Bu 1987'un çöküşüydü. Yüksek kürelerde ne oldu? Açıkçası bir şey iyi değil. Ne de olsa, biz, Kharkov Tank Ordusu'nun görevlileri, çoğu zaman alarm ile uyarıldık ve sadece böyle değil, bazı görevlerin yerine getirilmesiyle de uyarıldık. Ve bu görevler şunlardı: zorla yürüyüş yapmak, belli bir bölgeye gitmek ve orada düşman birliklerinin hava saldırısından savunma yapmak ...
O zamanlar hala karanlık büyüdük ve Podvorki'deki mesafeye yürüyüş yapma emrini verdik ve burası 25 km… Zorunlu yürüyüşleri kim yaptı, ilk üç kilometrenin ağır olduğunu biliyor ve sonra “ritmine” giriyorsunuz. kaç kilometrelik bir mesafe, bacaklar-eller-nefes ayrı ayrı çalışır ve düşünceler-gözler - ayrı ayrı ve düşünceler “üç farklı yol” boyunca “hareket edebilir” ...
Üst düzey öğrenciyi gençlerden ayıran en önemli şey, aynı eylemi daha az enerji ile gerçekleştirebilmesiydi. Bu durumda “yolu kesme” kararının derhal yapıldığı ve kısa bir tartışmadan sonra hayata geçirildiği ifade edildi. "Tırtıklı" yoldan çıktık ve ülke yollarında ilerledik, devriyeler ve gardiyanlarla "kımıldadık" ... Takımım GPZ (baş yürüyüşü direği) idi ve çatalın önü açıldığında, şubem şirketin geçidini kapatma göreviyle bir bekçi karakolu olarak kaldı ve takım ile bağlantıya geçmeye devam edin.
Çoktan şafak oldu. Sütçülerin yol boyunca en yakın köyden yürüdüğü hayvan çiftliğinden uzakta olmadığımız belli oldu. Böylesi "örgütlü" bir grup tarafından gittiler ve yollarını "sorumluluk alanımız" üzerinden ele aldılar. Bunlar farklı yaşlardaki kadınlardı ve onların arasında gülmek ve “voleybolu yapmak” konusunda oldukça aktif olan ve gençlerin gözlerimizle gözlerimizde “voleybolu” yapan birçok genç insan vardı. Buna göre, biz de “yanıt voleybolu” ile cevap verdik. Birdenbire durdular ve hemen sustular, arkamı döndüm ve nedeninin ne olduğunu hemen anladım, şirketim ormandan geçitlere çıktı, yüzlerce silahlı insanın görüşünü geçtiler, hatta sık sık misafir oldukları kenarlardan geçtiler ... Ve sonra biri bizim "göze çarpıyordu". En yakın yaşlı kadına döndü:
- Ve ne, büyükanne, köyde Almanlar var mı?
Bir şaka, Hochma, öyle görünüyordu ki, gülmek mümkündü, ama daha sonra olanlar, tüm hayatım boyunca hafızama düştü ...
İlk başta düşen kovaların sesini duydum, kadın onları kucağında taşıdı, ses çok yüksek oldu ve herkes bir kerede açıldı ve orada bir tuval gibi soluk durdu, yıllarca süren bir kadın, 40-50 ve kalbine tuttu. Şimdi bize bakıyor, şimdi şirkete doğru, yüksek sesle fısıldadı:
“Nima, evlat, nima ...”
Tabii ki, bu sitede yazılar okumuyor. Ancak, çocukluğunu savaş yıllarında açıkça geçen bu yaşlı kadından bir kez daha özür dilerim.
Bu savaşın tarihi, ve aslında o zaman, sıradan insanların kanlarıyla ve gözyaşlarıyla yazılmıştı ve bunu hatırlamamız ve eylemlerimizde çok dikkatli olmalıyız.
“Yağmura” yönelik öfkeyi mükemmel bir şekilde anlıyorum ve partilerin, şirketlerin ve insanların bu kanalı boykot etme eylemlerini, örnek olarak başkalarına da destekliyorum.