We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
3D Görüntü
Apollodorus'un oğlu Venüs Medici, Kleomenes. Yunan, Helenistik 3. / 2. yüzyıl, Roma kopyası Floransa, Galleria degli Uffizi, Env. Autodesk'ten Memento Beta (şimdi Remake) ile yapılmıştır.
Venus de' Medici veya Medici Venus, Yunan aşk tanrıçası Afrodit'i betimleyen, gerçek boyutlu bir Helenistik mermer heykeldir. Bronz orijinal bir Yunan heykelinin, belki de Atina'da yapılmış, MÖ 1. yüzyıldan kalma bir mermer kopyasıdır.
DestekKar amacı gütmeyen kuruluş
Sitemiz kar amacı gütmeyen bir kuruluştur. Ayda sadece 5$'a üye olabilir ve kültürel mirasa sahip insanları bir araya getirme ve dünya çapında tarih eğitimini geliştirme misyonumuzu destekleyebilirsiniz.
Medici Venüs - Tarih
İsim takıldı ve Botticelli'nin sanatı Floransa Rönesansının en zeki, yaratıcı ve tanınabilir sesi oldu.
Lorenzo de'Medici'den sadece beş yaş büyük olan Botticelli, 1460'ların sonlarında ünlü bir Medici sanatçısı olan Filippo Lippi'nin çıraklığı altında kendisine bir isim yapmıştı. Genç, ilk olarak Piero il Gottoso tarafından fark edildi ve Medici Sarayı içinde kendi stüdyo alanını teklif etti. Hanedanlığın karizmatik mirasçıları Lorenzo ve kardeşi Giuliano ile çabucak arkadaş oldu.
Floransa'daki en güçlü aileyle olan bu yakınlık, Botticelli'nin kariyeri için çok önemliydi. İş için Medici arkadaşlarına bağımlı olmasına gerek yoktu. Geniş aileleri ve asalakları, onu meşgul etmek için üzerlerine düştüler. En kötü şöhretli örnek, Medici'yi etkilemek amacıyla Botticelli'den bir "Magi'nin Hayranlığı" bestelemesini isteyen vergi tahsildarı Guasparre dal Lama'ydı.
Mediciler kendilerini her zaman son zamanların büyücüleri olarak hayal etmişlerdi, hatta üç bilge adamı kutlamak için sokaklarda geçit töreni yapacak bir şehir topluluğuna sponsorluk bile yapmıştı. Sanatçı Gozzoli, aileyi özel şapellerinde zaferle boyanmış bir "Magi Alayı"na yerleştirmişti. Şimdi, Botticelli onları Doğuş'un tam kalbine yerleştirdi.
Botticelli'nin resmi Cosimo il Vecchio, Piero il Gottoso, Giuliano de'Medici ve kardeşi Lorenzo'yu kutladı, hepsi Kutsal Aile'nin etrafında toplandı. Çevrelerinde en yakın dostları ve müttefikleri, akademisyenler, politikacılar ve işadamları vardı. Ve Gozzoli'nin övgüsü gibi, resim de bir otoportre içeriyordu. İzleyiciye küstahça bakan Botticelli, kendisini ailenin arkadaş çevresinin içine yerleştirdi. Dünyaya güçlü bir açıklama yapıyordu ve Floransa gibi değişken bir şehirde doğru aile ile ittifak çok önemliydi.
Botticelli, diğer tüm sanatçılar gibi, ilgisini İsa'dan çok uzak olmasına rağmen, dini sahneler çizerek geçimini sağladı. Medici Sarayı'nın duvarlarının ardında Botticelli, Lorenzo'nun entelektüel arkadaşları arasında tartışılan felsefi tartışmaları ve klasik efsaneleri dinledi. Botticelli ilham aldı ve Medici'nin koruması altında tamamen yeni bir sanat türü yarattı.
|Galeri görünümü için resme tıklayın|
Arkadaşlarının gizemli fikirlerine böylesine sofistike bir anlayışla sahip olan Botticelli, sembolizm ve özel şakalarla dolu kendi görsel şiir biçimini başarıyla geliştirmişti.
Lorenzo'nun kendi klasik heykellerinden ilham alan Botticelli, daha sonra Lorenzo'nun kuzeni Lorenzo di Pierfrancesco de'Medici'ye bir düğün hediyesi ile radikal stilini yeni bir uç noktaya taşıdı.
|Galeri görünümü için resme tıklayın|
Botticelli, Lorenzo'ya yakın kalmasına ve 1492'de ölüm yatağında nöbet tutan arkadaşlarından biri olmasına rağmen, Botticelli'nin öz kardeşi ateşli Savonarola'nın bir öğrencisi olmuştu. Lorenzo'nun ölümünden sonra Botticelli bile dini şevk tarafından sürüklendi. “Ölü Mesih Üzerine Ağıt” gibi sonraki resimleri, Savonarola'nın vaazlarının kıyamet temalarını yansıtıyordu.
Kendi sonsuz kurtuluşundan korkan Botticelli, kendi resimlerinden bazılarını denize fırlatacak kadar ileri gitti. Vanities Şenlik Ateşleri. Rönesans'ın hangi başyapıtlarının böylesine hırslı bir köktendincilik yüzünden sonsuza kadar kaybolmuş olabileceğini kimse asla bilemeyecek.
Venüs de' Medici
Venüs de&rsquo Medici
Uffizi'deki orijinalin kopyası, Florence Marble, 158.4 x 43.8 x 47.6 cm Hannah Sawyer Lee'nin Hediyesi, 1861.
On dokuzuncu yüzyılın başlarında Amerika Birleşik Devletleri'ne giderek daha fazla ulaşmaya başlayan ünlü heykellerin çoğu, genellikle alçıdan yapılmıştır. Mermer ile karşılaştırıldığında, alçı nispeten ucuzdu ve nakliyesi daha az sorunluydu, ancak bu, koleksiyonerlerin mermer kopyalarını alabildikleri takdirde tercih etmedikleri anlamına gelmiyor. Mermer daha rafinedir ve her zaman eskilerin tercih ettiği malzeme olmuştur ya da en azından on dokuzuncu yüzyıldaki inanç buydu. Gibi "orijinal" bir mermerin yıldız kalitesi göz önüne alındığında Venüs de&rsquo Medici, 1680'lerden beri Uffizi Galerisi'nin ünlü Tribuna'sının merkezinde yer alan bu yapının mermer bir kopyasının elde edilmesi önemli olacaktır. 1860'ların başlarında Boston Atinalılar böyle bir hediyeyi alacak kadar şanslıyken durum kesinlikle buydu.
Orijinalin keşfedildiği tarih ve yer Venüs de&rsquo Medici bilinmiyor. Muhtemelen 1598 gibi erken bir tarihte Medici ailesinin koleksiyonundaydı, ancak 1638'de kesinlikle oradaydı. 1680'lerin ortalarında, Uffizi'de koleksiyondaki en iyi eserlere adanmış merkezi bir oda olan Tribuna'ya kurulmuştu. .[1] Orada, heykel "en güzel Venüs ve hayatta kalan en iyi yarım düzine antik heykelden biri olarak saygı görüyordu.&rdquo[2] Bunun kopyaları neredeyse akla gelebilecek her biçimde yapılmıştı ve Tribuna'yı özellikle görmek için ziyaret edilmişti. NS Venüs, Grand Tour'daki herkes için zorunluydu.
Önemli ölçüde, alçı bir versiyonu Venüs de&rsquo Medici Amerika'ya gelen ilk yayınlardan biriydi ve 1727'de İngiliz ressam John Smibert tarafından küçük bir yayın ve kopya grubunun parçası olarak Boston'a getirildi. Smibert'in düzenli aralıklarla cömertçe ziyarete açtığı Boston'daki stüdyosunda bu yayınların yanı sıra Avrupa'da topladığı Old Master tablo ve gravürlerinin kopyaları da yer aldı. Müzelerin veya halka açık sanat sergilerinin yaratılmasından önceki bir zamanda, Smibert'in stüdyosundaki sergi, genç sanatçılar da dahil olmak üzere ziyaretçilere, son zamanlarda adlandırıldığı gibi, Smibert'in 1751'deki ölümünden çok sonra bozulmadan ve erişilebilir kalan "görsel bir şölen" sağladı. .[3]
önemi Venüs de&rsquo Medici sonunda eserin bir kopyasını Atina'ya veren patron Hannah (Sawyer) Lee'yi (1780-1865) kesinlikle kaybetmezdi. Erken yaşta dul kalan Lee, tek başına üç kız çocuğu yetiştirdi, ancak 1832'de annelik görevlerini yerine getirerek yazmaya başladı.[4] İlk yayını Hannah Adams üzerine bir denemeydi (bkz. cat. 65) ve çalışmaları kısa sürede oldukça başarılı oldu.[5] 1840'larda ve 1850'lerde, aslında kitapları geniş çapta okundu ve etkili bir yazar olarak kabul edildi. En başarılı kitabı, Üç Yaşam Deneyi (1837), kişisel finansla başa çıkma yöntemleri üzerine bir inceleme, sonunda Amerika ve İngiltere'de otuz baskı yaptı.[6] Ayrıca güzel sanatlar üzerine yazılar yazdı ve bu konuda iki kitap yazdı: Eski Ressamların Tarihsel Eskizleri (1838) ve Heykel ve Heykeltıraşların Tanıdık Eskizleri (1854). Bunlardan ikincisi, eski Mısır'dan modern Avrupa ve Amerika'ya kadar Batı dünyasındaki heykel tarihinin iki ciltlik bir araştırmasıdır. Amerikalı heykeltıraşlardan bahseden ilk kitaplardan biriydi ve bu durumda Lee muhtemelen şahsen tanıştığı sanatçıları tanımlıyordu: Horatio Greenough, Henry Dexter ve John C. King, hepsinin önemli Boston bağlantıları vardı. Ayrıca Caroline Wilson ve Harriet Hosmer gibi Amerikalı kadın heykeltıraşlara ayrılmış çığır açan bir son bölüm de içeriyordu.
Lee, Atina'nın bir kopyasını Atina'ya verdiğinde Venüs de&rsquo Medici, yaratılışının ve kökeninin koşullarını hatırladı. Bu mermer nüsha Venüs de&rsquo Medici Floransa'da," diye yazdı, kardeşim Bay William Sawyer İtalya'dayken satın aldı. Boston'a vardığında, arkadaşı Dr. John Warren onun sorumluluğunu üstlendi ve 1816'da Tıp Fakültesine yatırdı ve kardeşimin bana verdiği 1840'a kadar kaldı. Şimdiye kadar elimde kaldı. . . . Bu asil kurumda güvenli ve uygun bir yuvaya sahip olacağına dair Boston Atinalılarına bunu sunmaktan mutluluk duyuyorum.[7] Eser Kütüphane'ye yerleştirildikten sonra, Atina'nın Mütevelli Heyeti, binanın heykel galerisini "zenginleştirdiğini" belirterek, bundan duydukları memnuniyeti dile getirdiler.[8]
David B. Dearinger, gelen, Stanley Ellis Cushing ve David B. Dearinger, eds., Edinilmiş Zevkler: Boston Athen'aeligum için 200 Yıllık Koleksiyonculuk (2006): 256-258. Telif hakkı ve The Boston Athen's aeligum'u kopyalayın.
[1] Tribuna'nın tarihi için bkz. Marco Chiarini, &ldquoSaraydan Müzeye: Florentine Galerileri Tarihi,&rdquo in Mina Gregori, Uffizi & Pitti Galerilerindeki Tablolar (Boston: Little, Brown and Company, 1994), 10-17.
[2]Francis Haskell ve Nicholas Penny, Zevk ve Antik: Klasik Heykelin Cazibesi 1500-1900 (New Haven: Yale University Press, 1981), 325.
[3]Richard H. Saunders, John Smibert: Sömürge Amerika'nın İlk Portre Ressamı (New Haven: Yale University Press, 1995), 67-68.
[4]Sidney Gunn, &ldquoLee, Hannah Sawyer,&rdquo içinde Dumas Malone, ed., Amerikan Biyografi Sözlüğü (20 cilt. New York: Charles Scribner's Sons, 1933), 11:106-107.
[5][Hannah Lee], &ldquoNotices in Continuation,&rdquo in Hannah Adams, Bayan Hannah Adams'ın Anıları (Boston: Gray ve Bowen, 1832).
[6] Sarah Josepha Hale'e göre, Lee dul kaldı ama yoksul değildi ve yazar oldu, "maddi amaçlarla" değil, gençleri eğitmek istediği için. Hale'yi gör, Woman's Record veya Tüm Seçkin Kadınların Eskizleri, Yaratılıştan MS 1854'e (New York: Harper & Brothers, 1860), 719.
[7]Bayan George G. Lee'den Bay Henry Rogers'a, 14 Mart 1861, BA Letter Book 24 (1807-1887).
[8]&ldquoReport of the Fine Arts Committee,&rdquo 6 Ocak 1862. BA Letter Book 24. Hannah Lee'nin heykele olan ilgisi Harriet Hosmer tarafından Atina'ya önemli bir mermer veren torunu Julia (Bryant) Paine'e geçti (bkz. kat. 87).
İş: Medici Venüs
“Kadınların şimdiye kadar tasarlanmış en saf ve en yüksek enkarnasyonlarından biri” John Ruskin.
“Venere De’ Medici”, batı kültürünün hayal gücünün bir parçası haline gelen, her yaştan sanatçı tarafından model alınan eserlerden biridir. içinde barındırılan Floransa'daki Uffizi Galerileri, 1. ve 2. yüzyıllar arasına tarihlenen mermer heykel, M.Ö. Apollodorus'un oğlu Kleomenes tarafından, tabana kazınmış imzaya göre.
Gerçek boyutlu tanrı (153 cm boyunda) bize karşı karşıyadır. tüm uyumlu formları ve çıplaklığı. Suya girecek veya çıkacakmış gibi tasvir edilir ve birinin izlediğini fark ederek hafifçe öne doğru eğilir, alçakgönüllü bir şekilde sol eliyle ve bükülmüş sağ bacağını içe çevirerek kasıklarını kapatmaya çalışır, bu sırada boşuna çabalar. sağ eli ile göğüslerini gizlemek için. Başı sola dönük, saçları kıvırcık ve ensesinde toplanmış, yüzü klasik hatlara sahip ama ağzı yarı açık, şaşkınlıkla seyrediliyor. Heykelin ağırlığı, sol bacağı ve iki aşk tanrısının bastığı yunus şeklindeki bir destek tarafından desteklenmektedir.
Hassas zarif hareketlerinde şehvetli ve ağırbaşlı, Praxiteles'in yarattığı şaheser olan ünlü Knidoslu Afrodit'e ve özellikle Capitoline Venüs'e güçlü üslup benzerlikleri ortaya koyuyor. Doğal unsurların işlenmesine belirli bir dikkat gösterilmesine rağmen, vücut hala güçlü bir şekilde idealize edilmiş gibi görünmektedir, bu da onun daha eski bir orijinalin bir kopyası olduğu hipotezini güçlendirmektedir. Bununla birlikte, eski zamanlarda sanatçıların tanrıça imgelerinde aradıkları manevi değerlerin alakasızlığı, onun yalnızca eski eserlerden esinlenen özgün bir eser olduğu hipotezini doğrulayabilirdi.
Venüs'ün tarihi ve Koleksiyonculuk
Trajan'ın termal banyolarında keşfedilen heykel, muhtemelen Hadrian'ın Tivoli'deki Villa'sındaydı. 16. yüzyılda Alfonso d'8217Este tarafından satın alındı ve ardından Kardinal Ferdinando de' Medici'ye satıldı. Napolyon heykelden derinden etkilendi ve İtalya'yı fethi sırasında çalınan ve Paris'e götürülen ilk sanat eserlerinden biriydi (1803). Restorasyon (1815) sırasında iade edildi.
Bir Kopyanın Kopyası
Campbell House Müzesi'ne yapılacak bir gezi birkaç şeyi garanti eder:
1.) Çok fazla merdiven inip çıkacaksınız.
2.) Harika doktorlarımızdan veya stajyerlerimizden birinden harika, ilgi çekici bir tura çıkacaksınız.
3.) Viktorya dönemi iç tasarımının inanılmaz örneklerini ve güzel sanat eserlerini göreceksiniz.
Bu gönderi, son noktaya odaklanıyor - Robert ve Virginia Campbell ve oğulları tarafından yıllar boyunca biriktirilen olağanüstü sanat koleksiyonu - ve yakın zamanda ayrılan Spring stajyerimiz Amy'ye, yapmak üzere olduğunuz şeyle ilgili büyük araştırma için teşekkür ediyoruz. okuman.
James Campbell'ın Jules Lefebvre tarafından 1895'te Paris'te boyanmış tablosu.
Campbell House, ünlü sanatçı Jules Lefebvre tarafından kütüphanede asılı olan gösterişli James Campbell'ın portresi gibi bazı güzel orijinal sanat eserleriyle övünse de, müze gezisinde gördüğünüz sanat eserlerinin çoğu orijinal eserlerin kopyalarıdır. bazıları antik çağa geri dönüyor.
Yine de oldukça ilginç olan şey, daha fazla incelemenin ardından becerikli stajyer Amy'nin heykellerimizden birinin hikayesini çözmesi ve bunun aslında bir kopyanın… kopyanın bir kopyası olduğunu ortaya çıkarması.
19. yüzyılda Campbell ailesi gibi varlıklı aileler için son derece popüler bir trend, tanınmış sanatçıların eserlerini evlerinde sergilemekti. Bununla birlikte, efsanevi sanatçıların orijinal heykellerini sergilemek, Campbell'ler gibi zengin aileler için bile pratik ve çoğu zaman finansal olarak imkansız olurdu. Bunun da ötesinde, orijinallerin çoğu inanılmaz derecede ağırdı - mermerden yapılmıştı, bu nedenle orijinallerin alçı kopyalarını satın almak onları nakliyeyi kolaylaştırdı ve konut ortamında sergilemek çok daha pratikti.
Campbell House Sabah Odasında Antonio Canova'nın “Venüs Italica” büstü.
Campbell'ların özel bir yakınlığı olduğu anlaşılan bir sanatçı, çalışmaları 18. yüzyılın sonları ve 19. yüzyılın başlarından kalma İtalyan heykeltıraş Antonio Canova'ydı. Campbell House'da sergilenen eserlerinin en ayrıntılısı Sabah Odası'nda bulunabilir. Venüs İtalik.
Canova'nın orijinal “Venus Italica”
Tamam, muhtemelen bunun Canova'nın orijinal heykeli olmadığını varsayıyorsunuz. Ve haklısın. Aslında, orijinal önemli ölçüde daha büyük ve biraz… açıkta. Virginia Campbell'ın evinden geçerken misafirleri selamlamak isteyeceği bir şey değildi.
İlginç olan şu ki, gerçekte Canova'nın orijinali Venüs İtalik aslında o kadar da orijinal değil. Aslında, bu çok daha eski bir parçanın bir kopyası. Medici Venüs Canova'nın yeniden yaratması için görevlendirildiği ve üzerine kıyafetler ekleyerek ve Venüs'ün elini yeniden konumlandırarak kendi benzersiz dönüşünü yaptığı. NS Medici Venüs 1. yüzyıla kadar, Campbell'lerin Venüs'ün kafasının oturma odalarında sergilenmesine karar vermelerinden yaklaşık 2.000 yıl öncesine kadar uzanıyor.
MÖ 1. yüzyıldan kalma “Medici Venüs”
Fakat bekle! Fazlası var! Campbells'in Venüs büstü sadece Antonio Canova'nın büstünün bir kopyası değil. Venüs İtalik, bir kopyası olan Medici Venüs, fakat Medici Venüs aslında daha ESKİ bir heykelin bir kopyası olarak başlangıçları vardır. Knidos Venüsü antik Yunanistan'da yapılmıştır. Orijinal artık mevcut olmasa da, orijinalin neye benzediğinin düşünüldüğü kopyalara hala sahibiz (tahmin ettiniz!)… ve birkaç önemli özelliği eksik.
Yunan antik çağına kadar uzanan “Venüs Knidos”un bir kopyası
İşte orada. Campbells'ın Venüs büstü, aslında bir kopyanın kopyasının bir kopyasıdır. Başın dönüyor mu?
Klasik heykelleri evde sergilemek üzere yeniden üretme pratiği 19. yüzyılda giderek daha popüler hale geldi ve sanatçılar klasik eserleri yeni parçalar için ilham kaynağı olarak giderek daha fazla kullanmaya başladılar. Neoklasizm olarak bilinen bu hareket, o zamanlar bilim adamları ve eleştirmenler için oldukça büyük bir sorun teşkil ediyordu - bu sanat yeni miydi? Yoksa sadece bir kopya mıydı? Genel olarak üzerinde anlaşmaya varılan cevap, oldukça basit, her ikisi de. Orijinalin ne kadar değiştiğini görebiliriz Venüs Daha sonraki enkarnasyonu Campbell House'da sona ermeden önce, zaman içinde yavaş yavaş eklenen ve figürü daha doğal hale getiren farklılıklar ile yapıldı. Bu değişiklikler ve ünlü eserlerin ticarileştirilmesi, sanatı sıradan insan için daha erişilebilir hale getirse de, bu neoklasik hareketin aslında sanatın düşüşünün başlangıcına işaret ettiği, sanatsal yenilikleri ve kimlikleri ucuz reprodüksiyonlar lehine pencereden dışarı attığı iddia edildi.
1885 dolaylarında Campbell House Sabah Odasında Venüs (ortada solda)
© Campbell House Vakfı 2013
Aldığınız pozisyon ne olursa olsun, bu neoklasik parçaların bile detaylara gösterilen özenden hiçbir şekilde kaçınmadığı inkar edilemez. Venüs son 150 yıldır Campbell House'da köşeden nöbet tutuyor. Bir kopyanın kopyası olsa bile… bir kopyanın kopyası.
Michelangelo Buonarroti
Büyüleyici bir genç Michelangelo, Lorenzo'nun dikkatini çekti. Sanatçı, Medici hanesi altında yeteneklerini geliştirmeye davet edilecekti. Kısa bir süre, ikisi Papa olmaya devam edecek olan ailenin çocukları ile birlikte yaşadı (Papa Leo X ve Papa Clement VII).
1492'de Muhteşem Lorenzo'nun ölümü siyasi ve dini kargaşayı kışkırttı ve Michelangelo'nun babasına geri dönmesine neden oldu. Aileyi daha fazla desteklemekten vazgeçti.
En saygın heykeli DavidDavud'un İncil'deki Golyat'a karşı kazandığı zaferi, henüz yirmi altı yaşındayken tamamladığı bir filmdir. Heykelin ayrıca Cumhuriyet'in diğer dayatmalara karşı kıyaslanamaz özgürlüğünü simgelediği de söyleniyordu - Lorenzo'nun vefatından sonra Medici ailesinin etkisinin kademeli olarak azalmasına dolaylı bir gönderme. 1536'da Michelangelo resim yapmakla görevlendirildi. Son Yargı Sistine Şapeli'nin sunak duvarında, Papa VII. Clement (çocukluk arkadaşı Giulio de' Medici olarak da bilinir) tarafından yapılmıştır.
Venüs'ün doğuşu
Tablo, Muhteşem Lorenzo'nun kuzeni Lorenzo di Pierfrancesco de'Medici tarafından görevlendirildi. Tema muhtemelen hümanist Poliziano tarafından önerildi. Batı rüzgarı tarafından üflenen deniz köpüğünden doğan Venüs'ü, Zephyr ve su perisi Chloris'i, onu çiçekli bir manto ile giydirmeye hazırlanan Horai'den birine doğru tasvir eder.
Batı resminin bu evrensel simgesi muhtemelen 1484 civarında Lorenzo di Pierfrancesco de 'Medici'ye ait olan Castello villası için boyanmıştır. Giorgio Vasari, on altıncı yüzyılın ortalarında, Botticelli'nin diğer ünlü Primavera'sı ile birlikte oradaki çalışmayı gördü ve onu tam olarak "Venüs'ün Doğuşunu gösteren" olarak tanımladı. önemli teknik ve üslup çeşitliliğine rağmen artık kabul edilmiyor. Ancak doğumdan ziyade tanrıçanın anavatanının, Kıbrıs adasının ya da Kithera'nın kıyısına inişini görüyoruz. Homeros'a ve Ovidius'un Metamophoses'ine kadar uzanan bu tema, büyük hümanist Agnolo Poliziano tarafından Stanze'sinin şiirsel dizelerinde de kutlanmıştır. Uffizi'nin Venüsü, sağ göğsünü sağ eliyle kapatan ve dalgalı uzun sarı saçları vücudunu kısmen örten “Venüs pudica” tipindedir. Bir rüzgar tanrısı olan Zephyrus'un esintisi ile kıyıya doğru sürüklenen tanrıça Chloris'i elinde tutan bir deniz kabuğunun üzerinde dimdik durur. Sağda, pembe çiçeklerle kaplı bir pelerinle Venüs'ü karada karşılamayı bekleyen baharın Hora'sı var.
Metafizik tonu ve neredeyse gerçek dışı kalitesiyle göz kamaştıran deniz manzarası, çok yumuşak, hassas bir ışıkla aydınlatılıyor. Botticelli'nin diğer başyapıtı Pallas ve Centaur gibi, Venüs'ün Doğuşu da tuval üzerine boyanmıştır - zamanı için oldukça sıra dışıdır - sulandırılmış yumurta sarısının kullanımına dayanan ince bir tempera tekniği kullanılarak, tabloya özellikle iyi uyum sağlar. bir freskin resimsel kalitesini akla getiren olağanüstü şeffaflığın bu yönü. Figür klasik heykeli andırıyor ve Uffizi'de bulunan ve sanatçının kesinlikle bildiği ünlü Medici Venüs'e çok benziyor. Bu rüya gibi vizyonun gerçek anlamı hala bilimsel tartışma ve araştırma aşamasındadır, ancak şüphesiz Medici mahkemesinde yaygın olarak yetiştirilen Neo-Platonik felsefe ile bağlantılıdır.
Primavera gibi, Venüs'ün Doğuşu da Marsilio Ficino tarafından genç Lorenzo'ya bir mektupta geliştirilen bir teori olan Humanitas veya erdemli İnsanlık kavramıyla ilişkilidir. Ernst Gombrich'in yorumuna göre eser, Ruh ve Maddenin sembolik kaynaşmasını, Fikir ve Doğanın uyumlu etkileşimini tasvir ediyor. Bununla birlikte, olağanüstü görsel etkiye sahip bu resmin yorumları çok sayıda ve çeşitlidir. İlahi eterik figür, Floransa'ya vardığında Humanitas'ın alegorik bir temsili olarak görülürken, tanrıça için çiçek pelerini tutan su perisi belki de bu şaheserin “ikiz”inde tasvir edilen Flora olarak tanımlanabilir. , onun yerine Floransa şehrinin kişileşmesi olarak görülebilir. Bu çalışmadan, Botticell'in klasik antikite ile rekabet edebilecek form mükemmelliğine ulaşma çabasının açık kanıtı ortaya çıkıyor. Bu nedenle hümanist Ugolino Verino, 1485'te Macaristan Kralı Matthias Corvinus'a sunduğu Epigrammata adlı eserinde Floransalı ressamı Antik Yunan'ın efsanevi Apelles'ine benzetmiştir.
Volsella
Yunanlılar kadınlarını heykellerini sevdikleri gibi severlerdi: mermer kadar pürüzsüz ve parlaktı. Kasık kılları onlar için bir statü sembolüydü. Üst sınıf bayanlar çalılarla ölü yakalanmazdı. Romalılar da kıllara aldırış etmediler ve kılçık adı verilen özel cımbızlarla ortaya çıktığı anda onu genç kızların kasıklarından yok etmeye başladılar. volsella. Ah! adı verilen kremleri de kullandılar. filotrum veya damlareçine, dişi keçi safrası, yarasa kanı ve toz engerek gibi şeyleri içeriyordu. Yani… Nair'in eski eşdeğeri, ama muhtemelen daha kötü kokulu.
Medici the Magnificent – TV dizisindeki gerçek ve kurgu.
Dizi ne hakkında?
Özetle dizi, Congiura dei Pazzi'ye (Pazzi Komplosu) giden olayları takip ediyor. 1478. şu anda Medici düşmanlarıPapa'nın kendisi de dahil olmak üzere, bir komploda Pazzi ailesiyle birleşiyorlardı. Medici kardeşleri Lorenzo ve Giuliano'yu öldürmek. Lorenzo'nun babası Piero'nun ölümünden sonra iktidara geldiğini görüyoruz.
Seri tutkululara da dokunuyor Lorenzo arasındaki aşk hikayesi Muhteşem ve sevgilisi Lucreziave ölümcül hikayesi Giuliano ve SimonettaVespucci ile mutsuz bir şekilde evlidir.
Dizideki gerçek nedir ve kurgu nedir? Pazzi Komplosu
Bu dizinin yaratıcıları, çeşitli dizilerin sunumunda sadık kalsalar da siyasi entrikalar, aşk hikayeleri söz konusu olduğunda, hayal güçlerinin çıldırmasına izin verirler.
Başlangıç olarak, saldırının temel gerçekleri kendileri oldukça kesin. Suikast girişimi, Floransa Duomo'sunda gerçekleşti. Paskalya Kitlesi (26 Nisan 1478), rahip komünyon gerçekleştirirken her iki kardeş de bıçaklarla saldırıya uğradı.
=> ‘Muhteşem’ çekimi nerede? Serinin çekim yerleri hakkında bilgi edinin!
Lorenzo saldırganları püskürtmeyi başardı ve kutsallığa kaçmak, süre Giuliano vahşice bıçaklanarak öldürüldü Francesco dei Pazzi, Duomo'nun içinde. Tarihçiler, Giuliano'nun vücudunda en az 19 bıçak yarası olduğunu bildiriyor.
ayrıntılı ve canlı bir hesap isteyen herkes için Medici dönemiCongiura dei Pazzi de dahil olmak üzere Christopher Hibbert'in kitabını öneriyoruz: Medici Evi'nin Yükselişi ve Düşüşü.
Lorenzo, keyifli tiran
Tarihçi Gucciardini, Lorenzo'yu aradı: “hoş tiran”. Floransa o zamanlar en azından kağıt üzerinde anayasal bir cumhuriyetti. gerçekte Medici etkili olmuştu (gayri resmiyse) şehri yönetmek bir asırdır paralarını ve nüfuzlarını kendi güçlerini desteklemek için kullanıyorlar. Bunu yapan ilk Medici, dizinin ilk sezonunda yer alan Lorenzo'nun büyükbabası Cosimo the Elder'dı.
Lorenzo farklı değildi. Hem kendisi hem de şehri için hırslı'İtalyan ölçeğinde iğne' olmayı başaran yetenekli bir diplomattı. Avrupa'daki diğer devlet başkanlarının aksine, diğerlerinden daha fazla güce sahip olsa da basit bir vatandaş olarak kaldı.
Giuliano de’ Medici (solda) ve Muhteşem Lorenzo (sağda)
Pazzi Ailesi. Büyük davetsiz misafirler.
Pazzi bir eski ve asil Floransalı aile kimin zenginliği geçti bankacılık. Floransa'daki gücü kendilerine almaya çalışan bir aile.
Dizide, “özgürlük” ve “demokrasi” adına Medicilerden kurtulmanın yapıldığını iddia eden Pazzi'yi görüyoruz. Gerçek şu ki, Pazzi ve komplocular Papa dahil, sadece kendi gücünü genişletmek.
Aşk hikayeleri. Lorenzo, Lucrezia ve Clarice.
Lorenzo de Medici gerçekten aşıktım olarak bilinen bir kadınla Lucrezia Donati. Ancak ilişkileri olarak tarihe geçmiştir. platonik, ve ona adanmış aşk şiirleri yazdığını söyledi. Dizide gösterildiği gibi fiziksel bir ilişkileri olduğuna dair bir kanıt yok.
Lorenzo'nun olduğu doğru Clarice Orsini ile evli, Roma'dan asil bir kız, annesi tarafından düzenlenen bir maç. Süre Lorenzo bir dik başlı ve tutkulu, Clarice olduğu söylendi dindar ve geri çekildi, ama aynı zamanda oldukça güçlü. Mükemmel bir eşleşme olmasa da, birbirlerine karşılıklı saygı duyuyorlardı ve üretmeyi başardılar. 10 çocuk birlikte.
Giuliano ve Simonetta. Bir şiirden doğan bir aşk
Giuliano de' Medici ve Simonetta Cattaeno arasındaki aşk, hümanistlerin bir şiirinden doğdu. şair Polizano, dizide gördüğümüz kişi. Bu şiirde bir anılır polemiğe girmek o Giuliano 1475'te kazandı zaferini, Floransa'nın her yerinde güzelliği için hayran olan Simonetta'ya adadığı yer.
O idi Marco Vespucci'yle evliÜnlü kaşif Amerigo Vespucci'nin kuzeni olan . Giuliano ve Simonetta'nın bir ilişkisi olduğuna dair bir kanıt yok, ancak bunu biliyoruz. kocası onu ölüme terk etmedi serinin önerdiği gibi soğuk bir hücrede. Aslında 22 yaşında, muhtemelen Pazzi komplosundan iki yıl önce tüberkülozdan öldü.
Giuliano'nun gerçek bir sevgilisi varmışFioretta, kimdi öldüğünde hamile. Oğulları Giulio, Lorenzo tarafından büyütüldü ve büyüyüp Papa oldu.
Dizi, Giuliano'nun Lorenzo'yu kıskandığını ve biraz depresif olduğunu gösterirken, tarih kitapları onu bir Lorenzo olarak tasvir ediyor. yakışıklı, atletik ve her zaman olan nazik adam kardeşiyle yan yana. Giuliano de’ Medici ve hayatı hakkında daha fazla bilgi edinin.
Botticelli, Rönesans ressamı
Dizi yaratıcıları icat etmedi Botticelli'nin Simonetta'ya olan aşkı. Bazı kaynaklar, ona ve güzelliğine takıntılı olduğunu ve onu bir birçok resminde model. Ancak Giuliano ve Simonetta'nın birlikte poz vermesi pek olası değil. “Mars ve Venüs”'i boyamak birçok eleştirmen onun hikayelerinden ilham aldığını öne sürüyor. İlginç bir şekilde, Botticelli, Floransa'daki Ognissanti Kilisesi Simonetta ile aynı kiliseye gömüldü.
“Mars ve Venüs” (yaklaşık 1485), Botticelli
Mekanlar – Gösteri Floransa'da mı çekildi?
Dizide, Palazzo Vecchio'nun dışını içeren sahneler Floransa aslında filme alındı Palazzo dei Priori Volterra'da. Bu, Toskana'daki en eski kamu binası olduğu ve Palazzo Vecchio'ya çok benzer bir tasarıma sahip olduğu için seçilmiş olabilir. Cumhuriyet üyeleri dizide buluştuğunda, onları Palazzo dei Priori'deki Sala del Concilio'nun içinde görüyoruz.
gördüğümüzde Medici'nin ikametgahı aslında kullanıyorlar Palazzo Piccolomini Pienza'daki Piazza del Duomo'da, gerçekte Medici'nin Floransa'daki Palazzo Medici Riccardi'de ikamet ettiği yer, ancak bu, dizide hiç yer almıyor.
Floransa'nın yukardan çekilmiş fotoğrafları, onu bir tepe kasabası olarak gösteriyor, tabii gerçekte öyle değil. Surların çekimleri aslında Volterra'nın duvarları.
Son bir şey… Dışını gördüğünüzde Floransa'nın Katedrali, bugün olduğu gibi görünmeyecekti. NS cephe ancak 19. yüzyılda eklenmiştir.
Piazza Duomo, Pienza altında dosyalandı: KÜLTÜR
Medicis: para, efsane ve gizem
Londra'daki Ulusal Galeri'nin Sainsbury kanadında, modern sanatın kurucu şaheserleri tüm ihtişamlarıyla sıralanmıştır. Modern sanat fikri - sanat eserlerinin sadece süslemeler veya dini ikonlar olarak değil, benzersiz hayal gücü ve zeka gösterileri olarak ciddiye alınmayı hak ettiği inancımız - Rönesans'ta İtalya'da başladı. 15. yüzyılda bu yeni sanat fikri konusunda en bilinçli olan şehir Floransa'ydı ve burada Sainsbury kanadında o yerin ve zamanın bazı ihtişamlarını görebilirsiniz: Pollaiuolo kardeşlerin Saint Sebastian, Fra Filippo Lippi'nin Müjde, Sandro Botticelli'nin Venüs ve Mars.
These artists had something important in common, beyond the fact that they all worked in 15th-century Florence. All of them had close ties with one family: the Medici. The Annunciation panel by Lippi actually comes from the Medici palace, and Antonio del Pollaiuolo painted decorations for this domestic temple of the arts. Botticelli was a Medici protege, who portrays himself among the men of this famous lineage in his Adoration of the Magi in the Uffizi.
The Medici are among the most renowned art patrons in history, and with good reason. But here's a fascinating thing: they are also among the architects of the modern economy. They were the greatest bankers of their age, and the Medici bank pioneered crucial aspects of modern finance. They were "foreign exchange dealers" who enacted a "transfiguration of finance", points out the financial historian Niall Ferguson. When we look at Botticelli's Venus, we are looking at money.
An exhibition at the Strozzi palace in Florence this autumn (24 September, to be precise), called Money and Beauty, will explore this very contemporary aspect of the Medici. This timely show proposes, according to the press release, to "show how the modern banking system developed in parallel with the most important artistic flowering in the history of the western world". It sounds riveting. But there is one aspect of the relationship between art and money in Medici Florence that is deeply enigmatic.
In the Sainsbury wing, you can easily see the fruits of Medici largesse. But what you cannot see, what in fact you rarely find in Florentine Renaissance art, is a brass-tacks portrayal of merchant life.
The Medici chose to have themselves portrayed not working at the bank, but in the robes of the Magi. They commissioned paintings not of the marketplace, but of mythology. There is a glaring contrast between the art of Renaissance Florence, with its passionate recreations of classical myth and history, and the raw realism of northern European portraits of businessmen. Hans Holbein's portrait of a merchant surrounded by the instruments of his trade has no equivalent in the art associated with the Medici family. Nedenmiş?
An answer may lie in the history of the family itself. The Medici bank was brought to the forefront of the European economy by Giovanni di Bicci de' Medici, who died in 1429. His son Cosimo was the richest man in Europe. Yet Cosimo did not earn his honorary title "Father of his country" through financial brilliance. He was given it because he used the wealth of the family business to reshape Florentine politics. That obsession with politics grew until the most powerful and charismatic Medici of all, Lorenzo the Magnificent, let the bank decay while he concentrated on running the Florentine state.
It's a strange irony that Renaissance Florence was built by capitalist innovation, but went out of its way to make money invisible in its art. Politics, not money, dominated this city's culture. The ultimate beneficiary of Medici patronage was Michelangelo, who shared both the Medici instinct for making money and the Medici determination to ignore it. His Moses really has loftier things than money in mind.
The absence of financial imagery in Florentine Renaissance art may even explain why the city went into cultural decline after 1529. The later Medicis completed the change from merchants to aristocrats and even royals. As they made themselves Dukes of Tuscany and intermarried with European royal families, the art and architecture of Florence gradually lost its edge. The moral might be that if money makes art, snobbish disdain for money can kill it.