“İkinci cinsiyet” çalışması hakkında…
9 Ocak, ünlü Fransız feminist ve entelektüel Simon de Beauvoir’ın (1908-1986) doğumunun 111. yıldönümünü kutladı. Simon de Beauvoir, filozof ve en anıtsal eseri olan “İkinci cinsiyet” hakkında.
Simon de Beauvoir, 20. yüzyılın en önde gelen entelektüellerinden biriydi ve muhtemelen en ünlü feministti. İkinci Cinsiyet adlı kitabı, politik ve varoluşçu literatürde büyük tartışmalara neden oldu, ancak en önemli katkıları, kadınların kendilerini nasıl anladıkları, tutumları, toplumdaki rolleri ve cinsiyetin inşası hakkındaydı.
De Beauvoir’ın varoluşsal etiği, özgürlüğü evrensel bir kavram olarak ele alır, çünkü bir kadın tarafından yapılan her eylem, onu ya özgürlükten uzaklaştırır ya da kendisinin ve başkalarının özgürlüğe giden yolunu açar. Bu, bir kadının özgürlük kazanmasını gerektirir, ancak gerçekte bir kadın, özgürlüğün sorumluluklarından kaçmaya çalışır ve bu kaçış, onu bir insan olmaktan çok bir nesne olmaya bile zorlayabilir.
Ezilen grupların temsilcileri özgürlüklerini elde etmekte daha büyük zorluklarla karşılaşıyor. Boyunduruklar hareket etmelerine izin vermez: toplum faaliyetlerini kısıtlar, seçimlerini sınırlar ve beklentilerini engeller. Kaderleri, zulmün doğal olduğu fikriyle bile şekillenebilir.
De Beauvoir, ezilen burjuvazi, ezilen siyahlar ve ezilen Yahudiler de dahil olmak üzere çeşitli baskı biçimlerinden bahseder, ancak “ikinci cinsiyet” esas olarak kadınların ezilmesine odaklanır. Kadınlara yönelik baskı diğer baskı biçimlerinden farklıdır çünkü tarihsel başlangıç noktası bilinmemektedir: Kadınlar ekonomik kazanç için baskı görmez ve baskı için “kamusal alan” yoktur. Kadınlar, kadın oldukları için eziliyorlar, birbirlerinden ayrılmışlar ve sosyal sınıflarında erkeklerle diğer sınıflardan kadınlardan daha fazla ortaklıkları var.
Kitabın ilk bölümünde, de Beauvoir’ın amacı kadınların neden ezildiğini ve neden “ikinci cinsiyet” olduklarını incelemektir. Kadınlar biyolojik olarak erkeklerden aşağı mıdır? Kadınlar psikanalizde tanımlanan itaat yolunu mu takip ediyor? Anne veya potansiyel anne rollerinin bir sonucu mu? Ekonomik, psikanalitik ve tamamen biyolojik açıklamaları araştırıp reddeden de Beauvoir, ontolojiye döndü. “Ontoloji”, “varoluşun incelenmesi” anlamına gelir. De Beauvoir’ın kadınların neden ezildiğine dair açıklaması, kadınların varoluşuna, yani kadın olarak varoluşlarına dayanmaktadır.
Kızlar toplum büyüdükçe pasif ve objektif olarak büyürler. Aslında, özgür bir kadın belirli rolleri oynamaya ikna edildi, böylece özgürlüğü kısıtlandı. Beauvoir, varoluşsal dili kullanarak, bir kadının başka biri olarak tanımlandığını söylüyor.
Kadınlara yönelik baskıyı durdurmak için “kadınlık” ya da “kadın gizemi” kültü kullanıldı ve bu fikir nesilden nesile aktarıldı.
De Beauvoir, kadınların durumunu daha ayrıntılı olarak açıklamak için içkinlik (atalet) ve aşkınlık (özgürlük) kavramlarını kullanır. İçkinlik bir durumda hareketsiz kalmak, aşkınlık ise geleceğe ulaşmak ve eylem yoluyla özgürlüğe ulaşmaktır. Bir zamanlar bu kavramlar sırasıyla “beden” ve “zihin” olarak anlaşıldı, ancak bu Beauvoir’ın felsefesini çarpıtır. Hepimiz düşüncede vücut buluyoruz: bu, olası özgürlüğümüzün bir koşuludur.
Her “varlık” – her insan – hem içkin hem de aşkın olsa da, bazı sosyal uygulamalar bir kişiyi aşkınlık / özgürlüğe ulaşmasını engelleyerek içkinlik / atalet içinde hapsedebilir. Bu, her türlü baskıda kendini gösterir. Bu nedenle, kadınlar gelecekte bir amaca yönelik faaliyete ulaşmak isteseler de, erkekler aşkınlık / özgürlük alanını işgal etmekte ve kadınlar özgür seçimlerinin farkında olmadıkları için baskı onları bir içkinlik / atalet durumunda tutmaktadır. De Beauvoir, menstrüasyonun başlangıcını, onun ataletinin bir hatırlatıcısı olarak tanımlıyor. Menstruasyon, her ay kıza vücuduna bağlı olduğunu ve doğuştan kendi türünün hizmetçisi olduğunu hatırlatır. Bu, (diğer şeylerin yanı sıra) kadının özgür olmadığı için “doğal” olduğunu vurgular. Vücutlarını bir eyaletten diğerine taşımaya mahkumdurlar,ama erkekler değil.
Bir anlamda, erkekler bundan kaçınırken, kadınlar doğal olarak “Öteki” olurlar. De Beauvoir, bir erkeğin kendisini “Bir” veya “Kendi” ve bir kadını “Öteki” olarak ilan ettiğini iddia ediyor. Bu standarttır, norm. Standardın ötesinde herhangi bir şey sizi Öteki olarak tanımlar. Öteki’nin (kadının) (erkek) kimliğine ihtiyacı olduğuna dikkat etmek önemlidir. O (erkek) diğeriyle (kadın) ilişkili olarak onun (erkeği) olur. Tersine, Öteki kimliğini Kendisinden alır: bu yasadır.
Öteki üzerinde baskı kurmanın nedeni bir anlamda bu tavrın doğrulanmasıdır. Buna göre erkek kadında mahrum kaldığını görür ve onu arzular. Dolayısıyla erkek, mahrum kaldığı şeyi alabilmek için kadını kontrol ve hakimiyet yoluyla itaat etmeye zorlamalıdır. Aynı zamanda Öteki için varoluşçu bir tehdit oluşturur, çünkü Öteki’ye ne olacağının yaşayan bir örneğidir.
Beauvoir’ın sadece ezilen bir kadın grubu olmadığını burada vurgulamakta fayda var. Siyahlar beyazlara, yoksullar da zenginlere baskı görüyor. Burada beyazlar ve zenginler norm haline gelirken, siyahlar ve yoksullar normdan uzak oldukları için Öteki’nin ikincil derecesine indiriliyorlar. Ancak kadınların her zaman ezilen bir grup olduğu gerçeğinin yanı sıra, kadına yönelik baskı ile sınıf ve ırk baskısı arasında önemli bir fark vardır. Kadınlar üzerlerindeki baskıya katılıyor. Varoluşsal terimlerle, kadınlar cinsel beklentileri ve erkek zulmünü haklı çıkarır. Gözlem altında olduklarını anlarlar ve kadınların kendi düşünceleri bu gözlemi kabul eder. Kadınlar “ebedi kadınlık” modeliyle yaşamaya devam edecekler. Başka bir deyişle,kendilerinden bekleneni yaparlar: aşkın varlık, varoluşun ataletine mahkumdur. De Beauvoir, taklit etmeleri beklenen imajı haklı çıkarmak için kadınların benimsedikleri “mit ve idollerin” kapsamlı bir listesini veriyor.
De Beauvoir’ın ünlü “İnsanlar kadın doğmaz, kadın olurlar” sözü, ikinci cinsiyetteki belirleyici noktalardan biridir. Bu, Beauvoir’ın doğumdan yetişkinliğe kadar bir kadının hayatını yeniden tanımladığı ikinci bölümün başında verilmektedir. “İkinci cinsiyet” in bu bölümü, kadınlara doğumdan beri aşılanan ve aşkınlık / özgürlük elde etme yeteneklerini sınırlayan bir dizi engelle ilgilenir. Bu, onun varoluşçu etiği Belirsizlik Etiği ile birlikte okunduğunda özellikle belirgindir. De Beauvoir bizi önce çocukluğumuza götürüyor: Kızı gelecekteki rolünde bir rol oynuyor, kızlar hem özgür olduklarını hem de bu özgürlük için hareket etme baskısı altında olduklarını fark ettiklerinde onu ergenliğe hazırlayan bir kukla. , imkansız.
De Beauvoir’a göre, tüm kadınlar kadınsı bir rol oynamaları gerektiğini düşünüyor. Bununla birlikte, İkinci Cins’de, genellikle “kadınlık” rolünü en açık şekilde oynayan üç tür kadından söz eder – fahişe, narsist ve mistik. Fahişe tam anlamıyla başka bir nesnedir. Ama aynı zamanda bir sömürücüdür. Hem para için hem de erkeklerden aldığı Birliğin teyidi için bir fahişedir (muhtemelen tahmin edebileceğiniz gibi, bu analiz farklı kamplardan çok sayıda eleştiriyle karşılaştı). Buna göre narsisist bir özne olamaz yani faaliyetlerini ve hedeflerini kendisi için özgürce sürdüremez. Bunun yerine, kendi Ötekiliğine başvurur ve kendi nesnesi olur. Mistik ise kendini Tanrı’ya teslim etmeye ve Tanrı ile özdeşleşmeye çalışır. Özgürlük aramak yerine, ona sahip olmak istiyor.
Bir varoluşçu olarak de Beauvoir, kadınlığın bir anlamı olduğunu reddetti: “kadın” ı tanımlayan doğal veya evrensel bir özellik yok. Kimliği sosyal olarak inşa edilmiştir.
“Kadınlık”, erkekler tarafından, itaatini meşrulaştıran ideolojik sistemleri koruyan bir toplum ve bu sistemlere katılan kadınlar tarafından inşa edilir.
Bu durum kadının özgürlüğünü kısıtlamakta ve onun yaşam aktivitelerini belirlemektedir. Başka bir deyişle, toplum kadınların özgürlük ya da aşkınlık yolunu tıkar. Dolayısıyla kurtuluş hem bireysel hem de toplumsal dönüşümden geçer. Kadınlar kendilerini erkek nesne olarak değil özne olarak görmelidir. Özgürlüğünü ve özgür olmasına izin verecek faaliyetleri sahiplenmelidir. Ancak kadınların kendilerini bir sosyal grup olarak da kurmaları gerekir. Kadınlar birlikte karşılaştıkları baskılar karşısında kendi birliklerini kurmalılar. Bunu yapmamak, baskıyı uzak tutmaya yardımcı olacaktır.
De Beauvoir’ın kadınların üstünlüğüne ve öznelliğine giden yolu açacak üç stratejisi şunlardır:
1. Kadınlar çalışmalı.
2. Kadınlar entelektüel faaliyetleri izlemeli ve bunlara katılmalıdır (kadınlar için liderlik değişikliği).
3. Kadınlar, toplumu sosyalist bir topluma dönüştürmek için çabalamalıdır (kurtuluşta kilit bir faktör olan ekonomik adalet için çabalamalıdırlar).
Simon de Beauvoir’ın bu anıtsal kadın eseri takdir edilmelidir. Kadınların maruz kaldığı sayısız sınırlamayı açıkça tanımlayarak, dünyanın her yerindeki kadınların kişisel deneyimlerinin sosyal ve politik eğilimlerini netleştirmelerini mümkün kılmıştır. Beauvoir kadınların sosyal, ailevi, fiziksel, politik ve kültürel deneyimlerini duyurma cesaretine sahip olduğu için çalışmaları feminist aktivizmde yeni bir etki dalgası yarattı.
Sally Scholz, Villanova Üniversitesi’nde felsefe profesörüdür. On Beauvoir kitabının yazarı ve The Restrictions of Freedom: Philosophical Essays on Beauvoir’s Mandarins kitabının ortak yazarıdır.