Yaklaşık 20 yıl önce, gelişmiş uygulamalar nedeniyle uygulama sayısındaki artış nedeniyle daha fazla sunucuya ihtiyaç vardı. ağk kullanılabilirlik. Bu nedenle, veri merkezlerinde çok sayıda erişim bağlantı noktası sağlanması gerekiyordu. O zamanlar bulut bilişim yoktu ve özel veri merkezleri normdu. Her kuruluş kendi altyapısına yatırım yapmak zorundaydı ve VLAN adresleme alanı veri merkezi içindeki 4094 VLAN ile sınırlı olduğundan çoklu kiracılık da servis sağlayıcı ağlarıyla sınırlıydı.
Veri merkezindeki sunucu sayısının fazla olması nedeniyle, erişim anahtarlarının sunuculara bağlanabilmesi için daha fazla bağlantı noktasına sahip olması gerekiyordu. Bunlar erişim katmanını oluşturdu. Bunların da tipik olarak veri merkezi satırının sonunda bir dağıtım/toplama katmanında toplanması gerekiyordu. Dağıtım anahtarları tipik olarak, birçok erişim anahtarını bir araya getirmek için çok sayıda aşağı akış bağlantı noktasına sahip modüler anahtarlardı.
Bir sonraki tasarım düşüncesi, tüm bu dağıtım anahtarlarını yüksek bant genişliğine sahip, düşük gecikmeli aktarım çekirdeğine yüksek düzeyde yedeklilik ile bağlamaktı. Çekirdek katmanın işlevselliği, yalnızca minimum yönlendirme yüküyle veri aktarımıdır.
Anahtarlama işlevi, erişim ve dağıtım katmanlarıyla sınırlıydı ve dağıtım katmanı, VLAN'lar arası ağ geçidi görevi görüyordu. Çekirdek katman, anahtarlamaya katılmadı ve yalnızca yönlendirmeye odaklandı. Ağın geri kalanı tipik olarak çekirdeğe veya özel bir dağıtım anahtarı çiftine bağlanır. Tüm katmanlarda yedeklilik için birden fazla yukarı bağlantı bağlandı ve hızlı yük devretme için HA'da özdeş konfigürasyonlara sahip yedekli cihaz çiftleri yapılandırıldı. Bu, çapraz bağlantılar kullanılarak elde edildi. VSS böyle popüler bir konfigürasyondu.
3 katmanlı veri merkezleri, esas olarak sunucu sanallaştırma oluşum aşamasındaydı. Sanallaştırma daha yaygın hale geldikçe, uygulamalar veri merkezine ve bazı durumlarda birden çok veri merkezine yayılmış birden çok fiziksel sunucuda hazırlandı. Bu, üç katmanlı mimarideki atlama sayısıyla ilgili sorunu ortaya çıkardı. Trafik akışları şöyle görünüyordu: Sunucu1 -> Erişim1->Dist1->Çekirdek (birden fazla atlama olabilir)->Dist2->Erişim2->Sunucu2. Kaynak ve hedef erişim anahtarları arasında en az 4 atlama.
İkinci ve en önemli faktörlerden biri Spanning-tree idi. Bu kadar çok STP alanını yönetmek sorunluydu ve mevcut tüm uplinkler ağda kullanılmıyordu. Daha yeni uygulamaların sağlanması çeviklik gerektiriyordu ve ağ ekipleri katı Katman 2 tasarımları ile çalışırken uygulamaların dinamik doğasıyla baş edemedi.
Son olarak, kritik iş yükleri için DR ve HA senaryoları için VM mobilitesi giderek daha gerekli hale geliyordu. Hedef veri merkezi L3 ve L2 tasarımı, VM'lerin yeniden adreslenmesinin gerekli olduğu anlamına geldiğinden, bunun 3 katmanlı modelde uygulanması zordu. Bu, kullanıcı ve yönetici düzeylerinde uygulamaları ve gerekli yeniden yapılandırmaları bozdu.
Ek olarak, ağ OEM'leri tarafından SOC yeteneklerinin geliştirilmesi, doğrusala yakın Yönlendirme aramalarının mümkün olduğu anlamına geliyordu. Yönlendirmeyi yalnızca çekirdek ve dağıtım katmanıyla sınırlamaya gerek yoktu ve erişim katmanına genişletilebilir ve Spanning-tree ile ilgili sorunları hafifletebilirdi.
3 katmanlı veri merkezleriyle ilgili yukarıdaki sorunlar, OEM'lerin aşağıdaki ilkeleri kullanarak daha basit bir mimari tasarlamasına neden oldu:
Yaprak ve Omurga ağı, CLOS mimarisinin bir uygulamasıdır.
CLOS dokusunda anlamamız gereken yeni anahtar rolleri var. Yaprak şalter, erişim şalterinin başka bir adıdır. CLOS yapısındaki hem giriş hem de çıkış anahtarları yaprak anahtarlardır.
Ek olarak, 3 aşamalı bir CLOS yapısındaki Çapraz Çubuk işlevselliğinin başka bir adı olan 'Omurga' rolüne sahibiz. Tüm 'yaprak' anahtarlar bu katmana bağlandığından, kumaşın Omurgası olarak adlandırılır ve dolayısıyla adı.
Her yaprağın ağdaki tüm omurgalara bağlanması ve yönlendirme için mevcut tüm yolları kullanmak için ECMP kullanması gerekir. 'Omurga' anahtarların birbirine bağlanması gerekmez ve yalnızca yaprak anahtarlar arasındaki bağlantı için kullanılır.
Dış ağları omurga anahtarlarına bağlamak mümkün olsa da, yapının sınırını oluşturan ve dış ağlara bağlanan 'border-leaf' anahtarları adı verilen özel anahtarların olması önerilir.
Yaprak-Omurga Mimarisi Kullanmanın Avantajları:
Rahi işletmelerin çok sayıda satıcıdan piyasada bulunan en son yaprak omurga çözümlerini belirlemesine ve uygulamasına yardımcı olabilir. Rahi, dünya genelinde yüksek düzeyde ölçeklenebilir veri merkezi ağları kurma konusunda kapsamlı deneyime ve 1. Gün yapılandırması ve 2. Gün desteği için deneyimli profesyonel hizmetler ve yönetilen hizmet ekiplerine sahiptir.