Aşkı besleyin
Olga - eşi, Vladimir - kocası, Roma - en büyük oğlu, Eugenia - orta kızı, Jeanne - en küçük kızı, eşlerin ortak çocuğu. 18 yaşında evlendim ("bir kez ve herkes için düşündüm"), Romanları doğurdum. Ancak evlilik işe yaramadı. Oğlu kucağındayken babasının evine döndü, günler geçti ve aşk hayalim tekrar kanat büyüdü. Romka ile ölçülü hayatımıza büyük sevgi, özen ve koruma geldi. Roma'nın bir kız kardeşi Zhenya vardı ve ben çok mutluydum. Ancak, bir kez korkunç bir önsözüm vardı ... Ne yazık ki, bu bir fantezi değildi. Kızımın babası, kocam ve kibar ruhlu, kollarımda öldü. İnsan gücüyle dolu bir gencin gizemli, anlaşılmaz ölümü ... Çocuklarım, anılarım ve ben hayatımda kaldı. Öyle düşündüm, ama kaderim değil.
O gün sınıf arkadaşları ve ben mezuniyetin on beşinci yıldönümünü kutladık. Bir askeri okulda öğrenci olan Vladimir yanlışlıkla şirketimize yerleşti ... O gece uyuyamadım. Görünüşe göre sadece tanıdık, görüş, her şey hakkındaki konuşma. Fakat ruhlar birbirini tanıdı. Ve her şey kendi kendine şekillenmeye başladı: Olanlara ne kadar dikkatli tepki verdik: okul çocukları gibi ellere yürüdüler, dokunma akımlarının tadını çıkardılar ve ilk öpücükle bile acele etmediler. Bütün gece telefonda konuştular.
Roma 12 yaşındaydı. Ve o ve Volodya sadece birbirlerini sevmekle kalmadı, arkadaş edindiler. Bir gün oğlu şöyle dedi: “Volodya, hadi bizimle yaşayalım!” Yakında evlendik.
Model bir aileyiz
Birlikte iyileşti. Volodin ilk evliliğinden kızını ziyarete geldi, daha da eğlenceli oldu. Ölen kocanın ebeveynleri ile iyi ilişkiler sürdürmek, birbirlerine sıcaklık verdi. Ayrıca evliliğimi gayri resmi olarak onaylayan Volodya'yı da kabul ettiler. Yakında evimizi inşa etmeye başladık. Orada kaç duygu yatırım yaptı! Ve ev karşılıklı gibi görünüyordu: gözlerinde güzel, sağlam büyüdü. Ve aşkımızın meyvesi içimde büyüdü ... Jeanne birlikte doğdu. Bebek doğduğunda babam onunla buluşmak için elini uzattı. Anında, parmağını tuttu. İkimiz de mutlulukla ağladık ve kesin olarak biliyorduk: Bu dakikalar için yaşamaya değer!
Evlilik krizi ve boşluk
Ancak her şey bulutsuz değildi. Ve bazen bulutlar üzerimizde toplanıyordu. Kavga ettiler. Çıkarmak. Çok fazla çözümsüz kaldı. Evliliğin on birinci yılında, “anlaşmazlık kaçağı” doluydu. Patladık, kimse kabul etmek istemedi ve kimse hatalarını kabul etmek istemedi. Şimşek birbirlerine parladı ve sonu yoktu. Deneyimli çocuklar, yaşlı ebeveynlerimiz, yakın insanlar. O zamana kadar, zaten bir torunum vardı. En genç Jeanne en çok acı çekti. Ama gurur ve hırsla kör gibiydik. Yüksek ve imkansız bir şekilde boşandı. Birbirlerini düşünmek veya duymak istemediler. Yalnız yaşamaya başladım. Aksine, bir eş kaldı. Çocuklar benimle kaldı - günlük endişeler, çalışma çevreleri, günlük sorunları çözme ... Kış kar yağdı, kar fırtınası vardı. Boşluğu karşılayamadım ve en küçük kızımı okula götüremedim. Sabah 6'da kalktım, kar yağdı, arabayı çalıştırdım - ve yeni bir günde! Savaştım, başa çıktım. Erkeklerin tüm kurlarına ve evlenme tekliflerine dikkat çekti. Kendisiyle ve dünyayla uyum ve denge hissini hassas bir şekilde dinledi.
Yalnız olmaktan yoruldum
Ama sonunda yalnızlık için yaratılmadığımı fark ettim. Aşksız, güçlü ellerle ve sevecen sözler olmadan yaşayamam. Krizden mizah ve gelecekteki mutluluğa sağlam bir inançla hayatta kalmaya karar verdim. “Dilek Kartı” yaptı. En önemlisi ile ilgili resimler taktım: Bir aile ocağının konforu, çocukların mutluluğu, sağlık ve refah. Ve aşkı düşündüm! Ayrıca internette kocam için komik bir “terlik” ritüeli de buldum. Ona göre, sanki gelecekteki kocasına sanki pahalı terlikler aldı. Mağazada durduğumu ve düşündüğümü hatırlıyorum: ne büyüklükte olmalıyım? Vladimir büyük, uzun boylu, çok büyük bir ayakkabıya sahip. Ataletle en büyük terlikleri aldım. Aynı zamanda ve çorap. Gece yarısı terlik ile eve sürünmek, birbirlerine üç kez vurmak ve aziz kelimeleri yüksek sesle söylemek gerekiyordu. Avuç içlerim büyük terliklerle sürünerek ritüelin sözlerini kıkırdayarak telaffuz ettim. Kendi kendime düşündüm: “Keşke sadece çocuklar duymazsa. Aklımı kaybettiğime karar verecekler. ” Mayıs geldi, Jeanne'nin doğum günü yaklaşıyordu. Sakince Vladimir'i düşünebilirdim. Dahası, rüyalar beni sevgiye ve mutluluğa dayandığımız cesaretini kırmaya başladı. Uyandığımda, onları dahili olarak bırakıp affettiğime bağladım. Kızımın doğum gününde, bir çağrı beklediğimi düşünerek kendimi yakaladım. Öğleden sonra Volodya aramadı. Konuklar dağıldı, çocuklar uyuyordu, ev uykulu sessizlikle doluydu. Sonra çan çaldı ...
Birbirlerine doğru
Bütün gece konuştuk. Konuştular ve duramadılar. Her şeyin yeni başladığı yıllarda olduğu gibi. Bir tür göksel anahtarın işe yaradığını hissettim! Ağladık ve güldük, birbirimizden af diledik ve sevgimizi itiraf ettik. Seni nasıl özledik! İki saat uyumayı başardık. Gözlerimi açtım, sonra ayık bir düşünce telaşı çöktü. O gece kim olduğunu gizlemek ve kimseye anlatmak istemedim ... Ama geceleri bir mucize oldu - birbirimize yeni, bilge, yeni aşık olarak doğduk.
Kimseye söylemedik, bize en yakın olanlar dışında Jeanne'yi şaşırtmaya karar verdik. Volodya bilet aldı, çantalarımı gizlice paketledim ve kalkış gecesi kızım uyandı. Bu şaşırmış, şaşkın çocukların gözlerini asla unutma: karışıklık, inançsızlık, yerini parlak mutluluk ve zevk! Hayali gerçek oldu - anne ve baba tekrar bir araya geldi ve aile Türkiye'ye uçuyor, birbirimiz olmadan nasıl yaşayabiliriz? Bize olan her şeye nasıl izin verdiler? Fakat krizin akmasına izin vermeselerdi, kayıp duyguların durgun suyunda kalacaklarını anladılar. Değerlerin yeniden değerlenmesi, affetme yeteneği, gururun önlenmesi - bizim için gerçek bir zafer haline geldi. Ve sonra tekrar bir düğün vardı! İlk evliliğimizle aynı günde 17 yaşındaki bir kız beni gelinlik giydirdi. Dünyanın en çekici ve en sevilen adamı tarafından yönetilen kol! Bütün çocuklar yakınlardaydı ve torunu büyükanne ve büyükbabasına sevinçle bağırdı: "Acı!" Birbirimize düğün hediyesi, tüm ailemizin uyduğu yeni bir otomobildi. Gelinin buketi orta kız tarafından yakalandı. Ve ana hediye, büyük çocuklardan gelen haberlerdi - başka bir torunun beklentisi. Ya da torunlar. Yakında öğren!
FOTO: KAHRAMANIN KİŞİSEL ARŞİVİNDEN. METİN: ANNA NIKITINA