Baklagil gibi geniş yapraklı bazı bitkiler, havadaki serbest azotu (N2) köklerine bağlayarak azot ihtiyacını karşılayabilirken, dar yapraklı bitkilerde bu kabiliyet düşüktür.
Bitkiler çimlenme döneminden sapa kalkma dönemine kadar %20-25 oranında amonyum (NH4+) azotunu tercih eder ve söz konusu dönemde yüksek miktarda amonyum azotu bitkilere verilirse, bitki sapları zayıf kalır. Ayrıca bu dönemde verilen amonyum (NH4+) azotu, kireçli topraklar için fosfor alımını kolaylaştırır ve yapısı gereği topraktaki eksi (-) yüklü kil parçacıkları tarafindan tutunabilir. Yalnız ısıya ve dönüsüme bagli olarak; toprak yüzeyinde kaldığı sürece amonyak kaybına uğraması yüksektir. Zira azot, hareketli bir elementtir. Canlı ve hava hareketleri ile sürekli değişime uğrar ve hep bir döngü içerisindedir.
Yalnız normal bir sıcaklık ile nitrifikasyon bakterileri tarafindan Nitrat (NO3-) formuna dönüştürülür. Nitrat (NO3-) azotu, eksi (-) yüklü kil parçacıkları tarafından tutunma kabiliyeti düşüktür ve aşırı bir yağışla, yüzey akışı ya da toprağın derinliklerine yıkanma şekli ile doğal kaynak sularına karışır.
Yağışlı iklimlerde yıkanma ile azot kaybı, doğrudan doğal sulara karışırken; kurak ve yarı kurak iklimlerde ise yukarı yönde hareket etme eğilimi yüksektir.