Löseminin tarihçesi ve lösemi tarihi dinozorlar zamanına dayanmaktadır. Lösemi tarihçesi ve lösemi tarihi ile alakalı bilgileri makalemizde bulabilirsiniz.
Löseminin Tarihçesi
Genel olarak, antik Yunanlılar 4. veya 5. yüzyılda kanseri tanıyan medeniyet olarak görülüyorlar. 1932’de Louis Leakey, malign bir tümör olduğuna inandığı Kenya’da bir çene kemiğini keşfetti. Doğu Afrika’daki çenenin ortak bir kanseri olan Burkitt’in lenfoma olabileceğini keşfetti. Kanserin atası olarak adlandırılan bu dinozor kemikleri 150 milyon yıl öncesine aittir.
19. yüzyıldaki diğer Avrupa hekimleri, hastalarının anormal derecede yüksek miktarda beyaz kan hücresi bulunduğunu gözlemledi ve hastalığı “beyaz kan” anlamına gelen “weisses blut” olarak adlandırdılar. Şimdi kullanılan “lösemi” terimi, Yunanca kelimelerden geliyor “Beyaz kan” anlamına gelen “lökos” ve “heima” kelimelerinden İngilizceye türemiştir. 1913’te dört tip lösemi sınıflandırıldı: kronik lenfositik lösemi, kronik miyelojen lösemi, akut lenfositik lösemi ve eritrolödem. 1970 yılında ilk olarak bazı hastaların lösemiden kurtulabileceği doğrulandı. 1980 ve 1990 yılları arasında lösemi için tedavi oranları yaklaşık% 70 lere ulaştı.
Kanser yirminci yüzyıldan önce daha az görülmesine rağmen, insanlar uzun zamandır kansere yakalanıyor. Yirminci yüzyılda meydana gelen artışa ilişkin bazı açıklamalar, enfeksiyöz hastalıktan ölecek daha fazla insanın hayatta kalabilmesidir ve geçmişte birçok kez kanser doğru teşhis edilememiş olabilir. William Harvey’in kan dolaşım sistemi ve Gaspae Aselli’nin lenfatik sistemi açıklaması kanser teşhisi ve anlaşılması için önemlidir. 19. ve 20. yüzyıllarda, hekimler ilk önce belirli faktörlerin kanser gelişme riskini artırabileceğini fark etmeye başlamışlardır. 1920’lerde, Hermann Muller iyonize radyasyonun DNA’da kansere katkıda bulunan mutasyonlara neden olabileceğini kabul etti.
Modern zamanlarda çocukluk lösemisinin artışı yaşam tarzıyla ilgili olabilir. Bebekler artık erken yaşta enfeksiyonlara maruz kalmamaktadır. Bağışıklık sistemlerimiz, doğumdan kısa süre sonra enfeksiyonlara yanıt vermek için, genellikle emziren annenin antikorları aracılığıyla gelişmeye başlamıştır. Sonraki yaşlarda maruz kalan çocukların bağışıklık sistemleri, daha erken yaşta mikroplarla yüzleşmeden de yanıt alamayabilir. Bu çocuklar, lösemi geliştirme riski taşıyor olabilir. Lösemi insidansı daha sanayileşmiş ülkelerde ve yüksek sosyoekonomik statüye sahip insanlar arasında bulunan ülkelerde daha yüksektir, çünkü bu insanlar insanlara uyacak şekilde gelişen çevreye en az benzeyen bir ortamda yaşıyorlar. Bu ayrıcalıklı konumdaki insanlar, diğer insanlara kıyasla daha fazla pestisit ve kimyasala ve daha az bulaşıcı hastalıklara maruz kalmaktadır.