bensadece bu değil Billie Eilish kendisinin de belirtmeye hevesli olduğu gibi, Glastonbury tarihindeki en genç manşet oyuncusu… bu, Glastonbury’nin manşetlerine çıkan ilk ana akım pop yıldızı – genç kızların bağırıp çağırdığı türden bir pop yıldızı. Birkaç yıl önce, böyle bir sanatçının Cuma gecesi Piramit sahnesinde ana koltuğu alacağının duyurusu muhtemelen bazı tartışmalara neden olurdu. Aptalın biri bununla ilgili bir dilekçe yazardı. Ancak 2022’de Billie Eilish adının faturanın en üstünde görünmesi yorum yapılmadan geçti.
Bunun Glastonbury’nin dinleyicilerinin gençleştiğinin veya Glastonbury’nin hakkında yazdığı sanatçılar arasında daha popüler hale geldiğinin veya Eilish’in akranlarından biraz farklı bir grup olarak kabul edildiğinin kanıtı olup olmadığı ilginç bir soru. Endüstriyel elektro-pop You Should See Me in a Crown’dan Billy’nin Bossanova’sının kitsch lounge tarzlarına, Beatles-y Yaşlanıyor ve Dr Dre-influenced All the Good Girls Goto Hell’e geçişini izlerken insan hayretler içinde kalıyor. akranlarının çoğundan kesinlikle müzikal olarak daha eklektik olduğu anlamında. Ve eğer festivallerin onun doğal yaşam alanı olmadığı izlenimine kapılıyorsanız – “siz çocuklar çadırlarınızla başıboşsunuz,” diye spekülasyon yapıyor bir noktada, “ortaya çıktığı andan itibaren, tamamen evinde gibi görünüyor.
Cuma günü Piramit sahnesine çıkan sanatçıların çoğu, çektikleri kalabalığın büyüklüğü ve tepkilerinin hacmi karşısında şaşkına dönmüş gibi görünseler de, bir noktada Sam Fender ağlamaya başlayabildiği anda o kadar bunalmış görünüyor ki – Eilish hiç öyle görünmüyor. Performansında emreden bir şey var: her şey çekici ve kendinden emin görünüyor. Set, esasen, son aylarda arenaları gezdiği şovun kısaltılmış bir versiyonudur ve izleyicileri bölmek ve onları sırayla selamlamak, güçlendirme ve kendini sevmek hakkında çok fazla konuşma dahil olmak üzere bir pop arena şovunun temel unsurlarını içerir. , küçük bir çocuk olarak büyük ekranlarda oynayan sanatçının bir videosu. Ancak festival ortamı açısından hiçbir şey kaybetmez. Seyirciden oturup zıplamasını isterse, memnuniyetle kabul ederler. Teorik olarak riskli olan çok fazla slow ballad’a sahip, ancak kalabalığı asla kaybetmemiş gibi görünüyor.
Belki de bunun nedeni Eilish’in çok çekici bir sanatçı olmasıdır. Dahası, kendinden gerçekten hoşlanıyor gibi görünüyor, bu da somurtkan gotik imajını ve son albümü Happy Ever After’daki şarkıların bolluğunu yalanlıyor, bu da zar zor bir gençken genç bir pop hissi olmayı oldukça tatlı yapıyor. acınası şey. Coşkusu bulaşıcıdır, en büyük hitleri – Burya Friend, Bad Guy – muazzam güçlü bir bas içerirken, Roe Vs Wade’in “kadınlar için kara bir gün” olarak yıkılmasına atıfta bulunulan Your Power baladı büyüleyicidir, ürkütücü kırılganlık. Yavaş yavaş yükselen başlık parçası “Happier Than Ever” ile sona erdiğinde – sahnede patlayan çok miktarda piroteknik tarafından ekstra bir teatrallik düzeyi verilen öfkeli kreşendo – performansı sadece bir müzikal gibi görünmüyor. Glastonbury için vardiya, ama ve zafer.