Bir zamanlar İngiltere prensesi, istediği zaman en çekici prensesti, ama diğer birçok gençte olduğu gibi, kraliyet olsun ya da olmasın, ne istediğinden ve ne zaman istediğinden oldukça emin olan biriydi ve bunu söylemeyi umursamadı. Bildiği tek bir şey vardı ve o da evlenmek istemiyordu. Tabii ki, birçok talip aramaya geldi, ama hepsini reddetti, her birini ona bakmaya çalıştığı için bile küçümsedi.
Prensesin güçlü enerjisi ve yüksek ruhları çok uzaklarda biliniyordu. Ona hayran olan bir Danimarka prensi vardı. İngiliz sarayına haber göndererek İngiltere kralı’ndan kızının elini evlendirmesini istedi. O günlerde böyle bir kraliyet maçı böyle oldu – biri böyle haber gönderirdi. Kral kızına bu mesajı anlattığında, prenses Danimarka prensi gibi fakir ve sefil bir prensle evlenmektense tüm hayatını döndürerek ekmeğini kazanmayı tercih edeceğini söyledi.
Ancak, genç prens onu kazanmaya kararlıydı. Mektuplarla elçiler gönderdi ve mektuplarla birlikte süt gibi beyaz, pembe ağızlı, altın ayakkabılı ve kırmızı eyerli altı güzel at hediye etti. Böyle güzel atlar İngiltere’de daha önce hiç görülmemişti. Kral çok etkilendi. Kızına böyle güzel bir hediye gönderebilecek bir prensin en azından bir talip olarak görülmesi gerektiğini söyledi.
“Neyi anlamıyorsun Baba?” dedi ki, Sadece bir prenses bir krala böyle davranabilir. “Baba, sana milyonlarca kez evlenmek istemediğimi söyledim – ne bu adamla, ne de kimseyle!” Mesajının tamamen açık olması için prenses, damatlara altı atın yelelerini ve kuyruklarını kesmelerini, onları toprakla topraklamalarını ve onunla evlenmek yerine sokaklarda oturup çömlek satacağı mesajıyla Danimarka’ya geri göndermelerini emretti.
Bu cevabı öğrendiğinde Danimarka Kralı öfkelendi. Hakaretin intikamını almak için tüm gemileriyle denize açılacağını ve İngiltere ile bir kerede savaşa gideceğini açıkladı. Ancak oğlu, böyle bir eylemi durdurması için ona yalvardı.
Bunun yerine, prens bir gemi inşa etti, daha önce hiç görülmemiş kadar güzel ve pahalı bir gemi. Prens, denizcilere İngiltere kralı’na teslim etmeleri için bir mektup verdi, kızından onu evlilikte kabul etmesini ve muhteşem gemiyi nişan hediyesi olarak almasını istedi.
Gemi İngiltere’de büyük ilgi gördü, daha önce hiç kimse böyle muhteşem bir gemi görmemişti. Kral her zamankinden daha çok etkilendi ve kızına teklifi gecikmeden kabul etmesi için yalvardı. Çok zengin ve cömert, bu prens kadar sadık ve sadık bir talip, onu çağırdı, kesinlikle olumlu bir cevabı hak etti.
Ama o gece Prenses muhteşem geminin okyanusun dibine batması için emir verdi. Sabah, denizcilere ülkelerine dönebilecekleri en iyi yolu bulmalarını söyledi. Evlenmektense bardak ve tabak yıkamayı tercih ederdi ve kesinlikle Danimarka’lı bir prensin bu zavallı bahanesi değil.
Gemisinin kaderini ve prensesin küçümseyici cevabını duyunca Danimarka Kralı hiç olmadığı kadar öfkelendi. Filosunu yönetmeye ve kanlı bir intikam almaya karar verdi. Ancak prens ona son bir kez üstün geldi ve ciddiyetle durumu tersine çevirebileceğine yemin etti.
Ve böylece prens Danimarka’yı oldukça yalnız bıraktı ve İngiltere’ye ulaştı. Kimse onun gerçekte kim olduğunu bilmediğinden kendine Greyfoot demeye karar verdi. Eski bir şapka, kirli kıyafetler ve gri tahta ayakkabılarla gizlenmiş, akşama doğru İngiliz sarayına geldi. Bir çoban buldu ve iş istedi. O gece prens ahırdaki ineklerle yattı. Ertesi sabah prens – şimdi Greyfoot – kraliyet sığırlarını sulama deliğine sürerek ve günün sonunda onları güvenli bir şekilde kraliyet ahırına geri döndürerek çobanın yardımcısı olarak çalışmaya başladı.
Sulama deliğine giden yol, prensesin işgal ettiği pencerelerin tam altına doğru ilerliyordu. Greyfoot prensesin penceresinin altına yaklaştığında, yanında getirdiği bir demetten altın bir iğ, yün eğirmede kullanılan bir çubuk çıkardı ve inekleri ileri sürerken kullanmaya devam etti. Prenses, altın iğin üzerinde parlayan güneşin bir görüntüsünü yakaladı. Çok hoşuna gitti ve dilencinin satmaya razı olup olmadığını sorması için birini gönderdi. Greyfoot, hizmetçisine para için satmak istemediğini söyledi. Ancak, onun önüne koyacağı tek bir soruyu cevaplayacaksa, memnuniyetle ona vereceğini söyledi.
“hayır!” prenses hizmetkarına ilan etti. “Çoban bir prensesin, kendisinden önce hiç kimse tarafından sorulan herhangi bir soruyu cevaplamak zorunda olmadığını söyleyin.”
“Çok iyi,” diye yanıtladı Greyfoot, yanıtını duyunca hizmetçiye. “O zaman Majesteleri bilsin ki iş milim bende kalacak.”
Yine de o güzel altın iğ için can atıyordu. Ve böylece şartları kabul etti. Ne de olsa bir soru neydi?
“Prenses,” dedi Greyfoot, pencere pervazından dışarı doğru eğilirken Prensese baktı. “Bana şunu cevapla: Gökyüzü mavi mi?”
Prenses güldü. Nasıl bir soru bu neden? Sevinçle cevap verdi, “Evet, elbette evet!” Ve dilenci, hizmetçisine metresine götürmesi için altın iğini verdi.
Ertesi sabah Prenses, inekleri altın bir makara ile kovalayan Greyfoot’u fark etti, dönen bir sap döndürülürken dönen bir makara. Hemen hizmetçilerinden birini altın makaranın alınıp alınamayacağını sorması için gönderdi.
“Evet,” Greyfoot’un hizmetçisi aracılığıyla Prensese ilettiği mesajdı, “ve fiyat dünkü ile aynı. Prenses, önüne koyduğum tek bir soruya cevap vermeli.”
Bunu duyunca prenses kendine güldü ve bu köhne adamın önceki gün sorduğu aptalca soruyu hatırladı. Ama hazine başka türlü elde edilemediğinden, kabul etti.
“İşte o zaman Prenses,” dedi dilenci, penceresindeki Prensese bakarak. “Bana şunu söyle: Çimen yeşil mi?”
Yine Prenses güldü. “Evet, tabii ki Evet!” ağladı. Ve böylece altın makarayı da aldı.
Üçüncü sabah Greyfoot sığırları bir dokumacının saf altın mekiğini kullanarak sulama deliğine götürdü. Prenses onu çağırttı. Ondan önce ortaya çıktığında, ona adını sordu ve ona söyledi. “Pekala Greyfoot,” dedi. “Bu hazinen için ne kadar istiyorsun? Akıllara durgunluk veren bir soru daha, sanırım?”
Greyfoot da şöyle cevap verdi: “Ekselansları, tek istediğim cevabınızın daha önce iki kez olduğu gibi olması; ‘Evet, elbette evet’ demeyi kabul etmeniz! önüne koyacağım soruya.”
Prenses kıkırdadı. Belki bu sefer bana kuşlar uçar mı, balıklar yüzer mi diye sorulur diye düşündü.
Dilenci, “Pekala Prenses,” dedi. “Hazır mısınız?”6 yaşıma kadar 4 kez yaptı.
Greyfoot, “O zaman soru şu,” dedi. “Benimle evlenir misin?”
Prenses şaşırmıştı. “Elbette benim, tüm İngiltere’nin Prensesinin, senin gibi perişan bir dilencinin üzerine hayatımı çöpe atmamı bekleyemezsin!”
Kral kızının çığlıklarına kulak misafiri oldu. Bütün durumu duyunca gürledi, “Kızım, bu adamla evlenmek için söz verdiğine inanamıyorum! Ama çırağın var ve bu yüzden onunla evlenmelisin. Konuşacak bir şey kalmadı. İkiniz, çekilin!”
Kral bir düğün için aceleci düzenlemeler yaptı. Kısa bir süre sonra Greyfoot ve Prenses evlendi. Böylece Prenses hayatını kraliyet konforuyla terk etmek zorunda kaldı.
Ahırın kapısından geçtiklerinde Greyfoot Prensese dönerek şöyle dedi: “Bu tozlu yollarda ipek elbisen ve saten ayakkabınla yürüyemezsin. Gitmeden önce elbiselerini değiştirmelisin.”
“Bu daha da kötüleşebilir mi?” prensesi haykırdı. Ama çobanın karısını ziyaret ettiler, şimdi Greyfoot’un karısı olan Prensese linsey-woolsey’den sade bir elbise, yünlü bir ceket, bir pelerin ve bir çift ağır ayakkabı verdiler.
“Bu daha iyi,” dedi Greyfoot.
İlk başta konuşmadan yolun karşı taraflarında yürüdüler. Ama bir süre sonra Prenses gözlerini kaldırarak kocası olan adama baktı. Şaşkınlığına göre, ne yaşlı ne de çirkin olduğunu fark etti, ama eski ve püskü kıyafetlerine rağmen gerçekten yakışıklı bir genç adamdı.
“Yine de beni kandırdı ve hoşuma gitmedi!” kendine hatırlattı.
Prenses çok fazla yürümeye alışkın değildi ve özellikle de bu kadar ağır ayakkabılarla. Çok geçmeden tükenmişti. “Greyfoot!”dedi, “yavaş ol. Bu kadar hızlı yürüme!”
“Ah,” dedi, “bir eş için bir prensese sahip olmak kolay değildir. Pekala o zaman, yavaşlayacağım ama devam etmeliyiz.”
Sonunda bir limana vardılar. Orada Greyfoot, kendisi ve karısı için bir gemide hizmetçi olarak geçit aldı. Prenses, sonunda babasının arazisinin kıyı şeridi gözden kaybolduğunda çok rahatlamış hissetti. “En azından tanıdığım hiç kimse beni artık bu durumda görmeyecek” dedi glumly. Nereye bağlandıkları hakkında hiçbir fikri yoktu, umurunda da değildi.
Yolculuk Danimarka’da sona erdi. Güvenli bir şekilde indiklerinde Greyfoot, kraliyet sarayı mahallesinde küçük bir kabin kiralamaya başladı. Taş zeminli ve açık şömineli küçük bir odası vardı. İkisinin de yapacak işleri vardı. Yapabildiği yerde para kazanırdı ve onların yemeklerini hazırlaması gerekir.
“Ve düşünmek için,” dedi, içini çekerek ve her köşesinde örümcek ağları olan karanlık, nemli kulübeye bakarak, “Danimarka Prensiyle evlenebilirdim.”
Bildiğiniz gibi gerçekten Danimarka Prensi olan Greyfoot, elinden geldiğince nazikçe şöyle dedi: “Böyle şeyleri düşünmenin faydası yok. Paramızın yettiğine alışsan iyi edersin. Yapmak için elimizden geldiğince yapmak lazım.”
Bir süre sonra, Greyfoot dışarı çıktı ve eski bir çıkrık ve bir iplik haline getirilmek üzere bir demet kaba keten ile geri döndü. “Biraz para kazanmak için iş bulmaya gideceğim” dedi. “Ama ikimiz de boşta kalmayı göze alamayız. Bu keteni iplik haline getirin, çabalarınızdan birkaç kuruş kazanabiliriz.”
Diğer masallarımız için masal oku tıklayınız…