nero
(AC-17: dp. 6360; 1. 320'; b. 41'; dr. 20'; s. 9 k.; cpl. 80; a.46pdr.)
Bir çelik buharlı kömür ocağı olan Nero (AC-17), 1895 yılında vapur Whit(Jift by JH Thompson & Son. Ltd., Sunderland, İngiltere; 30 Haziran 1898'de San Franeisco'daki McCondray and Co.'dan satın alındı ve 8 Haziran 1898, Komutan Charles Belknap komuta ediyor.
Navv tarafından bir kömür gemisi ve tedarik gemisi olarak hizmet için satın alınan Nero, İspanya-Amerika Savaşı'nda çok çeşitli ABD Deniz Operasyonları tarafından yaratılan lojistik taleplerini karşılamak üzere düzenlenen ilk mobil Filo Treninin bir parçasıydı. Mare Island Navy Yard'daki dönüşümün ardından gemi, Monadrrock monitörü eşliğinde 23 Haziran 1898'de Filipinler'e gitmek üzere San FranciSco'dan ayrıldı. Honolulu ve Guam yoluyla yelken açan kömür madeni gemisi 14 Ağustos'ta Manila'ya geldi ve 4 Ekim'de bir kömür yolculuğuna çıkana kadar Filipinler'i işgal eden ABD güçlerini destekleyerek orada kaldı, Cavite 20 Kasım'a dönmeden önce Taku, Çin ve Nagasaki, Japonya'ya gitti.
Nero 1 Aralık'ta eve gitti ve 7 Ocak 1899'da Mare Adası'na geldi ve burada görevden alındı.
Nero, 10 Nisan'da yeniden hizmete girdi ve beş gün sonra derin deniz sondajları için Hawaii Adaları'na doğru yola çıktı ve ardından Guam üzerinden Filipinler'e, Cavite i August'a varmak üzere buharlaştı. Orada, 9 Eylül'de Yokohama'nın derin deniz sondajına devam etmesi için yola çıkana kadar çeşitli donanma gemilerini kömürleştirdi. Collier 24 Eylül'de batı kıyısına doğru yola çıktı, Guam ve Honolulu'da durdu ve 15 Şubat 1900'de Mare Adası'na vardı. 20 Mayıs'ta hizmet dışı kaldı.
P~eed ;n b~e~rcTe •1 Oc9tab~Tr 1900, ~7`r~f departec} 28 Ekim'de Mare Adası'ndan Uzak Doğu'ya üçüncü yolculuğunda. 23 Ekim'den 27 Kasım'a kadar Honolulu üzerinden Yokohama'ya buharlaştıktan sonra, Filipin ayaklanmasını bastıran Amerikan kuvvetlerine tedarik sağlamak için 12 Aralık Cavite'ye geçti. 9 Şubat 1901'de, Collier Seylan, Süveyş, Cezayir, Malta ve Cebelitarık üzerinden uzun yoldan eve giden Amerika Birleşik Devletleri'ne doğru yola çıktı ve 16 Nisan'da Norfolk'a yanaştı. Gemi, 11 Haziran'da Norfolk'tan Güney Ameriea'nın doğu kıyısındaki uzun bir kömür yolculuğuna çıktı ve 12 Aralık'ta döndü. İki ay sonra tekrar Latin Amerika'ya yelken açtı, bu sefer Samoa'daki Tutuila'nın Pasifik karakolunu tedarik etmek için "Boru'nun çevresine" gitti. 29 Temmuz'da Amerika'ya dönen Nero ~mder, New York'ta revizyona girdi ve ardından 12 Ekim'de Filipinler'e dönüş yolculuğu için yola çıktı. Bir kez daha Akdeniz, Süveyş Kanalı ve Hint Okyanusu'nu geçerek, iyi seyahat eden kömürlü gemi, Cavite 21 Aralık'a geldi, burada bir ay kaldı, gerekli lojistik desteği verdi ve daha sonra geldiği yoldan geri döndü ve 28 Nisan'da Boston'a girdi. 1903.
Nero, 25 Temmuz'da Pasifik'e doğru yola çıktı. Horn Burnu'nu bir kez daha dönerek, kömür madencisi Güney Amerika kıyıları boyunca aralıklı stoF'lar yaptı ve 22 Şubat 1904'te San Francisco'ya geldi. Pasifik'te kaldı ve 14 Nisan'dan 22 Ağustos'a kadar Honolulu'ya ve ardından Aleutian'larda Kiska'ya bir yolculuk yaptı. Mare Adası'ndan CaDe Horn'dan Norfolk'a dönmek için ayrıldı ve 2 Mart 1905'e vardı.
Önümüzdeki altı yıl boyunca Atlantik Filosu'na yardımcı olarak hizmet veren kömür madencisi, Boston'dan Rio de Janiero'ya doğu kıyısını gezdi, kısa bakım dönemleri için iki kez hizmet dışı kaldı, 23 Haziran 1906 - 1 Şubat 1907 ve 3 Ocak 1910 - 16 Eylül l9l, ve Atlantik Filosu ve Güney Amerika Karakol Kuvvetleri'nin birçok gemisini Filo'ya yaptığı değerli hizmetlerde kömürleştirmek. 21 Ekim 1911'de kömür madeni, Pasifik'e dönmek için Norfolk'tan ayrıldı. Horn Burnu çevresinde bir kez daha tüterek, 29 Ocak 1912'de San Diego'ya geldi ve bir sonraki ay Meksika açıklarında ikmal operasyonlarına başladı. 20 Mayıs - 23 Kasım tarihleri arasında Kuzey Pasifik'e yaptığı bir yolculuğun ardından, Alaska ve Aleutian'daki çeşitli limanları ziyaret eden Nero, doğu Pasifik'i gezmeye devam etti ve 5 Şubat - 6 Mart 1913 ve 31 Mart - 8 Mayıs tarihleri arasında Pearl Harbor'a iki kısa gezi yaptı.
31 Temmuz 1913'te Puget Sound Navy Yard'da hizmet dışı bırakılana kadar.
Nero, 29 Nisan 1914'te bir kez daha tam hizmete girdi ve 3 gün sonra, Bremerton'dan La Paz'a kadar olan lojistik operasyonlarına yeniden başladı. 5 Haziran 1915'te Pasifik Filosu'na atanan kömür madencisi, 1917'ye kadar operasyonlarına devam etti. 19 Temmuz'da, Dünya Savaşı'nda ABD deniz operasyonlarının artan sGope'u nedeniyle Atlantik'teki yardımcı teçhizat talebini karşılamak için San Franeisco'dan New York'a hareket etti. 1. 2 Ağustos'ta Panama Kanalı'ndan geçen Nero, 18'inde Norfolk'a ulaştı. 11 Eylül'de Azorlar üzerinden Avrupa'ya gitti ve 13 Ekim'de Queenstown, Kuzey İrlanda'ya varmasından kısa bir süre sonra, yeni kurulan Deniz Denizaşırı Deniz Taşımacılığı Servisi'nde görevlendirildi.
Cardiff, Galler'de bulunan Nero, Alman denizaltı saldırılarına ve tehlikeli İngiliz Kanalı hava koşullarına tabi olarak, 25 Şubat 1919'a kadar İngiliz limanlarından Fransa'ya kömür taşıyarak Ordu'nun Çapraz Kanal Servisi ile operasyonlara başladı. Daha sonra 17 Mart'ta Norfolk'a doğru yola çıktı. Yükü boşalttıktan sonra, kömür ocağı 22 Nisan'da New York'a gitti ve sonraki ay boyunca doğu kıyısını gezdi ve kapsamlı bir revizyon için 22 Mayıs'ta Charlestown'a ulaşana kadar New England ve Orta Atlantik limanlarına kargo taşıdı. Orada tam bir onarım ve değişiklik geçirerek bir yıldan fazla kaldı. 14 Ağustos 1920'de kargo yüklemek için Hampton Roads'a gitti ve ardından Guantanamo Körfezi ve Santo Domingo'daki ABD donanma gemilerine kömür vermek için Karayipler'e gitti ve 28 Eylül'de Norfolk'a döndü.
Nero, son kez 5 Aralık 1920'de Pasifik'e ve ana limanı San Francisco'ya dönmek için Norfolk'tan ayrıldı. Kıdemli kömür madencisi Panama Kanalı'ndan geçerek 7 Şubat 1921'de Mare Adası'na ulaştı. Ertesi gün son yolculuğuna çıktı, önce Pearl Harbor'a, ardından Tutuila'ya ve 6 Haziran'da Pearl Harbor yoluyla San Francisco'ya döndü. Nero, 12 Eylül 1921'de hizmet dışı bırakıldı ve 29 Temmuz 1922'de A. Bercovich and Company, Oakland, California'ya satıldı.
Boeing C-17 Globemaster III
NS McDonnell Douglas/Boeing C-17 Globemaster III McDonnell Douglas tarafından 1980'lerden 1990'ların başına kadar Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri (USAF) için geliştirilmiş büyük bir askeri nakliye uçağıdır. C-17, önceki iki piston motorlu askeri kargo uçağının, Douglas C-74 Globemaster ve Douglas C-124 Globemaster II'nin adını taşıyor. C-17 genellikle taktik ve stratejik hava ikmal görevlerini yerine getirir, dünya çapında asker ve kargo nakleder, ek roller arasında tıbbi tahliye ve havadan indirme görevleri bulunur. Lockheed C-141 Starlifter'ın yerini almak ve ayrıca Lockheed C-5 Galaxy'nin bazı görevlerini yerine getirmek için tasarlandı.
|C-17 Globemaster III|
|T-1 olarak bilinen prototip C-17, 2007'de bir test sortisi uçuruyor|
|rol||Stratejik ve taktik hava nakliyecisi|
|Ulusal köken||Amerika Birleşik Devletleri|
|Üretici firma||McDonnell Douglas / Boeing|
|İlk uçuş||15 Eylül 1991|
|Tanıtım||17 Ocak 1995|
|Durum||Serviste|
|Birincil kullanıcılar||Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri|
Hint Hava Kuvvetleri
Kraliyet Hava Kuvvetleri
Görmek operatörler başkaları için
|Üretilmiş||1991–2015 [1]|
|Sayı inşa||279 [1]|
|den geliştirildi||McDonnell Douglas YC-15|
1997 yılında McDonnell Douglas ile birleşen Boeing, birleşme sonrasında C-17 uçağı üretimine devam etti. Nakliye, Hindistan, Birleşik Krallık, Avustralya, Kanada, Katar, Birleşik Arap Emirlikleri, NATO Ağır Hava İkmal Kanadı ve Kuveyt'in hava kuvvetleriyle birlikte ABD Hava Kuvvetleri ile hizmet veriyor. Son C-17, Long Beach, California tesisinde tamamlandı ve 29 Kasım 2015'te uçtu. [2]
Mobil uygulama üzerinden yardım
Nero KnowHow, en yeni Nero ürünleri için destek uygulamasıdır.
یواساس نرو (ایسی-۱۷)
یواساس نرون (ایسی-۱۷) (به انگلیسی: USS Nero (AC-17) ) یک کشتی بود که طول آن ۳۲۰ فوت (۹۸ متر) بود. این کشتی در سال ۱۸۹۵ ساخته شد.
|USS Nero, I.|
|پیشینه|
|مالک|
|آغاز کار:||د دسامبر ۱۸۹۵|
|به دست آورده شده:||۳۰ ژوئن ۱۸۹۸|
|اعزام:||۸ ژوئن ۱۸۹۸|
|مشخصات اصلی|
|وزن:||۶٬۳۶۰ uzun ton (۶٬۴۶۰ تن)|
|درازا:||۳۲۰ فوت (۹۸ متر)|
|پهنا:||ف فوت (۱۲ متر)|
|آبخور:||۲۰ فوت (۶٫۱ متر)|
|سرعت:||۹ گره (۱۷ کیلومتر بر ساعت)|
این یک مقالهٔ خرد کشتی یا قایق است. میتوانید با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید.
Nero kimdi?
MS 37 yılının Aralık ayında Lucius Domitius Ahenobarbus olarak doğan Nero, Roma'nın beşinci imparatoru oldu. Nero, Roma'nın ilk dört imparatoru&mdashAugustus, Tiberius, Caligula ve Claudius&mdash ile birlikte Julio-Claudian hanedanını oluşturdu. Nero, büyük amcası Claudius tarafından halefi olarak evlat edinildi ve MS 54'te Claudius'un ölümü üzerine Nero, 16 yaşında en genç imparator oldu. Saltanatı, MS 68'de 30 yaşında intihar ettiği zamana kadar yaklaşık on dört yıl sürdü.
Nero, İsa'nın çarmıha gerilmesinden yaklaşık yirmi yıl sonra tahta geçti. Hâlâ emekleme döneminde olmasına rağmen, Hıristiyanlık bu süre zarfında hızla yayılıyordu. Aslında, Yeni Ahit'in yirmi yedi kitabının yaklaşık on dördü Nero'nun imparatorluğu sırasında tamamen veya kısmen yazılmıştır. Ayrıca Nero'nun saltanatı sırasında, havari Pavlus, Efesliler, Filipililer, Koloseliler ve Filimon'u yazdığı Roma'da (MS 60&mdash63) ev hapsine mahkum edildi. Nero, Pavlus'un Caesarea'daki yargılanması sırasında adalet için başvurduğu “Sezar”dı (Elçilerin İşleri 25:10&ndash12).
Nero'nun yönetiminin ilk yılları, Roma İmparatorluğu'nun kültürel yaşamının artmasıyla damgasını vurdu. Danışmanları Praetorian Prefect Burrus ve ünlü Romalı filozof Seneca'nın rehberliği sayesinde Roma, ilk yıllarında istikrarlı bir hükümet sürdürdü. Nero sanatı severdi ve başarılı bir şarkıcı ve müzisyendi. Ayrıca atletik yarışmalardan zevk aldı ve birçok araba yarışına katıldı, hatta Yunanistan'daki Olimpiyat Oyunlarında bir yarış kazandı.
Ancak Nero'nun mirası hoş değil. Onun rejimi, ılımlılık ve idealizmle başlasa da, zulüm ve zorbalıkla sona erdi. Kendi karısı ve annesinin yanı sıra üvey kardeşi Britannicus&mdashİmparator Claudius'un biyolojik oğlu da dahil olmak üzere kendisine engel olan herkesi öldürmeye başladı. 64 Temmuz'da Büyük Roma Yangını çıktı ve altı gün sürdü. Roma'nın on dört bölgesinden sadece üçü yangından zarar görmedi. Bazı tarihçiler, katılımı net olmasa da, Nero'nun yangından sorumlu olabileceğine inanıyor. Açık olan şey, Nero'nun ateşi çoğu işkence edip öldürdüğü Hıristiyanları suçlayarak odağı kendisinden başka yöne çevirdiğidir. Tarihçi Tacitus bu vahşeti şöyle anlatıyor: “Hayvan derileriyle kaplanan [Hıristiyanlar] köpekler tarafından parçalanıp telef oldular ya da haçlara çivilendiler ya da alevlere mahkûm edildiler ve gün ışığı sona erdiğinde gece aydınlatması olarak hizmet etmek için yakıldılar. ” Nero'nun akşam bahçe partilerini aydınlatmak için Hıristiyanları insan meşalesi olarak kullanması iyi belgelenmiştir. Nihayetinde, Nero'nun en iyi hatırlandığı şey, ilk Hıristiyanlara uygulanan vahşettir.
Nero'nun saltanatının sonu çekişmelerle doluydu. Roma liderleri arasındaki gerilim nihayetinde o kadar büyük oldu ki, Praetorian Muhafızları sadakatlerini Nero'dan Galba'ya devretti ve Senato'nun Nero'yu halk düşmanı ilan etmesine yol açtı. Nero, Roma'dan kaçmak zorunda kaldı ve daha sonra kendi canına kıydı. Kendisinden sonra varisi olmayan Nero, Julio-Claudian hanedanının sonuncusuydu. Nero'nun ölümünü kısa bir iç savaş dönemi izledi, ardından dört imparatorun bir yılda yükselişi ve düşüşü, Roma tarihinin “Dört İmparator Yılı” olarak bilinen kaotik bir dönemi izledi.
Nero AC-17 - Tarihçe
Nero, MS 15 Aralık 37'de Antium'da (Anzio) doğdu ve ilk olarak Lucius Domitius Ahenobarbus olarak adlandırıldı. O, Roma cumhuriyetinin seçkin bir soylu ailesinden gelen Cnaeus Domitius Ahenobarbus'un (bir Domitius Ahenobarbus'un M.Ö. Germanicus'un kızı olan genç.
Nero iki yaşındayken annesi Caligula tarafından Pontian Adaları'na sürüldü. Babası bir yıl sonra ölünce mirasına el konuldu.
Caligula'nın öldürülmesi ve tahtta daha ılımlı bir imparatorun olmasıyla, Agrippina (imparator Claudius'un yeğeniydi) sürgünden geri çağrıldı ve oğluna iyi bir eğitim verildi. MS 49'da Agrippina Claudius ile evlendi, genç Nero'yu eğitme görevi seçkin filozof Lucius Annaeus Seneca'ya verildi.
Ayrıca Nero, Claudius'un kızı Octavia ile nişanlandı.
MS 50'de Agrippina, Claudius'u Nero'yu kendi oğlu olarak benimsemeye ikna etti. Bu, Nero'nun artık Claudius'un kendi küçük çocuğu Britannicus'tan önce geldiği anlamına geliyordu. Evlat edinildiğinde Nero Claudius Drusus Germanicus adını aldı.
Bu isimler, büyük ölçüde, orduda son derece popüler bir komutan olan anne tarafından dedesi Germanicus'un onuruna verildi. Açıkça görülüyor ki, geleceğin imparatoruna, askerlere sadakatlerini hatırlatan bir isim taşıması tavsiye edilmişti. MS 51'de Claudius tarafından varis ilan edildi.
Ne yazık ki MS 54'te Claudius, büyük olasılıkla karısı tarafından zehirlenerek öldü. Praetorianların valisi Sextus Afranius Burrus tarafından desteklenen Agrippina, Nero'nun imparator olmasının yolunu açtı.
Nero henüz on yedi yaşında olmadığı için, genç olan Agrippina önce naiplik yaptı. Roma tarihinde eşsiz bir kadın, Claudius'un karısı Caligula'nın kız kardeşi ve Nero'nun annesiydi.
Ancak Agrippina'nın hakim konumu uzun sürmedi. Kısa süre sonra gücü kimseyle paylaşmamaya çalışan Nero tarafından kenara itildi. Agrippina, imparatorluk sarayından ve iktidar kollarından uzakta, ayrı bir eve taşındı.
11 Şubat MS 55'te Britannicus, saraydaki bir akşam yemeğinde büyük olasılıkla Nero tarafından zehirlenerek öldüğünde, Agrippina'nın alarma geçtiği söylendi. Nero'nun kontrolünü kaybetme ihtimaline karşı Britannicus'u yedekte tutmaya çalışmıştı.
Nero, sarışın, zayıf mavi gözlü, şişman bir boyunlu, çömlek göbeği ve kokan ve beneklerle kaplı bir vücudu vardı. Genellikle halkın önüne kemersiz, boynunda atkısız ve ayakkabısız bir tür sabahlık giyerdi.
Karakter olarak sanatsal, sportif, vahşi, zayıf, şehvetli, düzensiz, abartılı, sadist, biseksüel ve daha sonraki yaşamında neredeyse kesinlikle dengesiz paradoksların garip bir karışımıydı.
Ancak bir süre boyunca imparatorluk Burrus ve Seneca'nın rehberliğinde sağlam bir yönetimin keyfini çıkardı.
Nero, Augustus'un saltanat örneğini takip etmeye çalıştığını duyurdu. Senato'ya saygılı davranıldı ve daha fazla özgürlük verildi, merhum Claudius tanrılaştırıldı. Kamu düzenini iyileştirmek için makul yasalar getirildi, hazinede reformlar yapıldı ve eyalet valilerinin Roma'daki gladyatör gösterileri için büyük meblağlarda zorla para almaları yasaklandı.
Nero, selefi Claudius'un adımlarını, kendisini yargısal görevlerine titizlikle uygularken izledi. Ayrıca, gladyatörlerin öldürülmesine son vermek ve suçluları halka açık gösterilerde mahkum etmek gibi liberal fikirleri de düşündü.
Aslında, büyük olasılıkla büyük olasılıkla öğretmeni Seneca'nın etkisiyle Nero, ilk başta çok insancıl bir hükümdar olarak karşımıza çıktı. Şehir valisi Lucius Pedanius Secundus kölelerinden biri tarafından öldürüldüğünde, Nero, Pedanius'un hane halkının dört yüz kölesinin tamamının ölüme mahkum edilmesi için yasalarca zorlandığı için yoğun bir şekilde üzüldü.
Nero'nun idari görevler konusundaki kararlılığını giderek azaltan ve giderek daha fazla geri çekilmesine, kendisini at yarışı, şarkı söyleme, oyunculuk, dans, şiir ve cinsel istismar gibi ilgi alanlarına adamasına neden olan bu tür kararlar oldu.
Seneca ve Burrus, onu aşırı aşırılıklardan korumaya çalıştılar ve Nero'nun evliliğin imkansız olduğunu takdir etmesi şartıyla, Acte adında özgür bir kadınla ilişkiye girmesi için onu teşvik ettiler. Nero'nun aşırılıkları örtbas edildi ve üçü arasında, Agrippina'nın imparatorluk etkisi yaratmaya yönelik devam eden girişimlerini başarıyla engellemeyi başardılar.
Bu arada Agrippina böyle bir davranışa çok kızmıştı. Acte'i kıskanıyordu ve oğlunun ‘Yunan'ın sanat zevklerinden tiksiniyordu.
Ancak Nero'nun onun hakkında ne kadar öfkeli dedikodular yaydığına dair haberler ulaştığında, Nero öfkelendi ve annesine karşı düşmanca davrandı.
Dönüm noktası, büyük ölçüde Nero'nun doğasında bulunan şehvet ve özdenetim eksikliğinden kaynaklandı, çünkü o, metresi olarak güzel Poppaea Sabina'yı aldı. Sık sık istismarlarda bulunan ortağı Marcus Salvius Otho'nun karısıydı.MS 58'de Otho, şüphesiz onu yoldan çıkarmak için Lusitania valisi olarak gönderildi.
Agrippina, muhtemelen Nero'nun görünürdeki arkadaşının gidişini kendini yeniden ortaya koymak için bir fırsat olarak görerek, kocasının Poppaea Sabina ile olan ilişkisine doğal olarak karşı çıkan Nero'nun karısı Octavia'nın tarafını tuttu.
Tarihçi Suetonius'a göre, Nero öfkeyle, annesinin hayatına çeşitli girişimlerde bulunarak, üçü zehirle, biri de annesi yatakta yatarken çökecek şekilde yatağının üzerine tavanı asarak karşılık verdi.
Daha sonra, Napoli Körfezi'nde batması gereken, katlanabilir bir tekne bile inşa edildi. Ancak, Agrippina kıyıya yüzmeyi başardığı için komplo yalnızca tekneyi batırmayı başardı. Sinirlenen Nero, onu sopayla ve bıçaklayarak öldüren bir suikastçı gönderdi (MS 59).
Nero, senatoya annesinin onu öldürmeyi planladığını ve onu önce harekete geçmeye zorladığını bildirdi. Senato, onun görevden alınmasından hiç de pişman görünmüyordu. Senatörlerin Agrippina'ya duydukları sevgi hiçbir zaman fazla olmamıştı.
Nero, daha çılgın seks partileri düzenleyerek ve iki yeni araba yarışı ve atletizm festivali yaratarak kutladı. Ayrıca müzik yarışmaları düzenledi, bu da kendisine lirle eşlik ederken şarkı söyleme yeteneğini halka açık bir şekilde sergileme şansı verdi.
Oyuncuların ve oyuncuların tatsız bir şey olarak görüldüğü bir çağda, bir imparatorun sahnede performans göstermesi ahlaki bir rezaletti. Daha da kötüsü, Nero imparator olduğu için, ne sebeple olursa olsun, gösteri yaparken kimsenin oditoryumdan çıkmasına izin verilmedi. Tarihçi Suetonius, bir Nero resitali sırasında doğum yapan kadınlardan ve ölü taklidi yapıp idam edilen erkeklerden söz eder.
MS 62'de Nero'nun saltanatı tamamen değişmeli. İlk Burrus hastalıktan öldü. Praetorian vali pozisyonunda, ofisi meslektaş olarak tutan iki adam tarafından başarılı oldu. Biri Faenius Rufus, diğeri ise uğursuz Gaius Ofonius Tigellinus'tu.
Tigellinus, aşırılıklarını dizginlemeye çalışmak yerine yalnızca onları teşvik eden Nero üzerinde korkunç bir etkiye sahipti. Ve Tigellinus'un görevdeki ilk eylemlerinden biri, nefret edilen ihanet mahkemelerini yeniden canlandırmak oldu.
Seneca kısa süre sonra Tigellinus'u ve her zamankinden daha istekli bir imparatoru kaldıramayacak kadar fazla buldu ve istifa etti. Bu, Nero'yu tamamen yozlaşmış danışmanlara maruz bıraktı. Hayatı sporda, müzikte, seks partilerinde ve cinayette bir dizi aşırılıktan başka bir şeye dönüştü.
MS 62'de Octavia'dan boşandı ve sonra onu düzmece bir zina suçlamasıyla idam ettirdi. Bütün bunlar, evlendiği Poppaea Sabina'ya yol açmak için. (Ama sonra Poppaea da daha sonra öldürüldü. – Suetonius, onun yarışlardan eve geç gelmesinden şikayet edince onu ölümüne tekmelediğini söylüyor.)
Karısını değiştirmesi çok fazla skandal yaratmasaydı, Nero'nun bir sonraki hamlesi oldu. O zamana kadar sahne performanslarını özel sahnelerde tutmuştu, ancak MS 64'te ilk halka açık performansını Neapolis'te (Napoli) verdi.
Romalılar, Nero'nun sergilediği tiyatronun kısa bir süre sonra bir depremle yıkılmasını gerçekten de kötü bir alamet olarak gördüler. Bir yıl içinde imparator ikinci kez ortaya çıktı, bu sefer Roma'da. Senato çileden çıktı.
Ve yine de imparatorluk, idare tarafından ılımlı ve sorumlu bir hükümetin tadını çıkardı. Dolayısıyla senato, korkusunu yenecek ve tahtta tanıdığı deliye karşı bir şeyler yapacak kadar yabancılaşmış değildi.
Ardından MS 64 Temmuz'unda Büyük Ateş Roma'yı altı gün boyunca harap etti. O sırada yaklaşık 9 yaşında olan tarihçi Tacitus, şehrin on dört semtinden dördünün hasarsız olduğunu, üçünün tamamen tahrip olduğunu ve diğer yedisinde sadece birkaç parçalanmış ve yarı yanmış iz kaldığını bildiriyor. evlerin.’
Bu, Nero'nun "Roma yanarken çaldığı" ünlü olduğu zamandır. Ancak bu ifadenin kökleri 17. yüzyılda görünüyor (ne yazık ki Romalılar kemanı bilmiyorlardı).
Tarihçi Suetonius, onu Maecenas kulesinden şarkı söylerken, ateşin Roma'yı yok etmesini izlerken anlatır. Dio Cassius bize, yangının büyük bir bölümünün en iyi şekilde görülebildiği sarayın çatısına nasıl tırmandığını ve ‘Truva'nın ele geçirilmesi”'ni söylediğini anlatıyor. Roma yandığı zaman, özel sahnesine çıktı ve eski felaketlerdeki mevcut felaketleri yansıtarak, Truva'nın yıkımı hakkında şarkı söyledi.
Ancak Tacitus, bu hikayenin bir görgü tanığının anlatımı değil, bir söylenti olduğunu da belirtmeye özen gösterir. Çatılarda söylediği şarkı doğruysa ya da yanlışsa, söylentiler insanları yangını söndürmek için aldığı önlemlerin gerçek olmayabileceğinden şüphelenmeye yetiyordu. Nero'nun kredisine göre, gerçekten de yangını kontrol etmek için elinden gelenin en iyisini yaptığı görülüyor.
Ancak yangından sonra Palatine ve Equiline tepeleri arasındaki yangında tamamen yok olan geniş bir alanı ‘Altın Saray’ (‘Domus Aurea’) inşa etmek için kullandı.
Burası, Livia Portico'dan Circus Maximus'a (yangının başladığı söylenen yere yakın) kadar uzanan, şimdi imparator için zevk bahçelerine dönüştürülmüş, ortasında yapay bir göl bile oluşturulmuş devasa bir alandı.
Tanrılaştırılan Claudius'un tapınağı henüz tamamlanmamıştı ve Nero'nun planlarına ters düştüğü için yıkıldı. Bu kompleksin büyüklüğüne bakılırsa, yangın olmasaydı asla inşa edilemeyeceği açıktı. Ve çok doğal olarak Romalıların bunu kimin başlattığı konusunda şüpheleri vardı.
Ancak Nero'nun Roma'nın büyük yerleşim alanlarını kendi pahasına yeniden inşa ettiğini göz ardı etmek haksızlık olur. Ancak Altın Saray'ın ve parklarının enginliği karşısında gözleri kamaştıran insanlar yine de şüphe duymaya devam etti.
Nero, her zaman popüler olmaktan umutsuz bir adamdı, bu nedenle yangının suçlanabileceği günah keçileri aradı. Bunu, belirsiz yeni bir dini mezhep olan Hıristiyanlarda buldu.
Ve o kadar çok Hıristiyan tutuklandı ve sirkteki vahşi hayvanlara atıldı ya da çarmıha gerildi. Birçoğu da geceleri yakılarak öldürüldü, Nero'nun bahçelerinde 'aydınlatma' işlevi gördü, Nero ise izleyen kalabalığın arasına karıştı.
Nero'yu Hıristiyan kilisesinin gözünde ilk Deccal olarak ölümsüzleştiren bu acımasız zulümdür. (İkinci Deccal, Katolik Kilisesi'nin fermanıyla reformist Luther'dir.)
Bu arada Nero'nun senato ile ilişkisi, büyük ölçüde şüphelilerin Tigellinus ve yeniden canlandırdığı ihanet yasaları aracılığıyla infaz edilmesi nedeniyle keskin bir şekilde kötüleşti.
Sonra MS 65'te Nero'ya karşı ciddi bir komplo vardı. Gaius Calpurnius Piso tarafından yönetilen ‘Pisonian Komplosu’ olarak bilinir. Entrika ortaya çıktı ve bunu on dokuz infaz ve intihar ve on üç sürgün izledi. Ölenler arasında Piso ve Seneca da vardı.
Hiçbir zaman mahkemeye benzer bir şey olmadı: Nero'nun şüphelendiği veya hoşlanmadığı ya da sadece danışmanlarının kıskançlığını uyandıran kişilere intihar etmelerini emreden bir not gönderildi.
Roma'yı azatlı Helius'un başına geçiren Nero, sanatsal yeteneklerini Yunanistan tiyatrolarında sergilemek için Yunanistan'a gitti. Olimpiyat Oyunlarında yarışmalar kazandı, arabasından düşmesine rağmen (belli ki kimse onu yenmeye cesaret edemedi) araba yarışını kazandı, sanat eserleri topladı ve asla bitmeyen bir kanal açtı.
Ne yazık ki, durum Roma'da çok ciddileşiyordu. İnfazlar devam etti. Edebiyat adamı ve eski ‘emperyal zevkler müdürü’ olan Gaius Petronius, MS 66'da bu şekilde öldü. MS 67'de Ermeni savaşlarının kahramanı ve en yüksek rütbeli Gnaeus Domitius Corbulo da dahil olmak üzere sayısız senatör, asilzade ve general de aynı şekilde öldü. Fırat bölgesinde komutan.
Ayrıca, yiyecek sıkıntısı büyük zorluklara neden oldu. Sonunda, en kötüsünden korkan Helius, efendisini geri çağırmak için Yunanistan'a geçti.
MS 68 Ocak'ında Nero Roma'ya geri döndü, ancak artık her şey çok geçti. MS 68 Mart'ında Gallia Lugdunensis valisi Gaius Julius Vindex, kendisi de Galya doğumlu, imparatora bağlılık yeminini geri çekti ve 71 yaşında sert bir gazi olan kuzey ve doğu İspanya valisi Galba'yı da aynısını yapmaya teşvik etti.
Vindex'in birlikleri, Almanya'dan gelen Ren lejyonları tarafından Vesontio'da bozguna uğratıldı ve Vindex intihar etti. Ancak daha sonra bu Alman birlikleri de Nero'nun otoritesini tanımayı reddetti. Clodius Macer de Kuzey Afrika'da Nero'ya karşı ilan etti.
Galba, senatoya, gerekirse bir hükümete başkanlık etmeye hazır olduğunu bildirdikten sonra, sadece bekledi.
Bu arada Roma'da krizi kontrol altına almak için fiilen hiçbir şey yapılmadı.
Tigellinus o sırada ciddi şekilde hastaydı ve Nero, isyancıları yendikten sonra onlara uygulamaya çalıştığı fantastik işkenceleri ancak hayal edebiliyordu.
Dönemin praetorian valisi Nymphidius Sabinus, birliklerini Nero'ya olan bağlılıklarını bırakmaya ikna etti. Ne yazık ki, senato imparatoru kamçılanarak ölüme mahkûm etti. Nero bunu duyunca, bir sekreterin yardımıyla (9 Haziran 68) intihar etmeyi tercih etti.
Son sözleri, “Qualis artifex pereo.” (“dünya bende ne bir sanatçı kaybeder.”) oldu.
Nero AC-17 - Tarihçe
Bu sayfa, USS Nero'nun görünümlerini içerir veya bunlara bağlantılar sağlar.
Aynı görüntünün daha büyük bir görünümünü istemek için küçük fotoğrafa tıklayın.
1 Ağustos 1906'da Block Island'da karaya oturan geminin fotoğrafının ince ekran yarı tonlu reprodüksiyonu. İki römorkör bekliyor.
Orijinal fotoğraf bir posta kartına basılmıştır.
Dr. Mark Kulikowski'nin Bağışı, 2005.
ABD Deniz Tarihi Merkezi Fotoğrafı.
USS Nero (1898-1922, daha sonra AC-17)
Dünya Savaşı'ndan önce fotoğraflandı.
Donald M. McPherson'ın izniyle, 1973.
ABD Deniz Tarihi Merkezi Fotoğrafı.
USS Nero (1898-1922, daha sonra AC-17)
1912 Alaska Radyo Seferi sırasında Dutch Harbor, Alaska'da.
Nero, 1912 yılının Haziran ayının başlarında ve Eylül ayının başlarında, sık sık yakındaki Unalga'da bir radyo istasyonu kurarken fırtınalardan korunmak için burada sık sık durdu.
Bu görüntü, Fotoğraf # NH 105433 için orijinal baskıdan kırpılmıştır.
Deniz Tarihi Vakfı'nın (NHF-165-A) izniyle.
ABD Deniz Tarihi Merkezi Fotoğrafı.
USS Nero (1898-1922, daha sonra AC-17)
Bir Pasifik Kıyısı limanında, I. Dünya Savaşı'ndan önce.
Orijinal fotoğraf posta kartı ("quotAZO") stoğuna basılmıştır.
Thomas P. Naughton, 1973 Koleksiyonu.
ABD Deniz Tarihi Merkezi Fotoğrafı.
USS Nero (1898-1922, daha sonra AC-17)
1912 ABD Donanması Alaska Radyo Seferi'nin sonunda 23 Kasım 1912'de Mare Island, California'ya dönüş.
Ana direğin tepesinden uçan uzun eve doğru bağlı flamaya dikkat edin.
Nero'yu Yeniden Düşünmek: Roma imparatoru gerçekten çok mu kötüydü?
Yüzyıllar boyunca İmparator Nero, Hıristiyanların yakılması, karısının dövülmesi ve annenin öldürülmesi hikayeleriyle tarihin rezillik salonunda yer aldı. Yine de şeytani ününü gerçekten hak ediyor mu? Shushma Malik kanıtları değerlendiriyor
Bu yarışma artık kapanmıştır
Yayınlanma: 16 Aralık 2020, 9:00 am
19. yüzyılın sonlarında, Fransız filozof Ernest Renan yedi ciltlik bir Hıristiyanlık tarihi yazdı. Yüzyılları ve kıtaları kapsayan geniş, geniş kapsamlı bir yayındı. Yine de bu ciltlerden biri tamamen bir adamın saltanatına adanmıştır: Roma imparatoru Nero.
Nero, üvey babası Claudius'un ölümünün ardından MS 54'te iktidara geldi. On dört kaotik, kanlı yıl sonra her şey bitmişti, Nero kendi yönetimine karşı bir isyanın zirvesinde -belki de kendi eliyle- ölüyordu. Ama bu, dedi Renan, dünyanın onu göreceği son şey değildi. Nero tekrar Dünya'ya dönecekti ve ikinci gelişi kıyametin zamanını işaret edecekti. Filozof, "Nero'nun adı bulundu" dedi. “Nero olacak Deccal.”
Dinleyin: Romalı tarihçi Shushma Malik, imparator Nero'nun kötü şöhretli suçlarını tartışıyor ve onun korkunç itibarını hak edip etmediğini değerlendiriyor
Renan'ın iddiası cesurdu ama pek orijinal değildi. Tarihçiler, Nero'yu üçüncü yüzyıldan beri Roma'nın beşinci imparatoru ile dünyanın sonu arasında düz bir çizgi çizen kötülüğün simgesi olarak gösteriyorlardı. Ve onun itibarını küstürmeleri tıkandı: bugün, antik tarihe ilgi duyan herkes, Nero'nun Roma'nın en kötü imparatorlarından biri olduğunu "biliyor".
Ama herkesin 'bildiği' doğru mu? Elbette, tarihin hükmünü kabul etmeden önce, kaynakları yeniden incelemeli ve kendimize imparatorun pek çok kötüleyicisini neyin motive ettiğini ve maddi kanıtların resmin detaylandırılmasına nasıl yardımcı olabileceğini sormalıyız. Ancak o zaman Nero'nun itibarının neden bu kadar kasvetli olduğu sorusunu cevaplayabiliriz - ve gerçekten de onun şeytani imajı tamamen hak edilmişse.
Köpekler tarafından sakat
Yaklaşık 2.000 yıldır tarihçilerin Nero'yu karalamak için sıraya girmesinin birkaç nedeni var. Ancak en önemlisi, onun saltanatının Hıristiyanlara yönelik ilk zulmü görmüş olmasıdır.
MS 64'te, Roma'da bir yangın çıktı ve 14 bölgesinden 10'unu harap etti. Yangından sonra Nero, Romalı tarihçi Tacitus'a göre, o kadar büyük bir zevkle ele aldığı iddialı bir yeniden inşa programına başladı ki, birçok Romalı kısa süre sonra yangının ilk etapta başlatılması emrini verdiğinden şüphelendi.
Nero bu söylentileri bastırmaya çalıştı ve bunu yapmak için bir günah keçisine ihtiyacı vardı. Tacitus'un bize anlattığına göre, Hıristiyanlar burada devreye girdi. Nero, yangını başlatma suçundan dolayı, zaten popüler olmayan bu dini mezhebi, kendi bahçelerinde mahkumların köpekler tarafından sakatlanıp öldürüldüğü bir gösteri düzenleyerek cezalandırdı. Başka bir ceza, kurbanların haçlara sabitlendiğini ve geceleri lamba olarak yanmak üzere yakıldığını gördü.
Bu gerçekten korkunç hesap, anlaşılır bir şekilde ilk Hıristiyanların dikkatini çekti. Algasia adlı soylu bir kadın, Pavlus'un 2 Selanikli'sindeki “kanunsuzluk adamı”nı (Deccal figürü) yorumlamasını (beşinci yüzyılın başlarında Mukaddes Kitabı Latinceye çeviren) Jerome'dan istediğinde, yanıtı vurguluydu: Caesars dünyayı eziyor.”
Bununla birlikte, Hristiyanların yakılması, Nero'nun saltanatında ona Deccal unvanını kazandıran tek olay değildi. Beşinci yüzyıl tarihçisi Sulpicius Severus, imparatorun “kendini her şekilde en iğrenç ve zalim olarak gösterdiğini ve sonunda kendi annesinin katili olacak kadar ileri gittiğini” yazdı. Burada Sulpicius, Nero'nun adaletsizliğinin derinliğini göstermek için daha önceki Hıristiyan olmayan tarihçilerden ödünç alır. Ve bu tarihçiler Sulpicius gibi Hıristiyan yazarlara üzerinde çalışabilecekleri pek çok materyal verdiler.
Nero'nun hayatıyla ilgili üç ana tarihsel açıklamamız Tacitus'tan (Nero'nun ölümünden bir nesil sonra yazıyor), Suetonius'tan (Tacitus'un çağdaşı) ve Cassius Dio'dan (diğer ikisinden birkaç nesil sonra yazıyor) geliyor. Her üç yazar da Nero'yu her zaman şiddetli bir kardeş katili, anne katili ve uxoricide (eş katili) olarak tanımlar. İmparatoru, üvey kardeşi Britannicus'u, konumunu gasp edebileceği korkusuyla öldürmekle ve annesi Agrippina'yı, fazla tahammülü olduğu için ölüme göndermekle suçluyorlar. Üç karısından ikisinin ölümünden de o sorumluydu: ilki Octavia, çünkü Poppaea adında bir kadına aşık olmuştu, ikincisi Poppaea'nın kendisiydi ve bir öfke nöbetinde tekmelenerek öldürüldü.
Nero'nun "suçlarından" bir diğeri, Yunanlı olan her şeye aşık olmaktı. Yunan geleneği Roma'da önemli bir rol oynarken (genç seçkin erkekler genellikle en iyi hatipler tarafından eğitilmek üzere Yunanistan'a gönderilirdi), kültüre fazla aşık olmak bir zayıflık olarak görülüyordu. Romalıların siyaset ve savaş gibi Roma faaliyetlerini tercih etmesi gerektiğine inanılıyordu. Ne yazık ki, hakkında okuduğumuz Nero tiyatroyu ve cinsel karışıklığı çok tercih etti.
Nero sadece tiyatro gösterilerini izlemekten zevk almakla kalmadı, aynı zamanda MS 64'te Napoli'de ilk kez yaptığı gibi bu gösterilerde oynamayı da sevdi. Roma'da aktörler ağırlıklı olarak sosyal merdivenin en altındaydı. Bu, imparatorun sahneye çıkma arzusunu daha da skandal hale getirdi.
Nero'nun zenginlik takıntısı da lanetliydi. Bu, onu süsleyen değerli metallerin, değerli taşların ve sanat eserlerinin bolluğu için adlandırılan Altın Evi tarafından örneklendi. İmparatorların zenginliklerini ve statülerini gösteriş yapmalarına izin verilirken, yaygın olarak inanılan Nero'nun bunu çok ileri götürdüğüne inanılıyordu.
Nero'nun gösterişi Romalıların edep duygusunu rahatsız ettiyse de, onun iki erkekle "sahte" evlilikler yaptığına dair iddialar birçokları tarafından haddinden fazla kabul edildi. Bu eşlerden ilki Sporus, Nero'nun karısı oldu, ancak Doryphorus ("mızrak taşıyıcısı") veya Pisagor olarak bilinen ikincisini koca olarak aldı. Suetonius, Nero ve Pythagoras'ın "bir tür oyun tasarladıklarını" söyler, "burada vahşi bir hayvanın derisiyle kaplı, o [Nero] bir kafesten salıverildi ve erkek ve kadınların avret yerlerine saldırdı. bahislere bağlı”.
Bu tür söylentiler, pek çok Romalı'nın zaten şüphelendiği şeyi doğruladı: Nero'nun, ahlaksız ve çözülmüş bir yaşam için duyduğu coşkuyla Roma değerlerini baltalayan acımasız, beceriksiz bir çapkındı.
Tam resim değil
Nero aleyhindeki kanıtlar ezici görünüyor. Ancak tarihin yıkıcı hükmünü kabul etmeden önce, Tacitus, Suetonius ve Dio'nun kanıtlarının deliklerle dolu olduğunu kabul etmeliyiz. En iyi ihtimalle, çizdikleri resim yalnızca kısmen tamamlanmış olur.
Bu hikayeleri okurken hatırlamamız gereken şey, hayatta kalan kaynaklarımızın Nero ile hiç tanışmamış yazarlar tarafından yazıldığıdır - imparator hüküm sürdüğünde ya çok genç olan ya da henüz doğmamış olan adamlar. Bu adamlardan hiçbiri çağdaş tarih yazmıyordu ve hepsinin bıçağı saplamak için kendi sebepleri vardı.
Tacitus ve Suetonius, kariyerlerine Julio-Claudian'ları, Flavianları takip eden hanedanlık döneminde başladılar ve muhtemelen sırasıyla Trajan (98-117) ve Hadrian (117-138) dönemlerinde bir noktada yazıyorlardı. Bu zaman aşımı çok önemlidir: Julio-Claudian dönemini yazarların Roma'nın imparatorluk sisteminin güçlü ve zayıf yanlarını keşfetmeleri için güvenli(r) bir alan haline getirdi. Ve Tacitus'un Nero hakkındaki kararı inkar edilemez bir şekilde olumsuz olsa da, Julio-Claudian'lardan hiçbirinin onun görevinden çıkmadığına dikkat edilmelidir. yıllıklar özellikle iyi.
Tacitus, odağını siyaset ve savaş alanlarında eğitti. Nero'nun kaprislerine boyun eğen dalkavuk senatörlerden ürküyordu ve Nero'nun Partlarla savaşmak için Ermenistan'a gönderdiği Romalı general Corbulo'yu imparatorun ve ona yakın olanların askeri konulardaki yetersizliklerini vurgulamak için kullandı.
Buna karşılık Suetonius, Ermenistan'daki savaşa büyük ölçüde ilgisizdi.Nero'nun şiddete olan şehvetini, lüks sevgisini ve cinsel eğilimlerini ele almayı tercih etti - imparatorun yatak odası maskaralıklarının Pisagor ile yaptığı açıklamanın kanıtladığı gibi. Bu yaklaşım renkli anekdotlar sunarken gerçeğe yakın bir yere ulaşmaya çalışan tarihçiler için sorun teşkil etmektedir. Suetonius, bazılarının kendi zamanında hala dolaşımda olduğunu iddia ettiği kanıtları için kulaktan dolma ve söylentilere güvenmek zorundadır. Senato işleri resmi olarak kaydedilirken, Nero'nun sarayının sınırları içinde yaptığı şey değildi.
Cassius Dio, Nero hakkındaki açıklamalarını Suetonius ve Tacitus'tan bile daha sonra yazdı - kariyerine Roma'da Commodus'un saltanatı (177-192) sırasında genç bir senatör olarak başladı - yine de onun hakkında tek ayrıntılı açıklamamızı ona çevirmemiz gerekiyor. Nero'nun Yunanistan gezisi. Dio, diğer yazarlarımızın aksine Nero'yu bir Yunanistan aşığı olarak değil, varlığıyla eyalete eziyet eden biri olarak görmektedir. Bir imparatoru sahnede görmek yeterince dolambaçlıydı, ancak Dio'nun Nero'su çok sayıda önde gelen erkek ve kadını idam ederek ve ailelerine miras kalan mülklerinin yarısını Roma'ya bağışlamalarını söyleyerek gerçekten derinliklere daldı. Kısacası Yunanistan'a 'savaş açtı'.
Lehinde ve aleyhinde
Tacitus, Suetonius ve Dio, Nero anlayışımıza farklı bir şey getiriyor. Ve birlikte bakıldığında, tamamen lanetlidirler. Ancak, antik çağda, Nero'nun mevcut yaşamının hesaplarının sadece bir kısmını oluşturacaklarını da kabul etmeliyiz. Birinci yüzyılın sonlarında, Nero'nun ölümünden sonra, Yahudi tarihçi Josephus okuyucularına, Nero'nun saltanatının o dönemde dolaşan birçok farklı değerlendirmesinin olduğunu söyledi. Bazıları imparator hakkında son derece iltifatta bulundu. Ne yazık ki bunlar kayboldu ve elimizdeki tek tarihler ezici bir çoğunlukla düşmanca.
Öyleyse, Nero'nun Roma tarihlerinin sınırlamalarını kabul edeceksek, bu en kötü şöhretli imparatorların doğru bir resmini başka nasıl çizebiliriz? Tarihçiler tarafından özellikle son yıllarda benimsenen bir taktik, onun eylemlerini kendi zamanları bağlamında incelemektir. Onun "suçları" birinci yüzyıl imparatorları tarafından işlenenlere özgü müydü? Yoksa iğrenç bir aykırı mıydı?
Çok türetilen Altın Ev'i alın. Muazzam boyutları ve göz kamaştırıcı zenginliği eleştirilere maruz kalsa da, Tiberius'un sahil kasabası Sperlonga'daki villası, Caligula'nın Horti Lamiani'deki (Roma'nın Esquiline Tepesi'nin tepesinde) ikametgahı ve Claudius'un Baiae'deki (Napoli Körfezi'ndeki) nymphaeumu, bu dönemin öncüleriydi. Nero'nun hoşgörüsü. Nero'nun Roma'da sarayını inşa ederken seleflerini geride bıraktığı doğrudur - ancak seleflerini geride bırakmak tam olarak bir Roma imparatorunun yapması gereken şeydi.
Altın Ev abartılı bir aptallıksa, Nero'nun karısı Poppaea'yı hamileyken tekmeleyerek öldürdüğü iddiası çok daha şok edici. Yine de, bir kez daha, anormal değil. Bu bölüm, zalimce cinayetleri tanımlamak için kullanılan eski bir edebi gelenekle uyumludur. Ahameniş kralı Cambyses, Korint tiranı Periander ve Greko-Romen senatör Herodes Atticus, karılarının karnına bir tekme ile ölüme neden olmakla suçlandılar. Kısacası, Poppaea'nın ölüm hikayesini tecrit halindeyken - benzersiz bir şekilde kötü bir imparator tarafından işlenen benzersiz bir kötü eylem olarak - yorumlamamalıyız, ancak onu literatürün hamile kadınların beklenmedik ölümlerini tarif etme yollarından biri olarak kabul etmeliyiz.
Nero'nun korkunç itibarını düşünürken akılda tutulması gereken bir diğer faktör, Roma imparatorluğunun muazzam olduğu ve sakinlerinin hepsinin yazılı kaynaklardan etkilenmeyeceğidir. Roma ve İtalya'nın bazı bölgeleri şehirlerde dolaşan müstehcen dedikodulara özelken, daha uzaktakiler Nero ile öncelikle madeni paralar, yazıtlar ve heykeller aracılığıyla karşılaştılar - ve bunlar genellikle çok daha olumlu bir karar veriyor.
Bunlardan biri Atina'daki Parthenon'un doğu tarafında bulunabilir. Antik çağın tartışmasız en ünlü anıtının taşına oyulmuş bir yazıt, Nero'yu en büyük imparator (general) ve bir Tanrı'nın oğlu (yani tanrılaştırılmış Claudius) olarak selamlıyor. Bu gerçekten büyük bir övgüdür ve muhtemelen Roma'nın Ermenistan'da Partlara karşı kazandığı askeri kazanımlardan ilham almıştır.
Daha sonra, Boeotia'da (ayrıca Yunanistan), Nero'nun MS 66-68'deki Achaea turunu anmak için bir anıt dikildi ve bu sırada eyaletin artık vergi ödemek zorunda olmadığını ilan etti. Ekteki yazıt, Nero'nun Yunanistan için başka hiçbir imparatorun yapmadığı bir şeyi yaptığını, yani Kurtarıcı Zeus ve Yeni Apollo olduğunu ilan etti. Roma halkı Nero'nun kiminle yattığını ve karısının ölümünün korkunç ayrıntılarını takıntı haline getirirken, Yunanistan'dakiler muhtemelen onun askeri hünerlerini ve vergi indirimlerini kutluyorlardı.
Ve Nero, popüler hayal gücünün canavarıysa, bu gerçek, gömülü bir aynalı kutuyu süsleyen Lugdunum'da (Lyon) basılmış bir Neronian madeni paranın sahibine ulaşmamıştı. Kutu Nero'nun düşüşünden sonra defnedilmiş olsa da, madeni para hala birinin mezarına kadar eşlik edecek kadar güzel ve değerli olarak kabul edildi.
MS beşinci yüzyılın sonlarında, imparatorun görüntüsü, Roma'daki Circus Maximus'ta insanlara hatıra olarak verilen madalyonlardan dışarı bakıyordu. Aslında, bir dönem için, imajı diğer imparatorlardan daha sık ortaya çıktı.
Bütün bunlar bize ne anlatıyor? Cevap, geleneksel Nero imajımızın resmin tamamını temsil etmemesidir. İmparator şüphesiz korkunç suçlar işlemiş olsa da, hem sevildi hem de nefret edildi. Ve Tacitus, Suetonius ve Dio onu kötü kişileştirilmiş olarak görürken, pek çok insan bunun tam tersini düşünmüş gibi görünüyor.
Dr Shushma Malik, Roehampton Üniversitesi'nde klasikler alanında öğretim görevlisidir. Onun kitabı Nero-Deccal: Bir Paradigma Kurmak ve Biçimlendirmek CUP tarafından Mart ayında yayınlandı
Nero AC-17 - Tarihçe
17:1-15. Selanik'te, Pavlus'un Vaazının Hayatını Tehlikeye Atmasının Başarısı, Geceleri Veriye Gönderilir, Mesajı Aydınlanmış Kabulle Buluşur.
1. Philippi'nin otuz üç mil güneybatısında, Strymon nehri üzerinde ve aynı adı taşıyan körfezin başında, Ægean Denizi'nin kuzey kıyısında, Amphipolis'ten geçtiklerinde.
ve Apollonia'nın Amphipolis'in yaklaşık otuz mil güneybatısında, ancak tam yeri bilinmiyor.
Apollonia'nın yaklaşık otuz yedi mil batısında, Thermaic (veya Selanik) Körfezi'nin başında, Makedonya'nın başlıca ve en kalabalık şehri olan &Aliggean Denizi'nin kuzeybatı ucunda Selanik'e geldiler. "Avrupa'da İncil'in başlangıç noktalarından biri için ne kadar uygun bir yer olduğunu hemen görüyoruz ve Pavlus'un onlardan ayrılmasından sonraki birkaç ay içinde Selaniklilere söylediklerinin gücünü takdir edebiliyoruz: "Sizden, Rab'bin sözü sadece Makedonya ve Ahaya'da değil, her yerde bir boru gibi duyuldu"" (1. 1:8) [Howson].
Yahudilerin bir sinagogu neredeydi? (Filipi'de olduğu gibi) Amfipolis ve Apollonia'da hiç bulunmadığını ima ediyor.
Mühtedilere girdi, ancak bundan birkaç ay sonra, onlara, son zamanlarda Filipi'de gördüğü utanç verici muameleden sonra gerekli olan, Müjde adına cesareti ve onur kırıcılığı hatırlattı (1. 2 :2).
Paul ve SilasCo 8:5 ile karşılaştırın.
seçkin kadınların önde gelen kadın mühtedilerinden. Birinci Mektup'tan Selanikliler'e, mühtedilerin hemen hemen hepsinin sadece daha önce mühtedi olanlar gibi değil, sinagogda kazanılacak olanlar gibi değil, aynı zamanda o zamana kadar putperest olanlar olduğu gibi görünüyor (1. 1:9, 10). ). Kaldığı süre boyunca, Pavlus kendi emeğiyle geçinirken (1. Se. 2:9 2. Se. 3:7-9), Filipililerden tekrar tekrar erzak aldı ve bunu onurlu bir şekilde kabul etti (Php 4:15, 16).
aşağılık türden ahlaksız adamlar, belki de daha iyi, "değersiz pazar insanları", yani pazar yerindeki kayıtsız karakterli tembel tembeller.
daha doğrusu "bir çete yetiştirerek" bir şirket topladı.
Pavlus ve Silas'ın birlikte yaşadığı Jason'ın evine (Elç 17:7), görünüşe göre Pavlus'un akrabalarından biri olan (Ro 16:21) ve bazen Yeşu kelimesinin Yunanca bir biçimi olarak kullanılan adından dolayı saldırdı. Grotius], muhtemelen Helenistik bir Yahudi.
Jason'ın kiracılarını getirmeye çalıştı.
ağlıyor, Bunlar dünyayı alt üst ettiler—(Bkz. [2039]Ac 16:20).
… başka bir kral var, biri İsa— diyerek(Bkz. [2040]Yuh 19:12).
Selanik'in elli ya da altmış mil güneybatısında, hâlâ hatırı sayılır nüfusa ve öneme sahip bir kasaba.
Sözü tüm zihin hazırlığıyla aldılar ve yalnızca önyargısız olarak değil, aynı zamanda hevesli bir ilgiyle, “dürüst ve iyi bir yürekle” (Lu 8:17), doğru bir şekilde öğretilmeyi içtenlikle arzuladılar (bkz. Yuhanna 7). :17). Bu ruh haline atfedilen "asilliği" işaretleyin.
bu şeylerin böyle olup olmadığını her gün kutsal yazıları araştırdı; resulün Eski Ahit Kutsal Yazılarına koyduğu Hıristiyan yorumu doğru mu?
Yunanlı onurlu kadınların ve Yunanlı erkeklerin.
"Avrupa-Yunan ve Romalılaşmış bu şehirlerdeki üst sınıflar muhtemelen Küçük Asya'dakilerden daha iyi eğitimliydi" [Webster ve Wilkinson].
Pavlus'u daha önce Kudüs'ten (Res 9:30) ve Selanik'ten (Res 17:10) gönderdi. Berea'da ne kadar kaldığını bilmiyoruz ama bildiğimiz kadarıyla kısa süre içinde Selaniklilere dönmeyi özlediğini ve beklediğini (1. Selanik 2:17), muhtemelen en azından birkaç hafta kalmış ve Selanik'i tekrar ziyaret etme niyetini 1 Ocak'ta terk etmiş olabilir. O zaman, Berea'daki başarısının teşvik ettiği düşmanlarının vahşiliği, onu karşı çalışmak için onları oraya indirdi.
denize olduğu gibi gitmek için, belki de "deniz yönünde". Muhtemelen bir sonraki varış yerini belirlemeyi kıyıya ulaşana kadar erteledi ve Tanrı'nın takdiri onu varış noktasına giden bir gemiye yönlendirecekti. Buna göre, onunla birlikte şimdiye kadar gitmiş olan Berili kardeşlerin konvoyu, ancak Atina'ya vardıklarında Silas ve Timoteos'u oraya kadar takip etmeleri için geri gönderildiler.
Silas ve Timotheus, "kutsal inancında inşa etmek, denemelerinde ve zulümlerinde teselli ve destek olmak ve gerekli olabilecek organizasyonu sağlamak için" hâlâ orada ikamet ediyorlardı [Howson]. Bunu, havarinin Timoteos ve Luka'yı kendi ayrılışında Filipi'de bırakmasıyla ilişkilendirerek (bkz. dönüştürür. Timotheus, muhtemelen Filipililerin "gerekliliğine yaptığı katkılardan" birinin (Php 4:15, 16) taşıyıcısı olan elçiyi Selanik'e kadar takip etmiş olmalı ve oradan Silas'la birlikte Veriya'ya kadar eşlik edecekti.
16, 17. tamamen putperestliğe verilmiş—"putlarla kaplı" yani şehir sakinleri değil. Nero'nun sarayında çağdaş bir yazar olan Petronius, hicivli bir şekilde Atina'da bir tanrı bulmanın bir insandan daha kolay olduğunu söylüyor. Bu, elçinin "ruhunu harekete geçirdi". "İnsanın sanat zevkinin şaheserlerinin St. Paul'ün zihninde bıraktığı ilk izlenim, tüm bu ihtişam ve güzellik kendisini insanla Yaratıcısı arasına yerleştirdiği ve onu tanrılarına daha hızlı bağladığı için, tiksindiriciydi. Bu nedenle, Mesih'in Ruhu'nun insan sanatının en yüce yaratımlarıyla girdiği ilk temasta, hepsinin geçmesi gereken Kutsal Ruh'un yargısı, "boğaz kapısı, "ve bu sonsuza kadar doğru standart olarak kalmalı" [Baumgarten].
Yahudilerle birlikte sinagogda'' Anlamı, "Bu yüzden Yahudilere gitti" değil, çünkü Yahudi olmayan Atinalılar putperestliğe batmış durumdaydılar, ama "Bu nedenle put şehrine sesini yükseltmeye karar verdi, ama tavrı şuydu, Yahudilerle başladı."
ve dindar kişilerin Yahudi olmayan din değiştirmeleriyle. Daha sonra,
pazarda, Agora'da veya halka açık bir yerde.
onunla karşılaşan veya "yoluna çıkan" onlarla her gün
ve Stoacıların, ilkesi, evrenin demir bir zorunluluğun yasası altında olduğu, ruhuna İlah denilen şeyin altında olduğu ve insan iradesinin tutkusuz bir şekilde ona uyması olan katı ve yüce panteistlerin ünlü okulundan. tüm dış koşullara ve değişikliklere bağlı olmayan bu yasa, erdemin mükemmelliğidir. Bu nedenle Stoacı kendi içinde Epikurosçu sistemden üstün olsa da, her ikisi de İncil'e aynı şekilde düşmandı. "Onun mücadele etmesi gereken iki düşman, Epikürcülerin ve Stoacıların iki egemen ilkesidir" Zevk ve Gurur" [Howson].
Bu gevezelik ne diyecek?''Tohum toplayıcı' anlamına gelen kuşa benzer sözcük, bilgi kırıntılarını toplayan ve satan kişi için kullanılır, bir prater sözde öğretmen için genel bir hor görme terimidir.
garip tanrıların "iblisler"ini ortaya çıkaran, ancak Yunan (Yahudi değil) anlamında "ibadet nesneleri".
çünkü İsa'yı ve dirilişi vaaz etti—bunları onun iki ilah olarak yaptığını düşündükleri için değil: garip tanrılar Yehova ve dünyayı yargılamak için görevlendirilmiş Dirilen Kurtarıcı idi.
Her konuda çok batıl inançlı olduğunuzu görüyorum (çoğu modern tercüman ve eski Yunan yorumcuları ile), "her bakımdan son derece saygılı" veya "dini ibadete çok düşkün", kendi başına kurulmuş uzlaştırıcı ve övgüye değer bir giriş. şehirlerinin kaplandığı ve havarinin yanı sıra tüm Yunan yazarlarının Atinalıların örnek dindarlığını çıkardığı bağlılık sembollerinin gözlemlenmesi. (Yetkilendirilmiş çeviri, yalnızca çok fazla batıl inancın yanlış olduğunu ima eder ve havariyi ilk cümlede dinleyicilerini itici olarak gösterirken, tüm söylem titizlikle kibardır).
Bir sunak buldum …'a —veya "bir"
Bilinmeyen tanrı, muhtemelen, bilinen herhangi bir tanrıya atfedilemeyecekleri bir ilahi müdahaleyi anmak için dikildi. Yunan yazarlar, böyle sunakların olduğunu doğrularlar ve havari, daha iyi ışığı sayesinde, daha iyi ışıklandırmaya hazır olduğu dini anlayışın o loşluğunun kanıtı olarak alarak, söyleminin metni olarak başlangıçta bunu ustaca sabitler. dağılın.
Bu nedenle, cahilce kime tapıyorsunuz?, daha ziyade, "O'nu bilmeden kime tapıyorsunuz", "Bilinmeyen Tanrı"yı kastederek.
Bu, Lykaonia'daki putperestler dışında onun önceki konuşmalarının hiçbirine benzemiyor (Elç 14:15-17). Onun konusu, sinagoglarda olduğu gibi, İsa'nın Mesihliği değil, Yunanistan'ın tüm gerçek dinleri alt üst eden materyalist ve panteist çoktanrıcılığına karşı olan Yaşayan Tanrı'dır. Ne de başkalarından bıkmış oldukları bu derin konu hakkında spekülasyonlar yapmakla kalmaz, ancak O'nun yetkili bir "duyuru"yla gelir; ancak, O'na herhangi bir isim vermeden, hatta Kurtarıcı'nın Kendisinin adını bile vermeden, ancak onun adını açıklayarak, her ikisinin de gerçek karakteri, onu alabildikleri için.
onun Rab'bin ya da Egemen olduğunu görünce.
göğün ve yerin, kendi ellerinin tüm işlerini özgür ve mutlak bir tâbiiyet içinde tutan, üzerlerinde ulu krallık yöneten ve varlıklarının ilkesi olarak hepsini kaplayan. Bu, tüm yaratıkların esaret altında sayıldığı kör Kuvvet veya Kader'den ne kadar farklı!
Yahudilerin kulaklarına çok tanıdık gelen bu düşünce (1Ki 8:27 Isa 66:1, 2 Ac 7:48) ve Hıristiyanlar için çok temel olan bu düşünce, onun putperest dinleyicilerini yalnızca daha keskin bir şekilde tanımlamaya hizmet ederdi. onlara "bildirdiği" o yaşayan, kişisel Tanrı'nın maneviyatı.
erkeklerin elleri, sanki bir şeye ihtiyacı varmış gibi, bu düşünce bize Eski Ahit'in ilk zamanlarından bile daha az aşina değildir (Eyub 35:6, 8 Mez. 16:2, 3 50:12-14 İş 40: 14-18), onu duyan herhangi bir samimi kafir zihnine bir ışık seli dökecekti.
her şeye yaşamı, nefesi ve her şeyi verir'' Her şeyi Veren, kesinlikle her şeyi alanlara bağımlı olamaz (1.Ta. 29:14). Bu, saf bir Teizmin doruk noktasıdır.
ve önceden tayin edilen zamanları ve onların yerleşim sınırlarını belirlemiştir— Elçi burada, insanların ve ulusların geliştiği dönemleri ve yerleri yaşayan bir Tanrı'nın egemen iradesine ve ön düzenlemelerine atfederek hem Stoacı Kadere hem de Epicurean Şansa karşı çıkar.
belki de karanlıkta yollarını el yordamıyla arayan adamlar gibi onun peşinden gidebilirler.
ve ona Natural Religion'ın karanlık atmosferinin canlı bir resmini bulun.
Allah'ı vahyedilen dinin sınırları dışında bulmanın zorluğu, O'nun bizden uzaklığında değil, günahın kör edici etkisiyle O'ndan uzak olmamızdadır.
Kendi şairlerinizden bazılarının da söylediği gibi, çünkü biz de onun zürriyetleriyiz—, havarinin bir Yunan vatandaşı olan Aratus'un astronomik bir şiirinin kelimesi kelimesine beşinci satırın ilk yarısı ve yaklaşık üç yüzyıl önce onun selefi . Ancak, ima ettiği gibi, aynı duygu diğer Yunan şairlerinde de bulunabilir. Bunu kuşkusuz panteist bir anlamda kastetmişlerdir, ancak havarinin ifade ettiği hakikat, saf, kişisel, manevi bir Teizm öğretmek için kendi amacına yönelmektedir. (Muhtemelen Tarsus'taki sessiz inzivası sırasında. Ac 9:30, özel mesleğini Yahudi olmayanlara vererek, gelecekteki çalışmalarında Hıristiyan hesabına çevrilebilecek kadar çok Yunan edebiyatı incelemesine kendini verdi. Bu ve onun diğer alıntıları bu yüzdendir. Yunan şairlerinden, 1Ko 15:33 Tit 1:12).
Tanrılığın altın, gümüş ya da taş gibi, sanatla ve insan hilesiyle oyulmuş ("insan sanatı ya da aygıtıyla yontulmuş") gibi olduğunu. Elçinin burada, altında ve çevresinde bolca bulunan altın, gümüş ve en pahalı taştan plastik sanatın eşsiz anıtlarına işaret edeceğinden kuşku duyulamaz. Daha zeki putperest Yunanlılar, bu heykelli tanrı ve tanrıçaların gerçek tanrılar, hatta onların gerçek suretleri olduğunu iddia etmediler, Romanist Hıristiyanların kendi resimlerini yapmaları ve Pavlus'un kuşkusuz bunu bilmesi gibi, ancak burada onu, görünmez Tanrı'yı görünür bir şekilde temsil etmek için tüm bu çabaları açıkça kınadığını görüyoruz. .Yunan ve Roma kiliselerinin, din hizmetinde resim ve imgeleri teşvik ederek Hıristiyan Kilisesi'ne tapınmayı putperestleştirmeleri ne kadar utanç verici bir şekilde mazur görülemez! (Sekizinci yüzyılda, ikinci İznik konseyi, Tanrı'nın suretinin, Tanrı'nın Kendisi kadar uygun bir tapınma nesnesi olduğuna karar verdi).
ama şimdi' dünyanın üzerine yeni bir ışık yükseldi.
Commandeth—"Bu görev, Yaratıcısına yabancılaşmış, ancak şimdiye kadar sadece sessizce kendini tavsiye eden ve küçük keçe'nin artık mutlak olduğu bir görevdir."
her yerde tövbe edecek tüm insanlar—(karşılaştırın Kol 1:6, 23 Tit 1:11)—a, içinde hemen ve tam bir tövbenin teşvik edildiği, tercih edilen Yahudiliğin dar bölgelerine örtülü bir gönderme. "Tövbe" kelimesi burada (Lu 13:3, 5 15:10'da olduğu gibi) en kapsamlı "hayata tövbe" anlamında kullanılmıştır.
atadığı adam tarafından, Yuh 5:22, 23, 27 Rec 10:42 ile karşılaştırın.
tüm insanlara, onu ölümden dirilttiğine dair güvence verdi.
diğerleri, "Pavlus'a yapılan boş bir iltifat ve onların vicdanları için bir afyon olarak, günümüzde sıkça karşılaştığımız bu söz hakkında seni tekrar duyacağız" dediler. Muhtemelen onlar da, Feliks gibi, daha fazlasını duymaktan korktular. hoş karşılanmayan gerçeklere inanmakla sınırlandırılın" (Ac 24:25 ve Mt 13:15 ile karşılaştırın) [Webster ve Wilkinson].
Areopagite Dionysius, o ağustos mahkemesinin bir üyesi. Eski gelenek, elçi tarafından Atina'daki küçük sürünün üzerine yerleştirildiğini söylüyor. "Kesinlikle oradaki mühtedilerin ve Kilise'de göreve uygun adamların sayısı çok fazla seçenek olamayacak kadar fazla değildi" [Olshausen].
Damaris adlı bir kadın, kesinlikle havarinin Areopagus'taki dinleyicilerinden biri değildi, ama önce ya da sonra inancı kazandı. Onun hakkında başka bir şey bilinmiyor. Havarinin Atina'daki diğer çalışmaları ve ne kadar kaldığı hakkında bize bilgi verilmedi. Elbette uzaklaştırılmadı. Ama "Selanik ve Korint'in tüccar halklarının, Tanrı'nın mesajını yüksek eğitimli ve cilalı Atinalılardan daha büyük bir hazırlıkla aldıkları ciddi ve öğretici bir gerçektir. Ama Pavlus'un Atinalılara yazdığı hiçbir mektuba sahip değiliz ve onun bir daha Atina'da olduğunu okumuyoruz" [Howson].
Robert Jamieson, A. R. Fausset ve David Brown tarafından Eski ve Yeni Ahit Üzerine Bir Yorum, Eleştirel, Pratik ve Açıklayıcı [1882]
Roma yanarken keman çalmasıyla nam salmış, tarihin en çok karalanan hükümdarını yeniden değerlendiriyor
Roma'daki Kolezyum, yılda sekiz milyona yakın turist çekerek onu dünyanın en çok ziyaret edilen arkeolojik cazibe merkezlerinden biri haline getiriyor. Caddenin karşısına bir tepenin üzerindeki küçük bir parka doğru ilerlerken, birinci yüzyıldan kalma muhteşem amfi tiyatroda bir araya gelen kalabalığı görebiliyordum. Patikalarda bebek arabasını iten birkaç genç anne dışında burada neredeyse kimse yoktu. Bir grup rahibe geçti ve içlerinden biri beni tepenin eteğinde, Domus Aurea'nın girişinde ya da ondan geriye kalanlarda kötü işaretlenmiş bir kapıya doğru işaret etti.
Zamanında dünyanın en büyük kraliyet sarayı olması gereken bir yapının kazı ve restorasyonunu yöneten Alessandro D'Alessio ile tanışmak için randevum vardı. Sitenin hafta sonları halka açık olduğu Covid-19'dan önce bile çok az insan geldi.
İmparator Nero, MS 64'teki Büyük Ateş tarafından yerle bir edilen mahallelerin çoğuna, şaşırtıcı boyutlarda bir saray kompleksi inşa etmek için el koydu. Domus Aurea veya Altın Ev, tüm sitenin bilindiği gibi, Roma'nın Palatine, Caelian ve Esquiline tepelerini kaplayan yaklaşık 200 dönümlük bir alana yayılmıştır. Roma halkının Nero'nun yangını kendisinin çıkardığından şüphelenmesinin en büyük nedenlerinden biriydi. Hiçbir modern bilgin ve birkaç eski bilim adamı onun inandığına inanmıyor, ama kabul etmelisiniz ki Domus Aurea, Nero'ya kundakçılık için oldukça iyi bir sebep veriyor gibiydi.
Birinci yüzyılda yaşamış Romalı tarihçi Suetonius'un tanımladığı gibi, Domus Aurea bir megalomanyak için uygun bir evdi. Suetonius, “Müsrifliği en çok mimari projelerde kendini gösterdi” diye yazıyor. Evin bazı bölümleri altınla kaplanmış, değerli taşlar ve sedeflerle süslenmişti. Tüm yemek odalarının tavanları fildişi oymalı, panelleri geriye kayarak misafirlerin üzerine çiçek yağmuru ya da gizli fıskiyelerden gelen parfümlerin yağmasına izin verebilirdi. Saray baştan aşağı bu gösterişli tarzda dekore edildiğinde, Nero onu adadı ve ‘İyi, şimdi nihayet bir insan gibi yaşamaya başlayabilirim!’” demeye tenezzül etti.
Domus Aurea artık neredeyse tamamen gitti. Nero'yu takip eden imparatorlar, onu ve eserlerini Roma hafızasından silmeye çalışarak, onu çılgınca süpürdüler. Oppian Tepesi'nin patikalarının altına gömülü bir bölüm kaldı. İmparator Trajan, ünlü hamamlarını tam üstüne inşa etmiş ve hamamların ağırlığını desteklemek için Nero'nun geniş galerilerini toprakla doldurmuştur. Trajan'ın hafıza silme projesi başarılı oldu: Caddenin karşısındaki Kolezyum'a akın eden kalabalıklar, Domus Aurea'nın ayak sesleri uzakta olduğunu bilmiyorlar. Sic transit.
Son altı yıldır D'8217Alessio, genişleyen Domus Aurea'nın 150 küsur odasının arkeolojik kazılarına nezaret ediyor. D'Alessio ve ekibi, içerideki koşulları stabilize etmek için alternatif bir drenaj sistemi inşa ederken, Covid-19'dan önce bile kazı durmuştu. Projenin tamamlanması uzun yıllar sonrasına uzanıyor.
Smithsonian dergisine şimdi sadece 12$'a abone olun
Bu makale Smithsonian dergisinin Ekim sayısından bir seçkidir.Nero'nun ziyafet salonu bugün çoğunlukla harap durumda, ancak en muhteşem özelliklerinden biri hala duruyor: oculus. (Gaia Meydanı)
D’Alessio beni yüksek tonozlu bir galeriden diğerine yönlendirdi. Pompeii'deki harabelerden tanıdığımız bir tarzda, bazı duvarları muhteşem freskler kaplıyor, ancak daha sonra Roma İmparatorluğu'nda ifade edilen kendine özgü estetik, burada, Domus Aurea'da ortaya çıktı.
Biraz daha ileride, D’Alessio beni bir odaya götürdü, duvarları kaba dokulu süngertaşıyla kaplanmış ve doğal bir mağara yaratmıştı. Alan, ibadet kültü imparatorluk boyunca yayılmış olan perilere veya kadın doğa tanrılarına adanmıştı. Tavanı bir mikro-mozaik süslüyor. Odyssey. Tavan mozaiği, daha sonra hemen hemen her yere tavan mozaikleri sıvayan Bizanslıları kesinlikle etkilemiştir.
Ancak Domus Aurea'nın en cesur sanatsal yeniliği kesinlikle mimarisiydi. Onu tasarlayan iki adam hakkında çok az şey biliyoruzSeverus ve Celer. D’Alessio, Nero'nun kendisinin bu büyük ölçekli projeye yakından dahil olmuş olması gerektiğini düşünüyor. Ne de olsa, onu tahrik eden Roma'yı yönetmek değil, böyle bir şeydi.
Yüksek havai, açık bir delik veya oculus, gökyüzünü içeri davet etti. Roma'nın Pantheon'u aynı cihazı muhteşem bir etki için kullanıyor, ancak Nero'nun Sekizgen Odası bunu ilk yaptı. Alttaki ana boşluktan yayılan girintiler, gözü beklenmedik yönlerde dolaşmaya davet ediyordu. Tam olarak açılı pencereler, güneş ışığını gizli nişlere yönlendirdi. Işık ve gölge, güneşin seyrini takip ederek odanın etrafında dans ediyordu.
“Saf dahi,” diyor D’Alessio. Sala Octagonale, Roma mimarisi için olduğu kadar Bizans ve İslam mimarisinin gelişimi için de çok önemlidir. Batı medeniyeti için çok önemli bir yerdir. Nero bize başyapıtlar bıraktı. Nero'ya karşı olan eski kaynaklardan ve ayrıca zamanımızda filmlerden belirli bir Nero görüntüsüne sahibiz. Kilise, Nero'yu kötülüğün temsili olarak seçti, ama burada ne yaptığını görürseniz, tamamen farklı bir fikir edinirsiniz.
Tarihin en dayanıklı memleri arasında özellikle üst sıralarda yer alır: Toga giymiş etli bir adam, tapınaklarını çevreleyen defne çelengi, antik bir revakın sütunları arasında dururken, etrafını ateş sararken büyük Roma şehrini tüketir. O alarma geçmedi. Tam tersine. Sakince bir lirin tellerini koparıyor ve evet, hatta şarkı söylüyor gibi görünüyor!
Mem, bu bencil canavar hakkında bilmemiz gereken her şeyi, insan acılarına karşı kayıtsızlığını ve sanatsal ihtişamın acıklı yanılsamalarını söylüyor. Aynı anda çocuksu ve katildir. Hikaye neredeyse 2.000 yıldır anlatılıyor ve yeniden anlatılıyor, ancak şaşırtıcı olmayan bir şekilde, kafamızdaki resimleri sağlayan Hollywood. Mervyn LeRoy'un 1951'deki destanına mutlaka gitmeli. Quo Vadis, Peter Ustinov'un leziz hammy Nero'ya teşekkürler (oyuncu Oscar'a aday gösterildi). Technicolor alevlerinin şehrini sarmasını izlerken Ustinov, “Bakın ne çizdim!” diye haykırıyor.
Hala görülebilen duvar resimleri kalıntıları, Nero tarafından yaptırılan sayısız eserin zenginliğini kanıtlıyor. 30 Sistine Şapeli'ne eşdeğer 300.000 metrekareden fazla fresk alanı, korumayı bekliyor. (Gaia Meydanı)
Ustinov lirini çağırıyor. Koparmaya başlar. “Ben ölümsüz tanrılarla biriyim. Ben ateşle yaratan sanatçı Nero'yum, ezgisiz şarkı söylüyor. Yak, ey antik Roma. Yanık!” Panik halindeki bir kalabalık sarayda birleşir. 'Hayatta kalmak istiyorlar', diye açıklıyor Nero'nun sağduyulu danışmanı Petronius (Leo Genn tarafından canlandırılıyor, aynı zamanda Oscar'a aday gösterildi). "Onlardan hayatta kalmalarını kim istedi?" dedi Nero. Harika bir sinema değil, ama yine de müthiş şeyler. Ve bu, önce Romalı tarihçiler Tacitus ve Suetonius tarafından ortaya konan ve Yeni Ahit Vahiy Kitabı ve daha sonra Hıristiyan yazıları tarafından daha derine kazınmış olan, aşağı yukarı tarihin Nero konsensüsüdür.
Nero'nun modern enkarnasyonundan en çok sorumlu kişi Polonyalı romancı Henryk Sienkiewicz'dir. Quo Vadis: Nero Zamanının Bir Anlatısı, 1895'te ortaya çıktı ve Mervyn LeRoy filminin ve yarım düzine diğer sinema versiyonunun temeli oldu. Konu, genç bir Hıristiyan kadın ile Romalı bir asilzade arasındaki ölüme mahkûm aşka odaklanıyor, ancak romanı dünya çapında bir sansasyon haline getiren şey onların soluk romantizmi değil. Sienkiewicz, Roma tarihini derinden araştırdı, Nero'su ve diğer tarihi karakterleri özgünlükle mırıldandı. Onlar, kitabın kurgusal kahramanlarından daha fazlasıydı. Quo Vadis 50'den fazla dile çevrilen kaçak en çok satanlar statüsüne. Sienkiewicz, 1905'te Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazandı.
Sienkiewicz, izleyicileri arasında yüksek sesle yankılanan ve o zamandan beri bunu yapan iki teli koparır: Nero'nun erken Hıristiyanlığın sembolik zulmü rolü (Polonya derinden Katolik bir ülkedir) ve Nero'nun siyasi tiranlığı (ateşli bir milliyetçi olan Sienkiewicz'e göre) , Nero'nun Roma'sı, çarlık Rusya'sının yerini aldı).
Peki ya Nero böyle bir canavar değilse? Ya Hristiyanları Colosseum'daki aslanlara fırlatan seyirci sporunu icat etmemişse? Ya Romalı senatörleri öldüren ve eşlerini ahlaksızlaştıran tiran değilse? Gerçekten de, ya tüm o korkunç sabıka kaydı, Nero'nun tarihin en büyük belası olduğu ayrıntılı bir kurguysa? Sonuçta, Nero'nun saltanatından hiçbir görgü tanığı ifademiz yok. Herhangi bir çağdaş yazılar kayboldu. Elimizdeki antik Roma kaynakları, Nero'nun MS 68'deki intiharından önemli ölçüde sonrasına dayanmaktadır. O halde Nero'ya karşı açılan dava, tarihin en uzun telefon oyununda iki bin yıldan fazla bir süredir büyük ölçüde kulaktan dolma, büyütülmüş ve çarpıtılmıştır. Ayrıca, kimse gerçekten rekoru düzeltmek istemiyor. Kim Nero'nun başka bir versiyonunu ister? O, olduğu gibi mükemmel bir kötü tirandır.
Nero'nun savunmasına birkaç yalnız ses geldi. 1562'de Milanlı bilge Girolamo Cardano bir inceleme yayınladı, Neronis Encomium'u. Nero'nun başlıca suçlayıcıları tarafından iftiraya uğradığını savundu. Ancak Cardano'nun o sırada Engizisyon ile kendi sorunları vardı. Diğer şeylerin yanı sıra, sözde ilk Hıristiyanları eğlence için şehit eden bir adamı savunmanın kendi davasına yardım etmesi pek olası değildi. Cardano'nun manifestosunu İngilizce'ye çeviren tarihçi Angelo Paratico, 'Nero hakkında iyi bir şey söylersen hayatını tehlikeye atıyorsun' diyor.
Arkeolog Alessandro D'Alessio, Nero'nun halefi İmparator Trajan tarafından Domus Aurea'ya dökülen tonlarca toprağı dikkatli bir şekilde kaldırma görevini üstlendi. (Gaia Meydanı)
Paratico'nun çevirisi, Nero, Örnek Bir Yaşam, tarihçilerin Nero aleyhindeki davaya yeniden bakmaya başladığı 2012 yılına kadar ortaya çıkmadı. İmparatorun imdadına yetişen tüm modern bilginler arasında en kapsamlısı, Nottingham Üniversitesi'nde Roma tarihi fahri profesörü olan John Drinkwater'dır. Drinkwater, 12 yılını Nero'ya yöneltilen suçlamaları incelemek ve onları birer birer ortadan kaldırmakla geçirdi. Hıristiyanlığın belası mı? Hayır. Kentsel piromanyak mı? Tekrar hayır. Ve aşağı yukarı, anne katili, eş öldürme ve bir dizi başka yüksek suç ve kabahat.
Drinkwater'ın revizyonist yeni hesabında görünen Nero, Nero: İmparator ve Mahkeme, geçen yıl yayınlanan bir melek değil. Ancak, muhtemelen ilk etapta asla imparator olmak istemeyen ve mor toga giymesine asla izin verilmemesi gereken bu muhtaç hafif adama biraz sempati duyuluyor.
Drinkwater, burada yükselen modern bilim eğilimi ile uyumludur, ancak o çok daha ileri gider. Drinkwater, Nero'nun yönetici bir kliğin Roma İmparatorluğu'nu yönetmesine izin verdiğini ve bunun çok etkili olduğunu savunuyor. Nero'nun yapmakla suçlandığı şeylerin çoğunu, antik Roma siyasi entrikalarının ürkütücü standartlarına uyan birkaç istisna dışında muhtemelen yapmadı. Drinkwater's Nero, hiçbir şey için çok az kişisel sorumluluk ve çok fazla suçluluk taşımaz. Sonunda, diyor Drinkwater, 'takım elbiseli adamlar', Nero'dan yaptıkları için değil, harekete geçmedikleri için kurtuldu. (Öte yandan, Drinkwater, Nero'nun Büyük Yangın sırasında muhtemelen birkaç kıta mırıldandığına inanıyor, ancak buna daha sonra geleceğiz.)
Drinkwater, birçok modern bilim insanının Nero'nun neden bu kadar korkunç olduğunu, yanlış işe koyulan genç bir adam olduğunu ve bu nedenle de kötüye gittiğini açıklamaya çalıştığını söylüyor. Kötü olduğu için değil, işi yapamadığı için zalimdi. Bu da aşağı yukarı beklediğim gibi. Şaşırdım çünkü Nero'm böyle çıkmıyordu. Nero'm tam anlamıyla kötü bir tiran değildi, çünkü asla kontrol gerçekten onda değildi. Burada kimse zalim değil.”
Nero'yu istenmeyen kaderiyle yüzleştirmenin suçu, doğrudan doğruya annesi, imparator Augustus'un torununun torunu ve sınırsız hırslı bir kadın olan Genç Agrippina'ya düşüyor. (Nero'nun iğrenç bir aristokrat olan babası, Gnaeus Domitius Ahenobarbus, Nero doğduktan iki yıl sonra öldü.) Nero, Agrippina'nın Roma'nın insan dünyasını fethetmek için kullandığı araç oldu.
Nero'nun onunla evlenebilmesi için imparatorun kızı Octavia'nın planlanan nikahını bozmak için önce o harekete geçti. Dönemin imparatoru Claudius'du, kolayca sallanırdı. Agrippina'nın Octavia'nın nişanlısının kız kardeşiyle ensest ilişki kurduğuna dair olası küçük yalanı, düğünü baltalayacak kadar zehirli olduğunu kanıtladı. Robert Graves'in pikaresk ve son derece popüler Claudius romanlarını okuyanların, Claudius'un kötü şöhretli eşi Messalina'nın cinsel jimnastiğini unutması pek olası değil. Sonunda, Messalina'nın maskaralıkları onu yıktı ve Agrippina'nın MS 49'da doldurduğu evlilik yatağında bir boşluk bıraktı. Kısa bir süre sonra Claudius, Nero'yu kendi oğlu olarak kabul etti ve Nero'yu Claudius'un yanında meşru bir taht iddiacısı haline getirdi. doğal oğlu Britannicus. Ve nihayet, MS 53'te Nero, Octavia ile evlendi. Sahne kuruldu. Agrippina her şeyi çelik gibi bir verimlilikle yönetmişti.
Tavan mozaiğinin bir parçası, mağaradan dramatik bir anı tasvir ediyor. macera: Ulysses, tek gözlü canavar Cyclops'a bir kadeh şarap sunar. (Gaia Meydanı)
Romalı tarihçi Tacitus her zaman güvenilir değildir ve kesinlikle tarafsız değildir, ancak Agrippina'nın zafer saatinde yaptığı portresi bugün doğru geliyor: "Bu andan itibaren ülke değişti. Messalina gibi iştahını tatmin etmek için ulusal meselelerle oynayan bir kadına değil, bir kadına tam itaat sağlandı. Bu katı, neredeyse erkeksi bir despotizmdi.
Onun için daha fazla güç, diyor büyük bir hayranı olan Drinkwater. Sanırım Roma İmparatorluğu İmparatoriçe Agrippina'ya sahip olamayarak kaybetti. Yarı şans verilirse, bence o başka bir Büyük Catherine olabilirdi. Zekasına, kavrayışına hayranım. Sistemin nasıl çalıştığını bilen birkaç kişiden biriydi. Örneğin, Claudius sık sık çok sayıda senatörü öldürdüğü için suçlanır ve o da yaptı, ancak Agrippina geldiğinde, bundan çok az şey elde edersiniz. Modern düşünce, senatoyla iyi çalıştığı yönünde. Kendisine daha fazla zaman verilseydi, Roma siyasetinde aktif bir yönetici kadın örneği oluşturabilirdi.
Claudius, MS 54'te kötü ya da zehirlenmiş bir mantarı yedikten sonra öldü. Her iki durumda da, Agrippina veraset makinesini öyle yağlamıştı ki, henüz 17 yaşında olan Nero, Claudius'un ölümünün ardından biraz daha genç olan Britannicus'u geçerek tahtaya sorunsuzca geçti.
Kendini genişleyen, çok ırklı bir imparatorluğun mutlak hükümdarı bulan genç hakkında çok az şey biliyoruz. Büyük Stoacı filozof Seneca tarafından eğitilmişti, ancak Nero açıkça stoacı değildi. Bununla birlikte, Roma halkının yeni imparatorunu coşkuyla karşıladığını ve onun saltanatı için büyük beklentileri olduğunu biliyoruz.
İşler iyi başladı, çünkü çoğunlukla Nero, yüksek yetenekli üç kişinin devlet gemisini yönetmesine izin vermekten çok mutluydu: Seneca, Praetorian Muhafızların sağduyulu komutanı Burrus ve tabii ki Agrippina. Arkalarında Drinkwater'ın takım elbiseli adamları, senatörler, iyi eğitimli azatlılar ve bir tür kamu hizmeti oluşturan eski köleler vardı. Drinkwater'ın hesabında, Team Nero'nun kadrosu, saltanatının 14 yılı boyunca biraz değişti, ancak imparatorluğu yetkin bir şekilde denetledi.
Nero ise kendisini araba kullanmak, şarkı söylemek, şiir ve lir gibi telli bir çalgı olan ama daha karmaşık ve ustalaşması çok daha zor olan cithara çalmak için en önemli uğraşlara verdi.Nero, Yunanistan'ın ve onun sofistike kültürünün tam bir Helensever hayranıydı. Kan ve fetih için Romalıların pek az iştahı vardı, bu da onu bize Romalılardan çok daha çekici gösteriyor.
Popüler kültür, Nero'nun canavarca, hatta psikotik bir diktatör olduğu imajımızı güçlendirdi. Sol üstten, 19. yüzyıldan kalma bir gravür, imparatoru 1951 filminden kana susamış bir gladyatör dövüşü hayranı olarak tasvir ediyor Quo Vadis1905 Londra tiyatro yapımı çılgın imparatora odaklanan en çok satan roman olan Nero'dan imparatoriçe Poppaea sahnesiyle efete bir Nero. (Sol üstten: Sarin Images / Granger Granger Hulton Arşivi / Getty Images The Artchives / Alamy Stock Photo)
Nero mem, sadece kimsenin ona aksini söylemeye cesareti olmadığı için kendi dehasına güvenen, bitkin bir amatör izlenimi bırakıyor. Bu birkaç açıdan yanlıştır. Suetonius bize Nero'nun şarkı söylemede iyi olmak için çok çalıştığını söylüyor. “O. sesini güçlendirmek ve geliştirmek için tüm olağan egzersizleri bilinçli bir şekilde üstlendi. Ayrıca göğsünde bir kurşun levhayla sırtüstü yatardı, ağırlığını azaltmak için lavman ve kusturucu kullanırdı ve elmaları ve ses tellerine zararlı olduğu düşünülen diğer tüm yiyecekleri yemekten kaçınırdı," diye belirtiyor Suetonius, dikkatli bir şekilde ekliyor. Nero'nun sesi 'zayıf ve boğuk' kaldı.
Nero'nun kendi yazdığı şiir bile görünüşe göre oldukça iyiydi, Romalı şair Martial bize öyle söylüyor. Bizde bunlardan seçmeler var ve filmlerde genellikle ağzından çıkan şatafatlı işkembeye hiç benzemiyorlar. Nero, basit bir amatör olarak göz ardı edilemez: Hobilerini çok ciddiye alıyordu, aslında, imparatorlarının sanattan değil savaşmaktan hoşlanan bir Roma kurumu için.
Nero aynı zamanda başarılı bir atletti. Suetonius, Nero'nun yarış pistinde dört deveden oluşan bir teçhizatı yönetebilmesinden etkilenmiştir. Diğer referanslarda, Nero'yu on atlı bir arabanın dizginlerinde buluyoruz. Bu, Formula 1 arabasının antik Roma eşdeğeriydi. Nero yarışları kazandı. “Eğer Nero bunu yapabildiyse, aptal değildir. Zekidir, fittir. Kendi şartlarına göre ciddiye alınmalı ve bir palyaço olarak gösterilmemeli, Drinkwater sonucuna varıyor.
Bu nitelikler genç Nero'yu sıradan insanlar arasında çok popüler yaptı. Coşkulu bir kişiliğe sahipti ve toplum içinde olmaktan keyif alırdı. Züppe değildi ve sosyal merdivende yukarı ve aşağı insanların isimlerini ve yüzlerini hatırladı. Sonuç olarak, oldukça sevimli bir genç adam olarak çıkıyor.
Tamam, elbette, kayıplar oldu. Ancak Nero'nun kardeşi Britannicus'un, Nero'nun iktidara gelmesinden bir yıl sonra ölü olarak ortaya çıkması gerçeğinden kimsenin fazla endişe duymasına izin vermeyin. Drinkwater, “O en başından mahkum edildi,” yazıyor. Siyasi cinayet, kabul edilen bir yönetim aracıydı ve aşırı kullanılmadığı sürece birinci yüzyıl Roma'sında birkaç dalga yarattı. Bunu sadece Nero değil herkes yaptı.
Drinkwater, "Sürekli insanların öldürüldüğü izlenimine kapılıyorsunuz," dedi. Ama Neronian cinayetlerini toplamaya başlarsanız, o kadar çok değiller.
“İnsanların daha sonra gerçek kan banyosu olarak gösterdiği şey, MS 65'teki Pison komplosunun hemen ardından, sayıları toplarsanız, hala oldukça küçükler veya 30. 16. veya 17. yüzyıl İngiliz siyaseti, bu hiçbir şey. Bu cerrahi bir darbe! Bu sözde 'terör saltanatı' karşısında çıldırıyorum. İlgililer için korkunçtu ve içinde yaşamak isteyebileceğiniz bir toplum değil, aynı zamanda politikacılar için o kadar da tehlikeli değil. Sınırı aşarsanız cezayı ödediniz, ancak çoğu insan sınırların nerede olduğunu biliyordu.
John Drinkwater, İngiltere'nin Sheffield kentindeki evinde, haksız yere "aşağılandığını, karalandığını ve şeytanlaştırıldığını" söylediği Nero hakkında yeni bir biyografik çalışmanın yazarıdır. (Gaia Meydanı)
Nero'nun annesiyle sorunları erken yaşta, gerçekten aşık olduğu zaman başladı. Ne yazık ki, eşi Octavia ile değil. Nero'nun görücü usulü evlilik ona ne sevgi ne de çocuk getirdi. Bunun yerine Nero, Acte adında asil bir özgür kadına aşık oldu. Hatta onunla evlenme fikriyle bile flört etti, Drinkwater'ın “kesinlikle aptalca dediği bir proje.” Ama bu Agrippina'nın oğlunun tavrını onaylamamasıdır’ sadece metresiyle değil, kendi yaşında yeni bir arkadaş çetesiyle de.& #8212aralarına kama yerleştiren. Kendine geliyor ve annesi artık olmak istediği partner değil. O bir engel.
Çok geçmeden Nero, Agrippina'yı kişisel güvenlik detaylarından çıkarır ve onu saraydan atar. Antik Roma tarihinin çoğunda olduğu gibi, sikkeler hikayeyi anlatır: Agrippina ve Nero önce Roma sikkelerinin baş tarafında birlikte görünmeyi bırakırlar ve o yazının yazı tarafına çevrilir, ardından madeni paralardan tamamen kaybolur.
İşler yokuş aşağı gidiyor. Nero yeniden aşık olduğunda, bu sefer çok sevdiği müstakbel eşi Poppaea ile Agrippina tekrar aralarına girmeye çalışır. Nero'nun M.S. 59'da annesini öldürmesinin gerçek nedenleri bunlar mı? Bir uzatma gibi görünüyor, ancak eski kaynakların hiçbiri, Nero'nun bu vahşeti neden işlediğini kimseyi tatmin edecek şekilde açıklayamaz. Antik Roma'nın acımasız standartlarına göre bile anneni öldürmezsin. Matricide, Nero meme'nin yazarları için tarihin canavarı rolüne ilk kez uygun hale geldiğinde belirleyici bir an olacak.
Cinayetin hikayesi burlesk'in eşiğinde. Nero, annesini Napoli Körfezi'ndeki Baiae'deki kır villasında bir tür uzlaşma partisine davet ediyor. Partiden sonra Agrippina'yı eve götürmek için nezaketle bir kadırga sağlar, ancak tekne denizde parçalanacak şekilde donatılmıştır. Agrippina boğulmak için yaratılmıştır, ancak beklenmedik derecede güçlü bir yüzücüdür ve güvenli bir şekilde kıyıya dönmeyi başarır. Biraz komik bir kararsızlıktan sonra, Agrippina'yı eski moda bir şekilde bir kılıçla göndermek için bir uşak gönderilir.
“Buradaki kanıtlara baktığınızda, istediğiniz şekilde oynayabilirsiniz” diyor Drinkwater. “Antik tarih yazmanın en büyük zevki, sahip olduğunuz parçaları alıp onları aşağı yukarı hissettiğiniz şekilde bir araya getirmektir. Nero'yu tanıdım ve bunu annesine soğukkanlılıkla yapamayacağını hep hissettim. Acte yüzünden ayrılıktan ve Poppaea yüzünden kavgadan sonra bile yakın kaldılar. Agrippina, ölümüne kadar imparatorluk unvanlarından mahrum kalmadı. Ve onun ölümünün gerçek hikayesi o kadar karışık, abartılı ve ayrıntılı ki, hepsini bir araya getirip onu kendisinin öldürmeye niyeti olmadığını, ancak gemi kazasından veya kazadan sonra diğerlerinin bu fırsatı değerlendirdiğini düşünebilirsiniz. ondan kendi kendine kurtul.”
Burada Drinkwater, jürinin dikkatini, tarih tarafından uçarı katil Nero'ya karşı erdemli bir folyo olarak gösterilen Seneca'ya yönlendiriyor. Altı yıl sonra Seneca'nın soylu intiharı (Nero'nun pek de kibar olmayan daveti üzerine) Avrupalı ressamlar için favori bir tema haline geldi. Tacitus, Seneca'nın ağzına celladına bir veda kazısı yapar: “Bir annenin ve bir erkek kardeşin öldürülmesinden sonra, bir muhafız ve öğretmenin yok edilmesinden başka bir şey kalmaz.”
Domus Aurea 1400'lerde yeniden keşfedildikten sonra, Raphael ve Michelangelo gibi sanatçılar, büyük freskleri görmek için harabelere kazılmış şaftlardan geçtiler. (Gaia Meydanı)
Balderdash, Drinkwater diyor. Seneca, Piso'nun komplosunun kanlı sonuçlarına kendini kaptırmıştı ve kendisi bir komplocu olmasa bile, komployu önceden bildiğini söylemek doğru olur. Seneca bugün yaşasaydı, sohbet programında doğru şeyi söyleyen bir TV gurusu olurdu. Oldukça zor bir dünyada hayatta kalmak zorundaydı, böylece bir şey yazıp başka bir şey yapabilirdi. Son biyografi yazarlarının onunla ilgili yaptığı şeylerden biri de, zorlama söz konusu olduğunda ahlaki cesaretten yoksun olmasıdır. Ona iyi şanslar, ama sonunda iyi çıkmıyor.
Tamam, diyebilirsiniz, belki Nero'ya ağabeyini ve hatta annesini verebiliriz. (Karısı Octavia'nın da gittiğinden bahsetmedim.) Peki ya ateş, ya o keman çalma? Onlar Nero efsanesinin yapı taşlarıdır. Aynı zamanda tarihsel olarak en az sağlam olanlar arasındadırlar.
18 Temmuz MS 64'te, Nero'nun büyük ölçüde başarılı olan saltanatının onuncu yılında, Circus Maximus'ta bir yangın çıktı. Yangın dokuz gün boyunca yandı ve yayıldıkça şehrin daha iyi bir bölümünü yok etti.
Yangın çıktığında Nero evde değildi. Antium'da tatil yapıyordu, bugünün Anzio'su ve en sevdiği kaçamaklarından bir diğeri. Ancak yangın haberi kendisine ulaştığında, aceleyle Roma'ya geri döndü ve yangınla mücadele çabalarını etkin bir şekilde üstlendi. Kurbanlara yardım etmek için hızla harekete geçti. Yangının ardından Roma'yı gelecekte daha az savunmasız hale getirmek için yasalar çıkardı.
“Evsiz kaçak kitlelerin rahatlaması için Mars alanını açtı. ve hatta kendi bahçeleri," diye yazar Tacitus. “Nero ayrıca yoksul kalabalık için acil durum barınağı inşa etti. Ostia ve komşu kasabalardan yiyecek getirildi ve mısırın fiyatı pound başına çeyrek sesterce düşürüldü. Yine de bu önlemler, tüm popüler karakterlerine rağmen, hiçbir minnet duymadı. Çünkü şehir yanarken Nero'nun özel sahnesine çıktığı ve modern felaketleri antik felaketlerle karşılaştırarak Truva'nın yıkımının şarkısını söylediğine dair bir söylenti yayılmıştı.
Belki de söylenti doğru bile değildi. Kanıt bulanık. Ancak Drinkwater, bunun doğru olduğuna ve Nero'nun şarkı söylediğine inanıyor. Ancak Drinkwater, Nero'nun, Nero'nun halkının kötü durumuna karşı acımasız kayıtsızlığının kanıtı olarak, tarihin gösterdiği şekilde şarkı söylediğini görmüyor. Nero'nun sanatsal duyarlılığı olan herkesin aynı şekilde tepki vereceğini düşünüyorum. Truva'nın yağmalanması üzerine bir destan yazdı ve Yunanlıların Truva'yı yaktığını biliyoruz. Bu yüzden modern Farnese Bahçeleri'ne giderse, aşağı bakar ve salıverirse beni şaşırtmaz. Yangınla mücadele etmek için zaten elinden geleni yaptı, bu yüzden alevlere müdahale etti. Ama bunu yaptığını kabul edersek, kendisini kundakçılık suçlamasına açık bırakır.
Nero'nun Büyük Ateş'e verdiği tepkinin daha incelikli bir görüşü, Vancouver'daki British Columbia Üniversitesi'nde fahri profesör olan Anthony Barrett'ın yeni kitabından güçlü bir destek alıyor. tarihçi’s Roma Yanıyor: Nero ve Bir Hanedanlığı Biten Ateş, trajediyi ve sonuçlarını yeniden inşa etmek için az bilinen İtalyan arkeolojik çalışmalarından yararlanıyor. Barrett, tahribatın boyutunu belirlemenin neredeyse imkansız olduğunu kabul etse de, herhangi bir kayıp rakamı yok ve yangında ölen bir kişinin adını bilmiyoruz. harika. Barrett, "Yoksullar, çok tehlikeli olduğu bilinen yüksek binalarda yaşıyordu—, bunların beş ila sekiz kat arasında olduğunu tahmin etmek makul," diyor. “Orada yaşayanlar kapana kısılırdı.”
Barrett, şarkı söyleme konusunda Drinkwater ile büyük ölçüde aynı fikirde. Barrett, '1871 Büyük Şikago Yangını'nın 'harika güzelliğinden' söz eden bir tanığın eşzamanlı bir anlatımına sahibiz, diyor Barrett. “J. Robert Oppenheimer, atom bombasının ilk patlamasına tanık olduktan sonra Bhagavad Gita'yı okudu. Scipio Africanus, Kartaca'nın yıkımını görmek üzerine Homer'den alıntı yaptı. Bunlar trajediye karşı çok insani tepkiler. Sadece Nero'da kötülük olarak görülüyor.'' Barrett Drinkwater gibi Nero'nun ateş açması suçlamasına belirsiz bir bakış atıyor: “Nero'ya karşı açılan dava çok zayıf.”
Yine de Nero'nun yangına müzikal tepkisi tartışmasız bir hataydı. Birkaç yıl sonra, Nero'nun “sanatsal duyarlılığı” onun başını daha da büyük belaya sokacaktı. Modern bir iyi dilek insanı zamanda geriye tek bir öğüt gönderebilseydi, bu şu olurdu: “Sevgili Nero, lütfen şarkı söylemeyi kes.”
Domus Aurea projesi de bir hataydı ve zamanında herhangi bir mutlak hükümdarın ihtiyaç duyacağından çok daha fazla ev olarak eleştirildi. Ama belki de Nero, bu şehir içindeki şehrin tamamen özel oyun alanı olmasını asla istememiş olabilir. Tarihçi David Shotter, 2008 yılında yazdığı Nero biyografisinde 'İmparator zevklerini halka sunmak istedi', diyor. Konstantin Kemeri ve Kolezyum yakınlarındaki son kazılar, sütunlu bir havuzu, Baiae'deki Nero'nun gölünü taklit eden stagnum Neronis'i ve Campus Martius'taki stagnum Agrippae'yi ortaya çıkardı. Bunun anlamı, Nero'nun yeni evinin ve yeniden inşa edilen Roma kentinin, insanların ve kendisinin, onların İmparatoru, Koruyucusu ve Eğlendiricisi'nin evi olmasını amaçlamış gibi görünüyor. Nero'nun sözde deliliğinin belirtilerini aramak burada onu bulamayacak, onun Roma inşasına katkısı, çağdaşlarının birçoğunun sığ tavrıyla göz ardı edilmemeli veya hafife alınmamalıdır. Burada, büyük harfle yazılmış, Nero, sanatçı ve popüler sağlayıcı—neredeyse kesinlikle onun hatırlanmak isteyeceği şekildedir.”.
Shotter haklıysa, Tacitus ve Suetonius neden Domus Aurea hakkında bu kadar aşağılayıcı yazılar yazdılar? Neden Nero'yu tamamen kınayasınız? Bu tarihi yığını kim başlattı? Nasıl viral oldu? Birkaç suçlu var, ancak Drinkwater ve diğerleri önce Flavianları suçluyor.