Salman Rushdie, yazılarından daha iyi tanınan ender -çok ender- yazardır. Adını bilen milyonlarca kişi onun kitaplarını hiç okumadı – aralarında onun belirli bir kitap olan “Şeytan Ayetleri” yazdığı için öldürüldüğünü görmek isteyenler de var.
1989 Sevgililer Günü’nde, İran İslam Cumhuriyeti’nin köktendinci lideri, “dünyanın tüm cesur Müslümanlarını”, 1988 tarihli romanın yazarını ve onunla birlikte “… editörler ve yayıncılar, kitabın “Müslümanların kutsal inançlarına” hakaret ettiği için.
Rushdie bazı tatsızlıklar olacağını tahmin etmişti ve yıllar sonra bir görüşmeciye şunları söyledi: “Birkaç mollanın güceneceğini, bana isim takacağını ve sonra kendimi herkesin önünde savunabileceğimi umuyordum.”
Ancak bu bir ölüm fermanıydı ve Rushdie avlanan bir adam oldu. Kitabının Japonca tercümanı bıçaklanarak öldürüldü. Romanın Norveçli yayıncısı gibi başka bir çevirmen de saldırıya uğradı ve yaralandı. Rushdie, güvenlik korumasıyla seyahat etti, genellikle Joseph Anton adı altında, daha sonra hayatının bu kısmı hakkında bir kitabın başlığı olarak kullandı.
Dönüştürülmüş bir hayattı, ama yine de, yazdığı kelimeler için kelimenin tam anlamıyla ölebilecek bir adam olduğu bilgisi ile yazar arkadaşları ve okuma dünyası için büyütülmüş bir hayattı.
Ve 14 Ağustos’ta New York’un batısındaki bir konferans sırasında defalarca bıçaklandığında, karaciğeri hasarlı, kolundaki sinirleri kopmuş ve gözünü kaybetme ihtimaliyle karşı karşıya kaldığında neredeyse yapacaktı.
Fetvadan sonra, genel olarak edebi şöhretin azalmaya başladığı bir dönemde şöhreti yükseldi – öyle ki, haber döngüsünün bazı dönüşlerinde, sıradan insanlar, ünlü bir yazarın ismini vermeleri istendiğinde, “Rushdie” diyebilirlerdi. bir bilim adamı hakkında aynı soruya “Einstein” ya da bir ressam hakkında “Picasso” cevabını verecekleri şekilde.
Rushdie ile 25 yıl gibi bir sürede üç ya da dört kez röportaj yaptım. İlk kez, 1990’larda, fetva hâlâ yürürlükteydi, bu yüzden Los Angeles’ta, Rushdie’nin ve benim ortak bir tanıdıklarımın evi olduğu ortaya çıkan güvenli bir eve götürüldüm. Giydiği Mickey Mouse çorapları kadar eğlenceli olduğu konusunda hemfikirdik.
Mickey şüphe götürmez bir Batı ikonudur ve eğer elbiseyle kehanet diye bir şey varsa, o çorapların Mickey’i Rushdie’nin kişisel kayıtsızlığının, hatta belki de küçük şeylerde bile meydan okumasının bir ifadesi yaptığı sonucuna vardım.
Birkaç yıl sonra, 2001’de, Rushdie kitap röportaj programıma konuk oldu. Hatırladığım kadarıyla, New York City hakkındaki “Fury” adlı romanı için turneye çıkmıştı. Ancak 11 Eylül, İslamcı aşırılık yanlılarının 2001 terörist saldırısı, Rüşdi’yi tali ve paradoksal olarak temellendirdi. Ticari uçuşlar yeniden başladıktan sonra bile, Rushdie bir süre için uçağa binmesine izin verilmeyecek kadar yüksek riskli bir yolcu olarak kabul edildi. Kendi tek kişilik “uçuşa yasak” listesiydi – kendisinin yapabilecekleri için değil, başkalarının ona yapabilecekleri için.
Rushdie neredeyse ikili bir iş tanımı edindi: edebi kurgu eserlerinin yazarı olarak, hepsi eleştirmenlerce beğenilmedi ve ifade özgürlüğü için barikatların standart taşıyıcısı olarak. Nasıl ki hiçbir kitap yasaklanmış veya yakılmış bir kitap kadar güce sahip değilse – ve “Şeytan Ayetleri” bir sürü ateş yaktıysa – hiçbir yazar, kafasına ödül konmuş veya bir kılıç asılı bir yazarın ahlaki otoritesine sahip değildir. üzerinde.
Bununla birlikte ikili bir inceleme de geldi: O role uygun mu? Ve yazarlar kendilerine sordular, Olur muydum?
Kitap telif ücretlerinin ve kitap incelemelerinin ötesinde seçkin bir özgeçmiş ve yüksek Booker Ödülü aldı: yazarlar grubu PEN America’nın eski başkanı; Carrie Fisher’ın bir arkadaşı; Larry David ile askı-dış; kısaca oyuncu ve yazar Padma Lakshmi’nin kocası; Kraliçe II. Elizabeth tarafından edebiyata yaptığı hizmetlerden dolayı şövalye ilan edildi.
Rushdie’nin parlayan zırhı bozulmamıştı. O ve romancı John le Carré, yazılı basında hakaretler yağdırdı – Le Carré, “şatafatlı bir eşek”, Rushdie “kendini kutsallaştırma”dan suçlu. İkisi de kafa patlatmaktan pişman oldu.
Rushdie, Vanity Fair Oscar partisine ve diğer isim kontrol etkinliklerine edebiyat ve kahramanlık damgasını getiren ünlüler arasında bile bir ünlüydü. Ölüm cezasına çarptırılmış bir yazar olarak itibarının getirdiği övgüden zevk alarak “kırmızı halı hummasına” yakalandığına dair tuhaf mırıltılar vardı – hepimizin kendimizi ikna ediyor gibi göründüğü bir cümle, öyle olmasa da, çevrilmişti.
Ve sonra, bir edebiyat toplantısında sahneye atlayan bir adam, bıçağı şiddetle keserek, dünyaya Rushdie’nin neden başarılı bir romancıdan daha fazlası olduğunu hatırlattı. Zorbalığın gerçek acımasızlığını özetliyor. Baskı güçleri tartışmayı durdurarak tartışmaları kazanmaya kararlı olduğu için, bir bıçak ve eşit derecede kısır bir ideoloji tarafından vahşileştirilen şaşkın bir yetmişlik Rushdie, bizi yeniden, soyut olarak değil, kan ve acı içinde, tehlikede olan her şeyi düşündürüyor. dünyada ve kendi hayatımızda.
Beyaz Saray’ın İran ile nükleer bir anlaşmaya geri dönmenin bir yolunu bulmaya çalıştığı Başkan Joe Biden, bir gün sonra Rushdie’nin “temel, evrensel idealleri temsil ettiğini” söyledi. Gerçek. Cesaret. Dayanıklılık. Fikirleri korkmadan paylaşma yeteneği. Bunlar, herhangi bir özgür ve açık toplumun yapı taşlarıdır.”
Hafta sonu boyunca, insanlar Rushdie ile dayanışmasını ve onun neyi temsil ettiğini göstermek için yaklaşık 35 yıllık romanın kopyalarını satın alırken, “Şeytan Ayetleri” Amazon’da 1 numara oldu.
Eleştirel itibarı zedelendiğinde bile neyi temsil ettiği her zaman açıktı. Rushdie, Hindistan’da pratik yapmayan Müslüman bir ailede dünyaya geldi, ancak şimdi kararlı bir ateist. Bir ara Müslüman olup olmadığı sorulduğunda, “Mutluyum ki Müslüman değilim” cevabını verdi.
1981 tarihli “Gece Yarısı Çocukları”, prestijli Booker Ödülü’nü kazandı ve yalnızca Birleşik Krallık’ta bir milyon kopya sattı. Pek çok Rushdie kitabını besleyen büyülü gerçekçilikte işlenmiş, ilham kaynağı olarak bu hafta 15 Ağustos 1947 – 75 yıl önce gece yarısı vuruşunda Hindistan’ın Büyük Britanya’dan bağımsızlığını alıyor. Olay aynı zamanda alt kıtanın Pakistan ve Hindistan’ı bölen dini sınırlar boyunca bölünmesini de harekete geçirdi.
Tehlikeli platformunun tepesinden, Rushdie, inananları gücendirmekten kaçınmak için dini eleştirmekten ve hicvetmekten kaçınmamamızı talep etmekte tutarlı olmuştur. Bunun sadece yazarlar için değil, herkes için geçerli olduğuna inanıyor. Genel olarak dinler hakkında daha ünlü sözleri arasında: “’Dine saygı’, ‘din korkusu’ anlamına gelen bir şifre deyimi haline geldi. Diğer tüm fikirler gibi dinler de eleştiriyi, hicvi ve evet, bizim korkusuz saygısızlığımızı hak ediyor.”
“Şeytan Ayetleri” kitap başlığı, peygamber Muhammed’in yanılabilir olduğu – sözde Şeytan tarafından kısa bir süreliğine onun teolojisinin bir parçası olarak bazı kadın pagan etkilerini onaylaması için kandırıldığı – tarihsel öneriler üzerine çok eski bir dini tartışmadan geliyor. Bu yorum yüzyıllardır Müslüman alimler tarafından büyük ölçüde sapkınlık olarak reddedildi, bu nedenle Rushdie onu edebi bir araç olarak canlandırdığında öfkeli tepki verdi – bir bilim adamının “Kur’an’ın kutsallığını bozan muamelesi” dediği bir tarzda.
Orijinal fetvadan bir yıldan az bir süre sonra, Rushdie kızgınlığın bir kısmını kendi üzerinden atmaya çalıştı. “Şeytan Ayetleri”nin bazı kısımlarını, özellikle “Hz. İslami aşırılık yanlıları onun geri dönüşünü kabul etmediler; 2010’da adının El Kaide’nin ölüm listesinde olduğu bildirildi.
Daha sonraki yıllarda Rushdie bu sözü geri almayı “hayatımın en büyük hatası” olarak nitelendirdi.
Bundan sonra, Rushdie özgürce konuştu ve 30 yıl sonra kılıç nihayet indiğinde on beşinci kez konuşmak üzereydi – iddiaya göre fetva verildiğinde henüz doğmamış olan 24 yaşındaki bir adam tarafından yapılan bir saldırı.
Bu, 19. yüzyılın sonlarında daha iyi vatandaş hareketinin bir parçası olarak Amerikalıların kalbindeki Amerikalılara eklektik bir öğrenme, ahlak dersi, kültür ve mizah müfredatı taşıyan gezici bir çadır yol gösterisi olarak kurulan bir Amerikan kurumu olan Chautauqua’da oldu.
Rushdie, 2016 yılında cumhurbaşkanlığı seçimlerinden hemen önce ABD vatandaşı oldu. 2019’da konuştuğumuz zaman ona bunu sormuştum. benim Times podcast’im ve Santa Monica’daki Writers Bloc’ta. “Oy verdim,” dedi alaycı bir tavırla. “Bu iyi gitti.” Opioidleri, realite TV’yi ve baba-oğul ilişkilerini kapsayan bir Amerikan pikaresk romanı olan bir Chevy Kişot’ta Kişot’un başrol oynadığı son kitabı “Kişot”u tartışıyorduk.
“Bence Quichotte’da benden bir şeyler var,” diye düşündü, “umudu terk etmeyi bu tür bir reddetme, iyimserlikten vazgeçmeyi reddetme.”
Kişotunu Los Angeles şehir hattına asla tam olarak getirmedi. Los Angeles hakkında yazmanın zorluğu, dedi bana, filmler olarak bilinen o büyük kara delik girdabı. “Herkes filmler hakkında yazar ve herkes filmler hakkında aynı kitabı yazar. Yıllar önce burada oldukça fazla zaman geçirdiğim bir dönem vardı ve Hollywood’u unutursanız burası gerçekten ilginç bir şehir diye düşündüm.”
Yine de Rushdie’nin çalışmasında göze çarpan bir şey var, taşınmaz nesnelerle savaşları hem pervasız hem de temelde kahramanca görünen bu modern Kişot’un portresini tamamlayan bir parlaklık. Romanları bazen ne kadar karanlık olabilse de, aralarından gümüş bir tuhaflık akıyor, bu da sohbetçi Rushdie’de daha parlak ve daha geniş. Canlı bir izleyici kitlesiyle konuşurken komik zamanlama duygusu sahnede olabilir.
Rushdie sansürden ve dizginsiz ifadeye yönelik tehditlerden bahsettiğinde, bununla birlikte, bunun gibi derin çeneli ısırıklarla teslim eder: “Özgür toplumlar… Özgür insanlar kıvılcımlar saçar ve bu kıvılcımlar özgürlüğün varlığının en iyi kanıtıdır.”
Muazzam ve yankı uyandıran yazılarından hiçbir şey, şimdi veya bundan sonra, onun ifade özgürlüğüyle ilgili bazı sözleri kadar sık alıntı yapılamaz, örneğin:
“Kimsenin rahatsız olma hakkı yoktur. Bu hak, okuduğum hiçbir beyannamede yok. Eğer gücendiyseniz bu sizin sorununuzdur ve açıkçası birçok şey birçok insanı rahatsız eder. Bir kitapçıya girebilir ve söylediklerinde çok itici bulduğum birkaç kitabı gösterebilirim. Ama kitapçıyı yakmak aklıma gelmiyor. Bir kitabı sevmiyorsanız, başka bir kitap okuyun.”
Kaynak : https://www.latimes.com/entertainment-arts/books/story/2022-08-17/salman-rushdie-and-the-long-shadow-of-the-satanic-verses