“(...) Birden olduğu yerde durunca arkasından gelen, cep telefonuyla konuşan adam Caine’e çarptı. Caine öne doğru sendeledi ve elindeki kahveyi düşürdü. Devanası kılıklı zenci bir kadına çarpınca, onun mavi bir elbise giydiğinin ve elinde iki alışveriş torbası olduğunun farkına vardı. Kadın sola doğru kaçmaya çalıştı, ama dengesini kaybedince torbaları yere düştü. Kaldırımda elma ve portakallar yuvarlanmaya başladı.
Dökülen meyveler daha da fazla zarar yol açtı. Beyaz, dar, kısa bir üst giymiş olan kel bir adam elindeki frapucinoyu istemeden parlak, sarı bluz giyen yaşlıca kadının üstüne döktü. Mor etekli esmer bir kadın da düşüp iki tırnağını kırdı. İri yarı bir inşaat işçisi şık giyimli bir işadamının ayağına alet kutusunu düşürünce adamın Gucci marka ayakkabılarını berbat etmekle kalmayıp bir ayak başparmağını kırdı.
Bir anda Caine bu insanların hayatlarını değiştirdi. Kel adam gidip bir frapucino daha alacaktı. Yaşlı kadın eve gidip üstünü değiştirmek zorunda kalacaktı. Esmer kadının yine manikür yaptırması gerekecekti. İnşaat işçisi işadamının kendisine açacağı tazminat davasından kurtulmak için bir avukat tutmak zorunda kalacaktı; işadamı ise o günkü toplantıların hepsini kaçıracaktı, çünkü bir hastanenin acil servisinde birinin gelip de ayağına bakmasını bekleyecekti.
Bu değişiklikler başka değişklikleri de getirecekti. Caine bunları gözünde canlandırdı; sanki bir göle bir taş atmıştı ve genişleyen daireleri izliyordu. Tam olarak ne olduğunu bilmiyorsa da birşeylerin yanlış olduğunun farkındaydı. Sonra birden farkına vardı: aslında bunların hiçbirinin olmaması gerekiyordu.
Kel adamın aslında spor yapmaya gidip, ilk başta arkadaşı sonra da sevgilisi olacak biriyle tanışması gerekiyordu. İnşaat işçisinin ikinci bir oğlu olmalıydı; ama hakkında tazminat davası açılınca strese girecek ve evliliği de bitecekti. İşadamının iki ay içinde ölmesi gerekiyordu, ama hastaneye gittiğinde doktor kalp ritminde bir bozukluğu tespit edecekti. Kalbinden rahatsızlanmasını önlemek için hemen bir ameliyata alacaklardı ve o da ölümcül bir kalp krizi geçirmeyecekti. Yaşlı kadının metroya giderken düşüp kalçasını kırması gerekiyordu, ama şimdi hiçbir şey olmayacaktı. Esmer kadında aslında terfi etmesine yarayacak bir iş yemeğine katılamayacaktı. (...)”
Adam Fawer’ın “Olasılıksız” adlı kitabından
Hayatlarımız sevdiklerimizin olduğu kadar hiç tanımadığımız insanların hayatları ile de öylesine içiçe ki... Aslında “ben” ve “sen”den çok “biz” olduğumuzu bir farkedebilsek bu dünya daha yaşanılır bir yer olacak. Attığımız her adımda evreni şekillendiriyoruz ve her geçen an evren de bizi ve hayatlarımızı şekillendiriyor aslında... Yaptığımız seçimler kadar tesadüf, şans ve “olasılıklar”ın da oluşturduğu müthiş bir denklemin parçalarıyız.
Seçimlerimizin ve evreni oluşturan karmaşık denklemin, hayatlarımızı daha da güzelleştirdiği bir yeni yıl dilerim.
Bolluk ve bereket dolu geçeceğine inanılan “pazartesiyle başlayan bir yıl”ın ilk günlerinin geceleri de harika bir dolunayın ışıltılarıyla aydınlanacak.
Sevgi ve huzur içinizi ferahlatsın ve yolunuzu aydınlatsın.
Hayata iyi bakın
Blueman
30.12.2006