Korkardı masumca, uzaktan. Ne yapacağını bilemediği için korkardı. Belki de onun en güzel yanı buydu. Korkutmazdı. Korkaklaştırmazdı. Daha çok korkulduğunda bile onun korkusu tozlaşmış felaketlere çiçek açtırırdı. O korkarken, korkmayı unutturandı. Bilmeden, anlıyordu ve korkular anlaşılınca yok oluyorlardı.
Veritaserum tarafından yayımlandı
Kalemimin boyası bitene dek yazmak, ruhum çekilene dek uyumak belki de göklerde bir sabaha uyanmak... Veritaserum tarafından yazılan tüm gönderileri görüntüle