Erken hikayeler kapitalizm iki ana dönemi ayırt edebilir.
İlk dönem boyunca (XVII. Yüzyılı kapsıyor) kapitalizm, İngiltere'deki feodal sisteme karşı mücadelede belirleyici bir zafer kazandı ve bu mücadelenin ana siyasi anı, yılın 1640'unun crombösteren devrimi oldu.
Sonra yeni egemen sınıf - burjuvazisi, sol kanadının bölücü ve eşitlikçi talepleri ve mücadelesine katılan kitleler tarafından korkulan burjuvazi, 1660'in restorasyonunda devrimi tersine çevirdi ve büyük toprak sahipleriyle bir anlaşma yaptı.
Bununla birlikte, restorasyon hiçbir şekilde temel karakterinin - yani feodal karşıtı içeriğin - devrimini yok etmedi. Karşı devrimci hareketin çok fazla ilerleyebileceği bir tehdit olduğunda, yoksulların gösterileri ve yerel ayaklanmalarının yol açtığı burjuvazi, bir toprak aristokrasisini korurken parlamentonun üstünlüğünü doğrulayan, yılın 1689’in “Görkemli Devrimi” ni gerçekleştirdi.
İkinci dönem, geç dönem XVIII - XIX. Yüzyılların başlarında kapitalizmin gelişimini hızlandıran sanayi devriminin ortaya çıkmasıyla karakterize edilir.
İlk etap ve ikincinin başlangıcı - bu Amerika Birleşik Devletleri sömürgeciliği döneminin dramasının oynandığı sürenin uzunluğu. Bu, Avrupa (öncelikle İngiltere) ve koloniler arasında var olan en yakın ekonomik, politik, ideolojik ve kültürel bağları ifade eder ve kolonilerin Avrupa'ya tabi kılınması, Amerikan tarihinin ilk dönemlerinin belirleyici bir özelliğidir.
Bu, Edward P. Cheney’in yarım asırdan daha uzun bir süre önce yazdığı gibi, “Amerika’nın tarihi Avrupa tarihinin bir dalıdır” anlamına gelmez. Bu, Daniel D. Burstin’in 1958’te yazdığı gibi, sömürge gelişiminin, özellikle de olmasa da, çoğunlukla Amerikalı olduğu anlamına gelmez.
“[Devrimci babalarının] fikirlerinin yerel kökenini daha çok anlamaya başladıkça, kozmopolit felsefi soylarını araştırmak veya onları yerel manastırdan mahrum bırakılmış fikirler olarak açıklamaya çalışmak ne kadar azsa bütün dünya
Devrimin motifleri boş bir cümleye dönüşecek. Tarihsel mahkemeye devrimin hayali babaları olarak sürüklenen Avrupa Aydınlanma filozofları, daha sonra aniden faul gizeminin son sahnesinde görünen suçlu kuzeni gibi durumla yakından ilişkili görünebilir »1.
Gerçek şu ki, Amerikan sömürge evrimindeki mevcudiyet, bir yandan da yerel eylem alanı ve gereklilikleri, diğer yandan emperyal eylem alanı ve gereklilikleri ile iç içe geçme tarihi.
Kendine özgü ve özellikle de Amerikan hakimiyeti ve kontrolü çerçevesinde Amerikan görünmekte ve işlev görmektedir; İkinci gerçek, aynı zamanda ilk gerçek tarafından güçlü bir şekilde etkilenen sömürge gelişiminin doğası üzerinde belirleyici bir etkiye sahiptir. Özelliğin ortaya çıkışı, evrenselliğin varlığını reddetmez.
Sömürgelerin Avrupa menşeli olanlarından, burada, çalışmamızın eşiğine göre burada düşünülmesi uygun olan başka bir sonuç çıkarılmaktadır. Yine, bu genel kabul görmüş görüşün erken ve güçlü bir ifadesini göstermek için Chini kitabına başvurabiliriz:
"Kolonilerin oluşumundan bu yana, Amerika'nın tek önemli nüfusu Avrupalıların torunlarıydı."
Burstin'in yakın zamanda basılan eserinde çok net ve keskin bir şey yok, ancak yine de içeriği bu geleneği tamamen takip ediyor. Başka bir deyişle, Burstin, Amerikan Yerlilerini Amerikan tarihinin bir nesnesi olarak ortadan kaldırılması gereken bir engel olarak sunmaktadır.
Bu nedenle, Kızılderililerin (Quakerler tarafından yürütülenler gibi) insancıl muamelesine yönelik herhangi bir politikanın saçma ve pahalı olduğu sonucuna varmıştır; Pennsylvania Kızılderililerinden birinin isyanını “yarım asırlık bir Quaker cömertliği ve Kızılderililere karşı direnişsizlikle sarsılmış sıcak bir şenlik ateşi” (s. 58), cömertlik ve direnişsizlikten “etkilenmemiş” bölgelerde “parlamayan” bölgelerde alevlenmemiş gibi hissettiriyor. Kızılderililerin direnişine, beyazların işgalleri ve vahşetlerinden kaynaklanmadığı gibi.
Aslen Avrupa’dan değil, Afrika’dan (ve devrimin toplam nüfusun yüzde 20’ine ulaştığı) gelen Avrupa’nın (ve devrimin toplam nüfusunun yüzde 103’ine ulaştığı) gelen sömürgeci nüfusun tabakaları için, Burstin bunu cehalet içinde göz korkutucu ve şovenizmle dolu olan bir ifade yazmaktan utanmıyordu. Gerçekten, okuyucularını bağışlasaydı daha iyi olurdu: “Sadece bir ya da iki yıl önce Afrika ormanını terk eden doğmamış siyah köleler, bir köylü rolü için eğitildi” (s. XNUMX).
Aslında, en erken dönemden itibaren, Amerika'nın kolonizasyonuna ilk itici gücü Avrupa tarafından verilmiş olmasına rağmen, kolonizasyon süreci ve tarihinin içeriği Afrika ve Hindistan kökenli insanların varlığından ve faaliyetlerinden büyük ölçüde etkilenmiştir.
Bu gerçekten de Amerikan gelişiminin benzersiz bir özelliğidir, ancak diğer amaçlar için Burstin kuvvetlice inatçı olmasına rağmen, Birleşik Devletler tarihinin tamamen “Amerikan” içeriğini abartmış olsa da, bu potansiyel fırsatı değerlendirdi.
Avrupa, Afrika ve Amerika
Tarihin ilk ve ikinci aşamalarında kapitalizmin gelişiminin en önemli özellikleri şunlardır: diğer şiddet araçlarıyla birlikte, on binlerce köylünün evlerinden çıkarılmasına yol açan toprakları kapatma hareketi; Afrika'da yırtıcı eylemler ve nüfusunun büyük bir kısmının köleleştirilmesi; Amerika’nın yağmalanması ve köleleştirme (bazı durumlarda, örneğin, bugünkü Haiti’nin topraklarında, neredeyse tamamıyla yok olma), asıl sakinlerinin yanı sıra, daha kalıcı ve sistematik bir sömürü amacıyla Batı Yarımküre’nin sömürgeleştirilmesi; Sonunda, aşağı yukarı başarılı bir şekilde tamamlanan ancak servet ve iktidarda her zaman çok önemli bir artışa yol açan Asya'nın fethi.
Bütün bu süreçler birbirleriyle ilişkiliydi; İlk üçü Amerikan tarihinin ilk dönemine çok yakın. Bu ilişkinin bazı yönlerini kısaca ele alalım.
Kapitalist devrim, yüksek cirolu hızlı sermaye birikimi ile işaretlendi.
Bu tür birikimden elde edilen kâr oranını arttırmak ve büyüyen kapitalist ekonominin ürünleri için pazarları genişletmek için denizaşırı şirketler özel bir önem kazanmıştır.
Feodalizmle boşluğun en az tamamlandığı ülkelerde - İspanya ve Portekiz’de olduğu gibi - benzer sömürge operasyonları doğrudan İngiltere himayesinde ve taç kontrolünde, İngiltere ve Hollanda’nın mülkiyeti gibi diğer alanlarda da yapıldı. operasyonlar karışık biçimlerde ve çeşitli kuvvetlerin himayesinde gerçekleştirildi.
Bu nedenle, İngiltere’nin elinde üç tür sömürge ortaya çıktı - tacın doğrudan etkisi altındaki kraliyet sömürgeleri (Kraliyet sömürgeleri), tacın ekonomik ve siyasi haklara sahip belirli kişilere sahip olduğu özel mülk sömürgelerine (Özel sömürgeler) (Anlaşmalı koloniler), aynı hakların taç anonim şirketlerden alındığı. İkincisi, monarşik kontrolden en büyük ayrılığa yönelme eğiliminin ortaya çıkmasıydı.
Anonim şirketler, çeşitli miktarlarda sermaye yatırımı yapan tüccar ve sanayici gruplarının ortak mülkiyetidir. Bu şirketler, 15. yüzyılda başlayan ve feodalizmden kapitalizme geçişi yansıtan Tüccar Maceracıları Derneği'nden (Tüccar Maceracıları Derneği) evrimleşmiştir.
Doğru, bu toplumun operasyonları doğada daha yereldi ve daha düşük bir kapitalizasyon seviyesinin ifadesiydi; ancak aynı zamanda, hissedar ilkesine dayalı şirketlerin habercisi olarak görev yaptı.
Bu tür ilk şirketler, kuzeydoğu Avrupa’nın (Moskova Şirketi gibi), Orta Doğu’nun (Levant Şirketi) veya Afrika’nın (kraliyet Afrika ticaret şirketi) ticaret fırsatlarını kullanma hedefleriyle gerçekleştirildi. Ve Yeni Dünya'nın zenginliklerine, hedefi Amerika'ya girip bu kıtayı sömürmek olan çeşitli anonim şirketlerin (genellikle aynı kişilerden oluşan) kurulmasına, yalnızca bir adım kaldılar.
Ve gerçekten de, Londra veya Plymouth şirketi (metropoldeki üsleri için adlandırılmış) gibi, kralın sözleşmeleriyle donanmış bu şirketler, onlardan kar elde etmek için mülklerini sömürmeye başladılar.
Feodalizmin imha edildiği süreç, binlerce körfezin ve sahibinin topraktan kaldırılmasıyla sonuçlandı. İnsanların olağan yaşam koşullarından ayrılması, yoksulluğa, yaygın işsizliğe ve büyük bir serserinin korkunçluğuna neden oldu. Bu da ciddi sosyal gerilimlere neden oldu ve zenginler ve devletler için büyük tehlike yarattı.
Bununla birlikte, kapitalizmin gelişimi, metropolde yalnızca bu “gereksiz” ve tehlikeli nüfusa yol açmamıştı; Aynı zamanda deniz boyunca yeni dünyalar erişilebilir hale getirdi. Avrupalıların engin doğal kaynakları ve engin toprak alanlarını keşfetmeye mahkum oldukları bu yeni dünyalarda -özellikle Amerika'da, 16. yüzyılın meselesi olduğundan- öyleydi.
Ancak, bu devasa kaynaklar ve özellikle İngiltere'nin çabalarını yoğunlaştıracağı Amerika'nın kuzeyindeki büyük toprak parçaları çok nadir bir nüfusla ve dolayısıyla yetersiz işgücü arzıyla birleştirildi. Ve bu kuzey yarımkürenin doğal kaynakları görkemli olarak tasvir edilmiş olsa da, emek olmadığı sürece potansiyel olarak kalacaktı - dünyadaki tüm değerlerin yaratıcısı.
Bu nedenle, feodalizmden kapitalizme geçişin bu iki uydusunun, çağdaşların da belirttiği gibi, birbirlerini doğal olarak tamamlamaları nedeni budur. Örneğin, Sir Walter Raleigh'in üvey kardeşi ve tanınmış bir savaşçı ve kaşif olan Sir Humphrey Gilbert, 1574'te şöyle yazdı:
“Bu ülkelerden bazılarına [Yeni Dünya'da] yerleşebilir ve şu anda devlete çok fazla sorun yaratan ülkemizin sıkıntılı vatandaşlarına yerleştik ve onları kendi ülkelerinde baskı altına alma zorunluluğu nedeniyle, her gün kendilerini suç işleyen aşağılık suçları işlemek zorunda kalıyoruz darağacı. "
1611’te, İspanya’nın İngiltere Büyükelçisi, hükümetin kıskanç ve korkutucu bakışlarını izleyen hükümdar’a şunları söyledi: “Onları bu toprakları sömürgeleştirmeye iten ilk sebep, geride bıraktıkları birçok talihsiz insana hava atma arzusu ve böylece onlardan tehdit edilebilecek tehlikeleri önleme arzusuydu. ".
Ancak on üç yıl sonra, Londra şirketi sömürge faaliyetinin amacını belirledi: "Tehlikeli ayaklanmalar için yiyecek ya da yakıt oluşturan fakir insanların fazlalığını ortadan kaldırmak ve böylece ülkede kalanları desteklemek için daha fazla refah bırakmak". Tüm bu modern tanıklıklar, bir dizi başka önemli hususu da göz ardı ediyordu, ancak işaret ettikleri şey gerçekten çok önemliydi.
Bu işlemlerin iç içe geçmesi gösterimi daha da sürdürülebilir. Böylelikle, Yeni Dünya'nın büyük bir kısmının İspanyollar ve Portekizliler tarafından fethi, altın ve gümüşün Avrupa'ya geniş çapta akması ve tüccarların yurtdışı ve sömürge işletmelerine ek yatırımlarını büyük ölçüde kolaylaştıracak bir sermaye fonu oluşturmaları nedeniyle inanılmaz karlar almaya başladı. .
Ayrıca, tüccar ailelerinin devasa kârlarının çoğalması çoğunu serbest sermayelerini tekstil, deri, yün ve metal işleme endüstrilerine yatırma yoluna itti; ve bu, feodal kapitalist ekonomiyi ve bu temelde büyüyen sınai ürünleri emmek için tasarlanan denizaşırı pazarların yurtdışındaki talebini dışlama sürecini güçlendirdi.
Bu sürece eşlik eden fiyatlardaki hızlı artış, kârların hızlı büyümesine katkıda bulundu, ancak aynı zamanda, yoksulların gerçek kazancı giderek azaldığı için, kitlelerin halihazırda fakirleşen durumunu da ağırlaştırdı. Olanlar konusunda şu veriler görülebilir: İngiltere’de, 1501’tan 1650’e 250’in fiyatları yıllık bazda yaklaşık 1700 artarken, ücret artışı 50’in 1500’ine oranla yüzde XNUMX’ten daha fazla olmadığını .
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, İngiltere'den göçü açıklayan Massachusetts Körfezi kolonisinin ilk valisi olan John Winthrop: “İngiltere için sakinleri giderek daha ağırlaşıyor”; ve mülklerine bir gezi yapan Kraliçe Elizabeth, “Her yerdeki fakir insanlar!” diye bağırdı.
Böylece, İngiliz kolonileri, Avrupa devletlerinde sömürü ve baskının yarattığı yüksek toplumsal baskıyı azaltmak için güvenlik vanaları olarak hizmet etti ve bu durum 20. yüzyılın başında da devam etti.
İngiltere, İskoçya, İrlanda, Fransa, Almanya, İtalya, Yunanistan, İsveç, Polonya, Rusya ve diğer ülkeler, milyonlarca işçinin yüzlerce yıldır Batı'ya taşındığı, onlarla birlikte yeteneklerini, güçlerini ve isteklerini getiren rezervuarlardı.
Kölelik ve kapitalizm
Avrupa dışında dindar misyonerlerin doğru seslerine neden olan ilk bölge, açgözlü tüccarların yardımsever bakışlarını ve zarif hükümdarların kutsanmış kılıçlarını çekti, Asya'nın muhteşem zenginliklerini elde etmek için daire içine alınması gereken en yakın yerdi. kelimelerle, Afrika.
Afrika askeri fetihinin başlangıcı ve nüfusunun bir kısmının modern zamanlarda köleleştirilmesi, XV yüzyılın ortalarında Portekiz tarafından atıldı; Daha sonraki yıllarda İspanya, İngiltere, Fransa ve Hollanda bu karlı işletmeye katıldı.
Modern Afrika köle ticaretinin yarım asırdır başlaması, Columbus'ın Batı dünyasına yolculuğundan önce geldi. İlk adım, Avrupalıların Batı Afrika kıyılarındaki baskınları ve yerel halkın Avrupa pazarlarında satması için oldukça zorlu ve keyfi eylemler sonucu ele geçirmeleriydi (bu, köleli ticaretin ilk yılları olduğu için).
Hayatta kalan en eski belgesel köle avına çıkma belgeselinin kanıtı, 1446 yılında yapılan Portekiz köle tüccarlarının baskınlarından birinin başında olan Azurara'nın günlüğüdür. Gelecekte aydınlanacak olan yüzlerce belgesel kanıtın tipik bir örneğidir ve bu olayı daha ayrıntılı olarak açıklama ve önde gelen katılımcının açıklamasına göre tanıma hakkına sahibiz.
Azurara'nın gemisi, Ekvator Afrika'nın batı sahilinin orta bölgesine indi. Askerler bir yığın halinde kıyıya koştular, birkaç meraklı insanı yakaladılar ve hemen yeni mağdurlar aramak için iç bölgelere koştular. Burada bir yerleşim buldular; Gerisi gelince, doğrudan belgeye bakın:
“Gözlerini köye doğru çevirdiler ve kadın ve çocuklarla birlikte cürufların yaklaşmakta olan düşmana dikkat ederek kulübelerini terk etmekte aceleleri olduğunu gördüler. Ancak, onlar [Portekizce] St adında Jacob, sv. Kendi doğduğu Portekiz ülkesi olan George, hemen onlara dudaklarına saldırdı ve eline geçen herkesi öldürdü. O zaman, en kısa sürede tehlikeden kaçınmak için annelerin çocuklarını ve kocalarını eşlerini nasıl attığını görebiliyordunuz.
Bazıları suda saklanıyordu; diğerleri kulübelerinin altında saklanarak kurtarılmayı umuyorlardı; Yine de diğerleri, fark edilmeden gideceklerini umarak, kıyıda yatarken (halkımızın onları bulduğu yerde) çocuklarını deniz yosununa sakladı.
Nihayet, her iyiliğe ödül veren Rabbimiz, kendisine yaptıkları sıkı çalışma için, düşmanlarının karşısına o günü kazanmalarını ve tüm çabaları ve harcamaları için ödüllendirilmelerini diledi. Zira 165 insan sayısında bu siyahları - erkekleri, kadınları ve çocukları - ele geçirdiler ve bu, ölen ve öldürülenleri saymaz. ”
Alıntı yapılan ifadenin de belirttiği gibi, dini büyükler bu durumda bulunan vahşet ile tartışabilirler. Böylece, köle ticaretinde “iyi kraliçe Bess” in [2] favori deniz kahramanı tarafından kullanılan gemiler arasında - Sir John Hawkins, iki gemiye “Vaftizci Yahya” ve “İsa” adı verildi.
Bu yağma ve katliam süreci - kapitalizm dönemini belirleyen tüm ticari işletmelerin savaş hariç en kârlısı - dört yüzyıldan fazla sürdü; zulümde, insan baskısının tüm dehşet verici yıllarında eşit değildir. Ve ilkel sermaye birikimi sürecinin temel bir özelliği olarak, kapitalizm tarihinin ana bileşenidir - özellikle Amerikan kapitalizmi.
İlk elli yıl boyunca, köle ticareti işlemleri, güney Portekiz ve İspanya madenlerinde tarlalar için emek sağlama ve bu ülkelere, Fransa ve İngiltere'ye hane memurları sağlama aracı olarak hizmet etti. Sonra, her şeyden önce madencilik ve tarıma aşina olan zorlu bir işgücüne ihtiyaç duyan her iki Amerika kıtasının keşfi ile birlikte, bu işgücünün önemli bir kısmının büyük bir rezervuarı olarak Afrika'nın özel bir işlevi kurulmuştur.
Açıkçası bu, kapitalist bir ekonomi ve etik açısından bakıldığında, Afrika'nın rolü - Kuzey Amerika için, özellikle de Amerika Birleşik Devletleri olacak bölgeler için özel önem taşıyan bir rol olmalıydı. Kuzey Amerika için özel bir öneme sahipti çünkü Avrupalılar ortaya çıktığında, şu anda Kanada ve Amerika Birleşik Devletleri adını taşıyan tüm bölge bir milyondan fazla nüfusa sahip değildi (Avrupalılar olarak adlandırılan “Kızılderililer”). Florida'ya ve okyanustan Appalachian Dağlarına kadar, muhtemelen sadece binlerce erkek, kadın ve çocuğun 200'i vardı.
Emeği istismar edilebilecek yerli nüfusun kıtlığı nedeniyle, büyük miktarda emek ithalatına ihtiyaç vardı; her şeyden önce, günümüzde Florida'dan Maryland'e kadar bölgede Avrupalılar tarafından bulunan uygun iklim ve toprak koşullarında yaratılacak plantasyon ekonomisine ve önemli miktarlarda ihtiyaç duyulmuştu.
Ve ekim ekonomisi, tarım sisteminin aksine, birçok serbest sahibinin yardımı ile, İngiltere'nin yöneticileri için özel bir ilgi alanı oluşturuyordu; çünkü onlara, metropolde bulunmayan hammaddelerin üretimi için gerekli olan muazzam çalışma ordusunu iktidarları altında tutmak için en iyi yolu verdi.
Böyle bir ekonomi için sayısız, mülksüz mahrum ve göreceli olarak serbest çalışan işçiler gerekli olmuştur. Bu kategorideki nüfusun önemli bir kısmı, özellikle köleleştirme görevlileri şeklinde (daha sonra daha detaylı olarak [3] tartışılacak), büyükşehir ülkelerine ve diğer Avrupa bölgelerine teslim edilecek.
Yine de, Avrupa nüfusunun çoğuna Avrupa'nın kendisinde ihtiyaç duyuldu; bir kıtadan kurtulmak, altın yumurtalarından faydalanmak için bir tavuğu öldürmek imkânsızdır. Ayrıca, zamanla, Maryland’in kuzeyindeki devasa alanda, tarımsal ürünlerin (kültürler ve ekonomik yönetim biçimlerinin tamamen farklılaştığı) yüzlerce işçiye ihtiyaç vardı.
Orta ve Güney Amerika’nın yoğun nüfuslu bölgelerinden İngiliz Amerika’da çalışmak için kölelerin ithal edilmesinin yolu kapatıldı, çünkü bu bölgeler İspanya ve Portekiz’in egemenliğine girmişti ve onlar tarafından sömürülmüştü. Asya'dan köle getirmek mümkün değildi, çünkü ilk olarak, Asya'nın fethi, Columbus yolculuğundan sonra yalnızca birçok nesiller olacaktı ve ikincisi, buna rağmen, Avrupa devletlerinin gücü ve donanımı o zaman yeterli değildi. Asya'dan Amerika'ya deniz yoluyla köle taşıma sorunu ile başa çıkmak için geliştirilmiştir.
XVI ve XVII yüzyıllarda var olan koşullarda, belki de tek çözüm şuydu: seçildi: Afrika'nın fethi ve köleliği. Burada, hem Avrupa hem de Amerika’ya yeterince yakın bir konumda bulunan ve mevcut ekipmanlarla idare edilebilmesi için neredeyse 30 milyon kilometrekarelik bir alana sahip bir kıtaydı.
Ayrıca, medeniyetin tarımsal aşamasında olan milyonlarca insanın yaşadığı; Burada yüzyıllardır evcilleşmiş sığırlar, eritilmiş demirler (bunu Afrika'da, muhtemelen dünyanın geri kalanından daha erken öğrenmişlerdi), pamuklu dokuma kumaşlar, sabun, cam, seramik, battaniyeler ürettiler.
Ayrıca, Kızılderililerden farklı olarak, Amerika'ya getirilen ve Amerika'ya getirilen Afrikalıların garip bir ülkede olduğu ve kaçan veya direnen halklarının ve sosyal örgütlerinin yardımına güvenemediği de belirtilmelidir. Aksine, Afrika'da köleleştirilmiş ve Yeni Dünyaya getirilmişlerdi, kelimenin tam anlamıyla zincirlerdeydiler, garip bir topraklarda, vatanlarından binlerce mil uzaktalardı ve devletin cezalandırma aygıtının tüm güçlerinin desteklediği dişlere acımasızca silahlanmıştı.
Köle ticareti işlemleri, tüm Avrupa’yı ve daha sonra Yeni Dünya’nın tüccarlarını, her şeyden önce, Yeni İngiltere’yi, ilk ya da iki seferde ilk yatırımın iki katına çıkmasına ve hatta dörde katlanmasına izin veren muhteşem kârlar getirdi. Bristol ve Liverpool, Perth Amboy ve Newport gibi limanların geliştiği köle ticareti temelinde oldu.
Bu anlamda, Afrika kıtasının köleleştirilmesi, tıpkı 19. yüzyılın sonunda başlayan Afrika’nın yoğun bir şekilde sömürülmesi, dünya emperyalizminin gücünün birincil faktörü haline gelmesi gibi, dünya kapitalizminin gelişmesi için büyük öneme sahipti. Bu işlemlerin parasal açıdan büyüklüğü, on yıl boyunca 300 Liverpool mahkemelerine taşınan 878'ten fazla kölenin maliyetinin, on yıl boyunca 1783'ten 1793'e, 15 milyon pound'u aştığı; ve bu veriler on yılda sadece bir port içindir.
Bu operasyonların kapsamını insan açısından belirlemek çok daha zor. 400 yıllarında Afrika köle ticareti, Batı Yarımküre'de yaklaşık 15 milyonlarca Afrikalı canlandı.
Bununla birlikte, bu kıyılara canlı gelen her zenci için, beş ya da altı ölü öldü - Afrika'daki savaşlarda, köle karavanlarının kıyıya taşınması sırasında, kalemlerde, köle tüccar gemilerinin gelişini beklemek zorunda kaldıkları, gemilerde ve gemilerdeki sık sık ayaklanmalarda Sonunda korkunç bir altı için ?, sekiz? veya on haftalık bir “ortalama geçiş” [4]. Ve “orta geçiş” sırasındaki kayıp neydi, Dr. Dubois tarafından “Afrika kölelerinin ticaretini ortadan kaldırmak” klasik çalışmasında belirttiği bir örnekle yargılanabilir: Kraliyet Afrika şirketi, 1680'ten 1688'e yılda bir kez, 60'in binlerce kölesi üzerine düştü. 14 bin denizde öldü.
Bu, dört asır boyunca, 15. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar, Afrika’nın, kölelerinin seçici bir parçası olan köleleştirilmiş 65 - 75 milyonlarının oğullarını ve kızlarını kaybetti, çünkü hiç kimse köleleri yaşlı insanlara, sakatlara ve hastalara dönüştürmez. Afrika halklarının bu eşsiz teste katlandığını ve şimdi daha önce hiç olmadığı kadar çok sayıda ve daha örgütlü olduklarını ve daha sonra da tam bir ulusal kurtuluşun eşiğinde olduklarını, tarihin harikalarından biri olarak kabul etmemiz mümkün değil.
Ve yine de, tartışmasız olarak, Afrika’nın Avrupa kapitalizminin ve Amerikan sömürgelerinin gelişmesine - ve sonuç olarak da Amerikan kapitalizmine - katkısı köle olmayan ticaretti, ancak kârlı olabilir. Afrika'nın asıl katkısı, iki asırdan fazla bir süre boyunca milyonlarca siyahının serbest ve zorla çalıştırılmasında köleliğin kendisi idi.
Amerikan kapitalizminin hızlı ve güçlü büyümesinin nedenlerini açıklayan tarihçiler, bir dizi faktöre dikkat çekti: - ve doğru bir şekilde - bir dizi faktöre dikkat çekti: ABD’nin muazzam büyüklüğü ve muazzam zenginlikleri, ABD’nin Avrupa’ya katılımı ve ABD’nin rakiplerini zayıflatan sınırsız ve yıkıcı savaşlar kazançlar; yetenekleri, güçleri (ve onların gönderilmesini ve sömürülmesini kolaylaştıran) uyuşmazlıkları ile milyonlarca Avrupalı, Asyalı ve Latin Amerikalı nesiller boyunca göç; Son olarak, bir burjuva demokratik cumhuriyetin uzun varlığı - kapitalizmin erken gelişimi ve olgunlaşması döneminde ideal devlet biçimi.
Tüm bu faktörler gerçekten çok önemlidir ve aşağıda bir kereden fazla, bunlara atıfta bulunmak için bir nedenimiz olacaktır.
Üstelik, yukarıdakilerin hiçbirinden daha az önemli olmamakla birlikte, neredeyse üç yüz yıl boyunca Amerikan kapitalizminin gelişmekte olan sınırları dahilinde, kelimenin tam anlamıyla köleleştirilmiş olan nüfusun (10'tan 20'un toplam yüzdesinin yüzde) kadar önemli bir katmana sahip olduğu gerçeği idi.
Bu koşullarda çalışma en yoğun forma ulaştı ve bu milyonlarca işçinin emeğinin meyvesi olan pamuk, şeker, pirinç, tütün, kenevir, altın, kömür ve odunun kazancı milyarlarca kişi tarafından hesaplandı. Bütün bunlar, Negro köleliğinin, ülke hareketini zayıflatma ve genel olarak tepkiyi destekleme bakımından ülke yöneticilerine temsil ettiği değeri saymaz.
Bununla birlikte, Negro köleliğinin değeri sorusu oldukça karmaşıktır, çünkü kapitalizmin en eksiksiz gelişimi açısından bakıldığında kölelik, Amerika kıtasının ekonomik fethi ve başkentin erken birikimi, Negro halkının köleleştirilmesi unsurunun başkenti haline gelmesinin temel bir engeli haline geldi.
Kolonizasyon ve Hintliler
İngiltere'nin sömürgeleştirilen alanların orijinal nüfusuna yönelik politikası, bir kural olarak soykırım politikasıydı. On üç koloninin daha sonra kurulduğu bölge iki büyük kabile grubu tarafından işgal edildi; bunlar toplam sayısı 200 bin kişiye ulaşan Iroquois ve Algonquin'di.
Kültürlerine göre Paleolitik sahnedeydiler ve sahip oldukları tek evcil hayvan bir köpekti. Çok ilkel formunda avcılık, balıkçılık ve çiftçilik yaparak yaşadılar; Çalışmanın çoğu, bazı yönetim fonksiyonlarının yanı sıra, kadınların sorumluluğundaydı.
Arazi ortak mülkiyete sahipti ve yalnızca belirli yerlere avlanma hakları sözleşme altındaki nüfusun belli gruplarına (ve yabancılaştırılmış) devredilebilirdi. Konumlarındaki liderler Avrupa hükümdarlarıyla karşılaştırılamaz; etkilerini gösterdikleri yetenek ve karakter özelliklerine borçlu olan yaşlılardı; kararları hiçbir zaman yalnız isteklerinin sonucu olmadı ve toplu onay alıncaya kadar başkalarını bağlayıcı değildi.
(Beyaz işgalciler bu sosyal kurumları anlayamadılar ve Hint toplumunu Avrupa yasaları ve ahlaki bakış açısıyla görmeyi tercih ettiler - sık sık Hindistan'ın “mükemmellik” kanıtının yeni kanıtı hakkında rantın kalbinde yatan bir sapma.)
İngiliz yöneticiler, öznelerin yaşamlarının (özellikle fakirlere geldiğinde) çok ucuza değer gördükleri bir toplum tarafından doğdu; yani, somun ekmek hırsızlığı ölümle cezalandırılan bir suçtu. Bu insanlık dışı - cemaat toplumunun bir yansıması - Kızılderililer onunla temasa geçtiğinde kendisini en kötü şekilde ortaya koydu. Ne de olsa istilacı Avrupalıların açgözlü arzularına konu olan zenginlik ve topraklara sahip olan insanlardı; Ayrıca, bir pagan dinini söyleyerek, dindar beyaz Hıristiyanların “şüphesiz daha yüksek” haklarına fanatik bir saygısızlık buldu.
Ardından Mark Twain bir cümle ile ifade etti: dindar işgalciler, "önce dizlerine, sonra yerlilere koştu" diye yazdı. Hükümetin Kızılderilileri fethetme ve yok etme politikasını uygulamak için bu kadar acımasız olacak bir yöntem yoktu. Bu yöntemler, her Hint derisi için bir erkek, bir kadın veya bir çocuk için çok kilo vermekten, çiçek mikroplarıyla enfekte yayılan örtü formundaki bakteriyolojik savaşa kadar değişiyordu.
Erken kapitalist fetih yöntemlerinin sayısız örneğinden, ikisinden söz etmek yeterlidir.
İlk Plymouth kolonisi Bradford valisi geliyor. Burada, 1637'taki Mystic Nehri kıyısındaki Pequot'a yapılan ve Hint konutlarının yakılmasıyla işaretlenen saldırı hakkında yazdığı şeyler:
“Bu manzaraya bakmak, yangında kavurmalarını görmek ve kan alevi söndürmek için akıyordu; kokusu ve kokusu tarif edilemezdi. Ancak zafer, bu fedakarlıkların tatlı meyvesi gibiydi ve halkımız ona Tanrı için teşekkür etti. ”
Başka bir örnek - ve daha az tipik olmamakla - Hollandalı New York valisi (New York olarak adlandırıldı) tarihinden ödünç alındı, 1643'te yer alan Kızılderililer'i Manhattan'ın çevresine kökten çıkarma operasyonu planlayan Kift. Bir gece, bir raritan [5] köyüne sürpriz bir saldırı başlatmak için bir asker gönderdi. Vali ile birlikte o gece Hollandalı sömürgecilerin liderlerinden biri olan David de Vries oldu. Aşağıdaki açıklama ona aittir:
“Kalbimden çığlık atan çığlıklar duydum. Kalenin şaftına koşuyorum ... Hiçbir şey görünmüyor, sadece alevler alev alıyor ve bir rüyada öldürülen Kızılderililerin çığlıkları duyuluyor ... Gün geldiğinde askerler kaleye geri döndü. Seksen Kızılderili'yi kestiler ve Romalıların cesaretine yakışır bir hareket yaptıklarına ikna oldular ... Bebekler annenin göğsünden koparıldı, ebeveynlerinin önünde parçalara bölündü ve doğranmış gövdeleri ateşe ve suya attılar.
Diğer emiciler tahtalara bağlanmış ve daha sonra parçalanmış, kesilmiş, delinmiş ve taş gibi bir taş kalbine bile bu gösterinin dokunacağı kadar çılgınca parçalar halinde kesilmişlerdir. Bazıları suya atıldı ve babalar ve anneler onları kurtarmaya çalıştığında askerler karaya çıkmalarına izin vermeyeceklerdi, bu yüzden hem anne hem de çocuklar boğuldu. ”
Ancak yoktu ve haklılaştırılamayan hiçbir şey yoktu; çağdaşları da bu vahşet için çok ikna edici açıklamalar buldu. Öyleyse, “savaş” literatürünün en eski örneklerinden birinin yazarı olan Robert Gray - “Virginia'da iyi şanslar!” (1609 yılı), şöyle dedi:
“Dünya ... Tanrı'nın insana verdiği bir mülktür. Ancak bunların çoğu yaşadığı ve kanunsuz bir şekilde, vahşi hayvanlar ve makul olmayan yaratıklar ya da tanrısız cehaletleri ve küfürlü putperestliklerinden dolayı en vahşi ve en vahşi hayvanlardan daha kötü olan vahşi vahşiler tarafından gasp edildi. ”
Bununla birlikte, Avrupalıların mermileri ve ateşlerinden bile daha ölümcül olan, hastalıklı yerliler içindi, yabancıları getirdi ve yerlilere karşı bağışıklık geliştirmedi. Örneğin, Hacılar Plymouth'a varılmadan iki yıl önce, günümüz New England'da yaşayan Hintlilerin büyük çoğunluğu, görünüşte Maine kıyılarında avlanan balıkçılardan etkilenen vebadan mahrum kaldı. Neredeyse tamamen tahrip olmuş bir kabilenin mısır tarlaları, yani “hacılar” ın varışlarında tahsis edildiği topraklardı.
Böylece, beyaz sömürgeciler Kızılderililere ölüm ve yıkım getirdiler ve kendi taraflarından insanlık tarihinin en büyük sarkmalarından birini oluşturan ısrarcı ve kahramanlık direnişiyle karşılaştılar. Bununla birlikte, bu, trajik bir destandır, çünkü birbirleriyle düşman olan Hintliler, bir kural olarak, taraflarında silahlanma konusunda muazzam bir üstünlük bulunan düşmanları sayısında yetersiz kaldılar ve nihayetinde, işgalcilerin Avrupa'daki işgalciler tarafından getirilen yeni hastalıklara son derece açık bir şekilde maruz kaldılar. hesap mağlup edildi. Hindistanlıların, beyazlar ile kardeşlik ilişkilerini sürdürdüğü gibi, ünlü bir dürüstlük ve dürüstlüğün hüküm sürdüğü yerlerin - William Penn ve Roger Williams ile olduğu gibi - kaygılanması gereksiz değildir.
Bununla birlikte, Kızılderililerden sömürgeci güçler, yalnızca topraklarını ve servetlerini değil, aynı zamanda bütün sömürgecilik girişiminin başarısızlıkla sonuçlanacağı işçiliği ve ekipmanlarını da aldı. Bir dereceye kadar, bu kazanımlar çatışmanın sonucuydu - ve her şeyden önce Amerikan Devrimi günlerinde bağımsızlık kazanmada belirleyici bir rol oynamaya mahkum edilen yeni bir savaş yönetimi yöntemi belirtilmelidir. Bununla birlikte, çoğunlukla Hintlilerin katkısı, gönüllü yardım eylemleri sırasına göre yapılmıştır.
Bu yüzden, yeni gelenlere ilkel ormanları temizlemeyi ve toprağı işlemeye uygun hale getirmeyi öğreten Hintlilerdi. Beyazlara mısır ve tütün, bezelye ve fasulye, kabak ve kabak, kavun ve salatalık ekmeyi; akçaağaç şekeri nasıl pişirilir; balık kafalarının gübre olarak kullanılması; vahşi hayvanları avlama, tuzakları koyma ve derilerini yapma; huş ağacı kabuğundan kanoların nasıl üretileceği (hangi kolonistlerin vahşi çalılıklara giremeyecekleri); deniz kıyısına yenilebilir istiridye nasıl pişirilir.
Kızılderililerin patikaları sömürgecilerin patikaları olacaktı (bu patikaların çoğu otomobil çağının patikaları olacaktı). Kısacası, Kızılderililer Avrupalılara Yeni Dünya'da nasıl yaşayacaklarını öğretti ve bu Işığı onlardan alarak onları geri ödediler.