Yuvarlanan bebek baykuşları ‘yılın en iyi günü’ – nesli tükenmekte olan türlerin kaderi belirsiz olsa da
Alex Froese’nin kolu Temmuz’da Manitoba’nın güneybatısındaki Melita yakınlarındaki bir Çayır merasında yerdeki karanlık bir delikte kaybolurken, rüzgar gümüşi yeşil çimenlerin arasından fısıldıyor.
Yavaşça bir bebek baykuşu çıkarır. Sonra bir diğeri, onları bir kovaya koyan asistanına veriyor.
Kar amacı gütmeyen Manitoba Burrowing Owl Recovery Project’in direktörü Froese, “Bu yılın en iyi günü” diyor.
“Her yıl onlarla başa çıkmak ve onları bir araya getirmek ve bu gençlerin orada olmasının sebebinin programımız ve koyduğum iş olduğunu bilmek harika bir duygu.”
Froese, hayatının son 13 yılını oyuk baykuşlarının yerel yok oluşunu önlemeye adadı.
Yıllar geçtikçe, Froese bu yıl beş çift ve 14 genç olmak üzere yaklaşık 215’i vahşi doğaya saldı.
Onun programı küçük. Yılda 10 çifte kadar ve yavrularından bazılarını serbest bırakır, ancak bazı bebekler yeni nesil salıvermelerin tohumlanmasına yardımcı olmak için Winnipeg’deki hayvanat bahçesinde kışı geçirmeye getirilir. Bazıları, genetik çeşitliliği artırmak için Saskatchewan Burrowing Owl Interpretive Center gibi koruma kuruluşlarından da geldi. Sadece bir yetişkin doğum yuvasına geri dönmüştür.
Nesli tükenmekte olan türler, diğer birçok otlak kuşu türü gibi, ani düşüşler yaşadı.
İZLE | Melita’nın yanında kuşanmış bebek baykuşları, Adam:
1982’de Manitoba doğal kaynakları 76 üreme çifti tespit etti. Bu düşük sayılar, Ontario, Saskatchewan ve Kuzey Dakota’dan gelen baykuşların Manitoba’ya taşınması ve serbest bırakılmasıyla bir üreme ve yeniden yerleştirme programını tetikledi.
Çabalar tutmadı.
Son on yılda, Manitoba nüfusu 2000’lerin ortalarında sıfırdan yaklaşık 80 kişilik bir zirveye ulaştı.
2020’den 2022’ye kadar güneybatıda üç üreme çifti ve birkaç yalnız bulundu. Bu, önceki yıllardan fazladır.
Froese, daha geniş bağlamda bunun kovada bir düşüş olduğunu kabul ediyor. Federal bir kurtarma stratejisi, batı illerinde 3.000 üreme çiftini hedefliyor; şu anda 1000’den az var.
Parçalanma – bir arazi genellikle yollarla bölündüğünde – bir rol oynar, ancak sorun büyük ölçüde tarım, petrol çıkarma ve diğer kalkınmadan kaynaklanan habitat kaybına bağlanabilir.
Froese’nin yuvalarının görüş alanı içinde yaklaşık yarım düzine yağ pompası krikosu var, eskiden Prairie olan ekili alanların ortasındaki şaplak.
Froese, “Genellikle, sürekli insan varlığının ve gürültülü makinelerin olduğu bir alanda takılan yuvalayan baykuşlar bulamazsınız” diyor.
Melita’nın güneyindeki bölgede yaban baykuşları ortaya çıktı, bu yüzden geçen yıl orada yapay bir yuva alanı kuruldu.
Froese, daha az doğal yuva olduğunu çünkü daha az tilki, porsuk, yer sincabı ve onları geride bırakacak diğer kazma memelileri olduğunu söylüyor. Mevcut delikler ideal değildir çünkü daha kolay kazılabilirler.
Onunki gibi kurtarma projeleri daha sağlam bir şeyi tercih ediyor: Yer altına bir sert plastik kova ve oluklu boru sistemi gömüyorlar.
Baykuşlar bantlanmaya ek olarak, her yaz fiziksel olurlar.
Assiniboine Park Hayvanat Bahçesi’ndeki yardımcı veteriner Dr. Charlene Berkvens’in elinde, börek gibi bir beze sarılı bir bebek baykuş, hangi bebeklerin en zinde ve vahşi doğada kalabileceğini belirlemek için kan örnekleri alırken kıpırdanıyor.
Diğerleri, en azından bu yıl değil, doğal olarak yapacakları gibi güneye Meksika’ya göç etmeyecekler. Bazı baykuşlar, gelecek yıl üreme ve yeniden yerleştirme programına katılmak için hayvanat bahçesinde kışlayacak.
Berkvens, “Meksika’ya giden bu yürüyüş gittikçe zorlaşıyor” diyor.
Geçmiş yıllarda piyasaya sürülen bazılarına radyo vericileri takılmıştır. Bu, araştırmacıların hareketlerini takip etmelerini sağlar.
Berkvens, “Onların araba çarpmasından öldüklerini gördük, eski kullanımdan öldüklerini gördük, ancak aşırı hava olaylarının da önemli bir etkisi var” diyor.
“Fırtınaların estiği ve çok sayıda insanın ölümüne neden olan fırtınalarımız oldu… İklim değişikliği bir rol oynuyor.”
Artan baskılar ve türlerin belirsiz kaderi, Froese’yi zorluyor.
“Birini bile kaybetmek oldukça yıkıcı olabilir” diyor.
Froese, kurtarma programının karşı karşıya olduğu en büyük tehdidin fon kesintileri olduğunu söylüyor.
Froese’nin çalışmaları, kurumsal katkılar ve halktan gelen bağışlarla mümkün olmaktadır.
Oyuk Baykuşu Kurtarma Projesi, son dört yıldır federal veya eyalet hükümetlerinden parasal destek almadı.
“Bu kadar çok çalışma, çaba ve özen göstermek gerçekten cesaret kırıcı, çünkü bu benim için sadece bir iş değil, bu benim hayatım, bu benim kimliğimin bir parçası, bu benim tutkum, bu yüzden gerçekten zor… Bu değeri görmeyin.”
Bu, hangi türlerin sağlam, kamu tarafından finanse edilen bir kurtarma çabasını garanti ettiğine ve hangilerinin neden olmadığına nasıl karar verdiğimizle ilgili daha büyük soruları anlatıyor.
Froese, yağmur ormanları, Kuzey Kutbu ve kutup ayıları gibi karizmatik megafaunanın, çayırlarda ve kuşlarında görülmeyen uluslararası kampanyalar tarafından desteklendiğini söylüyor.
İZLE | Alex Froese, kendisini yuvalayan baykuşlara yardım etmeye adamasını sağlayan şeyi açıklıyor:
Otlak ekosistemlerinin ekolojik yararları ve biyolojik çeşitlilik için önemi nedeniyle çok değerli olmadığını düşünüyor. Froese, daha fazla farkındalıkla, oyuk açan baykuşların, yok olan yerli Prairie’nin simgesi olabileceğini düşünüyor.
“Yardım almadan geri dönmeyecekler” diyor.
“Tutkum beni bir şekilde taşıdı ve devam etmeye itti, çünkü bu işi yapmıyorsam kim yapacak?”
Cevap bir gün Zoey Bostick gibi biri olabilir.
11 yaşındaki hevesli bir kuş gözlemcisi ve babası Tracy Bostick, projeye bağışta bulunduktan sonra, kendisi ve küçük kardeşi ile birlikte Temmuz ayındaki bebek baykuş bantlama gününe katılmak için bir çekiliş kazandı.
Tracy, “Bence onların neslinin karşılaştığı zorluklar oldukça göz korkutucu, ancak bu programı yürüten Alex gibi insanları ve ardından gelecek neslin bunu devam ettirmesi gerekecek” diyor Tracy.
“Bunu öğrenmek için burada olmaları önemli.”
Elinde bir baykuşu temkinli bir şekilde tutan Zoe, böylesine nesli tükenmekte olan bir kuşla etkileşime geçmek şöyle dursun, görme şansına bile sahip olacağını hiç düşünmediğini söylüyor.
“Beni bunun bir parçası gibi hissettiriyor ve kesinlikle bu tür çalışmaları desteklediğimi hissettiriyor.”
Haftasonu Sabah Gösterisi (Manitoba)9:58Güneybatı Manitoba’da yeni zorluklarla karşı karşıya olan oyuk baykuşları