31 Ekim 1832’de Charles Darwin adında genç bir doğabilimci, HMS Beagle’ın güvertesine yürüdü ve geminin binlerce davetsiz misafir tarafından bindiğini fark etti. Küçük kırmızı örümcekler, her biri bir milimetre genişliğinde, her yerdeydi. Gemi 60 mil açıkta idi, bu yüzden bu canlılar Arjantin anakarasından yüzmüş olmalıydılar . Darwin,” tüm halatlar kaplanmış ve gossamer ağı ile saçaklanmıştı ” diye yazdı.
Örümceklerin kanatları yok, ancak yine de havaya uçabilirler. Rüzgazara karşı olan bir noktaya tırmanırlar, karınlarını gökyüzüne çıkarırlar, ağları sayesinde ipler çıkarırlar ve rüzgar sayesinde uçmaya başlarlar. Ağlarını adeta bir paraşüt gibi kullanarak çok uzak noktalara seyahat edebilirler. Bu davranışa balon denir. Örümcekleri yırtıcılardan ve rakiplerden veya bol kaynaklarla yeni topraklara doğru taşıyabilir. Ama bunun nedeni ne olursa olsun, açıkça etkili bir Seyahat aracıdır. Örümcekler havada iki buçuk mil boyunca gözükmekle birlikte ve denize ise 1,000 mil kadar uzaklıklta bulundu. Bu uzaklıkların boyutu kendileri ufak olan bu canlıların ne kadar uzağa seyahat edebileceğini bize açıklarken doğanın bir mucizesiyle daha yüzyüze kalıyoruz.
Genellikle balonun işe yaradığına inanılmaktadır, çünkü ipek rüzgarı yakalar, örümceği onunla sürükler. Ama bu tamamen mantıklı değil, örümcekler özellikle sadece hafif rüzgarlar sırasında balon yöntemini kullanıyor. Örümcekler karınlarından ipek çekmezler ve bu tür nazik esintilerin iplikleri dışarı çekmek için yeterince güçlü olabileceği ihtimali düşüktür. En büyük türü aloft’u taşımak veya araknid kalkışının yüksek hızlanmasını sağlamak için. Darwin, örümceklerin uçuşunun hızlılığını “oldukça anlaşılmaz” ve nedeni “açıklanamaz ” olarak buldu.”Ama Erica Morley ve Daniel Robert’ın bir açıklaması var. Bristol Üniversitesi’nde çalışan ikili, örümceklerin Dünya’nın elektrik alanını hissedebileceğini ve kendilerini havaya uçurmak için kullanabileceğini göstermiştir.
Her gün, dünya çapında yaklaşık 40.000 fırtına çatırdıyor ve Dünya’nın atmosferini dev bir elektrik devresine dönüştürüyor. Atmosferin üst kısımları pozitif bir yüke sahiptir ve gezegenin yüzeyi negatif bir yüke sahiptir. Bulutlu gökyüzü ile güneşli günlerde bile, hava yerden her metre için yaklaşık 100 voltluk bir voltaj taşır. Sisli veya fırtınalı koşullarda, bu Gradyan metre başına on binlerce volt artabilir.
Balon örümcekleri bu gezegensel elektrik alanında çalışır. İpek vücutlarını terk ettiğinde, genellikle negatif yüklü bir ücret alır. Bu, örümceklerin oturduğu yüzeylerdeki benzer negatif yükleri iter ve onları havaya kaldırmak için yeterli güç oluşturur. Ve örümcekler, dallar, yapraklar veya çim bıçakları üzerine tırmanarak bu güçleri artırabilir. Topraklanan bitkiler, üzerine yetiştikleri zeminle aynı negatif yüke sahiptir, ancak pozitif yükle yüklendiklerinde havaya yükselerek uçabilirler. Bu, çevrelerindeki hava ile yapraklarının ve dallarının uçları arasında önemli elektrik alanları oluştururi Ve örümcekler bu ipuçlarından balon yapar.
Morley ve Robert gerçek örümceklerle bu olayın olabilirliğini test ettiler. İlk olarak, örümceklerin elektrik alanlarını tespit edebildiğini gösterdiler. Plastik bir kutunun ortasına karton dikey şeritler üzerinde örümcek takıp, örümcekler açık havadaki ile benzer güçte, taban ve tavan arasında elektrik alanı oluşturdu. Bu alanlar, trichobothria olarak bilinen örümceklerin ayakları üzerinde küçük duyusal tüylerin titreşmesine neden oldu. Morley,” bir balonu ovup tüylerinize tutun ” diyor.
Buna karşılık, örümcekler tiptoeing adı verilen bir dizi hareket gerçekleştirdiler. Bacaklarının uçlarında durdular ve karnlarını yukarıya çektiler. Morley,” bu davranış sadece balonlamadan önce görülüyor ” diyor. Örümceklerin çoğu, içinde hava akışı olmayan kapalı kutularda olmasına rağmen, aslında çıkarmayı başardı. Ve Morley kutulardaki elektrik alanlarını kapattığında, balon örümcekleri düştü.
Özellikle önemlidir, diyor Angela Chuang, Tennessee Üniversitesi’nden örümceklerin çevrelerindeki elektrostatik değişiklikleri fiziksel olarak tespit edebileceğini bilmek. ”ilginç araştırma sorularının temeli, ” diyor. “Çeşitli elektrik alan güçlü yönleri kalkış, uçuş ve iniş fiziğini nasıl etkiler? Örümcekler, ağlarını ne zaman salgılayacakları konusunda karar vermek veya yenilerini oluşturmak için atmosferik koşullar hakkında bilgi kullanıyor mu?”
Hava akımları hala balonlamada rol oynayabilir. Sonuçta, örümceklerin elektrik alanlarını algılamasına izin veren aynı tüyler, rüzgar hızını veya yönünü ölçmelerine yardımcı olabilir. Ve Berlin teknik Üniversitesi’nden Moonsung Cho son zamanlarda örümceklerin ön bacaklarını rüzgara yükselterek uçuşa hazırlandığını, muhtemelen ne kadar güçlü olduğunu test ettiğini gösterdi.
Yine de, Morley ve Robert’ın çalışması, elektrostatik güçlerin, örümcekleri havaya itmek için yeterli olduğunu gösteriyor. Gorham,” bu gerçekten birinci sınıf bir bilim ” diyor. “Bir fizikçi olarak, elektrik alanlarının merkezi bir rol oynadığını bana çok açık görünüyordu, ancak sadece biyolojinin bunu nasıl destekleyebileceğine dair spekülasyon yapabilirim. Morley ve Robert bunu sahip olduğum beklentileri aşan bir kesinlik seviyesine götürdüler.”