Var olmak isteyen her devlet, yaşamın ekonomik bileşenine dikkat etmelidir. En önemli mekanizmalardan biri korumacılıktır.
Korumacılık nedir?
Sözde devletin ekonomik koruması, ülkelerinin iç pazarının yabancı mal ithal etmekten korunduğu gerçeği ile kendini gösteriyor. İhracatın arttırılması, ürünlerin dış pazarlardaki rekabet edebilirliğinin artırılması ile de gerçekleştirilmektedir. Yetkili bir politika ile bu ekonomik büyümeye dönüşür.
Ancak, olumsuz bir devlet korumacılığı da var. Ekonomideki önemi, biri battaniyeyi kendi başına yanlış bir şekilde çekerse, diğer ülkelerden gelen misilleme işlemlerine neden olacağı için tersine değişebilir.
Korumacılık politikası nedir?
Görevi, ulusal ekonominin gelişmesini teşvik etmenin yanı sıra tarife dışı yöntemlerle dış rekabete karşı korunmaktır. Dünya küreselleşme sürecini güçlendirirken, malların iç ve dış pazarlarda rekabet edebilirliğini arttırmak için yeterli bir korumacı politika geliştirmek son derece önemlidir. Aktif ve rasyonel eylemlerle, işletme için devlet korumacılık politikası, dünya ekonomisinin gelişimindeki değişen koşullara etkili ve hızlı bir şekilde uyum sağlamalarını sağlayacaktır.
Tarih bize ne anlatıyor?
Farklı dönemlerde, devlet oluşumları ekonomi politikasının yönünü sürekli değiştirdi. Ya serbest ticarete, ardından korumacılığa geçti. Doğru, hiçbir devlet korumacılığı hiçbir yerde radikal bir biçim almadı. Bu nedenle, kesinlikle açık bir ekonomi için, herhangi bir kısıtlama olmadan mal, teknoloji, sermaye ve emek hareketinin olması gerekir. Ve bu işlerin kendi nüansları var, çünkü böyle bir şey organize edilmedi. Dolayısıyla mutlak devlet korumacılık, fantezi dünyasından bir şeydir. Artık herhangi bir hükümet kaynakların kendi ülkelerinde dolaşımını düzenliyor. Ekonominin açıklığını ilan etmenin çok büyük olmasına rağmen, aslında, devlet iktisadi çıkarlarının oldukça kurnaz korumacılığını böyle örtdükleri gerçeğidir.
ikilem
Önemli bir teorik zorluk, seçim: daha iyi olan - korumacılık veya serbest ticaret. Böylece, birincinin avantajları, ulusal bir sanayinin gelişmesine izin vermesidir. Ticaret özgürlüğü, ulusal maliyetlerin uluslar arası maliyetlerle karşılaştırılmasıyla övünebilir. Ve en iyisinin ne olduğu konusundaki tartışmanın sonu yok.
Bu ikilemin gelişimini göz önüne alırsak, geçen yüzyılın 70'li yıllarının başlangıcından önce, dünya ülkelerinin giderek serbest ticareti ve yoğunlaştırılmış serbestleşmeyi desteklemeye yöneldiğine dikkat etmek gerekir. Ancak o andan itibaren, tersi eğilim kaydedilmiştir. Örneğin devletler, ekonomilerini dış rekabetten koruyan karmaşık tarifelerle ve çeşitli engellerle kendilerini başkalarından koruyor.
Koruma türleri
Farklı devletler kendilerini korumacılığa yönelterek amaç olarak belirlediler? Özellikler koruma türlerini değerlendirmenize izin verir. Toplamda, ikisi ile ayırt edilirler:
- Gerçek zamanlı koruma İç ekonomiye (tarım, askeri sanayi) stratejik öneme sahip dış rekabet endüstrilerini engellemek için kullanılan, kritik durumlarda (örneğin, savaş) büyük önem taşımaktadır.
- Geçici koruma. Son zamanlarda yaratılanları engellemek için, diğer devletlerin benzer alanlarıyla başarılı bir şekilde rekabet edebilecekleri kadar istikrarlı hale gelinceye kadar kullanılır.
Ticari ortaklar kendilerine belirli korumacı kısıtlamalar getirmişse, uygun önlemler alınabilir. Açık devlet korumacılığı, neredeyse her zaman bir yanıt gerektiren bir ölçüdür. Herhangi bir kısıtlamayı devreye sokmadan yerli ürünleri satın almak için propaganda yapmak benzersiz bir yol olabilir.
Korumacılık biçimleri
Hangi biçimde var olabilir? Dört form vardır:
- Seçici korumacılık. Belirli bir ürün / durumdan koruma anlamına gelir.
- Sektörel korumacılık. Bu, belirli bir ekonomik yaşam alanının korunmasını içerir (örneğin, tarım).
- Toplu korumacılık. Bu, bir ittifakta birleşmiş birçok ülkenin karşılıklı olarak korunması anlamına gelir.
- Gizli korumacılık. Bununla, yerli üreticileri teşvik edenleri de içeren, gümrük dışı yöntemlerin kullanıldığı koruma anlamına gelir.
Modern korumacılık
Bunun altında tarife dışı ve gümrük tarifesi kısıtlamaları anlamına gelir. Hükümetin uluslararası ticaret alanındaki ana görevi, ihracatçıların rekabet gücünü artırarak dış pazarlarda ürün satmalarına yardımcı olmak ve aynı zamanda ülkedeki yabancı malların çekiciliğini azaltma araçlarını kullanarak ithalatı sınırlandırmaktır. Aynı zamanda, çoğu düzenleyici yöntem ithalatın düzenlenmesi ile ilgilidir. Gerisi ihracatı artırıyor.
Tarife kısıtlamaları hakkında konuşurken, yalnızca gümrük vergileri ve kotalar olduğu söylenmelidir. Devlet korumacılığının ölçüleri için geçerli olan tek şey budur ve kimse tarafından saklanmaz. Hepsi ithalatı düzenlemeye odaklandı. Ancak tarife dışı kısıtlamalar devlet korumacılığının ölçütleri için de geçerlidir. Kotalar, ruhsatlandırma, devlet alımları, yerel bileşenlerin varlığı için çeşitli şartlar, teknik ücretler, yerleşik olmayanlar için vergi ve ücretler, damping, sübvansiyon ve ihracat kredilendirmesi anlamına gelir. Bu, devlet korumacılığının ölçüleri demektir. Daha az öneme sahip bazı bileşenler de bunlarla ilgilidir, ancak uygulama ve spesifikliğin nadir olması nedeniyle, bu makale çerçevesinde göz ardı edilecektir. Bu arada, diğer ülkelere yaptırım uygulanmasının devlet korumacılık önlemleri için de geçerli olduğu söylenebilir. Ancak bu henüz bir fikir birliği olmayan belirli bir sorudur.
Rusya'da devlet korumacılık: mevcut durum ve gelişme umutları
Gümrük ve tarife düzenlemesine göre, işlerin durumunun daha iyi yönetilmesine ve izlenmesine olanak tanıyan yeni teknolojilerin tanıtımının yapıldığına dikkat edilmelidir. Tarife dışı alanda, yönetim çerçevesinde belirli yöntemlerin kullanımı genişletilir. Aynı zamanda, yüksek teknoloji hizmetlerinin, malların ve teknolojilerin ihracatına da odaklanılmaktadır.
Uzun vadede, yenilikçi gelişme önemlidir. Özellikle değeri, diğer faktörlerin potansiyel verimliliğinin kademeli olarak tükenmesiyle artar. İnovasyon politikası, yeni kaliteli ürünler ve teknolojik süreçleri tanıtmayı amaçlayan, artan faaliyet ve yatırım payının artacağı koşulların yaratılmasını içermelidir. Nihai sonuçta, bu nüfusun yaşam kalitesini arttırma konusunda istisnai bir öneme sahip olacaktır.
İnsanların ihtiyaçlarını karşılamak için önemli olan küçük ve orta ölçekli işletmeleri desteklemektir. Burada idari engellerin azaltılması, belgesel işlemlerinin basitleştirilmesi (bir şirketin tescili ve kapatılması), lisans gerektiren faaliyetlerin listesinin azaltılması üzerinde çalışabilirsiniz. Sonuçta, yatırım çekici bir ortam oluşturmaya çalışmak gerekir. İşyerleri üzerindeki toplam vergi yükünü azaltarak değil. Bu arada, bu yönünün devlet korumacılığın ölçüleri için geçerli olduğu söylenemez.