Yoksulluğun Latin Amerika'daki cinayetleri gizlidir. Dişlerini sıkarak acı çekmeye alışmış bu halkların tepesinde her yıl Hiroşima'nınki gibi üç bomba patlar sessizce. Bu sistematik şiddet, gizlenmekle gerçekliğini yitirmez. Gittikçe de büyümektedir. İşlediği cinayetler gazete sütunlarında değil, FAO* istatistiklerinde dile gelir. Yoksullar savaş başlatamayacağı için bütün bu cinayetler cezasız kalabilmektedir.
Tek bir bomba her şeyi değiştirdi. Ders almak zorundayız. Aynı hatayı tekrarlayamayız. Olmaz.. Düşmanınızdan alabileceğiniz en büyük intikam, affetmeyi öğrenmektir. Yaşadığımız ve çıkardığımız dersleri aktararak, çocuklarıma bana miras kalandan daha iyi bir dünya bırakabilmeyi umut ediyorum. Amacım budur..
Atom bombasını Hiroşima'ya atan mı? Everest'in tepesine ilk kez varan mı? Doksanıncı dakikada maçı alan mı? ... İspanyollar mı, Kızılderililer mi? Hitler mi, Yahudiler mi? Beyazlar mı, zenciler mi? ... Kim kazandı? Sevgili dost, Herkes kaybetti. Ölüm kazandı. Mezar taşlarına "Huve'l Baki" kazandı.
"Tıpkı aşkta olduğu gibi bir sanı beliriyor insanın içinde, hiç unutamayacağı sanısı, ben de hiç unutamayacağım sanmıştım, Hiroşima'yı bu yüzden… Bir kaç yıl içinde, seni unuttuğum zaman, bu çeşit başka hikayeler geçince başımdan, aşkın unutuluşu olarak anacağım seni. Unutmanın korkunçluğu olarak düşüneceğim bu hikayeyi." HIROSHIMA MON AMOUR 1959
Hiroşima, halklara Washington tarafından seçilmiş yöneticiler dayatmak için " insani bombardımanlar" ve " demokratik müdahaleler " sayesinde Guatamala'dan Vietnam'a Nikaragua'dan Irak'a Yugoslavya'dan Afganistan'a elli yıllık bir Pax Americana'nın başlangıç noktası olmustur...