2018 NBA Ödülleri
Bu sezon ikincisi düzenlenen NBA Ödülleri, dün akşam sonunda sahiplerini buldu. Böylelikle yaşanan en ilginç sezonlardan biri daha olan 2017-2018 sezonu, geçmişte kaldı. Toplamda altı kategoride yarışan adayların kazananları, sezon sonunda medya üyelerinin katıldığı bir oylama ile belirlendi. Kazananlara gelecek olursak;
Most Valuable Player
James Harden, Houston. Hem 2014-2015 hem de 2016-2017 sezonlarında MVP yarışını ikinci sırada bitiren Harden, 101 oyun 86sını alarak bu sefer şeytanın bacağını kırdı. Rockets’a franchise rekoru olan 65 galibiyeti getirip, maç başına 30.4 sayı ve 8.8 asist ortalamaları ile oynayıp sonunda bu ödülü göğüslemeyi başardı. Her sezon sonunda MVP olup olamayacağı tartışılan tek isim olan LeBron James ise 27.5 sayı, 8.6 ribaunt ve 9.1 asist ortalamalarıyla bu kategoriyi ikinci sırada tamamladı.
Öncelikle, MVP ödülüne sahip olabilmek için, ligin en iyi 2 ya da 3 takımında oynamanız gerekiyor. Son 50 sezona baktığımızda, bunun tersi bir durum sadece 2 kez gerçekleşmiş. Geçen sezon Westbrook’un triple-double’a yakın ortalamalarından sonra takımı ilk 3 sırada değilken ödülü alması, bu istisnai durumun bir örneği. Tarihteki ikinci örnek ise, 1978-79 sezonunda, takımı sezonu ilk 3 içerisinde bitirememişken MVP ödülünü alan Moses Malone. Bu kıstası göz önüne aldığımızda, Cavaliers bu sezon ligi en tepede tamamlayan takımlar içerisinde değildi. Bu sebeple, LeBron’un ödülü almayacağı belki de bir nebze belliydi. Eğer Cavaliers ligi ilk 2 sırada bitiren bir takım olsaydı, MVP ödülü tartışmasız LeBron’a gitmişti. Ancak yanında Chris Paul olmasına rağmen, geçen sezon ki ortalamalarının bile üzerine çıkmayı başaran ve Rockets’ı başarıdan başarıya koşturan James Harden ise, bu ödülü hak eden taraf oldu. Bu kıstası zamanında Kobe Bryant’ın 35 sayı ortalamasıyla oynadığı sezonda, MVP ödülünü ligi daha üst sıralarda bitiren Steve Nash’e (üst üste) vermeleriyle de hatırlayabiliriz.
İkinci: LeBron James ; Üçüncü: Anthony Davis
Rookie of the Year
Ben Simmons, Philadelphia. Belki de ödüllerin en tartışmalı kategorisi olan Yılın Çaylağı ödülü, 15.8 sayı, 8.1 ribaunt ve 8.2 asist ortalamasıyla oynayan Simmons’a gitti. Teknik olarak ilk sezonunu bir sakatlık sebebiyle oynamayarak geçiren Simmons, oynadığı ilk sezonda bir çaylak olarak kendini kanıtlamayı başardı. Oscar Robinson ile beraber 15 sayı, 8 ribaunt ve 8 asist ortalamasını geçen ikinci çaylak olarak da NBA tarihine geçti.
Sezon ödüllerinin playofflardan sonra veriliyor olması, taraftarların Mitchell’ı Simmons’dan fazla izlemesine ve belki de bu yüzden tartışmaların alevlenmesine sebep oldu. Normal sezonda 20.5 sayı ortalaması ile Jazz’ın en skorer oyuncusunun Mitchell olmasına rağmen, bu ortalama yüksekliğini Jazz’ın hücum anlamında 76ers’dan daha güçsüz olmasına ve bu sebeple Mitchell’ın daha fazla alan bulmasına bağlayabiliriz. Başka bir örnek de, Rubio’nun geçen sezonlara ve takımlara göre Jazz’da daha az zaman alması, sayı ortalamasını yaklaşık 2 sayı yukarıya çekmesi olarak verilebilir. Öte yandan, Philadephia gibi hücum anlamında daha oturmuş bir takımdaki çaylağın, hem ribaunt hem de asist ortalamalarında 8 barajını geçmiş olması, Simmons’un sadece sayı bulma anlamında değil, daha “kapsamlı” bir oyuncu olduğunun belki de en büyük kanıtı. Simmons’la beraber oynayan JJ Reddick’in de çok güzel bir sezon geçirmiş olması, Simmons’un kendi takımını ne kadar yükselttiğinin de başka bir göstergesi. Savunmada da 1.7 top çalma ve 0.9 blok ortalamalarıyla da göz dolduran, sezonun son 16 maçında Embiid’in yokluğuna rağmen takımına arka arkaya galibiyetler getiren Ben Simmons, bu kategorinin net kazananıdır. Bir çaylağa oranla çok iyi bir sezon geçiren Jayson Tatum ise playoff zamanı yıldızlaştı ve sezon performansı baz alınınca, diğer iki adayın arkasından kategoriyi üçüncü olarak tamamladı.
2016 senesinde draft edildiği için gerçekten bir çaylak olup olmadığı çok fazla tartışmaya sebep olan Simmons’a ise, ödüller açıklanmadan önce son darbe yine aynı kategoride yarıştığı Donovan Mitchell’dan geldi. İşte Mitchell’ın ödül törenine geldiği, “gizli” mesajlar içeren araç:
https://twitter.com/utahjazz/status/1011387449245757440
*Bu adamın neyin içinde törene geldiğine bakın!
İkinci: Donovan Mitchell ; Üçüncü: Jayson Tatum
Most Improved Player
Victor Oladipo, Indiana. Oklahoma City’de yaşadığı ortalamanın altında kalan bir sezondan ve “istenmeyen adam” ilan edildikten sonra, 2017-2018 sezonunda istatistiksel olarak Oladipo kadar yükselişte olan kimse yoktu. 23.1 sayı, 5.2 ribaunt, 4.3 asist, 2.4 top çalma ve %47.7 şut ortalamalarıyla kendi kariyer rekorlarını da kıran Oladipo, tanking yapacak denilen Pacers’ı playofflara bile taşımayı başardı. Sadece istatistiksel olarak değil, mental anlamda da müthiş bir sezon geçiren Oladipo, takımına liderlik eden bir oyuncu pozisyonuna evrildi. Bu pozisyonuyla da hepimize Paul George’un Pacers’da yaşadığı yükseliş dönemini hatırlattı ve MIP ödülünü sonuna kadar hak etti. Capela’nın istatistiklerine baktığımızda, sahada kaldığı dakika sayısı artınca istatistiklerinin de aynı oranda arttığını görüyoruz. Rockets takımındaki yükselişe baktığımızda ise Capela’nın bu gelişiminin doğal olduğu kanısına varıyoruz. Dinwiddie ise gerçekten beklentinin çok yukarısında bir sezon geçirdi. Jeremy Lin ve DeAngelo Russell’ın sakatlıklarıyla oluşan boşluğu çok iyi değerlendiren Dinwiddie, maç sonlarında takımın güvendiği ve maç kazandıran oyuncu haline geldi.
İkinci: Clint Capela ; Üçüncü: Spencer Dinwiddie
Defensive Player of the Year
Rudy Gobert, Utah. Boston Celtics’in arkasından çok ufak bir farkla sezonun en iyi ikinci savunma takımı olan Utah Jazz, Gobert’in sakatlıktan dönmesiyle beraber sezonun son 38 maçında rakiplerini 97.5 sayı bandında tutmayı başardı. 26 maç kaçırmasına rağmen tam 129 blokla ve 10.7 ribaunt ortalamasıyla oynayan Gobert, bu ödülü sonuna kadar hak etti. Takımını savunma anlamında tamamen yükselten, yönlendiren ve pota altını domine eden Gobert, daha fazla sahada kalabilseydi, kesinlikle daha da güzel işler yapardı. Kategoride yarışan adayların takım savunmasına etkisine baktığımızda, ligin en çok sayı yiyen ikinci takımı olan New Orleans’lı Anthony Davis’in neden son sırada olduğunu anlamak mümkün. Ancak 11 ribaunt ve 1.8 blok ortalamalarıyla oynayan Joel Embiid’in Philadephia’ya bu sezon yaptığı katkılar unutulamaz. Zaten bu katkıların farkında olan çok insan olacak ki, kendisinin NBA Live 2019’un kapağında olacağı açıklandı!
— Joel Embiid (@JoelEmbiid) June 26, 2018
*NBA Live 2019’un kapağında olduğumu sonunda belirtmekten heyecan duyuyorum.
İkinci: Joel Embiid ; Üçüncü: Anthony Davis
Sixth Man Award
Lou Williams, Clippers. Her sezon aynı tartışmalara sebep olan Altıncı Adam ödülü, bu sezon da yine dakika bazında değerlendirildiğinde ilginçliklere sahne oldu. Takımında sezon içinde yaşanan sakatlıklardan sebep 19 maça ilk beş başlamak durumunda kalan ve bir altıncı adama göre çok uzun süreler alan Williams (ortalama 32.7 dakika) 22.6 sayı ve 5.3 asist ortalamalarıyla bu ödüle erişen aday oldu. İlginç bir bilgi vermek gerekirse, bu süre ortalaması 2014 senesinde MVP seçilen Steph Curry’nin süre ortalamasıyla neredeyse aynı! 69 maçın 30’unda ilk beş başlayan Eric Gordon’un da neredeyse 30 dakika sahada kaldığını göz önüne alırsak, bu ortalamaların aslında tam da Altıncı Adam kategorisine uygun olmadığını belirtebiliriz. Fred VanVleet ve Toronto bench’inin geçirdiği muhteşem sezondan bahsetmezsek olmaz. Ancak bu kategoride istatistikleri en ilgi çekici olan Lou Williams, ödülü (kariyerinde ikinci kez) kucaklayan isim oldu.
İkinci: Eric Gordon ; Üçüncü: Fred VanVleet
Coach of the Year
Dwayne Casey, Toronto. Gecenin belki de en garip ödülü buydu. Playofflarda Cleveland tarafından 4-0 süpürüldükten sonra Raptors’dan kovulan ve Detroit’le anlaşan Casey, yine de Toronto’yu franchise rekoru olan 59 galibiyete taşımayı bilmişti. Bu istatistikle Raptors, ligin en fazla galibiyet alan ikinci takımı olmuştu. Hem savunma hem de hücum anlamında NBA’in ilk 6 takımı arasında kendine yer edinen Raptorsdaki bu başarıyı koça bağlamamak imkansızdır. Özellikle benchten gelen oyuncuları oyuna kazandırmak adına sezon içerisinde müthiş işler yapan Koç Casey, bize Popovich dönemlerini hatırlattı. Ancak, bizce unutulmaması gereken bir nokta Casey’nin yaklaşık 7 sezondur bu takımın başında ve neredeyse aynı oyuncularla oynuyor. Bu noktada artık istikrarın ve yükselişin gelmesi doğal. Ancak, Snyder ve Stevens’ın neredeyse sıfırdan kurduğu takımlarla bizce bu sezon gösterdikleri başarının da altı çizilmelidir. Özellikle sezonun ilk maçında Hayward’ı ve playoff’lara doğru Kyrie Irving’i kaybeden Stevens’ın, Celtics’e yine de Doğu ikinciliği aldırması çok önemliydi.
Gotta love Dwane Casey winning Coach of the Year … after being fired.
— Jeff Goodman (@GoodmanHoops) June 26, 2018
*Dwayne Casey’nin Yılın Koçu ödülünü kazanmasını sevmek gerek… kovulduktan sonra.
İkinci: Quin Snyder ; Üçüncü: Brad Stevens
Verilen ödüller hakkında düşüncelerinizi bizimle paylaşmayı unutmayın.
Yazar: İrem E Yaman