Hormonlarınız Nasıl Yaşlanır?
Yaşlılıkta Fizyolojik Değişiklikler Ve Sistemlere Etkisi
Hormonlar vücudumuzda hemen hemen her işlemden sorumludur. Yaklaşık 40 yaşından itibaren hormonlarımızın çoğu azalır. Peki azalan hormonlarımız hakkında ne yapabiliriz?
Tüm hücrelerinizin metabolik hızını kontrol eder, kan basıncını korur, doku büyümesini düzenler ve ısıyı düzenler. Her zaman tiroid hormonunuzu kontrol ettirin. Azalan tiroid hormonu bulanık beyin, kilo alımı, yorgunluk, yüksek kolesterol ve kötü tansiyon düzenlemesine yol açar. Tedavisi çok kolaydır, bu nedenle tiroid fonksiyonunuzu kontrol ettirin, böylece yaşlanmanızı hızlandırmaz.
Yaşlanmayı etkileyen bir başka hormon östrojendir. Östrojen cildin genç görünmesini sağladığı için gençlik hormonu olarak bilinir. Epidermal kalınlığı korurken, kolajen üretimini ve dermisin diğer bileşenlerini arttırır.
Östrojen ve progesterondaki düşüş, kadınların menopozdan sonra hızla yaşlandıklarıdır. Bu hormonların değiştirilmesi basittir. Kadınlar Menopozdan sonra kemik yoğunluğunu kaybeder. Çünkü Paratiroid Hormonu ve Kalsitonin azalır ve bunlar kalsiyumu kemiklerinizde tutan hormonlardır. Bu etkiler kalsiyum, D vitamini ve kalsitriol alarak önlenebilir, ancak doktorunuzla tekrar görüşün. Kemik yoğunluğunuzu düzenli olarak kontrol ettirebilirsiniz. Ağırlık taşıma egzersizi ayrıca kalsiyumun kemiklerinizde kalmasına yardımcı olur. Kemik yoğunluğu düşüşü sadece yaşlı insanlara olmaz.
Zamanla vücudunuza zarar veren iki hormon Adrenalin ve Noradrenalindir. Bu ölümcül ama paradoksal olarak bizi hayatı tehdit eden bir durumdan kurtarmaları gerekiyor. Kalp atış hızımızı ve kan basıncımızı arttırır ve kan akışını hayati olmayan organlardan (bağırsak, mide, karaciğer vb.) Hayati organlara (beyin, kalp ve akciğerler) ve ayrıca iskelet kaslarımıza yönlendirir. Ayrıca kan şekeri seviyelerini arttırırlar. Bu, yaşamınız için ayağa kalkma ve savaşma veya koşma zamanı geldiğinde, doğru yerlerde (bacaklarımız, kollarımız, kalbimiz, akciğerlerimiz ve beynimiz) oksijen ve enerjiye sahip olmamızı sağlar. Buna Stres Tepkisi denir ve hayatı tehdit eden durumlar için harikadır.
Yani stresin sizin için ne kadar kötü olduğu konusunda herkesin nasıl devam ettiğini biliyor musunuz? Bu nedenle. Günlük yaşamımızda o kadar çok stres var ki, beynimiz tehdit altında olduğumuzu algılıyor ve Stres Tepkisini açıyor. Sonuç sürekli olarak dolaşan adrenalin ve noradrenalin, yüksek tansiyon, yüksek kan şekeri ve aşırı çalışan bir kalbe yol açar. Diyabet, Kalp krizi. İnme. Bu konuda ne yapmalı. Umarım stresin sizi nasıl öldürdüğünü anlarsanız, bu sadece rastgele bir kavram değil, stresinizi yönetmeniz için size ilham verecek sağlam bir bilgi parçası olacaktır.
Tüm hücreler glikoza ihtiyaç duyar. Vücudumuzun yakıtıdır ve tüm metabolik süreçler buna bağlıdır. Ancak yeterli insülinimiz yoksa veya hücrelerimiz insüline dirençliyse, glikoz hücrelerimize giremez ve sadece çok fazla hasarın olduğu kan dolaşımımızda dolaşır.
Glikoz büyük bir moleküldür ve kan damarlarımız çok fazla büyük molekülü sevmez. İç tabaka veya endotel için kötüdür. Kan damarlarımızın iyi durumda olması gerekir, böylece vücudumuzun tüm dokularına oksijen ve enerji sağlayabilirler. Küçük kan damarlarımız hasar görürse, sadece toplanır ve ölürler ve büyük kan damarlarımız hasar görürse, içlerinde plaklar gelişir. Bu plaklar patlarsa, kan damarını tıkayabilirler. Ya da kendi trombositlerimiz plaktaki hasarı onarmak ve tıkanmayı daha da kötüleştiren bir pıhtı oluşturarak daha fazla zarar verir. Kalp krizi. İnme. Dolayısıyla kandaki çok fazla glikozun sonuçlarından biri vücudumuzdaki kan damarlarına zarar verir.
Çok fazla glikozun bir diğer sonucu da glikasyondur. Glikasyon, glikozun proteinlerimizdeki onlara zarar veren amino asitlerle reaksiyona girmesidir. Bu, kötü kontrol edilen bir diyabetin cildinde çok belirgindir, Glikasyon, dermisteki proteinleri parçalayarak cildin sarkmasını ve kırışmasını sağlar. Fazla glikoz vücudumuzdaki her dokuya zarar verebilir.
Peki neden insülin glikozun içeri girmesi için hücrelere ulaşamıyor? Buna insülin direnci denir ve buna iki şey neden olur. Aşırı kilo ve yeterli fiziksel aktivite ancak özellikle karın çevresinde aşırı yağ dokusu (yağ) varsa, yağ dokusundaki karmaşık etkileşimler bölgeye bağışıklık hücreleri çeker ve düşük seviyeli kronik iltihabı tetikler. Bu iltihabın insülin direncinin gelişmesine katkıda bulunabileceği düşünülmektedir.
Ancak egzersiz yaparken kaslarınızın çok fazla glikoza ihtiyacı vardır, bu nedenle insülin ve glikoz talebi karşılamak için birlikte çalışır. Bu, hücrelerinizi insüline daha açık hale getirir. Ve bu alıcılık normal bir şey haline gelir. Hiç egzersiz yapmazsanız, hücreleriniz glikozun içeri girmesi için insülin ile nasıl etkileşime gireceğini unutur ve insülin direnci elde edersiniz. Yaşlandıkça azalacak başka hormonlar da vardır. Dikkat edilmesi gereken, uyku hormonu olan melatonindir. Enerji seviyenizi artıran ve stres direncini artıran kortizol. Bir de DHEA var. Bu hormon gençliğin çeşmesidir.
Bazı hormonlar yapay olarak değiştirilebilir ve bazıları değiştirilemez.
Hormonlar yaşam için gereklidir. Vücudumuzda her şeyi kesinlikle yaparlar. Bu yüzden ellili yaşlarımızda düşüşlerine başladığında hayatımızın çözülebileceği şaşırtıcı değil. Çoğumuz hala çalışıyoruz ve bir aileye bakıyoruz. Performans için vücudumuza ihtiyacımız var. Hastalık için zaman yok. Önünüzde hala uzun bir yol var.