Kifayet Türk Dil Kurumu’nda şöyle tanımlanıyor: Yeterli miktarda olma, yetme, kâfi gelme, bir işi yapabilecek yetenekte olma, yeterlik, liyakat.
Muhteris de çok arzulu, hırslı, kanaat etmeyen kişi olarak açıklanıyor.
İkileme şeklindeyse bir işi yapabilmek için gerekli bilgi ve yeterliliğe sahip olmadığı halde o işi yapabilmek için her şeyi yapabilecek kişi olarak tanımlanabilir.
Her iki sözcük de Arapça kökenlidir.