Christopher Chan'a ait özellik fotoğrafı. Shimonkey tarafından yukarıdaki fotoğraf.
Havaalanında beklemek kadar basit bir şeyden hayat hakkında bilgi edinmek mümkündür.
Bunu kaç kere yaptım - 30, 40, hatta 50 kez mi?
Basit, değil mi? Çantalarımı uçak bilet gişesine götürüyorum, kimliğimi acenteye gösteriyorum, arkadaşlarıma ve aileme veda ediyorum, güvenlikten geçiyorum, kapımı bulup uzaklaşıyorum. Uluslararası maceralarımın çoğu başlangıçta aynı rutini takip etti.
Ancak havalimanına yapılan bu basit yolculuk çoğu zaman birçok farklı düşünce ve duyguyu gösterir.
Oturmak ve seyahat eden arkadaşlarınızın etrafta gezinmesini izlemek eğlenceli bir basitlik var ...
Bazen havaalanına getirdiğim şey, kıyafet, tuvalet malzemeleri ve kitaplarla dolu bagajlardan daha fazlasıdır. Bazen bagaj, özellikle de gidilecek mesafe Atlantik boyunca uzanıyorsa, beni bir bağırsak kontrolü yapmaya zorlayan bir duygu cömertliğidir.
Bunu yapabilirim, dedim kendi kendime. "Binlerce mil uçmak ve hayatımın bir başka bölümünü yazmak için kendimi insanlardan ve sevdiğim bir yerden ayırabilirim."
Biniş kapısındaki insanlara bakıyorum ve başka hangi bölümlerin de yazıldığını merak ediyorum. Havaalanı, başkalarının hikayelerini hayal etmekten hoşlanan biri için en ilginç arka planları sağlar.
Seyahat eden arkadaşlarınızın oturup gezinirken, geçmişlerinin ne olduğunu, evlerinin neye benzediğini ve uçağa binme zamanı yaklaşırken neler hissettiklerini tahmin etmenin eğlenceli bir basitliği var.
Fotoğraf: Giacomo P.
Omuz askılı bir bebek taşıyan genç anne, ebeveynlerinin nihayet ilk torunlarıyla tanışması için endişeli olabilir. Lands End sırt çantasını takan dağınık yüzlü genç, bir hafta süren yoğun final sınavlarının ardından eve dönebilir.
Çoğu zaman, sevdiği birinden ayrıldığı için üzgün, kalbi ağır olan yolcu da vardır.
Havalimanı tüm bu insanları bir araya getiriyor ve bize yolculukta yalnız olmadığımızı hatırlatıyor. Hissettiğim duygular herkes tarafından hissediliyor ve farklı zamanlarda da olsa geçtiğimiz yollar çoğu zaman aynı.
Her havalimanının bu özel rolü vardır ve hepimiz için bir kavşak noktası görevi görür.
Hayatımızın bir aşamasından diğerine geçişi işaretleyebilir. Havaalanında, günlük rutinlerin dikkatini dağıtmadan kendimize geçmişimiz hakkında düşünme ve geleceğimizi düşünme izni veriyor gibiyiz. Burada işten, okuldan ve aileden geçici bir ertelememiz var.
Bunu yapmaya meyilli olanlarımız için, derinlemesine düşünme bizi neden yüzlerce veya binlerce mil uzakta seyahat etmek için bir uçağa binmek üzere olduğumuzu sormaya götürür. Aileden ve arkadaşlardan ayrılmak genellikle bir sınavdır. Biz alışkanlık yaratıklarız, değil mi?
Fotoğraf Hyougushi
Tanıdık olana - rahat çarşaflarımıza, sevgilimizin en sevdiğimiz parfüme ya da en iyi arkadaşımız aradığında duyduğumuz zil sesine yapışıyoruz.
Yine de uçağa bindiğimizde çok fazla değişiklik oluyor. Dünyamıza yeni görüntüler ve sesler giriyor. Yeni arkadaşlar edineceğiz; favori yeni bir kahve dükkanı bulacağız; ve ev diyebileceğin yeni bir yer olacak.
Havaalanındayım ve tüm bunları deneyimlerimden biliyorum, ama midem hâlâ düğümler halinde; içim sıkıştı ve fısıldıyorum, "İşte başlıyoruz." İnanılmaz deneyimler sizi bekliyor: tek yapmam gereken uçağa binerken bu ilk adıma inanmak.
İşte gidiyorlar. Yolcular kapıda bir sıra oluşturmaya başlıyor. "Bayanlar ve baylar, artık Londra Heathrow'a kesintisiz hizmet veren British Airways Flight 208 uçuşuna başlamaya hazırız."
İşte gidiyorum….
Havaalanı metaforu hakkındaki düşünceleriniz neler? Düşüncelerinizi yorumlarda paylaşın!