Ve dördüncü kez Şam'dayım…
İlk defa Cem TV adına 2012 yılında gitmiştim. IŞİD saldırılarının ve karartmaların gerginliğinde beş günlük bir seyahatti. YURT Gazetesi Muhabiri Ömer Ödemiş ile orada dost olmuştuk.
Kent ve kasabalardan başlayan göç, kısa serede Şam'a ulaşmıştı.
Yağmalama da başlamıştı.
Kırsal kesimde ölen 'çocuk ve gençlerin' katili de IŞİD, El-Nusra ve ÖSO militanlarıydı.
Esad yanlısı Suriye ordusu kesinlikle değildi.
Türkiye'ye geldikten sonra günlerce o manzara gözümün önünden gitmedi.
Yıkık Şam, yollardaki cesetler ve karmaşa.
Suriye Ordusu Güneye çekilmişti, sayısal anlamda azdı. Bu yüzden özellikle Şam'ın doğusu ve kuzey doğusunu oluşturan kırsal kesimde cinayetler kol geziyordu.
Esad gazetecileri çağırmıştı. İyi görünse de kötüydü.
İkinci defa 2013 yılında da Cem TV adına gittim.
Esad da Suriye Ordusu da kendine daha güvenliydi.
Üçüncü seyahatim de Esad'ın Cumhurbaşkanlığı seçimi içindi.
Ve son seyahat…
İstanbul'dan Beyrut'a 2 saat sonra vardık. Karayolu ile aynı gün iki saatte de Şam'a ulaştık.
Her gittiğimde, Şam'ı ve Suriye'yi daha toparlanmış gördüğümü söyleyebilirim.
Halk en azından Şam'da normal yaşantısına dönmüştü. Gece karartmaları yoktu. Dükkânlar açıktı.
Yol kontrolü vardı ama üst aramaları hemen hemen yoktu.
Canlı bomba korkusunu Şam halkı da yaşıyor.
Suriye Ordusu askerleri kontrol bölgelerinde araç giriş ve çıkışlarını kontrol altında tutuyordu. Halk da halinde şikâyetçi görünmüyordu.
Dükkânlar açık, ticaret canlanmaya başlamış.
Daha önce açık olmayan marketler, mağazaların hepsi saat 23.00-24.00'e, geç saatlere kadar açıktı.
Eğitim öğrenim sürüyor.
Karaborsa ile mücadele sürüyor.
Kısaca Şam hayata dönüyor. Sadece binaları değil, yaraları da sarmaya başlamışlar.