We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Kepler-442b
Galaksimizde yaşanabilir olabilecek bir gezegen bulmam gereken bir proje yapıyorum. Yıldız sisteminin yaşanabilir bölgesinde bulunan bu gezegeni buldum ve araştırmalarım sonucunda bu gezegenin büyüklük ve sıcaklık açısından Dünya'ya en yakın benzerliklerden biri olduğunu buldum. Ama yüzey veya fiziksel özellikler hakkında gerçekten hiçbir şey bilmiyorum.
Bence var olup olmadığını bulmak için bir denklem var hayat başka bir gezegende, ama hakkında hiçbir şey bulamıyorum Su…
Bana yardım edebilirsen, çok teşekkür ederim.
Bir gezegenin yüzeyindeki fiziksel ve kimyasal özellikleri bilmem gerekiyor. Gezegenin yaşanabilir bölge içinde olduğunu ve su içerdiği düşünüldüğünü biliyorum, ancak yüzeyin belirli veya en azından olası özelliklerini elde etmenin herhangi bir yolu varsa daha fazla ayrıntıya ihtiyacım var. Üzgünüm, bunu yeterince açıklayamadım.
Bence, istediğiniz metodolojiler hala çok fazla çalışılıyor (ve bunu bir çözüm arıyormuş gibi düşünmek isteyebilirsiniz). model yerine denklem -- ikincisi çok basit). Bazı alakalı makaleler bulmak (bazıları meslekten olmayanlara yönelik olanlardan başlayarak) ve oradan çalışmak en iyisi olabilir:
http://www.universetoday.com/104652/how-do-you-find-the-signs-of-life-in-alien-planets/ http://www.planetary.org/explore/space-topics/ exoplanets/direct-imaging.html http://www.nasa.gov/press-release/goddard/nasa-giss-to-help-lead-search-for-habitable-exoplanets http://astrobites.org/2012/ 11/11/detecting-exoplanet-atmospheres-from-the-ground/ http://phys.org/news/2014-07-earth-exoplanet-life-visible.html
Görünür yüzeyin temel renklendirmesinin sizi bazı sonuçlara götürmesi mümkündür - örneğin bulutların varlığı veya başka türlü.
Belki ışığı bir kırınım ızgarasından filtrelemek size atmosfer veya yüzeyin kurucu unsurları hakkında bir fikir verebilir.
Ciddi bir donanımınız varsa, bekleyip gezegenin arka plandaki bir yıldızın veya kendi 'güneş'inin önünden geçmesini umabilirsiniz - bu ışığın tayfındaki değişiklik, örtülme öncesi ve sırasında atmosfer hakkında bilgi verebilir. çok. Bu biraz uzak bir ihtimal ama!
Umarım bu bir şekilde faydalıdır.
İSG.
Sorunuzun o belirli gezegen için cevabı Hayır.
Bu noktada Kepler-442b'nin büyük bir çorak kaya mı yoksa su dünyası mı yoksa toprak gibi mi olduğunu söylemenin bir yolu yok. Sadece orada olduğunu biliyorlar çünkü yörüngesinde döndüğü yıldızın önünden geçiyor ve bu da ışığı karartıyor. Orada olduğunu bilmelerinin tek nedeni bu.
Bu gezegen görünmez.
Yıldızı ve geçirdiği döngülerin miktarını inceleyerek, güneş sisteminde hangi erişim malzemelerinin mevcut olduğunu belirleyebiliriz. Sonra o yıldızın habitat bölgesine ve gezegenin boyutuna bakacağız. Gezegen habitat bölgesindeyse, sıvı su için bir şans vardır. Aynı zamanda kabaca Dünya büyüklüğündeyse veya biraz daha büyükse, Dünya'da yaşamamıza izin veren daha hafif gazları tutabilir. Gezegen çok daha büyükse, gezegende yaşamı imkansız kılabilecek bazı ağır gazları tutabilir. Daha sonra yıldızın ve gezegenin yaşı göz önüne alındığında, gezegenin ne kadar soğuk olduğunu görebiliriz. Iowa Eyalet Üniversitesi'nden bir profesör, Kepler Asterosismoloji Araştırma Konsorsiyumu'nun Yönlendirme Komitesinde yer alıyor ve yüzeyin nasıl göründüğüne dair bir görüş istiyorsanız, bunun daha zor hale geldiğini ekliyor. "Gezegenin faz eğrisinden bazı 'haritalarımız' var - gezegen birincil geçişten kareleme yoluyla ikincil geçişe geçerken birleşik parlaklığın nasıl değiştiği. Gezegenin yansıtıcılığı eşit değilse, bu ışıkta görünebilir. yeterli hassasiyete sahipseniz eğri"
Gezegenlerin Renkleri Nelerdir?
Güneş Sistemimizdeki gezegenlerin güzel görüntülerine baktığımızda, baktığımız şeyin her zaman doğru olmadığını belirtmek önemlidir. Özellikle görünüşleri söz konusu olduğunda, bu temsiller bazen değiştirilebilir veya geliştirilebilir. Bu, gezegenlerin ve özelliklerinin net ve fark edilebilir olduğundan emin olmak için filtrelerin veya renk geliştirmenin kullanıldığı yaygın bir uygulamadır.
Peki, eklenen tüm hileleri ortadan kaldırdığımızda Güneş Sisteminin gezegenleri tam olarak neye benziyor? Renk geliştirme, görüntü rötuşları ve ayrıntılarını ortaya çıkarmak için tasarlanmış diğer yöntemler hariç, uzaydan fotoğraflarını çekecek olsaydık, gerçek renkleri ve görünümleri ne olurdu? Dünya'nın mavi bir bilyeye benzediğini zaten biliyoruz, peki ya diğerleri?
Basitçe söylemek gerekirse, Güneş Sistemimizdeki her gezegenin rengi, büyük ölçüde bileşimlerine bağlıdır. Eğer karasal bir gezegense, yani minerallerden ve silikat kayalardan oluşan bir gezegense, o zaman görünümü muhtemelen gri olacak veya oksitlenmiş minerallerin görünümünü alacaktır. Aynı zamanda, gezegenin atmosferleri büyük bir rol oynar, yani güneş ışığını nasıl yansıttıkları ve emdikleri, dış gözlemciye hangi renkleri sunduklarını belirler.
Bir atmosferin varlığı, gezegenin yüzeyinde bitki örtüsü veya ılık, akan su olup olmadığını da belirleyebilir. Bununla birlikte, gaz veya buz devlerinden bahsediyorsak, o zaman gezegenin rengi, hangi gazların oluşturduğuna, bunların ışığı emmesine ve hangilerinin yüzeye daha yakın olduğuna bağlı olacaktır. Bütün bunlar Güneş Sistemimizin gezegenlerini gözlemlerken devreye giriyor.
MESSENGER uzay aracı tarafından görüntülenen Merkür gezegeni. Kredi: NASA/Johns Hopkins Üniversitesi Uygulamalı Fizik Laboratuvarı/Washington Carnegie Enstitüsü
En İyi Uzay ve Astronomi Web Sitelerinin Listesi
Astronomi, kozmoloji ve genel olarak uzayla ilgilenen milyonlarca web sitesi olmasına rağmen, birçoğu yarı gerçekleri, çarpıtılmış gerçekleri veya sadece düz kötü bilimi yaymaktan suçludur. Peki, sorularınıza yanıt aradığınızda doğru, güncel ve alakalı bilgileri nereden aramaya başlıyorsunuz? Düşündüğünüz kadar zor değil ve aramanızda size yardımcı olmak için, ihtiyaçlarınız ne olursa olsun güvenilir, doğru ve alakalı bilgiler yayınlayan en iyi web sitelerinin bir listesini derledik.
NASA'nın resmi sitesi en üst konumda olmadan, astronomiyle ilgili önemli web sitelerinin hiçbir listesi tamamlanmış sayılmaz. Bu sitedeki bilgiler hem amatör hem de profesyonel astronomlara yöneliktir ve siteye yöneltilebilecek tek eleştiri, sitenin büyüklüğü ile ilgilidir.
Sitedeki her şeyi okumak birkaç yıl alacaktı, bu süre içinde yeniden baştan başlamak gerekecekti, çünkü o zamana kadar her şey birçok kez güncellenmiş olacak. Bu, "Günün Görüntüsü"nden, görevler, keşifler ve uzay teknolojisi hakkında makalelerden, videolara, resim galerilerine, NASA TV'ye ve hatta astronotlardan gelen Twitter yayınlarına kadar her şey için nihai gidilecek sitedir.
Daha önce Discover web sitesinde barındırılan Bad Astronomy, şimdi slate.com'da yaşıyor ve Bad Astronomy'yi bir yorumcunun dediği gibi “ilginç ve düşündürücü hikayeler” yayınlayan bir blog olarak tanımlamak, ona büyük bir kötülük yapmaktır. İnternet, aklınıza gelebilecek herhangi bir konu hakkında yarı gerçekler ve tamamen çöp yayınlayan sitelerle dolu, ancak Bad Astronomy, en azından astronomi söz konusu olduğunda rekoru kırmak için harika bir iş çıkarıyor. Gerçek bir profesyonel astronom olan Phil Plait tarafından sürdürülen Bad Astronomy, tamamen mitleri çürütmek, basındaki yanlış beyanları düzeltmek ve genel olarak halkı, bugünlerde “uzman görüşü” olarak aktarılan çok sayıda kötü astronomi olduğu konusunda eğitmekle ilgilidir. Blogun büyük popülaritesine bir örnek, 2.995 Facebook beğenisini, 535 Tweet'i/yeniden Tweet'i ve 422 yorumu çeken kara delikler hakkında bir hikayedir - hepsi 48 saat içinde. Bad Astronomy'nin ne hakkında olduğunu görmek için slate.com'u ziyaret edin, “Sağlık ve Bilim” sekmesine tıklayın ve Bad Astronomy bağlantısını takip edin. Bulduğunuz şeye şaşıracaksınız.
Heavens Above, Uluslararası Uzay İstasyonu, İridyum uyduları veya dünyanın yörüngesinde dönen herhangi bir sayıda başka parlak nesnenin yörüngeleri hakkında bilgiye ihtiyacınız varsa ziyaret etmeniz gereken en güvenilir ve bu nedenle en iyi kaynaklardan biridir. Burada ayrıca kuyruklu yıldızların, küçük gezegenlerin ve asteroitlerin mevcut konumlarını gösteren haritaların yanı sıra güneş sisteminden çıkmakta olan Voyager, Pioneer ve New Horizons sondaları gibi uzay araçlarıyla ilgili bilgileri de bulabilirsiniz.
Güneşi gözlemlemek büyüleyici ve ödüllendirici bir deneyimdir ve bu sitede auroralar, güneş lekeleri, güneş patlamaları ve CME'ler (Koronal Kütle Ejeksiyonları) hakkında bilmeniz gereken her şeyi bulacaksınız. Ayrıca, yalnızca bu olayları nasıl tahmin edeceğiniz hakkında bilgi değil, aynı zamanda okuyucular tarafından gönderilen ve bazıları profesyonelce çekilmiş görüntülerin kalitesiyle eşleşen bir resim galerisi bulacaksınız. Ek bir bonus, uydu üst geçitleri ve Dünya'ya yakın asteroitler hakkında bilgi hazinesi ve tüm astronomi öğrencilerine hitap edecek uzay havasının yanı sıra birçok faydalı bilgidir.
Astrofotoğrafçılığa başlamayı düşünüyorsanız, bu site tam size göre ve açılış sayfalarından aşağıdaki alıntılar, misyonlarını ve hayattaki amaçlarını hiç kimsenin yapabileceğinden daha iyi açıklıyor: “Astro görüntüleyiciler tarafından, astro görüntüleyiciler için sağlanan bir forum, ve bildiğimiz kadarıyla, amatör astronomlar için astro-görüntüleme konusunda gerçekten uzmanlaşmış tek forum." Ve ayrıca, "Biz amatör astronominin astro görüntüleme yönlerinde uzmanız ve burada astro görüntüleme becerilerinizi ve bilginizi geliştirmenize yardımcı olmak için dostane yapıcı tavsiyelerle birlikte anlamlı yorumlar bulacaksınız." Ve kapanışta ““Ayın Görüntüsü” ödülleri yok, bu yüzden yetenekleri veya ekipmanları ne olursa olsun kimsenin [asla] aşağılık hissetmesine gerek yok.”
KidsKnowIt Network'ün sahibi olduğu ve işlettiği bu mükemmel kaynak, çocuklara astronomi ve Evrenin harikalarını öğretmekle ilgilidir. Site, öğretmenlere ve ebeveynlere yarının astronomlarına Evrene nasıl ulaşacaklarını ve dokunacaklarını öğretmelerine yardımcı olacak eğlenceli gerçekler/etkinlikler, oyunlar ve ücretsiz kaynaklarla dolup taşıyor. Özellikler arasında ücretsiz çevrimiçi dersler ve dersler, bir astronomi sözlüğü, animasyonlar, uzay videoları, en son astronomi haberleri ve bir sürü faydalı bilgi, ders planı ve daha geniş ve ezoterik kavramların bazılarının nasıl açıklanacağına dair ipuçları içeren bir Öğretmen Köşesi bulunur. Modern astronominin çoğunu oluşturanlar. Sitede gezinmek çok kolay ve sitedeki bilgiler küçük parçalar halinde sunuluyor.
Space.com, nasa.gov'dan sonra tartışmasız internetteki en kullanışlı ikinci astronomi sitesidir ve resmi NASA sitesinde olduğu gibi, burada hiç sonuna ulaşmadan yıllarınızı geçirebilirsiniz. Space.com en son astronomik keşiflerle ilgili haberler, uzay görevleri ve teknolojisi üzerine makaleler, ticari uzay uçuşlarıyla ilgili haberler ve gelişmeler, fikir parçaları, uzay araştırmalarındaki trendler ve uzay gemisi tasarımları, uzay habitatları ve uzay yaşam alanlarından her şey hakkında fütüristik fikirlerle doludur. çok daha fazlası
Ayrıca "Günün Görüntüsü" özelliğinin yanı sıra her durum için hediyelerle dolu çok çekici bir mağaza var. Aradığınızı nasa.gov'da bulamıyorsanız, space.com'un ön sayfasında mutlaka bulacaksınız.
Bu site ünlü basılı derginin elektronik versiyonudur, ancak site basılı versiyonunda her zaman mevcut olmayan bilgilerle doludur. Sitenin çok kullanışlı bir özelliği, astronomi alanındaki temel yıldız gözleminden astrofotoğrafçılığa, teleskop yapımına ve çok daha fazlasına kadar hemen hemen her konuda “Nasıl Yapılır” kılavuzlarıdır.
Diğer bazı ilgi çekici yerler arasında "Bir bakışta bu haftanın gökyüzü" özelliği, yıldız çizelgeleri ve haritalar, ayın evreleri ve takımyıldızlarla ilgili bilgilerin yanı sıra "Gezegen İzleme" yer alıyor. Sitedeki bilgilerin çoğuna erişmek için siteye kaydolmanız gerekmese de, burada bulunan tüm özelliklerin ve kaynakların kilidini açabilmek için kaydolmanız şiddetle tavsiye edilir.
Hubble Uzay Teleskobu, yalnızca Evrenin güzel resimlerini sunmakla kalmaz, aynı zamanda Evrenin ne kadarının çalıştığını açıklamaya da büyük katkı sağlar. Aslında, bazı Hubble görüntüleri kritik bilimsel öneme sahiptir, çünkü dünya tabanlı teleskoplarla gözlemlenemeyen özellikleri ortaya çıkarabilir. Bir örnek, daha önce şüphelenilmeyen milyonlarca galaksinin varlığını ortaya çıkaran Hubble Derin Alan görüntüleridir. Elbette, Karanlık Enerji konusundaki sınırlı anlayışımıza katkıda bulunan süpernova patlamalarının gözlemleri gibi daha pek çok örnek var, ancak siteyle ilgili gerçekten harika olan şey, şimdiye kadar çekilmiş gök cisimlerinin en iyi ve en ayrıntılı görüntülerini sunmasıdır. Site, teleskopla ilgili haberlerin yanı sıra, duvar kağıdı olarak kullanılmak üzere biçimlendirilmiş 50'den fazla görüntü de sunuyor. İndirmeler ücretsizdir, bu nedenle duvar kağıdınızı bugün indirin!
APOD, Günün Astronomi Resmi sitesi olarak da bilinir, NASA ve Michigan Teknoloji Üniversitesi arasındaki ortak girişimin sonucudur. Site her gün olağanüstü bir görüntü sunuyor ve buna profesyonel bir astronom tarafından görüntünün kısa bir açıklaması eşlik ediyor. Veritabanı binlerce resmi NASA görüntüsünden, sanatçının kavrayışlarından ve hatta amatör astronomlar tarafından çekilmiş görüntülerden oluşuyor ve sitenin gözlemlenebilir Evrenin görüntü tabanlı bir genel görünümünü sunduğunu söylemek doğru olur. Veritabanı/galeri tamamen aranabilir, bu nedenle Günün Resmi hoşunuza gitmiyorsa, gezegenlerin, galaksilerin, güneş ve ay tutulmalarının, Samanyolu'nun veya yanıt verecek başka herhangi bir şeyin 20 yıllık görüntülerini arayabilirsiniz. ihtiyaçlarınız. Görseller, uygun şekilde kredilendirilmeleri koşuluyla, ticari olmayan amaçlarla kullanmakta serbesttir.
Kızıl Gezegen için bir tutkunuz varsa, bu site size boş zamanlarınızda onu keşfetme fırsatı sunuyor. Google, NASA ile işbirliği içinde size bölgelerin, kraterlerin, dağların, sırtların, ovaların, kanyonların, kum tepelerinin ve Mars yüzeyindeki aktif ve aktif olmayan uzay araçlarının konumlarının yakından görünümlerini sunar. Ayrıca site, birkaç saat geçirmek için harika bir yol olan çeşitli özellikleri açıklayan hikayeler ve makaleler de sunuyor. Şöyle düşünün – Google Mars ile Mars'a ticari bir uçuş beklemek zorunda değilsiniz, tüm Mars yüzeyinin yüksek çözünürlüklü görüntülerini hemen şimdi ve bilgisayar ekranınızda alabilirsiniz.
Kraterler ve Venüs Yüzeyinin Yaşı
Gökbilimcilerin yüksek çözünürlükte ele aldığı ilk sorulardan biri Macellan görüntüler yüzeyin yaşıydı Venüs. Bir gezegen yüzeyinin yaşının nadiren üzerinde bulunduğu dünyanın yaşı olduğunu unutmayın. Genç bir yaş, yalnızca o konumda aktif bir jeoloji anlamına gelir. Bu tür yaşlar, çarpma kraterlerinin sayılmasından elde edilebilir. Şekil 2, Venüs radar görüntülerinde bu kraterlerin nasıl göründüğünün bir örneğidir. Yüzey ne kadar yoğun bir şekilde kraterlenirse, yaşı o kadar büyük olur. Venüs'teki en büyük krater (Mead olarak adlandırılır) 275 kilometre çapındadır, bilinen en büyük karasal kraterden (Chicxulub) biraz daha büyüktür, ancak ay çarpma havzalarından çok daha küçüktür.
Şekil 2. Venüs'teki Çarpma Kraterleri: (a) Bu büyük çarpma kraterleri Venüs'ün Lavinia bölgesindedir. Pürüzlü oldukları için, bu radar görüntülerinde krater kenarları ve püskürmeler, çevreleyen daha yumuşak lav ovalarından daha parlak görünüyor. Bu kraterlerin en büyüğü 50 kilometre çapındadır. (b) Bu küçük, karmaşık krater, adını yazar Gertrude Stein'dan almıştır. Üçlü çarpışma, gelen asteroitin Venüs'ün kalın atmosferinden geçişi sırasında parçalanmasından kaynaklandı. Merminin başlangıç çapı 1 ila 2 kilometre arasındaydı. (kredi a: işin NASA/JPL tarafından değiştirilmesi kredi b: işin NASA/JPL tarafından değiştirilmesi)
Venüs'ün kalın atmosferinin yüzeyi darbelerden koruyacağını, mermileri yüzeye ulaşmadan çok önce yakacağını düşünebilirsiniz. Ancak bu sadece daha küçük mermiler için geçerlidir. Krater istatistikleri, çapı 10 kilometreden daha küçük çok az krater gösteriyor ve bu da, yaklaşık 1 kilometreden (tipik olarak 10 kilometrelik bir krater oluşturan boyut) daha küçük mermilerin atmosfer tarafından durdurulduğunu gösteriyor. Çapları 10 ila 30 kilometre arasında olan bu kraterler, görünüşe göre, Şekil 2'deki Stein kraterinde gösterildiği gibi, gelen merminin atmosferde parçalanmasından dolayı sıklıkla çarpık veya birden fazladır. Bununla birlikte, çapı 30 kilometre veya daha büyük olan krater sayıları, Ay gibi havasız cisimlerde olduğu gibi, yüzey yaşını ölçmek için Venüs'te de yararlıdır.
Venüs ovalarındaki büyük kraterler, yalnızca 300 ila 600 milyon yıl arasında olan ortalama bir yüzey yaşına işaret ediyor. Bu sonuçlar, Venüs'ün gerçekten de, Dünya'nın okyanus havzaları (daha genç ve daha aktif olan) ile kıtalarının (daha yaşlı ve daha az aktif olan) arasında bir yerde, sürekli jeolojik aktiviteye sahip bir gezegen olduğunu göstermektedir.
Venüs'teki büyük kraterlerin neredeyse tamamı taze görünüyor, çok az bozulma ya da lav ya da rüzgardan savrulan tozla dolu. Bu, erozyon veya tortu birikimi oranlarının çok düşük olduğunu bilmemizin bir yoludur. Venüs ovalarının en son büyük ölçekli volkanik faaliyetlerle yeniden ortaya çıkmasından bu yana nispeten az şey olduğu izlenimine sahibiz. Görünüşe göre Venüs, 300 ila 600 milyon yıl önce, dünya çapında hiçbir şeye benzemeyen gizemli bir olay olan, gezegen çapında bir tür volkanik sarsıntı yaşadı.
2021'de fırlatılacak olan James Webb Uzay Teleskobu, ilk bakışları alabilir: Dünya boyutundaki ötegezegenlerin atmosferlerindeki gazların karışımı. Webb veya gelecekte benzer bir uzay aracı, kendi oksijenimiz, karbondioksitimiz, metanımız gibi bir atmosferin işaretlerini alabilir. Olası yaşamın güçlü bir göstergesi. Gelecekteki teleskoplar, fotosentez belirtileri bile yakalayabilir ve ışığın bitkiler tarafından kimyasal enerjiye dönüştürülmesini sağlayabilir ve hatta hayvan yaşamının varlığını düşündüren gazlar veya moleküller bile olabilir. Akıllı, teknolojik yaşam, gezegenimizde olduğu gibi, uzaktan da tespit edilebilen atmosferik kirlilik yaratabilir. Elbette, yönetebileceğimizin en iyisi bir olasılık tahminidir. Yine de, diyelim ki yüzde 95 yaşam olasılığına sahip bir ötegezegen, tarihi oranlarda oyunun kurallarını değiştirecektir.
Hayat kendi mahallemizde ortaya çıkabilir: belki Mars yüzeyinin altında ya da Jüpiter'in uydusu Europa'nın karanlık, yeraltı okyanuslarında. Ya da belki çağların rüyası gerçekleşecek ve dünya dışı uygarlıkların iletişimine kulak misafiri olacağız. Hatta "tekno-imzalar"ın kanıtlarını veya teknoloji izlerini bile yakalayabiliriz (dumanı düşünün). Bununla birlikte, bu şans vuruşlarını engellemek, iş çok daha zor olacaktır. Işık, bir barkod gibi okuyabileceğimiz bir gökkuşağı tayfına bölünerek, ötegezegenlerin atmosferlerinden gelen ana ışık olacaktır. Transit spektroskopisi olarak adlandırılan bu yöntem, yaşamla bağlantılı olanlar da dahil olmak üzere bu dünyaların gökyüzündeki gazların ve kimyasalların bir menüsünü sağlayacaktır.
Neptün
Çoğu kişi, güneş sistemimizdeki en soğuk gezegenin soğuk Neptün olduğunu söyler. Bunun nedeni, güneş sistemimizdeki sekizinci gezegen olması ve bu nedenle Güneş'ten en uzak gezegen olmasıdır. Güneş, birincil ısı kaynağımızdır, bu nedenle, ondan en uzak olan gezegenin en soğuk olacağı mantıklı olacaktır. Neptün, bir Buz Devi olarak bilinir ve bunun iyi bir nedeni vardır.
Ortalama -214 santigrat derece sıcaklığa sahiptir. Bu, Dünya'nın ortalama 15 santigrat derece olan ortalamasından çok daha soğuk. Neptün'ün katı bir yüzeyi yoktur ve bunun yerine gezegenin mantosu olarak hizmet eden buzlu bir su tabakasına sahiptir. Bu, yüzey sıcaklığı bulmayı zorlaştırıyor, ancak Dünya'dan yapılan araştırmalar ve uçuş misyonları, bu ortalama sıcaklığı üst atmosferden almayı başardı.
Venüs'ün Yüzeyinde Neler Var?
Kızıl Gezegen, oldukça yakın olduğu ve insanlığa ikinci bir ev için uygun bir yer sunduğu için ilgimizin odak noktasıdır. Tam olarak uygulanabilir değil ama doğru teknoloji ve tekniklerle orada sürdürülebilir bir uygarlık yapabiliriz.
Mars'ın yüzeyini çok detaylı bir şekilde haritalandırdık ve yüzeyden nasıl göründüğünü biliyoruz.
Ama aklımızda tutmamız gereken başka bir gezegen daha var: Venüs. Daha büyük ve Mars'tan daha yakın. Ve elbette, üzerine ayak basarsanız sizi birkaç dakika içinde öldürecek olan cehennem gibi bir ölüm manzarası ama yine de ziyaret etmesi oldukça ilginç ve gizemli.
Birçok uzay aracının gerçekten de Venüs'ün yüzeyine indiğini ve yeri yerden fotoğrafladığını bilmek sizi şaşırtacak mı? Sovyet mühendisliğinin inanılmaz bir başarısıydı ve işlerde geri dönmemize ve onu daha uzun süre keşfetmemize yardımcı olabilecek bazı yeni teknolojiler var.
Venüs yüzeyinin Venera 10 görüntüsü (1975). Yukarıda görülen 174 derecelik ham 6 bit logaritmik olarak kodlanmış telemetri. 124 derecelik ikinci bir panoramadan veriler de dahil olmak üzere merkezde doğrusallaştırılmış ve diyafram düzeltmeli görünüm. Alttaki resimde, Bertalmio'nun algoritmasıyla boyanmış eksik kısımlar vardı.
Bugün Sovyet Venera programından bahsedelim. İnsanlık ilk kez Venüs'ü yüzeyinden gördü.
60'larda, soğuk savaşın zirvesinde, Amerikalılar ve Sovyetler Güneş Sistemini ilk keşfedenler olmak için yarışıyordu. Dünya yörüngesine ilk uydu (Sovyetler), Dünya yörüngesine ilk insan (Sovyetler), Ay'a ilk uçuş ve iniş (Sovyetler), Mars'ın ilk uçuşu (Amerikalılar), Venüs'ün ilk uçuşu (Amerikalılar), vb.
Sovyetler, Venüs'ün yüzeyine bir arazi indirmeyi hedeflediler. Ama bildiğimiz gibi, bu gezegenin bazı benzersiz zorlukları var. Tüm gezegendeki her yer aynı 462 derece C (veya 864 F) ölçer.
Ayrıca, Venüs'ün yüzeyindeki atmosferik basınç, Dünya'dan 90 kat daha fazladır. O atmosfer sütununun dibinde olmak, Dünya'da bir kilometrelik okyanusun altında olmakla aynı şey. Çok derine daldıkları ve gazoz kutusu gibi ezildikleri denizaltı filmlerini hatırlıyor musunuz?
Sonunda sülfürik asit yağıyor. Demek istediğim, bu gerçekten sinir bozucu.
Söylemeye gerek yok, bunu anlamak Sovyetlerin birkaç denemesini gerektirdi.
Venera 1 uzay aracı
4 Şubat 1961'de Venüs'ün yanından bile uçmaya yönelik ilk girişimleri Venera 1'di. Ancak Dünya yörüngesinden bile kaçamadı. Bunu 12 Kasım 1965'te başlatılan Venera 2 izledi, ancak piyasaya sürüldükten hemen sonra rotasından çıktı.
Venera 3, 16 Kasım 1965'te patladı ve Venüs'ün yüzeyine inmesi planlandı. Sovyetler uzay aracıyla iletişimi kaybetti, ancak aslında Venüs'e iniş yaptığına inanılıyor. Yani sanırım bu Venüs'e ilk başarılı "iniş" miydi?
Devam etmeden önce, gezegenlere iniş hakkında biraz konuşmak istiyorum. Geçmişte tartıştığımız gibi, Mars'a inmek gerçekten çok zor. Atmosfer, doğrudan yüzeye nişan alırsanız uzay aracının yanacağı kadar kalın, ancak yüzeye nazikçe inmek için paraşüt kullanmanıza izin verecek kadar kalın değil.
Öte yandan Venüs'ün yüzeyine inmek çok kolaydır. Atmosfer o kadar kalın ki paraşütleri sorunsuz kullanabilirsiniz. Hedefe ulaşabilir ve korkunç ortamı idare edebilecek bir paraşüt dağıtabilirseniz, yumuşak inişiniz oldukça garantilidir. Aşağıda hayatta kalmak başka bir hikaye, ama buna geleceğiz.
Ardından 12 Haziran 1967'de fırlatılan Venera 4 geldi. Sovyet bilim adamlarının Venüs'ün yüzeyinin gerçekte nasıl olduğu hakkında çok az ipucu vardı. Atmosfer basıncını bilmiyorlardı, Dünya'dan biraz daha yüksek bir basınç olabileceğini veya belki de bizim basıncımızın yüzlerce katı olduğunu tahmin ediyorlardı. Yüksek sıcaklıklar ve acımasız yavaşlama ile test edildi. Bu şeyi oldukça sağlam inşa ettiklerini düşündüler.
Venera 4 uzay aracı. Venera uzay aracı 3 ila 6 benzerdi. NASA tarafından sağlanan görüntü
Venera 4, 18 Ekim 1967'de Venüs'e ulaştı ve bir inişten sağ kurtulmaya çalıştı. Isı kalkanındaki sıcaklıklar 11.000 C'de saatlendi ve 300 Gs yavaşlama yaşadı.
İlk sıcaklık 52 km'lik güzel bir 33C idi, ancak daha sonra yüzeye doğru alçaldıkça sıcaklıklar 262 C'ye yükseldi. Sonra, sondayla temaslarını kaybettiler, korkunç sıcaklık yüzünden öldüler.
Yine de indiğini varsayabiliriz ve bilim adamları ilk kez Venüs'ün yüzeyinde ne kadar kötü olduğuna dair bir fikir yakaladılar.
Venera 5, 5 Ocak 1969'da fırlatıldı ve Venera 4'ün derslerinden öğrenilerek daha sağlam bir şekilde inşa edildi. Ayrıca Venüs'ün atmosferine girdi, gezegenle ilgili bazı ilgili bilimleri geri getirdi ve sonra yüzeye ulaşmadan öldü.
Venera 6 izledi, aynı anlaşma. Daha sağlam inşa edildi, atmosferde öldü, bazı yararlı bilimler verdi.
Venera 7, aşağıda Venüs'ün ne kadar kötü olduğunun tam olarak anlaşılmasıyla inşa edildi. 17 Ağustos 1970'de fırlatıldı ve Aralık'ta geldi. Uzay aracındaki paraşütlerin sadece kısmen açıldığına ve Venüs atmosferi boyunca başlangıçta planlanandan daha hızlı inmesine izin verdiğine inanılıyor. Yaklaşık 16.5 m/s hızla yüzeye çarptı, ancak şaşırtıcı bir şekilde hayatta kaldı ve 23 dakika kadar Dünya'ya zayıf bir sinyal göndermeye devam etti.
İlk kez bir uzay aracı Venüs'ün yüzeyine indi ve durumunu bildirdi. Eminim sadece 23 dakikalık robotik çığlıktı, ama yine de ilerleme. Bilim adamları, sıcaklıkların ve basıncın ilk doğru ölçümünü orada gerçekleştirdiler.
Sonuç olarak, insanlar Venüs'ün yüzeyinde asla hayatta kalamazlar.
Venera 8, 17 Mart 1972'de Venüs'e doğru yola çıktı ve Sovyet mühendisleri onu iniş ve inişten mümkün olduğunca uzun süre kurtulmak için inşa ettiler. Atmosferi geçti, yüzeye indi ve yaklaşık 50 dakika boyunca veri döndürdü. Kamerası yoktu, ancak bilim adamlarına Venüs'te olmanın bulutlu bir günde Dünya gibi olduğunu söyleyen bir ışık sensörü vardı. Fotoğraf çekmek için yeterli ışık… bir dahaki sefere.
Venera 9 uzay aracı. NASA tarafından sağlanan görüntü
Sovyetler bir sonraki görevleri için çizim tahtasına geri döndüler ve tamamen yeni çıkarma gemileri inşa ettiler. Büyük, ağır ve sağlam yapılı, Venüs'ün yüzeyine çıkmak ve verileri ve resimleri geri gönderecek kadar uzun süre hayatta kalmak için tasarlandı.
Venera 9, 8 Haziran 1975'te fırlatıldı. Atmosferik inişten sağ çıktı ve Venüs'ün yüzeyine indi. İniş aracı, elektronik aksamı mümkün olduğu kadar uzun süre soğuk tutmak için dolaşım sıvısı kullanan, sıvı soğutmalı, ters yalıtımlı bir basınçlı kap gibi inşa edildi. Bu durumda, 53 dakika oldu. Venera 9 asit, brom ve diğer zehirli kimyasalların bulutlarını ölçtü ve Venüs'ün yüzeyinden grenli siyah beyaz televizyon resimleri gönderdi.
Aslında bunlar başka bir gezegenin yüzeyinden çekilmiş ilk fotoğraflardı.
Venera 9 (üstte) ve Venera 10'dan (altta) görüntüler. Public Domain Görüntüleri, NASA/Ulusal Uzay Bilimi Veri Merkezi'nin izniyle.
Venera 10 65 dakika sürdü ve tek kamera ile yüzeyin fotoğraflarını çekti. İkinci bir kameradaki lens kapağı açılmadı. Uzay aracı, aralarında başka kaya katmanları olan lav kayaları gördü. Burada, Dünya'da görebileceğiniz benzer ortamlar.
Venera 11, 9 Eylül 1975'te fırlatıldı ve Venüs'ün yüzeyinde 95 dakika sürdü. Venera 11, diğer arazi sahipleri tarafından keşfedilen korkunç ortamı doğrulamanın yanı sıra, civarda yıldırım çarpmaları tespit etti. Renkli bir kamera ile donatılmıştı, ancak yine, lens kapağı onun veya siyah beyaz kamera için açılmadı. Bu yüzden eve herhangi bir resim gönderemedi.
Venera 12, 14 Eylül 1978'de fırlatıldı ve Venüs'ün yüzeyine indi. 110 dakika sürdü ve atmosferin kimyasal bileşimi hakkında ayrıntılı bilgi verdi. Ne yazık ki, her iki kamera lens kapağı da açılmadı, bu nedenle hiçbir resim döndürülmedi. Ve resimler gerçekten umursadığımız şey, değil mi?
Venera 13, aynı daha sağlam, daha sağlam tasarım üzerine inşa edildi ve 30 Ekim 1981'de Venüs'e fırlatıldı ve bu muazzam bir başarıydı. Venüs'e indi ve 127 dakika hayatta kaldı. Kuvars pencerelerden bakan iki kamera kullanarak çevresinin fotoğraflarını çekti ve bir ana kaya manzarası gördü. Toprağın ne kadar sıkıştırılabilir olduğunu test etmek için yaylı kollar kullandı.
Venüs'ün yüzeyi, 1982 yılının Mart ayında Sovyet Venera 13 kara aracı tarafından ele geçirildi. NASA/nasaimages.org'un izniyle
Venera 14 aynıydı ve Venera 13'ten sadece 5 gün sonra fırlatıldı. Ayrıca indi ve 57 dakika hayatta kaldı. Ne yazık ki, toprağın sıkıştırılabilirliğini test etme deneyi başarısız oldu çünkü lens kapaklarından biri yaylı kolunun hemen altına indi. Ama bunun dışında, cehennem manzarasının renkli resimlerini geri gönderdi.
Ve bununla Sovyet Venüs iniş programı sona erdi. Ve o zamandan beri, Venüs'ün yüzeyine hiçbir ek uzay aracı geri dönmedi.
Bir inişçinin Venüs'ün yüzeyine çıkması, birkaç dakika sürmesi ve ardından korkunç ortamdan ölmesi bir şeydir. Gerçekten istediğimiz şey, Venüs'ün yüzeyinde haftalarca, aylarca hatta yıllarca sürecek ve daha fazla bilim yapacak Merak gibi bir tür gezici.
Ve bilgisayarlar bu tür ısıdan hoşlanmazlar. Devam edin, bilgisayarınızı fırına koyun ve 850'ye ayarlayın. Oh, fırınınız 850'ye gitmiyor, sorun değil, çünkü bu çılgınlık olurdu. Cidden, bunu yapma, kötü olur.
NASA'nın Glenn Araştırma Merkezi'ndeki mühendisler, bu tür sıcaklıkları kaldırabilecek yeni bir tür elektrik devresi geliştirdiler. Yeni devreleri, Venüs'ün yüzeyini simüle edebilen Glenn Extreme Environments Rig'de test edildi. Venüs atmosferinin sıcaklığını, basıncını ve hatta kimyasını taklit edebilir.
Glenn Extreme Environments Rig'de test edildikten sonra elektroniğin öncesi (üst) ve sonrası (alt) görüntüsü. Kredi bilgileri: NASA
Başlangıçta sıcak jet motorları için tasarlanan devre, 521 saat sürdü ve kusursuz çalıştı. Her şey yolunda giderse, gelecekteki Venüs gezicileri, karmaşık ve kısa ömürlü soğutma sistemlerine ihtiyaç duymadan Venüs'ün yüzeyinde hayatta kalmak için geliştirilebilir.
Bu keşif, Venüs'ün gerçekten berbat olduğunu bir kez ve her şey için doğrulamak için yepyeni bir keşif çağını başlatabilir.
Sovyetler Mars ile zor zamanlar geçirirken, Venüs ile gerçekten çivilediler. Aradıkları resim ve verileri elde edene kadar bu zorluğa bağlı kalarak, uzay aracı ardına uzay aracını nasıl inşa ettiklerini ve fırlattıklarını görebilirsiniz. Gerçekten bu dizinin robotik uzay keşfinin zaferlerinden biri olduğunu düşünüyorum ve Sovyetlerin bıraktığı yerden devam etmek için gelecekteki görev konseptlerini dört gözle bekliyorum.
Venüs'ü geziciler ile keşfetme umutları konusunda heyecanlı mısınız? Düşüncelerinizi yorumlarda bana bildirin.
Pop kültürü
Plüton, 2006 yılında bir gezegenden bir cüce gezegene yeniden sınıflandırıldığında, rütbesi düşürülen gezegen adına yaygın bir öfke vardı. Ders kitapları güncellenirken, internet, Pluto'nun öfkeden yalnızlığa kadar çeşitli duygulardan geçtiği memler üretti. Ancak yüzeyde çok belirgin bir kalp şeklindeki özelliği gösteren Yeni Ufuklar görüntülerinin yayınlanmasından bu yana, üzücü Pluto memesi, bir kez daha bir uzay aracı tarafından ziyaret edilmek isteyen çok içerikli, sevgi dolu Plüton'a yol açtı.
Disney çizgi film karakteri Pluto, Mickey'nin sadık köpeği, Tombaugh'un cüce gezegeni keşfettiği 1930'da ilk çıkışını yaptı. Walt Disney'in, popülerliğinden yararlanmak için yakın zamanda keşfedilen gezegenden sonra animasyon köpeği adını verdiğine dair spekülasyonlar var, ancak diğer hesaplar doğrudan bir bağlantıdan daha az emin. Ama her iki durumda da, 1987 Mel Brooks filminde anlatıldığı gibi, ikisini birbirine bağlayan şaka uzay topları kalır:
Kaybolduk. Hiçbirimiz nerede olduğumuzu bilmiyorduk. Sonra Harry bütün ağaçların üzerinde kendini hissetmeye başlar ve "Anladım!" der. Plüton'dayız.'' diyorum, ''Harry, nasıl anlayabilirsin?'' Ve o, ''Kabuğundan, sizi aptallar.'' diyor. Kabuğundan!"
İçindekiler
Tarihin büyük bir bölümünde insanlık Güneş Sistemi kavramını tanımadı veya anlamadı. Geç Orta Çağ-Rönesans dönemine kadar çoğu insan, Dünya'nın evrenin merkezinde sabit olduğuna ve gökyüzünde hareket eden ilahi veya eterik nesnelerden kategorik olarak farklı olduğuna inanıyordu. Yunan filozof Sisamlı Aristarchus kozmosun güneş merkezli yeniden düzenlenmesi konusunda spekülasyon yapmış olsa da, Nicolaus Copernicus matematiksel olarak tahmine dayalı bir güneş merkezli sistem geliştiren ilk kişiydi. [11] [12]
17. yüzyılda Galileo, Güneş'in güneş lekeleriyle işaretlendiğini ve Jüpiter'in yörüngesinde dört uydusu olduğunu keşfetti. [13] Christiaan Huygens, Satürn'ün uydusu Titan'ı ve Satürn'ün halkalarının şeklini keşfederek Galileo'nun keşiflerini takip etti. [14] Edmond Halley 1705'te bir kuyruklu yıldızın tekrar tekrar görülmesinin aynı nesneyi kaydettiğini ve her 75-76 yılda bir düzenli olarak geri döndüğünü fark etti. Bu, gezegenlerden başka herhangi bir şeyin Güneş'in etrafında döndüğünün ilk kanıtıydı. [15] Bu sıralarda (1704), "Güneş Sistemi" terimi ilk olarak İngilizce olarak ortaya çıktı. [16] 1838'de Friedrich Bessel, bir yıldız paralaksını, Dünya'nın Güneş etrafındaki hareketinin yarattığı bir yıldızın konumunda belirgin bir kaymayı başarıyla ölçtü ve günmerkezliliğin ilk doğrudan, deneysel kanıtını sağladı. [17] Gözlemsel astronomideki gelişmeler ve mürettebatsız uzay araçlarının kullanımı, o zamandan beri Güneş'in etrafında dönen diğer cisimlerin ayrıntılı olarak araştırılmasını sağladı.
Güneş Sisteminin ana bileşeni, sistemin bilinen kütlesinin %99.86'sını içeren ve kütleçekimsel olarak ona hakim olan bir G2 ana dizi yıldızı olan Güneş'tir. [18] Güneş'in yörüngesinde dönen en büyük dört cismi olan dev gezegenler, kalan kütlenin %99'unu oluşturuyor ve Jüpiter ve Satürn birlikte %90'dan fazlasını oluşturuyor. Güneş Sisteminin geri kalan nesneleri (dört karasal gezegen, cüce gezegenler, aylar, asteroitler ve kuyruklu yıldızlar dahil) birlikte Güneş Sistemi'nin toplam kütlesinin %0,002'sinden daha azını oluşturur. [g]
Güneş etrafındaki yörüngedeki çoğu büyük nesne, ekliptik olarak bilinen Dünya'nın yörünge düzleminin yakınında bulunur. Gezegenler ekliptiğe çok yakınken, kuyruklu yıldızlar ve Kuiper kuşağı nesneleri sıklıkla ona önemli ölçüde daha büyük açılardadır. [22] [23] Güneş Sistemi'nin oluşumunun bir sonucu olarak, gezegenler (ve diğer birçok nesne) Güneş'in yörüngesinde Güneş'in döndüğü yönde (Dünya'nın kuzey kutbunun üstünden bakıldığında saat yönünün tersine) döner. [24] Halley Kuyruklu Yıldızı gibi istisnalar vardır. Daha büyük uyduların çoğu, gezegenlerinin yörüngesinde bu yörüngede dönerler. ilerlemek yön (Triton en büyük retrograd istisna) ve daha büyük nesnelerin çoğu kendilerini aynı yönde döndürürler (Venüs dikkate değerdir. retrograd istisna).
Güneş Sistemi'nin haritalanmış bölgelerinin genel yapısı, Güneş'ten, çoğunlukla kayalık asteroitlerden oluşan bir kuşakla çevrili dört nispeten küçük iç gezegenden ve çoğunlukla buzlu nesnelerden oluşan Kuiper kuşağıyla çevrili dört dev gezegenden oluşur. Gökbilimciler bazen bu yapıyı gayri resmi olarak ayrı bölgelere ayırırlar. İç Güneş Sistemi, dört karasal gezegeni ve asteroit kuşağını içerir. Dış Güneş Sistemi, dört dev gezegen de dahil olmak üzere asteroitlerin ötesindedir. [25] Kuiper kuşağının keşfinden bu yana, Güneş Sistemi'nin en dış kısımları, Neptün'ün ötesindeki nesnelerden oluşan ayrı bir bölge olarak kabul edilir. [26]
Güneş Sistemindeki gezegenlerin çoğu, doğal uydular veya uydular (bunlardan ikisi, Titan ve Ganymede, Merkür gezegeninden daha büyüktür) olarak adlandırılan gezegensel nesneler tarafından yörüngede dönen kendilerine ait ikincil sistemlere sahiptir. Dört dev gezegenin gezegen halkaları, onları uyum içinde yörüngede tutan küçük parçacıklardan oluşan ince bantlar vardır. En büyük doğal uyduların çoğu, bir yüzü kalıcı olarak ebeveynlerine dönük olacak şekilde senkronize rotasyondadır. [27]
Kepler'in gezegensel hareket yasaları, nesnelerin Güneş etrafındaki yörüngelerini tanımlar. Kepler yasalarına göre, her nesne bir odakta Güneş ile bir elips boyunca hareket eder. Güneş'e daha yakın olan nesneler (daha küçük yarı ana eksenleri olan) Güneş'in yerçekiminden daha fazla etkilendikleri için daha hızlı hareket ederler. Eliptik bir yörüngede, bir cismin Güneş'e olan uzaklığı yıl boyunca değişir. Bir cismin Güneş'e en yakın yaklaşımına denir. günberi, Güneş'ten en uzak noktasına ise denir. günötesi. Gezegenlerin yörüngeleri neredeyse daireseldir, ancak birçok kuyruklu yıldız, asteroit ve Kuiper kuşağı nesnesi oldukça eliptik yörüngeleri takip eder. Güneş Sistemindeki cisimlerin konumları sayısal modeller kullanılarak tahmin edilebilir.
Güneş sisteme kütle olarak hakim olmasına rağmen, açısal momentumun sadece yaklaşık %2'sini oluşturur. [28] [29] Jüpiter'in egemen olduğu gezegenler, kütlelerinin, yörüngelerinin ve Güneş'e olan uzaklıklarının birleşiminden dolayı açısal momentumun geri kalanının çoğunu oluşturur ve muhtemelen kuyruklu yıldızların önemli bir katkısı vardır. [28]
Güneş Sistemi'ndeki maddenin hemen hemen tamamını oluşturan Güneş, kabaca %98'i hidrojen ve helyumdan oluşur.[30] Geri kalan maddenin neredeyse tamamını oluşturan Jüpiter ve Satürn de esas olarak hidrojen ve helyumdan oluşur. [31] [32] Güneş Sistemi'nde, Güneş'ten gelen ısı ve ışık basıncının oluşturduğu bir bileşim gradyanı vardır, Güneş'e yakın olan, ısı ve ışık basıncından daha fazla etkilenen cisimler, yüksek erime noktalarına sahip elementlerden oluşur. Güneş'ten daha uzaktaki nesneler, büyük ölçüde daha düşük erime noktalarına sahip malzemelerden oluşur. [33] Güneş Sistemi'nde, ötesinde bu uçucu maddelerin yoğunlaşabileceği sınır, don çizgisi olarak bilinir ve Güneş'ten kabaca 5 AU'da bulunur. [4]
İç Güneş Sistemi'nin nesneleri çoğunlukla kayadan oluşur, [34] silikatlar, demir veya nikel gibi yüksek erime noktalarına sahip bileşiklerin toplu adı, ilk-gezegenimsi bulutsudaki hemen hemen tüm koşullar altında katı kalan bileşiklerdir. [35] Jüpiter ve Satürn esas olarak gazlardan oluşur; hidrojen, helyum ve neon gibi son derece düşük erime noktalarına ve yüksek buhar basıncına sahip, bulutsuda her zaman gaz fazında olan malzemeler için astronomik terim. [35] Su, metan, amonyak, hidrojen sülfür ve karbon dioksit gibi buzların [34] birkaç yüz kelvin'e kadar erime noktaları vardır. [35] Güneş Sistemi'nin çeşitli yerlerinde buzlar, sıvılar veya gazlar olarak bulunabilirler, oysa bulutsuda katı veya gaz halindeydiler. [35] Buzlu maddeler, dev gezegenlerin uydularının çoğunluğunu, ayrıca Uranüs ve Neptün'ün çoğunu ("buz devleri" olarak adlandırılır) ve Neptün'ün yörüngesinin ötesinde uzanan çok sayıda küçük nesneyi içerir. [34] [36] Gazlar ve buzlar birlikte şu şekilde adlandırılır: uçucular. [37]
Mesafeler ve ölçekler
Dünya ile Güneş arasındaki mesafe 1 astronomik birimdir [AU] (150.000.000 km 93.000.000 mi). Karşılaştırma için, Güneş'in yarıçapı 0.0047 AU'dur (700.000 km). Böylece, Güneş, Dünya'nın yörüngesi büyüklüğünde bir yarıçapa sahip bir kürenin hacminin %0.00001'ini (%10-5) kaplar, oysa Dünya'nın hacmi, Güneş'inkinin kabaca milyonda biridir (10-6). En büyük gezegen olan Jüpiter, Güneş'ten 5,2 astronomik birim (780,000,000 km) uzaklıkta ve 71,000 km (0,00047 AU) yarıçapa sahipken, en uzak gezegen Neptün, Güneş'ten 30 AU (4.5 × 109 km) uzaklıktadır. .
Birkaç istisna dışında, bir gezegen veya kuşak Güneş'ten ne kadar uzaksa, yörüngesi ile Güneş'e bir sonraki yakın nesnenin yörüngesi arasındaki mesafe o kadar büyük olur. Örneğin, Venüs, Güneş'ten Merkür'den yaklaşık 0,33 AU daha uzaktayken, Satürn Jüpiter'den 4,3 AU uzaklıktadır ve Neptün Uranüs'ten 10.5 AU uzaktadır. Bu yörünge mesafeleri (örneğin, Titius-Bode yasası) arasında bir ilişki belirlemek için girişimlerde bulunulmuştur, [38] ancak böyle bir teori kabul edilmemiştir.
Bazı Güneş Sistemi modelleri, Güneş Sisteminde yer alan göreceli ölçekleri insan terimleriyle aktarmaya çalışır. Bazıları küçük ölçeklidir (ve mekanik olabilir - orreries olarak adlandırılır) - diğerleri ise şehirler veya bölgesel alanlar arasında uzanır. [39] Bu tür en büyük ölçekli model olan İsveç Güneş Sistemi, Stockholm'deki 110 metrelik (361 ft) Ericsson Küresini Güneş'in yerine kullanır ve ölçeği takip eden Jüpiter 7,5 metrelik (25 fit) bir küredir. 40 km (25 mil) uzaklıktaki Stockholm Arlanda Havalimanı'nda, en uzak mevcut nesne olan Sedna ise 912 km (567 mil) uzaklıktaki Luleå'da 10 cm (4 inç) bir küredir. [40] [41]
Güneş-Neptün mesafesi 100 metreye ölçeklenirse, Güneş'in çapı yaklaşık 3 cm olacaktır (kabaca bir golf topunun çapının üçte ikisi), dev gezegenlerin hepsi yaklaşık 3 mm'den daha küçük ve Dünya'nın çapı olacaktır. diğer karasal gezegenlerinkiyle birlikte, bu ölçekte bir pireden (0,3 mm) daha küçük olacaktır. [42]
Güneş Sisteminin seçilmiş cisimlerinin Güneş'e olan uzaklıkları. Her çubuğun sol ve sağ kenarları, sırasıyla gövdenin günberi ve günötesine karşılık gelir, dolayısıyla uzun çubuklar yüksek yörünge eksantrikliğini gösterir. Güneş'in yarıçapı 0,7 milyon km ve Jüpiter'in (en büyük gezegen) yarıçapı 0,07 milyon km'dir, her ikisi de bu görüntüde çözümlenemeyecek kadar küçüktür.
Güneş Sistemi, 4.568 milyar yıl önce, büyük bir moleküler bulut içindeki bir bölgenin yerçekimi çöküşünden oluştu. [h] Bu ilk bulut muhtemelen birkaç ışıkyılı genişliğindeydi ve muhtemelen birkaç yıldız doğurdu. [44] Tipik moleküler bulutlar gibi, bu bulut çoğunlukla hidrojenden, bir miktar helyumdan ve önceki nesil yıldızlarla kaynaşmış az miktarda daha ağır elementlerden oluşuyordu. Güneş öncesi bulutsu [45] olarak bilinen Güneş Sistemi haline gelecek bölge çöktüğünde, açısal momentumun korunumu onun daha hızlı dönmesine neden oldu. Kütlenin çoğunun toplandığı merkez, çevreleyen diskten giderek daha sıcak hale geldi. [44] Daralan bulutsu daha hızlı döndükçe, yaklaşık 200 AU [44] çapında bir ilk-gezegen diskine ve merkezinde sıcak, yoğun bir önyıldıza doğru düzleşmeye başladı. [46] [47] Toz ve gazın yerçekimsel olarak birbirini çektiği, giderek daha büyük bedenler oluşturmak üzere birleştiği bu diskten [48] oluşan gezegenler. Erken Güneş Sistemi'nde yüzlerce protoplanet var olmuş olabilir, ancak ya birleştiler ya da yok edildiler, gezegenleri, cüce gezegenleri ve arta kalan küçük bedenleri bıraktılar. [49]
Daha yüksek kaynama noktaları nedeniyle, Güneş'e yakın sıcak iç Güneş Sistemi'nde katı halde yalnızca metaller ve silikatlar bulunabilir ve bunlar sonunda Merkür, Venüs, Dünya ve Mars'ın kayalık gezegenlerini oluşturacaktır. Metalik elementler güneş bulutsusunun yalnızca çok küçük bir kısmını oluşturduğundan, karasal gezegenler çok fazla büyüyemezdi. Dev gezegenler (Jüpiter, Satürn, Uranüs ve Neptün), don çizgisinin ötesinde, Mars ve Jüpiter'in yörüngeleri arasındaki, uçucu buzlu bileşiklerin katı kalması için malzemenin yeterince soğuk olduğu noktayı oluşturdu. Bu gezegenleri oluşturan buzlar, karasal iç gezegenleri oluşturan metallerden ve silikatlardan daha boldu ve en hafif ve en bol elementler olan hidrojen ve helyumdan oluşan geniş atmosferleri yakalayacak kadar büyük büyümelerine izin verdi. Asteroit kuşağı, Kuiper kuşağı ve Oort bulutu gibi bölgelerde asla gezegen haline gelmeyen kalıntılar toplandı. [49] Nice modeli, bu bölgelerin oluşumunun ve dış gezegenlerin nasıl farklı konumlarda oluştuğunu ve çeşitli yerçekimi etkileşimleri yoluyla mevcut yörüngelerine nasıl göç ettiklerinin bir açıklamasıdır. [51]
50 milyon yıl içinde, önyıldızın merkezindeki hidrojenin basıncı ve yoğunluğu, termonükleer füzyona başlaması için yeterince büyük hale geldi. [52] Sıcaklık, reaksiyon hızı, basınç ve yoğunluk, hidrostatik denge sağlanana kadar arttı: termal basınç, yerçekimi kuvvetine eşitti. Bu noktada, Güneş bir ana dizi yıldızı haline geldi. [53] Ana dizi aşaması, baştan sona, Güneş için yaklaşık 10 milyar yıl sürecekken, Güneş'in kalan öncesi yaşamının diğer tüm aşamaları için yaklaşık iki milyar yıl sürecek. [54] Güneş'ten gelen güneş rüzgarı, heliosferi yarattı ve ön-gezegen diskinden kalan gaz ve tozu yıldızlararası boşluğa süpürerek gezegen oluşum sürecini sona erdirdi. Güneş, ana sıra yaşamının başlarında daha parlak büyüyor, parlaklığı bugünkü parlaklığının %70'iydi. [55]
Güneş Sistemi, Güneş'in çekirdeğindeki hidrojen tamamen helyuma dönüşene kadar kabaca bugün bildiğimiz gibi kalacak ve bundan yaklaşık 5 milyar yıl sonra gerçekleşecek. Bu, Güneş'in ana dizi yaşamının sonunu işaretleyecektir. Bu zamanda, Güneş'in çekirdeği, inert helyumu çevreleyen bir kabuk boyunca meydana gelen hidrojen füzyonu ile büzüşecek ve enerji çıkışı şu ankinden çok daha büyük olacaktır. Güneş'in dış katmanları, mevcut çapının kabaca 260 katına kadar genişleyecek ve Güneş bir kırmızı dev haline gelecek. Büyük ölçüde artan yüzey alanı nedeniyle, Güneş'in yüzeyi, ana dizide olduğundan çok daha soğuk (en soğukta 2.600 K) olacaktır. [54] Genişleyen Güneş'in Merkür'ü buharlaştırması ve Dünya'yı yaşanmaz hale getirmesi bekleniyor. Sonunda, çekirdek helyum füzyonu için yeterince sıcak olacak, Güneş çekirdekte hidrojen yaktığı zamanın bir kısmı için helyum yakacak. Güneş, daha ağır elementlerin kaynaşmasını başlatacak kadar büyük değil ve çekirdekteki nükleer reaksiyonlar azalacak. Dış katmanları uzaya doğru hareket edecek ve geride beyaz bir cüce, olağanüstü yoğun bir nesne, Güneş'in orijinal kütlesinin yarısı, ancak yalnızca Dünya'nın büyüklüğü kalacak. [56] Fırlatılan dış katmanlar, gezegenimsi bulutsu olarak bilinen şeyi oluşturacak ve Güneş'i oluşturan, ancak şimdi karbon gibi daha ağır elementlerle zenginleştirilmiş olan malzemenin bir kısmını yıldızlararası ortama geri döndürecektir.
Güneş, Güneş Sistemi'nin yıldızı ve açık ara en büyük kütleli bileşenidir. Güneş Sistemindeki tüm kütlenin %99.86'sını oluşturan büyük kütlesi (332.900 Dünya kütlesi), [57], çekirdeğinde hidrojenin helyuma nükleer füzyonunu sürdürmeye yetecek kadar yüksek sıcaklıklar ve yoğunluklar üretir, bu da onu bir ana enerji kaynağı haline getirir. -dizi yıldızı. [59] Bu, çoğunlukla görünür ışıkta zirve yapan elektromanyetik radyasyon olarak uzaya yayılan muazzam miktarda enerjiyi serbest bırakır. [60]
Güneş, G2 tipi bir ana dizi yıldızıdır. Daha sıcak ana dizi yıldızları daha parlaktır. Güneş'in sıcaklığı, en sıcak yıldızlarınki ile en soğuk yıldızlarınki arasındadır. Güneş'ten daha parlak ve daha sıcak yıldızlar nadirdir, oysa kırmızı cüceler olarak bilinen daha sönük ve daha soğuk yıldızlar Samanyolu'ndaki yıldızların %85'ini oluşturur. [61] [62]
Güneş, bir I yıldızı popülasyonudur, hidrojen ve helyumdan (astronomik tabirle "metaller") daha ağır elementlerin bolluğu, eski popülasyon II yıldızlarından daha fazladır. [63] Eski ve patlayan yıldızların çekirdeklerinde hidrojen ve helyumdan daha ağır elementler oluştu, bu nedenle evren bu atomlarla zenginleşmeden önce ilk nesil yıldızların ölmesi gerekiyordu. En yaşlı yıldızlar daha az metal içerirken, daha sonra doğan yıldızlar daha fazla metal içerir. Bu yüksek metalikliğin, Güneş'in bir gezegen sistemi geliştirmesi için çok önemli olduğu düşünülüyor, çünkü gezegenler "metallerin" birikmesinden oluşuyor. [64]
Güneş Sistemi'nin büyük çoğunluğu, gezegenler arası ortam olarak bilinen yakın bir boşluktan oluşur. Işıkla birlikte Güneş, güneş rüzgarı olarak bilinen sürekli bir yüklü parçacık akışı (plazma) yayar. Bu parçacık akışı, saatte yaklaşık 1,5 milyon kilometre hızla dışarı doğru yayılır ve [65] gezegenler arası ortama en az 100 AU'ya kadar nüfuz eden zayıf bir atmosfer yaratır. (bkz. § Heliosfer). [66] Güneş patlamaları ve koronal kütle püskürmeleri gibi Güneş'in yüzeyindeki faaliyetler, heliosferi bozar, uzay havası yaratır ve jeomanyetik fırtınalara neden olur. [67] Heliosfer içindeki en büyük yapı, Güneş'in dönen manyetik alanının gezegenler arası ortam üzerindeki hareketlerinin yarattığı sarmal bir form olan heliosferik akım tabakasıdır. [68] [69]
Dünyanın manyetik alanı, atmosferinin güneş rüzgarı tarafından sıyrılmasını engeller. [70] Venüs ve Mars'ın manyetik alanları yoktur ve bunun sonucunda güneş rüzgarı atmosferlerinin yavaş yavaş uzaya akmasına neden olur. [71] Koronal kütle püskürmeleri ve benzeri olaylar, Güneş'in yüzeyinden bir manyetik alan ve büyük miktarda malzeme patlatır. Bu manyetik alan ve malzemenin Dünya'nın manyetik alanıyla etkileşimi, yüklü parçacıkları, etkileşimlerinin manyetik kutupların yakınında görülen auroraları yarattığı Dünya'nın üst atmosferine yönlendirir.
Heliosfer ve gezegensel manyetik alanlar (bunlara sahip olan gezegenler için), Güneş Sistemini kozmik ışınlar adı verilen yüksek enerjili yıldızlararası parçacıklardan kısmen korur. Yıldızlararası ortamdaki kozmik ışınların yoğunluğu ve Güneş'in manyetik alanının gücü çok uzun zaman dilimlerinde değişir, bu nedenle Güneş Sistemi'ndeki kozmik ışın penetrasyon seviyesi ne kadar bilinmemekle birlikte değişir. [72]
Gezegenler arası ortam, en az iki disk benzeri kozmik toz bölgesine ev sahipliği yapar. Birincisi, zodyak toz bulutu, iç Güneş Sisteminde bulunur ve zodyak ışığına neden olur. Muhtemelen, gezegenlerle yerçekimi etkileşimlerinin getirdiği asteroit kuşağı içindeki çarpışmalar tarafından oluşturuldu. [73] İkinci toz bulutu yaklaşık 10 AU'dan yaklaşık 40 AU'ya kadar uzanır ve muhtemelen Kuiper kuşağı içindeki benzer çarpışmalar tarafından yaratılmıştır. [74] [75]
iç Güneş Sistemi karasal gezegenleri ve asteroit kuşağını içeren bölgedir. [76] Esas olarak silikatlar ve metallerden oluşan iç Güneş Sistemi'nin nesneleri Güneş'e nispeten yakındır, tüm bu bölgenin yarıçapı Jüpiter ve Satürn'ün yörüngeleri arasındaki mesafeden daha azdır. Bu bölge aynı zamanda Güneş'ten 5 AU'dan (yaklaşık 700 milyon km) biraz daha az olan don çizgisi içindedir. [77]
Iç gezegenler
Dört karasal veya Iç gezegenler yoğun, kayalık bileşimleri vardır, çok az uydusu vardır veya yoktur ve halka sistemleri yoktur. Büyük ölçüde kabuklarını ve mantolarını oluşturan silikatlar gibi refrakter minerallerden ve çekirdeklerini oluşturan demir ve nikel gibi metallerden oluşurlar. Dört iç gezegenden üçü (Venüs, Dünya ve Mars), hava durumunu oluşturacak kadar önemli atmosferlere sahiptir, hepsinin çarpma kraterleri ve yarık vadileri ve volkanlar gibi tektonik yüzey özellikleri vardır. Dönem iç gezegen ile karıştırılmamalıdır aşağı gezegen, Güneş'e Dünya'dan daha yakın olan gezegenleri belirtir (yani Merkür ve Venüs).
Merkür
Merkür (Güneş'ten 0.4 AU) Güneş'e en yakın gezegendir ve ortalama olarak diğer yedi gezegenin tümü. [78] [79] Güneş Sistemindeki en küçük gezegen (0.055 M ⊕), Merkür'ün doğal uydusu yoktur. Çarpma kraterlerinin yanı sıra, bilinen tek jeolojik özellikleri, muhtemelen tarihinin başlarında bir daralma dönemi tarafından üretilen loblu sırtlar veya ruplardır. [80] Merkür'ün çok ince atmosferi, güneş rüzgarı tarafından yüzeyinden fırlatılan atomlardan oluşur. [81] Nispeten büyük demir çekirdeği ve ince mantosu henüz yeterince açıklanamamıştır. Hipotezler, dış katmanlarının dev bir darbeyle soyulduğunu veya genç Güneş'in enerjisi tarafından tamamen birikmesinin engellendiğini içerir. [82] [83]
Venüs
Venüs (Güneş'ten 0,7 AU) Dünya'ya yakın (0,815 M) ⊕) ve Dünya gibi, bir demir çekirdeğin etrafında kalın bir silikat mantoya, önemli bir atmosfere ve iç jeolojik aktivitenin kanıtlarına sahiptir. Dünya'dan çok daha kurudur ve atmosferi doksan kat daha yoğundur. Venüs'ün doğal uydusu yoktur. Büyük olasılıkla atmosferdeki sera gazı miktarı nedeniyle 400 °C'nin (752 °F) üzerindeki yüzey sıcaklıklarıyla en sıcak gezegendir. [84] Venüs'te mevcut jeolojik aktiviteye dair kesin bir kanıt tespit edilmemiştir, ancak önemli atmosferinin tükenmesini önleyecek hiçbir manyetik alana sahip değildir, bu da atmosferinin volkanik patlamalarla yenilendiğini düşündürmektedir. [85]
Dünya
Dünya (Güneş'ten 1 AU), iç gezegenlerin en büyüğü ve en yoğunudur, mevcut jeolojik aktiviteye sahip olduğu bilinen tek ve yaşamın var olduğu bilinen tek yerdir. [86] Sıvı hidrosferi, karasal gezegenler arasında benzersizdir ve levha tektoniğinin gözlemlendiği tek gezegendir. Dünya'nın atmosferi, yaşamın varlığıyla %21 serbest oksijen içerecek şekilde değiştirildiğinden, diğer gezegenlerinkinden kökten farklıdır. [87] Güneş Sistemindeki bir karasal gezegenin tek büyük uydusu olan Ay adında bir doğal uydusu vardır.
Mars (Güneş'ten 1.5 AU) Dünya ve Venüs'ten (0.107 M) daha küçüktür ⊕). 6,1 milibarlık bir yüzey basıncına (kabaca Dünya'nınkinin %0,6'sı) sahip, çoğunlukla karbondioksitten oluşan bir atmosfere sahiptir. [88] Olympus Mons gibi geniş volkanlar ve Valles Marineris gibi yarık vadilerle dolu yüzeyi, 2 milyon yıl öncesine kadar sürmüş olabilecek jeolojik aktiviteyi gösteriyor. [89] Kırmızı rengini, toprağındaki demir oksitten (pas) alır. [90] Mars'ın iki küçük doğal uydusu var (Deimos ve Phobos) ya yakalanmış asteroitler [91] ya da Mars tarihinin başlarında büyük bir çarpışmadan çıkan enkaz. [92]
Asteroit kuşağı
- Güneş
- Jüpiter truva atları
- gezegen yörüngesi
- asteroit kuşağı
- Hilda asteroitleri
- NEO'lar(seçim)
En büyüğü Ceres dışındaki asteroitler, küçük Güneş Sistemi gövdeleri [f] olarak sınıflandırılır ve esas olarak ateşe dayanıklı kayalık ve metalik minerallerden ve bir miktar buzdan oluşur. [93] [94] Boyutları birkaç metreden yüzlerce kilometreye kadar değişir. Bir metreden küçük asteroitler, farklı, biraz keyfi tanımlara bağlı olarak genellikle meteoroidler ve mikrometeoroidler (tane boyutunda) olarak adlandırılır.
Asteroit kuşağı, Mars ve Jüpiter arasındaki yörüngede, Güneş'ten 2.3 ile 3.3 AU arasında yer alır. Jüpiter'in yerçekimi müdahalesi nedeniyle birleşemeyen Güneş Sistemi'nin oluşumundan kalıntılar olduğu düşünülmektedir. [95] Asteroit kuşağı, çapı bir kilometreyi aşan on binlerce, muhtemelen milyonlarca nesne içerir. [96] Buna rağmen, asteroit kuşağının toplam kütlesinin Dünya'nınkinin binde birinden fazla olması muhtemel değildir. [21] Asteroit kuşağı çok seyrek nüfuslu bir uzay aracıdır ve rutin olarak olaysız geçer. [97]
Ceres
Ceres (2.77 AU) en büyük asteroit, bir protoplanet ve bir cüce gezegendir. [f] 1000 km'nin biraz altında bir çapa ve kendi yerçekiminin onu küresel bir şekle sokmaya yetecek kadar büyük bir kütlesi var. Ceres, 1801'de keşfedildiğinde bir gezegen olarak kabul edildi ve 1850'lerde daha fazla gözlem ek asteroitleri ortaya çıkardığı için asteroit olarak yeniden sınıflandırıldı. [98] 2006 yılında gezegen tanımı yapıldığında cüce gezegen olarak sınıflandırılmıştı.
Asteroit grupları
Asteroit kuşağındaki asteroitler, yörünge özelliklerine göre asteroit gruplarına ve ailelerine ayrılır. Asteroit uyduları, daha büyük asteroitlerin yörüngesinde dönen asteroitlerdir. Gezegensel uydular kadar net bir şekilde ayırt edilmezler, bazen neredeyse ortakları kadar büyüktürler. Asteroit kuşağı ayrıca, Dünya'nın suyunun kaynağı olabilecek ana kuşak kuyruklu yıldızlarını da içerir. [99]
Jüpiter truva atları, Jüpiter'in L'lerinden birinde bulunur.4 veya L5 noktalar (yörüngesindeki bir gezegene öncülük eden ve onu takip eden kütleçekimsel olarak kararlı bölgeler) terim truva atı başka herhangi bir gezegen veya uydu Lagrange noktasındaki küçük cisimler için de kullanılır. Hilda asteroitleri Jüpiter ile 2:3 rezonanstadır, yani her iki Jüpiter yörüngesinde Güneş'in etrafında üç kez dönerler. [100]
İç Güneş Sistemi ayrıca, çoğu iç gezegenlerin yörüngelerini geçen Dünya'ya yakın asteroitler içerir. [101] Bazıları potansiyel olarak tehlikeli nesnelerdir.
Güneş Sistemi'nin dış bölgesi, dev gezegenlere ve onların büyük uydularına ev sahipliği yapar.Centaurlar ve birçok kısa periyotlu kuyruklu yıldız da bu bölgede yörüngede döner. Güneş'ten daha uzak olmaları nedeniyle, dış Güneş Sistemindeki katı nesneler, daha düşük sıcaklıklar bu bileşiklerin katı kalmasına izin verdiği için, su, amonyak ve metan gibi uçucu maddeleri iç Güneş Sistemi'ndekilerden daha yüksek oranda içerir. [49]
Dış gezegenler
Dört dış gezegen veya dev gezegenler (bazen Jovian gezegenleri olarak adlandırılır), toplu olarak Güneş'in yörüngesinde döndüğü bilinen kütlenin %99'unu oluşturur. [g] Jüpiter ve Satürn birlikte Dünya kütlesinin 400 katından fazladır ve ezici bir çoğunlukla hidrojen ve helyum gazlarından oluşur, bu nedenle gaz devleri olarak adlandırılırlar. [102] Uranüs ve Neptün çok daha az kütlelidir - 20 Dünya kütlesinden daha az ( M ⊕) her biri—ve esas olarak buzlardan oluşur. Bu nedenlerden dolayı, bazı gökbilimciler onların kendi kategorilerine, yani buz devlerine ait olduğunu öne sürüyorlar. [103] Dört dev gezegenin de halkaları vardır, ancak yalnızca Satürn'ün halka sistemi Dünya'dan kolayca gözlemlenebilir. Dönem üstün gezegen Dünya'nın yörüngesinin dışındaki gezegenleri belirtir ve böylece hem dış gezegenleri hem de Mars'ı içerir.
Jüpiter
Jüpiter (5.2 AU), 318 M'de ⊕, diğer tüm gezegenlerin toplam kütlesinin 2,5 katıdır. Büyük ölçüde hidrojen ve helyumdan oluşur. Jüpiter'in güçlü iç ısısı, atmosferinde bulut bantları ve Büyük Kırmızı Nokta gibi yarı kalıcı özellikler yaratır. Jüpiter'in bilinen 79 uydusu vardır. En büyük dört tanesi, Ganymede, Callisto, Io ve Europa, volkanizma ve iç ısınma gibi karasal gezegenlerle benzerlikler gösterir. [104] Güneş Sistemindeki en büyük uydu olan Ganymede, Merkür'den daha büyüktür.
Satürn
Geniş halka sistemi ile ayırt edilen Satürn (9,5 AU), atmosferik bileşimi ve manyetosferi gibi Jüpiter ile birçok benzerliğe sahiptir. Satürn, Jüpiter'in hacminin %60'ına sahip olmasına rağmen, 95 M'de, kütlesi üçte birinden daha azdır. ⊕. Satürn, Güneş Sisteminin sudan daha az yoğun olan tek gezegenidir. [105] Satürn'ün halkaları küçük buz ve kaya parçacıklarından oluşur. Satürn, büyük ölçüde buzdan oluşan 82 doğrulanmış uyduya sahiptir. Bunlardan ikisi, Titan ve Enceladus, jeolojik aktivite belirtileri gösteriyor. [106] Güneş Sistemindeki en büyük ikinci uydu olan Titan, Merkür'den daha büyüktür ve Güneş Sisteminde önemli bir atmosfere sahip tek uydudur.
Uranüs
Uranüs (19.2 AU), 14 M'de ⊕, dış gezegenlerin en hafifidir. Gezegenler arasında benzersiz bir şekilde, Güneş'in yörüngesinde kendi tarafında döner, eksen eğikliği ekliptik için doksan derecenin üzerindedir. Diğer dev gezegenlerden çok daha soğuk bir çekirdeğe sahiptir ve uzaya çok az ısı yayar. [107] Uranüs'ün bilinen 27 uydusu vardır, bunların en büyüğü Titania, Oberon, Umbriel, Ariel ve Miranda'dır. [108]
Neptün
Neptün (30.1 AU), Uranüs'ten biraz daha küçük olmasına rağmen, daha büyük (17 M ⊕) ve dolayısıyla daha yoğun. Daha fazla iç ısı yayar, ancak Jüpiter veya Satürn kadar değil. [109] Neptün'ün bilinen 14 uydusu vardır. En büyüğü Triton, sıvı nitrojen gayzerleri ile jeolojik olarak aktiftir. [110] Triton, geriye dönük yörüngeye sahip tek büyük uydudur. Neptün'e yörüngesinde, Neptün truva atları olarak adlandırılan ve onunla 1:1 rezonans içinde olan birkaç küçük gezegen eşlik eder.
Sentorlar
Centaurlar, yörüngeleri Jüpiter'inkinden (5.5 AU) daha büyük ve Neptün'ünkinden (30 AU) daha küçük olan yarı büyük eksenlere sahip buzlu kuyruklu yıldız benzeri cisimlerdir. Bilinen en büyük centaur, 10199 Chariklo, yaklaşık 250 km çapındadır. [111] Keşfedilen ilk centaur olan 2060 Chiron da kuyruklu yıldız (95P) olarak sınıflandırıldı çünkü tıpkı kuyruklu yıldızların Güneş'e yaklaştıklarında yaptığı gibi koma geliştirdiği için. [112]
Kuyruklu yıldızlar, büyük ölçüde uçucu buzlardan oluşan, tipik olarak yalnızca birkaç kilometre çapında küçük Güneş Sistemi gövdeleridir. Oldukça eksantrik yörüngeleri vardır, genellikle iç gezegenlerin yörüngeleri içinde bir günberi ve Plüton'un çok ötesinde bir günötesi. Bir kuyruklu yıldız iç Güneş Sistemine girdiğinde, Güneş'e olan yakınlığı, buzlu yüzeyinin süblimleşmesine ve iyonlaşmasına neden olarak bir koma yaratır: genellikle çıplak gözle görülebilen uzun bir gaz ve toz kuyruğu.
Kısa periyotlu kuyruklu yıldızların yörüngeleri iki yüz yıldan az sürer. Uzun periyotlu kuyruklu yıldızların yörüngeleri binlerce yıl sürer. Kısa periyotlu kuyruklu yıldızların Kuiper kuşağından kaynaklandığı düşünülürken, Hale-Bopp gibi uzun periyotlu kuyruklu yıldızların Oort bulutundan kaynaklandığı düşünülmektedir. Kreutz Sungrazers gibi birçok kuyruklu yıldız grubu, tek bir ebeveynin dağılmasından oluştu. [113] Hiperbolik yörüngelere sahip bazı kuyruklu yıldızlar Güneş Sistemi'nin dışından gelebilir, ancak yörüngelerini kesin olarak belirlemek zordur. [114] Uçucu maddeleri çoğunlukla güneş ısınmasıyla dışarı atılan eski kuyruklu yıldızlar genellikle asteroit olarak sınıflandırılır. [115]
Neptün'ün yörüngesinin ötesinde, Plüton'un ve diğer birkaç cüce gezegenin evi olan halka şeklindeki Kuiper kuşağı ve düzlemine doğru eğilmiş dağınık nesnelerden oluşan bir örtüşen disk ile "trans-Neptün bölgesi" alanı bulunur. Güneş Sistemi ve Kuiper kuşağından çok daha uzağa ulaşır. Bölgenin tamamı hala büyük ölçüde keşfedilmemiş durumda. Ezici bir çoğunlukla binlerce küçük dünyadan oluşuyor gibi görünüyor - en büyüğü Dünya'nın sadece beşte biri çapında ve Ay'ınkinden çok daha küçük bir kütleye sahip - esas olarak kaya ve buzdan oluşuyor. Bu bölge bazen iç ve dış Güneş Sistemini çevreleyen "Güneş Sisteminin üçüncü bölgesi" olarak tanımlanır. [116]
Kuiper kuşağı
- Güneş
- Jüpiter truva atları
- dev gezegenler
- Kuiper kuşağı
- dağınık disk
- Neptün truva atları
Kuiper kuşağı, asteroit kuşağına benzer, ancak esas olarak buzdan oluşan nesnelerden oluşan büyük bir enkaz halkasıdır. [117] Güneş'ten 30 ile 50 AU arasında uzanır. Düzinelerce ila binlerce cüce gezegeni içerdiği tahmin edilse de, esas olarak küçük Güneş Sistemi gövdelerinden oluşur. Quaoar, Varuna ve Orcus gibi daha büyük Kuiper kuşağı nesnelerinin çoğu, daha fazla veriyle cüce gezegenler olduğunu kanıtlayabilir. 50 km'den daha büyük bir çapa sahip 100.000'den fazla Kuiper kuşağı nesnesi olduğu tahmin edilmektedir, ancak Kuiper kuşağının toplam kütlesinin Dünya kütlesinin sadece onda biri, hatta yüzde biri olduğu düşünülmektedir. [20] Birçok Kuiper kuşağı nesnesinin birden fazla uydusu vardır, [118] ve çoğu, onları ekliptik düzleminin dışına çıkaran yörüngelere sahiptir. [119]
Kuiper kuşağı kabaca "klasik" kuşak ve rezonanslar olarak ikiye ayrılabilir. [117] Rezonanslar, Neptün'ünkiyle bağlantılı yörüngelerdir (örneğin, her üç Neptün yörüngesi için iki kez veya her iki için bir kez). İlk rezonans Neptün'ün kendi yörüngesinde başlar. Klasik kuşak, Neptün ile rezonansı olmayan nesnelerden oluşur ve kabaca 39.4 AU'dan 47.7 AU'ya kadar uzanır. [120] Klasik Kuiper kuşağının üyeleri, keşfedilen türünün ilk örneği olan 15760 Albion'dan (önceden 1992 QB geçici tanımına sahipti) sonra cubewanos olarak sınıflandırılır.1) ve hala neredeyse ilkel, düşük eksantrik yörüngelerdeler. [121]
Plüton ve Charon
Cüce gezegen Plüton (ortalama 39 AB yörüngesi ile) Kuiper kuşağında bilinen en büyük nesnedir. 1930'da keşfedildiğinde, 2006'da resmi bir gezegen tanımının benimsenmesiyle değişen dokuzuncu gezegen olarak kabul edildi. Plüton, ekliptik düzleme 17 derece eğimli ve günberide (Neptün'ün yörüngesi içinde) Güneş'ten 29.7 AU ile günötesinde 49.5 AU arasında değişen nispeten eksantrik bir yörüngeye sahiptir. Plüton'un Neptün ile 3:2 rezonansı vardır, yani Plüton her üç Neptün yörüngesi için Güneş'in etrafında iki kez döner. Yörüngeleri bu rezonansı paylaşan Kuiper kuşağı nesnelerine plutinos denir. [122]
Plüton'un uydularının en büyüğü olan Charon, bazen Plüton ile ikili bir sistemin parçası olarak tanımlanır, çünkü iki cisim yüzeylerinin üzerinde bir ağırlık merkezi yörüngesinde döner (yani, "birbirlerinin yörüngesinde" görünürler). Charon'un ötesinde, çok daha küçük dört uydu, Styx, Nix, Kerberos ve Hydra, sistem içinde yörüngede.
Makemake ve Haumea
Makemake (45.79 AU ortalama), Plüton'dan daha küçük olmasına rağmen, bilinen en büyük nesnedir. klasik Kuiper kuşağı (yani, Neptün ile doğrulanmış bir rezonansa sahip olmayan bir Kuiper kuşağı nesnesi). Makemake, Plüton'dan sonra Kuiper kuşağındaki en parlak nesnedir. 2008'de cüce bir gezegen olacağı beklentisiyle bir adlandırma komitesine atandı. [6] Yörüngesi 29° olan Plüton'dan çok daha eğimli. [123]
Haumea (43.13 AU ortalama), Neptün ile geçici bir 7:12 yörünge rezonansında olması dışında Makemake'e benzer bir yörüngededir. [124] Daha sonraki gözlemler, onun bir cüce gezegen olmayabileceğini gösterse de, aynı beklenti altında bir cüce gezegen olduğunu kanıtlayacaktı. [125]
Dağınık disk
Kuiper kuşağıyla örtüşen ancak yaklaşık 200 AU'ya kadar uzanan saçılmış diskin, kısa periyotlu kuyruklu yıldızların kaynağı olduğu düşünülmektedir. Dağınık disk nesnelerinin, Neptün'ün erken dışa göçünün yerçekimi etkisiyle düzensiz yörüngelere fırlatıldığı düşünülmektedir. Dağınık disk nesnelerinin (SDO'lar) çoğu Kuiper kuşağı içinde günberiye sahiptir, ancak bunun çok ötesinde aphelia vardır (bazıları Güneş'ten 150 AU'dan daha fazladır). SDO'ların yörüngeleri de ekliptik düzleme oldukça eğimlidir ve genellikle ona neredeyse diktir. Bazı gökbilimciler saçılmış diski Kuiper kuşağının yalnızca başka bir bölgesi olarak görürler ve saçılmış disk nesnelerini "dağınık Kuiper kuşağı nesneleri" olarak tanımlarlar. [126] Bazı gökbilimciler ayrıca centaurları, dağınık diskin dışa saçılmış sakinleri ile birlikte içe saçılmış Kuiper kuşağı nesneleri olarak sınıflandırır. [127]
Eris (ortalama 68 AU yörüngesi ile) bilinen en büyük dağınık disk nesnesidir ve Plüton'dan [128] %25 daha büyük ve yaklaşık aynı çapta olduğu için bir gezegenin ne olduğu konusunda tartışmalara neden olmuştur. Bilinen cüce gezegenlerin en büyük olanıdır. Bilinen bir uydusu vardır, Dysnomia. Plüton gibi, yörüngesi de son derece eksantriktir, günberi 38.2 AU'dur (kabaca Plüton'un Güneş'ten uzaklığı) ve günötesi 97.6 AU'dur ve ekliptik düzleme dik eğimlidir.
Güneş Sistemi'nin bittiği ve yıldızlararası uzayın başladığı nokta tam olarak tanımlanmamıştır, çünkü dış sınırları iki kuvvet, güneş rüzgarı ve Güneş'in yerçekimi tarafından şekillendirilir. Güneş rüzgarının etkisinin sınırı kabaca Plüton'un Güneş'ten uzaklığının dört katıdır. heliopoz, heliosferin dış sınırı, yıldızlararası ortamın başlangıcı olarak kabul edilir. [66] Yerçekimi hakimiyetinin etkili menzili olan Sun's Hill küresinin, bin kat daha uzağa uzandığı ve varsayımsal Oort bulutunu kapsadığı düşünülmektedir. [129]
Heliosfer
Heliosfer bir yıldız-rüzgar kabarcığıdır, Güneş'in hakim olduğu bir uzay bölgesidir ve burada güneş rüzgarını yıldızlararası ortamın rüzgarıyla çarpışana kadar yaklaşık 400 km/s'lik bir yüklü parçacık akımı yayar.
Çarpışma şurada gerçekleşir sonlandırma şoku, yıldızlararası ortamın Güneş'in rüzgar yönüne göre yaklaşık 80–100 AU ve Güneş'in rüzgar yönüne göre yaklaşık 200 AU'dur. [130] Burada rüzgar çarpıcı biçimde yavaşlar, yoğunlaşır ve daha çalkantılı hale gelir, [130] olarak bilinen büyük oval bir yapı oluşturur. güneş kılı. Bu yapının, bir kuyruklu yıldızın kuyruğuna çok benzediği ve davrandığı, rüzgarın ters tarafında 40 AU daha dışarı doğru uzandığı, ancak rüzgar yönündeki kanıtlardan birçok kez uzakta olduğu düşünülmektedir. Cassini ve Interstellar Boundary Explorer uzay aracı, yıldızlararası manyetik alanın kısıtlayıcı hareketiyle bir kabarcık şekline zorlandığını ileri sürdü. [131]
Heliosferin dış sınırı, heliopoz, güneş rüzgarının nihayet sona erdiği noktadır ve yıldızlararası uzayın başlangıcıdır. [66] yolcu 1 ve yolcu 2 Sonlandırma şokunu geçtiği ve Güneş'ten sırasıyla 94 ve 84 AU'da heliosheath'e girdiği bildiriliyor. [132] [133] yolcu 1 Ağustos 2012'de heliopozu geçtiği bildirildi. [134]
Heliosferin dış kenarının şekli ve biçimi, muhtemelen, güneyde hüküm süren güneş manyetik alanlarının yanı sıra yıldızlararası ortam ile etkileşimlerin akışkan dinamiklerinden etkilenir; kuzey yarımkürede güney yarımküreden 9 AU daha uzağa uzanan açık bir şekilde şekillendirilmiştir. [130] Heliopause'un ötesinde, yaklaşık 230 AU'da, Samanyolu boyunca seyahat ederken Güneş'in bıraktığı bir plazma "uyanıklığı" olan yay şoku yatıyor. [135]
- iç Güneş Sistemi ve Jüpiter
- dış Güneş Sistemi ve Plüton
- Sedna'nın yörüngesi (müstakil nesne)
- Oort Bulutunun iç kısmı
Veri eksikliği nedeniyle, yerel yıldızlararası uzaydaki koşullar kesin olarak bilinmemektedir. NASA'nın Voyager uzay aracının, heliopause'u geçerken, radyasyon seviyeleri ve güneş rüzgarı hakkında değerli verileri Dünya'ya iletmesi bekleniyor. [136] Heliosferin Güneş Sistemini kozmik ışınlardan ne kadar iyi koruduğu tam olarak anlaşılamamıştır. NASA tarafından finanse edilen bir ekip, heliosfere bir sonda göndermeye adanmış bir "Vizyon Misyonu" konsepti geliştirdi. [137] [138]
Ayrılmış nesneler
90377 Sedna (ortalama yörüngesi 520 AU olan), büyük, kırmızımsı bir nesnedir ve devasa, son derece eliptik bir yörüngeye sahiptir; bu yörünge onu günberide yaklaşık 76 AU'dan günötesinde 940 AU'ya götürür ve tamamlanması 11.400 yıl sürer. 2003 yılında cismi keşfeden Mike Brown, perihelion'un Neptün'ün göçünden etkilenmeyecek kadar uzak olması nedeniyle dağınık diskin veya Kuiper kuşağının bir parçası olamayacağını iddia ediyor. O ve diğer gökbilimciler, onun, bazen "uzak bağımsız nesneler" (DDO'lar) olarak adlandırılan ve 2000 CR nesnesini de içerebilen, tamamen yeni bir popülasyonda ilk olduğunu düşünüyorlar.105 45 AU'luk bir günberi, 415 AU'luk bir günötesi ve 3.420 yıllık bir yörünge periyodu olan . [139] Brown bu popülasyonu "iç Oort bulutu" olarak adlandırıyor çünkü Güneş'e çok daha yakın olmasına rağmen benzer bir süreçle oluşmuş olabilir. [140] Sedna, şekli henüz belirlenmemiş olsa da, büyük olasılıkla bir cüce gezegendir. Sedna'nın yaklaşık 81 AU'luk bir günberisinden daha uzak olan ikinci kesin olarak bağımsız nesne, 2012'de keşfedilen 2012 VP 113'tür. Onun aphelion'u 400–500 AU'daki Sedna'nınkinin sadece yarısıdır. [141] [142]
Oort bulutu
Oort bulutu, tüm uzun dönemli kuyruklu yıldızlar için kaynak olduğu ve Güneş Sistemini kabaca 50.000 AU (yaklaşık 1 ışıkyılı (ly)) çevrelediği düşünülen bir trilyona kadar buzlu nesneden oluşan varsayımsal bir küresel buluttur ve muhtemelen 100.000 AU'ya (1.87 ly) kadar. Dış gezegenlerle yerçekimi etkileşimleri sonucu iç Güneş Sistemi'nden fırlatılan kuyruklu yıldızlardan oluştuğu düşünülmektedir. Oort bulutu nesneleri çok yavaş hareket eder ve çarpışmalar, geçen bir yıldızın yerçekimi etkileri veya Samanyolu'nun uyguladığı gelgit kuvveti olan galaktik gelgit gibi seyrek olaylar tarafından bozulabilir. [143] [144]
Sınırlar
Güneş Sistemi'nin çoğu hala bilinmiyor. Güneş'in yerçekimi alanının, yaklaşık iki ışıkyılı (125.000 AU) boyunca çevreleyen yıldızların yerçekimi kuvvetlerine hakim olduğu tahmin edilmektedir. Buna karşılık, Oort bulutunun yarıçapı için daha düşük tahminler, onu 50.000 AU'dan daha uzağa yerleştirmez. [145] Sedna gibi keşiflere rağmen, Kuiper kuşağı ile Oort bulutu arasındaki bölge, yarıçapı on binlerce AU olan bir alan hala neredeyse haritalandırılmamış durumda. Merkür ve Güneş arasındaki bölge hakkında da devam eden çalışmalar var. [146] Güneş Sistemi'nin henüz keşfedilmemiş bölgelerinde nesneler keşfedilebilir.
Şu anda, Comet West gibi bilinen en uzak nesneler, Güneş'ten 70.000 AU civarında aphelia'ya sahiptir, ancak Oort bulutu daha iyi bilinir hale geldikçe, bu değişebilir.
Güneş Sistemi, 100 milyardan fazla yıldız içeren yaklaşık 100.000 ışıkyılı çapında bir çubuklu sarmal gökada olan Samanyolu'nda yer almaktadır. [147] Güneş, Samanyolu'nun Orion-Cygnus Kolu veya Yerel Mahmuz olarak bilinen dış sarmal kollarından birinde bulunur. [148] Güneş, Galaktik Merkezden yaklaşık 26.660 ışıkyılı uzaklıkta yer alır, [149] ve Samanyolu'nun merkezi etrafındaki hızı yaklaşık 247 km/s'dir, bu nedenle her 210 milyon yılda bir dönüşünü tamamlar. Bu devrim, Güneş Sistemi'nin galaktik yılı olarak bilinir. [150] Güneş'in yıldızlararası uzayda izlediği yolun yönü olan güneş tepesi, parlak yıldız Vega'nın mevcut konumu yönünde Herkül takımyıldızına yakındır. [151] Ekliptik düzlemi, galaktik düzleme yaklaşık 60°'lik bir açıyla uzanır. [ben]
Güneş Sistemi'nin Samanyolu'ndaki konumu, Dünya'daki yaşamın evrimsel tarihinde bir faktördür. Yörüngesi dairesele yakındır ve Güneş'e yakın yörüngeler, spiral kollarınkiyle kabaca aynı hızdadır. [153] [154] Bu nedenle, Güneş kollardan nadiren geçer. Spiral kollar, Güneş Sistemini bozabilecek çok daha büyük bir süpernova konsantrasyonuna, yerçekimi dengesizliklerine ve radyasyona ev sahipliği yaptığından, bu, Dünya'ya yaşamın gelişmesi için uzun süre istikrar sağladı. [153] Bununla birlikte, Güneş Sistemi'nin Samanyolu'nun diğer bölümlerine göre değişen konumu, Shiva hipotezine veya ilgili teorilere göre, Dünya'daki periyodik yok olma olaylarını açıklayabilir. Güneş Sistemi, galaktik merkezin yıldızlarla dolu çevresinin oldukça dışında yer alır. Merkezin yakınında, yakındaki yıldızlardan gelen yerçekimi çekicileri, Oort bulutundaki cisimleri bozabilir ve iç Güneş Sistemine birçok kuyruklu yıldız göndererek, Dünya'daki yaşam için potansiyel olarak felaket etkileri olan çarpışmalar üretebilir. Galaktik merkezin yoğun radyasyonu, karmaşık yaşamın gelişimine de müdahale edebilir. [153] Güneş Sistemi'nin şu anki konumunda bile, bazı bilim adamları, son süpernovaların, atılan yıldız çekirdeği parçalarını radyoaktif toz taneleri ve daha büyük, kuyruklu yıldız benzeri Güneş'e doğru fırlatarak son 35.000 yıldaki yaşamı olumsuz etkilemiş olabileceğini düşünüyorlar. vücutlar. [155]
Komşuluk
Güneş Sistemi, Yerel Yıldızlararası Bulutta veya Yerel Tüydedir. Komşu G-Bulutunun yakınında olduğu düşünülüyor ancak Güneş Sistemi'nin Yerel Yıldızlararası Bulut'a mı gömülü olduğu yoksa Yerel Yıldızlararası Bulut ile G-Bulutunun etkileşim halinde olduğu bölgede mi olduğu bilinmiyor. [156] [157] Yerel Yıldızlararası Bulut, Yerel Kabarcık olarak bilinen, aksi halde seyrek bir bölgede bulunan daha yoğun bir bulut alanıdır, yıldızlararası ortamda yaklaşık 300 ışıkyılı (ly) genişliğinde kum saati şeklindeki bir boşluktur. Kabarcık, yüksek sıcaklıklı plazma ile doludur, bu da onun birkaç yeni süpernova ürünü olduğunu düşündürür. [158]
Güneş'in on ışıkyılı içinde nispeten az sayıda yıldız vardır. En yakını, yaklaşık 4.4 ışıkyılı uzaklıktaki üçlü yıldız sistemi Alpha Centauri'dir. Alpha Centauri A ve B, birbirine yakın Güneş benzeri yıldız çiftleridir, oysa küçük kırmızı cüce Proxima Centauri, çiftin yörüngesinde 0,2 ışıkyılı uzaklıkta yer almaktadır.2016 yılında, potansiyel olarak yaşanabilir bir ötegezegenin, Güneş'e en yakın onaylanmış ötegezegen olan Proxima Centauri b olarak adlandırılan Proxima Centauri'nin yörüngesinde olduğu doğrulandı. [159] Güneş'e en yakın yıldızlar kırmızı cüceler Barnard's Star (5,9 ly'de), Wolf 359 (7,8 ly) ve Lalande 21185'tir (8,3 ly).
Yakındaki en büyük yıldız, yaklaşık 8,6 ışıkyılı uzaklıkta ve Güneş'in kütlesinin kabaca iki katı olan ve bir beyaz cüce, Sirius B tarafından yörüngede dönen parlak bir anakol yıldızı olan Sirius'tur. En yakın kahverengi cüceler, 6.6 ışıkta ikili Luhman 16 sistemidir. -yıl. On ışıkyılı içindeki diğer sistemler, ikili kırmızı cüce sistemi Luyten 726-8 (8,7 ly) ve soliter kırmızı cüce Ross 154'tür (9,7 ly). [160] Güneş Sistemi'ne en yakın Güneş benzeri yıldız, 11.9 ışıkyılı ile Tau Ceti'dir. Güneş kütlesinin kabaca %80'ine, ancak parlaklığının yalnızca %60'ına sahiptir. [161] Güneş'e en yakın bilinen serbest yüzen gezegenimsi kütleli nesne WISE 0855−0714'tür, [162] kütlesi yaklaşık 7 ışıkyılı uzaklıkta 10 Jüpiter kütlesinden daha az olan bir nesnedir.
Güneş dışı sistemlerle karşılaştırma
Diğer birçok gezegen sistemiyle karşılaştırıldığında, Güneş Sistemi, Merkür'ün yörüngesinin içinde gezegenlerin bulunmamasıyla öne çıkıyor. [163] [164] Bilinen Güneş Sistemi de süper-Dünyalardan yoksundur (Planet Nine, bilinen Güneş Sisteminin ötesinde bir süper-Dünya olabilir). [163] Nadiren, yalnızca küçük kayalık gezegenlere ve başka yerlerde büyük gaz devlerine sahiptir - orta büyüklükteki gezegenler tipiktir - hem kayalık hem de gaz - bu nedenle Dünya'nın büyüklüğü ile Neptün'ün (yarıçapı 3.8) arasında görüldüğü gibi bir "boşluk" yoktur. kez büyük). Ayrıca, bu süper Dünyaların yörüngeleri Merkür'den daha yakın. [163] Bu, tüm gezegen sistemlerinin birçok yakın gezegenle başladığı ve tipik olarak çarpışmalarının bir dizisinin kütlenin birkaç büyük gezegende konsolidasyonuna neden olduğu, ancak Güneş Sistemi durumunda çarpışmaların onların yok olmasına ve yok olmasına neden olduğu hipotezine yol açtı. fırlatma. [165] [166]
Güneş Sistemi gezegenlerinin yörüngeleri neredeyse daireseldir. Diğer sistemlerle karşılaştırıldığında, daha küçük yörünge eksantrikliğine sahiptirler. [163] Bunu kısmen radyal hız algılama yöntemindeki bir önyargıyla ve kısmen de oldukça yüksek sayıda gezegenin uzun etkileşimleriyle açıklamaya yönelik girişimler olsa da, kesin nedenler belirsizliğini koruyor. [163] [167]
Bu bölüm, boyut ve görüntü kalitesi için seçilen ve hacme göre sıralanan Güneş Sistemi gövdelerinin bir örneğidir. Bazı büyük nesneler (özellikle Eris, Haumea, Makemake ve Nereid) yüksek kalitede görüntülenmedikleri için burada atlanmıştır.
- ^ birb 27 Ağustos 2019 itibariyle.
- ^Adın büyük harf kullanımı değişir. Astronomik adlandırma konusunda yetkili kurum olan Uluslararası Astronomi Birliği, tüm bireysel astronomik nesnelerin adlarının büyük harfle yazıldığını belirtir, ancak adlandırma yönergeleri belgesinde karışık "Güneş Sistemi" ve "güneş sistemi" yapılarını kullanır. Ad genellikle küçük harfle gösterilir ("Güneş Sistemi"), örneğin, Oxford ingilizce sözlük ve Merriam-Webster'ın 11. Üniversite Sözlüğü.
- ^ Güneş Sistemi'nin gezegenlerinin yörüngesinde dönen doğal uydular (aylar), ikincisine bir örnektir.
- ^ Tarihsel olarak, 1930'daki keşfinden 2006'ya kadar Plüton da dahil olmak üzere, diğer bazı cisimler bir zamanlar gezegenler olarak kabul edildi. Bkz. Eski gezegenler.
- ^ Merkür'den daha büyük iki uydu, Jüpiter'in yörüngesindeki Ganymede ve Satürn'ün yörüngesindeki Titan'dır. Merkür'den daha büyük olmasına rağmen, her iki uydu da kütlesinin yarısından daha azına sahiptir. Ayrıca, Jüpiter'in uydusu Callisto'nun yarıçapı, Merkür'ün yarıçapının %98'inden fazladır.
- ^ birbcde IAU tanımlarına göre, Güneş'in etrafında dönen nesneler dinamik ve fiziksel olarak üç kategoriye ayrılır: gezegenler, cüce gezegenler, ve küçük Güneş Sistemi gövdeleri.
- Gezegen, Güneş'in etrafında dönen, kütlesi yerçekiminin onu (yakın) küresel bir şekle çekmesi için yeterli olan ve yakın çevresini tüm küçük nesnelerden temizleyen herhangi bir cisimdir. Bu tanıma göre, Güneş Sistemi sekiz gezegene sahiptir: Merkür, Venüs, Dünya, Mars, Jüpiter, Satürn, Uranüs ve Neptün. Pluto, komşuluğunu diğer Kuiper kuşağı nesnelerinden temizlemediği için bu tanıma uymuyor. [5]
- Cüce gezegen, Güneş'in yörüngesinde dönen, kendi yerçekimi ile küreye yakın hale getirilebilecek kadar büyük, ancak çevresinden gezegenimsileri temizlememiş ve aynı zamanda bir uydu olmayan bir cisimdir. [5] Plüton bir cüce gezegendir ve IAU, Güneş Sistemi'ndeki diğer dört cismi cüce gezegen olacakları beklentisiyle tanıdı veya adlandırdı: Ceres, Haumea, Makemake ve Eris. [6] Genellikle cüce gezegen olması beklenen diğer nesneler arasında Gonggong, Sedna, Orcus ve Quaoar bulunur. [7] Plüton'a atıfta bulunularak, trans-Neptün bölgesinde yörüngede dönen diğer cüce gezegenlere bazen "plütoidler" denir, ancak bu terim nadiren kullanılır.
- Güneş'in etrafında dönen kalan nesneler, küçük Güneş Sistemi gövdeleri olarak bilinir. [5]
- ^ birb Güneş, Jüpiter ve Satürn hariç Güneş Sistemi'nin kütlesi, en büyük nesneleri için hesaplanan tüm kütleleri toplayarak ve Oort bulutunun kütleleri için kaba hesaplamalar kullanarak (yaklaşık 3 Dünya kütlesi olarak tahmin edilir), [19] belirlenebilir. Kuiper kuşağı (kabaca 0,1 Dünya kütlesi olarak tahmin edilmektedir) [20] ve asteroit kuşağı (0,0005 Dünya kütlesi olarak tahmin edilmektedir) [21] için toplam, yukarıya doğru yuvarlatılmış,
37 Dünya kütlesi veya Güneş'in yörüngesindeki kütlenin %8,1'i. Uranüs ve Neptün'ün birleşik kütleleri ile (