1. 20-lerde Rus savaş esirlerinin ölüm kamplarında toplu yıkımı. (Vladislav Shved'in makalesi, Sergey Strygin “Auschwitz'in öncüsü”)
Polonya'da, Katyn teması kutsaldır. Her kendine saygılı Polonya şehrinde, “Katns Kahramanları” adı verilen bir spor salonu olan “Katyn Mağdurları”, yerel, “Katynsky Cross” adlı bir sokak var. Sıradan bir Kutbun durumu, Sovyet döneminin popüler bir şiirinde olduğu gibi: "... bu isimle yatar, bu isimle ayağa kalkar." Polonyalı politikacılar ve tarihçiler, Katyn temasının propagandasına, en yüksek Sovyet makamlarının kararıyla 1940 baharında Polonyalı subayların ve polislerin kanunsuz ve acımasız uygulamalarına özel önem veriyorlar.
Aynı zamanda, Polonya tarafı, 1919-1922'teki Kızıl Ordu mahkumlarının insanlık dışı muamelesinin tartışılmaz gerçeklerine rağmen, Polonya'daki tutsaklıktan ölme konusundaki sorumluluğunu kabul etmemekte ve bu konuda herhangi bir suçlamayı reddetmektedir.
Polonyalıların özel öfkesine Nazi toplama kampları ile Polonya kampları arasında savaş esirleri için paralellik çekme girişimleri neden olmaktadır. Bununla birlikte, bu tür karşılaştırmalar için gerekçeler vardır.
Polonyalı tarihçiler ayrıca, Polonyalı yetkililer tarafından 1919-1921’te kabul edilen resmi belgelere sürekli olarak başvuruyorlar. Görünüşe göre, bu belgeler, Kızıl Ordu askerlerinin Polonyalı savaş kamplarında tutuklu olarak tutulması için nispeten normal koşullar sağlamalıydı. Burada kırbaçlanarak mahkumları cezalandırmak da resmen yasaklandı. Ancak, Auschwitz'deki gibi gerçek durum farklıydı.
Stshalkovo kampında: "50 grevlerinin dikenli filmaşin ile atanmasıyla başladı ... Ondan fazla mahkum kan zehirlenmesinden öldü."
“Tutuklanan her gün sokağa atılıyor ve yürümek yerine koşarak koşuyorlar, çamura düşme emri veriyorlar ... Eğer mahkum düşmeyi reddederse ya da düşerse, tükenemez, izmaritlerle dövülür.”
Wadowice kampında: “Uzun çubuklar her zaman hazırdı ... bir sonraki köyde iki asker yakalandığında ... Şüpheliler çoğu zaman özel bir baraka-ceza barakasına, neredeyse hiç kimse kalmadı.”
Brest-Litovsk kamplarında: “Kışlalar kendileri dolu,“ sağlıklılar arasında ”hastalarla dolu. ... Bu 1.400 tutsakları arasında sadece sağlıklı olanları yok. Paçavralarla kaplı, birbirlerine sarılıp birbirlerine ısınırlar. "
Dombé kampında: “Ayakkabısız çoğu çıplak ayakla ... Neredeyse hiç yatak ve çörek yok ... Ne saman ne de saman yok. Yerde ya da tahtalarda uyuyun. Battaniye çok küçük. "
Polonya'da yakalanan Kızıl Ordu askerlerinin toplu ölümü sorununa bir tür "hoşgörü" olarak, Polonyalı tarihçiler "1919 - 1922'de Polonya Esaretinde Kızıl Ordu Adamları" adlı Rus-Polonya belge ve materyal koleksiyonunu sunmaya çalışıyorlar. Şöyle iddia ediliyor: "Araştırmacılar (koleksiyonun Rus ve Polonyalı derleyicileri. - Ed. Ed.) Arasında varılan anlaşma Polonya esaretinde ölen Kızıl Ordu adamlarının sayısı ile ilgili olarak ... konuyla ilgili siyasi spekülasyon olasılığını kapatır, sorun saf hale gelir. tarihi... ”(A. Pamyatnykh." Yeni Polonya ", No. 10, 2005).
“1919 - 1922'ta Polonyalı tutsaklıkta Kızıl Ordu askerleri” koleksiyonu belgelerinin incelenmesi, Polonyalı tarafın tutsak Kızıl Ordu askerleriyle ilgili bu vahşi barbarlığın bir resmini ortaya koyuyor!
Herhangi bir tarafsız araştırmacı, kaçınılmaz olarak, 912 sayfalık doküman koleksiyonunu dikkatle “inceleme” zorluğuyla kaçınılmaz bir şekilde sonuçlanacaktır. Dahası, koleksiyonda yer alan belgeler tartışılmaz bir şekilde, savaş Sovyet Kızıl Ordu askerleri başta olmak üzere etnik Ruslar ve Yahudiler olan mahpuslarla ilgili olarak, Polonyalı yetkililerin aç ve soğuk, bir çubuk ve bir mermi ile imha politikası izlediğini gösteriyor. 1946'teki Nürnberg Mahkemesi, “Savaş suçları” gibi benzer eylemlerde bulundu. Savaş esirlerinin öldürülmesi ve zalimce muamele edilmesi. ” Bu tür bir suç politikasının açıkça ifade edilen ulusal yönelimi, Polonya makamlarının eylemlerinde soykırım belirtilerinin varlığı sorusunu gündeme getirmeyi gerekli kılmaktadır.
Ayrıca, Polonya kamplarındaki yakalanan Kızıl Ordu askerlerinin ölümünün önceden belirlenmesinin Polonya toplumunun genel Rus karşıtı tutumundan kaynaklandığına dair yüksek bir güven derecesiyle de sonuçlanabilir - Bolşevikler ne kadar ölürse, o kadar iyi. Polonya'nın çoğu politikacı ve askeri lideri bu düşünceleri paylaştı. Bunun kanıtı fazlasıyla yeterli. Bunlardan sadece birkaçını sunuyoruz.
Polonya toplumunda hâkim olan Rus karşıtı düşünceler, Polonya İçişleri Bakan Yardımcısı Jozef Beck tarafından en canlı şekilde formüle edildi: “Rusya için olduğu gibi, ona yönelik nefreti karakterize etmek için yeterli epitet bulamıyorum” (V.Sipols). Diplomatik Sırlar, s. 35).
Gönüllü Ordu Komutanı Anton Ilyich Denikin bu duyguları ilk elden biliyordu ve genç yaşını Polonya'da doğdu ve geçirdi. Polonya’ya, 1921’in Riga Antlaşması’nın altına giren Rus topraklarını ezen acımasız ve vahşi polonizasyon basını hakkında anılarında şöyle yazıyor: “Polonyalılar, Rus kültürünü ve uygarlığının tüm işaretlerini yok etmeye başladılar; . Ayrıca, Ortodoks kiliselerinin kapanması ve yıkımı başladı ”(A. Denikin.“ Rus Görevlisinin Yolu ”, s. 14).
Toplamda, 114 Ortodoks kiliseleri Polonya'da, on binden fazla eseri ve koleksiyonunda dünya sanatsal değeri taşıyan Varşova Katedrali St. Alexander Nevsky'nin kültürel önemindeki benzersizliği de dahil olmak üzere, yıkıldı. Bu barbarca eylemi haklı çıkaran Golos Varshavsky gazetesi, "tapınağı imha ederek Rusya üzerindeki üstünlüğümüzü, bunun üzerindeki zaferimizi kanıtladığımızı" yazdı.
Polonya tarafının Kızıl Ordu mahkumlarına karşı tutumu, Brest-Litovsk'taki kamp komutanı tarafından açıkça açıkça ifade edildi; sonbaharda 1920'e gelen savaş esirlerinin açıkçası söylediği gibi: “Siz Bolşevikler topraklarımızı bizden almak istiyor - size toprak vereceğim. Seni öldürme hakkım yok, ama seni besleyeceğim, böylece kendin öleceksin ”(“ Polonya esaretindeki Kızıl Ordu askerleri ... ”, s. 175).
Genç Polonya devletinin, yakalanan Kızıl Ordu askerlerinin varlığının tolere edilebilir koşullarını sağlamak için maddi imkânlara sahip olmadığı gerekçesi tamamen haklı değildi. Kamptaki mahpusların çıplak tahta yataklarda veya toprak katta değil, saman üzerinde uyuması maliyetleri önemsizdi. Ancak bu, yalnızca siyasi irade ve arzuyu değil, her şeyden önce Rus savaş esirlerini ve Yahudileri de insan olarak ele almayı gerektiriyordu. Öyle değildi.
"Rus savaş esirleri ve yahudiler" ifadesinin kullanımı tesadüf değildir. Polonyalı kamplara mahkumların yerleştirilmesinin esas olarak ulusal bazda yapıldığı unutulmamalıdır. Aynı zamanda, “Bolşevik Rus mahkumlar (Bolşevik unsurun ayrılmasından sonra)… Yahudiler” (“Kızıl Ordu adamları ...”, s. XXUMX-280) kendilerini en zor durumda buldu.
Polonyalıların müttefiklere karşı benzer aşağılayıcı ve zalimce tutumu hakkında - Polonyalı topraklarda kamplarda bulunan Rus Beyaz Muhafızlar, Bolşevilik’le uzlaşmaz bir savaşçı olan Boris Savinkov’u Aralık 21 1920 (Kızıl Ordu) mektubunda yazdı. pp. 458).
Aslında Polonyalı yetkililer Rus Bolşevik mahkumları ve Yahudileri insan olarak görmediler. Aksi takdirde, Strzalkovo'daki en büyük Polonyalı savaş kampı mahkumunda, üç yıl boyunca savaş tutuklularına doğal ihtiyaçlar gönderme sorununu çözemediklerini açıklamak zor. Kışlada tuvalet yoktu ve kamp yönetimi, vurulma acısı nedeniyle, akşamları 6 saatlerinden sonra kışladan çıkmayı yasakladı. Bu nedenle, mahkumlar “daha sonra yemek zorunda kalacakları tencerelere doğal ihtiyaçlar göndermek zorunda kaldılar” (“Kızıl Ordu…”, s. 696).
Rusya-Ukrayna heyetinin raporu şunları söyledi: “Mahkumları iç çamaşırlarında tutarken, Polonyalılar onlara eşit ırktaki insanlar değil, köleler olarak davrandılar. Mahkumların dayakları her adımda uygulandı ... ”(“ Kızıl Ordu askerleri… ”, s. 704). Lazar Gindin, 1972'teki torunu ile yaptığı konuşmada, tutuklu tutulduktan hemen sonra olduğunu şöyle hatırlıyor: “... botlarını ve kıyafetlerini çıkardılar, yerine paçavra verdiler. Birer birer sorgulama için çağrıldılar. Sonra köyün içinden çıplak ayakla geçtiler. Polonyalılar koştu, mahkumları dövdü, yemin etti. Konvoy onlara müdahale etmedi. ”
Sadece “1919-1922'ta Polonyalı esaret altında bulunan Kızıl Ordu askerleri” koleksiyonunun malzemelerine dayanarak, 1919-22'te Polonya'daki Kızıl Ordu adamlarının toplu ölüm koşullarının olduğu sonucuna varılabilir. Rus savaş esirlerinin soykırımının ve bunların Polonya tarafından kasıtlı olarak imha edildiğinin kanıtı olarak görülebilir.
2. Alman Bromberg ve Schulitz nüfusunun soykırımı. Yılın Eylül 1939
Ağustos 1939’un sonunda, Üçüncü Reich ve Polonya arasındaki gerilim doruğa ulaştı. Polonyalılar, Hitler’in Almanya’ya Almanların Reich topraklarından Doğu Prusya’ya serbestçe girmelerine izin verecek olan “Danzig Koridoru” sunma teklifini açıkça reddetti. Doğu Prusya, 1919’teki bir Müttefik kararıyla Almanya’dan ayrıldı. Batı Prusya toprakları yeni kurulan Polonya devletine devredildi. Bu bölgelerde büyük bir Alman nüfusu yaşıyordu.
Savaş için tamamen hazırlıksız olan Polonya, tüm Sovyet askeri yardım tekliflerini güvenle reddetti. Polonya, İngiltere ve Fransa tarafından destekleneceğinden emindi.
Polonya'da çatışmalar yaklaşırken, Alman karşıtı propaganda büyüdü. Eylül 3’te, Polonya ordusu, jandarma ve polis birimlerinin yanı sıra bireysel siviller, Bydgoszcz (eski Bromberg), Schulitz ve Poznan (Posen) bölgesindeki düzinelerce kent nüfusunun barışçıl katliamını katlettiler. Wehrmacht'ın ilerleyen birimleri bu şehirlere girdi ve sokaklarının erkeklerin, kadınların, küçük çocukların ve yaşlıların cesetleriyle kaplı olduğunu buldu. Kentsel alanlarda toplu mezarlar da bulunmuştur.
Suçluya tanıklardan biri olan yerel bir sakin olan Pavel Sikorsky, şunları söyledi: “Pazar günü, Eylül 3'in 1939'inde, 6'in etrafında, öğleden sonra ışığı kapatmak ve türbini durdurmak için değirmene gittim. Yolda birdenbire demiryolu setinden yüksek sesle ağlamalar duydum. Yaklaşırken, yıllarca 20 ve 60 arasındaki yedi kişiyi çevreleyen ve süngülerin yanı sıra tüfek izmaritleri ve kulüpleriyle dövdüğüm bir grup demiryolu işçisi, sivil ve ordu gördüm. Yaklaştım ve Polonya'da çığlık attıklarını duydum: “Almanları öldür!” Akan kanın akarken olduğunu gördüm. Korkmuş, bu yerden kaçtım. Daha sonra oraya geri döndüm ve setin yanında yatan birkaç ceset gördüm. İkisi gözlerini süngülerle oyulmuştu. Yörüngeler boştu ve kanlı bir kütleyi temsil ediyordu. Kafataslarından üçü ezildi ve beyin onlardan çıktı. Ölenlerin üçü bana biliniyordu. Bunlar: Leishnits, kasap Jägershof ve Herr Schlicht.
Öğleden sonra, 3 ve 4 saatleri arasında, demiryolu işçileri olan bir grup Polonyalı asker değirmenime geldi ve Almanları 18'i yanlarında getirdi. Çiftler halinde birbirine bağlandılar. Sonra gözlerimin önünde hepsi vuruldu. Bunların arasında 14 yaşında bir erkek ve bir kadın vardı.
Pazartesi öğleden sonra, Polonyalı askerlerin kenti terk ettiği söylendiğinde, iki asker yaşlı bir erkekle yaşlı bir kadını değirmene yönlendirdi. Gözlerimde, onları duvara dayadılar. Askerlere rastladım, onlardan önce diz çöktüm ve onlardan Polonya'da 65 yaşında olan bu iki yaşlı adamı serbest bırakmalarını istedim. Askerlerden biri beni poposuyla itti ve "Bu lanet Almanların ölmesine izin ver" dedi. Ondan sonra iki yaşlı adam vuruldu ve bedenleri bir çukura atıldı. ”
Alman sivillerin öldürülmesi zulümlerine çarptı. Öldürülenler arasında, bebekler ve küçük çocuklar, elleri geri bağlandı ve kafatasları çoğaldı, küçük kızlar süngülerle delindi, yaşlılar diri diri yakıldı. Bromberg'de Protestan kilisesi yakıldı, düzinelerce Alman evi yıkıldı ve soyuldu.
Çoğu zaman, insanlar tanınmayacak şekilde şekillendirildi ve bu da onları tanımlamayı zorlaştırdı. Binlerce cesedin 15'i tespit edildi, ancak birçok ceset tanımlanamadı ve bazı bilgilere göre binlerce kişinin 58'i öldürüldü.
Nazi makamları, Polonyalı sivillerin katliamlarını propaganda yapmak ve haklı çıkarmak için Polonyalı ordunun suçlarını kullandı. II. Dünya Savaşı'ndan sonra, Nazilerin Babiy Yar, Khatyn, Lidice, Oradour, Auschwitz ve Majdanek'te işlediği suçlar ortaya çıktığında, Bromberg’in “Kanlı Pazar” ını unutmuştu. SSCB'de, "kardeşlik" Sovyet Polonya'yı eleştirmek ve bugün "Katyn" mitini insanlığın zihnine soktuktan sonra, Polonya'nın Batı'da temsil ettiği "talihsiz kurban" ın bahçesine bir taş attığını ve sadece nezaketsiz sayılmadığını kabul etmek imkansızdı.
Ancak Polonya devletinin barışçıl Alman nüfusuna karşı bu en büyük suçunu unutma hakkımız yoktur, ölçeğinde ve karakterinde İkinci Dünya Savaşı'nın diğer acımasızlıklarından aşağılık olmayan bir suçtur.
Polonyalı yetkililer, II. Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında Yahudilerin katledilmesi gibi diğer suçlarını hatırlamaktan pek hoşlanmadıklarından, seleflerinin bu korkunç suçu hakkında titizlikle sessiz kalıyorlar.
2. İkinci Dünya Savaşı sırasında Yahudi Katliamları
Almanların Sovyetler Birliği'ne saldırmasının ilk günlerinde, 10 Temmuz 1941, sopa, kulüp, taş ve baltalarla donanmış bir Polonyalılar topluluğu, Edvabne köyünün Yahudi nüfusuna saldırdı. Ve hemen birkaç düzine insan vahşice öldürüldü. Hayatta kalanların geri kalanı bir ahıra sürüldü ve diri diri diri yakıldı. Resmi sürüme göre, 1.500 çalışanları öldürüldü, ancak birçok Polonyalı tarihçi yalnızca 350'i tanıdı. Bu arada, bu suçun Polonyalılar tarafından işlendiğini kabul etmek için, Polonya hükümeti daha yakın bir zaman önceydi ve bundan önce tüm Almanların işlediği bir versiyon vardı.
Polonya'nın yenilgisinden sonra ve 22'in Haziran 1941'inden önce, Jedwabné Sovyet topraklarındaydı. SSCB'ye yapılan Alman saldırısından sonra, Jedwabne Alman birlikleri tarafından işgal edilen bölgedeydi.
Nisan ayında, Jedwabne Shmul Vaserstein sakini olan 1945, Bialystok'taki Yahudi Tarihi Komisyonuna ifade verdi. Jedwabne'de, raporuna göre, savaştan önce 1600 Yahudileri yaşadı. Almanlar şehre 23 akşamı ile Haziran 1941 tarihinde girdiler. Zaten yerli halk tarafından başlatılan 25 inci pogromları başladı. Vaserstein, Yahudi evlerine giren belirli insanların (onlara gangster diyorlar) isimlerini gösteriyor. Bazıları taşlarla öldürüldü, bazıları bıçakla öldürüldü, gözlerini dürttüler, dillerini kesti. İki genç Yahudi kadın, katillerin kahkahaları altında, küçük çocuklarını gölette boğdu ve acı çekmemek için kendilerini boğdu. Temmuz ayında 10, birkaç Gestapo adamı oraya geldi. Yerel yönetim temsilcileriyle yaptığı bir toplantıda, Yahudilerle ne yapacaklarını merak ettiler. Cevap basitti: yok et.
Almanların iyi zanaatkarların olduğu en az bir aileyi hayatta tutma önerisi üzerine, kentte kendi Polonyalı uzmanlarının yeterli olduğu belirtildi. Tüm Yahudileri varoşlarda bir ahıra sürmeye ve yakmaya karar verildi. Baltalarla dolu, yaba, çivi dolu çubuklar, Polonyalılar Yahudileri sokağa sürdü. En genç ve en sağlıklı gruba, Kızıl Ordu'nun gelişinden sonra kurulan Lenin'e bir anıt kazması ve Sovyet şarkıları için bir Yahudi mezarlığına götürmesi ve hepsinin ölümüne dövüldüğü bir çukura atması emredildi. Katiller, delik açmaya, daha önce orada öldürülenlerin cesetlerini atmaya ve işi yapanları idam etmeye zorlandı. Sonunda bir sütun yapıldı, 90 yaşındaki haham başa geçti ve kırmızı bayrak altında ahıra sürdüler. İşkencenin çığlıklarını boğmak için çeşitli müzik aletleri çaldılar. Ovin benzinle doldu ve ateşe verdi. Ateş düştüğünde, yanmış cesetlerden altın dişler çıkarıldı. Aynı zamanda, boş Yahudi evlerinde soygun başladı.
İkinci Dünya Savaşı'nın bitmesinden sonra Yahudilerin öldürülmesi devam etti. Polonyalı yetkililerin yılın başında yer alan 1946'in başındaki bir raporunda, 1944'in Kasım ayından 1945'in Yahudi olduğuna dair mevcut bilgilere göre öldürüldüğü belirtildi. Cinayetlerin çoğu Kielce ve Lublin illerinde meydana geldi, kurbanlar toplama kamplarından ya da eski partizanlardan geri döndü.
Keletsk Yahudilerinin çoğu, Yahudi komitesinin ve Siyonist Gençlik Örgütü'nün kibbutzunun bulunduğu Planty 7 Caddesi'ndeki binaya yerleşti. Pogromun başlatılmasının nedeni, sekiz yaşındaki bir çocuğun Henryk Blashchik'in ortadan kaybolmasıydı. Yılın Temmuz 1'inde 1946'te ortadan kayboldu ve iki gün sonra Yahudilerin onu kaçırdığını ve gizlenerek onu öldürmeyi amaçladığını söyleyerek geri döndü. 4 Temmuz 1946, sabahları 10'te sabahları, çoğu Polonyalı askeri üniformalı Yahudilerin geldiği eve geldi. Öğlen, Yahudi Komitesinin binasının yakınında yaklaşık iki bin kişi toplandı. Sloganlar arasında "Yahudilere Ölüm!", "Çocuklarımızın katillerine ölüm", "Hitler'in işini bitir!" Dediler. Öğlen saatlerinde, polis çavuşu Vladislav Blakhut liderliğindeki bir grup binaya geldi ve Yahudileri direnmek için kalabalığı silahsızlandırdı. Görünen o ki, Blahut, girenlerin arasında polisin tek temsilcisi idi. Yahudiler dışarı çıkmayı reddettiğinde, Blahut başlarına bir tabanca tutuşuyla başlarına vurmaya başladı: “Almanların sizi yok etmek için zamanı yoktu, ama işlerini bitireceğiz” dedi. Kalabalık kapıyı ve panjurları açıp açtı, gangsterler arkaya girdi ve kütükler, taşlar ve demir çubuklarla öldürmeye başladı.
Vahşiler sırasında, aralarında çocuklar ve hamile kadınlar olan 47 Yahudileri öldürüldü ve ayrıca daha fazla 50 insanı yaralandı.
Bu, istisnai bir fedakarlık ve diğer ülkelerden talep edilmesi, her şeyden önce Rusya'dan, sürekli tövbe ve maddi tazminat talebini iddia eden, devletin savaş suçlarının tam bir listesi değildir.
Sitelerin malzemelerine göre "Katyn hakkında Hakikat", "Rus Hattı", "Wikipedia", yanı sıra Amerikan ve Alman basılmış kaynakları.
Pilsudskaya Polonya: insanlığa karşı suçlar
- Orijinal Kaynak:
- http://ei1918.ru