Bu onur, elbette, sadece olmadığı ortaya çıktı. Bu nedenle, Barack Obama, Kongre’ye ve tüm Amerikan’a Pasifik Okyanusu’na uzun süredir açıklanacak olan tersine eylemlerini açıkça gösterdi. Ne de olsa, Amerika Birleşik Devletleri'nde herhangi bir büyük işletme için açıklığa ihtiyacınız var, bu nedenle müttefik ülke liderinin ziyaretinin gösterilmesi ve gösterilmesi oldukça uygundur.
Bununla birlikte, pratik düzlemler görünür etkilerden çok daha önemlidir. Örneğin, Japonya'nın ABD'den gelen tarımsal ürün akışından korktuğu için Trans-Pasifik işbirliği müzakereleri oldukça zor. Rusya öncelikle askeri-politik bileşenle ilgilenmeli ve abartı olmadan çok önemli bir yere sahip olmalı tarihsel karakteri.
Amerikalı yetkililer, ikili askeri ilişkilerin yeni ilkelerinin, Japonya'nın parlamentonun izniyle dünyanın dört bir yanındaki savunma operasyonlarına katılmasına izin veren Japon Öz Savunma Kuvvetleri için herhangi bir coğrafi kısıtlamayı ortadan kaldıracağını söylediler. Önceki anlaşmalara göre, Japon ve Amerikan operasyonları, Japon topraklarının korunmasına odaklandı.
Dışişleri Bakanı John Kerry, anlaşmaların Japonya ve ABD ile ittifakı için tarihi bir atılımı temsil ettiğini söyledi. New York'ta ABD'ye ve Japon yetkililere verdiği demeçte, “Bugün, yalnızca topraklarını değil aynı zamanda ABD'yi ve diğer ortakları da koruyabilen yeni bir Japonya potansiyelinin yaratılmasını kutluyoruz” dedi. Bölgesel barış ve istikrara katkıda bulunmak. "
Savunma Bakanı Ashton Carter, “Mevcut ilkeler coğrafyada sınırsız” dedi. ”Bu çok büyük bir değişiklik.”
Başkan Obama da, ABD’nin, üçüncü ülkelerle bir çelişki olması durumunda Japonya’ya askeri yardım sağlama konusunda kararlı olduğunu belirtti. Bu askeri yardımın boyutu ve niteliği açıkça, tehdit derecesine ve Beyaz Saray'ın özel sahibine bağlı olarak değişecektir. Bu nedenle, Tokyo'nun Çin ve DPRK'nın tehditleri karşısında bırakılacağı varsayımlarının bir temeli yoktur. Bunun birkaç nedeni var.
Birincisi yasal tarafı. Japonya ve ABD bir güvenlik anlaşmasıyla bağlandı. Bunu görmezden gelmek, dünyanın diğer yerlerinde ABD garantileri konusunda şüphe uyandıracaktı. Örneğin, NATO içindeki askeri yardım anlaşması. Evet ve ana Asya müttefiki teslim olmaktan kaynaklanan doğrudan görüntü kayıpları muazzam olacaktır. Dahası, buna karar veren idare Beyaz Saray ve Kongre’de uzun süre sandalye kaybedecek - seçmenler ve siyasi muhalifler zayıflıkları affetmeyecek.
Japonya, ABD için en büyük ekonomi olarak son derece önemlidir. Japon ulus ötesi şirketleri, aslında, ayrılmaz bir bütünle bağlantılı olan Japon-Amerikan'lardır. Yükselen güneşin ülkesi aynı zamanda, örneğin Amerikan tarım endüstrisi için aranan ürünlerin büyük bir üreticisi ve kilit bir satış pazarıdır.
Jeostratejik sebep daha az önemli değil. Japonya, Asya ve Pasifik'in anahtarıdır. Tokyo metropolüne bağlı Japon Minami-Ivo adası, ABD'nin Mariana Adaları'nın bir parçası olan Faraglion-de-Paharos adasına sadece 340 kilometre uzaklıktadır. Marcus Island (Japan), ünlü Wake Atoll'a 1400 km uzaklıktadır. Japonya'nın stratejik bir denizkızı olarak kaybedilmesi Kuzey Mariana Adaları, Guam, Hawaii için bir tehdit oluşturuyor. Ve gelecekte ve Amerika kıtası.
Tüm bunları anlayarak, mevcut ABD yönetimi, zaten güçlü Amerikan karşıtı duyguları alevlendirmemek için yalnızca talep edebileceğini değil, karşılığında verebileceğini göstermek istiyor. Futemma'nın deniz üssünün Okinawa'nın yoğun nüfuslu bölümünden Japonya dışına devredilmesine ilişkin ön bir anlaşmaya varıldı; bu, diplomatların on yıllardır mücadele ettiği önemli ve hassas bir konu. Eğer üs Okinawa'dan Guam'a taşındıysa ve ABD Başkanı anlaşmayı bu şekilde tarif ettiğinde, o zaman halkın uzun süredir işgal ettiği bu mirasın kaldırılmasını talep ettiği iç sahadaki Shinzo Abe için önemli bir zafer olacak. Okinawa'da, nüfusun iktidar partisine en olumsuz şekilde yerleştirildiği ve şimdi durumu iyileştirme şansının olduğu bir sır değil.
Okinawa’daki anlaşma, Japonya’nın Beyaz Saray’dan, Ukrayna destanı başlamadan önce benzeri görülmemiş bir atılımın planlandığı Rusya ile şımarık ilişkiler kurmasından dolayı bir tür tazminat haline geldi.
Japonların kendileri basında yer alan iddiaları ve blogları ABD ile yenilenen ittifakla ifade ediyor. Hayır, vatansever vatandaşlar ülkenin askeri gücünü güçlendirmeye karşı değil, ancak bu gücün nasıl kullanılacağına dair makul olmayan kaygılar bulunmuyor. Bu arada, her şey, Öz Savunma Kuvvetlerinin, İngilizlerin ve Fransızların şimdi nasıl benzer görevler yürüttüğü gibi bir başka ABD yardımcı ordusu olacağı şekilde görünüyor. Ve Japon vergi mükellefleri tüm bunların karşılığını ödeyecekler ve makul bir soruları var: “Bu kurbanlar ne gibi faydalar karşılığında?”
Mantıksal olarak, toplu savunma hükümleri, saldırganın yalnızca Japonya'ya veya ABD'ye değil aynı zamanda hem Tokyo hem de Washington'un müttefik olduğu devlete saldırması durumunda da yürürlüğe girmelidir. Aynı zamanda, saldırıya uğrayan devletin Doğu Asya'da olması gerekmez. Avrupa'ya veya Körfez bölgesine ait olabilir.
Aynı zamanda, herhangi bir uyuşmazlığın olduğu ülkede hemen bir haçlı seferinin toplandığı küresel kötülük olarak atandığında Amerikan dış politikasının özelliğini dikkate almak gerekir.
Daha önce de gördüğümüz gibi, dünyanın yeni yeniden bölümünün devri, kurban olarak atananlara saldırma sürüsü sunuyor. Bir zamanlar Japonya'nın kendisi böyle bir pozisyondaydı, şimdi başkalarının rehberliğinde bir paket içinde olsa bile, yavaş yavaş avcı olmaya başladı. Diğer eski Axis ülkeleri örneği ilham vericidir - örneğin, İtalya uzun zamandır askeri kısıtlamalardan kurtulmuş, kendi uçak gemilerini inşa etmiş ve askeri keşiflere katılmıştır.
Her neyse, Japon hükümeti tahminen elinde bir kuşu gökyüzünde uçan bir vince tercih etti. Memelerin rolünde uzun zamandır devam eden bir ABD-Japonya ittifakı ve Rusya ile ilişkilerin normalleşmesi beklentisi bir vinç görevi görüyor. ABD’yi ziyarete neredeyse eşzamanlı olarak, Abe’nin Mayıs 9’teki Zafer Geçidi için Moskova’ya uçmayacağı, aynı zamanda Japon Büyükelçisinin resmen Yükselen Güneş Ülkesini temsil edeceği açıklandı. Buna ek olarak, Japonya Başbakanı 30 bile Putin'e Zafer Geçitinin olmamasının resmi nedenlerini açıklayan kişisel bir mektup gönderdi, böylece böyle bir adım atmaya zorlandığını açıkça ortaya koydu - böylece gerekli kibarlığı gözlemledi. Bu nedenle, Tokyo böyle bir atmosferde diplomatik atılımlar beklemeye değmez, ancak arkasındaki köprüleri yakmaz.