’e düşürmek için gereken H + miktarını bilmek, ne kadar bikarbonat bulunduğunu bilmeye benzer. Akvaryumcular bu nedenle alkaliliği bikarbonat için bir vekil ölçü olarak kullanmayı uygun bulmuşlardır.
Bu vekil önlem için önemli bir uyarı, Seachem tuzu gibi bazı yapay deniz suyu karışımlarının yüksek borat konsantrasyonları içermesidir . Borat düşük seviyelerde doğaldır ve pH stabilitesine katkıda bulunurken , bikarbonat ve alkalinite arasındaki normal ilişkiye çok fazla müdahale eder ve bu karışımları kullanan akvaryumlarda uygun alkalinite seviyesini belirlerken bu farkı dikkate almalısınız.
Kalsiyum konsantrasyonunun aksine, bazı organizmaların normal deniz suyundakilerden daha yüksek alkalinite seviyelerinde daha hızlı kireçlendiğine yaygın olarak inanılmaktadır. Bu sonuç, deniz suyuna bikarbonat eklenmesinin Porites poritlerinde kireçlenme oranını artırdığını gösteren bilimsel literatürde de gösterilmiştir.
4 Bu durumda, bikarbonat konsantrasyonunun iki katına çıkarılması, kireçlenme oranının iki katına çıkmasına neden oldu. Görünüşe göre bikarbonat alımı birçok mercanda hız sınırlayıcı hale gelebilir. 5 Bu kısmen, hem fotosentez hem de kireçlenmenin bikarbonat için rekabet etmesinden ve harici bikarbonat konsantrasyonunun başlamak için büyük olmamasından (örneğin, kalsiyum konsantrasyonuna göre) kaynaklanıyor olabilir.
Bu nedenlerden dolayı, alkalinite bakımı, mercan resifi akvaryumu yetiştiriciliğinin kritik bir yönüdür.
Takviyenin yokluğunda, mercanlar deniz suyunda bulunanların çoğunu kullandıkça alkalinite hızla düşecektir. Çoğu resif akvaryumu, alkaliniteyi normal deniz suyunun seviyelerinde veya biraz üzerinde tutmaya çalışır, ancak farklı akvaryumcuların hedeflediği seviyeler akvaryumlarının hedeflerine biraz bağlıdır.
Örneğin en hızlı iskelet büyümesini isteyenler, genellikle alkaliniteyi daha yüksek seviyelere çıkarırlar. Akvaryumcuların alkaliniteyi yaklaşık 2,5 ila 4 meq / L (7-11 dKH, 125-200 ppm CaCO 3 eşdeğeri) arasında tutmasını öneriyorum, ancak kalsiyum seviyesini düşürmedikleri sürece daha yüksek seviyeler kabul edilebilir.
Doğal deniz suyunun üzerindeki alkalinite seviyeleri , ısıtıcılar ve pompa pervaneleri gibi nesnelerde kalsiyum karbonatın abiyotik (biyolojik olmayan) çökelmesini artırır . Bu yağış sadece akvaryumcuların dikkatlice ekledikleri kalsiyum ve alkaliniteyi israf etmekle kalmaz, aynı zamanda ekipman bakım gereksinimlerini de artırır. Yüksek alkalinite bu çökelmeyi tetiklediğinde, kalsiyum seviyesini de düşürebilir. Bu nedenle, yüksek bir alkalinite seviyesi istenmeyen sonuçlar yaratabilir.
Tuzluluk
İletkenlik probları, refraktometreler ve hidrometreler dahil olmak üzere tuzluluğu ölçmenin ve rapor etmenin çeşitli farklı yolları vardır. Tipik olarak özgül ağırlık (birimsiz) veya tuzluluk (ppt birimi veya binde parça cinsinden, kabaca 1 kg sudaki kuru tuz gramına karşılık gelen) değerleri rapor ederler, ancak iletkenlik (mS / birim cinsinden) cm, miliSiemens / santimetre) bazen kullanılır.
Biraz şaşırtıcı bir şekilde, akvaryumcular her zaman kendi ölçüm tekniklerini doğal olarak takip eden birimleri (hidrometreler için özgül ağırlık, refraktometreler için kırılma indisi ve iletkenlik probları için iletkenlik) kullanmazlar, bunun yerine birimleri birbirinin yerine kullanırlar.
Referans olarak, doğal okyanus suyu yaklaşık 1.0264’lük bir özgül ağırlığa ve 53 mS / cm’lik bir iletkenliğe karşılık gelen yaklaşık 35 ppt’lik bir tuzluluğa sahiptir.
Bildiğim kadarıyla, bir mercan resif akvaryumunu doğal seviyelerden başka bir yerde tutmanın tercih edildiğine dair çok az gerçek kanıt var. Deniz balıklarını ve çoğu durumda resif akvaryumunu doğal tuzluluk seviyelerinden biraz daha düşük seviyede tutmak yaygın bir uygulama gibi görünmektedir.
Bu uygulama, en azından kısmen, balıkların azaltılmış tuzlulukta daha az stresli olduğu inancından kaynaklanmaktadır. Akvaryumcular arasında , özellikle sıcaklık etkileri dikkate alındığında, özgül ağırlığın gerçekten tuzluluk ile nasıl ilişkili olduğu konusunda da önemli yanlış anlamalar ortaya çıkmaktadır.
Akvaryumdaki organizmalar daha düşük tuzluluk oranına sahip acı ortamlardan veya daha yüksek tuzluluk oranına sahip Kızıldeniz’den geliyorsa, 35 ppt dışında bir şey seçmek mantıklı olabilir. Aksi takdirde, 35 ppt’lik bir tuzluluk oranını hedeflemeyi öneririm (özgül ağırlık = 1.0264; iletkenlik = 53 mS / cm) .
Sıcaklık
Sıcaklık, resif akvaryum sakinlerini çeşitli şekillerde etkiler. Her şeyden önce, sıcaklık yükseldikçe hayvanların metabolik hızları yükselir. Sonuç olarak daha yüksek sıcaklıklarda daha fazla oksijen, karbondioksit, besin, kalsiyum ve alkalinite kullanabilirler. Bu daha yüksek metabolik hız, hem büyüme hızlarını hem de daha yüksek sıcaklıklarda atık üretimini artırabilir.
Sıcaklığın bir diğer önemli etkisi de akvaryumun kimyasal yönleridir. Örneğin oksijen ve karbondioksit gibi çözünmüş gazların çözünürlüğü sıcaklıkla değişir. Özellikle oksijen, daha yüksek sıcaklıkta daha az çözünür olduğu için bir endişe kaynağı olabilir.
Peki bu akvaryumcular için ne anlama geliyor?
Çoğu durumda, resif akvaryumundaki doğal ortamı eşleştirmeye çalışmak değerli bir hedeftir. Bununla birlikte sıcaklık, küçük bir kapalı sistemin pratik hususlarının hesaba katılmasını gerektiren bir parametre olabilir.
Okyanusa resif akvaryumundaki sıcaklıkları ayarlamak için bir rehber olarak bakmak, çeşitli sıcaklıklarda mercanlar büyüdüğünden, komplikasyonlara neden olabilir. Bununla birlikte, resif akvaryumlarının optimal sıcaklıklarını biraz düşüren sınırlamaları vardır.
Bir resif akvaryumunun normal çalışması sırasında, akvaryum sakinlerinin oksijen seviyesi ve metabolik hızı genellikle önemli konular değildir. Ancak elektrik kesintisi gibi bir kriz sırasında, çözünmüş oksijen hızla tüketilebilir.
Daha düşük sıcaklıklar sadece acil bir durumdan önce daha yüksek bir oksijen seviyesine izin vermekle kalmaz, aynı zamanda akvaryum sakinlerinin metabolizmasını yavaşlatarak bu oksijenin tüketimini de yavaşlatır. Organizmalar ölmeye başladıkça amonyak üretimi de düşük sıcaklıklarda daha yavaş olabilir.
Bunun gibi nedenlerle, Çok yüksek sıcaklıklar (mercanlar normalde okyanusta bu sıcaklıklarda gelişse bile) ve çok düşük olan sıcaklıklar arasında pratik bir denge kurmayı seçebilirsiniz. Maksimum çeşitlilik alanlarındaki (yani mercan üçgeni merkezli Endonezya) ortalama resif sıcaklıkları olmasına rağmen, bu alanlar da genellikle önemli ölçüde karışmaya maruz kalır.
Aslında, daha soğuk resifler (yani açık Pasifik resifleri) okyanusal değişim nedeniyle genellikle daha düşük sıcaklıklarda daha stabildir, ancak ağartmaya ve diğer sıcaklıkla ilgili karışıklıklara daha az toleranslıdır.
Her şey düşünüldüğünde, bu doğal kurallar oldukça geniş bir kabul edilebilir sıcaklık aralığı bırakır. Akvaryumumu yıl boyunca yaklaşık 80-81 ° F’de tutuyorum. Aslında, bir elektrik kesintisinin akvaryumu büyük olasılıkla ısıtacağı yaz aylarında akvaryumu daha serin tutmaya daha meyilliyim ve bir elektrik kesintisinin büyük olasılıkla soğutacağı kışın daha yüksek olurum. Her şey düşünüldüğünde, bu aralığın dışında tutmak için çok açık bir neden olmadığı sürece 76-83 ° F aralığında sıcaklıkları tavsiye ederim.
pH
Akvaryumcular, akvaryumlarının pH’ıyla ilgili bariz problemleri çözmeye çalışmak için kayda değer miktarda zaman ve çaba harcarlar. Bu çabanın bir kısmı kesinlikle haklıdır, çünkü gerçek pH sorunları kötü hayvan sağlığına yol açabilir. Ancak çoğu durumda tek sorun pH ölçümü veya yorumlanmasıdır.
Çeşitli faktörler, bir deniz akvaryumunun pH seviyesinin izlenmesini önemli kılar. Birincisi, suda yaşayan organizmaların yalnızca organizmadan organizmaya değişen belirli bir pH aralığında gelişmesidir. Bu nedenle, birçok tür barındıran bir akvaryumda belirli bir pH aralığının “optimal” olduğu iddiasını haklı çıkarmak zordur.
Doğal deniz suyunun pH’ı bile (8.0 ila 8.3) bazı canlıları için yetersiz olabilir, ancak seksen yıldan fazla bir süre önce doğal deniz suyundan farklı pH seviyelerinin (örneğin 7,3’e kadar) balıklar için stres yarattığı kabul edilmişti. 6 Artık birçok organizma için optimal pH aralıkları hakkında ek bilgiler mevcuttur, ancak veriler akvaryumcuların kendilerini ilgilendiren çoğu organizma için pH’ı optimize etmelerine izin verecek kadar yetersizdir.
7-11 Ek olarak, pH’ın organizmalar üzerindeki etkisi doğrudan veya dolaylı olabilir. Bu tür bir akvaryum organizmalar, bakır ve nikel gibi metal toksisitesi gibi mysids ve amphipods olarak , 12 Bu yüzden, bir akvaryum olarak kabul edilebilir bir pH aralığında aynı organizmalar içerse bile, bir akvaryum den farklı olabilir pH değişiklik gösterdiği de bilinmektedir, ancak farklı metal konsantrasyonlarına sahiptir. Yine de pH’daki değişiklikler, birçok deniz organizmasında meydana gelen bazı temel süreçleri önemli ölçüde etkiler.
Bu temel işlemlerden biri, pH’a bağlı olduğu bilinen, pH düştükçe düşen kireçlenme veya kalsiyum karbonat iskeletlerinin birikmesidir. Bu tür bilgileri kullanarak, birçok hobicinin entegre deneyimiyle birlikte, resif akvaryumu için kabul edilebilir bir pH aralığının ne olduğu ve hangi değerlerin sınırları zorladığı konusunda bazı yönergeler geliştirebiliriz.
Resif akvaryumu için kabul edilebilir pH aralığı, açıkça tanımlanmış bir gerçek olmaktan ziyade bir görüştür ve kesinlikle görüşün sağlayıcısına göre değişecektir. Bu aralık aynı zamanda “optimal” aralıktan oldukça farklı olabilir.
Bununla birlikte, optimal olanı gerekçelendirmek, basitçe kabul edilebilir olanı haklı çıkarmaktan çok daha sorunludur, bu yüzden ikincisine odaklanacağız. Amaç olarak, doğal deniz suyunun pH’sinin yaklaşık 8,2 olduğunu, ancak mercan resif akvaryumlarının daha geniş bir pH değerleri aralığında açıkça başarılı olabileceğini öneriyorum.
Kanımca 7,8 ila 8,5 arasındaki pH aralığı resif akvaryumları için kabul edilebilir bir aralıktır. Bunlar:Alkalilik en az 2.5 meq / L ve tercihen bu pH aralığının alt ucunda daha yüksektir. Bu ifadeyi kısmen, birçok resif akvaryumunun pH 7,8 ila 8,0 aralığında oldukça etkili bir şekilde çalıştığı ve bu tür akvaryumların en iyi örneklerinin çoğunun, pH’ı düşürme eğiliminde olan kalsiyum karbonat / karbon dioksit reaktörleri içerdiği gerçeğine dayandırıyorum, karbonat alkalinitesini oldukça yüksek tutun (3 meq / L veya üzerinde). Bu durumda, bu düşük pH değerlerinde kireçlenmeyle ilgili herhangi bir sorun yüksek alkalinite ile dengelenebilir.
Kalsiyum seviyesinin en az 400 ppm olması. PH ve kalsiyum seviyeleri düştükçe kireçlenme daha zor hale gelir. PH, alkalinite ve kalsiyumun tüm uç noktalarının aynı anda itilmesi arzu edilmez, bu nedenle pH düşükse ve kolayca değiştirilemiyorsa (CaCO 3 / CO 2 reaktörlü bir akvaryumda olduğu gibi) ), en azından kalsiyum seviyesinin normalden yüksek (~ 400-450 ppm) olduğundan emin olun.
Benzer şekilde, daha yüksek pH’taki sorunlardan biri (8,2’nin üzerinde herhangi bir yerde, ancak her artışta giderek daha sorunlu) kalsiyum karbonatın abiyotik çökelmesidir, bu da kalsiyum ve alkalinitede bir düşüşe ve ısıtıcıların ve pompa çarklarının tıkanmasına neden olur. PH’ı 8.4 veya üstüne çıkarırsanız (kireç suyu kullanırken sıklıkla olduğu gibi), hem kalsiyum hem de alkalinite seviyelerinin uygun şekilde korunduğundan emin olun (yani ne çok düşük, biyolojik kalsifikasyonu inhibe edici ne de çok yüksek, aşırı abiyotik çökelmeye neden olur. ekipman üzerinde). Geçici yukarı doğru yükselmeler, pH’daki geçici aşağı doğru yükselmelerden daha az zararlıdır.
Magnezyum
Magnezyumun birincil önemi, resif akvaryumundaki kalsiyum ve alkalinite dengesi ile etkileşimidir. Deniz suyu ve resif akvaryum suyu her zaman kalsiyum karbonat ile aşırı doyurulur. Yani çözeltinin kalsiyum ve karbonat seviyeleri suyun dengede tutabileceği miktarı aşmaktadır. Nasıl olabilir?
Magnezyum cevabın büyük bir parçasıdır. Kalsiyum karbonat çökmeye başladığında, magnezyum, kalsiyum karbonat kristallerinin büyüyen yüzeyine bağlanır. Magnezyum kristallerin yüzeyini etkili bir şekilde tıkayarak artık kalsiyum karbonat gibi görünmemelerini sağlar.
Daha fazla kalsiyum ve karbonat çekmelerini engelleyerek çökelme durur. Magnezyum olmadan, kalsiyum karbonatın abiyotik (biyolojik olmayan) çökelmesi, kalsiyumun ve alkaliliğin doğal seviyelerde korunmasını engelleyecek kadar artacaktır.
Bu nedenle, magnezyumun doğal deniz suyu konsantrasyonunu hedeflemeyi öneriyorum : ~ 1285 ppm. Pratik amaçlar için, 1250-1350 ppm iyidir ve bu aralığın biraz dışındaki seviyeler (1200-1400 ppm) da muhtemelen kabul edilebilirdir.. Magnezyum takviyesinin safsızlıklar içermesi durumunda, magnezyumun günde 100 ppm’den fazla yükseltilmesini önermem.
Birkaç yüz ppm artırmanız gerekirse, eklemeyi birkaç güne yaymak, hedef konsantrasyona daha doğru bir şekilde ulaşmanızı sağlar ve muhtemelen akvaryumun ekin içerdiği herhangi bir kirliliği işlemesine izin verebilir.
Bir akvaryumun mercanları ve mercan yosunları, magnezyumu büyüyen kalsiyum karbonat iskeletlerine dahil ederek tüketebilir. Kalsiyum ve alkalinite takviyesi için birçok yöntem, onu normal bir seviyede tutmak için yeterli magnezyum vermeyebilir.
Yerleşik kireç suyu (kalkwasser)özellikle magnezyum açısından oldukça yetersizdir. Sonuç olarak, özellikle akvaryumdaki kalsiyum ve alkalinite seviyelerinin korunması zor görünüyorsa, magnezyum ara sıra ölçülmelidir. Isıtıcılar ve pompalar gibi nesneler üzerinde aşırı abiyotik kalsiyum karbonat çökeltisi olan akvaryumlar, düşük magnezyum düzeylerinden (yüksek pH, kalsiyum ve alkalinite ile birlikte) zarar görebilir.
Fosfat
Resif akvaryumundaki “en basit” fosfor formu inorganik ortofosfattır (H 3 PO 4 , H 2 PO 4 – , HPO 4 – ve PO 4 — tüm ortofosfat formlarıdır). Ortofosfat, çoğu test kitinin ölçtüğü fosfor formudur. Aynı zamanda doğal deniz suyunda da bulunur, ancak orada başka formlar da vardır.
Deniz suyundaki konsantrasyonu, yerden yere ve ayrıca derinliğe ve günün saatine göre büyük ölçüde değişir. Yüzey suları, organizmalardaki fosfatı tutan yüzey sularındaki biyolojik aktiviteler nedeniyle, daha derin sulara göre fosfat bakımından büyük ölçüde azalır.
Tipik okyanus yüzeyi fosfat konsantrasyonları, yeniden şekillendirme standartlarına göre çok düşüktür, bazen 0.005 ppm kadar düşüktür.
Fosfat seviyesini en aza indirmeye yönelik özel çabalar olmaksızın, tipik olarak resif akvaryumlarında birikecek ve artacaktır. Çoğunlukla yiyeceklerle birlikte verilir, ancak su takviyesi ile ve bazı kalsiyum ve alkalinite takviyesi yöntemlerinde de girebilir.
Doğal seviyelerin üzerine çıkmasına izin verilirse, fosfat iki istenmeyen sonuca neden olabilir. Bunlardan biri kireçlenmenin engellenmesidir. Yani, mercanların ve mercan yosunlarının kalsiyum karbonat iskeletlerini oluşturma oranını düşürebilir ve potansiyel olarak büyümelerini engelleyebilir.
Fosfat ayrıca alg büyümesi için sınırlayıcı bir besin olabilir. Fosfatın birikmesine izin verilirse, alg büyümesi sorunlu hale gelebilir. Yaklaşık 0.03 ppm’nin altındaki konsantrasyonlarda, birçok fitoplankton türünün büyüme hızı, fosfat konsantrasyonuna bağlıdır (nitrojen veya demir gibi başka bir şeyin büyümeyi sınırlamadığı varsayılırsa).
Bu seviyenin üzerinde, okyanus organizmalarının çoğunun büyüme hızı fosfat konsantrasyonundan bağımsızdır (bu ilişki, doğal seviyelerin üzerinde nitrat gibi demir ve / veya nitrojen kaynakları içeren bir resif akvaryumunda daha karmaşık olsa da).
Bu nedenlerden dolayı fosfat 0,03 ppm’nin altında tutulmalıdır.. 0,01 ppm’nin altında tutmanın önemli ek faydalar sağlayıp sağlamayacağı henüz belirlenmemiştir, ancak bu, bazı akvaryumcuların fosfat ihraç etmenin çeşitli yollarını izlediği bir hedeftir.
Normal akvaryumlarda düşük fosfat seviyelerini korumanın en iyi yolları, makroalgleri veya diğer hızlı büyüyen organizmaları büyütme ve hasat etme, aşırı fosfat içermeyen gıdaları kullanma, sıyırma, kireç suyu kullanma ve fosfat bağlayıcı ortam kullanma gibi fosfat ihraç mekanizmalarının bazı kombinasyonlarını dahil etmektir.
Özellikle demir bazlı olanlar (her zaman kahverengi veya siyah). Bazı akvaryumcular ayrıca bakteri gibi mikroorganizmaların çoğalmasını tetikleyerek fosfatı azaltmaya çalıştılar. Bence bu son yöntem deneyimli akvaryumculara bırakılmalıdır.
Amonyak
Amonyak (NH 3 ), tüm hayvanlar ve bazı diğer akvaryum sakinleri tarafından atılır. Ne yazık ki, onu kolayca tüketen bazı makroalg türleri gibi bazı diğer organizmalar için toksik olmamasına rağmen, tüm hayvanlar için çok zehirlidir. Bununla birlikte, amonyağın zarar verdiği tek hayvan balık değildir ve fitoplankton Nephroselmis pyriformis gibi bazı algler 0,1 ppm’den daha az amonyaktan zarar görür . 15
Yerleşik bir resif akvaryumunda, üretilen amonyak genellikle hızlı bir şekilde alınır.
Makroalgler, nitrojen içeren proteinler, DNA ve diğer biyokimyasalları yapmak için kullanır. Bakteriler ayrıca onu alır ve nitrit, nitrat ve nitrojen gazına (ünlü “nitrojen döngüsü”) dönüştürür. Bu bileşiklerin tümü, amonyaktan (en azından balıklar için) çok daha az toksiktir, bu nedenle amonyak atığı, normal koşullar altında hızla “detoksifiye edilir”.
Ancak bazı koşullar altında amonyak bir sorun olabilir. Bir resif akvaryumunun ilk kurulumu sırasında veya yeni canlı kaya veya kum eklendiğinde, mevcut mekanizmaların yeterince hızlı detoks yapamayacağı kadar çok miktarda amonyak üretilebilir.
Bu koşullarda balıklar büyük risk altındadır. 0,2 ppm kadar düşük amonyak seviyeleri balıklar için tehlikeli olabilir . 16 Bu tür durumlarda, balıklar ve omurgasızlar temiz suya alınmalı veya akvaryum Amquel gibi amonyak bağlayıcı bir ürünle işlenmelidir.
Pek çok akvaryumcu, amonyak ile onun daha az toksik olduğuna inanılan bir biçimi olan amonyum arasındaki fark yüzünden kafası karışır. Bu iki form çok hızlı bir şekilde (saniyede birçok kez) birbirine dönüşür, bu nedenle birçok amaç için farklı kimyasallar değildirler. Aşağıda gösterilen asit baz reaksiyonu ile ilişkilidirler:
NH 3 + H + NH 4 +
Amonyak + hidrojen iyonu (asit) amonyum iyonu Amonyumun amonyaktan daha az toksik olduğunun düşünülmesinin tek nedeni, yüklü bir molekül olarak balıkların solungaçlarından geçerek kan dolaşımına amonyaktan daha zor girmesidir, bu da solungaç zarlarından kolayca geçerek hızla kana girer.
Daha az H + içeren daha yüksek pH seviyelerine sahip akvaryumlarda , toplam amonyağın daha fazlası NH 3 formunda olacaktır. Sonuç olarak, sabit bir toplam amonyak konsantrasyonuna sahip bir çözeltinin toksisitesi, pH yükseldikçe artar. Bu, amonyağın toksik seviyelere yükselebileceği balık nakliyesi gibi alanlarda önemlidir.
Silika
Silika iki sorunu ortaya çıkarır. Diatomlar, yerleşik bir resif akvaryumunda bir sorunsa, özellikle musluk suyu olmak üzere önemli bir çözünür silika kaynağına işaret edebilirler. Bu durumda, musluk suyunun arıtılması sorunu çözecektir. Böyle bir durumda, testler yüksek silika seviyelerini ortaya çıkarmayabilir çünkü diatomlar onu akvaryuma girer girmez kullanabilirler.
Diatomlar sorun değilse, birçok akvaryumcunun çözünür silika dozlamayı düşünmesi gerektiğini öneririm. Neden silis dozajlamasını tavsiye edeyim? Büyük ölçüde akvaryumumuzdaki canlılar onu kullandığı için, birçok akvaryumdaki konsantrasyonlar doğal seviyelerin altındadır ve sonuç olarak bu akvaryumda yaşayan süngerler, yumuşakçalar ve diyatomlar gelişmek için yeterli silis alamayabilir.
Silikanın kolayca çözülebilen bir formu olduğu için sodyum silikat çözeltisinin dozlanmasını öneriyorum. Çok ucuz olan bir yığın sodyum silikat çözeltisi (su bardağı) dozluyorum. Tüketiciler bunu yumurta saklama gibi faaliyetler için kullandıkları için mağazalarda “su bardağı” bulabilirsiniz. Ancak satın alacak kimyasallar bulmak birçok insan için zor olabilir ve bu bağlantılı hobi kimya mağazası kişilere satıyor. On dolar artı nakliye, 100 galonluk bir akvaryuma 150 yıl dayanır, bu nedenle maliyet sorun değildir.
Dozlama deneyimime göre, akvaryumcular muhtemelen her 1-2 haftada bir 1 ppm SiO 2’ye güvenli dozlama yapıyorlar. Bu, akvaryumumun bunu dört günden daha kısa bir süre içinde herhangi bir “kötü” tepki olmaksızın kullanmasına dayanmaktadır.
Tabii ki, bu dozajın onda birinden başlayıp kademeli olarak arttırmanın yanlış bir tarafı yok. Çok fazla diatom alırsanız, dozajlamaya geri dönün. Sanırım tüm SiO 2 Akvaryumuma çeşitli organizmalar (süngerler, diyatomlar vb.) Tarafından kullanıldığını ekledim, ancak belki de diğer akvaryumculardan daha fazla süngere sahibim.
Sonuç olarak, diatomlar bazı akvaryumlarda benimkinden daha fazla endişe kaynağı olabilir. Ayrıca, akvaryumunuzdaki talebin benimkinden önemli ölçüde daha az olması durumunda, ara sıra sudaki çözünür silika konsantrasyonunun ölçülmesini tavsiye ederim.
Konsantrasyon SiO 3 ppm üzerinde yükselmeye başlamışsa 2 hatta Diatomların yokluğunda, çok yakındı maksimum konsantrasyona yüzey deniz suyu hiç içerdiğini, çünkü muhtemelen doz oranını azaltacaktır.
İyot
Şu anda akvaryumuma iyot dozlamıyorum ve başkalarının da bunu yapmasını tavsiye etmiyorum. İyot dozlaması, doğal olarak var olan önemli sayıdaki farklı formları, akvaryumcuların gerçekten dozladığı farklı formların sayısı, tüm bu formların resif akvaryumlarında birbirine dönüşebileceği gerçeği ve mevcut olması nedeniyle diğer iyonları dozlamaktan çok daha karmaşıktır. test kitleri, mevcut toplam formların yalnızca bir alt kümesini algılar.
Bu karmaşıklık, yaygın olarak saklanan hiçbir resif akvaryum türünün önemli miktarda iyot gerektirdiğinin bilinmemesi gerçeğiyle birleştiğinde, dozlamanın gereksiz ve sorunlu olduğunu göstermektedir. Bu nedenlerden dolayı akvaryumculara, takviye ve test kitleri kullanarak belirli bir iyot konsantrasyonunu korumaya çalışmalarını tavsiye ediyorum.
Okyanustaki iyot , hem organik hem de inorganik olmak üzere çok çeşitli formlarda bulunur ve bu çeşitli bileşikler arasındaki iyot döngüleri çok karmaşıktır ve hala aktif bir araştırma alanıdır. Okyanuslardaki inorganik iyotun doğası genellikle onlarca yıldır bilinmektedir.
İki baskın form iyodat (IO 3 – ) ve iyodürdür (I -). Bu iki iyot türü birlikte genellikle yaklaşık 0.06 ppm toplam iyot ekler, ancak bildirilen değerler yaklaşık iki faktör kadar değişir. Yüzeysel deniz suyunda, iyodat genellikle 0,04 ila 0,06 ppm iyot aralığındaki tipik değerlerle baskındır. Benzer şekilde, iyodür genellikle daha düşük konsantrasyonlarda, tipik olarak 0.01 ila 0.02 ppm iyotta mevcuttur.
İyotun organik formları, iyot atomunun kovalent olarak bir karbon atomuna eklendiği herhangi bir şeydir, örneğin metil iyodür, CH 3 I. Bu organik formların konsantrasyonları (birçok farklı molekül vardır), ancak şimdi oşinograflar tarafından tanınmaktadır. Bazı kıyı bölgelerinde, organik formlar toplam iyotun% 40’ını oluşturabilir, bu nedenle ihmal edilebilir seviyelerde organoiyot bileşikleri hakkındaki önceki raporların çoğu yanlış olabilir.
Resif akvaryumundaki en azından bilimsel literatürde bilindiği kadarıyla iyot “kullanan” birincil organizmalar alglerdir (hem mikro hem de makro). Caulerpa racemosa ve Chaetomorpha sp ile deneylerim . iyodür ilavelerinin, sığınakta yaygın olarak kullanılan bu makroalglerin büyüme oranını artırmadığını öne sürmektedir.
Son olarak, iyot dozajıyla ilgilenenler için, iyodürün dozlama için en uygun form olduğunu öneriyorum . İyodür, bazı organizmalar tarafından iyodata göre daha kolay kullanılır ve şu anda mevcut olan iyot test kitleri (Seachem ve Salifert) tarafından tespit edilir.
Nitrat
Nitrat, uzun süredir inatçı akvaryumcuları olan bir iyondur. Oluşan nitrojen besinlerle birlikte gelir ve birçok akvaryumda nitratı doğal seviyelerin korunmasını zorlaştıracak kadar yükseltebilir. On veya iki yıl önce, birçok akvaryumcu, birincil hedeflerinden biri olarak nitrat azaltma ile su değişiklikleri gerçekleştirdi. Neyse ki, nitratı kontrol altında tutmanın çok çeşitli yollarına sahibiz ve modern akvaryumlar, yüksek nitrattan geçmişte olduğundan çok daha az zarar görüyor.
Nitrat genellikle alglerle ilişkilendirilir ve aslında alglerin büyümesi genellikle nitrat dahil fazla besinler tarafından teşvik edilir. Dinoflagellatlar gibi diğer potansiyel akvaryum zararlıları da fazla nitrat ve diğer besinler tarafından teşvik edilir.
Nitratın kendisi, en azından bilimsel literatürde şimdiye kadar bilindiği gibi, genellikle akvaryumda bulunan seviyelerde özellikle toksik değildir. Bununla birlikte, yüksek nitrat seviyeleri, zooksantellerin büyümesini aşırı derecede teşvik edebilir ve bu da aslında ev sahibi mercanlarının büyüme oranını azaltabilir.
Bu nedenlerden dolayı çoğu resif akvaryumu nitrat seviyelerini düşük tutmaya çalışır. İyi bir hedef 0,2 ppm’den az nitrattır . Resif akvaryumu çok daha yüksek nitrat seviyelerinde (örneğin 20 ppm) kabul edilebilir şekilde işlev görebilir, ancak yukarıda açıklanan problemler için daha büyük riskler taşır.
Bir kullanarak, büyüyen ve hasat makroalg veya çim yosun (veya istediğiniz başka bir organizma) tarafından azot ihracatını artırarak Akvaryumun azot girdileri azaltarak dahil nitrat, azaltmak için birçok yol, kaymağını artarak azot ihracat vardır derin kum yatağı kaldırarak mevcut, AZ-NO 3 kullanarak , bir karbon nitratörü kullanarak, bir sülfür nitratörü kullanarak nitrojen döngüsünü kolaylaştırmak için tasarlanmış filtrelernitrat emici katılar kullanmak ve organikleri bağlayan polimerler ve karbon kullanmak. Bu yöntemlerin tümü önceki bir makalede daha ayrıntılı olarak açıklanmıştır .
Nitrit
Akvaryumcuların nitrit konusundaki endişeleri genellikle tatlı su hobisinden kaynaklanmaktadır. Nitrit, deniz suyunda tatlı suya göre çok daha az toksiktir. Balıklar tipik olarak deniz suyunda 100 ppm’den fazla nitrit ile hayatta kalabilir! 17 Gelecekteki deneyler resif akvaryum sakinleri için önemli nitrit toksisitesi gösterene kadar, nitrit resif akvaryumcularının izlemesi gereken önemli bir parametre değildir. Yeni bir resif akvaryumunda nitritin izlenmesi, meydana gelen biyokimyasal süreçleri göstererek yine de öğretici olabilir. Çoğu durumda, Akvaryumcuların kurulu akvaryumlarda nitriti ölçmeye zahmet etmelerini tavsiye etmiyorum .
Stronsiyum
Benim tavsiyem resif akvaryumundaki stronsiyum seviyelerini 5-15 ppm aralığında tutmaktır. Bu seviye, kabaca 8 ppm’lik doğal deniz suyundaki seviyeyi kapsar. Akvaryumcuların, stronsiyum ölçmedikçe ve 5 ppm’nin altına tükendiğini tespit etmedikçe, stronsiyum takviyesi yapmalarını önermiyorum. Stronsiyumun ölçülmesi ve takviye edilmesi çoğu akvaryumcu için kritik bir aktivite değildir ve mevcut test kitlerinin kullanımı zor olabileceğinden önemsiz bir egzersiz değildir.
Gelen bazı yeni testler, ben stronsiyum zaten (nedeniyle kullanıyorum olduğunu Anında Okyanus tuzu karışımında yüksek stronsiyum 15 ppm) doğal seviyelerin üzerinde yükseltilmiştir herhangi yeni stronsiyum eklemeler olmadan, benim resif akvaryum bulundu.
Daha yükseğe çıkmasını istemem. Sonuç olarak, akvaryumun mevcut stronsiyum seviyesini bilmeden ek eklemek tavsiye edilmez. Bilimsel kanıtlar , çoğu resif koruyucusunun sürdürdüğü organizmalar olmasa da, bazı organizmaların stronsiyuma ihtiyaç duyduğunu göstermektedir.
Örneğin bazı gastropodlar, kafadanbacaklılar ve radyolarya,stronsiyum gerektirir. 18-34 Bununla birlikte, yüksek konsantrasyonlarda açıkça toksiktir. Gelen bir bildirilen durumda , 38 ppm yengeç belirli bir türü (öldürecek kadar stronsiyum olduğu Carcinus maenas ). 34Hangi stronsiyum seviyelerinin optimal olduğu bilinmemekle birlikte, 5-15 ppm stronsiyumun herhangi bir deniz organizması için zararlı olduğunu gösteren hiçbir kanıt yoktur.
Son olarak, bir dizi ileri düzey akvaryumcunun anekdotsal kanıtı, doğal seviyelerin önemli ölçüde altında olan stronsiyumun, birçok akvaryumcunun koruduğu mercanların büyümesine zararlı olduğunu öne sürüyor, ancak bu etki kanıtlanmadı.
Doğal stronsiyum seviyelerini nasıl koruyabiliriz? Bunu yapmak elbette uygun bir stronsiyum testi gerektirir. Bazı test kitleri belki bu amaç için uygundur. Değilse, bir laboratuvara örnek göndermek bazı akvaryumcular için makul bir alternatif olabilir. Sonuç 5-15 ppm aralığında geri gelirse, muhtemelen herhangi bir işlem yapılmasına gerek yoktur.
Seviye 15 ppm’den yüksekse, en iyi indirgeme yöntemi, anormal derecede yüksek stronsiyum seviyeleri olmadan uygun bir tuz karışımıyla su değişimi olabilir. Stronsiyum seviyeleri 5 ppm’nin altındaysa, bir stronsiyum takviyesi eklemek gerekebilir.
Genel olarak, uygun seviyede stronsiyum içeren bir tuz karışımıyla yapılan su değişiklikleri, stronsiyumun uygun seviyelerde tutulmasının en iyi yolu olabilir.
ORP
Akvaryumcuların ORP’yi “kontrol etmeye” çalışmalarını tavsiye etmiyorum. Bir deniz akvaryumunun oksidasyon indirgeme potansiyeli (ORP), suyunun nispi oksitleme gücünün bir ölçüsüdür. ORP, akvaryumculara genellikle önemli bir su parametresi olarak önerilmiştir ve bazı şirketler ORP’yi kontrol etmek için tasarlanmış ürünler (ekipman ve kimyasallar) satmaktadır.
ORP kontrolünü öneren pek çok kişi, akvaryumcuları bunun akvaryum suyunun göreceli “saflığının” bir ölçüsü olduğuna ikna etti, bunun hiçbir zaman açıkça gösterilmemiş olmasına rağmen ORP, özünde çok çok karmaşıktır.
Akvaryumcuların tipik olarak karşılaşacağı deniz akvaryumunun belki de en karmaşık kimyasal özelliğidir. ORP, deniz suyu veya akvaryum için basitçe bilinmeyen birçok kimyasal ayrıntı içerir. Dengede olmayan ve dolayısıyla anlaşılması ve tahmin edilmesi zor süreçleri içerir.
Daha da korkutucu olan, bir akvaryumdaki ORP’yi kontrol eden kimyasalların, başka bir akvaryumda veya doğal deniz suyunda ORP’yi kontrol eden kimyasallarla aynı olmayabileceği gerçeğidir.
ORP, bir deniz akvaryumundaki suyun özelliklerinin karmaşık olsa da ilginç bir ölçüsüdür.
Akvaryumdaki ORP’yi etkileyen ancak başka türlü tespit edilmesi zor olabilecek belirli olayları izlemek için kullanımları vardır. Bu olaylar, organizmaların ani ölümlerinin yanı sıra organik madde seviyelerinde uzun vadeli artışları içerebilir. ORP’yi izleyen ve bir akvaryumun bakımı için uygun görünen başka şeyler yapan akvaryumcular (havalandırmanın artırılması, sıyrılma, karbon kullanımı vb.), İlerlemeyi görmek için ORP’yi izlemenin yararlı bir yolu olduğunu görebilir.
ORP ölçümleri hatalara karşı çok hassastır. Akvaryumcular, özellikle ORP problarını yakın zamanda kalibre etmemişlerse, mutlak ORP okumalarına aşırı vurgu yapmamaları konusunda şiddetle uyarılırlar. Ölçülen ORP değişikliklere bakıldığında Aksine, ORP ölçümleri en kullanışlı zamanla Bazı akvaryumcular ORP’yi yükseltmek için oksitleyiciler kullanır.
Bu eklemeler bazı akvaryumlara fayda sağlayabilir ve belki de yalnızca ORP’deki değişikliklerle gösterilmeyen şekillerde. Akvaryumuma hiç bu tür malzemeler eklemedim. Aksi halde ikna edici verilerin yokluğunda, bu tür eklemeler bana, gösterdikleri ve varsayılmış faydalarının gerekçelendirildiğinden daha riskli görünmektedir.
Bor
Borun deniz akvaryumundaki önemi, birçok insanın günlük olarak alkalinite takviyeleri ile doz almasına rağmen, hobiler tarafından sıklıkla tartışılmayan bir konudur. Aslında bor üzerine yapılan yorumların çoğu, onu şu veya bu şekilde “tamponlama” maddesi olarak satan üreticilerden gelmektedir.
Bu tartışmalar, ne yazık ki, hemen hemen her zaman, hem olumlu hem de olumsuz, bor ya da etkilerinin nicel tartışmasından yoksundur. Genel olarak bor, akvaryumda kontrol edilmesi gereken önemli bir unsur değildir.
Bor aslında normal deniz suyunun pH tamponlama kapasitesinin yalnızca küçük bir kısmına katkıda bulunur. Gerekli ya da arzu edilir olduğu görülmektedir belirli organizmalar için besin , 35-37 , aynı zamanda bir çok uzak doğal seviyesinin üstünde seviyelerde diğerleri için toksik , 38-40 ve aşağıdaki en az bir yapay tuz karışımı içinde mevcut tutarındadır.
Bu nedenlerle tavsiyem yaklaşık olarak 4,4 ppm olan doğal bor seviyelerini korumaktır. Çoğu akvaryum için 10 ppm’nin altındaki herhangi bir değer muhtemelen kabul edilebilir . 10 ppm’nin üzerindeki değerlerden kaçınılmalıdır.
Demir
Demir, okyanusun bazı kısımlarında fitoplankton büyümesini sınırlıyor ve birçok resif akvaryumunda makroalg büyümesini sınırlıyor olabilir. Kıtlığı ve kritik önemi nedeniyle, bakteriler ve diğer deniz organizmaları tarafından agresif sekestrasyona da maruz kalır . Sonuç olarak, akvaryumcular makroalg yetiştiriyorlarsa demir dozlamayı düşünebilirler.
Normalde deniz akvaryumlarında karşılaşılan seviyelerde demirin ölçülmesi kolay değildir. Deniz suyunda biyolojik olarak bulunabilen birçok formdan hangisinin bulunmadığını belirlemek de kolay değildir. Sonuç olarak, akvaryumcular belirli bir konsantrasyonu hedeflememeli, bunun yerine herhangi bir dozlama yapmak isteyip istemediklerine karar vermeli ve daha sonra uygun bir dozaj kullanmalıdır. Demiri dozlamanın nedeni, makroalglerin ondan yararlanabilmesidir. Makroalg yetiştirmiyorsanız, o zaman demiri izlemeniz veya dozajlamanız gerekmeyebilir.
Ne kadar demir ekleneceğine karar vermek oldukça kolaydır çünkü benim deneyimlerime göre çok fazla önemli görünmüyor. Tahminen, onu sınırlayıcı bir besin olarak ortadan kaldıracak kadar eklediğinizde, fazladan demir görünür bir zarara neden olmaz (en azından akvaryumumda tespit ettiğim veya başkalarından haber aldığım için).
50.7 g sodyum sitrat dihidrat içeren 250 mL su içinde 5 g demir (25 g demir sülfat heptahidrat olarak) içeren yaklaşık 0.1 ila 0.3 mL bir çözelti dozluyorum. Şu anda sistemime yaklaşık 200 galonluk toplam su hacmi ile haftada bir doz veriyorum.
Bu demir (II) sitrat zamanla kahverengiye döner ve bulanıklaşır, ancak yine de kullanıyorum. Bu demiri dozlamanın veya Kent’in demir ve manganez takviyesinin demire atfedilebilecek herhangi bir olumsuz etkisi fark etmedim veya benzer dozlama yapan diğerlerinden olumsuz etkiler duymadım. Yine de, tüm organizmaları hobiye açık tutmuyorum ve olumsuz bir reaksiyon ortaya çıkarsa, dozu azaltmanızı veya tamamen kesmenizi tavsiye ederim.
Pek çok hobi sahibinin demir (II) sitrat yapmak için gerekli kimyasallara erişimi olmadığından, çoğu akvaryumcunun ticari bir demir takviyesi almasını tavsiye ederim. Bir dizi uygun ve ucuz takviyeler mevcuttur.
Kent’in ürünü gibi bazı ticari takviyeler, manganezi demir ile birleştiriyor, çünkü bilimsel literatür, fitoplanktonun su sütunundan manganezi de temizlediğini göstermiş olması muhtemeldir. Manganez ile deney yapmadım, ancak saf demir takviyesi bulunamazsa kullanılması kabul edilebilir.
Ayrıca sadece organik bir moleküle şelatlanmış demir içeren demir takviyeleri kullanmanızı tavsiye ederim. Tatlı su uygulamaları için satılan demir, bazen kenetlenmez çünkü serbest demir, tatlı su akvaryumlarının düşük pH’ında daha fazla çözünür.
Denizcilik uygulamaları için bu ürünlerden kaçınırdım. Bilimsel literatürdeki çalışmaların çoğu deniz suyunda serbest demir kullandığından, muhtemelen yine de işe yarayacaktır, ancak muhtemelen o kadar iyi değildir çünkü sistemi demirle tam olarak güçlendirmeden önce çökelebilir.
Deniz hobisine yönelik birçok demir ürünü durumunda, tescilli formülasyonları korumak için ürün, demirin neyle şelatlandığını belirtmeyebilir. Aslında önemli olup olmadığını bilmiyorum. Bazı moleküller tarafından çok güçlü şelasyon, şelatlama molekülü tamamen ayrılmadıkça, demirin salınmasını engelleyerek biyoyararlanımı gerçekten engelleyecektir, ancak üreticilerin bu moleküllerden kaçınmasını bekliyorum. EDTA, sitrat ve diğerleri aslında fotokimyasal olarak bozunur ve sürekli olarak az miktarda serbest demir salar.
Organizmaların birçoğunun gerçekten aldığı serbest demir olduğuna inanılıyor. “16 Demirin, makroalgler dışındaki birçok organizma için sınırlayıcı bir faktör olabileceği unutulmamalıdır. Bunlar mikroalgleri, bakterileri (hatta patojenik bakterileri) ve diatomları içerebilir. Bu olasılıklar önceki bir makalede tartışılmıştı. Bu tür sorunlar ortaya çıkarsa, demir ilavelerinin geri çekilmesi veya durdurulması garanti edilebilir.
Özet
Resif akvaryumundaki kimyasal sorunlar, akvaryumcular için genellikle ürkütücüdür. Akvaryumcuların izlediği, bazıları başarı için kritik olan ve bazıları çok daha az önemli olan birçok kimyasal parametre vardır. Başarı için kritik olanlardan yalnızca kalsiyum ve alkalinite tüm resif akvaryumlarında düzenli takviye gerektirir.
Derleyen Kadir Sakal