-Günahlarımın ağırlığına dayanamıyorum Olric.Neden beni uyandırmadın.
-Buna hakkım yoktu efendimiz. Öyle güzel gürlüyordunuz ki. Size kapılmamaya imkân yoktu. Çevrenizdeki bütün sahtelikleri öyle güzel aydınlatıyordunuz ki. Bir daha göremeyecekler sizin gibi bir devi efendimiz.
-Onların küçük yaşantıları içinde ben de küçülmedim mi Olric. Ucuzluk banada bulaşmadı mı?
-Hayır efendimiz. Öyle içten yaşadınız ki. Bu kısa süren aydınlıktan yararlanamayacaklar ne yazık ki. Acıtmayan karanlıklarına dönecekler. Onların hissedemedikleri acılarını da siz içinizde taşıyacaksınız. Güzel bir rüyadan uyanmanın tatlı şaşkınlığını yaşayacaklar bir süre. Sonra unutacaklar. Unuttukları içinde unutulacaklardır. Kendi güzelliklerini de- eğer bir güzellik varsa- unutacaklardır.
Yalnız sizin içinizde yaşayacaklardır: bunu bilmedikleri için de, yaşadıklarını bilmeyeceklerdir. Alışkanlıktan başka bir şey bilmedikleri için, sizn de yokluğunuza alışacaklardır.
- Anlıyorum Olric. Neden daha önce söylemedin bana ?
- O zaman yaşayamazdınız. Siz her şeyi yaşamalısınız efendim. Bütün güzellikleri görmelisiniz. İçinde en küçük bir güzellik olan bir şeyi bile tanımalısınız. Siz ne yaparsanız olur efendimiz.
- Beni şımartıyorsun Olric.
- Zararı yok efendimiz: çünkü artık sizi kimse şımartamayacak.
-Beni korkutuyorsun Olric.
Oğuz ATAY- Tutunamayanlar
Sayfa 349-350