Nükleer silah üretiminde kullanılan patlayıcı materyaller – yüksek derecede zenginleştirilmiş uranyum ve plutonyum – sağlığımıza ve çevreye zararlıdır.
Nükleer silahlar patlayıcı güçlerini uranyum ve/veya plutonyumdan alırlar, ikincisi reaktörlerde gerçekleşen nükleer füzyonun yan ürünüdür. Uranyum, onun radyoaktif bozunmuş ürünleri ve uranyum madenciliği ve işlemesi sonucunda ortaya çıkan diğer maddler, maden işçilerinde, nükleer endüstri işçilerinde ve bu bölgelerde yaşayan insanlarda hastalıklara yol açabilir. Dünyadaki uranyumun yüzde 70’i yerli halkların yaşadığı topraklar üzerinde bulunuyor. Büyük miktarlarda atık, uzun süreli radyoaktif ve kimyasal kirlenmeye yol açıyor. Dünyanın hiçbir yerinde, uranyum çıkarma işlemiş tamamlandıktan sonra alanın atıklardan tam olarak temizlenmesi mümkün olmadı. Uranyum madeninden üretilen fisil maddeler binlerce yıl boyunca zehir olarak kalmaya ya da silahlarda kullanılabilir olmaya devam ediyor. Uranyumu reaktör düzeyinde zenginleştirebilen herhangi bir zenginleştirme tesisi, onu silah üretiminde kullanılacak düzeyde de zenginleştirebilir.
Nükleer reaktörler
Plutonyum, nükleer bir reaktörde uranyumdan üretilir. Askeri ve sivil nükleer programlar genellikle birbiriyle yakından ilişkilidir. Yakın zamandaki nükleer yayılma olaylarının büyük çoğunluğu barışçıl nükleer programlardan kaynaklandı. Bir nükleer reaktörden, nükleer bombanınkine eşit ya da ondan daha fazla miktarda radyasyon yayılabilir – yani her reaktör aslında kirli bir bombadır. 1986’da Çernobil’de gerçekleşen gibi nükleer kazalar on binlerce insanın kanserden ölmesine yol açar. Normal kullanım sırasında bile, nükleer reaktörler havaya, suya ve toprağa radyasyon salar ve bunun sonucunda reaktörün 50 km çevresinde yaşayan çocuklarda kan kanserine yakalanma oranı artar.