Orduda bazı gözlemlerimi yazdığım küçük bir defterim vardı, eskizler yaptım. Sonra, demobilizasyondan sonra, bazı kayıtlara dayanarak, hizmetimle ilgili birkaç hikaye yazdım.
İşte onlardan biri. Küçük, "Yıldız" denir.
Bir şey yanlışsa, profesyonelce, özür dilerim, çünkü ben yazar değilim ...
Pamir, gece, Temmuz ... Dağlarda, bir zamanlar uzaktaki uç noktalarımızdan biri olan harabeleri olan küçük bir kara parçası, her tarafta dev siyah kayalarla çevrili. Yakındaki Pyanj akar, ses çıkarır ve altın rengindeki çamurlu kahverengi sularını ovalara doğru bir yere taşır ... Sessizlik, barış ve onlarca kilometre boyunca etrafta kimse olmaz, ve sadece biz, üç askeri asker bekledik. Bu yamanın tam ortasında, bir tür kamyondan gelen balon üzerinde ve sessizce konuşun. Ve konuşmamamız ve alıcı ile bu vahşi doğada yakalamayı başardığımız bir tür melodi hariç, hiçbir şey bu merhametli sessizliği bozmaz. Sivil hayatın geleceği hakkında konuşmaktan yoruldum, sırtımda yattım ve gökyüzüne baktım ....
Gözlerim harika, tarifsiz bir resim açtı. Bunu daha önce farketmez fark etmez mi? Siyah-mor-mavi gökyüzünde milyarlarca ve milyarlarca yıldız vardı! Orta Rus şeridinde böyle bir gökyüzü görmeyeceksiniz. Küçük, büyük, yıldızların yıldızları, bazıları ulaşacak ve ulaşılacak kadar yakın görünüyordu. Ve her saniye bu gökyüzü düşen meteorların kuyruklarından kesildi. Birçoğu vardı, bütün yıldız yağmuru gökten gökten düştü. Ve şimdi üçümüz de bu gökyüzüne baktık. Çok hızlı bir şekilde dilek dilemekten yoruldum, ama hepsi düştü ve düştü, her biri farklı yönlerde parlayan kuyrukları olan gökyüzünü uzattı, herkesin bir arzusu vardı: “Eve gitmek istiyorum!”
Bu gökyüzüne bakarak farklı düşünceler ile ziyaret edildim. Güzelliğine hayran oldum ve bunun muhtemelen sonsuza dek süren tek şey olduğunu, bizden çok önce olduğunu ve bizden sonra olacağını anladım!
Ve şimdi ya da beş yüz, bin yıl önce, bizden uzak olmayan unutulmuş, harap bir kishlakta, hayatın tam hızıyla geçtiği ve muhtemelen birisinin de bu yıldızlara bakıp onlara hayran olduğu bir şey olduğunu anlamak artık mümkün değildi.
Bizi bu ilkel vahşi doğada bugüne bağlayan tek iplik, bir tür melodi çalan bir alıcıydı, evet, belki de kendi türümüzün hızlı bir şekilde imha edilmesi için modern araçlar. Fakat bütün bunlar, bu eski, ama çok uzun süredir unutulan Tanrı'nın yerinde dokunduğumuz sonsuzluğa kıyasla önemli değildi.
Biz sadece acınacak kum taneleriyiz, küçük problemlerimizle uğraşıyoruz, bir şeyi ispatlamaya çalışıyoruz, bir şeyler başarmaya çalışıyoruz ... Biz gidiyoruz ve bizden sonra geriye ne kaldı? Bu uçurumun ortasında oturduğumuz kalıntılarla aynı kalıntılar? Ve bir şekilde üzgündü ve aynı zamanda bu dağların ortasında ve Eski Doğu'nun bu yıldızlarının altında kolay ve sakindi.
Radyoda yapılan bir çağrı beni gerçeğe geri döndürdü ve kelimenin tam anlamıyla sonsuzluktan günlük hayata düştüm. Takım geri döndü. Kalktık ve yavaş yavaş "nokta" ya doğru gittik, buradan ayrıldık. Kendimde daha önce olmayan yeni bir şey, bazı yeni duygular ve anlayışlar taşıyordum. Hepsi bu, artık hiçbirimiz yukarı bakmadık ...
O gece gördüğüm, hissettiğim ve anladığım şeyi iletemediğimde neredeyse hiç zorlamadım. Mümkün mü Ama denedim ve orada yargılamam gereken bir şey yok ...
yıldız
- Yazar:
- Yegor Samoshkin
- Kullanılan fotoğraflar:
- Albümümdeki fotoğraf, hangi hikayenin yapıldığı yerin yakınında yapıldı.