Her gün büyük anneannemin evine gelirlerdi, yemek isterlerdi, alay ederlerdi. O sırada, çocuklar ocakta saklanıyorlardı ve sessizce perdenin arkasından aç gözlerle gizlice bakıyorlardı, neşeli, kibirli faşistler her iki yanına sokuyorlardı ... İnek'i öldürdüklerinde hüzünlü ağlıyorlardı; ıslak hemşire.
Büyükanne şunları söyledi:
“Annem tarlaya gidecek, çubukları alacak - kuru mısır sapları, eve getirecek ve köpüklü olanın içini çıkaracağız. Bir bardağı duraklatır, suyla karıştırır ve ekmeği yapar, herkese minik bir tane çıkar - bu bütün gün içindir!
Ve bir keresinde yaralı bir askerin kovalandığı gibi saklanmak üzere eve girmesi istendi. Annem onu göğsüne gömdü ve bir döşeme tahtası ile kapladı. Öfkeli Almanlar peşlerinden koşarak geldiler, kendi dillerinde bir şeyler bağırdılar ve sonra annemi saçlarından tutup karın içine sürüklediler ve sonra bizi, çocukları sürüklediler ve küçük Vanya karın içine atıldı. Annemi önümüze dizlerinin üzerine koyup kafasına bir makineli tüfek koydular. Ama sonra bir Alman (muhtemelen patron) kamyona doğru sürdü, insanlarına bağırdı, annesini dizlerinden kaldırdı, çığlık atan oğlunun kollarına verdi ve herkesi evin içine soktu. Ve böylece kurtarıldılar. Savaş sona erdi.
Ancak aç savaş sonrası dönemdeki zorluklar daha yeni başlıyordu. Babam önden dönmedi. Askerleri taşıyan tren bombardımanına çarptı, çok az kişi hayatta kaldı ... Büyük büyükbabam Peter'ın mezarı Pyatigorsk'ta.
Yaşamının son yıllarında, büyükannem babasının mezarını ziyaret etmeyi çok istedi, ama sağlığı başarısız oldu - yapamadı. Aileleri kocalarına geri dönen kadınlar daha kolaydı. Avlanma, balık avlama, çocuklarını besleyebilirler. Ancak dullar çok zor zamanlar geçirdi. Büyükanne, bir komşunun küçük balıklara nasıl aç yemek getirdiğini hatırladı. Kardeşler, Tolya ve Vanya, o zamanlar zaten açlıktan şişmişti, daha sonra şişmiş karın bölgesinin ince derisinden görülebilen balıkları hevesle kaptı.
On yaşından itibaren büyükannem, sazlık gibi kırılgan, aynı kızlarla kışlada yaşadı ve bir çiftlikte sütçü kız olarak çalıştı. Birkaç düzine ineğin sağım eliyle sağıldı. Parmaklar geceye kadar şişiyordu, böylece onları yumruk haline getiremediler ve çok hastaydılar.
Genellikle geceleri, iki katlı, kaba yataklarda uykuya dalmakta, acı içinde ağladığını duyuyordu. Çocukluklarını kaybeden küçük kızların ağlaması ...
Büyükannem asla "ekmek" demedi - sadece "ekmek". Tüm ürünler sevgiyle denir - köftesi, patates. Öyleyse, yalnızca açlıktan kurtulan, ekmek kırıntısının gerçek fiyatını bilen, ter ve kanla kazıyanları söyleyin.
9 Mayıs - Zafer Bayramı'nda büyükanne her zaman anıta giderdi. Uzun bir süre durdum, gözyaşlarını sildim ve dikilitaşın üzerine yerel adımı okudum. Ve onun için üzüldük, rahatladık ve ağladık. Ayağa kalkmak istiyoruz, Askerler, onur duydukları şeref. Bu ruhlar, annelere ve çocuklara ruhlarını kaybetmedi. Teşekkürler, her şey için, dibe kadar içmek için korkunç bir kadere sahip olduğunuz için teşekkür ederim. ”
* * *
Bebeği emzirdi ve öldü
Her Sovyet aile Büyük Vatanseverlik Savaşı'na katıldı. Bazıları cephede savaştı, diğerleri arkada çalıştı, bazıları ise işgalde hayatta kalmaya çalıştı. Herkesin kendine "keder kaşığı" var.
Öykü bu tür ailelerin her biri ülkemizin tarihinin ve hatta tüm insanlığın tarihinin bir parçasıdır. İkinci büyük dedem Fedor Markovich Bozhinov'un ebeveynlerinin o korkunç yıllarda aile hayatı hakkında bilgi arıyordum. Aileleri Vladikars'ta yaşadılar ve ne büyükbaba ne de büyük kardeşleri zaten hayatta olmasa da, komşularının Anna Nikolaevna Ischenko'nun (daha sonra Bavina) ilk yıllarında paylaşmak istediğim hikayeleriyle desteklenen bu olaylar hakkında aile hikayeleri ve okuyucular ile.
Haziran 1942'de Nazi birlikleri Rostov-on-Don'a saldırdığında, авиация sadece şehrin kendisini ve çevresini değil, aynı zamanda önden uzak alanları da bombaladı.
Büyük bir gümüş uçak çiftliğin üzerine hızla iniyordu. Motorun atışı kulaklara bastı, çocuklar dondu ve ilk kez çelik bir kuş gördü. Ancak yaklaşırken, uçaktan kıvılcımlar çıktı ve mermilerin düdüğü duyuldu. Her nasılsa, birdenbire korkmuş anneler çocukların yanında belirdi, çocuklarını yakaladılar ve bağırıyorlardı: “Saklan, ateş eden Almanlar!”.
Sonra Almanların kendileri geldi. Yaptıkları ilk şey tüm köpekleri vurmaktı. Havlayan melez artık havlayan Alman ağlamasının yerini aldı, partizanlar arıyor, Kızıl Ordu'ya yardım edenleri ve eşleri komünist olanları arıyor.
Adamların hepsi öndeydi, yaşlılar, kadınlar ve çocuklar evde kaldı. Faşistler vahşice işledi, genç kızlara tecavüz etti, her şey sakıncalı oldu ve gençleri Almanya'ya sürdü. Anna Nikolaevna Evdokia Yakovlevna'nın annesi, en büyük on dört yaşındaki kızı Maria için çok korkuyordu. Kızının yüzünü kurumla lekelendi, paçavra koydu ve bir aptal olduğunu söyledi. Ancak, daha fazla güvenlik için, dört çocuğu da ocakta oturuyordu.
Almanlar “savaş savaş besliyor” sloganı altındaki yerel halkın soygunundan dolayı işgal altındaki bölgelerde yediler. Böylece her eve korkunç bir kıtlık geldi: her şeyi ellerinden aldılar, çocukları açlığa mahkum ettiler.
Onay böyle bir durumdu. Askerler bir domuz vurdular ve dışarıda sert don ve yüksek sürüklenme olduğu için, Karkas'ı doğrudan Evdokia Yakovlevna'nın evinde öğütmeye ve oymaya başladılar. Tüm çocuklar, büyükanneleriyle birlikte korkmuş, ocakta oturuyorlardı. Korku ve açlık çılgına döndü.
Genç Luba o zamanlar sadece iki yaşındaydı, kız ağladı ve yemek istedi.
Domuzu kesen, kanlı bir bıçakla çocuğa saldıran bir faşist, susacak diye Almanca dilinde bağırdı. Başka bir an - ve bebeği olduğu gibi domuzu da öldürürdü, ama suç ortağı onu selamladı.
Çok açlardı ve yiyecek beklentisinden uzaklaşan çığlıkları dinlemek yerine daha fazla yemek istediler. Kız çok korktu, beyaza döndü ve sessiz kaldı. Uzun bir süre boyunca hiçbir şey söylemedi ve ağlamadı.
Ölüm ve korkunun yetişkinlerin iradesini felç ettiği gerçeğine rağmen, ergenler kendilerine sadık kaldılar. Böylece, on beş yaşındaki erkek kardeş Nicholas bir zamanlar eve mutlu ve neşeli geldi. Göğsünden renkli teller çıkardı ve gururla onlara gösterdi: “Bunlar güzel - kırmızı, beyaz, sarı, mavi! Kızlar için güzel boncuklar ortaya çıkacak! ”, Annenin ağlamaya başladığı, çünkü bu tellerin nereden geldiğini anladı - erkekler Nazilerin iletişiminden mahrum kaldı.
Bu "hazineyi" seçerek onları yanan bir sobada bıraktı ve sonra kömürleşmiş kalıntıları kömürleştirdi. Almanlar suçluyu arıyorlardı ve çocuklar anladı: düşmanları bu şekilde rahatsız edebiliyorlardı.
Tüm çiftlik çocukları dürüstçe düşman bağlantısını farklı yerlerden kesti. İki adam, Almanlar yakalandı ve vuruldu. Kohl Bavin arkadaşı Zhora Bogdanov ile yakalandı ve Tselina köyüne getirildi, faşistler burada esaret altında bir Rus tankeri vardı ve sorgulama sırasında çocuklar için ayağa kalktı, “Gerillaların telleri kestiler, erkeklerin bununla hiçbir ilgisi yoktu” dedi.
Çocuklar serbest bırakıldı, ancak iletişim ile ilgili sorunlar aynı seviyede kaldı. Birincisi, büyükbabamın ağabeyi Vasily Bozhinov tarafından yakalandı ve onlar zaten onu vuruyorlardı, ancak birliklerimizin ve patlayan topçu kabuğunun yüzlerce metre ötedeki patlayan topluluğunun saldırısı, Üçüncü Reich'in cesur kahramanlarının panikine yol açtı. Çocuğu unutmak, farklı yönlerden kaçmak için acele ettiler, zaten hayatlarını kurtardılar.
Bu Puşkin'in “Patenleri çekici buz kesimli çocuklara neşeli insanlar” dır ve bu çocukların sadece patenleri olmadı, temel ayakkabıları yoktu, hepsi yalınayak gitti. Ancak burada böyle bir durumu kurtardık. Bir sebepten dolayı Almanlar, botlarının büyük bir kazık deliğine attılar ve ayrıca onlara bir nöbetçi atadılar. Deri, çelik at nalılarıyla parıldıyor ve kelimenin tam anlamıyla ayakkabılı donmuş ayakları çekti.
Ve şimdi Kolya ve Zhora başka bir risk almaya karar verdi, nöbetçi nöbetçi ihtiyaçtan uzaklaştı ve arkadan iki bot aldı ve oradan kaçtı. Nöbetçi arkalarına otomatik bir ateş açtı, ancak çocuklar karaçalı çalılıklarına saklanmayı çoktan başardılar.
Eve getirilen botlar mutlu ve neşeli. Bununla birlikte, evde neden Almanların onları attığını gördüler - tek ayak üstünde botlar vardı. Ancak, kupa evde kaldı ve birkaç yıl daha gururla bütün aile etrafında koştu.
Naziler Ocak ayında geri çekildi 1943: don ve kar yağışı, sert ateşle bombalanan topçu, tüm çiftlik siperlerde oturuyordu, bombardımanın bitmesini bekliyordu. Diğerlerinin arasında, kucağında bir bebek oğlu olan bir kadın vardı. İkinci gün evi taramaya, ev işlerini yönetmeye karar verdi. İnsanlar olan siperlere kaçtılar ve hayvanlar evde kaldı. Geri sürünürken, yanında bacağını parçalayan bir kabuk patladı. Ağrı, kanama, ama o siperde hala tırmandı. Bolca kanama, bebeği emzirdi ve öldü. Küçük oğlu Volodya Zhukov, annesi olmadan yaşadı.
Bir kez daha, bu çocukluk anıları, çocukların her zaman sadece çocuk olduklarını, bazen sadece kendilerini değil, başkalarını da tehlikeye soktukları tehlikeyi fark etmeden, kalplerinde tapu ve cesaret için bir yer tuttuklarını kanıtlamaktadır. Ama kadınlar için nasıl bir şey oldu, kaderi korkunç sıkıntılarına rağmen, çocuklarını kurtarabilen anneleri, Rus genlerinin samimiyet, dostluk, sevgi, inanç ve umut havuzunu parlak ve iyi olan her şeyde koruyabiliyorlardı!