Tewkesbury Savaşı, 4 Mayıs 1471
Sürgüne
Warwick'ten yardım
İngiltere'ye!
Tewkesbury Kampanyası
Tewkesbury Savaşı
sonrası
Tewkesbury Muharebesi (4 Mayıs 1471), Lancastrian varisi Prens Edward'ın ölümünü gören ve Lancastrians'ın Edward IV'ü devirebilecekleri gerçekçi şansı sona erdiren bir Yorkist zaferiydi.
Sürgüne
Lancastrian davası 1460'ların başında bir dizi darbe almıştı. 1459, Margaret of Anjou ve Henry VI için iyi bir yıl olmuştu. Savaşa hazırlanmışlardı ve Yorklular harekete geçtiklerinde sayıca çok azdılar. Ludford Köprüsü'nde (12-13 Ekim 1459) Yorkist liderler ayaklanmalarının başarısız olduğunu fark ettiler ve ordularını terk ederek sürgüne kaçtılar. Yorklu Richard İrlanda'ya giderken, Salisbury Kontu Richard Neville, Warwick Kontu oğlu Richard Neville ve York'un oğlu March of March, Calais'e ulaştı.
1460'ta işler kötü gitti. Calais'deki sürgünler Haziran'da Sandwich'e çıktılar, Londra'ya ilerlediler ve Kraliyet ordusunu Northampton'da (10 Temmuz 1460) bozguna uğrattılar. Henry VI yakalandı, ancak karısı ve oğlu kaçtı. York nihayet Eylül ayında Londra'ya ulaştığında, tahtta hak iddia etmeye çalıştı, ancak akranları tarafından reddedildi. Sonunda, hayatının geri kalanında tahtta kalacak, ancak York'u varisi yapan Henry ile bir anlaşmaya vardı (Accord). Genç Prens Edward mirastan mahrum bırakıldı.
Bu kısa bir Yorkist canlanmasına yol açtı. Ülke çapında isyanlar patlak verdi ve York içlerinden en tehlikelisiyle başa çıkmak için kuzeye gittiğinde Wakefield'de öldürüldü (30 Aralık 1460). Kraliçe Margaret, İkinci St. Albans Savaşı'nda (17 Şubat 1461) Warwick'i yenerek Londra'ya doğru ilerledi. Warwick, Henry'yi yanında savaşa getirmişti, ama onu bozgunda kaybetti. Henry ailesiyle yeniden bir araya geldi ve Lancastrians, Londra'yı kısaca tehdit etti.
Bu geri dönüş, babasından daha yetenekli bir lider olduğunu kanıtlayan genç Mart Edward tarafından sona erdi. Mortimer's Cross'ta (2 Şubat 1461) Galli Lancastrians ordusunu yendi ve ardından Lancastrians'ı Londra'ya yendi. Edward IV olarak tahtta hak iddia edecek kadar uzun süre orada durdu ve ardından ana Lancastrian ordusuyla başa çıkmak için kuzeye gitti. Savaşın bu aşamasının belirleyici savaşı 29 Mart 1461'de Towton'da gerçekleşti. Lancastrians, ancak Kraliyet partisinin kaçışıyla yumuşatılan ezici bir yenilgiye uğradı.
Margaret ve Henry İskoçya'ya ulaştılar ve sonraki birkaç yıl boyunca İskoçya ve Fransa'nın yardımıyla Northumberland'ın bir yerleşim bölgesinin kontrolünü elinde tutmaya çalıştılar. Kraliçe Margaret, 1462'de kısa bir süre Fransa'yı ziyaret etti ve ardından Ağustos 1463'te Prens Edward ile birlikte uzun süreli sürgüne gitti. Henry VI, krallığının bir kısmını yöneterek kuzeyde kaldı. Bu bile Hexham Savaşı'ndan (15 Mayıs 1464) sonra kaybedildi. Henry bu savaştan sonra neredeyse yakalandı, ancak gelecek yılı İngiltere'nin kuzeyinde saklanarak geçirmek için kaçtı. Sonunda 13 Temmuz 1465'te yakalandı ve sonraki beş yılını Londra Kulesi'nde geçirdi.
Warwick'ten yardım
Warwick kontunun hırsı olmasaydı, bu Lancastrian davasının sonu olabilirdi. Sadece krallığın ikinci adamı olmaktan memnun değildi ve 1469-70'de iktidarı ele geçirmek için iki girişimde bulundu. 1469'da müttefikleri Edward'ın müttefiklerini Edgcote'de (24 Temmuz 1469) yendi ve kralı kısaca kontrol etti. Edward kısa süre sonra bağımsızlığını yeniden kurabildi ve 1470'in başında Warwick, bu kez Lincolnshire isyancılarının yardımıyla iktidarı ele geçirmek için başka bir girişimde bulundu. Bu kez Edward, Losecote Field'da (12 Mart 1470) isyancıları yenerek galip geldi. Warwick ve müttefiki Clarence dükü George (Edward'ın en büyük kardeşi) sürgüne zorlandı. Calais'e giremeyince Fransa'ya sığınmak zorunda kaldılar.
Louis XI, bunun kendisine VI. 22 Temmuz 1470'de Warwick, Angers'de Kraliçe Margaret'in önünde diz çöktü ve bu alenen pişmanlık gösterisinden sonra iki taraf kısa sürede bir anlaşmaya vardı. Warwick, İngiltere'yi işgal etmeye ve Henry VI'yı iktidara geri getirmeye söz verdi. Karşılığında kızı Anne Neville, Prens Edward ile evlenecekti - Warwick bir kez daha torunlarını tahta geçirmeye çalışıyordu. Ne Kraliçe Margaret ne de Prens Edward işgale eşlik etmeyecekti. Jasper Tudor Lancastrians'ı temsil edecek, Anne ise Fransa'da kalacaktı. Clarence'ın komploda hala küçük bir rolü vardı - York Dükü olacaktı - ama artık tahta yakın olmayacaktı ve restore edilmiş bir Lancastrian İngiltere'deki uzun vadeli geleceği onu endişelendirmiş olmalı.
Kral Edward, Warwick'in bir istila girişiminde bulunacağının farkındaydı ve bu nedenle Kanal'da ortak bir İngiliz-Burgundian filosu konumlandırdı. Bu, Warwick'i geciktirecekti, ancak ortaçağ savaş gemileri gerçekten uzun süreli bir abluka yapamayacaktı ve sonunda geçebilecekti. İlk olarak Edward'ın güney sahilinden çekilmesi gerekiyordu ve bu, kuzeyde bir isyanla geleneksel şekilde yapıldı. Bu sefer isyan, Yorkshire'ın Kuzey Biniciliği'nde patlak verdi ve Warwick'in kayınbiraderi Ravensworth'lu Lord FitzHugh tarafından yönetildi. Haber Ağustos ayında Edward'a ulaştı ve isyanla başa çıkmak için kuzeye koştu. 14 Ağustos'ta York'ta ve 16 Ağustos'ta Ripon'daydı ve Kraliyet ordusunun aniden ortaya çıkmasıyla karşı karşıya kaldı ve isyan çöktü ve Lord FitzHugh İskoçya'ya kaçtı. Edward daha sonra çok önemli bir hata yaptı ve muhtemelen Montagu ve Percy'nin hala sadık olduğundan emin olmak için kuzeyde Eylül ayına kadar kaldı.
9 Eylül'de Warwick'i Fransa'da tutan hava bozuldu ve yelken açmayı başardı. İşgalciler Devon'a indi ve ayrıldı. Jasper Tudor Galler'e gitti, Warwick ise yılın başlarında terk ettiği topçuları geri aldığı Bristol'e gitti. Daha sonra Coventry'ye doğru ilerledi ve giderken oldukça büyük bir ordu topladı. Buna ihtiyacı olmayacaktı, çünkü bu sefer kardeşi Montagu Edward'ı terk etmeye karar vermişti. Eylül sonunda Edward'ı Doncaster'da yakalamaya çalıştı. Kral, ordusu karargahlarına dağılmış haldeyken tehlikeli bir şekilde izole edilmişti ve tek seçeneği kaçmaktı. 30 Eylül'de King's Lynn'deydi ve 2 Ekim'de sürgüne gitti.
İngiltere'ye!
6 Ekim'de Warwick Londra'ya zaferle girdi. Henry VI, Kule'de bulundu ve halk tarafından kral olarak kabul edildi. Bu dönem 'yeniden kabul' hükümeti olarak bilinir ve bu süre boyunca Warwick nihayet tahtın arkasındaki güçtü. Zor bir işi vardı. Henry sadece bir kuklaydı, ama Anjou'lu Margaret hüküm sürmeyi umardı ve oğlu Prens Edward şimdi on yedi yaşındaydı ve yakında güç talep edecekti. Warwick ayrıca Edward'la kaçmamış olan Yorklu lordları da memnun etmek zorundaydı - olaylar çok hızlı ve savaş olmadan gerçekleşti, bu nedenle müsadere yoktu, ancak geri dönen Lancastrians için topraklar bulması gerekecekti. Lancastrian dördüncü Somerset Dükü Edmund Beaufort kısa süre sonra ülkeye geri döndü ve diğerleri kesinlikle onu takip edecekti. Öyle olsa bile, Edward şimdi küçük bir destekçi grubuyla sürgündeydi, Warwick ise güçlü kardeşi Montagu'nun desteğini aldı. 'Yeniden algılama' hükümeti için en büyük sorun, Anjou'lu Margaret'in kıpırdamamasıydı. 1470-71 kışında Fransa'da kaldı, böylece Lancastrian rejimini İngiltere'de sağlam bir şekilde kurma şansını kaçırdı.
İlk başta Edward'ın şansı zayıf görünüyordu. Burgonya'nın Hollanda valisi Cesur Charles Gruthuyse Louis tarafından karşılanmıştı, ancak Dük'ün kendisi ne yapacağına karar veremiyordu. Edward'ı desteklemişti, ancak asıl amacı İngiltere'yi Fransızlara karşı bir müttefik veya en azından tarafsız tutmaktı. Henry'nin yeni hükümeti bunu kabul ederse, Charles Edward'ı asla desteklemeyebilirdi. Bu muhtemelen hiçbir zaman bir seçenek değildi - Warwick'in bir Fransız ittifakına verdiği destek, Edward'la olan asıl anlaşmazlığın nedenlerinden biri olmuştu, bu yüzden şimdi fikrini değiştirmesi pek olası değildi. Aralık ayında Louis XI, Burgonya ile barış anlaşmasını reddetti ve ayın sonunda Charles, Edward'a 20.000 £, bir üs, birlikler ve filosunun bir kısmını sağladı. Edward'ın ordusu 2 Mart'ta Flushing'e başladı ve sonunda 11 Mart'ta denize açılmayı başardı. Küçük filo doğu kıyısına doğru yelken açtı ve sonunda Yorkshire kıyısının güneydoğu köşesinde (Spurn Point bölgesinde) kayıp bir liman olan Ravenspur'a indi.
İlk başta Edward destek almak için mücadele etti. Hull'a girişi reddedildi ve York'ta yalnızca bir gece geçirmesine izin verildi. Güneye hareket ettikçe destek yavaş yavaş arttı, ancak kampanyasının başlarındaki en önemli an, 20 Mart'ta Montagu'nun Sandal'da Edward'a saldırma şansını kaçırdığı zaman geldi. Oradan Edward, Coventry'de Warwick'le karşılaşana kadar yavaş yavaş güç kazanarak güneye taşındı. Kampanyadaki bir sonraki önemli an, 3 Nisan'da Clarence'ın kamuoyu önünde taraf değiştirip Warwick'i desteklemek için resmen yetiştirdiği güçlü orduyu beraberinde getirdiği zaman geldi. Edward, Coventry dışında savaşmayı teklif etti, ancak Warwick savaşmayı reddetti. Edward daha sonra Warwick'i ve ordusunu atladı ve Londra'ya doğru bir hamle yaptı. 11 Nisan'da şehre girmeyi başardı ve Kule'den değerli bir silah takviyesi aldı. Edward daha sonra Londra'dan geri yürüdü ve 14 Nisan'da Barnet savaşında Warwick'i yendi. Montagu olduğu gibi Warwick, savaşta öldürüldü. Edward ittifakın bir bölümünü ona karşı yenmişti, ancak aynı gün Kraliçe Margaret ve Prens Edward sonunda İngiltere'ye geri döndü.
24 Mart'ta Kraliçe Margaret ve Prens Edward, kötü hava koşulları onları geciktirse de İngiltere'ye yelken açmaya hazırdı. Gemiye bindikleri haberi Nisan ayı başlarında Londra'ya ulaştı ve Somerset dükü Edward Beaufort ve John Courtenay'ı şehri terk etmeye ve Kraliçe ile buluşmak için batıya gitmeye ikna etti. Bu Edward'ın Londra'yı işgal etmesine yardımcı oldu ve böylece Warwick'in Barnet'teki yenilgisinde rol oynadı.
15 Nisan'da Kraliçe Margaret, Cerne Manastırı'nda Somerset ve Courtney (Lancastrians tarafından Devon kontu olarak tanınır) ile bir araya geldi. Göre Varış Warwick'in Barnet'te ölüm haberini getirdiler, ancak bu onlara yetişmek için birkaç gün daha almış olabilir. Kraliçe Margaret'i kampanyasına devam etmeye ve Fransa'ya dönmemeye ikna edebildiler. Argümanlarının bir kısmı, Warwick'in ölümünün aslında bir Lancastrian ordusu kurmayı kolaylaştıracağıydı, çünkü destekçilerinin çoğu Warwick hala yanlarındayken savaşmayı reddediyordu. Ayrıca güneybatıda güçlü bir ordu kurma sözü verdiler. Warwick'in ölümü, bir Lancastrian zaferinden sonra siyasi bir çözümü kesinlikle daha kolay hale getirecekti, ancak o an için onları deneyimli bir komutan olarak reddetmiş, Edward'a Londra'nın kontrolünü ve onunla birlikte merkezi hükümeti ve aynı zamanda merkezi hükümeti de vererek birliklerini kaybetmişti. kralın kişisi. Warwick'in ölümü aslında Lancastrians'ı oldukça savunmasız bir durumda bırakmıştı.
Kraliçe Margaret şimdi hangi yöne hareket edeceğine karar vermek zorundaydı. İki ana seçeneği vardı - doğrudan Londra'ya doğru doğuya doğru ilerleyin ve ordusu Barnet'te maruz kaldığı hasarı toparlayamadan Edward'ı yenmeye çalışın ya da kuzeydoğuya gidin, Severn'i geçip kuzeye doğru ilerleyin, orada birleşebilsin. Jasper Tudor'un Galler'de veya kuzey Lancastrians'ta toplayabileceği herhangi bir birlikle. Buna karşılık Edward batıya doğru hareket etmek zorunda kaldı, ancak yanlış seçeneği seçmekten kaçındı ve sonunda pozisyonunu kaybetti.
Tewkesbury Kampanyası
Kraliçe Margaret kuzey yolunu seçmeye karar verdi. İlk önceliği, ideal olarak Gloucester'daki köprüleri kullanarak Severn Nehri'ni geçmekti. Ordusunu yükseltmek için batıya Exeter'e hareket etmişti, ama şimdi kuzeydoğuya döndü ve Bath'a doğru ilerledi. Edward'ın kafasını karıştırmak amacıyla, giderken doğuya ata binicileri gönderdi - Exeter'den Shaftsbury ve Salisbury'ye ve Wells'ten Brunton ve Yeovil'e, her iki durumda da Lancastrians'ın Londra'ya ulaşmak için kullanmaları gereken yolda.
Edward aptal değildi. İlk başta yavaş hareket etti, St. George Bayramı ve Jartiyer Töreni için Windsor'a gitti. Windsor'da 5.000 kişilik olduğu söylenen bir ordu topladı ve ardından 24 Nisan'da 27 Nisan'a kadar Abingdon'a ulaşan batıya doğru yavaş bir hareket başlattı. Ancak Lancastrian'ların gerçekten de kuzeydoğuya gittikleri anlaşıldığında hızını artırdı ve batıya, Gloucester'a doğru hızla ilerledi.
29 Nisan'da Edward Cirencester'a ulaştı. Lancastrian'lar Bath'a güneybatıdan yaklaşıyorlardı ve Edward bu nedenle Gloucester ve Severn köprülerine giden yolları kapatmak için mükemmel bir konumdaydı. Bu kampanyada bir kez Edward düşmanları tarafından dışlandı. Lancastrianlar onun savaş istediğini biliyorlardı ve bundan faydalandılar. Edward'ın Bath'a gittiklerini öğrenmesini sağladılar ve 1 Mayıs Çarşamba günü o yerin kuzey doğusunda bir yerde savaşmayı amaçladılar. 30 Nisan Salı günü Lancastrians Bath'a ulaştı ve Edward güneye dönüp Malmesbury'ye doğru ilerlemek için batıya doğru yürüyüşünü terk etti.
29-30 Nisan gecesi Cirencester'ın üç mil güneyinde kamp kurdu, ancak 1 Mayıs'ta Lancastrians'tan hiçbir şey görünmüyordu. Edward Malmesbury'ye taşındı, ancak daha sonra Lancastrians'ın ondan kaçtığını ve Bristol'e gitmek için batıya döndüğünü keşfetti. 1 Mayıs'ta Lancastrians, Bristol'e hoş geldiniz ve burada para, adam ve ekstra silah aldılar.
Dikkat çekici bir şekilde, Lancastrians aynı numarayı tekrarlayabildi. Bu sefer Chipping Sodbury'ye yakın Sodbury Hill'de savaşmaya istekli olacaklarını önerdiler. Outriders, Bristol'den doğuya Chipping Sodbury'ye gönderildi ve 2 Mayıs'ta Edward yemi aldı ve güneybatı Sodbury Hill'e doğru hareket etti. Öncüleri Lancastrian izcileriyle karşılaştı ama ordusu yoktu. Edward, izcileri Lancastrians'ı bulmaya çalışırken günün geri kalanını geçirdiği tepeye doğru ilerledi.
Edward, Sodbury Tepesi'nde bir savaş ararken, Lancastrians, Severn boyunca kuzeydoğuya doğru ilerliyordu. Bir sonraki hedefleri, şehir boyunca bir köprünün olduğu Gloucester'dı, ancak şehre hızlı bir şekilde erişmeleri gerekiyordu. 3 Mayıs Cuma sabahı saat 3 civarında Edward'a Lancastrian hareketi hakkında bilgi verildi. İlk eylemi Edward'ın Gloucester kasabası ve kalesi valisi Sir Richard Beauchamp'a bir mesaj göndermek oldu. 1471'de Severn köprüsüne giden tek yol müstahkem kasabadan geçiyordu, bu yüzden Lancastrians'ın hızlı erişime ihtiyacı vardı. Edward daha sonra ordusuna, Lancastrians tarafından kullanılan vadi yolundan daha iyi bir yol olan Cotswolds'un kenarı boyunca sürülen yol boyunca hızla kuzeydoğuya ilerlemesini emretti.
Lancastrians, 3 Mayıs'ta sabah saat 10'da Gloucester'a ulaştı, ancak kapıları üzerlerine sürgülenmiş buldu. Şehri kuşatmakla tehdit ettiler, ama Beauchamp blöf yaptıklarını biliyordu - Edward, Lancastrians'ın Gloucester'ın dışında mahsur kalma riskini göze alamayacak kadar yakındı - ve kapılar kapalıydı. Lancastrianlar ilerlemeye zorlandılar ve Tewkesbury'deki bir sonraki nehir geçişine yöneldiler.
Lancastrian'lar Tewkesbury'ye saat 16:00 sularında ulaştılar, ancak Aşağı Lode'daki (kasabanın aşağısındaki) geçidin geçilmez olduğunu dehşete düşürdüler. Severn üzerindeki bir sonraki geçit Upton on Severn'deydi, ancak Upton'a ulaşmak için Avon'u geçmeleri gerekiyordu. Bu, birliklerini Tewkesbury sokaklarından geçirmeyi ve ardından Avon üzerindeki karmaşık bir dizi dar ve bakımsız köprüyü geçmeyi içeriyordu. Edward'ın ordusu çok yakın arkadayken bu zorlu geçişi denemek imkansız olurdu ve bu yüzden Lancastrians ayakta durup savaşmak zorunda kaldı. En iyi çabalarına rağmen, seferin belirleyici savaşı, Gallerli veya kuzeyli destekçileri olmadan verilecekti.
Edward'ın adamları, 3 Mayıs'ta Cotswolds boyunca uzanan yolu takip ederek otuz beş mil ilerledi. Bu Severn yakınlarındaki Lancastrian yolundan daha kolay bir yoldu, ancak biraz su eksikti. Edward, Lancastrians'ın akşamın erken saatlerinde durduğunu bildirdi. Adamlarının yemek yiyip dinlenmelerine izin vermek için Cheltenham'da durdu ve ardından Tewkesbury'nin üç mil yakınına kadar ilerledi. Savaştan önceki gece muhtemelen Tredington'da geçmişti.
Tewkesbury Savaşı
Savaş, Tewkesbury'nin güneyinde bulunan 'The Gaston' adlı bir alanda yapıldı. Lancastrians, sol kanatları Swilgate Nehri ve sağ kanatları Southwick Brook tarafından korunan güneye baktı. Swilgate ayrıca Lancastrians ve Tewkesbury Manastırı arasındaki konumlarının gerisinde kaldı. Southwick Brook'un batısında, daha sonra bir geyik parkı olarak kullanılan yoğun ormanlık bir tepe vardı. Lancastrian konumu batık şeritler, setler ve bazı ağır çalılar tarafından korunuyordu.
İki ordunun komuta yapısını biliyoruz, ancak konuşlanmaları konusunda daha az eminiz. İki ordu da üç 'savaş' halinde örgütlendi - öncü, ana gövde ve artçı. Bunlar, yürüyüşteki konumlarıydı, ancak çoğu savaşta öncü, hattın sağını, ana gövdeyi merkezi ve arka muhafızı solu oluşturdu.
Yorkist ordusunda, Gloucester'lı Richard öncüye komuta ediyordu, Kral Edward ana gövdeye sahipti ve William, Lord Hastings, artçılara komuta ediyordu.
Lancastrian ordusunda Somerset'in dördüncü dükü Edmund Beaufort öncü kuvvete komuta ediyordu, Prens Edward resmen merkeze komuta ediyordu, ancak gerçek güç deneyimli John Lord Wenlock tarafından kullanılırken, Devon kontu John Courtenay artçı kuvvete komuta ediyordu.
İki ordu normal savaş düzeninde düzenlenmiş olsaydı, Gloucester Devon'la, Hastings Somerset'e ve Kral Edward, Prens Edward'a karşı olurdu, ancak Varış Gloucester savaşa başladı ve Somerset'in adamlarına saldırdı. Savaşın ilerleyen saatlerinde Somerset, adamlarını Gloucester'ın çevresine toplar ve Kral Edward'ın savaşına saldırır.
Bu sorunun iki normal çözümü vardır. Birincisi, Yorkluların normal konuşlanma düzenini tersine çevirdiklerini ve Gloucester ve öncü birlikleri Somerset ve Yorkist birliklerin en iyileriyle karşılaşacakları yerde sola koyduklarını önermek. Bununla ilgili temel sorun, King Edward'ı vurmak için Yorkist ordusunun arkasına kadar gitmek için Somerset'in yandan saldırısını gerektirmesidir.
Alternatif çözüm, Yorkluların, Gloucester, okçular ve topçular ön cephede, Edward ikinci hatta ve Hastings'in yedek olarak bulunduğu yürüyüş düzenlerinde saldırmasıdır. Bu versiyonda Gloucester'ın saldırısı Lancastrian cephe hattını vurur. Somerset'in kanat hareketi onu Yorkist ordusunun yanına getiriyor ve yandan saldırmasına ve Kral Edward'ın savaşının sol kanadına çarpmasına izin veriyor.Lancastrians ayrıca Somerset'in ön saflarda en kötü ok fırtınası tarafından vurulmasıyla ya da bir çizgide olmasıyla sütunda olabilirdi, bu durumda Somerset'in sağdaki konumu onu dış kuşatma hareketine başlamak için doğru yere koyacaktı. . Bu hesapta, Yorkluların bir sütunda savaştığını varsayacağız.
Bir dağıtım daha az tartışmalıdır. Savaş alanına yaklaşırken Edward solundaki ormanı fark etti. Lancastrians'ın Towton'daki benzer bir özellikten sürpriz bir saldırı başlattığı söyleniyor ve bu nedenle Edward olası pusuları püskürtmek için 200 atlı mızraklı küçük bir kuvvet göndermeye karar verdi. Eğer kimseyi bulamazlarsa, bunun en faydalı olacağını düşündükleri anda saldırıya geçtiler.
Gloucester'ın savaşı, savaşa Lancastrian hatlarının bombalanmasıyla başladı. Lancastrians, okçuluk ve el silahlarının ve daha büyük silahların ateşinin bir karışımına maruz kaldı. Lancastrians'ın kendi silahları ve okçuları vardı, ancak çok fazla değildi ve ağır Yorkist bombardımanı altında acı çekti. Somerset'in savaşının en çok acı çektiği söyleniyor.
Somerset şimdi, savaş alanının batısındaki kırık zemini ve ağaç örtüsünü kullanarak Yorkist ordusunu denemeye ve geride bırakmaya karar verdi. Ön cepheden kaçmayı başardı ve gizli bir şerit kullanarak Gloucester'ın öncüsünü geçti. Muhtemelen Lincoln Green Lane boyunca ilerledi ve Edward IV'ün ana savaşının batısındaki bir tepede ortaya çıktı. Somerset sancaktarlarını tepeye dikti ve ardından saldırıya geçti.
Bu Edward'ın güçlü yanlarına oynuyordu. Uzun boylu, etkileyici bir figür ve deneyimli bir dövüşçüydü ve adamlarını kararlı bir savaşta yönetti. Lancastrian ordusunun geri kalanı hiçbir şey yapmamış gibi görünüyor ve bu, Gloucester'ın öncüsünün sola dönüp kanatlardaki savaşa katılmasına izin verdi. Somerset artık sayıca azdı ve adamlarına pankartlarına geri çekilmelerini ve daha iyi bir savunma pozisyonu almalarını emretti. Tam o anda Edward'ın 200 atlı mızrakçısı Somerset'in açıktaki kanadına saldırdı ve savaşı çöktü. Kaçan Lancastrians'ın birçoğunun Avon yakınlarındaki 'Kanlı Çayır' olarak bilinen bir alanda öldürüldüğü söylendiğinden, bazı takipler olmuş olsa da, Edward adamlarının çoğunun Somerset'in mağlup adamlarını takip etmesini engellemeyi başardı. Somerset, Tewkesbury Manastırı'ndaki sığınağa ulaşmayı başardı.
Yorklular artık Prens Edward ve Devon kontu tarafından yönetilen kalan iki Lancastrian savaşına konsantre olmakta özgürdü. Somerset'in savaşının bombardımanı ve yıkımı, kalan Lancastrians'ın kalbini almış gibi görünüyor ve savaşın bu kısmı kısa sürdü. Lancastrian hatları kırıldı ve askerler kaçmaya çalıştı. Tudor tarihçisi Edward Hall, Somerset'in savaşın yenilgisinden sonra ana Lancastrian ordusuna döndüğünü, Lord Wenlock'u ihanetle suçladığını ve onu öldürdüğünü ve böylece hattın ortasındaki Lancastrian liderini ortadan kaldırdığını bildirdi. Kaçan Lancastrians, aralarında Somerset'in kardeşi John Beaufort, Devon Kontu John Courteney ve en önemlisi Prens Edward'ın da bulunduğu ağır kayıplar verdi.
Kaçınılmaz olarak, prensin ölümü etrafında bir dizi farklı gelenek gelişti. NS Varış onu geri çekilme sırasında öldürdü. Warkworth, Prens'in kayınbiraderi Clarence'a merhamet dilediğini ancak görmezden gelindiğini ve piyadeler tarafından öldürüldüğünü de sözlerine ekledi. Prens'in yakalandığı, IV. Edward'dan önce alındığı ve kısa bir sözlü alışverişin en iyisini elde ettikten sonra idam edildiği daha sonraki bir gelenek neredeyse kesinlikle bir icattır. Prens'in ölümü, en azından Edward IV'ün hayatı boyunca, Lancastrian davasını etkili bir şekilde sona erdirdi. Henry VI hala hayattaydı, ancak günleri artık sayılıydı. Lancastrian varisi, Richmond kontu Henry Tudor'du, ancak iddiası oldukça dolaylıydı ve İngiltere'de neredeyse tamamen bilinmiyordu.
sonrası
Günün en tartışmalı olayları, mücadelenin sona ermesinden sonra geldi. Tüm hesaplar olayların temel bir taslağı üzerinde hemfikirdir - Edward IV, Tewkesbury Manastırı'na gitti ve burada Abbey'e sığınan Lancastrians'ın en azından bir kısmına bir af yayınladı. Somerset ve diğer Lancastrian liderleri daha sonra ele geçirildi ve kutsal alandan çıkarıldı, yargılandı ve idam edildi.
Ayrıntılar büyük ölçüde farklılık gösterir. En olumlu dönüş, Edward'ın zaferi için teşekkür etmek için Manastıra gitmesi, Lancastrian liderleri dışındaki herkese genel bir af yayınlaması ve ardından hainleri bir manastırdan ilk başta sığınma teklif etme hakkı olmayan bir manastırdan kaldırmasıydı. yer.
Chronicle of Tewkesbury Manastırı'ndaki en düşmanca hesap, Edward'ın kılıcını çekerek Abbey'e girmesi ve Lancastrian'ların bazılarını kutsal topraklarda öldürmesidir. Bir orta yol, takip sırasında Manastıra girmesi, ancak bir rahip tarafından sakinleştirilmesidir. Daha sonra Lancastrian liderlerini de içeren bir af teklif edildi, ancak Edward daha sonra sözünü tuttu ve Somerset'i kutsal alandan çıkardı. Belki de en olası alternatif, Edward'ın zaferin heyecanıyla ve belki de Somerset'in aslında manastırda olduğunu fark etmeden af dilemesidir.
Hangi hesap doğru olursa olsun, 6 Mayıs'ta Somerset, Hugh Courtenay ve diğer Lancastrian liderleri Tewkesbury'de Gloucester'lı Richard, Memur Richard ve aynı zamanda Mareşal olan Norfolk Dükü'nün önünde yargılandılar. Lancastrians suçlu bulundu ve pazar meydanında kafaları kesildi. Ancak Edward'ın intikamı büyük ölçüde daha önce kendisine kral olarak itaat etmeye yemin etmiş ve daha sonra sözlerini çiğnemiş erkeklerle sınırlıydı. Her zaman Lancastrians olanlar genellikle affedildi. Edward ayrıca, Prens Edward'a saygılı davranarak bile, herhangi bir sakatlama veya ceset sergilemekten kaçındı.
7 Mayıs'ta Edward Tewkesbury'den ayrıldı ve kuzeyde patlak veren bir isyanla başa çıkmak için Coventry'ye giderken kuzeye Worcester'a doğru yola çıktı. Aynı gün Anjou'lu Margaret ve ekibinin Little Malvern Manastırı'nda yakalandığını öğrendi. Kraliçe Margaret artık kırılmış bir kadındı - uzun süredir besleyip koruduğu ve Lancaster Hanedanı'nın ana umudu olan oğlu ölmüştü ve davası sona ermişti.
Edward son bir kriz geçirdi. Fauconberg Piçi ve Lancastrian filosunun komutanı Thomas Neville, Calais hükümetinden bir çekirdek askerle Kent, Essex ve Surrey'de bir isyan çıkarmıştı. Şimdi VI. Henry'yi serbest bırakmak amacıyla Londra'yı tehdit etti, ancak aynı zamanda Kraliçe Elizabeth'i ve bebek Prens Edward'ı da tehdit etti. 8 Mayıs'ta Fauconberg Londra'ya yakındı ve şehir konseyine geçmek için izin isteyen bir mektup gönderdi. 9 Mayıs'ta konsey reddetti ve şehri isyancılara karşı savunacaklarını duyurdu, şüphesiz Tewkesbury haberlerinden cesaret aldı.
11 Mayıs'ta Edward, durakladığı Coventry'ye ulaştı. Ertesi gün Kent isyancıları Southwark'taydı ve Fauconberg'in filosu Londra Kulesi yakınlarında demirliydi. Aynı gün isyancılar Londra Köprüsü üzerinden savaşmaya çalıştılar, ancak geri püskürtüldüler. 13 Mayıs'ta Fauconberg, Londra'nın yukarısındaki Thames'i geçmek amacıyla batıya taşındı, ancak bu başarısız oldu ve Southwark'a döndü.
Aynı gün Northumberland kontu Henry Percy, kuzey isyanının çöktüğü haberiyle Coventry'ye geldi. Edward dikkatini güneye çevirmekte özgürdü ve 14 Mayıs'ta Londra'ya bir ön muhafız gönderdi. Aynı gün, Fauconberg şehre en kararlı saldırısını yaptı, ancak bir kez daha geri püskürtüldü. Fauconberg 18 Mayıs'a kadar Londra'ya yakın kaldı, ancak ordusu daha sonra dağıldı. Fauconberg filosuna geri döndü, ancak 27 Mayıs'ta bir af karşılığında teslim oldu. Sebebi net olmamakla birlikte Eylül ayında idam edildi.
21 Mayıs'ta Edward Londra'ya muzaffer bir giriş yaptı. Gloucester'lı Richard, Barnet ve Tewkesbury'deki performansının tanınması için geçit törenine öncülük ederken, Margaret of Anjou bir arabada arkaya geçti. O gece Henry VI Kule'de resmen "saf hoşnutsuzluk ve melankoliden" öldü, ama Edward'ın onu öldürttüğüne şüphe yoktu.
Henry VI ve Prens Edward'ın ölümü, Henry Tudor'un artık Lancastrian varisi olduğu anlamına geliyordu. 1471'in büyük bir bölümünde amcası Jasper Tudor ile Galler'deydi ve birkaç ay boyunca yakalanmayı, hatta Pembroke Kalesi'ni başarıyla savunmayı başardılar. Eylül ayına kadar, savaşmanın bir anlamı olmadığı açıktı ve Fransa'da sürgüne kaçmaya çalıştılar. Kötü hava koşulları onları Brittany'ye inmeye zorladı ve sonraki on yıl boyunca sanal mahkumlar haline geldiler. 1473'te Oxford kontu John de Vere Kent'e inmeye çalıştı ve ardından Şubat 1474'e kadar elinde tuttuğu St Michael Dağı'nı ele geçirdi, ancak bu küçük çaplı kuşatma IV. Edward için bir tehdit oluşturmadı.
Tewkesbury savaşı Güllerin Savaşlarını sona erdirmeliydi, ancak 1483'te Edward beklenmedik bir şekilde öldü. Oğlu, şimdi Edward V, reşit değildi ve birkaç hafta içinde Gloucester'lı Richard, III. Richard olarak tahtı gasp etti. Eylemleri Lancastrian davasına yeni bir hayat verdi ve 1485'te Henry Tudor işgal etti ve Bosworth'ta sona eren kampanyayı başlattı.
Orta Çağ Kitapları - Konu Dizini: Güllerin Savaşı
4 Mayıs 1471'de Neler Oldu?
Tewkesbury Savaşı, Gloucestershire, Lancaster Hanedanları ile York arasındaki son savaş: Galler Prensi, Westminster Edward öldürüldü ve Kral IV. Edward tahtına geri döndü. 1483'teki ölümüne kadar İngiltere'ye siyasi istikrarı yeniden sağlar.
Kral Edward IV ve Yorkist birlikleri, bir rahip tarafından manastırdan sığınak talep eden Lancastrian düşmanlarının takibini durdurmaları için yalvarır.
Tewkesbury Savaşı
Güllerin Savaşlarıİngiltere tahtının kontrolü için bir dizi İngiliz iç savaşıydı. Kraliyetin iki rakip kolunun destekçileri arasında savaştılar. Plantagenet Evi: NS Lancaster Eviile ilişkili bir kırmızı gül, ve York Evisembolü olan bir Beyaz gül.
Sorun, yerini alacak kadar güçlü kimsenin olmamasıydı. Kral Edward III. Oğlu çok güçlü Siyah Prens tahtı oğluna bırakarak kendisinden önce ölmüştü. II. Richard kim ünlüyle yüzleşti 1381 Köylü İsyanı. tarafından görevden alındı Lancastrian Henry IV kim çok güçlü bir varis üretti Kral Henry V ile ilgili Agincourtşöhret. Ancak 1421'de zamanından önce öldüğünde oğlu Henry VI Kral olmak için çok genç ve uygun değildi. 1455'te "deli" olarak kabul edildi.
Sonra Richard, York Dükü, tahtı ele geçirme fırsatını gördü. 1461'de öldüğünde, onun yerine birkaç güçlü oğul geçti. varis IV. Edward kadar kim yönetti Lancastrians karısından esinlenerek Henry VI için tahtı yeniden kazanmaya çalıştı Kraliçe Margaret (Anjou'dan) ve potansiyel olarak güçlü Galler Prensi Edward.
Fransa'da yıllarca sürgünde kaldıktan sonra, tahtı yeniden kazanmak için İngiltere'ye dönmeye karar verdiler ve güney kıyısına çıktıktan sonra amaçları, müttefik Galli ordusuyla bağlantı kurmaktı. Jasper Tudor. NS Severn Nehri onların en büyük engeliydi ve bu yüzden Lancastrianlar bir geçiş noktası bulmak için kuzeybatıya taşındılar. Yorkist Gloucester'daki köprü onlara kapalıydı ve bir sonraki köprü Upton upon Severn'di.
Ancak, savaşta başarılı olduktan sonra Yorkist ordusu tarafından takip edildiler. Barnet Savaşı ve böylece yorgun Lancastrian ordusu 3 Mayıs 1471'de Severn Nehri'ni hızla geçmeye karar verdi. Aşağı Lode - o zaman belirli koşullarda geçebilecek kadar sığdı.
Bu, savaştan sonra varis Tewkesbury'de öldürüldüğünde veya öldürüldüğünde, Kraliçe Margaret hapsedildiğinde ve Kral Henry VI Londra kulesinde öldürüldüğünde yerel tarihçilerin dikkatine doğal olarak hakim olan Tewkesbury Savaşı'nın geçtiği yerdi..
NS Tewkesbury Savaşı başarılı saltanatı sırasında ulusal önemsizliğe büründü. IV. Edward zamansız ölümüne kadar 1483. Oğulları hüküm sürmek için çok genç kabul edildi ve bu yüzden onların amca Richard, beyan kendisi Naip. İki Prens Kule'de gözden kayboldu ve III. Richard cinayetlerinden suçlu bulunmuştur. Bu fırsatı verdi Henry Tudor, Lancastrian varisi, sürgünden dönmek ve tahtı kazanmak için Kral Henry VII 1485'te. Güllerin Savaşları neredeyse sona ermişti.
Tewkesbury, bölgedeki yolların birçoğunu isimlendirerek savaşını anmıştır. Rahipler Parkı savaştan sonra ve bir okul adayarak Kraliçe Margaret.
Tarihte Bugün – 4 Mayıs 1471 – Tewkesbury Savaşı
Bu, Güllerin Savaşı'nı bitirmesi gereken savaştı. 1461'de York Hanedanı IV. Edward tahtı başarıyla ele geçirdi. Henry VI yakalandı ve Lancastrian Galler Prensi Westminster Edward ve annesi Anjou Kraliçesi Margaret Fransa'ya kaçtı. İngiltere, Güller Savaşı'nın ilk aşamasının ardından sakinleşti. Dokuz yıl sonra barış bozuldu. Edward, kendisi için seçilen prenses yerine Lancastrian sempatizanı Elizabeth Woodville'in dul eşiyle evlenerek kuzeni Warwick Kontu Richard Neville'den uzaklaştı. Warwick, Edward'ın hırslı kardeşi George, Clarence Dükü ile birlikte ayaklandı ve Fransa'ya kaçtı. Orada eski düşmanları Kraliçe Margaret ile ittifak kurdular ve İngiltere'yi işgal ettiler.
Şaşırtıcı bir şekilde, Edward ve en genç (ve en sadık) kardeşi Riichard'ın kaçma sırası gelmişti. Edward IV Mart 1471'de geri döndü. George of Clarence, kardeşine sığındı. 14 Nisan 1471'de Warwick, Barnet'te siste yapılan kafa karıştırıcı bir savaşta yenildi ve öldürüldü. Henry VI Edward IV tarafından geri alındı. Fırtınalar nedeniyle ertelenen Kraliçe Margaret ve Prens Edward, Barnet Savaşı ile aynı gün İngiltere'ye indi. Barnet felaketini öğrendikten sonra Fransa'ya dönmek yerine taht için kumar oynamaya karar verdiler. Galler'de Jasper Tudor (gelecekteki Henry VII'nin amcası) tarafından yetiştirilen ordularla bağlantı kurmaya karar verdiler. Edward IV takip etti ve Severn Nehri üzerindeki Tewkesbury'de Lancastrians'ı yakaladı.
Bir Ghent el yazmasında tasvir edilen Tewkesbury savaşı
Savaşmaya zorlanan Lancastrians, kayıplarının çoğu bozguna uğrarken bozguna uğradı. Westminister'lı Edward, Clarence Dükü George tarafından bir koruda yakalandı (önceki yıl ona bağlılık yemini etmişti) ve özetle idam edildi. Savaşta ölen tek Galler Prensiydi. İki gün sonra Somerset Dükü ve Tewkesbury manastırına sığınan hayatta kalan Lancastrian liderleri idam edildi. Tewkesbury Savaşı esasen Lancastrian davasını ortadan kaldırdı. Tek oğlu Kraliçe Margaret'in ölümüyle morali bozuldu ve teslim oldu. Henry VI, Edward IV'ün Londra'ya döndüğü gün öldürüldü.
Savaştan sonra Somerset Dükü'nün idamı
Lancaster'ın varisi artık soyu piçler tarafından lekelenmiş genç Henry Tudor'du. İngiltere barış içindeydi ve IV. Edward günlerinin geri kalanını hedonistik refah içinde yaşadı. Bu savaş Güllerin Savaşı'nı bitirmeliydi. Ne yazık ki Edward'ın talihsiz evliliği ve karısının Woodville ilişkilerine aşırı düşkünlüğü bunu imkansız hale getirdi. Hain George, Clarence Dükü tutuklandı ve birkaç yıl sonra idam edildi. Ölümünde Edward IV, oğlu için sadık Gloucester Richard'ı naip olarak atadı, ancak Woodville'ler genç Edward V'i taçlandırıp yaşını ilan etmeye çalıştı. Sadece birkaç yaşındaki bir kraliyet Dükünün adli cinayeti emsali ile, sahne Richard'ın askeri darbesi ve kendini korumak için tahtı gasp etmesine yol açan olayların kaçınılmaz aşaması için hazırlandı. Bu, can çekişen Lancastrian davasına yeni bir hayat verdi ve sonunda Güllerin savaşını sona erdiren Bosworth Savaşı'na yol açtı.
Tewkesbury Savaşı 550: Güller hatırlandı'Anjou'lu Margaret, Tewkesbury Savaşı'ndan Sonra Tutsak Alındı', John Gilbert, 1875. Kaynak: pPublic domain kaynaklı/Erişim hakları Art Collection 2/Alamy'den
Bu yıl Tewkesbury için iki tarihi yıl dönümü. Ama bu küçük Cotswolds kasabasını haritaya ne koydu?
Tewkesbury Manastırı'ndaki basit bir pirinç plaket, 1471'de Tewkesbury Savaşı'nda öldürülen Galler'in Lancastrian Prensi Edward'ın cenazesini anıyor. Kral VI. annesinin gözleri ve ırkının son umudu.” Yukarıdaki tonozlu manastır çatısından, Splendor'daki Güneş aşağıya bakıyor, muzaffer Kral IV. Edward tarafından Güllerin Savaşları'ndaki zaferinin bir sembolü olarak yerleştirilmiş York Evi'nin bir motifi.
Tewkesbury Manastırı'nın muhteşem tonozlu çatısı. Kredi bilgileri: Stuart Black/Alamy
Lancaster ve York'un iki kraliyet fraksiyonu arasındaki düşmanlıklar yeniden alevlenecekti, ancak savaşlarının ilk aşamasını tamamlayan 4 Mayıs 1471 Cumartesi günü belirleyici savaş, Tewkesbury'yi tarih haritasına sağlam bir şekilde damgaladı ve bu 550. yıl dönümünde birçok anma töreni düzenlendi. planlı. Manastır ayrıca 1121'de kutsanmasının 900. yılını kutluyor.
Tewkesbury Manastırı. Kredi bilgileri: eye35.pix/Alamy
Adını Lancaster Hanedanı'nın kırmızı gülünün ve York Hanedanı'nın beyaz gülünün amblemlerinden alan Güllerin Savaşları'nın arka planı, Plantagenet kraliyet ailesinin iki dalı Edward III'ün (r.1327-1377) çocukları taht için şiddetli bir mücadeleye girdiler. Savaşlar 1455'te patlak vermişti ve Nisan 1471'e kadar zevki seven ama acımasız Yorklu IV. Edward, Barnet Savaşı'nda zaferle üstünlük kazandı. Zayıf fikirli Henry VI esaret altındaydı, ancak karısı, Anjou'lu 'kurt' Margaret, Fransa'daki sürgünden 17 yaşındaki oğulları Edward ile Taç'ı geri almak niyetindeydi.
Margaret, İngiltere'nin güneybatısında güç toplamayı, Gloucester'da Severn Nehri'ni geçmeyi ve Londra'ya yürümeden önce Jasper Tudor tarafından Galler'den toplanan destekçilere katılmayı planladı. Ancak Gloucester şehri Margaret'in girişini reddetti ve 3 Mayıs 1471'de Yorkist birlikler peşlerindeyken, Lancastrians, Severn'in Tewkesbury'de Avon Nehri ile buluştuğu yerde kendilerini köşeye sıkıştırdılar. Yürümekten bitkin düştüler, kasabanın güneyinde kamp kurdular. Kavga kaçınılmazdı.
4 Mayıs'ın sisli sabahının erken saatlerinde, Lancastrianlar ellerinden geldiğince topraklarını seçtiler ve arkaları manastıra ve kasabaya dönük olarak üç birime bölündü: Somerset Dükü, genel komuta, sağ kanadı Lord Wenlock ve genç Prens Edward'ı aldı. merkezi paylaştı Devonshire Kontu sola aldı. Önlerinde "kuş yolları, derin bentler ve tepeleri ve vadileri olan birçok çit vardı, kuyusu kuyusu tasarlandığı gibi yaklaşmak için doğru kötü bir yer."
Tarihi binalar, 1471'de 17 ünlü Lancastrian'ın idam edildiği Church Street'te sıralanıyor. Kredi: Paul Weston/Alamy
Varışında IV. Edward sahneyi inceledi ve askerlerini sol tarafında Gloucester Dükü ve sağında sadık Baron Hastings ile birlikte üç birliğe yerleştirdi. Lancastrians, Yorklulardan sayıca fazlaydı, c.6.000'e karşı 3.500'e karşı, ancak Gloucester Dükü kısa süre sonra "keskin bir ok yağmuru ve silah atışıyla" Somerset Dükü'nü alt etmeye başladı.
Oyalayıcı bir taktikle Somerset, York ordusunun merkezine saldırdı, ancak Edward IV'ün Tewkesbury Park'ın ormanlık alanında tesadüfen sakladığı 200 atlı mızrakçının manzaralarına geri sürüldü ve mızrakçılar Somerset'in adamlarını paramparça etti.
Ana Lancastrian kuvvetlerinin kurtarmaya gelmemesine öfkelenen Somerset, Wenlock'u bir hain olmakla suçladı ve bazı raporlara göre, "kafasını savurmakla" suçladı. Bunu takip eden yakın dövüşte Lancastrians kaçtı ve yüzlerce kişiyle Tewkesbury Park ve Bloody Meadow'da katledildi ya da Swilgate Nehri'nde boğuldu. Prens Edward da öldürüldü, Lancastrian hanedan hayallerini yıktı. Kasabada saklananlar veya manastırda güvenlik arayanlar toplandı ve Somerset Dükü de dahil olmak üzere en önde gelen Lancastrian'lardan 17'si aceleyle vatana ihanetten yargılandı ve Church Caddesi'ndeki bir iskelede idam edildi.
Margaret kaçtı, ancak 21 Mayıs 1471'de Londra Kulesi'nde yakalandı ve hapsedildi, aynı gün, zaten orada bir mahkum olan kocası Henry VI öldürüldü. Edward IV şimdi 12 yıl sonra, Gül Savaşları'nın ikinci aşamasının ateşlendiği ve 1485'te Henry Tudor'un katılımıyla Bosworth Field'da şiddetli bir şekilde sona erdiği zamana kadar hüküm sürecekti.
Tewkesbury Battlefield Society Başkanı Richard Goddard, “İnsanlar Tewkesbury'de her şeyin ne kadar çabuk gerçekleştiğine her zaman şaşırırlar” diyor. "Güçler Cuma günü geldi ve Pazartesi günü gitti ve kasaba halkını yağmalamadan temizlemek için terk etti." Ancak Tewkesbury'nin tarihteki yeri silinmez hale geldi, bugün Victor ve Vanquished'i şehre güney yaklaşımlarında betimleyen bir at heykeli ve Battlefield Society tarafından yönetilen aylık yürüyüşlere katılabileceğiniz önemli konumların etrafında işaretlenmiş bir savaş alanı izi ile hatırlandı.
Tewkesbury Savaşı, 4 Mayıs 1471 - Tarih
TEWKESBURY SAVAŞI (4 Mayıs 1471), kesinlikle konuşursak, Güllerin Savaşlarında yapılan son savaştı, çünkü Bosworth Savaşı bu savaşlara pek dahil edilemez.
Kraliçe Margaret, Warwick'in Barnet'te yenildiği ve öldürüldüğü gün İngiltere'ye indi, ancak Lancastrian davasına bu ağır darbeye rağmen, Somerset ve partisinin diğer lordları tarafından ilerlemesini sürdürmeye ikna edildi. Weymouth'a indi ve önce batıya, Devon ve Cornwall'dan gelen takviyenin katıldığı Exeter'e yürüdü. Daha sonra doğuya doğru Bath'a doğru ilerledi, ancak Edward'ın kendisine karşı yürüdüğünü öğrenince Lancastrians'ın en büyük gücünün yattığı kuzeye doğru yürümeye karar verdi.
Sıkıcı bir yürüyüşten sonra 3 Mayıs'ta Tewkesbury'ye ulaştı ve ertesi gün Edward savaş verdi. Lancastrianlar, destek kuvvetlerini zamanında getirmeyi ihmal eden Lord Wenlock'un hainliği veya aptallığı yüzünden tamamen bozguna uğradılar. Kraliçe Margaret esir alındı ve oğlu Prens Edward ya savaşta düştü ya da daha büyük olasılıkla hemen ardından idam edildi. Sığınağa sığınan Somerset Dükü ve diğerleri, iki gün sonra Tewkesbury'deki pazar yerinde idam edildi.
Barnet'teki zaferden çok kısa bir süre sonra gelen bu belirleyici savaş, Edward IV'ü tahta geçirdi.
İngilizce Tarih Sözlüğü. Sidney J. Low ve F.S. Pulling, ed.
Londra: Cassell and Company, Ltd., 1910. 994-5.
Daha fazla çalışma için kitaplar: Goodchild, S. Tewkesbury 1471: Lancaster Evi'nin Tutulması.
Barnsley, Güney Yorkshire, Birleşik Krallık: Pen and Sword Books, Ltd., 2005.
Gravett, Christopher. Tewkesbury 1471: Son Yorkist Zaferi.
Oxford: Osprey Yayıncılık, 2003.
Hammond, P. W. Barnet ve Tewkesbury Savaşları.
New York: St. Martin's Press, 1993.
Hicks, Michael. Güllerin Savaşları 1455-1485.
New York: Routledge, 2003.
Weir, Alison. Güllerin Savaşları.
New York: Ballantine Kitapları, 1996.
|Edward IV'e|
|Anjou'lu Margaret'e|
|güllerin savaşlarına|
|Luminarium Ansiklopedisine|
Site ©1996-2011 Anniina Jokinen. Her hakkı saklıdır.
Bu sayfa 14 Nisan 2007'de oluşturuldu. Son güncelleme 8 Mayıs 2012.
Tewkesbury Lordları
Earl Bertric'in daha sonra Fatih William'ın karısı olacak olan Matilda'yı reddetmesi, onun Tewkesbury'nin son (Sakson) Lordu olmasına neden oldu. William 1087'de öldükten sonra, oğlu William Rufus, Robert Fitzhamon, bir Norman asilzadesi. Fitzhamon'un oğlu yoktu, bu yüzden Lord en büyük kızı Mabel'e geçti [1]. Sonunda, 1183'te, onu de Clares'e miras bıraktı ve Despenserler ayrıca erkek varisi de yoktu. Thomas Despenser'ın oğlu Richard ondan önce ölmüştü ve geriye sadece bir kızı Isabel kalmıştı. [2]
On bir yaşındayken Isabel Despenser, onunla evliydi. Richard Beauchamp Abbot Parker tarafından Tewkesbury Manastırı'nda. Richard, yakın zamanda Abergavenny Kontu unvanını, üçüncü Warwick Kontu Thomas'ın ikinci oğlu olan babası William'dan devralmıştı. On yıl sonra, 1421'de Richard öldürüldü ve Tewkesbury Manastırı'na gömüldü. Altı yıl önce, evliliklerinden bu yana evleri olan Hanley Şatosu'nda Elizabeth adında bir kızları dünyaya gelmişti. [3]
Kontes Isabel, ilk kocasının anısına bir ilahi yaptırdı. Bir ilahi, bir ruhu Araf'tan salıvermek için tasarlanmış bir şapeldir ve onbeşinci yüzyıla gelindiğinde, ayrılan ruhlar için o kadar çok ayin yapılması gerekmiştir ki, daha fazla rahibe ihtiyaç duyulmuştur. Bu nedenle, bu aile ilahi kiliselerinin artan sayıda inşa edilmesiydi. Bunların çoğu Henry VIII'in Reformundan kaçtı, ancak daha sonra ilahi hizmetlerini kaldıran ve mali bağışlarını tahsis eden Edward VI'ya kurban gitti. Şapel tahsis edildikten sonra Isabel, kocasının kuzeniyle evlendi. bir diğeri Richard BeauchampBeşinci Warwick Kontu, 26 Kasım 1423'te Hanley Kalesi'nde. İki kocası kuzen olduğu için, Papa'dan özel bir muafiyet alınması gerekiyordu.
Bu ikinci Daha önce Lady de Lile ile evli olan Richard Beauchamp, Isabel ile evlendiğinde üç kızı olan bir dul idi. Henry V'nin güvenilir bir arkadaşıydı ve 1415'te Agincourt Muharebesi'nde savaştı. Kral VI.
İkinci Richard Beauchamp, Owen Glendower'ı yenerek Galli [4] boyun eğdirdi. Ayrıca Kutsal Topraklara Haçlı Seferi'nde bulunmuş ve 1435'te Fransa'nın Regent'i olmuştur. Nisan 1439'da Rouen Kalesi'nde öldü ve Lady Isabel ve oğulları Henry, cesedini Warwick'teki Beauchamp Şapeli'ne gömülmek üzere İngiltere'ye geri getirdi. Isabel kısa bir süre sonra Londra'da öldü ve ölüm döşeğinde Kral'dan oğluna bakmasını ve Tewkesbury Manastırı'na vermek istediği zengin hediyelerin altı keşiş için daha bağışla oraya güvenli bir şekilde ulaştığını görmesini istedi.
Isabel'in oğlu, Henry Beauchamp, ailesi öldüğünde sadece on dört yaşındaydı. Kendisinden sadece altı yaş büyük olan Kralın gözdesi ve gözdesi oldu. Henry VI, ona birçok onur ve iyilik bahşetmeye devam etti. O zaten Baron Despenser, Tewkesbury Lordu, Warwick Dükü ve Abergavenny Kontu, yirmi bir yaşındayken Kral onu Wight Adası'nın Kralı ile Guernsey ve Jersey Kralı'nı yarattı! Ancak, 11 Haziran 1446'da yirmi bir yaşında Hanley Kalesi'nde öldüğü için bu tür iyiliklerden uzun süre yararlanamadı. Mezarı 1875 yılında Abbey'deki restorasyon çalışmaları sırasında ortaya çıkarılmıştır.
Ancak Henry Beauchamp, Salisbury Kontu Neville'in kızı ve Warwick Kontu'nun kızkardeşi Ciceley'le [5] on yaşında zaten evlenmişti.kralcı.' Henry'nin kız kardeşi Anne Beau-champ, kendisi de 'Kral Yapıcı'nın karısıydı! Dul eşi Cicely daha sonra Worcester Kontu Tiptoft ile evlendi. 1450'de Tewkesbury'de öldü ve ayrıca Manastır'a gömüldü.
Tewkesbury Lordlarının Fitzhamon'dan sonra en çok tanınanı sıradaki Lord olmalı. Richard Neville, altıncı Warwick Kontu, ikinci Salisbury Kontu, Baron Despenser ve Abergavenny Kontu, diğer unvanların yanı sıra. O oldu Tewkesbury Lordu Leydi Anne 1449'da öldüğünde. Halası, Kontes Isabel'in kızı ve Warwick Dükü Henry'nin kız kardeşi Lady Anne ile evlendi. Anne eşyalarını beraberinde getirdi. Fitzhamon, de Clare ve Despenser annesi aracılığıyla aileleri ve Beauchamps babası aracılığıyla. Richard Neville'in bu kadar büyük bir etkiye sahip olmasına şaşmamalı. Onun için savaşan hiç kimseyi geri çevirmediği ve hizmetindeki otuz bin kişinin birçok kalesinde her gün beslendiği söylenir. Kişisel hanesi her gün kahvaltıda altı öküz kadar tüketiyordu! Unvanları sayısızdı [6], bu nedenle, şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Tewkesbury için çok az zamanı vardı. Tanınmış bir Lancas-trian, cesedinin gömülmeden üç hafta boyunca yattığı Barnet Savaşı'nda öldürüldü. Ancak karısı Anne, ondan yaklaşık otuz yıl hayatta kaldı, hem Yorklular hem de Lancastrians'tan sert muamele ve bazen hapis cezası aldı. Tüm eşyalarına el konuldu, ancak bazıları 1488'de Henry VII tarafından restore edildi.
Anne'nin iki kızı ve "Kral Yapıcı", onun muazzam zenginliğini ve nüfuzunu korumak için piyon olarak kullanıldı. O evli Isabel ile George, Clarence Dükü, Richard, York Dükü'nün ikinci oğlu ve Edward IV'ün kardeşi. Küçük kızıyla evlendi, anne, ile Edward, Galler PrensiTewkesbury Savaşı'nda öldürülen Lancastrian varisi.
Isabelkocası Clarence Dükü, 1471'de 'Kingmaker' Warwick Barnet'te öldürüldüğünde, karısı aracılığıyla Cardiff Lordluğuna girdi. kendi kardeşi Clarence'ın çok güçlü olması durumunda iki kız kardeş arasında! Tewkesbury Lordluğu kendi başına Isabel'e indi.
Warwick Kalesi'ne taşınan Isabel ve Clarence'ın iki oğlu vardı - Edward ve Richard ve bir kızı Margaret (Plantagenet'lerin sonuncusu olacaktı [7]). Üçüncü çocukları Richard 6 Ekim 1476'da doğdu. "Tewkesbury Manastırı Revirinin yeni odasında," nerede vaftiz edildi. Ancak, Isabel ve küçük oğlu Richard Ocak 1478'de erken öldüğünden beri çifte trajedi kısa sürede çarptı. Bir ay sonra, Clarence Dükü George, Kule'ye kadar eşlik edildi ve 18 Şubat'ta ölüme terk edildi. ikisi de küçük oğulları ile birlikte Tewkesbury Manastırı'na gömüldü. Yıllar sonra, Tewkesbury Corporation'ın bir üyesi olan Samuel Hawling öldüğünde, Clarence kasasının ailesinin cenazesi için tahsis edildiği söylenir. 1829'da Hawling cesetleri çıkarıldı ve Clarence Dükü ve Düşesi olduğu düşünülen kemikler değiştirildi. Isabel'in Manastırdaki cenazesi, tüm geleneksel tören ihtişamına sahip olan son cenazeydi. O da sonuncuydu Fitzhamons Manastırla kişisel olarak bağlantılı olmak.
Isabel'in Lancastrian varisi, Galler Prensi Edward ile evli olan kız kardeşi Anne, Tewkes-bury Savaşı'nda hazır bulundu, ancak Kraliçe Margaret yakalandığında kaçmış gibi görünüyor. Hikaye, Prens Edward ile evlenmeden önce talip olan Gloucester Dükü Richard'ın (gelecekteki 'rezil' Kral III. Ancak, Tewkesbury'de dul kaldıktan sonra, onu bulmayı ve onunla evlenmeyi başaran kişinin Gloucester'lı Richard olduğu söylenir. Evlilik Westminster'de gerçekleşti, burada kendisi ve kocası III. Richard 1483'te taç giydi. Bir oğulları vardı, başka bir Edward, sadece kısa bir süre yaşadı ve Anne'nin kendisi, kocasıyla aynı yıl 1485'te öldü. .
Edward IV aniden öldüğünde oğlu, genç Galler Prensi (Edward V), Ludlow'daydı. Londra'ya doğru yola çıktı, ancak onu her sadakat belirtisiyle başkente götüren amcası Gloucester Dükü Richard tarafından karşılandı. Ancak Edward, hiç ayrılmadığı Kule'ye götürüldü, çünkü o ve kardeşi York Dükü Richard ortadan kayboldu, öldürüldükleri varsayıldı. Suçun, krallığı III. Richard olarak üstlenen Richard tarafından mı yoksa 1485'te Yorkist Kralı kararlı bir şekilde mağlup edip öldüren halefi VII.
1488'e kadar taç tüm mal varlığına el koymuştu Despenserler ve De Clares ama Henry VII restore Despenser ve Warwick (Neville) yaşlanan Dowager Anne'ye, Warwick Kontesi'ne ("Kingmaker"ın dul eşi) iner, ancak onu hemen ardından kendisine ve mirasçılarına teslim etmeye zorlar. Ancak ona Warwickshire'daki Sutton malikanesini ve küçük bir emekli maaşı verdi. Kral tarafından el konulan yerel mülkler Hanley Kalesi, Upton-on-Severn, Elmley Kalesi, Stoke Orchard, Tredington, Pamington, Fiddington, Northway, Mythe, Kemerton ve Tewkesbury idi [8]. Orada kaldı EdwardIsabel ve Clarence'ın büyük oğlu, Tewkesbury Lordlarının sonuncusuKule'ye hapsedilen ve 1499'da yirmi dört yaşında iskeleye çıkan.
Elli yıldan fazla bir süre boyunca Taç, Tewkesbury Lordluğunu elinde tuttu ve yerel beyler tarafından vekilharç olarak yönetilmesine izin verdi. Bir örnek, Worcestershire Şerifi Richard Nanfan Esq'nin atanmasıydı. Birtsmorton'a, Tewkesbury Lord Hazretlerinin vekilharcı ve oradaki parkın ve locanın bekçisi olarak, güç mücadelesi sırasında Lancaster Evi'ne verilen hizmetler için. Henry VIII iktidara geldiğinde, Manastıra bağlı olan Barton malikanesi, Fesih'te teslim edildi ve bir kez daha, Fitzhamon ve Gloucester Kontu Richard, Tewkesbury Lord-ship ile birleşti, ancak Kral'ın gücüyle.
Oğlu Edward VI, 1547'de tahta çıktıktan sonra, onları Catherine Parr'ın ikinci kocası ve Lord Protector Somerset'in kardeşi olan amcası Thomas, Sudeley Lordu Seymour'a verdi. Ancak, bu hırslı adam Lord Protector'a ihanet etti: Vatana ihanetten suçlandı, kınandı ve Mart 1549'da kafası kesildi.
Malikaneler bir kez daha Kraliyete geçti ve 1609'a kadar kaldı, paraya ihtiyacı olan Kral I. James, Tewkesbury malikanesini ve ilçesini Şirkete sattı. Warwick ve Despenser toprakları, £2,453,37p için (1999'da 207.180 £ değerinde – Editör). Böylece Tewkesbury Lordları'nın soyu sona erdi. Holme Kalesi ve Hanley Kalesi'ndeki konutları gitti, ama en azından güzel Manastır onlara bir anıt olarak kaldı.
Tewkesbury Savaşı
Tewkesbury Savaşı, Lancastrian davasını ezmek ve Yorklu Kral Edward IV için tahtı güvence altına almakla sonuçlanan Gül Savaşları'nın belirleyici bir savaşıydı.
Arka plan
Edward IV, İngiltere Kralı olarak konumunu büyük ölçüde güçlü kuzeni, 'Kral Yapıcı' olarak bilinen Warwick Kontu Richard Neville'in desteğine borçluydu. Edward, 1464'te, tanınmayan bir Lancastrian şövalyesinin dul eşi Elizabeth Woodville ile evlendiğinde, ikisi arası açıldı. Warwick, Edward'ın yeni kraliçesinin belirsiz ilişkilerinin çoğunu güçlü pozisyonlara yerleştirmesi gerçeğine içerledi. Bıkkın Warwick, Edward'ın hırslı küçük kardeşi George, Clarence Dükü ile güçlerini birleştirdi ve George'u kral yapmak için isyan çıkardı. Edward kısaca hapsedildi, ancak daha sonra serbest bırakıldı ve bunu York Evi'ni kiralayan kan davalarında geçici bir mühlet izledi. Ancak, bir yıl içinde Edward, Warwick ve George'un yeni ihanetten şüphelenerek onları Fransa'ya sığınmaya zorladı.
Öfkeli Warwick, eski düşmanı Lancastrian Kraliçesi, Anjou'lu Margaret ile bir ittifak kurdu ve onun adına bir istilaya öncülük etti, ancak 14 Nisan 1471'de Barnet'te Edward'a karşı savaşta sona erdi. Anjou'lu Margaret ve oğlu Edward, Lancastrian Galler Prensi, 24 Mart'ta İngiltere'ye yelken açtı ve Warwick'in yenilgisinin feci haberini öğrenmek için Barnet'in savaştığı gün karaya çıktı. Henry VI'nın üvey kardeşi Jasper Tudor liderliğindeki Galler'deki Lancastrians'a katılmak için güçlerini yürüdü ve Edward IV ile birlikte tehdidi kontrol altına almak için hızla saldırması gerektiğinin farkındaydı.
Çok sıcak bir gün olan 3 Mayıs'ta, yorgun Lancastrian kuvvetleri geceyi Tewkesbury'de geçirmek için kamp kurdu. Kral Edward, Margaret'in Galler'e ve takviyelere ulaşmadan önce ilerlemesini durdurmak için ordusunu zorladı ve sonunda Lancastrians'tan yaklaşık 3 mil uzakta onları savaşta buluşmaya zorladı.
Savaş
4 Mayıs'ta şafakta, sayıları 6.000 civarında olan Lancastrians, Tewkesbury kasabasının bir mil güneyinde savunma pozisyonu aldı. Arkalarında Avon Nehri ve Severn vardı. Tewkesbury Manastırı, Lancastrian merkezinin hemen arkasındaydı.
Kraliçe Margaret, savaş alanından biraz uzakta bir dini kuruma sığındı. Lancastrian sağına Somerset Dükü Edmund Beaufort komuta ediyordu. Merkez, kıdemli Baron Wenlock ve on sekiz yaşındaki Prens Edward tarafından yönetiliyordu. Sol savaş, sadık Lancastrian, Devon Kontu John Courtenay tarafından yönetildi. Henry V'nin torunu Prens Edward, erkeklere hitap etmek için Lancastrian hattı boyunca sürdü.
Yaklaşık 5.000 kişilik Yorkist ordusunun başında, merkeze komuta eden ve kurnaz kardeşi Clarence'ı, güvenilir en küçük kardeşi olan on sekiz yaşındaki Richard, Gloucester Dükü'nü (gelecekteki Richard) tutan IV. Edward bulunuyordu. III) öncüye liderlik ederken, Lord Hastings arkaya komuta etti. Yorkist ordusunun solunda, Edward'ın ormanda 200 atlı mızrakçı yerleştirdiği ağaçlık bir park vardı.
Ertesi gün, 4 Mayıs Cumartesi günü, [kral] kılık değiştirdi ve üç koğuştaki tüm ordusu iyi bir şekilde kuruldu, sancaklarını havaya uçurdu, borazanları patlattı, davasını ve kavgasını Yüce Allah'a, bizim en mübarek leydi annesi, Meryem Ana, şanlı şehit Saint George ve tüm azizler ve doğrudan düşmanlarının üzerine doğru ilerlediler, fevkalade güçlü bir zemin durumunda [yerleştirilmiş], saldırıya uğraması tamamen zor olan tarlalarına yaklaşıyorlardı'
Yorklular Lancastrian pozisyonunda ilerlediler ve Lancastrian güçlerini korkunç ok ve atışlarla yağdırdılar.Edward'ın yanından geçmek için Somerset Dükü, sol kanadına saldırmak için bir kuvvete önderlik etti. "Onların (Lancastrian) alanlarının önünde o kadar kötü yollar ve derin bentler, o kadar çok çit, ağaç ve çalı vardı ki, onlara yaklaşmak ve el ele vermek zordu: ama Somerset Dükü olarak adlandırılan Edmund, o gün vaward'a sahip olduğu için, ister bunun için olsun, o ve arkadaşları, bulundukları yerde de fena halde rahatsız oldular. silahlar - ne de direnmeyecekleri ok atışlarında olduğu gibi, yoksa büyük bir yürek ve cesaretle, şövalye ve erkekçe, dostluğu ile kendini ilerletti, bir şekilde bir kenara attı - kralın vaward'ını ve belirli yollar ve yollarla bu nedenle daha önce temizlendi ve kralın ekibi bilinmeyene, tarladan ayrıldı, bir şeritten geçti ve savaş halinde olduğu kraldan önce ve bu tepedeki tepeden bile adil bir yere veya yakına geldi. kapanışları, kralın savaşının sonuna şiddetle başladı.
Yorklular, Somerset'in saldırısını geri püskürtmeye direndiler. Edward'ın daha önce ormana yerleştirdiği 200 mızraklı, Somerset'e açıkta kalan sağ kanattan ve arkadan saldırdı. Somerset'in güçleri bozguna uğradı ve Severn'den umutsuz bir kaçış girişiminde bulundu. Çoğu kaçarken katledildi. Colnbrook'un üzerinde nehre inen çayır hala "Kanlı Çayır" adını koruyor.
Tewkesbury Manastırı'ndaki Galler Lancastrian Prensi Edward'a Anıt
Öfkeli Somerset, Lancastrian hatlarına geri döndü ve merkezi komuta eden ve neden destek sağlayamadığını ve bir yanıt beklemeden kafatasını öfkeyle bir savaş baltasıyla parçaladığını öğrenmek isteyen eski bir Yorklu olan Wenlock'a gitti. Somerset daha sonra Tewkesbury Manastırı'nda sığınak aradı.
Morali çöktü, panik başladı ve Lancastrian ordusunun geri kalanı kaçtı, birçoğu takip eden Yorklular tarafından öldürüldü veya Avon Nehri'nde boğuldu. Çeyrek verilmedi ve 2000 kadar Lancastrians ölmüş olabilir.
Kraliçe Margaret'in oğlu, on sekiz yaşındaki Edward, Galler Prensi, Lancaster Evi'nin son meşru torunu ya savaşta ya da sonrasında öldürüldü. Prens Edward'ın sonunu nasıl getirdiğine dair birkaç çelişkili versiyon var, biri savaşın ardından kuzeye kaçarken öldürüldüğünü, bir diğeri ise Clarence Dükü altındaki küçük bir adam birliği olan Lancastrians'ın bozgununu takiben olduğunu belirtiyor. Edward'ı bir korunun yakınında buldu ve kayınbiraderi Clarence'a merhamet dilemesine rağmen derme çatma bir blokta hemen kafası kesildi.
Alternatif bir versiyon diğer üç kaynak tarafından verildi: Londra'nın Büyük Chronicle'ı, Polydore Vergil ve Shakespeare tarafından kullanılan versiyon olan Edward Hall. Bu, savaştan sağ kurtulan Edward'ın esir alındığını ve George, Clarence Dükü Richard, Gloucester Dükü ve William, Lord Hastings ile birlikte olan Kral Edward IV'ün önüne getirildiğini kaydeder. Kral, prensi nezaketle karşıladı ve neden kendisine karşı silaha sarıldığını sordu. Prens gururla ve meydan okurcasına cevap verdi, "Babamın mirasını geri almaya geldim." Kral daha sonra eldiveni eliyle prensin yüzüne vurdu ve kralla birlikte olanlar aniden Prens Edward'ı kılıçlarıyla bıçakladı.
Sonrası
Lancastrians'ın çoğu Tewkesbury Manastırı'nda sığınak aldı. Savaştan hemen sonra manastırdaki dualara katılan Kral Edward, Prens Edward'ın Manastıra gömülmesine izin verdi.
İki gün sonra, Somerset ve diğer liderler Abbey'den sürüklenerek çıkarıldılar ve Gloucester ve Norfolk Dükü, İngiltere Constable tarafından, sahte yargılamalardan sonra idam edilmeleri emredildi. Bunlar arasında Devon Kontu'nun küçük kardeşi Hugh Courtenay ve St. John askeri düzeninin baş rahibi Sir John Langstrother vardı. Manastır, savaştan bir ay sonra, kendi bölgesinde dökülen kanın ardından yeniden kutsanmak zorunda kaldı. Somerset ve savaşta düşen küçük kardeşi John Beaufort, Manastıra gömüldü. Beaufort Hanedanı böylece erkek soyunda soyu tükenmişti.
Kraliçe Margaret, uğruna çok uzun süre savaştığı oğlunun ölümüyle sonunda mağlup oldu, savaşın sonunda William Stanley tarafından esir alındı ve hapsedildi.
Henry VI, 21-22 Mayıs 1471'de Yükseliş Nöbeti gecesi Londra Kulesi'nde ölümüyle karşılaştı. Oğlunun Tewkesbury'deki ölümü kaderini belirlemişti. Lancaster'lı Edward hâlâ hayattayken, Henry'nin görevden alınmasını anlamsız kılmıştı. Henry VI ve Beaufort erkek soyunun ölümü, Margaret Beaufort ve oğlu Henry Tudor'u Lancaster Evi'nin kıdemli temsilcileri olarak bıraktı.
Savaş Yolu, Kanlı Çayır'ın hikayesini anlatan yorumlayıcı bir panel ile savaş alanının çoğuna erişim sağlayan Tewkesbury Savaşı'nın savaş alanı çevresinde işaretlenmiş 1,5 millik bir patikadır. Tewkesbury Turizm Ofisi'nden bir harita ve savaşın bir hesabını içeren bir iz broşürü mevcuttur. Manastır, Prens Edward'a bir anıt plaket ve George Duke of Clarence ve eşi Isabel Neville'in mezarları, ayrıca savaştan bir kılıç kabzası ve değerli taş ve birkaç ortaçağ hançeri var. Sacristy kapısının arkası, bu iddianın geçerliliği sorgulanmasına rağmen, savaş alanında bulunduğu söylenen zırhla kaplanmıştır.
Tewkesbury'nin ardından, Warwick'in Fauconberg Piçi olarak bilinen kuzeni Thomas Neville (Sir William Neville, Kent'in 1. , o şehrin dışında Southwark'ta durarak Londra'ya yürüdü. Ancak Londra onu kabul etmeyi reddetti ve misilleme olarak Southwark'ı yaktı ve şehre üç uçlu bir saldırı hazırladı. Fauconberg'in ordusunun büyük kısmı akıntıya karşı Londra'ya Aldgate ve Bishopsgate'e saldırmak için ilerlerken, topçu Thames'in güney kıyısına yerleştirildi. Saldırının üçüncü bir tarafı Londra Köprüsü'nü geçmeye çalıştı. Bombardımanı Londralıların iradesini zayıflatmayı başaramadı. Londra Köprüsü'ndeki saldırganlar geri püskürtüldü. Bishopsgate'e yapılan saldırı Essex Kontu tarafından engellendi. Aldgate'de isyancılar kapıyı zorla açmayı başardılar, ancak şehrin savunucuları misilleme yaptı ve şehri ele geçirme girişimleri başarısızlıkla sonuçlandı.
Fauconberg ve ordusu gemilerine bindi ve Kent'e döndü. Daha sonra Edward IV'ün peşinde batıya doğru Kingston upon Thames'e yürüdü. Londra'yı Edward için tutan Lord Scales, Fauconberg'e Edward'ın İngiltere'den ayrıldığına dair bir haber gönderdi ve bu da onu Blackheath'e dönmeye teşvik etti. Oradan Sandwich'e gitti ve burada Warwick'in davasının kaybedildiğini öğrendi. Kral Edward, Fauconberg'i bastırma yolunda, 21 Mayıs'ta, yanında tutsak Kraliçe Margaret bir savaş arabasıyla Londra'dan zaferle geçti. Edward Sandwich'e yürüdü ve Fauconberg'in takipçilerinin çoğuyla birlikte on üç gemi ele geçirdi. Fauconberg, Kral tarafından yakalandığı Southampton'a kaçtı. Daha sonra Yorkshire'daki Middleham Şatosu'na götürüldü ve 22 Eylül 1471'de başı kesildi. Başı Londra Köprüsü'ne 'Kentward'a bakarak' dikildi.
Margaret of Anjou önce Wallingford Kalesi'ne gönderildi ve daha sonra 1472'de daha güvenli olan Londra Kulesi'ne transfer edildi ve sevgili oğlunun dul eşi Anne Neville, Suffolk Düşesi eski nedimesi Alice Chaucer'ın gözetimine verildi. Edward IV'ün en küçük kardeşi Gloucester Dükü Richard ile evlendi. 1475'te Picquigny Antlaşması'nda akrabası XI. Louis tarafından fidye ödenene kadar tutsak olarak kaldı. Hırpalanmış eski Kraliçe, Louis'e emekli maaşına bağlı olarak memleketi Anjou'ya emekli oldu. Dampierre Şatosu'na yerleşti, orada Ağustos 1482'de elli üç yaşında öldü. Angers Katedrali'ne gömüldü.
İçindekiler
Güllerin Savaşları, Edward III'ün soyundan gelen iki farklı kraliyet ailesini desteklemek için çeşitli İngiliz lordları ve soylular arasındaki bir dizi çatışmaydı. 1461'de York Hanedanı, rakibi Lancaster Hanedanı'nı İngiltere'deki egemen kraliyet hanedanı olarak değiştirdiğinde, çatışma bir dönüm noktasına ulaştı. Yorkistlerin lideri Edward IV, tahtı 1465'te yakalanan ve Londra Kulesi'ne hapsedilen Lancastrian kralı Henry VI'dan [1] ele geçirdi. [2] Lancastrian kraliçesi Margaret of Anjou ve oğlu Edward of Lancaster, İskoçya'ya kaçtı ve direniş örgütledi. [3] Edward IV ayaklanmaları bastırdı ve İskoç hükümetine Margaret'i Lancaster Hanedanı'ndan Fransa'ya sürgüne gitmeye zorlaması için baskı yaptı. [4] Yorklular İngiltere üzerindeki hâkimiyetlerini sıkılaştırırken Edward, baş danışmanı Richard Neville, 16. Warwick Kontu da dahil olmak üzere destekçilerini ödüllendirerek onları daha yüksek unvanlara yükseltti ve mağlup edilen düşmanlarından el konulan toprakları ödüllendirdi. [5] Earl, Kral'ın kuralını onaylamamaya başladı ve ilişkileri daha sonra gerginleşti. [6]
Warwick, Edward'ın iki ülke arasında bir ittifak oluşturmak için bir Fransız prensesi (Fransa Kralı XI. Louis'in baldızı olan Savoylu Bona) ile evlenmesini planlamıştı. [7] Bununla birlikte, genç kral Burgundy ile bağları tercih etti ve 1464'te, Elizabeth Woodville'i fakir bir Lancastrian dul olarak gizlice evlendirerek Earl'ü daha da kızdırdı, Yorklular tarafından uygun olmayan bir kraliçe olarak görüldü. [8] Edward akrabalarına toprak ve unvan hediye etti ve evliliklerini zengin ve güçlü ailelere ayarladı. Uygun bekarlar Woodville kadınlarıyla eşleştirildi ve Warwick'in kızlarının evlilik umutlarını daralttı. Ayrıca, Earl akrabasını içeren iki maçtan rahatsız oldu. İlki, 60 yaşın üzerindeki teyzesi Lady Katherine Neville'in Elizabeth'in 20 yaşındaki erkek kardeşi John Woodville ile evliliğiydi ve bu evlilik pek çok kişi tarafından normal evlilik dışı kabul ediliyordu. Diğeri ise yeğeninin nişanlısı, Kraliçe'nin oğlu Thomas Grey tarafından Edward'ın onayı ile gelin olarak alınan 3. Exeter Dükü Henry Holland'ın kızıydı. [9] Bu eylemlerden bıkan Warwick, Woodvilles'in efendisi üzerinde kötü niyetli bir etkisi olduğuna karar verdi. [10] Kendini marjinalleşmiş hissetti: genç kral üzerindeki etkisi azalıyordu ve Edward'ı itaat etmeye zorlamak için sert önlemler almaya karar verdi. [11] Warwick'in alternatif planı, Kral'ın yerine komplocu arkadaşı Edward'ın küçük kardeşi Clarence Dükü'nü geçirmekti. [12]
Kuzeyde birkaç isyanı kışkırtan Warwick, Kral'ı güneydeki ana destek kalesinden uzaklaştırdı. Edward geri çekilirken kendisini sayıca fazla buldu, Warwick ve Clarence'ın isyana açık destek çağrısında bulunduğunu öğrendi. 26 Temmuz 1469'da Edgecote Moor Savaşı'nı kazandıktan sonra, Earl, Yorkist kralı takipçileri tarafından terk edilmiş olarak buldu ve onu "koruma" için Warwick Kalesi'ne getirdi. [13] Lancastrian destekçileri, ayaklanmalar düzenlemek için Edward'ın hapis cezasından yararlandı. Yorkist hizalı savaş ağalarının çoğu Warwick'in çağrısına katılmayı reddettiği için, Earl'e Kralı serbest bırakması için baskı yapıldı. [14] İktidara geri döndüğünde Edward, Warwick'in kendisine karşı suçlarını açıkça takip etmedi, ancak Earl, Kral'ın kin tuttuğundan şüphelendi. Warwick, bu sefer Edward'ı Clarence ile değiştirmek için başka bir isyan tasarladı. [15] Bununla birlikte, iki komplocu, Edward ayaklanmayı -Losecoat Field Savaşı'nı- 12 Mart 1470'te bastırdığında Fransa'ya kaçmak zorunda kaldı. Kral, isyancıların elindeki mektuplar ve liderlerin itirafları aracılığıyla Kont'un ihanetini ortaya çıkardı. . [16] Fransız kralı Louis XI tarafından yapılan bir anlaşmada, Earl Margaret ve Lancastrian davasına hizmet etmeyi kabul etti. Warwick, Lancastrian ordusunun başında İngiltere'yi işgal etti ve Ekim 1470'te Edward'ı Burgonya'ya sığınmaya zorladı, daha sonra Kral'ın kayınbiraderi Charles the Bold tarafından yönetildi. İngiltere tahtı 14 Mart 1471'de geçici olarak VI. [18]
Yorklu Düzenle
Edward IV normalde ordularının ön saflarındaydı. 1,91 m boyunda, yaldızlı bir zırh giyerken düşmanlara saldıran, savaşta ilham verici bir figürdü. Ortaçağ metinleri, Kralı yakışıklı, ince kaslı ve geniş göğüslü olarak tanımlar. [19] Yakışıklı ve karizmatikti, insanları davasına kolayca kazandırıyordu. Edward savaşlarda yetenekli bir taktikçi ve liderdi. Sık sık düşman hatlarındaki savunma zayıflıklarını tespit etti ve kullandı, çoğu zaman belirleyici sonuçlar verdi. [20] 1471'de genç kral çok saygı duyulan bir saha komutanıydı. [21] Bazı eleştiriler aldı, ancak 1461'de tahtı kazandıktan sonra isyanları bastırma konusunda kararsız olduğunu kanıtladı. [20] Tarihçi Charles Ross, Edward'ın strateji ve taktiklerinden ziyade liderliğini ve yakın dövüş becerisini övüyor. [22] Yakışıklılığı ve yetenekli liderliğiyle Edward, özellikle VI. Henry'ye kıyasla sıradan insanlar arasında popülerdi. [23] İngiliz ticareti için pazarları genişletmeyi ve korumayı amaçlayan ticaret politikaları, Yorklu kralın kişiliği tarafından da kazanılan yerel tüccarları memnun etti. [24] 1469'a gelindiğinde Edward'ın halk desteğindeki temel dalgası aşınmıştı. Hükümette bir değişikliğin coşkusu azalmıştı ve insanlar Edward'ı "İngiltere krallığını büyük bir popülariteye ve dinlenmeye getiremediği" ve Yorklu soyluların suistimaller için cezasız kalmasına izin verdiği için suçladılar. [25] Edward 1471'de İngiltere'yi işgal ettiğinde, pek çok sıradan insan onun dönüşünü açıkça kutlamadı. [26]
Edward'a Barnet'te kardeşleri Gloucester Dükü Richard ve Clarence Dükü George katıldı. En büyük kardeşinin aksine, Gloucester narin ve görünüşte narindi. [27] İlk büyük angajmanı olan Barnet Savaşı'nda 18 yaşındaydı. Bununla birlikte, askeri hünerleri çok saygı gördü, birçok tarihçi onu yetenekli bir savaşçı ve askeri lider olarak değerlendirdi. [20] Clarence, özellikle sadakat konularında kardeşleri kadar iyi kabul edilmezdi. Edward kral olduğunda, Clarence onun varisi olarak seçildi, ancak Yorklu Elizabeth'in (1466) ve Edward V'nin (1470) doğumları, tahtın ardıl çizgisinde Dük'ü yerinden etti. [28] Bu nedenle, Clarence, Warwick'in entrikalarına katıldı ve Earl'ün kızı Isabella ile evlenerek kardeşinin tahtını kazanabileceğine inanıyordu. Warwick, Lancastrians'a iltica ettiğinde ve yeni bağlılığını pekiştirmek için diğer kızı Anne'yi prensleriyle evlendirdiğinde, Clarence Earl'e olan inancını kaybetti. Edward İngiltere'yi geri almak için seferini başlattığında, Clarence kardeşinin af teklifini kabul etti ve 2 Nisan 1471'de Coventry'de Yorkluların yanına döndü. savaşlar. Hastings sürgündeki genç krala eşlik etmiş ve dönüşünü desteklemişti. Saray mensubu sadakati için ödüllendirildi, 1471'de Calais'in teğmenliğini kazandı ve Edward'ın mabeyincisi ve birincil sırdaşı oldu. [30]
Lancastrian Düzenle
Warwick, Gül Savaşları'nın ilk aşamalarından beri York Hanedanı için ve birçok savaşta kuzeni Edward IV ile birlikte savaşmıştı. Yıllarca süren sadakati ona Yorkluların güvenini kazandırdı ve hem siyasi hem de askeri zaferleri ve sıradan insanlar arasındaki popülaritesi onu önemli bir figür haline getirdi. [31] Veraset çizgisi üzerinde güçlü bir etkiye sahipti ve ona "Kral Yapıcı" lakabını kazandırdı. İlk tarihçiler onu bir askeri deha olarak tanımladılar, ancak 20. yüzyılda taktik zekası yeniden değerlendirildi Philip Haigh, Earl'ün Birinci St Albans Savaşı gibi bazı zaferlerini büyük ölçüde doğru yerde olmasına borçlu olduğundan şüpheleniyor. zaman. [32] Christopher Gravett, Earl'ün fazla savunmacı olduğuna ve zihinsel esneklikten yoksun olduğuna inanıyor. [33]
Montagu'nun 1. Markisi John Neville, kardeşi Warwick'ten daha az hırslıydı, ancak daha yetenekli bir savaşçı ve taktikçiydi. 1464'te Hedgeley Moor Savaşı'nda bir Lancastrian pusuda durumu tersine çeviren ve Hexham Savaşı'nda sürpriz bir saldırı başlatan Yorklu bir kuvvete komuta etti. [33] Bu zaferler, Neville'in kuzeydeki kapsamlı hizmetini sınırladı ve Edward, onu önemli bir gelir getiren Northumberland Kontluğu ile ödüllendirdi. [34] Bu hediye özellikle Neville için sevindiriciydi, ailesi Lancaster Hanedanını destekleyen eski Northumberland kontları Percy'lerle derin bir kan davası yaşadı. Bununla birlikte, Mart 1470'de Edward, Percy'lerin desteğini kazanmaya çalışırken, Henry Percy'yi kontluğa geri verdi. Bunun karşılığı olarak Neville, Montagu Markisi unvanını aldı, ancak bu rütbeye eşlik eden topraklar, kaybettiği mülkten çok daha fakirdi. [35] Yeni marki bunu bir hakaret olarak gördü - yıllarca sadık hizmeti için yetersiz kabul edilen önemsiz bir unvan. [36] Montagu, Warwick'in isyanına hemen katılmadı, ancak yıl içinde kardeşinin İngiltere'yi işgal ettiği yılın ilerleyen saatlerinde iltica etti. [37]
Başka bir Lancastrian komutanı olan Oxford'un 13. Babası, önceki kont ve sadık bir Lancastrian, Edward IV'e suikast düzenlemek için başarısız bir komplo için idam edildi. Yorklu kral, Oxford'u şövalye ilan ederek ve suçlarını bağışlayarak sadakatini sağlamaya çalıştı. Bu taktik başarısız oldu Oxford, Lancastrian tacına sadık kaldı ve Warwick'in Edward'ı tahttan indirme çabalarına katıldı. [38] Tarihçiler, genç Oxford'u, Barnet Savaşı'ndaki davranışıyla örneklenen iyi bir askeri lider olarak tanımlar. [39]
3. Exeter Dükü Henry Holland asil kandan olmasına rağmen [40] genellikle bir suçlu, [41] şiddete ve aptallığa meyilli olarak görülüyordu. [42] Neville'lerin kanıtlanmış bir düşmanı olan Exeter, özellikle Warwick'i 1457'de kalıtsal Lord Yüksek Amiral rolünden uzaklaştırdığı için ona kin besliyordu. [44] Bununla birlikte, Warwick Lancastrians'a katıldığında, Exeter Margaret'e itaat etti ve hizmet etti. İngiltere'nin işgali sırasında Earl'ün altında. [45] Lancastrian davasını desteklemesine rağmen, Exeter'in York Hanedanı ile aile bağları vardı, Edward'ın kız kardeşi Yorklu Anne'nin kocasıydı. [46]
14 Mart 1471'de Edward'ın ordusu Ravenspurn'a indi. Gittikçe daha fazla adam toplayan Yorklular, York'a doğru iç bölgelere taşındı. Edward'ın yürüyüşü başlangıçta rakipsizdi çünkü Percys'e ait topraklarda ilerliyordu ve Northumberland Kontu, kuzey topraklarının geri dönüşü için Yorkist krala borçluydu. Ayrıca Edward, yalnızca babasının York Dükü unvanını talep etmek için geri döndüğünü ve İngiliz tacına itiraz etmediğini açıkladı. [47] Oyun başarılı oldu: Edward'ın yürüyüşünü izleyen Montagu, adamlarını Yorklu krala karşı harekete geçmeye ikna edemedi. [48]
Edward'ın kuvveti yeterli gücü topladıktan sonra, hileyi bıraktı ve güneye Londra'ya doğru yola çıktı.Exeter ve Oxford'un saldırılarını püskürterek, kontla savaşa girmeyi umarak Warwick'i Coventry'de kuşattı. Warwick'in kuvveti Edward'ın ordusundan daha fazla adama sahip olmasına rağmen, kont meydan okumayı reddetti. Birleşik güçlerini Yorkluları alt etmek için kullanmak isteyen Clarence'ın gelişini bekliyordu. Bunu öğrendiğinde Edward, Gloucester'ı Clarence'a York Evi'ne dönmesi için yalvarması için gönderdi, bu teklif Clarence'ın kolayca kabul ettiği bir teklifti. Mutabık kalınan asil kardeşler Coventry'ye doğru hareket ettiler ve Clarence Warwick'in teslim olmasını istedi. [49] Damadının ihanetine öfkelenen Warwick, Clarence ile konuşmayı reddetti. Bu sırada kontla savaşamayan Edward tekrar Londra'ya döndü. [50]
Birkaç gün sonra Montagu, Oxford ve Exeter tarafından güçlendirilen Warwick, Yorkluların izini sürdü. [52] Somerset'in kontrolü altındaki Londra'nın Edward'a kapılarını kapatacağını ve Yorkist ordusunu açıkta yakalamasına izin vereceğini umuyordu. Ancak şehir Edward'ı sıcak bir şekilde karşıladı Somerset şehri terk etmişti ve Londra halkı genç Yorklu kralı VI. [53] [54] Yaşlı kral, gaspçıyı sıcak bir şekilde karşıladı ve "hayatının [Edward'ın] ellerinde tehlikede olmayacağına" güvenerek kendisini gözaltına aldı. [55] Lancastrian izciler, Londra'nın 19 kilometre (12 mil) kuzeyinde bulunan Barnet'i araştırdılar, ancak dövüldüler. 13 Nisan'da ana orduları, ertesi gün savaşa hazırlanmak için Barnet'in kuzeyindeki yüksek bir tepede pozisyon aldı. Warwick, ordusunu Barnet'ten geçen Büyük Kuzey Yolu'nun her iki tarafında doğudan batıya doğru bir sıraya dizdi. [56] Oxford sağ kanadı, Exeter ise solu tuttu. Montagu merkeze komuta etti ve Warwick yedekler arasından komuta etmek için kendini hazırladı. [57] Kont, tüm hattını hafifçe batıya kaydırdı, sol kanadının arkasındaki bir çöküntü, eğer geri çekilmek zorunda kalırlarsa Exeter'in grubunu engelleyebilirdi. [58]
Kaynaklar kesin sayılarda farklılık gösterse de, Warwick'in ordusu Edward'ın ordusundan çok daha fazlaydı. Lancastrian gücü, 10.000–30.000 erkek arasında, Yorkist tarafında 7.000–15.000 arasında değişmektedir. [59] [60] [61] Bu dezavantajla karşı karşıya kalan Edward, Lancastrians'ı sürpriz bir saldırı ile karşılamak için acele etti. [59] Lancastrians'ın krallarını geri almalarını önlemek için Henry VI'yı getirdi. Edward akşam Barnet'e ulaştı ve düşmanlarının kesin yerini bilmeden savaş hattını hazırladı. [62] Yorklu kral Hastings'i solda görevlendirdi ve Gloucester'ı sağ kanadı yönetmesi için görevlendirdi. Clarence, Edward'ın yanında merkezde savaşacaktı, ancak bu onun yeteneğine olan inancından kaynaklanmadı - Yorkluların iki kez kusurlu prenslerine göz kulak olmaları daha kolaydı. Edward'ın çağrısı üzerine konuşlanmaya hazır bir yedek birlik arkada tutuldu. [63] Gece çökerken, Edward sürpriz sabah saldırısı planını harekete geçirdi. Sıkı bir sessizlik emri altında, Yorkist ordu Lancastrians'a yaklaştı. [64] Gece boyunca, iki komutan da rakip orduyu görmedi; bu, ertesi gün savaşta çok önemli olduğunu kanıtladı. [56] [65]
Gece boyunca, Warwick toplarına Yorkistlerin kampının tahmini konumunu sürekli olarak bombalamalarını emretti. Ancak Yorkistler gizlice yaklaştı ve Lancastrian topçuları düşmanlarını geride bıraktı. Bu arada Yorkist top, bulundukları yere ihanet etmemek için sessiz kaldı. [56] Ordular dinlenmek için yerleşirken, Montagu kardeşine yaklaştı ve ona birliklerin düşük morali hakkında bilgi verdi. En yüksek rütbeli komutanlar olarak, kardeşlerin savaş boyunca ata binmek yerine yaya olarak savaşmalarını önerdi. Askerler, durum kötüleştiğinde binekli komutanların onları terk etme eğiliminde olduğuna inanıyorlardı. Neville'ler yaya kalarak, adamlarla birlikte ölümüne savaşmaya hazır olduklarını gösterecek ve birliklere ayakta durmaları ve daha sıkı savaşmaları için ilham verecekti. Warwick kabul etti ve atlar Wrotham Wood yakınlarında arkaya bağlandı. [66]
14 Nisan 1471'de sabah saat 4 sularında her iki ordu da uyandı. Ancak Edward erken bir saldırı planlamıştı ve adamlarını Lancastrians'la çarpışmak için çabucak harekete geçirdi. [59] Her iki taraf da toplarını ve oklarını ateşledi, ardından sırıklı silahlarla birbirlerine girdi. Sabah sisi yoğundu ve iki kuvvetin gece hareketleri onları yanlamasına kaydırmıştı. Her iki grup da birbirine bakmıyordu, hafifçe sağa kaydırıldı. Bu yer değiştirme, her iki ordunun sağ ucunun, karşıt sol ucun etrafını sararak diğerini geride bırakabileceği anlamına geliyordu. Lancastrians, Oxford'un bu avantajından yararlanan ilk kişilerdi ve Hastings'i hızla alt ettiler. Yorkist askerler, Lancastrians tarafından kovalanan Barnet'e kaçtı. Hastings'in adamlarından bazıları Londra'ya bile ulaştı ve York'un düşüşü ve Lancastrian zaferinin hikayelerini yaydı. Oxford'un grubu, düşen düşmanları yağmalamak ve Barnet'i yağmalamak için ayrılırken dağıldı. [67] Bağırarak adamlarının peşinden koşan Oxford, 800'ünü topladı ve onları savaşa geri götürdü. [59]
Sis nedeniyle görüş mesafesi düşüktü ve iki ana güç Oxford'un Hastings'e karşı kazandığı zaferi fark edemedi. Buna göre, Yorkist sol kanadın çöküşünün her iki tarafın da morali üzerinde (eğer varsa) çok az etkisi oldu. [59] Montagu'nun ve Edward'ın grupları arasındaki kavga eşit derecede uyumlu ve yoğundu. Ancak Lancastrian sol kanadı, Oxford'un muadili Gloucester'a uyguladığı muameleye benzer bir muameleden muzdaripti, yanlış hizalanmış güçleri sömürdü ve Exeter'i geri püskürttü. [63] Edward'ın kardeşi için ilerleme yavaştı çünkü grubu hafif bir yokuşta savaşıyordu. [68] Bununla birlikte, Lancastrian sol kanadına uyguladığı baskı, tüm savaş hattını döndürdü. Vardiyayı gören Warwick, yedeklerinin çoğuna Exeter üzerindeki baskıyı hafifletmeye yardım etmesini emretti ve geri kalanını merkezde savaşmaya aldı. [63] Yavaş yavaş, savaş hattı kuzey-doğudan güney-batıya meyilli bir yöne yerleşti. [69]
Oxford, sisin içinden dövüşe doğru adımlarını takip etti. Grubu beklenmedik bir şekilde Montagu'nun arkasına geldi. [70] Sis tarafından gizlenen Oxford'un "ışınlı yıldız" rozeti, Montagu'nun adamları tarafından Edward'ın "ihtişam içindeki güneşi" olduğuna inananlar tarafından karıştırıldı. [71] Müttefiklerinin Edward'ın yedekleri olduğunu varsaydılar ve bir ok yağmuru fırlattılar. Oxford ve adamları, sadık Lancastrians olarak hemen ihanete ağladılar, Montagu'nun son ilticasına karşı dikkatliydiler. Geri saldırdılar ve savaştan çekilmeye başladılar. İhanet çığlıkları alındı ve Lancastrian hattı boyunca hızla yayıldı, erkekler öfke, panik ve kafa karışıklığı içinde kaçarken onu parçaladı. Sis dağılmaya başladığında Edward, Lancastrian merkezinin kargaşa içinde olduğunu gördü ve yedeklerini göndererek çöküşünü hızlandırdı. Exeter'in Yorkist bir baltadan ölümünün çığlıkları, Lancastrian solundan savaş alanında yankılandı ve karışıklığın ortasında, Montagu sırtından vuruldu ve bir Yorklu ya da Oxford'un adamlarından biri tarafından öldürüldü. [72]
Kardeşinin ölümüne tanık olan Warwick, savaşın kaybedildiğini biliyordu. Geri çekilmek için atlara yöneldi. Edward zaferinin yakın olduğunu anladı ve -Warwick'in diri diri ölüden daha değerli olduğuna karar vererek- emri gönderdi ve muhafızlarını kontu canlı geri getirmeleri için gönderdi. [73] Birkaç tarihçi, kralın, Yorkist davaya tekrar ikna edilirse Warwick'in tekrar değerli bir müttefik olacağını düşündüğünü öne sürdü. Tarihçi Michael Hicks, aksine, Edward'ın kontu bir merhamet jesti olarak değil, halka açık infaz için yakalamak istediğini öne sürüyor. [74] Kralın niyeti ne olursa olsun, Warwick Lancastrian bozgununda öldü. Barnet Savaşı'nın minyatür bir model reprodüksiyonu, Savaşın doğal yorumlama merkezi olan Barnet Müzesi'nde bulunabilir. [66]
Savaş iki ila üç saat sürdü ve sabahın erken saatlerinde sis kalktığında sona erdi. Zamanın çoğu savaşında olduğu gibi, bozguna uğratılan ordu, kaçan adamların arkadan kesilmesiyle çok daha fazla zayiat verdi. Çağdaş kaynaklar çeşitli zayiat rakamları verir, "Londra'nın Büyük Chronicle'ı" 1.500 ölü bildirirken, "Warkworth's Chronicle" 4.000'i belirtir. Her ikisi de 16. yüzyıl tarihçileri olan Edward Hall ve Raphael Holinshed, savaşta en az 10.000 adamın öldüğünü söylüyor. [75] Yorklular, Lancastrians'ın yarısı kadar kayıp verdi. Royle, kayıtlı yaklaşık 500 Yorklu ve 1000 Lancastrianlı ölü rakamlarını destekliyor. [76]
İki Neville kardeşin cesetleri Londra'ya getirildi. Hainlere bahşedilen geleneksel kaderi çekmediler - şehir kapılarında barınma ve sergilenme. Edward, kardeşlerin Bisham Manastırı'ndaki aile kasasına gömülmelerine izin vermeden önce, hayatta kaldıklarına dair söylentileri bastırmak için kardeşlerin çıplak cesetlerini üç gün boyunca St. Paul Katedrali'nde sergiledi. [77]
Neville kardeşleri yenmiş olmasına rağmen, Edward'ın dinlenmek için çok az zamanı vardı, Margaret savaş gününde Weymouth'a indi. Ordusunu Galler ve Galler Yürüyüşlerinden acemilerle güçlendirirken Londra'ya yürüyüş yaptı. [78] Lancastrian kraliçesi, Warwick'in ölüm haberiyle cesareti kırıldı, ancak Somerset, kont olmadan daha iyi olduklarını önerdi. [79] Barnet'teki yenilgiye rağmen, savaştan kaçan Lancastrians, evlerini tahtına geri döndürmek için kraliçeye baktı. [80] Casusları tarafından Lancastrians'ın gerçek rotası konusunda uyarılan Edward, 4 Mayıs'ta Tewkesbury Savaşı'nda onları durdurdu ve yendi. Gloucester, Clarence ve Hastings yine Yorkist tacını savunmak için savaştı. [81]
Exeter zırhından sıyrılmış ve Barnet'teki savaş alanında ölüme terk edilmişti, ancak hayattaydı - ağır yaralanmış olsa da. Takipçileri onu buldu ve Westminster Abbey'e götürdü. İyileştiğinde, Edward'ın yönetimine boyun eğmeden önce dört yıl boyunca Londra Kulesi'nde hapsedildi. [82] Exeter, Güllerin Savaşları'nın sonraki savaşlarına katılmadı. Edward onu 1475'te bir Yorkist seferine Fransa'ya gönderdi ve dükün denize düştüğü ve tanık olmadan boğulduğu bildirildi. [83]
Savaştan çekildikten sonra, Oxford Fransa'ya kaçtı ve İngiliz gemilerine yapılan saldırılara katılarak Yorkist yönetimine karşı kampanyasını sürdürdü. 1473'te İngiltere'nin güneybatı kıyısındaki bir ada olan St Michael Dağı'nı ele geçirdikten sonra yakalandı. On iki yıl sonra Oxford hapishaneden kaçtı ve 1485'te Bosworth Field Savaşı'nda Lancastrian ordusuna komuta ederek Henry Tudor'un Yorklulara karşı savaşına katıldı.[84]
Barnet Muharebesi, Güllerin Savaşlarında önemli bir çarpışmaydı: önde gelen bir şahsiyetin ölümüne neden oldu ve tahtı bir başkası için güvence altına aldı. [nb 1] Tarih için önemine rağmen, savaşla ilgili çağdaş kayıtlar nadirdir. [86] Bir görgü tanığının anlatımına dayanan tek vakayiname—Edward IV'ün Gelişi- Edward'ın konseyinden biri tarafından, savaşın taraflı bir hesabını sunan biri tarafından yazılmıştır. [87] [nb 2] Bir başka ilk elden gözlem, Lancastrian Sir John Paston tarafından yazılan Paston Letters'da bulundu. [88] Diğer kayıtlar, örneğin Warkworth Chronicle, savaş hakkında sadece küçük parçalar sunun. Bu nedenle, tarihsel anlayıştaki eksiklikler, saha araştırmaları ve ortaçağ belgelerinin keşifleriyle doldurulmalıdır. [87]
Tarihçiler, Warwick'in gücünün Edward'a meydan okumadan önce Margaret'in ordusuna katıldığını, birleşik Lancastrian ordusunun Yorkistleri ezmiş olacağını düşünüyorlar. Bunun yerine, Warwick'in yenilgisi Yorklulara o kadar belirleyici bir zafer verdi ki, Tewkesbury Savaşı ile birlikte Edward IV için İngiliz tahtını güvence altına aldı. [89] Tarihçi Colin Richmond, Edward'ın yeniden iktidara gelmesinin Barnet'te garanti edildiğine inanıyor—Tewkesbury "sadece bir sonsöz"dü. [80] Warwick'in popülaritesi ve siyasi etkisi ile mücadele etmek zorunda kalmadan, genç Yorklu kral iradesini tam olarak uygulayabilir ve ülkeyi rakipsiz bir şekilde yönetebilirdi. Edward'ın saltanatı sırasında bestelenen baladlar, Tanrı'nın onayladığı zaferini kutladı: "İnsan, çoğu zaman veyn'de teklif eder, Ama Tanrı, boke telleth pleyn'i düzenler". [90] Barnet, Neville'ler için topraklarının verilmesi ve ofislerinin küçültülmesi için bir felaketti. Aile, İngiliz siyasetinde savaştan önce sahip oldukları şöhrete bir daha asla ulaşamadı. [91]
Shakespeare dramatizasyonu Düzenle
William Shakespeare'in eserinde savaşa atıfta bulunulur. Henry VI, Bölüm 3 (1595). [92] V. Perde'nin sonu, birinci sahne, ikinci ve üçüncü savaş sahnelerine giden olayları betimler, karakterlerin savaşı ve katılımcıların kaderlerini tartıştığı sonucu tasvir eder. Shakespeare, çağdaş tarihçiler tarafından bildirilen birkaç ayrıntıyı kullanır ve Oxford ve Edward'ın rozetleri üzerindeki kafa karışıklığı gibi önemli olayları görmezden gelir. [93] Onun oyunu daha çok şiirsel ve dramatik kaynaklara dayanmaktadır. Oyunda, Montagu kardeşini kurtarmaya çalışırken öldürülür (Shakespeare'in kaynak materyali Hall'un 1548'ini içeriyordu. Lancastre ve Yorke'un İki Soylu ve Örnek Ailesinin Birliği), [94] [95] ve Warwick IV. Edward tarafından sürüklenir ve son sözlerini Oxford ve Somerset'e söylemesi için bırakılır. [96] Warwick'in ölümü, Hall'un kontun ölümünü yiğit bir ölüm olarak resmetmesini yansıtarak sahnelere hakimdir. [97] Ayrıca, birkaç vakayiname Edward'ın Warwick'i ele geçirme arzusundan bahsederken, Shakespeare Yorkist kraldan Warwick'in derisini şehvetle talep ediyor. [95]
Shakespeare, Neville'leri birbirleri için ölmeye hazır kardeşler olarak sunarken, York'un üç oğlu -Edward, Gloucester ve Clarence- yavaş yavaş kendi amaçları ve fikirleriyle birbirlerinden uzaklaşırlar. [98] İngiliz Profesörü John Cox, Shakespeare'in savaş sonrası baladlarda Edward'ın zaferinin ilahi bir şekilde emredildiği izlenimini paylaşmadığını öne sürüyor. Shakespeare'in Clarence'ın son ihanet eylemini savaştan hemen önce yerleştirmesinin, Edward'ın kuralının askeri saldırganlığından, şansından ve "politikasından" kaynaklandığını öne sürüyor. [99] Shakespeare ayrıca Edward'ı aksiyon sekanslarından açıkça dışlar, bu da Hall'un tasvirlerinden ayrılır. [100]
Savaş Alanı Düzenle
Tarihi alanların korunmasından sorumlu bir hükümet kuruluşu olan English Heritage, savaş alanını kabaca Barnet kasabasının 800 ila 1600 metre (0,5 ila 1,0 mil) kuzeyindeki bir alana yerleştiriyor. Yüzyıllar boyunca, arazinin çoğu değişti ve kasabanın sınırları ve coğrafyası kayıtları, İngiliz Mirası veya tarihçilerin savaşın tam yerini sonuçlandırması için yeterince ayrıntılı değil. Çağdaş açıklamalara karşılık gelen coğrafi özellikler, savaşın nerede gerçekleştiğine dair tahminlere izin verir. [nb 3]
İngiliz Mirası, bir Hansa tüccarı Gerhard von Wessel'in 15. yüzyıldan kalma bir mektubunun, jeolojik özellikler aracılığıyla savaş alanını tanımlamaya yardımcı olduğunu öne sürüyor. Hadley Green'e karşılık gelen bir "geniş yeşilden" bahseder ve Yorkist hattının sağ tarafındaki bataklığın Monken Mead Çayı vadisinde olması muhtemeldir. Mektupta ayrıca, büyük ölçüde aynı kalan ve tarlalardan geçen St Albans yolundan da söz ediliyor. Bununla birlikte, 18. ve 19. yüzyıllardaki kentleşme, bölgenin çoğunu binalarla doldurmuştur. 20. yüzyılda, Monken Hadley banliyösü, Barnet Savaşı'nın savaştığı alanların bir kısmını kapsıyordu. [102] Yarbay Alfred H. Burne tarafından önerildiği gibi, yerel golf sahasındaki bir çit, muhtemelen Oxford'un adamlarının sıraya girip siper aldığı bir sıra çalılıktır. [103]
1740'ta Sir Jeremy Sambroke, Great North Road ve Kitts End Road arasındaki kavşağın yaklaşık 200 metre (660 ft) güneyinde savaşı anmak için bir dikilitaş dikti. Daha sonra kavşağın hemen kuzeyine, iki yol arasındaki çimenlik alana taşındı. Hadley Highstone olarak bilinen, 5,5 metre (18 ft) yüksekliğindedir ve konumunu şu yazıyla işaretler: [104]
"İşte, 4. Edward ile Warwick Kontu 14 Nisan ANNO 1471 arasında, Kont'un Yenilip Katledildiği Ünlü Savaş yapıldı." [57]
Savaş, kalkanın tepesinde kırmızı ve gümüş bir gül ve krette iki çapraz kılıç bulunan London Borough of Barnet'in arması ile anılır.
Savaş
4 Mayıs 1471'de iki ordu küçük ormanlar, çitler ve bataklıklardan oluşan bir alanda bir araya geldi ve Lancastrians uygun savunma pozisyonları aldı. Edward IV, ormanda aşırı sola küçük bir süvari pusu kurdu ve Yorkistler ayrıca topçu desteği avantajına sahipti. Somerset Dükü, Yorklular elverişsiz arazide düzensiz ilerlerken, Edward ve birliklerini geri iterek Kral Edward'ın bölünmesine saldırmaya çalıştı. Ancak, hücum eden Lancastrians, Yorklu atlılar tarafından pusuya düşürüldü ve Lancastrians'ın çoğu kesildi. Somerset, ana hattına dönmeyi ve kendisine destek vermeyen merkezin komutanını öldürmeyi başardı. Lancastrians, bir katliama dönüşen bir geri çekilmeye başladı ve Yorkistler, Somerset ve genç Edward da dahil olmak üzere Lancastrian liderlerinin çoğunu öldürdü, Galler Prensi Kraliçe Margaret yakalandı.
Lancastrian kraliyet ailesinin sonu [ değiştir | kaynağı düzenle ]
Londra'nın Yorkist savunucuları, Fauconberg'in kuşatma kuvvetine karşı saldırıyor.
Fauconberg'i ve Kentli isyancıları bastırmak için yola çıkan Edward, 21 Mayıs'ta yanında tutsak Kraliçe Margaret bir savaş arabasıyla Londra'yı zaferle geçti. Kral Henry VI, o gece Londra Kulesi'nde, birkaç çağdaş hesaba göre Gloucester'lı Richard'ın ellerinde veya emriyle öldü. ⎠] "Tam bir hoşnutsuzluk ve melankoliden" öldüğü kamuoyuna duyuruldu, ancak çok azı buna inandı.
Gloucester daha sonra Warwick'in küçük kızı ve Prens Edward'ın dul eşi Anne Neville ile evlendi.
Henry VI'nın uzaktan kuzenleri olan ve onun yerini almak için uzak bir iddiaya sahip olan Somerset ve küçük erkek kardeşi Beaufort Evi, neredeyse yok edilmişti. Sadece Somerset'in amcası olan 1. Somerset Dükü'nün dişi soyu, Lady Margaret Beaufort ve oğlu Henry Tudor tarafından temsil edildi. Henry, amcası Jasper Tudor ile Galler'den kaçtı ve Edward'ın saltanatının geri kalanı için Brittany'de sürgünde kaldı. Ancak Tewkesbury Savaşı'ndan bir yıl sonra, Leydi Margaret, Kral Edward'ın destekçilerinden biri olan Lord Stanley ile evlendi, daha sonra Edward III olarak Kral olduğunda Edward'ın kardeşi Gloucester Richard'a karşı çıktı ve Henry Tudor'u tahta geçirmede etkili oldu.