Charles Bukowski'nin çocukluk ve gençlik yıllarını anlatan otobiyografik bir roman olan Ekmek Arası, benim için inişli çıkışlı bir kitaptı. Daha önce de bir kez başladığım, fakat kitabın başında yarım bıraktığım kitabı bu sefer tamamladım:)
Genel olarak çok küfürlü olsa da Ekmek Arası'nı sevdim ama çok bayılmadım. Bazı tespitleri çok yerindeydi, çocuklara söylenilen ve yapılan hareketlerin doğurduğu sonuçları satır aralarında başarılı bir biçimde sıkıştırmıştı. Charles Bukowski, Ekmek Arası'nı yazarken, kitabı sanki küçüklüğünden başlayarak, gençlik yıllarına kadar yavaş yavaş, gün be gün yazmış gibiydi ve bu yönünü çok sevdim. Okurken içimin sıkıldığını kısımlar vardı, akıcı olan kısımlarda. Ergenlik dönemini anlatışını çok gerçekçi buldum ve bizim sınıftaki oğlanlara benzettim.
Charles Bukowski'nin aykırı bir yazar olduğunu duymayan yoktur sanırım. Yazarın karakterinin oluştuğu yılları anlatan kitabın içeriğide bu yöndeydi. Yazarın kendi çocukluğunu ve gençliğini asi, bunalımlı ve çok gerçekçi bir şekilde kaleme aldığını düşünüyorum. Kitabın arka kapak yazısını oluşturan, kitabın içinden bir bölümde bunun kanıtı gibi ne dersiniz?
"İlgi duymuyordum. Hiçbir şeye ilgi duymuyordum. Nasıl kaçabileceğime dair hiç fikrim yoktu. Diğerleri yaşamdan tat alıyorlardı hiç olmazsa. Benim anlamadığım bir şeyi anlamışlardı sanki. Bende bir eksiklik vardı belki de. Mümkündü. Sık sık aşağılık duygusuna kapılırdım. Onlardan uzak olmak istiyordum. Gidecek yerim yoktu ama. İntihar? Tanrım, çaba gerektiriyordu. Beş yıl uyumak istiyordum ama izin vermezlerdi."