İyileşme ve Bağışlama Üzerine
"Derin şifa, derin bir bağışlamayı gerektirir." Bu ifadeyi bir kez daha ve belki de gerçekten özümsenene kadar üçüncü kez veya daha fazla okuyun. Affetmek, kendinizi geçmişten kurtarmaktır; karşılaştığınız travmayı unutacağınız anlamına gelmez. Aksine, olumsuz düşüncelerin iltihaplanıp kök salmasına izin vermek yerine, ışık ve pozitiflikle ilerlemenizi sağlar. Affetmeye giden yolculuk başlangıçta ne kadar ağır görünse de, ilerledikçe daha hafif hissettirir, sonunda egonun teslim olmasına ve rahatlama durumuna geçmesine izin verir. Öfke ve küskünlük, acıya değmeyecek bir yükü besler ve size duygusal ve fiziksel bedenler yükleyecektir. Hatırla, başkalarının iyiliği için değil, kendi iyiliğimiz için bağışla ve serbest bırak.
Guru Ashokananda, “affetmek çok ilginç bir konu” diyor, sevdiğim birinin beni hiç görmediğim bir şekilde hayal kırıklığına uğratmasından sonra meditasyon yapmaya başladım. İnsanlar karmaşık varlıklardır: Bu hayattaki ve geçmişteki deneyimlerimizle şekilleniriz. Birisi bir karakter kusuruna sahip olmak yerine yargıda hata yaptığında, bu onu affetmenin daha kolay olduğu anlamına mı gelir? Oldukça açık olmak gerekirse, kesinlikle değil; Affetmek kolay değildir, tam da bu yüzden bu kadar büyüleyici bir kavramdır. İhanetin seviyeleri var (daha iyi bir terim olmadığı için). Bitkileri sulamayı unutup, yaptığınızı söylemekle, gizlilik yemini ettiğinizde başkalarına son derece kişisel bir şey söylemek elbette tamamen farklı şeylerdir. Bununla birlikte, bir ilişkinin karşılıklı güven ve saygı sözleşmesini ihlal eden herhangi bir şeyin uzun süreli zararlı etkileri ve sonuçları olabilir. Birinin hatasını affetmeyi seçmeniz, onun tekrar hayatınıza girmesine izin vereceğiniz anlamına gelmez. Affetmekle iyileşebilirsin, kaldığın yerden devam etme, dilersen birini uzaktan sevmek çok güzel.
Karşı taraf büyük olasılıkla sizi kaybetmenin acısını hissedecek, kendilerini affetmelerine yardımcı olmak sizin sorumluluğunuz olmasa da, yaptıklarından dolayı suçluluk ve utanç hissedecekler - bu onların çarmıhıdır, sen sadece kendi affetme yeteneğinden sorumlusun. Bir zamanlar güveninizi kıran biriyle ilişkiye devam etmek de sizin seçiminiz. Ruhunuzun iyiliği için doğru gelen yolu seçmelisiniz. Gerçekten nasıl hissettiğiniz üzerine meditasyon yapın ve yüksek benliğinizin affetme yolunda size rehberlik etmesine izin verin.
Bu özel olay olduğunda on yıldan fazla bir süredir meditasyon ve yoga yapıyordum. Kendimi topraklanmış hissettiğim harika bir yerdeydim, çakralarım açıktı ve gerçekten mutluydum. Arkadaşımın ihaneti zivanadan çıkmış derecede o kadar akıl almazdı ki, neler olduğunu tam olarak kavramam biraz zaman aldı. Dürüst olmak gerekirse beni tamamen yoldan çıkardı.
Burada sevdiğim ve güvendiğim bir insan vardı ve ilişkimizde karşılıklı saygı alışverişi yaptığımız temelinde hareket ettim. Bu ihanetin ardından kendimi günlük hayatıma devam edemez buldum; beni şaşırtan. Meditasyon yapmaya, yoga yapmaya ve hatta bir terapistle iletişime geçmeye çalıştım ama sanki dünyam tersine dönmüş ve günlük pratiğim sırasında orada kalmak gittikçe zorlaşıyormuş gibi dengesiz hissetmeye devam ettim. Affetme aşamasına çok daha erken geçebileceğimi varsaydım ve sonuç olarak kendimden giderek daha fazla hüsrana uğradım. Bunca yıllık ruhsal çalışmanın egomu kalıcı olarak ezdiğini haksız yere bekliyordum (dikkat: egonuz asla tamamen ezilmeyecek, bu sürekli devam eden bir çalışma). Arkadaşım aramalar, mesajlar ve e-postalar yoluyla özür dilemek için elinden geleni yaptı ama ben henüz affetmeye hazır olduğum bir noktaya gelmemiştim. Bu jestler bir anlığına egomu besledi ve sezgilerim bana onun hatalarından dolayı gerçekten üzgün olduğunu söylese de onu henüz rahatça affedemedim.
Üzüntüm bu yüzden büyüdü. Gerçekten bir bağışlanma noktasına ulaşmak istedim, ama beni içten içe yiyip bitirmesine rağmen hazır hissetmiyordum. Sinirlendim, endişelendim ve saldırmaya başladım. Beni korkutan, yıllardır görmediğim bir versiyonumla karşılaştım. On yıllık bir ruhsal arınma yolculuğuna çıkmadan önce eskiden olduğum kişiye geri mi dönüyordum? Haftalarca yoğun öfke, utanç ve derin bir üzüntü duygularıyla boğuştuktan sonra, iyi bir arkadaş ve yogi, "Bu olayın bir karakter kusurundan mı yoksa bir yargı hatasından mı kaynaklandığına inanıyor musunuz?" diye sordu. Bu soru içimde bir şeyi tetikledi ve bunun üzerine meditasyon yaparken harika bir rahatlama hissettim. Bu olaydan önce arkadaşıma çok değer verdiğim için, egom harekete geçmişti ve derin bir iyileşme sürecine başlamadan önce bir an için olumsuzluk içinde yuvarlanmayı seçtim. Affetmeyi öğrendiğimde hemen hafifledim, ruh halim değişti ve yeniden kendim gibi hissetmeye başladım. Meditasyon sırasında yüksek benliğimden aldığım mesaj, bu olayın kişisel gelişimimde bir değişime işaret ettiği, eski bir yaranın iyileşmesine izin verdiği ve nihayetinde beni egomun yanı sıra yönetmek için çalışma yollarının daha çok farkına varmamı sağladığıydı. Sonunda arkadaşımla yeniden bağlantı kurmanın bir yolunu buldum ve sezgilerimin beni bu yöne yönlendirmesine izin verdim - bu yapılacak doğru şey gibi geldi. İyileşmeye giden yol kesinlikle oldukça zorluydu ama diğer taraftan çıktıktan sonra arkadaşlığımızı yeniden kurduk ve ikimiz de eskisinden daha güçlü olduğuna inanıyoruz. Affetmek gerçekten ilginç bir konu.