Pentagram.. Rock'n Coke 2007'nin en akıllara kazınan performanslarından birini sergilemiş, hakikaten eşsiz olduğunu bir kez daha kanıtlamış efsane topluluk..
Yıllar sonra onları görünce, bu kadar heyecanlanacağımı tahmin etmemiştim konser öncesi. Ama festival başlangıcından beri pazar akşamını beklediğim aşikardı. Ki aşikar olmasa da mütemadiyen dile getirdiğimden, basın çadırının yarısı ve çılgın katılımcıların üçte biri benim Pentagram'ı beklediğimden haberdardı.. Anons yapıldı nihayet, o yağmurlu pazar'ın akşamında.. Pentagram çıkıyordu sahneye..
In esir like an eagle çalınmaya başladı kulaklarıma.. Sonra Take my time.. 1000 in the eastland.. Ölümlü.. Bir..
Her şarkıda biraz daha gittim eskilere, kendime, geçmişime, yaşanmamış, yaşanamamış zamanlara.. İtildim sorgulamalara, kaldım orada.. İçim Chris Cornell performansından sonra, bir daha aktı gitti sahneye sahneye.. Yüzümde aptal bir tebessümle izledim konseri..
ve nihayet bagetlerin havada uçuştuğu o ana değin sabitlediğim ayaklarımı söktüm topraktan..
Yürüdüm, yürüdüm..
Ve dedim ki can dostum Nina'ya; "İşte onlar.. Bu adamlardı işte.. Tüylerimi diken diken eden/edecek adamlar.. Hâlâ.. Ve her daim.."