We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Federica Montseny, 12 Şubat 1905'te İspanya'nın Madrid kentinde doğdu. Ailesi, anarşistler dergisi La Revista Blanca'nın (1898-1905) ortak editörleriydi. 1912'de aile Katalonya'ya döndü ve Barselona'nın hemen dışında tarım arazisi yaptı. Daha sonra özgürlükçü literatürü yayınlamak konusunda uzmanlaşmış bir şirket kurdular.
Montseny, anarşist işçi sendikası Trabajo Ulusal Konfederasyonu'na (CNT) katıldı. Aile yayıncılığı işinde çalışmanın yanı sıra Solidaridad Obrera, Tierra y Libertad ve Nueva Senda gibi anarşist dergilere makaleler yazdı. Montseny yazılarında İspanya'da kadınların kurtuluşu için çağrıda bulundu.
1921'de Miguel Primo de Rivera CNT'yi yasakladı. Şimdi bir yeraltı örgütü haline geldi ve 1927'de Montseny, Federación Anarquista Ibérica'ya (FAI) katıldı.
Antifaşist Milis Komitesi 24 Temmuz 1936'da Barselona'da kuruldu. Komite, Milliyetçilerin elindeki Saragossa'yı almak için hemen Buenaventura Durruti ve 3.000 Anarşisti Aragon'a gönderdi. Aynı zamanda Montseny başka bir anarşist milis, Tierra y Libertad (Toprak ve Özgürlük) kurdu.
İspanya İç Savaşı'nın ilk birkaç haftasında, tahmini 100.000 erkek Anarko-Sendikalist milislere katıldı. Anarşistler, çoğu 3.000 üyesi eski mahkum olan Demir Sütun'u da kurdular. Guadalajara'da, Madrid'deki CNT inşaat işçilerinin lideri Cipriano Mera, Gül Sütunu'nu kurdu.
Kasım 1936'da Francisco Largo Caballero, Montseny'yi Sağlık Bakanı olarak atadı. Bunu yaparken, İspanya tarihinde kabine bakanı olan ilk kadın oldu. Önümüzdeki birkaç ay içinde Montseny, cinsel eğitim, aile planlaması ve kürtajın yasallaştırılmasını içeren bir dizi reform gerçekleştirdi.
İspanya İç Savaşı sırasında Ulusal Trabajo Konfederasyonu (CNT), Federación Anarquista Ibérica (FAI) ve İşçi Partisi (POUM) Barselona'nın yönetilmesinde önemli bir rol oynadı. Bu onları Union General de Trabajadores (UGT), Katalan Sosyalist Partisi (PSUC) ve Komünist Parti (PCE) dahil olmak üzere şehirdeki diğer sol gruplarla çatışmaya soktu.
3 Mayıs 1937'de Polis Şefi Rodriguez Salas, Sivil Muhafızlara ve Saldırı Muhafızlarına İspanya İç Savaşı'nın başlangıcından beri CNT tarafından işletilen Telefon Santralini devralmalarını emretti. Telefon Santralindeki CNT üyeleri silahlıydı ve binayı bırakmayı reddetti. CNT, FAI ve POUM üyeleri, bunun UGT, PSUC ve PCE tarafından kendilerine yönelik bir saldırının başlangıcı olduğuna ve şehrin her yerine gece barikatlarının kurulduğuna ikna oldular.
4 Mayıs'ta çatışmalar başladı. O günün ilerleyen saatlerinde anarşist bakanlar Federica Montseny ve Juan Garcia Oliver Barselona'ya geldiler ve bir ateşkes görüşmesi yapmaya çalıştılar. Bunun başarısız olduğu kanıtlandığında, Juan Negrin, Vicente Uribe ve Jesus Hernández, Francisco Largo Caballero'yu şehri ele geçirmek için hükümet birliklerini kullanmaya çağırdı. Largo Caballero ayrıca, PSUC'un lideri Luis Companys'in, bunun Katalan özerkliğini ihlal edeceğinden korktuğu için bu eylemi yapmaması için baskı altına girdi.
6 Mayıs'ta ölüm mangaları bir dizi önde gelen anarşisti evlerinde öldürdü. Ertesi gün 6.000'den fazla Saldırı Muhafızı Valencia'dan geldi ve yavaş yavaş Barselona'nın kontrolünü ele geçirdi. Mayıs Ayaklanmaları olarak bilinen olaylar sırasında yaklaşık 400 kişinin öldürüldüğü tahmin ediliyor.
Barselona'daki bu olaylar Halk Cephesi hükümetine ciddi şekilde zarar verdi. Kabinenin komünist üyeleri, Francisco Largo Caballero'nun Mayıs Ayaklanmalarını ele alma şeklini oldukça eleştirdiler. Başkan Manuel Azaña kabul etti ve 17 Mayıs'ta Juan Negrin'den yeni bir hükümet kurmasını istedi. Montseny, diğer anarşist bakanlarla birlikte Juan Garcia Oliver, Juan López ve Juan Peiró şimdi hükümetten istifa etti.
Negrin hükümeti şimdi Anarşist Tugayları Cumhuriyet Ordusunun kontrolü altına almaya çalıştı. İlk başta Anarko-Sendikalistler direndiler ve birimleri üzerindeki hegemonyayı korumaya çalıştılar. Hükümet, yalnızca birleşik komuta ve yapıya tabi olan milislere ödeme yapma ve tedarik etme kararı aldığında bunun imkansız olduğu ortaya çıktı.
Negrin ayrıca Komünist Parti (PCE) üyelerini önemli askeri ve sivil görevlere atamaya başladı. Bu, Carabineros'un başına bir komünist olan Marcelino Fernandez'i de içeriyordu. Komünistlere ayrıca propaganda, finans ve dışişleri denetimi verildi. Sosyalist Luis Araquistain, Negrin hükümetini "İspanyol tarihindeki en alaycı ve despotik" olarak nitelendirdi.
İspanya İç Savaşı'nın sonunda Montseny Fransa'ya kaçtı. Şimdi 1942'de tutuklanıncaya kadar sürgünde olan Ulusal Trabajo Konfederasyonu'na (CNT) önderlik etti. İkinci Dünya Savaşı sırasında Perigueux ve Limoges'de hapsedildi ve 1944'te Fransa'nın kurtuluşuna kadar serbest bırakılmadı.
Montseny, anarşist gazete L'Espoir'i çıkardığı Toulouse'a taşındı. Diğer sürgünlerin çoğundan farklı olarak, General Francisco Franco'nun ölümünden ve İspanya'da demokrasinin yeniden başlamasından sonra eve dönmemeye karar verdi.
Federica Montseny 1994 yılında öldü.
Fuhuş, hukuken çözülemeyecek ahlaki, ekonomik ve sosyal bir sorun teşkil etmektedir. Cinsel ilişkiler serbestleştirildiğinde fuhuş sona erecek; Hıristiyan ve burjuva ahlakı dönüştürüldüğünde; kadınların kendilerinin ve çocuklarının geçimini güvence altına almak için meslekleri ve sosyal fırsatları olduğunda; toplum, hiç kimsenin dışlanmayacağı şekilde kurulduğunda; toplum, tüm insanlar için yaşam ve hakları güvence altına alacak şekilde örgütlenebildiğinde.
Sadece teoride bildiğimiz bir şeyi, yani kontrolsüz ve kontrol edilemeyen güçlerin buyurgan bir şekilde faaliyet gösterdiği devrimin kör ve yıkıcı, görkemli ve acımasız olduğunu doğruladık. Mücadelenin sıcağında ve fırtınanın kör öfkesinde ne çok şey mahvoldu. İnsanlar her zaman bildiğimiz gibidirler, ne daha iyi ne de daha kötü, haydutların kalplerinden gizli bir dürüstlük doğar, dürüst insanların derinliklerinden vahşi bir iştah doğar - yok etme susuzluğu, kan arzusu.
İlk yıllar
Federica Montseny Mañé, 12 Şubat 1905'te İspanya'nın Madrid kentinde doğdu. Montseny, kendi sözleriyle, eski anarşist bir ailenin kızı babası anti-otoriter yazar ve propagandacı Juan Montseny Carret (takma adı Federico Urales) idi ve annesi Teresa Mañé Miravet (takma adı Soledad Gustavo), kendisi bir anarşist eylemciydi. Ailesi anarşistler dergisinin ortak editörleriydi. La Revista Blanca (1898–1905). 1912'de ailesi Katalonya'ya döndü ve daha sonra özgürlükçü edebiyat konusunda uzmanlaşmış bir yayıncılık şirketi kurdular.
Montseny, anarşist işçi sendikası CNT'ye (Confederación Nacional del Trabajo) katıldı ve aşağıdakiler gibi anarşist dergiler için yazdı. Dayanışma, Tierra y Libertad ve Nueva Senda. 1927'de Montseny, Federación Anarquista Ibérica'ya (FAI) katıldı.
Josep Esgleas Jaume (takma adı Germinal Esgleas) ile üç çocuğu oldu: Vida (1933), Germinal (1938) ve Blanca (1942).
Federica Montseny - Tarih
Doktora tez araştırmam sırasında, oldukça belirsiz birkaç kısa bilgi aramak için çok zaman harcadım. romanlar 1920'lerde İspanyol anarko-feminist Federica Montseny tarafından yazılmıştır. Her nasılsa Amsterdam'da bulunan Uluslararası Sosyal Tarih Enstitüsü'nün web sitesine rastladım. Enstitü, kitaplar ve süreli yayınlar, belgeler ve görsel-işitsel materyallerden oluşan etkileyici bir arşiv koleksiyonuna sahiptir. “Toplumsal ve özgürleştirici hareketlere yönelik tematik bir vurguyla.” Koleksiyonlara IISH kataloğu aracılığıyla göz atın. Veya sanal sergiler , emek tarihi kaynakları ve “ günün öğesi ” dahil olmak üzere “önemli noktalarına” gidin.
Araştırmam, 1920'ler İspanya'sında kadın hareketleri ve toplumsal reform ve direniş stratejileri üzerine odaklanıyor ve IISH, bu süre zarfında Barselona'da yayınlanan en etkili iki Anarşist derginin koleksiyonlarına ev sahipliği yapıyor: la roman özgürlüğü ve roman ideali. Federica Montseny, bu yayınlara sıklıkla katkıda bulunan birkaç kadın yazardan biriydi. Otobiyografisinde Montseny, görünüşte anlamsız olanın, folletín Bu dergilerde görünen -esque anlatılar, aslında İspanyol gençliğine ve özellikle kadınlara yönelik güçlü ideolojik araçlardı. Temalar ne geleneksel ne de tavizsizdi ve özgürlükçü propaganda, kilise karşıtı duygular, özgür aşk savunuculuğu ve sosyal reformlara vurgu unsurlarıyla övündü. İşte bu seriden dikkatimi çeken birkaç İspanyol oyunundan bir örnek. Ne’s Olumsuz fahişeler hakkında merak uyandıran, kaçmak için çaresiz arzular ve elbette kadınların sürekli, çok güçlü annelik içgüdüsü?
Tres Prostitutas Decentes . tarafından Mariano Gallardo
Barselona: La Revista Blanca, n.d.
Ansia de volar . Angela Graupera'nın fotoğrafı.
Barselona : La Revista Blanca, s.a. – 63 s.
La roman özgürlüğü 40
Sonsuz sed. Federica Montseny tarafından.
Barselona : La Revista Blanca, s.a. – 32 s. La roman ideali 181
Çok sayıda yazar kısa kurgusal kaleme aldı romanlar Bu dergiler için ve çoğu erkekti Montseny sadece küçük bir kadın yazarlar grubundan biri değil, aynı zamanda en üretken katkıda bulunanlardan biriydi. Kitap projemin hedefleri için Montseny'nin iki kısa filmine odaklanıyorum. romanlar, “Maternidad” (1925) ve “El derecho al hijo” (1928), anarko-feminist annelik anlayışını İspanya'daki birinci dalga feminist faaliyetin daha geniş bağlamı içinde konumlandırmaya yönelik daha büyük bir çabanın parçası olarak. Zamanları için oldukça devrimci olan bu metinler, bir kadın sanat formu, bireysel bir hak ve hem ulusun hem de insanlığın geleceğini güvence altına alan güçlü bir yaşam gücü olarak karmaşık, genellikle felsefi bir annelik anlayışını ortaya koyuyor.
Her halükarda, mevcut araştırmam ve öğretim sorumluluklarım kapsamında, ne yazık ki edinip okuyacak zamanım veya kaynağım yok. Tres fahişeler terbiye ediyor. Serseri! Gelecekteki akademik her okuma listeme koymam gerekecek. Bu arada, herhangi bir okuyucu bu rastgele metnin elektronik bir kopyasına sahip olacak kadar şanslıysa, benimle iletişime geçmekten ve serveti paylaşmaktan çekinmeyin!
Son zamanlarda, araştırmanızı geçici olarak rayından çıkaran veya yeniden yönlendiren hangi büyüleyici metinlere veya arşivlere rastladınız?
İspanyol tarihinin en önemli yedi kadını
Maço İspanya, her biri erkek olan etkili İspanyolların Muhteşem Yedilisi'nde oy verirken, Nina Chausow soruyor: Bütün kadınlar nerede?
İspanya'nın maço Iberico'nun evi olduğu yorgun bir şaka.
Ancak bu hafta 'Yakın tarihte dünyayı değiştiren Yedi İspanyol'u seçmek için yapılan çevrimiçi bir anketin ardından, çirkin söylentinin doğru olabileceği görülüyor.
Listede 21.000 İspanyol tarafından oylanan tek bir sorun vardı. Üzerinde tek bir kadın yoktu.
Nüfusun yarısının bu korkunç bakış açısını düzeltmek için The Olive Press, kendi listesini hak eden yedi sansasyonel İspanyol senorasını yarattı.
Bu kadınlar yalnızca kendi alanlarında olağanüstü başarılı olmakla kalmadılar, uluslararası sahnede yerlerini kazanmak için ilk önce İspanya'da bir dereceye kadar hala var olan her cinsiyetçi engeli ve maço zihniyeti yıkmak zorunda kaldılar.
Clara Campoamor Rodriguez
Clara Campoamor Rodriguez, Son ankette kısa listeye giren tek kadın, zamanının bir Emily Pankhurst'uydu. 1888'de Madrid'de doğdu, 1931'de İspanyol anayasasının oluşturulması sırasında kadın hakları ve oy hakkı konusunda baş savunucuydu. Hukuk derecesini Madrid Üniversitesi'nden aldıktan sonra, 1931 Kurucu Meclis'e seçildi. kadınlar o noktada oy kullanamadı. Bugün anayasada cinsiyet eşitliğini sağlayan madde üzerinde ısrar etmesiyle tanınır.
Federica Montseny İspanya'da ilk kadın kabine bakanı olan devrimci ve kendini adamış sosyal reformcunun eşsiz bir bileşimiydi. 1905'te Madrid'de anarşist bir ailenin çocuğu olarak doğdu, 1936'da İspanyol siyasetinin tamamen erkeklerden oluşan dünyasında yalnız bir kadın olan Sağlık Bakanı pozisyonuna atanmadan önce birkaç düzen karşıtı dergide çalıştı. Bir bakan olarak yetimhane koşullarını iyileştirdi, fahişe rehabilitasyonu için okullar kurdu ve kürtajı güvenli bir şekilde düzenlemeye çalıştı.
carmen amaya İspanya'nın en sevilen geleneklerinden biri olan – flamenko'nun dünya çapında tanınmasından sorumluydu. 1913'te Somorrostro'nun Barselona'nın yoksul gecekondu mahallesinde doğdu, beş yaşında gitarist babasına masaya yemek koymak için flamenko tablalarında eşlik etmeye başladı. Eleştirmen Sebastian Gasch tarafından keşfedildi ve onu 'saf ruhun' somutlaşmışı olarak tanımladı. Savaştan kaçtıktan sonra Latin Amerika ve ABD'deki sonraki turu bir sansasyon yarattı, onu Life Magazine'in ön kapağına çıkardı ve Başkan Roosevelt ile tanışmasına götürdü.
carmen amaya
Piyanist Alicia de Larrocha usta ve olağanüstü uzun parmaklarıyla büyük İspanyol bestecilerin eserlerini ölümsüzleştirdi. 1923'te Barselona'da doğdu, zamanının en ünlü İspanyol bestecilerinden Isaac Albeniz, Francisco Granados ve Federico Mompou'dan biriydi. Beş yaşında, ilk solo çıkışını Barselona'daki 1929 Uluslararası Sergisinde yaptı. 1995'te UNESCO Ödülü'nü alan ilk İspanyol sanatçıydı.
Margarita Salatası biyokimya alanında şaşırtıcı yolunu şekillendirmeye devam ediyor. 1938'de Asturias'ta doğdu, lisans ve doktora derecelerini 1963'te Madrid Complutense Üniversitesi'nden kimya alanında aldı. Dört yıl sonra ünlü İspanyol bilim adamı Severo Ochoa ile çalışmak için Amerika'ya gitti. Biyoteknoloji ve tıpta uzun vadeli sonuçları olan bakteriyofaj phi29'un DNA sentezinin patentini elinde tutuyor. 2008 yılında Kral I. Juan Carlos'tan Canero Markizi (kendi memleketi) asil unvanını aldı.
Rosalia Mera GoyenecheaMütevazı başlangıçlardan patlayıcı başarıya uzanan inanılmaz yörüngesi, en iyi paçavradan zenginliğe hikayeleriyle rekabet ediyor. 1944'te A Coruña'da doğdu, 11 yaşında terzi olmak için okulu bıraktı ama İspanya'nın en zengin kadını ve dünyanın en zengin kadın girişimcisi olarak öldü. Arada olanlar, eşiyle birlikte benzersiz üretim ve pazarlama teknikleriyle tanınan multi milyar euroluk şirketi Inditex'in bir parçası olan Zara'ydı. Ünlü bir hayırsever olan Goyenechea, marjinal gruplara yardım etmek için Paideia Galiza Vakfı'nı kurdu ve kürtaj karşıtı yasalara karşı savaştı.
Rosa Montero İspanya'da çalışan kadın gazeteciler için yepyeni bir çığır açtı. 1951'de Madrid'de doğdu, çocukken okuma ve yazma tutkusunu geliştirdiğinde tüberküloza yakalandı. 1976'da İspanyol ulusal gazetesi El Pais için çalışmaya başladı ve iki yıl sonra Pazar baskısı röportajları için prestijli Manuel del Arco Ödülü'nü kazanan ilk kadın oldu. Daha sonra Madrid Basın Birliği'nden bir Yaşam Boyu Başarı Ödülü, bir Bahar Romanı Ödülü ve iki Que Leer ödülü aldı.
Harriet Tubman: özgürlük için savaşan bir kadın ve muharebe saldırısını yöneten ilk kadın
"Her büyük hayal bir hayalperestle başlar. Her zaman hatırla, dünyayı değiştirecek yıldızlara ulaşma gücü, sabrı ve tutkusu senin içinde."– Harriet Tubman
Harriet Tubman, Maryland'in Doğu Kıyısında bir köle olarak doğup büyüdü. Büyüdüğü yerde insanlar genellikle özgürlük ve kölelik arasındaki ince çizgiyi görmezden gelirdi. Maryland Doğu Kıyısı'ndaki ailelerin hem köle hem de özgür olan aile üyelerini içermesi alışılmadık bir durum değildi. Harriet'in kocası olan John Tubman, hayatını barış içinde yaşayan özgür bir siyah adamdı. Ancak, Pennsylvania'ya kaçtığı 1849'a kadar özgürlüğüne kavuşamadı.
Harriet'in kocası onunla kaçmayı reddetti ve ayrıldıktan sonra yeniden evlendi. Kaçışının sonraki on yılı boyunca, Harriet sık sık Maryland'e geri dönecekti, ancak bu yalnızca kölelik için tutsak tutulan kişileri kurtarmak içindi. Yolculuğunun hiçbirinde arkasında tek bir yolcu bırakmadığı için “Musa” lakabını bu şekilde almıştır. Yaptığı iş kolay değildi. Yakalanma korkusu vardı. Masumları kurtarmak için hayatını tehlikeye attı ve 1850 yılında köle sahipleri onu yakalayana ödül koydu. Herhangi bir şekilde kaçmasına yardım eden kişilere ağır cezalar verildi.
Tüm bunlara rağmen, Harriet Tubman özgürlük hakkı için savaştı ve doğru olanı yaptı. Zalimlerden korkmazdı, kendisinden sonra gelenlerden de korkmazdı. Adalet için savaştı ve şimdi gerçeği söylemekle tehdit edilen tüm kadınlar için bir ilham kaynağı. O yapabiliyorsa, azınlıkların haklarının olmadığı bir çağda yaşıyorsa, siz neden yapamıyorsunuz?
Antagonistler: sanatta rekabet
Sanat tarihindeki en önemli gelişmeler genellikle dahi ustalar arasındaki şiddetli rekabetten kaynaklanır. Bu seride, Leonardo Da Vinci ile Michelangelo, Vincent Van Gogh ile Paul Gauguin ve Emil Nolde ile Max Liebermann, Caravaggio ile Giovanni Baglione ve Joseph Turner ile John Constable gibi ünlü sanatçılar arasındaki verimli rekabeti keşfediyoruz. Leonardo da Vinci'nin 500 yıllık ölüm yıldönümü 2019'da kutlanacak.
Floransa Rönesansının bütün bir bölümü, on altıncı yüzyılda Leonardo da Vinci'yi Michelangelo'ya karşı koyan sanatsal rekabet prizması tarafından yeniden ziyaret edildi.
1888'de Van Gogh ve Gauguin, yeni bir sanat okulu kuracak bir grup sanatçı yaratmaya hazırdır, ancak iki adam tartışmaya devam eder ve sonra ayrılır.
Liebermann vs Nolde
1911'de Berlin'de, empresyonizme dönüşen natüralist Max Liebermann (1847-1935), renkleri ve fırçaları serbest bırakmak isteyen Emil Nolde'ye karşı çıkıyor.
Caravaggio vs Baglione
1603'te Roma'da, Caravaggio ve Giovanni Baglione sanatsal olarak kendilerine meydan okuduktan sonra mahkemede çatıştı: zamanın kavgacı atmosferini gösteren bir bölüm.
Turner vs Constable
Romantik dönemin en büyük iki İngiliz peyzaj tasarımcısı olan çağdaş ressamlar William Turner ve John Constable, doğaya bakış açısında devrim yarattı.
Federica Montseny - Tarih
Andrew H. Lee, New York Üniversitesi
Bu makale, İspanyol anarşizminin kültürel tarihini incelemek için Federica Montseny Mañe'ye (1905&ndash1994) odaklanmaktadır. Genç Montseny, tümü tarafından yayınlanan yüzlerce makale ve kurgu eseri yazdı. La Revista Blanca (1923&ndash1936). Anarşist kültür, "hayal edilen toplulukları" oluşturan ideolojilerin ve mitlerin inşa edilmesi sürecine bir katılımcı olmaktan ziyade, çoğu tarihsel çalışmada aykırı bir değerdir. ya da başarısız ideoloji. Montseny'nin İspanya İç Savaşı'ndan önce anarşist kültüre katkısını incelemek, İspanyol anarşizminin küresel bir anarşist ağa katılımını aydınlatıyor.
Montseny'nin yazıları Avrupa ve Amerika'da bir izleyici kitlesine ulaştı. victoria ve El hijo de Clara, ilk iki romanı canlı bir trans&ndashAtlantik tartışmasının merkezindeydi. Yeni kadın, babalık ve toplumsal cinsiyet rolleri hakkındaki İspanyol tartışmalarında kendi anarşist müdahalelerini yaparken ideal erkeği ve kadını üzerinde çalışmak ve kuramsallaştırmak için kurgusal örnekleri kullanmasını incelemek için bunlara ve Montseny'nin romanlarına odaklanıyorum.
Montseny'nin kurgusal romanlarında toplumsal cinsiyetin bilimle nasıl örtüştüğünü inceliyorum ve
gazetecilik ve karşılıklı olarak onun anarşizminin temel bileşenlerini oluşturur. Ayrıca, çağdaş bilim anlayışlarına dayanan cinsiyetçi insanlık kavramlarının, alternatif bir annecilik anlayışına nasıl yol açtığını da inceliyorum. Montseny, çağdaşlarının, anneliğin bir kadının hayatının zirvesi olduğuna, ancak ideal annesinin kamusal alanda olduğuna dair inancını paylaştı.
Tüm 1936, Frederica Montseny, ilk ve en temel hizmetlere sahiptir. La decisió, presa a contracor perquè no era partidària de les formes de poder, es va veure condicionada pel gran etki sosyal de l'anarcosindicalisme, per la lüzumlu d'aturar l'ascens del feixisme en el bağlamı l'lic de la Guerra del 36 i, sobretot, per les potencialitats que oferia el càrrec ve contrarestar l'avenç de les tropes del bàndol franquista després del cop d'Estat. [2]
No obstant, un polis va finalitzar la guerra, es va veure zorunlu bir exiliar-se a l'Estat francès com a part del bàndol dels vençuts. En terra d'exili va ser detinguda per la Gestapo i sotmesa bir un yargı d'exradició que la duria bir una mort segura si queia bir mans de les autoritats franquistes. Espanyola, İspanya'nın en büyük hukuk devletidir. [2] Bağımsızlık de la seva postura davant del tribunal ve aconseguir evitar l'exradició perquè estava embarassada de la seva tercera filla, Blanca. [3]
El repartiment d'intèrprets de la pel·lícula va ser: [4]
|Yorumlamak||kişilik|
|Màrcia Cisteró||Frederica Montseny|
|Emilio Gutierrez Caba||Francisco Largo Caballero|
|miquel gelabert||Federico Urales|
|Òscar Muñoz||Germinal Esgleas|
|Ivan Benet||Joan Garcia ve Oliver|
|Pep Ambros||Marianet|
Altres, l'obra van ser'i yorumlar: [5]
|Yorumlamak||kişilik|
|David Bages||Joan Peiró|
|Fran Nortes||Juan Lopez|
|Kandela Moreno||mercedes ustası|
|Vicente Genovés||Manuel Azana|
|Jaime Linares||Juan Negrin|
|Sergi Torrecilla||İsa Hernández|
|Òscar niyeti||Lluís Şirketleri|
|Rolando Raimjanov||Marcel Rosenberg|
|yara izi Bosch||Vladimir Antónov-Ovséienko|
|Timothy Cordukes||komiser Taupin|
|pau vercher||Anton Carlet|
|Isabel Rocatti||Soledad Gustavo|
|Manu Valls||José Maria Ruiz Robles|
2020'nin en önemli kayıt şirketlerinden biri de, Sueca (la Ribera Baixa) ile ilgili olarak, [6] en iyi niteliklere sahip olan ve üç yönlü bir yolculuktur. , València'daki Sant Isidre de Benaixeve (l'Horta), ben somutlaştırma, València'daki Palau de la Generalitat'daki Palau de la Generalitat'daki yapı. [7]
1'2 milyon d'euro ve Laura Mañá'nın en büyük maliyeti. Distinto Films'e göre Rafa Russo ve Mireia Llinàs i va ser produïda, en coproducció amb Televisió de Catalunya i Voramar Films'e göre karşılaştırmalı değerlendirmeler. [6] També va rebre la participació d'À Punt Mèdia, programa de la Unió Europea Creative Europe Media, l'Institut Valencià de Cultura ve l'Institut de la Dona i per a la Igualtat tarafından ortak çalışma d'Oportunitats d'Espanya. [6]
2021 yılının Mart ayında, Dia Internacional de les Dones ile çakıştı, en kısa sürede yeniden transmetre simultàniamenti en horari de màxima audiència, als kanalları À Punt del País Valencià, IB3 Televisió de les Illes Balears ve TV3 de Catalunya. [8] En la segona formları en la segona obra produïda ve emesa simultàniament per les tres corporacions de televisió pública en català, després que el 2 d'octubre de 2020 es va fer exosament amb La mort de Guillem. [8]
Audiència Modifica
L'estrena de la coproducció al canal de televisió pública catalana TV3 ve tenir 376.000 seyirci ve kontenjanı %16,2. Aquest resultat li va permeter liderar la franja horària i va acabar tenint una audiència acumulada de 913.000 izleyici. [9] Així mateix, el canal de televisió pública valenciana À Punt va reunir bir 135.000 seyirci ve una quota d'audiència del 6,8%. [10] En el cas insular, el canal de televisió pública balear IB3 Televizyonu, %3,2 oranında %9,000 izleyicinin bir sonucu olarak. [10]
Kritik Modifica
El critic Joan Burdeus, la revista Nuvol, va manifestar que tenia una «il·luminació diàfana, el pla contraplà amabilíssim, i una dicció teatral que faria plorar d'alegria bir la meva profesöra de català». [11] Tam olarak düşünülmüş sıralar, yeniden sözleşmeler için hazırlanmış, yeniden düzenlenmiş, pedagojik alanlardaki en iyi ve en kapsamlı kitaplardır. [11]
Federica Montseny özür diler.
Biri beni hükümete katıldığı için özür dilediği belgeye (ingilizce kitap?) yönlendirebilir mi (genel savunma komitesi).
Öyle mi? Ölene kadar hep bunu savunduğunu düşünmüştüm.
Hey boul belki uydurmuşumdur, ama yıllar öncesinden bir şey hatırlıyorum, ona ihtiyacın olduğunda voline nerede olursa olsun.
belki de juan garcia oliver'ı mı yoksa diego abad de santillan'ı mı düşünüyorsun? Montseny'nin geri adım attığını duyduğumu sanmıyorum.
şerefe, hayır, yanlış adımlar garcia Oliver'a pragmatik bir bakış açısı getiriyor ya da öyle diyor, "istemedim ama istemedim. ", diego#039s one ile uğraşmadım, FAI'deki bireyleri (büyük oyuncular) ele almaya çalışıyorum, çok gizemli biliyorum.
Bir şey hatırlıyor gibiyim ama bouls'un yanıtını gördüğümde hafızamı sorgulamaya başladım ya da belki bir alay konusuydu.
1983'te İspanyol televizyonuna verdiği bir röportajda hükümete katılmanın bir hata olduğunu söyledi.
Şerefe kedi. Pek fazla analiz yapmayan bir entelektüel için.
Garcia Oliver, 19 Temmuz'dan hemen önce a por el todo (her şeyi göze alarak) önerdi, ancak karar başkaydı ve "militan sorumluluğuyla" itaat ediyor.
Ayrıca Adalet Bakanı olarak hükümette bulunmaktan hoşlandığı görülüyor.
Garip ve büyüleyici bir adam ve anıları "El eco de los pasos" (Adımların yankısı) olmazsa olmazlardan. İşte İspanyolca olarak var:
http://www.memorialibertaria.org/IMG/pdf/2007-faxbook-002.pdf
Federica'nın iç savaş sırasındaki konumu "çevrecilik" olarak adlandırıldı ve cnt'de hegemonikti. Sürgündeyken, sürgündeki İspanyol cumhuriyet hükümetiyle (bir parçası olan) işbirliğine karşıydı. Sindicalistcat'in bahsettiği videonun christiebooks'ta görülebileceğini düşünüyorum. Bir zaman önce gördüğümle aynıysa, kendisine bakan olup olmadığı sorulduğunda, "Hep aynı soru, çok kez açıkladım" gibi bir şey tekrarlıyor. şartlar, şartlar. "
Evet, ben de bir süre önce bunu gördüm ve sendikalist kedinin tam tersi şekilde yorumladım (eğer burada gerçekten de aynı şeyden bahsediyorsak) - koşulları suçluyor ama hükümete katılmanın yanlış olduğunu SÖYLEMİYOR.
Sanırım blia benim aklımdan başka bir şeye atıfta bulunuyor. 1983'teki televizyon röportajında, bana bundan bahseden bir İspanyol'a göre, Generalitat hükümetine katılmanın bir hata olduğunu söyledi. Bu, 26 Eylül 1936'da gerçekleşti ve CNT'nin Kasım'da ulusal hükümete katılmasına yol açan açılış takozuydu.
ayrıca, Garcia Oliver hakkındaki yorum, CNT'nin, Katalonya federasyonunun antifaşist milis komitesiyle "geçici olarak" işbirliği yapmak için oy kullandığı Temmuz 1936'da hükümete katılmaya oy verdiğini ima ediyor. ama bu iki yönden bir hatadır. her şeyden önce, Garcia Oliver, Ağustos ve Eylül boyunca hükümete katılmaya karşı çıkmaya devam etti ve Temmuz ayında alınan karar, yalnızca halk cephesi partileriyle işbirliği yapmaktan hükümete katılmaya giden kaygan bir eğimin parçasıydı.
ama asıl mesele gerçekten de hükümeti devirememekti. ama bunu yapmak için hükümeti neyle değiştireceklerine dair bir plana ihtiyaçları vardı. alternatifin ne olacağına bakmadan onları hükümete katıldıkları için eleştirmek yetersizdir. Abel Paz'ın Durruti biyografisinde alıntılanan bir mektupta Garcia Oliver, "bozmak için ayrılmanın" iktidarı ele geçiren sendikalar için bir örtmece olduğunu söylüyor.
Evet, Garcia Oliver, cnt'nin "toplam devrim"e gitmediği ve çılgın halk partileriyle işbirliği yaptığı andan itibaren, mantıksal sonucun hükümete giriş olduğunu savunuyor.
Web'de Federica'nın beyanlarını arıyorum.
--------
Diğerleri, örneğin Jose Peirats, bunun iki seçenek arasında bir yol olduğunu savundu.
Ve burada (Federica'yı pek takdir etmedi) 1977'de şöyle dedi:
En son, aşırı günah, en kötü günah, korkunç bir günah, en uygun koşullardan en iyi şekilde yararlanma, uzlaşmaz ve açık hava filosófico, la CNT, con la palanca económica en sus manos, con las colectivid con las colectiade Daha önce de belirtildiği gibi, bu konuyla ilgili haberler, daha fazla bilgi için, bu yeni modayı daha yakından takip ediyor. En sonuç, la participación en el gobierno fue olumsuzluk desde todos los puntos de vista .
Federica ahora zar que las cosas hiçbir podían haber hecho de otra manera. En önemli ve en özel durum. Beni önceden tanıyorsun: ¿cómo puede llamarse, kişisel bir anarquista cuando acepta hiçbir solamente que ha sido, sino que dahil, puede llegar bir ser otra vez bakanlığı mı?
Kalın harflerle:
CNT elinde ekonomik manivela ile. etkili bir muhalefet yapabilirdi. . Hükümete katılım her açıdan olumsuzdu.
Federica şimdi işlerin başka bir şekilde yapıldığını söylüyor. Bu, aynı durumda tekrar aynı şeyi yapacağı anlamına gelir.
----------------------
Muhtemelen ikisi de, Montseny ve García Oliver, 1936'da yanılmış olduklarını anlamayacak kadar kibirliydiler.
‘In Defence of Clara’: İspanyol Anarşist Basında Kadın Bedeni Tartışması
Yirmi yaşındaki Federica Montseny, ilk uzun metrajlı romanının reklamını yaptığında, Victoria, ailesinin İspanyol anarşist günlüğünde La Revista Blanca 1925'te, sonrasında ortaya çıkacak dramı hayal bile edemezdi. Kesinlikle, Victoria kasıtlı olarak kışkırtıcı bir kitaptı. Romantik olay örgüleri, bazı anarşist standartlara göre bile, beklenti karşısında uçtu, ancak kitapla ilgili hararetli tartışmalar kitabın sayfalarını çöpe atacaktı. La Revista Blanca yıllar sonra şaşırtıcıydı. Neyle ilgiliydi peki Victoria Bu, okuyuculardan böylesine bir hayranlık ve öfke patlamasını tetikledi mi? Politik olarak inatçı, tutkuyla bağımsız, çocuksuz kadın kahramanı: Clara.
Anarşizm geniş bir kiliseydi: anti-devletçilik özünde sağlamdı, ancak bireycilik veya natürizm gibi bu ilkeye dayanan anarşist düşünce akımları daha bölücüydü. Bu, anarşistlerin toplumsal cinsiyet ilişkileri konusundaki kişisel tutumlarının önemli ölçüde değiştiği anlamına geliyordu. Federica, ailesine düzenli bir yazar olarak katıldı. La Revista Blanca, 1923'te sosyoloji, bilim ve sanat merkezli bir anarşist dergi. 1920'ler boyunca, yalnızca olmasa da, anarşist düşüncenin merceğinden kadınların deneyimlerini tartışan makaleler yazdı. For instance, she endorsed life-long monogamous relationships, but spurned institutional marriage and advocated for collectivised public childcare. Even before La Victoria, therefore, she had made this anarchist journal into a space where the female body was contested. [1] Letters to the editor were a particularly fertile space for this contestation. [2] Readers of the journal wrote in to comment on articles, not only to raise criticisms or point out inaccuracies, but sometimes to share how a particular text had moved them. This spectrum of responses was never more obvious than in the case of Federica Montseny’s character, Clara – especially considering that many of the letters discussing Clara published in La Revista Blanca were penned by women. Historians rightly note that sexism was a real problem in the anarchist movement however, this example of female political engagement through letter-writing presents a much-needed challenge to typical assumptions that anarchist women’s voices were uncommon, ignored, or confined to designated women’s organisations. [3]
In Federica Montseny’s own words, Clara represented ‘the antithesis of the archaic conception of women: submission. Submission to society, first submission to men, next submission to her instincts, after that. Clara is rebellion’. [4] Clara, well-read and politically conscious, defied societal expectations by championing her own autonomy instead of succumbing to pressure to settle down and conceive. Several female readers responded so strongly to her character that they felt compelled to write to La Revista Blanca to sing her praises. For instance, María Ferrer wrote that Clara ‘has revived, in the souls of many (though not all) women, the confidence in themselves that they never should have lost.’ [5] Joaquina Colomer wrote that ‘Clara appeared, noble and determined, to confront obstacles and fight with her own willpower, rising up to a height of great dignity and giving us an example of the idea of a woman.’ [6] These two letters were published in La Revista Blanca in 1925, in a section titled ‘In Defense of Clara’ they were the first of many. Not only was Clara a strong female protagonist, but she was also a tenacious anarchist who represented a beacon of hope for women like María and Joaquina, who were looking to find their purpose in the anarchist cause.
The need to ‘defend’ Clara stemmed from the unrelenting (usually male) criticism of her character presented in other letters to the editor. One of the most striking examples of such criticism was when a male reader, calling himself ‘A Rural Doctor’, wrote in to argue that Clara should not be elevated as a role model to women because her denial of male sexual advances and refusal to form a partnership ready to raise a family was in fact some sort of mental illness. He claimed, ‘Clara is not a tomboy, a being whose femininity is turned off, with a dormant sexuality. She represents a curious case of sexual perversion. Without wanting to, Montseny has depicted masterfully a masochist character… Viewed like this upon discovering her psychology, her amorous rejections lack any value.’ [7] Notwithstanding this comment’s reflection of contemporary mishandlings of mental illness, it also speaks to the quite conservative discourses around gender expression and sexuality that continued to circulate among anarchists – even those advocating ‘free love’. Federica Montseny responded to these directly in the periodical, opening the debate for continued discussion in print. She responded to the ‘Doctor’ not by challenging his ‘scientific’ diagnosis, but by re-framing it, retorting that humanity ‘is divided in two: normal people and abnormal people’, and whereas normal people never experience great passions or dreams, she deliberately – ‘with great pride and radiant happiness’ – depicted Clara as abnormal. [8] These debates around the fictional Clara’s love life continued for years – Montseny even wrote sequels to La Victoria which spurred further discussions.
Publishing letters from her fans and critics was, to some extent, a marketing strategy Montseny used to sell more copies of her book, but it had wider implications. Between 1923 and 1930, Spain was under the dictatorial leadership of Primo de Rivera. He outlawed Spain’s major anarchist organisation, the Confederación Nacional de Trabajo (CNT), and even though La Revista Blanca positioned itself as an alternative model of anarchism to that of the CNT, its editors and writers were no less vulnerable to state repression. In this context, it was revolutionary that anarchists in Spain and overseas communicated with one another through letters to the editors of La Revista Blanca, which would be openly published and engaged with on the same page. Furthermore, the platforming of ideas around femininity, maternity and sexuality achieved through these conversations would evolve over the following decade, culminating in Catalonia’s 1936 anarchist sex-reforms which legalised sex education, contraception and abortion. [9] Fittingly, it was Federica Montseny herself, then appointed Minister of Health and Social Care, who would oversee this extraordinary legislation.
All translations of La Revista Blanca are the author’s own.
[1] A great starting point for researching contestation of the female body in this context is Victoria Lorée Enders and Pamela Beth Radcliff, ‘Contesting Identities/Contesting Categories,’ 1-18 and Mary Nash, ‘Un/Contested Identities: Motherhood, Sex Reform and the Modernization of Gender Identity in Early Twentieth-Century Spain,’ 25-50, in Constructing Spanish Womanhood: Female Identity in Modern Spain, ed. Victoria Lorée Enders and Pamela Beth Radcliff, (Albany: State University of New York Press, 1999). For discussion of Spanish literature as a site of contestation see for example Daria Cohen, Demystifying the Female Body in Hispanic Male Authors, 1880-1920: Overcoming the Virgin/Prostitute Dichotomy (Lampeter: Edwin Mellen Press, 2008) and Mar Soria, ‘The Erotics of Urban Female Work in Anarchist Kiosk Literature and the Contradictions of Modernity,’ Hispanic Research Journal, 19:6 (2018): 620-635.
[2] The key existing study of La Revista Blanca largely overlooks letters to the editor, instead focusing on the periodical’s regular writers: Antonio Prado, Matrimonio, Familia y Estado: Escritoras Anarco-Feministas en La Revista Blanca (Madrid: Fundación Anselmo Lorenzo, 2011). This is not so much the case in studies of other anarchist periodicals, however. For instance, see Alejandro Lora Medina, ‘Sexualidad, Desnudismo y Moralidad en el Anarquismo Español de los Años Treinta: De los Debates en la Prensa a la Aplicación de la Ley del Aborto Durante la Guerra Civil Española,’ Hispania, 78:260 (2018): 817-846, or Xavier Diez, Utopia Sexual a la Premsa Anarquista de Catalunya: La Revista Ética-Iniciales (1927-1937) (Lleida: Pagès Editors, 2001).
[3] Sexism in the anarchist movement is discussed throughout the historiography, but for a specific study on this see: Sharif Gemie, ‘Anarchism and Feminism: A Historical Survey,’ Women’s History Review, 5:3 (1996): 417-444. The seminal text on the anarchist women’s organisation in Spain is: Martha Ackelsberg, Free Women Of Spain: Anarchism and the Struggle for the Emancipation of Women (Chico: AK Press, 1991).
[4] Federica Montseny, ‘Intermedio Polémico: Armand y “La Victoria”’, La Revista Blanca, 1 July 1927.
[5] María Ferrer, ‘En Defensa de Clara,’ La Revista Blanca, 15 November 1925.
[6] Joaquina Colomer, ‘En Defensa de Clara,’ La Revista Blanca, 15 November 1925.
[7] Un Médico Rural, ‘Tribuna de Criterios Opuestos,’ La Revista Blanca, 15 June 1928.
[8] Federica Montseny, ‘Tribuna de Criterios Opuestos,’ La Revista Blanca, 15 June 1928.