Haydarabad’daki okul binamın en uzak köşesini, alelacele bir dil odasına dönüştürülmüş bir çıkmaz sokağı hâlâ hatırlıyorum. O zamanki Andhra hükümeti, yaklaşık yirmi beş yıl önce, Telugu’yu okullarda zorunlu hale getirmiş, mikroskobik alanları sınıflara dönüştürmüş ve olası tüm köşelere öğrencileri sığdırmıştı. O loş ışıklı odada, pamukları içinde bir öğretmenle 50 küsur öğrenciydik. pattu sari ve bir bağ mallu (yasemin) alçak topuzunda ip.
Öğleden sonraki yoğun beyin sisi arasında Telugu kelimeleri defterime kopyalar, üstüne İngilizce telaffuzla ilgili hızlı notlar alırdım. Beş yıl boyunca her hafta, bu basit stratejiyle Telugu üçüncü dil sınavlarımda başarılı olmayı başardım – her kelimeye kendi kendine kalibre edilmiş İngilizce benzeri bir telaffuz ilişkilendirin, tüm cevapları “ezbere” öğrenin ve temel olarak anlamadan sınavları yazın. dil.
Bugün bile, 25 yıl sonra, şu anda yaşadığım Kalküta’dan Haydarabad’a her gidişimde, benden otobüslerdeki ve reklam panolarındaki Telugu reklamlarını veya gazete manşetlerini okumamı isteyin, ben de gözümü kırpmadan satırları tıkırdatayım. Ama sokakta biri güney Hindistan dilinde yön sorarsa, ne anlayabilirim ne de cevap verebilirim. Bunun nedeni, Telugu’yu “ezbere” öğrenmemdir.
1956’da, dilsel milliyetçilik Andhra Pradesh’in yaratılmasına yol açtı. Devlet olma hareketi, Telugu dilini konuşan insanlar için ayrı bir devlet oluşturmaya dayanıyordu. Başkent, Telugu dili konuşulan Kurnool bölgesinden bir zamanlar Nizam kontrolündeki Haydarabad bölgesine kaydı. Haydarabad’da %50’den fazlası Telugu dilini konuşuyordu, ancak Hintçe ve Urduca’nın kolay bir karışımı olan bir Hindustani çeşidi olan Dakhni konusunda da aynı derecede rahattı. Bugün Telugu, birlikte tüm Fransa, Güney Kore ve Türkiye’den daha büyük bir nüfusa sahip olan, artık bölünmüş durumdaki Telangana ve Andhra eyaletlerindeki okullarda zorunludur. Okuduğum İngilizce okulunda anadilim olan Hintçe ikinci dilimdi ve Telugu üçüncü dilim oldu. Hiç kullanma ihtiyacı duymadığım bir dil.
Dinleme ve konuşma, bu iki aktivite birbirini destekler. Bir dilde gerçek konuşmalar yapmadan, kişi her zaman kelimeler için kayıp olacaktır. Diyelim ki havaalanı personeli veya sebze satıcılarıyla Telugu’da herhangi bir konuşma girişimi, yine de yavaşça mırıldanmama neden oluyor. Düz A’mla, ezberci stratejiyle gizli öğrenmede başarılı olan bir dahi olduğumu varsaymıştım. Ta ki birkaç yıl önce okul toplantıma gidene kadar. Bazı öğrencilerin dili yerel ev yardımcılarından öğrendiği ve diğerlerinin özel ders aldığı, ancak çoğunun “kalpten” öğrendiği ortaya çıktı. İşin püf noktası sürekli tekrardı. Telugu tekerlemelerinin her biri, mevsim adları, haftanın günleri ve hatta uzun cümleler, dillerimizden kayıp gidene kadar saatlerce tekrarlandı.
Telugu tek üçüncü dil değildi; Sanskritçe ve Urduca da vardı. Başka bir arkadaşım dördüncü dil olarak Arapça öğrendi. Ailesi onun okumasını istiyordu. Kuran. Bir metni anlamadan okumanın ne anlamı olduğunu oldukça kısık bir sesle ona sormaya cüret ettim. “O zamanlar, zorlama gibi geldi. Ama bugün, bir gelecek için hazırlanıyor: bir tür kiler, uzun açlık dönemleri için okurken beni bir anne göğsü gibi rahatlatırdı. Arapça sesler olarak bilinen birinci bölümde, Anahtar veya Fatiha, okunduğunda matematiksel olarak kodlanır. Dudaklarınız 19 kez dokunur, sayısal bir değeri temsil eder. El-Hamdu, Na’budu, mustakim. bu sure 1 matematiksel olarak kodlanmıştır: Okuduğunuzda göksel bir ses yankılanır” dedi.
2016’daki okul buluşmasından bir gün sonra mahallemdeki kitapçıya doğru yürüdüm ve bölgesel diller bölümüne gittim. Belki idi Ve vaari daha gelişmiş zihnimi cezbedecek ya da ilahi sesleriyle kalbimi çekecekti. Oradaydı Vennello Adapilaa tarafından Yanadamoori ve Rendu Rellu Aaru Malladi ve diğer birkaç kitaptan oluşan bir yazı. Ama edebiyat çevrelerinde dalgalar oluşturan çağdaş Telugu yazarları Gogu Shyamala veya Chalam veya Jajula Gowri neredeydi? Sonunda popüler bir klasik seçtim, Boya Jangaiah (Jatra), Telangana köylerindeki yaşam hakkında hurafeler ve azınlıklarla ilgili bir roman, anekdotlarla dolu bir roman. Sadece ilk bölümü geçmeyi başardım. Bir sonraki kitap lansmanıma hazırlanırken yapacak o kadar çok şey vardı ki! Ertesi ay tekrar denedim ama kız kardeşim şehirdeydi, bu yüzden onunla kaliteli zaman geçirdim. Kitap aylarca başucumda durdu ama her zaman bir şey çıktı: İş için Urvashi Butalia’nın denemelerini bitirmem gerekiyordu ve ardından JStor’da bitirilecek çok okuma vardı. Birisi bana bir kopyasını hediye etmişti. Aç Gelgit Amitava Ghosh tarafından ve ona öncelik vermemde ısrar etti. En son okumayı bitirmeye çalıştığımda, bulamadım. Bu yıl, havaalanında aldım Şimdiye Kadar Anlatılan En Büyük Telugu Hikayeleri, Krishnamoorty ve Dasu tarafından çevrilmiş ve baştan sona okunmuş güzel bir antoloji. Şimdi bu olasılığa teslim oldum Jatra Sonsuza dek okumayı bitiremediğim harika bir roman olabilir.
Nidhi Dugar Kundalia’nın son kitabı Süt ve Pirinç Kadar Beyaz – Hindistan’ın İzole Kabilelerinin Hikayeleri
İfade edilen görüşler kişiseldir
HT Premium ile sınırsız dijital erişimin keyfini çıkarın
Okumaya devam etmek için Şimdi Abone Olun