Doğa birbirine yardım eden hayvanlarla doludur. Klasik bir örnek meerkat işbirliği. Grup yiyecek ararken, bir kişi bir seyir noktasına yönelecek ve avcıları izlemeye devam edecektir. Bu bencil olmayan birey, biyologların fedakarlık dediği şeyin bir örneği olarak, başkalarının iyiliği için değerli bir beslenme süresi bırakmaktadır.
Ama hayvanlar neden birbirlerine kibar davranmalı? Nihayetinde, Charles Darwin'in doğal seleksiyona göre evrim teorisi “en güçlü olanın hayatta kalması”, Gelecek nesillerde en fazla yavru bırakarak hayatta kalabilecek ve üreyebilecek organizmalar ile.
Son birkaç yıl, Richard Dawkins'in 1976 kitabında varsayımsal bir düşünce deneyi olarak önerilen özel bir gen türü olan fedakarlık için olası bir açıklama olarak araştırmanın ortaya çıktığını gördük. Bencil Gen. Mikroplardaki bu "yeşil-sakal genleri" nin gerçek örneklerinin keşfedilmesi özgeciliğin kökenleri hakkında nasıl düşündüğümüzü değiştirmeye yardımcı olmaktadır.
Darwin kendini en güçlü olanın hayatta kalma fikriyle gördü, ünlü işçi karıncalarının ve üremeyen arıların varlığını vurguladı, ancak kraliçenin yavrularının yükselmesine yardımcı oldu.özel zorluk“Teorisi için.
Neden hayvanların özgecil davranacağını açıklama, başkalarına yardım etmek için kendi üreme fedakarlıklarını yapma sorunu, Darwin'in ölümünden çok sonra önemli bir sorun olarak kaldı. Çözüm, Bencil Geninde özetlenen, evrimin “gözün bakış açısından” ortaya çıktı. Evrim, en zeki organizmanın hayatta kalmasıyla ilgili değildir, daha ziyade en iyi genin hayatta kalmasıyla ilgilidir, doğal seleksiyon, gelecek nesillerde kendilerini kopyalayabilecek en iyi genleri tercih eden doğal seleksiyon ile ilgilidir.
Karıncalarda ve arılarda özgecilik gelişebilir İşçide fedakarlığa neden olan gen, bu genin kraliçe ve yavruları gibi başka bir organizmada başka bir kopyasına yardım ediyorsa. Bunu yaparak gen, içinde bulunduğu organizma üremesine rağmen, yeni nesilde temsil edilmesini sağlar.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Dawkins'in bencil gen teorisi, Darwin'in özel zorluklarını çözdü, ancak başka bir tane daha ortaya attı. Bir gen başka bir bireyin bir kopyasını da taşıdığını nasıl anlayabilir? Çoğu zaman bir genin kendisini tanıması gerekmiyor, sadece yardım etmesi gerekiyor akrabası.
Erkek ve kız kardeşler, her bir ebeveynden yarısı kadar genlerinin yaklaşık% 50'ini paylaşır. Yani fedakarlık için bir gen bir bireyin kardeşine yardım etmesine neden olabilirse,% 50% şansının “bir kopyasına yardımcı olma” ihtimalini “bilir”. Bu tam olarak nasıl fedakarlık Gelişti birçok türde. Fakat başka bir yol var.
Fedakarlık geninin akrabalara yardım etmeden nasıl evrimleştiğini vurgulamak için Dawkins, “yeşil sakal" Düşünce deneyi. Üç etkili bir gen hayal etti. İlk önce görünür bir sinyale (yeşil bir sakal gibi) neden olması gerekiyordu. İkincisi, diğerlerinde sinyali tanıma yeteneği vermesi gerekiyordu. Son olarak, özgecil davranışı tercihli olarak sinyali gösterenlere yönlendirebilmek gerekiyordu.
Dawkins dahil çoğu insan, yeşil sakalları, doğada bulunan gerçek genlerin tanımlarından ziyade, sadece bir hayal olarak görür. Bunun temel nedenleri, tek bir genin üç özelliğe de sahip olma ihtimalinin düşük olması.
Görkemli görünmesine rağmen, son yıllarda gerçek yeşilbaşların keşiflerinde bir patlama yaşandı. Bizim gibi memelilerde, davranışlar (çoğunlukla) beyin tarafından kontrol edilir, bu nedenle bizi yeşil sakal gibi algılanabilir bir sinyali kontrol eden özgecili yapan bir gen hayal etmek zordur. Fakat mikroplarda işler farklıdır.
Özellikle son on yılda sosyal evrim çalışmasının mikroskobun aşağıya doğru yolculuk ettiğini, bakteri, mantar, alg ve diğer tek hücreli organizmaların etkileyici sosyal davranışlarına ışık tuttuğunu gördüm. Çarpıcı bir örnek sosyal amip Dictyostelium discoideumBinlerce amipten oluşan bir grup oluşturarak yiyecek eksikliğine cevap veren tek hücreli bir organizma. Bu noktada, organizmaların bazıları özgecil olarak sağlam bir sap oluşturmak için kendilerini feda edecek ve başkalarının dağılmalarına ve yeni bir gıda kaynağı bulmalarına yardımcı olacaklardır.
Burada, tek bir genin yeşil sakal gibi davranması çok daha kolaydır, ki bu aslında sadece ne oldu. Hücre yüzeyinde oturan bir gen, diğer hücrelerde kendi kopyalarına yapışabilir ve gruptan eşleşmeyen hücreleri dışlayabilir.
Bu, genin sapı oluşturmak için bir hücrenin fedakarlığının boşuna olmadığından emin olmasını sağlar, çünkü yardımcı olan hücrelerin tümü genin kopyalarına sahip olacaktır. Çok daha fazla örnek var, çoğaldıklarında birbirleriyle karşılaşan deniz omurgasızları ve bir eşleşme tespit ettikleri takdirde sigortalanıyorlar. yeşilsakal geni.
Karanlık bir tarafı
Son zamanlarda yapılan araştırmalardan ilginç bir bulgu da yeşil ayıların karanlık taraflarının olduğu ve özgeciliği içermesi gerekmediğidir. Eğer bir gen başka bir organizmada mevcut olup olmadığını anlayabiliyorsa, gene sahip olmayan bir organizmaya zarar vererek bir avantaj kazanacağını anlamalıdır. Bu tam olarak toprak bakterisinde olan şey. Myxococcus xanthusyeşil sakal genindeki bir uyumsuzluğun, bireylerin öldürücü toksin.
Yeşilsakal genlerinin incelenmesi henüz başlangıç aşamasındadır ve doğada ne kadar yaygın ve önemli olduklarını bilmiyoruz. Genel olarak, akrabalık, özgeciliğin evriminin merkezinde özel bir yere sahiptir, çünkü akrabalara yardım etmek yoluyla bir genin kendisinin kopyalarına yardımcı olmasını sağlayabilir. Belki de kuşların ve memelilerin esrarengiz sosyal yaşamlarına odaklanmamız bu görüşü sürüklemiştir, çünkü bu grupların sosyal yaşamları ailelerin etrafında dönme eğilimindedir. Ancak hikaye mikroplar ve deniz omurgasızları için çok farklı olabilir.
Yazar Hakkında