Lysichansk’ın savaş öncesi yaklaşık 30.000 ila 40.000 arasındaki nüfusunun 100.000’in gerisinde kaldığı ve Ukrayna kuvvetlerinin bazen konut binalarını ve diğer yapıları sivillerle paylaştığı ve çoğu yenilmeyi umduğu anlaşılıyor.
“Rus okulu, teknik okul, “Silpo” mağazası vb. bombaladılar,” dedi Lisichansk’taki bir konut kompleksinin sakini olan ve misillemeden kaçınmak için adını veren Mikhailo. “Ukrayna ordusunun yaşadığı her yer bombalanıyor ve her şey yok ediliyor.”
Rus yetkililer sivil bölgelere saldırmadıklarını iddia ediyor, ancak Ukraynalı ve uluslararası müfettişler, aksini gösteren tartışılmaz kanıtları olduğunu söylüyor. Ukraynalı politikacılar ve insan hakları savunucularının yanı sıra uluslararası bilim adamları, Ukraynalı askerlerin esas olarak Rus saldırısı altındaki bölgeleri savunmaya zorlandıklarını iddia ediyor.
“Bir okulun, hastanenin, anaokulunun, kilisenin veya müzenin yakınında rastgele bir mevzi, teçhizat ve hatta tek bir askerin olmaması, onları hava, top, tank, yangın çıkarıcı veya misket bombası ile yapılan Rus saldırılarına karşı koruyamaz” – Roman Avramenko, savaş suçları araştırmacı TruthHounds STK’nın yöneticisi bu konuda Facebook’ta yazdı. “Sivil nüfusun varlığı, Rusların bu tesislere saldırmasını hiçbir zaman önlemedi.”
Diğerleri, Rus ordusu tarafından kentsel alanlarda işlenen iyi belgelenmiş zulümlere işaret etti.
Bir insan hakları örgütü olan Ukrayna İnsan Hakları Medya Girişimi’nden Olha Reshetilova, Kiev banliyölerine atıfta bulunarak, “İşgal altındaki yüzlerce şehir, kasaba ve köyde Bucha, Irpin, Gostomel’de gördüğümüz şey şimdi oluyor” dedi. barbarlığın eş anlamlısıdır. Bu yüzden Ukrayna ordusunun şehrimi terk etmesini istemiyorum” dedi.