Her zaman şöyle hissettirdi: gri bir Cuma öğleden sonra, yağmur yağdı. Okul otobüsleri oyun alanının yanındaki ara sokakta sıraya dizildi. Onları, Broadmoor'dan arkadaşlarım, onları tekrar görmeden önce neredeyse üç gün olacağını bilerek izledim, ancak evimden onlarınkine doğru bir arka rüzgarla on dakika sürecek olsa bile.
Mike Folker, Mark Mayfield, Alan Crawford.
Ve Keith Clark.
Keith'i birinci sınıftan beri tanıyordum: kirli sarı saçları, önü kapüşonlu. Köşeden bir gülümsemeyle küçük bir boşluk dişli, her zaman samimi ve genellikle ergenlik öncesi diğer erkek çocuklara vurmak gibi ilkokul yaramazlıklarına hazır olsa da.
Keith daha yüksek bir ses tonuyla konuştu ve konu ne olursa olsun hevesli olmadığı bir zaman oldu mu?
Uzun bölünme; teneffüs kickball oyunumuz; sınıf sevgilisi Chris Williams; veya Alabama'nın o cumartesi Tennessee veya Auburn'u yenme şansı?
Beşinci sınıfta Keith ve Mark'ın evime oyun oynamaya geldiği bir zaman vardı , o sefer . Keith daha sonra bana Bassett / Beagle karışımımız Sandy'nin herkesin bacağına yaptığı şeyin hem komik hem de kirli olduğunu söyledi. Galce Corgi'si Sputnik de aynı şeyi yaptığı için biliyordu.
Daha önce hiç kimsenin Galce Corgi'ye sahip olduğunu bilmiyordum.
Daha önce "Sputnik" kelimesini hiç duymamıştım, bunun bir isim veya bir Sovyet roketinin adı olduğunu bilmiyordum.
Ben de kamburlaşmanın ne olduğunu bilmiyordum, ama Keith bunu işaret ettikten sonra yaptım, o kadar çok gülerek ağlamaya başladı.
Biz, ya da en azından ben, böyle arkadaşları hatırlıyoruz ve tek merak, nasıl kaçtıkları, bizi bıraktıklarında nereye gittikleri ve beni terk ettikleri.
Broadmoor, Bessemer'deki evimizden pek uzakta değildi. Broadmoor: neydi? Uzak bir topluluk mu? "Şehirde" yaşamak istemeyenler için bir sığınak mı? Aileleri TCI ve US Steel'in büyüklüğüne bağlı olan, biraz daha köhne bir topluluk?
Bilmiyordum, ama yaptım, Broadmoor ekonomik olarak bizden bir çentik altındaydı. Ya da en azından "Broadmoor" u duyduğumda "başka" bir şey hissettim.
Keith beni asla evine davet etmedi. Broadmoor'da yaşayan hiç kimse yaşamadı, sınıf zamanımızda hepimiz iyi arkadaş olsak bile. Birbirimizin kalemlerini ve silgilerini ödünç aldık; öğretmenin arkasından Luden'in yabani kirazlı öksürük damlalarını birbirimize teslim ettik. Yemekhanede birlikte oturduk, Keith Clark'ın favorisi olan Fudge pastasına her zaman yer ayırdık.
Beni davet etseydi Keith'in evine her an giderdim ve neden kendimi davet etmeyi hiç düşünmedim, bilmiyorum. Ama belki yaptım. Ve belki Keith geleceğimi umdu ve belki ailemize sorduk ve belki de cevapladılar,
"Olabilir."
Ve sonra biz ya da onlar unuttu ya da devam etti, ama her durumda, benim "oraya" gitmem asla olmadı. Daha da yakınlaşıyoruz ve birbirimizin dünyalarını tanıyoruz.
Bir keresinde, beşinci sınıfımız yakındaki Birmingham Southern College'a bir saha gezisine çıktı, burada büyük sınıfları ve laboratuarları gördük ve Güney yemek salonunda yemek yedik. Mahalle arkadaşım Randy ve ben Salisbury bifteğini aldık ve kafeterya çalışanları bize "akıllıca bir seçim" yaptığımıza dair güvence verse de, Keith rosto etini yerinden oynatırken aşçılık sefaletimizden baktık.
"Bu rozbif çok lezzetli," diye bağırdı ve bu yüzden olmalı.
Kampüsü aç bıraktık Randy ve ben.
Ancak Keith eve giderken mutlu ve mutlu bir şekilde uyuyakaldı.
Yine beşinci sınıfta, Keith bir gün bize KEYTH adını hecelememizi söylemeye başladı.
Nedenini söylemedi, ancak önümüzdeki birkaç hafta içinde teslim ettiği tüm görevlerde en tepede:
Keyth Clark, bir çocuğun el yazısı ile yazılmış.
Sputnik öldüğümde, Keyth başka bir corgi aldı ve ona Sputnik II adını verdi.
Bana hem beyaz hem de "Mutlu" adlı ilk iki kedimi hatırlattı.
Kaçtılar ya da bana öyle söylendi.
Keith koşmadı, ancak altıncı sınıftan sonra ailesi onu başka bir okula gönderdi. Belki taşındılar ya da belki başka bir okulun entegrasyondan kaçınmalarına izin verebileceğine karar verdiler - birçok Bessemer ailesinin karar verdiği bir şey. Hafızamdaki bir şeyi doğruladım. Dokuzuncu sınıftaki birinci sınıf lise yıllığımda editör Denise adında bir kızdı. Denise Clark.
Keith'in kız kardeşi.
Ama alttaki fotoğraf dizisinde, bir Susan Clark ve bir Mike Clarke var.
Ve ne Keith, ne de Keyth.
Nereye gitti ve o zamanlar bunu biliyor muydum? Eğer öyleyse, şimdi bilmiyorum.
Keith ve ben beşinci sınıfta telefon numaralarını değiştirmiştik ve bir süre birbirimizi sık sık aradık. Numarasını yedinci sınıfa kadar mı kaybettim, yoksa birçok kalıntı ve numaranın yaptığı gibi telefonun yanındaki eski kanepemizin minderinin arasına mı düştü?
Ya da hayat bu kadar basit bir şekilde devam etti mi, önümüzdeki arkadaşlarla, belki de çok yakın yaşamayan, ama yine de “seninle vakit geçirmek istiyorum” çevresinde olan arkadaşlarımızla daha fazla ilgilenmemiz mi? Her gün gördüklerimiz, çünkü çocukken, hatta yetişkinken tanıdık olana, hemen çekimine çekilirsiniz.
Sizi yatılılar ve karma erkek / kız partileri için evlerine davet edenlere.
Diğerleri, isimlerini nasıl yazarlarsa yazsınlar, köpeklerine ne isim verirlerse versinler, rosto bifteğini ne kadar sevseler ya da şakalarınıza gülseler - bir güne kadar kaybolurlar, siz onları tekrar hatırlarsınız. Nerede olduklarını düşünüyor ve merak ediyorsunuz.
Ve onları özlediğinizi biliyorsunuz ama kasvetli Cuma öğleden sonraları çalışma odanızda bu konuda ne yapacağınızı bilmiyorsunuz.
Okul otobüsleri şimdi bile geçerken merak ediyorum:
Beni ve köpeğim Sandy'yi hatırlıyor mu? Ve yıllar önce Birmingham Southern College'daki rosto sığır eti.
Bu kapitalist dev içinde kaybolmak o kadar kolay ki, bir yapılacaklar listesinden başka bir şey olmayan bu hayatta teması kaybetmek o kadar kolay ki Hayat oyunları o kadar ilgi çekici ki Hayattaki uğraşlar o kadar iyi tanımlanmış ki merak ediyorum , neden bu cennetsel dürtüye dokunulmadan hayatlarımızdan geçmek zorundayız ? Çünkü gerçekten ayaklarımızı yerden kesen bu sihirden neden etkilenmemek zorundayız ki, bu muhteşem büyünün neredeyse hepimizi etkilediği bir dünyada neden yaşayamıyoruz! Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisinden veya tüm hissettiklerimizde öznellikten alıntı yapılabilir Ama bunu bir süreliğine unutalım ve biraz daha düşünelim Doğduk ve bize bir senaryo verildi. ebeveynler ve ebeveynleri, insan kabilesinin kökenine gidene kadar, ancak kökleri, herhangi bir insanın tasarladığı ilk düşünceden gelir. Senaryo, doğanın oyunlarının özü etrafında döner ve döner. İnsan ihtiyaçları karşılandığında, sadece oynamaya meyilli olduğumuz söylendi! Ama bizi temelinde tam bir BS olan endişe döngülerine ve sarmallarına iten hangi hikayeyi kendimize anlattık!
Dokuzuncu Gün İç Moğolistan'ın otlaklarının ortasında, Black Rock Dyke Köyü (Baishitougou) olarak adlandırılan küçük, izole bir köy, yıllardır ziyaret ettiğim bir çiftçi topluluğudur. Yıllık yağışın sınırlı olduğu bu pastoral topraklarda yetiştirilebilecek çeşitli mahsullere başlayacakları için, çevre araştırmaları saha gezilerinin bir parçası olarak Singapur'dan gençlerden oluşan ekiplerle ziyaret etmek her zaman bir zevkti, ancak yine de çok şey yapılabilir. seracılık.
Los Angeles. Seni güzel şehir, seni hüzünlü şehir, seni bir şehrin feneri.
Bu korkunç bir olay. Önyargı, bağnazlık ve silaha erişim dışında hiçbir neden olmaksızın onlarca insanın hayatı kısaldı.
Jack Armstrong, Süpermen'in düşünmek ve yalnız kalmak için gittiği o yerden her zaman etkilenmişti. Ama Çelik Adam'ın burayı neden kutup soğuğunda inşa ettiğini hep merak etmişti.
Pont St-Michel Daha şimdiden hatıralarımı yarın için hazırlamıştım; Günü mürekkepli çiy ile doldurmuştu, Geçmişteki belagat üzerine genişlemiş ve Ön başlığa karalanmış: Bu bölüm senin için. O zaman yarının hikayesi mühürlendi.