“Bon Marche” gerçek bir kadının mutluluğu oldu, çünkü orada her şey daha ucuz ve daha çok satılıyordu… Gelirler de arttı. Tek gereken biraz düşünmekti!
İlk “büyük mağaza”, Rue de Bac ve Rue de Sèvres’in köşesinde, III. Napolyon döneminde Paris’te açıldı. “Bon Marche” (“Ucuz Yer”) olarak adlandırıldı ve rezil Norman girişimci Aristide Boussicot’a aitti.
Birkaç yıl içinde, orijinal bir fikir sayesinde tüm ticaret dünyasını ve Fransızların ekonomiye karşı oldukça popüler tutumunu altüst ettiği söylenir. Her şey diğer yerlere göre daha ucuza satıldığı için bu mağaza ismi, çalışan kadınlardan burjuva dünyasının önemli hanımlarına kadar tüm kadınların ilgisini çekti.
Genel mağaza memuru
Aristi, Belleme’de şapka tüccarı olan anne ve babasından bir sous (Fransa’da yirmide bir frangı eşdeğeri) miras almamıştı, ancak dünya altınına değecek ender bir yeteneğe sahipti: para kazanma yeteneği. 18 yaşında, bir yenilik mağazasında satıcı olarak çalışmaya başladı ve burada alıcıların alışık olmadığı ürünleri satma ve sahiplerinin ayrılmak istemediği ucuz ürünleri satın alma yeteneğini kazandı. Daha sonra Paris’te bir iş buldu ve 17 yıllık sıkı çalışmanın ardından devraldı. Bu süre zarfında, sosyo-ekonomik açıdan mareşal rütbesine eşdeğer olan mağaza şefliği görevine geçti.
20m2
O zaman, 20 m2 alana sahip küçük “Bon Marche” mağazasına ortak olması teklif edildi. On yıl sonra – 1863’te, büyük bir enerji ve olağanüstü bir ustalıkla yeniden inşa ettiği o mağazanın tek sahibi oldu. Ancak en önemli şey, Busico’nun uzun zamandır hayalini kurduğu – “yeni mallar” satan bir “model mağaza” fikrini gerçeğe dönüştürebilmesidir. Yeni binanın temeli 9 Eylül 1869’da atıldı. Aristide, inşaatın en küçük detaylarını bile bizzat denetledi ve 2 Nisan 1872’de büyük açılış töreni gerçekleşti. Başarısı beklediğinden çok daha fazlaydı.
Biyografik bilgi
Aristide Boussico, 4 Temmuz 1810’da Belleme’de doğdu ve 26 Aralık 1877’de Paris’te öldü ve karısı Marguerite Guérin (1816-1887) idi.
Zolya
Aristide Boussico’nun 1883 tarihli “Kadın Mutluluğu” adlı romanında olağanüstü yaşamı yansıtılır. Ancak bunun aksine, “Bon Marche” romanı sunulabilir.
Yeni bir ticaret yöntemi
Bon Marché fikri kendi yolunda devrim niteliğindeydi, ancak aynı zamanda ikiye iki kadar basitti: her bölüm bir özel mağazaya tekabül ediyordu; gelirler sistematik olarak düşürüldü, fiyatlar ticari mallara göre belirlendi; her yıl bir müzayede yapılır ve sadece Paris’te değil, illerinde de reklamlar yapılırdı… Böyle bir organizasyon sadece Boussicot’a değil, müşterilerine de özel bir avantaj sağladı. Yüksek satış hacmi, maliyeti düşürmeyi ve işçilik karlılığını artırmayı mümkün kıldı.
Birkaç mağazanın tek bir yerde toplanması, alışveriş yapanlara çok çeşitli ve zaman tasarrufu sağladı (bu, her şeyi bir günde satın alabilen ve akşam trenine geri dönebilen şehir dışından gelenler tarafından büyük beğeni topladı). Aristide Boussico, ucuza ama büyük miktarlarda satarak modern bir ekonomik ilke yarattı.
Busico
Daha sonra birçok kişi “Bon Marche” fikrini uygulamaya başladı ve “büyük mağaza” fikri yaygınlaştı. Xavier de Ruel, 1853’te Bazar de l’Hôtel de Ville’i, ardından 1855’te Louvre, 1865’te Spring ve 1895’te Passage Lafayette’i açtı. Mekanlar açıldı.
Bu rekabet, “Bon Marche” ın etkinliğini en ufak bir şekilde etkilemedi ve diğer büyük servet sahiplerinin aksine bir tekel yaratmaya çalışmayan Buschio’yu bile rahatsız etmedi. Yeni girişim bağımsız hale geldiğinde yönetimi yardımcılarından birine devretti ve kendisini ikinci ilgi alanı olan hayırseverliğe adadı.
“Bahar” mağazası – Busiko’nun eski yardımcısı Jalüzo da reklam kullanmaya başladı. Reklamlardan biri yeni ticaret türünün tipik bir örneğiydi: – Yüksek ticaret baronları hiçbir zaman sıradan kadın ya da işçiye dikkat etmediler. “Bahar” mağazasının bakımını onlar üstlendi.
Hayır kurumu
Aristide Busico, çalışanlarının yaşam standartlarını iyileştirmek için bir dizi hayır amaçlı (“yaralıların ve hastaların yardımı için toplum”; “işgal altındaki toprakların kurtarılması için Fransız hanımları”) büyük meblağlarda para ayırdı. ve en önemlisi, şirket çalışanları için bir sigorta fonu yarattı.
Boucicault’nun ölümünden sonra dul eşi hem ticari hem de hayırseverlik faaliyetlerine devam etti. 1880’den 1885’e kadar Bon Marche mağazasından doğrudan sorumluydu ve ticareti önemli ölçüde genişletti.
1877’de, hayatının son günlerinde, Bayan Busico, hisse senedi fonundan 150 hisseyi şirket çalışanlarına dağıttı ve emeklilik fonuna para aktardı .
Çocuğu olmadığı için tüm servetini “Bon Marche” çalışanlarına ve hayır kurumlarına miras bıraktı. Bugüne kadar ayakta kalan Busico hastanesi, onun cömertliğinin ana kanıtlarından biridir.