Heian döneminin klasik samurayları. Kaskların üstlerinde, eboshi kapağının tepesinin göründüğü bir delik vardır. Savaş tanrısı Hachiman'ın samuraylara girmesi için gerekli olduğuna inanılıyordu. Sikoro kaskının arka plakasının büyük yanal yakaları: fukigaesi, yandan gelen bir kılıçla vurmaya izin vermedi. Kuwagat boynuzları henüz moda değil. İncir. Angus McBride
Tarlalarda bıldırcın
Kvokhchut, kvokhchut: karar vermeliler
Ne kadar uyuklayan bir şahin.
Basho
Kvokhchut, kvokhchut: karar vermeliler
Ne kadar uyuklayan bir şahin.
Basho
Zırh ve silâh Japonya samuray. Orta Çağ'da Japonya'da, oldukça dayanıklı ipek kordları boyamak için doğal boyalar kullanıldı. Ve elbette, en kalıcı renkler diğerlerinden daha sık kullanılır. Japon zırhında bağcık çok sık kırmızı - aka, turuncu - chi ("ateşli"), ahududu - kurenai, siyah - kuro, yeşil - midori, mavi - con, sarı - ki, kahverengi - cha ("çay") , beyaz shiro ve menekşe murasaki. İndigo boyasının verdiği mavi renk popülerdi, çünkü bu boya ipeği solmaya karşı korudu, ancak sırasıyla kırmızı ve mor renklerdeki çılgınlık ve soya onu yok etti, bu yüzden kırmızı-mor bağcıkların diğerlerinden daha sık restore edilmesi gerekiyordu. Tabii ki, her zaman temelde “karşılayabilecekleri” her şeyi göstermek için böyle bir bağcık giyenler vardı. En fakirleri siyah kordonlar giyiyorlardı. Bunlar "mürekkep somunları" temelinde kurum veya mürekkeple lekelenmiştir. Zarif her şeyi sevenler, üzerlerinde kabartmalı kırmızı kiraz çiçekleri ile beyaz oshoshige deri kayışları kullandı.
Üzerinde kabartmalı beş yapraklı sakura ile beyaz deri Odoshige kordonlardan dokunmuş O-sode
Böceklerle dolu güzel zırh
Söylemeye gerek yok, Japon zırhı çok güzel ve parlaktı, ancak herhangi bir güzellik önemli fedakarlıklar gerektiriyordu ve Japonlar da bağcıklı zırhları için önemli bir bedel ödemek zorunda kaldı. Örneğin, onları dışarıda süsleyen sıkı bağcık, mızrak noktasını geciktirdi - kaymasına izin vermek yerine, yağmurda ıslandı ve çok daha ağır hale geldi. Buna ek olarak, zırhı sahada kurutmak çok çalışmaya değerdi. Ancak, ağırlıkları sadece savaşçıya yük vermekle kalmadı. Soğukta, ıslak kordonlar dondu ve çıkarılan zırhı koymak imkansız hale geldi. Üstelik aynı zamanda kırıldılar! Ek olarak, hiçbir yıkama, kaçınılmaz olarak içine giren kiri tamamen ve tamamen temizleyemedi. Kampanyalar sırasında ona bakacak kimse olmadığından, bağcık faul kokmaya başladı, böcekler - karıncalar ve bitler dikildi, bu da samurayların sağlığına en iyi yansıyan ve tüm ordunun savaş etkinliğini azalttı! Bu nedenle, eski zamanlarda, bazı durumlarda, tüm bu güzel bağlanmış zırhların, her türlü kötü böceklerin gerçek bir koleksiyonu olduğunu söylemek pek abartılı değildir. Evet, elbette, iç içe geçtiler, kordonlar yıkandı ve ıslatılmış zırh ateşle kurumaya çalışıyordu ... Ama tüm bu yaygara askerlerden çok zaman ve enerji aldı!
Tokyo Ulusal Müzesi'nden Muromachi döneminin mavi-beyaz-kırmızı do-maru zırhı, kata-tsumadori odoshi tarzında bağcıklı. Bu tür bağlama ile bilinen tek zırh budur. Kaskın yüksekliği 15,0 cm, cuirass 32,5 cm, kaskın geniş kafasını (kasa-sikoro), XNUMX.-XNUMX. Yüzyılların karakteristiği ve dikey Hachiman kılıcı ile lüks kuvagata'yı not ediyoruz. Önemli bir kültürel varlık statüsüne sahiptir
Do-Maru Zırhı
Bu nedenle, o-yoy zırhı ne kadar iyi olursa olsun, kaç samuray hayal ettiğine bakılmaksızın, herkesin sahip olmadığı. Bu nedenle, daha fakir olanlar, o-yoroy zırhı ile aynı zamanda ve belki de daha önce ortaya çıkan "vücudun etrafında" anlamına gelen do-maru zırhı giymişlerdi. Ayrıca, birbirine bağlanmış lamel sıralarından oluşuyordu, ancak sadece ayrı bir waidate plakasına ihtiyaç duymayacak şekilde düzenlendi. Pre-maru'da vücudun etrafına sararak, kayışları sağ tarafa bağlayarak “sarmak” mümkün oldu. Yani, maru giymek o-yoyu zırhından çok daha kolay ve hızlıydı.
Bu maru öncesi zırh, birbirine bağlanan ve siyah lake ile kaplanan alternatif deri ve demir plakalardan oluşan yatay şeritlerden oluşur. Şeritler dikey olarak bağlanır. Zırhın ve omuz pedlerinin üst kısmı mor, kırmızı ve beyaz kordonlarla, alt kısmı siyah deri kayışlarla bağlanır. Yedi küçük parçadan oluşan geyo plakalarına ve kusazuri eteğine dikkat edilir. Aslan ve şakayıkların derideki görüntüsü Muromachi döneminin karakteristiğidir. Cuurass yüksekliği 30,3 cm, önemli bir kültürel varlık statüsüne sahiptir
Do-maru'nun Japon asaleti arasındaki popülaritesi en iyi, 1570 yılında yapılan ve 1610'da Hydeath Shogun Tokugawa tarafından İngiltere Kralı James I'e sunulan bu zırh olduğu gerçeğiyle kanıtlanmıştır. Üstat Iwai Yosemon. Muhtemelen zırh Takeda Katsuori tarafından tasarlandı. Birkaç kez restore edildi. Bugün Kule Kraliyet Arsenalinde
Genellikle büyük o-sode omuzları yoktu ve farklı boyutlarda iki göğüs plakası yerine, geyo plakalarını kapılara tutturulmuş bir ahşap levha şeklinde kullanmaya başladılar. Kusazuri sayısı 7-8 bölüme yükseldi, böylece bir evde giyinmiş bir hizmetçi ustasının atıyla birlikte yürümek veya koşmak daha rahat olurdu. O-yoroy zırhının piyadeler için uygun olmadığı ve gittikçe daha fazla hale geldikçe, Maru'nun sürekli büyüyene kadar zırhın popülaritesi arttı. Ve zamanla, birçok asil samuray bile onları giydirdi, ancak en azından yüksek derecelerini vurgulamak için o-sode omuz pedleri giydiler, ancak zırhın kendisi daha güzelleştirmeye çalıştı.
XIV yüzyıl Samuray İncir. Angus McBride. 1 - zırhın sadece yan plakasını o-yoy takmayı başaran bir samuray; 2 - fusube-kawatsutsumi-haramaki zırhında bir samuray, ancak bir “korkak plaka” olmadan; 3 - haramaki zırhında mavi desenli beyaz deri kordonlarla bağlı asil bir samuray
Haramaki-do: “Karın çevresinde yaralanan zırh”
XIV.Yüzyılda başka bir zırh ortaya çıktı. Buna "karın çevresine sarılmak" anlamına gelen haramaki-do (ya da sadece haramaki) denirdi. Aynı zamanda plaka zırhıydı, ama arkaya bağlıydılar. Kayıt satırları orada toplanmadı, bu yüzden agemaki düğümünü yerleştirecek hiçbir yer yoktu. Ancak düğüm yoktur - o-sode sabitlenemez. Ancak çözüm hala bulundu.
Kinkozan kurenai-ito-odoshi nakajiro haramaki, haramaki zırhının tam adıdır, bu da Rusça'da şu anlama gelecektir: altın aklıdan yapılmış haramaki zırhı, kırmızı bir kordonla tutturulmuş ve merkezde beyaz bir kordon ile dekore edilmiştir. Böyle bir zırhın “zavallı samuray” tarafından giyilmesi gerekiyordu, ancak Azuti-Momoyama döneminde üst düzey askeri liderler böyle bir zırh sipariş etmeye başladılar, ancak büyük o-sode omuz pedleri giydiler. Bu zırh, sözde Toyotomi Hideyori'ye aitti. Statü önemli bir kültürel değerdir
Sadece bu yere ek bir se-ita plaka yerleştirildi - uzun ve dar ve aşağıda bir kusazuri. Ancak samurayların sırtını düşmana çeviremediği için bu plakaya da ihtiyaç duymadığına inanılıyordu. İsminin “korkak levha” anlamına gelmesine şaşmamalı. Ancak öte yandan, bir agemaki yay takmayı başardı, bu da bu zırhla o-sode giydiği anlamına geliyordu. Zırhın kendisi çok daha hafif, daha rahat ve ... daha ucuz olmasına rağmen, eski ve pahalı o-yoroy zırhından omuz pedleri ile oldukça garip bir yoroy-haramaki melezi ortaya çıktı.
Haramaki zırhı. Muromachi dönemi, XV. Yüzyıl. Statü önemli bir kültürel değerdir
Haraate Armor: Hiçbir Yerde Daha Kolay!
Samuray ordusunda gittikçe daha fazla piyade vardı ve hepsini zırhla donatmak çok zordu. Japon silah ustaları haraat zırhında (“göbek koruması”), apronlu bir aprona benzer bir çıkış yolu buldular. En az sayıda kord ile birbirine bağlı altı sıra plakası vardı. Bu “önlük”, arkadan geçen düğmeli ve bağcıklı omuz askıları yardımıyla tutuldu. Kusazuri genellikle savaşçının çok alt karnını kaplayan sadece üç, hatta bir tane vardı. Haraatlı bir kask yerine happuri giydiler - alnında, yanaklarda ve viski üzerinde siyah lake metal yarım maske ve deriden yapılmış en basit kote bilezikler. Ancak haraatın rahatlığı Japon askeri elitleri tarafından da fark edildi ve temsilcileri beklenmedik bir saldırı durumunda kurtarmak için bu zırhı günlük kıyafetleriyle (veya daha doğrusu altında söylenecek) giymeye başladı.
Harate, XVI yüzyıl. tarihsel Matsaura Müzesi, Nagasaki Prefecture
XIX yüzyılın ortalarında eski zırhların restorasyonu çok pahalıydı, bu da onları daha ucuz hale getirmenin anlamı değildi. Yani, 1856'da Do-Maru zırhının üretimi 215 altın riyoya mal oldu, yedi yıl sonra o-ryu'nun bir kopyası için 300 ryos verdiler ve 1534'te ünlü usta Miochin Nobui'nin kaskının restorasyonu için 1865 ryos aldılar! Sonra ryo yaklaşık 19 gram altın içeriyordu. Yani, bugünün terimleriyle 3 ryo neredeyse bir kilogram altının değerine eşit olacaktı!
El ve ayak koruması
Zırhın sadece gövdeyi ve başı değil, aynı zamanda vücudun diğer kısımlarını da koruması gerektiği açık olsa da, ilk destekçiler, dahası, yayı tutan sol el için, Japon zırhı sadece XII yüzyılın sonunda Japon zırhında görünmeye başladı. Sağda sadece hitatarın zırh altı cüppelerinin muhteşem kılıfı vardı ve bu oldukça yeterli kabul edildi. Sol eldeki bilezik de olağandışı görünüyordu - ayrı giyilmesi gereken sarkık bir manşete benzeyen kote. Plakalarla kesildi ve elin arkasını korumak için, avuç içi arkasına orta ve başparmak için iki halka ile tutturulmuş profilli bir tecco plakasına sahipti. Bu döngüler sayesinde ne bu plaka ne de manşonun kendisi "kaybolabilir". İşte hitatarın sadece sol kılıfı, doğru olanı kadar muhteşem, oldukça dar kote içine sığamadı, bu yüzden elden indirildi ve zırhın altına taşınarak kemere sıkıştı. Yani temeli kumaştı, bu yüzden erken kote örnekleri korunmadı. XNUMX. yüzyıldan iki elindeki kote modaya ve on dördüncü yüzyıla girdi. zincir postalar kumaşa dikilmeye başlandı ve şimdi zamanımıza kadar korunuyor ve Japon ve yabancı müzelerde sergileniyor.
XNUMX. - XNUMX. Yüzyılların Oda-Geçidi'nin Kabuğu Kabak - fukube şeklindeki koruyucu plakalarla karakterize edildi. Üzerinde kaburgalar olsaydı, bu tür plakalara siva-fukube denirdi. Zincir postaya dokunan küçük dikdörtgen plakalar Icada olarak adlandırıldı
Bu arada, diğer ülkelerden farklı olarak, Japonya'da zincir postalar sadece Edo döneminde çok geç kullanılmaya başlandı. Bundan önce, genellikle kumaş veya deri üzerine dikildi ve elbette, zırhın diğer tüm detaylarının rengi farklı olsa bile siyah vernikle kaplandı. Japon zincir postasının tasarımı çok orijinaldi ve Avrupa'daki postaya benzemiyordu. Örneğin, dört veya altı halkaya bir yuvarlak halka bağlanmıştır, yani dört ve altıgen dokuma kullanılmıştır. Bu tür zincir postaları kumaşa sıkıca döşendi ve halkalarını metal plakalara bağlamak uygun oldu. Ancak asıl fark, Japonların halkaları uçtan uca bağlamalarıydı ya da her halkayı iki ila üç tur telden yaptılar ve montaj sırasında, halkaları modern anahtarlık anahtarlıklarında olduğu gibi birbiri ardına sardılar.
Namban-hussarlar veya “güney barbarların zincir postası” sadece XNUMX. yüzyılda Japonya'ya geldi ve Japonlar onları sevmesine rağmen, eskiden olduğu gibi zincir posta halkalarını azaltmaya devam ettiler! Tamamen zincir postadan yapılan Kote nadirdi: Japonlar hala daha güvenilir plaka zırhı. XNUMX. yüzyıla kadar binicilerin bacakları kendilerini ciddi bir şekilde savunmadı. Samuray sıradan sandalet giydi ve buzağılarında sıkı bobinler giydi. Ama sonra ayı kürküyle süslenmiş Kutsu ayakkabıları ve suneate tozluk ortaya çıktı.
Kutsu. Portland Sanat Müzesi
Genellikle halkalarla bağlı üç metal veya deri plakadan yapılmıştır. Plakalar verniklendi ve yaldızlı süslemelerle süslendi. Kahan bezi güneşin altına giyildi, böylece bacaklarını ovmayacaklardı. Arkasına bağlanan ipek kordonların yardımıyla şerbetlere bağlandılar.
Kumaş üzerine dikilmiş altıgen plakalardan yapılmış diz pedleri ile Tsutsu-suneate
Daha sonra, XIV.Yüzyılda, aynı oge ve tate-oge'nin plaka benzeri dizlikler (büyük diz pedleri ile) greaves'e bağlandı ve kürk ayakkabıları artık sadece en seçkin samurayların ayrıcalığı haline geldi. Kusazuri plakasının sıçraması sırasında, haramaki-do zırhı genellikle kalçaları açık bıraktığından, önce doğrudan pantolonun üzerine dikilmiş metal plakalarla korumaya çalışıldı. Ancak çok uygun olmadığı ortaya çıktı, bu nedenle, metal veya deri plakalarla dıştan kaplanmış çatallı bir kumaş önlüğü gibi bir şey olan özel haidate legguards icat edildi.
XNUMX. - XNUMX. yüzyıl Zincir Haidatı
Haidate genellikle dizlerin altındaki düğmelerle bağlanır veya bağlanır, bu da onları zırhlı pantolonlar gibi görünmesine neden olur. Doğru, içlerinde yürümek ve binmek çok uygun değildi, bu yüzden yaygın olarak kullanılmadılar. Tamamen kumaş üzerine dikilmiş zincir posta tozları vardı (kusari-suneate). Asil savaşçıları pantolonlarının altına giyiyorlardı, ancak güçlü darbelere karşı koruyamadıkları için dağıtım almamışlardı.
Devam edecek ...