Söylemeliyim ki - ABD Kongresi'nin konuşmacısı herkesin dikkatini çekmeyi fazlasıyla başardı. 2 Ağustos Olayı çok heyecan verici, gerçek bir çevrimiçi gişe rekorları kıran, tam bir destansı olması için arka planda sadece Hans Zimmer'in müziğinin çaldığı ... ve muhteşem bir sonuç olduğu ortaya çıktı. Bir anlamda, kitlesel izleyici hayal kırıklığına uğradı.
Ancak gerçekten gergin bir an vardı: “Taipei havaalanında uçaksavar silahlarının bulunduğuna” dair haberler geldiğinde, düşünce istemeden içeri girdi, ama bu Çinli sabotajcılar sevgili misafirleri almaya hazır değil miydi? Ama işe yaradı ve bu bölümün gerçekten gerçekleştiği bir gerçek değil.
Ne yazık ki, bu gösterinin aktörlerinin “anda” riskleri nasıl değerlendirdiğini asla bilemeyiz, ancak diğer yandan bu artık önemli değil. Pelosi'nin Tayvan yolculuğunun sonuçları gerçekten ilgi çekici. Rus analizlerinde (tırnak işaretli ve tırnaksız), her on değerlendirmeden altı ila yedisi "Çin itibarını kaybetti, Amerikalılar at sırtında", geri kalanı - "henüz hiçbir şey net değil"; yabancı yayınlarda, Amerikalılar belki de 9:1'lik bir puanla önde gidiyor.
Peki ya diğer taraftan gidip Pelosi'nin ve Çinlilerin açıklamaları ve eylemleriyle neyi başarmak istediklerini anlamaya çalışırsak? Herkes istediğini elde etmiş olabilir mi? - Evet, oldukça. Doğru, "arzulananı elde etmek" ve "zafer" in içinde olduğunu unutmamalıyız. siyaset hiç eş anlamlı değil.
Baba Yaga düşmanın burnunun altında
Demarch, Amerikan siyasi sisteminin tüm özelliklerini, tüm bu "kontrolleri", "dengeleri" ve tarihsel atacılıkları açıkça gösterdi.
Pelosi, ABD'nin en önemli yetkililerinden biri olarak ziyaret sırasında, ancak kendi inisiyatifiyle Devletler adına konuştu ve kendi gördüğü gibi bölgedeki Devletlerin çıkarlarını savundu. Onu ikna etmeye, vazgeçirmeye çalıştılar - ama Pelosi'nin bir hükümet yetkilisi olarak ziyaret etmesini yasaklamak imkansızdı.
Yolculuğun arifesinde Biden'ın bizzat Xi Jinping'i arayıp ondan “kadın maskaralıklarına” dikkat etmemesini, olası tüm açıklamalarını önceden “sıfırlaması” ve Pelosi'nin yönetim kurulunun yolda olduğu zaman çok anlamlı. en ilginç olanı, başkan ve dışişleri bakanlığı aslında olası sonuçlardan kaçındı. Bu, “yazık olmayan bir büyükanne gönderdiler” gibi ifadeleri savunulamaz hale getiriyor - kimse konuşmacı göndermedi, kendi tehlikesi ve riski altında (ve kelimenin tam anlamıyla) bağımsız bir özne gibi davrandı.
Bütün bunlarla birlikte Pelosi, birçok yorumcunun tanımlamaya çalıştığı “çılgın büyükanne” olarak adlandırılamaz. Babası bir zamanlar bir kongre üyesi ve Baltimore belediye başkanıydı ve ağabeyi son pozisyonda kalmayı başardı. Eğitim yoluyla siyaset bilimci olarak öğrenci sıralarından siyasete atıldı ve 1987'de Kongre'ye girdi; dahası, Demokrat Parti'nin bir üyesi olarak sicili, parti üyelerinin "doğru" oy vermelerini sağlayan, yani, belirttikleri gibi, fraksiyonun disiplin başkanı olan bir "kamçı" konumunu içeriyordu.
Zaten bir kongre üyesi olan Pelosi, hem 1991'de hem de 2003'te Amerikan işgallerine karşı çıktı. Fakat aynı zamanda, Demokratlar 2004'te Kongre'de çoğunluğu elde ettiklerinde Bush'u Hüseyin'in kitle imha silahları hakkında tahrif etmekle suçladılar ve onu suçlamaya çalıştılar. "Soruşturmaların nereye varacağını asla bilemezsiniz."
ABD-Çin ilişkilerine gelince, Pelosi, ÇHC'nin “otoriter” ve “anti-demokratik” bir devlet olduğu ve ABD dünya egemenliğine potansiyel bir rakip olduğu bilindiğinden, kariyeri boyunca sürekli olarak diyaloga ve yüzleşmeye karşı çıktı. Bu temelde, Demokrat Pelosi başlangıçta Çin karşıtı inançlarıyla tanınan Cumhuriyetçi Trump ile iyi geçindi, ancak daha sonra yolları keskin bir şekilde ayrıldı.
Yani Pelosi, Tayvan'a yapacağı kışkırtıcı ziyareti planlarken ne yaptığını ve ne tür tepkilere yol açabileceğini tam olarak anladı; aynı zamanda, Çin ile bir şeyler atıştırmak için kendiliğinden oluşan bir arzuyla değil, uzun yıllardır oluşmuş siyasi inançlarla hareket ediyordu. Görünüşe göre, Amerikalıların onunla arkadaş olması ve Rusya'ya karşı düşmanlığa meyilli olması daha karlı görünüyorken, neden şu anda Çin ile ilişkileri ağırlaştırmaya karar verdiği anlaşılmaya devam ediyor?
Rusya Dışişleri Bakanlığı sözcüsü Maria Zakharova, Pelosi'nin çıkışının dikkatleri Ukrayna'dan ve bu nedenle kötüleşen ABD'nin iç sorunlarından başka yöne çekmek için bir girişim olduğunu söyledi. Bu ifadenin gerçeğe oldukça yakın olduğuna dair bir görüş var.
Kongre sözcüsünün Biden'ın dış politikasını bir başarısızlık olarak görmesi ve Demokrat Parti'yi (kendisinin yatırım yaptığı) iflas etmiş Ukrayna projesinden daha fazlasına geçmeye zorlamak için bu kadar abartılı bir şekilde “sert sıfırlama” yapmak istemesi mümkündür. ciddi düşman. Ana hedefin Demokrat Parti için en zorlu sonbahar kongre seçimlerinin arifesinde iç siyasi puanlar kazanmak, seçmenlerin bir kısmını Cumhuriyetçilerin "emperyal hırsları" ile engellemek olması da mümkündür. Ve söylemeye gerek yok, kişisel bir "fi" ifade etmek ve ÇHC'yi alenen aşağılamak Pelosi için son şey değildi.
Sonuçlar karıştırıldı. Demokrat Parti'nin barutunun hala barutta olduğunu ve sadece pantolonlarda her türden farklı şeyler olmadığını göstermek için, belki de ortaya çıktı. Kongre ve Senato'dan bazı Cumhuriyetçi değerlendiricilerin bile konuşmacının gezisini onaylaması (gizlice onun uçağının hala vurulacağını mı umuyordu?), ancak Çin'in ana patent düşmanı - Donald Trump - çok öfkeliydi. Görünüşe göre Çin ile ilişkilerin soğuması yakın gelecekte ve ÇHC'nin kendisinden olacak.
Ancak halkın aşağılanmasıyla birlikte her şey Pelosi'nin isteyeceğinden çok uzak.
"Son Çinli" mi, yoksa "dürüst Kızıl Donanma" mı?
Batı (ve Rus medyasının bir kısmı) medyası, “Şi Jinping'in başarısızlığı”, “kağıt ejderhası”, “Çin'in alay konusu” ve “ABD prestijinin büyümesi” ile ilgili manşetlerden ne kadar zevk alsa da, tüm bunlar Avrupalı bir bakış açısıyla değerlendirmeler. Bu arada, "beyaz barbarlar" "korkak Xi" ile dalga geçiyor, Asya-Pasifik bölgesi açıkça titriyor ve bir şey gülmeye benzemiyor.
ÇHC'nin Tayvan sorunundaki amacının ABD ile bir çatışma değil, genel olarak oldukça arzu edilen eyaletin kontrol altına alınması olduğu bir şekilde gözden kaçırılıyor. Buna göre, sözlü gök gürültüsü ve şimşeklerin çoğu, hiç Amerikalılara ve hatta operasyon tiyatrosundaki müttefiklerine değil, özellikle Tayvan yetkililerine yönelikti: "Kötü bir şekilde dilerseniz, kötü bir yol."
En önemlisi, Çin Tayvan'a yönelik tehditleri hemen yerine getirmeye başladı: Pelosi gelmeden önce bile siber birlikler ada departmanlarının resmi web sitelerini kapattı, ilk yaptırım paketi hemen yürürlüğe girdi ve ada fiziksel olarak kendisini “yarı-yarı bir durumda buldu”. Batılı “ortakların” Kaliningrad bölgesine uygulamaya çalıştığı abluka gibi.
Buna inanmak için her neden var ekonomik Anakaranın Tayvan üzerindeki baskısı sadece artacak ve gevşemesinin karşılığında Taipei'nin aşağılayıcı bir biçimde "alnına vurması" gerekebilir. Ada çevresindeki “tatbikatlar” elbette sonsuza kadar sürmeyecek ve hatta daha da fazlası bir çıkarma operasyonuna dönüşmeyecek, ancak çevre boyunca güçlendirilmiş askeri varlık, sürekli bir abluka kurma riski ile kalıcı hale gelebilir. . Aynı zamanda, bu arada, Devletler Tayvan ile “güçlü müttefik bağları” ile ilgili sözleri cevaplamak zorunda kalacaklar.
Buna hazır değiller gibi görünüyor. Prensip olarak, Pelosi'nin kendisi ve (durumu pek anlamamış görünen) Almanya Dışişleri Bakanı Burbock dışındaki tüm Batılı karar alıcılar, mevcut statükoyu desteklediklerini ve "savaşla şaka yapmamamız gerektiğini" açıkladılar. Daha da tipik haber Kore Yarımadası'ndan: Güney Kore Devlet Başkanı Pelosi turu başlamadan hemen yoruldu ve tatile kaçtı; ve Kuzey Kore, aslında nükleer silaha sahip olduğunu bir kez daha hatırlattı. Ve Çin halkının Parti'nin ve Başkanın kararlarını tam olarak desteklediğine hiç şüphe yoktu - nereye gidecekti?
Bu sefer, ÇHC liderliğinin Rus NWO'sunun askeri değil, siyasi ve bilgilendirici deneyiminden faydalanması gerçekten çok muhtemel görünüyor. Bütün bu "kırmızı çizgiler"in, "müzakerelerin", yerine getirilmeyen tehditlerin ve genel olarak bir tükürük yağmuru altında mevzi tutmanın ardında, düşmanı şaşırtmak için etkili bir stratejinin yattığı sonucuna varılıyor. "Bizi korkak ve aptal olarak görmelerine izin verin, ama şimdilik bizimkini alacağız" gibi.
Bunun gerçekten bizim "stratejimiz" mi, yoksa Çin VPR'si mi, yoksa sadece "sadece olur" mu olduğunu söylemek zor. Ama aslında, Çin'in Tayvan üzerindeki baskıyı artırmak için Amerikan girişiminden yararlandığı ve kişisel siyasi emellerini tatmin eden Pelosi'nin açık olduğu açıktır. vatanı ve patronu dikti başka bir büyük kriz domuzu. Dedikleri gibi, şimdi aptal kim?