Yeni podcast serisinde, Gatecrashers: Yahudilerin Gizli Tarihi ve Ivy League (Tablet), Mark Oppenheimer, podcast’in yazarı ve yardımcı sunucusu Geleneklere uymayan, seçkin kurumların bir asır önce Yahudi öğrenci sayısını nasıl sınırlamaya çalıştığını ve bu kota sisteminin ortaya çıkışının o zamandan beri ABD yüksek öğretimini nasıl şekillendirdiğini inceliyor. Oppenheimer ile görüştü Yüksek Ed’in İçinde telefonla. Konuşmanın alıntıları, uzunluk ve netlik için düzenlenmiş, takip etmektedir.
S: Yüksek Mahkeme’nin önümüzdeki ay Harvard ve UNC olumlu eylem davalarında sözlü argümanları dinlemesinin beklendiği göz önüne alındığında, podcast’iniz çok zamanında verildi. Sarmaşık Birliği’nin bir asır önce Yahudi öğrencilere ilk kez kota koymaya çalışmasından bu yana ne değişti?
A: Kelimenin tam anlamıyla tam olarak bir asır öncesinden bahsediyoruz, bir yıl önce ya da bir yıl önce, Columbia, Harvard ve Yale ilk kez kabul edilecek Yahudi sayısını yapay olarak kısıtlamaya giriştiler. Basitçe söylemek gerekirse, büyük fark, o zamanlar çeşitlilik tartışmasız kötü bir şey olarak görülüyordu. Ve şimdi çeşitlilik tartışmasız iyi bir şey olarak görülüyor. Ve böylece, o zamanlar, içeri giren insanları kısıtlamak, belirli bir tür etnik çeşitliliği engellemeye yönelik bir girişimdi. Ve bugün, muhtemelen, belirli bir çeşit çeşitliliği arttırmayı amaçlayan, konuşulmamış kotalar var.
O zamanlar kullanılan cihazlar bugün de kullanılıyor. Coğrafi çeşitlilik fikrini düşünün. Yüzeyde tamamen iyi huylu görünüyor, bir kolej 50 eyaletten öğrencimiz olduğunu söylüyor. Ancak bu fikir Columbia tarafından icat edildi ve diğer Ivy League okulları tarafından hızla benimsendi, çünkü orantısız bir şekilde Yahudi olan olağanüstü sayıda New Yorkluyu kabul ettiklerini gördüler. Yahudi sayısını sınırlayabilmenin yollarından biri, bu yeni oluşturulan kabul toplama ekiplerini Batı ve Güney eyaletlerine, Yahudi nüfusunun daha az olduğu yerlere göndermek ve “Yahudi olmayanları askere alacağız” demekti. inanılmaz iyi bir şey olarak görülen “Güneylileri veya Batılıları işe alacağız” diyebilirsiniz. Günümüzün kabul sürecinde pişirilen tüm bu şeyler -coğrafi çeşitlilik, röportaj, miras tercihleri- açıkça Yahudi sayısını düşük tutmak için icat edildi.
S: Çeşitliliği artırmak için kota koymak, çeşitliliği sınırlamak için koymaktan daha iyi değil mi?
A: Demek istediğim, bu çok zor. Bir yandan, şu anda kabul ofislerinde oturan kimsenin “iyi” türden bir Yahudiye karşı “kötü” bir Yahudi türü – asimile edilebilir Yahudi ve asimile edilemez Yahudi hakkında konuşmamasının bir ilerleme olduğunu düşünüyorum. Dartmouth’un yaptığı gibi artık sohbet etmemeleri, Yahudi mezunlardan kendi halkı arasından “doğru” Yahudiyi nasıl elde edecekleri konusunda kabul bürosuna danışmalarını istemeleri bir ilerleme.
Öte yandan, Harvard gibi bir okulun hayranlık uyandıran çeşitliliğini şimdi elde etme yolları, kaçınılmaz olarak, bireysel adayları klişelere indirgeyen mekanizmalara dönüşüyor. Ve kabul memurlarının 1920’de Yahudiler hakkında sahip olduğu aynı klişe – onların inekler, eziyetler oldukları, ders dışı tekliflerin tümünden tam olarak yararlanacak karaktere sahip değillerdi çünkü geceleri sadece ders çalışmak için eve giderlerdi. Harvard, karakter veya cesaret gibi bir şeye bir sıralama atadığında ve orantısız bir şekilde Asyalı Amerikalı adayları not ettiğinde, oyunda olan klişelerle kesinlikle aynı klişelerdir. Bu şeyler o zamanlar zararlıydı ve şimdi de zararlılar. Ve her iki durumda da yaptıkları diğer şey, sürece bir sahtekârlık unsuru eklemeleridir.
S: Nasıl yani?
A: Bu üniversiteler, toplumumuzda süslenmemiş küçük gerçek adaları olma amacıyla kurulur ve bu amaçla vergi muafiyeti verilir, ancak yine de kayıt büroları bu üniversitelerdeki muhtemelen en dürüst olmayan yerlerdir. Şeffaflıktan yoksundurlar. Ulaştıkları sayılara nasıl ulaştıklarını konuşamazlar. Bir sınıfta ne amaçladıkları hakkında konuşamazlar. Seçici olmayı göze alabilen tüm üst düzey okulların, örneğin, birinci sınıflarındaki Afrikalı Amerikalıların sayısının Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Afrikalı Amerikalıların yüzde 12’sine ve muhtemelen Latinler için de aynı olduğunu umduklarından eminim.
Hiç kimse, eğer önleyebilirlerse, farklı grupların kabul memurlarının ortaya koyduğu farklı endekslerde nasıl puan aldığından, notlar, SAT’ler veya bu öznel karakter, cesaret vb. belirteçlerinden bahsetmiyor. Bütün bunlar iyi huylu, hatta savunulabilir olabilir. , hatta takdire şayan. Ama bunlar açıkça tartışılmalı ve konuşulmalıdır. Onlar yokmuş gibi davranmamalıyız. Bu önlemlerin hiçbirine mutlaka karşı değilim. Daha fazla incelememiz gerektiğini düşündüğüm şey, etraflarında neden bu kadar çok gizlilik olduğu.
S: Dizideki sekiz bölümün her biri, Yahudilerin bir Ivy League kurumu tarafından nasıl karşılandığına ve onlara nasıl davranıldığına bakıyor. Her üniversitedeki Yahudi öğrencilerin deneyimi hangi yönlerden benzerdi ve hangi yönlerden farklıydı?
A: Ivy League okulları 1920’lerde birçok yönden oldukça benzerdi, çünkü hepsi oldukça rekabetçi statü kaleleri olma sürecindeydi. Elli yıl önce, tüm Ivy League okulları oldukça taşralıydı ve öğrencileri ruhban sınıfı için eğitmek ya da Cornell’de olduğu gibi onları tarım için eğitmek gibi nispeten az sayıda şey yapıyorlardı. 1920’ye gelindiğinde, hepsi, başarılı olmak ve üst sınıflarda olmak isteyen öğrencilerin girebileceği rekabetçi yerler olma arzusunu geliştirdiler. Hepsi farklı şekillerde ulusal olarak daha çekici hale geliyordu.
New York’ta bulunan Columbia, devlet okullarından hiç alamadığı çok sayıda başvuru almaya başladı. Ama unutmayın, bu üniversiteler o zamanlar oldukça ucuzdu. Yani, 1920’de Stuyvesant veya Bronx Science’dan mezun olan parlak bir çocuksanız ve ailenizin biraz parası varsa, Columbia’ya, City College ve NYU’ya başvurabilirsiniz, çünkü mutlaka menzil dışında değildi. , para babası. Birdenbire, New York City’den başvuranların sayısı çok, çok yükselmeye başladı. Princeton o zamanlar daha çok Güney’e yönelmişti; daha çok bir Cavalier okulu olarak görülüyordu ve Yahudilere o kadar çekici gelmiyordu. Ayrıca Princeton ve Dartmouth gibi okullarda bu kadar çok meslek okulu yoktu. Yani orta sınıfa girmeye çalışan bir Yahudi çocuk olsaydınız, babanızın bankacılık firmasında bir yeriniz olacağını varsayamazsınız; hukuk fakültesine veya tıp fakültesine veya dişçilik okuluna gitmeniz gerekiyordu. Princeton ya da Dartmouth’ta sizin için çok şey yoktu, bu yüzden o okullar çekici olmak için çok daha yavaştı, oysa Harvard ve Columbia gibi çok sayıda profesyonel okulun bulunduğu şehir okulları gerçekten son derece popüler hale gelen ilk okullardı.
S: 20’li yıllarda Ivy League okullarına giden Yahudi öğrencilerin büyük bir kısmı göçmenlerin çocuklarıydı. Onlara karşı ayrımcılığın ne kadarı dinden, ne kadarı sınıftan kaynaklanıyor?
A: Bunun çok azı, özellikle Yahudilerin Tevrat’a bağlılıklarıyla ilgiliydi. Hiç kimse, “Daha fazla Mesih takipçisine ve daha az Musa oğluna ihtiyacımız var!” demiyordu. Üç yönlüydü: birincisi, Yahudilerin sınıftan yoksun, kavrayışlı veya aşırı hırslı olduğu gibi belirli klişeleri benimseyen etnik bir önyargı vardı. İkincisi, Amerika’nın çok nativist bir dönemden geçtiği bir dönemde göçmenlere karşı bir önyargıydı. 1920’ler, bugün olduğu gibi, göçmenlerden korktuğumuz bir zamandı, bu yüzden çoğu, Yahudi göçü, İtalyan göçü, İrlanda göçü ve benzeri hakkında temel bir yerlici endişeydi. Ve sonra üçüncü parça gerçekten basit bir sosyoekonomik statü sorusuydu, fakir çocukların hangi çatalı kullanacaklarını bilen daha zengin çocuklarla karışmalarına izin verilip verilmemesi gerektiğiydi.
S: Temelde, bir tür atletik olan ve sizin de söylediğiniz gibi, hangi çatalı kullanacağını bilen herkesin sosyal olarak kabul gördüğüne işaret ediyorsunuz.
A: Princeton’daki yemek kulüplerinde her zaman “iyi Yahudi”ye yer vardı. Varlıklı ailelerden ya da doğru özel okullardan gelen Yahudilerin kabul edilebileceği duygusu her zaman vardı. Ve böylece Princeton bölümünde, yemek kulüplerine girmeyen Yahudiler genellikle devlet okullarından gelen, spor takımlarında olmayan Yahudilerdi. Ayrıca, eğer inanırsan [my interview with] 1958’in ikinci sınıfındaki Yahudilerden biri, iyi giyinmeyen, yeterince uzun olmayan ve hepsinden kötüsü entelektüel olan Yahudilerdi. Bu okulların ne kadar anti-entelektüel olduğunu hatırlamanız gerekiyor. Herkesin her zaman çalışmak ve öğrenmekle ilgilendiği okullar olarak görülmekten derin endişe duyuyorlardı – bu kötü bir şeydi. Liderlik niteliklerinin, aklın yaşamına karşı çok yönlü, neredeyse kayıtsız bir tür gerektirdiği düşünülüyordu.
S: Dönemin jeopolitik olayları Ivy League’deki Yahudi kotalarını nasıl etkiledi?
A: Dünya olaylarının gerçekten Amerikan kabullerine müdahale ettiği iki an vardı. Birincisi, Holokost ve İkinci Dünya Savaşı’nın tüm dehşeti asimile edildikten sonra, 1940’ların ortasından sonuna kadar, insanlar hakkında kaba, kaba etnik klişelerle konuşmaya devam etmek gerçekten savunulamaz hale geldi. Ve böylece, her halükarda, 1950’lerde, bu okullar bir sivil haklar ve hoşgörü retoriği geliştirdiler. Pratikte, 1960’lara kadar çok daha fazla Yahudi veya Afrikalı Amerikalıyı zorunlu olarak kabul etmediler. Ancak 1940’ların sonlarında ve 1950’lerde, iki savaş arası döneme damgasını vuran ırksal ve dini önyargı hakkında bir utanç duygusu geliştirmeye başladılar.
İkinci an olaydan sonraydı. [1957] Sputnik’in piyasaya sürülmesi, Amerikalılar uzay savaşını Rusların kazandığından, bizim teknolojide geri kaldığımızdan endişe duyduğunda. Ve örneğin Yale’de, sadece bir squash raket ve iyi bir tenor sesi ile beceri için değil, entelektüel ağırlık için daha fazlasını kabul etmeye başlamaları gerektiğine oldukça açık bir şekilde karar verdiler.
S: Şu anda Ivy League’de 20 veya 30 yıl öncesine göre daha az Yahudi olduğuna dikkat ediyorsunuz. Nedenmiş?
A: Oyunda birkaç faktör var. Kuşkusuz, tarihsel olarak yeterince temsil edilmeyen gruplardan daha fazla öğrenci arayışı, beyaz olarak kabul edilen Aşkenaz Yahudilerinin sayısını bir dereceye kadar sıktı. Ayrıca, her birinci sınıfa göre uluslararası öğrenci sayısındaki artış, Yahudilerin yüzdesini kesinlikle azaltmıştır; Genel olarak, bu öğrenciler İsrail’den gelmiyorlar ve başka ülkelerden gelen Yahudiler de değiller. Çok sık olarak Doğu Asya, Güney Asya, Arap Körfezi ve benzerlerinden geliyorlar. Ve potansiyel bir üçüncü neden, herhangi bir grup göçmenlerin çalışkanlığından ne kadar uzaklaşırsa, ortalama bir Amerikalının ortalamasına o kadar çok geri dönerler. Amerikan Yahudilerinin çoğu orta ve üst orta sınıfa girdiğine göre, orta sınıfa girmek için bu kadar çok ya da açlıkla çalışan çok sayıda Yahudi erkek ve kız olduğuna inanmak için özel bir neden yok.
S: Yüksek Ed’in İçindehakkında çok şey yazdık antisemitizmin yükselişi bugün kampüste. Eski Yahudi kota sistemiyle herhangi bir şekilde bağlantılı olduğunu düşünüyor musunuz, yoksa başka bir şeyden mi kaynaklanıyor?
A: Mesele şu ki, klişeler devam ediyor, değil mi? İnternette antisemitik posterleri, antisemitik grafitileri, antisemitik memleri nerede görürseniz görün, Yahudilerin klancı, kaprisli, cimri, komplocu olarak aynı eski klişelerinden bazılarına geri dönme ihtimalleri oldukça yüksektir. Güneşin altında gerçekten yeni bir şey yok.
S: Farklı olan bir şey, 20’lerde var olmayan İsrail devletinin kurulmasıdır. Bugün kampüsteki antisemitizmin çoğu Siyonizm ile bağlantılı gibi görünüyor.
A: Bu doğru, ama ilginç olan şu ki, Yahudileri kovma fikri, yabancı bir hükümetle olan bazı sözde bağlantılardan dolayı Yahudilerden nefret etme fikri, bana 1920’lerde gördüğünüz klan ve güvenilmez eski Yahudi mecazını korkunç derecede anımsatıyor ve ‘ 30’lar. 1930’larda, fikir onların güvenilir olmadığıydı, yabancı bir güç adına bizi savaşa çekmeye çalışıyorlardı. Ve Yahudilerin güvenilir olmaması, bizi yabancı güçler adına savaşlara çekmeye çalışması dışında, şimdi birçok Siyonizm karşıtlığı nasıl şekilleniyor?
Kaynak : https://www.insidehighered.com/news/2022/09/22/how-ivy-leagues-jewish-quotas-shaped-higher-education