10 yıl önce Jim Brown ile röportaj yaptığımda onun bir gündemi vardı, benim de öyle. Aynı gündem değillerdi.
Cuma günü Los Angeles’ta 87 yaşında öldüğünde, o gün, Batı Hollywood’da sessiz bir restoranda, tamamen siyahlar giyinmiş bu çoğunlukla kara kara düşünen adamın homurdanarak ve homurdanarak konuştuğu o röportajı düşündüm.
Savunduğu bir dava hakkında gazeteden bir şeyler almak için oradaydı. Buna Ortak İyilik Fonu adı verildi. Amacı, Rams’tan Fred Dryer liderliğindeki birkaç emekli oyuncu tarafından açılan bir dava sonucunda NFL’den para almaktı. Ligin, reklamlarda ve promosyonlarda resimlerinin kullanılması için oyunculara tazminat vermediğini söylediler. Mahkeme, NFL’nin 42 milyon doları öksürmesi gerektiğine evet derse, ki sonunda bunu yaptı, Brown, ihtiyacı olan eski emekli oyunculara parayı belirlemek ve dağıtmaktan sorumlu olacaktı.
Planı beğendiğini çünkü kendisinin ve grubundaki diğer NFL oyuncularının parayı doğru kişilere ulaştırabileceklerini söyledi. Eski NFL oyuncularının “doğru” kişilerinden bazıları bile aynı fikirde değildi. Birçoğu, özellikle ligin birbiri ardına beyin sarsıntısı skandalıyla kuşatıldığı bir dönem olduğundan, NFL’nin onları susturmak için para ödediğini düşündü.
Bir yıl önce, kronik travmatik ensefalopatinin beyin hasarlı etkilerinden işkence gören 43 yaşındaki Chargers’dan Junior Seau, ailesinin test için kullanacağı hasar görmemiş bir beyni olsun diye kendini göğsünden vurmuştu. Ailesi yaptı ve tanı CTE idi.
Şüpheciler, NFL bu büyük çeki hızlı bir şekilde yazarsa ve Brown’ın Komiser Roger Goodell ile yan yana durduğu güzel bir basın toplantısı düzenlerse, medyanın ertesi gün harekete geçeceğini, belki beyin sarsıntısı hikayelerini yavaşlatacağını düşündüler. Olan hemen hemen buydu. NFL ile, her zaman böyledir.
Röportajdaki o gün gündemim ilgili ama farklıydı. Oyun tarihinin en büyük, en sert, en korkutucu oyuncularından biriyle, Syracuse’da geri koşan bir All-American olan bir adamla – orada bir All-American konsensüsüyle – ve en büyük taşıyıcılardan biriyle bir seyircim vardı. NFL’den Cleveland Browns ile dokuz yılı boyunca futbol oynadı.
Oyunun gaddarlığından, ebeveynler arasında o günlerde ciddi yaralanma korkusuyla genç erkek atletlerini beyzbol veya basketbola itme eğiliminden bahseder miydi?
Belirli bir konuşma noktam vardı. Geçenlerde Mark Kram’ın Philadelphia’lı bir lise futbolcusu olan Buddy Miley hakkında bir kitap okumuştum. Kram, ailesinin sırayla Miley’in yüzündeki sinekleri nasıl fırçaladığını, çünkü Miley yapamadığını yazdı. Miley sonunda Michigan’daki bir Quality Inn Oteli’nde “Dr. Ölüm, ”intihar ederek ölmesine yardım eden Jack Kevorkian.
Sakatlıkları ve futbol vahşetini masaya yatırdım. Brown maço cevap verdi.
“Hayatta test edileceksin, test edileceksin” dedi. “Kendimi test ettim ve bu beni daha iyi bir adam yaptı.”
Altı torunu olduğunu, hepsinin futbol oynadığını ve hiçbiri için endişelenmediğini söyledi.
“En ciddi sakatlığım burkulmuş bir ayak bileğiydi” dedi.
Bundan şüpheliydim, ancak bazı NFL oyuncularının davasını üstleniyor olsa da, olduğu gibi olmayı asla bırakamayacağını fark ettim: sağlam, göz korkutucu, %100 testosteron. Bundan, futbolda bireysel bir büyüklük ve filmlerde uzun bir kariyer yaratmıştı, genellikle sert ve korkutucu biri rolünde bir aktör olarak. Onu daha az yetenekli bir Arnold Schwarzenegger olarak düşünün.
Eşsiz zirveler ve vadilerden oluşan bir hayattı onunki.
Hall of Fame boks organizatörü Bob Arum, Brown’la nasıl arkadaş olduklarına dair hikayeyi anlatmayı çok seviyor. Arum, 1965’te New York City’de büyük, süslü bir firmada avukattı ve bir arkadaşı, Ernie Terrell ile George Chuvalo arasında ağır bir sıklet dövüşü düzenlemeye dahil oldu. Kavga ilgi görmüyordu. Biletler gişede tozlanmaya başladı. Arkadaşı, o noktada spor hakkında çok az şey bilen ve daha az umursayan Arum’a sporu abartmak için ne yapabileceğini sordu. Yılların gösterdiği gibi, Arum “abartma”nın kralıdır.
Arum ona ring kenarında dövüş yayını yapan siyahi bir spikerin hiç olmadığını söyledi. Bunun tamamen yeni bir pazar açacağını düşündü. Willie Mays’i denediler. O meşguldu. Jim Brown’u aradılar. Evet dedi. Varlığını duyurdular ve biletler hareket etmeye başladı.
Arum, kavgayı ve Brown’ın çalışmasını yakındaki bir yayın fragmanından izledi. Daha sonra, Brown nasıl olduğunu görmek için geldi ve ardından gelen konuşmalarında, bir organizatörün Arum’daki becerisini hisseden Brown, Arum’un büyük bir ofis binasında bir grup havasız avukatla zamanını boşa harcadığını söyledi. kendisi savaşır.
Arum ona boks hakkında hiçbir şey bilmediğini, sporu sevmediğini ve o günlerde önemli olan tek dövüşçü olan Muhammed Ali’yi terfi ettirmedikçe kesinlikle bunu kabul etmeyeceğini söyledi. Birkaç hafta sonra Brown onu aradı, onu Ali’yle tanıştırmaya götürdü ve gerisi tarih oldu.
Arum bugüne kadar Brown’ın harika bir arkadaş olduğunu söylerdi. Sporda da çok olacak ama çoğu erkek olacak.
Yol boyunca, Brown hem bir spor efsanesi hem de olumsuz haberci haline geldi.
Örnekler: Bir keresinde bir golf arkadaşına vurup boğazını sıktı, polis geldi ve sonunda saldırı ile suçlandı. Bir keresinde karısının arabalarından birinin camını kürekle kırmıştı. Los Angeles Herald Examiner için spor yazan ve şimdi tanınmış bir kitap yazarı olan Diane K. Shah, bir keresinde Brown ile Pasifik Okyanusu’na bakan evinde röportaj yapmaya gitti. O sırada Brown’ın kız arkadaşı olan ve Shah’a onun ne kadar harika bir adam olduğunu söyleyen çok genç bir kadınla tanıştı. Birkaç ay sonra genç kız, Brown’ın daha fazla şiddet uygulamaktan korktuğu için evin kilitli banyosundan polisi arıyordu.
Sonra Brown’a takılan, model Eva Bohn-Chin’i Los Angeles’ta yaptıkları bir kavganın ortasında balkondan attığı suçlaması vardı. Kısa süre sonra, balkondan atıldığına dair polis suçlamasının yanlış olduğunu söyledi. Daha sonra bir röportaj yapar, soru soran kişiye bazı morluklar gösterir ve retorik bir şekilde, “Kendimi balkondan atar mıydım?”
Brown nasıl hatırlanacak?
İlk döneminde, medeni hakların yorulmak bilmeyen bir savunucusuydu. Siyahlara yönelik kötü muameleyi gördü, bunun hakkında konuştu ve bunu ele almak için gruplar organize etti.
Yani, bariz özet, harika Jim Brown’ın, harika atlet, düzgün bir film yıldızı ve birçok kadın için korkunç bir insan olduğunu söylemektir, bir muammadır. Onu tanıyan pek çok kişi ondan hoşlandı. Pek çoğu, bu kadınların çoğunluğu yapmadı. Büyüleyici miydi yoksa zorba mıydı? Harika NFL koşu oyunlarının öne çıkan filmleri, sabıka kaydını gölgede bırakacak mı?
Ünlülerin çoğu öldüğünde, bir fikir birliği ve bunun bir taşkınlığı vardır. Jim Brown ile durum böyle değil.