Devlet harcamaları tamponlara doğru giden kaçak bir trendir ancak motor sürücüleri çaresizce frene basmaya çalışıyor mu? Olası değil. Messrs Brown ve Darling, kazanın içine daha fazla yakıt yakıyorlar. Devlet borçlanması 2005 yılında yılda 519 milyar sterlinden bugün 671 milyar sterline yükseldi. Bu para nereden geliyor? Bizden veya yabancı yatırımcılardan değil. Hazine, sadece IOU’ları (Devlet tahvili) basar ve onları ulusallaştırılmış İngiltere Merkez Bankası’na satar, bu da onları satın almak için para basar. Buna “nicel hareketlilik” denir. ABD’li finans kuruluşu Bernie Madoff, daha az meşru bir sahtekarlıktan dolayı 150 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Her iki büyük siyasi parti de, bize bunun nasıl başa çıkacaklarını hecelendiriyor. Şimdiye kadar, sadece bir yalan ve döndürme kampanyasının başlangıcını gördük. Geçen hafta, Alistair Darling, Tories’in harcama planlarında 34 milyar poundluk bir “kara delik” olduğunu iddia ederek başka bir “tehlikeli dosya” üretti. Tory’nin planlarının daha iyi bir eleştirisi, çok mütevazı oldukları ve seçildiklerinde kendilerini sarsma tehdidinde bulunmalarına neden olan Devlet borcu çığını ele almaya başlamadıklarıdır. Bu şimdi intihar eylemi milletvekilleri dışında herkese açıktır. 13 yıl süren feci savaşlar ve ekonomik felaketten sonra, Labour’un güvenilirliği sıfırdır. Onların yalanları ve sıkıntıları, gerçeklikle yüzleşmenin bir alternatifi ve seçmenlerin saygısızlık ifadesidir. David Cameron’un Tories’i düzelemedi. Ancak, ne yazık ki, onlar da arzulananı bırakıyorlar. Üç yıl önce, ulusal borcumuz milli gelirin yüzde 30’undan azdı. Uluslararası Para Fonu şimdi beş yıl içinde yüzde 100 olacağını öngörüyor. Piyasalar, İngiltere’deki politikacıların dikkatsiz harcamalarda dizginlenme kabiliyetleri konusunda endişeleniyorlar. Son hafta, dünyanın en büyük yatırım evlerinden biri olan Pimco, bu yılki gibi İngiltere’nin tahvillerinin net satıcısı olacağını açıkladı. durgunluk dışında. Aşırı içki içmek bazı insanlar için bir problemdir, ancak bu Hükümetin aşırı harcamaları hepimiz için bir sorundur. Şimdiye kadar, Tories bile onunla başa çıkacak güvenilir planlar üretmedi. “Uncaring” olarak saldırıya uğramaktan korkuyorlar, hepimizin ne yapması gerektiğini bildiklerini inkar ediyorlar: harcamalar kesilmeli ve kutsal inekler için yer kalmamalı. NHS harcamaları 1997’den bu yana yılda 100 milyar sterline iki kat arttı. Paranın hasta bakımında orantılı bir artış sağladığına gerçekten inanan var mı? Olmazsa, NHS’nin endemik organizasyonel verimsizliği ele alınmalıdır. Eğitim, zor burunlu bir görünüm için gecikmiş bir başka alandır. Hükümet, tüm okuldan ayrılanların yüzde 50’sine üniversite yer sağlamayı taahhüt eder. “Üniversiteler” denilen çoğu, basıldıkları kağıda değmeyen derecelere sahiptir. Benzer şekilde, okullardaki temel eğitim standartları da düşmüştür. “Sınıf enflasyonu”, 10 yıllık tam zamanlı eğitimden sonra binlerce gencin zar zor okuyabildiği ve yazabildiği, ancak hiçbir büyük politikacının harcamaları kesmek ve sonuçları iyileştirmek için gerekli radikal eylemi gerçekleştirmeyeceği kesin gerçeğini gizlemeye çalışmaktadır. yılda bir milyar dolar nakit transfer, düzenleme ve bürokrasiye rağmen Cameron, yeni AB Anayasası’na yapılan referandum için “dökme demir vaadi” nden vazgeçti. Büyük ölçüde oylama, AB’nin bize yükünü kısmi olarak azaltmak için kullanılamaz. Uzun vadeli bir planın devlet müdahalesini geri alması. Cameron, sözlerini kırarak İngiltere’nin ekonomik sorunlarının çözülmesine yardım etmek için sadece bir numarayı kaçırmakla kalmadı, aynı zamanda kendi güvenilirliğinin de bozukluğunu düşürdü. Bu durgunluk, devleti geri almak için uzun vadeli değişiklikler yapmak için cennete gönderilen bir fırsattı. seçim, bu başarısız ve itibarsız politik sınıfı ortadan kaldırmak için bir şans sunuyor. 2005 yılında, 10 kişiden sadece altı seçmen oy kullandı ve çoğu UKIP gibi partilere dönüştü. Milletvekillerinin ‘kayaların dibinde ünü ile birlikte, bu zaman zarfında eski partilerden gelen seçimlere gittikçe daha fazla sayıda seçmen katılabilir.