Tünelin sonunda ışık. Rusya'nın tarihi gelişim süreci
"Koridorlar bir duvarla bitiyor.
Ve tüneller gün ışığına çıkıyor "
Vladimir Vysotsky. Çocukluk ballad
Ve tüneller gün ışığına çıkıyor "
Vladimir Vysotsky. Çocukluk ballad
Öykü öznel algısı yoluyla. SSCB’nin çöküşünün nedenleri hakkında henüz yazmamış olan “VO” da. Örneğin, bir mühendis - ve neden olmasın? Çan kulesinden bir tane görüyor. Sanatçı başka bir şey görecekti. Şair üçüncü. Sosyolog dördüncü. Ve her zaman beşinci olacaktı ... Örneğin, öğrencilerim en son Penza sakinlerinin sosyolojik bir araştırması yaptığında, her şeyin kendileriyle iyi olmamaları ve suçlu olmaları için gerçek bir fikir edinme sebebi olarak gördükleri hakkında . Bunlardan biri gösterge niteliğindeydi: Bir uyku alanından en marjinal bir görünüme sahip bir erkeğin düşüncesi, şöyle dedi: “Amerikalılar ve bu, onun gibi, Yeltsin!”
Dolayısıyla, tren istasyonunu otobüs durağına bağlayan Penza-1 istasyonunun raylarının altındaki bu yeraltı geçidi şimdi görünüyor. Ancak bir kez binek araç taşıyıcısı raylar üzerinde geçti ve “Ekmek” minibüsleri geçti
Bu yüzden VO okuyucularını sayılarla, gerçeklerle veya çeşitli akıllı dergilere bağlarla rahatsız etmeyeceğim - neden? Sadece Penza altyapımızın gelişimi örneği ile tarihsel gelişim sürecimizin tamamını göstermeye çalışacağım. Yine kendi hatıralarımın prizmasıyla iyi bir hafızam var ve Penza Ansiklopedisi el altında. Penzenlerimi mutlu edeceğim. VO'ya gidiyorlar ve burada şehrimiz ve “yerli” demiryolu tüneli hakkında. Sadece bir satır değil her şeyi okuyun ve yazar için bir şey düşünmeyin, bazıları gibi. İşte metin, fakat metinde ihtiyacınız olan her şey artı fotoğraflar.
Girişinin solunda, yüksek bir sette, Zheleznodorozhny bölgesinin askeri komiserliği yapıldı. Şimdi neredeyse hiçbir şey setin kalmadı. Geçtiğimiz on yıllar boyunca buraya ne kadar toprak taşındı.
Böylece, 1954 yılında doğdum ve beş yaşında bir yerde Proletarskaya Caddesi'nde ve oldukça garip bir yerde yaşadığımı fark ettim. Garip olan şey, şehrin merkezi sokaklarına ulaşmak çok zordu. Diyelim ki, çok zor. Gerçek şu ki, şehir dört seferde dört tren yolu ile aynı anda geçiyor: Penza-1,2,3,4. Ve her şey yoluna girecek, ancak ... demiryolları nedeniyle merkeze ulaşmak zordu. Burada, geçiş ve bariyer ile otobüs, tren geçene kadar 10 dakikaya mal oldu. Damlayan bir şeyin olmadığı, kirli su akan bir köprünün yanı sıra, senden uzak. Buna rağmen ... en önemli istasyon Penza-1 evimden çok uzak değildi. Üç sokak buna yol açtı - Lunacharsky, Pearl ve Blacksmithing ve üçü de trenlerin koştuğu bir yeraltı tünelinde durdu. 1935 - 1937’te, Penza’da, bu tünelin Penza I yolu altında yapıldığı, dar hatlı tren yolu bir yaya yoluna kapatıldıktan sonra dönüştürülen, Penza’da dar hatlı bir demiryolu vardı. Sovyet zamanlarında bu sokaklar yeşil, gölgeli ve kirliydi. Örneğin, Proletarskaya Caddesi'ndeki 1959'e kadar asfalt yoktu. Tahta kaldırımlar vardı - yürürken içeri giren kızaklarda tahtalar vardı. Özellikle ilkbaharda eğlenceliydiler. Altlarında biriken sular ve üzerlerine bastıklarında, düğümlerden deliklerden akarsu yukarı doğru püskürtülürler. Ve kadınlar eteklerin altına düştü! Kıçlarını eğdiler ve eteklerini çıkardılar ve dizlerinin üstüne çok komik olan çok renkli tozluklar vardı.
Geçen yüzyılın 60 yıllarında, bir müzik okulunun bu binası her taraftan özel evler ile çevriliydi. Şimdi doğruca Lunacharsky Sokağı'na gidiyor ...
Sonra asfalt koydular, ama ... bu üç sokağın birleştiği yerde muazzam bir açıklık hazırlıksız kaldı. Yeşil bulamaç dolu rutlar vardı ve doğrudan içinden geçmek imkansızdı. Eh, kamyonlar Khleb minibüsleri de dahil olmak üzere tünelin içinden geçti ve Strela bölgesinin sakinleri (1965'ta inşa edilmiş beş katlı taş bir evde yer aldı), bu rota şehir merkezine ulaşmak için en güvenilir yoldu. Alan hala öyleydi. Çocuklar var ... "Neredensin?" "" Ne çekiyorsun, Strela'da yaşıyorum ... Anlıyorum? "" Kızım zaten o zamana kadar şehirde serbestçe dolaşıyordu, çünkü ... "Proletarskaya Caddesi'nden geliyorum. ya da "Ok üzerinde yaşıyorum, neye ihtiyacın var?!"
Gezici bir hayvanat bahçesinin sıklıkla ortaya çıktığı bir çorak arazi vardı. Çorak topraklara - sürekli özel gelişim. Şimdi burada böyle modern bir alışveriş merkezi
Ancak tünelin kendisi çok aşağılık bir yerdi. Birincisi, asfaltlanmamıştı ve sıcak yaz aylarında bile kurumamış olan çamur dolu kabartmalar onun içinden uzanıyordu. Yukarıdan damladı ve bu creosote-fuel oil damlalarının altına düşmemek en iyisi. Yayalar için, yine levhalardan gelen yol sadece bir tarafa döşenmiş ve kirlerin tekerleklerden yoldan geçenlere doğru uçtuğu demir çubuklarla çitle çevrilmiştir. Sıkıştırılması gereken duvar da kirli ve sümüksü. Dolayısıyla bu tüneli hızlı bir şekilde geçmek gerekliydi, yukarıdan düşen damlaların altına düşmemek ve yandan sıçramak. Ve çok uzun zaman oldu. Şehrin önde gelen kişilikleri, insanların arabalardan geçişini engellemek için tahtalara ya da demir levhalara sahip değildi ve bunun üzerine “çatı” yapmak da mümkün değildi. Tüm fonlar, CPSU bölge komitesinin görkemli binasının inşaatına gitti.
Burada görünen ve görünmeyen eski evlerin kalıntıları bu.
Eski istasyon 1969 yılında yıkıldı ve 1974 yılında yeni bir bina inşa edildi ve aynı zamanda bu korkunç tünel tamamen yeniden inşa edildi. Yukarıda adı geçen üç caddenin ve iki metrenin buluştuğu yere, binlerce ton toprak sürdüler, bu yerin rahatlığını yükselttiler, her şeyi asfaltla kapladılar ve kirli bir arazinin yerine modern bir otobüs durağı inşa ettiler. Etraftaki arazi tanınmayacak kadar değişti. Ve en önemlisi - şimdi "aşağılık tünel" normal bir yeraltı geçidine dönüştü. Doğru ... çok kusurlu. Şiddetli yağmurlarda neredeyse diz boyu suyla doluydu. Ve içine giren iki taş merdiven, tekerlekli sandalye kullanan annelerin ya da tekerlekli sandalyedeki engelli insanların geçmesine izin vermedi.
"Mercury" alışveriş merkezinden otobüs durağına bakış
Karım ve ben 1975 yılında bir kızımız varken bununla karşılaştık. İkimiz de çalıştık, annem çalıştı ve her seferinde, koleje giderken, çocuğu Moskovskaya Caddesi'ndeki kayınvalidesine, yani, halihazırda üniversitemize yakın olduğu yerden şehrin merkezine götürmek zorunda kaldık. Böylece bu pasajı günde iki kez ve her hava koşulunda geçtik. Etrafında dolaşabilirsin, ama çok büyük bir kanca yapmak zorunda kaldın. Bununla birlikte, sık sık dolaşmayı tercih ettik (“gerçek kahramanlar daima dolaşır!”), Böylece adımlarını “rahatsız etmemek” için. Tekerlekli sandalye kullananlar için "tamamen" kelimesinden gelen aşılmaz bir engeldi. Her nasılsa, tüm bunlar o zaman sloganına uymuyordu: “Her şey insanın iyiliği için”. Şey ... aynı bölge komitesine fazladan beş sütun koymuşlardı ve tekerlekli sandalye anneleri için uygun bir rampa yapmışlardı, ama ... oradaki patronların bile başına gelmedi. Her ne kadar doğrulanmış olsa da - “Halk ve parti birleşmiş!” Muhtemelen öyle oldu (o zaman ciddi olarak düşünmedim), ama o yeraltı geçidiyle ilgili değildi.
Penza-1 istasyonunun platformuna bakan merdivenlerde engelliler için bu asansör bugün gibi görünüyor
Dayanıklı demir raylar - şimdi her iki yönde de adımlarını tutuyorlar, ancak yalnızca kareli çantaların bulunduğu Penza Çin'e akarken ortaya çıktı. Onları merdivenlerden yukarı kaldırmak temel bir şeydi, bu yüzden raylar ortaya çıktı. "Olmak, konuşmak için, bilinci tanımlar." Kalbinin solukluğu için değil zahmetli bir iş olmasına rağmen, aralarında bir bebek arabası yuvarlayabilir ve yuvarlayabilirsiniz.
Ancak birkaç yıl önce, Penza engelliler için rampaların yapımında bir patlama tarafından ele geçirildi. 1917 yılından bu yana kaç yıl geçti? Kesinlikle 100, daha az değil. Ve sonra nihayet oldu. Yetkililer, çoğu yıllarca yıllarca apartmanlarını terk etmeyen vatandaşlarımızın en korumasız (yalnızca fiziksel olarak) ve en dezavantajlı kategorisini hatırladı. Asansör yok, rampa yok, güçlü akrabalar da yok. Ve şehir etrafında hareket etmek nasıl? Ve her yerde, bankalara, mağazalara, eczanelere ve üniversitelere girişte tekerlekli sandalyeler için rampalar vardı, bazen zekice bir labirent gibi görünecekleri kadar akıllıca tasarlandılar. Şey, hemen tasarlamadılar, bu yüzden daha sonra “sapık” yapmak zorunda kaldım. Verandaya bir rampa eklemenin kesinlikle imkansız olduğu yerde, çağrı butonları ortaya çıktı. Özürlü bir kişi araba sürdü, bir düğmeye bastı - bir ofis çalışanı hemen ayrıldı ve ona hizmet etti. Öyle olsa bile.
Tünelden görünüşü. Gördüğünüz gibi, buradaki merdivenler çok uzun
Peki ya ünlü “tünel”? Oh, gerçekten harika bir yeniden yapılanma geçirdi. Bir yıldan fazla bir süre önce, her iki merdivende de tekerlekli sandalye için yatay asansörler belirdi. Şöyle çalışıyorlar: Bir kişi bir araba kullanıyor, bir düğmeye basıyor, platform geriye doğru eğiliyor, içeri giriyor ve hareket etmeye başlıyor. Geldi, bir düğmeye basıldı ve devam et.
Bu, nihayet, yetkililer dedikleri gibi, “kendilerini kaşıdılar”. Artık bir işçi ve köylü değil, doğru, ancak “anti-insanlar” (bazen dediğimiz gibi), ancak kara koyun ile en azından bir tutam yün var. Bir süredir bu asansörler durdu, yoldan geçenlerin gözünden memnun kaldı, ancak işe yaramadı.
“İnanılmaz yakınlarda, ancak yasak!”
Bir yıl geçti ve hava nedeniyle filme girdiler, bu yüzden şimdi yoksul engelliler için, bu iki asansörü kullanmak için, operatörü aramanız, bu “kozayı” çözene kadar beklemeniz gerekiyor ve ancak o zaman gerektiğinde alınacak. Plaka uyardı - engelli insanlar için asansör kullanmak yasaktır.
Otobüs durağına bakan merdivenlerin altındaki asansörün görünümü
Şehrin, engelliler için özel bir taksi hizmeti olması ve arabalarını ihtiyaç duydukları her yerde taşıması iyi bir şey. Ve hepsi, Ezop'un masalından hemen sonra oldu: “Gözü görüyor, ancak diş uyuşuyor!” Çünkü böyle bir soruna kim ihtiyaç duyuyor?
En ilginç şey, aynı komşu Polonya'da, aynı Varşova'daki Kraliyet Kalesi'nin önündeki parkta aynı “kaldırma platformlarını” gördüm. Yoğun kesilmiş çimlerle kaplı güzel bir yeşil çim vardı ve bu tür iki yatay asansör bir anda bu platforma açıldı. Yani, engelli insanlar sadece yeşil çimlere binebilir, kalenin güzelliğinden keyif alabilir, doğada rahatlayabilir. Ve korkutucu korkutucu yazıtlar ve polietilen “rulo”
Varşova merkezindeki Kraliyet Kalesi'ndeki hemen hemen aynı asansör
Ve şimdi, birkaç sonuç, böylece hiç kimse düşünmeyecek, malzemenin ne hakkında olduğunu tahmin edemezsiniz. Herhangi bir toplumun hümanizminin doğrudan yaşlı, hasta, engelli ve çocuklara yönelik tutumu ile ilgili olduğu. Ülkemizde yeteri kadar engelli insan vardı - sonuçta savaştan kurtulduk - ama onlara karşı olan tavrımızdan övünemedik. Açıkçası, bu gibi meselelerin tümü uzay tarafından yönetiliyordu. Ancak, insanlara yönelik tutumlar da önemlidir. “Sahtekâr ne kadar güçlü? - Çar Boris Boyar Puşkin, “Boris Godunov” adlı dramada şunları soruyor ve şu cevabı alıyor: “Hayır, silahlarla değil, Polonya yardımı ile değil, fikir ile, evet, popüler fikir!”
Bu fotoğrafta sol ve sağda iki asansör var ve bu güzel çayırlara çıkıyor!
İkincisi: İyi bir işi kampanyaya dönüştüremez ve gösteri için pahalı cihazlar başlatamazsınız. Penza tünelinde bir tarafta düz bir rampa ve diğer tarafta bir asansör ayarlamak Batı’da bunun nasıl uygulanacağını daha basit olurdu. Bu tür asansörler oradaki şehirlerin her yerinde. Ve sadece şehirlerde değil, yaya köprülerine yakın otoyollarda bile.
Bununla birlikte, dinamiklere bakarsak, değişimlerin politik sistem ne olursa olsun gerçekleştiğini ve gerçekleştiğini göreceğiz! Tahtalar vardı - asfalt oldu - sonra geçiş yaptılar - sonra rayları koydular, sonra konveyörü yaptılar ... Evet, 100 yıl boyunca, ama daha iyisi için değişikliklerin olduğu açık, değil mi? Yani, sosyal servet büyüyor ve etrafta yaşam değişiyor! Şimdi yetkililer kendileri için değil kendileri için insanlarla ilgilenmeye başlayana kadar beklemeye devam ediyor. Ancak “tünelin sonunda ışık” görüyoruz. Asansörler zaten duruyor. “Sarıcıyı” onlardan çıkarmak ve insanların kullandıklarından emin olmak için kalır. "Orada" olabilir mi, yavaş yavaş devralacağız ve biz!
- Yazar:
- Vyacheslav Shpakovsky
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter