Theodore Roosevelt'in Başkanlığı - Presidency of Theodore Roosevelt
|Theodore Roosevelt'in Başkanlığı|
|14 Eylül 1901 - 4 Mart 1909|
|Devlet Başkanı||Theodore Roosevelt|
|Kabine||Listeyi gör|
|Parti||Cumhuriyetçi|
|Seçim||1904|
|Oturma yeri||Beyaz Saray|
|Başkan Mührü |
(1894–1945)


New York Valisi
Amerika Birleşik Devletleri Başkan Yardımcısı
Amerika Birleşik Devletleri başkanı
İlk dönem
İkinci dönem
Başkanlık Sonrası
Theodore Roosevelt Başkanlığı yaparken 14 Eylül 1901 tarihinde başladığını Theodore Roosevelt oldu 26 Amerika Birleşik Devletleri Başkanı üzerine Başkan William McKinley suikast ve ölüm ve 4 Mart tarihinde sona eren, 1909 Roosevelt olmuştu United Başkan Yardımcısı Devletler sadece 194 gün boyunca o başkanlığa başarınca. Bir Cumhuriyetçi , 1904'te dört yıllık cumhurbaşkanı olarak bir heyelanla yarıştı ve kazandı . Onun yerine koruyucusu ve seçilmiş halefi William Howard Taft geçti .
Bir Aşamalı reformcu Roosevelt onun düzenleyici reform ve üzerinden bir "güven buster" olarak ün kazandı antitröst kovuşturmalar . Başkanlığı , gıda güvenliğini düzenlemek için Gıda ve İlaç İdaresi'ni kuran Saf Gıda ve İlaç Yasası'nın ve Eyaletlerarası Ticaret Komisyonu'nun düzenleme gücünü artıran Hepburn Yasası'nın geçtiğini gördü . Ancak Roosevelt , ilke olarak tröstler ve kapitalizmle aynı fikirde olmadığını , yalnızca tekelci uygulamalara karşı olduğunu göstermeye özen gösterdi . " Square Deal ", demiryolu ücretlerinin ve saf gıda ve ilaçların düzenlenmesini içeriyordu; bunu hem ortalama vatandaş hem de işadamları için adil bir anlaşma olarak gördü. Hem iş dünyasına hem de emeğe sempati duyan Roosevelt, en önemlisi 1902'deki büyük Kömür Grevi için bir anlaşmayı müzakere ederek işçi mücadelesinden kaçındı . Doğal kaynakların verimli kullanımını vurgulayarak koruma hareketini şiddetle destekledi . Milli parklar ve ulusal ormanlar sistemini önemli ölçüde genişletti . 1906'dan sonra sola kayarak büyük şirketlere saldırdı, bir refah devleti önerdi ve işçi sendikalarını destekledi.
Dış ilişkilerde Roosevelt, Monroe Doktrini'ni desteklemeye ve ABD'yi güçlü bir deniz gücü olarak kurmaya çalıştı ve Pasifik'e erişimi büyük ölçüde artıran ve Amerikan güvenlik çıkarlarını ve ticaret fırsatlarını artıran Panama Kanalı'nı inşa etme sorumluluğunu üstlendi . İspanyol-Amerikan Savaşı'nda (1898) edinilen sömürge imparatorluğunu miras aldı . Küba'daki Birleşik Devletler Askeri Hükümeti'ni bitirdi ve Filipinler'de uzun vadeli bir işgal taahhüdü verdi . Dış politikasının çoğu, Pasifik'te Japonya'nın ve Karayip Denizi'nde Almanya'nın oluşturduğu tehditlere odaklandı . Latin Amerika'da Avrupa'nın gücünü en aza indirgemek için Venezuela Krizine aracılık etti ve Roosevelt'in Sonuçlarını ilan etti . Roosevelt , 1906 Nobel Barış Ödülü'nü kazandığı Rus-Japon Savaşı'na (1904-1905) aracılık etti . İngiltere ile daha yakın ilişkiler kurdu. Biyografi yazarı William Harbaugh şöyle diyor:
- Dış ilişkilerde Theodore Roosevelt'in mirası, ulusal çıkarların makul bir şekilde desteklenmesi ve bir güç dengesinin sürdürülmesi yoluyla dünya istikrarının geliştirilmesidir; uluslararası ajansların oluşturulması veya güçlendirilmesi ve mümkün olduğunda bunların kullanımına başvurulması; ve eğer mümkünse, meşru Amerikan çıkarlarını desteklemek için askeri güç kullanmaya yönelik örtük kararlılık. İç işlerinde, kamu yararını artırmak için hükümetin kullanılmasıdır. "Bu yeni kıtada," dedi, "sadece büyük ama haksız olarak bölünmüş maddi refahın olduğu başka bir ülke inşa edersek, hiçbir şey yapmamış oluruz."
Roosevelt'in politikalarına genel olarak karşı çıkan tarihçi Thomas Bailey , yine de şu sonuca varmıştır: "Roosevelt, harika bir kişilik, büyük bir aktivist, büyük bir ahlak vaiziydi, büyük bir tartışmacı, büyük bir şovmen. Konuşmalara hükmederken çağına hükmetti .. .kitleler onu sevdi; büyük bir popüler idol ve büyük bir oy toplayıcı olduğunu kanıtladı. " Onun imajı, Rushmore Dağı'nda George Washington, Thomas Jefferson ve Abraham Lincoln'ün yanında duruyor . Roosevelt, emperyalizm tavrı nedeniyle bazıları tarafından eleştirilse de, tarihçiler tarafından sık sık tüm zamanların en büyük beş ABD Başkanı arasında gösteriliyor.
Katılım
Roosevelt olarak görev donanmasının bakan yardımcılarından ve vali arasında New York'ta olarak seçimi kazanmak önce William McKinley içinde 'ın çalışan arkadaşı 1900 başkanlık seçimlerinde . Roosevelt , McKinley'nin anarşist Leon Czolgosz tarafından Buffalo, New York'ta öldürülmesinin ardından başkan oldu ; Czolgosz McKinley'i 6 Eylül 1901'de vurdu ve McKinley 14 Eylül'de öldü. Roosevelt, McKinley'nin Buffalo'daki Ansley Wilcox House'da öldüğü gün göreve başladı . John R. Ela , ABD Bölge Hakimi batı bölgesine ait New York'ta , uygulanan ofis yemin . 43. doğum gününe sadece birkaç hafta eksik olan Roosevelt , ABD tarihindeki en genç cumhurbaşkanı oldu .
Yemin etmeye hazır olup olmadığı sorulduğunda Roosevelt,
Yemin edeceğim. Ve bu derin ve korkunç ulusal yas saatinde, sevgili ülkemizin huzuru ve onuru için Başkan McKinley'in politikasını kesinlikle hiçbir ihtilafsız sürdürmek amacım olacağını belirtmek isterim.
Roosevelt daha sonra herhangi bir iç politika hedefi olmadan göreve geldiğini söyleyecekti. Koruyucu tarifenin kısmi istisnası dışında, ekonomik konulardaki Cumhuriyetçi görüşlerin çoğuna geniş ölçüde bağlı kaldı . Roosevelt, ABD'nin kendisini uluslararası ilişkilerde büyük bir güç olarak göstermesini istediği için, dış politikasının ayrıntıları hakkında daha güçlü görüşlere sahipti .
Yönetim
Kabine
Sorunsuz bir geçiş sağlamak için endişeli olan Roosevelt, McKinley'in kabinesinin üyelerini, özellikle Dışişleri Bakanı John Hay ve Hazine Bakanı Lyman J. Gage'yi McKinley'in ölümünden sonra görevde kalmaya ikna etti . McKinley'in kabinesinden başka bir kişi, Savaş Bakanı Elihu Root , yıllardır Roosevelt'in sırdaşı olmuştu ve Başkan Roosevelt'in yakın müttefiki olarak hizmet etmeye devam etti. McKinley'in 1901'in başlarında atadığı Başsavcı Philander C. Knox , Roosevelt yönetimi içinde de güçlü bir güç olarak ortaya çıktı. McKinley'in kişisel sekreteri George B. Cortelyou , Roosevelt yönetiminde kaldı. Kongre Aralık 1901'de oturumuna başladığında, Roosevelt, Gage'yi LM Shaw ile değiştirdi ve Henry C. Payne'i Postmaster General olarak atadı ve güçlü Senatörler William B. Allison ve John Coit Spooner'ın onayını aldı . Eski patronu Donanma Bakanı John D. Long'u Kongre Üyesi William H. Moody ile değiştirdi . 1903'te Roosevelt, Cortelyou'yu Ticaret ve Çalışma Bakanlığı'nın ilk başkanı olarak atadı ve William Loeb Jr. , Roosevelt'in sekreteri oldu.
Kök 1904 yılında özel sektöre döndü ve yerini William Howard Taft , daha önce yapmıştı, genel vali arasında Filipinler . Knox, 1904'te Senato'ya atanmayı kabul etti ve yerine William Moody geçti ve yerine 1906'da Charles Joseph Bonaparte geçti . Hay'in 1905'te ölümünden sonra Roosevelt, Root'u Kabine'ye dışişleri bakanı olarak geri dönmeye ikna etti ve Root, Roosevelt'in görev süresinin son günlerine kadar görevde kaldı. 1907'de Roosevelt, Shaw'un yerine Cortelyou'yu getirirken, James R. Garfield iç bölümün yeni sekreteri oldu.
Basın mensupları
McKinley'in basını etkili bir şekilde kullanmasına dayanan Roosevelt, Beyaz Saray'ı her gün haberlerin merkezi haline getirerek röportajlar ve fotoğraf fırsatları sağladı. Beyaz Saray muhabirlerinin bir gün yağmurda dışarıda toplandığını fark ederek, onlara içeride kendi odalarını verdi ve etkili bir şekilde başkanlık basın brifingini icat etti. Beyaz Saray'a benzeri görülmemiş bir erişimi olan minnettar basın, Roosevelt'i geniş bir haberle ödüllendirdi, Roosevelt'in sevmediği muhabirleri eleme uygulamasıyla daha mümkün hale getirdi.
Adli atamalar
Roosevelt , Yüksek Mahkeme'ye üç yardımcı yargıç atadı . Roosevelt'in ilk ataması, Oliver Wendell Holmes, Jr. , 1899'dan beri Massachusetts Yüksek Mahkemesinin baş yargıcı olarak hizmet etmiş ve ahlaki şüpheciliği ve seçilmiş yetkililere saygı göstermesi nedeniyle hukuk çevrelerinde ün kazanmıştı . Aralık 1902'de teyit edilen Holmes, 1932'ye kadar Yüksek Mahkeme'de görev yaptı. Roosevelt'in ikinci ataması, eski Dışişleri Bakanı William R. Day , Roosevelt'in antitröst davaları için güvenilir bir oy oldu ve 1903'ten 1922'ye kadar mahkemede kaldı. 1906'da, değerlendirdikten sonra Demokratik temyiz yargıcı Horace Harmon Lurton , Yüksek Mahkeme boşluğu için Roosevelt bunun yerine Başsavcı William Moody'yi atadı. Moody, sağlık sorunları nedeniyle 1910'da emekli olana kadar mahkemede görev yaptı.
İç politika
İlerlemecilik
İş ve işçi sınıfı arasında " Kare Anlaşma " olarak adlandırdığı bir şeyi yaratmaya kararlı olan Roosevelt, Kongre aracılığıyla birçok ilerici yasayı zorladı. İlerlemecilik , günün en güçlü siyasi güçleri arasındaydı ve Roosevelt, onun en açık sözcüüydü. İlerlemeciliğin iki yönü vardı. Birincisi, ilericilik, ulusun sorunlarını çözmek için bilim, mühendislik, teknoloji ve sosyal bilimlerin kullanımını teşvik etti ve israfı ve verimsizliği ortadan kaldırmanın ve modernizasyonu teşvik etmenin yollarını belirledi. İlerlemeciliği teşvik edenler aynı zamanda siyasi makineler, işçi sendikaları ve yeni, büyük şirketlerin tröstleri arasındaki, yüzyılın başında ortaya çıkan yolsuzluğa karşı kampanya yürüttüler. Tarihçi G. Warren Chessman, Roosevelt'in başkan olarak önceliklerini ve özelliklerini tanımlarken, Roosevelt'in
büyük şirketlerin kamusal sorumluluğu konusunda ısrar; tröstler için ilk çare olarak tanıtım; demiryolu oranlarının düzenlenmesi; sermaye ve emek çatışmasının arabuluculuğu; doğal kaynakların korunması; ve toplumun daha az şanslı üyelerinin korunması.
Güven kırma ve düzenleme
On dokuzuncu yüzyılın sonlarında, Standard Oil de dahil olmak üzere birkaç büyük işletme ya rakiplerini satın almış ya da rekabeti etkili bir şekilde bastıran iş düzenlemeleri yapmıştı. Birçok şirket, kendisini birkaç bileşen şirketin bir yönetim kurulu tarafından kontrol edildiği bir tröst olarak organize eden Standard Oil modelini izledi . Kongre 1890 Sherman Antitröst Yasasını bazı federal tröst düzenlemeleri sağlamak için kabul ederken , Yüksek Mahkeme Amerika Birleşik Devletleri - EC Knight Co. davasında yasanın gücünü sınırlandırmıştı . 1902'ye gelindiğinde, en büyük 100 şirket, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki sanayi sermayesinin yüzde 40'ını kontrol ediyordu. Roosevelt tüm tröstlere karşı çıkmadı, ancak halka zarar verdiğine inandığı tröstleri düzenlemeye çalıştı ve bunu "kötü tröstler" olarak nitelendirdi.
İlk dönem
Göreve başladıktan sonra, Roosevelt federal tröst düzenlemeleri önerdi. Eyaletler, zararlı tröstler olarak gördüğü tröstlerin büyümesini engellemediği için, Roosevelt eyaletler arası ticaretle uğraşan şirketleri düzenlemek için tasarlanmış bir Kabine departmanı kurulmasını savundu . Ayrıca demiryollarının birleştirilmesini engelleyemeyen 1887 Eyaletlerarası Ticaret Yasasının değiştirilmesini de destekledi . Şubat 1902'de Adalet Bakanlığı , JP Morgan , James J. Hill ve EH Harriman tarafından 1901 yılında kurulan bir demiryolu holding şirketi olan Northern Securities Company'ye karşı antitröst davası açacağını duyurdu . Adalet Bakanlığı bir antitröst bölümünden yoksun olduğundan, davayı eski bir şirket avukatı olan Başsavcı Knox bizzat yönetti. Dava mahkemede ilerlerken, Knox, artan et fiyatları nedeniyle popüler olmayan "Beef Trust" a karşı bir dava daha açtı. Daha önceki retoriğiyle birleştiğinde, davalar Roosevelt'in federal tröst düzenlemesini güçlendirme kararlılığının sinyalini verdi.
1902 seçimlerinden sonra, Roosevelt, büyük endüstriyel kaygılara demiryolu iadelerinin yasaklanması ve tekelci uygulamaları incelemek ve raporlamak için bir Şirketler Bürosu kurulması çağrısında bulundu . Roosevelt, antitröst paketini Kongre'den geçirmek için doğrudan halka başvurdu ve yasayı Standard Oil'in kötü niyetli gücüne karşı bir darbe olarak gördü. Roosevelt'in kampanyası başarılı oldu ve Şirketler Bürosu'nu da içeren Ticaret ve Çalışma Bakanlığı'nın kurulması için kongre onayını kazandı . Şirketler Bürosu, rekabete aykırı uygulamaları izlemek ve raporlamak için tasarlanmıştır; Roosevelt, bu tür uygulamaların kamuoyuna duyurulması halinde büyük şirketlerin rekabeti engelleyici uygulamalara girme olasılığının daha düşük olacağına inanıyordu. Knox'un talebi üzerine Kongre , Adalet Bakanlığı'nın Antitröst Bölümü'nün kurulmasına da izin verdi . Roosevelt ayrıca demiryolu iadelerinin verilmesini kısıtlayan Elkins Yasası'nın geçişini de kazandı .
Mart 1904'te, Yüksek Mahkeme Northern Securities Co.-Amerika Birleşik Devletleri davasında hükümet adına karar verdi . Tarihçi Michael McGerr'e göre , dava, federal hükümetin "tek, sıkı bir şekilde entegre olmuş devletlerarası bir şirkete" yönelik ilk muzaffer davasını temsil ediyordu. Ertesi yıl, yönetim , Beef Trust'ı parçalayan Swift and Company - Birleşik Devletler davasında bir başka büyük zafer kazandı . Duruşmadaki kanıtlar, 1902'den önce, önde gelen "Büyük Altı" et paketleyicilerinin, fiyatları sabitlemek ve daha yüksek fiyatlar ve daha yüksek kar arayışlarında besi hayvanı ve et pazarını bölmek için bir komplo kurduklarını gösterdi. Devam edemeyen rakipleri kara listeye aldılar, yanlış teklifler kullandılar ve demiryollarından indirimleri kabul ettiler. 1902'de federal tedbirlerle vurulduktan sonra, Büyük Altılılar tek bir şirkette birleşerek ticareti dahili olarak kontrol etmeye devam etmelerine izin verdi. Oybirliğiyle verilen mahkeme adına konuşan Yargıç Oliver Wendell Holmes Jr., eyaletler arası ticaretin, zincirin açıkça eyaletler arası karakterde olduğu zincirin parçası olan eylemleri içerdiğine karar verdi. Bu durumda, zincir çiftlikten perakende mağazasına geçti ve birçok eyalet sınırını geçti.
İkinci dönem
Roosevelt, yeniden seçilmesinin ardından hızlı bir şekilde cesur bir yasama gündemini yürürlüğe koymaya çalıştı ve özellikle ilk döneminin düzenleyici başarılarının üzerine inşa edilecek yasalara odaklandı. İlk dönemindeki olaylar, Roosevelt'i eyaletler arası ticarete ilişkin ek federal düzenlemeleri yürürlüğe koyan yasanın gerekli olduğuna ikna etmişti, çünkü eyaletler, eyalet sınırları boyunca faaliyet gösteren büyük tröstleri düzenleyemiyorlardı ve aşırı çalışan Adalet Bakanlığı, tekelci uygulamalar hakkında yeterli bir kontrol sağlayamıyordu. tek başına antitröst davaları aracılığıyla. McClure's Magazine'deki raporlardan ilham alan birçok Amerikalı, demiryolu indirimlerinin verilmesini kısıtlamak için görece çok az şey yapan Elkins Yasası'nda bir geliştirme çağrısında bulunmak için Roosevelt'e katıldı. Roosevelt ayrıca , 1887'de demiryollarını düzenlemek için oluşturulan Eyaletlerarası Ticaret Komisyonu'nun (ICC) yetkilerini güçlendirmeye çalıştı . Roosevelt'in Kongre'ye gönderdiği 1905 mesajında yayınlanan düzenleme yasası çağrısı, ticari çıkarlar ve muhafazakar kongre üyelerinden güçlü bir muhalefetle karşılaştı.
Kongre 1905'in sonlarında yeniden toplandığında, Roosevelt , Iowa Senatörü Jonathan P. Dolliver'den Roosevelt'in demiryolu düzenleme önerilerini içeren ve yasa tasarısı için halkı ve kongre desteğini harekete geçirecek bir yasa tasarısı sunmasını istedi . Tasarı ayrıca, Kongre Üyesi William Peters Hepburn'ün adını taşıyan Hepburn Yasası olarak bilinen Mecliste de ele alındı . Tasarı Meclis'ten görece kolaylıkla geçerken, Nelson Aldrich gibi muhafazakar Cumhuriyetçilerin hakim olduğu Senato daha büyük bir meydan okuma oluşturdu. Reform çabalarını yenmek isteyen Aldrich, bunu , Roosevelt'in hor gördüğü Güneyli bir senatör olan Demokrat Benjamin Tillman'ın tasarıya bırakması için ayarladı . Demiryolu düzenlemesi oldukça popüler olduğu için, Hepburn Yasası'nın muhalifleri, ICC'nin oran belirleme sürecini gözden geçirmede mahkemelerin rolüne odaklandı. Roosevelt ve ilericiler, adli incelemeyi usulde adalet meseleleriyle sınırlamak isterken, muhafazakarlar, yargıçların oranların kendilerinin adil olup olmadığını belirlemelerine olanak tanıyan "geniş incelemeyi" tercih ettiler.
Roosevelt ve Tillman, adli incelemeyi kısıtlayan bir yasa tasarısının arkasında iki partili bir çoğunluğu bir araya getiremedikten sonra, Roosevelt, Senatör Allison tarafından yazılan ve ICC'nin oran belirleme gücünün mahkemede incelenmesine izin veren belirsiz bir dil içeren bir değişikliği kabul etti. Allison değişikliğinin eklenmesiyle Senato Hepburn Yasası'nı 71'e 3 oyla kabul etti. Her iki Kongre meclisi de tek tip bir yasayı geçirdikten sonra, Roosevelt 29 Haziran 1906'da Hepburn Yasasını imzaladı . Oran belirlemeye ek olarak, Hepburn Yasası aynı zamanda ICC'ye boru hattı ücretleri, depolama sözleşmeleri ve diğer bazı hususlar üzerinde düzenleme yetkisi de verdi. demiryolu operasyonları. Bazı muhafazakarlar, Allison değişikliğinin mahkemelere geniş inceleme yetkileri verdiğine inansa da, müteakip bir Yüksek Mahkeme davası, ICC'nin oran belirleme yetkilerini gözden geçirmek için adli yetkiyi sınırladı.
Roosevelt , büyük ölçüde Upton Sinclair'in The Jungle adlı romanının popülaritesinden kaynaklanan kamuoyundaki yaygara karşısında , Kongre'yi gıda güvenliği düzenlemelerini yürürlüğe koymaya itti. Muhafazakar Temsilciler Meclisi Başkanı Joseph Gurney Cannon ve et paketleme endüstrisinin müttefiklerinin varlığından dolayı, bir et teftiş tasarısına karşı en kuvvetli muhalefet Meclis'teydi. Roosevelt ve Cannon , 1906 Et Muayene Yasası haline gelen bir uzlaşma tasarısını kabul ettiler. Kongre , hem Meclis hem de Senato'da güçlü destek alan Saf Gıda ve İlaç Yasasını aynı anda kabul etti . Toplu olarak, gıda ve ilaçların etiketlenmesi ve çiftlik hayvanlarının denetlenmesi için öngörülen yasalar ve et paketleme tesislerinde zorunlu sıhhi koşullar.
Antitröst düzenlemelerini güçlendirmek isteyen Roosevelt ve müttefikleri, 1908'de Sherman Yasasını geliştirmek için bir yasa tasarısı sundu, ancak Kongre'de yenilgiye uğradı. Büyük sigorta şirketlerini içeren bir dizi skandalın ardından , Roosevelt federal düzenlemeyi sağlamak için bir Ulusal Sigorta Bürosu kurmaya çalıştı, ancak bu öneri de reddedildi. Roosevelt ikinci döneminde antitröst davaları başlatmaya devam etti ve 1906'da Standard Oil aleyhine açılacak bir dava, şirketin 1911'de dağılmasına yol açacaktı. Rekabet davaları ve büyük düzenleyici reform çabalarına ek olarak, Roosevelt yönetimi, Şirketler Bürosu tarafından düzenlenmeye razı olan birçok büyük tröst. Düzenlemeyi gönüllü olarak kabul eden şirketler arasında, Şirketler Bürosu'nun faaliyetlerini soruşturmasına izin vererek bir antitröst davasından kaçınan US Steel de vardı.
Koruma
Roosevelt belirgindi kavrayışım ulusal gündemde konu en yüksek koyarak. Roosevelt'in koruma çabaları sadece çevrenin korunmasını değil, aynı zamanda sadece seçilmiş bireyler veya şirketler yerine toplumun bir bütün olarak ülkenin doğal kaynaklarından yararlanmasını sağlamayı hedefliyordu. Çevresel konulardaki en önemli danışmanı ve astı , Ormancılık Bürosu başkanı Gifford Pinchot'du . Roosevelt, ulusal ormanlar üzerindeki kontrolü İçişleri Bakanlığı'ndan Tarım Dairesi'nin bir parçası olan Ormancılık Bürosu'na devrederek Pinchot'un çevre sorunları üzerindeki gücünü artırdı . Pinchot'un ajansı, Birleşik Devletler Orman Hizmetleri olarak yeniden adlandırıldı ve Pinchot, ulusal ormanlarda iddialı korumacı politikaların uygulanmasına başkanlık etti.
Roosevelt , küçük çiftlikleri sulamak için federal baraj yapımını teşvik eden ve 230 milyon dönümlük (360.000 mi² veya 930.000 km²) alanı federal koruma altına alan 1902 Newlands Islah Yasası'nı teşvik etti. 1906'da Kongre , başkana federal topraklarda ulusal anıtlar yaratma yetkisi veren Eski Eserler Yasasını kabul etti . Roosevelt , seleflerinin hepsinden daha fazla federal arazi, milli park ve doğa koruma alanını ayırdı . Roosevelt , hem koruma hem de nakliye amaçlı su projelerinin yapımını koordine etmek için İç Su Yolları Komisyonu'nu kurdu ve 1908'de korumaya desteği artırmak için Valiler Konferansına ev sahipliği yaptı . Konferanstan sonra Roosevelt , ülkenin doğal kaynaklarının envanterini çıkarmak için Ulusal Koruma Komisyonu'nu kurdu .
Roosevelt'in politikaları, hem John Muir gibi çevreci aktivistlerin hem de Colorado Senatörü Henry M. Teller gibi koruma karşıtlarının muhalefetiyle karşılaştı . Sierra Club'ın kurucusu Muir, saf güzellik uğruna doğanın korunmasını isterken, Roosevelt, Pinchot'un formülüne abone oldu: "Ormanın en yararlı ürün veya hizmetin en büyük miktarını üretmesini sağlamak ve onu üretmeye devam etmek nesilden nesile insanlar ve ağaçlar için. " Bu arada Teller ve diğer koruma muhalifleri, korumanın Batı'nın ekonomik gelişimini engelleyeceğine inanıyorlardı ve iktidarın Washington'da merkezileşmesinden korkuyorlardı. Roosevelt'in iddialı politikalarına verilen tepki, Roosevelt'in başkanlığının son yıllarında daha fazla koruma çabalarını engelledi ve daha sonra Taft yönetimi sırasında Pinchot-Ballinger tartışmasına katkıda bulundu .
Çalışma ilişkileri
Roosevelt, genellikle işgücü yönetimi anlaşmazlıklarına dahil olma konusunda isteksizdi, ancak bu tür anlaşmazlıklar kamu yararını tehdit ettiğinde başkanlık müdahalesinin haklı olduğuna inanıyordu. İşçi sendikası üyeliği, Roosevelt'in göreve başlamasından önceki beş yıl içinde ikiye katlanmıştı ve katılımı sırasında Roosevelt, işçi isyanını ulusun karşı karşıya olduğu en büyük potansiyel tehdit olarak görüyordu. Yine de birçok kişinin karşılaştığı sert koşullar nedeniyle birçok işçiye sempati duyuyordu. Gibi emek liderleri tarafından önerilen daha kapsamlı reformları direnen Samuel Gompers'in ait Amerikan İşçi Federasyonu (AFL), Roosevelt kurulan açık dükkan resmi politika memuriyet çalışanların olarak.
1899'da Birleşik Maden İşçileri (UMW), etkisini bitümlü kömür madenlerinden antrasit kömür madenlerine genişletti . UMW , 1902 Mayıs'ında sekiz saatlik bir iş günü ve ücret artışları arayışında bir antrasit kömür grevi düzenledi . Yardımıyla bir müzakere çözüme ulaşmak umuduyla Mark Hanna 'nın Ulusal Sivil Federasyonu , UMW başkanı John Mitchell bir başlatmaktan bitümlü kömür madencileri engelledi sempati grevi . UMW'yi ezmek isteyen maden sahipleri pazarlık yapmayı reddettiler ve grev devam etti. Sonraki aylarda kömürün fiyatı ton başına beş dolardan ton başına on beş doların üzerine çıktı. İki tarafın bir çözüme ulaşmasına yardımcı olmak isteyen Roosevelt, Ekim 1902'de UMW liderlerini ve maden işletmecilerini Beyaz Saray'da ağırladı, ancak maden sahipleri pazarlık yapmayı reddettiler. Roosevelt, Root ve JP Morgan'ın çabalarıyla maden işletmecileri, greve bir çözüm önermek için bir başkanlık komisyonu kurulmasına karar verdiler. Mart 1903'te, komisyon zorunlu maaş artışlarını ve işgününü on saatten dokuz saate düşürdü. Maden sahiplerinin ısrarı üzerine, UMW'ye madencilerin temsilcisi olarak resmi bir onay verilmedi.
Roosevelt, 1902'den sonra işçi uyuşmazlıklarında büyük müdahalelerden kaçındı, ancak eyalet mahkemeleri ve federal mahkemeler, işçi eylemlerini önlemek için tedbirler çıkararak giderek daha fazla dahil oldu . Batı Maden İşçileri Federasyonu'nun , Colorado İşçi Savaşları olarak bilinen bir mücadelenin parçası haline gelen bir dizi grevi yönettiği Colorado'da gerilim özellikle yüksekti . Roosevelt, Colorado İşçi Savaşlarına müdahale etmedi, ancak Vali James Hamilton Peabody , grevleri bastırmak için Colorado Ulusal Muhafızlarını gönderdi. 1905 yılında, gibi radikal sendika liderleri Mary Harris Jones ve Eugene V. Debs kurulan Dünya Sanayi İşçileri AFL uzlaştırıcı politikalarını eleştirdi, hangi (IWW).
İnsan hakları
Roosevelt, ırk ilişkilerini iyileştirmek için bazı çalışmalar yapmış olsa da, İlerleme Çağı'nın çoğu lideri gibi , çoğu ırk meselesinde inisiyatif almamıştı . Günün en önemli siyahi lideri Booker T. Washington , 16 Ekim 1901'de Beyaz Saray'da akşam yemeğine davet edilen ilk Afrikalı Amerikalıydı . Washington'da Cumhuriyetçi politikacıların önemli bir danışmanı olarak ortaya çıktı. 1890'lar, konaklama tercih Jim Crow yasalarının uyguladı ırk ayrımı . Akşam yemeğiyle ilgili haberler iki gün sonra basına ulaştı ve halkın beyazlardan, özellikle Güney eyaletlerinden gelen protestoları o kadar güçlüydü ki, Roosevelt deneyi asla tekrarlamadı. Yine de Roosevelt, atamalarla ilgili olarak Washington'a danışmaya devam etti ve siyahları görevden almamayı tercih eden " zambak beyazı " Güney Cumhuriyetçilerinden uzak durdu .
Washington ile akşam yemeğinden sonra Roosevelt linçlere karşı konuşmaya devam etti , ancak Afro-Amerikan sivil hakları davasını ilerletmek için çok az şey yaptı. 1906'da, Brownsville Baskını olarak bilinen Teksas , Brownsville'deki şiddetli bir olay sırasında eylemlerine ilişkin doğrudan ifade verme emrini reddeden üç siyah asker grubunun onursuzca ihraç edilmesini onayladı . Roosevelt, terhisler nedeniyle çağdaş gazeteler tarafından büyük ölçüde eleştirildi ve Senatör Joseph B. Foraker , idareyi davayla ilgili tüm belgeleri teslim etmeye yönlendiren bir kongre kararının geçişini kazandı. Senato nihayetinde görevden almaların haklı olduğu sonucuna varmasına rağmen, tartışma başkanlığının geri kalanıyla ilgili oldu.
1907 paniği
1907'de Roosevelt , 1893 Panikinden bu yana en büyük iç ekonomik krizle karşı karşıya kaldı . ABD borsası 1907'nin başlarında bir düşüşe geçti ve finans piyasalarının çoğu, hisse fiyatlarındaki düşüşten Roosevelt'in düzenleyici politikalarını sorumlu tuttu. Güçlü bir merkez bankacılığı sisteminden yoksun olan hükümet, ekonomik gerilemeye bir tepkiyi koordine edemedi. Çöküş, Ekim 1907'de iki yatırımcının United Copper'ı devralamadığı zaman tam bir paniğe ulaştı . Finansçı JP Morgan, Hazine Bakanı Cortelyou ile birlikte çalışarak, kendi paralarını taahhüt ederek bir kazayı önlemek için bir grup işadamını organize etti. Roosevelt , antitröst endişelerine rağmen US Steel'in Tennessee Kömür, Demir ve Demiryolu Şirketi'ni satın almasına izin vererek ve Cortelyou'ya tahvilleri artırma ve bankalara federal fon sağlama yetkisi vererek Morgan'ın müdahalesine yardımcı oldu . Roosevelt'in Wall Street'teki itibarı paniğin ardından yeni seviyelere düştü, ancak başkan genel olarak popülerliğini korudu. Paniğin ardından, kongre liderlerinin çoğu ülkenin mali sisteminde reform yapılması gerektiği konusunda hemfikir oldu. Roosevelt'in desteğiyle Senatör Aldrich, Ulusal Bankaların acil durum para birimi çıkarmasına izin veren bir yasa tasarısı sundu , ancak önerisi, Wall Street için fazlasıyla uygun olduğuna inanan Demokratlar ve ilerici Cumhuriyetçiler tarafından reddedildi. Kongre bunun yerine , ülkenin bankacılık sistemini incelemek için Ulusal Para Komisyonu'nu oluşturan Aldrich-Vreeland Yasasını kabul etti ; komisyonun tavsiyeleri daha sonra Federal Rezerv Sisteminin temelini oluşturacaktı .
Tarifeler
Pek çok Cumhuriyetçi, tarifeyi 1893 Paniğinin ardından ekonomik politikalarının temel unsuru olarak gördü. Tarife, yerli üretimi yabancı rekabete karşı korudu ve aynı zamanda devletin finans gelirinin üçte birinden fazlasını oluşturan önemli bir hükümet finansmanı kaynağıydı. 1901. McKinley kararlı bir korumacıydı ve 1897 Dingley Tarifesi , tarife oranlarında büyük bir artışı temsil ediyordu. McKinley ayrıca genel gümrük oranlarını yüksek tutarken dış ticareti genişletmek amacıyla Fransa, Arjantin ve diğer ülkelerle ikili karşılıklılık anlaşmaları müzakere etti. McKinley ve diğer on dokuzuncu yüzyıl Cumhuriyetçi cumhurbaşkanlarının aksine, Roosevelt hiçbir zaman koruyucu tarifenin güçlü bir savunucusu olmadı ve genel olarak tarifelere büyük önem vermedi. Roosevelt göreve geldiğinde, McKinley'in karşılıklılık anlaşmaları Senato önünde beklemekteydi ve çoğu, Aldrich ve diğer muhafazakarların muhalefetine rağmen onaylanacaklarını varsaydı. Aldrich ile görüştükten sonra Roosevelt, parti içi bir çatışmayı önlemek için antlaşmaları Senato tarafından onaylamamaya karar verdi. Bununla birlikte, Kongre'ye Filipinler ile ve yerel şeker çıkarlarının üstesinden geldikten sonra Küba ile karşılıklı gümrük anlaşmalarını onaylaması için başarılı bir şekilde baskı yaptı.
Tarife konusu, Roosevelt'in ilk döneminde hareketsiz kaldı, ancak her iki taraf için de önemli bir kampanya konusu olmaya devam etti. Tarife indiriminin savunucuları, Roosevelt'ten konuyu 1905'in başlarında ele almak için Kongre'yi özel bir toplantıya çağırmasını istediler, ancak Roosevelt, tarife oranlarında bir indirime yalnızca ihtiyatlı bir onay vermeye istekliydi ve Roosevelt'in görev süresi boyunca tarifede başka bir işlem yapılmadı. . 20. yüzyılın ilk on yılında, ülke 1870'lerin başından bu yana ilk kez sürekli bir enflasyon dönemi yaşadı ve Demokratlar ve diğer serbest ticaret savunucuları artan fiyatları yüksek gümrük oranlarından sorumlu tuttu. Tarife indirimi giderek daha önemli bir ulusal mesele haline geldi ve Kongre, Roosevelt'in görevden ayrılmasından kısa bir süre sonra 1909'da büyük bir tarife yasasını geçirecekti.
Sol Merkeze Git, 1907–09
1907'de Roosevelt, kendisini Cumhuriyetçi Parti'nin "sol merkezi" olarak tanımladı. Dengeleme hareketini şöyle açıkladı:
- Kamusal kariyerimde, daha iyi durumda olanlara karşı kin dolu bir kıskançlık ve nefret hisseden fakir, cahil ve çalkantılı insanların eğilimine karşı, mafya ruhuna karşı defalarca kafa tutmak zorunda kaldım. Ancak son birkaç yıl içinde, muazzam bir servete sahip olan ve basın, kürsü, kolejler ve kamusal yaşamdaki temsilcileriyle şiddetli bir savaş yürütmek zorunda kaldığım muazzam etkiye sahip zengin yolsuzlukçılar oldu. "
Lincoln Steffens ve Ida Tarbell gibi pis gazetecilerin haberlerinin yanı sıra kurumsal skandallara artan popüler öfke , Cumhuriyetçi Parti'de Aldrich gibi muhafazakarlar ile Albert B. Cummins ve Robert M. La Follette gibi ilericiler arasında bir bölünmeye katkıda bulundu . Roosevelt, partisinin sol kanadını tam olarak benimsemedi, ancak önerilerin çoğunu kabul etti.
Roosevelt, görevdeki son iki yılında büyük işletmelere karşı ihtiyatlı yaklaşımından vazgeçti, muhafazakar eleştirmenlerini küçümsedi ve Kongre'yi bir dizi radikal yeni yasayı yürürlüğe koymaya çağırdı. Roosevelt, laissez-faire ekonomik ortamını, federal hükümet için daha büyük bir düzenleyici rol içeren yeni bir ekonomik modelle değiştirmeye çalıştı . 19. yüzyıl girişimcilerinin yenilikler ve yeni işler için servetlerini riske attığına ve bu kapitalistlerin haklı olarak ödüllendirildiğine inanıyordu. Aksine, 20. yüzyıl kapitalistlerinin çok az risk aldığına, ancak yine de büyük ve adaletsiz ekonomik ödüller kazandıklarına inanıyordu. Roosevelt, refahın üst sınıftan başka bir tarafa yeniden dağıtılması olmaksızın, ülkenin radikalizme döneceğinden veya devrime düşeceğinden korkuyordu.
Ocak 1908'de Roosevelt, Kongre'ye özel bir mesaj göndererek, kısa süre önce Yüksek Mahkeme tarafından kurum içi şirketlere başvurusu nedeniyle iptal edilen bir işverenin sorumluluk yasasının restorasyonu çağrısında bulundu . Ayrıca ulusal bir anonim şirket yasası (tüm şirketler eyaletten eyalete büyük ölçüde değişen eyalet tüzüklerine sahipti), federal gelir vergisi ve miras vergisi (her ikisi de zenginleri hedef alıyor), grevler sırasında işçi sendikalarına karşı mahkeme emirlerinin kullanılmasının sınırlandırılması çağrısında bulundu. (ihtiyati tedbirler, çoğunlukla ticarete yardımcı olan güçlü bir silahtı), federal çalışanlar için sekiz saatlik bir çalışma günü , bir posta tasarruf sistemi (yerel bankalar için rekabet sağlamak için) ve şirketlerin siyasi kampanyalara katkıda bulunmasını yasaklayan mevzuat.
Roosevelt'in gittikçe radikalleşen duruşu Ortabatı ve Pasifik Kıyısı'nda ve çiftçiler, öğretmenler, din adamları, büro işçileri ve bazı mülk sahipleri arasında popüler oldu, ancak doğu Cumhuriyetçiler, şirket yöneticileri, avukatlar, parti çalışanları ve birçok Kongre üyesine bölücü ve gereksiz göründü . William Jennings Bryan gibi popülist Demokratlar, Roosevelt'in mesajına hayranlık duyduklarını ifade etti ve bir Southern gazetesi, Roosevelt'in 1908'de Bryan ile birlikte Demokrat olarak aday olmasını istedi. John Sharp Williams gibi Demokrat Kongre liderlerinin sunduğu halk desteğine rağmen , Roosevelt cumhurbaşkanlığı döneminde Cumhuriyetçi Parti'den ayrılmayı ciddiye almadı. Roosevelt'in sola kayması, bazı Kongre Cumhuriyetçileri ve halktan pek çok kişi tarafından desteklendi, ancak Senatör Nelson Aldrich ve Sözcü Joseph Gurney Cannon gibi muhafazakar Cumhuriyetçiler Kongre'nin kontrolünde kaldı. Bu Cumhuriyetçi liderler, Roosevelt'in gündeminin daha iddialı yönlerini engelledi, ancak Roosevelt yeni bir Federal İşverenler Sorumluluk Yasası ve Washington DC'de çocuk işçiliğinin kısıtlanması gibi diğer yasaların kabul edilmesini sağladı.
Devletler kabul edildi
Yeni bir eyalet, Oklahoma , Roosevelt görevdeyken Birliğe kabul edildi . Kızılderili Bölgesi ve Oklahoma Bölgesi'nden oluşan Oklahoma, 16 Kasım 1907'de 46. eyalet oldu. Kongre, Kızılderili kabilesinin 1830 tarihli Kızılderili Uzaklaştırma Yasası'nın ardından bölgeye taşınmasının ardından Kızılderili Bölgesini kurmuştu. Kongre 1890'da Oklahoma Bölgesi'ni Kızılderili Bölgesi'nin bir bölümünde yaratarak bölgeyi beyazların yerleşimine açmıştı. Hindistan Topraklarındaki yerli Amerikalı liderler , Sequoyah Eyaleti'ni yaratmaya çalıştılar , ancak çabaları Kongre'de yenilgiye uğradı. Roosevelt'in önerisine göre, Kızılderili Bölgesi ve Oklahoma Bölgesi, Oklahoma Etkinleştirme Yasası kapsamında tek bir eyalet oluşturmak için birleştirildi . Yasa ayrıca New Mexico Bölgesi ve Arizona Bölgesini eyalet olarak kabul alma sürecini başlatmaya teşvik eden hükümler içeriyordu .
Dış politika
Big Stick diplomasisi
Roosevelt, politikalarını kısaca özetlemek için sözler üretmekte iyiydi. "Büyük sopa" sert dış politikasının en önemli ifadesiydi: "Yumuşak konuşun ve büyük bir sopa taşıyın; uzağa gideceksiniz." Roosevelt, tarzını "herhangi bir olası krizden yeterince çok önce akıllıca önsöz ve kararlı eylem uygulaması" olarak tanımladı. Roosevelt'in uyguladığı gibi, büyük sopa diplomasisinin beş bileşeni vardı. Birincisi, düşmanı yakından ilgilenmeye zorlayan ciddi askeri yeteneklere sahip olmak gerekliydi. O zamanlar bu dünya çapında bir donanma anlamına geliyordu. Roosevelt'in elinde hiçbir zaman büyük bir ordu olmadı. Diğer nitelikler, diğer uluslara karşı adil davranmak, asla blöf yapmamak, yalnızca sert vurmaya hazırsa saldırmak ve düşmanın yüzünü yenilgiye uğratmasına izin verme isteğiydi.
Büyük güç siyaseti
İspanyol-Amerikan Savaşı'ndaki zafer, ABD'yi hem Atlantik Okyanusu'nda hem de Pasifik Okyanusu'nda bir güç haline getirmişti ve Roosevelt, ABD etkisinin genişlemesini sürdürmeye kararlıydı. Bu görüşü yansıtan Roosevelt, 1905'te şöyle demişti: "Büyüklüğünden dolayı dünyanın diğer milletleri ile ilişkilere zorlanan büyük bir millet olduk ve bu tür sorumluluklara sahip bir halka yakışır gibi davranmalıyız." Roosevelt, Amerika Birleşik Devletleri'nin uluslararası ilişkilerde bir güç dengesi sağlama ve büyük güçler arasındaki gerilimi azaltma görevi olduğuna inanıyordu . Ayrıca Batı Yarımküre'de Avrupa sömürgeciliğine karşı çıkan Amerikan politikası Monroe Doktrini'ni desteklemek konusunda da kararlıydı . Roosevelt, Alman İmparatorluğu'nu Amerika Birleşik Devletleri için en büyük potansiyel tehdit olarak gördü ve Almanların Karayip Denizi'nde bir üs kurmaya çalışacağından korkuyordu . Bu korkuyla Roosevelt, Almanya'nın rakibi olan İngiltere ile daha yakın ilişkiler kurdu ve Alman Kaiser II. Wilhelm'in ABD'nin lehine körükleme çabalarına şüpheyle yanıt verdi . Roosevelt ayrıca , Japonya İmparatorluğu ve Rusya İmparatorluğu'nun önemli ölçüde yetki sahibi olduğu Doğu Asya ve Pasifik'teki ABD etkisini genişletmeye çalıştı . Roosevelt'in Doğu Asya'daki stratejisinin önemli bir yönü, Çin'i tüm ülkelerden ticarete açık tutma çağrısı yapan Açık Kapı Politikası idi .
Amerika'nın Avrupa meselelerindeki rolünü belirlemede önemli bir dönüm noktası, 1905-1906 Fas kriziydi. Fransa ve İngiltere, Fransa'nın Fas'a hakim olacağına karar vermişlerdi, ancak Almanya, Kaiser Wilhelm'in sessiz diplomasi özelliğini hiçe sayarak, aniden agresif bir şekilde protesto etti. Berlin, Roosevelt'ten aracı olarak hizmet etmesini istedi ve krizin çözüldüğü Fas'ın Algeciras kentinde çok uluslu bir konferans düzenlenmesine yardımcı oldu . Roosevelt, Avrupalılara gelecekte Amerika Birleşik Devletleri'nin arabulucu olarak bile Avrupa'ya herhangi bir müdahaleden kaçınacağını öğütledi, bu nedenle Avrupa dışişleri bakanları Amerika Birleşik Devletleri'ni Avrupa güç dengesine potansiyel bir faktör olarak dahil etmeyi bıraktı.
İspanyol-Amerikan Savaşı'nın ardından
Filipinler
Roosevelt, İspanyol-Amerikan Savaşı'nda elde edilen topraklarla ilgili tartışmalardan parçalanmış bir ülkeyi miras aldı . Roosevelt, Küba'ya hızlı bir şekilde bağımsızlık verilmesi gerektiğine ve Porto Riko'nun Foraker Yasası hükümlerine göre yarı otonom bir mülkiyet olarak kalması gerektiğine inanıyordu . Emilio Aguinaldo liderliğindeki bir ayaklanma karşısında bile ABD kuvvetlerinin istikrarlı, demokratik bir hükümet kurmak için Filipinler'de kalmasını istedi . Roosevelt, hızlı bir ABD geri çekilmesinin Filipinler'de istikrarsızlığa ya da Almanya veya Japonya gibi büyük bir gücün müdahalesine yol açacağından korkuyordu .
Filipin ayaklanması büyük ölçüde 1902'de Miguel Malvar'ın ele geçirilmesiyle sona erdi . Uzak Güney bölgelerinde, Müslüman Morolar , Moro İsyanı olarak bilinen devam eden bir çatışmada Amerikan yönetimine direndiler , ancak isyancılar başka yerlerde Amerikan yönetimini kabul etmeye başladı. Roosevelt, McKinley'nin Katolik rahipleri ortadan kaldırma ( Papa tazminatıyla ), altyapıyı iyileştirme, halk sağlığı programları sunma ve bir ekonomik ve sosyal modernizasyon programı başlatma politikalarını sürdürdü . 1898-99'da koloniler için gösterilen coşku soğudu ve Roosevelt adaları "Aşil topuğumuz" olarak gördü. 1907'de Taft'a şunları söyledi: "Adaların bağımsız hale getirildiğini görmekten, belki de düzenin korunması için bir tür uluslararası garanti veya bizim tarafımızdan düzeni sağlamazlarsa müdahale etmemiz gerektiğine dair bir uyarı ile mutlu olmalıyım. tekrar." O zamana kadar başkan ve dış politika danışmanları, Latin Amerika'ya odaklanmak için Asya meselelerinden uzaklaştı ve Roosevelt, Filipin politikasını, adaları Asya'da özyönetimi sağlayacak ilk Batı kolonisi olmaya hazırlamak için yeniden yönlendirdi. Filipinli liderlerin çoğu bağımsızlıktan yana olsa da, bazı azınlık grupları, özellikle de yerel işlerin çoğunu kontrol eden Çinliler, süresiz olarak Amerikan yönetimi altında kalmak istedi.
Filipinler, ilerici reformcular için büyük bir hedefti. Savaş Bakanı Taft'a gönderilen bir rapor, Amerikan sivil yönetiminin neler başardığının bir özetini sunuyordu. İngilizce öğretimine dayalı bir devlet okulu sisteminin hızlı bir şekilde oluşturulmasına ek olarak şunları içeriyordu:
- yakın zamanda yenilenen Manila Limanı'ndaki çelik ve beton rıhtımlar ; Pasig Nehri'nin taranması ; Insular Hükümetinin düzene sokulması; doğru, anlaşılır muhasebe; bir telgraf ve kablo iletişim ağının inşası; bir posta tasarruf bankasının kurulması; büyük ölçekli yol ve köprü yapımı; tarafsız ve kusursuz polislik; iyi finanse edilmiş inşaat mühendisliği; eski İspanyol mimarisinin korunması; büyük halka açık parklar; demiryolları inşa etme hakkı için bir ihale süreci; Şirketler hukuku; ve bir kıyı ve jeolojik araştırma.
Küba
Filipinler 1946'ya kadar ABD kontrolü altında kalırken, Küba 1902'de bağımsızlığını kazandı . McKinley'in görev süresinin son yılında kabul edilen Platt Değişikliği , Küba'yı ABD'nin fiilen koruyucusu yaptı. Roosevelt, Aralık 1902'de Küba ile bir karşılıklılık anlaşması için kongre onayını kazandı ve böylece iki ülke arasındaki ticarete uygulanan tarifeleri düşürdü. 1906'da, Küba Devlet Başkanı Tomás Estrada Palma , ikincisinin seçim sahtekarlığı iddiası nedeniyle bir ayaklanma patlak verdi . Hem Estrada Palma hem de liberal muhalifleri ABD'den bir müdahale çağrısında bulundu, ancak Roosevelt müdahale etme konusunda isteksizdi. Estrada Palma ve kabinesi istifa ettiğinde, Savaş Bakanı Taft ABD'nin Platt Değişikliği hükümlerine göre müdahale edeceğini ve Küba'nın İkinci İşgalini başlatacağını açıkladı . ABD güçleri adaya barışı sağladı ve işgal Roosevelt'in başkanlığının sona ermesinden kısa bir süre önce sona erdi.
Porto Riko
Porto Riko, İspanyol-Amerikan Savaşı sırasında sonradan akla gelen bir şeydi, ancak Karayip Denizi'ndeki stratejik konumu nedeniyle önem kazandı. Ada, Panama Kanalı'nın savunması için ideal bir deniz üssü sağladı ve aynı zamanda Latin Amerika'nın geri kalanıyla ekonomik ve politik bir bağlantı görevi gördü. Hakim ırkçı tavırlar Porto Riko'nun devlet olma ihtimalini ortadan kaldırdı, bu nedenle ABD, ada için yeni bir siyasi statü kazdı. Foraker Yasası ve sonraki Yüksek Mahkeme davaları, Porto Riko'yu ilk tüzel kişiliğe sahip olmayan bölge olarak belirledi , yani Birleşik Devletler Anayasası Porto Riko için tam olarak geçerli olmayacaktı. ABD, Porto Riko ithalatlarının çoğuna gümrük vergisi koysa da, adanın altyapı ve eğitim sistemine de yatırım yaptı. Adada milliyetçi duygu güçlü kaldı ve Porto Rikolular, İngilizce yerine öncelikle İspanyolca konuşmaya devam etti.
Askeri reformlar
Roosevelt, Birleşik Devletler ordusunu genişletmeye ve reform yapmaya önem verdi. Amerika Birleşik Devletleri Ordusu , 1890 yılında 39.000 erkeklerle, 19. yüzyılın sonlarında herhangi bir büyük gücün en küçük ve en güçlü ordusu oldu. Buna karşılık, Fransa ordusu 542.000 askerden oluşuyordu. İspanyol-Amerikan Savaşı çoğunlukla geçici gönüllüler ve eyalet ulusal koruma birimleri tarafından yapıldı ve departman ve bürolar üzerinde daha etkili kontrolün gerekli olduğunu gösterdi. Roosevelt genel müdür ve Avrupa tarzı olarak personelin üniformalı şefini istedi Savaş Bakanı Elihu Root tarafından önerilen reformlara güçlü destek verdi genelkurmay planlaması için. Genel dan muhalefetin üstesinden gelmek Nelson A. Miles , Amerika Birleşik Devletleri Ordusu Komutanının , Kök büyütme başardı West Point ve kuran ABD Ordusu Savaş Koleji de genelkurmay kadar. Root ayrıca terfi prosedürlerini değiştirdi, hizmetin özel şubeleri için okullar düzenledi, subayları personelden hatta döndürme ilkesini tasarladı ve Ordunun Ulusal Muhafızlarla bağlantılarını artırdı .
Göreve başladıktan sonra, Roosevelt deniz kuvvetlerinin genişlemesini bir öncelik haline getirdi ve görev süresinde gemilerin, subayların ve Donanmaya kayıtlı adamların sayısında artış görüldü. Yayınlanması ile Tarih üzerine Deniz Gücünün Etkisi , 1660-1783 1890 yılında, Kaptan Alfred Thayer Mahan derhal Avrupa liderleri tarafından olağanüstü bir donanma kuramcı olarak selamladı edilmişti. Roosevelt, Mahan'ın yalnızca güçlü bir filoya sahip bir ulusun dünya okyanuslarına hakim olabileceği, diplomasisini sonuna kadar uygulayabileceği ve kendi sınırlarını savunabileceği vurgusuna çok yakından dikkat etti. 1904'te Amerika Birleşik Devletleri dünyanın en büyük beşinci donanmasına sahipti ve 1907'de üçüncü en büyük donanmaya sahipti. Roosevelt, tüm deniz kuvvetlerinin Birleşik Devletler'in artık önemli bir oyuncu olduğunu anlamasını sağlamak için, 1908-1909'da dünya çapında " Büyük Beyaz Filo " olarak adlandırdığı şeyi gönderdi . Roosevelt'in filosu İngiliz filosunun genel gücüyle eşleşmese de, Batı Yarımküre'de baskın deniz kuvveti haline geldi.
Büyük Britanya ile yakınlaşma
İngiltere ile Amerika Birleşik Devletleri arasındaki Büyük Yakınlaşma , İspanyol-Amerikan Savaşı sırasında İngilizlerin ABD'nin desteğiyle başlamıştı ve Britanya, yükselen Alman deniz tehdidine odaklanmak adına Karayipler'den filosunu çekerken devam etti . Roosevelt, Batı yarımkürede barışçıl, ortak hegemonya sağlamak için Britanya ile yakın ilişkilerin sürdürülmesini istedi. Monroe Doktrini'nin İngiliz tarafından kabul edilmesi ve Kanada'nın İngiliz kontrolünün Amerikan tarafından kabul edilmesiyle , ABD ve İngiltere arasında yalnızca iki potansiyel önemli sorun kaldı: Alaska sınır anlaşmazlığı ve Orta Amerika'da bir kanalın inşası . McKinley yönetiminde, Dışişleri Bakanı Hay , İngilizlerin ABD'nin kanalın inşasına razı olduğu Hay-Pauncefote Antlaşması'nı müzakere etmişti . Roosevelt, Aralık 1901'de antlaşmanın Senato onayını kazandı.
Alaska ve Kanada arasındaki sınır , 1890'ların sonlarında , Yukon ve Alaska'daki Amerikalı ve Kanadalı maden arayıcıları altın talepleri için rekabet ederken, Klondike Altına Hücum nedeniyle bir sorun haline geldi . 1825 Saint Petersburg Antlaşması'nda İngiltere ve Rusya, Alaska ile Kanada arasındaki sınırda bir antlaşmaya varmıştı ve Amerika Birleşik Devletleri, 1867 Alaska Satın Alımı aracılığıyla bölgedeki Rus iddialarını üstlenmişti . Amerika Birleşik Devletleri, anlaşmanın Alaska'ya, altına hücum patlaması yaşayan Dyea ve Skagway kasabalarını da içeren tartışmalı topraklar üzerinde egemenlik verdiğini savundu . Venezuela Kriz kısaca sınırında barışçı müzakerelere bozmaya tehdit, ancak kriz sırasında İngilizler tarafından uzlaştırıcı eylemler geniş düşmanlıkların herhangi olasılığı önlendi. Ocak 1903'te ABD ve İngiltere, Alaska ile Kanada arasındaki sınırı çizmek için Amerikan, İngiliz ve Kanadalı delegelerden oluşan altı üyeli bir mahkemeyi güçlendirecek olan Hay-Herbert Anlaşması'na ulaştı. Senatör Henry Cabot Lodge'un yardımıyla , Roosevelt, Senato'nun Şubat 1903'te Hay-Herbert Antlaşması'na rıza göstermesini kazandı. Mahkeme, üç Amerikalı delege, iki Kanadalı delege ve İngiltere'den tek başına Lord Alverstone'dan oluşuyordu . Alverstone, Amerikan iddialarının çoğunu kabul etmek için üç Amerikan delegesine katıldı ve mahkeme, kararını Ekim 1903'te açıkladı. Mahkemenin sonucu, Birleşik Devletler ile İngiltere arasındaki ilişkileri güçlendirdi, ancak birçok Kanadalı mahkemenin kararından öfkelendi.
Venezuela Krizi ve Roosevelt'in Sonuç
Aralık 1902, bir İngiliz Alman blokaj bölgesinin Venezüella olarak bilinen bir olay başladı Venezüella kriz . Abluka, Venezuela'nın Avrupalı alacaklılara borçlu olduğu paradan kaynaklandı. Her iki güç de ABD'ye Venezuela'yı fethetmekle ilgilenmediklerine dair güvence verdi ve Roosevelt, Avrupalı alacaklılara sempati duydu, ancak Almanya'nın Venezuela'dan toprak tazminatı talep edeceğinden şüphelenmeye başladı. Roosevelt ve Hay, sözde geçici bir işgalin bile Batı Yarımküre'de kalıcı bir Alman askeri varlığına yol açabileceğinden korkuyorlardı. Abluka başladığında, Roosevelt, Amiral George Dewey komutasındaki ABD filosunu seferber etti . Roosevelt, Almanlar Venezuela'nın borçları konusunda tahkime gitmeyi kabul etmedikçe Alman filosunu yok etmekle tehdit etti ve Almanya savaştan ziyade tahkimi seçti. Venezuela, Amerikan tahkimiyle Şubat 1903'te Almanya ve İngiltere ile bir anlaşmaya vardı.
Roosevelt, Latin Amerika'da Avrupa'nın bölgesel emellerini hoş görmese de, Latin Amerika ülkelerinin Avrupa kredilerine borçlu oldukları borçları ödemeleri gerektiğine de inanıyordu. Roosevelt, 1904'ün sonlarında , Monroe Doktrini'ne Roosevelt Sonuçlarını duyurdu . ABD'nin, Avrupalı alacaklılara olan borçlarını ödememesi durumunda kararsız Karayipler ve Orta Amerika ülkelerinin finansmanına müdahale edeceğini ve aslında borçlarını garanti altına alacağını, bu da Avrupalı güçlerin ödenmemiş borçları tahsil etmek için müdahale etmesini gereksiz hale getireceğini belirtti. Roosevelt'in açıklaması özellikle Almanya için bir uyarı anlamına geliyordu ve Almanlar doğrudan Venezuela'ya ve diğer ülkelere müdahale etmemeye karar verdiğinden bölgede barışı teşvik etme sonucunu doğurdu.
Dominik Cumhuriyeti'ndeki bir kriz , Roosevelt Corollary için ilk deneme vakası oldu. Derinden borçlu olan ulus, Avrupalı alacaklılarını geri ödemekte zorlandı. Almanya ve İngiltere'nin başka bir müdahaleden korkan Roosevelt , Dominik ekonomisinin geçici kontrolünü ele geçirmek için Dominik Devlet Başkanı Carlos Felipe Morales ile bir anlaşmaya vardı, tıpkı ABD'nin Porto Riko'da kalıcı olarak yaptığı gibi. ABD, Dominik gümrük evinin kontrolünü ele geçirdi , ekonomiyi yeniden yapılandırmak için Jacob Hollander gibi ekonomistleri getirdi ve Dominik Cumhuriyeti'nin yabancı alacaklılarına düzenli bir gelir akışı sağladı. Müdahale Dominik Cumhuriyeti'ndeki siyasi ve ekonomik durumu istikrara kavuşturdu ve adadaki ABD rolü, Roosevelt'in görevden ayrılmasından sonraki yıllarda Taft'ın dolar diplomasisi için bir model oluşturacaktı .
Panama Kanalı
Roosevelt, Orta Amerika'da Atlantik Okyanusu ile Pasifik Okyanusu'nu birbirine bağlayacak bir kanal oluşturmaya çalıştı . Kongre üyelerinin çoğu, kanalın bir anlaşmaya varmak isteyen Nikaragua'dan geçmesini tercih etti , ancak Roosevelt , Kolombiya'nın gevşek kontrolü altındaki Panama kıstağını tercih etti . Kolombiya, 1898'den beri bir iç savaşın içinde kalmıştı ve Panama boyunca bir kanal inşa etme girişimi, Ferdinand de Lesseps'in önderliğinde başarısız olmuştu . McKinley tarafından atanan bir başkanlık komisyonu Nikaragua boyunca kanalın inşasını önermişti, ancak Panama boyunca bir kanalın daha ucuza gidebileceğini ve daha hızlı tamamlanabileceğini belirtti. Roosevelt ve danışmanlarının çoğu, bir Avrupalı güçle, muhtemelen Almanya ile savaşın yakında Monroe Doktrini üzerinden çıkabileceğine ve ABD filosunun kanal tamamlanana kadar iki okyanus arasında bölünmüş kalacağına inandıkları için Panama Kanalı'nı tercih ettiler. Uzun bir tartışmanın ardından Kongre , Roosevelt'e Panama Kanalı'nı inşa etmesi için 170 milyon dolar veren 1902 Spooner Yasasını kabul etti . Spooner Yasasının kabul edilmesinin ardından, Roosevelt yönetimi Kolombiya hükümeti ile Panama üzerinden bir kanal inşası için görüşmelere başladı.
ABD ve Kolombiya , Ocak 1903'te Hay-Herrán Antlaşması'nı imzalayarak ABD'ye Panama kıstağı boyunca bir kira sözleşmesi sağladı . Kolombiya Senatosu anlaşmayı onaylamayı reddetti ve ABD'den daha fazla para ve kanal bölgesi üzerinde daha fazla Kolombiya kontrolü talep eden değişiklikler ekledi. Uzun süredir Kolombiya'dan ayrılmak isteyen Panama isyancı liderleri, askeri yardım için ABD'ye başvurdu. Roosevelt, Kolombiya'nın lideri José Manuel Marroquín'i yozlaşmış ve sorumsuz bir otokrat olarak gördü ve Kolombiyalıların anlaşmaya varıp sonra reddederek kötü niyetle hareket ettiğine inanıyordu. Panama'da bir ayaklanma patlak verdikten sonra, Roosevelt , Kolombiya hükümetinin Panama'ya asker çıkarmasını önlemek için USS Nashville'i gönderdi ve Kolombiya, eyalet üzerinde kontrolü yeniden kuramadı. Panama'nın Kasım 1903'te bağımsızlığını ilan etmesinden kısa bir süre sonra , ABD Panama'yı bağımsız bir ulus olarak tanıdı ve kanalın inşası ile ilgili görüşmelere başladı. Roosevelt biyografi yazarı Edmund Morris'e göre, diğer Latin Amerika ülkelerinin çoğu, ekonomik faaliyetin artması umuduyla yeni kanalın olasılığını memnuniyetle karşıladı, ancak ABD'deki anti-emperyalistler , Roosevelt'in Panamalı ayrılıkçılara yardımına karşı öfkelendi.
Panama hükümetini temsil eden Dışişleri Bakanı Hay ve Fransız diplomat Philippe-Jean Bunau-Varilla hızla Hay – Bunau-Varilla Antlaşması'nı müzakere ettiler . 18 Kasım 1903'te imzalanarak, ABD'nin egemenliğini uygulayacağı Panama Kanalı Bölgesini kurdu ve Panama Kıstağı boyunca Atlantik'ten Pasifik'e uzanan bir gemi kanalının inşasını sigortaladı . Panama, Kanal Bölgesini (Panama Kanalı ve merkez hattının her iki tarafında genellikle beş mil (8,0 km) uzanan bir alandan oluşan) ABD'ye 10 milyon dolara ve giderek artan bir meblağ karşılığında sattı. Şubat 1904'te Roosevelt, 66'ya 14 oyla antlaşmayı Senato tarafından onayladı. Isthmian Kanal Komisyonu Savaşı Taft Bakanı tarafından denetlenen, bölgeyi yöneten ve kanal inşaatını denetlemek üzere kurulmuştur. Roosevelt, George Whitefield Davis'i Panama Kanalı Bölgesi'nin ilk valisi ve John Findley Wallace'ı kanal projesinin Baş Mühendisi olarak atadı . Wallace 1905'te istifa ettiğinde, Roosevelt , kanal bölgesinde bir demiryolu inşa eden ve bir kilit kanalının yapımını başlatan John Frank Stevens'ı atadı . Stevens, 1907'de inşaatı tamamlanana kadar gören George Washington Goethals ile değiştirildi. Roosevelt, kanaldaki ilerlemeyi denetlemek için Kasım 1906'da Panama'ya gitti ve Amerika Birleşik Devletleri'nin dışına seyahat eden ilk başkan oldu.
Doğu Asya
Rus-Japon Savaşı
Rusya , 1900 Boxer İsyanı'nın ardından Çin'in Mançurya bölgesini işgal etmişti ve Amerika Birleşik Devletleri, Japonya ve İngiltere, bölgedeki askeri varlığının sona ermesini istedi. Rusya 1902'de kuvvetlerini geri çekmeyi kabul etti, ancak bu vaatten vazgeçti ve Mançurya'daki nüfuzunu diğer güçlerin zararına genişletmeye çalıştı. Roosevelt, orduyu uzak bölgeye müdahale etmek için kullanmayı düşünmek istemiyordu, ancak Japonya, onu Mançurya'dan çıkarmak için Rusya'ya karşı savaşa hazırlandı. Ne zaman Rus-Japon Savaşı Şubat 1904 yılında patlak Roosevelt Japonca sempati duyan çatışma halinde arabuluculuk istedi. Çin'deki Açık Kapı politikasını sürdürmeyi ve her iki ülkenin de Doğu Asya'da egemen güç olarak ortaya çıkmasını engellemeyi umuyordu. 1904 yılı boyunca, hem Japonya hem de Rusya savaşı kazanmayı bekliyordu, ancak Japonlar, 1905 Ocak'ında Port Arthur'daki Rus deniz üssünü ele geçirdikten sonra belirleyici bir avantaj elde ettiler . 1905'in ortalarında, Roosevelt, tarafları Portsmouth'da bir barış konferansında buluşmaya ikna etti. , New Hampshire , 5 Ağustos'ta başlıyor. Onun ısrarcı ve etkili arabuluculuğu , 5 Eylül'de Portsmouth Antlaşması'nın imzalanmasına ve savaşı bitirmesine yol açtı . Onun çabalarından dolayı Roosevelt, 1906 Nobel Barış Ödülü'ne layık görüldü . Portsmouth Antlaşması, Rus birliklerinin Mançurya'dan çıkarılmasıyla sonuçlandı ve Japonya'ya Kore'nin ve Sakhalin Adası'nın güney yarısının kontrolünü verdi .
Japonya ile ilişkiler
Roosevelt, Japonya'yı askeri güç ve ekonomik modernleşme açısından Asya'da yükselen güç olarak gördü. Kore'yi geri kalmış bir ulus olarak gördü ve Japonya'nın Kore üzerinde kontrol sahibi olma girişimine itiraz etmedi. Amerikan elçiliğinin Seul'den çekilmesi ve Dışişleri Bakanı'nın bir Kore protesto misyonu almayı reddetmesi ile Amerikalılar, Japonya'nın Kore'yi planladığı ele geçirmesini durdurmak için askeri müdahalede bulunmayacaklarının sinyalini verdiler. 1905'in ortalarında, Taft ve Japonya Başbakanı Katsura Tarō , Taft-Katsura anlaşmasını ortaklaşa yaptı . Tartışma sırasında Japonya, Filipinler'le hiçbir ilgisinin olmadığını belirtirken, ABD Kore'yi Japon etki alanının bir parçası olarak gördüğünü belirtti.
Amerikalılar arasında, özellikle Batı Kıyısı'nda canlandırıcı Japon karşıtı duygu, Roosevelt'in görev süresinin ikinci yarısında ilişkileri bozdu. 1906'da, San Francisco Eğitim Kurulu, şehirdeki tüm okul çocuklarının ayrılmasını emrederek diplomatik bir olaya neden oldu. Roosevelt yönetimi, daha önce Çin göçü için yapıldığı gibi, ABD'ye Japon göçünü engelleyen yasalar çıkararak Japonya'yı kızdırmak istemedi. Bunun yerine, Dışişleri Bakanı Elihu Root ve Japonya Dışişleri Bakanı Hayashi Tadasu liderliğindeki iki ülke, 1907 tarihli gayri resmi Beyefendiler Anlaşması'na ulaştı . Anlaşma, Japon işçilerin ABD ve Hawaii'ye göç etmesini yasaklarken, Japonları küçük düşüren ve kızdıran San Francisco Okul Kurulu'nun ayrımcılık emrini de sona erdirdi. Anlaşmalar , Kongre'nin Japonya'dan tüm göçü yasakladığı 1924 Göçmenlik Yasası'nın kabulüne kadar yürürlükte kaldı . Anlaşmaya rağmen, ABD'deki yerel yönetimler tarafından Japon göçmenlere yönelik muamele nedeniyle Japonya ile gerginlik artmaya devam edecek. Roosevelt, görev süresi boyunca Japonlarla yakın bir savaştan asla korkmadı, ancak Japonya ile olan sürtüşme, daha fazla deniz birikimini teşvik etti ve Pasifik'teki Amerikan pozisyonunun güvenliğine daha fazla odaklandı.
Algeciras Konferansı
1906'da, Kaiser Wilhelm II'nin isteği üzerine Roosevelt , Birinci Fas Krizini çözme çabasının bir parçası olarak Fransa'yı Algeciras Konferansı'na katılmaya ikna etti . İngiltere ile Antente Cordiale'yi imzaladıktan sonra Fransa, Fas üzerindeki hakimiyetini savunmaya çalıştı ve Almanya'nın bu hareketi protesto etmesi üzerine bir kriz başladı. Kaiser Wilhelm II, Roosevelt'ten Fas üzerine uluslararası bir konferans düzenlemesini isteyerek, yeni İngiliz-İngiliz ittifakını test etmeye, Fransız genişlemesini kontrol etmeye ve potansiyel olarak ABD'yi Fransa ve İngiltere'ye karşı bir ittifaka çekmeye çalıştı. Senatör Augustus Octavius Bacon , ABD'nin Avrupa meselelerine karışmasını protesto etti, ancak Dışişleri Bakanı ve Senator Lodge gibi yönetim müttefikleri, Bacon'un ABD'nin Algeciras Konferansı'na katılımını kınayan kararını bozmaya yardımcı oldu. Konferans İspanya'nın Algeciras kentinde yapıldı ve 13 ülke katıldı. Temel sorun, Fas şehirlerindeki polis güçlerinin kontrolüydü ve Almanya, zayıf bir diplomatik delegasyonla kararlı bir azınlıkta kaldı. Kuzey Afrika'da Alman gücünün genişlemesini engellemeyi ümit eden Roosevelt, gizlice Fransa'yı destekledi ve Fransız büyükelçisiyle yakın işbirliği yaptı. Kuvvetler arasında 7 Nisan 1906'da varılan bir anlaşma, Fas Sultanı'nın bağımsızlığını ve ülke içindeki tüm Avrupa güçlerinin ekonomik bağımsızlığını ve faaliyet özgürlüğünü yeniden teyit ederek Fransız etkisini biraz azalttı. Almanya önemli bir şey kazanmadı, ancak yumuşadı ve savaş tehdidini bıraktı.
Seçimler
1904 Seçimi
Roosevelt, cumhurbaşkanlığı öncesinde ve sırasında Cumhuriyetçi Parti içinde güçlü bir takipçi topladı, ancak 1904'te yeniden aday gösterilmesi 1901'in sonunda kesin olmaktan çok uzaktı. Pek çok kişi, eski Başkan McKinley'in sırdaşı Senatör Mark Hanna'nın ödülü kazanmasını bekliyordu. partinin 1904 başkanlık adaylığı. Hanna'ya destek, Roosevelt'in politikalarının çoğuna karşı çıkan muhafazakar işadamları arasında özellikle güçlüydü, ancak Hanna kendi ulusal organizasyonundan yoksundu ve kendi eyaletinde bile etkili Senatör Joseph Foraker ona karşı çıktı. Hanna ve bir başka önde gelen parti lideri, Pennsylvania'dan Matthew Quay , 1904'te öldü. Leslie Shaw ve Charles W. Fairbanks dahil, 1904 Cumhuriyetçi başkanlık adaylığı için diğer potansiyel rakipler , adaylıklarına destek sağlamada başarısız oldu. At 1904 Cumhuriyetçi Ulusal Kongre Roosevelt kendi adaylığını kazandı, ancak onun tercih başkan yardımcısının çalışan arkadaşı, Robert R. Hitt , aday değildi. Muhafazakârların gözdesi Senatör Fairbanks, başkan yardımcısı adaylığını kazandı.
Demokrat Parti'nin 1904'teki başkan adayı , New York Temyiz Mahkemesi'nin baş yargıcı Alton B. Parker'dı . Demokrat liderler, siyasi konumları büyük ölçüde bilinmeyen Parker'ın, William Jennings Bryan'ın popülist takipçilerini eski Başkan Grover Cleveland'ın muhafazakar destekçileriyle birleştirebileceğini umuyorlardı . Parker partiyi birleştiremedi ve birçok Demokrat Roosevelt'i destekledi. Demokratlar, Cumhuriyetçi kampanyanın şirketlerden büyük katkılar aldığını iddia ettiler, ancak bu iddiaların seçim üzerinde çok az etkisi oldu. Parker partisini muhafazakar bir yöne kaydırırken, Cumhuriyetçiler ilericiler ve merkezciler arasında iyi performans gösterdi. Roosevelt popüler oyların% 56'sını alırken, Parker popülerlerin% 38'ini aldı; Roosevelt aynı zamanda 336'ya 140 seçim oylarını da kazandı. Roosevelt'in zaferi, bir selefinin ölümü üzerine başkanlık koltuğuna oturduktan sonra kendi başına ilk başkan seçilmesini sağladı. Onun popüler oy marjı % 18,8 kadar ABD tarihinin en büyük payı oldu 1920 başkanlık seçimlerinde . Seçim gecesi, heyelanla kazandığı anlaşılınca, Roosevelt üçüncü bir dönem için yarışmayacağına söz verdi.
1908 seçimi ve geçiş
Roosevelt, başkan olmaktan zevk aldığı ve hala nispeten genç olduğu için üçüncü bir dönem hakkında karışık duygulara sahipti, ancak sınırlı sayıda terimin diktatörlüğe karşı bir kontrol sağladığını hissetti. Roosevelt, nihayetinde 1904'teki üçüncü dönem için aday olmama sözüne sadık kalmaya karar verdi ve 1908 Cumhuriyetçi Ulusal Konvansiyonu'nda Roosevelt yanlısı bir delegenin izinden gitmesini önlemek için desteğini bir halefin arkasına attı . Roosevelt şahsen Dışişleri Bakanı Elihu Root'u tercih etti, ancak Root'un sağlığı onu uygunsuz bir aday yaptı. New York Valisi Charles Evans Hughes , potansiyel olarak güçlü bir aday olarak öne çıktı ve Roosevelt'in ilerlemeciliğini paylaştı, ancak Roosevelt ondan hoşlanmadı ve onu fazla bağımsız gördü. Bunun yerine, Roosevelt, ABD Başkanları Harrison, McKinley ve Roosevelt'in çeşitli görevlerinde ustalıkla görev yapmış olan Savaş Bakanı William Howard Taft'a karar verdi . Roosevelt ve Taft 1890'dan beri arkadaştı ve Taft sürekli olarak Başkan Roosevelt'in politikalarını destekledi. Pek çok muhafazakar, ilerici Roosevelt'ten partinin liderliğini yeniden almak istedi. Ohio'lu Taft'ı seven Senatör Joseph Foraker, kısaca GOP adaylığı için ana muhafazakar aday olarak ortaya çıktı. Ancak Taft, Foraker'ın Ohio Cumhuriyetçi Parti'nin kontrolünü ele geçirme girişimini yendi ve kongreye Foraker, Hughes ve Senatör Philander Knox'un güçlü favorisi olarak girdi.
1908 Cumhuriyet kongresinde, birçoğu Roosevelt başkanlığı için "dört yıl daha" slogan attı, ancak Taft, Roosevelt'in yakın arkadaşı Henry Cabot Lodge'un Roosevelt'in üçüncü bir dönemle ilgilenmediğini açıkça belirtmesinden sonra adaylığı kazandı. Cumhuriyetçi adaylığını kabul eden bir konuşmasında Taft, Roosevelt'in politikalarını sürdürme sözü verdi, ancak kampanya ilerledikçe Roosevelt'e olan güvenini en aza indirdi ve başkandan onun için alenen kampanya yapmasını istemedi. Demokratlar, partinin 1896 ve 1900 yıllarında başkan adayı olan William Jennings Bryan'ı aday gösterdi. Halkın güçlü bir konuşmacısı olarak kabul edilen popülist Demokrat Bryan, Taft'ın zayıf bir aday olduğunu düşündü ve halkın Cumhuriyetçi liderlikten yorulacağını umdu. ülke 1896 seçimlerinden beri yaşadı . İki tarafın platformları çok az farklılık gösterdi: her ikisi de antitröst eylemleri, demiryolu ve çalışma düzenlemeleri ve tarifenin revize edilmesi çağrısında bulundu. Seçim günü yaklaşırken, Taft'ın Cumhuriyetçi seçmenlerin sadakatini koruyacağı ve kampanya yapacağı kazanan bir mesele bulamayan Bryan'a karşı geniş bir zafer kazanacağı ortaya çıktı. Taft 483 seçim oyunun 321'ini ve halk oylarının% 51,6'sını kazandı. Cumhuriyetçiler ayrıca Kongre'nin her iki meclisinin kontrolünü elinde tuttu. Roosevelt, seçtiği halefinin zaferini politikalarının ve başkanlığının bir kanıtı olarak görüyordu. Görevden ayrılırken, Roosevelt, Abraham Lincoln'den bu yana en güçlü ve etkili başkan olarak kabul edildi . Taft'ın Roosevelt Kabinesinin birkaç üyesini tutma kararı Roosevelt'i yabancılaştırdı, ancak Roosevelt geçiş dönemi boyunca halefini desteklemeye devam etti.
Tarihsel itibar
Roosevelt, görevi bıraktığı için popülerdi ve 1919'daki ölümüne kadar dünya çapında önemli bir figür olarak kaldı. Çağdaşları onun başkanlığını etkili olarak görüyordu; Eski Senatör William E. Chandler Roosevelt "Amerikan siyasetinin seyrini değiştirdi. Biz altındaydı yere geri dönemeyeceğini, Ocak 1909 yılında yazdığı Hanna ." Ölümünden sonra, Roosevelt diğer şahsiyetler tarafından gölgede bırakıldı, ancak tarihçilerin ve Amerikan halkının Roosevelt'e olan ilgisi II.Dünya Savaşı'ndan sonra yeniden canlandı . Tarihçi John Morton Blum'un 1954 tarihli The Republican Roosevelt kitabı, Roosevelt'in ilk gerçek modern başkan olduğu tezini ileri sürdü ve birçok tarihçi Roosevelt'in başkanlığının sonraki başkanlara bir model teşkil ettiğini iddia etti.
Tarihçi Lewis L. Gould, Roosevelt'in "politikaları refah devletinin habercisi olan güçlü ve etkili bir yönetici" olduğunu belirterek, tarihçilerin fikir birliği görüşünü özetliyor . Gould ayrıca, "Roosevelt ilk cumhurbaşkanlığı sırasının gerisinde kaldıysa, tarihçilerin birbirleriyle yaptıkları anketlerde kendisine verilen 'neredeyse mükemmel' derecesine sahip olmaya hak kazandı . Amerikan Siyaset Bilimi Derneği'nin 2018 anketi Roosevelt'i George Washington , Abraham Lincoln ve Franklin D. Roosevelt'in ardından tarihin en büyük dördüncü başkanı seçti .
Roosevelt, Yeni Anlaşma Dönemi'nin modern refah durumunu haber veren ve çevreyi ulusal gündeme getiren 1907-12 yıllarındaki önerileriyle modern liberaller için bir kahramandır . Muhafazakarlar, onun "büyük sopa" diplomasisine ve askeri değerlere olan bağlılığına hayran. Dalton, "Bugün modern başkanlığın mimarı, yeni yüzyılın ihtiyaçlarını karşılamak için ofisini cesurca yeniden şekillendiren ve Amerika'nın dünyadaki yerini yeniden tanımlayan bir dünya lideri olarak müjdeliyor." Ancak Yeni Sol, onu "medeniyetsiz" olarak nitelendirdiği uluslara müdahaleci ve emperyalist yaklaşımı nedeniyle eleştirdi. Muhafazakarlar, onun refah devleti vizyonunu reddediyor ve hükümetin özel eyleme üstünlüğünü vurguluyor.