Sırf birilerinde görüp, beğenip aldığımız şeyler aslında nasılda eğreti duruyor ve gözü yorup, "kaldır beni buradan" diye bağırıyor di mi?
Ev dediğimiz aslında, zamanla ruhunu bulan bir şey, hani olgunlaşmak gibi. Zaman içinde, tercih ettiklerimiz, bir süre sonra kişiselleşmiyor mu sizce de?
Sırf moda diye, sırf birinin evinde harika durmuş diye alınıp, yerleştirilen bir eşyanın kan uyuşmazlığını, daha kapıdan girer girmez hissediyorsunuz mesela.
Zorla bir araya getirilmiş, dünyanın parasına alınmış, ama "ııı-ııhh" hiç birbirine uymamış eşyalarla dolu bir sürü ev.
Bunları şunun için yazdım:
Dekorasyon dergilerinden birinde gördüğüm bir ünlü evinin, belli ki çok paralarla bir araya getirilmiş markalı, bana göre hantal mobilyalarını ve mor kadife, beyaz ahşap kenarlı koltuğu için 3 ay beklediğini okuduğumda-yurt dışından getirtmiş-zevk sahibi olmanın, para ile alakası olmadığını bir kez daha anladım.
Mor kadife koltuğun yanına koyduğu kırmızı metalik sehpaya ise hiç bakamadım. -Sanırım o da yurt dışından.-Arkadaşının evinde görmüş, çok beğenmiş, almış.
Diyeceğim, bir evde çok güzel duran, kırmızı metalik sehpa, diğer bir evdeki eşyalarla çatışmaya girerse, ortaya karman çorman bir stil çıkıyor ve aynı, kıyafet seçiminde olduğu gibi, sende duran, bende hiç durmuyor!
Evi dekore ederken, eşyaların ruh kardeşliğine inanarak bir araya getirmek gerek belki, öyle çok büyük paralara da yazık, her pahalı şey, güzelde olmuyor genelde.