"Onca sayfa okunur mu hiç ya? Özetlerine baktım. Bunları söylerken kucağındaki iPad'i işaret ediyordu. O zaman hayatı, aşkı, ölümü, felsefeyi, edebiyatı 140 karakterlik tweet'lerle ifade eden bir kuşakla konuştuğumu daha derinden kavradım. Aramızdaki uçurum kapanmayacak cinstendi."Kardeşimin Hikayesi, Zülfü Livaneli
"Sokakta birisi Sokrates'e hakaret etmiş, bir de tekme atmış. Sokrates hiç aldırmadan yürüyüp gitmiş. Durumu görenler niye bir tepki göstermediğini sormuşlar. O da 'Bir eşek beni ısırsa onu dava mı etmeliyim sizce?' demiş."Kardeşimin Hikayesi, Zülfü Livaneli
İnsan hiçbir umut beslemediği zaman durumu kabullenebiliyor ama kapkara bulutlar arasından iğne ucu kadar kendini gösteren bir güneş ışını belirince bütün dünyası o ışığa bağlı oluyor...Kardeşimin Hikayesi, Zülfü Livaneli (Sayfa 262 - doğan kitap)
"Zenginlik insana ait bir özellik değil" diyorum. "Para insanın doğal bir parçası değil; kaybolabilir, çalınabilir, soyut bir kavram bir takım sıfırlar... Zaten hayatta anlamlı olan değerler parayla sahip olunamayanlar. Kitap, çalışacak insan, eşya alabilirsin; ama bunlar bilginin, dostluğun, paylaşma duygusunun yerini tutamaz... "Kardeşimin Hikayesi, Zülfü Livaneli
...insan hiçbir umut beslemediği zaman durumu kabullenebiliyor ama kapkara bulutlar arasından iğne ucu kadar kendini gösteren bir güneş ışını belirince bütün dünyası o ışığa bağlı oluyor. Ben de umutlanmıştım ve...Kardeşimin Hikayesi, Zülfü Livaneli (Sayfa 262)
“Peki sizin ayrıcalığınız ne?" diye soruyor.Kardeşimin Hikayesi, Zülfü Livaneli
“Çok basit.” diyorum. “Okumak, sadece okumak. Okuyan insan dünyanın aklına yaslar sırtını.O zenginlerin arkadaşları- birkaç finansçı, üç beş holding yöneticisi, üstelik içtenlikten her zaman şüphe duyulan ilişkiler içindeler. Oysa benim dostlarım dünyanın gelmiş geçmiş en akıllı, en yaratıcı insanları: Aristoteles, Platon, İbn Rüşd, Faulkner, Homeros, Nietzsche, İbn Haldun… bunları hangi maddiyatla bir tutabilirsin?”
Kitabı daha yeni bitirdim. :-) Birçok arkadaşım şiddetle tavsiye ettiği kadar varmış. Hiç ummadığım olaylar oldu. Acaba katil şu mu diye diye, yürüttüğüm okumamın arasına birde Mehmet 'in hikayesi girince kitabın içine gömüldüm. Artık Zülfü Livaneli 'nin tam bir hayranıyım :-):-):-):-):-)Kitabı okudu, 10 üzerinden 10 puan verdi ve kitabı beğendiği kitaplara ekledi.
Lise yıllarından beri sohbet ettiğim insanların önemli bir kısmının "İleride bir gün, bir köye yerleşmek, doğal ürünlerle beslenmek ve küçük bir kütüphane kurup ömrünün sonuna kadar kitap okumak" gibi hayalleri vardı. Benim de hakeza böyle bir hayalim var. Daha bu hayali gerçekleştiren ya da nasıl gerçekleştireceğine dair somut bir şeyler söyleyen kimseye pek denk gelmedim. İşte bu kitapta ana karakter bunu gerçekleştiriyor. Üstelik karakterin bizden biri olması ve güncel olması bizim de nasıl gerçekleştirebileceğimize dair güzel ipuçları veriyor.Kitabı okudu, 10 üzerinden 8 puan verdi ve kitabı beğendiği kitaplara ekledi.
Kitapta biraz polisiye tadı var. Birbirinden bağımsız iki olay var ve bunların sonunu merak ettirdiğinden dolayı sürekleyici bir kitap. Fakat bana göre olaylar baş karakterin tespitlerinin, psikolojik tahlillerinin gölgesinde kalmış. Tahlilleri o kadar gerçekçi ve güzel ki bence böylesi daha iyi olmuş. Diğer karakterler de çok iyi seçilmiş. Ama ana karakter bir başka olmuş. Herhalde 200 sayfa daha Ahmet'i anlatsa sıkılmadan okurdum.
Kitabın Türkçe olması benim için ayrı bir güzellik. Çünkü bir kitabı yazarın yazdığı dilde okumak, kurduğu cümlelerin direk o yazara ait olduğunu bilmek hissi okurken daha çok etkiliyor. Kısacası bu türde kitapları okuyorsanız Kardeşimin Hikayesini de okumanızı öneririm.
Kitabın kapağındaki resim Belçikalı Ünlü Ressam Rene Magritte'in bir tablosuna aittir. Belçika'nın Chatelet kentinden geçen Sanbre nehrinin kıyısındaki evlerden birinde küçük bir çocuk yaşamaktadır. Bu küçük çocuk bir gece uyurken gelen sesler üzerine dışarıda bir kalabalığın, ellerinde meşaleler ile nehir boyunca yürümekte olduğunu görür. Herkes telaş içinde nehire doğru bağırmakta, bir şey aramaktadır. Küçük çocuk ne olduğunu merak ederek kalabalığa doğru yöneldiğinde bir kadının nehre atlayarak intihar etmiş olduğunu öğrenir. Ve o kadın ne yazık ki kendi annesidir. Çocuk, annesinin cesedini geceliği yukarı doğru sıyrılmış olarak yüzünü örtmüş şekilde görür. İşte o küçük çocuk Rene Magritte'dir. Ve çizdiği tablolarda yüzleri bezlerle örtülü insanlar çizmesinin nedeni de annesinin o son halinin gözlerinin önünden gitmemesidir.Kitabı okudu, 10 üzerinden 6 puan verdi.
Kuzenimin tavsiyesi üzerine okuduğum bir kitap oldu. Ilk defa bir Zülfü Livaneli kitabı okuyorum. Öncelikle söylemem gerekirki aşırı derecede hayret edilecek bir sonu var. Kesinlikle tahmin edemezdim böyle bir durumu. Duygular yaşananlar ve bunlarınKitabı okudu, 10 üzerinden 9 puan verdi.
getirdiği inanılmaz bir psikoloji.. Üzerinde düşünmek gerekir.
Şiddetle tavsiye ediyorum kesinlikle okunmalı.
Zülfü Livaneli’nin okuduğum ilk kitabı ve eminim ki devamı da gelecek.Kitabı okudu, 10 üzerinden 9 puan verdi ve kitabı beğendiği kitaplara ekledi.
Daha okumaya başlar başlamaz sizi normal bir kahramanın beklemediğini fark ediyorsunuz ve biliyorsunuz ki beklenmeyen olaylar olacak. Ya da en azından ben böyle düşündüm. Kahramanın insanlara dokunamaması, sessiz bir köyde inzivaya çekilmesi, aşırı bir düzen hastası olması, kıyafetlerinin özelliklerine, hava şartlarına göre sınıflandırılarak dolaplara asılması, kitaplarının raf raf değil oda oda düzenlenmesi, arkadaşının ölümü karşısında aşırı soğuk ve ilgisiz davranması, olaylara bakış açısı (ve daha neler neler) kitabın psikolojik yönden sizi gereceğinin habercileri.
Kahraman konuşmalarıyla sizi her şeyden şüphe duymaya teşvik ediyor. Bir süre sonra adı geçen her kahraman için “acaba katil bu mu” diye sorgulamaya başlıyorsunuz.
Öte yandan ara ara olayların geçtiği yer-tarihler hakkında da bilgilendirmeler de var ve bu beni yine araştırmalara sevk etti. Kitaplarda en sevdiğim yön de hikayenin gerçek tarih içinde kurgulanmış olması.
Kitabın son bölüm bitimine bayıldım. Son bölüm bir roman değil adeta gerçek bir dava dosyasıydı sanki. Bitince gerçekten kitabı evirip çevirdim ve hikaye gerçektir yazısı aradım ve … :))
Okuyun gerçekten.
Yine , yine ve yine ilk Livaneli kitabım. Edebiyata geç başladım, mahzur görün.Kitabı okudu, 10 üzerinden 10 puan verdi ve kitabı beğendiği kitaplara ekledi.
Kitabı okurken ruhu okşayan , yumuşak bir dokunuş hissediyorsunuz satırlarda. İçerik aşk üzerinedir ancak yazarın röportajında da bahsettiği gibi aşk derken daha çok tutkuyu işlemiş. Zaten intihar ve cinayetlere neredeyse trafik kazaları kadar sebep oluyorsa bir duygu, onun başına "saplantılı bir şekilde " ibaresi getirilmelidir.Yoksa bunu kamuoyuna normalize etmiş olursunuz. Neyse.
.
Kitabın ilk yarısı monoton, yer yer kurgu da ufacık tefecik boşluk hissettiğim yerler oldu . Son yarısını ise soluksuz okudum. Doğu edebiyatının güzide eserinden "Binbir Gece Masalları " ndan benzeri birkaç nokta mevcut. Aynı şekilde , Stefan Zweig'in "Satranç" ında geçen psikolojik pasajlara da rastlıyoruz.
.
Yine de çok mesaj dolu mu değil .. Pişman olur musunuz olmazsınız ..
Zülfü Livaneli' nin okuduğum ilk kitabı olan bu ilginç hikâye çok başarılı. Güçlü yorumu, psikolojik tahlilleri ve olaylara bakış açısıyla çok güçlü bir yapıt. Olayların ilgi çekici ve sürekliyici olması,kitabın beklenmeyen süpriz bir sonla bitmesi de insanı heyecanlandırıyor.Kitabı okudu, 10 üzerinden 9 puan verdi ve kitabı beğendiği kitaplara ekledi.
Okuyan herkesi farklı bir yönden içine alacak bir kitap. Okunması gereken çok güzel bir eser olmuş. Herkese tavsiye ediyorum....
Zülfü Livaneli'yi edebi anlamda da tanımış oluyorum bu kitabıyla sevgili 1K ailesi.Kitabı okudu, puan vermedi ve kitabı beğendiği kitaplara ekledi.
Yorumlar, incelemelerde buram buram şaşkınlık vardı, nedir bu kadar şaşırmaya neden olan kitap derken gerçekten de sonunda afalladım.
Konusunu çok başarılı buldum, dilini de çok beğendim yazarın.
SPOİLER İÇERİR !!!!
Daha önce Ceyda Kılınç'ın Çilekteki Nefret kitabını okumuştum Çilekteki Nefret'de de sonu buna çok yakın bitiyordu; şöyle açıklamak gerekirse bu kitabın sonunda yaşadığım o şaşkınlığı aynı sebeple bahsettiğim kitapta da yaşamıştım.
Belki bu sebeptendir ki bu ikizlerde bir şey var dedim kitap boyunca, bir yere kadar doğru düşünmüşüm ta ki 1963 yılındaki kazada ölen üçüncü kişiyi öğrenene kadar.
Son olarak canım arkadaşım Melek Macit, katil aklımın ucundan bile geçmedi o kadar ki katili bulmayı çalışmayı bile unutmuşum, o da ayrı bir şok etkisi yarattı tabi :)
Toplamak gerekirse kitap çok başarılı, tavsiye edilir. :)