Geçen hafta boyunca, her gün ortalama 491 Amerikalı COVID’den öldü. tarafından derlenen veriler New York Times. Önceki hafta sayı 382 idi. Ondan önceki hafta 494. Ve böyle devam etti.
Son beş aydır, Amerika Birleşik Devletleri bir tür COVID-ölüm platosu boyunca yürüdü. Bu, iki yıllık ani yükseliş ve düşüşlerin ardından, son beş ayın, pandeminin başlangıcından bu yana ölümlerde büyük bir artış olmadan geçirdiğimiz en uzun süre olması ve mevcut rakamların geçen kışın Omicron yüksek seviyelerinin çok altında olması açısından iyi. (Vaka sayıları ve hastaneye yatışlar dalgalanmaya devam etti, ancak büyük ölçüde aşılar ve antiviraller tarafından sağlanan ciddi hastalıklara karşı koruma sayesinde, bunlar çoğunlukla yoğun bakım ünitesine yatışlardan ve ölümlerden ayrıldı; en sonunda eğri düz.) Ancak günlük ölüm sayıları artmayı bırakmış olsa da, düşmeyi de bıraktılar. Her hafta yaklaşık 3.000 kişi hala ölüyor.
Bu platoda bir süre daha kalabilirdik. Austin’in COVID-19 Modelleme Konsorsiyumu’ndaki Texas Üniversitesi’nin direktörü Lauren Ancel Meyers, tehlikeli yeni bir değişken ortaya çıkmadığı sürece (ki bu durumda bu projeksiyonlar pencereden dışarı çıkacaktı), yalnızca görebildiğimizi söyledi. vakaların artma ihtimalinin yüksek olduğu bu sonbahar ve kış aylarında ölümlerde hafif bir artış, ancak muhtemelen – veya en azından umarım – çok şiddetli bir şey yok. Bununla birlikte, büyük olasılıkla, ölümler, bir kış dalgasının azalması ve dalgalanmanın sağlaması gereken ek bağışıklık ile 2023’ün başlarına kadar mevcut seviyelerinin çok altına düşmeyecek. Meyers’in modellediği en iyimser senaryolarda, ölümler o noktada mevcut seviyelerinin yarısına kadar düşebilir. Belki biraz daha düşük.
Her halükarda, bu hala her gün çok sayıda insan ölüyor. 2023’te neler olabileceğini kimse kesin olarak söyleyemez, ancak bir referans noktası olarak, günde 200 ölüm, yıl boyunca 73.000 ölüm anlamına gelir. COVID kalacaktı ilk 10 önde gelen ölüm nedeni Amerika’da, bu senaryoda, ortalama grip mevsiminin veya bir yıllık motorlu taşıt kazalarının kabaca iki katı kadar ölümcül.
COVID ölümleri kısmen biz izin verdiğimiz için devam ediyor. Pandemi Amerika ile yapmayı inatla reddetse de, Amerika büyük ölçüde pandemi ile işi bitirmeye karar verdi. Ülke pandemi kısıtlamalarının neredeyse tamamını kaldırdı ve acil pandemi fonları kurumaya başladı. Çoğunlukla, insanlar kendilerine uygun olan herhangi bir ihtiyat veya ihmal düzeyine yerleşmişlerdir. A Pew Araştırma anketi Mayıs ayından bu yana, COVID’in Amerikalıların ülkenin karşı karşıya olduğu ilk 10 sorun listesini bile kırmadığını tespit etti. Sadece yüzde 19’u bunu büyük bir sorun olarak gördüklerini söyledi ve bu sayının o zamandan beri herhangi bir yere gittiğini hayal etmek zor ama o zamandan beri. COVID ölümleri, acil bir durumdan Amerikan yaşam tarzının kabul edilen tali hasarına kaydı. Arkaplan gürültüsü.
Bir düzeyde, bu korkunç. Salgının bittiğini ilan etmek, yükünün yükünü şimdi her zamankinden daha fazla taşıyan savunmasız toplulukları ve yaşlıları terk etmektir. Yine de bireysel düzeyde, özellikle çoğu Amerikalı için ciddi hastalık riski 2020’nin başından bu yana olduğundan daha düşükken, başkalarını görmezden geldiği için kimseyi suçlamak zor. Her gün aynı olduğunda başka yere bakmamak zor. korkunç, yıkım metronomik hale geldiğinde. Her gün bir sayıya (491, 382, 494) bakmak ve bu sayının ne olduğunu deneyimlemek zor: pek çok bireysel insan yaşamının vaktinden önce sona ermesi.
İnsanlar bu günlük trajedilere alışıyorlar çünkü alışmamak çok acı verici olurdu. Pandemi psikolojisi üzerine bir kitap yazmış ve başka bir kitap üzerinde çalışmakta olan British Columbia Üniversitesi’nde bir psikiyatrist olan Steven Taylor, “Bir bakıma kendi başarımızın kurbanlarıyız” dedi. Uyarlanabilirliğimiz, pandeminin en kötüsüne dayanmamızı sağlayan şeydir ve aynı zamanda pandemiden tamamen kaçmamızı engelleyen şeydir. İyisiyle kötüsüyle her şeyi normalleştirebiliriz. Taylor, “Tehditlere uyum sağlama konusunda o kadar dirençliyiz ki, buna alıştık bile” dedi.
Bu bizi nerede bırakır? Ulus pandemiden kurtulmanın yolunu açarken – ve tüm kalıcı hasarını hesaba katarken – uzun bir süre önemli ölçüde azalmayabilecek bir ölümün psişik yükü ile ne yapıyoruz? Toplam sigorta bir seçenek değildir. Maksimum empati de değildir, her ölümün duygusal bir düzeyde size yansıyan hissi. Zorluk, öyle görünüyor ki, bir tür orta yol bulmaktır. Kendimizi, felç olacak kadar önemsemeden, işleri daha iyi hale getirmek için motive edecek kadar önemsemek.
Belki bu yolu buluruz. Daha büyük olasılıkla, yapmayacağız. Pandeminin ilk aşamalarında Amerikalılar uzun uzadıya efsanevi bir “yeni normal” hakkında konuştular. Dünyanın dikkatini hastalıkların önlenmesine odaklayan bir trajediden sonra hayatın nasıl daha farklı, hatta daha iyi olabileceğini hayal etmeye hevesliydik. Şimdi bu yeni normalin gerçekte nasıl görünebileceğine bakıyoruz. Yeni normal, The Way Things Are olarak günde 400 COVID ölümünü kabul ediyor. Kendimizi o kadar yüke teslim ediyoruz ki, bunun bir yük olduğunu unutuyoruz.
Bu hikayeyi okumaya başladığınızdan beri Amerika Birleşik Devletleri’nde biri COVID’den öldü. Size bu kişi hakkında bir hikaye anlatabilirim. Emekli bir ilkokul öğretmeni olduğunu söyleyebilirim. Karısı ile San Diego’ya bir gezi planladığını çünkü Pasifik Okyanusu’nu hiç görmemişti. Uzun süredir acı çeken bir Knicks hayranı olduğunu ve harika bir şeftalili ayakkabıcı pişirdiğini ve torunları ziyarete geldiğinde artritli dizlerinin üzerine çöküp Connect Four oynayacaklarını ve her zaman onların kazanmasına izin vereceğini. . Bu ayrıntılar varsayımsal olsa da sizi üzebilir veya en azından size bu hikayeyi başlattığınızdan beri bir kişinin COVID’den öldüğünü söylediğimden daha fazla üzebilir. Ama sana o hikayeyi bir günde 491 kez anlatamam. Ve yapabilsem bile, dinlemeye dayanabilir misin?
Kaynak : https://www.theatlantic.com/health/archive/2022/09/us-daily-covid-death-numbers-statistics/671453/?utm_source=feed”>Source link