İyi düşünmekle iyi davranmak arasında fark olmalı. İyi düşünürken iyi davranamayabilirsin. İyi davranmayı mahçubiyetle, alttan almakla, gönül kırmamakla karıştırabilirsin. Sonra bir bakarsın onca iyi düşünmeye rağmen insanların hayatlarına dokunamamışsın. Başlarsın hep en başa dönmeye, nedenlerini araştırırsın. Hep çok yorulursun bu süreçte. Anlam veremezsin. Onca yıl herşeye anlam vermeye çalışırken bunu kaçırmışsındır, kendini. Anlam vermeye çalıştığın her şeyin tam merkezinde olduğunu. Kendini ele almadıkça, kendine sorular sormadıkça, görürsün ki anlam bulma çabaları gereksiz. Yüreğinde bir yük olur onca verimsiz çaba ve gelmeyen cevaplar. Ve bir de bu gerçek. İyi düşündün ama hayata, hayatlara dokunamadın. Hem kendin için uçtu zaman hem başkaları için. En acı tecrübedir bu, zamanı degerlendiremediğinde hissettiğin. Sonra hep güne yetişmeye çalışırsın. Geçmişe uyanırsın çünkü.
Bu, hayatın dengesidir. Kendinden vermeden ondan aldıkça sana yapacağı bu: geçmişe götürmek.
Geçmişe gider günü kaçırırsın.
Geçmişe gider günü kaçırırsın.
Geçmişe gider günü kaçırırsın.
Uyandıkların da gideceğin geçmişin olur.
Kendini incele. Hayatta sana verilen en mühim konu bu. Kendimizle yürüyeceğiz ömür denilen bu yolu. Dahası, bir kendimizi götüreceğiz hayattan.
TH