Beethoven ve Nazım/ Fazıl Say Yazdı
Beethoven,49 yaşındaydı, sağırlığının ve depresyonunun iyice arttığı çok zor yıllarıydı,
artık eserlerinin çalındığı konserleri duyamıyordu, hatta evde kendi çalışını bile duyamıyordu, ve insanlık tarihinin en dahiyane en deli en ilerici en cesur bestecisi kaderiyle savaşıyordu...
o günlere dair, bana biraz Nazım'ın hapiste 10.yılında yazdıklarını hatırlatır Beethoven'ın hayata asılmasının derinliği; "İçimdeki sesi dinliyorum elde kalan .. önemli olan içimizi duymak" der.. Aynı Nazım'ın hapisten haykırışı gibi "Yetmişinde bile zeytin dikeceksin / hem de öyle çocuklara kalır filan diye değil / Ölümden korktuğun halde ölüme inanmadığın için / Yaşamak yani ağır bastığından" diye yazar Nazım "yaşamaya dair" şiirinde, "yatar ama zincirini kırmış yatar, en ala bir mertebeye ermiş yatar, yatar Bursa kalesinde" der bir başka şiirinde.
İşte yaşama ve üretme hırsı önlenemez, ne hapisteki 10. Yılındaki Nazım için, ne de kendisine en gerekli duyusunu kaybeden Beethoven için.
Fotoğrafta elimde nota hummalı bir çalışma içindeyim. Beethoven'ın 45 dakikalık sonatı ( normal bir sonat 20-25 dakikalık eserdir) bir dev, çalması en zor eserdir, opus 106 Hammerklavier sonatı.
1819'da piyano enstrumanının gelişim evriminde çok önemli bir gelişme yaşanmış, tellere artık çekiçle vuran ( hammer) günümüz piyano enstrumanının atası "hammerklavier" icat edilmişti. İşte bu yeni müzik enstrumanı için, 200 yıl sonra bile çalması çok ama çok zor , -çok ender- bir "futuristik" eser bestelemişti iç sesi ile Beethoven. Yazılmış en zor eserdir.
Haftalarca , aylarca, uçakta, arabada, otelde, saatlerce piyano başında , her yerde çalışarak-çalışarak-çalışarak"belki" çalmayı başarabileceğimiz bir eser, "hammerklavier-sonatı"
2003'de denemiş istediğim seviyede ve derinlikte başaramamıştım, şimdi başaracağım bu eserin büyük yorumcusu olmayı.