Burada Bitiriyorum (1949)
Burada bitiyor bu kitap. Kömür ateşi gibi
bir öfkeden doğdu, yanan ormanların
çayırlıklarından. Keşke devam edebilseydi
kırmızı bir ağaç gibi
ve yayabilseydi berrak yanık izini.
Ama sen sadece öfkeyi bulmadın
ağacın dallarında: Kökler yalnızca acıyı değil
kudreti de arıyordu,
ve ben düşünce dolu taşın gücüyüm,
birleşmiş ellerin sevinciyim.
Nihayet insanların arasındayım.
İnsanlar arasında yaşayan bir rüzgârım,
ve kıstırılmış yalnızlıklardan
giderim sayısız kavgaya, özgürce
çünkü arıyor senin elin elimi
ve kuşatıyor yılmaz sevinçleri.
Bir insanın gündelik kitabı, açık bir ekmek
işte budur şarkımın coğrafyası,
ve köylülerin imecesi
toplayacak bir gün bunun ateşini
ve alazını görecekler ve yeniden
yaprak olacaklar toprağın gemisinde.
Ve bu sözler doğacak yeniden,
belki başka bir zamanda, acı olmaksızın,
kirli lifler kara otlar gibi
şarkıma yapışmaksızın,
ve tekrar benim korlu
ve yıldız ışıklı kalbim harlanacak tepelerde.
Böyle bitiriyorum bu kitabı, burada bırakıyorum
benim Evrensel Şarkı’mı, sürgünde yazdığım,
yurdumun gizli kanatları altında mırıldandığım.
Bugün, 5 Şubat, bu yıl 1949,
Şili’de, “Godomar de Chena”da,
45 yaşımın dolmasına birkaç ay kala.
[“Evrensel Şarkı”nın on beşinci bölümü “Ben”den]
Pablo Neruda (1904-1973)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy