Aylardır Spotify'da müzik dinliyorum, çoğu sabah da hazır listelerden birini açıyorum, akşama kadar çalıyor. Bir indie/folk/americana batağına saplandım, debelenmeyi de bıraktım, kendimi bıraktım yani. Yemin ederim bütün gün aynı grup çalsa farkına varmam, zaten bütün gün aynı grup çalıyormuş gibi, aynı hüzünlü aranjmanlar, dayak yemiş sesler. İlk defa dün, yaptığım işi bırakıp çalan bir şarkıya "KİM AYOL BU?!" diye baktım.
Jeff Buckley'i ne kadar andırıyor, yıllardır görmediğim birini görmüş gibi oldum. Bu da tabii az önce biri sırtına tekme atmış gibi acıyla söylüyor ama nedense ilgimi çekti. Bunu beğendiyseniz Elegy de güzel. Hatta bütün albümü beğendim ben, Leif Vollebekk - Twin Solitude.
Sabah spora gittim, kapıdan girer girmez günlerdir sormaktan kaçtığım soruyu sordum bir kaslı salon çalışanı yakalayıp, "Ben bir sonraki programa ne zaman geçeceğim?"
2 hafta önce geçmem gerekiyormuş. Yeni aletler, yeni hareketler, o kadar istemiyordum ki bir şeyler değişsin. Boynumu büküp geçtim yeni programa ve salondan çıkmam 40 dakika yerine 2 saat sürdü. Çünkü aletlerin yerini aradım, nasıl yapacağımı anlamaya çalıştım. Koca salonda hiç boşta antrenör yoktu, iki tanesi özel ders veriyordu. Bunlardan biri, ders alan kadına sürekli "Mankenler bu taraftan!" filan diye tezahürat yaptığı için ona hiç yanaşmadım. Tezahüratı tabii kabul edecek insana yapıyorlar. Ben ilk başladığım gün "Aaa hiç 38 göstermiyorsunuz?" diyen antrenöre adeta Koko'yla konuşuyormuşum gibi "Şşşt! Hayır!" dediğim için kimse bana manken muamelesi yapmıyor. 38 gösteriyorum ben, yaşımla ilgili bir problemim yok. Yumuşamış kollarımla, yağlanan belimle ilgili problemlerim var.
Allahtan çok kaslı fakat kibar kadınlar ve erkekler geliyormuş salona, kendi antremanlarını bırakıp aletleri bana göre ayarladılar, hareketleri gösterdiler filan. Komünal bir çabayla yeni programıma adapte oldum. Çıkışta da kayıt masasına gidip söylendim, her şey çok havalı bu salonda ama yeni bir alete geçince imece usulüyle ilerliyoruz.
Neyse, çok nefret ettiğim mavi şortlu bir herif var, geçenlerde alet başında beklerken sıramı kaptı. Ona muhtaç kalmayayım da başımın çaresine bakarım herhalde.
Günün bilgisi: Değişiklikten hoşlanmıyorum, yeni şeyler denemek beni geriyor. Hep böyleydi bu. Rutin seven biriyim sanırım, rutinde bir tür huzur buluyorum. Sağa sola giderken kullandığım yollar bile hep aynı, aynı kaldırımdan yürüyorum her seferinde.
Bu spor salonu macerası beni buralardan da zorluyor, tanımadığım insanlarla konuşmak zorunda kalıyorum, tam alışmışken başka bir seri idmana geçmem gerekiyor filan. Belki kütüklüğümü kırar, iyi olur.
Gideyim, çamaşır asayım, biraz kitap okuyayım, ayakkabı boyayayım.