Evimin duvarını sarsan şey
Ölümün çağrısıdır.
Dökülür sıvaları önce
Düşen birer birer yere
Örülmüş tuğlalardır.
Koşarım çocukluğumun bahçesine
Kalırım çıplak ve teslim ve masum
Evimden dışarı
Ölüme tanık olmak
Mahallenin sokağında
Rüzgara yüzümü dönüp
Bir diğerinin yanında durmaktır.
Kimse kimsenin değil
Herkes bir başkasının olmazsa olmazıdır.
Evimden dışarı bu bahçede,
Yapabileceğim tek şey,
Yeniden ve yeniden
Ve yeniden insan olmaktır.