“Dul” Irene Papas ve “Bubulina” Lila Kedrova için…
“Öl de, öleyim” bir aşkın
Kör elleriyle dokundum ben hep sana…
Zaman zaman,
Bir bağ bozumuna uzandı elim,
Tenindeki esrikliği içtim.
Bazen
Limandan ayrılan bir geminin
Palamarını çözer gibi,
Ağlamaklı bir vedayı heceledi ellerim.
Yalnızca geceleri kazanılan bir muharebenin
Ter ve kin kokan salyasını
Sildi bazen ellerim.
İşte böyle öğrendim
Şimdide yaşamanın
Yarını beklemekten daha güç olduğunu.
Zamanın ellerimde biriktirdiği hafızayı
Asla silemeyeceğimi.
Yüzümü güneşe dönmenin,
Teskin edemediğini geceyi.
Sesi ağlamaklı çalgılar aradım
Mütevazı bir intihar işi için.
Yarenlik etsinler istedim,
Dualarını lanetlerle mırıldanacak
Giritli kadınlara.
Sesi öfkeli kör hafızlar aradım
Cüretli bir ten ayini için.
Parçalara ayırırken kendimi,
Günahkâr bir doğumun müjdesini versinler istedim.
Sonra bir kâhin ve bir rakkase ve bir marangoz istedim.
Sükûnetin dilini çözsün diye bir kâhin,
Kâhini baştan çıkarsın diye bir rakkase,
Rakkasenin sırtına çarmıh yüklesin diye bir marangoz.
Ve sonra hepimizi taşıması için bir deve,
Hepimizi doyurması için bir aslan,
Ve hepimizi unutması için bir çocuk istedim!