Arabalar, rengarenk. Arabalar, onur, gurur meselesi, bir tutku, bir zarafet. Arabalar, adına şarkılar, şiirler yazılan, türkü tutturulan arabalar. Çağın ceylanı gibi, şiirin bülbülü, şairin öpemediği goncalar oldu arabalar. Yarin arabası, şoförü, gaza basışı konuşuldu şarkılarda. Bas gaza aşkım dedi bazen, bazen de arabamı çeker giderim diye cevap oldu, rest oldu. Arabası güzel, ruhsuz oldu aniden. Villalı, cafcaflı bir İstanbul hovardası.
Bazen yokuşları çıkamayan eski bir modeli konuştu şarkıcı, bazen uçar gider dendi, dans edildi üstüne. Egzozu dumanını, yarin imanıyla kıyasladı besteci, fazla racon şanzımanı bozar dedi. Kızları çağırdı direksiyonda boşluk olduğunu belirtip. Kızlar virajı hızlı alır diyordu, 130 diyordu üstelik. Ve dinleyici tüm bunları anlamaya çalışıyordu.
Sonra çıkıyordu yine biri, araba var mı, yok kardeşim diye içerliyordu. Beriki gelip al babandan diyordu arabayı, bindir manitayı. Gece paralısı, son model arabası diye laf ediyordu oraya buraya.s
Methiyeler düzüldü yeşil küçük arabaya, birileri üzüldü elbet bu muammaya. Neydi arabaya bunca övgü, nasıl da çöreklendi hayatın dört bir yanına.