Bazen hükümetlerin toz çöktükten sonra ekonomi politikasını yeniden düşünmeyerek 2007-09 küresel mali krizini boşa harcadığı söyleniyor. Kimse covid-19 salgını hakkında aynı şeyi söyleyemez. Sadece birkaç ay önce hayal edilemez veya sapkın olan politikaları yürürlüğe koymak için umutsuz bir mücadeleye yol açtı. Sonuç olarak ekonomide, bir nesilde sadece bir kez gerçekleşen türden derin bir değişim yaşanıyor. Keynezyenizmin, Milton Friedman'ın sade parasalcılığına yol açtığı 1970'lerde ve merkez bankalarına bağımsızlıklarının verildiği 1990'larda olduğu gibi, salgın yeni bir dönemin başlangıcını işaret ediyor. Onun öncelikli kaygıları fırsatları değerlendirecek ve ekonomiye ve finansal piyasalara devletin müdahalesinin üst seviyesinden kaynaklanan muazzam riskleri içerecektir.
YENİ ÇAĞIN DÖRT TEMEL ÖZELLİĞİ
Bu yeni çağın dört tanımlayıcı özelliği var. Bunlardan ilki, bugünkü hükümetlerin borçlanmasının çene düşürücü ölçeği ve daha fazlası için görünüşte sınırsız bir potansiyel. IMF, zengin ülkelerin ekonomiyi ayakta tutmak için tasarlanmış 4,2 trilyon dolarlık harcama ve vergi indirimlerini finanse etmek için bu yıl toplam GSYİH’lerinin yüzde 17'sini borç alacağını öngörüyor. Öte yandan Amerika Kongresi'nde başka bir harcama paketi tartışıyor. Avrupa Birliği ise ortak borçlanma ile finanse edilen yeni bir teşvik üzerinde anlaştı.
İkinci özellik baskı makinelerinin pırıltılarıdır. Amerika, İngiltere, avro bölgesi ve Japonya merkez bankaları 2020 yılında yaklaşık 3,7 trilyon dolar değerinde yeni para rezervleri oluşturdular. Bunun büyük kısmı devlet borçlarını satın almak için kullanılıyor, bu da merkez bankalarının uyarıcıyı zımni olarak finanse ettiği anlamına geliyor. Sonuç olarak, uzun vadeli faiz oranları, kamu borcu ihracı yükselirken bile düşük kalıyor.
Devletin sermaye tahsisi başkanı olarak artan rolü yeni çağın üçüncü boyutu. Bir kredi krizini görmek için, Hazine ile hareket eden Federal Rezerv, finans piyasalarına girdi, AT&T, Apple ve hatta Coca-Cola'nın tahvillerini satın aldı ve doğrudan tahvil satıcılarından kâr amacı gütmeyen hastanelere borç verdi. Fed ve Hazine birlikte Amerika'nın tüm ticari borç stokunun yüzde 11'ini destekliyor. Zengin dünyada hükümetler ve merkez bankaları bunu takip ediyor.
Son en önemli özellik: düşük enflasyon. Fiyatlar üzerinde yukarı yönlü baskının olmaması, merkez bankası bilançolarının büyümesini yavaşlatmaya veya kısa vadeli faiz oranlarını sıfır civarında tabanlarından yükseltmeye gerek olmadığı anlamına geliyor. Bu nedenle düşük enflasyon, kamu borçları konusunda endişelenmemek için temel nedendir ki bu da accommodative para politikası sayesinde, artık ücretsiz para gibi görünen hizmete çok az maliyeti vardır.
PARA BASMA POLİTİKA OLUŞTURMANIN ARACI HALİNE GELİYOR
Salgın geçtikten ve işsizlik düştüğünde devletin rolünün sihirli bir şekilde normale döneceğine kendinizi inandırmayın. Evet, hükümetler ve merkez bankaları harcamalarını ve kefaletlerini azaltabilirler. Ancak ekonominin yeni dönemi, uzun vadeli eğilimlerin doruk noktasını yansıtıyor. Salgından önce bile, bir iş patlamasına rağmen enflasyon ve faiz oranları hafifletildi. Bugün tahvil piyasası hala uzun vadeli enflasyon endişesi belirtisi göstermiyor. Eğer doğruysa, açıklar ve para basma da on yıllar boyunca politika oluşturmanın standart araçları haline gelebilir.
Yeni dönem ciddi riskler sunuyor. Eğer enflasyon beklenmedik bir şekilde fırlarsa, merkez bankaları politika oranlarını yükseltmek ve tahvil satın almak için oluşturdukları yeni rezervlere büyük miktarlarda faiz ödemek zorunda kaldığı için, tüm borçlanmalar sarsılır. Enflasyon düşük kalsa bile, yeni makine lobiciler, sendikalar ve kafadarlar tarafından ele geçirilmeye açıktır.
Monetarizmin en önemli iç görülerinden biri, genişleyen makroekonomik yönetimin siyasilerin favorilere oynaması için sonsuz fırsatlara yol açmasıdır. Şimdiden hangi firmaların vergi indirimi alacağına ve hangi işçilerin eski işlerinin yeniden ortaya çıkmasını beklemeleri için devlet tarafından ödenmesi gerektiğine karar veriliyor. Yakında özel sektöre verilecek bazı krediler bozulacak ve hükümetler hangi firmaların başarısız olacağını seçecek. Para bedavayken, neden şirketleri kurtarıp, eski işleri korumuyor ve yatırımcıları kurtarmıyor?
Ancak, bu kısa bir uyarıcı sağlayacak olsa da çarpık piyasalar, ahlaki tehlike ve düşük büyüme için bir reçetedir. Politikacıların miyop korkusu, pek çok ülkenin ekonomik döngüyü yönetmek için tek ve basit bir araç olan faiz oranlarını kullanan bağımsız merkez bankalarına yetki vermelerinin nedeniydi. Ancak bugün faiz oranları, sıfıra yakın, iktidarsız görünüyor ve dünyanın merkez bankalarını yöneten hükümdarlar hükümetin borç yönetimi kolu olarak çalışan hizmetkarlar gibi oluyorlar.
***The Economist dergisinden Türkçe'ye İntell4 tarafından çevrilmiştir