Kanada'nın Inuit halkı kutup ayısı diyor nanuk. Labrador'un en kuzeyindeki Eskimolar tarafından işletilen bir doğa koruma alanı olan Torngat Dağları Milli Parkı'nda kaç tane olduğunu unuttum. nanuk s Dört gün içinde, genellikle sadece birkaç metre ötede gördüm. Bir Zodyak'ta parkın muhteşem fiyortlarının şişe yeşili derinliklerine göz gezdirirken, her yerde ortaya çıktılar: kıyı şeridinde geziniyor, sığlıklarda kürek çekiyor, çorak dağlardan hakimiyetlerini gözden geçiriyorlardı.
Rehberlerim, Inuit topluluğunun üç kıdemli üyesiydi: Jacko Merkuratsuk ve kuzenler John ve Paul Jararuse. Kuzeydoğu Kanada'daki kutup ayısı popülasyonlarının sadece sağlıklı olmadığını, bölgesel koruma programları sayesinde aslında yükselişte olabileceğini açıkladılar. Bir koyda yüzen bir anne ve iki yavrusunu, burunları ve buz gibi dalgalardan dışarı fırlayan küçük yuvarlak kulaklarını gösterdiler. O kadar yaklaşabildik ki tısladıklarını duyabiliyorduk, bir motordan çıkan buhardan farklı olmayan bir uyarı sesi. Bize baktıktan ve birkaç kez homurdandıktan sonra yaratıklar karaya doğru ilerlediler, kıyıya sıçradılar ve kayda değer bir hızla kayaların üzerinden uzaklaşmaya başladılar. Arkalarından şaşkınlıkla baktım: Daha önce hiç bu kadar ihtişamlı bir yaban hayatı görmemiştim.
nanuk Inuit halkı arasında ve iyi bir nedenle ciddi saygı görüyor. Torngat Dağları Ana Kampına vardıklarında, her ziyaretçi kutup ayısı ülkesinde hayatta kalma hakkında yarım saatlik bir video izlemelidir. Film, ayıların son derece zeki olduğunu ve bu kısımlardaki alfa avcısı olarak hafife alınmaması gerektiğini açıkça ortaya koyuyor. Sürpriz bir yüz yüze karşılaşmaya önerilen yanıt şu şekildedir: hayvanın burnuna umutsuz yumruklar hedefleyin ve anlatıcı ekranımıza bağırırken, HAYATINIZ İÇİN MÜCADELE!
Neyse ki, parkta tüfekli büyük bir Inuit muhafız ekibi var ve hiçbir ziyaretçinin, en az biri eşlik etmeden ana kampın çitle çevrili, elektrikli çevresini çevreleyen tampon bölgenin ötesine geçmesine izin verilmiyor. Bana birkaç yıl önce, gardiyanlara haber vermeden geceyi gezmeye çalışan bir grup yürüyüşçünün çadırlarında uyurken saldırıya uğradığı ve birinin neredeyse ölümüne hırpalandığı söylendi. Ders açıktı: Torngats'ta, eğer insanlar vahşi doğaya karşıysa, vahşi doğa kazanacak.
Pek çok Kanadalı gibi ben de uzak kuzey fikrinden ve ataları bu topraklarda Avrupalı yerleşimciler gelmeden çok önce yaşamış olan insanlarla bağlantı kurma ve onlardan bir şeyler öğrenme olasılığından etkileniyorum. Labrador, memleketim olan Quebec eyaletiyle sınır komşusudur, ancak tanıdığım hiçbir Quebecli bölgeye gitmemiştir. Bunun nedeni kısmen oraya ulaşmanın karmaşık ve pahalı olması, aynı zamanda Torngat Dağları Milli Parkı'nın ziyaretçi dostu ana kampı 2010 yılında yenilenene kadar kalacak çok fazla yer olmamasıydı. Bir araştırma tesisi olarak ikiye katlanan kamp, temmuz sonundan ağustos sonuna kadar yılın sadece dört veya beş haftası için açıktır - ziyaret için yeterince sıcak olan tek zaman. Konuklar, günlerini vahşi doğada rehberli keşif gezileri yaparak geçirirler: yürüyüş, karadan, helikopterden havadan ve denizden Zodiac'ı keşfetmenin yoludur.
İsim Torngat Inuit dili olan İnuitçe'de Ruhların Yeri anlamına gelir. Geçmişte, Inuit şamanları, ruhlar alemi ile iletişim kurmak için bu dağlık, 3.745 mil karelik vahşi doğaya girerdi. Park, Nunatsiavut'un özerk Inuit bölgesinde, uzak, engebeli Newfoundland ve Labrador eyaletinin en kuzey ucunda yer almaktadır. Inuit, 1959'da hükümet tarafından yürütülen bir yer değiştirme çabasının tamamlanmasına kadar yıl boyunca orada yaşadı. Inuit topluluğunun yol gösterici ilkelerinden biri, 'Aradığınızı bulursunuz' ifadesiyle tanımlanır. Gezegenimizin majesteleri hakkında derin bir fikir arayan türden bir gezginseniz, onu orada bulacaksınız.
Soldan: Torngat Dağları Milli Parkı kıyılarında bir buzdağı; Paul Jararuse, parkta rehber olarak çalışan bir Inuit ihtiyarı.(John Cullen)
Torngats'taki bazı kayalar neredeyse 4 milyar yaşında ve bu da onları dünyanın en eskileri yapıyor. Sadece ayaklarımın üzerinde olmak, tarihin iki yanından geçmek gibiydi - yerden bir tür ilkel enerjinin yükseldiğini hissedebiliyordum. Dağlar, koyu sarı, bakır ve boz kahverengi katmanlarında antik minerallerle çizgili jeolojik mille-feuilles'dir. Bir sabah parktaki kafeteryada bir jeologla tanıştım ve bana bu olağanüstü topografyanın kökenini anlattı ve binlerce yıl önce kıtasal yarılmaların dünyanın mantosunun yüzeyinde patlamasına neden olduğunu açıkladı. Bir bakıma, gezegenin ters yüz edilmiş gibi görüneceğini söyledi.
Park sadece bir tanesi değil Kanada'nın en çarpıcı köşeleri ; aynı zamanda ulusun yerli halklarla uzlaşma çabalarını da somutlaştırıyor. Inuitler ve onların selefleri binlerce yıldır Arctic Labrador'da yaşıyorlar, ancak 1950'lerde hükümet bu toplulukları güneye, özellikle Nain, Hopedale ve Makkovik kasabalarına taşınmaya zorladı. Kanada'nın yatılı okul sisteminin kötü şöhretli travmaları. 2005 yılında imzalanan arazi talebi anlaşmalarının bir parçası olarak, federal hükümet bu bölgenin kontrolünü Labrador Inuit'e geri vermeyi kabul etti ve 2008'de Torngat bölgesini tam milli park statüsü vererek koruma sözünü yerine getirdi.
Orada uçmak, hava durumuna bağlı olarak bir veya iki günden bir haftaya kadar sürer. Burası Kuzey Kutbu: beklenmedik durumlar için fazladan günler planlamanız önerilir. Yolculukta tanıştığım bir balıkçılık araştırmacısı, geçenlerde uçuşların yeniden başlamasını bekleyen 10 günlük fırtınalardan geçtiğini söyledi. Bir buçuk hafta gecikti! Evdeki karısı oldukça öfkeliydi, ha?
Ben daha şanslıydım. Bu hikayenin fotoğraflarını çeken arkadaşım John Cullen ile Labrador'un Goose Bay havaalanına vardığımızda, uçağımızın planlanan kalkış saatinden birkaç saat sonra kalkacağını öğrendim. Koşullar uygun olduğunda, bir İkiz Otter bizi eyaletin en kuzeydeki kasabası Nain'e ve ardından bir saat kadar kuzeyde, parkın hemen dışındaki Sağlek Koyu'na götürdü. Uçak, soğuk ve sıkışık olmasına rağmen, aşağıdaki manzaraya bir dizi akıllara durgunluk veren bakışlar verdi. Labrador Denizi'nin turkuaz yüzeyinde süzülerek geçen bir yunus sürüsünü ve kayalık Kanada Kalkanı'nı kaplayan iğne yapraklı ormanlık alanlarda geyik dolaşmasını izledim. Arazi, ayna grisi göller, menekşe su yolları ve orman yeşili koylarla bölünmüştü. Sonra ladin ağaçları, artık ağaç kalmayana kadar küçülmeye ve seyrekleşmeye başladı. Artık ağaç sınırının üzerindeydik, Arktik tundra .
Kısa süre sonra, okyanusun üzerindeydik, buruşuk gök mavisi bir goblen, şurada burada, buzdağları tarafından kırıldı. Sonra bir bulut parçasına girdik. Uçaktaki hava daha da soğudu. Sis dağılmaya başladığında, uzakta ilk başta belirsiz olan devasa şekiller belirdi. Dağlar mı yoksa düşük hava basıncının neden olduğu bir tür halüsinasyon mu olduğunu anlayamadım. Bunlar, bulutların üzerinde yükselen buzulla kaplı zirveleri olan Torngats'tı.
Ne inanılmaz bir uçuş! Saglek'teki çakıllı iniş pistine çıktığımızda pilota bağırdım. Daha gerçekten güzel şeyleri görmedin bile, dedi. Bu sadece başlangıç.
Torngats ana kampına varmak biraz aya varmak gibi hissettiriyor olmalı. Bunun bir nedeni de konaklama: her biri soğuk Arktik gecelerini geçirmek için çok önemli olan propan ısıtıcılarla donatılmış bir dizi dünya dışı görünümlü yeşil jeodezik kubbe. Kampı bir araştırma istasyonu olarak kullanan arkeologlar, doğa bilimcileri ve diğer bilim adamlarının yanı sıra birçok Inuit personelinin genellikle tam vücut sivrisinek kıyafetleri, ay botları, ve kendilerini elementlere ve böceklere karşı korumak için kar pantolonu. Ayrıca dünyanın geri kalanından da kopmuş durumdasınız. Acil durumlar için bir uydu telefonu var ve bazen kafeteryada zayıf bir İnternet sinyaline erişilebilir, ama o kadar. Konuklar, uçsuz bucaksız, permafrost bir vahşi doğada yer alan küçük bir insan yerleşim bölgesinin parçası olurlar.
İlk öğleden sonra tekneyle kıyı şeridini keşfetmek için yola çıkıyoruz. Dakikalar içinde bir yavaşça sürüklenen büyük buzdağı alev alev yanan beyaz bir saray gibi, Labrador Denizi'nin durgunluklarında. Herkes, herhangi bir buzdağının çoğunluğunun aslında sular altında olduğunu bilir, ancak malikane büyüklüğündeki ucu kendi gözlerinizle görmenin ve altında ne olduğunu düşünmenin dönüştürücü bir yanı vardır. Bergy seltzer olarak bilinen şeyi duyabiliyorduk - buzdaki ceplerden kaçan bin yıllık havanın neden olduğu patlayan soda benzeri bir ses.
Hayvanların sıkça görüldüğü Torngat Dağları Milli Parkı kıyılarında avlanan bir kutup ayısı.(John Cullen)
hepsinin ötesinde kutup ayıları Parkın kıyı şeridini gezerken, tundradaki karibudan buz kütlelerinde yüzen sakallı foklara kadar sudan ne kadar vahşi yaşam gördüğümüze şaşırdım. Çırçır gibi berrak sudan okyanus tabanına baktığımızda, her yerde deniz kestanesi kolonilerini görebiliyorduk - birkaç yaşam sürmeye yetecek kadar. Bir noktada, bir burundan döndük ve bir minke balinasının teknemizin tam önünden geçtiğini ve sırt yüzgecini bizimle flört ediyormuş gibi parladığını gördük.
John Jararuse'a bu tür manzaraları çekerken aklından neler geçtiğini sordum. Ev, onun basit cevabıydı. O sabahın ilerleyen saatlerinde teknemizi başka bir fiyorta yönlendirerek bize kıyı şeridinin hemen üzerinde, sığınak olarak yükselen kayalardan oluşan bir duvardan başka bir şey olmayan küçük bir yeşillik platosu gösterdi. Burası benim doğduğum yer, dedi. Bir hastaneden ya da herhangi bir modern konfordan bu kadar uzakta, böylesine açık bir ortamda doğumun dramını hayal ederek bir an için hepimiz sessizce orada sallandık.
Inuit geçim kaynakları son yarım yüzyılda kökten değişti. Avcılık ve balıkçılık hala bir yaşam biçimidir, ancak bu günlerde Merkuratsuk ve Jararus'lar yıl boyunca Nain'de yaşıyor ve mevsimlik işler için Torngats'a seyahat ediyor. John Jararuse, yeniden yerleşimler sırasında yaşadığı acı gerçeklerden, evinden ve sevdiklerinden ayrı kalmaktan bahsetti. Ancak bu gezide tanıştığım tüm Eskimolar, buranın yasal koruyucularına geri verildiği konusunda iyimserlik ve rahatlama duygusu paylaştılar. Paul Jararuse, buranın bir milli park olduğuna göre diğer nesiller için güvenli olacağını söyledi.
Sahil şeridinde gezinirken rehberlerimiz eski yöntemlerden, ailelerinin bu topraklarda nasıl başarılı olduklarından, buradaki mutlu çocukluklarından bahsettiler. Yıl boyunca Torngats'ta yaşamışlar, kışı önce eski evlerde ve çim evlerde, daha sonra ise artık terk edilmiş Hebron adındaki bir toplulukta inşa ettikleri evlerde geçirmişlerdi. Böylesine aşırı bir iklimde (o kadar soğuk ki, yer yer tüm yıl boyunca toprak donmuş halde) hayatta kalabilmek için atalarının yüzyıllar önce geliştirdiği becerilere güveniyorlardı. Bunlar, kulağa harika gelen bir dizi yerli bitkinin tıbbi özelliklerini belirleyebilmeyi içeriyordu. Onların farmakopesi, kabarık beyaz tohumları kulak ağrılarına yardımcı olmak için kulak kanallarına yerleştirilebilen veya yenidoğanın kanayan göbeğini durdurmak için kullanılabilen suputaujak adlı tıbbi bir pamuksu otu içeriyordu. Burun kanamasını önlemek için nehir güzelliği denen bir tundra çiçeğini çiğnerler ve kara kargaları balık yumurtası ve fok yağıyla karıştırarak bir tür Inuit dondurması olan suvalik yaparlardı. Çocukken kuzey salkımı bitkilerinin yapraklarını yüzlerine sürerler ve neden oldukları gıdıklama hissine kıkırdarlardı.
Dalgaların arasında zıplarken, her yeni manzara, yosunlu bir tepenin üzerindeki ani renk şokundan, yanardöner koylarda kıvrılan sisin dinginliğine kadar yeni bir şaşkınlık getirdi. Dağlar, taştan katedraller kadar heybetli ve etkileyici görünüyordu. Yer yer erozyon, bazılarının dağılarak dağılmış taş yığınları halinde dağılmasına neden oldu ve bunlar da yavaş yavaş ezilmiş Oreo kurabiyelerine benzeyen perçinler oluşturdu. Keskin uçlu sivri uçlu Razorback Dağı'nı ve Blow Me Down Dağı'nı gördük. İsim onu tarif ediyor, derim ki, Merkuratsuk teklif etti. Yukarısı rüzgarlı. İnsanlar burada dağların tepesinden havaya uçtu ve öldü.
Son gecemizde, iki Inuit gırtlak şarkıcısı kamp ateşinin etrafında bize katıldı, aşkın tonlarda ilahiler söyledi. Geçmişte misyonerler bu şarkıları şeytani olarak damgalayarak yasakladılar. Neyse ki, gelenek hayatta kaldı ve bugün şarkıcıları duyan herkes, kayaların arasından akan rüzgarın sesini veya bir nehir yatağında akan suyun sesini taklit etme şekillerinden etkilenmekten kendini alamaz.
Kuzey ışıkları, konukların ısıtmalı jeodezik kubbelerde kalabilecekleri ana kampın üzerinde görünür.(John Cullen)
Onlar şarkı söylerken, Kuzey ışıkları gökyüzünde dev fenerler gibi kavis çizen parlak yeşil vektörler tepede belirdi. Orada şenlik ateşinin yanında dururken, başımız yukarı kalktı, sanki bir şey ya da biri, bölgesini araştırmak için gökyüzünde muazzam ışık tünelleri parlıyormuş gibi hissettim.
Böyle bir yerde ruhlara nasıl inanmazsın? Park için bir boğaz şarkıcısı ve kültürel irtibat görevlisi olan Evie Mark'a sordu. Onlara her zaman şarkı söylüyorum - elementlerin, dağların, nehirlerin ruhuna.
Bu unsurlar, Nachvak fiyortunun açıklarında, Tallek Arm'ın üzerinde yükselen kayalıkların koridorunda belki de en nefes kesicidir. Parkın o kısmına helikopterle gidecek kadar şanslıydık ve yukarıdan dağlardan süzülen minerallerin çevredeki suları nasıl etkilediğine dair bir fikir edindik. Bazı nehirler koyu siyahken, diğer su kütleleri macentadan yeşime kadar değişen yanardöner tonlarla parıldıyordu. Küçük Ramah Körfezi yakınlarında, sütlü safirlerin soluk mavisi olan bir göl gördük.
Soldan: Ana kampta güneşte kuruyan Arctic kömürü; Torngats'ın birçok buzul gölünden birinde bir demirleme noktasında kutup kömürü için balık tutmak.(John Cullen)
Son öğleden sonra, bir balık avı gezisinde bir grup personele katıldım. Bir süre oyuncu seçimi yaptıktan sonra, parkın yarı Inuit, yarı Avustralyalı ziyaretçi-deneyim koordinatörü Andrew Andersen'ın yanına sahilde oturdum. Konuklar yürüyüş yapmak ve kutup ayılarını ve buzdağlarını görmek istiyor - tüm bunlar süper, ancak ziyaretçilerin bizimle Inuit ile etkileşime geçmek istemesinden de hoşlanıyoruz, dedi bana. Pek çok insan bu kültürün – bizim kültürümüzün – burada olduğunu bilmeden buraya geliyor. Birçoğu buraya gelmenin hayatlarını değiştirdiğini, onları farklı şekillerde düşündürdüğünü söylüyor.
Andersen'in babası William Andersen III, doksanlar ve erken dönemler sırasında Labrador Inuit Derneği'nin başkanıydı ve Torngats'ın milli park statüsüne yol açan görüşmelerde kilit rol oynadı. Andersen bana babasının bu bölgeden Kanada'nın geri kalanına ve dolayısıyla dünyanın geri kalanına Inuit hediyesi olarak nasıl bahsettiğini anlattı. Buraya gelecek kadar şanslı gezginler için bu hediye, burayı Inuitlerin yaptığı gibi görme şansını da beraberinde getiriyor: temel güçlerle canlı bir toprak olarak.
Andersen'a bundan bahsettiğimde, ilişkinin iki yönlü olduğunu söyledi. Burayı sizin gördüğünüz gibi görmek - yeni gelenlerin aşina olduğumuz şeylere tepki verme şekli - aynı zamanda bizim için bir hediye, çünkü sürekli olarak vatanımızı taze gözlerle görmemizi ve buranın ne kadar özel olduğunu hatırlatmamızı sağlıyor. , dedi. Tüm gerçek hediyeler gibi, alan kadar verene de yarar sağlar.
Torngat Dağları Milli Parkı Nasıl Ziyaret Edilir
Bu buzlu, engebeli vahşi doğada bir gezi için bir hafta ayırın. Dikkatli bir şekilde planlamanız gerekecek, ancak deneyim unutulmaz olacak.
Oraya Ulaşım
Air Canada, büyük ABD merkezlerinden Labrador'un Goose Bay havaalanına uçuyor. Oradan Parks Canada, Nain'e bir su birikintisi atlamacı ve oradan Torngat iniş pistine özel bir charter uçuşu ayarlayacak. Hava gecikmeleri yaygındır ve birkaç gün sürebilir, bu nedenle beklenmedik durumlar için fazladan zaman planlayın.
Tur rehberi
Park yılda sadece beş hafta ziyaretçilere açıktır, bu yüzden önceden rezervasyon yaptırın. Ana kamp konaklama yerleri - kulübeler ve fiberglas kubbeler - altı kişiye kadar rahatça konaklayabilir ve elektrik ve propan ısıtıcıları ile birlikte gelir. Çitle çevrili mülkte, kendi çadırınızda veya park tarafından sağlanan bir çadırda kamp yapmak da mümkündür. Her durumda, banyolar ve duşlar ortaktır. Park yetkilisinin web sitesinde bulunan dört veya yedi gecelik Tuttuk paketi, konaklama, yemekler, rehberli geziler, kültürel etkinlikler ve Goose Bay'e gidiş-dönüş uçuşları içerir. thetorngats.com ; kişi başı 4,978 dolardan. Helikopter turları 750 dolardan başlıyor.
Ne getirmeli
Yün çoraplar, yürüyüş botları, paçalı donlar ve yağmur geçirmez giysiler; bir aşağı ceket ve pantolon da kullanışlı olabilir. Güneş kremi ve böcek spreyi önemlidir.
Diğer makaleler Seyahat + Boş Zaman :
- Kanada'daki Sevimli Beluga Balinalarıyla Yüzebilir ve Şarkı Söyleyebilirsiniz
- Bu Nefes Kesen Manzara Kanada'nın En Yeni Korunan Alanıdır
- Penguenleri, Kutup Ayılarını, Narvalları ve Daha Fazlasını Görmek İçin En İyi Yerler