Gerçek şu ki, Çarlık Rusya'sında, mülklerdeki birçok zengin toprak sahibi minyatür araçlardı. Dekoratif amaçlarla, havai fişek fırlatmak ve ayrıca soylu çocuklara askeri meselelere ders vermek için kullanılıyorlardı. Bu “oyuncaklar” arasında mizanpajın olmadığı, hepsinin çekirdek veya teneke kutu ile çekim yapabileceği not edilmelidir. Aynı zamanda, çekirdeğin öldürme gücü en az 640 metre veya 300 kulaçtı.
XIX yüzyılın başına kadar, bu silahlar askeri operasyonlar sırasında aktif olarak kullanıldı. Örneğin, Polonyalılar ve Kırım Tatarları, Kazaklarla yapılan savaşlar sırasında 17. yüzyıldaki benzer topçu sistemlerinden önemli kayıplar geçirdiler.
At ve deniz gezilerinde Zaporozhye ve Don Kazakları, şahin ve top kalibreli 0,5-3 pound ve 4 - 12 pound arası hafif kalibreli harç kullandı. Bu tür toplar atlara yüklendi ve savaş sırasında manuel olarak transfer edildi. Ayrıca, bu tür silahlar kanolara kolaylıkla monte edildi (kural olarak, ıslak dallara). Savunma sırasında hafif küçük kalibreli silahlar kampı oluşturan arabalara yerleştirildi. Şahin ve toplardan ateşlenirken, çekirdekler ve teneke kutu ve harçlar kullanılmıştır - patlayıcı bombalar.
Falconet - Fransızca ve İngilizce'den çevrilmiş genç bir şahin, bir şahin olarak tercüme edilir. Bu yüzden eski günlerde 45-100 mm kalibreli topçu silahları aradılar. XVI-XVIII yüzyıllarda. ordularda hizmet veriyorlardı ve filolar dünyanın farklı ülkeleri ("Chernyshkovsky Kazak Müzesi")
Bu araçların Kazaklar tarafından kampanyalarda kullanılması, onlara düşmanlarına karşı önemli bir avantaj sağladı. Örneğin, Polonyalı süvari üstün kuvvetleri Kazak kopmasını çevreliyor. Doğrudan yüzleşmede savaşın sonucu önceden belirlenmiş olacaktı: Kazaklar muzaffer olmazdı. Ancak Kazaklar manevra kabiliyetine sahiptir - saflarını hızla yeniden inşa ettiler ve filoyu arabalarla çevrelediler. Kanatlı süvariler saldırıyor, ancak küçük topçulardan ve piskolden çıkan bir ateş barajına uçuyorlar. XVII yüzyılda Polonyalılar pratikte hafif bir topçuya sahip değildi ve manevra kabiliyetine sahip bir savaşta büyük ve orta kalibreli ağır silahlara sürüklemek oldukça zordu. Tatarlarla olan çatışmalarda Kazaklar önemli bir avantaja sahipti - düşmanın hiç hafif topçusu yoktu.
18. yüzyılda, Rus ordusunda oldukça nadir kullanılan mini silahlar kullanılıyordu: Chasseurs alaylarında, dağlarda, vb. Ancak, bu dönemde bile küçük kalibreli topçuların taşınabilir örnekleri bulunsa da ilginç örnekler oluşturuldu. Bu, A. K. Nartova sisteminin 44 alıcısı 3 kiloluk (76 milimetre) harç pilini içerir. Bu silah, 1754 yılında St. Petersburg cephaneliğinde yapıldı. Akü sistemi, her biri uzun 76 santimetre uzunluğunda bronz 23 milimetre harçlarından oluşuyordu. Yatay ahşap bir daireye (çap 185 cm) monte edilen harçlar, her birinde 8 veya 6 harçların 5 bölümlerine ayrıldı ve ortak bir toz raf ile birleştirildi. Taşıyıcının gövde kısmı, bir yükseklik açısı vermek için bir vida kaldırma mekanizması ile donatıldı. Bu tür piller yaygın şekilde yayılmaz.
Benzer bir başka sistem de kaptan Chelokaev sisteminin 25-namlu 1 / 5-kiloluk (kalibreli 58 mm) harç pilidir. Sistem 1756'te üretildi. Chelokaev sistemi bataryası, üzerine sabitlenmiş beş sıra dövme demir varil ve her sıradaki beş varil ile dönen ahşap bir tamburdan oluşur. Makat bölümünde, her sıradaki voleybol ateşi üretimi için kullanılan sandıklar, kapalı bir kapak ile ortak bir toz rafla birleştirildi.
1 / 5-kiloluk (58-mm) 25 g (X. Zırhlı Topçu Müzesi, St. Petersburg) imal edilen kaptan S.Chelokayev sisteminin harç pili
Açıkça deneysel olan bu araçlara ek olarak, bazı askeri birliklerin elde tutulan harçlarla donatılması - uzun menzilli el bombaları atma araçları. Bu silahları sıradan bir silah olarak kullanmak imkânsızdı, yani yüksek geri tepme yüzünden popoyu omzuna koyuyordu. Bu bağlamda, harç toprağa ya da eyere yerleştirilmiştir. Bunlar: El Pz harç (kalibre 66 mm, ağırlık 4,5 kg, boy 795 mm) El Dragoon harçlar (kalibre 72 mm, ağırlık 4,4 kg, boy 843 mm) El bombardirsky harçlar (kalibre 43 mm, ağırlık 3,8 kg, boy 568 mm).
16. - 18. yüzyılların Alman harçları, Bavyera Ulusal Müzesi, Münih'te sergileniyor. Aşağıda fıçıya kaynaklanmış bir harç ile birlikte süvari bir karabina bulunmaktadır.
İmparator Paul, yalnızca oyuncak topları değil, aynı zamanda savaş toplarını da kaldırdım. Bu konuda, Rus süvari ve piyade bölüğünde 1915'e kadar, kılıç, tabancalar ve silahlar tek silah olarak kaldı. Dövüş sırasında, bir komuta komutanına teslim edilen bir bölüme bir topçu tugayı bağlandı. Böyle bir program Napolyon savaşlarında, esas olarak büyük ovalarda savaşlar gerçekleştiğinde iyi sonuç verdi.
1800'tan 1915 yılına kadar olan sürede, tüm Rus tarla silahları aynı ağırlık ve ebat özelliklerine sahipti: yaklaşık 1000 kg'lık bir savaş pozisyonunda ağırlık, tekerlek çapı 1200-1400 milimetre. Rus generaller diğer topçu sistemlerini dinlemek bile istemediler.
Ancak, Birinci Dünya Savaşı sırasında, karşıt tarafların tümü, açık alanda yoğun askeri birliklerin sürülmesinin yalnızca onları vurmakla aynı olduğunu fark etti. Piyade açmalarda gizlenmeye başladı ve taarruz için arazi seçildi. Ancak ne yazık ki, düşman makineli tüfeklerden insan gücü kaybı muazzamdı ve bazı durumlarda ikincil topçu tugayının silahlarının yardımıyla makineli tüfek atış noktalarını bastırmak imkansızdı. Piyadelerin yanındaki siperlerdeki küçük silahları aldı ve saldırılar sırasında 3-4 insanlarından hesaplanarak kolayca transfer edildiler ya da el atıldılar. Bu tür aletler makineli tüfeklerin ve düşman insan gücünün imhası için tasarlandı.
Rosenberg 37 mm tabanca, ilk yerli özel tasarlanmış tabur tabancasıydı. Topçu komitesinin bir üyesi olan MF Rosenberg, topçu komutanı Büyük Dük Sergei Mihayloviç'i bu sistemi tasarlaması için görevlendirmeye ikna etti. Evine seyahat eden Rosenberg, bir buçuk ay boyunca bir taslak 37 milimetre top hazırladı.
Namlu 37-milimetre kullanıldığında normal namlu, hangi kıyı silahlarını çekmeye hizmet ediyordu. Namlu, namlu borusuna, bakır namlu bir halkaya, çelik bir halkalı halkaya ve namluya vidalanan bakır bir mafsal vidasından oluşuyordu. İki zamanlı pistonlu kapak. Tek kirişli makine, ahşap, sert (geri tepme cihazı yoktu). Geri tepme enerjisi, özel kauçuk tamponlarla kısmen söndürüldü. Kaldırma mekanizması, makaranın gelgitine takılmış bir vidaya sahipti ve kızağın sağ tarafına vidalandı. Dönme mekanizması yoktu - makinenin gövdesi dönme için hareket etti. Makine bir 6 veya 8 mm ekran ile donatılmıştır. Aynı zamanda, 8-mm siper, bir vurgu ile ateşlenen bir Mosin tüfek mermisine kolayca dayanabildi.
Sistem, bir dakika boyunca 106,5 ve 73,5 kg kütleli iki parçaya kolayca demonte edilebilir. Savaş alanında, silah üç manuel sayı ile taşındı. Parçalar yoluyla hareketin rahatlığı için, bir ana çubuğa küçük bir pist eklenmiştir. Kışın, sistem kayaklar üzerine kuruldu. Kampanya aracında birkaç şekilde taşınabilir:
- gövdede, iki şaft doğrudan direk üzerine bağlandığında;
- özel bir ön uçta (oldukça sık kendi başına yapılır, örneğin kazan kamp mutfağından kaldırılmıştır);
- arabada. Kural olarak, yılın 3 modelinin 1884 eşleştirilmiş arabaları iki silah için piyade birimlerine atandı. Silah ve 180 kartuşlarla taşınan iki vagonda, üçüncü vagonda - 360 kartuşlar. Tüm kartuşlar kutulara sığar.
1915 yılındaki prototip Rosenberg tabancası test edildi ve hizmet kapsamında "37-mm tabanca modeli 1915 yılı" adı altında test edildi. Bu isim resmi evraklarda ve bazı kısımlarda sıkışmış.
Önde, ilk Rosenberg silahları, yılın 1916'inin ilkbaharında ortaya çıktı. Kısa süre sonra eski sandıklar çok özlüyordu ve Obukhov fabrikasının siparişi ile GAU'nun 22.03.1916 siparişi, Xenberg'in 37-milimetre tabancaları için 400 varil üretimini emretti. 1919'in sona ermesiyle, bagajdan sadece 342 bu siparişten gönderildi, kalan 58% 15 için hazırdı.
1917 Rosenberg'in X-gun silahları, 137'in başlangıcında öne gönderildi. Yılın ilk yarısında daha fazla 150 silahı göndermesi gerekiyordu. Rus komutanlığının planlarına göre, her piyade alayı 4 hendek tabancasına sahip olmalı. Buna göre, 687 toplarının 2748 raflarında olması gerekirken, aylık yenileme masrafı için aylık 144 toplarına ihtiyaç duyuluyordu.
Ne yazık ki, bu planlar Şubat 1917’te başlayan ordunun çöküşü ve askeri sanayinin çöküşü ve ardından da bir miktar gecikmeyle birlikte uygulanmadı. Buna rağmen, silahlar hizmette olmaya devam etti, ancak bir şekilde değiştirildi. Tahta taşıma arabası hızlı bir şekilde arızalandığından, askeri teknisyen Durlyakhov, Rosenberg’in 1925’teki silahı için bir demir makinesi üretti. 01.11.1936'teki Kızıl Ordu'da Rosenberg 162 silahı vardı.
Eylül ayında, Kızıl Ordu Ana Topçu Müdürlüğünün 1922'i, tabur topçu sistemlerinin geliştirilmesi görevini verdi: 76-mm harçlar, 65-mm howitzers ve 45-mm tabancalar. Bu silahlar, Sovyet yönetimi altında oluşturulan ilk topçu sistemleriydi.
Tabur topçusu için, kalibre seçimi tesadüfi değildi. Bu kalibrenin parçalanma mermisinin zayıf bir etkisi olduğu için 37-milimetre silahlarını bırakmaya karar verildi. Aynı zamanda Kızıl Ordu'nun depolarında Hotchkiss deniz silahlarından çok sayıda 47-milimetre mermisi vardı. Eski ön kayışların taşlanması sırasında, merminin kalibresi 45 milimetreye düşürüldü. 45 mm kalibrelerinin geldiği yer, 1917 yılına kadar filosunda ve orduda yoktu.
1924'ten sonra, 1927 oldukça büyük bir çarpıcı gücü olan birkaç düzine minyatür silah prototipi üretildi. Bu silahlar arasında, 65 mm obüs askeri teknisyeni Durlyakhov en güçlüydü. Kütle 204 kilogram, atış menzili - 2500 metre idi.
Durlyakhov'un "yarışma" daki asıl rakibi, tüm sistem koleksiyonunu test etmek için sunulan Franz Lender'dı: 60-mm obüs ve düşük ve yüksek güçteki 45-mm tabancası. İlginç bir gerçek, Lender’ın sistemlerinin büyük aletlerde kullanılan mekanizmaların aynı olmasıdır, yani geri tepme önleyici cihazlar, kaldırma ve döndürme mekanizmaları vb. Başlıca avantajı, yangının yalnızca metal silindirlerden değil, aynı zamanda hareketli tekerleklerden de yakılabilmesiydi. Paten pistlerindeki sistemler bir sipere sahipti, ancak hareketli tekerleklerle bir siperin montajı imkansızdı. Sistemler hem ayrılmaz hem de katlanabilir hale getirilirken, ikincisi 8'e bölündü ve bu da onları insan paketlerine aktarmayı mümkün kıldı.
Zamanın daha az ilginç gelişimi, 45-milimetre silah sistemi Sokolov A.A. Düşük güç prototipi için varil, 1925'taki Bolşevik fabrikasında üretildi ve taşıma, 1926'taki Krasny Arsenal fabrikasında üretildi. Sistem, 1927 sonunda tamamlandı ve hemen fabrika testlerine aktarıldı. Sokolov 45-mm topunun namlusu bir kasa ile sabitlendi. Valf kama dikey yarı otomatik. Geri alma freni - hidrolik, yay gergisi. Sürgülü yataklar ile geniş bir yatay yönlendirme açısı (48 dereceye kadar) sağlanmıştır. Kaldırma tertibatı sektör tipi. Aslında, kayar yataklı ilk yerli topçu sistemi idi.
Sistem tekerleklerden çekim için tasarlanmıştır. Süspansiyon yok. Savaş alanındaki top kolayca üç sayı hesaplamayla çevrildi. Ek olarak, sistem yedi parçaya ayrılabilir ve insan torbalarına aktarılabilir.
Tüm tabur topçu sistemleri kalibreli 45-65 milimetre zırh delici veya parçalanma mermileri ile teneke kutu ateşledi. Ayrıca, Bolşevik fabrikası bir dizi “nadulnykh” mayını üretti: - 45-milimetre toplar için - 150 parçaları (ağırlık 8 kilogram); 60 milimetre howitzers için - 50 parçaları. Ancak, Ana Topçu Müdürlüğü, silahlanma için kalibre üstü mayınları kabul etmeyi reddetti. Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Almanların, doğu cephesinde aşırı kalibreli mermilerde 37-milimetre top tankları ve 75- ve 150-milimetre piyade silahlarından ağır patlayıcılar olarak yaygın şekilde kullandıkları belirtilmelidir.
Tüm bu topçu sistemlerinden sadece 45 mm Lender düşük güç topu kabul edildi. "Yılın 45-milimetre taburu obüs modeli 1929" adı altında üretildi. Ancak, yalnızca 100 üniteleri üretildi.
Mini silahların ve Howitzer'ların gelişmesinin durdurulmasının nedeni, 1930-milimetre tanksavar tankı silahının 37'indeki “Rheinmetall” firmasından edinilen 1’in benimsenmesi olmuştur. Zamanında bu araç oldukça modern bir tasarıma sahipti. Silahın kayar bir yatağı, açılmayan tekerlek hareketi, tahta tekerlekleri vardı. 4 / 12 otomatiği, yaylı tırtıllı ve hidrolik geri tepmeli frenli yatay kama kapısı ile donatıldı. Bobin yayı, kompresör silindirinin üzerine yerleştirildi. Bir atıştan sonra geri tepme cihazları namlu ile geri alındı. Yangın, 8 derece görüş alanına sahip basit bir nişan tüpü ile yapılabilir. Silah, Moskova merkezli Kalinin Plant No. XXUMX'te üretildi ve burada 1-K fabrika endeksine atandı. Silahlar manuel olarak takılarak yarı kullanışlı hale getirildi. 1931'te, tesis müşteriye 255 tabancaları sundu ancak düşük yapım kalitesi nedeniyle hiçbirini teslim etmedi. 1932'te, bitki bir sonraki - 404 olan 105 toplarına teslim edildi. 1932'te bu silahların üretimi durduruldu (1933'te, silahlar bir önceki yılın rezervinden teslim edildi). Bunun nedeni, yılın 45-mm tanksavar silah modeli 1932'in (19-K) daha fazla gücünün benimsenmesiydi.
Mini-top yaratma programının kısıtlanmasındaki en az rol değil, her şeyden önce Tukhachevsky M.N.
1926-1930'te, mini topların yanı sıra, altı adet 76 kalibreli mini harç prototipi yapıldı. Bu silahlar, öncelikle küçük kütleden dolayı (63'ten 105 kilograma kadar) elde edilen yüksek mobilite özellikleriyle ayırt edildi. Atış menzili 2-3 bin metre idi.
Harçların tasarımı çok özgün çözümler kullandı. Bu nedenle, örneğin, NTK AU tasarım ofisinin üç harç örneğinin mühimmatı, hazır çıkıntılara sahip mermileri içeriyordu. Numune No. 3, aynı zamanda, varil deliğine özel bir nozül ile bağlanmış olan ayrı bir odada şarjın yandığı gaz-dinamik bir ateşleme şemasına sahipti. Rusya'da ilk kez, harç vincinde (Glukharev, Shchelkov, Tagunov tarafından geliştirilen) bir gaz-dinamik vinç kullanıldı.
Ne yazık ki, bu harçlar kelimenin tam anlamıyla, başında “durdu” N. Dorovlev olan harç yapıcıları tarafından yutuldu. Harç tabancaları, 81 mm kalibreli Stokes-Brandt harçlarını neredeyse tamamen kopyaladı ve harçlarla rekabet edebilecek sistemlerin kabul edilmemesini sağlamak için her şeyi yaptı.
76-milimetre harç ateşleme doğruluğunun, 82-lerin başlangıcındaki 1930-milimetre harçlardan önemli ölçüde daha yüksek olmasına rağmen, harç oluşturma çalışmaları durduruldu. Önde gelen harççı Shavyrin BI'dan 10 August 1937'in meraklısı Bazı gazların atmosfere salınması için uzak bir vana ile donatılmış harç için bir yazarın sertifikası aldı. Uzun zaman önce ülkemizdeki sivil taşımacılığın harcı hakkında unutulmuştu, ancak Polonya, Çekoslovakya ve Fransa'da üretilen gaz musluklu harç ve toplardan bahsetmek uygun değildi.
Sovyetler Birliği'nde, 1930-lerin ikinci yarısında, iki orijinal 76-milimetre mini howitzer oluşturuldu: 35 K tasarım Sidorenko V.N. ve Ф-23 Grabin V.G.
35 Tasarıma Sidorenko V.N.
35 K obüsünün katlanır fıçısı bir boru, bir astar ve bir makattan oluşuyordu. Makas, özel bir alet kullanmadan boruya vidalanır. Eksantrik piston kilidi. Eğim sabittir. Bir sektörle kaldırma donanımı. Makineyi eksen boyunca hareket ettirirken döndürme işlemi gerçekleştirildi. Hidrolik fren geri tepme tipi döndürülmüş tip. Mafsal yayı. Kutu şeklinde, tek parça taşıyıcı, gövde ve ön parçalara demonte edilmiştir. Bir siperden ateş ederken gövde kısmı çekildi. 35 K obüs yılın 76 modelinin bir 1909 milimetre topundan bir görüş kullandı ve bazı değişikliklerin + 80 dereceye kadar açılarda ateşlenmesini sağladı. Kalkan katlanabilir ve çıkarılabilir. Krank mili aksı. Ekseni döndürerek, ateş hattının yüksekliği, 570'ten 750 milimetreye değişebilir. Sistemin önü küreseldir. Bir yük gemisi ile tekerlekleri disk. 76-mm obüs 35 K, 9 parçalarına (her bir 35-38 kg'lık kütle) parçalara ayrılabilir; bu da silahı, hem dört at hem de dokuz insan paketinde (mühimmat düşünülmeden) demonte biçimde taşımayı mümkün kıldı. Ek olarak, obüs, 4'in tekerlekleri üzerinde hesaplama yapan kişiler tarafından veya bir atın gövdesinde taşınabilir.
F-23 obüs varil - monoblok. Namlu freni yoktu. Tasarım, 76 modelinin 1927 mm'lik normal silahından bir piston sürgüsünü kullandı, Grabin obüs tasarımının temel özelliği, muylunun aksının beşiğin orta kısmından geçmediği, arka ucundan geçmediği idi. Savaş pozisyonundaki tekerlekler geride kaldı. İstiflenmiş pozisyona geçişte namlu bulunan beşik, aks eksenine göre neredeyse 180 derece geri döndü.
Yükseklik açısında ateş ederken X-NUMX-mm F-76 taburu top. F-23'in ikinci versiyonu aynı anda geliştirildi ve 23 çekiminde test sırasında geri tepme sistemleri ve kaldırma mekanizması başarısız oldu
Harç lobisinin F-23 ve 35 K'nin benimsenmesini engellemek için harcadığını söylemek zorunda mıyım? Örneğin, 1936 K 76 K obüsünün ateşleme sırasında ikinci test alanı sırasında yılın Eylül 35'inde, ön bağlantı kırıldı çünkü kalkan braketini ve ön kısmını tutan hiçbir cıvata yoktu. Muhtemelen, birileri bu cıvataları çıkardı ya da koymak için “unuttu”. Şubat ayında 1937, üçüncü test yapıldı. Ve yine, birisi kompresör silindirine sıvı dökmeyi "unuttu". Bu “unutkanlık”, makinenin ön kısmının, ateşleme sırasındaki güçlü etkisinden dolayı deforme olmasına neden oldu. 7 April 1938, öfkeli Sidorenko V.N. Topçu birime bir mektup yazdım: “7 K bitiminde Bitki # 35 ilgilenmiyor - bitkiyi büyük bir keyfilikle tehdit ediyor… Harçların sadık bir destekçisi olan bir bölümünüz var ve bu nedenle harç düşmanı, 35 K”.
Ne yazık ki, o sırada ne Sidorenko ne de Grabin topçu yönetiminde duymak istemedi ve her iki sistemdeki çalışmalar durduruldu. Ve sadece 1937’te NKVD, Sidorenko’nun ve diğer bazı tasarımcıların şikayetlerini ve ardından Ana Topçu Müdürlüğü’nün önderliğini dedikleri gibi “merak uyandıran” olarak özetledi.
Yılın Aralık 1937’indeki GAU’nun yeni liderliği, yine 76-mm havanlar sorununu gündeme getirmeye karar verdi. Topçu yönetiminin üçüncü rütbeli bir askeri mühendisi Sinolitsyn, kederli sona erdiği sonucuna vardı. hikayeler tabur harçlı 76 mm kalibreli "doğrudan sabotaj eylemidir ... Kanımca, hafif harçlar üzerine çalışma derhal devam ettirilmeli ve daha önce yapılmış, depolama ve fabrikaların etrafına dağılmış tüm harçlar bulunmalıdır."
Japon ve Almanlar - "Silah oyuncakları" rakiplerimiz tarafından kitlesel ve oldukça başarılı bir şekilde kullanılıyor.
Örneğin, 1934 yılında Japon ordusunun silahlandırılması 70 mm obüs silahı modunu aldı. 92. Ağırlığı 200 kilogramdı. Taşıyıcı kayan krank yataklara sahipti, bu yüzden obüs iki pozisyona sahipti: yüksek +83 derece ve düşük - 51 derece. Yatay yönlendirme açısı (40 derece) akciğerleri etkili bir şekilde yok etmeyi mümkün kıldı tanklar.
70-mm obüsünde Japonlar üniter bir yükleme yaptılar, ancak kollar ya çıkarılabilir ya da mermilerin serbestçe oturmasıyla yapıldı. Her iki durumda da, çekimden önce hesaplama, kovanın alt kısmını vidalayarak veya mermiyi kovandan sökerek şarj miktarını değiştirebilir.
70-kilogram ağırlığındaki 3,83-mm yüksek patlayıcı parçalanma mermisi, 600 patlayıcı madde ile donatıldı, yani miktarı, alaycı ve bölme tabancaları için kullanılan Sovyet 76-milimetre yüksek patlayıcı parçalanma bombası miktarına eşitti. Ateşleme menzilli Japon obüs top kalibreli 350 mm aralığı 70-40 metre idi.
Sovyet'in kapalı raporlarına göre, Japon 70-mm obüs topu, Çin'deki engebeli arazide ve Khalkhin-Gol nehrinde yapılan savaşlarda iyi bir performans sergiledi. Bu silahın mermileri onlarca BR ve T-26 tankları tarafından vuruldu.
Savaş piyasasındaki Alman piyadelerini desteklemenin ana yolu, hafif bir 7,5 cm'lik piyade silahıydı. Sistemin kütlesi sadece 400 kilogramdı. Biriktirilmiş silah mermisi, 80 milimetre kalınlığa kadar zırhı yakabildi. Bölmeli manşonlu yükleme ve 75 dereceye kadar yükseklik açısı bu aletin harç olarak kullanılmasına izin verdi, ancak çok daha iyi bir hassasiyet sağladı. Ne yazık ki, SSCB'de böyle bir silah yoktu.
Sovyetler Birliği'nde savaş öncesi yıllarda birkaç tür şirket minyatür tanksavar silahı geliştirildi - sistemin INN-20 X-mm milimetre topu Vladimirova SV ve Biga M.N., 10-mm silah TsKBSS-20 sistemi Korovin SA, 51-mm silah Mikhno ve Tsirulnikov (25 K), 43-milimetre Spit silah ve diğerleri.
Çeşitli nedenlerden dolayı, bu silahların hiçbiri hizmete girmedi. Sebeplerin arasında GAU’nun tank karşıtı silahlara olan ilgisinin olmaması vardı. Düşmanlıkların patlamasıyla, cepheler kelimenin tam anlamıyla şirketin tanksavar silahlarına olan ihtiyacı hakkında bağırdı.
Ve işte Sidorenko A.M., Samusenko M.F. ve Zhukov I.I. - Samarkand'a tahliye edilen Topçu Akademisi'nin üç öğretmeni - birkaç gün içinde orijinal tanksavar silahı LPP-25 kalibre 25 mm'yi tasarladı. Tabanca, bir fotokopi makinesi yarı otomatik salınım tipinde bir kama cıvatasına sahipti. Takımın önünde bir "açacağı toynağı" ve kendiliğinden kapanan açacakları açıldı. Bu ateşin emri altında istikrarı arttırdı ve topçunun dizden çalışırken rahatlığını ve güvenliğini sağladı. BOB-25'in özellikleri, traktörün arkasındaki taşıma sırasında tabancayı istifleme konumuna kaldırmak için eklemli bir döner aks içerir. Savaş için silahın hızlı bir şekilde hazırlanması seyahat için basit bir pim ile sağlandı. M-72 motosikletin yayları ve pnömatik tekerlekleri ile yumuşak bir yastıklama sağlandı. Silahın savaş pozisyonuna aktarılması ve insan 3'ini hesaplayarak taşıması iki vagın varlığını sağladı. Hedefleme için bir tüfek optik görme ya da “Ördek” görme kullanılabilir.
Zaten hizmette olan silahların bazı unsurlarını birleştiren tasarımcılar, standart 45-milimetre tanksavar tanksavar modundan daha hafif kütleli olan benzersiz bir sistem yarattılar. 1937 kez 2,3 (240 kg'a karşı 560 kg). 100 mesafesindeki penetrasyon, 1,3 sürelerinde ve 500 mesafesindeki 1,2 mesafesinde daha yüksekti. Ve bu, geleneksel bir zırh delici-izleyici kabuğu 25-mm uçaksavar silahı arr kullanırken kullanılır. 1940 ve tungsten çekirdekli bir alt kalibreli merminin kullanılması durumunda, bu rakam 1,5 zamanını bile arttırdı. Böylece, bu silah, doğu cephesindeki 300'un sonunda kullanılan tüm Alman tanklarının ön zırhını, 1942 metreye kadar olan bir mesafeden delebildi.
Silah atış hızı, dakikada 20-25 çekimine eşitti. Yastıklama sayesinde, silah 60 km / s hızında karayolu boyunca taşınabilir. Ateş hattının yüksekliği 300 mm idi. Sistemin yüksek hareket kabiliyeti, sadece piyade birimlerinde değil, aynı zamanda havadan alınan birimlerde de kullanılmasını mümkün kılmıştır.
Sistem Ocak ayında 1943, yıl başarıyla fabrika testlerinden geçti. Ama yakında silahtaki iş durdu. LPP-25 topunun hayatta kalan tek örneği Peter Büyük Akademisi müzesinde sergileniyor.
LPP-25 üzerindeki çalışmanın, özel bir hava topu Chek-МХNUMX kalibrelik 1 mm özel bir top geliştirmeye başlaması nedeniyle durdurulması mümkündür. Bu araç, 37 yılında OKBL-46’te Charnko ve Komaritsky’nin öncülüğünde hazırlanmıştır.
37 mm 1944 model hava topu, geri tepme azaltılmış bir tanksavar hafif topçu sistemidir. Namlu iç yapısı ve tabanca balistik 1939 yılı otomatik uçaksavar silah modelinden alınmıştır. Namlu bir boru, mermi ve namlu freni oluşur. Güçlü tek hazneli namlu freni geri tepme enerjisini önemli ölçüde azalttı. Kasanın içine monte edilen geri tepme cihazları, orijinal şemaya göre inşa edilir - çift geri sarma sisteminin bir melezi ve geri tepme topunun şeması. Geri tepme freni yoktu. Kasaya takılan 4,5-mm ekran kapağı, mermilerden hesaplamayı, yakın bir boşluktaki şok dalgasını ve küçük parçaları korur. Dikey yönlendirme yatay bir kaldırma mekanizması ile yapılır - topçunun omuzu tarafından. İki tekerlekli makine. Sabit ve sürüş açacakları ile kayar yatak vardı. Tekerlek rotası yaylıdır. Ateş hattının yüksekliği 280 milimetre idi. 215 kilogram hakkında savaş pozisyonunda ağırlık. Ateş oranı dakikada 15 ile 25 arasındadır. 300 metre mesafedeki tabanca, zırhı 72 mm kalınlığında ve 500 metre - 65 mm'lik bir mesafede deldi.
Askeri testler sırasında, tekerlek rotası ve siper, 37-mm topundan ayrıldı, daha sonra GAZ-64 ve Willys araçlarından vurmanın mümkün olduğu tübüler kaynaklı bir çerçeveye monte edildi. 1944 yılında, Harley Davidson motosikleti bile çekim için uyarlandı. Her silahın üzerine iki tabanca yerleştirildi. Biri silahı, nişancısını, yükleyiciyi ve sürücüyü, ikincisini - komutanı, podnoschika'yı ve sürücüyü ağırlamaya hizmet etti. Çekim, saatte 10 kilometreye kadar hızlarda düz bir yolda sürüş yaparken bir motosiklet kurulumuyla hareket halinde yapılabilir.
Uçuş testleri sırasında topların inişi А-7, БДП-2 ve Г-11 planörlerinde yapıldı. Her birine bir top, mühimmat ve 4 hesap görevlisi yüklediler. Uçakta Li-2 yüklü silah paraşütle, mühimmat ve hesaplama. Boşalma şartları: hız 200 km / s, yükseklik 600 metre. Uçuş testi TB-3 bombacısı kullanılarak yapıldı. İki GAZ-64 ve 37 mm kalibrelik tabancalara sahip olan Willy'ler üzerine bombardıman kanatları altına asıldı. İniş yöntemiyle taşındığında, yılın 1944 talimatlarına göre, bir silah, bir motosiklet 2 ve bir 2 adamı (mürettebat ve iki sürücü) bir Li-6 uçağı üzerine yerleştirilmiş ve C-47'e bir başka silah ve kartuş eklenmiştir. Paraşütle atlarken, silah ve motosiklet, Il-4 bombacısının dış süspansiyonuna yerleştirildi ve kartuşlar ve hesaplamalar, Li-2 üzerinde yapıldı. 1944'ten 1945'e kadar olan sürede, 472 XK-M1 topları, XNUMX tarafından üretildi.
1945 sonrası “oyuncak silahlar” tarihinde, reaktif ve geri tepmesiz (dinamo-reaktif) sistemlerin kullanımıyla yeni bir aşama başladı.
Malzemelere göre:
www.dogswar.ru
ljrate.ru
ww1.milua.org
vadimvswar.narod.ru