Bir süre önce bu olağanüstü kişiyle temas kurdum ve bana 6 Haziran 1944'te Omaha sahiline inişi hakkında daha fazla bilgi vermesini istedim.
İşte hikayesi:
Bir LCM'yi (Landing Craft Mechanized) çeken bir LCT (Landing Craft Tank) ile İngiliz Kanalı'nın karşısına geçtim. LCT'de 12 numaralı yıkım ekibi saldırı ekibimiz vardı. Ayrıca gemide üç ya da dört tank vardı ve mürettebatı. Zorlu bir geçişti ama deniz hastalığı yaşamadım. LCM, malzemelerimizi, yıkımımızı, prima kordonumuzu, sigortalarımızı vb. Taşıyordu. LCM ayrıca, kauçuk teknede tüm malzemeleri bulunduran yedi kişilik bir lastik bot taşıdı. Şimdi bu bizim için bir sorundu. Bu durum için hiç eğitim almadık. Bu kauçuk tekneyi içinde tüm malzemelerle birlikte LCM'den çekip çıkarmamızdı. Bu şey 700 pound ağırlığında olmalı. Omaha Sahili'nden 2,000 artı yarda uzaktaki bir alana vardığımızda, LCM yan yana geldi ve LCT'den oraya atladık. Buraya, ekibimiz, 299. Mühendis (c) Taburu'nun, Omaha ve Utah'ın her iki Amerikan Sahillerine inen tek ABD Ordusu Birimi olduğunu eklemeliyim.
A ve C şirketi, Utah'daki Omaha Beach, B Company'ye indi. A Bölüğündeydim. Muhtemelen Gene Shales'in B Company'de olduğunu ve Utah Plajı'na indiğini fark etmişsinizdir. LCM, ekibimizdeki diğer taarruz tekneleri bize katılıncaya kadar daire çizdi ve ardından Omaha Plajı'na gittik. Sekiz, numaralı (9'dan 16'ya kadar) ve dört harfli saldırı botu (E'den H'ye) vardı. Hedefimiz "Easy Red" adlı sektördü. Kırmızı çıktı ama kolay olmadı. Sahil yolunda askerler bir tankın üzerinde duruyor ve çılgınca el sallıyor ve bağırıyorlardı. Dümenci LCM'yi onlara yönlendirdi ve sorunun ne olduğunu sordu. Batıyorlardı. Dümenci onlara yardım edemeyeceğini söyledi ve sahile devam etti. Bunu yapmamalıydı. İşi bizi sahile götürmekti. Bu konuyla ilgilenmek için orada kurtarma ekipleri vardı. Şimdi suya giren ve "sahile yüzen" 28-30 tank vardı. Bunlar, suyu dışarıda tutmak için bir kanvas cihazla donatılmış DD Tanklarıydı (Duel Drive). Kanal sertti ve suya girdiler. Bu tanklardan sadece ikisi içeri girdi, geri kalanı çoğu durumda mürettebatı kaybederek battı. Plaja ulaşanlar hemen nakavt edildi. Aslında bütün gün sahilde herhangi bir çalışan tank görmedim. Plaja girerken Teksas Savaş Gemisinden mermiler ve çıkarma mavnalarından çıkan roketlerin sahile vurmasını hayranlıkla izledik. Ne manzara. Tezahürat yaptık ve kolay bir gün olacağını düşündüm. tabii ki değildi. Yaklaştıkça vücuduma her biri arkaya ve öne olmak üzere toplam 20 poundluk iki paket yıkım bağladım. Etrafımızda Alman mermileri patlamaya başladı, yaklaştığımızda rampa alçaltıldı ama önce yapmamız gereken bir iş vardı. Tüm malzemeleri olan o lastik tekneyi LCM'den almak zorundaydık.Şimdi bunun için hiç eğitim almadığımızı hatırlayın. O tekneyi tuttuk, kalktık ve hooledik ve yerinden oynamadı. Bunca zaman Almanlar teknemize bir kabuk koymaya çalışıyorlardı. Biri onu bırak diye bağırdı ve biz de yaptık. Dümenci bundan hoşlanmadı ama gittik. Başka bir askerle birlikte teknenin önündeydim. O tekneden ilk inen bizdik. Atladığımda suya indim ve battım. Ön paket, cankurtaran kemerimi şişiren bir yük oluşturmaya çarptı ve sahile gitmek için ayaklarımı dibine indirebildim. Yukarı çıktığımda benimle atlayan asker yanımdaydı ve ağlıyordu. "Sorun ne?" Diye sordum Yakında öğrendim. Etrafımıza makineli tüfek mermileri düşüyordu. Sudan kıyı şeridine geçtim, İngiltere'ye geri dönmek istemediğim sürece gidecek başka bir yol yoktu Kıyıya vardığımda yıkım paketlerini vücudumdan çıkarmak için uzandım ... Sonra arkamdan iyi olup olmadığımı soran bir ses duydum. Memleketim Buffalo, NY'den Billy Scanlon'du. Ekibimizin bir kısmı, su engellerini havaya uçuracak güçlü yüzücülerden oluşuyordu ve geri kalanımız sahilin daha da yukarısındaki engelleri patlatacaktık. Adamlarının etrafında kalabalık olduğunu fark ettim ve bunun kötü bir hareket olduğunu biliyordum çünkü ateş yakacaklardı. Oradan çıktım ve onlardan uzaklaştım, o grup hem Ordu hem de Donanma adamlarından oluşuyordu, bu grup KIA 4 ordusunu ve 6 Donanma adamını kaybetti ve birkaç kişi yaralandı.
Billy öldürüldü ve Kenmore, NY'de gömüldü. Bir engele geldim ve patlatmak için üzerime yükledim. İlk kordon adamımız, ilk kordonu engellerin etrafından geçirerek geldi, böylece ona bağlanıp yıkımı bir kerede havaya uçurabilirdik. Adı Bill McCue, bir prima kordonunu çözerek dik yürüyordu. Ona inmesi için bağırdım ama yaptığı tek şey savaşı kazanan ve devam eden sözü söylemekti. Hiçbir zaman bir sıyrık bile olmadı. Şarjlarımı prima kordonuna bağladım ve sonra kumul hattına geçtim, sahilde koşarken önümdeki kuma isabet eden makineli tüfek mermilerinin farkına vardım. Bu adamın gözünü dikip beni yakalayacağını sanıyordum. Yaptığım şey, geçtiğim ve arkasına aldığım bir engele geri dönmek oldu. Orada yatarken, üç asker, büyük bir tel makarasıyla, sanırım onlar yaklaşık 10 metre ötede sağıma geldi sinyal cürufu. Uzaktan, engelleri aşmak için dozerlerimizden birini görebiliyordum. piyade adamları korunmak için arkasına saklanıyor. Manga liderimiz Jerry Burt onu yönlendirmeye ve piyade adamlarını kovmaya çalışıyordu ama hareket etmiyorlar. Operatör, bir isabet aldıktan sonra onu terk etmek zorunda kaldı. Askerlere makara ile orada ne yaptıklarını sordum. Bana cevap veremediler, bir havan onları aldı, sahilde yalnızdım, yanımda kimsenin olmasını istemedim. Bana yaklaşan tek kişi prima kordon adamı Bill McCue'du. Oradan çıkmaya karar verdim ve biraz koruma sağlayan Dune Line'a ilerledim. Orada arkadaşlarımdan bazılarını buldum, bazıları yaralandı ve bazıları da şok geçirdi. Yaralıların bir kısmı Dune Line'a getirildi. Çoğu savaşta ve eylemde yaralılar normalde arkaya getirilir, ancak bir istilada tek yer ve en güvenli yer düşmana doğrudur. O Dune Line'da birkaç saat uzandık ve sonra yokuş yukarı çıktık ve kazdık. Kazdığım nokta Amerikan Mezarlığı'nın bulunduğu yerin altında. Günün geri kalanında orada oturduk ve piyade ve diğer birlikler inmeye çalışırken izledik. Bir gemi doğrudan isabet aldı ve parmaklıkların üzerine sarılmış adamları gördü. Görmek üzücü bir şeydi. O akşam yanlış bir gaz alarmı vardı. Bazı adamlar gaz maskesi için ağlıyordu. Plaja indiklerinde kendilerinden kurtuldular. Bu adam değil. En önemlisi tüfeğim dışında ihtiyacım olan her şeye sahiptim. Batarken altta bıraktım, tespih alıp dua edip dua ettim. O gece uykuya dalmadan önce "Bed Check Charlie", savaş sırasında her gece yaptığı gibi, Almanlar için fotoğraflarını çekerek havadan uçtu. Bir yak yak battaniyesi ona çarpmaya çalışırken gökyüzünü doldurdu. DDay'ım böyle bitti. O günü hiç unutmayacağım. 70'da 299'e yakın adam inişten dakikalar sonra öldürüldü ve birçoğu yaralandı. Yirmi dördü Normandiya Mezarlığı'na gömüldü ve beşi kayıpların duvarında.
KIA'lerin çoğu, ailelerinin talep ettiği ve memleketlerine defnedildiği gibi iade edildi. Diğer eylemlerden Belçika ve Fransa'da denizaşırı yerlerde gömülü olanlar da var: "Bulge Muharebesi" ve Remagen Köprüsü. Onlar asla unutmayacağım adamlar, "Biz bir aileydik".