Franklin Roosevelt, ekonomik reformlarla birlikte siyasi bir kariyer sürdürürken, Harry Hopkins ve Averell Harriman, cumhurbaşkanının etrafında sağlam ve istikrarlı bir konum yarattı. Ancak Roosevelt’in ayrılmasından sonra Harriman önceki planlarını değiştirdi ve Harry Hopkins onlara sonuna kadar sadık kaldı. Son güne kadar Roosevelt’in erken ayrılışıyla, yalnızca arkadaşlıkla değil, aynı zamanda Amerikan halkına ve Amerika’nın politikalarını yönetme hakkı mücadelesiyle de başa çıkamadı. Sadece Sovyetler Birliği ile ilişkiler gelecekte mutlu değişiklikler için umut verdi. Ve İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra değişiklikler bekleniyordu, ancak Hopkins'in niyetleri lehine değildi.
Temmuz ayında, II. Dünya Savaşı’nın avantajı Hitler’in Almanya'sının yanındayken, 1941 ABD Başkanı’nın belirsiz bir sorusuyla karşı karşıya kaldı: Sovyetler Birliği’nde ne yapmalı, onlara yardım etmeli mi, yoksa Sovyet-Alman cephesinde ortaya çıkan o gün belirsizliği bekleyene kadar bekleyelim mi? O sırada, C. D. Hull, F. D. Roosevelt'e bildirdiği gibi, Sovyetlere yapabilecekleri her türlü yardımda yardım etmek zorunda kaldılar: “Biz,” dedi Hull, “Kendimizi şiddete maruz kalan her devlete ve Sovyete yardım etme yükümlülüğünü kendimize koyduk. Birliği. "
Wehrmacht'ın çalışan insanların ülkesine saldırısı, ABD'li bazı politikacıların ruhunu Nazi Almanyası ve saldırganı Hitler'e karşı onayladı. Ve bu politikacılar arasında Millennial Reich'in en aktif muhalifi şunlardı: Roosevelt’in SSCB’deki kişisel temsilcisi - Hopkins ve başkanın kendisi - Franklin Delano Roosevelt.
Sıcak 1941 Temmuz ayında, Harry Hopkins, Kremlin’in duruşunun Nazi saldırganlığına şiddetle karşı çıktığından emin olmak için SSCB’ye gitti. Sonunda Hopkins, Sovyet ülkesine sağlayabileceği önlenemez faydayı kazandı. Rus halkıyla buluşması tesadüf değildi. Her zaman bunların Almanya ile kanlı savaşı sonlandırabilecek insanlar olduğuna inandı. Kremlin’de Hopkins ile Stalin arasında dostça bir toplantı yapıldı. Ardından Hopkins ABD’ye savaşta Sovyetler Birliği’ne yardım etmek için kararlı bir kararlılıkla gitti.
Ekim ayında Lend-Lease programının 1941'unun etkili olacağı tahmin ediliyordu. Moskova'daki Amerikan delegasyonundan bir mesaj bekleyen F. Roosevelt, görevin en erken yerine getirilmesini umuyordu. Ancak askeri ataşe Binbaşı Eaton, elçiliğine iyimser olmayan mesajlarını iletti ve şu metninden şöyle devam etti: "Rusların direnişi kırılmak üzere." Nazi gemilerinin müdahalesi tehlikesi nedeniyle SSCB'ye yapılan malzemelerin durdurulması gerekiyordu. Bu anlaşmazlığa dikkat edin G. Hopkins. Belki de o zaman Moskova’daki Amerikalıların delegasyonuna başkanlık eden Faymovill’in mesajlarının daha muhtemel olduğuna inanıyordu ve belki de cumhurbaşkanının sadık arkadaşı Sovyet Ordusunun gücüne gerçekten inanıyordu. Öyle ya da böyle, Hopkins, ABD başkanını şüphesiz Sovyet devletinin zaferine inanmaya ikna etti.
Borç Verme Programı açıldı - ürünler Sovyet cephesine teslim edildi. Öncelikle, belki de en meşhur olanı, Katyuşa Muhafızları roketatarıyla donatılmış Studebaker kamyonu olan askeri teçhizatı içeriyordu.
Fakat zafer yakın değildi, Almanlar Moskova yakınlarındaki yenilgiye katlanmak istemediler. Yaz ayları morallerini geri getirdiler ve aynı gayretle Kızıl Ordu'yu Stalingrad'a geri ittiler. Yüksek Komutan, Müttefiklere Fransız topraklarındaki konumlarını genişletmek için acele etti. Ancak Müttefikler aceleci değildi ve işler iyi gitmedi: Sovyetler Birliği tek başına direnmeye devam etti.
Londra ve Washington’da yapılan görüşmelerden sonra Winston Churchill, Avrupa'da ikinci bir cephe açma önerisini protesto ettiğini açıkladı. Elbette, toplantıyı yöneten Hopkins, bu müzakereleri çıkmazdan çıkarmak zorunda kaldı. Ancak Churchill pozisyonunu müdahalesiz savunabildi ve ikinci bir cephe açma sorusu derhal geri çekildi.
Bu arada, SSCB'deki savaş alanlarındaki durum feci durumlara yol açtı: Luftwaffe havada hüküm sürmeye devam etti - yeni şehirlerde büyük bombardımanlara maruz kaldı. Amerikalı gericiler SSCB'ye askeri ürün tedarikini zorlaştırmak için her şeyi yaparken, Stalingrad Goering uçaklarının altına çöktü ve her gün insanlar öldü.
ABD'den aktif destek almaya devam eden Harry Hopkins, muhalefetin alkışlarıyla görüşmedi. Ancak Moskova'da Stalingrad'daki Wehrmacht'ın kuşatıldığını duyurdular ve bu Beyaz Saray'ı SSCB konusunda farklı bir pozisyon almaya zorladı. 6 ordusunu ele geçirme operasyonu, Amerikalıları Sovyet liderliğinin tam olarak yanında yer almaya ve Kızıl Ordu'nun direncinden ve kazanma yeteneğinden şüphe etmemeye ikna etti. Almanların kendilerine düşen gücü hissettiği zor günlerde ve aylarda, herkes ve hatta Hitler'in kendisi, Sovyet devletinin iradesini ve cesaretini yeniden değerlendirmek zorunda kaldı.
Muhtemelen bu günlerde, Harry Hopkins olağanüstü bir rahatlama hissetti. Sadece Sovyet Ordusu'nun zaferine içtenlikle inandığı için değil, aynı zamanda dünyanın sonunda kölelikten ve Nazi ihanetinin adaletsizliğinden arındırıldığı için. Ve bu, sadece ortak nedenin başarısından dolayı memnuniyet duymakla kalmayıp, Millennial Reich'in savaş makinesi altında bükülmeyen insanlarla ilişkilerin geliştirilmesinin yolunu açmak için de sebep verdi.
SSCB ile Almanya'ya etkileşimde bulunan Franklin Roosevelt’in Amerikan toprağı üzerindeki ekonomiyi geliştirmesine de yardım edilemez. Ancak Joseph Stalin'in mektuplarından, Sovyet liderinin ona derin saygıyla davrandığı açıktır. Muhtemelen o yıllarda Stalin'e (devletlerin tüm liderlerinden), yakın zamana kadar genel sekreteri tek hükümdar ve "zorba" olarak kabul eden cumhurbaşkanından daha yakın değildi. Cumhurbaşkanı'nın desteği Stalin için çok gerekliydi ve Roosevelt’in azabı için olmasaydı, her şey ters gidebilirdi. Örneğin, Roosevelt Truman'ın halefi, SSCB ile dostluğa yatkın değildi ve sonraki yıllarda yeni cumhurbaşkanının ülkemize olan ilişkileri daha da kötüleşti.
Sonunda, iki yetenekli lider büyük işlerini yaptılar: Tahran ve daha sonra Yalta'da buluşmayı başardılar ve Hitler'e ve uydu ülkelerine karşı savaşta barış ve karşılıklı destek sağladılar.
Fakat bir insan zaferin neşesi ile desteklendiği için, talihsizlik tüm umutlarını en iyi şekilde silebilir. Ve bu talihsizlik, Hitler'in mağlubiyete çok yakın olduğu gün yaklaşan başarının yerini aldı.
O bahar günlerinde, Franklin Roosevelt yüksek ruhlara ulaştı ve savaş sonrası dünyanın olası yapısından bahsettiği kuzeni Laura ile konuştu. Başkanlıktan çekilmesine ve SSCB ile ilişkiler kurmaya başlamasına bile söz verdi. Laura bu cümleye şaşırdı, ancak Roosevelt daha fazlasını istediğini söyleyerek ona güvence verdi ve bu büyük arzu BM Genel Kuruluna başkanlık etmekti. Her şey yolunda gitti - ilişki gelişti. Hitler mağlup edildi, Sovyet halkı muzaffer oldu, ancak kaderi Aksi'nin güreşiyle karar verdi hikayeler Dost devletlerin liderleri için planlar yapar.
12 Nisan 1945, F. Roosevelt gitti. Tarihinde yaptığı son şey, Joseph Vissarionovich Stalin'e gönderilen telgraftı. Bu yazıda, ilişkisinin Almanya ve İngiltere ile ABD temsilcileri arasında Bern'de ayrı bir barışı sağlama girişimi ile ilişkilerinin karmaşık olmasına rağmen, tamamen barışa adanmıştı.
Kremlin'deyken, Stalin formu vermedi. Ve Genel Sekreterin doğası kesin olarak katı ve esnek olmasına rağmen, yine de haber F. Roosevelt'in garip ölümüyle ilgili olarak, üzgün ve gelecek için parlak planlarını karmaşıklaştırdı.
Yalta’daki toplantıda Stalin, Roosevelt’le konuştuklarında, yarattıkları mirastan, yani onlar gibi tüm savaşlardan ve mahrumiyetlerden geçmeyecek bir nesil için korkuyorlardı. Ancak tarihin gösterdiği gibi, hiç beklemeye gerek yoktu: savaş sadece kahramanları değil, yarattıkları ve miraslarından yararlanmayı başaran alçakları da büyüttü.
Franklin Roosevelt'in beklenmedik ve trajik ölümünden sonra, Harry Hopkins işten geri adım attı ve halka açık bir şekilde görünmedi. Zamanının çoğunu yatakta geçirdi ve yalnızca yeni Cumhurbaşkanı Truman'ın önerisi onu kaldırabilir ve teşvik edebilirdi. Öneride, V. Molotov ile ABD Başkanı G. Truman arasında ortaya çıkan tüm sorunları gidermek için Sovyetler Birliği'ne yapılacak bir gezi yer aldı; Mümkünse Stalin'i yeni hükümetle bir toplantıya hazırlayın ve daha sonra Potsdam'da belirtilen müzakereleri başlattı. G. Hopkins, yalnız, F. Roosevelt ile planlanan çalışmaya devam etti. Ancak Amerika’nın planları farklı bir adım attı ve SSCB ile ABD arasındaki dostluk zamanı sona erdi.
Sovyetler Birliği ile yüzleşmeyi reddeden ve Beyaz Saray’ın gerici politikasını kabul etmeyen Harry Hopkins, vaktinin kalanını hastaneden geçirip neredeyse yataktan kalktı. 29 Ocak 1946, 55 yaşında, Sovyet halkının arkadaşı ve yardımcısı Harry Hopkins vefat etti.
1937'ten bu yana, Hopkins’in sağlığı kötüleşti. Ancak, sadece Roosevelt’in ölümünün durumunu zorlaştırdığı ve aynı zamanda Sovyet ülkesiyle ilişkilerde ara verdikten sonra hissettiği hayal kırıklığının çok net olduğu açıkça görülmektedir. Yeni ABD hükümeti, sosyalist bir devletle bir çeşit arkadaşlık bile düşünmedi. Bu onlar için bir tehlikeydi. Hopkins yeni hükümette yalnızca kötülük gördü - Hiroşima ve Nagazaki'nin bombalanması bunu doğruladı.
Franklin Roosevelt’in ekonomi alanında mükemmel bir lider olduğu söylenemez - reformları Amerikalılara fayda sağlamadı. Zaten hırpalanmış “Büyük Buhran” ın liderliğini devralarak, durumu yalnızca askeri ürünler üretip satarak düzeltebildi. Fakat siyaset alanlarında gerekli kaldıraçlara sahipti ve en önemli şeyi yaptı: Nazi köleliği karşıtı zaferine önemli bir katkı yaptı.
İşin garibi, ama Beyaz Saray'ın da güçlü bir fiziksel durumu yoktu. Tekerlekli sandalyeye taşındı ve çoğu zaman kendini iyi hissetmiyordu, ancak yine de İngiltere ve SSCB liderleriyle görüşmek için uzun mesafeli uçuşlarla başa çıktı.
Fakat 1945'teki ölümünden sonra, Nazi kampı ezildiğinde ve neredeyse mağlup edildiğinde, ABD emperyalistleri için planlarına dahil edilmeyen bir resim çizildi: Dünyadaki barış, SSCB ile dostluk ve sosyalist dünyaya egemenliğin bölünmesi. Amerika'nın yöneticileri, gezegenin kontrolünü kimseyle paylaşmak istemediler, özellikle de süper yıkıcı bir güç yaratmaya yaklaştıkça. Fakat Sovyetler Birliği’nin Amerika’yla çatışması büyüktü. Sosyalizm uygulanabilir ve çoğu zaman Amerikan başkentinin gücünün önüne geçti.
Açıkçası, Birleşik Devletler'in faşizme karşı mücadeledeki yardımları bizim istediğimiz kadar büyük değildi. Fakat büyük güçlerin liderleri tek bir şeyle birleşti: dünyanın Nazi kölelerinin kurtuluşu. Dört yıl boyunca özgürlük mücadelesi, kapitalist ve sosyalist dünyayı birbirine bağladı ve ülkenin dümenine adanmış insanlar olarak kalacak olsaydı daha ne olabilirdi?