Çocuğumuz oldu.
Önce beslenmeyle başlıyoruz. 1 sene anne sütü şart.
Sorasında da taze ve organik beslenme.
Üzerine giydiği de %100 koton, organik koton olsun. Bambu mu? Daha iyi.
Sigara içilen ortam mı? Söz konusu bile olamaz.
Beynini nasıl geliştirsek? Baby Einstein dönemi geride kaldı. Olsun klasik müzik yine de işe yarar.
Bu puzzleları beraber çözmeli.
Montessori ile yetiştirmeli.
Playgrouplara katılmalı. Başka çocuklarla arkadaş olmalı.
Acaba yanında ingilizce konuşsak mı?
Ya yardımcı abla, o da rusça mı konuşsa?
3 dille kafası karışır mı?
Kaç yaşında okula gitmeli?
Peki ama hangi yuvaya gidecek? En iyisi hangisi?
Ay bu daha da zor, ilkokul seçimi?
İpad versek mi eline? Ya iphone?
Peki bu Maker hareketi de neymiş? Biraz öğrensin. Geri kalmasın.
Kodlama, mutlaka kodlama öğrensin.
Tenis mi, jimnastik mi, yüzme mi?
Peki piyano mu, keman mı? Gitar için küçük mü?
Hafta sonu programını doldurmalıyım. Okulda öğrenmediklerini ben vermeliyim.
TEOG iyi birşey mi? Adı sanı ünlü okullar, Robert Kolej, Saint Joseph, Üsküdar, hala o eski Robert, o eski Saint Joseph ya da Üsküdar mı?
Bu okullara girdi. Hem okuyor, hem spor yapıyor, hem de bir şey çalıyor.
Çok yönlü bir çocuğumuz var. Rahatladık mı?
Hayır….
Üniversitede ne okusun?
Trend olan birşeyi mi?
Ama dünya değişiyor. Ya okuduğu meslek kalmazsa?
Türkiye’de mi, yurtdışında mı okusun?
Mimar mı olsun? Fizyoterapist mi? Yoksa Hukuk her zaman daha mı geçerli?
Geleceğin meslekleri ne olacak? Keşke robotlara ya da genetiğe ilgi duysa.
Bu ve bunun gibi binlerce soru sürekli kafamızda….
Ne yapıyoruz?
Birer heykeltraş gibi çocuklarımızı istediğimiz gibi yontmaya mı çalışıyoruz?
Peki Hayat için gerekli olan beceriler aslında ne?
Ya çocuklarımız? Onların asıl ihtiyacı ne?”
Düşünüyorum. Ben kızlarımdan nasıl bir insan olmalarını bekliyorum diye?
TEOG veya üniversite giriş başarısı için kendini yıpratan, olmadığı biri gibi gösteren, yarışa giren, sürekli test çözen birer genç mi olsunlar?
Yoksa hayatlarından memnun, öğrenmeye, gelişime inanan ve bundan zevk alan, nazik, iyi kalpli, doğaya ve insana saygılı, üretici, çalışkan, azimli, dürüst, verici insanlar mı olmak için çabalasınlar?
İşte benim istediklerim:
– ÇOCUKLARIM HEDEF KOYABİLEN İNSANLAR OLSUN İSTİYORUM.
Arkadaşları yapıyor, ya da popüler diye bazı trendlerin peşinde gitmelerini istemiyorum. Kendi isteklerinin farkında olsunlar, bunu sorgulasınlar istiyorum. Hedefler aylık, yıllık ya da ömürlük olabilir. Ne mutlu ki şimdiki gençler daha bilinçli seçimlerinde. Yolun yarısında değiştirme şansları da var.
– ÇOCUKLARIMIN KOYDUKLARI HEDEFİN ESNEK OLDUĞUNU BİLMELERİNİ İSTİYORUM.
Hedefi koyduk ve bitti değil. Hedeflerini istedikleri ya da gerekli gördükleri zaman değiştirebileceklerini bilsinler. Hedef koymak güzeldir ama şartlar değiştiğinde o da değişebilir, esneyebilir. Hedefe giden yolda öğrenecekleri çok şey olduğunu da bilsinler istiyorum.
– HEDEFLERİNE ULAŞMA YOLUNDA KENDİ KONTROLLERİNİ VE PLANLAMALARINI YAPMALARINI BEKLİYORUM.
Çalışmalarının, teslim tarihlerinin, ödevlerinin kendi sorumluluklarında olduğunu bilmelerini istiyorum. Hedef onların hedefi, hayat onların hayatı. Ben anne olarak onları kontrol etmek veya yönlendirmek istemiyorum. Tabii ki istediklerinde fikir verebilirim.
– ÇOCUKLARIM ÖNCE KENDİLERİNİ SEVSİNLER İSTİYORUM.
Dünyada tek olduklarını, onlar gibi biri daha olmadığını bilsinler istiyorum. Akıllarıyla, tipleriyle, kişilikleriyle onlar tek. Kendilerinin değerli olduğunun farkına varsınlar, kendilerine karşı hoşgörülü olmalarını istiyorum. Zaaflarını, güçlü ve zayıf yönlerini bilsinler, kendilerini oldukları gibi kabul etsinler, sevsinler istiyorum. İnsan kendini severse, tüm eleştirilere, yorumlara korunaklı olur.
Ünlü yazar Thomas Mann “Yeryüzünde kişinin kavuşabileceği en büyük mutluluk kendi kendinden hoşnut olabilmektir” demiş.
-ONLARI “ONLAR” OLDUKLARI İÇİN SEVECEK ARKADAŞLARI OLSUN İSTİYORUM.
Sahip oldukları ya da yapabildileri yüzünden değil, onları “Onlar” oldukları için sevecek arkadaşları olsun istiyorum. İyi gününde onlardan çok sevinecek, onlarla gurur duyacak, kötü gününde de akıl vermeden yanında duracak arkadaşlar. Arkadaşlar ve sosyal hayat bizi mutlu eden, yaşama sevinci veren etmenler. Harvard araştırmasını okumadınız mı? Uzun yaşayanlar sağlıklı ve doyumlu bir sosyal hayata sahip olanlarmış.
-YAPAMAYACAĞINA İNANDIKLARI ŞEYLERDE TEK ENGELİN KENDİ DÜŞÜNCELERİ OLDUĞUNU BİLSİNLER İSTİYORUM.
İstedikleri herşey olabilir, istedikleri her şeyi yapabilirler. Yeterki istesinler.
Sky is the limit” (Sınırı gökyüzü).
– ÇOCUKLARIM BAŞARISIZLIKLARINDAN ÖĞRENSİN İSTİYORUM. BAŞARISIZLIĞIN ONLAR İÇİN BİR FIRSAT OLDUĞUNU FARK ETSİNLER.
Düştükleri yerden kalkabilsinler. Her başarısızlığın, her düşüşün daha iyi için olduğunu bilsinler. Başarısızlık diye birşeyin olmadığını, hepsinin öğrenme için bir basamak olduğunu anlasınlar istiyorum. Akademik olarak başarılı insanların hayatta her zaman başarıyı yakalayamadıklarını da fark etsinler.
-ÇOCUKLARIM ÖĞRENMEKTEN KEYİF ALSINLAR İSTİYORUM.
Hayat boyu öğrenmenin keyfine varmalarını diliyorum. Kendini geliştirmek, daha iyi bir insan, daha donanımlı bir birey olmak için öğrenmenin sonu yok. Evet, eğitim sisteminde aslında ilgi duymadığı, kendilerine yararı olmayacağını düşündükleri konular da olacak. Onları da öğrenmekerinin gerekli olduğunu anlasınlar istiyorum. Belki ileride, hem de hiç ummadıkları bir anda işlerine yarayabilir.
– ÇOCUKLARIM YAŞAMAKTAN KEYİF ALSIN İSTİYORUM.
Hayatın her aşamasından keyif alsınlar istiyorum. Çocukluklarını, gençliklerini, öğrenciliklerini, sevgilerini doya doya yaşasınlar. Notlar, dersler, arkadaş ilişkileri, gelecek hakkındaki kaygı ve endişeleri tabii ki olacak ama anın ve yaşamanın da keyfini alsınlar istiyorum. Hayatın provası yok.
-ÇOCUKLARIM ÜRETİCİ VE VERİCİ OLSUN İSTİYORUM.
Tüketim kölesi olduğumuz şu dönemde kendine ve çevresine faydalı olsunlar istiyorum. Tüketmek kolay. Parayı, zamanı, sosyal medyayı, hayatı tüketirken ürettikleri birşeyler de olsun. Kitap okuyorlarsa, beğendiği kitapları ve düşünceleri paylaşsınlar, ders çalışıyorsa dersi daha kötü olan arkadaşlarına yardım etsinler, teknolojiyi kullanıyorlarsa sadece oyun oynamak için değil, kendileri de geri birşeyler vermeyi, yaratmayı kurgulasınlar istiyorum.
– ÇOCUKLARIM ÇALIŞKAN OLSUN İSTİYORUM. AZİM VE SEBATLA YOLLARINA DEVAM ETSİNLER.
Hayatta hiçbir şey çalışmadan olmaz. Hayatta biryerlere ulaşmış, doyumlu ve mutlu bir yaşamı olan her bireyin çalışmış ve başarmış olduğunu öğrensinler istiyorum. Her başarı ve mutluluk hikayesine karşılık en az 1000 adet başarısızlık hikayesi de olduğunu bilsinler.
-ÇOCUKLARIM EMPATİ KURSUN, YARDIMSEVER OLSUN İSTİYORUM.
Sahip oldukları yüzünden şanslı olduklarını, şükretmesini bilsinler. Kendisi kadar şanslı olmayanlara da yardım eli uzatmayı bilsinler istiyorum.
-İNSANA, DOĞAYA SAYGILI, NAZİK, GÜLERYÜZLÜ, DÜRÜST, GELİŞİME İNANAN, HAREKETLİ, İYİ BİRER İNSAN OLSUNLAR İSTİYORUM.
-ÇOCUKLARIM SORGULAYAN, FİKRİ OLAN, DÜŞÜNEN, FİKRİNİ KORKUSUZCA BEYAN EDEN BİRER BİREY OLSUN İSTİYORUM.
-ESAS OLAYIN KOYDUKLARI HEDEF DEĞİL, O HEDEFE GİDEN YOL OLDUĞUNU BİLMELERİNİ İSTİYORUM. “It is the journey that matters, not the destination”.
O yolda gelişmelerini, öğrenmelerini, büyümelerini izlemek istiyorum.
Pekiii siz, siz çocuğunuz için neler istiyorsunuz?
Bahar Anahmias, the parent