“West Side Story” 1961 dışarı geldiğinde, hayır-rekor kırmak için beklenen bir; gelir ve sonra gider o hoş bir film olacaktı.
Film stratosfere patladığında, George Chakiris (Bernardo) kariyerinin Rita Moreno gibi diğerleriyle birlikte patlak verdiğini görecekti. Yine de, her ikisi de Oscar Ödülleri gecesinde alçakgönüllüydü; Chakiris, yolda arabada Moreno ile en iyi “kaybeden yüzünü” bile uyguluyordu. İkisi de ödül kazanırken ikisinin de unutamayacağı bir geceydi.
Şimdi ”Batı Yakası Hikayesi” yine haberlerde, Steven Spielberg’den 19 Aralık’ta yayınlanan bir remake ile. “Batı Yakası Hikayem: Bir Anı” adlı otobiyografisi yeni çıkan Chakiris, muhteşem kariyerini ve yeni “Bernardo’ya ne önerebileceğini tartışmak için Moviehole ile oturdu.”
MOVİEHOLE: bu işe Nasıl girdin?
George Chakiris: 19 yaşındayken okuduğum ilk şey, ilk bale dersimi aldığım ve bir koroda çalışmaya başlayabildiğim zamandı, bu harika bir başlangıçtı. Bir şarkıcı olarak ders almadım, şarkı söylemek bana doğal geldi ve çocukluğumdan beri şarkı söyledim. Götürdüğüm şarkı öğretmeni New York’ta Keith Davis adında harika bir adamdı, ara vermeden bas sesinden kafa sesine geçmeye odaklandı, bu gerçekten önemli ve bulunması zor bir şey.
Her zaman dansçı olmak istemişimdir; sinemaya gittiğim herkes gibi dans etmeyi de seven bir kız kardeşim vardı; oturma odasında birlikte dans ederdik, ikimiz de severdik ve balo salonu dansçısı oldu. Elbette ders çalışmalısın ama bu ikimiz için de doğal bir şeydi.
MOVİEHOLE: İlk büyük molanız neydi?
GC: İçeri girmenin ne kadar zor olduğunu bilemeyecek kadar saftım ve farklı şekillerde şansım yaver gitti; Geç kalan 19 yaşında dans ettim, bunu bilmiyordum, bu yüzden önemli değildi ve sonra ilk büyük molam “Batı Yakası Hikayesi” idi çünkü bu her şeyi açtı. Los Angeles’ta “Gentlemen Prefer Blondes” ve “White Christmas” filmlerinde koro dansçısı olarak çalışıyordum ama müzikaller nadir olmaya başladı. Kasım 1958’de Los Angeles’ta, Londra “Batı Yakası Hikayesi” nin yerine seçmelere katıldıklarında kalacak bir yerim vardı ve bu filmde Riff oynamak için işe alındım.
Bir buçuk yıl Londra’da Riff oynadım, bayıldım ve sonra bir filmle ilgili hikayeler duymaya başladım. Film için test yaptım, Londra stüdyosunda bir testti, sonra benden Riff ve Bernardo olarak bir test yapmamı istediler ve bunu yapmaktan mutlu oldum. Testimizi yaptık ve haftalar geçti, hiçbir şey duymadık ve bunun böyle olduğunu düşündük, sonra yaklaşık altı hafta sonra Jerome Robbins (koreograf) benden başka bir test yapmak için Los Angeles’a uçmamı istedi. Tiyatro topluluğu gitmeme izin verdi ve Robert Wise (yönetmen) ile tanıştım ve Jerry Robbins’in yönettiği bir test yaptım, sonra Riff olarak Londra’ya geri döndüm. Haftalar geçti ve sonunda birkaç ay sonra, filmde Bernardo rolüne sahip olduğumu söyleyen bir telgraf aldım. Muazzamdı (film açıldıktan sonra) çünkü ne yapıyor olursanız olun, başka bir iş bulacağınızı umuyorsunuz, her fırsat başka bir işe yardım ediyordu, bu yüzden “Batı Yakası Hikayesi” nden sonra çalışmaya devam etmek harikaydı.
MOVİEHOLE: Filmin bu kadar büyük bir hit olmasını beklediniz mi?
GC: Kimse bunu beklemiyordu! O sırada birkaç çocukla bir ara sokakta durduğumu ve ön bürodan birkaç takım elbise duyduğumu ve bunlardan birinin “ticari bir başarıya sahip olup olmayacağımızı bilmiyoruz ama sanatsal bir başarıya sahip olabiliriz” dediğini anlatıyorum.” Bu konuda, iş hakkında gerçekten iyi hissettik.
MOVİEHOLE: Nasıl hayatınızı değiştirmek mi? Sokaktaki insanlar sana bu konuda ne diyor?
GC: Profesyonel olarak dramatik bir şekilde değişti – “Batı Yakası Hikayesi” nden sonra artık sadece bir dansçı değildim, Yul Brynner ve Richard Widmark’la birlikte bir filmin başlığının üstünde adım olan bir yıldızdım.
İnsanlar harika kostümümden bahsediyorlar ve diyecekler ki, “Seni filmde sevdim, sadece seni sevdim.”
MOVİEHOLE: Steven Spielberg’in yeniden yapımı hakkında ne düşünüyorsun? New Bernardo’ya tavsiyen var mı?
GC: O harika bir film yapımcısı ve eminim harika bir film olacak, görene kadar hiçbir şey hayal edemiyorum. Bernardo’ya tavsiyeye gelince, onun (aktör David Alvarez) bana bir şey sormak isteyeceğini sanmıyorum, ama eğer yaptıysa, bunun harika bir rol olduğunu ve bunu yapmaktan çok sevileceğini söyleyeceğim.
Yul Brynner, Marilyn Monroe ve Charlton Heston’la çalışma anılarınız nelerdi?
GC: Chuck çok hoş bir adamdı, o ve karısı harika bir çiftti, harika sevgi dolu bir çiftti; çalışmaları konusunda çok ciddiydi – rushes’e gittiğinde, neleri geliştirebileceğine dair notlar aldı. Chuck ciddi bir adamdı ama espri anlayışı vardı. Birlikte çalıştığım herkes harika ciddi insanlardı. Tüm sürece saygılı davrandılar. Yul harikaydı, aynı zamanda büyük bir kişilikti. Hepsinin kim olduklarına ve onlardan ne beklendiğine dair iyi bir fikri vardı.
Marilyn’in “Diamonds Are a Girl’s Best Friend” şarkısının arkasında dans eden adamlardan biriydim, üç gün boyunca filme çektik; çok sessiz ve ciddiydi, çalışmalarına odaklanıyordu. Olağanüstü biriydi, çok iyi bir sanatçıydı.
MOVİEHOLE: Oyunculuk yönteminiz nedir?
GC: Doğal olarak yöntem oyunculuğuna düştüm çünkü fazla tecrübem yoktu; Karakterlerin kim olduğunu ve ne hissettiklerini inceledim ve kendimi onların yerine koydum. Derslere katıldım ve insanların bana farklı konularda koçluk yapmasını sağladım, ama bu benim kendi çalışma tarzımdı ve benim için önemli olan onların nasıl hissettikleriydi. Yine de iki ay boyunca hiç böyle davranmadım!
MOVİEHOLE: Kariyerindeki en büyük zorluk neydi?
GC: Zorluklar oldu, bazı ciddi ve harika zorluklar yaşadım ve tiyatroda daha fazlası vardı. Elaine Stritch’le “Company” adlı Stephen Sondheim müzikalini yaptım ve “M. Butterfly” ı yaptım, bu bir meydan okumaydı. Yaptığınız her şey bir meydan okumadır, çünkü elinizden gelenin en iyisini yapmaya çalışmalısınız. Diğerinden daha zor olan bir şey olduğunu sanmıyorum. Yine de tiyatro daha zorlayıcıdır çünkü tekrar çekemediniz.
Tiyatronun güzelliği bu, bir seyircinin nasıl tepki vereceğini bilmiyorsun, seni canlı ve hayati tutuyor.
MOVİEHOLE: Tüm filmlerinde en sevdiğin rol neydi?
GC: Bernardo’yu oynamayı çok sevdim, ayrıca Frederic Chopin’i bir mini dizide oynamayı çok sevdim, ama elbette “Batı Yakası Hikayesi” çünkü dünya çapında bir başarıya sahipti.
MOVİEHOLE: Geniş kariyerinizden hatırlayabileceğiniz iyi bir hikaye nedir?
GC: Rita Moreno ve Russ Tamblyn ve ben Grauman’ın Çin Tiyatrosu el izlerini ve ayak izlerini yaptığımızda ve Rita soyadı için ”Morno“ koyduğunda ve ”e“ koymayı unuttuğumda fark ettim ve ”e” yi geri koydular. Russ, karısı ve ben, hepimiz iyi arkadaş kaldık ve ayrıca Rita, ben buna “Batı Yakası Hikayesi Ailesi” diyorum, çünkü biz böyleyiz. Hala Oscar’ım, Altın Küre’m ve diğer tüm ödüllerim var.
Daha fazla oyunculuk yapmak ister misin?
GC: Oyunculuğu düşündüğümde, öğrenmeyi asla bırakmazsın ve eğer şimdi bir şey üzerinde çalışıyor olsaydım, oyunun bu aşamasındaki yaşam deneyimleri nedeniyle geçmişten daha fazlasını getirirdim. Bu harika bir meslek ve eğer materyalden memnunsanız, her zaman iyi vakit geçireceksiniz.
Arkadaşlarım Eddie Verso, Jay Norman ve benim gibi, üçümüzün de dans ettiği ünlü bir resim var. Çoğu zaman çok şanslıydım, harika insanlarla ve harika arkadaşlarla çalışmak için harika zaman geçirdim, şanslı bir şeydi ve hala bunu yapmaktan heyecan duyuyorum.
MOVİEHOLE: Yeni başlayanlar için ne gibi tavsiyeleriniz olur?
GC: Hazırlıklı olun ve çoğu sanatçı bunu biliyor. Eğer ders alırsan, bunu biliyorsun — kimseye ne yapması gerektiği söylenmemeli. Aktörlerin seçmeleri şimdi farklı, seçmelere katılan insanlarla aynı odada olmak zorundaydın, ama şimdi kendini kasete koyabilirsin, şu anda olan bu gibi görünüyor. Bence bazı insanlar bu konuda diğerlerinden daha iyidir, ama aynı odadaki insanlarla seçmelere katılmayı çok severdim. Ama eğer teyp başlarsanız da onaylamayan bir şey. Seçmelerimi kayda almak zorunda kalsaydım, elbette alırdım.
MOVİEHOLE: Gelecek projeleriniz neler?
GC: Bir gün “Unutmamak” üzerine çalıştım, Alzheimer hakkında bir film ve orada olmak istediğim konu yüzünden – bu bir buçuk yıl önceydi, sanırım yakında çıkacak. İlgi alanlarım değişti ve son yıllarda gümüş takıları restore eden bir çizgi oluşturdum, bu benim için daha fazla odak noktası oldu. Yapmak için çok mutluluk verici bir şey. Bence herkesin Tony Bennett ve Tony Curtis gibi resim yapan başka bir yaratıcı çıkışı var.