Gitarist Matt Sweeney ne zaman ve genellikle Bonnie Prince Billy takma adı altında performans sergileyen şarkıcı ve söz yazarı Will Oldham, şarkılar üzerinde ilk olarak 2003'te birlikte çalışmaya başladıklarında, yapımcılığını üstlendikleri albüm için veya kendileri için bir isme ihtiyaçları olabileceğini fark ettiler. ikili veya her ikisi. Sweeney, bir süredir sahip olduğu bir fikri ortaya attı: Horoz dövüşçüleri (1) . Cabin Boy'u kısaca eğlendirdiler (iki) . Oldham, Mesih'in Tutkusundan Esinlenen Müzik önerdi (3) . Sweeney, Oldham'ın Güney'deki bir dazlak çetesiyle olan ilişkileri üzerine kafa yorana kadar beğendiği Bully Boys'u öne sürdü.
Bu arada, Sweeney bazı şarkıları bir arkadaşı Marc Razo'ya çaldı. Bir, Bizi Kaldırın, çizgileri içeriyordu Ve yaratık, süper kurt formu / Sizinle göz göze buluşacak.
Razo ona süper kurt şarkısının öldürücü olduğunu söyledi.
Arkadaşının ağzından superwolf şarkısı ifadesini duyan Sweeney, kelimenin tam anlamıyla uyduğunu fark etti. Kabul eden Oldham'a söyledi. Bu şarkıların hepsi Superwolf şarkıları olurdu. Albümleri Ocak 2005'te piyasaya çıktığında, adı şöyleydi: süper kurt, ve sanatçı adı resmi olarak Matt Sweeney ve Bonnie Prince Billy olarak verilmiş olsa da, Superwolf aynı zamanda tüm projenin fiili adı oldu. Bu ilk albüm, saygı duyulan bir yarı gizli klasik olarak kabul edilecekti. 16 yıl aradan sonra 30 Nisan'da bir ikincisi vizyona girecek. Bu gecikmiş devam filminin adı Süper kurtlar. Oldham, ileri gittiğimizi ve çoğaldığımızı ima ediyor.
Oldham ve Sweeney daha önce, 1997'de New York'ta bir gün tesadüfen Houston Caddesi'nde karşılaştıklarında ilk düzgün karşılaşmalarını anlatmışlardı. Oldham, kendisini o sırada müzikte olup bitenlerin çoğundan ayıran köklü ama başka dünyaya ait şarkılar, değişen bir dizi sanatçı adı altında yayınladığı katalogla zaten oldukça iyi bir üne sahipti. Sweeney, lise grubu Skunk ve New York grubu Chavez ile kayıtlar yapmıştı, ancak o zamanlar bir müzik yayıncısı olarak çalışıyordu. (4) . Houston Caddesi'ndeki ilk anlarda, zor zamanlar geçiren ancak kısa sürede bol miktarda ortak nokta bulan ortak bir arkadaştan bahsettiler.
Oldham, “Tam o anda ve orada konuşmaya devam etmeye karar verdik” diyor. Ve o zamandan beri konuşmayı bırakmadık.
Sweeney, Oldham'a bu kadar yakın oldukları ilk sefer olmadığından hiç bahsetmemişti. Birkaç yıl önce bir akşam, Sweeney Manhattan'dan geçen L trenine binerken başını kaldırıp tanıdığı birini gördü. Doğal olarak, Oldham'ın kim olduğunu biliyordu. Bir yıl önce, Sweeney, Beastie Boys ve Smashing Pumpkins'i denetlemek için medya yükümlülüklerinin olduğu Chicago'daki Lollapalooza'daydı ve Oldham'ın o sıradaki grubu Palace Songs'un görüntüsünden etkilenmişti - özellikle de Sweeney, 1994'teki büyük Lollapalooza yuvalarının, güneşte bir grup ding-dong'un önünde birbirleriyle müzik çalmanın keyfini çıkarma şansından başka bir şey olmadığını söylüyor.
Şimdi aynı metro vagonunda Oldham vardı. Oldham'ın kamusal bir imajı varsa, bu neredeyse rahatsız edici bir yoğunluk ve ciddiyetten biriydi; Sweeney, kendi ifadesiyle, basında ve kulaktan kulağa sunulan perili Appalachian kişiliğinin çok iyi farkındaydı. Ama burada, şu anda, L treninde Sweeney'nin kendi gözleriyle gördüğü şey bu değildi. (5) . Bu adam bir patlama yaşıyordu: Bir kadınla birlikteydi, onu güldürmek için palyaçoluk yapıyordu. Ne kadar gerçek bir eğlenceye sahip olduklarına şaşırdım. Bu adamın komik göründüğünü ve her yerde iyi vakit geçirebileceğini düşündüğümü hatırlıyorum.