Inisherin’in Ölüm Perileri (15, 114 dakika)
Karar: Çok komik ve üzücü
Değerlendirme: *****
benim polisim (15, 113 dakika)
Karar: Çok tutuklayıcı değil
Değerlendirme: **
Şimdiye kadar yılın en sevdiğim filmi The Banshees Of Inisherin, sinematik hikaye anlatımının neredeyse mükemmel bir örneği, çünkü anlatı tamamen üç kutsal C-kelimesiyle yönlendiriliyor: karakter, karakter ve karakter.
Yazar-yönetmen Martin McDonagh, sanki bunu vurgulamak istercesine, üzücü, komik, dokunaklı ve zaman zaman şaşırtıcı hikayesini şiddetli bir kargaşanın (1923 İrlanda’sında, iç savaş sırasında) sarstığı bir zamanda ve yerde anlatıyor ve sonra neredeyse görmezden geliyor. Tüm bu ıstırap ve kargaşa, filmin arka plan detayının sadece bir parçası. Var olduğu sürece savaşla ilgili mesaj, gündelik hayatın kayıtsız ve banal devam ettiğidir. Galway Körfezi’ndeki gerçek Inishmore adası, kurgusal Inisherin adası olarak ikiye katlanır. McDonagh, başlıklarında yer adlarına yer vermeyi sever. Birçok tiyatro oyunu Inishmore’un Teğmeni’ni içerir ve en son filmi müthiş Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017) iken, ilk uzun metrajlı filmi, Colin Farrell ve Brendan Gleeson’ın rol aldığı feci komik kara komedi In Bruges (2008) idi. İrlandalı tetikçiler.
Brian Viner: Şimdiye kadar yılın en sevdiğim filmi The Banshees Of Inisherin, sinematik hikaye anlatımının mükemmel bir örneği, çünkü anlatı tamamen üç kutsal C-kelimesiyle yönlendiriliyor: karakter, karakter ve karakter
Brian Viner: Bazı İrlandalı klişeleri körüklediği için biraz eleştiri aldı, ama bana öyle geliyor ki McDonagh romantizm ve özgünlük arasında mükemmel bir denge kuruyor.
Brian Viner: Bir bakıma, hikayenin tamamı bu kadar, Colm’un Padraic’e arkadaşlıklarının bittiğini söylemesinin sonuçları neredeyse iki saate yayıldı. Ancak insanlık durumunun bir incelemesi olarak, güçlü ve derindir.
Çift, The Banshees of Inisherin’de muzaffer bir şekilde yeniden bir araya gelir. Farrell, kendisinden çok daha zeki olan kız kardeşi Siobhan (Kerry Condon) ile uzak bir küçük çiftlikte yaşayan ve eski arkadaşı Colm (Gleeson) ile bir bira ve bira için bara günlük geziler yapan neşeli, ama oldukça basit bir ruh olan Padraic’i oynuyor. gevezelik.
Ne yazık ki Padraic için Colm artık arkadaş olmak istemiyor. Colm melankolik, düşünceli bir adamdır ve “muazzam bir yaşam duygusu kayıp gidiyor” tarafından saldırıya uğramıştır. Tek yapmak istediği keman müziğini besteleyip çalmak ve Padraic’in aralıksız gevezeliği artık dayanamayacağı bir dikkat dağınıklığı. “Sınırlı bir adamla” yapmak zorunda kaldığı konuşmalar dışında, dünyadaki tüm zamanı boyunca gösterecek hiçbir şeyi olmadığını söylüyor. Padraic tarif edilemez bir şekilde yaralandı.
Bir bakıma, hikayenin tamamı bu kadar, Colm’un Padraic’e arkadaşlıklarının bittiğini söylemesinin sonuçları neredeyse iki saate uzadı. Ancak insanlık durumunun bir incelemesi olarak, güçlü ve derindir.
Ben Davis’in sinematografisi, Carter Burwell’in müziği kulakta olduğu kadar göze hitap ederken, diyalog zarif bir şekilde işlenmiş. Son derece muhteşem oyunculuğu ekleyin (Farrell, geçen ayki Venedik Film Festivali’nde haklı olarak En İyi Erkek Oyuncu seçildi) ve bu film, Colm’un söylediklerini kastettiğini göstermek için kesinlikle korkunç adımlar atsa bile, baştan sona aziz bir muamele gibi geliyor.
Dikkat edin, çift tüm oyunculuk övgülerini almamalı. Condon hoş, sempatik bir performans sergiliyor ve köyün aptalı olarak görülen Dominic olarak Barry Keoghan, gösteriyi herkesten çalarak neredeyse imkansızı başarıyor. Padraic’in sevgili eşeği bile kör oynuyor.
The Banshees of Inisherin’i ilk kez Venedik’te izlemiştim, burada film festivali standartlarına göre bile abartılı, neredeyse on dakika ayakta alkışlanmıştı. O zamandan beri onu tekrar gördüm ve eğer bir şey varsa, daha da çok zevk aldım.
Bazı İrlandalı klişeleri körüklediği için biraz ateş altına alındı, ancak bana öyle geliyor ki McDonagh romantizm ve özgünlük arasında mükemmel bir denge kuruyor.
Elbette, batıl inançlı yaşlı bir kocakarı ve acımasız bir Garda subayı var, laf ve keman bir yana. Ama neden olmasın? Ve her halükarda, tüm yonca İrlandalılığına rağmen, senaryo çok düşündürücü bir şekilde evrensel temalara hitap ediyor: dostluk, pişmanlıklar, özlem, yalnızlık.
Bir kusur bulmam gerekiyorsa, diş hekimliği bölümündedir. 100 yıl önce kırsal İrlandalıların gülümsemelerinin inci beyazından ziyade turba kahverengisi olduğunu hayal ediyorum.
Ama bunu boşver. Bu son derece keyifli filmde kendi dişlerinizi çekebileceğiniz o kadar çok şey var ki, uzaktan bile umursamayacaksınız.
My Policeman, kalbinde iki erkek arasındaki bir ilişki olan başka bir dönem draması. Aynı zamanda iyi bir oyuncu kadrosuna sahip: Rupert Everett, Gina McKee, Emma Corrin, Linus Roache. Hepsi klas hareketler. Ama Michael Grandage’ın filminin aldığı dikkat, kalitesiyle orantısız bir şekilde, erkek başrol oyuncusu pop süperstarı Harry Styles’dan kaynaklanıyor.
Tom (Styles), 1950’lerde Brighton’da bobby olarak adlandırılan bir bakırcıdır. Tatlı öğretmen kız arkadaşı Marion (Corrin) ile hem de gizli eşcinselliğine rağmen evlenir. Evlilik, hem terfi etme şansına yardımcı olacak hem de Marion’un başlangıçta mutluluktan habersiz olduğu müze küratörü Patrick (David Dawson) ile olan ilişkisinden sapacaktır.
Brian Viner: My Policeman, merkezinde iki erkek arasındaki ilişki olan başka bir dönem dizisidir. Aynı zamanda iyi bir oyuncu kadrosuna sahip: Rupert Everett, Gina McKee, Emma Corrin, Linus Roache
Brian Viner: Bu aşk üçgeni iki zaman dilimi arasında gidip geliyor: 1957 ve 40 yıl kadar sonra, Marion (McKee), ciddi bir felç geçirmiş Patrick’i (Everett) evlilik evine taşıyarak Tom’u (Roache) üzdüğünde.
Brian Viner: Bethan Roberts’ın 2012 romanından uyarlanan My Policeman’i geçen hafta Londra Film Festivali’nde izledim. Komik olması gerekmese de, canlı bir seyirci neşesiyle karşılandı.
Bu aşk üçgeni iki zaman dilimi arasında gidip gelir: 1957 ve yaklaşık 40 yıl sonra, Marion (McKee), ciddi bir felç geçirmiş Patrick’i (Everett) evlilik evine taşıyarak Tom’u (Roache) üzdüğünde.
Bethan Roberts’ın 2012 romanından uyarlanan Polis Adamım’ı geçen hafta Londra Film Festivali’nde izledim. Komik olması gerekmese de, canlı bir seyirci neşesiyle karşılandı. Ama Styles’ın oyunculuğu çok lümpen ve senaryosu Ron Nyswaner’ın Philadelphia (1993) filmiyle Oscar adayı, o kadar akıcı ki, Tom’un güney sahilinde büyürken bir kuzey aksanı geliştirdiği gizemli yoldan hiçbir şey söylenemez. kahkahalar bazen gerçekten tek sığınaktır.
The Rock bile süper kahraman kokuşmuşluğunu kaldıramaz
kara adam
Karar: Süper zayıf
Değerlendirme: **
Yıllar boyunca Brad Pitt’ten Julia Roberts’a kadar birçok film yıldızının Leicester Meydanı’na prömiyer yapmak için geldiğini gördüm. Her zaman heyecanlı bir kalabalık vardır, ancak Salı akşamı büyük sonbahar gişe rekorları kıran Black Adam’ın açılışı için Dwayne ‘The Rock’ Johnson’ı karşılayan ballyhoo gibisi yoktur.
Keşke film razzmatazz kadar yaşasaydı. Ne yazık ki, en az ilgi çekici süper kahraman filmlerinde olduğu gibi, kalbinin olması gereken yerde vızıltı özel efektler var, CGI savaşları ruh eksikliğini telafi ediyor. Bu, gişe hasılatı kazanmayı durdurmayacak, ancak sözde DC genişletilmiş evrenin, Batgirl’e 90 milyon dolar harcadıktan sonra bundan daha iyi bir şeye ihtiyacı vardı, ki bu – uyarı! – daha sonra beyaz ekrana ulaşmadan önce atıldı.
Johnson, bir zamanlar kadim Kahndaq krallığında asi bir köle lideri olan ve şimdi birkaç bin yıl sonra bir mezarda diriltilen ve baskıcılarını devirmeye çalışan günümüz Kahndaqis’i için en iyi umut olan, zayıf adı Intergang olan başlık karakterini oynuyor.
Yine de, ona köle adını verecek olursak, Teth-Adam’ın, 5.000 yıllık bir yanlışı düzeltmeye o kadar kararlı olduğu için mutlaka iyilik için bir güç değil gibi görünüyor ki, ikincil hasar yoluyla kaç bin kişinin öldüğü umrunda değil. Bir süper kahraman çetesi olan Justice Society’ye girin.
Ancak seksi bir arkeoloğun gözüpek kaykaycı oğlu kötü adamlar tarafından ele geçirildiğinde, Adam ve Adalet Derneği güçlerini birleştirir. Bu arada, Indiana Jones’un her yerinde yankılar var, gerçekten de film bundan daha fazla türev olamazdı.
Bütün bunlar olurken, The Rock’ın ekrandaki etli karizması, en azından gülmek için çok zorlayan ve nadiren onları alan vasat bir senaryo tarafından garip bir şekilde bastırılıyor.
Bu, birkaç erdem olduğunu söyledi. Geleceği görebilen Doctor Fate adlı abartılı bir şekilde şekillendirilmiş profesör tipi Adalet Cemiyeti’nin en ilgi çekici kişisi olarak Pierce Brosnan’ı sevdim.
Bu geleceğin daha fazla Black Adam filmi içerip içermediğini bize o bile söyleyemez. Ama bir devam filmi olması gerekiyorsa, umalım ki I. Dünya Savaşı sırasında geçsin ve adı Black Adam Goes Forth olsun.
AYRICA GÖSTERİLİYOR
The Good Nurse’un (***) başlarında, Eddie Redmayne’in karakteri Charlie, New Jersey hastanesindeki yeni meslektaşı Amy’ye (Jessica Chastain) eski karısı hakkında şikayette bulunur.
‘Bir deli seçtim’ diyor ve o da tam anlamıyla anlayışlı. Charlie’yi sever ve iş arkadaşları kadar yakın arkadaş olurlar. Nazik, kibar ve potansiyel olarak ölümcül bir kalp rahatsızlığıyla gizlice savaşırken her zaman destekleyicidir.
Ayrıca çalışkan ve yetenekli bir hemşire gibi görünüyor. Ancak yoğun bakım koğuşunda açıklanamayan birkaç ölüm, birinin kasıtlı olarak ölümcül dozlarda insülin verdiğini gösteriyor. Charlie olabilir mi? Sonunda bir delinin yanına düşen Amy mi?
Ardından gelen polis soruşturması ve hastane yetkililerinin top oynamaktaki isteksizliği, birinci sınıf bir gerilim yazarının aklından çıkmış gibi ortaya çıkıyor. Ancak bu gerçek bir hikaye ve elbette, yedi bebeği öldürmekle suçlanan hemşire Lucy Letby’nin bu ülkede devam eden davası göz önüne alındığında korkunç derecede güncel.
- İyi Hemşire Netflix’te mevcuttur.
Kaynak: | Dailymail.co.uk
Kaynak : https://www.soundhealthandlastingwealth.com/celebrity/the-perfect-example-of-storytelling-brian-viner-reviews-the-banshees-of-inisherin/