Karakterler (Kharakteres ethikoi), The- ophrastos’un yapıtı (İ.Ö. 319’a doğr.). Belli başlı karakter kusurlarını canlandıran otuza yakın kısa portreden (ikiyüzlü, cimri, kendini beğenmiş, öfkeli, dalkavuk, geveze, kalleş vb.) oluşan bu yapıtın, yunan edebiyatında bir eşine rastlanmaz. Yapıt, ahlak üzerine kuramsal bir incelemenin bir parçası olabilir. Bu ruhbilimsel çözümlemeler, biraz sistemli ve tekdüze bir nitelik taşımalarına rağmen, kitaptaki portreler, yazarın, komedininkine yakın bir hiciv anlayışına sahip olduğunu kanıtlamakta ve Atina’nın ahlak ve töreleri üzerine bir belge oluşturmaktadır. Theophratos’un Karakterler^ La Bruyere’in Karakterler(les Caracteres) adlı yapıtına esin kaynağı olmuştur.
Karakterler (les Caracteres), La Bruyere’in yapıtı, ilk kez 1688’de, les Caracteres de Theophraste, traduits du grec. avec les caracteres ou les mceurs de ce sıecle (Yunancadan çevrilen Theophras- tos’un karakterleri ile bu yüzyılın karakterleri ya da töreleri) adıyla yayımlandı. Yapıt bu haliyle, yunanlı ahlakçının metninin “güzel ama aslına pek sadık olmayan” bir çevirisiyle, bu metin hakkındaki gözlemlerden oluşmuş bir derlemeydi. 1688- 1696 arasında art arda yapılan basımlarda, La Bruyere ilk baskıdaki on altı bölümü yavaş yavaş yeni özdeyişler ve portrelerle zenginleştirdi. Portreler özdeyişlere oranla daha özgündür: özdeyişler esas olarak yansıttıkları sağduyuyla ve güzel anlatım özellikleriyle dikkati çeker; öte yandan portrelerin geleneksel anahtar portrelerle hiçbir ilgisi yoktur; tam tersine tıp kavramını ortaya koyar, bir tür davranış bilimi oluşturarak tavırlarla karakterler arasında sürekli bir ilişki kurarlar: yazar jestleri ve tavırları çizer; gerisini okuyucuya bırakır. Karakterler, bütünlükten tümüyle uzak değildir; ancak mantıksal yapıda yine de bir kopukluk göze çarpar: edebiyat bir konuşma biçimine dönüşür ve konular birbirini hiç beklenmedik bir biçimde izleyebilir. Karakterlerin üslubu (simetrisiz, kopuk) etki yaratmayı, ya da terimin en iyi anlamıyla, etkinliği amaçlar. Metnin gerilimi, harcanan emeğin belirginliği ko nuyu iğneli bir bitiş cümlesiyle kapatma alışkanlığı yapıta zaman zaman biraz ku ru kalmakla birlikte yine de inkâr edilemeyecek bir müziksellik kazandırır.