Böylece Fedor, Tver'de doğdu ve burada büyüdü. Çalışkan bir öğrenci, atlet, aktivist - hepsi hepsi ile. Eğer zayıf için ayağa kalkarsan, o kadar. Geride kalmaya ihtiyacımız var - önce o çağrıldı. Doktor olmayı hayal etti ve son altı aydır okulda biyoloji dersi vermemiş olmasına rağmen (öğretmen ölmüştü) ilk girişime girdi. Üniversitede tam olarak okumak zorunda değildim - savaş acele etti. Kendi memleketinde kalabilir, rezervasyon yaptırmış olabilir, ancak 1941 haziran sonunda cepheye gitmiştir.
Yelnya yakınlarında savaştı, hemen savaşlarda kendini fark etti. Tankçı Fedor'u mükemmel bıraktı, hiçbir şeyden korkmadı ve ölümle “sen” vardı. Yakıldı tankama kaçmayı başardı. Yanıklar almasına rağmen, yatmayı reddetti, kendini başardı. Molalar ve molalar sırasında her zaman yaralılara yardım etti - doktor Fedor mükemmeldi.
Bir kez bir sükunet sırasında önde gitti - yolu görmek için. İki Alman yanılmak, reddedildi silâh. Biri attı, ikincisi yakalandı melee yakaladı.
Bazı köylerden bir köpek yavrusu aldım, hijyenik bir çanta taşımayı öğrendim ve köpek iki yıl boyunca hemşirelere yardım etti.
Slesarenko'nun hizmet verdiği 1-th Krasnograd mekanize birliği, görkemli bir savaş yolundan geçti. Fedor, kendi yerlerinde savaşma şansına sahipti, istihbarat görevlilerine paha biçilmez yardım sağladı ve çoğu zaman kendileriyle birlikte gitti. Bazen tanker hiç uyumaz gibi görünüyordu ve aynı zamanda her zaman formda, düzenli ve sakindi. Bir kez o ve bir arkadaş Nazilerin burnunun dibinden bir Alman tankını kaçırdılar!
Üç yıl boyunca Slesarenko savaştı ve asla hastaneye gitmedi. Ama jimnastikçi madalya ve emirlere ağır geldi ...
Ve şimdi - Belarus. Tank ekipleri “Fritz bütün dişleriyle ısırıyor” dedi. Doğru, savaşlar çok zordu, ancak askerlerimiz köyün dışındaki Nazilerden alındı. Yerel halk tarafından nasıl karşılandıkları ve teşekkür ettikleri - en sevgili ve sevgili olanlar!
Köylerden birinde, iki karpuzlu bir kız tank ekibine kadar koştu (Narcissova'nın da benzer bir resmi var, ama şimdi farklı bir köyle alakalı). Vermek istedim ama sütun durmadan gidiyordu. Kız en yakın tank için koştu - sadece Slesarenko'dan.
- Bak, ne güzel! - tankerler Fedor'u itti. - Çık dışarı, bir kalem dalgasıyla bile kahraman! Evet, kaskı çıkar, siyah kadar siyahsın.
Fedor da itaat etti. Kaskını çıkardı, eğilmek ve kızı selamlamak istedi. Fakat zaman yoktu. Şimdi tankerlerden birinin göründüğünden ilham alarak, savaşçıların yakalayacağını umarak teker teker karpuz attı. Her iki çilek de Slesarenko'yu kafasına tokatladı. Ve yüzlerce kez ölümüne bakan cesur bir asker bir tankta yandı, keşfe girdi, faşist canavarları parçaladı ve bilincini kaybetti. Beyin sarsıntısı, bilirsin, şaka yok. Karpuz tattım. Bu yüzden hastaneye indi - yine de istemedi, ancak yoldaşları, homurdanmadan durmadan “biraz yalan söylemek” için gönderildi. Yaralıların eğlenelim diyelim.
Slesarenko "yaralanmanın" nedenini gizli tutmaya çalıştı. Evet, oradaki! Hikaye ağızdan ağıza geçti - üç yıl boyunca faşistler tank sürücüsünün üstesinden gelemedi ve kız birkaç dakika içinde nakavt edildi. Hikayeler devam etti: şimdi, saldırıya devam etmenin sadece karpuzlarla, ki bu durumda düşmanı atmak için gerekli olduğunu söylüyorlar. Fedor öfkeli ve çok öfkeli, bu yüzden hastaneden ayrıldıktan sonra bir saat boyunca bu köye dönüp karpuz atan kızı bulmayı başardı. Ve bulundu! Savaştan sonra bile onunla evlendi. İşte bir hikaye.