Park Avenue Apartmanı Eğlenmek İçin Sofistike Bir Alan Oluyor
Bu makale ilk olarak Architectural Digest'in Ocak 2009 sayısında yayınlandı.
Bir Noël Coward oyunu gibi, konut 1930'ların belirgin bir zarafetine sahipti. Park Avenue'nun yukarısında yer alan bu klasik savaş öncesi daire, Manhattan gayrimenkulünün deyimiyle, en sofistike türden eğlence için tasarlandı. Geniş, güzel orantılı resepsiyon odalarından minik hizmetçi odalarına kadar, şık bir yaşam için özel olarak yapılmış görünüyordu.
Ama sonra 21. yüzyıl geldi. Mevcut sahipler, daha önceki meslektaşları kadar gelişmiş bir ortamı takdir ederken Oldukça mutlu bir şekilde, yaşadıkları hayatların zaman zaman Cheerios'larla daha çok ilgisi olduğunu kabul edeceklerdi. Şampanya. "Güzel bir daireye sahip olmak harika, ama işlevsel olmalı" diye karısının dediği gibi. "Burada iki çocuk yaşıyor."
Sahipler, mekanı güncellemek ve New York'un mükemmel zarafetini korumak, hatta geliştirmek için mimarlık firması Ferguson & Shamamian'a başvurdu. Mimar Mark Ferguson, "Bizim görevimiz daireyi daha yaşanabilir hale getirmekti" diyor. "70 yaşındaki bir daireyi, genç ve modern bir ailenin rahatlıkla kullanabileceği bir şeye dönüştürdük."
Scott J. Sottile ve M. Damian Samora, Ferguson'un dairenin "kullanım hiyerarşisi" olarak adlandırdığı şeyde kapsamlı değişiklikler yaptı - tümü klasik Gürcü iç mekanına saygı duyarak. Bazı görkemli mekanlarını daha pratik, çok amaçlı alanlara dönüştürdüler, mutfak ve ana süiti yeniden yapılandırdılar, kat planı eskiden gibi görünüyordu.
Kadın "Her şey yatıştırıcı ve uyumlu" diyor. Byron Browne'un Autumnal'i oturma odasındaki şöminenin üzerinde asılı duruyor. John Salibello'dan Venedik cam kaseleri ve vazo. Sentimento'dan dövülmüş sterlin kutusu. Rogers & Goffigon perdelik ve saçak kumaş. Larsen yastık kumaşı. Suzanne Golden'dan 20. yüzyılın başlarına ait piyano lambası. John Boone aplikler. Karl Kemp Antiques masa lambaları. Chesney'nin şöminesi.
Ferguson, daha önce güçlerini birleştirdikleri iç mimar Sandra Nunnerley ile "eldiven içinde" çalıştıklarını söylüyor. İşbirliğinin başarısı ilk odadan anlaşılıyor. Mimarlar, Nunnerley'in "duraklama noktası" olarak adlandırdığı, bir zamanlar dikdörtgen planlı olan giriş salonunun önünde, kalan kare görüntüyü çok ihtiyaç duyulan bir giysi dolabına ve toz odasına tahsis ettiler. Diğer iyileştirmeler gibi, giriş holünün dairesel yazılı tavanı, sanki başından beri orada olması gerektiği gibi, kaçınılmaz görünüyor. Nunnerley dramatik girdabını, altındaki İsveç kaymaktaşı ışığında ve onun altında, Josef Danhauser tarafından 1820'lerde Viyana'da yapılmış çarpıcı bir Biedermeier masasında tekrarladı. Eskiden moda tasarımcısı Pierre Cardin'e ait olan, 1960'lardan kalma sekizgen kalaylı pirinç ayna, gümüşi çizgilerle çizgili duvar kaplamasının güçlü dikeyliği ile tamamlanıyor.
Bu oda ve onu izleyenler nispeten boş. Çiftin büyüyen fotoğraf koleksiyonu da dahil olmak üzere duvarlardaki sanat, aralarında çok fazla boşluk olacak şekilde ölçülü bir şekilde yerleştirildi. Kadın "Temiz ve basit olmasını seviyorum" diyor. "Ben telaşlı bir insan değilim."
Özellikle oturma odası minimalist bir zarafete sahiptir. Mimarlar odaya yeni paneller ve süslemeler verdiler ve "gün ışığını daireye daha derin bir şekilde getirmek için" aynalı bir koltuk boşluğu eklediler, diyor Ferguson. Aydınlattığı şey, efervesan paletten başlayarak belirgin bir 1930'ların hissine sahiptir. Nunnerley duvarları "neredeyse parlak, sedefli bir gri tonu" olarak adlandırdığı şekilde boyattı; mobilyaların tonu, soluk ekrudan parlak, vernik siyahına kadar değişiyor.
Nunnerley, mobilyaların kendisini, kabuk renginde döşemeli bir çift Art Déco sandalye de dahil olmak üzere "her zamanki karışımım" olarak nitelendiriyor. ipek ve özel bir şömine, New Jersey'deki Duke Farms'ta, son dönem tütün varisi Doris'in atalarının ikametgahı olan birinden esinlenildi. Duke. Birçok Nunnerley iç mekanı gibi, bu da sessizce kinetik, bir şekil ve renk akışı. "Farklı katmanlar görüyorsunuz. Gözünüz sürekli hareket ediyor, "diyor kadın, yün ve ipek kumaşlardaki dairesel çizgilerin halı, Nunnerley'in "serbest form" olarak adlandırdığı, kendine özgü bir gölgeye sahip yuvarlak bir cam lamba tarafından alınır. şekil.
Bu odanın harika mükemmelliği, hem çocuk dostu olduğu gerçeğini - "Hiçbir şey dokunmayın," diye belirtiyor - ve kullandı. Tasarımcı, "Herkesin yürüdüğü ama kullanmadığı harika oturma odalarından birini istemedik," diyor. "Tüm odaların birçok düzeyde çalışmasını istedik. İnsanların alanı kullanmadığı günler geride kaldı. "
Rezidansın en eski alanı mutfaktı. Küçük, bitişik orijinal kiler, mutfak ve personel bölümleri bir zamanlar çılgın, hizmetkarların yönettiği bir evrenin odağıydı. Ancak bu paralel dünya şimdi neredeyse Park Avenue'den gazla aydınlatılmış sokak lambaları ve at arabaları kadar gitmiş durumda. Mimarlar, Ferguson'un sözleriyle "gerçek bir tavşan yuvası" olan bu alanı geniş bir mutfakla değiştirdi. ve burada hüküm süren çok işlevli ruhta misafir olarak ikiye katlanan bitişik aile alanı oda.
Mutfak alanı, 1920'lerden kalma bir çift top fener, saygıdeğer İngiliz üretici Holophane ve bir dizi özel bistro sandalyesi gibi beklenmedik dokunuşlarla canlanıyor. Cep kapılarıyla kapatılabilen geniş bir kapı aralığından bir anlığına bakılan bu alan ve aile odası, Nunnerley'in "çok sakin" olarak tanımladığı bir stil ve paletle birleşiyor.
Ve bu dinginlikle şıklık kazanıyor. "Dairenin gerçekten göz alıcı olmasını istedim," diye düşünüyor karısı. Ve öyle. Öyle ki, kapı zili çaldığında, 1930'larda bu caddeyi sık sık ziyaret eden zarif figürlerden birinin - belki Cole Porter - devreye girmesini beklersiniz.