1 Mayısın emekçilerin sekiz saatlik iş gücünü elde etme aracı olarak kullanma düşüncesi ilk kez Avustralya'da doğdu. Avustralyalı işçiler, 1856'da sekiz saatlik iş günü lehinde gösteriler, toplantı ve eğlenceler düzenleyerek, hep birlikte 1 günlük iş bırakmaya karar verdiler.
Bu düşünce hızla benimsenerek Avustralya'dan diğer farklı ülkelere yayılmaya başladı. Avustralyalı emekçilerin ilk örneğini izleyen Amerikalı emekçiler oldu. 1880'li yıllar 14 -15 saate varan iş günleri, küçük çocukların çalıştırılması, işçiler; işyeri güvenliği, sağlık koşulları, örgütlenme ve grev gibi en temel haklarını dahi tanımayan despot bir sistem ile karşı karşıyaydılar. Tüm bunlar yaşanırken 1 Mayıs 1886'da Amerika işçi sendikaları, Konfederasyonları önderliğinde işçiler günde 12 saat haftada 6 gün olan çalışma takvimine karşı, günlük 8 saatlik çalışma talebiyle iş bıraktılar. Chicago'da gösterilere yarım milyon işçi katıldı. 4 işçi yaşamını yitirdi. İşten atmalar baskılar yoğunlaştı. 4 işçi önderi Albert Persons, Adolp Fisscher, George Engel ve August Spies 8 saatlik iş günü mücadelesinde önderlik yaptıkları için yargılanarak idam edildiler. İşçi önderlerinin cenazelerine yüz binlerce insan katıldı. Bu durum üzerine 1889 yılında Paris’te toplanan ikinci Enternasyonal 1 Mayısı tüm dünyada emekçilerin haklarını almak üzere grev ve eylem yapacakları gün olarak ilan ettiler. Bu kararla 1 Mayıs, uluslararası bir mücadele günü olarak kabul gördü.