Bu ayın başlarında DC’nin Capital One Arena’sında bir Washington Wizards açık antrenmanına katıldığımda, odak noktası seyirci eğlencesinden daha fazlaydı. Kayalık-stil egzersizleri. Sezon açılışına bir hafta kaldı ve oyuncular yarı hızda talim yaptılar ve Connect Four’un basketbol versiyonu da dahil olmak üzere taraftarlar için aptalca beceri yarışmalarına katıldılar. Ama ömür boyu süren bir Wiz adananı olarak, çok şaşırdım, seni seviyorum adamım. buradaydım bir fotoğraf için poz vermek Phil ile çılgın Chenier. Franchise telif hakkı. çocukluk idolüm. 1970’lerde, Chenier jumperları boşaltırken ve bir Richard Pryor bıyığı giyerken, takım rutin olarak şampiyonluk peşindeydi. Bugünlerde? Çok değil.
Wizards’ı seven bir NBA taraftarı olmak biraz şalgam seven bir gurme olmaya benziyor: Bu hiç mantıklı değil. 2000-01 sezonundan bu yana sadece Knicks ve Timberwolves daha fazla oyun kaybetti. Franchise en son 1979’da playoffların ikinci turunu geride bıraktı (eskiden Bullets olarak adlandırıldılar) ve playoffları kaçırdılar. Son 25 yılın 16’sı. Biz taraftarlar 40 yılı aşkın bir süredir hüsran ve hayal kırıklığı yaşadık, bunlar çoğunlukla tipik sorunlardan (kötü savunma, kötü draft seçimleri, kötü takaslar) ama bazen… daha tuhaf olanlardan: Bir All-Star oyuncusu silahlı bir suçla suçlandı takım arkadaşı dahil, ve bir başkası bir zamanlar fazla kilolu olduğu için ödeme yapılmadan uzaklaştırıldı. hepsi bu #SoSihirbazlarbir Twitter hashtag’i kullanmak için.
Yine de, Salı gecesi bir Wizards tişörtü giyerek ve sezon öncesi umudunun hafif, mantıksız sıcaklığını hissederek birkaç yüz taraftarla açık antrenmana çıktım. Herkes bir kazanan için kök salabilir. Bu kolay. Geçen sezon, NFL takımları en çok satan mal Kovboylar, 49’lular, Vatanseverler, Steelers ve Chiefs idi. Her takım bir galibiyet rekoru ile tamamladı. Philadelphia’da, şu anda yenilmeyen Eagles ve World Series’e bağlı Phillies, yüzde 20 veya daha fazla artış yerel restoranlar, spor barları ve hatıra mağazaları için iş dünyasında.
Ancak orta halli Wizards’ı desteklemek en iyi ihtimalle cesaret ister ve en kötü ihtimalle düpedüz mazoşizmdir. Yine de, ekibin bana mutluluktan çok ıstırap getirme olasılığı daha yüksek olsa da, başka bir franchise’ı desteklemeyi anlayamıyorum. Aynısı, Wizards hayranlarım için de geçerli – ve diğer çok yıllık kaybedenlerin hayranları (hey, Detroit Lions’ın bir şekilde hala hayranları var). Peki neden bağlı kalıyoruz?
Wizards hayranlığım, 70’lerde DC banliyölerinde, spor sayfasında boks maçlarını yiyip bitiren, arka bahçedeki toprak kortta jumperlar çeken ve Chenier gibi davranan Mermi delisi bir çocukken başladı. Bullets, tek şampiyonluklarını kutlamak için Pennsylvania Bulvarı’nda geçit töreni yaptığında 12 yaşındaydım ve sonraki 44 yıl pek çok kötü anı getirdi: Geçen sezon, Wizards bir şekilde LA Clippers’a karşı 35 sayılık bir fark attı. En kötü yanı? şaşırmadım.
Son zamanlardaki acı, çocukluk sevincinden daha güçlü hissetmeli, bence – desteği coğrafi olarak geçen benim gibi hayranlar için bile. Ancak bu derin, ölümsüz kökler yetişkin davranışlarımızı etkileyebilir. Kansas Üniversitesi’nde fan bağlılığı üzerine çalışan bir psikoloji profesörü olan Chris Crandall, “Erken öğrenme inanılmaz derecede güçlü ve silinmesi zor” dedi. Crandall, ekibin 50 yıl önceki başarısının çocukluk bağlılığımı artırmış olabileceğini ve sonraki başarısızlıklarının bunu ortadan kaldırmadığını açıkladı. Crandall, yeni bir tutum (“Vay canına, bu adamlar kokuyor”) esasen “eskisinin üzerinde duruyor, ama eskisi hala orada” dedi. “Ve ondan kurtulmak çok zor.”
En azından takımın tek şampiyonluğunu hatırlayacak kadar büyüğüm. 30’lu yaşlarındaki Wizards taraftarlarının en büyük hatırası, muhtemelen John Wall’un Doğu Konferansı yarı finallerinin 6. maçında maç kazandıran dramatik üçlüküdür. Sihirbazlar, elbette, 7. Maçı kaybettiler. Ancak taraftarların burada kalmalarının bir nedeni, taraftarlarıyla ilgili sapkın gururları, dedi bana, Indiana Üniversitesi’nde spor taraftarı psikolojisi üzerine çalışan bir profesör olan Edward Hirt. Lakers veya Dallas Cowboys için kök salmak haki giymek gibidir: Kalabalığın içinde pek göze çarpmazsınız. Sihirbazları sevmek bana meydan okuyan bir bireysellik duygusu veriyor. “Herkes gibi mi olmak istiyorsun, yoksa farklı mı olmak istiyorsun?” dedi Hirt. “Cevap hiçbiri değil. İkisinden de biraz olmak istiyoruz. Ait olduğumuzu hissetmekten hoşlanıyoruz, ancak diğerlerinin klonu olarak görülmek de istemiyoruz.”
Bir kaybedeni desteklemek bu iki arzuyu da tatmin eder. Bir spor barında veya maçta taraftar arkadaşlarımla iletişim kurabilirim, ancak bir havaalanından geçerken, DC’de bile, genellikle Wizards şapkası takan tek adam olurum. Ve dürüst olmak gerekirse, bu hoşuma gitti. Alabama Üniversitesi’nde spor medyası profesörü olan Wiz fandomum Andrew Billings, bana dünyaya bir mesaj gönderdiğini söyledi: “Ne kadar sadıkım? Washington Wizards’ı destekliyorum.” (Bu, gerçek olalım, harika bir tişört olurdu). Yedi üniversiteden öğrencilerle 2015 yılında yapılan bir araştırmada, futbol taraftarlarının yüzde 55’i takım kıyafeti giyme olasılığı daha düşük bir galibiyetle karşılaştırıldığında bir yenilginin ardından. Ama yapanlar bir açıklama yapıyor: Ben bir adil hava hayranı değilim; ben özverili ve güvenilirim.
Hirt, bu asil nitelikler, berbat takımların taraftarlarının neden güzel hava taraftarlarından nefret ettiğini açıklıyor, diye ekledi. Bandwagon hayranları acıyı atlar ama zaferi kucaklar. Wizards bu yıl bir şekilde NBA Finallerine ulaşmış olsaydı, şehir merkezindeki izleme partilerindeki coşkulu taraftar çeteleri beni hem heyecanlandırır hem de çileden çıkarırdı. Takım 19-63’ü bitirdiğinde 2001’de bu çoğunluğa sahip yahoo’lar neredeydi?
Ama belki de kazanmak düşündüğümüzden daha az önemlidir – her kayba ilkel bir çığlıkla tepki veren ölümsüz hayranlar için bile. 2019’da bir ders çalışma, Bir kolej futbol takımının taraftarları, bir zaferden sonra iki günlük bir özgüven artışı hissettiler. Ancak benlik saygısı seviyeleri, kaybeden hayranlar arasında önemli ölçüde düşmedi. Sebeplerden biri: Ekibiniz kaybetse bile, ortak yazar Billings, sadece arkadaşlarınızla taviz vererek özgüveninizi artırabileceğinizi söyledi.
Evet, acı çekmek berbat ama acı çekmek bir arada bazı artıları var. Takımla ve diğer taraftarlarla bağları güçlendiren sosyal bir yapıştırıcı olabilir. Kansas Üniversitesi’nde psikoloji profesörü olan Omri Gillath, “Spor takımınızla birlikte bu zorluğun üstesinden gelmek, onlara bağlı kalmanızı çok daha olası hale getiriyor” dedi. Hayranlar sadece yansıyan zaferin ya da psikologların dediği gibi BIRG’nin tadını çıkarmazlar; onlar da BIRF—yansıtılmış arıza. Gillath, “Bu, sizi anlayan ve yaptığınız şeyi beğenen bir insan topluluğuna sahip olmakla ilgili” dedi.
Geçen sezon, bir arkadaşım ve ben Wizards’ın ev sahibi finaline katıldık ve onlar da aynı derecede berbat Knicks tarafından bombalandılar. Ama arkadaşım ve ben oyun öncesi biralara gülmekten keyif aldık. Wiz 10-0’lık farkı 22 sayılık farka çevirirken alaycı yorumlar yaptık. Takım mağazasından sezon sonu indirimli bir tişört aldım. Knicks taraftarlarının zaferleri hakkında yuhalamalarını dinlemek can sıkıcıydı ama biz eğlendik. Ve bağladık.
Ancak kaybeden bir takımı desteklemek, ölmekte olan bir fenomen olabilir. Spor bahisleri ve yayın akışı, sporları daha yalnız ve yaşadığınız yere daha az bağlı hale getirdi – taraftarların korkunç takımlarına dayanma nedenlerinden bazılarını azalttı. Billings, “Coğrafi sadakat, yaşlı nesiller için özellikle güçlüdür, çünkü kısmen işlerinde veya kariyerlerinde gençler kadar hareketli olmadıkları için” dedi. “Alabama’da yaşıyorum. Golden State Warriors hayranı olmak isteseydim, normal sezondaki 82 maçının tamamına, fandomlarını kurduklarında eski nesiller için mümkün olmayan bir şekilde erişebilirdim.” Billings, genç taraftarların belirli bir takımdan ziyade tek bir oyuncuyu takip etme olasılığının daha yüksek olabileceğine inanıyor.
Açık konuşalım: Kazanmak kaybetmekten çok daha iyidir. 2013 yılında yapılan bir araştırma, NFL maçlarından sonraki Pazartesi günü, kaybeden takım taraftarlarının doymuş yağ tüket ve şekerler kazanan takımların hayranlarıyla karşılaştırıldığında. Ama gerçekten inanıyorum – ve belki de bu zavallı bir konuşma – onlarca yıllık Wizards fandomunun beni daha iyi bir insan haline getirdiğine. İyi gelişmiş başa çıkma becerilerim var. arkadaşlarım ve ben gibiyiz Statler ve Waldorfhuysuz hecklers Kukla Gösterisi: Zamanı iyi ayarlanmış esprilerle baş döndürücü kayıpları yönetiyoruz. Bir zaferden sonra çok sevinmiyorum -zaferler nadir olduklarında daha fazla anlam ifade etseler de- ya da bir yenilgiden sonra çok üzülmüyorum. Cehennem, belki de beni insanların zorluklarına karşı daha empatik yaptı. Ne de olsa, hayatta çoğumuz, kupa kaldıran Warriors’tan daha çok sürekli mücadele eden Wizard’lar gibi ilişki kurabiliriz.
Daha iyi bilsem de, bu sezonun #SoWizards yılı olmayacağı konusunda iyimserim. Belki takım çıldırır. Belki genç oyuncular gelişir. Belki gaziler sağlıklı kalır. Ya da, bilirsin, belki de değil. Mücadele eden bir spor imtiyazı, karar verdim, salak kardeşin ya da ahmak amcan gibi. Tüm bariz kusurlarına rağmen, onları hala seviyorsunuz. Bu yüzden disko dönemi Bullets hatıralarını besleyeceğim, beklenmedik zaferleri kutlayacağım, aptalca umutlara sarılacağım ve kendimi en kötüsüne hazırlayacağım. Playoffları kaçırırlarsa -yine- evet, her zaman gelecek yıl vardır.
Kaynak : https://www.theatlantic.com/health/archive/2022/10/washington-wizards-sports-fandom-psychology/671864/?utm_source=feed