İdare, başsavcı tarafından yönetilen Senato ve savcının denetimine tabi bir genel vali veya genel vali tarafından yönetilmiştir. İlçenin başında ilçe meclis tarafından bir kez 1’te 3’e seçilen bir kaptan polis memuru vardı. Taşra bölümü, illerin bölge, bölge ve ilçelerle değiştirildiği 1920-ler'e kadar Rusya'da mevcuttu.
Peter'in bölgesel reformu
1708'in sonundan itibaren Peter şehri il reformunu uygulamaya başladı. Bu reformun uygulanması, 18. yüzyılın başlarında büyük ölçüde eski olan idari bölünme sistemini iyileştirme ihtiyacından kaynaklandı. 17. yüzyılda, Moskova Devleti toprakları ilçelere ayrıldı - ilçelerle şehirle yakın ekonomik bağları vardı. İlçenin başında Moskova'dan gönderilen bir vivot vardı. İlçelerin büyüklükleri oldukça dengesizdi - bazen çok büyük, bazen çok küçük. 1625’te ilçelerin sayısı 146’ti, bunun yanında cemaatler de vardı. 18. yüzyılda, merkez ve il arasındaki ilişkiler son derece karmaşık ve karışık hale geldi ve şehirlerin merkezden yönetimi oldukça hantallaştı. Peter I'in bölgesel reformunun bir diğer önemli nedeni de, başarılı bir savaş için silahlı kuvvetler için yeni bir finansman sistemi ve maddi destek sistemi yaratma ihtiyacıydı.
Ek olarak, "gücün dikeyliğini" güçlendirmek gerekliydi. Astrakhan ayaklanması ve Don'daki ayaklanma, yerel yönetimin zayıflığını gösterdi, illerin başkanlarının merkezden büyük çapta müdahale olmadan bu tür sorunları çözebilmesi için güçlendirilmesi gerekiyordu. Guvernörler, tüm askeri güçlere ve cephedeki birliklerin katılımı olmadan tomurcuk içindeki huzursuzluğu kaldırmak için gerekli askeri şarta sahipti. Valiler, zamanında vergi ve vergi tahsilâtı sağlamak, işe alım yapmak ve yerel nüfusu işçi hizmeti için seferber etmek zorunda kaldılar.
Aralık ayındaki 18 Kararı (29), 1708’in “8 illerine genel çıkar sağlama ve şehirleri kendilerine boyama” niyetini açıkladı. Başlangıçta Moskova, Ingermanland (daha sonra St. Petersburg), Smolensk, Kiev, Azov, Arkhangelsk ve Sibirya illeri kuruldu. 1714'te Nizhny Novgorod ve Astrakhan illeri Kazan'dan ayrıldı ve Riga'da 1713 kuruldu. Reformun özü, eski iller ile başkentteki merkezi kurumlar arasında, doğrudan kedilere bağlı olan ilçe idaresinin, orta bir örnek ortaya çıkmasıydı - taşra kurumları. Bunun bölgelerin kontrol edilebilirliğini arttırması gerekiyordu. İllere valiler başkanlık etti, tam idari, yargı, mali ve askeri güç sağladı. Kral, kendisine yakın olan kişileri vali olarak atadı. Özellikle, Petersburg eyaleti Menshikov tarafından yönetilirken, Kazan ve Azov illeri Moskova'daki Apraksin kardeşler tarafından yönetilir - Streshnev.
Peter'in reformu "ham" idi aceleci. Bu nedenle il işe alım ilkesi tanımlanmamıştır. Bu şehri ya da o şehri bir ya da başka bir eyalete bağladığında kralın neye rehberlik ettiği bilinmemektedir: ilin büyüklüğü, nüfus ya da ekonomik, coğrafi faktörler vs. İllerin, hükümetlerin onları etkin bir şekilde yönetmesi için çok büyüktü. Bölgesel reform, il yönetiminin Rusya devlet mekanizmasındaki yerini, yani merkez kurumlarla ve ilçe idaresiyle olan ilişkisini açıkça tanımlamamıştır.
1719'te Büyük Peter, başka bir idari bölünme reformu gerçekleştirdi. İller illere, iller ise ilçelere ayrıldı. İlin başında vivode, bölge konseyinin başında ise Zemstvo komisyon üyesi yer aldı. Bu reformlara göre, il Rusya İmparatorluğu'nun en yüksek bölgesel birimi haline geldi ve iller askeri bölgeler olarak hizmet verdi. Revel eyaleti 1719'ta kuruldu. Azov Eyaleti olan 1725, Voronezh olarak yeniden adlandırıldı.
1727'te idari bölge bölünmesi gözden geçirildi. İlçeler kaldırıldı, bunun yerine ilçe yeniden verildi. “Eski” ilçelerin ve “yeni” ilçelerin sınırları çoğu durumda çakıştı veya neredeyse çakıştı. Belgorod (Kiev'den ayrılmış) ve Novgorod (St. Petersburg'dan ayrılmış) iller kuruldu.
Ayrıca, 1775'e kadar, idari birim ayrışma eğilimi ile göreceli olarak sabit kaldı. Böylece, 1744'te iki yeni il kuruldu - Vyborg ve Orenburg. Genel olarak yeni bölgelerde Gubernias oluşturulmuş, bazı durumlarda eski eyaletlerin bazı eyaletleri yenilere ayrılmıştır. Ekim ayına kadar 1775, Rusya toprakları 23 illeri, 62 illeri ve 276 ilçelerine bölündü.
Catherine II Reformu
7 (18), yılın 1775'una göre, 1775 - 1785'e göre İmparatoriçe Catherine II "İllerin Yönetimi Kurumları" kararnamesi çıkarıldı. Rusya İmparatorluğu’nun idari ve bölgesel bölünmesi konusunda temel bir reform yapıldı. Reform, illerin dağılmasına neden oldu, sayıları iki katına çıktı, yirmi yıl sonra il sayısı elli seviyeye ulaştı. Söylemeliyim ki, Catherine’in altındaki eyaletlere genellikle "valilik" deniyordu.
Reform ihtiyacı, Peter zamanındakilerle aynı nedenlerle ilişkilendirildi. Peter'in reformu bitmedi. Yerel hükümeti güçlendirmek, açık bir sistem oluşturmak gerekliydi. Pugachev liderliğindeki köylü savaşı da yerel gücü güçlendirmenin gerekli olduğunu gösterdi. Soylular yerel makamların zayıflığından şikayet ettiler.
Coğrafi, ulusal ve ekonomik özellikler dikkate alınmaksızın illere ve ilçelere ayrılma, katı bir idari ilkeye göre gerçekleştirildi. Bölümün temel amacı vergi ve polisle ilgili sorunları çözmekti. Ek olarak, bölüm, tamamen niceliksel bir kriter - popülasyon büyüklüğüne dayanıyordu. İlde yaklaşık üç ila dört yüz bin ruh, ilçede yaklaşık yirmi ila otuz kişi yaşamıştır. Eski bölge organları tasfiye edildi. İller bölge birimleri olarak kaldırılmıştır.
İlin başında imparator tarafından atanan ve yerinden edilmiş vali durdu. İl savcısını ve iki yüzyılı içeren il hükümetine güvendi. İldeki mali ve mali konular devlet odasını çözdü. Sağlık meseleleri, eğitim, kamu yardımlarının düzeninden sorumluydu.
İlde yasallığın denetimi il savcısı ve iki il uzlaştırıcısı tarafından gerçekleştirildi. İlçede aynı görevler ilçe avukatı tarafından da çözülmüştür. İlçe idaresinin başında ilçe asaleti tarafından seçilen bir bölge polis memuru (kaptan polis memuru) ve bir kolektif yönetim organı vardı - alt bölge mahkemesi (polis memurunun yanında iki değerlendirici vardı). Zemsky Mahkemesi, Zemstvo Polisini denetlemiş, eyalet hükümetlerinin yasa ve kararlarının uygulanmasını denetlemiştir. Şehirlerde belediye başkanlığı kuruldu. Birkaç ilin liderliği Genel Valiğe devredildi. Valiler kendisine, genel valilik bölgesinde başkomutan olarak kabul edildi, şu anda hükümdar olmasaydı, olağanüstü hal ilan edebilirdi, raporu doğrudan krala yönlendirebilirdi.
Böylece, 1775’in il reformu g. Valilerin gücünü güçlendirdi ve bölgeyi ayrıştırdı, idari aygıtın yerdeki konumunu güçlendirdi. Aynı amaç doğrultusunda, II. Catherine altında, başka reformlar yapıldı: özel polis, cezai organlar oluşturuldu ve yargı sistemi dönüştürüldü. Olumsuz yönleri arasında ekonomik öneme sahip olmadığının, bürokratik düzenin büyümesinin ve harcama harcamalarının arttığını not edebiliriz. Genel olarak, Catherine II’nin egemenliği döneminde bürokrasinin sürdürülmesinin maliyeti, 5,6 zamanını (6,5 milyon 1762'teki 36,5 milyon ruble'den 1796'teki 2,6 milyon ruble'ye) arttırdı - örneğin, bir ordunun masrafından ( XNUMX kez). XVIII - XIX yüzyıllarda herhangi bir saltanattan daha fazlaydı. Bu nedenle, gelecekte, il hükümeti sistemi sürekli iyileştirildi.
Rusya'nın bölgesel (bölgesel) bölge ve demografik ilkelere göre bölünmesinin, SSCB ve Rusya Federasyonu'nun özerk cumhuriyetlere, bölgelere ve bölgelere bölünmesinden daha fazla avantaja sahip olduğu söylenmelidir. Birçok cumhuriyetin ulusal karakteri, onunla birlikte Rusya'nın yıkımına yol açan bir “saatli bomba” taşıyor. Böyle bir felaket ilk olarak 1991'ta gerçekleşti. Eğer Orta Asya ve Transkafkasya ayrılığı hala uzlaştırılabilirse de, atalarımız bu topraklar için büyük bir bedel ödediler ve kayıpları Rusya’nın askeri stratejik istikrarına zarar verdi, o zaman Büyük Rusya’nın Baltık Devletleri, Belaya Rus, Küçük Rusya ve Bessarabia gibi kesimlerinin kaybı , hiçbir şey haklı olamaz. Batı ve kuzey-batı yönündeki askeri-stratejik durum keskin bir şekilde kötüleşti, aslında birkaç yüzyıllık başarılar ve zaferler kaybedildi. Rus süper etnoslarının atalarının toprakları kayboluyor. Superethnos Russes (Ruslar) dünyanın en büyük bölünmüş insanları oldu.
Ulusal cumhuriyetleri yaratan Troçkist enternasyonalistler, Rus medeniyeti altında muazzam yıkıcı bir gücün "benimini" dikti. Ve işlem tamamlanmadı. Rusya Federasyonu ulusal cumhuriyetleri, özel "sera" koşullarında kendi özelliklerini geliştirme ayrıcalığını ve daha fazla çürüme tehdidini reddeden Rus halkına bir darbedir. Rusya’nın ekonomik krizi ve Rusya’nın Güney-Kuzey fayındaki çatışmaya girmesiyle birlikte Üçüncü Dünya Savaşı’nın başlaması, Rusya Federasyonu’ndaki iç çelişkilerin ağırlaşmasına neden olmakta ve yurtdışından gelen etnokratik elitlerin ve ulusal entelijansiyanlık tutkusu birlik için çok tehlikeli olabilmektedir. ülke. Bu nedenle, uzun vadede, Rusya'da sadece küçük ulusların kültürel özerkliğini koruyarak bölge bölünmesine geri dönmek gerekiyor.