Küreselleşme ile birlikte günümüzde yaygın olarak kullanılmaya başlayan “uluslar arası eğitim” kavramı bir yüzyıl boyunca varlığını sürdüren bir kavramdır (Walker, 2002). Dünyada bu kavramın varlığı Sokrates’ten Montaigne’ye kadar devam edegelmiştir (Walker, 1998; Wilkinson, 1998), ancak kavramsal olarak henüz tutarlı ve tek bir anlama kavuşmamıştır. Günümüze en yakın dönem olarak uluslar arası eğitim kavramı ilk defa 15 yıl önce aslında çokta yaygın olmadığı bir dönemde belirtilmiştir (Hayden ve Thompson, 1995). Şu anda “Uluslar Arası Eğitim” (Gunesch, 2004) veya bu bağlamda kullanılan “Uluslar Arası” kavramı ile ilgili geniş bir literatür bulunmamaktadır (McDonald, 2002).
Bu ifade üzerindeki anlaşmazlık ve belirsizlikler kısmen, yapılan yorumlara dayanmaktadır. Bu birazda kullanılmakta olan “Uluslar Arası” ifadesi üzerinde ortaya çıkmaktadır. Uluslar Arası Bakalorya Oragnizasyonu’ndan (IBO) McKenzie (1998) bu kavramı beş farklı bileşeni ile ifade etmiştir: sabık ulusal, ulusal olmayan, çok uluslu, uluslar arası, uluslar ötesi.
İfade genel olarak “iki veya daha fazla ülke arasında” anlamı taşır (Fraser ve Brickman, 1968; Rizvi, 2000) ve bu ilişkide hiçbir milletin baskın olmaması gerekir (Leach, 1969). Bu ifadenin anlamı her ne kadar gerekçeleri ve amaçları ile yakından bağlantılı olsa da anlam olarak McKenzie’nin “Bütün eğitimcilerin bilgi ve tutumlar bakımdan uluslar arası bir uyumu amaçlayarak çalışması” olarak ifade ettiği ulus ötesi kavramı ile benzerlik taşımaktadır (Huse´n ve Postlethwaite, 1985; 260). Farklı bir açıdan bakıldığında bu kavramı: “ülkeler arasında köprüler inşa etme” arayışı olarak da özetleyebiliriz (McKenzie, 1998; 244).
Sınıflandırma yaptığımızda günümüzde uluslar arası bir eğitim sistemi olarak algılanan en yaygın sistemlerden birisi olan Uluslar Arası Bakalorya Sistemine akredite olmuş okullardan sadece beşte birinin “Uluslar Arası Okul” niteliğinde olduğu düşünülürse, bu durum daha açık anlaşılabilir (Hill, 2005). Günümüzde Uluslar arası müfredata sahip IPC (Uluslar Arası İlköğretim Müfredatı), IBO (Uluslar Arası Bakalorya Organizasyonu) programları ve IGCSE (Ortaöğretim Uluslar Arası Genel Sertifika Programı) gibi programlar daha çok özel ve devlet okulu niteliğindeki ulusal okullarda sunulmaktadır.Uluslar arası eğitimlerde bireyin gelişimini ele alan iki yönlü bir yaklaşım vardır. Birbirini dışlamayan bu yaklaşımlardan birincisi “yukarıdan aşağıya”, ikincisi ise “aşağıdan yukarıya” yaklaşımıdır. Yukarıdan aşağıya yaklaşımı ile öğrencilerin büyük problemlere çözüm üretebilmesi, aşağıdan yukarı yaklaşımı ile de öğrencilerin bireysel gelişimleri ön planda tutulur (James, 2005).
Küreselleşmenin getirilerinden birisi olarak eğitim alanında da sınırların artık ortadan kalkmaya başladığı dünyamızda birçok ülkede yukarıda kavramsal olarak ele aldığımız uluslar arası eğitim bağlamında birçok çalışma yürütülmektedir. Bu kapsamda ülkemizde de son yıllarda özellikle batılı ülkelerle eğitim alanında, gerek Avrupa Birliği bağlamında, gerekse uluslar arası eğitim kapsamında birçok gelişme yaşanmaktadır.
Günümüzde birçok Türk genci, farklı düşüncelerle eğitimlerinin bir kısmını yurtdışında tamamlamak üzere dünyanın farklı coğrafyalarında bulunan ülkelere gitmekte veya ülkemizde uluslar arası bağlantılara sahip programları takip eden lise veya üniversiteleri tercih etmektedir.Bu çalışmamızda ülkemizde ilk olarak 1994 yılında bir özel lisede uygulanmaya başlayan (Onur, 2008) ve günümüzde devlet ve özel olarak toplam 25 lisemizde uygulanmakta olan (www.ibo.org) IBDP (Uluslar Arası Bakalorya Diploma Programı) ile ilgili genel bir değerlendirme yapılması, bu program müfredatında yer alan coğrafya içeriğinin incelenmesi hedeflenmiştir.