Filistinli bir İsrail vatandaşı olarak insanlığınızın bir başbakan ile bir model arasında ulusal bir tartışma konusu haline gelmesini izlemek çok garip bir deneyim. Tanınmış İsrailli aktör Rotem Sela’nın bu haftaki eleştirisine yanıt veren Benjamin Netanyahu, Instagram yoluyla ilan etmeyi kendine aldı: İsrail, tüm vatandaşlarının durumu değil. Temmuz 2018’de geçirdiğimiz ulus devlet yasasına göre İsrail, Yahudi halkının ulus devletidir, başkası değil. Onun iddiası hızla uluslararası başlıklara hükmediyordu. İsrailli Hollywood aktris Gal Gadot (2017 yılında gişe rekorları kıran filmde Wonder Woman oynadı), Başkan Reuven Rivlin ve diğer halka açık rakamlar, soruyu yayınlayan Sela’yı savunmak için istekliydi. İsrail tüm vatandaşlarının bir devleti ve tüm insanların eşit yaratıldığını mı?
Selas sözleri övgüye değer. Fakat Netanyahu haklı: İsrail, beşi (1,5 milyondan fazla) devletin Filistinli Arap vatandaşı olan halkı için inşa edilmiş bir ülke değil. Bu durum, Yahudi ulus devlet yasalarının geçen yıl yürürlüğe girmesinden çok önce ve Netanyahu’nun on yıl önce başbakanlığa dönmesinden çok önceydi. 1948’deki devletlerin kuruluşundan bu yana, Filistinli vatandaşların her alandaki haklarını kısıtlamak için 65’ten fazla yasa kullanılmıştır. Bu yasaların birçoğunun değeri yüzünde ayırt edici görünmese de, ırkçı etkileri hedefledikleri insanlar için belirgindir.
Örneğin, İsrail’de Yahudi olmayan bir kişi olarak ülkenin büyük çoğunluğunda mülk satın alamıyorum ve sosyal veya kültürel olarak uygun görülmediğim takdirde küçük bir topluluk kasabasında yaşamaktan bir kabul komitesi tarafından engellenebilirim. Bir devlet okulunda Filistin tarihini okuyamıyorum, çünkü öğretilmiyor ve İsrail’in bağımsızlığını bir Nakba veya felaket olarak tanımlayan bir oyunu Filistin halkı için tanımlayan bir oyunun tanıtımını yaparsam, devlet fonlarını kaybetme riski altında olabilir. İşgal altındaki bölgelerden bir Filistinli ile evlenmek istersem, benimle yaşayıp İsrail’de bir aile kurabilmesi için ona ikamet ya da vatandaşlık veremedim; Bununla birlikte, dünyadaki herhangi bir Yahudi, Ben Gurion havaalanına uçabilir ve vatandaş olabilir.
Birçok yönden, ulus-devlet hukuku, devletin Filistinli vatandaşları için çok az değişiklik göstermektedir, çünkü devletin düşük statüleri için yasal altyapı her zaman mevcuttur. Ve yine de, Yahudi üstünlüğünü anayasal bir kural olarak tutturmakla, yasa da her şeyi değiştirir: şimdi, İsrail mahkemeleri ve devlet organları ırk ayrımcılığı yapmakla yükümlüdür. Bu, Arapça’yı resmi bir dil olarak eski durumundan almayı ve en önemlisi, özel Yahudi yerleşimini ulusal bir değer olarak takip etmeyi içerir. Bu yasa ile Filistinli vatandaşların hali hazırda bir Sisifî teşebbüsünün eşitsizliği ile mücadele etme yolları daha da daraltılmıştır.
Bu yıl İsrail seçimleri ve Sela ile Netanyahu arasındaki tükürük bu kanunun gölgesinde anlaşılmalıdır. Şimdiye kadar, siyasi kapsam büyük ölçüde eski ordu şefi Benny Gantz’in Netanyahu’nun yerine geçmesi ya da faşist Yahudi Güç partisinin Knesset’e girmesi için Netanyahus’un kolaylaştırılması olasılığına odaklandı. İncelenmesi gereken ve her İsrail seçimlerinde olması gereken asıl mesele, ana partilerin hiçbirinin gerçek bir eşitlik veya mesleğin sonunu merkezi bir mesele olarak görmemesidir. Cevap basit: Yahudi-İsraillilerin çoğu, Yahudilerin üstünlüğünü sorgulayan ya da İsrail’in nehir ve deniz arasındaki tüm insanlar üzerinde hüküm sürdüğü kimsenin kamuoyunda söylemenin hoş karşılanmadığına katılıyor.
Böyle bir tartışma için isteksizlik sistemiktir. Geçen yıl Knesset Başkanlığı, laik bir Arap milliyetçi partisi olan Balad tarafından önerilen Temel Vatandaşlık Durumu: Tüm Vatandaşları için Devlet başlıklı bir tasarıya izin vermeyi reddetti. Bir Arap-Yahudi partisinden Yousef Jabareen tarafından önerilen Demokratik, Çok Kültürlü ve Eşitlikçi Devlet başlıklı bir başka tasarı, parlamento tartışmalarının ilk aşamalarında reddedildi. Daha geçen hafta, Knessets merkez seçimler komitesi, Balad-Raam’ın (Balad ve İslami Hareketin ortak bir parçası) Balad-Raam’ın yanı sıra, Hadaş’ın bir Yahudi üyesi olan Ofer Cassif’in bu yılki seçimlere girmesini diskalifiye etti. (Çalıştığım yasal merkez olan Adalah, komite kararlarını iptal etmek amacıyla bu hafta İsrail Yüksek Mahkemesi önünde Balad-Raam ve Cassif’i temsil ediyor).
Yargıtayın katılımlarına izin vermesi beklense de, bu, Arap liderlerinin ve adaylarının diskalifiye ile mücadele etmek zorunda oldukları ardışık altıncı seçime işaret ediyor. Bu kararlar, Arap partilerini teröre destek vermekle suçlayan, aynı şekilde hem sağcı hem de merkezdeki Yahudi partileri tarafından onaylandı, çünkü işgalciliği eleştirdiler veya İsrailli karakterini Yahudi ve demokratik bir devlet olarak reddettiler, çünkü tüm vatandaşları için ırkça adil bir toplum talep ediyorlar. . Bunun tekrar ortaya koyduğu şey, İsrail’in politik yelpazesine gelince, Filistinli vatandaşların eşit olarak görülmemeleri ve insan hakları taleplerinin ulusal bir tehdit olduğudur. Bu gerçeği açığa vurmak için bir Yahudi-İsrailli aktör tarafından Instagram görevi görmemeliydi.
Amjad Irak, yasal merkez Adalah’ta bir savunma koordinatörüdür. Ayrıca +972 dergisinde katkıda bulunan bir editördür.