-
-
(bkz: yaz rehaveti)
-
(bkz: rehavete kapılmak yok)
-
çok küçüksendiğini düşündüğüm durumdur. tembelliğin naif hali daha çok gevşeme olarak eşanlam bulabileceğimiz kelimedir, rehavet. belki hattaki etkisi geriletmekten çok duraksamaya neden olmakken, bu kadar hızlı akan bir çevrede bu bile gerilemek için yeterli olabilir.
bu durum en çok yetişkinliğe geçişte kendini gösteriyor bence. uzayan ergenliğin tüketim kültürüne katkısını düşündüğümüzde bu hiç de işlevsiz durmuyor piyasa tarafından. özellikle zengin veya ailesiyle yaşayan bireyler birincil tehlikede. o rahatlık, sorumluluk azlığı, hali hazırda hala çocuk statüsüyle bulundukları bir evde bulunmaları, ailelerin saplantılı bağlanmalarla buna müdahale etmeyip 30una geldiğinde evlen demeleri (sen çocuğunu yetişkin yaptın mı da karı/kocs yapabileceğini düşünüyorsun!)....
bu rehavet kaynaklarının bol bulunduğu ülkemizde bir genç yetişkin için de irade göstermek çok daha zor hale geliyor. kendi benliğini, kendine yetebilmeyi elde edebilmek. ilişkiler o zaman gerçekten yetersizlik duygusundan kaynaklanan yansıtmalar ve suçlamalardan kurtulurdu.
bi yandan rehavete kapılabilme lüksüm olmasını da çok isterdim. fakat şuanki toplum düzeni bunu suistimal etmeye, seni manipüle etmeye müsaitken malesef, hele ki kontrolcü bünyeler için çok zordur.