Rabenn, o savaş odasının atmosferini, heves veya beklentiden çok ölü bir sessizlik ve terli, endişeli bir gerilim olarak hatırlıyor. Ross Ulbricht tarzı bir tutuklama gerçekleştirme ve canlı, oturum açmış durumdayken Cazes’in dizüstü bilgisayarına el koyma olasılığının – telefonunu bir yana bırakalım – en iyi ihtimalle uzak bir ihtimal olduğunu biliyordu. Geçen aylarda yaptıkları tüm uluslararası toplantılardan ve planlama görüşmelerinden sonra bile ve her zamanki yoğun coşkusuna rağmen, Rabenn kendini sessizce planlarının başarısız olmasını beklerken buldu.
Masanın karşısında, Sanchez Roosh V’de oturum açmıştı. Rawmeo’nun profilini kontrol etti ve gruba onun çevrimiçi ve aktif olduğunu doğruladı: Cazes klavyesinin başındaydı. Zamandı.
Ardından, birkaç dakika sonra, masanın üzerindeki konferans telefonundan bir ses yükseldi. “Aman Tanrım,” dedi. “Kapattık.”
Litvanya’daki takımdı. Her nasılsa, oradaki ajanlar, daha görüntülemeyi bitiremeden AlphaBay sunucusunu yanlışlıkla çökertmişlerdi. Birkaç dakika içinde, Cazes’e AlphaBay’in muhtemelen faullü bir oyundan dolayı devre dışı kaldığı bilgisi verilecekti. Tek yapması gereken dizüstü bilgisayarını kapatmaktı ve oyun bitecekti.
Başka seçenek yoktu: Konferans odasındaki ekip çılgınca sahadaki ajanlara Cazes’i tutuklayıp bunu yapmaları gerektiğini söyledi. şimdi.
Pisal polis telsiziyle çıkmaz sokağın girişinde gri Toyota Camry’li iki kadın ajana işaret verdi. Sadece bir gün önce, NSB albay ve ekibi posta dağıtım planını rafa kaldırmıştı. Yerel postane onları, Cazes’in paketleri asla kendisinin imzalamadığı, onun yerine kapıya sık sık karısının geldiği konusunda uyarmıştı. Bu yüzden son dakikada bir alternatif düşünmek zorunda kalmışlardı. Şimdi B planları, sürücü koltuğunda oturan ve hızlı atan kalp atışlarını yavaşlatmak için kendi kendine Budist duaları fısıldayan o göze çarpmayan Toyota ve Nueng’e odaklanmıştı.
Birkaç saniye daha sonra, çıkmaz sokakta yüksek bir çınlama duyuldu, bunu metalin betona sürtünme sesi izledi. Camry, arka çamurluğunu Cazes’in iki katlı evinin çitine çarpmış, ön kapıyı bükmüş, raylarından sürüklemiş ve Tayland’ın varoşlarında geçen normalde huzurlu bir sabahın sessizliğini yırtan bir gürültü çıkarmıştı. Başkent.
Çıkmaz sokağın sonundaki güvenlik görevlisi, Nueng’e öfkeyle bağırmaya başladı. o değil miydi sadece ona hemen geri çekilmesini söyledin mi? Nueng ve arabasındaki diğer ajan araçtan indi ve Nueng sokakta durdu, talihsiz bir görüntüyle başını kaşıdı, özür diledi ve güvenlik görevlisine hala araba kullanmayı öğrendiğini açıkladı. O anda, evin ön tarafındaki ikinci kat penceresindeki dikey panjur kısmen açıldı – NSB karargahındaki savaş odasına bir heyecan dalgası gönderen, gözetleme video beslemesinde görülebilen bir ayrıntı.
Evin düzenini özel eve daha önceki bir gezilerinde almışlardı ve bunun ana yatak odası olduğunu biliyorlardı. Cazes bilgisayarından mı uzaklaşmıştı?
Bir dakika sonra Cazes’in karısı Sunisa Thapsuwan evin ön kapısından çıktı ve bükülmüş kapıdan başını uzattı. Hamile göbeğinin üzerine uzun bir gecelik giymiş olan minyon Taylandlı kadın, Nueng’e her şeyin yolunda olduğu ve kendisinin ve arkadaşının gidebileceği konusunda nazikçe güvence verdi. Ama inatla üzerine düşeni yapan Nueng, olabildiğince yüksek bir sesle, Cazes’in evin içini duyabilmesi için yansıtmaya çalışarak, hasarı ödemesi gerektiğini haykırdı.
“Parasını ödemek istiyorum!” diye yalvardı. “Önümüzdeki hayatta bunun bedelini ödemek istemiyorum!” Adrenalinini zengin birine borcu olan fakir bir insanın kaygısına yönlendirirken elleri titriyordu.
Kaynak : https://www.wired.com/story/alphabay-series-part-5-takedown/