Pek çok kişiyi şaşırtacak şekilde, sporcuları fotoğraflamak her zaman bir spor fotoğrafçısı olduğunuz anlamına gelmez. Açıkçası spordan pek anlamam.
Sporcuların fotoğraflarını çekmenin en iyi yolu ne yaptıkları ve aydınlatmanın onları nasıl öne çıkarabileceğidir. Birçok yönden, spora olan ilgimin eksikliği bana onların başarılarından etkilenmeme avantajını verdi. Ama fotoğrafını çektiğiniz kişi bir modelse ve tam olarak canlandırmak istediğiniz sporu yapmıyorsa nasıl çalışırsınız?
Bir spor içeceği için bir erkek mankenin fotoğrafını çekerken karşılaştığım zorluk buydu. Bir dizi basketbol fotoğrafı çekiyorduk ve oyuncu kadrosundan sonra hepsinin en iyi görünümüne sahip olduğu açıktı. Büyük bir şevk ve doğru görünümü elde etmek için çok çalışma arzusuyla, yaratıcı yönetmen ve ben onu spor için doğru formda (hiçbir kelime oyunu amaçlamadık) eğittik. Bu, basketbol oynamaktan çok, doğru hedefi vurmak üzerine kurulu bir tarzdı, böylece ışıklar gerisini hallederdi. Tiyatronun bir seti nasıl önceden aydınlatabileceği hakkında daha fazla düşünün, böylece oyun seyirciye doğru ruh halini aktarabilir.
Geniş bir aydınlatma ayarıyla (yaklaşık 15), parlak noktaların görüntüyü keskin açılardan izleyiciye taşıyacağını ve karede yakalanacak çok sayıda çapraz çizgi oluşturacağını biliyorduk. Sette olmak, bir spor çekiminden çok bir dans koreografisini izlemek gibiydi. Modelin mekanizmayı satacak kadar büyütülmesi için, ışık göstergesinin kontrpuanından kalkış ve iniş noktalarına kadar her şey için yerde işaretlerimiz vardı. Fotoğraflarımda her zaman yaptığım gibi, asistanından müşterisine, fotoğrafçısına kadar herkesi eşit tutuyoruz. Bunu yaparken, herkesin nihai görüntüye girdikten sonra kendini rahat hissetmesini sağlıyoruz. Bu fotoğraf oturumunda, bu görüntüleri üreten sanat ve spor işbirliğinin anahtarı buydu.
Birçok yönden, sporcuyu yönlendirmek için birlikte çalışan ekip, tamamen ışıklandırmaya odaklanmamı sağladı. Vurguların formun üstünden taşmasını önlemek için bir fotometre ile ölçüp yeniden ölçerek seti defalarca yürüdüm. Renk dinamikleri sporcuyu ayırdığı ve ona daha fazla arka plan popu kazandırdığı için bölünmüş bir his vermek istedik. Çok yaygın olan kırmızı ve maviyi kullanmak yerine, kırmızı ve mavinin daha zor bir kombinasyonunu seçtik. Gölgeler, daha koyu bir kompozisyon kullanılarak daha iyi emilir, ancak sert, donuk olmayan vurgularla birleştirildiğinde, görüntüde daha fazla algılanan derinlik sağlarlar. Tüm ışıklar ayarlandığında, aslında kabaca %75’inin normallerin gerisinde olduğunu ve %25’inin anahtar ve dolgu maddeleri şeklinde olduğunu gördük.
Kamera önündeki hareket açısından, kapalı bir stüdyoda olmak ve bir modeli konumlandırma konusunda eğitmek, fotoğrafçının güçlü flaşlarda hareket bulanıklığı konusunda daha az endişelenmesini sağlar. Çoğu zaman profesyonel sporcular, kendilerine tanıdık gelen ancak çok hızlı olan ve yalnızca maksimum deklanşör senkronizasyon hızlarına sahip kameralar tarafından dondurulabilen bir modelle giderler. Bu üretimle, temelde bazı gecikmelerin olduğu bir noktada modelin donmasını sağladık. Aksiyon, basketboldan çok çembere giden bir balerin zıplaması gibidir. Hareketi yavaşlatmak, maksimum netlik için kamerayı f/16’ya kapalı olarak çekmeme izin verdi. Yıllar içinde, özellikle atletizm sporcularından öğrendiğim bir numara. Yarışçılar genellikle lastiğin önüne hızlı bakmanın grupta olabildiğince hızlı koşmanız gerektiği anlamına geldiğini düşünür. Aslında durum böyle değil, çünkü koşucu için en hızlı görünen şekli bulmak, ilk etapta hızlı olmaktan çok daha verimli.
Aydınlatma kitiyle, ne yarattığımızı görmek için stüdyoda aynanın karşısına geçerken modelle biraz zaman geçirdim. Bu aynı zamanda atlayışındaki küçük ayrıntıları görmeme de yardımcı oldu, böylece kameraya mümkün olduğunca çok şey aktarabildim. Bir atletin havada fotoğrafını çekerken fark ettiğim bir davranış, ellerinin şutu nasıl sattığıdır. Bazı oyuncular için (genellikle futbol oynayanlar), topun karşısındaki el yumruğa yapışır ve dikkat dağıtıcı olabilir. Basketbolcular, elleri sonuna kadar açık olduğu için tam tersini yapma eğilimindedir, ancak bu da izleyicinin dikkatini çekebilir. Bu çekimle, modelin şerbetçiotu hareketinde akan ve çekimin daha zarif görünmesini sağlayan bir el pozisyonu bulmasına yardımcı oldum.
Basketbol dışı bir modelle gerçekçi görünümlü bir basketbol parçası yaratmak için son parça, onların görüş alanıdır. Stüdyoda bir zıplama vuruşu veya peek-a-boo çekildiğinde, gerçek bir basketbol maçı perspektifini zorlamanın iki yolu vardır. Birincisi, fotoğrafçının yerden mümkün olduğunca alçakta olması ve mümkün olduğunda, zemin seviyesinin altında çekim açılarına izin verecek bir sahne inşa etmesi gerektiğinden oldukça basittir. Bu fotoğraf çekimi için yükseltilmiş bir platform inşa etmedik, bunun yerine ışıkları ayakta duran bir fotoğrafta olacağından çok daha yükseğe kaldırdık. Bu, hareket alanını boşaltır ve model/atlet üzerindeki geçişi kolaylaştırır. Bununla birlikte, yıllar içinde modellerin görüntünün görünmez sınırlaması yerine etraflarındaki boşlukta bir hareket tabanı sattığını buldum. Bu nedenle, modelin ana ışığının altına, gövdesini ona doğrultmak için bir işaret yapıştırdık. Gözlerini ve kafasını anahtara bantlanmış “X”e hizalarken, tüm çevreleyen ışıkların modelin gövde hattından doğru eksende olduğundan emin olduk.
Bunun, sporcuları yerinde fotoğraflayanlara yardımcı olacağını umuyoruz. Ayrıca umarım bu, sporla ilgilenmeyen fotoğrafçıların bu nedenle kendilerini sınırlamalarına gerek olmadığını bilmelerine yardımcı olur. İnsan vücudu bir sanat formudur ve spor onun ifadesidir. Aydınlatmada dinamik olarak gezinebilmek, bu ifadeyi çağırmanın ve onu sanata dönüştürmenin bir yoludur.
Yazar hakkında: Blair Bunting, Phoenix Şirketi için ticari bir fotoğrafçıdır. Çalışmalarının daha fazlasını web sitesinde, blogunda, Facebook’ta ve Instagram’da görebilirsiniz. Bu hikaye de burada yayınlandı.