Chuck Close Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Chuck Close Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Chuck Close Biyografi
AMERIKALI RESSAM VE FOTOĞRAFÇI
Doğum: 5 Temmuz 1940 – Monroe, Washington
Chuck Close’un Biyografisi
Charles Thomas Close sanatsal arayışlara meyilli bir çift olan Leslie ve Mildred’in çocuğu olarak doğdu. Leslie Close, zanaatkarlık yeteneğine sahip, her şeyi bilen bir ustaydı.Charles’a ilk şövalesini yaptı. Annesi eğitimli bir piyanistti, ancak finansal kısıtlamalar nedeniyle müzik kariyerine devam edemedi. Oğluna kendisinin hiç hoşlanmadığı fırsatları sağlamaya kararlı olan Mildred, Charles’ı okul yıllarında sayısız ders dışı etkinliğe katılmaya zorladı ve ona özel sanat dersleri vermesi için yerel bir öğretmen tuttu.
Charles, disleksi nedeniyle akademisyenlerle zor zamanlar geçirdi, ancak öğretmenler genellikle projelere yaratıcı yaklaşımından etkilendi. Ayrıca genç yaşta yüz körlüğü ve atletizmle uğraşmasına engel olan ve okul hayatının sosyal yönlerini zorlaştıran nöromüsküler bir rahatsızlık teşhisi kondu. Bir kez kolejde ve sanatta kariyer yapmaya karar verdiğinde çok başarılı oldu.
Close, Seattle’daki Washington Üniversitesi’ndeki üçüncü sınıfının ardından Yale Müzik ve Sanat Yaz Okulu’na katılmak için bir burs aldı ve bu da 1962’de Yale MFA programına kabul edilmesini kolaylaştırdı. Yale’deki zorlu ortam onu bir yarışmacıyla rekabete soktu. Nancy Graves, Brice Marden ve Robert Mangold gibi yetenekli meslektaşlar edindi.
MFA programının yeni direktörü Jack Tworkov, Soyut Dışavurumculuğa standart odaklanmaya ek olarak çağdaş sanat akımlarının (örneğin Pop art ve Minimalizm ) öğretimini destekledi.
Gözden geçirilmiş müfredatın gerçekten de Close’un sonraki çalışmaları üzerinde büyük bir etkisi olduğu kanıtlandı. Close, Yale’deyken matbaacı Gabor Petardi’nin stüdyo asistanlığını yaptı. Close, son yılında bir Fulbright bursu kazanarak ona Avrupa’da sanat eğitimi alma fırsatı verdi.
1965 yılında, yurtdışı seyahatlerini tamamladıktan sonra Close, Amherst’teki Massachusetts Üniversitesi’nde ders vermeye başladı. Kendi Soyut Dışavurumcu resim stilinin durgunlaştığına karar vererek, alternatif formlar ve malzemelerle denemeler yapmaya başladı. Zamanın daha iddialı fikirlerinden biri, bir dizi fotoğraftan büyük bir çıplak resim yapmaktı, ancak renk ve doku ile ilgili çözülmemiş sorunlar nedeniyle projeyi bir kenara bıraktı. Ocak 1967’de kolej, Close’un Pop’tan ilham alan diğer eserlerinin kişisel bir sergisini düzenledi ve tam önden çıplak erkek görüntüleri kullanması nedeniyle yönetimden bir öfkeye yol açtı. Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği, üniversite başkanı John Lederle tarafından açılan davada Close’u savundu. Sonuçta, karar üniversitenin lehineydi.
O sonbaharda New York City’deki Görsel Sanatlar Okulu’nda yeni bir öğretmenlik işi alan Close, Manhattan’a taşındı ve burada eski bir öğrenci olan Leslie Rose ile tekrar bir araya geldi. İkisi sonradan Aralık ayında evlendi. Close’un kendine özgü bir stil arayışı onun için sürekli bir hayal kırıklığıydı ve Rose’un desteğiyle çağdaş sanattan alınan farklı stiller denemeye devam etti. Özellikle, Sol LeWitt’in yükselen ünü nedeniyle, süreç sanatı o dönem oldukça popülerdi.
Amherst’te başladığı büyük fotoğraf temelli çıplaklığa geri dönen Close, soruna metodik bir açıdan yaklaşmaya karar verdi. Tekrar fotoğraflardan çalışarak, görüntüyü bir ızgaraya ayrıştırdı ve ardından dokuz fit uzunluğundaki bir tuvale aktardı. Close, fotoğrafın ızgaralı bölümlerini tuvalin karşılık gelen her bir küpüne özenle elle kopyalayarak, çıplak kadının görüntüsünün yaşamdan daha büyük, siyah beyaz bir kopyasını oluşturdu.
Ortaya çıkan Büyük Çıplak (1967), hem soyut hem de figüratif bir resim olarak okunur. Ek olarak, görüş mesafesine bağlı olarak, resim geleneksel bir figür çizimi veya yakın plan, ancak zar zor tanınabilir bir konunun soyut bir manzarası olarak okunur.
Close’un kariyeri, benzer şekilde tasarlanmış bir Büyük Otoportre satışından ivme kazandı.1967 ve 1968’de Walker Sanat Müzesi’ne gitti ve kısa bir süre sonra başka satışlara yol açtı. Yeni geliştirilen resim yöntemiyle motive olan ilk “Heads” serisinde tekniğini iyileştirmeye çalıştı. Ayrıca siyah beyaz olan bu resimler, fotoğraf köklerini vurguladı. Close, kameranın daha övünmeyen yorumlarını abartmak için büyük ölçekli formatı kullandı ve kendisinin sabıka fotoğrafı olarak tanımladığı yakın plan görüntüleri yarattı. Aralık 1969’da, Whitney Amerikan Sanatı Müzesi, besteci Philip Glass’ın Yakın bir portresini aldı ve müze aynı zamanda sanatçının Whitney Yıllığı’ndaki eserlerinden birini de içeriyordu. Close, yılın başlarında, Lynda Benglis ile ilk New York City grup sergisine katıldığı Bykert Gallery’ye katılmıştı., David Paul ve Richard van Buren. Gösterinin açılışından önce yazar Cindy Nemser, Artforum dergisinin Ocak 1970 sayısı için Close ile bir röportaj yaptı ve bu röportaj yanlışlıkla adını “Chuck Close” olarak yayınladı. Sanatçı daha sonra onu o zamandan günümüze profesyonel bir takma ad olarak benimsedi.
Çalışmalarına rengi yeniden kazandırmanın bir yolunu arayan Close, ilham almak için fotoğrafçılığa geri döndü. Fotoğrafik boya transfer sürecini taklit eden Close, ayrı camgöbeği, macenta ve sarı katmanları kullanan bir yöntem geliştirdi. Üst üste boyanmış renkler, gerçekçi, tam renkli bir görüntü elde etmek için gözlemcinin gözünü bunları karıştırmaya zorlar. Bu yöntemle yapılan ilk portre , Close’un tamamlanması neredeyse bir yıl süren 1970-71 idi. Sonraki birkaç yılını, ilk çocuğu Georgia’nın doğduğu üç renkli süreç portreleri üzerinde çalışarak geçirdi.
1972 yazında, Parasol Press, Close’u istediği yöntemle bir dizi baskı yapması için davet etti. İlgilenen Close, 18. yüzyıl portre reprodüksiyonlarında yaygın olarak kullanılan, neredeyse terk edilmiş bir baskıresim tekniği olan mezzotint’i seçti. Keith Hollingworth’ün zaten ızgaralı bir fotoğrafını yeniden üreten baskı, istemeden şematik dama tahtası desenini ortaya çıkardı. Bu beklenmedik sonuçlar, farklı tekniklerle ve çeşitli ortamlarda yürütülen resimler için aynı fotoğrafların tekrar tekrar kullanılmasına yol açtı. Kullandığı daha alışılmışın dışında yöntemlerden bazıları parmak izi, kağıt hamuru kullanımı ve anında Polaroid, “anlık” fotoğraflara kaynak sağlamayı içeriyordu.
Close’un şu anki boyama yöntemi, 1981’deki pastel portrelerinden kaynaklandı. Bu portreler, Closes’un ızgaranın her bir küpünde farklı renkleri yan yana getirmesiyle elde edildi.Bir süreç eleştirmeni Christopher Finch renkli bir şekilde “yenibaharla doldurulmuş zeytin” olarak adlandırdı. Pastellerin renk ve zenginliğinin gevşek kullanımı, Close’un daha yakın tarihli çalışmasında sürdürdüğü, yemyeşil, dokunsal bir yüzeyle sonuçlandı. Daha karmaşık renk ve işaretleme kombinasyonları sayesinde Close’un portre stili de soyutlamaya daha yakın hale geldi ve bu da fotoğraf ortamının belirli yönlerine olan bütünlüğünü daha da dikkat çekici kılıyor.
Aralık 1988’de Close, boynunun altında tam felce yol açan yoğun göğüs ağrılarından mustaripti, hayatında bir dönüm noktası olan ve sanatçının “Olay” olarak adlandırdığı bir an. Close, fizik tedavisinin boyama eylemine odaklanmasında ısrar eden karısının özverisiyle, vücudunun üst kısmında çalışmaya devam etmesine izin verecek kadar hareket ve kontrolü yeniden kazanmayı başardı. Kollarını sürekli güçlendirerek rehabilitasyon döneminde Alex II’yi (1989) tamamladı.
Close, uzun zamandır tekerlekli sandalyesini ve iki katlı, uzaktan kumandalı bir şövalesini barındıracak bir stüdyo inşa etti.Burada stüdyo asistanlarının yardımıyla sanatsal süreçlerini dinamik olarak geliştirmeye devam ediyor. Şimdi, 70’li yaşlarının başında ve sanatsal pratiklerinde gelişmeye devam eden Close, yöntemlerini arkadaşlarının, meslektaşlarının ve diğerlerinin portreleri biçiminde son derece illüzyonist görüntüler üretmek için uyguluyor.
Modern bilgisayar destekli goblen yöntemlerini kullanan Close, artık dokuma görüntülerde, 19. yüzyıl fotoğrafik cam dagerreyotipinin ( Louis Daguerre’nin ünlü) ayna benzeri illüzyonizm karakteristiğine yaklaşabiliyor . Sanki tam bir döngüye giriyormuş gibi, Close’un Fotogerçekçilik türünü yeniden canlandırdığı söylenebilir ki, tam da herkes onun tarihe düştüğünü varsaymıştı.
Chuck’ın Kariyeri Hakkında Kısa Bir Değerlendirme
Soyut Dışavurumculuğun geldiği bir anda olgunlaşmak hala sanat dünyasında önemli bir güçtü ve bazıları için oldukça engelleyici bir güçtü.Close, eski bir resim kategorisine veya gerçekçi portreye dönüşün bir sanatçının gelişimi için uygun bir yol olabileceğini öne sürdü.
Close, bu önermeyi, kendi kimliğinin inşasını önermek için kavramsal bir öncül olarak bir fotoğraf görüntüsünü tuvale aktarmanın sıralı ve zamana dayalı sürecine odaklanarak, onun erken dönem fotoğrafik gerçekçiliğe duyduğu hayranlıkla ya da son derece belirsiz bir kişi olarak “persona” ile evlendi.
Görünüşte kusursuz sonucuna rağmen nir girişimidir. Close’un çalışmalarının bu kavramsal temeli, birçok hayranı ve halefi için onun temel mirası olmuştur.
Portre türünün kendisi ve ızgaralı, sıralı kavramsal sanat eseri, 1970’lerden bu yana çok aktif bir rol üstlendi.Avangard çevreler. Fotoğraf sekansı ve onun ressamca yeniden yapılandırılmasının karışımı, örneğin 1970’lerin sonlarında Jennifer Bartlett’in çalışmasında görülür ve 1980’lerin Cindy Sherman gibi daha portre temelli fotoğrafçıların çalışmalarında tekrar tekrar ortaya çıkar.