Dünya, yalnızca “sert güç” kullanarak, yüzleşmeyle birçok çelişkiyi çözmeye çalışmanın üretken olduğu anlayışı geliştirmiştir.
"Yumuşak güç". Bu terim, 1990’te Harvard Üniversitesi’nde profesör olan Joseph Nye’nin profesörü olan Amerikalı bir siyaset bilimci tarafından, daha sonra Soft Power kitabına 2004’i getirdi. Nye, "yumuşak güç" politikasının üç ayağını tanımlar - ideoloji, diplomasi ve kültür. Anahtar yön bu modern kültürdür. Ve burada, dünyaya değerli bir şey sunabilen devlet, gayri maddi kaynaklar kullanarak ikna ederek, zorlama ve baskı kolları ile hedeflerine ulaşabilir. Aynı zamanda “yumuşak güç” sadece devletler için değil, her türlü sivil toplum kuruluşu, dini mezhep ve hatta terörist gruplar için de bir araçtır. Aksine, “zor güç”, birisinin iradesini ekonomik ve askeri güç temelinde zorlamak ve dayatmak için bir fırsattır. Şu anda, Nye yeni bir konsept geliştiriyor - Yin ve Yang'ın bir simbiyozu olan "akıllı güç" kavramı, yani, maksimum verim elde etmek için "sertlik" ve "yumuşaklık" konusunun en uygun kombinasyonu.
Bir yandan “yumuşak gücün” bir yandan Batı’nın, diğer yandan Sovyet bloğunun ayrıcalığını yaptığı zamanlar. Şimdi, ideolojinin arka plana kaydığı küreselleşme çağında, birçok bağımsız oyuncu ortaya çıktı: Güney Kore, Japonya, Çin, Hindistan ...
Japonya ve Güney Kore'yi ele alalım. Bu ülkelerin eski kültürleri Çinlilerle yakından iç içe geçmiştir. Her iki ülke de eşsiz ve küresel olarak tanınan kitle kültürleri yarattı. Japonya'da, manga ve anime. Kore'de - Hallyu. Hallyu veya Kore dalgası terimi, Asya ülkelerinde Kore kültürünün popülaritesindeki keskin bir artışın ardından 1990 in ikinci yarısında ortaya çıktı. Hallyu sinema, pop müzik, Kore mutfağı, dil vb. İçeren çok yönlü bir fenomendir.
Pek çok aksine, Çin, yabancılar için her zaman özel bir çekiciliği olan geleneksel kültürüne güveniyor: dil, eski tıp, dövüş sanatları, felsefe, edebiyat. Kitle kültürüne gelince, özellikle komşularının arka planına karşı rekabet etmek zor. Bu nedenle, Kore TV ürünlerinin ulusal yayınlarda yayınlanmasında kısıtlamalar var. Ancak, bunun Çin tarafı için özellikle endişeli olduğu görünmüyor.
Konfüçyüs Enstitüleri, dili ve geleneksel kültürü ile Çin'in etkisinin artmasında ana rolü oynamaktadır. Bu kurumların dünya ağının genişlemesi PRC'de çok önemli bir devlet görevi olarak görülüyor, Enstitü'nün PRC Eğitim Bakanlığı tarafından denetlenmesi şans eseri değil.
Bir deney olarak, ilk Konfüçyüs Enstitüsü, yılın Haziran 2004'inde Taşkent'te açılmıştır. Resmi olarak, ilk kuruluş aynı yılın Kasım ayında Seul'de açıldı. Şimdi, kuruluşundan bu yana 11 yılı boyunca, gezegenin 480'ten fazla ülkede 120 Enstitüsünden daha fazlası var. 2020 yılı itibariyle dünyada yaklaşık 1000 Enstitüsünün faaliyet göstermesi bekleniyor.
Çin dili tüm kıtalarda popülerlik kazanıyor. Çin’in dünya çapında Çin’in tanıtımı ve tanıtımı için çeşitli etkinlikler düzenleyen Çin’in “yumuşak güç” politikasının önemli bir parçası. Bunlardan en önemlisi Konfüçyüs Enstitüsü bayrağı altında Çin dili ve kültür merkezlerinin oluşturulmasıydı.
Enstitünün çalışması dil öğretimi ile sınırlı olmaktan uzaktır ve çok çeşitli görevler içermektedir. Bu kurumlarda: Çince devlet testi (HSK, YCT, BCT), Sinoloji çalışmalarına destek, konferans ve sergi organizasyonu, Çin filmlerinin gösterimi, kaligrafi kursları, wushu, kağıt kesme ve çay töreni.
Organizasyon Pekin'deki merkezi aracılığıyla koordine edildi. Kurallar geliştirmek, Enstitü'den yeni bölümler oluşturmak, programları ve bütçeleri onaylamak, yurtdışına öğretmen göndermekle sorumludur.
Konfüçyüs Enstitüsü sadece Çin siyasetinin kültürel bir aracı değil, aynı zamanda güçlü bir etki aracıdır. Ülkenin tüm kıtalardaki artan varlığı ile dış politikasının barışçıl doğasını göstermek, diğer ülkelere çekici bir imaj oluşturmak, dünyada giderek daha fazla konuşulan “sarı tehdit” hissini yumuşatmak yoluyla sevinmek gerekli hale geliyor. Bu bağlamda, birçoğu Enstitünün Çin çevresindeki söylemi kontrol etmeye çalıştığına işaret etmektedir. Örgüt, Pekin’in Tayvan’da, Tibet’te, Sincan Uygur Özerk Bölgesi’ndeki konumunu ve bir dizi diğer hassas sorunu teşvik etmekle suçlanıyor. Periyodik olarak seslendi ve çok daha ciddi suçlamalar. Enstitünün, denizaşırı Çinli öğrencilere casusluk yaparak istihbarat toplama şüphesi var.
Konfüçyüs Enstitüsüne ek olarak, Çin'in “yumuşak gücünün” önemli bir aracı da çeşitli uluslararası olayların PRC topraklarında düzenlenmesidir. Öncelikle, bunlar 2008'teki Pekin Olimpiyatları, 2009'teki Harbin'deki Universiade ve 2010'teki Şangay'daki World Expo. Ayrıca, CCTV'nin dünya genelinde düzinelerce dilde yayın yapmasının bir göstergesidir. Çin televizyon ve radyo yayıncılığı, yabancı dilde yayın yapan yabancı dillerin sayısı ve yabancı dillerdeki Çince TV kanallarının dünya lideridir. Bu konuda uzun süredir devam eden dünya liderleri, Anglo-Sakson dünyası ülkeleri (ABD ve İngiltere) “taşınmış”.
Kültürel genişleme, tüm Çin’in bir özelliğidir. hikayeler. Sebep, dünyanın “dünyanın merkezi” - Çin ve “barbar dünyası” olarak bölündüğü Çin merkezli yaklaşımda yatıyor çünkü dünyanın geri kalanının ekonomik, politik ve kültürel gelişimi kıyaslanamayacak kadar düşük. Göksel İmparatorluğun mesihsel rolü, çevresindeki ulusları Çin kültürüne tanıtarak "medenileştirmek" ve "yeniden eğitmektir". Çin halkında binlerce yıldır bir üstünlük ve ayrıcalık duygusu geliştirildi ve bugün bile nüfusun en fakir kesimleri bile buna sarsılmaz bir şekilde inanıyor.
Orta Krallık (Zhongguo) - işte bu ülkenin Çince adı bu şekilde çevrilmiş. Orta olan, yani en güçlü ve en zengin devlet ancak Cennetin altında var olabilir, bu yüzden buna Göksel denir. Her şey - çevre, çünkü Cennetin Oğulları - imparatorlar, her zaman aşırı derecede isteksiz, yıkım tehdidi altında bile, komşularla ittifaklar yaratmaya gittiler. Günümüzde, 2009 yılında Washington, Pekin'e, dünyayı yönetmek için G-2'i farklı bir şekilde ABD-Çin ikilemleri oluşturmayı teklif etti. Elbette Çin, erkek kardeşinin kaderi olarak atandı. Çinli seçkinler teklifi reddetti.
Son yıllarda, Çinliler tutumlarını önemli ölçüde değiştirdi. Kendi güçlerinin bilincinin artması. Medeniyet yavaş yavaş yüzyıllarca süren iç içe geçmişlikten uzaklaşıyor ve yine tıpkı Avrupalılar ve müteakip askeri ve ticari müdahalelerden önce, tıpkı eski çağlarda ve Orta Çağ'da olduğu gibi, kendi başına dünyanın merkezini görmeye başlıyor.
Kuşkusuz, PRC’deki ulusal odaklı siyasi kuruluşun, devletin dünyadaki yeri hakkında tam olarak Çin merkezli bakış açısına sahip olduğunu ve kültürel etkinin dağılımının ekonomik ve askeri bileşenlerin güçlendirilmesinden daha az verilmediğine kuşku yok.
Eski Çin askeri teorisyeni Sun Tzu ve “Savaş Sanatı” adlı eseri, savaşın bitmeyen bir kurnazlık yolu olduğu ve savaşı ilan etmeden barışçıl yollarla zafer kazanmanın en yüksek askeri beceri olduğu söylenir.