Weaver ve sahadaki diğer kişiler tarafından dile getirilen endişelere rağmen, yangın söndürme orman yönetiminin temel taşı haline geldi. Ve ilk başta, nispeten serin ve yağışlı bir döneme denk gelen, işe yaramış gibi görünüyordu. Amerika’nın batısındaki yangınlar sınırlıydı ve genellikle kontrol edilebilirdi. Yaklaşık 50 yıl boyunca bu yangın rejiminin normal olduğu varsayıldı. Bu dönemde orman hizmetinin ana amacı kereste endüstrisini desteklemekti ve onlarca yıldır istikrarlı, ateşsiz bir ortamda gelişti. Büyük ağaçlar küçük ağaçlardan daha fazla para kazandığı için, ormanlar önce eski bitki örtüsünden temizlendi. Yeni büyüyen ağaçlar daha sonra ızgara benzeri bir modelde ekildi ve köknar ağaçları gibi güvenilir, hızlı büyüyen türler tercih edildi.
Sonuç olarak, artık batı ormanlarında olması gerekenden daha fazla köknar ağacı var. Özellikle Douglas köknarları ve büyük köknarlar yaygındır ve yangınlara dayanacak şekilde uyarlanmamıştır. McWilliams, bu köknarların yerli olmasına rağmen “yerli olmayan sayılarda” çoğaldıklarını söylüyor. A 2017 çalışması dergide Ağaçlar, Ormanlar ve İnsanlar Ateşe adaptasyonları olmayan köknarların ve diğer türlerin bugün geçmiş yüzyıllara göre dokuz kat daha yaygın olduğunu buldular – bazı bölgelerde, bir ormanın ağaç kütlesinin yüzde 90’ından fazlasını oluşturuyorlar.
Douglas köknarları ve büyük köknarlar başka bir şeyin olmasına izin verdi. Bu türler mantar enfeksiyonlarına karşı oldukça hassastır. A. ostoyae. Humongous Fungus, yangın söndürme yoluyla 20. yüzyılın orman yönetiminden binlerce yıl önce gelse de, muhtemelen onsuz bu kadar büyük olmazdı.
bu A. ostoyae Humongous Fungus olarak bilinen örnek yalnız değildir; 20. yüzyılın sonlarında, Washington Eyaletindeki bir başka büyük Armillaria, benzer oranlara ulaştı. “Her zaman söylüyorum, bu en büyük belgelenmiş organizma,” diyor McWilliams. “Orada bir yerlerde daha büyük bir tane olması kuvvetle muhtemel.”
İronik olarak, ormanı yavaş yavaş yok eden bu dev mantarlar, aynı zamanda, bir asırlık sorunlu yangın yönetiminden kurtulmasına ve onu daha sıcak, daha kuru ve felaket yangınları için daha büyük risk altında olan değişen bir iklimden korumaya yardımcı olacak araçlar olabilir.
Üzerinde yanan bir ateşin Humongous Fungus’un kendisine zarar verip vermeyeceği belirsiz olsa da, McWilliams, Armillaria enfeksiyonunun en gelişmiş olduğu orman bölgelerinde ağaçların daha fazla aralıklı olduğunu ve yerdeki organik maddelerin parçalandığını belirtiyor. Humongous Fungus ve diğer Armillaria, her yöne yılda 5 feet’e kadar genişledikçe, son derece hassas Douglas köknarlarını ve büyük köknarları parçalayarak, potansiyel büyümeyi desteklemek için alan yaratır ve besinleri toprağa geri süzerler. yangına (ve mantara) daha dayanıklı türler. Sonunda, Armillaria orman tabanındaki tüm aşırı büyümeyi ve doğal kalıntıları temizleyebilir – ancak insanlar için kabul edilebilir bir zaman çizelgesinde değil.
Şimdi, daha fazla orman yönetimi uzmanı, reçeteli yanıklar olarak bilinen küçük, yüksek kontrollü yangınlar yoluyla Amerika’nın batısındaki manzaraya yangını yeniden sokmaya başlıyor. Kasıtlı olarak yangın çıkarmak, insanların faydalarını anladığı topluluklarda bile politik olarak yanıltıcı olabilir, ancak McWilliams, “Öyle ya da bu şekilde dumanınız olacak. Bir gün biraz duman mı istersin yoksa kontrol edemediğin zaman çokça duman mı istersin?”
O ve diğer orman bilimcileri, yangına adapte olmuş birçok türün yararına olan doğal yangın döngülerine yardım ederek ve ekosistemin doğal ritimlerine saygı duyarak ormanla simbiyotik ilişkimizi yeniden kurabileceğimizi umuyorlar.
Bu arada, Malheur Ulusal Ormanı’nın Devasa Mantarı büyümeye devam edecek.
Kaynak : https://www.wired.com/story/what-the-worlds-largest-organism-reveals-about-fires-and-forests