Kira uyuşmazlıkları, kiracılar ve ev sahipleri arasında kira bedeli, depozito, bakım ve onarım, tahliye veya diğer konularda ortaya çıkan anlaşmazlıklardır. Arabuluculuk, tarafların bir uyuşmazlığı veya anlaşmazlığı çözmek için tarafsız bir üçüncü tarafın yardımını alması sürecidir.
Arabulucu, taraflar arasında iletişim kurmayı sağlar, görüşmeleri yönlendirir ve tarafların kendi aralarında adil ve tatmin edici bir anlaşmaya ulaşmalarına yardımcı olur. Arabulucunun karar verme yetkisi yoktur ve taraflar anlaşmazlığı kendileri çözerler. Arabulucunun görevi, tarafların anlaşmazlığı konusunda kendi çözümlerini bulmalarına yardımcı olmaktır.
Kira uyuşmazlıklarında arabuluculuk, tarafların mahkemeye gitmeden, daha hızlı, daha az maliyetli ve daha az stresli bir şekilde anlaşmazlıklarını çözmelerine yardımcı olabilir. Bu, genellikle taraflar için daha tatmin edici sonuçlar doğurur çünkü taraflar anlaşmayı kendileri yaparlar ve mahkeme kararlarının belirsizliği ve zorlayıcılığından kaçınırlar.
Hangi Kira Uyuşmazlıkları Arabuluculuğa Tabi ?
Kira uyuşmazlıklarında arabuluculuk, genellikle tarafların anlaşmaya varmaya istekli olduğu ve mahkemeye gitmek istemediği durumlarda uygun bir çözüm yolu olarak düşünülür. Arabuluculuğa tabi olabilecek kira uyuşmazlıkları şunlar olabilir:
- Kira Bedeli: Kiracı ve ev sahibi arasında kira bedelinin miktarı veya ödenmesi konusunda anlaşmazlık olması durumunda.
- Depozito: Depozitonun miktarı, iadesi veya kullanılması konusunda anlaşmazlık olması durumunda.
- Bakım ve Onarım: Kiralanan yerin bakım ve onarımı konusunda anlaşmazlık olması durumunda. Örneğin, kimin hangi onarımları yapmakla yükümlü olduğu konusunda anlaşmazlık olabilir.
- Tahliye: Ev sahibi, kiracının taşınmasını istiyorsa veya kiracı taşınmak istiyorsa ve bununla ilgili anlaşmazlık varsa.
- Kontrat İhlali: Kiralama sözleşmesinin herhangi bir maddesinin ihlal edilmesi durumunda, örneğin ev sahibi tarafından sağlanması gereken hizmetlerin sağlanmaması veya kiracının kiralanan yeri alt kiraya vermesi durumunda.
Arabuluculuk, tarafların kendi aralarında anlaşmaya varmalarına yardımcı olur, bu nedenle her türlü kira uyuşmazlığı arabuluculuğa tabi olabilir. Ancak, tarafların her ikisi de arabuluculuğa katılmaya gönüllü olmalıdır, çünkü arabuluculuk gönüllü bir süreçtir. Arabuluculuk süreci, tarafların mahkemeye gitmekten kaçınmalarına ve daha hızlı ve ekonomik bir çözüme ulaşmalarına yardımcı olabilir.
Kira Davalarında Arabuluculuk Ne Zaman Yürürlüğe Girdi ?
Türkiye’de, arabuluculuk süreci 2013 yılında çıkarılan 6325 sayılı “Arabuluculuk Kanunu” ile resmi olarak yürürlüğe girdi. Ancak, bu kanun ilk başta sadece iş hukuku uyuşmazlıkları ve daha sonra da (2018 yılında) ticari uyuşmazlıklar için zorunlu arabuluculuğu getirdi. Kira uyuşmazlıkları için arabuluculuk, bu süre zarfında gönüllü bir seçenek olarak kaldı.
Zorunlu arabuluculuk, belirli türdeki davalarda (örneğin, iş hukuku veya ticaret hukuku davaları) dava açmadan önce tarafların arabuluculuk sürecinden geçmelerini gerektirir. Ancak, kira uyuşmazlıkları için böyle bir zorunluluk, bilgim kadarıyla, yürürlüğe girmemiştir. Yine de, yasal değişiklikler zamanla değişebilir, bu nedenle güncel bilgi almak için yerel yasaları ve düzenlemeleri kontrol etmek önemlidir.
Kira Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Zorunlu Oldu mu ?
Kira uyuşmazlıklarında arabuluculuk zorunlu değildir. Ancak, taraflar genellikle mahkeme sürecinden kaçınmak ve zaman ve para tasarrufu sağlamak amacıyla gönüllü olarak arabuluculuk yapmayı tercih ederler. Türkiye’de arabuluculuk, tarafların anlaşmaya varmalarına yardımcı olmak için tarafsız bir üçüncü tarafın görev aldığı gönüllü bir süreçtir.
Türkiye’de bazı hukuki uyuşmazlıklarda arabuluculuk zorunlu hale getirilmiştir, ancak bu genellikle iş hukuku ve ticari uyuşmazlıklar gibi belirli alanlar için geçerlidir. Kira uyuşmazlıklarında arabuluculuğun zorunlu olup olmadığını belirlemek için yerel yasaları ve düzenlemeleri kontrol etmeniz önemlidir, çünkü bu durum zamanla değişebilir ve bölgeden bölgeye farklılıklar gösterebilir.