Yayınların hacmi sabittir: 48,64 ve 92 sayfalarında, metnin içindeki kaynaklara referans yoktur, ancak kapsamlı bir kaynakça gereklidir. Baskılar zengin fotoğraflar, grafik çizimlerle (çizimlerle gösterilmiştir) оружия, zırh ve tahkimatlar) ve - yayıncının bir nevi "kartvizit" i - İngiltere'nin en ünlü illüstratörleri tarafından yapılan sekiz renkli resimleme kitabının her birinin varlığı! Dahası, bu resimler yazarın kendi çizdiği çizimlerden yapılmıştır ve yalnızca giysilerin ve zırhın renklerini ve malzemelerini değil, içinde tasvir edilen askerleri gösterir, ama - ve bu en önemlisidir - çizimden bir veya başka bir detayın ödünç alındığı. Bu sadece "kafadan" almak ve çizmek olamaz! Müzelerden eserler, fotoğrafların arkeoloji ile ilgili çizimlerinin fotokopileri, ünlü bilim adamlarının monograflarına paginal referanslar gerekiyor, bu yüzden bu kitapların bilimsel karakterinin derecesi, metinde doğrudan atıf olmamasına rağmen oldukça yüksek. Yayıncının metni İngilizce olarak sağlanmıştır, tercüme değildir.
Rus tarihine gelince, yayınevinin buna karşı hiçbir önyargısı yoktur, bu yüzden Osprey kitaplarının listesi, Rus yazarların 1918-1922 Yedi Yıl Savaşı ve İç Savaşı hakkındaki çalışmalarını ve yabancı tarihçilerin ordu hakkında yazdığı kitapları içerir. İlk Peter. Tarihçilere ve Rusya askeri tarihinin ilk dönemlerine ve özellikle de David Nicole gibi iyi bilinen bir İngiliz ortaçağcısına dikkat etmedi. İşbirliği ile birlikte bu makalenin yazarı “Silahsız Erkekler İvan Ordusu / Rus Birlikleri 427 - 1505” kitabını “Kollarındaki Erkekler” serisinde (No. XXUMX) yayınladı. Aşağıda, İngilizlerin ve örneğin İngiliz üniversitelerinin öğrencilerinin Rus askeri tarihi ve özellikle Rus dönemi Ivan İhtiyar Devleti'nin askeri tarihi hakkında onlardan hangi bilgileri alabileceği hakkında görsel bir fikir edinebilmeniz için bu yayından bir alıntı bulunmaktadır.
Yerel biniciler ve oprichnik. Yazar ve D.Nikol'ün eskizlerine göre Angus McBride'ın resmi.
“Silah ve toplarla donanmış Okçular Ivan IV, Rusya tarihindeki ilk ordu oldu. Ivan III’ün savaşları ve diplomasisi Muscovyeti 15’un sonunda ve yüzyılın 16’in sonunda Avrupa'nın en güçlü devletlerinden biri haline getirmesine rağmen, ciddi iç ve dış problemler devam etti. Doğudan ve güneyden gelen en acil tehditlerden biri Tatar baskınlarının tehdidiydi; büyük feodal lordların veya boyarların bölgesel bağımsızlığı Büyük Dük'ün gücünü içten baltaladı. Birkaç yıl boyunca, Rusya gerçekte boyarlar tarafından yönetildiğinde, genç İvan IV, istismarları ve kendi istekleriyle rehin tutuldu; Ancak genç sonunda tahtına geldiğinde, Büyük Dük ünvanıyla yetinmek yerine, “Tüm Rusya'nın Büyük Kralı” (1547) unvanını aldı. Bu, yalnızca kraliyet itibarını güçlendirmek arzusuyla bağlantılı değildi, aynı zamanda kendisini çevreleyen herkese gerçek bir otokrat olarak hükmetmek istediğini belirten bir uyarı oldu.
Kral olan Ivan IV, en acil sorunlarından ikisini aynı anda çözmeye çalıştı. En yakın dış düşmanı Kazan Hanlığı idi. Önceki altı vakada, 1439, 1445, 1505, 1521, 1523 ve 1536) Kazan, Moskova'ya saldırdı ve Rus birlikleri Kazan'a yedi kez saldırdı (1467, 1478, 1487, 1530, 1545, 1549 ve 1550). Şimdi, Çar İvan, Volga Nehri'nin tüm orta sahası boyunca gelecek seferler için bir üs olarak hizmet etmek üzere, bir kale şehri ve Kazan sınırındaki bir adada bir askeri depo olan Sviyazhsk'ı inşa etmeyi emretti. Rus birliklerinin 1549 ve 1550'teki kampanyaları başarısız oldu, ancak Ivan çok kararlıydı ve 1552'te Kazan Hanlığı sonunda imha edildi.
Her şeyden önce, Rus devletinin askeri gücünün güçlendirilmesi, ateşli silahlarla donanmış piyade birimlerinin oluşturulmasıyla kolaylaştırılmıştır. Şimdi bu tür birimler kalıcı bir temele aktarılıyor. Chronicle'a göre: “1550'te kral, üç bin yanaklı seçmeli okçular yarattı ve Vorobieva Sloboda'da yaşamalarını emretti.” Okçular, geleneksel Rus uzun tüylü kaftanlardan ayak bileklerine, konik başlıklara veya kürk kesilmiş şapkaya ulaşan bir üniforma aldı ve Bir fitil tüfeği ve bir kılıçla donanmışlardı: Kıyılmış ve bıçaklanabilen ve aynı zamanda tüfeğe destek olarak kullanılabilecek orak biçimli bıçağı olan sakal veya uzun saplı balta ikinci oldu. silahlar ve kurşun onlara hazineden verildi ve kendi başlarına mermiler döktüler, kazancı sıradan okçular için yılda 4 ile 7 ruble arasında, sıradan okçular için ise 12 ile 20 arasında değişiyordu. “Baş” veya alay komutanı Sıradan okçular da yulaf, çavdar, ekmek ve et (kuzu) alırken, üst düzey rütbelere 30'tan 60 hektara kadar arazi arazileri verildi.
O zamanlar aristokratın yani yerel süvarilerin maaşıyla karşılaştırılabilir olan çok yüksek bir bedeldi. Örneğin, 1556'te, sürücülerin ödemeleri yıllık 6 ile 50 ruble arasında değişiyordu. Öte yandan, atlılara altı veya yedi yıl boyunca bir kereye mahsus ödenekler verildi ve bu da onların askeri teçhizat almalarını sağladı. Sonra topraklarından elde ettikleri gelirle yaşadılar ve köylüleri efendilerine silahlı adam olarak savaşa eşlik ettiler. Büyük mülkiyeti olan toprak sahiplerinin yürüyüşe daha fazla süvari koyması gereken olağan feodal sistemdi.
Barış zamanında, bu toprak sahipleri köylerinde yaşadılar, ancak gerekirse askerlik hizmetine hazır olmaları gerekiyordu. Uygulamada, kralın kısa sürede büyük kuvvetler toplaması zordu, bu yüzden her zaman el altında olan okçular çok değerliydi. Sayıları, 3000'taki ilk sayıdan sekiz “kafa” ve 7000 centurion komutasındaki 41 insanlarına hızla artmaya başladı. Korkunç İvan saltanatının sona ermesiyle, zaten 12 000 insanı vardı ve oğlu Fyodor Ivanovich'in 1584'taki taç giyme töreni sırasında 20000'teki sayıya ulaşmıştı. Başlangıçta, Streletskaya kulübesi, yakında Strelets sırasını değiştiren Strelets ordusundan sorumluydu. Bu kurumlar modern bakanlıklar sistemi ile karşılaştırılabilir ve ilk kez 1571 yılında böyle bir düzenden bahsedilir.
Pek çok bakımdan, Rusya'daki 16 - 17 yüzyıl okçularının Osmanlı imparatorluğunun piyade halkı ile çok ortak yönleri vardı ve belki de onların görünümleri kısmen savaşlara katılmadaki başarılı deneyimlerinden kaynaklanıyordu. Her alay, kaftanların rengine göre farklılık gösteriyordu ve bir kural olarak, komutanının adı altında biliniyordu. Moskova'da, ilk alay, Bozkır Düzeni'ne aitti çünkü “kraliyet üzengi yakınına” hizmet ediyordu. Aslında, diğer tüm topçu alayları tarafından takip edilen kraliyet muhafızlarının alayıydı. Diğer bazı Rus şehirlerinde de okçuluk alayları vardı. Ancak Moskova okçuları en yüksek statüye sahipti ve “şehir okçularına” ve “uzak şehirlere” bağlılığı çok ağır bir ceza olarak algılandı.
Bu birlikleri şahsen gözlemleyenlerden biri, Kraliçe Elizabeth I tarafından Moskova'ya gönderilen İngiliz Büyükelçisi Fletcher idi. 1588'te, okçuların bir tabanca, sırtında bir kılıç ve yanında bir kılıçla silahlı olduğunu yazdı. Varilin süslemesi çok kaba bir işti; silahın ağırlığına rağmen, merminin kendisi küçüktü. Başka bir gözlemci, 1599'teki kralın görünümünü, 500 muhafızları eşliğinde, kırmızı kaftanlarda giyinmiş ve ok ve yaylarla, kılıç ve kuyruklarla tanımladı. Bununla birlikte, bu birlikleri kimlerin dahil ettiği belirsizdir: okçular, "boyarlar", genç soylular veya belki de stolniki veya kiracılar - zaman zaman Moskova'da kraliyet praetorian gardiyanı olarak yaşamaya davet edilen il soyluları.
Yay, kendi evlerinde bahçeleri ve bahçeleri ile yaşadı. Kraliyet maaşını, boş zamanlarında zanaatkarlar ve hatta tüccarlar olarak çalıştıkları ve yine Osmanlı İmparatorluğu'nun yeniçerileri ile olan benzerliğinin çarpıcı olduğu gerçeğiyle desteklediler. Bu önlemler, okçuların etkili piyadelere dönüştürülmesine katkıda bulunmadı, ancak Kazan fırtınası sırasında (1552) saldırganların ön saflarındaydılar ve iyi mücadele becerileri gösterdiler. Zamanın Chronicles'ı, yiyecekleriyle o kadar yetenekli olduklarını, uçuşta kuşları öldürebileceklerini iddia ediyor. 1557'te bir batılı gezgin, 500'in komutanlarıyla birlikte silahlarının Moskova sokaklarında, hedeflerinin bir buz duvarı olduğu atış mesafesine nasıl geçtiğini kaydetti. Okçular 60 metreden ateş etmeye başladılar ve bu duvar tamamen tahrip olana kadar devam etti.
Oprichnaya ordusu
İvan IV'ün en güvenilir koruması, gardiyanlardı (kelimeden ayrı olarak araziler de denir). Rus tarihçileri, oprichnina kelimesini iki anlamda kullanmaktadır: genel olarak, bu, kralın 1565-1572'taki devlet politikası, dar - oprichnina ve oprichnina ordusunun toprakları anlamına gelir. Ardından Rusya'daki en zengin topraklar oprichnina ülkesi haline geldi ve böylece krala bol miktarda gelir sağladı. Moskova'da, bazı sokaklar da oprichnina'nın bir parçası oldu ve Oprichny Sarayı, Moskova Kremlin'in dışında inşa edildi. Muhafızların saflarına katılmak için boyar ya da asil, kralın şüphesini uyandıran herkesi ayıklamak için özel bir kontrol yapıldı. Kaydolduktan sonra, kişi krala bağlılık yemini aldı.
Oprichnik kolayca farkedilebilirdi: koyun derisi ile kaplanmış kaba, manastır kesimli giysiler giymişti, ama altında sable veya sansar kürkle süslenmiş bir saten kaftan vardı. Gardiyanlar ayrıca, bir kurt veya köpeğin başını * atın boynuna veya bir eyer yayına astı; ve kırbaç sapında, bazen bir süpürge ile değiştirilen bir demet yün. Çağdaşlar, bütün bunların, gardiyanların, kralın kurtlar gibi düşmanlarını kemirdiğini ve ardından devletten gereksiz her şeyi süpürdüğü gerçeğini sembolize ettiğini bildirdi.
Çarın ikametini devrettiği Aleksandrovskaya Sloboda'da (şimdi Vladimir bölgesindeki Aleksandrov kenti) oprichnina, çarın hegumen rolünü oynadığı manastır düzenini aldı. Ancak bu görünen alçak gönüllülük, soygun, şiddet ve dizginsiz alemlere olan heveslerini gizleyemedi. Kral, düşmanlarının infazında şahsen vardı, sonrasında tövbe süreleri vardı, bu sırada tutkuyla Tanrı'dan önce günahlarından tövbe etti. Belli ki sinir krizi birçok tanık tarafından, örneğin en sevdiği oğlu Ivan'ın Kasım ayında 1580 tarafından dövüldüğü gerçeği ile doğrulandı. Bununla birlikte, gardiyanlar, asla Korkunç İvan'ın etkili bir ordusu olmadılar. 1552'te Kazan'a, 1556'te Astrakhan'a ve Baltık Denizi'nin kıyısındaki Teutonik şövalyelere karşı Livonya savaşındaki ilk başarılardan sonra, askeri şans ondan geri döndü. 1571’te Tatar Hanı Moskova’yı yaktı, ardından ana oprichniki liderleri idam edildi.
Yerel süvari
Bu dönemde Rus ordusunun ana gücü, atlıları soylu sınıftan göçmen olan süvari idi. Gelirleri mülklerine bağlıydı, bu yüzden her binicinin alabileceği kadar giyinmişti ve silahlanmıştı; hükümetin silahlanmalarında tekdüze olmasını talep etmesine rağmen: Her asker bir kılıç, kask ve zincire sahip olmak zorundaydı. Zincir postaya ek olarak veya bunun yerine, bir asker ağır kapitone kaftan giyebilir, içinde metal pullar ya da içine dikilmiş lameller bulunur.
Parasını ödeyebilenler pürüzsüz ve hatta yivli bir namlulu arquebucks veya karbini ile donanmışlardı. Yoksul savaşçıların genelde bir çift tabancası vardı, ancak yetkililer toprak sahiplerini daha fazla menzilli bir silah olarak karabina almaya çağırdılar. Böyle bir silah uzun süredir yeniden yüklendiğinden ve ateş ederken sık sık yanlış ateşler verdiğinden, süvariler, kural olarak, buna ek olarak daha fazla yay ve ok içeriyordu. Ana yakın dövüş silahı, ucu düz veya kavisli bir bıçağı olan bir mızrak veya baykuş direği kollarıydı.
Binicilerin çoğu, Rus demirciler tarafından kopyalanan Türk veya Polonya-Macar türünden kılıçlara sahipti. Güçlü kavisli Şam çelik kanatlı oryantal kılıçlar, Rusya'da çok popülerdi. Düz bıçaklı bıçak da popülerdi, zengin bir şekilde dekore edildi ve soylu savaşçıların silahıydı; Kılıcı Avrupa kılıçlarına benziyordu, ancak ortaçağdan daha dardı. Başka bir soğuk silah türü bir suleb - bir çeşit kılıçtı, ama geniş, hafif kavisli bir bıçağı vardı.
Rus yerel süvarilerinin silahları çok zengindi. Kılıçların kılıfları Fas derisi ile kaplandı ve kıymetli ve yarı değerli taş ve mercanlarla kaplanıp süslendi; kılıç ve kıç sapları ve tabancaların sapları sedef ve fildişi ile kaplandı ve zırh, kask ve askerler çentikle kaplandı. Türk ve Farsça Şam çelik kolları ve hançerleri, Mısır Misyrkaları, kaskları, kalkanları, eyerleri, üzüntüleri ve at battaniyeleri de dahil olmak üzere, Doğu'dan çok sayıda silah ihraç edildi. Ateşli silahlar ve keskin silahlar ve eyerler de Batı Avrupa'dan ithal edildi. Tüm bu donanımlar çok pahalıydı: örneğin, 16 süvari ustalığının tüm silahları ona pahalıydı, çünkü 4'teki çağdaşlarının 50 kopeklerinin ruble ve artı bir adet ruble için bir kask ve 3'in 4 ruble değerinde bir kılıcı var. Karşılaştırma için, 1557 - 1558'te küçük bir köy sadece 12 rubleye mal olmuştur. 1569 - 1570, korkunç bir kıtlık Rusya'yı vurduğunda, 5 - 6 pound paranın maliyeti bir rublenin inanılmaz fiyatına ulaştı.
Rus Korkunç İvan ordusunda “pishchal” terimi hem piyade hem de süvari için daha az yaygındı ve ayrıca topçu silahlarına da pishchali deniyordu. Duvarların arkasından çekim yapmak için kullanılan büyük kalibreli zatinnye mürekkepleri vardı; ve perdeler gıcırdı, bir deri askısı vardı, böylece sırtlarına takılabilirlerdi. Aslına bakarsanız asillerin çetesi olarak gördüğü şehir halkının ve alt sınıf insanlarının genel silahlarını gıcırtıyorlardı. 1546'te, gözetmenlerle donanmış insanlar ve yerel süvarilerin atlıları arasında ciddi bir çatışma yaşandığı Kolomna'da, gıcırdadılar yüksek verimlilik gösterdiler, bu nedenle ilk Rus okçularının tam olarak bu silahla silahlı olması şaşırtıcı değil. Ancak okçular “egemen insanlar” haline gelip savaşta değerlerini kanıtladıktan sonra bile, yerel süvari nadiren ateşli silah kullandı.
at kompozisyon
Bu garip çelişkilere rağmen, tam da bu kez Rus asil süvarilerinin altın çağı haline gelmişti ve at yetiştiriciliğinde gelişme olmazsa bu imkânsız olurdu. 16 yüzyılda en yaygın olanı, Nogai at ırkıydı - küçük, bozkır atlarının sert saçları, onurunu dayanıklılık ve yiyecek eksikliği olan 58 inçlerinin sollarında. Bu cins aygırlar genellikle 8 ruble, kısrak 6 ve tayı 3 ruble maliyeti. Ölçeğin diğer ucunda, yalnızca kralın ahırlarında ya da boyarların ahırlarında bulunabilen safkan Arap atları da dahil olmak üzere argamaklar ve 50'tan 200 ruble'ye mal oluyordu.
Tipik 16 sele, öne doğru eğildi ve arkaya doğru geri çekildi; bu, göçebe insanlar arasındaki seledi, böylece sürücünün yayını veya kılıcını etkili bir şekilde kullanabilmesi için dönüyordu. Bu, mızrağın o zamanki Rus süvari silahının ana silahı olmadığını gösteriyor, çünkü o zamanlar binicileri farklı bir sele şekline sahip olacaktı. Moskova süvari bacakları bükülerek sürüldü, kısa üzüntülere yaslandı. Atlar için bir moda vardı ve pahalı olanlara sahip olmak prestijli olarak kabul edildi. Sadece eyerler değil, çoğu da Doğu'dan tekrar ödünç alındı. Örneğin, bir kamçı - ağır bir kirpik veya arapnik Nogai'den sonra seçildi, yine de Rus Kazakları tarafından kullanılıyor.
Rus ordusunun örgütlenmesi gelince, 15 yüzyılda olduğu gibi aynıydı. Askerler, sol ve sağ kanat, avangard ve binicilik muhafızlarının büyük oluşumlarına bölündü. Dahası, bunlar tam olarak süvarilerin ve piyadelerin saha oluşumlarıydı ve daha sonraki zamanlardaki gibi sabit alaylar değildi. Yürüyüşe ordu üst düzey bir komutan tarafından emredildi ve düşük rütbeli valiler her alaylığın başındaydı. Her valinin de dahil olduğu askeri bayraklar, askeri müzikte olduğu gibi önemli bir rol oynadı. Rus birlikleri, dört at tarafından taşınan devasa bakır timpani, ayrıca binicinin sırtına takılı Türk tulumları veya küçük tüpler, diğerleri ise borular ve saz borular kullandılar.
Rus topçuları.
16 yüzyıl topçusu
Ivan IV döneminde, Pushkarskaya kulübesinin önderlik ettiği Moskova topçularının rolü büyük ölçüde arttı. İngiliz Büyükelçisi Fletcher 1558’ta şunları yazdı: “Tek bir egemen Hristiyan egemen, Kremlin’deki Kremlin Cephanesi’nde açıkça görüleceği kadar fazla topa sahip değil ... hepsi bronzdan ve çok güzel.” Topçuların kıyafeti çok çeşitliydi, ama genel olarak okçuların kaftanlarına benziyordu. Ancak topçularda kaftan daha kısaydı ve kug dendi. İlk topçular ayrıca geleneksel zincir postaları, kaskları ve destekleri kullandılar. Kış kıyafetleri geleneksel olarak Rus, halk - kısa palto ve şapka idi.
Rusya'da bu süre zarfında, Stepan Petrov, Bogdan Pyatov, Pronya Fedorov ve diğerleri gibi birçok yetenekli silah ustası vardı. Ancak Andrei Chokhov en ünlüsü oldu: ilk konuşmasını 1568'te, ardından ikinci ve üçüncü 1569'te yayınladı ve hepsi Smolensk'in savunmasını güçlendirmek için gönderildi. Bilinen ilk büyük kalibreli silah Chokhov, 1575’te kullanıldı ve yine Smolensk’e gönderildi. Silahlarının 12'i zamanımıza kadar kaldı (20'ten daha fazla üretti). Bunlardan yedisi St. Petersburg’daki Devlet Topçu Müzesi’nde, üçü Moskova Kremlin’inde, ikisi de onsveç’te, Livonia Savaşı’nda kupa olarak düştü. Chokhov toplarının tümü Fox (1575), Kurt (1576), Farsça (1586), Leo (1590), Aşil (1617) dahil olmak üzere isimlerine sahipti. 1586'te, sırtında “Çar Topu” olarak bilinen ve şimdi Moskova Kremlin'de duran Çar sırtındaki Çar Fyodor İvanoviç'in figürüyle süslenmiş dev bir top yarattı. Ancak, Rusya'da yüzyılın 16'inin büyük silahlarla atıldığına dair yaygın inanç yanlış. Rusya'nın doğu sınırındaki birçok kale için hizmete giren en çeşitli ve alacalı silahlar kullanıldı. Orada ağır duvarlara gerek yoktu!
Topçular ya da topçular, hem nakit hem de ekmek ve tuz olmak üzere büyük maaşlar aldı. Öte yandan, meslekleri çok asil bir sebep olarak görülmedi, üstelik başarı garantisi olmadan kayda değer bir deneyim gerektiriyordu. Yay, genellikle topçu olarak görev yapmayı reddetti ve askeri mesleğin bu kolu, Rusya'da diğerlerinden daha kalıtsallaştı. Rus topçular sık sık görevlerine büyük bir bağlılık gösterdiler. Örneğin, Livonian Savaşı sırasında Ekim 21'teki 1578'teki Venden savaşında, silahlarını savaş alanından çıkaramadıkları, düşmana en son fırlattıkları ve daha sonra kendilerini gövdelere bağlı halatlara astıkları ”[1,7 - 13] .
* Bu bilginin iyi bilinen bir gerçek olması nedeniyle, zamanın kaynaklarına cevap vermediği bir dizi soru ortaya çıkmaktadır. Örneğin, bu kafalar nereden geldi, çünkü oprichniki için çok ihtiyaç duyuyorlardı? Yani, eğer hepsi kafalarını keserse ve ormana gitmeli, kurt avına gitmeli ve kralın ne zaman hizmet görmesi gerekiyorsa, yeterince köpek alamazsınız. Buna ek olarak, yaz aylarında başları çok hızlı bir şekilde bozmak zorunda kaldı ve sinekler ve koku yardımcı olamadı ama sürücüyü rahatsız etti. Yoksa bir şekilde yapıldılar ve sonuç olarak, uşakların ihtiyaçları için köpek ve kurt kafalarının mumyalanması üzerine bir tür atölye çalışması yapıldı mı?
Edebiyat
Viacheslav Shpakovsky ve David Nikolle. Korkunç İvan Ordusu / Rus Birlikleri 1505 - 1700. Osprey Yayıncılık Ltd. Oxford, UK.2006. 48p.