YAZI BOYUTU
5. Bölüm | Yayan Devam Etmek
"Motor hasar aldı. Aşırı hızlı dikey uçuş az önce uçağın güç sistemine zarar verdi, bu yüzden inmesi gerekiyor."
Xiao Yan açık bir şekilde yanıtladı. Bir ara meraktan bir askeri uçağın güç sisteminin yapısal planına göz gezdirdiğini hatırlamıştı.
"Sen gerçekten de B seviye bir öğrenci misin?" Reeve şaşkınlıkla ona baktı.
"Elinden her iş gelen ama hiçbirinde ustalaşmayan biri asla olağanüstü bir araştırmacı olamaz."
Bir keresinde hocası Xiao Yan'a sonsuz bir merakı olduğunu ancak kapsamlı araştırma yapacak sabrı olmadığı söylemişti. Bu, bir araştırmacı için ölümcül bir kusurdu.
Bu arada uçak, ormanın derinliklerine sorunsuz bir şekilde inmişti.
Kabine bir kez daha endişeli bir hava yayıldı.
Mark kaşları aşırı çatılmış bir şekilde kokpitten çıktı ve "Hey araştırmacılar! Uçaktan ayrılmaya hazırlanın, 14. Üsse gidiyoruz." dedi.
"Ne dedin? Uçağı terk etmek mi?!" Yüzbaşı White'ın solgun yüzü henüz iyileşmemişti. Ayağa kalkacak hali bile yoktu.
Çıraklar, Mark'ın onlara bunun bir şaka olduğunu söylemesini beklediler.
Mark omuzlarını silkti, "Hepiniz burada kalabilirsiniz, sonuçta buradan 14. Üsse yürüyerek gitmek on iki saat sürer."
"On iki saat--"
Kabinin içindeki atmosfer, ocaktaki patlamış mısır gibiydi.
"On iki saat! On iki dakika değil! Ve güneş bir saatten az bir süre içinde batacak! Ve kesinlikle ormanda gizlenen zombiler olacaktır!"
Sonra Heine çabucak kokpitten çıktı. Buz gibi olan gözleri, herkesin kalbine saplanan bir bıçak gibiydi.
"Hadi gidelim."
Bununla birlikte ham uranyum içeren kutuyu kaldırdı, kabin kapısını açtı ve arkasına bakmadan ormana yöneldi.
Mark bir eliyle bir kutuyu çıkarırken kıs kıs güldü ve şöyle dedi: "O zaman hepiniz burada kalın! Bahse girerim Gelgit Organizasyonu size çay ikram etmeyi çok ister!"
"N-Ne demek istiyorsun?"
Çırakların yüzü kül rengine döndü.
Reeve, Xiao Yan'a bakıp ona doğru bir kutu uzattı ve ciddiyetle: "Bizimle gel" dedi.
Xiao Yan, Reeve'i kabinin dışına kadar takip etmek üzereydi ancak korkudan pantolonuna işeyen kıdemli onu durdurmuştu.
"Gitme! Seni koruyamayabilirler! 14. Üsten gelecek olan yardımı beklemek en iyisi!"
Xiao Yan derin bir nefes aldı, "Hepiniz şu anda ne olduğunu gerçekten anlamıyor musunuz? İlk başta bizim tedarik istasyonumuz olan platform artık Gelgit Organizasyonu'nun elinde ve planları bu uçağın ham uranyumu Charles'a geri götürmesini durdurmak. Gelgit'in yetenekleriyle, muhtemelen bu uçağın konumunu 14. Üs'ten daha hızlı bir şekilde takip edebileceklerdir ve elbette bizim için geleceklerdir! Gelgit Organizasyonu'nun bize bir fincan güzel siyah çay ikram edeceğini mi sanıyorsunuz?"
"Bu…"
Hepsi kuşku içindeydi.
Sadece Yüzbaşı White, Reeve'in önüne geldi ve "Ben de sizinle geleceğim." dedi.
Yüzbaşı White ve Xiao Yan uçağı terk ettikten sonra geride kalanlar kabinin kapısını şiddetli bir şekilde kapattılar.
Yüzbaşı White iç geçirdi.
"Merak etmeyin, seçimlerinin ille de bir hata olması gerekmez."
Yüzbaşı White ve Xiao Yan, Mark ve Heine'nın yeteneklerini görmüştü. Gelgit Organizasyonu bu uçağı ne pahasına olursa olsun imha etmeyi planladıysa, ikisi de Heine ve ekibini takip ederek hayatta kalma şanslarının uçakta kalmaktan çok daha yüksek olacağına inanıyorlardı.
Güneş batıyordu ve ağaçların yapraklarından ılık, kırmızı bir parıltı süzülerek yerde geniş bir gölge bırakıyordu. Gökyüzü yavaş yavaş koyu turuncu bir tona dönmüştü.
Xiao Yan başını kaldırdı ve yuvalarına dönen kuşların cıvıl cıvıl ötüşünü dinledi. Karanlık çökerken dünya ürkütücü bir sessizliğe gömülmüştü. Xiao Yan'ın çakıl ve düşen yapraklar üzerinde yürüyen askeri botlarından yalnızca hafif bir ses duyulabiliyordu.
Önünde yürüyen kişi Mark'tı ve arkasındakiler de Yüzbaşı White ile Reeve'di. Önündeki yolu zar zor görebildiğinden Mark'ın adımlarını takip ederek dikkatlice yürüyordu.
Aniden, Mark yürümeyi kesti.
"Ne oldu?"
"Şşşş…" Mark elindeki kutuyu yere bıraktı ve sırtından bıçaklarını çıkardı.
Loş gölgelerin içinden birkaç çift parıldayan yeşil göz onlara bakıyordu.
Xiao Yan nefesini tuttu. Onları kendi gözleriyle görmemiş olabilirdi ama kitaplarda okumuştu.
Onlar kurt denen bir hayvan türüydü. Devasa gövdeleri yoktu ama hızlı ve çeviklerdi. Vahşi ve kurnaz bir yaradılışa sahip güçlü ısırıkları vardı.
Reeve, benzer şekilde her iki elinde de olan hançerlerle sırtını Mark'a çevirdi.
Xiao Yan hangisinin daha kötü olduğunu bilmiyordu; zombiler mi kurtlar mı? Kurtları bilmediği için yüreğinde belli belirsiz bir korku işareti kabarmaya başlamıştı. Yüzbaşı White'ın yutkunma sesi, bu gergin durumda aşırı derecede yüksekti.
Kurt sürüsü gitgide yaklaştı ve Xiao Yan onlara dikkatle baktı. Vahşi doğada yaşayan hayvanları ilk kez görüyordu.
Kurtlar ulumadı, aksine tehditkar bir hırıltı çıkardı.
Heine yavaşça Xiao Yan ve diğerlerinin olduğu yere yürüdü ve onların önünde durdu. Vücudundan caydırıcı bir güç dalgası yayılırken yüzünde korkuya dair hiçbir iz yoktu.
Elini yere yaslayarak tek dizinin üzerine çöktü ve kurt sürüsüne baktı. Sırtının silueti, bir kılıcın keskin kenarından aşağıya inip karanlığa düşen yanlış yerleştirilmiş bir ışıldama gibi doğal bir kibir havası yayıyordu.
Kısa bir süre sonra kurtlar yavaş yavaş geri çekildi ve gölgelerin arasında kayboldu.
Heine Burton bunu nasıl yapmıştı lan?
Xiao Yan rahat bir nefes alırken gökten bir uçak motorunun sesi geldi.
Yüzbaşı White yukarıya baktı ve haykırdı: "Tanrıya şükür! Bu-"
Reeve öne atıldı ve onu bir ağaca sürükleyip gölgelerin içine saklamadan önce eliyle Yüzbaşı'nın ağzını kapattı.
Xiao Yan, çalıların arasında kendini gizleyerek aynısını yaptı ancak yanındaki kişiyi görünce donup kaldı.
Mark'ın peşinden gittiğini sanmıştı, yanındakinin Heine Burton olduğunu hiç düşünmemişti!
Aman Tanrım! Aman Tanrım! Bu adam, o kazara olan öpücüğe karşı kin besliyordu! Kafamı ne zaman koparacağını kim bilebilirdi ki!
Her neyse, bunun için endişelenmenin zamanı değildi.
Xiao Yan, böyle bir sığınağın pratikte faydasız olduğunu biliyordu. Gece görüşü gözlüğü takan rakipler yerlerini zahmetsizce tespit edebilirlerdi.
Eğer onlar üssün gönderdiği arama ekibi ise kurtarılacağız. Değilse… Xiao Yan, bu Gelgit'ten gelen bir saldırı olsa onlara neler olacağını düşünmeye cesaret edemedi.
Omurgasından aşağı bir ürperti inerken kalbi çarpıyordu. Yüzünde tek bir duygu göstermemesine rağmen elleri korku içinde titriyordu.
Xiao Yan'ın kulağının yanından bir kıvılcım uçup yanındaki çalıya saplanırken ve çakılları ince taneler halinde ezerken birisi onu uyarı yapmadan kenara çekmişti.
Xiao Yan'ın elleri Heine'nın yanaklarının yanında duruyordu, vücudu üzerinde ve beli onun bacaklarının arasındaydı.
Bu garip bir pozisyondu ama yine de Xiao Yan, karanlıkta parıldayan bir çift göz görebiliyordu.
Heine, Xiao Yan'ın kalçasına sürtünerek dizini kaldırdı.
Xiao Yan'ın kalbi duracak gibi oldu.
Ve kalbi göğsünden fırlamak üzereyken Heine avucuyla onu kenara itti.
Xiao Yan'ın yüzünün yarısı yere yapıştı ve o daha ne olduğunu anlayamadan Heine belindeki silah parçalarını çıkarıp hızlıca birleştirmeye başladı.
"Ayak bağı olma!"
Ardından Xiao Yan, bir anlık mide bulantısına neden olarak şekilde yoldan tekmelendi.
Tekmelendiği anda çok sayıda lazer mermi omzunu, belini ve hatta kalçasını sıyırmıştı.
Xiao Yan, yeri boyladığında şoktaydı. Bir an için bir arı kovanına vurulduğunu sandı. Nefesi, soğuk gece havasında beyaz bir sis oluşturuyordu, kolları ve bacakları korkudan kaskatı kesilmişti.
Kaygıyla gece gökyüzüne baktığında göz kamaştıran yıldızlarona bir anlığına bayılma hissi yaşatmıştı.
"Xiao Yan—— Koş! Acele et!"
Reeve, Xiao Yan'a doğru koşup onu kendiyle birlikte sürükledi, Xiao Yan'ın bileği güçten neredeyse yerinden çıkacaktı.
Mark çoktan silahlarını birleştirmişti.
Ellerinde tuttukları silahlar, iki yüz yıl önce insanlar arasında bir zamanlar popüler olan tüfeklerden farklı bir yapıya sahipti. Uzunlukları daha kısaydıama atış menzilleri daha uzundu ve güçleri çok daha korkutucuydu.
Özel Görev Kuvvetleri'nin zombilerle baş ederlerken kuşandıkları silahlar ikili kılıçlar ve hançerlerken Gelgit Organizasyonu'nun silahları daha modernize edilmiş silahlardı.
Bum. Mark bir atış yaptı. Ağaç yapraklarının arasından geçen bir ışık huzmesi uçağın sol kanadını sıyırdı. Bu doğrudan bir darbe yaratmış olmamasına rağmen buna eşlik eden ısı türbin motorunun yan tarafını parçalamıştı.
Mark'ın yaptığı şey, bir dizi agresif saldırıydı. Mark etrafta çılgınca koşturuyordu.
"Neden füze kullanmıyorlar?"
"Muhtemelen planları değiştiği için. İlk başta planları ham uranyumu geri götürmemizi engellemekti ama şimdi uranyumu kendileri için istiyorlar."
Yüzlerce yıldır, enerji kıtlığı her zaman insanların çözmeye çalıştığı büyük bir sorun olmuştu.
Reeve gökyüzüne baktı ve elindeki silahları sıktı. Daha sonra düşmana doğru atılmadan önce Xiao Yan'a hareket etmemesini işaret etti.
Lazer mermileri Reeve'in topuklarının yanından geçti ve arkasında patladı. Xiao Yan, hayatında Reeve kadar hızlı hareket edebilen birini hiç görmediğine yemin edebilirdi.
Ama bu devam ederse kurşunlar kesinlikle Reeve'i vuracaktı!
Yine de Xiao Yan'ın yapabileceği tek şey, ham uranyumla dolu kutuları kaldırırken orada öylece durmaktı.
Mark, düşmanın dikkatini Reeve'den uzaklaştırma umuduyla ormanın içinden geçerek uçağa ateş etti.
Başka bir lazer mermisi Mark'ın omzunu sıyırıp patlarken uçak gökyüzünde daire çizdi. Mark yerde takla attı.
Xiao Yan Mark'ın yere yığıldığını sandığında Mark elinde bir silahla ayağa kalktı ve Reeve'in olduğu yöne doğru koştu. Silahı atış sırasında hasar görmüştü ve artık kullanılamaz haldeydi.
"Kıpırdama!"
Arkadan duygusuz ve havayı donduracak kadar buz gibi bir ses emretti. Xiao Yan refleks olarak arkasına döndü ve Heine'nın rüzgarı ikiye bölebilecek bir hızla ona doğru koştuğunu gördü.
Xiao Yan'ın gözbebekleri irislerinin kenarlarına doğru genişledi. Heine yerden fırladığı an görüşü, sanki etrafındaki her şey yok olmuş gibi donmuştu. Heine daha sonra ayağının ucuyla Xiao Yan'ın omzuna bastı ve gökyüzüne doğru yükseldi.
O anda Xiao Yan'ın dünyası paramparça oldu. Heine'nın, silahlarını havadaki uçağa doğrulttuğunu görmek için başını kaldırdı. Buuum.
Gece göğü bir kez daha parlaklıkla aydınlandı.
"Ah--" Xiao Yan dişlerini gıcırdattı, kolu kontrolsüzce titriyordu. Kutuyu taşımaya devam edecek durumda değildi.
Yaralı omzunu kavrayarak diz çöktü. Beyni, kemik kırılmasının acısı dışında başka bir şey düşünemiyordu.
Heine omzumu kırdı!
Yere fırlatılmanın ve yüzünün Heine'nın bıçağıyla sıyrılmasının acısıyla karşılaştırıldığında bu acının düzeyi tamamen farklıydı! Charles'ta doğup büyüyen Xiao Yan, kendini neredeyse hiç yaralamamıştı ve bu sefer acıdan neredeyse boğuluyordu.
~~~ Sıradaki: 6. Bölüm | Neden Ona Bir Öpücük Vermiyorsun? ~~~
Çevirmen notu: XiaoYan'ın Heine'nın üzerinde olduğu sahneyi kafasında canlandıramayanlar için arkadaşlarım kabataslak çizimler yaptılar:
Verdikleri emekler için onlara teşekkür ederiz.
Yazarın notu: (Yazarın takma adı Tombul Kavun)
Xiao Yan *yerde yuvarlanır *: Kahretsin! Omzum ezildi! Heine üstüme bastı! Tombul Kavun, gel de kurtar beni! Acele et!
Tombul Kavun: Heine! Hadi! Öp onu!
Heine: …
Bölümü değiştirmek için Thrive in Catastrophe 5 manga simgelerine tıklayabilirsiniz. Klavyede ok tuşları ile bölümler arası geçiş yapabilirsiniz.