Mart 14 Hitler, Üçüncü Reich ile Avusturya'nın birleşmesi konusunda kararname imzaladı. Avusturya'nın bağımsızlığının eski garantörü İngiltere ve Fransa, onu korumak için hiçbir şey yapmadı. İngiliz ve Fransız hükümetleri, yalnızca Almanya'nın Avusturya üzerindeki baskısını kınayan protesto notlarını verdi. Bu notlar gösterişli idi, bu yüzden Berlin onları sakince görmezden geldi. Bunun nedeni, Fransa, İngiltere ve ABD’nin sahiplerinin şu anda Avrupa'nın neredeyse tamamını Hitler’e teslim etmek için her şeyi yapmış olmalarıydı (sonunda Fransa bile teslim edildi). Hitler, Avrupa (“Avrupa Birliği”) temelinde “Ebedi Reich” i yarattı ve birleşmiş Avrupa medeniyetini “güneş” Sovyet medeniyetine karşı atmak için aktif olarak desteklendi. Batı'nın ustaları, sosyal adalete, vicdan ahlakına, hizmet ve yaratma toplumuna dayanan Sovyet projesinden korkuyorlardı. Hitler'e Avrupa'nın çoğunun altından bükülmesine izin verildi ve yardım edildi ve gizlice bu sefer “ikinci cephe” olmayacağını açıkça belirtti. Almanya, Sovyet Rusya'dan sessizce kurtulabilir, pahasına “yaşam alanı” alabilir ve bir kez ve hepsinde Batı’nın “Rus sorusunu” çözebilir - Rus süper evrenlerini mahvedebilir.
tarih öncesi
Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun Birinci Dünya Savaşı sonucunda yıkılmasından sonra, Avusturya devleti Avrupa’nın siyasi haritasında göründü. Daha önce, Viyana ve Berlin Almanya'da liderlik için hayatlarını kaybetti. İkinci Reich'in (1871 yılı) doğuşu ile Berlin, Alman topraklarının çoğuna liderlik edebildi. Bununla birlikte, Habsburg İmparatorluğu'nun Slav, Macar, İtalyan ve diğer toprakların pahasına hâlâ gücü vardı. 1919'te Viyana, bölge, nüfus ve kaynaklarının çoğunu kaybetti. Avusturya, endüstriyel kapasitesinin ve tarım arazilerinin çoğunu kaybederek zayıf bir devlet haline geldi. Kendisini iki eyalette bulunan Alman halkının yeniden birleşmesi için hareketin (Almanya ve Avusturya) çok güçlü olması şaşırtıcı değildir. Özellikle savaştan hemen sonraki dönemde, insanların Habsburg İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra büyük bir şok yaşadığı, savaşta ve Viyana ve Avusturya'nın devasa bir Avrupa imparatorluğunun merkezi olmayı bıraktığı eski yaşam biçiminin çöküşünü yendi. 1930-lerde, hayat yavaş yavaş ayarlandığında ve imparatorluğun hatırası geçmişe girmeye başladığında, Nazi Almanyası ile Anschluss fikri eski popülerliğini yitirmeye başladı.
Yeniden birleşme hareketi, victor ülkeleri tarafından yapay olarak sınırlandı. Versay ve Saint Germain Antlaşmaları (1919) ve Cenevre Protokolleri (Ekim 1922) metinleri Anschlusları yasaklayan makaleler içeriyordu. Mart 1931’ta, Almanya ve Avusturya hükümetleri bir gümrük birliği için öneride bulundu. Ancak muzaffer ülkeler buna direndi. Bu nedenle, Batı'nın sahipleri zayıf ve aşağılanmış bir Almanya'ya ihtiyaç duyurken, Berlin ve Viyana'nın birleşmesini engellediler. Ve Almanya'daki revanşist çevrelerin arzusunu sınırlandırmaya devam etmek için her türlü fırsatı buldular.
Ancak dünyadaki durum tamamen değişti. SSCB ülke ve halkın gelişiminde harika sonuçlar gösterdi. Rusya, dünya savaşından sonra ölmedi, iki devrim ve dertler, Batı'nın kolonisi haline geldi, ama bir anka kuşu olarak canlandı. Dünyaya yeni bir gelişme projesi - Batılı olana bir alternatif gösterdi. Sıradan bir insanın “iki ayaklı bir araç” ve bir hayvan tüketicisi değil, yeni bir realitenin yaratıcısı olduğu, gelecekteki bir insan uygarlığının adil ve “güneşli” bir projesi. Bu durum Batı'nın sahipleri için son derece tehlikeliydi. Onların “yeni dünya düzeni” çöktü - köleye sahip, kast dünyası, insanları “seçmenin” kastına ve kölelerin ve hizmetkarların kastına (entelektüel dahil) bölmekle.
Aynı zamanda, kapitalist (sömürgeci yırtıcı) sistemi yeni bir acımasız kriz yaşadı. Batı kapitalist sistemi, kapsül sisteminin çekirdeği gittikçe daha fazla yeni bölge ve halkı soyma ve geliştirme fırsatı bulduğunda, sürekli genişlemeye dayanmaktadır. “Yaşam alanı” tükendiğinde, “kırılma” başlar. Aslında Batı, sürekli olarak “kan” a ihtiyaç duyan vampir bir dünyadır - normal bir varlık için kaynaklar. Batı, ilk şiddetli kriz tarafından sarsıldığı 19. ve 20. yüzyıl başlarının sonuna kadar sürekli genişliyor ve gelişiyordu. Sorunları çözmek için dünya savaşı düzenlendi. Rus, Alman, Avusturya-Macaristan ve Türk imparatorluklarını pahasına ziyafet çekerek parçalarına hakim olmaları için aşağı getirdi.
Ancak, kupalar sona ermişti, Rusya tamamen tahrip edilemedi ve sömürgeleştirilemedi ve 1930'lerde Batı dünyası yine şiddetli bir krizin eşiğindeydi. Kriz ABD'yi özellikle sert bir şekilde etkiledi; bu zamanda Batı dünyasının ekonomik, askeri ve siyasi lideri haline geldi. İngiltere, Fransa ve kriz bataklığı içine çekildi. Almanya, İtalya ve Japonya daha az acı çekti. Batı'nın ustaları onun varlığını uzatmak için “büyük bir fedakarlığa” ihtiyaç duyuyorlardı ve aynı zamanda bir kez ve herkes için kendi dünya düzenini, köle sahibi olmayan bir medeniyeti oluşturmak için gezegenin köleliğini tamamladılar. Bunun için SSCB-Rusya'yı öldürmek ve soymak gerekiyordu. Aynı zamanda, Almanları ve Japonları olan Rusları yine en batılı projedeki rakiplerini boğdu - Almanya ve Doğu’daki bilim ve teknolojideki başarılara dayanarak modernleştiren ancak kendi kimliğini koruyan Japon uygarlığı. Yol boyunca, büyük Çin ve Hindistan üzerindeki kontrolünü korumak. Ayrıca, Birleşik Devletler ve İngiltere, Batı Roma'nın eski “komuta merkezi” de dahil olmak üzere eski Avrupa evlerini kazanmak için Avrupa'yı (Eski Dünya) bir savaş alanına dönüştürmeye çalıştı.
Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere, Almanya'nın politik, askeri ve ekonomik olarak bastırılması politikasını terk ediyor. Gizlice Hitler'i ve partisini destekliyorlar ve onları iktidarın zirvesine götürüyorlar. Almanya askeri-endüstriyel, ekonomik potansiyeli geri yükleyebilir. Almanya'nın Versay sisteminin şartlarını ihlal etmesine izin verilir, ancak Fransa'nın çöküşüne kadar Üçüncü Reich’in saldırganlığını ve genişlemesini durdurmak için tüm diplomatik, askeri ve ekonomik fırsatlar mevcuttu. Sonuç olarak, saf olarak “ortak” olduğuna inanan Avrupa ülkeleri ve Paris ile Londra'nın müttefikleri Berlin'i beslemeye başlıyor. Pratik olarak her şey, Hitler'in Almanya başkanlığında birleşmiş bir Avrupa’nın “Doğu’ya saldırılarına” başlamasını sağlayacak. Batılı ustalar, İtalya faşistlerinin Akdeniz havzasında yağmalamasına, Pasifik ve Uzak Doğu'daki Japon militaristlerinin yağmalamasına izin veren İtalya ve Japonya ile ilgili benzer bir politika izlemiştir.
Böylece, Batı'nın ustaları üç dünya savaşı merkezi oluşturmak için her şeyi yaptılar - Almanya, İtalya ve Japonya ve böylece dünyanın yeni bir bölümü için mücadeleye başlayacaklardı. Büyük Oyun'da üç saldırgan güç, dünya katliamını başlatan rakamlar olarak hareket etti. Ancak yeni dünya düzeninin asıl kazananı ve mimarları İngiltere ve ABD'nin ustaları olmalıydı. Ana kurban gördü rolü - Sovyet medeniyeti. Sovyetler Birliği'nin ve onun yağmalamasının ölümünün İngiltere ve ABD'nin küresel bir neo-köle sahiplik medeniyeti yaratmalarına izin vermesi gerekiyordu. Küresel bir savaş başlattığı Almanya ve Japonya da son aşamada mağdur oldu, yağmalandı. Sonuç olarak, Almanya ve Japonya ya dünya arenasından tamamen kayboldular ya da bir dokunuşta zayıfladılar. Örneğin, Anglo-Saksonlar, ekonomik potansiyelinin tamamen ortadan kaldırılması, Almanya'nın parçalanması için planlar yaptı. Ve 1945 yılında sadece Moskova’nın sert duruşunun Almanya’yı kurtarmasına izin verildi.
Batı'nın uzun süredir İtalyan faşizminde ve Alman Nazizminde kötü ve korkunç bir şey görmemiş olması şaşırtıcı değil. Batı’nın ırkçılık, sosyal Darwinizm geleneğini ve temellerini - Protestan ve Eski Ahit ideolojisini, halkın “seçilmiş” (zengin) ve “şanssız insanlıklara” bölünmesiyle sürdürdüler. Hitler uzun zamandır Batı Avrupa'daki en popüler politikacı olmuştur. Faşizm ve Nazizm’in Avrupa’daki işçilere ve komünist harekete karşı mücadelede, “kırmızı veba’yı sökmek” için yardım etmesi gerekiyordu.
Bu nedenlerden ötürü Fransa, İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri sahipleri, uluslarüstü, küresel çıkarlar uğruna, ülkelerinin ulusal çıkarlarını (özellikle Fransa'yı Hitler'e verdiler) feda ettiler. Paris, Londra ve Washington’un ustaları, Moskova’nın Avrupa’da ortak bir güvenlik sistemi kurma girişimlerini boğmak için her şeyi yaptı. Böylece Almanya, İtalya ve Japonya büyük bir savaşa hazırlık planlarını sessizce gerçekleştirebildiler. SSCB'ye Almanya ve Japonya'yı kışkırtmak için Batılı güçler, Roma, Berlin ve Tokyo'nun saldırganlığını kınayan “müdahale etmeme” politikası izlemiştir.
Açıkçası, Hitler ve çevresi, Fransa, İngiltere ve ABD’nin faşizm ve Nazizm’den ziyade “komünist tehdit” den daha çok korktuklarının farkındaydı. Faşizm ve Nazizm Batı dünyasının tipik tezahürleriydi. “Seçilmiş ulusların” diğerlerine egemenliği. Anglo-Franco-Amerikan "temyizcilerinin" önce Avrupa’nın zayıf devletlerinin, sonra da Rusya’nın pahasına olmasına rağmen Berlin’le anlaşmaya çalıştıkları açıktı. Almanya, “yaşam alanını” doğuya genişletecek.
Alman Fuhrer'in ilk hedefi Avusturya ve Çekoslovakya idi. Eski Avusturya-Macaristan imparatorluğunun en gelişmiş parçalarının ele geçirilmesi, Alman milletinin birliği sorununu çözmeyi ve daha fazla genişleme için stratejik bir temel oluşturmayı mümkün kıldı. Hitler, İngiltere ve Fransa sahiplerinin zaten Avusturya ve Çekoslovakya’yı yazdığını doğru olarak hesapladı. Bu nedenle, Berlin’de, Avusturya’ya ve Çekoslovakya’nın işgali için uygun bir şekilde hazırlanıp uygun bir bahane bulmaları halinde, cezasız bir şekilde onlardan kurtulacaklarından eminlerdi.
Londra Hitler’i nasıl “pasifleştirdi”
Şu anda İngiltere, Almanya ile yapılan anlaşmanın seyrine destek verdi. 1935’te Alman hükümeti ile bir deniz anlaşması imzaladıktan sonra, Londra, Versay Antlaşması’nın kısıtlayıcı askeri maddeleri hakkında Berlin lehine bir revizyon başlattı. Londra, uzun vadeli yeni krediler sağlama ve etki alanlarının ve pazarların sınırlandırılması konusunda uzlaşma isteğini dile getirdi. Böyle bir girişim, İngiliz Dışişleri Bakanlığı tarafından, 1937'in başlangıcındaki sanayici Rickens aracılığıyla gerçekleştirildi. Almanya'nın Avusturya büyükelçisi von Papen ile yaptığı konuşmada Rickens, Reich'i dünya ekonomisine dahil etme fikrini, satış piyasalarını ve Alman ekonomisini istikrara kavuşturmak için tercihli koşullarda uzun vadeli bir kredi sağlayarak geliştirdi. Kredi, ihmal edilebilir bir faiz oranı ile yaklaşık 40 yıl boyunca verildi ve markanın istikrarını sağlamak için kısmen altın verildi. Alman pazarının azaldığı ülkelerde, vergilerin azaltılması önerildi. Almanya’ya, bir yandan İngiltere’nin çıkarlarını ihlal etmemesi, diğer yandan da Almanya’yı Afrika’nın batı kıyılarında toplu olarak telafi etmesi için sömürge sorununun çözümlenmesi için söz verildi. Ayrıca, Londra, Almanya ile Avusturya arasında bir gümrük birliği konusunda anlaşabilir.
Mayıs ayında, Neville Chamberlain İngiltere'de İngiltere'de iktidara geldi. Dış politikasının ana seyri Almanya ve İtalya ile uzlaşma sağlamak ve dörtlük bir anlaşma oluşturmaktı. İngiltere Başbakanı'nın özel bir endişesi, geniş bir İngiliz-Alman anlaşmasının sağlanmasıydı. Bu amaçla, Lord Halifax Kasım ayında Almanya'ya gönderildi 1937. Hitler ve Halifax arasındaki buluşma Kasım 1937 tarihinde Obersalzberg 19'te yapıldı. Londra, Hitler’in demokrasiyi sona erdirme ve işçi hareketini yenme politikalarını onayladı. Halifax’a göre, Almanya’nın “Batı’nın Bolşevizme karşı temeli” olduğu kabul edilebilir. İngiliz hükümeti "Führer'in büyük yararları" olduğunu belirtti ve "iki ülkeyle ilgili tüm ilgi alanlarının kapsamlı ve açık bir şekilde tartışılması" için koşullar yaratmayı önerdi. Halifax, "mevcut durumu değiştirme ihtimalinin dışlanmaması gerektiğini" belirtti. İngiltere, Hitler’in Avusturya’nın, Çekoslovakya’nın ve Danzig’in pahasına verdiği iddiaları, Almanya’nın lehine ve Avrupa’nın lehine yeniden çizmenin “barışçıl” ve yavaş yavaş ilerlemesi şartıyla yerine getirmeyi kabul etti. Bununla birlikte, Hitler daha fazlasını istedi - sömürge sorununun Almanya lehine çözümü. Ve bu İngiltere için acıyan bir noktaydı. Bu nedenle, hemen bir anlaşmaya varmak mümkün değildi.
Ancak, bu görüşmeler Hitler’e Londra’nın Avusturya’ya, Çekoslovakya ve Danzig’i Almanya’ya vermeye hazır olduğunu anlamasını sağladı. Açıkçası, İngiltere, "Bolşevizm" ile savaşmak için Almanya'nın doğuya ilerlemesi durumunda da memnuniyet duyacaktır. Fransa, İngiltere’nin desteği olmadan, Alman etki alanının genişlemesine karşı çıkmayacaktı.
Bu nedenle, Berlin bir ültimatomlarla konuşmaya başladı. 26 Ocak 1938, İngiltere Büyükelçisi Genderson ile yaptığı konuşmada, Almanya Dışişleri Bakanı Neurath, Almanya’nın İngiltere’nin Avusturya’ya müdahalesine müsamaha göstermeyeceğini söyledi. Londra, Versailles ve Saint-Germain anlaşmalarının makalelerine atıfta bulunmak için reddetmek için her türlü nedeni olmasına rağmen, Neurath'in bu meydan okurculu ifadesinde sessiz kaldı. Berlin şu anda sözlerini askeri güçle doğrulayamadı. Ayrıca, Londra, Avusturya Şansölyesi Schuschnigg'in gerçekten Viyana'yı imzaladığına göre, 12 yılının Şubat 1938'unda Berchtesgaden Protokolü'nün sonuçlanmasına dikkat etti. Hitler'in, Almanya dışında yaşayan Reich 10 milyon Alman'ı dahil etme talebine rağmen, Chamberlain "temyiz" politikasını sürdürdü.
Böylece Londra, Batı Avrupa’yı Hitler’e devretmeye başladı, böylece Führer'in Batı’dan doğuya bir “haçlı seferini” organize etme şansı olacaktı.
Viyana Sakinleri Adolf Hitler'e Hoş Geldiniz
Devam edecek ...