Genel ülke risk değerlendirmesi, ülke notu ve ülke risk seviyesinin bir kombinasyonudur
Ülke notu (CG) ekonomik dengesizlikleri, iş atmosferinin kalitesini ve siyasi tehlike ihtimalini ölçer. Ölçüm, AA’dan D’ye kadar uzanan, AA’nın en yüksek, D’nin de en düşük ülke notu olduğu altı seviyeli bir ölçek üzerinden gerçekleştirilmektedir. Ülke notu, üç ayrı notun bir kombinasyonudur:
- Makroekonomik Derecelendirme (ME): ekonomik yapı, bütçesel ve para politikası açısından borçlanma, dış denge ve bunların yanısıra bankacılık sisteminin istikrarı ve diğer faktörleri eas alır;
- Yapısal İş Ortamı Derecelendirmesi (SBE) düzenleyici ve yasal çerçeve, yolsuzluk kontrolü algıları ile iş yapmaya yönelik göreceli kolaylığı ölçer.
- Siyasi Risk Derecelendirmesi (P), gücün aktarılması ve yoğunlaştırılması mekanizmalarının poliçe oluşturma sürecinin etkin olmasının, kurumların bağımsızlığının, sosyal uyumun ve uluslararası ilişkilerin analizini esas almaktadır.
Daha sonra ülke notu, ülke risk seviyesini (CRL) elde etmek üzere iki adet kısa vadeli uyarı göstergesi ile birleştirilir. Ülke risk seviyesi 1’den 4’e kadar uzanan dört ölçekli bir skalada ölçülür, 1 en yüksek, 4 ise en düşük seviyedir. Bu seviyeler ayrıca, ülke risk haritamızda, düşük, orta, hassas ve yüksek risk olarak da adlandırılır. Söz konusu iki kısa vadeli gösterge aşağıda belirtilmektedir:
- Şirketler arasındaki ticari alacakların ödenmesine etki edebilecek olan, bir ekonomiye ilişkin kısa vadeli finansman risklerine dair bir kıstas olan Finansal Akış Göstergesi (FFI) ve
- Talepteki kısa vadeli aksamaları ölçen Döngüsel Risk Göstergesi (CRI). Bu, makroekonomik ve ödeme zorluğu tahminlerimizi de içermektedir.
Bir arada bu beş risk boyutu, Euler Hermes'in üstün ülke risk belirleme metodolojisini teşkil etmektedir. Böylelikle, belirli bir ülkede bulunan bir şirketin iflas riski değerlendirilmektedir ki, bu müşterilerimizce verilen kararlar arasında desteklenmesi zorunlu olan bir karardır.
Euler Hermes, 30'u aşkın ülkede şirketleri mercek altına almaktadır.
Şirketlerde iflas kavramı, bir ülkeden diğerine farklılık göstermekte ve bu nedenle uluslararası mukayeseler sunulmasını zorlaştırmaktadır.
Ülkeler arasında birçok farklılıklar bulunmaktadır. Öncelikle, resmi iflas prosedürleri, her yerde eşit önem taşımamaktadır. Bazı ülkelerde (örneğin İspanya ve İtalya’da) sulha yönelik düzenlemeler ağırlıklıdır ve şirketlerin iflas istatistikleri oldukça düşüktür, bu da, şirketlerin içine düştükleri ödeme zorluğuna ilişkin istatistikleri olduğundan düşük bir şekilde yansıtmaktadır. İkinci olarak, bazı ülkelerde, bireysel müteşebbisler de, şirket iflaslarına yönelik istatistiki rakamlara dâhil edilmektedir.
Diğer hallerde (örneğin ABD’de) şahsi iflas istatistiklerine dâhil edilmekte olup, dolayısıyla tamamen şahsi olan iflaslar ile sadece tüccar iflasları arasında herhangi bir ayrım söz konusu olmamaktadır. Bu son örneklerde, şirketlerin ödeme zorluklarına ilişkin istatistiki rakamlar, olduğundan kaydadeğer ölçüde düşük bir şekilde yansıtılmaktadır.
Ulusal istatistiklerin ve şartların heterojen tabiatının üstesinden gelebilmek adına, ülke endekslerimizi ve kendi özel Global İflas Endeksimizi oluşturduk.
İflas rakamları mukayese edilebilir ve standart duruma geldikten sonra, 2000=100 esasını kullanarak bir ödeme zorluk endeksi hesaplamaktayız. Bu sayede, mutlak rakamlardan ziyade zaman içinde ödeme zorluklarında görülen değişiklikler ölçülmekte ve belirli bir ülkede ödeme yapmama riskinde görülen olası keskin artışlara dair vazgeçilmez bir temel gösterge elde edilmektedir.
Bunun yanısıra Global İflas Endeksini (GII) de hesaplamaktayız. Bu, ulusal endekslerin ağırlık toplamıdır. Her ülkenin ağırlığı, çalışmamıza dahil olan ülkelerin toplam GSYİH'deki (mevcut döviz kurları üzerinden) payına göre belirlenmiştir. Bize özel bu gösterge, global reel ekonominin sağlığının izlenmesine yönelik en iyi yöntemdir.