1877 Uzlaşması, Güney Demokratlar ve Cumhuriyetçi Rutherford Hayes'in müttefikleri arasında 1876 başkanlık seçimlerinin sonucunu belirlemek için gayri resmi bir anlaşmaydı ve Yeniden Yapılanma döneminin sonunu işaret etti.
1876 başkanlık seçimlerinden hemen sonra, yarışın sonucunun büyük ölçüde Florida, Louisiana ve Güney Carolina'dan -Güney'de Yeniden Yapılanma dönemi Cumhuriyetçi hükümetleri hâlâ iktidarda olan üç eyaletten- tartışmalı iadelere bağlı olduğu ortaya çıktı. İki partili bir kongre komisyonu 1877'nin başlarında sonucu tartışırken, Cumhuriyetçi Parti adayı Rutherford Hayes'in müttefikleri, Hayes'in seçiminin kabulünü müzakere etmek için ılımlı güneyli Demokratlarla gizlice bir araya geldi. Demokratlar, Cumhuriyetçilerin tüm federal birlikleri Güney'den çekmesi ve böylece bölge üzerindeki Demokratik kontrolü sağlamlaştırması koşuluyla Hayes'in zaferini engellememeyi kabul etti. Sözde 1877 Uzlaşmasının (veya 1876 Uzlaşmasının) bir sonucu olarak, Florida, Louisiana ve Güney Carolina bir kez daha Demokratik hale geldi ve Yeniden Yapılanma dönemine etkili bir şekilde son verdi.
1877 Uzlaşması: 1876 Seçimi
1870'lere gelindiğinde, İç Savaş'tan sonra özellikle Güney'de Afrikalı Amerikalıların haklarını korumak için yürürlüğe konan bir dizi yasa olan Yeniden Yapılanma'nın ırksal eşitlikçi politikalarına destek azalıyordu. Birçok güneyli beyaz, siyahların oy vermesini engellemek ve bölgedeki beyaz üstünlüğünü yeniden sağlamak için yıldırma ve şiddete başvurmuştu. 1873'ten başlayarak, bir dizi Yüksek Mahkeme kararı, Yeniden Yapılanma Dönemi yasalarının kapsamını ve Yeniden Yapılanma Değişiklikleri olarak adlandırılan, özellikle Afrikalı Amerikalılara vatandaşlık statüsü ve koruma sağlayan 14. Değişiklik ve 15. Değişiklik için federal desteği sınırladı. Anayasa, tüm önemli oy hakkı dahil.
Ayrıca Ulysses S. Grant yönetimindeki yolsuzluk suçlamaları ve ekonomik bir bunalım, 1861'den beri Beyaz Saray'da bulunan Cumhuriyetçi Parti'ye karşı hoşnutsuzluğu artırmıştı. 1876 başkanlık seçimleri yaklaşırken, Demokratlar Vali Samuel B. New York'tan Tilden aday olarak, Cumhuriyetçiler ise Ohio valisi Rutherford B. Hayes'i aday gösterdi. Hayes, adaylığı kabul ederken, seçilirse Güney'e “dürüst ve yetenekli yerel özyönetim nimetlerini” getireceğini, başka bir deyişle, popüler olmayan Yeniden Yapılanma dönemi politikalarının federal uygulanmasını kısıtlayacağını yazdı.
1877 Uzlaşması: Seçim Sonuçları
O Kasım ayındaki Seçim Günü'nde Demokratlar, Connecticut, Indiana, New York ve New Jersey'deki değişken eyaletleri kazanarak zirveye çıktılar. Gece yarısına kadar Tilden, kazanması gereken 185 seçmen oyunun 184'üne sahipti ve 250.000 ile halk oylamasına öncülük ediyordu. Ancak Cumhuriyetçiler yenilgiyi kabul etmeyi reddettiler ve Demokrat destekçileri Afrikalı-Amerikalı seçmenleri üç güney eyaletinde - Florida, Louisiana ve Güney Carolina'da oy kullanmalarını engellemek için korkutmak ve rüşvet vermekle suçladılar. 1876 itibariyle, bunlar Güney'de Cumhuriyetçi hükümetlere sahip tek kalan eyaletlerdi.
Güney Carolina'da seçim, parti çizgisinin her iki tarafında da kan dökülmesiyle gölgelendi. Eski bir Konfederasyon generali olan Demokratik vali adayı Wade Hampton'ın destekçileri, Afrikalı-Amerikalı oy çoğunluğuna karşı şiddet ve gözdağı kullanmıştı. Temmuz'da Hamburg'da siyah milisler ile silahlı beyazlar arasında çıkan bir çatışma, teslim olduktan sonra beş milis askerinin ölümüyle sonuçlanırken, Camboy'da (Charleston yakınlarında), silahlı siyahların siyasi bir toplantıda ateş açması sonucu altı beyaz öldürüldü. Her iki taraf da birbirini seçim sahtekarlığıyla suçlarken, Florida ve Louisiana ile birlikte Güney Carolina, farklı sonuçlarla iki set seçim beyannamesi sundu. Bu arada, Oregon'da, eyaletin Demokrat valisi, Cumhuriyetçi bir seçmeni bir Demokrat ile değiştirdi (Cumhuriyetçinin uygun olmadığını iddia ederek), böylece Hayes'in o eyaletteki zaferini de sorguladı.
1877 Uzlaşması: Kongre Adımları
Anlaşmazlığı çözmek için Kongre, Ocak 1877'de beş ABD temsilcisi, beş senatör ve beş Yüksek Mahkeme yargıcından oluşan bir seçim komisyonu kurdu. Komisyonun üyeleri arasında yedi Demokrat, yedi Cumhuriyetçi ve bir bağımsız Adalet David Davis vardı. Davis hizmet etmeyi reddettiğinde, ılımlı Cumhuriyetçi Adalet Joseph Bradley onun yerine seçildi.
Komisyonun müzakereleri sırasında, Hayes'in Cumhuriyetçi müttefikleri, gizlice oyların resmi sayımını engellememeye ve Hayes'in seçilmesine etkin bir şekilde izin vermeye ikna etme umuduyla ılımlı güneyli Demokratlarla bir araya geldi. Şubat ayında Washington'daki Wormley Otel'de düzenlenen bir toplantıda Demokratlar, Hayes zaferini kabul etmeyi ve Cumhuriyetçilerin tüm federal birlikleri Güney'den çekmeleri ve böylece Demokratik kontrolü sağlamlaştırmaları koşuluyla Afrikalı Amerikalıların sivil ve siyasi haklarına saygı göstermeyi kabul ettiler. bölge. Hayes ayrıca kabinesine önde gelen bir güneyliyi atamayı ve güney rotası üzerinden planlanan bir kıtalararası hat olan Teksas ve Pasifik Demiryolu için federal yardımı desteklemeyi kabul etmek zorunda kalacaktı. 2 Mart'ta kongre komisyonu, tartışmalı tüm seçim oylarını Hayes'e vermek için parti çizgisinde 8-7 oy vererek Tilden'ın 184'üne 185 oy verdi.
1877 Uzlaşması: Yeniden Yapılanmanın Sonu
Hayes, Tennessee'den David Key'i posta müdürü olarak atadı, ancak Teksas ve Pasifik için vaat edilen arazi hibesini hiçbir zaman yerine getirmedi. Ancak iki ay içinde Hayes, federal birliklerin Louisiana ve Güney Carolina eyalet evlerini koruyan görevlerinden ayrılmasını emretti ve Demokratların her iki eyalette de kontrolü ele geçirmesine izin verdi. Florida Yüksek Mahkemesi daha önce 1876 valilik seçimlerinde Demokratik bir zafer ilan ettiğinden, Demokratlar Güney'in her yerinde yeniden iktidara getirildi.
1876 Uzlaşması, Yeniden Yapılanma dönemini etkili bir şekilde sonlandırdı. Güney Demokratlarının siyahların medeni ve siyasi haklarını koruma sözleri tutulmadı ve güney işlerine federal müdahalenin sona ermesi, siyah seçmenlerin geniş çapta haklarından mahrum bırakılmasına yol açtı. 1870'lerin sonlarından itibaren, güney yasama meclisleri, toplu taşıma araçlarında, okullarda, parklarda, restoranlarda, tiyatrolarda ve diğer yerlerde beyazların "renkli insanlardan" ayrılmasını gerektiren bir dizi yasa çıkardı. “Jim Crow yasaları” olarak bilinen (antebellum yıllarında geliştirilen popüler bir ozan eyleminden sonra), bu ayrımcı yasalar, Güney'deki yaşamı önümüzdeki yüzyılın ortalarına kadar yönetti ve ancak sivil haklar hareketinin zor kazanılan başarılarından sonra sona erdi. 1960'larda.
Çocuklar için 1877 Gerçeklerinin UzlaşmasıUlysses_S._Grant_1870-1880
- 1876 seçimi, Başkan Ulysses S Grant'in üçüncü kez aday olmayı reddetmesinin ardından Cumhuriyetçi Rutherford Hayes ve Demokrat Samuel J Tilden arasında bir başkanlık seçimiydi.
- Bu seçimin sonuçları bugüne kadarki en tartışmalı sonuçlardı çünkü Rutherford Hayes nihai galip gelse de, ilk sayım sırasında en popüler oyu Samuel Tilden almıştı.
- Her iki tarafa da hile, şiddet, yıldırma ve rüşvetle ilgili çeşitli suçlamalar yapıldı. Bugün bile bu seçimin sonucu çok tartışılıyor.
- 1877 Uzlaşması, Demokratların seçimleri Cumhuriyetçilere yalnızca federal birliklerin güneyden tamamen çıkarılması karşılığında kabul edeceği yazılı olmayan bir anlaşmaydı.
- Bu, güneydeki Afrikalı-Amerikalı seçmenlerin haklarından mahrum bırakılmasıyla sonuçlanan Yeniden Yapılanma Dönemi'nin sona ermesine etkili bir şekilde yol açtı.
- Uzlaşmada, Güney Demokratlar, federal birlikler ayrıldıktan sonra Afrikalı-Amerikalıların medeni ve siyasi haklarını korumaya söz verdiler.
- Bununla birlikte, Demokrat partinin güney kanadı Demokratik Kurtarıcılar olarak adlandırıldı, bunun yerine beyaz üstünlüğünü uyguladı.
- 1877 Uzlaşması, Amerika'nın beyaz ve siyah nüfusu arasındaki uçurumu daha da genişletti.
- 1877 Uzlaşması, Afrikalı-Amerikalıların tarihindeki en önemli bölümlerden biridir.
- Güneyde federal ordunun koruması olmadan tamamen beyaz bir hükümetin kurulması, Siyah topluluk için tüm yükselme umutlarını yok etti.
1877 Büyük Demiryolu Grevi
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
1877 Büyük Demiryolu Grevi, 1877'de Amerika Birleşik Devletleri'nde bir dizi şiddetli demiryolu grevi. O yıl ülke, 1873 paniğinden sonra uzun süreli bir ekonomik bunalımın dördüncü yılındaydı. Grevler, Baltimore ve Ohio (B&O) Demiryolu tarafından ilan edilen ücret kesintileriyle hızlandırıldı. — sekiz aydaki ikinci kesimi. Demiryolu işi zaten düşük ücretli ve tehlikeliydi. Ayrıca, demiryolu şirketleri, Amerikan İç Savaşı'ndan önce ve sonra işçiler tarafından kurulan yeni ortaya çıkan sendikaları büyük ölçüde kırmak için ekonomik sıkıntılardan yararlanmıştı.
16 Temmuz 1877'de, Batı Virginia, Martinsburg'daki B&O istasyonundaki işçiler, yüzde 10'luk ücret kesintisi duyurusuna, istasyondaki lokomotifleri ayırarak, onları gardıropta hapsederek ve hiçbir trenin Martinsburg'dan ayrılmayacağını ilan ederek yanıt verdi. kesinti iptal edildi. Batı Virjinya Valisi Henry M. Mathews, polis toplanan destekçi kalabalığı dağıtmayı başaramayınca milisleri gönderdi. Milisler daha sonra Martinsburg'da mahsur kalan 600 kadar treni kurtaramadığını kanıtlayınca (belki de milislerin çoğu greve sempati duyan demiryolu işçileri olduğu için), Mathews federal birliklerden yardım istedi ve aldı. Varışlarından sonra, trenler 20 Temmuz'da Martinsburg'dan ayrılmaya başlayabildi.
Bu arada, grev B&O'nun ana hattı boyunca Chicago'ya kadar yayılmaya başlamıştı ve 19 Temmuz'da Pittsburgh ve Pennsylvania Demiryolunu kapsayacak şekilde büyüdü. 19 Temmuz'da, bayrak görevlisi Gus Harris tek taraflı olarak bir "çift başlık" (iki motor tarafından çekilen ve dolayısıyla daha az işçi gerektiren bir tren) üzerinde çalışmayı reddetti ve mürettebatın geri kalanı ona katıldı. Ortaya çıkan grev hızla büyüdü ve yakındaki demir fabrikalarından ve fabrikalardan adamlar katıldı. Başka yerlerde, 20 Temmuz'da milisler, grevcilerin trenleri durdurduğu Maryland, Cumberland'a gönderildi. Kalabalıktaki en az 10 kişi, Camden Depot'a giden milisler tarafından öldürüldü ve federal birliklerin Baltimore, Maryland'e atanmasına neden oldu.
Pittsburgh'da, yerel polis ve Ulusal Muhafız birimleri hemşerilerine karşı harekete geçmek konusunda isteksiz olduklarında, Pennsylvania Valisi John F. Hartranft Philadelphia'dan muhafızları çağırdı. 21 Temmuz'da, yerel güçler büyüyen kalabalığın izlerini temizlemek için yalnızca göstermelik bir çaba gösterdikten sonra, Philadelphia'dan gelen birlikler süngü saldırısı yaptı. Her iki taraftan da silahların ateşlendiği bir isyan patlak verdi ve 20 kadar ölümle sonuçlandı. İşçiler arasında öfke yükselirken, kalabalık Pennsylvania Demiryolu'nun motorlarını, arabalarını ve binalarını ateşe verirken, gardiyanlar bir hapishaneye çekildi. Silah sesleri ertesi gece boyunca değiş tokuş edildi, 20 kalabalık üyesi ve beş gardiyan öldürüldü. Demir-çelik işçileri, madenciler ve emekçilerin eyleme katılmasıyla kentte sanal bir genel grev başladı.
Pennsylvania Ulusal Muhafızlarının tamamı çağrılmış olsa da, eyaletteki diğer şehirlerdeki grevcilerin eylemleri nedeniyle birçok birimin gelmesi gecikti. Harrisburg'da Lübnan'da fabrikalar ve mağazalar kapatıldı, bir Ulusal Muhafız şirketi isyan etti ve Reading'de bir kalabalık rayları parçaladı, arabaları raydan çıkardı ve ateşe verdi. Bununla birlikte, 29 Temmuz'a kadar, federal birlikler tarafından desteklenen yeni bir Ulusal Muhafız birliği, Pittsburgh'u sakinleştirdi ve demiryolu operasyonlarını yeniden başlattı.
Temmuz ayının sonunda, demiryolu grevi az ya da çok Kuzeydoğu boyunca New York'taki Albany ve Buffalo gibi şehirlere ve Newark, Ohio ve Chicago gibi Ortabatı şehirlerine yayıldı. Bununla birlikte, büyük demiryolu kardeş örgütlerinin liderleri (Lokomotif İtfaiyecileri Kardeşliği, Demiryolu İletkenleri Düzeni ve Lokomotif Mühendisleri Kardeşliği), isyanlardan yetkililer kadar korkmuş görünüyor. Çoğu grevi reddetti. Altı yıl kadar önceki Paris Komünü'nü hatırlatan orta ve üst sınıflardaki pek çok kişi, saldırgan grevlerin örgütlü komünist ayaklanmalar olduğunu varsayıyordu. Chicago'da Marksist İşçi Sendikası, gösterilere başka yerlerden daha fazla yapı ve örgütlenme sağladı, ancak teşvik ettikleri eylemler polis ve Ulusal Muhafızlar tarafından hızla bastırıldı. Sadece St. Louis'de kontrolü ele geçirmek için organize bir çabaya yaklaşan bir şey vardı, ancak Temmuz ayının sonunda grevler neredeyse her yerde çöktü.
Grevler, her şeyden önce, federal ordu dağılmadığı için dağıldı. Milislerin aksine, bu profesyonel askerler bir arada kaldı ve emirlere uydu. Grevler de çöktü, çünkü sanayicilerin ve hükümetin korkularına rağmen, bunlar örgütlü ayaklanmalar değil, kendiliğinden patlamalardı. Grevcilerin ve kalabalığın öfkesi bir kez seyrini sürdürdüğünde, isyan da öyle oldu. Grevcilerin komutasını üstlenecek daha büyük siyasi vizyona sahip liderler yoktu.
100.000'den fazla işçi, ülkenin raylarındaki yükün yarısından fazlasının durduğu 1877 Büyük Demiryolu Grevi'ne katıldı. Grevler sona erdiğinde, yaklaşık 1000 kişi hapse girdi ve yaklaşık 100 kişi öldürüldü. Sonunda grev çok az başarılı oldu. Bazı ulusal politikacılar emek reformlarından bahsettiler, ancak bundan hiçbir şey çıkmadı. Sanayiciler ücretleri düşürmeye ve sendikaları kırmaya devam etti. Birkaç yıl içinde 1877 Büyük Demiryolu Grevi neredeyse unutuldu.
1877 Uzlaşması Neden Gerekliydi?
Uzlaşmaların Tarihi
19. yüzyıl Amerika'sını vicdanen rahat bir şekilde “Uzlaşma Çağı” olarak adlandırabiliriz. 19. yüzyıl boyunca Amerika, kölelik konusunda beş kez bölünme tehdidiyle karşı karşıya kaldı.
Kuzey ve Güney'in her biri “bütün insanların eşit özgürlük hakkıyla yaratıldığına dair bir beyandan doğan bu ulusun en büyük olarak var olmaya devam edip etmeyeceği” konusunda tavizler vererek veya taviz vererek dört kez ulus bunu açıkça dile getirebildi. dünyanın köle sahibi ülkesi." [10]
Bu uzlaşmalardan en bilinenleri Üç Beşinci Uzlaşma (1787), Missouri Uzlaşması (1820) ve 1850 Uzlaşmasıydı.
Beş uzlaşmadan yalnızca biri başarısız oldu - Güney'in köleliği ABD Anayasasında sağlamlaştırmaya yönelik umutsuz girişimi olan Crittenden Uzlaşması - ve ulus kısa bir süre sonra vahşi bir çatışmanın içine düştü.
Savaşın yaraları hala tazeyken, 1877 Uzlaşması, başka bir iç savaştan kaçınmak için son bir çabaydı. Ama bir bedeli vardı.
Son Uzlaşma ve Yeniden Yapılanmanın Sonu
16 yıl boyunca Amerika uzlaşmaya sırtını dönmüştü, bunun yerine farklılıklarını tüfeklere sabitlenmiş süngüler ve savaş alanında daha önce hiç görülmemiş acımasız topyekûn savaş taktikleri ile çözmeyi seçmişti.
Ancak savaşın sona ermesiyle ulus, yaralarını sarmak için çalışmaya başladı ve Yeniden Yapılanma olarak bilinen bir döneme girdi.
İç Savaşın sonunda, Güney ekonomik, sosyal ve politik olarak harabeye dönmüştü. Güneylilerin çoğu evleri, toprakları ve köleleri de dahil olmak üzere sahip oldukları her şeyi kaybettiler.
Dünyaları alt üst olmuştu ve Birliği yeniden inşa etmek, güney toplumunu yeniden inşa etmek ve yeni serbest bırakılan köleleri çevreleyen yasalarda gezinmek amacıyla Yeniden Yapılanma politikaları altında isteksizce Kuzey'in siyasi ve ekonomik gücüne tabi tutuldular.
Nazikçe söylemek gerekirse, Güney, Yeniden Yapılanma sırasında Kuzey'e uyum sağlıyormuş gibi davranmaktan bıkmıştı. İç Savaş sonrası yaklaşık 4 milyon azatlının haklarını korumak için uygulamaya konulan yasalar ve politikalar, hayatı hayal ettikleri gibi değildi [11].
Köleliği yasaklayan 13. Değişiklik, savaşın bitiminden önce bile kabul edildi. Ancak savaş sona erdiğinde, Beyaz Güneyliler, eski kölelerin zor kazanılmış haklarını kullanmalarını önlemek için “Kara Kanunlar” olarak bilinen yasalar çıkararak karşılık verdi.
1866'da Kongre, Anayasa'da Siyah vatandaşlığı güçlendirmek için 14. Değişikliği kabul etti ve buna karşılık Beyaz Güneyliler, gözdağı ve şiddetle misilleme yaptı. Siyah oy haklarını korumak için Kongre, 1869'da 15. Değişikliği kabul etti.
Hepimiz değişimin zor olduğunu biliyoruz - özellikle de bu değişiklik, yüzlerce yılını istismara ve öldürülmeye harcayan nüfusun oldukça büyük bir kısmına temel Anayasa ve insan haklarını vermek adınaysa. Ancak Güney'deki Beyaz siyasi liderler, siyasi, sosyal ve ekonomik konumlarını yeniden kazanmak ve geleneksel toplumlarını mümkün olduğunca korumak için her şeyi yapmaya istekliydiler.
Böylece, federal hükümetin dikkatini çekmek için şiddete başvurdular ve siyasi terör eylemleriyle uğraşmaya başladılar.
Başka Bir Savaşı Kısıtlamak İçin Uzlaşma
Güney'deki durum gitgide daha fazla ısınıyordu ve siyasi, sosyal ve ekonomik toprakları yeniden kazanmaya kendilerini o kadar adadıklarından, bir kez daha savaşa gitmeye istekli olmaları çok uzun sürmeyecekti.
Güney'de siyasi şiddet artıyordu ve Kuzey halkının askeri müdahaleye ve Güney'deki ırk ilişkilerine müdahaleye verdiği destek azalıyordu. Federal askeri müdahalenin yokluğunda, Güney hızla - ve kasıtlı olarak - dikkatlice hesaplanmış şiddete düşüyordu.
Beyaz Güneyliler, Siyahların sandıklarda zorla oy kullanmalarını engelleyemedilerse, bunu Cumhuriyetçi liderleri açıkça öldürmekle tehdit ederken güç kullanarak yaptılar. Güney'deki siyasi şiddet, Cumhuriyetçi Yeniden Yapılanma hükümetlerini devirmek amacıyla bilinçli bir karşı-devrimci kampanya haline gelmişti.
Sadece birkaç yıl önce bağımsız olarak faaliyet gösteren paramiliter gruplar artık daha organize ve açık bir şekilde faaliyet gösteriyordu. 1877'ye gelindiğinde, federal birlikler, ezici miktardaki siyasi şiddeti bastıramayacaklardı veya muhtemelen de başaramadılar.
Eski Konfederasyonların savaş alanında başaramadıkları şeyi - “kendi toplumlarını ve özellikle uygun gördükleri ırk ilişkilerini düzenleme özgürlüğü” - siyasi terörizmi kullanarak başarılı bir şekilde kazanmışlardı [12].
Bununla, federal hükümet bir uzlaşma sağladı ve arabuluculuk yaptı.
Yorumlar
Bazı tarihçiler, bazı Güney Demokratlara bir ihaneti önlemek için sunulan güvencelerin bir "uzlaşma" değil, önceden belirlenmiş bir sonuç olduğunu savunuyorlar. [ 3 ] Peskin, Woodward'ın yorumunun neredeyse evrensel olarak kabul edildiğini ancak tüm şartlar karşılanmadığı için buna bir uzlaşma olarak adlandırılmaması gerektiğini kabul ediyor. Diğer tarihçiler, Cumhuriyetçi partinin Demokratik destek kazanmak için Güney Siyahları ırkçı Demokrat parti yönetimine terk ettiğini iddia ediyor. [ 4 ] Her durumda, Yeniden Yapılanma sona erdi ve Demokrat Parti'nin Güney'deki üstünlüğü, Cumhuriyet hükümetlerini yerinden eden "Kurtarıcı" hükümetlerin yükselişiyle pekiştirildi. 1877'den sonra, Beyaz üstünlüğü genellikle Güney'in 1966'ya kadar federal ofis ("Katı Güney") seçimlerinde Demokratik oy kullanmasına neden oldu.
Downs, "Amerikan Politikasının Meksikalılaştırılması: Amerika Birleşik Devletleri'nin İç Savaştan İstikrar'a Ulusötesi Yol" (2012) adlı kitabında, bunun kolay bir uzlaşma ve siyasi istikrar dönemi olduğu fikrini reddediyor. Bunun yerine, birçok Amerikalı'nın siyasetin "Meksikalaştırılmasından" korktuğunu gösteriyor; bu sayede, Güney'deki eyalet seçimlerini sonuçlandırmak için güç kullanıldığı gibi, bir başkanlık seçimini sonuçlandırmak için güç kullanılacaktı. Downs, Meksikalılaştırmanın nasıl reddedildiğini ve istikrarın nasıl sağlandığını araştırıyor.
"Anlaşmalar" ne olursa olsun ya da olmasın, resmi yasal terimlerle, 1876 seçimi bu tür eylemlerle kararlaştırılmadı, ancak Kongre'nin resmi oyuyla, kendilerinin bir seçim olarak kurdukları Seçim Komisyonu'nun tavsiyelerini kabul etme kararı aldı. seçim çıkmazından çıkış yolu. Komitenin kurulmasındaki beklenti, kararlarının Kongre tarafından kabul edilmesiydi. Ancak bazı Demokratlar komisyonun Hayes lehindeki kararlarına katılmadıklarında bu düzenleme tehlikeye girdi. Bu grup, üzerinde anlaşılan oylamanın gerçekleşmesini bile engelleyebilecek (Cumhuriyetçiler ve Kongre Demokratik liderliğinin de karşı çıktığı) bir haydutla tehdit etti. İddia edilen "uzlaşma"daki noktaların tartışılması, yalnızca kilit Demokratları bir filibuster'a boyun eğmemeye ikna etmekle ilgiliydi. Bir azınlığın oylamayı önlemek için kullandığı bir önlem olan bir hilekarlık tehdidi, komisyonun tavsiyelerini kabul etmek için zaten yeterli oy olduğunu gösterir.
1877 Uzlaşması - Tanımı, Sonuçları ve Önemi - TARİHÇE
Tarihte "1877 Uzlaşması" olarak bilinen bölüm, Amerika Birleşik Devletleri tarihindeki en ilginç hikayelerden biridir. Bu uzlaşma, bizi bir başkan seçmekten alıkoyan anlaşmazlığı sona erdirmekle kalmadı, aynı zamanda Güney'in sosyal, politik ve ekonomik iklimlerinde kapsamlı değişikliklere yol açtı. Bu makale, "1877 Uzlaşması"nın tarihsel önemine bakacaktır.
1876'ya gelindiğinde, Güney'deki yeniden yapılanma sona eriyordu. İç Savaş sırasında ayrılan devletleri yeniden inşa etme çabaları karışık sonuçlar doğurmuştu. Bazı iyileştirmeler yapılmıştı ve Güney'deki siyahların durumu çoğunlukla iyileşmişti. Ancak Kuzey'in "Radikal Cumhuriyetçileri"nin yerini daha iş odaklı muhafazakar üyeler almaya başlayınca, kişisel çıkarlar Güney'i "yeniden inşa etme" sürecini geride bıraktı. Güney eyaletlerinin üçü hariç tümüne "ev yönetimi" verilmişti, yani yeniden Yapılanma Cumhuriyetçileri tarafından Güney Demokratlarına güç iade edilmişti. Yeniden yapılanma, Amerikan tarihindeki en çekişmeli, acılı ve uzun süreli başkanlık seçimlerinden sonra resmi olarak gelecek yıl sona erecekti. Bu üç eyalet, bu seçime karar vermede büyük rol oynayacaktı.
Hem Demokratlar hem de Cumhuriyetçiler, 1876'da kanıtlanmış reformcular olan adayları seçtiler. Demokratlar popüler New York Valisi Samuel J. Tilden'ı seçerken, Cumhuriyetçiler Ohio Valisi Rutherford B. Hayes'i seçti. Her iki aday da Louisiana, Güney Carolina ve Florida'da ev yönetimini yeniden kurma sözü vererek, Güneyli beyazların artık siyahların haklarıyla ilgili sorunları halledebileceğini ima etti. Hiç kimse bu kadar yakın bir yarışı beklemiyordu, ancak oylar sayıldığında, Tilden halk oylamasını yaklaşık iki yüz elli bin oyla kazanmıştı, ancak gerekli çoğunluktan bir seçim oyu eksikti. Tilden 184 ve Hayes'in 165 seçim oyu vardı. Ancak yirmi seçim oyu anlaşmazlık içindeydi ve bunların on dokuzu Louisiana, Güney'deydi.
1877 Uzlaşması - Tanımı, Sonuçları ve Önemi - TARİHÇE
1877 Uzlaşması, Amerikan Tarihinde yeni bir dönemin başlangıcı oldu. Uzlaşmanın ardından, onlarca yıl sonra meydana gelen olayların çoğu, uzlaşmanın doğrudan sonuçlarıdır. Bundan en çok siyahiler etkilendi. İç savaşta kuzeyle savaşırken kendilerine vaat edilen haklar ortadan kalktı. Haklar söz başına elinden alınmadı, sadece uygulanmadı. Ülkeyi büyük olasılıkla tekrar iç savaşa girmekten kurtaran uzlaşma, yapıldıktan sonra herkesin hayatında kartopu etkisi yarattı.
Birleşik Devletler tarihinde yeniden yapılanma zorunluydu. İç savaşın hemen ardından millet ve eski düşmanı artık barış içindeydi ve yeniden bir olmaya hazırdı. Güneyin belirli şartlar altında ulusa yeniden katılmasına izin verdi. Bir alternatif olarak güney, eski kölelere zulmetmeye devam etmek için kara kodlar gibi şeylere yeniden katıldı ama benimsedi. Kuzeyi kızdıran güney, ulusa yeniden katılmak için üzerinde anlaşmaya varılan söz konusu şartları uygulamak için askeri yönetim altına alındı. Kuzey sanayileşip zenginleşirken, güney tüm gücüyle tarıma ve köleliğe sarıldı. Gerginlikler bir kez daha yükseliyordu ve Amerika Birleşik Devletleri yeniden savaşın eşiğine geldi.
1877 Uzlaşması, savaş halindeki bir ulusun tekrar savaşa girmesini engelledi. Esasen hem kuzey hem de güney istedikleri bazı şeyleri elde ettiler ve bazılarını alamadılar, bir uzlaşma tanımı. Birlikler güneyden çıkarıldı, Hayes kabinesinde demokratik bir üye, güneyde ikinci bir kıtalararası demiryolu ve güneyin sanayileşmesine yardımcı olmak için yasalar çıkarılmadan seçildi. Bu herkese adil göründü ama elbette siyahlar için değil. 1877 Uzlaşması, Cumhuriyetçiler ve Demokratlar tarafından yapılan bir anlaşmaydı. Anlaşma, Demokratların Hayes'e açıkça kazanmadığı cumhurbaşkanlığı seçimlerinde zaferi vermeyi kabul etmeleriydi. Karşılığında, yeni başkan kalan federal birliği kaldırmayı kabul etti.
1877 Uzlaşması
1877 Uzlaşması, Amerikan Tarihinde yeni bir dönemin başlangıcı oldu. Uzlaşmanın ardından, onlarca yıl sonra meydana gelen olayların çoğu, uzlaşmanın doğrudan sonuçlarıdır. Bundan en çok siyahiler etkilendi. İç savaşta kuzeyle savaşırken kendilerine vaat edilen haklar ortadan kalktı. Haklar söz başına elinden alınmadı, sadece uygulanmadı. Ülkeyi büyük olasılıkla tekrar iç savaşa girmekten kurtaran uzlaşma, yapıldıktan sonra herkesin hayatında kartopu etkisi yarattı.
Birleşik Devletler tarihinde yeniden yapılanma zorunluydu. İç savaşın hemen ardından millet ve eski düşmanı artık barış içindeydi ve yeniden bir olmaya hazırdı. Güneyin belirli şartlar altında ulusa yeniden katılmasına izin verdi. Bir alternatif olarak güney, eski kölelere zulmetmeye devam etmek için kara kodlar gibi şeylere yeniden katıldı ama benimsedi. Kuzeyi kızdıran güney, ulusa yeniden katılmak için üzerinde anlaşılan söz konusu şartları uygulamak için askeri yönetim altına alındı. Kuzey sanayileşip zenginleşirken, güney tüm gücüyle tarıma ve köleliğe sarıldı. Gerginlikler bir kez daha yükseliyordu ve Amerika Birleşik Devletleri yeniden savaşın eşiğine geldi.
1877 Uzlaşması, savaş halindeki bir ulusun tekrar savaşa girmesini engelledi. Esasen hem kuzey hem de güney istedikleri bazı şeyleri elde ettiler ve bazıları bir uzlaşma tanımı yapmadılar. Birlikler güneyden çıkarıldı, Hayes kabinesinde demokratik bir üye, güneyde ikinci bir kıtalararası demiryolu ve güneyin sanayileşmesine yardımcı olmak için yasalar çıkarılmadan seçildi. Bu herkese adil göründü… siyahlar dışında.
1877'de kırılgan bir şekilde yeniden bir araya gelen ulusun barışını kurtarmak için yapılan kritik uzlaşma, güneyin eski köleleri olan siyah erkeklere ve kadınlara büyük bir ihanetti. Siyahlar kuzey için, özgürlükleri için savaştı ve bir kez başardılar.
Kaynakça: “Miss Ida B. Wells, New York Halk Kütüphanesi, 1892.” In America: A Concise History, James A. Henretta ve David Brody (Boston, New York: Bedford/ St. Martin’s, 2010), 570, resim 1.
“Vatansever Protestan Yerliliği, Resim Araştırma Danışmanları ve Arşivleri, 1920.” in America: A Concise History, James A. Henretta ve David Brody (Boston, New York: Bedford/ St. Martin’s, 2010), 685, resim 1.
“Washington'a Yürüyüş, Bob Adelman/ Magnum Photos, 1963.” in America: A Concise History, James A. Henretta ve David Brody (Boston, New York: Bedford/ St. Martin’s, 2010), 828,image1.
“The Shores Ailesi, Custer County, Nebraska, 1877, Nebraska Eyaleti Tarih Kurumu.” In America: A Concise History, James A. Henretta ve David Brody (Boston, New York: Bedford/ St. Martin’s, 2010), 475, resim 1.
Her iki büyük partinin kuralları, görünüşte kazanan bu koşullar altında ölürse ve aday arkadaşı hala başkanlığı üstlenebiliyorsa, adayın seçilen Başkan olacağı ve seçmenlerin seçime oy vermeye yönlendirileceğini şart koşuyor. Başkan için eski Başkan Yardımcısı adayı.
1876 Uzlaşması, Yeniden Yapılanma dönemini etkili bir şekilde sona erdirdi. Güney Demokratlar'ın siyahların medeni ve siyasi haklarını koruma sözleri tutulmadı ve güney işlerine federal müdahalenin sona ermesi, siyah seçmenlerin geniş çapta haklarından mahrum bırakılmasına yol açtı.List of site sources >>>