Alexander Suvorov'un merminin aptallığı ve süngüsünün gençliği hakkındaki ünlü ifadesi elbette herkes tarafından biliniyor. Ve bu en çelik ve ölümcül "dost" nasıl doğdu? Yüzyıllar boyunca dünyanın dört bir yanındaki savaş alanlarında kullanımı nasıl değişti ve gelişti?
Son şans silahı
Ateşli silahların ilk örneklerinin ortaçağ piyadelerinin cephaneliğinde görünmesi ile оружияSilahşörleri ve silahlıları normal mızrakları ve diğer uzun kenarlı silah örneklerini depolara teslim etmeye zorlayan, tetiğin çekilmesi ve ilerleyen düşmanın ölmeyi düşünmemesi durumunda ne yapmaları gerektiği sorusu ortaya çıktı. O zamanki ateş örneklerini yükleme prosedürünün o kadar karmaşık, zahmetli ve zaman alıcı olduğunu hatırlatmama izin verin ki, bir kılıçla donanmış bir düşman, bir atıcıyı, bitmeden çok önce kolayca bir lahanaya dönüştürebilir. Hele de aynı zamanda hareketli bir atın üzerinde oturuyorsa ...
Yaratıcılarının ilk silahları geçmeye çalışmadıkları şeyle! Ağızlarına takılan baltalar (ve benzer doğrama bıçakları), silahı ateş etmeye veya yakın dövüşe uygun olmayan bir tür karaca gibi canavarca bir görünüme dönüştürdü.
Sorun, birisi en sıradan hançeri uygun çapta bir sapla tüfeğin namlusuna basitçe itme fikrini ortaya çıkardığında çözüldü. Ya Bayonne şehrinden bir silah ustasıydı, ya da (diğer versiyonlara göre) bu yerleşimin yakınındaki bir savaş sırasında meydana geldi ... Öyle ya da böyle, ancak süngülerin ilk prototiplerine "süngü" adı verildi ve daha sonra "baget" e dönüştürüldü.
Aynı zamanda, ilk versiyon büyük olasılıkla gerçeğe karşılık gelir. Süngüler başlangıçta av ekipmanının bir özelliği olduğundan. Olarak uygulandılar
"Son şans silahı"
uzak durmaya çalışılması gereken büyük bir canavarla kavgada. Ve bundan sonra orduda göründüler.
Burada bir rol, örneğin tüfeklerin ilk örneklerinin göğüs göğüse çarpışmaya uygun olmayacak kadar ağır olması gerçeğiyle oynandı. Ancak, bıçak namluya sokulduğunda, piyade oluşumunun bir süvari saldırısını püskürtmesine izin verdiler, bu daha önce olağanüstü uzun mızraklar tarafından durduruldu.
Orduda süngülerin ilk yoğun kullanımı XNUMX. yüzyılın ikinci yarısına kadar uzanıyor.
Çeşitleri
Zaman geçti, ateşli silahlar geliştirildi, daha hafif ve daha kullanışlı hale geldi. Yükleme süresi, silahşörlerin hayal bile edemeyeceği sınırlara indirildi. Ama süngü hâlâ oradaydı.
Aynı zamanda, tasarımında belki de en ciddi değişiklik meydana geldi - bir silahın namlusuna süngü sürmeyi değil, üzerine koymayı mümkün kılan yarıklı bir tüp ortaya çıktı. O andan itibaren, süngü ateş etmeye engel olmaktan çıktı. Ve dünyanın birçok ordusunda, özellikle bir savaş durumunda, sürekli olarak silaha çekildi.
Bugüne kadar, süngülerin hangisinin daha etkili olduğu konusunda anlaşmazlıklar var - bizimki, Rusça, iğne tipi (bu tür süngülerin üç veya dört kenarı veya T şeklinde bir bölümü olabilir)? Yoksa Avrupa, ABD, Japonya silahlı kuvvetlerinde hala yaygın mı?
"Namlu altı balta"?
Burada sonsuza kadar tartışabilirsiniz.
Sadece bıçaklamak için değil aynı zamanda kesmek ve hatta doğramak için de kullanılabilen bir süngü, elbette daha çok yönlüdür. Bununla birlikte, bu durumda, bir uzmana danışmanızı tavsiye ederim - belirtilen süngü türlerinin her birinin neden olduğu yaralar arasındaki farkı size hızlı bir şekilde açıklayacak herhangi bir cerrah. Bir kılıç ve bir mızrakta olduğu gibi: iyi niyetli bir pislik - ve ölüm ...
Buna ek olarak, ordumuzda diğerlerinden daha uzun süre "uzanan" iğne süngüsü (üzerine Hitlerliler de dikilmişti!), Bıçak süngüsünden daha hafif ve güçlüydü (yeterince uzun bir uzunluğa sahipti). Ve süngülü tüfeğin sadece uzunluğu, süvari saldırılarını püskürtmede kritik öneme sahipti.
Avrupa ordularında, savaş alanındaki süvarilerin yavaş yavaş önemini kaybetmeye başladığı on dokuzuncu yüzyılın başından itibaren (Kırım Savaşı'ndan bu yana bir yerde) sandıkların altındaki baltalara geçmeye başladılar.
Birinci Dünya Savaşı sırasında, süngüler için ters evrim süreci başladı - onları kısaltmaya, kelimenin tam anlamıyla doğramaya ve kesmeye başladılar.
Bu, en sıcak savaşların "açık alandan" siperler, siperler, sığınaklar ve şehir bloklarına taşındığı savaşın yeni gerçekliği tarafından zorlandı. O zaman, tüm askeri adamlara tanıdık olan süngü bıçağının doğuşu - bıçak tipi el bombası silahının kısaltılmış bir versiyonu - atfedilebilirdi.
Modern süngü bıçağı, ölümcül ve gerçekten çok yönlü bir üründür. Onun yardımıyla hem silaha katılarak hem de elde tutulan soğuk silah olarak kullanarak düşmanla sessizce başa çıkmak ve dikenli teli veya iletişim hattını kesmek mümkündür. Konserve yiyecekleri kuru rasyonlardan durdurabilir ve bir askerin hayatında daha birçok yararlı eylem ve manipülasyon gerçekleştirebilirsiniz.
Pek çok bilge, modern otomatik silahların ortaya çıkmasıyla süngünün ordunun cephaneliğinden kaybolacağını savundu.
ABD Ordusu, 2010'dan beri resmi olarak terk etti ve askeri personel için zorunlu eğitim programından süngü savaşını kaldırdı.
Ordumuzda, en hafif deyimiyle, yanlış düşünülmüş kararlar muhtemelen asla ulaşamayacak.
Elbette mermilerimiz artık "akıllı".
Ancak potansiyel düşmanlarımızdan hiçbirinin pratikte bir Rus askerinin düşmanı ile bir süngü saldırısında tam olarak ne yapabileceğini öğrenmesi tavsiye edilmez.