Yaşlandıkça zaman uçup gidiyor. Ama neden?
Araştırmalar gösteriyor Beynin iç saati yaşlandıkça daha yavaş çalışır -- bu da hayatın hızının hızlandığı anlamına geliyor. Diğer araştırmalar gösteriyor ki algılanan zamanın geçişi, yeni algısal bilginin miktarı ile ilgilidir. sen emersin; gençken her şey yeni görünür, bu da beyninizin işlemesi gereken daha çok şey olduğu anlamına gelir... bu da algılanan zamanın daha uzun sürdüğü anlamına gelir. var dopamin salınımını gösteren biyokimyasal araştırma Yeni uyaranları algıladığımızda 20 yaşından sonra düşmeye başlar, bu da zamanın daha hızlı geçtiğini gösterir.
Ve sonra çok satan romancı Harlan Coben'in -Uzun bir uçak yolculuğunun yanından geçmek istediğinizde okumak için mükemmel bir adam- yeni kitabında yazdığı şey var, Gitme .
Yaşlandıkça yılların neden geçtiğine dair çeşitli teoriler var. En popüler aynı zamanda en belirgin olanıdır. Yaşlandıkça, her yıl hayatınızın daha küçük bir yüzdesidir. 10 yaşındaysanız, bir yıl yüzde 10'dur. 50 yaşındaysanız, bir yıl yüzde ikidir.
Ama bu açıklamayı reddeden bir teori okumuş. Teori, belirli bir rutinde olduğumuzda, yeni bir şey öğrenmediğimizde, bir yaşam kalıbına takılıp kaldığımızda zamanın daha hızlı geçtiğini belirtir. Zamanı yavaşlatmanın anahtarı yeni deneyimler yaşamaktır. Tatile gittiğiniz haftanın çok hızlı geçtiği konusunda şaka yapabilirsiniz, ancak durup düşünürseniz, aslında o hafta, günlük işinizin angaryasını içeren bir haftadan çok daha uzun sürmüş gibi görünüyordu. Sevdiğin için bu kadar çabuk geçmesinden şikayet ediyorsun, zamanın daha hızlı geçtiğini hissettiğin için değil.
Zamanı yavaşlatmak istiyorsanız, bu teori şöyledir: Günlerin daha uzun sürmesini istiyorsanız, farklı bir şey yapın.
Mantıklı gelir. Gençken, birçok ilkimiz olur. Okulun ilk günü. Yaz tatilinin ilk günü. İlk buluşma. İlk öpücük. İlk gerçek ilişki. İlk korkunç ayrılık. İlk gerçek iş. Önce... konuyu anladın. Gençken hayat ilklerle doludur. Zaman daha yavaş geçiyor gibi görünüyor çünkü o ana dair her şey taze ve yeni.
Ama ömür boyu ilkler olamaz - en azından anlamlı ilkler değil.
İşte o zaman 'farklı' devreye girer.
2012 hızlı geçmedi; o yıl kalp krizi geçirdim (bunu tercih etmedim ama yine de) ve sonra 100 millik bir Gran Fondo'ya binmek için yeterli şekle girmeyi başardım. (Sence o yıl çabuk geçti mi? Ha.)
2016 yaptığım yıldı 100.000 şınav . O yıl gerçekten yavaş geçiyor gibiydi. O yılın bir kısmı ve bunun için kitabımı yazdım. (İçin uygun Ön sipariş ver !) O zamanlar, her gün çok hızlı geçiyormuş gibi görünüyordu - çünkü her gün teslim tarihimi kaçırmaya bir gün daha yaklaştığım anlamına geliyordu - ama o kadar çok ayrıntılı anım var ki, geriye dönüp baktığımda, yıl gerçekten yavaş geçmiş gibi geliyor. .
Önümüzdeki yıl gitar çalmayı öğreneceğim. test etmek istiyorum Daniel Coyle'un önermesi, eğer bir beceriyi uygularsanız (Gerçekten mi uygulama , sadece zamanı koymakla kalmayın) bir veya iki yıl boyunca her gün bir saat, 10 veya 20 kat daha iyi olmayacaksınız - ölçülemeyecek kadar daha iyi. (Oku Dan'in gönderisi ; neden bu kadar az insanın günlük, yoğun bir uygulama rutini izlediğine harika bir bakış… ve bunu yapanlar için neden dönüştürücü.)
Sadece hayatın içinde uçmayın. Mümkün olduğunca sık farklı şeyler yapın. Yeni bir şey öğren. Yeni bir şey dene. Yeni bir yere git. Kendinizi itin. Bir hedef belirleyin, hatta aptalca bir hedef belirleyin ve bunu başarmak için çalışın.
Kaç yaşında olursanız olun, hayatınız hala ara sıra ilkleri içerebilir. Ve hayatınız kesinlikle herhangi bir sayıda 'farklılığı' içerebilir.
Bunu yaptığında, zamanın geçişi önemli ölçüde yavaşlayacaktır. Deneyimlerinizin ve başarılarınızın oranı önemli ölçüde artacaktır.
Hepimizin sahip olduğu en değerli şey zaman olduğuna göre...hedefiniz bu olmamalı mı?