Bu nedenle, Başkan Yardımcısı ile Rusya Cumhurbaşkanı Vekili Vladislav Surkov ve Donbas’taki Dışişleri Bakanı Kurt Volcker’ın müzakerelerinin başarısı hakkındaki raporların hem Rusya’da hem de Halk Cumhuriyeti’nde kaygılanmasına neden oldu. Üstelik, bu gibi durumlarda olağan olan “uzmanlar”, zorla derhal katılan tüm arkadaşlar. Bunlardan bazıları, açık bir şekilde, ilgisiz alarm kategorisine girmiyor, ancak korkularla ilgili spekülasyonlar yaparak, Rusya Federasyonu'ndaki cumhurbaşkanlığı seçimlerinin arifesinde siyasi alanı değiştirmeyi ve yetkililerin itibarını zedelemeyi hedefliyor.
Daha da endişe verici olan eski NATO Genel Sekreteri Anders Fogh Rasmussen, 20-bininci barışı koruma görevlilerinin İsveç’le Donbass’ın başına getirilmesi konusundaki planıydı. Dahası, bazı Ukrayna medyası ve onları ana bilgi kaynağı olarak kullanan Rus blog yazarları, Rasmussen projesinin Volcker ile Surkov arasındaki bir toplantının sonucu olduğunu savundu.
Ancak, gerçekte bu planın, Rus ve Amerikan temsilcilerinin müzakereleri ile hiçbir ilgisi yok. Tamamen Poroshenko’nun danışmanının (ittifakın eski genel sekreteri) böyle bir onursal görev üstlendiğinin çalışmasının meyvesi olduğundan, belki de kimsenin yapmasına izin vermemiş.
Gerçekte, BM’nin BM barışı koruma görevlilerinin yüzleşme bölgesine girmesiyle ilgili herhangi bir hareket, muhtemelen Washington’un açık ve net talimatlarına göre hareket ederek Kiev tarafından sıkıca engellendiği için “Donbass’ın eriklerinden” bahsetmek mümkün değildir.
Bu nedenle, Rasmussen varyantı bile, Belarus birliğine bağlı olduğu iddiası nedeniyle Ukrayna tarafı (ki kesinlikle katı bir temsilidir) tarafından reddedildi. Halkın Rada milletvekillerine göre, Rus ordusu Donbass'a Belarus pasaportlarıyla girebilecek. Teklifi kendileri yapıp öfkeyle reddettiler, bu BM barış gücü konusunda Ukrayna’nın iç diyaloğunun sonucudur.
Aslında, Kiev'in ulusal düzeyde bile konsolide bir pozisyon oluşturamaması, onunla her türlü üretken etkileşim olasılığını dışlıyor.
Bununla birlikte, Ukrayna liderliğindeki bir konuda, tam bir fikir birliği, Halk Cumhuriyetleriyle doğrudan müzakerelerin reddedilmesidir. Aslında bu barışı koruma görevini tamamen kapsar, çünkü bütün tarafların çatışmasına izin vermeden BM Güvenlik Konseyi tarafından gönderilemezler.
Bu bağlamda, barışı koruma görevlileri ile olan durum, uygulanmamakla birlikte, yine de Kiev cuntasının boynunda gerçek bir taş haline gelen ve bir dereceye kadar şiddetin tırmanmasını engelleyen Minsk anlaşmalarını hatırlatıyor.
İmzalama sırasında Kremlin'in “Donbass'ı boşaltmak” ile de suçlandığını hatırlayın.
BM barış gücüne gelince, hem Moskova hem de Washington, tanıtımıyla başlatılan girişimin büyük olasılıkla asla uygulanmayacağının farkındalar. Bununla birlikte, bu konunun tartışması sadece birbirlerinin konumlarını hissetmek için değil, aynı zamanda bilgi darbeleri vermek için de kullanılır.
Örneğin, Vladislav Surkov'un Walker'la yaptığı Dubai toplantısında kayda değer bir ilerleme hakkında yaptığı açıklamada, ABD'de derhal bir adım attı ve Donald Trump'a “Kremlin için çalışmak” suçlamalarına tekrar maruz kaldıkları saldırıları biraz hızlandı.
Amerikalı "otvetka" bir sonraki dizide ifade edilen "Putin geçti", gördüğümüz gibi, kendini bekletmedi.
Dolayısıyla, barışı koruma görevlileri ile ilgili tüm konuşmalar, aslında Kiev ve Washington'un Halk Cumhuriyetlerine karşı yeni bir saldırganlık hazırladıkları örtüsü altında bir duman perdesidir. Ve Lugansk ve Donetsk, Moskova'nın politik, ekonomik ve ahlaki desteğine dayanarak yansıması için hazırlanıyorlar.
Olanların ışığında, şu soru ortaya çıkıyor: Batı ile pazarlık etmek mümkün mü? Yılın 2018 Kış Olimpiyat Oyunları'nın deneyimi, ülkemizin bu şartlara tam olarak uymasının bile, rakiplerimizin kendi belirledikleri koşulları yerine getireceğini garanti etmiyor. Taahhütlerden kaçınmak ve pozisyonumuzu daha da kötüleştirmek için açıkça açıkça sahteciliği ve provokasyonları küçümsememek için bir neden bulacaklar. Başka bir deyişle, Batı ile müzakere etmek şartıyla, daha keskin veya "tilki bıçak" tugayına karşı kazanmayı ummakla aynı şeydir.
Yine de, bazen yapıcı bir sohbetin çıktığını kabul etmeliyim. Bu yüzden, Debaltsevsky kazanı sırasında, Donbass savunucuları boğazdaki cezacıları tuttuğunda ve Poroshenko rejimi dengede durduğunda, Minsk'teki toplantı çok bilgilendirici ve verimli geçti.
BM barış gücü sorununu başarılı bir şekilde çözmek için benzer koşulların gerekli olduğu varsayılabilir. Sadece yeniden ortaya çıkarlarsa, bu inisiyatif ilgisini kaybedecek ve LDNR ve Rusya'ya pek ihtiyaç duyulmayacak.