Transkript
1 Qehr bö herve empervolist, peyserox O vervonewdor! Wes bö herve newdor!
2 i c i N D E K i L Gerçek borıs Ye özgürlük için emperyalist cendere porçolonmolı! "1 Eylül Dünya Borıs Günü"... E H Soykırımcılorın bazı hezeyonlorı MKP'nin Doğu Perinçek Ye Işçi Portisi değerlendirmesi üzerine kısoco Egemenlerle borısmo siyasetiyle Kürdistanlı kodıniarın kurtulusu gerçekleşemez! 20 Abdullah öcolon'ın sorgudaki tavrı 23 Stalin' den... TARTISMA: - "Seyh Said lsyonı-1925" yazısına bazı eleştirel notlur - Mooist Komünist Portisi'nin "Kuzey Kürdistan formülosyonu" korun üzerine 53 lbrohim'den: Li Tirkiye pirsgireko netewl. 66 TARiXE KURDiSTAN'RA TA YE PELGE Seserra 19'ine de. Kurdistan'de Emirlixe Kord. 69 ) "') Gercek bons ve özgürlük icin emperyolist cendere porcolonmoll! S addam rejminin devrilmesi, Irak-Güney Kürdistan'ın işgal altına alınması, Saddam ordusunun ve diğer savunma güçlerinin çabuk dağılması ve fazla direnmemesi sonucu relatif kolay oldu. Saddam rejiminin yıkılması sonrası dönemde Irak-Güney Kürdistan'da savaşın gerçek anlamda bitmediği, her geçen gün yeniden görülmektedir. Beklenenden daha "kolay" elde edilen "zaferin" ertesinde, kurulmak istenen "yeni bir düzenin" kurulması, "lrak'ın yeniden yapılanmasının" planlandığı kadar kolay olmadığı, kısa sürede ortaya çıktı. işgalcilere karşı silahlı direniş, gerilla eylemleri ile kendini gösteriyor. Her gün birkaç ABD askeri, müttefik güçlerden ve işgal işbirlikçisi Iraklı, silahlı saldırılara maruz kalıyor ve yaşamını yitiriyor. Saddam rejiminin devrilmesinden bu yana işgal döneminde ABD'nin askeri kayıpları, Irak'ın işgal altına alındığı "savaş" dönemindeki kayıplardan daha fazla. ABD Savunma Bakanı sözcüleri bir "gerilla savaşı" ile karşı karşıya olduklarını ve bunun işgal etme sürecindeki savaştan daha da zor bir mücadele olduğunu itiraf etme durumunda kalıyorlar. Savaş sonrası dönemde yaklaşık 200 ABD'li asker öldürüldü. Her ne kadar savaş öncesi dönemde emperyalist saldırgan lar, hesaplarında 5 bin civarında askeri gözden çıkarmış olsalar da, ABD'ye tabut içinde dönen her asker, ABD'de Bush yönetiminin kamuoyundaki desteğini azaltıyor. Nisan ayı ortalarından bugüne kadar geçen süreçte ABD ve işgalci müttefik güçlerinin kontrolünde geçici bir yönetim kurulsa da, bu yönetimin öncelikle ABD emperyalistlerinin emrinde ve yönetiminde hareket etme durumunda olan bir yönetim olduğu açıktır. 25 üyeli geçici Hükümet Konseyi'nin anda oynadığı esas rol Irak halklarının işgale karşı mücadelesini dindirme ve işgalci güçlerin egemenliğini pekiştirmeye hizmettir. ABD'nin işgal yönetimine bağlı olarak kurduğu bu sivil yönetim, her ne kadar çok hesaplanıp düşünülüp oluşturulsa da Irak'taki bir dizi gücü temsil etme yeteneğine sahip değil ve önemli rahatsızlıklar yaratmış durumda. Irak'ta çoğunluğu oluşturan Şii nüfusun önemli bir bölümü kendini bu yönetim içinde temsil edilmemiş görüyor. Sünni nüfusun bir bölümü ise açıkça işgale karşı tavır koyuyor. Gerilla eylemleri de özellikle Sünni nüfusun ve Saddam rejiminin taraftarlarının yoğun olduğu bölgelerde gelişiyor. Kurulan "sivil yönetim" Türkmen nüfusun TC kontrolü altındaki kesiminde de tepkiyle karşılandı. ABD emperyalizminin lrak'a karşı başlattığı işgal ve talan operasyonu işgal sonrasında da sürüyor. Şimdi bu açık emperyalist işgal ve talan harekatının, hem ABD hem dünya kamuoyunu kandırmak için üretilmiş yalanlar üzerine kurulu oldu
3 QshoEM T ğu açıkça belgelendi, belgeleniyor. Fakat bu, "güçlü"nün haklı görüldüğü emperyalist dünyada fazla bir şey değiştirmiyor. Emperyalistler o kadar pervasız ki, sahteka.rlıklarını gizleme ihtiyacı bile duymuyor! Onlar istediği gibi atiarını oynatıyor. Çünkü karşılarında, anda onları tehdit edecek güç yok; yalan ve sahteka.rlıkları ortaya çıktığında yığınsal tepki göstererek iktidarlarını ellerinden alabilecek olan işçi ve emekçilerin sınıf mücadelesi dibe vurmuş durumda... Emperyalistlerin sahteka.rlıkları şimdilik kendi saflarından birilerinin -ingiltere'de David Kelly'nin somutunda olduğu gibi- ihtihar etmesi, ya da intihar süsü verilerek temizlenmesi vb. sonuçlarıyla karşılaşıyor. Kuşkusuz yaşananlar sadece bunlarla sınırlı değil. Savaş öncesi ve sırasında lafta ABD'nin lrak'a karşı giriştiği saldırı savaşına karşı çıkan ve bu yüzden ABD ile karşı karşıya gelen emperyalist büyük güçler, Saddam rejiminin kısa sürede devrilip Irak-Güney Kürdistan işgal edilince, bütünüyle devre dışı kalmamak için, Birleşmiş Milletler'de "işgal gücü ile birlikte Irak'ta yeni bir düzen kurulması ve savaş sonrası Irak'ın imarı"na katılma yönünde tavır takındılar. Böylece Irak-Güney Kürdistan'a karşı emperyalist saldırıya, savaş sonrasında "uluslararası meşruiyet" kazandırılmış oldu. ABD ve ingiliz işgalcileri işgal-talan operasyonlarının mali ve maddi yükünü diğer emperyalist büyük güçlerle de -petrol gelirinden onlara verilecek cüzi bir pay karşılığında- paylaşmak istiyor. Bu istek Irak'taki işgalin sürdürülmesi ve yeni bir düzen kurulmasının zorlukları arttıkça gelişiyor. Diğer emperyalist büyük güçler de pazarlıkta ellerini güçlendirmek için, işgalcilerin zorluklarının artmasını bekliyor. 4 23/2003 ABD'nin işgalin hemen ertesinde getirdiği "lrak'a asker gönderme" konusundaki talebine hemen hepsinin verdiği cevap aynı: "BM'de alınan bir karar çerçevesinde ve BM şemsiyesi altında asker göndeririz." BM'nin asker göndermesi için ise, barışın sağlanmış olması, andaki askeri işgal rejiminin yerini Iraklı sivil bir yönetime devretmiş olması şart koşuluyor. Bu konudaki pazarlıklar değişik düzeylerde yürüyor. Pazarlıklar nasıl yürürse yürüsün, nasıl sonuçlanırsa sonuçlansın, ABD emperyalistleri kendi istedikleri yönde bir yapılanma konusunda kararlıdır ve karar verici esas güç durumundadır. Ortadoğu'ya Amerikan düzeninin yerleştirilmesi için tüm kozlarını kullanmaktadır. Şu ya da bu emperyalist güçle, ya da yerel gerici güçlerle yaptığı pazarlıklarda verdiği tavizler de, esas olarak kendi çıkarlarına hizmet ettiği oranda sözkonusudur. "Kaz'ın geleceği yerden tavuk esirgenmez" vb. anlayış temelinde hareket edilmektedir. Bu bağlamda soruna yaklaşıldığında, ABD emperyalizminin Irak-Güney Kürdistan'da "yeniden yapılandırmada" karşılaştığı zorlukları ne kadar çoğalırsa, vereceği tavizlerin de o kadar olacağı bilinmelidir. Kuşkusuz bu zorluklar sadece Irak-Güney Kürdistan'daki iç dengelerle sınırlı değildir. ABD emperyalistleri Ortadoğu'ya yerleştirmek istedikleri Amerikan düzeni için bölgedeki diğer gerici güçleri de hesaplamak durumunda ve zorundadır. Araya bir de diğer emperyalist güçler girince, ABD her ne kadar anda dünyanın büyük jandarması ise de, her şeyin onun istediği gibi yürümediği, yürürneyeceği bilinmelidir. Ama şu da bilinmelidir ki: içinde bulunduğumuz koşullarda, emperyalist işgalcileri, sömürgecileri devrimci mücadele temelinde Ortadoğu'dan söküp atacak devrimci güç ve mücadele de yoktur. Emperyalist, sömürgeci işgalci güçlere karşı mücadele etme görevi önümüzde dursa da, bu görev için çalışırken, mücadele ederken boş hayallere kapılmamak, yanlış bilinç yaymamak devrimcilerin, komünistlerin görevidir. Aynı biçimde, emperyalist işgalcilere karşı mücadelenin haklılığına rağmen, dinci, gerici faşist güçlerle aynı saflarda yer alınamayacağı da bilinçlere kazınmalıdır. ABD emperyalistlerinin andaki planı, Irak'ın devlet sınırlarını koruyarak Irak-Güney Kürdistan'da yaşayan tüm kesimleri içerecek bir merkezi iktidar ve esasta etnik temelde oluşturulacak eyaletlere oldukça büyük özerklik veren bir sistem oluşturmaktır. Geçici Hükümet de bu plan temelinde oluşturuldu... Eğer bu plan yerine oturur halkların onayını alırsa, halkın çoğunluğunun desteğini alırsa, o zaman ABD emperyalizminin önderliğindeki işgalci güçler -en azından formel olarakyönetimden çekilecek. Kuşkusuz gerçekleştirilmek istenen bu planın kısa sürede istendiği gibi yerine oturmayacağı, işgal yönetiminin oldukça uzun süreceği hesaplanmalıdır. ABD emperyalistlerinin doğrudan işgalci güç olarak varlığı sürecinde, doğrudan askeri güçle istediği yönde gelişmeleri sağlayabilir, istemediği gelişmeleri zorla bastırabilir. Ama doğrudan işgal kalktıktan sonra kurulmak istenen, kurulan rejimin sürüp sürmeyeceğinin garantisi yoktur. Gelişmelerin hangi yönde olacağını önümüzdeki süreç çok daha açık ortaya koyacaktır. KÜRT ULUSAL MESELESi BAGLAMINDAKi BAZI GELiŞMELER... Güney Kürdistan bağlamında savaş sürecindeki ve sonrası olası gelişmelerin değerlendirilmesini daha önceki sayımızda da yapmıştık. Bütünlük içinde görülmesi için birleşik partimiz BP (KK-T)'nin MK'sının 5. Toplantısı'nda takınılan ve Bolşevik Partizan sayı 145'te yayınlanan tavrı olduğu gibi aktarıyoruz: ww.arsivakurd.org "Güney Kürdistan bağlammda bir dizi tarttşma yürüdü, yürüyor. Olgu şudur: ABD'nin lrak'a saldmst ve işgalinde, Güney Kürdistan'daki Kürt milliyetçisi burjuva örgütler KOP ve KYB, kendi etkilerindeki kitleye ABD'yi kurtanct olarak tamtttlar, güçlerini ABD'nin savaşmda onun güçlerine ek/ediler, ABD'nin savaşmda doğrudan taraf olarak kattldtlar. Kürt peşmergeler bu savaşta ABD'li komutanlarm denetiminde, kumandasmda esasta ABD'nin savaşmda ABD'nin paralt askerleri olarak savaşttlar. KOP ve KYB işbirlikçi örgütler olarak davrandtlar. Ortadoğu'da 'statükonun değişmesi'nden yana olan, ABD'ye bu statükoyu değiştirmede olumlu roller atfeden KAOEK de asimda bu role soyunmaya, ABD'nin savaşma katt/maya haztrdt. Fakat KYB, KOP ve Türkiye, KADEK'in resmen tamnmasma, 'terörist örgüt' listesinden çtkan/masma, pazar/tkta yer almasma, güçlenmesine yol açacak böyle bir gelişmeyi kesinlikle istemediler. ABD böyle bir ittifaka ihtiyaç duymadt. KADEK'in savaş dtşt kalmtş olmasmm nedeni budur. Kuşkusuz burjuva milliyetçileri ABD'nin bu savaşma kattimakla belirli çtkarlar umuyorlardt ve belirli çtkarlar da elde ettiler. Şimdi onlar ABD'nin lrak't yeniden düzenlemesinde merkezi iktidarda söz sahibi olacaklar ve Kürdistan'da da özerk yönetimleri güçlenecek. Bu sonuçlardan yola çtkarak asimda Kürt milliyetçisi örgütlerin işbirlikçilik yapmakla suçlanmalannm yanltş olduğu, bunlann önlerine çtkan tarihi ftrsatt değerlendirmiş olduk/an, em- 23/2003 5
4 o UNOEM 'Y perya/izmin ve gericiliğin iç çelişkilerinden yararlandik/an vb. s6ylenebilir. Nitekim Kürt milliyetçiferin bir b6/ümü bunu s6y/üyorlar. Soruna devrimci, antiemperyalist, enternasyonalist değil, burjuva milliyetçi g6zlük/erle bakjid1ğmda, bu s6ylenenler anlaşjiifdlf. Burjuva milliyetçifiği için kendi 'ulusal' alanmda elde edebileceği en faz- la iktidar tek referanstlf. Emperyalizm şartlarmda güçlü bir emperyaliste yaslanmadan, ezilen ulusun burjuva milliyetçiliğinin iktidar kmntllan bile elde etme şans1 yoktur. Hele hele bütün dünyada emperyalizmin tam egemenliğinin s6z konusu olduğu, hiçbir güçlü sosyalist ve devrimci üssün bulunmadiği bugünkü şartlarda, burjuva milliyetçiliğinin hedeflerine varmak için yapacaği en 'akiiiica" iş, en güçlü emperya/istin müttefiki olarak kendi ulusal hak/anm gaspeden gerici rejime karşi mücadeledir. Emperyalizmle ittifak ise, bugünkü güç dengelerinde ittifak değil, emperyalizmin oyuncaği olarak hareket etmek demektir! KYB ve KOP bunu yapm1şlardlf. Güney Kürdistan'da Kürtlerin şimdiye kadar en avantajli duruma geldikleri bir konum söz konusudur. Irak'ta da Kürtler şimdi iktidarda daha fazla s6z sahibi olacaklardir. Bu olgudur. Bu olgu olduğu kadar, bu kazamm/ann ABD işbirlikçifiği ile elde edilmiş kazamm/ar olduğu da olgudur. Biz olgunun iki yamm da koymaliyiz. Güney Kürdistan'da Kürt y1ğmlarma kazam/an gerçek 6zgürlük, bağjmsjz!jk vb. o/madjğmj aç1klamall, on/an komünist 6nderlik altmda birleşerek işgale, işbirlikçi iktidara karş1, diğer uluslardan emekçi kardeşleriyle omuz omuza devrimci mücadeleye çağlfmallyjz. Bunun bugün için pratik çözüm olmadjğmj s6yleyeceklere, emperyalizmin ege- 6 23/2003 menfiği şartlarmda ve devrimci mücadelenin bugünkü gerifiği şartlarmda pratik çözümün, emperyalizmin dayatt1ğ1 çözüm/erden biri veya diğeri d1şmda bir şey olmadjğmj, olamayacağm1 s6ylemeliyiz. Devrimcilerin, hele hele komünist/erin g6revi, pratik olmak adma, emperyalist ç6zümlerin kuyruğuna tak1llp, ezilen/ere ehven-i şerin propagandasim yapmak değildir; gerçek ç6zümler için daha fazla çalişmak; daha fazla uyandlfma çalişma SI yürütmek, daha tutarli, militan mücadele yürütmek, kitleleri devrim için eğitmek, örgüt/emektir. Sablfla, inatla bunu yapmaktif g6rev. " Bu değerlendirmelere burada eklenmesi ve bilinçlere çıkarılması gereken iki esas noktadan biri; emperyalizmin, somutta da ABD emperyalizmi ve müttefiklerinin Kürt ulusal sorununun "çözümü" planı içinde, var olan bölge devletlerinin "toprak bütünlüğünün" parçalanması, Kürdistan'ın tümünde veya herhangi bir parçasında bağımsız bir Kürdistan devletinin kurulmasının olmadığıdır. Irak devletinin toprak bütünlüğünün korunması, merkezi bir hükümet kurularak yeni bir rejimin yerine oturtulmaya çalışılması vb. çabalar da "lrak'ın yeniden yapılandırılması" planı içinde Güney Kürdistan'da bağımsız bir Kürt devletinin olmadığını göstermektedil ikinci nokta ise; Irak'ın devlet sınırları içinde, yani aynı zamanda Güney Kürdistan'da da ABD emperyalistlerinin planı içinde Kürt silahlı güçlerinin varlığı, istenmeyen bir şeydir. Bu bağlamda esas mesele, ABD emperyalizmiyle işbirlikçilik yapan, silahlı güçlerini onun komutasının hizmetine sunan KOP ve KYB değil, KA DEK'in silahlı güçlerinin varlığı meselesidir. Buna bağlı olarak PKK 1 KADEK güçlerini bahane ederek Güney Kürdistan'da bulunan Türk askeri güçlerinin varlığı da esasta ABD'nin planına uymamaktadır. ABD işgalcilerinin TC'nin Süleymaniye'deki "irtibat bürosu"nu basıp 11 subay ve askerini esir almasıyla ABD-TC ilişkileri iyice gerginleşti. ABD bu eylemiyle TC'ye, TC'nin Güney Kürdistan'daki askeri varlığının ABD'ye bağlı olduğu, ABD işgalcilerinin göz yummadığı ve izin vermediği hiçbir eylemin hoş görülmeyeceği mesajını verdi. Fakat tüm bu gelişmelere rağmen, Türk ordusunun Güney Kürdistan'da bulunması ABD'nin planına uymasa da, hatta TC'den lrak'a -Güney Kürdistan'a değilaskeri güç talep edilse de, Irak'ın devlet sınırlarının korunması ve Güney Kürdistan'da bağımsız bir Kürt devletinin kurulmaması bağlamında iki tarafın planları ve istekleri esas olarak örtüşmektedir. KADEK'in silahlı güçlerinin silahsızlandırılması meselesinde de -bunun nasıl gerçekleşmesi gerektiği konusunda farklı yaklaşımlar olsa da- esas olarak aynı he-. defte birleşmektedirler. Bu konuda KOP ve KYB de esasta KADEK'in silahlı güçlerinden rahatsızlar ve silahsızlandırılması konusunda ABD emperyalistleri ve TC ile hemfikirdirler. Aslında KADEK de silahları bırakmaya sıcak bakmaktadır. Aralarındaki temel farklılık, gerçekten de bunun nasıl olacağı ve hangi adımlar atılarak gerçekleştirileceği konusundadır. Bu konudaki gelişmeler, gelinen yerde faşist Türk devletinin yeni bir pişmanlık yasasının adını değiştirerek "topluma kazandırma yasası" ya da "eve dönme" yasası olarak adlandırdığı yasayla çözmekte ısrarlı olduğu, sözkonusu yasanın meclisten çıkarılmasıyla da kanıtlandı. KADEK ise esas olarak "toplumsal barış için genel af" ilanıyla sorunun çözülmesinden yanadır. ABD ile TC arasındaki diplomatik pazarlıklar -bu pazarlıklarda esas olarak TC'nin ABD emperyalizminin güvenilir müttefiki olduğunu ispatlama durumu ve aralarında farklı çıkar hesapları olsa da-, basına yansıdığı kadarıyla KADEK'in silahsızlandırılması konusunda esas olarak hemfikir olunduğunu göstermektedir. Adı "topluma kazandırma yasası" da olsa, gerçekte pişmanlık yasasından yararlanamayacak olan KADEK'in yönetici kesiminin Norveç'e gönderileceği yönlü haberler basında yer almaya başladı... Şimdilik açık olan esas şey, KADEK'in silahlı güçlerinin tasfiye edilmesi istendiğidir. Pratik olarak bunun nasıl gerçekleştirileceği, KADEK içinde bu plana karşı çıkan güçlerin varolup olmadığı, veya bu plana karşı nasıl tavır takınacakları önümüzdeki dönemde daha da açığa çıkacaktır. Tüm bu gelişmeler, gerek Güney Kürdistan'ın, gerekse de Kuzey Kürdistan'ın bağımsızlığı ve bu hedefle mücadelenin sürdürülmesi bağlamında KOP ve KYB'nin tavırları ile KADEK'in tavırlarının, emperyalist ve sömürgeci güçlerin çizdiği çerçevenin dışına çıkmadığını; bu siyasetlerle de Kürt ulusunun özgürlüğünün, Kürdistan'ın bağımsızlığının kazanılamayacağı gerçeğini bir kez daha ortaya koymaktadır. Gerçek anlamda bir barış, özgürlük isteyenler, emperyalizme ve her tür gericiliğe, yerel gerici sömürgeci güçlere karşı devrim mücadelesi yürütmek zorundadırlar. Evet, işgalci tüm güçler Irak-Güney Kürdistan'dan defolun! Faşist Türk ordusu Kürdistan'dan defol! vb. şiarlar temelinde, işgalcilere, sömürgecilere, emperyalistlere karşı mücadeleyi, devrim mücadelesini yükseltmek günün görevidir. Bilinmelidir ki, gerçek barış ve özgürlük, ancak emperyalist cenderenin parçalanmasıyla, devrimle mümkündür! 2 Ağustos 2003 K 23/20037
5 ''1 Eylül Dünyo Bor1s Günü':.. 1 Eylül, Hitler Almanyası'nın 1939yılında Polanya'ya saldırdığı ve Ikinci Dünya Savaşı'nın resmen başlamasının tarihi. Bu tarih, savaş sonrasınde Birleşmiş Milletler Örgütü (BMÖ) tarafından "Dünya Barış Günü" olarak ilan edildi. Burjuvazi "1 Eylül Dünya Barış Günü"nü, bütün dünyada yürüyen gericikarşıdevrimci savaşların kaynağının bizzat kapitalizmin kar, daha fazla kar dürtüsü olduğu gerçeğini gözlerden gizleyip "barış yanlısı" görünerek savaşların ve savaşın barbarlığının kapitalist sistemin ürünü olduğu gerçeğinin uzerini örtmek için, propaganda aracı olarak kullandı, kullanıyor. Burjuvazi bu yılki "1 Eylül Dünya Barış Günü"nde de yine "barış yanlısı" olduğu propagandaları na devam edecek... Yine değişik eylemlerde kitlelerin "barış" isteği dile getirilecek. Yine, burjuvazinin çizdiği çerçeveyi aşmayan pasifist burjuva siyaset eylemiere damgasını vuracak. Barışın kalıcılaşmasının bu sömürü düzeninde mümkün olduğu yönündeki yanlış bilinç kitlelere empoze edilecek... Komünistlerin, devrimcilerin gücünün azlığı, sınıf mücadelesinin dibe vurmuşluğu burjuvazinin atını istediği gibi aynatmasını kolaylaştırıyor. Barış... gerçekte savaştan en çok zarar gören; gerici savaşlarda ölen, yaralanan, evini barkını, işini yitiren, savaşın daha B 23/2003 fazla açlık, yokluk, yıkım demek olduğunu kendi pratiğinde bilen, yaşayan işçi ve emekçi yığınların isteğidir. Bu istek, aslında biz komünistlerin kurmak istediği yeni dünyanın, sömürüsüz, baskısız yeni bir dünyanın da hedefi içindedir. Yani biz komünistler barışın en tutarlı ve gerçek savunucularıyız. Mücadelemiz de bütün dünyada gerçek barışın sağlanması içindir. Biz komünistlerin barışa karşı olduğumuzu ve kendilerini barış yanlısı olarak gösterenler kitlelerin bilincini karartmaktadır. Böylece kitlelerin barış istemini burjuva düzenin savunuculuğuna alet etmekte ve sonuç itibariyle barışın gerçekleşmesinin önüne set çekmektedirler. Biz komünistler barışı istiyoruz! Ezeni ezileni, sömüreni sömürüleni olmayan; ırk, renk, ulus, dil, cinsiyet vb. vb. farklılıkların toplumun, dünyanın zenginliği olarak görüldüğü; herkesin eşit, özgür yaşadığı sömürüsüz, sınıfsız bir dünya; ve ancak savaşın kaynağının -yani kapitalist sistemin- kurutulduğu böyle bir dünyada gerçekieşebilecek olan sürekli ve gerçek barışı istiyoruz. Kuşkusuz bu istek anda, varmak istediğimiz hedeftir. Ama bu hedefe varana kadar savaşlar, bir yandan ezen, sömüren sınıfların, emperyalist devletlerin, kapitalist sistemin, diğer yandan da ezilen, sömürülen sınıfların, sömürge-bağımlı ülkelerin varlığını sürdürdüğü koşullarda şu ya da bu biçimde sürekli olarak var olacaktır. Savaşların, evet haklı ve haksız savaşların tümünün son bulması, savaşın üreticisi ve yolarkadaşı kapitalist sistemin yerlebir edilip tüm dünyada burjuvazinin iktidarına son verilmesiyle, sosyalist-komünist bir dünya sistemini kurmakla mümkündür. Bu hedefe varana kadar da -her ne kadar ilk bakışta çelişkili görünse de-, haksız savaşları yok etmek için haklı savaştan yana olmak ve yürütmek zorundayız. Çünkü gerçekte tüm savaşların maddi temelini ortadan kaldırmak için, yani kapitalist sisteme son vermek için şiddete başvurmak, savaşmak kaçınılmazdır. işçilerin, emekçilerin ve ezilen halkların savaşlarının kendilerinin iktidarını tehdit ettiğinin bilincinde olan burjuvazi, kitlelerin geri bilinç düzeyini gözönüne alarak, onların barış isteğini kendi çıkarları için kullanmaktadır. Bir yandan kendi çıkarlarını işçilerinemekçilerin çıkarıymış gibi gösteren, "vatan-millet" vb. adına işçi ve emekçileri kendi bayrağı altında toplayarak gerektiğinde gerici, karşıdevrimci savaşlara sürmekten kaçınmayan burjuvazi, diğer yandan da kitlelere şirin görünmek için barış savunuculuğuna soyunmaktadır. Bu bağlamda bilinçlere kazınması gereken temel düşünce, burjuvazinin istediği barışın, işçilerin, emekçilerin ve ezilen halkların sömürü düzenine boyun eğmeleri, ücretli kölelik sistemini, emperyalist boyunduruğu kabul etmeleri; kısacası köleliğe isyan etmemeleri anlamına geldiğidir. Burjuvazi kendi iktidarını sürdürmek için gerekli olan "barışı" istiyor! Biz komünistler böylesi bir barışı istemiyoruz! ikinci Dünya Savaşı sonrasında geçen 58 yıl içinde dünyada savaşsız geçen bir tek yıl yoktur. Bu sürede savaşlarda yaşamını yitirenlerin sayısı ikinci Dünya Savaşı'nda yaşamını yitirenlerden (60 milyon civarında) daha çoktur. Emperyalistlerin kendi kuruluşu Birleşmiş Milletler Örgütü'nün tespitlerine göre, sadece Doğu Bloku'nun dağılmasından sonraki 10 yıllık dönemde, yürüyen yerel savaşlarda yaşamını yitirenlerin sayısı 5 milyondur. Kuşkusuz bu rakamların verildiği tarihten sonraki süreçte de yüzbinlerce, hatta milyonlarca insan değişik ülkelerde yürüyen savaşlarda yaşamını yitirdi. Bu bile, burjuvazinin "barış" dönemi ola- 23/2003 9
6 o luis UNO?... ı rak adlandırdığı dönemin gerçekte barış dönemi olmadığını göstermeye yeter. Burjuvazi ne kadar "barış yanlısı" olduğunu anlatırsa anlatsın, dünyanın durumu, burjuvazinin sisteminin, kapitalizmin ürünü olan savaşların varlığını sürdürdüğünü gösteriyor. Dünyanın işçileri, emekçileri ve ezilen halkları bu gidişata dur demedikçe; kapitalist-emperyalist barbarlık varlığını sürdürdükçe de savaşlar -haksız savaşlar ve bu haksız savaşlara karşı haklı olarak yürütülen haklı savaşlar da- varlığını sürdürecektir. Gerçekten barış isteyenlere bir kez daha hatırlatalım: Ezen ve ezilenlerin, sömürenlerle sömürülanierin olduğu toplumsal sistemde, burjuvazinin iktidarı şartlarında sürekli ve gerçek barış mümkün değildir. Barış isteminde samimi olanlar, kapitalist sistemi ortadan kaldırma, sınıfsız, sömürüsüz bir toplum kurma mücadelesine, devrim için mücadeleye katılmalıdır. Gerçek barış devrimle gelir, gerisi ham hayaldir! GÖREV DEVRiM MÜCADELESiNi YÜKSEL TMEKTiR! 2003 yılı 1 Eylül'ü yaklaşırken dünyaya bakıldığında, Asya, Amerika, Avrupa,.Afrika kıtalarının hepsinde de değişik düzey ve oranda yerel savaşlar yaşanmakta. Endo- nezya'dan Afganistan'a, Irak'tan Filistin'e, Çeçenistan'dan Korsika'ya, Bask ülkesine, Kolombiya'dan Afrika'nın sayısız ülkesine kadar -örneğin Liberya, Kongo Demokratik Cumhuriyeti vd.- dünyanın hemen her köşesinde savaşlar yaşanmaktadır. Adını burada saymadığımız kimi ülkelerde -örneğin Filipinler, Nepal vb.- devrimcilerin, komünistların önderliğinde yürüyen mücadeleler ve savaşlar da var. Ama ne yazık ki, haklı savaşlar gündemi belirlemiyar. Gündemi belirleyen esasta haksız savaşlar, emperyalist saldırganlık... Ortadoğu'ya, Kürdistan ve Türkiye'ye bakıldığında da karşımıza savaş durumu çıkmaktadır. ABD emperyalizmi önderliğindeki müttefik güçlerin Irak-Güney Kürdistan'ı işgal etmesinin ardında, ABD emperyalistlerinin talebine uygun olarak sömürgeci faşist Türk devleti lrak:a -Güney Kürdistan'da zaten askeri gücü var- asker göndermeye hazırlanıyor. Dünyanın mazlumlarının, işçi ve emekçilerinin, ezilen halklarının esas görevi bu gidişata dur demek için devrim mücadelesini yükseltmektir. Kuzey Kürdistan-Türkiye halklarından işçi ve emekçilerin görevi de sömürgeci faşist Türk devletine, onun Irak ve Güney Kürdistan'daki savaşta yer almasına karşı devrim mücadelesini yükseltmektir. Kuzey Kürdistan-Türkiyeli işçiler, emekçiler ABD emperyalizminin dünya hegemonyası ve petrol için yürüttüğü savaşta, Türk egemenlerinin kurtlar sofrasında pay kapmak için yürüttüğü, yürüteceği savaşta; Kuzey Kürdistan'da Kürt ulusunun ulusal hakları için mücadelesini ezme mücadelesinde sınıfsal tavırlarını takınmalı; sömürgeci Türk hakim sınıflarının planiarına karşı mücadele etmelidir. lrak'a asker gönderilmesine karşı mücadele, faşist Türk devletine karşı mücadelenin bir parçası olarak kavranmalı ve bu temelde yürütülmelidir. lrak'a Türk askeri gönderilmesine hayır! Türk ordusu Kürdistan'dan defol! Halkların kardeşliği ve gerçek barış için tek yol devrim! Emperyalist sistem yıkılmadıkça, gerçek barış mümkün değildir! Görev, sömürü sistemini yıkmaktır! 4 Ağustos 2003 K Soykmme~lonn boz1 hezeyonlon... Ermeni soykırımı ve soykırım sonucu ortoyo çık on sorunların gerçek çözümü. Ermeni ulusol sorununun do gerçek çözümü. inkôrcılıkto. ırkçıiıktu değil devrimdedir! Diosporodoki Ermenilerin dönme. yerlesme. oyrılmo hokkını sovunocok ve goronti ollıno olubilecek tek iktidor. is çi lerin-köylülerin devrimci-demokratik iktidondır. TC yıkılınodun Ermeni sorunundu gerçek çözüm yoktur! E rmeni soykırımı sözkonusu edildiğinde somürgeci faşist Türk devletinin şoven, milliyetçi savunucularının tümü, aralarındaki farklılıklara rağmen, aynı noktada birleşmektedirler. Evet, soykırım sonrasında yaklaşık yetmiş yıl "yok öyle bir şey, hepsi yalan" yönlü tavırla soykırım unutturulmaya çalışıl ww.arsivakurd.org mış; esas olarak 1985'deki Orly davasına kadarki bu tavır, "karşılıklı öldürmeler olmuş, ama soykırım yoktur" biçiminde değiştirilmiş, daha sonra da "Ermeniler Türklere soykırım yapmıştır" düşüncesinde konaklanmıştır. Bu tez son yıllarda dünya kamuoyuna kabul ettirilmeye çalışılmaktadır. Özellikle diasporadaki Ermenilerin çabaları ve mücadelesi sonucu değişik ülkelerin parlamentoları, yerel ya da eyalet parlamentoları tarafından Ermeni soykırımı resmen kabul edildikçe, Türk hakim sınıfları ve medyası "karşı önlemler" almaya başladılar... Bunlara göre "bu iş artık böyle gidemez"di! Bunun sonucu olarak da bir yandan devlet arşivleri taranarak kendi işlerine gelen belgeleri kitaplar halinde derleyip birkaç dilden basarak sözümona "bilimsel" ve "belgesel" kanıtlar(!) yayınlandı, bir yandan da buna paralel olarak lobi faaliyetlerine ağırlık verildi. Kısacası Türk hakim sınıfları Ermeni soykırımının "Türk düşmanı Ermenilerin bir yalanı" olduğunu, "aslında Ermenilerin Türklere soykırım yaptığı" düşüncesini dünya devletlerine ve kamuyana kabul ettirmek için sistemli biçimde çalışıyor. Deyim yerindeyse artık 23/200311
7 Q SOYKJRIMCJUR..,.., sadece 24 Nisan'dan 24 Nisan'a tarih çarpıtıcılığı, yapılmıyor... Bilim adamı 1 kadını olma adına seminerler, paneller sadece Türkiye'de gerçekleştirilmiyor. Avrupa'nın değişik ülkelerinden ABD'nin eyaletlerine kadar birçok yerde benzeri çalışmalar sürdürülüyor. Türk hakim sınıflarının ve savunucularının Ermeni düşmanlığını körükleme ve Ermeni soykırımını inka.r etme siyasetine karşı mücadele tüm gerçek demokratların, devrimcilerin, komünistlerin görevidir. Bu görevin bir yanı Osmanlı 1 Türk devletinin Ermeni soykırımını gerçekleştirdiği gerçeğini Kuzey Kürdistan ve Türkiyeli işçi ve emekçilere anlatmak, kavratmak ve soykırımın varlığının kabulü ve mahkom edilmesi için mücadele iken; diğer bir yanı da Türk hakim sınıflarının, soykırımcıların somut tavırlar temelinde teşhir edilmesidir. Sözkonusu ırkçı, şoven tavırların birbirine benzemesi de, Türk devletini-şovenlerini teşhir etme görevini ortadan kaldırmamaktadır. Bu bilinçle, yazımızda, son dönemde öne çıkan bazı olayları-gelişmeleri aktararak faşist Türk devletinin ve tüm kafatasçı kemalistlerin Ermeni düşmanlığını nasıl körüklediklerini, Ermeni soykırımını inka.r için nasıl sahtekarlıki ara başvurduklarını biraz da olsa bilince çıkarmaya çalışacağız. "SARI GELiN"... "Sarı Gelin", Türkiye'de Türkçeleştirilmiş ve değiştirilmiş haliyle tanınan bir Ermeni halk türküsünün Türkçe adıdır. Sözkonusu türkünün Ermenicesi dışında Türkçede en azından iki versiyonu son yıllarda çok ca söylendi... Bu türküden esinlenerek... hazırlanan filme de "Sarı Gelin belgeseli" adı verildi. Sözkonusu "belgesel" TRT1'de, 24 Ni san'dan başlayarak altı dizi halinde yayınlandı. Ermeni soykırımını ele alan film, Türkiye'de "ilk belgesel" olması bağlamında ilginçti... Filme ve özellikle filmdeki yorumlara-anlatımiara bakıldığında, bu "belgeselin" gerçekte Ermeni soykırımı bağlamında Türk tezinin kabul ettirilmesi çabasının bir ürünü olduğu açıktı. "Belgeselin" senaristi Güray Değerli ve yönetmeni ismail Umaç her ne kadar "San Gelin, banşm, kardeşliğin ve ortak tarihin türküsü. Diyaloğu başlatmak, yeniden kardeşçe yaşamak için bu belgeseli yaptik." (Hürriyet, 24 Nisan 2003) deseler de; "belgeselin" kendisi, Ermeni soykırımının "bir iddia, yalan olduğu", "Ermeni soykırımının olmadığı" ve "Ermenilerin Türkleri katlettiği" temel yaklaşımının savunuculuğunu yaptığı sürece sözkonusu kardeşçe yaşamanın önüne betondan duvarlar örmektedir. Altı dizi halinde yayınlanan "belgesel", Hürriyet gazetesinin aktarımıyla "altı gerçek, altı yalan" düşüncesi temelinde, Ermeni soykırımının yalan olduğunu ispata çalışıyor... Buna göre; 1) Rus ressam Vasili Veraşagin'e ait olan tablonun Ermeni soykırımını sembolize ettiği söyleniyordu, gerçekte ise bu tablo Alman-Rus { ) savaşını anlatıyordu... 2) ingiliz tarihçi Arnold Toynbee'nin yazdığı söylenen 'Biue Book' ('Mavi Kitap') Ermenilerin dayanaklarından birini oluşturuyormuş. Arnold Toynbee'nin kitabın yazarı olmadığı, editörü olduğu ve sözkonusu belgeleri de Ermenilerden elde ettiği ve bu belgelerin de "sahte" olduğu ortaya çıkmıştı... 3) Franz Werfel'in "Musa Dağı'nda 40 Gün" adlı romanının Ermenileri ve Jöntürkleri anlatmak için değil, Yahudileri ve Nazileri anlatmak için yazılmış ve bunu Werfel ölmeden önce itiraf etmiş... hatta Ermeniler 15 Aralık 1935'te istanbul 1 Pangaltı'da sözkonusu kitabı yakmışlardı... 4) ABD'li Morgenthau'nun hatıratlarının resmi belge olmadığı, geçerli belgelerin Amiral Bristo'nun imzasıyla yazıldığı ve bu belgelerde soykırıma uğrayanların Türkler olduğu belgeleniyordu... 5) Atatürkle söyleşi yaptığı, isviçreli ve Los Angeles Examiner Gazetesi'nin muhabiri olduğu söylenen Emile Hildebrand diye birinin olmadığı ortaya çıkmış... ve 6) Zaten bilinen şey: Talat Paşa'nın telgrafının sahte olduğu yeniden vurgulanıyor.,. Bu düşünceler "belge" aktarma adına beyiniere şırıngalanmaya çalışılmaktadır. Dikkatli izlemeyenler ve soykırım konusunda biraz sağlam bilgisi olmayanlar an~ latılanlara kolayca kanabilir. Çünkü bir yandan belge gösteriliyormuş gibi yapılarak araya Türk tezinin köşe taşları gerçekmiş gibi dizilmektedir. Tartışma, şu ya da bu detayın Ermenilerin temel dayanağıymış gibi gösterilmesiyle esas meseleden kaydırılmaktadır. Bu "belgesel"de öne çıkarılmaya çalışılan temel düşüncelerin tümünde de öne sürülenler -doğru olsa da-, soykırımı n yaşandığı gerçeğini ortadan kaldıramaz. Aslında cevap verilmesi gereken en temel soru, zorunlu tehcire maruz bırakılan ve sayısı Türk resmi makamları tarafından 1.200,000 civarında gösterilen Ermenilerin sonunun ne olduğudur. "Sarı Gelin belgeseli" Türk hakim sınıflarının ve savunucularının tarih çarpıtıcılığı çabasının film alanındaki ilk ürünü. Kuşkusuz benzeri ürünlerle gelecekte de karşılaşacağız. Türk şovenlerinin Ermeni düşmanlığını körüklemeye hizmet eden, tarih çarpıtıcılığı ve benzeri tüm çabaları da gerçeklerin üzerinin örtülmasini başa ww.arsivakurd.org ramayacaktır! GOMiDAS HEYKELiNE MiSiLLEME: PARiS'E ATATÜRK HEYKELi... Komitas, ya da tam yazımıyla Gemidas Vartabed'in heykeli bu yıl, soykırımın yıldönümüne rastlayan tarihte, Paris'in Kanada Meydanı'na dikildi. Türk devletinin temsilcilerinin ve medyasının kuyruğunu acıtan, kuşkusuz ki şu ya da bu insanın heykelinin dikilmesi değildi. Hayır! Kuyruklarını acıtıp tüm şoven ağunun kusulmasına yol açan, sözkonusu heykelin kaidesinde yazılanlardı. Kaidede, "Kompozitör- Müzikolog Gomidas Vartabed'in ve 1915 tarihinde, Osmanli imparatorluğu içinde, (Jön Türk Hükümeti) XX. Yy'm İlk Soykmmmm Kurbanlan Olan: ve Fransa için ölen: (savaşç1, gönüllü ve direnişçi) Ermeni/erin amsma" diye yazmaktadır. Soykırımdan bahsedildiğine göre, şovenler için sözkonusu heykel, anıt, sadece ve sadece "Kin Anıtı" olabilirdi... Yazdılar da sürmanşet... Fransa'ya karşı yine düşmanlık tohumları ekildi. Ama bu sefer de esas hedefe konan Ermeniler ve Ermenistan oldu. Yine tarih çarpıtıcılığı, gerçeklerin tersyüz edilmesi yönlü tavırlar ayyuka çıktı. Hem de yer yer Gemidas savunuculuğuna soyunularak yapıldı bunlar... Raffi A. Hermonn'un ~dan alınmış yazısında sözkonusu anıtın "Kin Anıtı" olmadığı anlatılırken Gemidas'ın kim olduğu da kısaca şöyle aktarılmaktadır: "Heykel ise; Ermeni, Kürt, Laz müziğinden gayn, Türk müziği üzerine, Anadolu'da yapm1ş olduğu, titiz ve kal1c1 çaiişmalanm, Berlin ve Leipzig gibi kentlerde, dünyaya tamtm1ş, Anadolu müziğini daha 1900'/erde dünyaya sevdirmiş, Türk Ocaklannda dersler vererek say1s1z Türk öğrenciler yetiştirmiş ve bunlann 'karşiiiği'