Viktor Medvedchuk: Batı’nın Zelenskiy’e verdiği tam destek bize ABD ve NATO’nun Ukrayna’da barış istemediğini söylüyor…
“Kiev’i bu felakete sürükleyen Batı, çatışmanın sorumluluğunu üstlenmeli” — Viktor Medvedchuk
Pek çok Batılı politikacıyı dinlediğimizde, Ukrayna’daki mevcut çatışmanın özünü ve bizi buraya getiren mekanizmaları anlamak tamamen imkansız görünüyor.
ABD Başkanı Biden’ı ele alalım: Amerikan birliklerinin çatışmaya doğrudan dahil olduğunu reddediyor, ancak aynı zamanda sürekli olarak ülkesinin milyarlarca dolarlık silah arzını vurguluyor. Bu kadar büyük meblağlar Ukrayna’da askeri amaçlar için yönlendirilirse, bu, Ukrayna çıkarlarının ABD için son derece önemli olduğu anlamına gelmelidir.
Ancak ABD ordusunun orada savaşma arzusu yok. Sonuç olarak, Kiev’in endişeleri muhtemelen o kadar hayati değil. Ve milyarlarca dolar değerindeki bu silah malzemeleri bağış anlamına mı geliyor? Kârlı bir iş mi? Yatırımlar mı? Yoksa siyasi amaçlar için mi?
Net cevaplar yok.
Eski Almanya Şansölyesi Merkel’in Minsk Anlaşmalarının sadece Kiev’e yeniden gruplaşması için zaman tanıma girişimi olduğu yönündeki en son ifşaatlarını ele alalım. Bu vahiy, hiç kimsenin Ukrayna’da barışı tesis etmeyeceği anlamına geliyor. Bu, elbette, Rusya’nın aldatıldığı anlamına gelir.
Ama neden? Batı’nın Ukrayna’yı koruması mı yoksa kendileri için alması mı? Ve Almanya tarafından önerilenleri basitçe uygulayabileceklerse, neden bu aldatmacaya ihtiyaçları vardı? Yoksa Berlin kasıtlı olarak asla uygulanamayacak bir şey mi önerdi? Siyasi dolandırıcılardan hesap sorulmalı mı diye soracak kadar ileri gidebiliriz ama bugün mevcut durumun üzerini örtmeye başlamak çok daha alakalı görünüyor.
Temel nedenler nelerdi? Ve giderek daha tehlikeli hale gelen bir durumdan nasıl kurtulabiliriz? Pekala, bu analize krizin nihai kökenleriyle başlayalım.
Soğuk Savaş’ın sonucu ne oldu?
Yeni bir savaşın başlangıcı genellikle bir öncekinin sonundan kaynaklanır. Ukrayna ihtilafından önce Soğuk Savaş geldi. Sonucunu analiz etmek, bizi Ukrayna’yı aşan ve birçok ülkeyi etkileyen mevcut çatışmanın özünü anlamaya daha da yaklaştıracaktır. Mesele şu ki, Batılı devletler ve başta Rusya olmak üzere Sovyet sonrası coğrafyadaki devletler, bu çatışmanın sonucuna ilişkin farklı algılara sahipler.
Batılılar kesinlikle kendilerini kazanan olarak görüyorlar ve Rusya’yı mağlup bir taraf olarak görüyorlar. Ve onların gözünde Rusya kaybettiği için, eski SSCB ve Doğu Bloku toprakları, “güç haklıdır” fikri altında meşru ABD ve NATO avı olarak görülüyor. Bu nedenle Ukrayna, Rusya’nın değil, ABD ve NATO’nun etki alanında olmalıdır.
Moskova’nın Ukrayna siyasetinde herhangi bir rolü olduğu veya bölgedeki çıkarlarını korumaya yönelik iddiaları “asılsızdır” ve ABD ile NATO’nun çıkarlarına açık bir tersliktir.
Margaret Thatcher 1990’ların başında şunları söyledi:
Artık dünyaya Doğu-Batı ilişkileri prizmasından bakmak zorunda değiliz. Soğuk Savaş bitti”.
Doğu’nun, Rusya’nın pozisyonunun artık geçerli olmadığını öne sürüyor. Bir vektör, evrenin bir efendisi, bir kazananı vardır.
Moskova bu sürece tamamen farklı bir bakış açısına sahip. Hiçbir şekilde kendisini yenilmiş bir taraf olarak görmez. Soğuk Savaş’ın sonu, siyasi ve ekonomik hayatın demokratik reformları ile sağlandı ve askeri çatışmanın yerini ticaret ve Batı ile bütünleşme aldı. Öyleyse, eski düşmanı bugün dost olursa, bu bir zafer değil midir? Ayrıca, SSCB’nin ve ardından Rusya Federasyonu’nun hiçbir zaman Soğuk Savaş’ı kazanma hedefi olmadı, bunun yerine nükleer bir felaketle sonuçlanabilecek Doğu-Batı askeri çatışmasından uzaklaşmak istedi.
Moskova, Washington’un bu versiyonuyla birlikte, kendisi için değil, tüm dünya için hedeflere ulaşmayı başardı.
Çatışmadan bu çıkış, hiçbir şekilde Batı’nın Doğu’yu ele geçireceği ve post-Sovyet alanını ekonomik, yasal ve kültürel olarak tabi kılacağı anlamına gelmiyordu. Aksine, yeni bir siyasi ve ekonomik gerçeklik inşa etmek için eşit işbirliğini ima etti. Dolayısıyla, Soğuk Savaş’ın sonucuna ilişkin açıkça iki farklı tavır var: Bir yanda ‘kazananların zaferi’, diğer yanda yeni bir dünya ve yeni bir medeniyet inşa etmek. Bu iki tutum arasındaki fark, sonraki gelişmeleri önceden belirleyecektir.
Yeni dünya mı yoksa yeni Batı kolonileri mi?
1991’de Sovyetler Birliği çöktü ve 1992’de Avrupa Birliği kuruldu – Rusya da dahil olmak üzere Sovyet sonrası dünyanın büyük umutları vardı. Burada, en sonunda, yeni bir dünya, yeni bir uluslarüstü yapı, Batı uygarlığı tarihinde yeni bir dönüm noktası varmış gibi görünüyordu. Rusya, tıpkı eski Doğu Bloku ve SSCB’nin diğer devletleri gibi, kendisini gelecekte bu Birliğin eşit bir üyesi olarak tasavvur etti. “Lizbon’dan Vladivostok’a” uzanan bir Avrupa vizyonu doğdu.
Bu bağlamda Rusya, yalnızca Almanya’nın yeniden birleşmesini değil, aynı zamanda eski müttefiklerinin ve hatta eski Sovyet cumhuriyetlerinin AB’ye katılımını da memnuniyetle karşıladı. 1990’larda Batı ile ekonomik bütünleşme Kremlin için bir öncelikti; Moskova, modern bir devlet olarak başarısının anahtarı olarak görüyordu. Rus liderliğinin, kendisini Ukrayna da dahil olmak üzere eski Sovyet cumhuriyetlerine bağlamak gibi özel bir arzusu yoktu. Çoğu, merkezi hükümetten gelen sübvansiyonlarla hayatta kaldı: Başka bir deyişle Rusya anlamına geliyor. Böylece ekonomik yükten bir an önce kurtulmaya çalışırken bu ülkelerin liderlerinin sırtını sıvazlama durumu ortaya çıktı.
Ukrayna’dan daha hızlı olan Rusya, Avrupa pazarına entegre olmaya başladı. Avrupa çapında talep gören çok büyük miktarda enerji kaynağına sahip olmakla övünürken, Ukrayna ise tam tersine piyasa fiyatlarından enerji kaynakları satın alamazdı. Ukrayna’nın bağımsızlığı, şu anda şiddetli çatışmaların sürdüğü Güneydoğu için olmasa ekonomik bir çöküşle sona erebilirdi. Bu bölge, geniş üretim tesisleri ve gelişmiş sanayisi ile ülkenin uluslararası sistemdeki yerini bulmasına yardımcı olmuştur. Normalde bu gerçekten bahsedilmezdi ama 1990’larda Ukrayna’nın ekonomik ve dolayısıyla siyasi bağımsızlığını sağlayan, Rusça konuşan Güneydoğu idi.
Şimdi farklı bir şeye dönelim. 1990’lardan itibaren, Avrupa’da ve sınırlarına yakın yerlerde milyonlarca insanı ilgilendiren bir dizi büyük etnik çatışma ve savaş ortaya çıktı. Bütün bunlar Yugoslavya’nın parçalanmasına ve Gürcistan, Moldova ve Suriye’nin toprak bütünlüklerini kaybetmesine yol açtı. Avrupa entegrasyonu perspektifinden bakarsak, bu hiçbir anlam ifade etmiyor. Bu birliğin amacı, Avrupa’yı çok sayıda küçük devlete bölmek değil, tam tersine, birbirini yok etmeye veya sınırlarını çoğaltmaya ihtiyaç duymayan, aksine daha çok bir araya gelmek isteyen ulusların devasa bir ulus-üstü birliğinin yaratılmasıdır. birlikte yeni bir dünya inşa edin. Peki, burada yanlış olan ne?
Sadece Rusya’nın bağlı olduğu konsepte güvenildiğinde yanlış görünüyor. Soğuk Savaş’ı Batı’nın kazanmasından yola çıkılırsa, o zaman etnik çatışmalar bambaşka bir anlam kazanıyor. Belki de tüm Batılı politikacılar yeni ve adil bir dünya inşa etmek istemiyordu. Bunun yerine hedefleri, düşmanlarını – SSCB, Yugoslavya ve diğer devletleri – yenmekti. Bu anlamda, etnik gruplar arası çatışmaların tırmanması, bir rakibi zayıflattığı için yalnızca mantıklı görünüyor.
Bu koşullar altında, durum kasıtlı olarak tırmandırılır. Bir yanda, sözde ulusun temsilcileri soykırımın düzenleyicileri, dil ve kültür yok edicileri ve etnik temizlikten sorumlu ilan ediliyor. Öte yandan, ülkenin belirli bölgelerinde topluluklar halinde yaşayan ulusal azınlığın temsilcileri ayrılıkçı ve devlete tehdit olarak ilan ediliyor.
Bu taktik çok eski zamanlara dayanmaktadır ve Roma İmparatorluğu tarafından kullanılmıştır. Ama köle sahibi yeni bir imparatorluk kurmak bugünlerde tanık olduğumuz bir şey değil, değil mi? Veya örneğin Washington, Sovyet sonrası alanı, daha büyük bir imparatorluğun zaten bir metropolü olan ve otoritesini reddeden barbarlardan korunması gereken eyaletleri olarak mı görüyor?
İki siyasi strateji mümkündür: Köşe taşı olarak karşılıklı çıkar sağlayan ekonomik ve siyasi entegrasyon veya tabi kılınan devletlerin çıkarlarına hiç saygı gösterilmeden ülkelerin başkaları tarafından ele geçirilmesi. Bu tür devletler parçalanabilir, haydut devletler olarak ilan edilebilir veya fethedilebilir.
Rusya’dan bahsetmişken, 1990’larda dramatik siyasi ve ekonomik değişikliklerin kışkırttığı krizden çıkarken, onu zayıflatmaya, aşağılamaya ve dezavantajlı duruma düşürmeye yönelik bariz girişimlerle karşı karşıya kaldı. Artan ekonomik potansiyeline rağmen Rusya daha sık haydut devlet ilan edildi. Gelişmekte olan bir ekonomi, normalde bir ülkenin etkisini artırmalı ve Batı dünyasında memnuniyetle karşılanmalıdır. Ama tam tersi oldu. Rus etkisi hoş karşılanmamakla kalmadı, aynı zamanda yanlış, suçlu ve yozlaşmış ilan edildi.
Bunu daha ayrıntılı olarak ele alalım. Rusya, Batı demokrasisini kendine model edinmiş, reformlar gerçekleştirmiş ve Batı dünyası ile bütünleşmeye başlamıştır. Ortak bir Avrupa evi inşa etme açısından bakıldığında, bu memnuniyetle karşılanmalı ve teşvik edilmeliydi. Avrupa’nın Batısı, kıtayı daha güçlü kılan pazarları ve kaynakları ile birlikte barışçıl ve ekonomik açıdan güvenilir bir ortak ediniyordu.
Bununla birlikte, kolonyal düşüncenin yönlendirdiği biri, uzak bir koloninin ekonomik büyümesine ve bağımsızlığına müsamaha göstermez. İller, ne mali, ne siyasi, ne de kültürel olarak metropolün önüne geçemez.
AB yeni bir ekonomik gerçeklik inşa etmekle uğraşırken, bir de başta SSCB olmak üzere Doğu’ya ve daha sonra Rusya’ya karşı 1949’da kurulan NATO vardı. Amacının “Amerikalıları içeride, Rusları dışarıda ve Almanları aşağıda tutmak” olduğunu söyleyen ilk NATO Genel Sekreteri Hastings Ismay’ın sözlerini hatırlayın . NATO ideolojisi, ABD’nin Avrupa’da olduğunu ve bir hakimiyet konumunda olduğunu ve Rusya’nın olmadığını ima eder.
Ancak Rusya nasıl tepki vermeli? Soğuk Savaş’ı iyi niyetle bitirdi, oysa ABD ve NATO bitirmedi. Bu, Rusya’nın Batı ile birleşme niyetinin eşit şartlar ve koşullar altında gerçekleşemeyeceği, bunun yerine ekonomik ve siyasi bir devralma biçimini üstleneceği anlamına gelir.
Moskova’nın sınırlarına doğru genişlemeyi durdurma çabasının arkasında bu var. Şimdi gördüğümüz şey, NATO’nun ideolojisinin yalnızca Rusya’nın Avrupa’ya entegrasyonunu rayından çıkarmakla kalmadığı, aynı zamanda tüm kıtanın genişlemesine ve gelişmesine kapıyı kapattığıdır. Bu yazıda bahsedilen iki kavramdan biri diğerini açıkça yenmiştir.
Rusya ve Ukrayna – ilişkilerin trajedisi
Genel tablodan doğrudan Rusya ile Ukrayna arasındaki ilişkilere geçelim. Bu ülkelerin kendilerine özgü tarihsel ilişkileri olduğu gerçeğinden yola çıkmamız gerekiyor. İngiltere ve İskoçya’dan veya Kuzey ve Güney Amerika Birleşik Devletleri’nden daha yakınlar. Ukrayna, kültürünü, etnik yapısını ve zihniyetini etkileyen üç yüz yıldan fazla bir süredir Rusya’nın bir parçasıydı. Ukrayna’nın 1991’deki bağımsızlığı, ulusal bir kurtuluş mücadelesinin sonucu olarak değil, Moskova ile yapılan anlaşmayla kazanıldı. Yeni ekonomik ve siyasi gerçeklik, Rus seçkinlerini Ukrayna’ya yalnızca bağımsızlık vermeye değil, aynı zamanda bunun için baskı yapmaya da sevk etti. O zamanlar hiç kimse iki yeni devlet arasında bir silahlı çatışmayı kabusta bile hayal edemezdi. Ukraynalılar, Rusya’yı dost bir devlet, Rusları ise kardeş bir ulus olarak görüyorlardı.
Rusya’da, örneğin İngiltere ve Kanada arasındaki ilişkilerden çok daha yakın ilişkiler olduğunu varsayan Ukrayna’ya ilişkin olarak “Başka Bir Rusya” kavramı uzun süre hakim oldu. Günlük yaşamda popüler bir söz vardı:
Bir halkımız var ama farklı devletlerimiz var.”
Ukraynalılar ve Ruslar, kendi komşularının siyasi hayatıyla çok ilgileniyorlardı. Örneğin, hayatını genellikle her iki devletin siyasetine dayanan siyasi hicivden kazanan Ukrayna’nın şu anki cumhurbaşkanına sorulabilir.
Ancak Ukrayna örneği, ortak bir siyasi ve ekonomik alan yaratma konseptinin, Rusya’yı Avrupa’nın dışına sıkıştırma konseptine nasıl yenildiğini açıkça göstermektedir. 2004’teki ‘Turuncu Devrim’den bu yana Kiev, devlet ideolojisi düzeyinde Rus karşıtı bir politika inşa ediyor. Bu politikanın Soğuk Savaş şablonlarını takip ettiği açıkça görülmektedir. Yani psikolojik olarak Ukraynalılar, bazı politikacılara verilen destek, eğitim programında, kültürde ve ulusal yayın medyasında yapılan değişikliklerle Rusların aleyhine çevrildi. Ve tüm bunlar, her türden Batılı ve uluslararası örgüt tarafından desteklenen demokratik reformlar ve olumlu değişiklikler kisvesi altında geldi.
Buna demokratik bir süreç demek zor. Bu sadece siyaset, medya, ekonomi ve sivil toplumdaki Batı yanlısı güçlerin diktasıydı. Batı önceliği tamamen antidemokratik yöntemlerle tesis edildi. Ve bugün, her zamankinden daha fazla, en önemli soru şudur: Ukrayna’nın siyasi rejimi bir demokrasi midir?
Ukrayna’nın içinde 1991’den beri iki ülke vardı: Biri Rusya karşıtıydı, diğeri Ukrayna’yı ‘başka bir Rusya’ olarak görüyordu. Biri kendisini Rusya’sız hayal etmiyor, diğeri ise tam tersini hissediyor. Ancak, böyle bir ayrım oldukça yapaydır. Ukrayna, tarihinin çoğunu Rusya ile geçirdi ve komşusuna kültürel ve zihinsel olarak bağlı olmaya devam ediyor.
Ukrayna’nın Rusya ile bütünleşmesinin sebebini kesinlikle ekonomi belirler. Sonuçta, yakınlarda bu kadar büyük bir pazar ve kaynak üssü varsa, ancak çok zayıf bir güç onu kullanmaz, hatta bloke eder. Rus karşıtı duygular Ukrayna’ya keder ve yoksulluktan başka bir şey getirmedi. Bu nedenle, Batı yanlısı tüm milliyetçi hareketler, bilinçli veya bilinçsiz olarak Ukrayna halkına yoksulluk ve sefalet vaaz ediyor.
Ülkenin uluslararası ticaret sistemine uyum sağlamasına yardımcı olan üretim potansiyeli ile Ukrayna’nın Güneydoğu’su olduğundan daha önce bahsetmiştik. Ülkenin uluslararası gelirinin çoğu, Rusça konuşulan büyük bir bölge olan Doğu tarafından kazanıldı. Doğal olarak, bu onun Ukrayna hükümetindeki siyasi temsilini etkileyemezdi. Güneydoğu, Ukrayna’nın Batı yanlısı resmine uymayan daha fazla insan ve mali kaynağa sahipti. Oradaki insanlar fazla gururlu, fazla özgür ve görece fazla zengindi.
Hem birinci hem de ikinci Meydanlar, Donbass’ın ve milliyetçi olmayan, merkezci siyasi güçlerin lideri olan eski Donetsk valisi Viktor Yanukoviç’e yönelikti. Ukrayna halkı ‘Rusya Karşıtı’ olmaya çok az ilgi gösterdiğinden, konumu önemli bir seçim desteği aldı. İlk Maidan’ın ardından gelen Devlet Başkanı Viktor Yuşçenko, büyük ölçüde Rus karşıtı politikaları nedeniyle halkın güvenini çok hızlı bir şekilde kaybetti.
Ardından Ukrayna siyasetinde ilginç bir eğilim ortaya çıkıyor. İkinci Maidan’dan sonraki seçimleri, bir hafta içinde Rusya ile barış sözü veren Pyotr Poroshenko kazandı. Böylece barışçıl bir cumhurbaşkanı seçildi. Yine de savaş başkanı oldu, Minsk Anlaşmalarını uygulamakta başarısız oldu ve bir sonraki seçimi sefil bir şekilde kaybetti. Yerine barış vaat eden, ancak savaşın kişileşmesi haline gelen Vladimir Zelensky geçti. Böylece Ukrayna halkına iki kez barış sözü verildi ve ardından kandırıldı. Barış söylemi altında iktidara gelen Zelenskiy, son derece radikal bir pozisyon alan ikinci Ukrayna lideridir.
Ancak seçim kampanyasının başında böyle bir pozisyonda olsaydı, seçilemezdi.
Ve şimdi bu makalenin genel konseptine dönelim. Eğer komşularımızla yeni bir dünya kuracağımızı söylersek ama sonra savaş, hatta nükleer çatışma dahil hiçbir şeyi umursamadan sadece kendi çıkarlarımızı öne sürersek, o zaman açıkçası hiçbir şey inşa etmeyeceğiz. Poroshenko’nun yaptığı buydu, mevcut başkanın yaptığı bu, sadece onlar değil. Bu, NATO liderliğinin ve birçok Amerikalı ve Batı Avrupalı politikacının stratejisidir.
Silahlı çatışmadan önce Zelenskiy, partisinin çıkarlarını zorlayarak her türlü muhalefeti ezdi. Herhangi bir barış inşa etmedi. Ukrayna’da Rusya ile barış ve komşuluk ilişkilerinden bahseden siyasetçiler, gazeteciler ve aktivistler askeri çatışma öncesi baskı altına alındı, hiçbir hukuki dayanağı olmaksızın medyaları kapatıldı ve mallarına el konuldu. Ukrayna makamları hukukun üstünlüğünü ve ifade özgürlüğünü ihlal etmekle suçlandığında, yanıt barış partisinin “bir grup hain ve propagandacı” olduğu oldu. Ve demokratik Batı bu cevapla yetindi.
Gerçekte durum o kadar basit ve düz değildi. “Hainler ve propagandacılar”, parlamento da dahil olmak üzere, sadece seçmenlerin aslan payını değil, aynı zamanda ülkenin ekonomik potansiyelinin de temelini temsil ediyordu. Böylece darbe sadece demokrasiye değil, vatandaşların refahına da indirildi. Zelensky’nin politikası, ekonomik ve sosyal koşullar, baskılar ve siyasi zulüm nedeniyle insanların toplu halde Ukrayna’yı terk etmeye başladığı bir duruma yol açtı.
Bunların arasında ülke için çok şey yapmış olan Ukraynalı politikacılar, gazeteciler, işadamları, kültürel ve dini figürler vardı. Bu insanlar, Zelensky ve ekibi kadar kendi pozisyonlarına sahip olma haklarına sahip olmalarına rağmen, Ukrayna makamları tarafından siyasetten ve kamusal yaşamdan dışlandılar.
Ülkenin Güneydoğu’sunun işi büyük ölçüde Rusya’ya ve onun çıkarlarına bağlı ve bu nedenle çatışma münhasıran bir iç mesele olmaktan çıktı. Rusya, yalnızca ekonomik çıkarlarını değil, yukarıda gösterildiği gibi sistematik olarak engellenen uluslararası onur ve onurunu da koruma ihtiyacıyla karşı karşıya kaldı. Ve dur diye bağıran kimse yoktu.
Ukrayna barış partisi hain ilan edildi ve iktidar savaş partisi tarafından ele geçirildi. Çatışma gelişti ve uluslararası bir boyut kazandı.
Batı Avrupa, kendisini savaşa sürükleyen ve kendi ekonomik çöküşünü yaratmasına yardım eden Zelenskiy’e büyük destek gösterdi. Artık Ukrayna siyasetini öğreten Batı Avrupa değil, Batı Avrupa’ya nefret ve uzlaşmazlık politikası yardımıyla ekonomik gerileme ve yoksulluğun nasıl sağlanacağını öğreten Ukrayna’dır. Ve eğer Batı Avrupa bu politikayı desteklemeye devam ederse, bir savaşa, muhtemelen nükleer bir savaşa sürüklenecektir.
sırada ne var
Ve şimdi başladığımız yere geri dönelim. Soğuk Savaş dönemi, çatışmasız yeni bir dünya inşa etmeye yönelik siyasi bir kararla sona erdi. Bunun olmadığı ve mevcut küresel siyasetin başladığı yere döndüğü açıktır. Ve şimdi sadece iki çıkış yolu var: bir dünya savaşına ve nükleer bir çatışmaya kaymak ya da tüm tarafların çıkarlarını dikkate almanın gerekli olduğu yumuşama sürecini yeniden başlatmak.
Ancak bunun olabilmesi için Rusya’nın meşru çıkarları olduğunun ve bunların dikkate alınması gerektiğinin de kabul edilmesi gerekiyor. Ve en önemlisi, tüm taraflar dürüstçe oynamalıdır. Ancak, küresel siyasi sistem temel düzeyde dürüstlüğe sahip değilse ve oyuncular gurur ve kendi ticari çıkarları tarafından kör edilmişse, o zaman bizi daha da zor zamanlar bekliyor.
Ukrayna çatışması ya daha da büyüyecek, Batı Avrupa’ya ve daha uzağa yayılacak ya da yerelleştirilip çözülecek. Ancak, savaş partisi Ukrayna’da üstün hüküm sürerse, zaten ülke sınırlarının ötesine geçen askeri histeriyi tırmandırırken, Batı nedense yanlış bir şekilde buna demokrasi diyorsa, bu nasıl sıralanabilir? Ve bu savaş partisi barışa ihtiyacı olmadığını defalarca ilan ediyor: İhtiyacı olan şey, çatışma için daha fazla silah ve para.
Bu insanlar politikalarını ve işlerini savaş üzerine inşa ettiler ve uluslararası konumlarını hızla yükselttiler. Batı Avrupa’da ve ABD’de alkışlarla karşılanıyorlar. Buradaki fikir, kendilerine rahatsız edici sorular sorulmaması ve samimiyetlerinden ve doğruluklarından şüphe duyulmaması gerektiği gibi görünüyor.
Ukrayna savaş partisi, hiçbir askeri atılım gözlemlenmezken, zafer üstüne zafer ilan etmeye devam ediyor.
Ancak Ukrayna barış partisi ne Batı Avrupa’da ne de ABD’de destekleniyor. Bu bize ABD’li ve Batı Avrupalı politikacıların çoğunun Ukrayna için herhangi bir barış istemediğini söylüyor. Ancak bu, Ukrayna halkının bunu istemediği anlamına gelmiyor ve Zelensky’nin askeri zaferi onlar için hayatlarından ve yıkılan evlerinden daha önemli. Sadece barıştan yana olanlar Batı desteğiyle karalandı, korkutuldu ve baskı altına alındı. Ukrayna barış partisi gündeme uymadı.
Ve burada şu soru ortaya çıkıyor: Barış ve sivil diyalog partisi demokrasi olması gereken şeye uymuyorsa, o zaman bu bir demokrasi midir? Ve belki de, Ukraynalılar ülkelerini kurtarmak için artık kendi demokrasilerini inşa etmeye başlamalı ve sivil diyaloglarını, yönetiminin zararlı ve yıkıcı olduğu kanıtlanmış Batılı küratörler olmadan yürütmeliler.
Batı, diğer Ukrayna’nın bakış açısını dinlemek istemiyorsa, bu kendi bileceği iş. Ancak Ukrayna için böyle bir bakış açısı önemli ve gerekli, aksi takdirde kabus asla bitmeyecek.
Bu şu anlama geliyor: Vazgeçmemiş, ölüm acısı, hapis inancından vazgeçmemiş, ülkesinin jeopolitik hesaplaşmalara sahne olmasını istemeyenlerden oluşan bir siyasi hareket yaratmak gerekiyor. Ukrayna’nın durumu feci derecede karmaşık ve tehlikeli, ancak gerçek, Zelensky’nin söyleyip durduğundan farklı.