Elitler Sınıfı - Cilt 3 - Kısım 1 - Part 4(A)
Hiçbir sonuç alamadan geri döndüğümüzde, Hirata’nın ekibi de üsse dönmüştü.
Üçlü şaşırtıcı derecede neşeliydi. Hirata ve diğerleri, büyük bir hevesle bir şeyden bahsediyorlardı.
“Bir nehir bulduk !! Bir nehir !! Ne güzel bir duygu! Ayrıca orada bir mekanizma vardı sanırım! Görünüşe göre özel bir mekanizmaya sahip olacağız! Buradan sadece 10 dakika yürüme mesafesinde, Hadi hep birlikte gidelim! ”
Ike’nin ekibi daha önce bir arama görevi için ayrılmıştı, o noktayı çoktan öğrenmişlerdi.
Ve sanırım onu koruyorlardı, böylece diğer sınıflar bu bölgeyi ele geçiremezler.
“Bu harika bir başarı, nehri koruyabilirsek durumumuz büyük ölçüde düzelir.”
Başlangıçta bu noktayı bulmamız gerekiyordu sanki, burası kampın yerimiz olacağına çoktan karar verilmiş gibiydi.
Tabii ki arazi ve çevre yüzünden olduğunu düşündüm, ama sanırım bu sadece ilk adımdı.
“Yine de henüz geri dönmeyen 2 takım var, kimse onları beklemek için burada kalmazsa, bir sıkıntı olacağını düşünüyorum”
Saat neredeyse 3 oldu, orijinal programa göre devam edemeyebiliriz, bunun yanında, bu engin ormanda dolaşabilecekleri sayısız olasılık var.
“Üzgünüm Hirata, Kouenji de dönmedi, bu benim hatam, çünkü keşif gezimizin ortasında onu kaybettim.”
“Ah, küçük Kouenji’miz hakkında konuşuyorsan, bir süre önce yalnız döndü, gidip yüzmek istedi.”
Görünüşe göre kaybolmadı ama ormandan uzaklaştı. Onun gibi özgür ruhlu bir adamdan beklenebileceği gibi.
“Onu nasıl kaybettiniz? Liderliğini düzgün yapmadın mı?”
“Ben benim ve ben insanlara sınırlamalar getirecek biri değilim… Anlıyor musun?”
Bu adam onu bilerek kışkırtmaya mı çalışıyor? Zaten Kouenji’nin yüksek hızından kurtulmayı ve orman hakkında iyice bilgi sahibi olmayı başardım.
“Anladım, başka bir liderin şikayetlere cevap verme yetkisi yok, bu mu yanii.”
“Aynen onun gibisin.”
“Bir şey mi dedin?”
“Hayır, hiçbir şey”
Bu sınıfta ben de dahil olmak üzere çok fazla sorunlu öğrenci var. Hirata bile sorunlu.
“Ne?”
Aniden Horikita, arkasını döndü Sakura’ya keskin gözlerle baktı.
“Eh!”
“Az önce, bana mı baktı?”
“O…O .. Bana bakmıyordu değil mi ?!”
Sakura şaşkın görünüyordu ve inkar ediyordu, manzaradan kaçmayı denedi ve bizden uzaklaştı.
“Seni korkutmasına izin verme. Başından beri Horikita zaten bir şeytan gibi korkunç.”
“Onun istediği gibi benimle uğraşmasına izin vermeyeyim mi?”
“Burası burası ! Bulduğumuz nokta burası! Harika!”
Sonunda Ike ve diğerleri tarafından bulunan noktaya ulaştık. Mağaranın içinde duvara gömülü bir mekanizma gördüm.
Ancak, nehrin bu kenarında, bir tane yapay büyük kaya vardı. Mekanizmanın aslen gömülü olduğu yer burasıydı. Bu arada, Hirata’nın ekibi nehre yakın bir yere çadırı ve diğer tüm gerekli şeyleri hazırlamaya başladı.
“Evet, güneş ışığı gölgelerini suyun yüzeyine yansıtıyor ve zemin altındaki yolun düzleştirilmesi. Bu, ana kampımızı inşa etmek için ideal bir nokta olabilir. Bu harika, Ike! ”
“He he! Biliyorum, değil mi?”
Nehrin suları 10 metre enle sakince akarak, böylesi görkemli bir manzara yaratıyordu. Nehir kalın ağaçlarla ve kumlu bir yolla çevriliydi.
Burası daha önce kurulmuş ve açılmış gibi geliyor bana. Bunun yeni keşfedilen bir alan olduğuna inanmıyorum. Burası okulumuz tarafından belirli bir amaç için yapıldı.
“Şimdi bu nehrin bizim olduğunu kanıtlamamız için ne tür bir doğrulamaya ihtiyacımız var?…”.
Nehir büyük bir genişliğe sahip, bu noktadan itibaren aşağı doğru akıyor ve bu şekilde devam ediyor gibiydi.
Nehrin sonuna doğru göz attığımızda, dağlık ve engebeli olan bir arazideki tek düz noktada duruyoruz gibiydi. Belki burada, burası gibi başka bir yer de yoktur.
Ancak burayı çok kolay bulduk yaa. Nehri kullanıp kullanamayacağımızı bile bilmiyoruz. Ya da muhtemelen, biz sadece bu noktanın bizim için özel olduğunu düşünüyoruz.
Nehir kenarına paralel olarak orman yönüne doğru yürürken sadece bir şey için endişelendik. Ama yine de kuzey tarafını ele geçirmeye geldik.
“Bu, okulun çevresini anlamak gibi bir şey. Nehirden faydalanabilecek tek sınıf biziz gibi görünüyor. ”
Nehir boyunca yürürken nehri nasıl kullanacağımızı düşündük, eski bir ahşap işareti vardı.
Dolayısıyla bu yer, özellikle de izinsiz kullanımın yasak olduğu bir sebeple tasarlandı. Tahta tabelada yazılı olan buydu.
Sersemlemiş bir şekilde yürürken, Hirata ve ekibi geri döndü.
“Buna zaten karar verdik! Yine de başka alternatifler var mı ?!”
“Tabii ki! Tabii ki, bu yerin olması bizim yararımıza, nehri tekelleştirmenin yolları var ve gerçekten 8 saat tutabilirsek ve operasyon liderimiz tarafından onaylanır ve yürütülürse, bunun için biraz puan kazanabiliriz. Bununla birlikte, diğer ekipler, liderimizin gerçekte kim olduğunu öğrenirse, başımız belaya girer. Zeki gözleri olan biri durumumuzun ciddiyetini kavrayabilir. ”
Nehrin karşısında ve etrafımızda, 360 derece çevremizde sadece orman var. Biri ya da birileri ağaçlardan bakarsa, o zaman fark edemeyiz.
“Demek istediğin …, bu yer… saklanmak için iyi değil, korumasızız. Etrafımız sarılı yani”
Riskin gölgelerde arttığı doğruydu, ancak Ike’nin gözlemi de doğruydu.
Ana kampı bu arazide yapsak bile, onu koruyamayız, başka seçeneğimiz yok. Şans eseri diğer sınıflardaki öğrenciler nehri tekelleştirmeye çalışırlarsa, dışarı çıkamayacağız.
Hem kızlar hem de erkekler Ike’ye onay veriyor gibiydi. Bence Hirata’nın da başından beri aynı şeyi yapma niyeti vardı, ama tarafsız kalarak birçok bakış açısını değerlendirdi.
Kesinlikle özel bir mülkiyet hakkını kazanabilmek bir şekilde iki ucu keskin bir bıçak gibi yaa.
Bununla birlikte, A Sınıfının mağarayı tekelleştirmesi için, ekipmanları ve kampı aynı yere yerleştirerek / üst üste koyarak tam olarak korumak zorundalar.
B sınıfının ve C sınıfının aynı şeyi yapması hiç akıllıca değil. Başka bir deyişle, en küçük risk için bile bir yer kaybetmeyi göze alamayız.
“Evet. Öyleyse bu sorunu da hallettiğimize göre yeni noktanın lideri kim olacak?”
Sahip olmak ve işgal etmekten çok, en önemli etken, kimin lider olarak seçileceğine karar vermek.
Bu noktada hata yapmak ölümcül olabilir.
Herkes bu kadar büyük sorumluluklara sahip bu tür bir rolden kaçınmayı düşünürken, Kushida herkese toplanıp bir daire kurmasını söyledi.
Küçük bir sesle, konuşmaya başladı:
“Aklımda çok şey vardı ve çeşitli şeyler hakkında düşündüm ama, ister beğenin ister beğenmeyin, Hirata-kun veya Karuizawa-san çok göze çarpıyor. Bunun yanı sıra onlar güvenebileceğimiz insanlar mı ya da derin bir sorumluluk duyguları var mı? Bence her iki koşulu da karşılayanın Horikita-san’ı düşünüyorum. Sizce nasıl? ”
Horikita, Kushida’dan böyle bir öneri beklemiyor gibiydi, ancak ifadesi değişmedi.
Lider olarak hareket etmesine izin vermenin daha az riskli olup olmadığını merak ediyorum, çünkü başkalarıyla beraber hareket etmeye çalışmaktan çok, A sınıfını gözlemliyor ve hedefliyordu. Bence asıl mesele bu.
Sakince etrafımdaki tepkilere bakıyordum.
“Kushida-san’ın görüşüne katılıyorum. Ayrıca Horikita-san’ın iyi bir lider olabileceğini düşünüyorum. Horikita-san da kabul ettiği sürece onun üstlenmesini istiyorum.”
Tüm bakışlar üzerinde toplanmış olmasına rağmen, özellikle reddetmek istiyor gibi değildi.
“Bunu yapmak istemiyorsun, değil mi? Onu zorlamayın çocuklar. Onun yerine yapabilirim.”
Birden Sudo, aday olduğunu açıkladı, Horikita’nın kabul etmeyeceğini düşünerek. Ancak ironik bir şekilde, Sudo kısa bir süre içinde kararını verdiğinden Horikita için bir tetikleyici haline geldi.
“Tamam, kabul ediyorum.”
Çeviri de hata ya da sıkıntı gördüğünüzde, bunu bana bildirirseniz sevinirim 🙂
Keyifli okumalar 🙂