Oksikodon-asetaminofen hapları.
Neden yapıyorlar? Bu, arkadaşların ve ailelerin sık sık bağımlısı olanları sorduğu bir sorudur.
Uyuşturucu bağımlılığının zaman içinde nasıl geliştiğini açıklamak zor. Birçoğu için sürekli zevk arayışına benziyor. Ancak, eroin gibi opioidlerden veya kokain gibi uyarıcılardan elde edilen haz, tekrarlanan kullanımla azalır. Dahası, nikotin gibi bazı bağımlılık yapan ilaçlar, normal kullanıcılar arasında gözle görülür bir öfori üretmekte başarısız olmaktadır.
Peki bağımlılığın kalıcılığını ne açıklıyor? Son 15 yıldır bir bağımlılık araştırmacısı olarak, beynine rekreasyonel kullanımın ne kadar zorlayıcı olduğunu anlamak için bakıyorum, sizin ve benim gibi insanları kötü seçimler yapmaya zorluyorum.
Bağımlılık ile ilgili mitler
Bağımlılık için ikisi de incelemeye dayanmayan iki popüler açıklama vardır.
Birincisi, zorunlu ilaç alımının kötü bir alışkanlık olduğu - bağımlıların sadece “tekme atması” gerektiği.
Bununla birlikte, beyne alışkanlık, tekrarlayan görevleri yerine getirme kabiliyetimizden başka bir şey değildir - ayakkabı bağı bağlamak veya dişlerimizi fırçalamak gibi - daha verimli bir şekilde. İnsanlar genellikle sonsuz ve zorlayıcı bir ayakkabı bağı bağlama döngüsüne kapılmazlar.
Başka bir teori üstesinden geldiğini iddia ediyor para çekme Birçok bağımlı için çok zor. Çekme, ilaç vücudunuzu terk ettiğinde ortaya çıkan son derece tatsızlık hissi terlemeleri, titreme, kaygı ve kalp çarpıntısını içerebilir. Alkol gibi bazı ilaçlar için, uygun şekilde yönetilmezse, para çekme riski vardır.
Ağrılı geri çekilme semptomları, bağımlılığın kaçınılmaz görünmesinin nedeni olarak sıkça belirtilir. Bununla birlikte, eroin için bile, geri çekilme semptomları çoğunlukla yaklaşık iki hafta sonra azalır. Ayrıca, birçok bağımlılık yapan ilaç değişkendir ve bazen sadece hafiftir yoksunluk belirtileri.
Bu, zevk, alışkanlıklar veya geri çekilmenin bağımlılığa dahil olmadığını söylemek değildir. Ancak, bağımlılığın gerekli bileşenleri olup olmadığını veya bağımlılığın yokluğunda bile devam edip etmeyeceğini sormalıyız.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Arzu karşı zevk
1980’larda araştırmacılar şaşırtıcı bir keşifte bulundular. Gıda, seks ve ilaçlar Bunların hepsi dopaminin beynin belirli bölgelerinde, örneğin çekirdeklerin accumbens gibi salınmasına neden olduğu ortaya çıktı.
Bu, bilimsel toplulukta pek çok kişiye bu alanların beynin zevk merkezleri olduğunu ve dopaminin kendi iç zevk nörotransmitteri olduğunu gösterdi. Ancak, bu fikir o zamandan beri debunked. Beyin var eğlence merkezleri, ancak dopamin tarafından modüle edilmezler.
Yani, ne oluyor? Beyinde, bir şeyi “sevmek” ve “istemek” için iki ayrı psikolojik deneyim olduğu ortaya çıktı. “Beğenme”, çikolatalı kurabiye yiyen birinin yaşayabileceği kendiliğinden zevk anlamına gelir. Bir buluşma sırasında masanın ortasındaki kurabiye tabağına baktığımızda “istemek” bizim hevesli arzumuzdur.
Dopamin “istekten” sorumludur - “sevmekten” değil. Örneğin, tek çalışmadaAraştırmacılar beyinlerinde dopamin üretemeyen fareler gözlemlediler. Bu sıçanlar yeme dürtüsünü yitirdi ama yine de yiyecek ağızlarına yerleştirildiğinde zevkli yüz reaksiyonları oldu.
Tüm suistimal ilaçları beyinde dopamin - “istemek” acelesi - dalgalanmasını tetikler. Bu bizi daha fazla ilaç istemeye zorluyor. Tekrarlanan ilaç kullanımında, “istemek” büyürken, ilacı “sevmemiz” durgun, hatta tolerans olarak bilinen bir olgudur.
Kendi kendime araştırma, biz küçük bir alt bölgeye baktık amigdalabadem şeklindeki beyin yapısı korku ve duygudaki rolü ile bilinir. Bu alanın aktif hale getirilmesinin farelere bağımlılık yapıcı davranışlar gösterme olasılığını arttırdığını bulduk: odaklarını daraltmak, hızlı bir şekilde kokain alımlarını arttırmak ve hatta bir kokain limanında zorla kestirmek. Bu alt bölge, riskli seçimler yapmamızı etkileyen, insanlarda da aşırı “istekte bulunmak” ile ilgili olabilir.
İstemsiz bağımlılar
Son opioid salgını, “istemsiz” bağımlılar olarak adlandırdığımız şeyi üretti. Opioidler - oksikodon, perkosit, vicodin veya fentanil gibi - aksi takdirde inatçı ağrıyı yönetmede çok etkilidir. Yine de dopamin salınımında dalgalanmalar oluştururlar.
Çoğu birey reçeteli opioidleri zevk almak için değil, genellikle doktor tavsiyesi üzerine ağrılarını yönetme gereksiniminden almaya başlar. Deneyebilecekleri herhangi bir zevk, acının verdiği rahatlamadan kaynaklanır.
Ancak, zaman içinde, kullanıcılar bir tolerans geliştirme eğilimindedir. İlaç giderek daha az etkili hale gelir ve ağrıyı kontrol etmek için daha büyük ilaç dozlarına ihtiyaç duyarlar. Bu, insanları beyindeki büyük dopamin dalgalanmalarına maruz bırakır. Acı azaldıkça, kendilerini açıklanamayan bir ilaca bağlı buluyorlar ve daha fazlasını almaya zorlanıyorlar.
Bu çok miktarda ilacın düzenli alımının sonucu, aşırı reaktif bir "isteme" sistemidir. Hassaslaştırılmış bir "istemek" sistemi, ilacın varlığında veya maruz kaldığında şiddetli canlanma nöbeti tetikler ilaç ipuçları. Bu ipuçları, uyuşturucu kullanma araçları, olumsuz duygular gibi stres veya hatta belirli insanlar ve yerler. İlaç ipuçları bağımlıların en büyük zorluklarından biri.
Beyindeki bu değişiklikler kalıcı değilse uzun ömürlü olabilir. Bazı bireylerin bu değişikliklere maruz kalma olasılığı daha fazladır. Araştırmalar şunu gösteriyor: kalıtsal faktörler Bir aile bağımlılığı öyküsünün neden risk artışına neden olduğunu açıklayan bazı bireyleri önceden tanımlayabilir. Erken yaşam stresleri, örneğin çocukluk sıkıntısı veya fiziksel taciz, insanları daha fazla risk altına sokuyor gibi görünüyor.
Bağımlılık ve seçim
Birçoğumuz düzenli olarak alkol veya nikotin gibi kötüye kullanım ilaçlarına maruz kalıyoruz. Hatta zaman zaman fazla zorlayabiliriz. Ancak, çoğu durumda, bu bağımlılık olarak nitelendirilmez. Bunun nedeni kısmen dengeyi yeniden kazanmayı ve ailenizle vakit geçirmek veya uyuşturucusuz hobilerle uğraşmak gibi alternatif ödüller seçmeyi başarmamızdır.
Bununla birlikte, aşırı “istekte bulunmaya” yatkın olanlar için bu dengeyi korumak zor olabilir. Araştırmacılar, bir bireyi aşırı reaktif bir “istekli” sistem geliştirmeye neyin duyarlı hale getirdiğini anladıktan sonra, doktorların bir hastayı bu kadar güçlü bağımlılık potansiyeli olan ilaçlara maruz bırakma riskini daha iyi yönetmelerine yardımcı olabiliriz.
Bu arada, birçoğumuz bağımlılık hakkında nasıl düşündüğümüzü tekrar gözden geçirmeliyiz. Bağımlılık riskini neyin öngördüğünü anlama eksikliğimiz, sizi veya beni kolayca etkileyebileceği anlamına gelir. Çoğu durumda, bağımlılıktan muzdarip olan birey, uyuşturucuları bırakma arzusundan yoksundur. Etraflarında yarattığı acıyı ve acıyı bilir ve görürler. Bağımlılık basitçe, herhangi bir kişinin tek başına yenebileceğinden daha güçlü bir özlem yaratır.
Bu yüzden bağımlılıklarla mücadele eden insanlar, toplumumuzun sık sık sağladığı güvensizlik ve dışlamadan ziyade desteğimizi ve şefkatimizi hak ediyor.
Yazar hakkında
Mike Robinson, Psikoloji Yardımcı Doçenti, Wesleyan Üniversitesi
İlgili Kitaplar:
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = bağımlılığı önleme; maxresults = 3}