İlgili İçerikEditörün Notu, 21 Aralık 2016 Smithsonian'ın yeni podcast'i Sidedoor'dan Smithsonian'ın bu hikayeye bakış açısını dinleyin. Aşağıdaki Sistem Oyun bölümünü dinleyin ve abone olun İşte gelecek bölümler için.
20. yüzyılın başlarında en çok gözden kaçan, ancak en önemli yeniliklerden biri, Postanenin büyük paket ve paketleri posta yoluyla göndermeye başlama kararı olabilir. 19. yüzyılda özel dağıtım şirketleri gelişirken, Parsel Postası, posta siparişi şirketlerinin Amerika'nın birçok kırsal topluluğuna erişimini ve ürünlerine olan talebi önemli ölçüde genişletti. Postanenin Parsel Postası 1 Ocak 1913'te resmen başladığında, yeni hizmet aniden milyonlarca Amerikalı'nın her türlü mal ve hizmete erişmesine izin verdi. Ancak, bazı ebeveynler çocuklarını posta yoluyla göndermeye çalıştıkları için hemen hemen bazı istenmeyen sonuçlara yol açtı.
Amerika Birleşik Devletleri Posta Servisi tarihçisi Jenny Lynch, Smithsonian.com'a, muhtemelen çok sevimli olduğu için gerçekleştiğinde bazı manşetlerde bulundu.
Parcel Post'un başlamasından sadece birkaç hafta sonra, Jesse ve Mathilda Beagle adında bir Ohio çifti, 8 aylık oğulları James'i, sadece birkaç mil ötede Batavia'da yaşayan büyükannesine postaladı. Lynch'e göre, Bebek James, Parsel Postası yoluyla gönderilen paketler için 11 kiloluk ağırlık sınırından sadece utangaçtı ve teslimatı, ebeveynlerine posta ücreti olarak sadece 15 sente mal oldu (onu 50 dolara sigortalasalar da). İlginç hikaye kısa sürede gazetelere çıktı ve sonraki birkaç yıl boyunca, diğer ebeveynler de aynı şeyi takip ettikçe benzer hikayeler zaman zaman ortaya çıkacaktı.
James Beagle, posta yoluyla gönderilen bir çocuğun bilinen ilk hesabıydı.(Kamusal Alan)
Önümüzdeki birkaç yıl içinde, insanlar Parsel Postası yoluyla gönderilebileceklerin sınırlarını zorlarken, kırsal yollardan postalanan çocuklarla ilgili hikayeler zaman zaman ortaya çıkacaktı. Ünlü bir vakada, 19 Şubat 1914'te Charlotte May Pierstorff adında dört yaşındaki bir kız çocuğu, Idaho'daki Grangeville'deki evinden, yaklaşık 73 mil uzaktaki büyükanne ve büyükbabasının evine trenle postalandı. Nancy Pope, Ulusal Posta Müzesi için yazıyor . Hikayesi o kadar efsaneleşti ki çocuk kitabı haline bile getirildi, Posta Mayıs .
Lynch, posta ücretinin tren biletinden daha ucuz olduğunu söylüyor.
Neyse ki küçük May, diğer paketlerle birlikte bir kanvas çuvala rastgele tıkılmamıştı. Lynch, yolculuğuna annesinin demiryolu posta hizmetinde katip olarak çalışan kuzeninin eşlik ettiğini söylüyor. Yerel yetkilileri küçük kızı postayla birlikte göndermeye ikna eden şey muhtemelen onun etkisi (ve genç kuzenine refakat etme isteği) oldu.
Yıllar geçtikçe, bu hikayeler zaman zaman ortaya çıkmaya devam etti, çünkü ebeveynler ara sıra kaymasına izin vermeye istekli kırsal işçiler sayesinde çocuklarını posta yoluyla göndermeyi başardılar. Son olarak, 14 Haziran 1913'te, gazeteler de dahil olmak üzere çeşitli gazeteler Washington Post , New York Times , ve Los Angeles zamanları posta müdürünün çocukların artık posta yoluyla gönderilemeyeceğine resmen karar verdiğini belirten tüm haberler yayınlandı. Ancak bu duyuru, posta yoluyla seyahat eden totsların damlamasını engellemiş gibi görünse de, Lynch, hikayenin tamamen doğru olmadığını söylüyor.
Lynch, o zamanki düzenlemelere göre postaya izin verilen tek hayvanın arılar ve böcekler olduğunu söylüyor. May Pierstorff'un tavuk oranı altında postalandığına dair bir hesap var, ancak aslında civcivlere 1918'e kadar izin verilmiyordu.
Postanenin artık çocukların posta yoluyla gönderilmesine izin vermeyeceğini söyleyen 13 Haziran 1920 tarihli birkaç makaleden biri.(Los Angeles Times, ProQuest Tarihi Gazeteleri)
Ancak bazen çocukları postaya göndermek gibi tuhaf bir uygulama, posta taşıyıcıları tarafından beceriksizlik veya ihmal olarak görülse de, Lynch bunu daha çok kırsal toplulukların yerel posta çalışanlarına ne kadar güvendiğinin ve güvendiğinin bir örneği olarak görüyor.
Lynch, posta taşıyıcılarının güvenilir hizmetçiler olduğunu ve bunun da bunu kanıtladığını söylüyor. Bebekleri doğuran ve hastalara bakan kırsal kesimdeki taşıyıcıların hikayeleri var. Şimdi bile hayat kurtaracaklar çünkü bazen her gün uzak bir evi ziyaret eden tek kişi onlar.
Neyse ki, bugünlerde çocuklar için gömleklerine posta pulu yapıştırıp onları postacıyla göndermekten daha fazla seyahat seçeneği var.
Posta yoluyla gönderilen bir çocuğun bilinen son hesabı.(Kamusal Alan)