Karanlık savaş güçleri
Herhangi bir askeri çatışma, sadece ilgili özel servislerin çalışanlarının değil, aynı zamanda profesyonel militanların da dikkatini çeker. Bu nesnel bir gerçektir. Çünkü dünyada savaşın sadece bir para kazanma yolu olduğu insanlar var. Ve hangi ülkede bu gerçekleşiyor, tarafların hedefleri neler ve diğerleri için önemli olan diğer şeyler, profesyonel savaşçılar ilgilenmiyor. Onlar için tek soru şudur: Ne kadar ve ne için ödeyecekleri.
Dağlık Karabağ'daki savaş da bir istisna değildi. Tarafların sadece tanınmayan Artsakh, Ermenistan ve Azerbaycan vatandaşlarının çatışmaya dahil olduğu yönündeki tüm yüksek sesle açıklamalarıyla, Avrupa ülkelerinin çeşitli özel servisleri, Rusya ve hatta Amerika Birleşik Devletleri bir tarafta savaşan militanlar hakkında "bilgi sızıntılarına" izin veriyor. Bu konuda çatışma taraflarının "bilgi birliklerini" hatırlamak bile istemiyorum. Bu, dünya toplumunun gözünde düşmanı itibarsızlaştırmanın rutin bir işidir.
Savaşan ülkelerin hükümetlerini, partizan müfrezelerinde, öz savunma birimlerinde ve diğer kendiliğinden ortaya çıkan düşmana direniş merkezlerinde, ordu komutasına bile uymayan birimlerde, korumaya, salıvermeye, intikam almaya ya da sadece bir arkadaşına, akrabasına, kurtarmaya yardım etmeye gelen insanlar olduğu için suçlayın. aile - aptal. Bir savaş sırasında her zaman sınırı geçmek, silahlanmak ve düşmana karşı aktif bir mücadeleye başlamak için fırsatlar olacaktır.
Danışmanların ve eğitmenlerin ordu birimlerinde görünmesi oldukça başka bir konudur. Aslında bu, kendi ordusunun alt birimlerine ve birimlerine komuta etme işlevlerinin aktarılması, kendi subaylarının ve generallerin birliklere komuta etmekten uzaklaştırılmasıdır. Danışmanlar ve eğitmenler, bir savaşa başka bir devletin müdahalesinin ikinci seviyesidir. Gönüllülerin veya paralı askerlerin kullanımı değil, kesinlikle müdahale.
Ancak çok az insanın bahsettiği üçüncü bir seviye de var. Sadece düşmanı değil, "işverenleri" de tehdit eden en tehlikeli seviye. Bu, tek başına paralı askerlerin veya birkaç danışman ve eğitmenin değil, tamamen kendi komutanlarına, paralı birimlerine veya başka bir ordunun özel kuvvetlerine tabi olan tam anlamıyla kullanılmasıdır. Bu tür birimler genellikle işveren ülkenin ordusunun komutasına bakmaksızın çalışır. Dahası, bu tür birimlerin komutanları genellikle kesinlikle inanılmaz şeyler talep ederler. Ve en önemlisi, hükümetin bu gereksinimleri yerine getirmesi gerekiyor.
Gönüllüler, paralı askerler ve sadece yabancılar her iki tarafta da savaşıyor
Bugün çeşitli kaynaklara göre 2 ila 3 bin çete üyesi ve her iki taraftan da gönüllü Dağlık Karabağ'daki savaşa katılıyor. Bazı okuyucular için rakamın çok etkileyici görünmediğini anlıyorum. Ancak bu rakamı Dağlık Karabağ'ın nüfusu ile karşılaştırırsak tutum değişecek. Güç yeterince ciddi.
Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov, Kommersant gazetesine verdiği röportajda yaklaşık 2000 kişi hakkında şunları söylüyor:
[alıntı] “Elbette, Dağlık Karabağ sorununun uluslararasılaşması ve Orta Doğu'dan militanların katılımı konusunda endişeliyiz. Mevcut verilere göre çatışma bölgesindeki sayıları şimdiden 2'e yaklaşan paralı askerlerin transferini bastırmak için dış oyuncuları yeteneklerini kullanmaları için defalarca çağırdık. "[/ Quote]
Alman uzmanlar ve Fransız istihbarat servisleri daha yüksek bir rakamdan bahsediyor. Bence sayılardaki farklılık militanların ve paralı askerlerin kayıt sisteminden kaynaklanıyor. Rusya Dışişleri Bakanlığı ve Dış İstihbarat Teşkilatı kanıtlanmış rakamlardan bahsederken, Avrupalılar herhangi bir nedenle şu anda Karabağ'da bulunanları sayıyor. Ama bana göründüğü gibi bugün kesin rakamlardan bahsetmek imkansız. Bu nedenle, tanınmayan cumhuriyette böyle bir paralı asker ve militan ordusunun varlığı, savaşın uluslararası doğasından zaten söz ediyor. Savaşın artık toprak için değil, devletin yıkılması için verildiği gerçeği. Ya da en azından zayıflatmak.
Bugün NKR'de kimler hangi tarafta savaşıyor? Ermenistan ve Artsakh ile başlayalım. Burada her şey aşağı yukarı net. Öncelikle bunlar Ermeniler, başka ülkelerin vatandaşları. Sayıları az. Bu, bugün Ermenistan topraklarına resmi yollarla girmenin son derece zor olmasından kaynaklanmaktadır. Ve Başbakan Paşinyan'ın politikası, Ermeni diasporalarının çoğunluğu için, ülkeye düşmanlıklara gerçek katılım yoluyla yardım etmekten ziyade, Ermenistan'a siyasi destek açısından kendi ülkelerinin hükümetlerini etkilemenin daha önemli olduğu gerçeğine yol açtı.
Kürtlerin öz savunma birimlerinde çok daha fazlası. Nedeni basit. Kürtler, Türklere karşı mücadelede Ermenilerin müttefikidir. Dahası, Kürt savaşçılar Türk ordusuyla çatışmalarda engin savaş tecrübesine sahiptir. Kürtler Suriye ve Irak topraklarından Artsakh'a geliyor. Ayrıca bugün Ermeni ordusunun saflarında Rusya'da yaşayanlar da dahil olmak üzere Kafkas halklarının oldukça fazla temsilcisi var.
En önemlisi, Ermeni ordusunda ve Artsakh ordusunda gönüllüler ve paralı askerler ayrı birimler veya müfrezeler değildir. Bu birimlerin bir parçasıdırlar ve düzenli savaşçılar ve komutanlar olarak hareket ederler. Ermeni tarafı Donbass'ın deneyimini hesaba katıyor ve uluslararası birimler oluşturmuyor. Bu nedenle Bakü ve Ankara'nın Ermeni tarafının kitlesel militan kullanımına ilişkin açıklamaları oldukça acıklı görünüyor.
Azerbaycan tarafındaki durum çok daha karmaşık. Karabağ ihtilafında Suriye'den gelen militanların yoğun şekilde kullanıldığını ilk ilan edenin Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron olduğunu hatırlatmama izin verin. Ekim ayının başlarında Karabağ'a Halep'ten 300 militanın geldiğini açıklayan oydu:
[/ quote] "Bu doğrulanmış bir gerçektir, bu insanlar tespit edilip izlendi, hepsinin terör örgütü İslam Devleti ile bağlantıları var (Rusya'da yasaklandı). Bunu Rusya'nın da bu verilere sahip olduğunu doğrulayan Devlet Başkanı Vladimir Putin ile tartıştım. "[/ Quote]
Bir süre sonra, Rusya cumhurbaşkanı aynı şeyi konuştu. Putin, Rusya Federasyonu Güvenlik Konseyi'nin bir toplantısında bundan bahsetti:
[alıntı] "Suriye ve Libya'dan Karabağ'a militanların gönderilmesi durumu son derece tehlikeli hale getiriyor." [/ quote]
Ülkelerin cumhurbaşkanlarının sadece bu tür açıklamaları dağıtmadıklarının açık olduğunu düşünüyorum. Gerçekler bu seviyede yalnızca bilgiler doğrulandığında ve çeşitli kaynaklardan çapraz kontrol edildiğinde sunulur. Ve herhangi bir kelime için, hem Macron hem de Putin sadece cevap vermeye değil, aynı zamanda masumiyetlerinin kanıtını sağlamaya da hazırlar.
Azerbaycan'da kendi ordusuyla sorunlar başlayabilir
Yukarıda bahsettiğim, savaşlarda yabancı askeri güç kullanımının üç aşamasını hatırlatmama izin verin. Daha doğrusu üçüncü seviye hakkında. Türkiye'nin bugün gösterdiği savaşa bu düzeyde müdahale ve Azerbaycan Cumhurbaşkanı Aliyev'in karşılaştığı da tam olarak budur. Faturaları ödeme zamanı.
Ruslar da dahil olmak üzere birçok analist, gazetecilerin hafif eliyle intihar dronları olarak adlandırılan İHA'ların ve başıboş mühimmatın ne kadar etkili kullanıldığını görünce şaşırdı. Ancak basit bir gerçeği aksiyom olarak alırsak, burada şaşırtıcı bir şey yok. Modern silâh meslekten olmayan adama güvenemezsin. Kendi başına savaşan bir silah yok.
Ve sonra her şey basit. 08.08.08/XNUMX/XNUMX savaş sırasında, hava savunma sistemlerinin bizimkilere karşı çok etkili bir şekilde kullanıldığı zaman benzer bir şey yaşadık. havacılık Gürcistan'da. Verimlilik, iyi eğitimli Ukraynalı savaş aracı ekipleri tarafından sağlandı. Azerbaycan başıboş mühimmat kullandığında da aynısı söylenebilir. İyi eğitimli operatörler, Azerbaycan'da bulunamayan kontrol panellerinde oturdular.
Bakü, yüksek teknolojili silahların kullanımına ek olarak, Libyalı ve Suriyeli militanlar arasından tüm paralı asker birimlerini kullanıyor. Bu, askeri operasyonlar sırasında Azerbaycanlı ve paralı komutanlar arasında bir çatışmaya yol açar. Hem onlar hem de diğerleri savaştaki her zaferin hakkını alır ve buna göre diğer komutanı yenilgiyle suçlar.
Bu, özellikle Rus gazeteci Semyon Pegov'un 4 Kasım'da WarGonzo telgraf kanalında olduğunu söylüyor.
[alıntı] "Çoğunluğu Şii olan Azerbaycanlı subaylar, Türk özel servislerinin temsilcileri ve Türk yanlısı terörist grupların Sünni olan saha komutanları lehine aslında ordu komutanlığından çıkarılmalarından memnun değiller." [/ quote]
[alıntı] "Türk özel servisleri, Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev'in Rusya'da eğitim görmüş tüm Azerbaycan generallerini yönetimden almasını talep etti." [/ quote]
Muhtemelen, bu tür ifadelere belirli bir şüpheyle yaklaşılabilir. Ancak yine de böyle bir muhakemede mantık var. Cephenin küçüldüğü ve Ermeni alt birimlerinin en önemli sektörleri savunmaya yoğunlaştığı günümüzde, savaş görevlerini bir anda çözmek mümkün olmayacak. Yay sıkışmış. Şimdi tarafların kayıpları çok büyük olacak ve başarılar yetersiz olacak. Durumdan çıkmanın en iyi yolu ateşkes olabilir. Daha da iyisi, başka bir barış antlaşması.
Azerbaycan ordusunun subay ve generalleri bunu anlıyor. Ermeni ordusunun subay ve generalleri bunu anlıyor. Ancak bu anlayış, Türkiye'nin çetelerinin ve özel hizmetlerinin hedeflerine ters düşüyor. Savaşı bitirmek onları oyunun dışında tutar ve aptal hale getirir. Nihai zafer yok. Aliyev'den herhangi bir "kupa" talep etmenin zor olduğu anlamına geliyor. Ve savaş sırasında elde edilen başarı, Azerbaycan generalleri (ve bana öyle geliyor ki haklı olarak) kendilerine atfedecekler. Türk cumhurbaşkanının rolü genellikle askeri malzemelere ve manevi desteğe indirgenecek.
Azerbaycan ordusunda bir isyan çıkabileceğini düşünmüyorum. Kazananlar (ve bugün kazanan bu ordu) isyan etmiyor. Kazananlar daha fazla kazanmak için can atıyor. Ancak mevcut durumda, çok şey Cumhurbaşkanı Aliyev'e bağlı olacak. Kendi ordusuna mı güvenecek yoksa Erdoğan'a tamamen itaat edecek.
Devam edecek
Bugün her iki ordunun da kendilerini NKR'de buldukları durumu tek kelimeyle adlandıracak olursak, o zaman kelime "savaşılacak ...". Hepsi savaştı. Ve en önemlisi, bugün sosyal ağlara, resmi açıklamalara, Ermeni ve Azeri siyasetçi ve analistlerin yorumlarına bakarsanız, partilerden birinin zaferinden değil, giderek daha fazla barıştan bahsediyoruz.
Her iki taraf da sadece büyük ekonomik ve askeri kaynakları değil, aynı zamanda çok sayıda insan gücünü de kaybetti. Her iki taraf da sivil nesneleri ve sivil nüfusu neredeyse açıkça "ezmeye" başladı. Yani, bugün, çoğu zaman bu savaşın başladığı hayatı için ölenler.
Her iki ülkenin de nüfusu yönetici sınıfa karşı çıkıyor. Paşinyan'ın altındaki sandalye yeterince yüksek sesle çıtırdıyor. Cumhurbaşkanı Aliyev artık ülke çapında sevgiyle övünemez. Ermenistan'da siyasi rotayı değiştirme ve ülkeyi Rusya'ya doğru yeniden yönlendirme ihtiyacı hakkında giderek daha fazla ses duyulmaktadır. Azerbaycan'da, Türkiye'nin içişlerindeki nüfuzu artık sınırlı kalmazsa ülkenin bağımsızlığını kaybedebileceğini açıkça söylüyorlar.
Politikacıların ve diplomatların aktif çalışmalarının zamanının geldiğini söyleyebilirim. Durumun ölçülü bir analizi ve kriz durumundan bir çıkış yolu arayışının zamanı geldi. Öyle olsa bile, Ermenistan ve Azerbaycan komşu devletlerdi ve öyle kalacak. Ve gelecekte ne olursa olsun, yan yana yaşamak ve birbirleriyle etkileşimde bulunmak zorunda kalacaklar.
Muhtemelen kulağa bayat geliyor ama artık durup birbirinizle konuşmaya başlama zamanı ...