Patty Ivins Specht’in belgesel özelliği, Karen’ı Yapıbozumu, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki mevcut ırk ilişkileri sorununu anlamak istiyorsanız, mutlaka izlenmesi gereken filmlerden biridir. Kuşkusuz, izlemek rahatsız edici. Aradığınız cevabı vermeyebilir, ancak yine de, pozisyonun hangi tarafında olursanız olun önemlidir.
Karen’ı Yapıbozumu aktivistler Regina Jackson ve Saira Rao ile Race2Dinner olarak bilinen küçük işletmelerinin hikayesidir. Specht’in kamerası bize bu gerçekten unutulmaz akşam yemeğinin bir anlık görüntüsünü veriyor. Tuhaf bir akşam yemeği partisi gibi görünen şeyin başlangıcıyla başlıyoruz. Konuklar gelir ve hepsi basmakalıp ilerici Beyaz kadınlardır. Birkaç yudum şarap ve bol bir ekmek sepeti içerken, akşamın ev sahibi olarak Jackson ve Rao gelir. Rao akşamı “Burada kim ırkçı olmadığına inanıyor?” Sorusuyla açıyor. Herkes elini kaldırdı. Her konuk kendini tanıtırken, renk körü olduklarını ve Beyaz olmayan partnerlerle çıktıklarını veya evlendiklerini söylüyorlar.
Akşamın geri kalanında, Jackson ve Rao her kadının ırkçı olmadıklarına dair inancını yerle bir edecek (yapısöküme cüret ediyorum) ve gerçek, otantik “beyaz üstünlüğüne” işaret edeceklerdi. Birinin “renk körü” olduğunu veya hiçbir renk görmediğini söylemek, beyaz üstünlüğünün bir ürünüdür. Beyaz olmayan biriyle çıkmak veya evlenmek… beyaz üstünlüğüdür. Irkçı olmaktan kurtulamazsınız. Bir noktada kadınlara, birinin ağlayacakmış gibi hissetmesi durumunda masadan kalkıp diğer odada ağlaması söylenir. Açıklandığı gibi ağlamak, beyaz kadınların dikkati kendilerine çekmek ve eldeki sorundan başka yöne çekmek için yaptıkları şeydir.
“Rao akşamı ‘Kim burada? ırkçı olmadıklarına inanıyor?’”
Sonraki bir saat boyunca, bu kadınlara ilerici beyaz liberaller olmanın onları Trump destekçilerinden nasıl daha tehlikeli hale getirdiği söylendi. Bunun nedeni, kavgada ellerini kirletmezken arkalarına yaslanıp ırkçı olmadıklarını söylemeleridir. Ev sahipleri, her türlü saldırganlığı ve mikro saldırganlığı bulup ortaya çıkarmakta oldukça etkilidir. O kadar kanlı bir hal alıyor ki, ne zaman bir konuk kendini savunmaya çalışsa, korkudan sineceksin.
Diyorum Karen’ı Yapıbozumu mutlaka izlenmesi gereken bir film çünkü Kritik Irk Teorisinin (CRT) arkasındaki idealleri kapsamlı, bilgilendirici ve ilgi çekici bir şekilde açıklayan en iyi belgesellerden biri değil. Özellikle benim gibiyseniz ve CRT hakkında bir şeyler biliyorsanız veya başkalarının görüşlerine dayalı bir fikriniz varsa, CRT’yi iş başında görmek de aynı derecede anlayışlı. Ancak Specht’in belgeselini izledikten sonra yüzde bin daha iyi bilgilendim.
kabul edeceğim Ben CRT kervanına katılmıyorum. Evet, hayatım boyunca kişisel ırkçılık deneyimleriyle karşılaştım. Yine de, bugün ABD’de yaşayan bir azınlık olarak, bunun kırk/elli yıl önce ABD’de bir azınlık olarak yaşamaktan çok daha iyi olduğuna tamamen inanıyorum. Filmi izlerken ne olduğunu merak ettim”Çad’ı Yıkmak” Benzeyecekmiş gibi. Ayrıca, 1980’lerde tarikat tecrübesi olan biri olarak, kişinin günahlarını “kökünü kazımak” için kullandığı taktikler ile ırkçılık arasında pek çok benzerlik vardır. Nihayetinde, bu bir saatlik akşam yemeği (kimse yemek yemiyor), çok uzun zamandır gördüğüm en büyüleyici etkileşimlerden biri.
Karen’ı Yapıbozumu Amerika Birleşik Devletleri’ndeki köklü ırksal bölünmeyle ilgili temel bir kaynaktır. Her şey söz konusu olduğunda sağlıklı tartışmaya inanıyorum ve sağlıklı tartışmanın anahtarı bilgidir ve Specht’in filmi bunun bir çeşmesidir.
Kaynak : https://filmthreat.com/reviews/deconstructing-karen/