Önümüzdeki Pazartesi’den bir hafta sonra, Amerikalıların ulusal gurur ve saygının açık bir ifadesi olarak Eski Zafer’i uçurduğu bir zaman olan Ulusal Bayrak Günü.
Bayrak, kraliyet Amerikan kel kartalına saygı ve sadakat, bizi bir ulus olarak birbirimize bağlamaya çalışan semboller ve kutlamalardır.
Dikkatimi ilk kez özellikle bilime çekmiştim ve bağlılık yemini ederek kelimeleri ezberlemeye başladığımda, Eylül 1940’ta Bayan Kephart’ın Hollidaysburg’daki Gaysport İlkokulu’ndaki birinci sınıf sınıfındaydım.
Okulun ilk gününde, sınıfın önünde belirgin bir şekilde asılı olan 48 yıldızlı Amerikan bayrağıyla, her okul günü açılış töreninde bize pratik yaptınız: Sıranızın sağında durun, sağ elinizi başınızın üzerine koyun. kalp ve okumak “Amerika Birleşik Devletleri’nin bayrağına ve temsil ettiği cumhuriyete, bölünmez bir ulusa, herkes için özgürlük ve adalete bağlılık sözü veriyorum.” sözler “Tanrı’nın Gölgesinde” 1954 yılında bir Kongre kararı ile rehin kapsamına alınması kararlaştırılmıştır.
Muhtemelen Amerikan tarihinin en saygın bayrağı, 1812 Savaşı’nda bir İngiliz bombalaması sırasında Baltimore Limanı’ndaki Fort McHenry üzerinde dalgalanan bayraktır. Bayrak hiç indirilmediğinde, gözlemci Francis Scott Key daha sonra müziğe bir şiir yazmak için ilham aldı. , bu bizim milli marşımız oldu.
Bu bayrak yıllar içinde kurtarıldı, büyütüldü ve korundu ve 1907’den beri hala sergilendiği Washington DC’deki Smithsonian Enstitüsü’nün elinde. Bayrak kalede dalgalanırken rüzgardan dolayı bayrağın kenarı hasar gördü. Daha sonra parçalar hatıra olarak da kesildi. Başlangıçta 30 fit yüksekliğinde ve 42 fit uzunluğunda olan şey şimdi 30 x 34 fit.
The Pledge, 1892’de Massachusetts’li bir Hıristiyan sosyalist olan Francis Bellamy tarafından bestelendi. Rehin ifadesi ilk yıllarda değiştirildi, ancak İç Savaş sonrası Cumhuriyetin birliğini vurgulamaya devam etti – “Tek Bölünmez Ulus” – ve temel Amerikan değerleri – “Herkes için özgürlük ve adalet.” Söze eşlik eden jest de asker selamından kalp selamına dönüştü.
Cumhuriyetimizin sembolü olan kel kartal, 1776’da yeni Amerika Birleşik Devletleri’nin diğer uluslarla iş yapmak için ulusal bir ambleme veya mühüre ihtiyacı vardı.
Kartal, Pennsylvania’nın ve Kızılderili kuşu hindiyi tercih eden kurucu baba Benjamin Franklin’in itirazlarına karşı erken bir favoriydi. Kartalın birçok ülkede bulunduğunu, ancak Amerika’da sadece Türkiye’de bulunduğunu belirtti.
Franklin, kartalı kötü huylu bir kuş, diğer kuşların yakaladığı balıkları çalan ve sonra tehlikeden kaçan bir korkak olarak tanımladı. Öte yandan hindinin cesur bir kuş olduğunu, yırtıcılara saldırmaktan çekinmeyen saygın bir kuş olduğunu vurguladı.
Kartal galip geldi ve şimdi her ulusal bayramda, özellikle de 4 Temmuz’da özel bir onur yeri var.
Ne yazık ki, hindi genellikle Şükran Günü yemek masalarının popüler bir parçası olmakla ilişkilendirilir.
Cove tarihçisi James Wentz, The Mirror’da aylık bir köşe yazısı yazıyor.
“Evangelista zombi. Amable experto en música. Emprendedor ambicioso. Retirado. Explorador apasionado”.