Yıl 1975, Hababam Sınıfı filme çekiliyor, romanın yazarı Rıfat Ilgaz filmi hiç ama hiç beğenmiyor, çünkü romanın toplumsal içeriği çıkartılıp (sırf sansürden geçsin diye) suya sabuna dokunmayan hafif bir komediye çevriliyor.
Lakin, film bir "klasik" olarak sinema tarihinde yer edinebiliyor, üstelik "Rıfat Ilgaz'ın ölümsüz eseri" etiketi altında. Film iyi vakit geçirten sevilen, hafif bir komedi olabilir ama "Rıfat Ilgaz'ın eseri" olmaktan çıkmış halde. Türkiş entelektüeller bundan pek bahsetmez. Beyoğlu'nda kafalar hayli dumanlı olduğu için normaldir.
1970'ler ve 80'lerde Kemal Sunal filmlerini "yozlaşmışlık" "düşük kalite" olarak değerlendiren entellerimiz yıllar sonra bu filmleri "işte halkın sanatçısı" "içimizden bir karakter Şaban" diye övmeye başladı.
Şu an aynı görevi Recep İvedik karakteri görüyor gibi. Acaba diyorum, 20-30 yıl sonra Şaban'ın kutsanması muamelesini de o da görür mü?
"Fes giymeyiz" diye isyan edip 100 yıl sonra bu kez "fesi çıkartmayız, şapka giymeyiz" diyen bir toplumuz. Önce alabildiğine kötüleyip sonra bayılıyoruz, vazgeçmiyoruz.
Kutsallaştırmanın mekanizması konusunda bir şeyler karalamak isteyen buyursun... Niye böyle oluyor acep? Azcık düşünelim mi?
En İyi Erkek Görüşü
Niye böyle olduğu açık bence. Üretim, yaratıcılık fukarasıyız da ondan. Elde değerlendirecek çok fazla seçenek olmadığından dönüp dolaşıp aynı şeyleri farklı kalıplara sokarak sonuca varmayı seçiyoruz. Toplumun çoğunluğunun anlamayacağı marjinal ve orijinal az saylı yapıtı görmezden gelip genel kanı bazında herkesin beğenebileceği bir yapıtı beğenmek daha çok kabul göreceği için işin kolayına kaçmak kaçınılmaz oluyor. Bence en büyük sebep bu.2
- Hepsini GösterDaha Az Göster