eİşte trafik ışığı taraflarının tam mutabakata vardığı hususlar. Hamburg ve Bremen hariç 14 federal eyaletin devlet bütçelerinden kiliselere her yıl milyonlarca avro ödenmesine son vermek istiyorlar. Koalisyon anlaşmasının tartışılmaz bir bölümünde, “Federal eyaletler ve kiliselerle diyalog içinde temel bir yasada, devlet hizmetlerinin ikamesi için adil bir çerçeve oluşturuyoruz” diyor.
Ancak burada ülkelerle diyalog artık başarısızlıkla tehdit ediyor. Federal hükümetin bu ödemeleri sona erdirmeye yönelik önceki planlarını desteklemek istemiyorlar. Aşağı Saksonya Eyalet Şansölyeliği başkanı Jörg Mielke, WELT, “Etkilenen 14 federal eyaletin tümü, devlet hizmetlerini değiştirmeye yönelik mevcut planlarda hiçbir nimet olmadığı konusunda hemfikirdir” dedi. Aşağı Saksonya şu anda Başbakanlar Konferansı’na başkanlık ediyor ve Başbakan Stephan Weil bu hafta Federal İçişleri Bakanı Nancy Faeser’e (her ikisi de SPD) yaptığı bir telefon görüşmesinde konuyla ilgili tutumlarını açıkladı.
Devlet yardımları, Katoliklerin veya Protestanların kilise vergileri biçimindeki üyelik ücretleri değildir. Belediyelerin veya sosyal güvenlik fonlarının kilise gündüz bakımevlerine veya hastanelere ve bakım evlerine ödediği yardım geri ödemeleri de değildir. Daha ziyade, genel devlet bütçelerinden ek yıllık ödemeler ve dolayısıyla tüm vatandaşların asırlık sözleşmeye dayalı ilişkiler temelinde vergi parası ile ilgilidir. Defalarca yenilenen ve finansal olarak dinamik hale getirilen bu kurumlar, 2022’de federal eyaletlerden Katolik piskoposluk bölgelerine ve bölgesel Protestan kiliselerine toplam 602 milyon avronun akmasına yol açtı.
Yıldan yıla daha fazla olur. Bölgesel farklılıklar büyüktür. Geçen yıl 137 milyon euro ile Baden-Württemberg ilk sırada yer alırken, onu 103 milyon euro ile Bavyera izledi. Saarland’da en az: 840.000 Euro.
Bazı düzenlemeler 16. yüzyıla kadar uzanıyor
Katolik bölgesinde, ödemeler Napolyon savaşlarına kadar uzanıyor. Ren Nehri’nin batısındaki tüm Alman toprakları Fransa’ya bırakılacağı zaman, 1803’ten itibaren eski Alman İmparatorluğu’ndaki etkilenen prenslerin tazminat olarak kilise mülklerine el koymalarına izin verildi ve tazminat olarak din adamlarına ödeme yapması için kiliseye para vermek zorunda kaldılar. Bu kalıcı bir sözleşme haline geldi.
Protestanlar 16. yüzyıla kadar giderler. Reformasyondan sonra manastırlar feshedildiğinde ve piskoposlar tahttan indirildiğinde, büyük dini mülkler hükümdarların eline geçti. Birçok din adamının bakımını ve kilise binalarının bakımını kendi fonlarından üstlendiler. Bu destek 19. yüzyılda antlaşmalara tercüme edildi.
O zamandan beri, her iki kilise de sayısız revizyona rağmen temelleri hiçbir zaman sorgulanmayan devlet yardımlarına hak kazandı. Weimar Cumhuriyeti’nin kurulduğu 1919’da bile değil. Ancak anayasaları – ve bu pasaj 1949’da Temel Kanun’a kabul edildi – ödemelerin durdurulmasını, daha doğrusu “değiştirilmesini” öngörüyordu. Birçok avukata göre bu, fesihten önce bir defaya mahsus daha büyük bir ödeme yapılması gerektiği anlamına gelir.
Weimar Anayasasına göre, bunun ilkelerine Reich, bugün Bund karar verir. Bu temelde, ülkeler daha sonra kendi yasalarında ve kiliselerle müzakerelerinde ayrıntıları netleştirmelidir. Ancak Weimar Cumhuriyeti’nde hiçbir zaman bir Reich yasası olmadı ve Federal Cumhuriyet’te hiçbir zaman ilkeler için bir federal yasa olmadı. Ve bu nedenle ülkeler tarafından değiştirilemez.
Faeser’in Federal İçişleri Bakanlığı, yüz yılı aşkın bir süredir devam eden anayasal görevi nihayet yerine getirmek için, kiliselerin ve federal eyaletlerin temsilcilerinin yanı sıra hukuk uzmanlarını geçen kış son derece karmaşık konunun tartışılacağı birkaç tur görüşmeye davet etti. önce bakılması gerekiyordu. Daha sonra herhangi bir karar alınmamasına rağmen, bakanlığın temel bir yasa hazırlarken kılavuz olarak kullanabileceği bazı ilkelerden bahsedildi.
Bireysel kilise binalarının bakımı için belediye özel ödemeleri ve devlet yükümlülüklerinin itfa edilecek devlet hizmetleri kapsamına girmemesi gerektiği turlarında geniş bir fikir birliği vardı. Vergi indirimi de yok.
Ve geri kalanıyla ilgili olarak, mevcut avukatlar ve kilise temsilcileri, eğer yapılırsa, bir kereye mahsus büyük bir ödemenin eşlik etmesi gerektiği konusunda prensipte anlaştılar. Somut bir şey belirtilmedi, ancak şu düşünülebilir: İlk olarak, federal eyaletler kiliselere yıllık ödemelerinin katlarını aktaracak ve ikincisi, yıllık ödemeler bir süre yaklaşık olarak önceki seviyede devam edecek. Ve on ya da yirmi yıl sonra tamamen bitecekti.
Kiliseler, sözleşme ortakları olarak oldukça güçlü bir yasal konuma sahiptir.
Federal eyaletlerin ayrıca, yıllık ödemenin 17 ila 18 katı olabilen tek seferlik tutarı taksitler halinde ödemesi muhtemeldir. Ancak bununla nasıl başa çıkarlarsa çıksınlar, bir süre daha devam edecek olan yıllık ödemelere ek olarak çok yüksek bir ek yükleri olacaktır.
Bunun boyutları, geçen yıl 66 milyon avro ödeyen Rheinland-Palatinate örneğinde gösterilebilir. Yıllık miktarın 17 katı tutarında bir kereye mahsus itfa ödemesi 1,1 milyar avroyu aşacaktır.
Ülkeler bu tür meblağları kabul etmek istemiyor. Aşağı Saksonya WELT’den Mielke, “Yıllık tutarların 17 veya 18 katının değiştirilmesi, taksitli ödemelerle bile finanse edilmeyecektir” dedi. “Bu,” diye devam etti Devlet Kançılaryası başkanı, “devlet bütçelerinin birçok ek mali yükümlülüğü olduğu zamanlarda.”
Federal eyaletlerin, çok uzun süredir ödenen tutarlara istinaden tek seferlik ödeme miktarını azaltmaya veya tamamen bozmaya çalışması düşünülebilir. Ancak bunun mümkün olup olmadığı şüphelidir. Çünkü bu sözleşmeleri feshetmekle ilgili. Ve sözleşmeli ortaklar olarak kiliseler oldukça güçlü bir yasal konuma sahiptir. Prensip olarak değiştirilmeye hazırlar – aynı zamanda toplumdaki devlet hizmetleri anlayışının büyük ölçüde azalması nedeniyle – ama elbette bundan olabildiğince fazla para almak istiyorlar.
Ve federal eyaletler onlarla pazarlık etmek istemiyor. Çünkü, Mielke’ye göre: “Devletlerin, kiliselerle denenmiş ve test edilmiş iyi ilişkiyi mali tartışmalarla yüklemeye hiçbir çıkarı olamaz.” Her iki mezhep de “birçok yerde sosyal ve eğitim sektörlerinde büyük şeyler yaptı” – “özellikle gündüz bakım merkezleri ve okullar”.
Aslında ülkeleri yeterince endişelendiren tam da bu eğitim alanıdır. Çünkü okul öncesi sektöründeki en önemli kurumlardan biriyle mali bir anlaşmazlığı güçbela göze alabilirler. Mielke: “Devlet ve kilise arasındaki faydalı işbirliği kesinlikle korunmalıdır.”
Bu nedenle, devlet yardımlarının gelecekte de devam etmesi düşünülebilir. Çünkü şu anda ülkeler için yılda birkaç on milyon ödemek, onları yalnızca yıllar sonra yıllık milyonlar kurtaracak olan bir defaya mahsus büyük bir miktar toplamaktan çok daha ucuz olacaktır.
“Kick-off Politics” WELT’in günlük haber podcast’idir. WELT editörleri tarafından analiz edilen en önemli konu ve günün tarihleri. Podcast’e şu adresten abone olun: spotify, Apple Podcast’leri, Amazon Müzik veya doğrudan RSS beslemesi aracılığıyla.