Otoburlar, ototrofları yemeye adapte olmuş hayvanlardır : ışık, su veya karbon dioksit gibi kimyasallar gibi kendi besinlerini üretebilen organizmalar. Ototroflar bitkileri, algleri ve bazı bakterileri içerir.
Otobur hayvanlar aleminde tüm şekil ve boyutlarda gelir. Böcekler ve suda yaşayan ve suda yaşayan omurgalılar içerir. Bir çekirge gibi küçük veya bir fil gibi büyük olabilirler. Birçok otobur, kemirgenler, tavşanlar, inekler, atlar ve develer gibi insanlara yakın yerlerde yaşamaktadır.
Otoburlar bir Gıda Zincirinin Parçasıdır
Bir besin zinciri , ilk besin kaynağından başlayıp son ile biten farklı organizmalar arasındaki besleme ilişkisini tanımlar. Örneğin, bir sıçan mısır yerse ve bir baykuş sıçanı yerse, besin zinciri bir ototrof (mısır) ile başlar ve bir etobur (baykuş) ile biter. Gıda zincirleri, organizmalar arasında daha ayrıntılı ilişkiler göstermek için zincire dahil olan bağlantıların sayısına göre değişebilir.
Etoburlar etoburlar (diğer hayvanları yiyen hayvanlar) ve omnivores (hem bitkileri hem de hayvanları yiyen hayvanlar) tarafından yenir. Gıda zincirinin ortasında bir yerde bulunurlar.
Gıda zincirleri yararlı olsa da, farklı hayvanlar bazen aynı besin kaynağını yedikleri için sınırlayıcı olabilirler. Örneğin bir kedi, yukarıdaki örneklerden sıçan da yiyebilir. Bu daha karmaşık ilişkileri tanımlamak için, çoklu gıda zincirleri arasındaki ara bağlantıyı açıklayan gıda ağları kullanılabilir.
Otobur Hayvanlar Çok Farklı Bitki Türleri Yiyebilir
Herbivorlar yedikleri bitki maddesi türlerinde farklılık gösterir. Bazı otoburlar bir bitkinin sadece belirli kısımlarını yerler. Örneğin, bazı yaprak bitleri sadece çok özel bir bitkiden sap üzerinde beslenir. Diğerleri tüm bitkiyi yiyebilir.
Bitki otoburları türleri, geniş çeşitlilik gösterir. Bazı otoburlar çok farklı bitkileri yiyebilirler. Mesela filler kabuğu, meyveyi ve otları yiyebilir. Diğer otçullar ise sadece belirli bir bitkiye odaklanırlar.
Bitkiler, besledikleri bitki türlerine göre sınıflandırılabilir. En yaygın sınıflandırmalardan bazıları şunlardır:
- Granivorlar çeşitli şekillerde tohumları yerler. Bazı böcekler tohumların iç kısımlarını emer ve bazı kemirgenler ön dişlerini tohumlarında kemirmek için kullanırlar. Granivorlar, bitki tarafından dünyaya dağıtılmadan önce tohum yiyebilir veya daha sonra her iki çeşidi arayabilirler.
- İnekler ve atlar gibi Grazers esas olarak çimenler üzerinde beslenir. Onlar büyük miktarda gıda tutan ve mide yavaş yavaş bırakmak için gıda neden olan bir rumen veya ilk mide var. Bu işlem lifli ve besin maddelerinde düşük olan çimenlerde gereklidir. Grazerin ağızları, büyük çim kısımlarını kolayca yiyebilmelerine izin verir, ancak bir bitkinin belirli kısımlarını yemelerini zorlaştırır.
- Zürafalar gibi tarayıcılar yaprak, meyve, dal ve odunsu bitkilerin çiçeklerini yerler. Onların rumenleri daha küçüktür ve bu nedenle grazerinkinden daha az besin alırlar. Tarayıcılar ayrıca kolayca sindirilebilen yiyecekler de yiyorlar.
- Koyun gibi ara besleyiciler hem grazer hem de tarayıcı özelliklerine sahiptir. Tipik olarak, bu besleyiciler seçici olarak yiyebilir ancak diyetlerinde önemli miktarlarda lifleri tolere edebilir.
- Frugivores , meyvelerini diyetlerinde tercih eder. Frugivorlar, herbivorları ve omnivorları, meyvelerin etli kısımlarını ve bitki tohumlarını yemeye eğilimli otçul frugivorları içerebilir.
Otçulların Geniş, Düz Dişleri Var
Bitkiler, bitkileri parçalamak için özel olarak tasarlanmış dişleri geliştirdi. Dişleri genellikle geniş ve düzdür; geniş yüzeyler , bitkilerin sert, lifli kısımlarını oluşturan hücre duvarlarını aşındırır. Bu, hayvanların vücudu boyunca sindirilmemiş olan ve hayvanın sindirim enzimleri tarafından erişilebilen yüzey alanını arttırarak sindirime yardımcı olacak olan bitkilerin içindeki besin maddelerinin salınmasına yardımcı olur.
Otçu Hayvanların Uzmanlaşmış Sindirim Sistemi Var
Hayvanlar kendi besin kaynaklarını üretemezler ve bunun yerine ihtiyaç duydukları enerjiyi elde etmek için başka organizmaları da tüketmelidirler. Herbivorlar, tüm omurgalılar gibi, bitkilerin temel bir bileşeni olan selülozu parçalamak için gerekli enzimlere sahip değildir, bu da onların ihtiyaç duydukları besin maddelerinin çoğuna erişmelerini sınırlar.
Otçu Hayvanlar memelilerin sindirim sistemleri, selülozu parçalayan bakteriler içerecek şekilde evrimleşmek zorundadır. Birçok otçul memeli, bitkileri iki yoldan biriyle sindirir: foregut veya hindgut fermentasyonu .
Foregut fermentasyonunda bakteri, yiyecekleri işleyerek, hayvanın “gerçek midesi” tarafından sindirilmeden önce parçalara ayrılır. Foregut fermentasyonu kullanan hayvanlar, bakterileri midenin asit salgılayan kısmından ayıran ve sindirimi artıran çok sayıda odaya sahip olan midelere sahiptirler. Bakterilerin yiyeceği işlemek için yeterli zamanı vardır. Sindirime yardımcı olmak için, hayvan yiyecekleri yeniden kızdırır, çiğneyip tekrar yutabilir. Bu otoburlar , Latince ruminare (“tekrar tekrar çiğnemek”) sonrasında geviş getirenler olarak sınıflandırılır . Foregut fermantasyonunu kullanan hayvanlar, inekler, kangurular ve tembeller içerir.
Hindi fermentasyonunda bakteri yiyecekleri işler ve bağırsaktan sonra, bağırsakların ikinci kısmında parçalanır. Hayvanlar sindirime yardımcı olmak için yiyecekleri yeniden doğurmaz. Hindgut fermantasyonunu kullanan hayvanlar arasında atlar, zebralar ve filler bulunur.
Foregut fermentasyonu çok verimlidir ve birçok besin maddesini çıkarır. Hindgut fermantasyonu daha hızlı bir süreçtir, ama çok verimli değildir, bu yüzden hindgut fermantasyonunu kullanan hayvanlar daha kısa sürede çok miktarda yiyecek tüketmelidir.
Tüm otçulların, yiyecekleri foregut ve hindgut fermantasyonu ile işlemediğine dikkat edilmelidir. Bazı otçullar, çeşitli çekirge türleri gibi, bakteri yardımı olmadan selülozu parçalamak için gerekli olan enzime sahiptir.
Özet Bilgiler
- Otçullar, bitkileri ve diğer ototrofları – kendi besinlerini üretebilen, örneğin ışık, su veya karbon dioksit gibi kimyasallar gibi – yiyebilecekleri hayvanlardır.
- Otçullar arasındaki beslenme ilişkileri, gıda zincirleri veya daha karmaşık bir gıda ağına bağlanmış gıda zincirleri tarafından tarif edilebilir.
- Çok sayıda otçul hayvan türü vardır. Herbivorlar, esas olarak diyetleri için yediklerine bağlı olarak farklı sınıflandırmalara ayrılabilirler.
- Herbivorlar, geniş ve düz dişler ve özel sindirim sistemleri de dahil olmak üzere bitkileri yemelerine izin verecek birçok özelliği geliştirmiştir – ancak bu adaptasyonların ayrıntıları otçullar arasında farklılık göstermektedir.
Kaynaklar
- Dehority, B. “Herbivorların gastrointestinal yolları, özellikle de ruminant: bitkilerin anatomisi, fizyolojisi ve mikrobiyal sindirimi.” Uygulamalı Hayvan Araştırmaları Dergisi , 2011, cilt. 21, hayır. 2, s. 145-160.
- Toplayıcılık: Davranış ve Ekoloji . 2007. ed. Stephens, D., Brown, J. ve Ydenberg, R.
- Gastrointestinal Mikrobiyoloji , 1997, ed. Mackie, R. ve White, B.
- Johnstone-Yellin, T. “Katır geyiği grazers veya tarayıcıları mı?” Uygulamalı Hayvan Davranışları Hikayeleri .
- Lyons, R., Forbes, T. ve Machen, R. “Herbivorlar hangi aralıkta yiyorlar?”
- Bitki Bazlı Etkileşimler: Evrimsel Bir Yaklaşım. 2002. ed. Herrara, C. ve Pellmyr, O.
- Schmitz, O. “Bireylerden ekosistemlere doğru otizm.” Ekoloji, Evrim ve Sistematiğin Yıllık Gözden Geçirilmesi, 2008, cilt. 39, s. 133-152.
- Ungar, P. “Memeli dişi işlevi ve yıpranması: bir gözden geçirme.” Biosurface ve Biotribology , 2015, vol. 1, hayır. 11, s. 25-41.