Orta Doğu'da yeni bir macera. Türkiye ve Suriye çatışmasının tırmanışı
Timsah gözyaşları
2011'in ilkbaharındaki kuruluşundan bu yana Suriye'deki iç savaş, kalın bir yalan ve ikiyüzlülük katmanıyla çevrelenmiştir. Yalanın bu eski Ortadoğu topraklarında yangının ölmesine izin vermeyen bir yakıt olduğunu bile söyleyebilirsiniz. Beşşar Esad’ın ruhsuz askerlerini vurduğu iddia edilen “barışçıl gösteriler” ... Devlet ordusuna atfedilen kimyasal saldırılar ... Şam’ın State ılımlı ”muhalefete karşı İslam Devleti’yle gizli ittifakı ... Bu, Batı medyasını dünyaya yayan ve mazeretlerine hizmet eden mitlerin sadece bir parçası Suriye liderliği üzerinde baskı devam etti.
Washington, müttefiki Assad'ın bir sonraki “suçunda” ellerini yatarken, Çehov'un Polycarp Judas'ına ("Bir Timsahın Gözyaşı" hikayesi) oldukça benzer. Bu rehinci dükkanı sahibi, dünyadaki adaletsizliğe ve yoksulluğun ihtiyaçları ve kederi için para kazanmasını engellemeyen insan kayıtsızlığına kızmaktan yorulmadı. Şam muhalifleri de amaçlarına ulaşmanın en kirli yöntemlerini küçümsemiyorlar. Demokrasi ve insan haklarından bahseden Dzhebhat al Nusra ve İslam Devleti'nin en ünlü haydutlarını - açık ya da gizlice - destekliyorlar.
Bu özellikle son aylarda kendini gösterdi. İlk başta Batı, “Suriye Özgür Ordusu” ndan “ılımlı muhalefet” denilen birimlere güvendi ve kendisini radikal İslamcı gruplardan uzaklaştırdı. Bugün ise, “ılımlı muhalefet” etkili bir gücü temsil etmiyor. Birliklerinin bir kısmı hükümet güçleri tarafından yenildi, bir kısmı aşırılık yanlarına gitti. Sonuç olarak, radikal İslamcılar ana grev kuvveti olduğu ortaya çıktı. Bu yılın baharında, Jais Al-Fatah koalisyonu Suriye’de kuruldu, hükümet karşıtı grupları Dzhebhat al Nusra önderliğinde bir araya getirdi. Yardım almak silahTürkiye ve Suudi Arabistan'dan gelen para ve eğitmenler ile bu koalisyon, aynı adı taşıyan il merkezinin merkezi olan Idlib de dahil olmak üzere, saldırgan bir saldırı başlattı ve çeşitli stratejik şehirleri işgal etti.
Aynı zamanda saldırgan "İslam Devleti" başladı. Bu olayların tesadüf tesadüf değildir. Resmen, "IG" bir yıl boyunca Washington’un önderlik ettiği operasyona karşı terörist bir grup ilan etti. Aslında, dünya 1939-1940’in “Garip Savaşı” ndan bu yana daha anlamsız bir askeri kampanyayı hatırlamıyor. Hava saldırıları militanlara en ufak bir zarar vermez ve daha çok asıl amacı düşmana gerçek bir zarar vermek değil, propaganda yutturmaca olan pinpricks gibidir. Aslında, “İslam Devleti” yurt dışından, özellikle de Türkiye'den tam destek almaya devam ediyor. Bu ülke, grup için bir silah ve asker kaynağı olarak hizmet ediyor, yaralı militanları iyileştiriyor, İslamcıların çıkardığı yağı satın alıyor. Bu gerçekler iyi bilinmektedir, ancak “demokratik” Batı gözlerini onlara kapatıyor.
Savaş için provokasyon
Mesele şu ki, “İslam Devleti” nin bölgedeki istenmeyen rejimlere, Suriye ve İranlılara karşı mücadelede özel bir rolü var, dolayısıyla Batı bu gücün imhasına ilgi duymuyor. Arap ve Türk basınına sızan bilgilere göre, kutsal Ramazan ayının (Temmuz 16) sona ermesinden hemen sonra, Jaish Al-Fatah ve İslam Devletinin Şam'a birkaç taraftan aynı anda güçlü bir saldırı başlatması gerekiyordu. Plan başarısız oldu. Suriye ordusu karşı savaşa girmeyi başardı, Zabadani kentinde büyük bir militan dekolte mağlup etti, muhalefetin Lazkiye'deki Hama eyaletlerinde saldırılarını durdurdu ve Tadmur kenti yakınlarındaki İslam Devleti'ne bir dizi yenilgiyi uyguladı.
Ancak en başarılı mücadele kuzeyde yaşandı. Haziran 15’ta, Kürt birimleri Tel-Abyad kentini İslam Devletinden kovmayı başardı. Bu zaferin stratejik doğası birkaç nedenden dolayıdır. Birincisi, Kürtler kendi kontrolleri altında bulunan iki ayrı bölgeyi tek bir bütün halinde birleştirmeyi başardılar: Jazeera (kuzeydoğu Suriye) ve Kobani (kuzey). İkincisi, Tel Abyad’nin kaybıyla “IG” Türkiye sınırındaki en önemli kontrol noktasını kaybetti.
Ve on gün sonra, Haziran 25’ta, bir başka önemli olay daha gerçekleşti: Şam ve Kürt özerkliği arasında bir ittifak var. Ortak bir düşmana sahip olmak - radikal İslamcılar - ordu ve Kürt milisleri ve daha önce koordine edilmiş eylemler. Aynı nedenle, Suriye'nin liderliği Kürtlere özerklik sağlamak için iki yıl önce gitti. Şimdi tam teşekküllü bir askeri ittifaktan bahsediyoruz: Şam, İD'lerle savaşmak için ağır silahları Kürtlere aktarıyor, ordu ve Kürt birimleri birlikte çalışıyor.
"İslam devleti" için bu birlik ölümcül. Kürt birlikleri zaten kendi ilan ettiği halifeliğin başkenti Rakka'dan 30 km uzaklıktadır. Ayrıca, Suriye'nin kuzey batısındaki Afrin’in üçüncü bölgedeki Kürt özerkliğine katılma ihtimali de yüksektir. Bu durumda, neredeyse tüm Suriye-Türkiye sınırı, Türkiye'den militanların tedarikini büyük ölçüde zorlaştıracak olan Kürtlerin kontrolü altında olacak.
Resmi Ankara bu olaylara son derece acı verici bir şekilde yanıt verdi. Esad'ı devirmek için yapılan yıkılma planları değil - Türkiye sınırının yakınında, hem Ankara hem de Washington’un kontrolü dışında olan (Irak Kürdistan’ının aksine, yurtdışından gelen emirleri takip eden) güçlü bir Kürt devleti oluşumu oluşuyor. Türkiye için, kendi Kürtlerinin kendi kaderini tayin hakkı ile mücadele eden onlarca yıldır, özellikle Kürt yanlısı Demokrat Halk Partisi (DPN) 'nin son parlamento seçimlerindeki inanılmaz başarının ışığında, bu oldukça istenmeyen bir eğilim.
Ankara’nın tepkisi, kamufle edilmiş olsa da sertleşti. Kürt özerkliği ile Şam arasındaki anlaşmanın imzalandığı gün, IG'nin büyük kuvvetleri Kobani kentine saldırdı ve sivil nüfusu acımasızca aşağı çekti. Kimse saldırıları beklemiyor, çünkü İslamcıların en yakın mevkileri Kobani'den bir düzine kilometre uzakta. Ancak kısa süre sonra Kürtlerin ve resmi Şam'ın açıklamaları, militanların şehre Türkiye topraklarından saldırdığını bildirdi. Aynı günlerde, muhalif Türk yayınlarında 2 ve 3 saha ordularının birimlerinin sınırlara sıkılaştırılması hakkında bilgiler ortaya çıktı. Sızan verilere göre, Türkiye'nin en yüksek askeri komutası Suriye'nin işgalinin senaryosunu tartışıyor.
Açıkçası, açık müdahale için, ülkenin liderliğinin yüksek bir bahaneye ihtiyacı vardı. Ve ortaya çıktı (ya da yapay olarak yaratıldı, ki bu daha muhtemel). 20 Temmuz ayında Türk kenti Suruç'ta, Kobani'ye sadece 10 km uzaklıkta bulunan bir patlama yaşandı. Mağdurlar, Sosyalist Gençlik Birlikleri Federasyonu toplantısında 32 üyesiydi. Genç Kürt komünistleri ve sosyalistleri, İslamcı bir intihar bombacısı patlayıcı bir aleti patlattığında Kobani'nin yeniden inşasında yardım görüyorlardı.
Türkiye genelinde, bundan sonra protestolar süpürüldü. Kürt protestocular Cumhurbaşkanı Erdoğan ve onun ortaklarını, İslamcılarla gençlerin ölümlerinde gizli temasları yapmakla suçladı. Provokasyon bir başarıydı. Kürt eylemcileri tutuklamak için gösteriler yapıldı. Buna paralel olarak, güvenlik güçleri de İslamcıları gözaltına aldı, ancak bu operasyona nezih bir görüntü vermek için "gözleri önlemek" için yapıldı.
Ve zaten 23-24 Temmuz'da, Türk авиация ve topçu Suriye ve Irak'a saldırdı. Temel hedefler yine Kürtlerin tutumlarıydı. Tutuklamalarda olduğu gibi, İslam Devleti "hafif bir ürkütmeyle kaçtı". Ankara'da Türk uçaklarının üç (!) IŞİD hedefine ulaştığını, ancak Suriye hava sahasını geçmediğini (!) Cesurca bildirdi.
Yönetilen kaos?
Türk makamlarına göre, saldırıların nedeni Güneydoğu Türkiye’yi terk etmek isteyen Kürdistan İşçi Partisi’nin eylemleri oldu. Oysa iki yıl önce Ankara ile PKK arasında ateşkes anlaşması imzalandı ve Kürt militanlar bunu düzenli olarak gözlemledi. Öyleyse, Türkiye'nin eylemlerinin gerçek nedenleri farklı: Suriye rejimini devirmek ve Kürt özerkliğinin, müttefiki Şam'ın güçlenmesini önlemek amacıyla.
Bu amaçla, Türkiye Suriye sınır bölgelerinde "güvenlik bölgeleri" oluşturulması konusunda ısrar ediyor. Sebep, her zamanki gibi oldukça makul: Mültecilerin konuşlandırılması ve “İslam Devleti” ile savaşacak olan “ılımlı muhalefet” in çıkarılması. Aslında, sözde "güvenlik bölgesi" - Libya savaşından bu yana uçmayan bölgelerin üzücü bir hatırasından başka bir şey değil. Başka bir deyişle, militanlar için köprüler, bir taarruz için korkusuzca güçlerini biriktirebilecekleri ve kukla Suriye hükümetinin bulunduğu ve Batı ile müttefiklerini anında tanıyabilecekleri kuklaların bulunduğu yerlerde.
Ankara'dan benzer temyizler birkaç yıldan beri duyuldu, ancak ancak şimdi Batı bu fikri “yeşil ışık” olarak vermeye karar verdi. 26 Temmuz Türkiye ve ABD, Halep ilinde bir "güvenlik bölgesi" oluşturmaya karar verdiler. Bu fikir, iki gün sonra Brüksel’in Türkiye’nin isteği üzerine yaptığı acil durum zirvesinde buluştuğu NATO’nun destekledi. Açıklamada, "İttifak Ankara’nın sınırlar boyunca düzeni sağlamaya yönelik eylemlerini destekliyor" dedi. Buna ek olarak, Türkiye Amerika'ya iki askeri üssünü de sağladı: İncirlik ve Diyarbakır. Resmen, "İslam Devleti" ne yönelik grevler için, aslında, asıl amacın Suriye’nin meşru hükümeti olmaya devam ettiğinden şüphe yok.
Şam’da, Ankara ve Washington’a yönelik planlar hiçbir yanılsama barındırmıyor. Suriye Dışişleri Bakan Yardımcısı Faysal Mekdad, "Türkiye, İslam Devleti terörist grubunun tehdidini Suriye topraklarına saldırmak için bir bahane olarak kullandığını" vurguladı. Ayrıca Dışişleri Bakanlığı, “İslam Devleti'ni geliştiren ve militanlara temel destek sağlayan” Erdoğan rejimi olduğunu hatırlattı. Aynı görüş, Suriye Kürdistan bölgesel hükümeti eş başkanı Salih Müslüman Muhammed tarafından da paylaşılıyor. Ona göre, Ankara’nın eylemleri “olan bitenin özünü değiştirmiyor -“ İslam devleti ”Türk siyasetinin bir aracıydı ve hâlâ duruyor.”
Bu içinde hikayeler Bir başka nüans da önemlidir: Türk makamları, Kürtler ve Esad karşısında düşmanları ateşe vererek ve düşmanları atayarak iç siyasi görevleri de çözüyorlar. Haziran ayındaki parlamento seçimlerinde iktidardaki Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP) on yıldan fazla bir süredir en kötü sonucu aldı ve bağımsız olarak hükümet kuramadı. Büyük olasılıkla, ülkede yıl sonundan önce yeni seçimler yapılacak ve yetkililer milliyetçi seçmenleri AKP tarafına çekerek kendileri için önceden zemin hazırlıyorlar. Ayrıca, “Kürt tehdidi” ile mücadele bahanesi altında yetkililer, Demokrat Milletler Partisi'nin seçilmesini engelleyebilirler. Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan geçtiğimiz günlerde "ulusal birlik ve kardeşliğimize saldıranlarla barış sürecini sürdürmenin mümkün olmadığını" belirtti. İfadenin muhatabı Kürdistan İşçi Partisiydi, ancak mevcut Türk rejiminin alışkanlıklarını bilerek, yeni ayrımcılık dalgasının da oldukça barışçıl Kürt örgütlerini kapsayacağı varsayılabilir. Üstelik DPN lideri Selahattin Demirtaş, Türk makamlarını, “İslam Devleti” ile mücadele bahanesiyle Kürt özerkliğini yıkmak niyetiyle açıkça suçladı ...
Birlikte, bu nedenler Orta Doğu'da son derece patlayıcı bir atmosfer yaratır. Ankara’nın Batı tarafından desteklenen maceracı eylemleri, İran, Suudi Arabistan ve bölgedeki diğer ülkelerin çekileceği büyük bir savaşı kışkırtabilir. Ama denizaşırı kuklacıların uğraşmak istediği şey bu mu? Bizden önce Orta Doğu'yu kontrollü bir kaos bölgesine dönüştürmeyi amaçlayan zekice bir çok yönlü operasyonun kıvrımlarına yaklaşıyoruz.
- Yazar:
- Sergey Kozhemyakin