Marissa, yaklaşırken Elena’yı selamladı.
“Hoş geldiniz genç bayan. Bir süredir sizi görmediğim için hasta olabileceğinizden endişelendim. Bugün gelebildiğinize sevindim.”
Elena, Marissa’nın hayal kırıklığını fark ettiğinde kendini biraz suçlu hissetti ve alçakgönüllü bir şekilde gülümsedi.
“Partilerinize her zaman katılmak istemişimdir, ama bildiğiniz gibi evi yönetmek için çok zaman harcıyorum. Bunca zamandan sonra sizi tekrar gördüğüme sevindim.”
Marissa, Blaise evini Elena’nın yönettiğinin gayet iyi farkındaydı, ancak Elena’nın toplantılarına katılmak için vakti olmadığına inanmıyordu. Marissa da merhum kocasının mirasından sorumluydu, ama partilere de katılamayacak kadar meşgul değildi. Ancak Marissa sadece gülümsedi ve bu tür ayrıntıları söylemedi.
“Bu arada kim bu sevimli genç bayan? Kız kardeşin mi?”
“Evet, öyle, Madam.”
İki kadının konuşmasını dinleyen Mirabelle, Marissa’yı selamlamak için döndü.
“Merhaba Madam. Ben Mirabelle Blaise. Burada kız kardeşimle birlikteyim.”
Mirabelle henüz genç olmasına rağmen güzel bir şekilde büyüyeceğinden emindi. Kız kardeşi kadar yoğun bir güzelliğe sahip olmayabilir, ancak canlı aurası gelecekte büyük umut vaat ediyordu.
“Ah, tüm Blaise çocukları tek kelimeyle güzel. Sizinle tanışmak bir zevk, genç bayan.”
Her nasılsa, Elena kendisinin övüldüğünü hissetti. Selamlaştıktan sonra, uşak gibi görünen beyaz saçlı yaşlı bir adam Marissa’ya yaklaştı ve kulağına kibarca fısıldadı.
“Özür dilerim Leydim. Tüm konuklar geldi ve biz parti için hazırız.”
“Teşekkürler, Jeffrey.”
Marissa özür dilercesine Elena ve Mirabelle’e baktı.
“Bu basit bir çay partisi ama umarım eğlenirsiniz. Bir dahaki sefere büyük bir balo yapacağız, bu yüzden lütfen gelip yerlerimizi şereflendirin.”
“Evet Madam.”
Marissa yüzünde iyiliksever bir gülümsemeyle masanın başına geçti. Elena bunun yakın arkadaşların bir araya geldiği küçük bir çay partisi olup olmadığını bilmiyordu ama yirmiden fazla soylu leydi ve genç kız vardı. Etkinlik ne kadar küçük olursa olsun, Marissa topluluğun güçlü bir üyesiydi ve katılanların sayısı kaçınılmaz olarak normdan farklı olacaktı.
Marissa herkesi selamlamak için başı çekti.
“Hepinize hoş geldiniz. Öncelikle davetimi kabul eden herkese teşekkür etmek istiyorum. Hava da güneşli olduğu için kendimi harika hissediyorum. O halde şimdi oturup lezzetli içeceklerin tadını birlikte çıkaralım.”
Birkaç bayan Marissa’nın tanıtımına gülümsedi. Dışarıdan bakanlar için bu çok önemli olmayabilir, ancak bu partilerle ilgili en önemli ayrıntılardan biri yerleştirmeydi. Ev sahibine ne kadar yakınsanız, koltuklar o kadar iyi olur.
Elena, bahçenin uzak ucunda Mirabelle ile bir masaya oturdu. Yardım edilemezdi. Her masadaki misafir sayısına göre sandalyeler hazırlanmış ve sadece bir Blaise’in katılması beklenirken bir anda Mirabelle eklenmişti. Bu durumu önlemek için, partiye katılmadan önce ev sahibine kişi sayısı hakkında bilgi verilmesi gerekiyordu, ancak Elena çoktan çok geç cevap vermişti.
Mirabelle başkasının koltuğuna oturamayacağı için onların başka bir yere oturması doğaldı. Elena zaten sosyal toplantılara aktif olarak katılmadığından ve katılmama ve koltuğa oturma olasılığı da vardı. Güçlü bir genç kadın olsaydı, bu durumda kolayca iç koltuk talep edebilirdi, ancak Blaise Evi’nin yüksek sosyetedeki konumu yüce değildi.
Elena hayal kırıklığına uğramış hissetmedi – oldukça beklenen bir şeydi. Marissa onu yine de hoş karşılamıştı, hatta Elena pek görünmemişti. Ayrıca Elena, bu uzak köşenin Mirabelle ile atmosferin tadını çıkarmak için daha uygun olduğunu düşündü.
Ancak, daha önce Helen tiksinti dolu bir ifadeyle Elena ve Marissa’nın arasında bakmıştı ve şimdi Helen hâlâ oturduğu yerde Elena’ya ters ters bakıyordu.
Viscount Jenner’ın kızı Sarah, Helen’in moralinin bozuk olduğunu fark etti ve hemen onu yatıştırmak için bir şeyler söyledi.
“Oh, şuraya bakın. Leydi Blaise düşmanla uyum sağlamaya mı çalışıyor? Bu eğilim yüzünden başkentin güney toplumunu görmezden gelmesine şaşmamalı.”
Kısacası, Elena güney toplumu için bir yüz karasıydı. Helen kaşıntısını kaşımak için fırsata atladı.
“Evet, bu sadece Carthenia krallığında giyeceğim tarz.”
Carthenia Krallığı kıtadaki en fakir ülkeydi. Modadan anlayanlar, Elena’nın elbisesinin modası geçmiş olduğunu kastettiğini hemen anlayabilirdi.
Normalde, Helen’in burnu o kadar dik tutulurdu ki, kendisinden daha düşük rütbelerdeki diğer genç soyluları görmezden gelirdi. Ancak, yüksek konumu ve güzel görünümü nedeniyle Helen ile iyi geçinmek isteyenler de vardı. Sarah da o insanlardan biriydi. Helen’in beğenisini kazanmak için aceleyle ağzını açtı.
“Lady Selby gibi yeşil giymesine rağmen, onun yanında sönük kalıyor.”
Helen ağzını kapattı ve sanki dilinde bal varmış gibi gülümsedi. Kont Lawrence’ın kızı Margaret sessizce onları dinliyordu.
“Leydi Blaise’in elbisesini mi kastediyorsunuz? Yeni görünmüyor ama çok güzel süslenmiş değil mi? Ben de yeni bir şey aramak yerine elbisemi evde yeniden yapmayı denemeliyim…”
Margaret’in aptalca sözleri üzerine Helen’in güzel kaşları çatıldı. Helen, Margaret’in çirkin ve aptal olduğunu düşündü, ancak bir kontun kızı olarak statüsünü beğendi. Ayrıca Margaret’in yüzü o kadar sadeydi ki Helen onu kendi güzelliğini vurgulamak için getirmişti.
Ama bunun şu anda bir önemi yoktu. Helen hoşnutsuzluğunu gizledi ve dudaklarında ince bir gülümsemeyle konuştu.
“Leydi Lawrence’ın modadan bu kadar cahil olduğunu bilmiyordum.”
“Ha?”
“Bunu bu kadar güzel yapan ne? Gözlerini kontrol ettirmelisin. Eğer başkaları öğrenirse, kimse seninle elbise mağazasına gitmek istemez.”
“B-şey… Yani…”
Margaret’in telaşlandığında ya da heyecanlandığında kekeleme gibi bir alışkanlığı vardı. Helen sadece gülümsedi. Margaret, güneydeki stil liderlerinden biri olan Helen’den daha da korkmuştu.
Sarah, Helen’in gülümseyen dudaklarını izledi ve gergin bir şekilde yutkundu. Aristokrat dünyada neyin doğru neyin yanlış olduğu önemli değildi. Leydi Selby güçlü bir kadındı.
Kont Blaise görmezden gelinecek biri olmasa da konumu ve serveti Marquis Selby’den çok farklıydı. Ayrıca Blaise’ler şövalyeler eviydi, Selby’ler ise siyasetle uğraşıyordu.
Sarah’ın geldiği Jenner Hanesi, Selby’lerin güçlü etkisi altındaydı. Sarah, Margaret’in korkmuş ifadesini görünce hemen dilini şaklattı.
“Sanırım Leydi Blaise bir çay partisine bu şekilde katılmanın ne kadar utanç verici olduğunun farkında bile değil.”
“Pekala, ne kadar utanç verici olduğunun farkında değilse… ona bir ders vermeli miyiz?”
“Ders?”
Sarah’nın gözleri beklenmedik bir öneriyle büyüdü. Ama Helen çoktan kararını vermişti. Sessizce dinleyen Margaret kekeleyerek konuştu.
“S-sadece Leydi Holland’la konuşuyordu, belki onlar arkadaştır-“
Helen, Margaret’in sesini sertçe kesti.
“Sence Leydi Blaise, Markiz Holland’a benden daha yakın mı?”
Yüksek sosyetede nadiren görünen Elena ile güçlü Marquis Selby’den gelen Helen arasında hiçbir karşılaştırma yoktu.
Margaret’in yüzü bembeyaz oldu.
“O-oh, hayır. Bunu söylemiyorum. Bilmiyorum…”
“Söylemek istediğin bir şey varsa, doğrudan söyle. Bugün senin sırıtmanı dinlemeye dayanamıyorum.”
“…Hic!”
Margaret’in elleri ağzına gitti. Elena ve Marissa’nın yakın olabileceğinden endişeleniyordu ama Helen’in tepkisi onu korkutarak susturdu. Ancak Helen, Margaret Elena’nın tarafını tuttuğunda daha da tedirgin oldu.
‘Ya ben…?’
Helen şimdiye kadar Elena’yı olabildiğince görmezden gelmeye çalışmıştı ama kafası patlayacakmış gibi hissediyordu. Sarı saçlı oldukları için insanların onları karşılaştırmasından nefret ediyordu ama bugün aynı renk elbise giydikleri için karşılaştırmalar daha da göze çarpıyordu.
Elbette Helen’in elbisesi çok daha güzeldi ama hepsi bu kadar değildi. Elena’nın güzelliğinde genel bir uyum vardı. Ve Helen bunu kabul etmek istemedi. Tek düşünebildiği, Elena’nın onu utandırmak için bilerek aynı renk elbise giydiğiydi. Elena’nın bilmesi imkansızdı ama bu Helen için önemli değildi. Hakarete uğradı. Affedemezdi.
Helen’in gülüşünde gizli bir kılıç vardı ve Sarah bir kez daha onun tarafına geçmeye çalıştı.
“Ona nasıl bir ders vermeliyiz?”
“Neden bunu denemiyoruz?”