Göklerde sakince süzülen uçak, normalde fazlaca kendini gösteren fırtına ve şimşeklerden uzak, sakin bir uçuş yapıyordu. Sanki uçaktaki yolcular bir grup ölümsüzdü ve kısa bir süreliğine cennetlerden ölümlülerin dünyasına iniş yapmışlardı. Gökler bile onlardan korkuyormuş gibi görünüyordu. Tabii ki durum böyle değildi. Bunun yerine yolcular: annesinin rahmine geri sokuluyormuş gibi ağlayan bir bebek, son üç yıldır uyumamış gibi horlayan bir adam ve bu seslerin uçağın VIP kısmına bile nasıl ulaştığını anlamayan yeşil gözlü bir gençten oluşuyordu.
‘Heliena? Sence tam şimdi uçaktan atlarsam hayatta kalabilir miyim?’
‘Tabii ki! Yaklaşık 1 dakika boyunca. Atlarsan herkesin çok mutlu olacağına eminim!’
‘Mm. Hayatımın geri kalanını güzel değerlendirmeliyim.’
Han Feng Heliena’yla yaptığı iğnelemelerle dolu olan boş muhabbeti bir kenara bıraktı ve siyah kıyafetini çekiştiren mor saçlı kıza baktı.
“Hey! Yarım saattir sana sesleniyorum!”
“Tamam be! Ne var!?”
“Öhm. Evet. Bir şey yok.”
“?”
Han Feng yüzünü buruşturdu. Bazen Zhi Ruo’yu anlamakta fazlaca zorlanıyordu.
“Peh! Sadece sıkılmıştım. Bir şeyler oynamak ister misin? Gerçi çok iyi bir oyuncu olduğum için fazla ayakta kalamazsın.”
Han Feng, Zhi Ruo’yla iletişim kurmaya çalışmaktan kırışan alnını kaşıdı ve önündeki masada duran gamepadi alırken Zhi Ruo’nun konsolu başlatmasını ve oyunlar arasından Uber Slash Bros’u bulup çıkarmasını izledi.
“Yani… Ben pek de iyi oynayamıyorum ama olur… Sanırım?”
“Sorun yok! Gel de ablan sana oynamayı öğretsin.”
…
“Gerçekten bu sefer yeneceğim. Yemin ediyorum!”
“Evet evet… Son on sekiz oyundur ettiğin yeminlerin hepsi ne oldu?”
“Ne yemininden bahsediyorsun? Bu daha ikinci oyunumuz.”
“…”
Han Feng, Zhi Rou’nun utanmazlıklarına daha fazla katlanamadığı için gamepadi bir kenara fırlattı ve Zhi Ruo’nun yüzünü asmasına aldırış etmeden arkasına yaslandı. Birisinin yenilgiyi kabullenmesi bu kadar zor olmamalıydı.
Şu anda Tang Shan şehri semalarındalardı. Liu Chen’i kurtarmak için Rusya’ya gitmeleri gerekiyordu. Birkaç Rus savaş jeti, Sibirya’da felaketten önce orada bulunmadığı söylenen bir kale görüntülemişti. Kaleye inceleme amaçlı yollanan 10 kişilik üst seviye bir korucu grubu ortadan kaldırılmış; sonucunda gizemli kale yüksek tehlike bölgesi olarak tanımlanmış ve ileride kurulacak bir uluslararası korucu takımının yardımı alınana kadar bölge boşaltılmıştı. Rus hükümetinin verdiği hızlı tepki Han Feng’i şaşırtıyordu. Gerçi en başında sadece 10 korucu yollamaları başlı başına bir dikkatsizlik sayılabilirdi.
Yapılan 10 kişilik operasyon sırasında A-rütbe koruculardan biri Asyalı gibi görünen bir gencin resmini çekmeyi ve ölmeden önce resmi üsse ulaştırmayı başarmıştı. Han Feng ve Zhi Ruo ise bu kişinin Liu Chen olduğunu kolayca anlamışlardı. Raporlara göre resmi çekilen kişinin oldukça fazla ışık saçan bir kılıç yeteneği kullandığını bilmek bu kişinin kimliğini kesinleştirmişti. Gerçi çekilen videolardan birinden anladıkları kadarıyla Liu Chen bambaşka birisine dönüşmüştü. Tanıdıkları Liu Chen’le alakası bile yoktu.
Han Feng ve Zhi Ruo, Liu Chen’i bulup ona ne olduğunu anlamak ve duruma göre onu kurtarmak için Rus bölgesi hükümetinin yaptığı çağrıya cevap vererek uluslararası korucu birliğine katılmıştı. 20 kişilik grubun 15’i A-rütbe, 5’i ise S-rütbeydi. Han Feng, Pekin Kurtarma Operasyonu’ndan sonra S-rütbeye terfi ettirilmişti. Normalde S-rütbeye geçen kişiler için ulusal televizyonlarda yayınlanan bir tören düzenlenirdi ancak Han Feng üşendiği için bu törene katılmayı reddetmişti. Çin’in 5 S-rütbeli korucularından biri olarak oldukça az tanınıyordu. İnternette aratınca resimlerini bulmak oldukça kolaydı ancak çoğu kişi böyle bir şey yapmazdı.
Yeni düzenlenen uluslararası korucu takımında bir A-rütbe, iki S-rütbe olmak üzere üç Çinli vardı. 5 S-rütbeden oluşan gruptaki 2 kişinin Çinli olması Han Feng’i biraz gururlandırıyordu. Gerçi diğer Çinlinin kim olduğu hakkında bir fikri yoktu.
“Zhi Ruo?”
Zhi Ruo ağzındaki çikolatayı yutmadan konuştu.
“Mm? Ne oldu?”
“Diğer Çinli kim?”
“Ne?”
“Yani operasyona katılan Çinli. Üçüncü kişi.”
“Ha… Bilmem.”
Han Feng, Zhi Ruo’nun vurdumduymaz tavrına kafa yormadan kafasını çevirdi ve telefonunu çıkarıp Ejderha İmparator adlı internet romanına yeni bölüm gelip gelmediğine baktı. Boş zamanlarında bir şeyler okumayı seviyordu. Bu sırada Zhi Ruo iç çekip ayaklandı.
“Ben beş on dakikaya gelirim.”
“Peki.”
Han Feng, Zhi Ruo’nun yavaşça uzaklaşan sırtına bakıp iç çekerek telefonuna bakmaya devam etti.
…
“Kyaaaa!”
Han Feng, Zhi Ruo’nun çığlığını duyunca ayağa kalkıp koşturmaya başladı. Kısa bir süre sonra sesin yandaki VIP odasından geldiğini anladı.
“Zhi Ruo!”
Han Feng sertçe kapıyı açtı. İçeride, yakışıklı sayılabilecek Çinli bir adam Zhi Ruo’yu duvara yaslamıştı. Adamın üzerindeki kıyafetler ve kolundaki saat, ne kadar zengin olduğunun kolayca anlaşılmasını sağlıyordu. Etrafa yaydığı aura ise Han Feng’in daha önce gördüğü çoğu kişiden daha kalın ve yoğundu. Ne kadar güçlü olduğunu anlamak çok da zor değildi. Han Feng kaşlarını çattı.
‘Hmm… Zenginlerin dünyası bir ayrı. Nerede olduklarına bile dikkat etmiyorlar.’
“Öhm. Evet. Rahatsız ettiğim için kusura bakmayın. Size iyi eğlenceler.”
Han Feng yavaşça kapıyı kapatırken Zhi Ruo’nun sesini duydu.
“Yardım etsene!”