We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
1968'de Vietnam'da bir piyade olan Ron Ridenhour, Başkan Nixon'a My Lai Katliamı olarak bilinen olayda ABD Ordusu tarafından 500 sivilin öldürülmesini ayrıntılarıyla anlatan bir mektup yazdı.
My Lai: Amerika'nın Utanç Köyü
Savaş protestoları Amerika'yı sarstı. Bu göstericiler My Lai'yi henüz duymamışlardı.
Ray Setterfield tarafından
16 Mart 1968 — Pek çok kişi tarafından Amerikan askeri tarihinin en utanç verici olaylarından biri olarak kabul edilen Vietnam'daki My Lai katliamı bu gün gerçekleşti. Başta kadın ve çocuklar olmak üzere yüzlerce savunmasız sivil ABD askerleri tarafından vurularak öldürüldü.
My Lai, Amerika'nın vicdanında sonsuza kadar akıldan çıkmayan bir olay olarak kalacak ve bu uzun süreli çatışmanın herhangi bir tartışmasında veya değerlendirilmesinde yüzeye çıkacak.
Amerika'nın bildiği şekliyle Vietnam Savaşı veya Washington'un eski düşmanlarının dediği gibi "Amerikalılara Karşı Ulusu Kurtarmak İçin Savaş" 1954'te başladı ve 1973'te doğrudan Amerikan müdahalesi sona ermesine rağmen 1975'e kadar sürdü.
Ancak, Vietnamlıların Fransız sömürge yönetimine karşı isyan etmesiyle ülkede onlarca yıldır savaş vardı.
1954'te Fransa çekilmeye karar verdi ve o yılki Cenevre Konferansı'nda ülkenin 17. paralel boyunca "geçici olarak" bölüneceği ve böylece komünist Kuzey Vietnam ve komünist olmayan Güney Vietnam'ın yaratılacağı konusunda anlaşmaya varıldı. Amerika Birleşik Devletleri'nin ıstırabına çok fazla.
Komünizme hararetli bir şekilde karşı çıkan Beyaz Saray, temelde bir ülke komünizme düşerse komşusunun onu takip edeceğini, ardından komşusunun vs. takip edeceğini belirten "ldquodomino teorisini&rdquo" destekledi.
O sırada Başkan Eisenhower'ın başkan yardımcısı olan Richard Nixon, teoriyi daha ayrıntılı olarak açıkladı: "Hindi Çini düşerse, Tayland neredeyse imkansız bir duruma girer. Aynısı, kauçuğu ve kalayıyla Malaya için de geçerlidir. Aynı şey Endonezya için de geçerli.
&ldquoGüneydoğu Asya'nın bütün bu kısmı komünist egemenliğine veya komünist etkisine girerse, var olmak için bu bölgeyle ticaret yapan ve ticaret yapması gereken Japonya, kaçınılmaz olarak komünist rejime yönelmelidir.&rdquo
Doğru ya da değil, Kuzey Vietnam'ın tek bir amacı vardı ve ülkeyi Rusya ve Çin'inkileri örnek alan bir komünist rejim altında birleştirmekti. Güney Vietnam, Batı ile ittifak kurmayı tercih etti.
Sonuç, Sovyetler Birliği ve Çin'in Kuzey'e silah, malzeme ve danışman akıtması, Amerika ise Güney'e askeri danışman sağlamasıydı. 1959'da orada yaklaşık bin kişi vardı, ancak 1960'ta seçilen Başkan John F Kennedy, 1963'te öldüğü zaman bu sayıyı 16.000'e çıkarmıştı.
Aynı yıl Kuzey Vietnam, Güney'de savaşmak için 40.000 asker gönderdi. Buna karşılık, Başkan Lyndon Johnson ilk kez muharebe birlikleri gönderecekti. 1964'e gelindiğinde Vietnam'da 184.000 Amerikan askeri vardı ve bu rakam yıldan yıla önemli ölçüde tırmanacaktı. 1969'da bu sayı 500.000'in üzerine çıktı.
Şiddetli ve çirkin savaş sürerken, 16 Mart 1968'de şafaktan kısa bir süre sonra, &ldquoCharlie Company&rdquo'ye ait üç ABD askeri müfrezesi helikopterlerden Son My bölgesine atıldı. Bölgede aktif oldukları bildirilen ABD birlikleri tarafından Viet Cong veya VC olarak adlandırılan Ulusal Kurtuluş Cephesi (Kuzey Vietnam) askerlerini öldürme emriyle bir arama ve yok etme görevindeydiler.
ABD Ordusu komutanları, bölgede bulunan herkesin Viet Cong veya aktif sempatizan olarak kabul edilebileceğini tavsiye etmişti ve birliklere köylerini yok etmeleri emredildi.
Teğmen William Calley tarafından komuta edilen 1 Takım, yaklaşık 700 kişiye My Lai &ndash evine gönderildi. Calley'e bölgede NLF üyeleri bulmayı bekleyebileceği söylendi.
Aslında, yalnızca kadınların, çocukların ve yaşlı erkeklerin yaşadığı bir köy buldular ve hepsi de gruplara ayrıldı. Kulübelerinde yapılan bir aramada sadece üç ya da dört silah ortaya çıktı ve düşmandan hiçbir iz yoktu, Calley adamlarına köylülere ateş açmalarını emretti, kendisi de ayrım gözetmeksizin gruplara ateş etti.
Anneler çocuklarını korumaya çalıştı ama vuruldu ve küçükler de kaçmaya çalışırken vurularak öldürüldü. Calley'in küçük çocuklar da dahil olmak üzere düzinelerce insanı makineli tüfekle infaz etmeden önce bir hendeğe sürüklediği bildirildi. Birçok kadına tecavüz edildi ve köy yakıldı.
ABD askeri Varnado Simpson Aralık 1969'da ifade verdi: &ldquoKöye giren herkesin aklında öldürme vardı. Pek çok arkadaşımızı kaybetmiştik ve bu bir VC kalesiydi. Onları ya VC ya da VC'ye yardım etmek olarak değerlendirdik.&rdquo
Ancak, orada tek bir Viet Cong savaşçısı bulunamadı. "Aslında," Er Michael Bernhardt tanıklık ederdi, "her yerde askeri çağda bir erkek gördüğümü hatırlamıyorum, ölü ya da diri."
Bunların hiçbiri, Kasım 1969'da bir ABD askeri olan Paul Meadlo'nun televizyonda röportaj yaptığı ve My Lai'de "on beş veya on beş erkek, kadın ve çocuğu" öldürdüğünü itiraf ettiği zamana kadar dış dünya tarafından bilinmedi. Olayın tüm dehşeti daha sonra ortaya çıkmaya başladı ve çok geçmeden yüzlerce köylünün öldürüldüğü anlaşıldı.
Bir dizi ABD askeri cinayetlerle suçlandı, ancak Teğmen William Calley hariç hepsi beraat etti ya da haklarındaki suçlamalar düşürüldü.
Daha önce "göremediğim, hissedemediğim, dokunamadığım bir düşman tarafından askeri birliklerin katledilip hırpalanmasından" bahseden Calley. . .&rdquo, My Lai'de komünistleri avlamak ve komünizmi yok etmek için bulunduğu ve &ldquoyalnızca NLF'yi avlamak için verilen emirleri yerine getirmekte olduğu savunmasını ileri sürdü.&rdquo
Calley'nin ait olduğu &ldquoCharlie Company&rdquo'nun daha önce bubi tuzaklarıyla öldürülen beş kişiyi kaybettiği ve diğerlerinin de bu görünmeyen silahlarla yaralandığı doğruydu.
Ancak Calley 109 sivili öldürmekten suçlu bulundu ve ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. Ancak, Başkan Richard Nixon'ın müdahalesinden sonra bu hapis cezası ev hapsine çevrildi. Üç yıl sonra, Calley federal bir yargıç tarafından serbest bırakıldı.
My Lai'de öldürülen insan sayısı tartışmalıdır. Oradaki bir anıtta, yaşları bir ile seksen iki arasında değişen 504 isim listeleniyor. Resmi bir ABD ordusu soruşturması 347 rakamına karar verdi.
ABD 1973'te askerlerini ülkeden çektikten sonra, Güney Vietnam 30 Nisan 1975'te Kuzey Vietnam'a teslim oluncaya kadar çatışmalar devam etti. 2 Temmuz 1976'da Vietnam, Vietnam Sosyalist Cumhuriyeti olarak yeniden birleşti. 1995'te ABD ile diplomatik ilişkilere yeniden başladı.
My Lai Katliamı
16 Mart 1968'de Güney Vietnam'da My Lai Katliamı meydana geldi. 350-500 erkek, kadın, çocuk ve bebek, bir kontrgerilla operasyonu sırasında ABD askerleri tarafından vahşice öldürüldü. Vietnam Savaşı sırasında ABD kuvvetleri tarafından işlenen en kötü savaş suçuydu. Bu adamları neyin gafil avlayıp o korkunç suçları işlediklerini bulmaya çalışmak için, Fort McNair, DC'deki ABD Ordusu Askeri Tarih Merkezi'nde tarihçi olan Erik Villard ile konuştum. Bize o kader günün olaylarını, bunun neden olduğuna inandığını ve bu şok edici olayların bugün ABD askeri operasyonlarını nasıl etkilemeye devam ettiğini anlatıyor.
Gizlilik ve devre dışı bırakma bilgileri için acast.com/privacy adresine bakın.
Herkes dansçıları karşılar, tarih bugün, 16 Mart, bin dokuz yüz altmış sekiz, Güney Vietnam'da My Lai katliamı meydana geldi. ABD birlikleri, bir kontrgerilla operasyonu sırasında 250 ila 500 silahsız insanı öldürür. Kurbanlar arasında erkekler, kadınlar, çocuklar ve bebekler var. Sıralama tam bir çöküştü. Ve yaygın olarak, Vietnam Savaşı'nın tamamında ABD birlikleri tarafından işlenen en şok edici savaş suçu olarak kabul ediliyor. Bu adamları, bin dokuz yüz altmış sekizin bu gününde, o korkunç suçları işlemeye iten neydi?
D.C.'deki Fort McNair'de bulunan ABD Ordu Askeri Tarih Merkezi tarihçisi Eric Villainies ile konuştum ve duyacağınız gibi, ne olduğuna ve neden olduğunu düşündüğüne dair harika bir özet veriyor. Daha önce de pek çok kez bahsettiğim gibi, bu podcast, bunun gibi tartışmaları yapmaktan ve savaş alanlarında ve askeri planlama departmanlarında meydana gelen değişiklikleri öğrenmekten ve bunun gibi şeyleri denemek ve önlemek için keyif alıyorum. Ve sonuçları hakkında çok ilginç.
Bu podcaster'lara para vermek istiyorsanız, yüzlerce saatlik tarih belgeseli izlemek istiyorsanız, lütfen tarihe gidin. The Ides of March'ta Julius Caesar'ın öldürülmesiyle ilgili Killing God adlı belgeselinizde TV'ye çıkın, dün, MÖ 44'te fotofobik. Bu hafta gündeme geldi. Çoğu kişi bunu izliyor. Belgeselde olup bitenlere katıldığınız için herkese çok teşekkür ederim. Çok daha fazlası geliyor. Bu yüzden lütfen Dot TV'de bir geçmişe gidin ve şuna bir bakın.
Bu arada buradaki herkes Eric Vila'nın My Lai katliamından bahsettiği.
Pekala, podcast'e geldiğiniz için çok teşekkürler. Beni kabul ettiğin için teşekkürler. Vietnam'daki Tet Taarruzu ile başlayalım. Ocak sonu, çalkantılı yıl, 1968. Bu olayın kritik arka planı bu, değil mi? Bu. Ve My Lai katliamı gerçekten de birçok yönden, ABD Ordusunun 68 Ocak'taki Tet Taarruzu öncesinde ve sırasında, Vietnam veya Viet'ten daha iyi olduklarını düşündükleri o kaotik, çalkantılı, kafa karıştırıcı günler ve aylardan çıkıyor. Kong acı çekiyor.
68 Ocak'taki bu görünüm nedir? Evet tamam. Yani eğer bakıyorsak, söyle. Ocak ayının ortasında, bilirsiniz, savaş başlamadan önce, Tet Taarruzu'ndan önce. Trendlerin müttefikleri aradığına dair temkinli bir iyimserlik var. Macfie karargahında hiç kimse, General Westmoreland ya da başka biri, bunun savaşı yıllarca devam ettiremeyeceği ve çok fazla zayiat vereceği ve garantili bir sonuç olmadığı yanılsamasına sahip değil.
Ancak son bir yılda, çeşitli programlarda pek çok cesaret verici işaretler gördüler. Ve böylece trend çizgileri kesinlikle doğru yönde ilerliyordu. Ve aslında bu, Vietkong ve Kuzey Vietnamlıların Tet Taarruzu'nu başlatmaya karar vermelerinin nedenlerinden biri, biraz zemin kaybetmeye başladılar. Güney Vietnam'daki bazı bölgelerin kontrolünü kaybetmeye başladılar. Ve her şeyi alt üst etmek istediler ve kesinlikle yaptılar. Bahsettiğimiz ülkenin bu kısmı Gwangi Eyaleti.
Burası Güney Vietnam'ın kuzey kesiminde ve Güney Vietnam askeri bölgesi olarak iCore adlı bir bölgede. Ancak iCore, ülkedeki en tehlikeli yerlerden biriydi. Çok ve çok mücadele. My Lai'nin bulunduğu bu özel bölge, bu tür bir yarımada ve ondokuz kırk beşten beri biraz komünist kontrol altında. Demek istediğim, bu akılda tutulması gereken bir şey. Komünistler her zaman bu mezralar ve köylerin kontrolü altındaydı.
Ve böylece Tet Taarruzu gerçekleştiğinde ve bu otuz bir Ocak altmış sekiz olduğunda, yani bütün ülke savaşta patlar. Üç yüzden fazla Güney Vietnam şehri saldırıya uğradı. Doksan bin Vietcong, Kuzey Vietnamlı askerler Saygon yolunu ve daha birçok yeri işgal ediyor. Yani mutlak bir kaos. Şimdi, askeri açıdan bakıldığında, müttefikler oldukça hızlı bir şekilde üstünlük elde ediyor. Ve muhasebe açısından, komünistler inanılmaz kayıplar veriyor, birkaç hafta içinde 40 bine varan ölü var ve yol dışında şehirlerin çoğundan çabucak sürüldüler, ki bu elbette yaklaşık bir ay sürüyor.
Ancak birçok insanın belki de bu konuda bilmediği şey, Tet Taarruzu'nun en büyük etkilerinden biri, kırsal kesimdeki güvenliğin büyük bir darbe alması çünkü savaş olduğunda, bu Güney Vietnam birimlerinin çoğu. orada köyleri ve mezraları savunanlar, kasabalara geri dönüyorlar, şehirlere geri dönüyorlar. Ve böylece birçok yerde bir tür güvenlik boşluğu var. Ve bu, Tet'i takip eden işlemlerde veya bağlamı kurmanın bir türüdür.
Amerikalılar ivmeyi geri almak istiyor. Güney Vietnam güçlerini, barışçıl bir şekilde çalışarak mümkün olan en kısa sürede kırsal kesime geri götürmek istiyorlar. Ve böylece ABD'li komutanların üzerinde bir şeylerin gerçekleşmesi için gerçek bir enerji ve baskı var. Ve bu, bu özel operasyon için bir tür kurulum. Esasen, tüm müttefik birliklerin temelde hareket ettiği bölgelerin kontrolünü ele geçirme girişimiydi. Ve bu özel bölge, bu ürün, Kingi Eyaleti, Güney Koreli Deniz Piyadeleri tarafından işgal edilmişti, ancak yakın zamanda taşınmışlardı.
Yani bu her şeyin ötesinde, eskiden orada olan birlikler artık orada değillerdi. Yani Amerikan bakış açısına göre, bir fırsat vardı, hadi bunu böyle koyalım, oraya girme, kontrolü yeniden sağlama fırsatı. Ve bence bu, bu trajediye, bu felakete, bu geri dönme arzusuna yol açan düşüncenin bir parçası. Haydi, aşağı indiklerinde Viet Cong'a zarar verelim. Gerçekten acıyı onların üzerine koyalım.
Ve bence bu gidişat zihniyetinin bir parçasıydı. Ve bu komutanların ve askerlerin bu kadar heyecanlı olmasının bir nedeni de, hadi nakavt darbesini yapalım diye koçluk yapmalarıydı. İsyanla mücadele konusundaki yabani otlara girelim. Mesela nakavt darbesi nasıldır? Silah önbelleklerini mi arıyor? İstihbarat liderliğindeki suikasttır. Köy köy sorgulama mı? Buralarda Viet Cong kim var? Mesela, bu operasyon neye benziyor?
Doğru. Bu, elbette, ordunun ve genel olarak orduların hala tartıştığı bir şey. Ama bence burada vurgulanması gereken nokta, Vietnam'ın çeşitli düzeylerde işleyen karmaşık bir savaş olduğudur. Bir düzeyde, düzenli kuvvetler arasında, bir çiftçinin geceleri eski Springfield'ı almaya ve Amerikalılara ve bu bölgedeki her şeye birkaç atış yapmaya karar verdiği türden gerilla faaliyetlerine kadar uzanan geleneksel büyük birlik savaşları vardı.
Bahsettiğimiz şey, bu, barıştırma sorunlarına güzel bir örnek. Yine esas olarak Vietkong kontrolü altında olan birkaç mezra ve köyünüz vardı. Güney Vietnam hükümet yetkilileri sadece gündüzleri geldi ve uyumadılar. Güvenlik yoktu. Peki bu insanları nasıl kontrol altına alırsınız? Şey, bu şeylerin bir kombinasyonu. Bunun bir kısmı, kötü adamların kim olduğunu, iyi adamların kim olduğunu bulmak zorunda mısın?
Bilgi geliştirmeye mi ihtiyacınız var? Aslında Phoenix programının devreye girdiği yer burasıdır. Bu bir CIA suikast programı değildi. Bazı insanların dediği gibi. Temelde Güney Vietnam'daki insanların ulusal bir veri tabanını oluşturma ve ardından onların gizli bir ajan mı yoksa sadece suçlu mu olduklarını belirleme çabasıydı. Bunu yapmak için masum siviller mi, elbette insanları sorgulamanız, bilgi almanız gerekiyor. Amerikalıların devreye girdiği yer ise Ordon operasyonlarını kullanacakları.
Yani bir operasyon sırasında, Amerikalılar içeri girecek ve aranması gereken köy veya mezranın çevresinde bir çevre oluşturacaktı. Doğru. Ve kötü adamların kim olduğunu bulun. Ve bu, savaşta geçirdiği süre boyunca çok fazla devam ediyordu. Örneğin, yukarıda uçan helikopterleriniz olurdu. Kıyı açıklarında donanma gemileriniz olurdu ve helikopterle inecek, belirli bir alanı çevreleyecek ve sonra içinden geçecek bir dizi biriminiz olacaktı.
Şimdi, normalde Güney Vietnamlılar soru soruyordu çünkü kısmen dil soruyordu. Doğru. Ama aynı zamanda onların ülkesi. Bu askeri operasyonun olağandışı olmasının bir nedeni de budur. Ve birçok yönden olağandışıydı. Sebeplerden biri, kordon altına alınması gereken arama operasyonunda, orada sorgulama yapacak hiçbir Güney Vietnamlı yetkilinin olmaması, olabilecek tüm bu tür şeyler.
Ve böylece Amerikalılar oraya girdiklerinde, kötü adamı iyi adamdan ayırmanın hiçbir yolu yoktu. Şimdi, bölgede kırk sekizinci yerel kuvvet taburu olan bir Vietkong taburu olduğu söylendi. Ve yerel bir kuvvet taburu temelde bunu tam zamanlı askerleri olarak düşünür, ancak bir bölge komitesi için çalışırlar, yani bir ilçe düşünürseniz, Birleşik Devletler'deki gibidirler. Bir ilçe askeri gücü olacaklar, bir ana güç olacaklar ve bir devlet askeri birimi gibi olacaklar.
Bu, oldukça yerel olarak çalışan bir birimdir. Siyah pijama falan giyiyorlar ama tanınabilir askerler. Yani cephane, kemer, şapka, sadece çiftçi gibi görünmüyorlar. Yani Amerikalılar bölgede böyle bir birim olduğunu biliyorlardı. Yani indiklerinde veya yapılacak bariz şey silah tutan insanları aramaktır. Aslında hiç yoktu çünkü tabur orada değildi. Çok dolaştı. Ve Tet Taarruzu'ndan sonra, çok ağır kayıplar verdiği için aslında sadece yüz kadar adam kalmıştı.
Yani aslında 50 kilometre yarıçapında 10, 15 kişiye bölündü. Bulunacak bir birim yoktu. Hepsi saklanıyordu. Yani Amerikalılar içeri girdiğinde, normal prosedürde, herkesi bir sağlık kliniği gibi toplarsınız, bilirsiniz, aşı yaptırırsınız ve dişleri onarırsınız ve müzik çalar ve insanları eğlendirirsiniz. Hoş olmayan bir deneyim yaşamak istemezsiniz. Ve sonra kendi kendini ısıtıyorsun, bu görevliler gidip bilgi alıyor ve kimlik kartlarını kontrol ediyor ve bu tür şeyler.
Bunların hiçbiri olmadı. Amerikalılar oraya güçlerini katarak giriyorlar. Bölgede dost canlısı kimse olmadığı söylendi. Hesaplar farklı, ancak bazıları en azından Vietkong için askeri değeri olan her şeyi yok etme yetkisine sahip olduklarının söylendiğini söylüyor çünkü bu insanlar bu bölgede yaşıyorlar. Viet Cong'u destekliyorlardı. Onlara pirinç yasası bilgisi veriyorlardı. Ama öylece evleri yakıp, çiftlik hayvanlarını öldüremezsiniz ve kesinlikle sivilleri öldüremezsiniz.
Ve böylece Amerikalılar içeri girdiğinde denetlenmediler. Sorun da bu. Eğer kontrgerilladan bahsediyorsanız, bunu yapmanın yolu bu değil. Bu, steroidler üzerindeki ağır bir el, bunun nedeninin bir parçasıdır. Sözde güvenli alanlar bile güvensizken veya yerde savaş varsa, bu vahşi, şaşırtıcı tuhaf Tet Taarruzu savaşında yer aldılar. Saygon'daki ABD büyükelçiliği ve herkes olağanüstü resimlerden biliyor, böyle düşünme.
Bununla savaşan ABD Deniz Piyadeleri, bu askerlerle yoğun bir savaştı. Bu bireyler bunu önceki birkaç ay içinde deneyimlemişlerdi. Bu, işin şaşırtıcı yönlerinden biri. Hayır, çok azı şimdiye kadar savaşa gitmişti.Yani bu, 20.30 Piyade Tümeni veya Americal'dan bir birlik, şimdi olduğu gibi, İkinci Dünya Savaşı'nda Güney Pasifik'te kuruldu. Bu yüzden yirmi üçüncü lig olmasına rağmen genellikle Amerika olarak adlandırılır.
Garip bir birimdi çünkü aslında Vietnam'da kuruldu. Diğer birimlerden bir araya getirilmiş ve taşrada monte edilmiştir. Mevcut birimleri aldıkları bir öncülü vardı, ancak bu zamana kadar üç piyade tugayı vardı, 11. bir doksan altı ve sonra bir dokuz sekiz bu bölümün parçasıydı. Ama hiçbir zaman geleneksel olarak birlikte çalışmamıştı. Ve aslında, bu tugaylar My Lai'ye giren kuvvette geniş bir alana yayılmıştı.
11. Piyade Tugayındaki taburların her birinden bir bölüktü. Yani bu, daha önce hiç faaliyet göstermediği bir yerde faaliyet gösteren, birlikte taş döşeli bir tümenden gelen birleştirilmiş bir kuvvettir. Burası onların normal alanı değil. Burası Güney Kore Deniz Piyadelerinin eskiden olduğu ve Amerikalıların buraya girmek için izin aldıkları yer. Tüm bu diğer şeylerin yanı sıra, çoğu asker aslında savaşta bulunmamıştı. Şimdi gazete okuyorlar. Televizyon izliyorlar.
Yani ülkenin savaşarak harap olduğunu biliyorlar ama kendi deneyimleri çoğunlukla bubi tuzakları ve keskin nişancı ateşi oldu. Düşman mayınlarından ve bunun gibi şeylerden bazı zayiatlar almışlardı. Ve bu kesinlikle onların zihinsel tutumlarını etkiledi. Daha önce savaşta bulunduysanız. Ve aslında bunun bir sorun olduğunu düşünüyorum, eğer hepiniz heyecanlıysanız ve buranın kötü adamlarla dolu olduğu ve daha önce hiç aynı dövüşte bulunmadığınız söylendiyse, disiplin sorunları için fırsatların büyüdüğünü düşünüyorum.
Ona Snow'un tarihi verildi, 16 Mart 1968'de bugün meydana gelen My Lai katliamından bahsediyoruz.
Bu feci savaştan, kanlı devrimlerden ve şiddetli ideolojik savaşlardan sonra daha fazlası geliyor. Ben James Rogers'ım. Ve Dünya Savaşlarında, askeri tarihin ön saflarındayız. Geriye dönüp baktığımızda, anlaşılır bir şekilde, dönüm noktası anları var. Potsdam'daki büyük vahiy gerçekten Stalin'in evet, bana bir şey söyle demesiydi. Beklenmedik olayları bilmiyorum. İşte o an, koltuğun minderine dikilmiş olduğunu keşfettiği tüm bu belgeleri ve bitmeyen çelişkileri ona verdiği an oldu.
Bu nedenle tartışmalı olarak, her devlet nükleer silahları test etti ve bir tür etki yarattı. Yerel toplulukları görün, burada tarihten dünya savaşlarına abone olun. Podcast'lerinizi nereden alırsanız alın, dünyayı dünya savaşlarına geri koyalım. Yatağınız ses mi çıkarıyor? Hiç alışkın değildi. Yoksa sarkma neden oluyor mu?
O zaman yenisini almanın, en iyi uykuyu en iyi fiyata almanın zamanı geldi.
Nektar şilte ile fiyatlar sadece dört yüz doksan dokuz dolardan başlıyor ve üç yüz altmış beş gecelik bir ev denemesinde atılan aksesuarlarda üç yüz doksan dokuz dolar ve sonsuza kadar garanti. Nektar uyku dotcom'a gidin.
Bana bu sorunlardan bahset. Bu adamlar bu bölgeye girip Vietnamlı sivillerle temasa geçtiğinde ne olacak? Bu operasyonu gerçekten yaptıklarında, ki bu yine olağandışı çünkü hepsi sözlü olarak yapıldı, normalde bu operasyonlar, tüm bu personel süreci var ve topçuların ayrıntılı kayıtları var. Yapacağın piyadeyle ne yapacaksın? Bunu sadece sözlü olarak yaptılar, bu da sorunun bir parçası, bizde o kayıtlar yok.
Olan şu ki, bu genel alana helikopterlerle birkaç piyade bölüğü indirdiler ve buna Sign Me Köyü deniyor, çünkü burası Hamley denen daha küçük toplulukları kapsayan daha geniş bir alan. Biz buna My Lai diyoruz, ama aslında onlar, bahsettiğimiz altı Mylai mezrasıydı. Bunların çoğunun gerçekleştiği yer My Lai'ydi. Ve gerçekten odaklandığımız tek bölük, 1. Tabur, 20. Piyade'den bir bölük.
O toprak Mylie'dir ve sonra bu topluluğu süpürürler. Ve bu olurken, operasyona devam eden başka şirketler var, başka yerler, ama bu belirli bir şirket bir şekilde müfrezelere, bu müfrezelerden bazılarına, özellikle Teğmen Calley tarafından komuta edilene benziyor. İnsanları öldürmeye başlayın, insanları topluyorlar ve bunlar yaşlı adamlar, kadınlar, çocuklar ve siz askerlik çağına gelmemiş erkeklersiniz ve genellikle çok fazla bağırıyorlar gibi görünüyorlar ve onlar, hey, bilirsiniz, silahlar nerede, nerede kötu adamlar.
Ama belli bir noktada, onları toplarken, bazı durumlarda onları yolun kenarına sıralayın ve ilk kimin ateş ettiğini veya kimin emrettiğini tam olarak bilmiyoruz. Ve farklı hesaplar var. Ama temelde bu ABD askerlerinden bazıları, bu mangalardan bazıları diğer durumlarda bu sivilleri vuruyor. Ve bu, o zamanlar yaygın olarak bildirilmedi. Bazı kadınlara cinsel saldırıda bulundular, bazıları gerçekten, gerçekten, gerçekten korkunç şeyler oluyordu.
Ve bu mezrada nerede olduğunuza bağlı olarak, ya işler oldukça normal görünüyor ya da yüz metre uzaktaysanız. Bu bir korku şovuydu, bu yüzden sadece müfrezelerin bu bölümlerine bağlıydı, ama sonunda düzinelerce, düzinelerce ve düzinelerce insan öldürüldü ve bölük komutanı telsizle geri dönüyor, ama herhangi bir sorun olduğunu söylemiyor. Sadece ışık direncini saydığımızı söylüyor. İşler iyi gidiyor. Sanırım bir şeylerin yanlış olduğunu gerçekten anlayan ilk kişi, tepeden uçan bir helikopterdi ve keşif helikopteri uçtu ve alçaldı.
Hugh Thompson aşağıya baktı ve bu cesetleri gördü, bir hendekte yatan Vietnam cesetleri ve Amerikan askerleri bakışları satın alıyor ve iki mürettebatı bakıyor ve sonra gördüklerine inanamadıkları şeyleri izleyen bu sivillerden bazılarına ateş edildiğini görüyorlar. Helikopterini gerçekten indiriyor, iniyor, bizi kırk beş çekiyor ve oradaki Amerikalılara doğrultuyor ve bir sivili vuran bir sonraki adamın tapınağa kırk beş alacağını söylüyor. Şimdi sadece inanamadı.
Ve böylece gerçekten indiği yere gidiyor. Yani orada öldürmeyi bırakıyor ama helikopterine geri dönüp göreve devam etmesi gerekiyor. Bu yüzden gördüklerini hemen amirine rapor eder. Sanki korkunç bir şey oluyor. Ve bu gerçekten ilk belirtiydi. Ve burada komuta ve kontrol sisteminin ne kadar parçalı olduğunu unutmayın. Sen, Thompson'ın amiri, 11. Tugay'a bağlı olan, ancak gerçekte onların komuta zincirinde olmayan, havacılık şirketinin, helikopter şirketinin tabur komutanısın.
Yani senin gibi değil. Thompson, tümen komutanını telefona alabilir. Sadece patronunun kim olduğunu söylemesi gerekiyor. Ve böylece, General Koster ve tugay komutanı Albay Henderson'ın ertesi gün küçük bir araştırma yaptığı tümen, ah, şimdi birkaç sivilin başıboş top mermileri tarafından öldürülmüş olabileceği sonucuna varıyorlar, ancak gerçekten olağandışı bir şey yoktu. Elbette gerçek şu ki, bu gün başka bir bölgede dört yüze kadar sivil katledildi.
Ama kesinlikle korkunç bir deneyimdi. Ve o bölükte bulunan bazı Amerikan askerleri katılmayı reddetti. Sadece uzaklaştılar. Bazıları asker arkadaşlarını durdurmaya çalışır. Diğerleri isteksizce katıldı çünkü emirleri olduğunu düşündüler. Ve birkaçı bu konuda gerçekten hevesli görünüyor. Bu yüzden gamutu yönetti, ama gerçek şu ki oldu ve barbarcaydı, neden bu gün burada oldu ve olağandışı mıydı ve olağandışı mıydı?
Neden oldu? Olağan olmayan. Bazıları diyecek ki, hey, sen bir ordu tarihçisisin, bölük hattını çekeceksin. Biz ordu tarihçileri, herhangi bir kadrolu akademisyenin sahip olduğu aynı objektif profesyonellik standartlarına sahibiz. Ordu bize ne yazacağımızı söylemez. Aslında bağımsız olmamızı sağlayan bir denetleme komitemiz var. O yüzden gördüğüm gibi adlandırıyorum. Neden bu neden burada, neden şimdi?
Yine, bence parçalanmış komuta ve kontrol sistemi, daha önce hiç olmadığı bir yerde faaliyet gösteren bir araya getirilmiş bir görev gücünüz olduğunda. Oldukça geniş bir alanda hizmet veren bu şirketler birçok yere dağılmış durumda. Bu da yine aceleyle planlanmış bir operasyondur. Yani tüm bu şeyler bir tür kurulum. Ancak savaşta bunun gibi başka operasyonlar olup olmadığı sorusu hala var ve bu olmadı.
Yani, bu vahşetle bu ölçekte bu neredeyse hiç olmadı. Pek çok insan parmağıyla Cowley'i işaret etmek istiyor. Ve kesinlikle kendisine gelen tüm suçlamaları hak ediyor. Ama tek kişi o değildi ve sanırım psikanaliz yapmak istemiyorum ama koşulları yarattığınız zaman bunu düşünüyorum. Veya kaos, muhtemelen onları yakalarsınız ve bu yüzden operasyona girmeden önce tüm bu moral konuşması, memurlar, tamam, oraya gireceğiz, biraz kıç tekmeleyeceğiz ve bu ipler üzerinde ve onları matın üzerinde tutacağız ve keskin görüneceğiz.
Ve bu adamların çoğu hiç savaşa girmedi. Yani burada biraz endişeli var. Bu moral konuşmasını yapıyorlar. İçeri gireceğiz ve ayrıca evet, bilirsiniz, parlayacağız çünkü bu bölükler ve Görev Gücü Barker, biz 11. Tugay'daki her bir taburun en iyi bölüğüyüz. Demek istediğim, bunlar atılan retler değil. Bunun bir seçim çerçevesi operasyonu olması gerekiyordu, ama onlar gaza geldiler ve bölgeye gidiyorlar ve sanırım bu yerlerden bazılarında bu gruplardan bazılarıyla birlikte.
Askerler kendilerine ateş edildiğini anlayınca, çatışma çıktı. Ama tüm bu endişe ve öfkeye sahipler, bazı durumlarda muhtemelen düpedüz ırkçılık var, değil mi? Ve bildiğiniz gibi Viet Cong'u destekleyen bu insanlar var. Silah taşımayabileceklerini biliyorlar ama öyle olduklarını biliyorlar. Ve sanırım bir noktada biri tetiği çekiyor. Ve bir grup zihniyeti alırsanız, kimliğinizi kaybetmek kolaydır.
Bir grubun parçasıysanız ve bunu başkaları yapıyorsa, siz de yapın. Ve bence bu kader anıydı. Kendi kendini kontrol etme ve liderliği yerinde olmadığını düşündüğüm bazı kişiler vardı. Çünkü bu uzun bir savaştı ve bu oldukça sıra dışı bir durum. Sadece bunun kötü planlandığını düşünüyorum. Ve bir kez oraya vardıklarında, bu adamlar istediler, sanırım, sadece intikam almak istediler.
Sanırım sadece ayağını mayınla uçuran ya da endişelenen arkadaş için istediler, hey, eğer bunu atmazsak, o zaman BCO belki gelecek ay geri gelip beni öldürebilir. Açıklaması zor çünkü çok seyrek oluyor ve bu ordunun hala boğuştuğu bir konu, aslında merkezimiz yirmi on sekizde bir tartışma forumu düzenledi. Herkese açık bir tane yaptık ve sonra Pentagon'da bir tane yaptık.
Ve bu bizim subaylarımızın fikriydi. Mylai'de bir şeyler yapmak istediğimizi söyledik. Çünkü çok korkunç, ama sıra dışı. Bundan ne öğrenebiliriz, değil mi, hala bu soruları soruyoruz? Ve nihayetinde, erkeklerin kalbindeki kötülük nedir? Bilmiyorum. Açıkçası bilmiyorum. Ama sıradan bir olay değildi. Ve bunu Neily'den sonra söyleyeceğim, hikaye yaklaşık bir yıldır çıkmıyor.
Söylentiler falan var. Ancak Seymour Hersh'in aslında hikayeyi kırdığı altmış dokuz Ekim'e kadar değildi. Halk bunu öğrenir ve gerçek bir hesaplaşma vardır. Ancak bundan sonra, bent kapıları açık ve orduda şimdi Ordu yargıcı generali savunuyor, tüm şubeleri orduda olsa da My Lai tarafından şekillendiriliyor. Artık her komutanın tüzel kişi olarak bir JAG'si var. Yine de onlar tarafından, bu kararları vermeden önce, operasyonları gerçekleştirmeden önce, tetiği çekmeden önce, JAG ile kontrol ediyorlar, sanki bu doğru mu?
Yani 2014 Kuveyt'te Eşref Kampı'nda bunu gözlemledim. Üç yıldızlı generalin baktığı bir monitör. Ve orada bir Predator uçağı var ve bir yerlerde tek bir IŞİD savaşçısı teorisi var. Ve o general JAG'a bakmak zorunda kaldı, söylediğin son şey bu doğru bir davranış mı? Yargıç, evet, söylediğin her şeyi temize çıkardın, bomblet infaz dedi. Benden sonra yarattığı fark bu. Ordu, bu Jag'leri tüm kademelere koydu çünkü denetime ihtiyaçları olduğunu biliyorlar.
Daha önce de söylediğim gibi, My Lai bir trajediydi, bir suçtu, ama aynı zamanda modern ABD askeri tarihinde stratejik bir olaydı. ABD Ordusu üzerinde olduğunu söylediniz, ancak ABD kamuoyu ilişkileri Kinami ve kamu politikacıları ve nihayetinde savaşa verilen halk desteği üzerinde nasıl bir etkisi oldu? Doğru. Bunun söylentileri aylarca ve aylar sonra bölünme içinde dolaşıyordu, ancak kamuoyuna yansımamıştı. Ve ilginç, aslında bazı hesapları okudum.
Onlar, hayır, hayır, propagandanın bu olduğunu söyleyen birkaç Güney Vietnamlı yetkiliydi. Bunun olduğu yönündeki iddiaları etkin bir şekilde yok etmeye çalışıyorlar, ancak hikaye sonunda patladığında, altmış dokuz Ekim'i ıstırap çekiyor. Bu, Başkan Nixon'ın atomizasyonu açıklamasından beş ay sonra. ABD'nin Vietnam Savaşı'ndan çekileceğini duyurdu. Seymour Hersh Ekim'de hikayeyi kırdığında, ilk ABD birimleri çoktan geri döndü. Şimdi küçük bir sayı, ancak ABD zaten Vietnam'dan kademeli olarak çekilme yoluna gidiyordu.
Yani kamuoyu açısından kesinlikle infial yarattı. ABD'nin geri çekilmesinin hızını artırmadı. Bence asıl yaptığı daha önceki yönetimlerdeki yönetimin yalan söylemesi insanları daha da öfkelendirdi. Demek istediğim, Başkan Johnson'la bu güvenilirlik açığı hakkında konuşuyorsunuz. Pekala, burada Nixon değil, Başkan Johnson yönetimi altında olan bir şey var. Ama suç ortalıkta dolaşıyor. Bu yüzden ABD'nin geri çekilmesini hızlandırmada bir etkisi olmadığını düşünüyorum.
Ama tabii ki uzun vadeli bir etkisi var çünkü Amerikan toplumunun kendi başına orduya bakış açısına gerçekten ters düşüyor. Doğru. Biz öyle değiliz. Biliyorsunuz, Birleşik Devletler Ordusu daha yüksek bir standart için çabalamaktan her zaman gurur duymuştur. Diğer ordular gibi insanları öldürüp katletmeyiz. O yüzden bence bu zor bir şeydi. Bu zor bir şeydi. Ve hala kabul etmesi zor bir şey.
Ne yazık ki, muhtemelen gazilerin kendileri üzerinde en olumsuz etkiye sahipti çünkü çıktıktan sonra bazı insanlar vardı, Birleşik Devletler savaş karşıtı protestocular Mylai'yi savaşla bir tuttular. Ve böylece, eve gelen gazilerde kan büyüyen bebek katili hikayelerini duyduğunuzda, My Lai'nin buna çok katkısı oluyor, savaşta olmayan insanların fikri. Hikayeyi bildikleri için, bu insanlara farklı bakıyorlar ve şimdi eve gelen askerler, bu askerler o bölgede o bölgede bulunmamış olabilir.
Bunun nasıl olacağı önemli mi? Bir vatandaş olarak, kutsal inek gibisin, korkunç bir şey olabilir. Bu askerler ne görmüş ve ne yapmış olmalı? Ve bence bu muhtemelen en olumsuz etkiydi, halk bir şekilde askerleri suçlama eğilimindeydi, sadece tüm askerler. Ve bence bu, resepsiyonun eve gelmesini çok daha zorlaştırdı. Bu dikkate değer bir hikaye. Gelip bana her şeyi anlattığın için çok teşekkür ederim.
İnsanlar kitabınıza nasıl ulaşabilir? Bu yüzden ücretsiz olarak oluşturulabilir. Web sitemize giderseniz, tarihi olan Ahmed Mail. Amerika Birleşik Devletleri Ordusu Askeri Tarih Merkezi için çalışıyorum ve kitabımın adı Eric Villard'da bu tür bir kursta kalıyor Kursta Kalmak Bulacaksınız Bir bağlantı ücretsiz bir PDF indirme Fixator ve 80 sayfa artı. Yani büyük bir tane. Dilerseniz Devlet Basımevi'nden de sipariş verebilirsiniz.
Bu kopyalayacaktı. Web sitesine gidin ve PDF olarak indirebilirsiniz. Panelde olduğum ve ayrıca birkaç JAG tarihçimiz olduğu Washington, D.C.'de yaptığımız Neily tartışmasının videosunu da bulabilirsiniz. Gerçekten harika bir tartışmaydı. Yani bu konuda daha fazla bilgi almak için başka bir şey, asla unutamayız, asla unutamayız. Eric, bu çok büyüleyiciydi. Umarım Pulitzer'e geri dönersin. Biraz da askeri tarihten bahsedelim.
Kesinlikle bir zaman. Teşekkürler. Teşekkürler Anne.
Ülkemizin tarihinde bulunan ifade özgürlüğü. Aman Tanrım. Umarım bir iyilik istemek için gitmeden hemen önce podcast'i beğenmişsinizdir. Tamamen anlamak. Abone olmak veya bana herhangi bir nakit ödeme yapmak istiyorsanız, para mantıklıdır. Ama bana bir iyilik yaparsan, bedava. iTunes'a gidin veya podcast'inizi aldınız mı? Eğer ona beş yıldız verip kesinlikle harika bir yorum yaparsanız, yalan yere yemin edin, ona harika bir yorum yapın.
Bu şeyleri gerçekten takdir et. Pekala, ormanın kanunu orada ve alabileceğim tüm desteğe ihtiyacım var, bu onu listelerde yükseltecek. Çok yorucu. Ama yaparsan, çok, çok minnettar olacağım. Teşekkürler.
My Lai'nin Hayalet Ayak İzleri
My Lai mezrasını ziyaret ettim, 16 Mart 2018'de Vietnam'ın Son My köyünde, bir Amerikan piyade şirketinin silahsız sivillere yönelik utanç verici katliamının 50. yıldönümü. 2. Teğmen William L. Calley Jr. ve Yüzbaşı Ernest L. Medina liderliğindeki 23. Piyade Tümeni'nden (Americal) yaklaşık 100 kişi köye girdi ve oradaki neredeyse herkesi öldürdü. Vietnam hükümetinin öldürülen insan listesine göre yüzlerce kişi öldü - 347, ABD Ordusunun resmi numarası 504. Dönemin GI argosunda domuzlar, tavuklar ve mandalar bile “boşa gitti”. Niye ya?
Güya Amerikalılar göremedikleri bir düşmanla çatışmalarda aldıkları kayıplardan dolayı hüsrana uğradılar ve My Lai kayıplarını telafi edecekti. Bu hüsranlar yüzünden masum, çaresiz, savunmasız kadınları (bazıları hamile), çocukları ve yaşlıları vahşice vurdular.
Güney Vietnam kıyılarında bir zamanlar barışçıl bir tarım köyü olan ve şimdi bir anıt olan arazide yürürken, birçok manzara beni rahatsız etti. Anıt, 1968 köyünün yeniden yaratılmasını içeriyor ve kulübelerin çoğu, Amerikalılar gittikten sonra baktıklarında tasvir edildi - yere yakıldı - ancak bir kulübe, çekim başlamadan önce bir evin nasıl görünebileceğini gösteriyor.
Kulübeye girerken, aklım Vietnam'da 18 yaşında bir piyade olarak 50 yıl öncesine gitti. Katliamda olmamama rağmen, gördüğüm çoğu Vietnam kulübesi aynı şekilde inşa edilmişti: ahşap direklerle desteklenen saman hasır çatılar, toprak zeminler, toprak veya bambudan duvarlar ve birkaç parça ahşap mobilya ve kil çömlek. etrafa saçılmış. Dışarıda, aile herhangi birine sahip olacak kadar şanslıysa, sığır veya manda tutan bir ağılın yanından tarım aletleri asılıydı.
Ama anma töreninde karşılaştığım tüm sesler, manzaralar ve kokular arasında beni en çok etkileyen, beynime silinmez bir şekilde kazınmış olan bir görüntü - ayak izleri.
My Lai'nin yeniden yaratıcısı, orijinal çamurlu patikaları, betona bastırılmış ayak izlerinin görüntüleriyle dolu beton yürüyüş yollarına dönüştürdü. Çocukların, annelerin ve yaşlıların ayak izleri, onları ölüme sürükleyen askerlerin çizme izleriyle çevrilidir. 170 köylünün sistematik olarak vurularak öldürüldüğü sulama hendeği boyunca uzanan patika, aşağı baktığımda beni en çok şaşırttı ve çamurda çoğu küçük çıplak ayak olan yüzlerce ayak izi gördüm.
perçinlenmiştim. Vietnamlıların hayatları bu kadar genç yaşta söndürülmeseydi ne olurdu? Böyle bir vahşetle katledilmek üzere bir hendeğe atılırken akıllarından neler geçiyordu? Asla bilemeyeceğiz.
Ama Amerikan askerlerini de düşündüm. Bu korkunç eylemleri gerçekleştirirken akıllarından neler geçiyordu? Onlar sadece “emirleri mi uyguluyorlardı?” Yoksa istekli katılımcılar mıydı? Muhtemelen ikisi de.
Ama bir kez daha, neden? Bir insan diğerine nasıl böyle bir vahşet yapabilir?
Olası bir cevap eğitimdir. Temel eğitim ve ileri piyade eğitimi sırasında bize insanlık dışı bir insanla savaşacağımız öğretildi: Eğitmen kadromuz genellikle gooks, dink ve sweephead gibi terimler kullandı. Düşmanımızın hayatlarını değersizleştirmek, onları öldürmemizi kolaylaştırdı.
Güney Vietnam'daki tüm ABD kuvvetlerinin komutanı General William Westmoreland bile bu alçaltıcı tavrı dile getirdi. 1974 tarihli Hearts and Minds adlı belgesel filmde, “Doğulu, hayata bir Batılı kadar yüksek bir fiyat koymaz” dedi. “Hayat bol. Doğu'da hayat ucuz."
Westmoreland'in bu sözü söylediğini duyduğumda, Vietnamlı bir babanın Amerikan zırhlı bir aracının yanında duran, cansız çocuğunu kollarında tutan, askerlere bakıp yardım için yalvaran, iyi tanıtılmış bir fotoğrafını hatırladım. Bu görüntü Westmoreland'ın şövalye açıklamalarıyla uyuşmadı.
Amerikan askerlerinin My Lai'de yarattığı dehşet, kesinlikle ABD Ordusunun savaş sırasında her düzeyde liderlikteki en berbat başarısızlığını temsil ediyor.
Ancak her birimiz kendi “ahlaki pusulamızdan” sorumluyuz. Vietnam'a gittiğimizde buna ne oldu? Evde mi bıraktık?
My Lai'deki tüm o yaşamların israfı düzeltilemez. Bu trajik, korkunç cinayetleri hiçbir şey geri alamaz. Böyle korkunç eylemlerde bulunduktan sonra kişi kendi kendisiyle nasıl yaşar?
Vurulmaların ciddi yıldönümünde My Lai'nin ön kapısından geçtiğimde, orada çoğu Vietnamlı ve aynı zamanda birkaç Batılı olan bu kadar çok insan görmek beni şok etti. Hüzünlü, düşünceli bir gün olmasına rağmen, çok fazla gülümseme gördüm ve çok sıcak selamlara tanık oldum. Beklenmedik bir şey olduğunda ana kapıyı 30 metreden fazla geride bırakmadım. Vietnamlı yaşlı bir bey yanıma geldi, ellerimi ellerinin arasına aldı, gözlerimin içine baktı ve birkaç kelime mırıldandı. Konuştuğu kelimeleri bilmiyordum ama ne dediğini anlayabiliyordum. Anma törenine geldiğim için bana teşekkür ediyor ve bu anlamsız şiddet eylemi için beni bağışlıyordu. Nazik adam uzaklaşırken, bir diğeri elimi tuttu ve birkaç yumuşak, nazik söz söyleyerek sıkıca sıktı.
Genç nesil çok daha sosyaldi. Çocuklar yüzlerinde kocaman bir gülümsemeyle bana yaklaştılar. İngilizce konuştular ve benimle fotoğraf çektirmek istediler. İlk başta biraz utandım. Kasvetli bir fırsat için oradaydık ve dikkatin bana odaklanmasını istemedim. Ama sonra zamanın geçtiğini ve gençlerin My Lai katliamından on yıllar sonra doğduğunu hatırladım. Bu yüzden çocuklarla konuşarak ve gizlice fotoğrafları için poz vererek varlığımı saygı, hürmet ve biraz da iyi halkla ilişkilerle harmanlamaya çalıştım.
Birkaç saat sonra My Lai'den ayrıldım - ama o hayalet ayak izlerinin görüntüsü beni rahatsız etmeye devam etti. Zavallı çıplak ayak. Ne acılar çekmiş olmalılar. Ne zulüm. Ve askerlerin çizme izleri. Elli yıl geçti, ancak Mart 1968'deki birkaç kısa saat, My Lai köyünde çizme izlerini bırakan askerlerin zihinlerinde sonsuza kadar oyalanacak.
My Lai Katliamı - TARİH
Yine de düşmanla hiçbir çatışma olmamıştı - Amerika Tümeni'nin 11. Piyade Tugayı'nın bir birimi olan Charlie Bölüğü'nün askerlerine tek bir el ateş edilmedi.
48. Viet Cong Taburu - görevin amaçlanan hedefi - hiçbir yerde görünmüyordu.
My Lai'nin hikayesi bir yıldan fazla bir süre sonra ortaya çıktığında, ABD ordusunun adını lekeledi. Çoğu Amerikalı, saygıdeğer GI Joe'larının ahlaksız bir katil olabileceğine inanmak istemedi.
My Lai, Amerikan yurtseverlerinin Nazilerle ilişki kurmayı tercih ettiği türden bir vahşetti.
Charlie Şirketi Vietnam'a My Lai katliamından üç ay önce gelmişti.
O zamana kadar ABD - Güney Vietnam ordusunun yanında savaşıyor - Kuzey Vietnam'ın komünist güçlerine karşı savaşta derinden yerleşmişti. Amerika Birleşik Devletleri, Vietnam'da yaklaşık 500.000 asker konuşlandırmıştı ve bu, her ay 2 milyar dolara mal olan bir taahhüttü.
Ocak 1968'de Viet Cong gerillaları ve düzenli Kuzey Vietnam Ordusu, Tet Taarruzu olarak bilinen ABD mevzilerine ortak bir saldırı başlattı. Washington savaşı kazanabileceğini savundu, ancak karada birliklerinin morali düşüktü.
Charlie Company, o yılın Mart ayı ortasına kadar 105 kişiye düştü. Beş ölü de dahil olmak üzere 28 zayiat vermişti. Askerlerinden bazıları, cezasız kaldıkları anlaşılan acımasız taktiklere doğru sürüklenmeye başlamıştı bile.
16 Mart görevinin özeti, zor birliklerinin Son My köyünün bir mezrası olan My Lai'de saklandığı düşünülen Viet Cong'u ödüllendirmekti.
İki müfreze sabah 8'den kısa bir süre sonra hareket etti, üçüncüsü ise "temizleme" görevleri için geri çekildi. Her iki takım da kısa sürede parçalandı ve atış başladığında zincirleme bir reaksiyon başlatmış gibi görünüyordu.
Askerler çıldırdı, silahsız erkekleri, kadınları, çocukları ve bebekleri vurdular. Kulübelerde veya sığınaklarda güvenlik için bir araya gelen ailelere merhamet gösterilmedi. Elleri havada çıkanlar öldürüldü.
Köyün başka yerlerinde başka vahşet devam ediyordu. Kadınlara toplu tecavüz edildi Amerikalıları selamlamak için eğilen Vietnamlılar yumruklarla dövüldü ve işkence gördü, tüfek dipçikleri ile sopalandı ve süngülerle bıçaklandı. Bazı kurbanlar göğsüne oyulmuş "C Şirketi" imzasıyla sakatlandı.
Sabah geç saatlerde haber daha yüksek makamlara ulaştı ve ateşkes emri verildi. My Lai bir katliam halindeydi. Cesetler köye saçıldı. Ölü sayısı 504 olarak gerçekleşti.
Sadece bir Amerikalı yaralandı - tabancasını temizlerken kendini ayağından vuran bir asker.
My Lai Katliamı - TARİH
Bu Haziran, Profesör Fahri Howard Jones yayınladı My Lai: Vietnam, 1968 ve Karanlığa İniş , Vietnam Savaşı'ndaki en rezil olaylardan birine bir bakış.
16 Mart 1968'de bir grup Amerikan askeri, mezralardan birinin adı olan My Lai olarak adlandırılan Güney Vietnam mezrasına girdi. Üç saat içinde beş yüzden fazla silahsız sivili öldürdüler. Ordu olayın kapsamını gizlemeye çalışsa da, helikopter pilotu Hugh Thompson ve kapı nişancısı Lawrence Colburn gördüklerini anlattılar. My Lai ve ABD hükümeti tarafından ele alınma şekli hızla ulusal bir tartışma haline geldi. Dr. Jones, Vietnam Savaşı'ndaki hiçbir vahşetin “ne kurban sayısı ne de cinayetlerinin son derece kişisel – öldürücü derecede samimi – doğası açısından My Lai'ye yaklaşmadığını söylüyor. … My Lai, savaşın kazanılamaz olduğunu ve demokrasi ve bir yaşam tarzı için savaşma sürecinde Amerika'nın ahlaki pusulasını kaybettiğini ortaya koyarak savaşı açıkça ortaya koydu.”
Zorlayıcı, kapsamlı ve akıldan çıkmayan Howard Jones' benim Lai'm hem kapsamlı arşiv araştırmalarına hem de Lawrence Colburn ve Vietnamlı kurtulanlar da dahil olmak üzere hem Amerikalı hem de Vietnamlı katılımcılarla ve katliama katılmayanlarla yapılan kapsamlı röportajlara dayanmaktadır. Jones'un çalışması, Amerikan askeri tarihindeki en yıkıcı olaylardan biri hakkında kesin bir kitap olacak.
New York Times kitap eleştirmeni Thomas E. Ricks, Jones'un çalışmalarının bir zamanlar acı verici ve faydalı olduğunu söylüyor," diye ekliyor. Yalanım: Vietnam, 1968 ve Karanlığa İniş konuyla ilgili standart referans çalışması olması muhtemeldir”. John Williams, Günlük Kitaplar Editörü Zamanlar, dahil etti benim Lia'm Bu Hafta Önerdiğimiz Yeni Kitaplar” listesinde
BBC'den Max Hastings, Londra Kitap İncelemesi, Jones'un çalışmasını, askeri barbarlığın bu tanımlayıcı eylemiyle ilgili olarak “havalı, kapsamlı” ve her zaman sahip olabileceğimiz kadar kapsamlı bir "hesaplama” olarak nitelendiriyor.
My Lai Katliamı - TARİH
Otuz yıl sonra, My Lai katliamının anıları tazeliğini koruyor
BENİM LAI, Vietnam -- Truong Thi Le, katliamdaki katliamın grafik bir fotoğrafına bakıyor, ardından 6 yaşındaki oğlunu tutarak dört saat boyunca altında saklandığı ceset yığınını işaret ediyor. Ölen annesi, erkek kardeşi ve başka bir oğlu yakınlara yayılıyor.
"Buna bakınca kalbimde bir acı hissediyorum," dedi sesi boğularak. "Ağlamamak için mücadele etmeliyim. Hâlâ ne olduğunu açıklayamıyorum."
70 yaşındaki Le ve 73 yaşındaki Ha Thi Quy için 16 Mart 1968'deki korkunç olayların anılarını toplamak kolay -- çok fazla kolay -- (bkz. üstteki fotoğraf) Anılarla uğraşmak başka bir konu.
İki kadın, uzun zaman önceki günün çoğunlukla bulutlu ve esintili başladığını ve öğle saatlerinde biraz sıcak güneşin olduğunu söylüyor. Dört My Lai mezrasının 8.000 sakini kahvaltı yapıyor ya da pirinç tarlalarına gidiyordu. En iyilerinden biri olmayan kış mahsulü, hasat için neredeyse hazırdı.
Silah sesleri başladığında, bu bir sürpriz değildi. My Lai bir savaş bölgesindeydi, birçok sakinin topçu saldırıları sırasında toplanacakları kaba toprak sığınakları vardı.
Ama bu sefer farklıydı. ABD Ordusunun en kara günlerinden birinin ardından, dört saat içinde, bölge sakinlerinin sayısına göre 504 erkek, kadın ve çocuk ölü yatacaktı.
--------------------------------------------------------------------------------
Quy önce yumuşak bir sesle konuşuyor ve Amerikan askerlerinin daha önce 4 No'lu My Lai mezrasını nasıl ziyaret ettiğini, şeker ve sigara dağıttığını ve su aldığını hatırlıyor.
Kırışık yüzü canlanıyor ve sabah 6 civarında helikopterlerin nasıl alçaldığını ve ardından köylüleri toplayan Amerikalı piyade adamlarını anlatırken sesi yoğunluk ve tedirginlik kazanıyor -- "Hikayeyi anlatmaktan hâlâ korkuyorum" diyor. .
Quy çeltik tarlalarında sürülürken, uyluğuna bir kurşun isabet etti, çünkü merminin arkasındaki askerden gelmediğini düşündü.
Grup, yaklaşık 50 metre uzunluğunda yeni kazılmış bir hendeğe ulaşana kadar yürümeye devam etmeyi başardı.
"Köylüler direnmeye cesaret edemediler" diyor. "Savaşacak hiçbir şeyleri yoktu. Beni bağışlamaları için dua ettim. Hiçbir şey söylemediler.
İlk vurulan bir keşişti. Ardından gelen barajda, Quy kalçasından vuruldu, yere düştü ve bayıldı.
--------------------------------------------------------------------------------
Quy uyandığında askerler gitmişti. Köylüler daha sonra, geride 407 ölü ve ölmek üzere bıraktıklarını söyledi. Amerikalılar 2 No'lu My Lai mezrasına geçtiler ve burada 97 kişiyi daha öldürdüler.
Quy kendini, annesi ve en büyük kızı da dahil olmak üzere, kanın buzağıya kadar olduğu hendekte bir ceset yığını içinde buldu.
"Ölüler üstüme yığıldı. Bu yüzden hayatta kaldım. Ben sadece şanslıydım," diyor. "Kendimi cesetlerden çıkarmayı başardım ve eve yürüdüm. Yakıldı ve bütün inekler ve domuzlar öldürüldü. Hiçbir şeyimiz kalmamıştı."
Kanlar içinde kalan Quy, temiz giysiler, banyo ve cinnetten kaçmak için başka bir köye gitti.
--------------------------------------------------------------------------------
Sonunda yaklaşık iki yıl sonra yaygın olarak bilinir hale gelen My Lai'deki dehşet hikayesi Amerikan halkının savaş hakkındaki kötü duygularını yoğunlaştırdı. Geri dönen askerler, savaş alanından uzakta olsalar bile "bebek katili" olarak damgalandılar.
Emekli General Colin Powell, "My American Journey" adlı kitabında "My Lai, Vietnam'da yanlış giden birçok şeyin korkunç bir örneğiydi" diye yazmıştı.
"Birçok hazırlıksız subay ve astsubayın katılımı moral, disiplin ve profesyonel yargıda bozulmalara ve My Lai gibi dehşetlere yol açtı, çünkü birlikler sonsuz ve akılsız gibi görünen katliam karşısında hissizleşti."
İlk askeri raporlar, katliamın iki Amerikalının bubi tuzakları tarafından öldürülmesi ve 10'unun yaralanmasıyla başladığını iddia etti. Gerçekte, tek ABD zayiatı kendini ayağından vuran bir askerdi.
Ordunun askeri mahkeme işlemleri, kara mayınları, keskin nişancılar ve pusulardan kaynaklanan kayıplardan bıkmış olan müfreze lideri Lt. William Calley ve adamlarının en az 175 köylüyü ve belki de 400'den fazla köylüyü öldürdüğüne karar verdi.
Calley suçlu bulundu ve ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. Diğer memurlar sansürlendi veya rütbesi düşürüldü.
Calley'nin günah keçisi ilan edildiğine dair kamuoyunda yapılan bir haykırıştan sonra, Başkan Nixon cezayı 20 yıla indirdi ve Calley, mahkumiyeti federal bir yargıç tarafından bozulana kadar sadece üç yıl ev hapsinde kaldı.
--------------------------------------------------------------------------------
İronik olarak, katliam Vietnam'da, özellikle de neredeyse herkesin bir akrabasını ya da arkadaşını savaşta kaybettiği ve bunun tek vahşet olmadığı yönündeki raporların ısrar ettiği My Lai'yi çevreleyen savaşın harap ettiği bölgede çok büyük bir haber değildi.
My Lai çevresinde 1971 yılına kadar şiddetli çatışmalar yaşandı. Buldozerler bölgenin çoğunu düzleştirdi. Gün boyunca çeltik tarlalarında çalışan ve geceleri yakınlarda saklanan sadece yaklaşık 500 köylü kaldı.
Quy bir süre başka köylerde kiralık işçiydi. İki oğlundan biri daha sonra 1968'de bir mayın patlamasında bir kolunu, bir bacağını ve gözünü kaybetti. Ancak kalan akrabaları ve toprakları My Lai'deydi, bu yüzden savaş devam ederken geri döndü.
"Çoğu geri gelemeyecek kadar korkmuş," diyor. "Ve cesetlerden ve kandan kötü bir koku geliyordu."
Ülkenin resmi bir dini olmamasına rağmen, birçok Vietnamlı ruhlara inanır. Hem Le hem de Quy, kendilerinin ve diğer hayatta kalanların katliamdan sonra yıllarca hafif çığlıklar ve ağlamalar duyabildiklerini iddia ediyor.
"Bence ruhları hâlâ gece geç saatlerde ortalıkta dolaşıyordu," diyor Le.
Ama 1978'de bir anıt dikildiğinden beri çığlıkların azaldığını söylüyorlar. Ruhlar şimdi daha rahat görünüyor.
--------------------------------------------------------------------------------
Yerel nüfus 13.125'e yükseldi. Toprak yol asfaltlanmıştır. Bir zamanlar, sadece bir avuç nispeten zengin aile bisiklete sahipti. Şimdi 700 motosiklet ve hane başına ortalama dört bisiklet var. Evlerin yaklaşık üçte birinde televizyon var.
Ancak bu, çoğu işin elle yapıldığı, hala fakir bir çiftçi topluluğudur - yılda ortalama kişi başına gelir 135 dolar - burada.
Taze toplanmış fıstıklar yol kenarındaki büyük yassı sepetlerde kurutulur. Kadınlar, domuz yemi için toplanmış yam yapraklarıyla gür bisikletlere binerler. Bel yüksekliğindeki pirinç hasattan haftalar sonra.
Katliamın kurbanlarının isimleri, Washington'daki Vietnam Gazileri Anıtı'nın küçük bir parçasına benzeyen siyah bir levhada listeleniyor. My Lai anıt alanının ortasındaki müzenin bir duvarından sarkıyor.
ABD askeri fotoğrafçısı tarafından katliam sırasında çekilen fotoğraflar, katliamı mide bulandırıcı ayrıntılarla gösteriyor. Gri heykeller ve bir mozaik, bazıları ölmekte olan, diğerleri rahatlatıcı veya meydan okuyan kurbanları tasvir ediyor.
My Lai'nin birkaç topçu sığınağı yeniden inşa edildi. Birinin yanında kurşun delikleriyle delik deşik olmuş ölü bir ağaç fırlıyor.
Mezar taşlarının önüne yanmış joss çubukları konulmuş. Biri hendekte 170 kişinin öldürüldüğü, diğeri ise 15 kadının tecavüze uğradığı ve öldürüldüğü işaretler.
--------------------------------------------------------------------------------
Quy'nin fiziksel yaralarının psikolojik yaralarını iyileştirmesi beş yıl aldı, kendisi ve Le için hala taze.
"Amerikan birliklerine karşı çok kızgındım," diyor Le. "Elbette bütün Amerikalıların kötü olduğuna inanmadım. Onlardan sadece birkaçıydı. Ama yine de duygularımı serbest bırakmaya çalışıyorum."
My Lai'ye veya sonrasında yer alan hemen hemen herkes tek bir umudu ifade ediyor: katliamın asla unutulmayacak bir ders olacağı.
Quy, "İki komündeki ailelerin çoğu birini kaybetti," diyor. "O zamandan beri doğanlara katliamla ilgili hikayeler anlatıldı. Umarım dünyanın her yerindeki çocuklar bizim yaşadıklarımızı yaşamak zorunda kalmazlar."
My Lai Katliamı – Tarihi
My Lai katliamı, masum Vietnamlı sivillerin toplu katliamıydı. Vietnam Savaşı'nın en büyük vahşeti olarak bilinir. Teğmen William Calley, Charlie Company'nin Vietnam'daki Quang Ngai eyaletindeki hizmeti sırasında ilk müfrezesine liderlik etti. Katliam, Güney Vietnam'daki My Lai ve My Khe of Son My köylerinin mezralarında gerçekleşti (örneğin, 'Pinkville'). My Lai katliamından önce, Amerika Birleşik Devletleri'nin taktiği, pes edene kadar 'Viet Cong üyelerini' öldürmekti. Viet Cong kutsal alanlarını ve desteğini ortadan kaldırmak için tüm köyler yıkıldı. Quang Ngai'deki sivil kayıplar her yıl 50.000'e ulaştı. Eyaletteki köylerin %70'i zaten Amerikan hava saldırılarıyla harap olmuştu. Amerikalılar sanayileşmiş bir savaş verdiler. B52 bombardıman uçakları, topçu, helikopter, Agent Orange ve napalm kullandılar. Amerikalılar, sivilleri 'serbest atış bölgeleri' oluşturmak için Viet Cong kontrollü bölgeleri terk etmeye zorladı. 'Serbest atış bölgeleri' fikri, sivillerin çıkarıldığı bir alan olmasıydı.
Geride kalanların Viet Cong'un bir parçası olduğu düşünülüyordu. Amerikalıların taktiği bu bölgelerde 'ara-yok et' görevi yapmak. Viet Cong, ağaçların ve çitlerin arkasına saklanarak ormandan yararlandı. 1. Tabur, 20. Piyade Alayı, 23. Piyade Tümeni 11. Tugayı ve Charlie Şirketi, Viet Cong'dan (bubi tuzakları ve kara mayınları) 30 saldırıya uğradı ve birçok yaralanmaya ve beş ölüme neden oldu. Amerikan ordusunun geri dönüşü, Viet Cong'u içerdiğinden şüphelenilen köylere saldırmaktı. Evleri yakacak, çiftlik hayvanlarını öldürecek, mahsulleri bozacak ve kuyuları kirleteceklerdi, böylece Viet Cong'un ve destekçilerinin temel ihtiyaçlarını inkar edeceklerdi. Katliamın amacı, Viet Cong'un bir parçası olan insanları öldürmekti. My Lai'deki herkesin ya Viet Cong ya da Viet Cong destekçisi olduğuna ve gerçek sivillerin pazarlarda uzakta olacağına inanıyorlardı.
Köylüler o gün bombardıman ve helikopterleri duydukları için pazara gitmemişler, evlerinde saklanıyorlardı. 16 Mart sabahı Calley, bir iniş bölgesi oluşturduktan sonra (çeltik tarlalarına 120 mermi ateşleyen) ilk grup adama My Lai'ye inme emri verdi. Emirleri, sabah 7:30'da geldiklerinde köylüleri öldürmeye başlamaktı. Calley, ateşe karşı çıktığına dair bir rapor olmamasına rağmen adamlarına ateş ederek köye girmelerini emretti.Bu bir "ara ve yok et" göreviydi. Amerikan birlikleri 347 ila 504 silahsız sivili öldürdü. Öldürülen sivillerin çoğunluğunu kadınlar, çocuklar, bebekler ve yaşlılar oluşturuyor. Kadınlardan bazıları toplu tecavüze uğradı, vücutları parçalanmış halde yerde bırakıldı. Kadınların çoğu öldürülmeden önce tecavüze uğradı.
Askerlerin bir kısmı cinayetleri bir oyun gibi ele alarak cinayetleri gaddarlaştırdı. Kurbanın göğüslerine 'C Bölüğü' ya da maça asının şeklini oymuşlardı. Cinayetler devam ettikçe, erkekler vurdukları Vietnamlıların sayısıyla övünerek bu fikirle daha rahat olmaya başladılar. Charlie Company, tüm Vietnamlıların Viet Cong'a, hatta bebeklere dahil olduğunu varsayıyordu. Hugh Thomson, yaralı sivillerin yerlerini işaretlemek için işaret fişeği oluşturduğunda askerlerin gelip yaralıları öldürdüğünü belirtti. Amerikan askerleri ayrıca kulübelere makineli tüfekler ateşledi. ABD ordusu, My Lai'deki tecavüz ve cinayetle ilgili bilgileri örtbas etmeye ve bastırmaya çalıştı. Öldürdükleri insanların çoğunluğunun Viet Cong olduğunu söyleyerek olayı küçümsediler.
Gazeteci Seymour Hersh, Kasım 1969'da gerçekte ne olduğu hakkında bilgi yayınladı. Ordu, gazetelerin yoğun baskısı altındaydı, bu yüzden William Calley'i yargıladılar. 5 Haziran 1969'da William Calley, yetkili bir ordu soruşturmasında şüpheli olarak ABD'ye geri çağrıldı. Olaydaki görgü tanıkları daha sonra Calley'nin köylüleri bir hendeğe yuvarladığını ve hepsini makineli tüfekle vurduğunu itiraf etti. Calley ilk başta 109 sivili öldürmekle suçlandı. Ordu subaylarından oluşan bir jüri ile yargılanan birçok dava vardı ve sonunda Teğmen William Laws Calley hariç tüm sanıklara (başlangıçta 26 kişi cezai suçlarla suçlandı) karşı tüm suçlamaları düşürdüler. 'En az 20 sivili' öldürmekle suçlandı, müebbet hapis cezasına çarptırıldı. Calley, asıl ömür boyu hapis cezası Ordu tarafından indirildikten sonra, büyük ölçüde ev hapsinde olmak üzere yalnızca üç yıl hapis yattı.
My Lai katliamının önemi, dünyanın dört bir yanındaki silahlı kuvvetlere, askerler düşmanlarını insandan daha az olarak nitelendirdiğinde neler olabileceğini hatırlatmasıdır. Amerikalılar ayrıca ordularının kusurlu olduğunu, Amerikalıların vahşet işlemeye muktedir olduğunu fark ettiler. Halkı dehşete düşüren, her zaman kahramanın olmadığını fark ettiler. My Lai katliamı daha fazla vatandaşı savaşa karşı çevirdi, şimdi savaşın vahşetini ve vahşetini gerçekten anladılar. Sivilleri öldürmekle suçlanan askerlerden birinin annesi, “Onlara uslu bir çocuk gönderdim, onu cinayet yaptılar” dedi. Vietnam Savaşı'na verilen destek asla toparlanamadı ve sonunda birliklerin Vietnam'dan çekilmesine yol açtı. Vietnamlılar üzerinde büyük bir etkisi oldu, umutsuzlukları Amerikalılara karşı güçlü bir nefrete dönüştü.
Amerikan askerleri kardeşlerini alıp götürdü, siviller olayın hatıraları ve bunalımıyla yaşamak zorunda kaldı. Troung Thi Le, My Lai katliamında ailesinden dokuz kişiyi kaybetti. Four Hour in My Lai'nin yazarlarıyla konuştu ve "Affetmeyeceğim. Onlardan çok nefret ediyorum. Yaşadığım sürece onları affetmeyeceğim. O çocukları düşünün… hala annelerinin göğsünde öldürülüyorlar… Onlardan çok nefret ediyorum.” Aynı zamanda, Amerikan kamuoyunu Amerika Birleşik Devletleri hükümetinin gizleme politikası konusunda aydınlattığı için de önemlidir –, olayı 18 ay boyunca ne kadar iyi gizlediklerini. Aynı zamanda silahlı kuvvetlerin dürüstlüğünün olmadığını da gösteriyor. My Lai katliamı bugün önemlidir, çünkü orduyu toplumumuzun beklentileri ve standartları dahilinde misyonları yerine getirmek için eğitir.
Teğmen William Laws Calley
William Laws Calley hüküm giymiş bir Amerikan savaş suçlusu ve 16 Mart 1968'deki My Lai katliamındaki rolü nedeniyle cinayetten suçlu bulunan eski bir ABD ordusu subayıdır. Calley, Charlie Company'nin Vietnam'ın Quang Ngai eyaletindeki hizmeti sırasında ilk müfrezesini yönetti. Calley, ilk grup adama My Lai'ye inmelerini ve onlara köylüleri öldürmelerini emretti. William bir katliam olduğuna inanıyordu ama o sadece emirlere uyuyordu. Charlie Bölüğü'nde (mayınlar, bubi tuzakları veya keskin nişancılar tarafından öldürülen) ölen askerler için 15 Mart'taki anma töreninden sonra, Medine onlara 16 Mart'ta uygulanacak üç günlük bir 'ara ve yok et' görevi hakkında bilgi verdi.
Şirket'in bir üyesi, "Adamlar çok kötü, çok kötü yaralandı" dedi. Kaptan Ernest Medina, My Lai katliamından sorumlu olan Charlie Bölüğü, 1. tabur, 11. tugayın 20. piyadesi ve Americal Bölümü'nün komutanıydı. Çok sayıda adam, bu brifingde Medine'nin "My Lai'deki her canlının" öldürülmesini emrettiğini iddia etti. Ayrıca My Lai'de evlerin yakılması, hayvanların öldürülmesi, ekinlerin/diğer gıda maddelerinin yok edilmesi, kuyuların kapatılması ve insanların öldürülmesi. Calley, oradaki insanların Viet Cong'un (veya Viet Cong destekçilerinin) bir üyesi olacağına ve gerçek sivillerin pazarlarda uzakta olacağına inanıyordu. Yüzbaşı Medina 1971'de askeri mahkemeye çıkarıldığında, adamlarının kendi emirleri altında sivilleri öldürdüğünü belirterek, talimatının bu olduğunu reddetti. Yüzbaşı Medina'nın ifadesinde, Albay Barker'ın Vietnam Ordusu halkından My Lai'nin bir Viet Cong kalesi olduğu için yok edilebileceğine dair izin aldığını belirtti. Yarbay Barker görev gücü komutanıydı.
A Şirketi, B Şirketi ve C Şirketi ve diğer birçok bölümün kontrolündeydi. Medina ayrıca çok geç olana kadar adamlarının vahşetinden haberdar olmadığını söyledi. Adamlarına, sakinlerin Viet Cong veya sempatizanları olabileceğini bildirdiğini belirtti. Savcı, Kaptan Medina'nın Charlie Bölüğü ile sürekli telsiz iletişimi kurmasının 'inanılmaz' olduğunu düşündü, ancak yine de askerlerin işlediği suçlar hakkında hiçbir fikri yoktu. Calley, duruşmasında Yüzbaşı Ernest Medina tarafından köydeki herkesi öldürmesi için emir verildiğine dair ifade vermişti. William Calley hakkındaki dava 77 gün sürdü, 1970'in sonundan 1971'in başına kadar sürdü. 20'den fazla Charlie Company askeri mahkemeye Medine'nin köydeki herkesi katletme talimatı verdiğini açıkladı.
William Calley, kendisine, oraya gidip düşmanı yok etmesi emredilen, görevine layık bir asker olarak atıfta bulundu. O gün benim işim buydu… Bana verilen emirleri yerine getirdim ve bunu yaparken de yanlış hissetmiyorum efendim.” Psikiyatristler Calley'i incelediler ve 'insanları öldürüyormuş gibi hissetmediğini, aksine onların akıllarından söz edilemeyecek hayvanlar olduklarını' ifade ettiler. Calley ve müfrezesi köylülerin insanlığını görmezden geldi çünkü tüm Vietnam halkının 'düşman' idiler. Amerikan askeri politikası klişeleri/inançları güvence altına aldığı için insandan daha aşağı oldukları düşünülüyordu. ABD güçlerinin her kademesi onlara 'aptal' diyordu, ırkçılık çok yaygındı.
Vietnam'da geliştirilen 'sadece gook kuralı'. Vivienne Sanders, cesetlerin Amerikan askerleri için "terfi" anlamına geldiğine inanıyordu. "Ölüyse ve Vietnamlıysa, Viet Cong'dur". Calley, Amerika Birleşik Devletleri politikalarının günah keçisi olduğuna inanıyordu. Ordu, Amerikan medyası tarafından baskı altına alınmıştı, bu yüzden herkesin suçlarını örtbas etmesi için onu yargılamışlardı. Suçlamaları haklı olsa da, My Lai katliamına karışan daha fazla kişinin cezalandırılması gerekiyordu. Buna inanıyordu çünkü başkalarının vahşet işlemesini izlemişti. Askerler kendi inisiyatiflerini kullandılar, görünüşe göre erkeklerin çoğunluğu cinayet işlemek için Teğmen Calley'nin teşvikine veya talimatlarına ihtiyaç duymadı.
Teğmen Calley, müfreze üyelerinden birinin bir kadına tecavüz ettiğini gördüğünü hatırladı. Askere "pantolonunu geri al ve olması gereken yere git" dedi. Her asker Cenevre sözleşmelerine göre eğitilmişti, bu yüzden onları kesinlikle tanıyorlardı. Calley, ordunun kendisini Vietnamlılardan nefret etmesi için eğittiğini belirterek duruşmada kendini savundu. Vietnamlı çocukların mayın dikmekte çok iyi oldukları söylendi. Fred Widmer (Charlie Company'de radyo operatörü), William Calley'nin kararını “Şirket üyelerini kaybetmeye ilk başladığımızda, çoğunlukla bubi tuzakları ve keskin nişancılar aracılığıyla oldu… Kadın ve çocukların bubi tuzakları olarak kullanıldığını çok duymuştuk ve Vietkong üyesi olmak… Vietkong için çalıştıklarına hiç şüphe yoktu… artık onlara güvenmiyordunuz. Kimseye güvenmiyordun… Ve eninde sonunda o ülkede olan herkes düşmandı diyebilirim.” William Laws Calley orduya atanmadan önce okulu bırakmıştı ve işsizdi.
Genel halk, Calley'nin kötü duygusal ve entelektüel yapısı nedeniyle neden ordudaki görevine atandığını merak etti. Yüksek rütbesine rağmen, müfrezesindeki adamlar ona karşı küskün hissediyorlardı. Bazıları ordu yetkililerine Calley'nin sağduyudan yoksun olduğunu ve bir harita ve pusulayı düzgün okuyamadığını bildirdi. Charlie Bölüğü'nün birçok üyesi, Kaptan Ernest Medina'nın Calley'e saygısızca davrandığına tanık oldu. Teğmen Calley saygı duyulmayan bir subay olduğu için, bazı askerlerin aptalca buldukları talimatlar hakkında ona düşmanlık etme geçmişi vardı. Diğer askerler aynı fikirde olmasaydı, Teğmen Calley'in planları terk edilmiş olacaktı, bu yüzden tüm suçu ona yüklemek haksızlıktı. Calley, Medine'den saygı kazanmak istedi ve tüm emirleri buna göre takip etti. Teğmen Calley, kendisinin de sadece emirleri yerine getiren askerler kadar masum olduğuna inanıyordu. Calley, “Birliklerim göremediğim, hissedemediğim, dokunamadığım bir düşman tarafından katledildiğinde ve hırpalandığında… askeri sistemdeki hiç kimse onlara komünistlerden başka bir şey anlatmadı” dedi.
Calley'nin yorumları Amerikan kamuoyunda sempati kazandı. Seymour Hersh'e göre Calley, "vurduğu insanlar kadar kurbandı". Jerry Cramm (Oklahoma City'den bir öğrenci) Aralık 1969'da life dergisine bir mektup göndererek, “Hiçbir koşulda, öldürmesi gereken bir duruma yerleştirilen bir kişinin yanlış insanları öldürdüğü için cezalandırılması gerektiğini düşünmüyorum” dedi. "Ledger-Enquirer", William Calley'nin 21 Ağustos 2009'da Columbus'ta My Lai'deki eylemlerinden dolayı kamuoyu önünde özür dilediğini yayınladı. Calley, Çarşamba günü Kiwanis Club of Greater Columbus üyelerine “My Lai'de o gün olanlar için pişmanlık duymadığım bir gün bile yok” dedi. "Öldürülen Vietnamlılar, aileleri, olaya karışan Amerikan askerleri ve aileleri için pişmanlık duyuyorum. Çok üzgünüm." My Lai'deki insanların Viet Cong'un bir parçası olduğunu düşündüğünü itiraf etti ama şimdi onların sivil olduklarını anlamıştı. Ronald Lee Ridenhour
Ronald Lee Ridenhour, Vietnam Savaşı sırasında 11. piyade tugayında görev yapan bir helikopter kapı nişancısıydı ve katliamdan birkaç gün sonra yıkımı fark ederek My Lai'nin üzerinden uçtu. My Lai katliamının soruşturmasında çok büyük bir rol oynadı. 18 Mart 1969'da ordudan terhis olduktan sonra (Aralık 1968), 'Pinkville' ile ilgili bulduğu tüm kanıtları içeren bir mektup yazdı. Nisan 1969'un başlarında Başkan Richard Nixon, Savunma Bakanı Melvin Laird ve diğer kongre üyeleri de dahil olmak üzere 30 hükümet liderine mektup gönderdi. Mektuplar, sanık hakkında resmi bir soruşturma başlattı ve Teğmen William Laws Calley'nin mahkum edilmesine yol açtı. Ron Ridenhour, My Lai olayını ifşa etmek için bir çaba göstermemiş olsaydı, bu bir sır olarak kalabilirdi. Ronald'ın olaya bakış açısı bir katliam olduğu ve olaya karışan kişilerin cezalandırılması gerektiği yönünde.
Ronald, “Bu insanları almak istedim. Yaptıklarını ortaya çıkarmak istedim” dedi. (http://www.historynet.com/something-dark-and-bloody-what-happened-at-my-lai.htm). Ronald Lee Ridenhour, katliamı ilk kez Vietnam'da görev yapan arkadaşlarından duydu. Mektubuna göre, 'gerçekten de oldukça karanlık ve kanlı bir şey olduğuna' inanıyordu (https://sites.google.com/a/lakewoodcityschools.org/my-lai-massacre/massacre-ends/cover-up- arızalı). Ron orduda görev yaparken, My Lai katliamına karışan insanlardan görgü tanığı ve katılımcı ifadeleri topladı. Ron Amerika Birleşik Devletleri'ne döndüğünde bir şeyler yapmaya kararlıydı, durum onu perişan etti “Tanrım, eve ilk geldiğimde bunu arkadaşlarıma anlatır ve ağlardım, kelimenin tam anlamıyla ağlardım. (http://www.historynet.com/something-dark-and-bloody-what-happened-at-my-lai.htm) Ronald mektubunda, 'sadece bu kadar genç Amerikalı erkekler böyle bir barbarlık eylemine katıldılar, ancak bunu subayları emretti'.
Olaya bakış açısı, insanların otoritenin onlara söylediği her şeyi yapmasıdır. Ron Ridenhour, Los Angeles zamanlarında (16 Mart 1993'te) örtbas etme ve insanların otoriteye tepkileri hakkında şunları söyledi: “Bazı insanlar -çoğu öyle görünüyor ki- bazı koşullar altında, yetkili birinin onlara söylediği her şeyi yapacaktır… Devlet kurumları Çoğu insan gibi, içsel yozlaşmanın ve yanlış yapmanın ortaya çıkmasına karşı refleksif bir tepki gösterirler: Çaba ne kadar şeffaf olursa olsun, ilk tepkileri yalan söylemek, gizlemek ve örtbas etmektir. Yine insanlar gibi, bir kurum belirli bir yalanı belirli bir örtbas etmek için benimsediğinde, sonsuza dek masumiyetini ilan edecektir.” (http://en.wikipedia.org/wiki/Ronald_Ridenhour). Ron Ridenhour'un ordudaki en yakın arkadaşlarından birinin adı Mike Terry'ydi. İkisi de LRRP'ye (uzun menzilli keşif devriye birimi) atanmadan önce Teğmen Calley'nin müfrezesinde Ronald'dan dört ay uzakta kalmıştı. Grubunun bir gece küçük bir mezradan kırk kadın ve çocuğu nasıl katlettiğini My Lai'nin hikayesini anlattı.
Bunu nasıl yapabildiğinin sorgulanmasının ardından “Gözlerimi kapadım ve emirleri yerine getirdim” dedi. Ronald Ridenhour'un olayla ilgili diğer bakış açısı, tüm askerlerin Vietnamlılara karşı ırksal olarak önyargılı olacak şekilde eğitilmesiydi. Vietnamlılara 'gooks' deniyordu. Ron, ilk talim çavuşlarından birinin kendisine "Kimse otobüsten inmiyor: Vietnam kuşağının büyük kitabı"nda "Vietnam'a gittiğinde tek bir işin olacak. Öldüren serseriler” (http://www2.iath.virginia.edu/sixties/HTML_docs/Texts/Narrative/Ridenhour_Jesus_01.html) Ron 1967'nin sonlarında Vietnam'dayken, bütün askerler aptalları öldürmekten bahsediyordu. Ron, askerlerin Viet Cong ile iyi Vietnamlılar arasındaki farkı nasıl anlayabildiğini anlamıyordu, zaman geçtikçe onların anlamadığını fark etti, "öldüklerinde bütün aptallar VC'ydi". Birleşik Devletler ordusundaki tüm rütbeler ırkçılığı yansıtıyordu. 'Gook' kelimesi, Amerikalıların Nikaragua'ya katılımıyla 1912'ye kadar uzanıyor. Yine de askerlerin hepsi bu planla düşünmedi. Ronald Ridenhour'un mektubu, şirketteki bir adamın My Lai katliamında yer almak zorunda kalmamak için kendini ayağından vurduğuna dair kanıtlar içeriyordu.
Askerler için ortak yol sadece emirlere uymaktı. Ron Ridenhour'un Vietnam'ın korkunçluğuyla tanışması, bir pilotun yer şirketindeki memurları aradığı zamandı. Çılgınca onlardan Vietnamlı bir adama yardım etmelerini istedi, piyade subayı ona koşarken daha çok hüsrana uğradı. Memur yirmi dakika sonra onu bulunca, bir baktı ve onu başından vurdu. Memur daha sonra pilota “Bu adamın artık yardıma ihtiyacı yok” dedi (http://law2.umkc.edu/faculty/projects/ftrials/mylai/myl_hero.html). Ronald Ridenhour ayrıca kan kaybından ölen sivillerin üzerinden uçtuğunu da hatırlattı. Ronald, Birleşik Devletler Kongresi'nin harekete geçmesi gerektiğine inanıyordu. Ronald'ın mektubunda bunu medya yerine kongreye göndermesinin sebebinin Amerikan askerlerinin imajını zedelemek istememesi olduğunu yazmıştı.
Mektubunda şunları söyledi: “Siz ve ben, bu ülkenin temel omurgasını oluşturan kanunlar önünde ne kadar alçakgönüllü olursa olsun, adalet ve herkesin eşitliği ilkelerine gerçekten inanıyorsak, geri dönülmez bir şekilde ikna oldum. o zaman tüm ortak çabalarımızla bu meselenin yaygın ve kamuya açık bir şekilde soruşturulması için baskı yapmalıyız.” Ronald, My Lai katliamından sorumlu olan kişiyi yakalamak için hükümetle birlikte çalışmak istedi. Yanıtları yavaş olsa da, Ronald Ridenhour'un mektubu hükümete bir soruşturma başlatması için baskı yaptı. Ordu müfettişliği genel ofisi ve onun cezai soruşturma bölümü sonunda olayı inceledi ve Teğmen William Laws Calley'nin mahkumiyetine yol açtı. Ordu mensupları olayın üstünü örtmek için çok uğraştı.
İçindekiler
Hugh Clowers Thompson Jr., 15 Nisan 1943'te Atlanta, Georgia, ABD'de Wessie ve Hugh Clowers Thompson'ın çocuğu olarak dünyaya geldi. [3] : 39–40 [4] Ataları, Kuzey Amerika, Britanya Adaları ve Georgia Eyaleti'ndeki Mississippian kültür dönemine kadar uzanabilir. [3] : 39–40 Babaannesi tam bir Cherokee Kızılderilisiydi ve ataları, Hindistan'dan Uzaklaştırma Yasası'ndan, özellikle de Gözyaşı Yolu'ndan kaynaklanan etnik temizlik politikalarının ve eylemlerinin kurbanlarıydı. [3] : 39-40
Hugh Clowers Thompson Sr. bir elektrikçiydi ve İkinci Dünya Savaşı sırasında Birleşik Devletler Donanması'nda görev yaptı. [3] : 39
1946'da Thompson ailesi Atlanta'dan Georgia, Stone Mountain'a taşındı. [3] : 39 Thompson'ın erkek kardeşi ve tek kardeşi Thomas Thompson, 1938'de doğdu ve Vietnam Savaşı sırasında Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri'nde görev yaptı. [3] : 40 Thompson, Boy Scouts of America'nın bir üyesiydi ve ailesi Piskoposluk Kilisesi'nde aktif olarak yer aldı. [3] : 40 Hugh Clowers Thompson Sr., çocuklarını disiplinli ve dürüst davranmaları için eğitti. Thompson ailesi Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ırkçılığı ve etnik ayrımcılığı kınadı ve topluluklarındaki birçok etnik azınlık ailesine yardım etti. [3] : 42 İşçi sınıfından bir aileden gelen Hugh Clowers Thompson Jr. tarlaları sürdü ve daha sonra ergenlik döneminde ailesini desteklemek için bir cenaze morgunda asistan olarak çalıştı. [3] : 44
Thompson, 5 Haziran 1961'de Stone Mountain Lisesi'nden mezun oldu. [3] : 46 Mezuniyetin ardından, Thompson Birleşik Devletler Donanması'na katıldı ve Atlanta, Georgia Deniz Hava Üssü'nde bir deniz mobil inşaat taburunda ağır ekipman operatörü olarak görev yaptı.Thompson, 1963'te Palma Baughman ile evlendi. [3] : 47 1964'te Thompson, donanmadan onurlu bir terhis aldı ve sakin bir hayat yaşamak ve eşiyle birlikte bir aile kurmak için Stone Mountain'a döndü. Morg bilimi okudu ve lisanslı bir cenaze müdürü oldu. [3] : 47
Vietnam Savaşı başladığında, Thompson askerlik hizmetine geri dönmek zorunda hissetti. [5] : 135 [6] 1966'da Thompson, Birleşik Devletler Ordusu'na katıldı ve Fort Wolters, Texas ve Fort Rucker, Alabama'da Asteğmen Uçuş Programı eğitimini tamamladı. [3] : 47 Aralık 1967'nin sonlarında, 25 yaşındayken, Thompson Vietnam'a gönderildi ve 23. Piyade Tümeni'nin 123. Havacılık Taburu B Şirketi'ne atandı. [7]
16 Mart 1968'de Thompson ve Hiller OH-23 Raven gözlem helikopteri ekibi, Lawrence Colburn (topçu) ve Glenn Andreotta (ekip şefi), Görev Gücü Barker'ın Quảng Ngãi Eyaleti, Sơn Mỹ'deki arama ve imha operasyonlarını desteklemeleri emredildi. Güney Vietnam. [3] : 59 Song My Village, Mỹ Lai, Mỹ Khê, Cổ Lũy ve Tư Cung olmak üzere dört mezradan oluşuyordu ve Birleşik Devletler Ordusu Askeri İstihbarat Birlikleri tarafından bir Viet Cong kalesi olduğundan şüpheleniliyordu. [3] : 59
Bununla birlikte, Sơn Mỹ'de Viet Cong'un varlığına ilişkin ordu istihbaratı yanlıştı ve köyün nüfusu ağırlıklı olarak tarafsız, silahsız pirinç çiftçisi ailelerinden oluşuyordu. Thompson'ın OH-23 mürettebatı da dahil olmak üzere keşif uçağı, Sơn Mỹ çevresinde uçtu, ancak düşman ateşi almadı. [3] : 66 07:24'te, istihbarat raporlarını doğrulamadan Birleşik Devletler Ordusu Sơn Mỹ'yi bombalayarak birçok Vietnamlı sivili öldürdü. Bombardımanın ardından, Kaptan Ernest Medina liderliğindeki C Şirketi (Charlie Şirketi), 1. Tabur, Görev Gücü Barker'ın 20. Piyade Alayı, Sơn Mỹ'ye taşındı.
Sơn Mỹ'ye girdikten sonra, C Şirketinin memurları ve askerleri Song My Village ve çevresinden geçerek sivilleri öldürdü, kadınlara tecavüz etti ve kulübeleri ateşe verdi. [3] : 69 [5] : 137 [8] Teğmen William Laws Calley Jr. tarafından komuta edilen C Bölüğü'nün 1. Müfrezesi, çoğunluğu kadın ve çocuklardan oluşan yaklaşık 70-80 köylüyü bir sulama kanalına girmeye zorladı ve sivilleri bıçaklayarak öldürdü. , süngüler, el bombaları ve hafif silahlar ateşi. [3] : 73
Thompson, Aralık 1994'te Tulane Üniversitesi'nde düzenlenen Mỹ Lai ile ilgili bir akademik konferansta şunları anlattı: "Ön ve arkada keşif yaparak ileri geri uçmaya devam ettik ve çok sayıda her yerde cesetler. Baktığımız her yerde cesetler görürdük. Bunlar bebeklerdi, iki, üç, dört, beş yaşındakiler, kadınlar, çok yaşlı adamlar, askerlik çağındaki hiçbir insan yoktu." [9]
İlk başta topçu bombardımanının tüm sivil ölümlerine neden olduğunu düşünen Thompson ve ekibi, Amerikalıların, Nguyễn Thị Tẩu (chín Tẩu) için tıbbi tahliye talep ettikleri yaralı bir sivil kadın öldürüldükten sonra köylüleri öldürdüğünün farkına vardılar. operasyon komutanı Yüzbaşı Medina karşılarında. Lawrence Colburn'e göre,
Sonra çimenlerde yatan yirmi yaşlarında bir genç kız gördük. Silahsız olduğunu ve göğsünden yaralandığını gördük. Çok uzakta olmayan bir ekip gördüğümüz için onu dumanla işaretledik. Duman yeşildi, yani yaklaşmak güvenli. Kırmızı tam tersi anlamına gelirdi. Kaptan Medina gelip onu tekmeledi, geri adım attı ve işini bitirdiğinde, yerden bir buçuk metre yükseklikteydik ve yirmi metreden daha uzakta değildik. Gözümüzün önünde yaptı. Medine'nin bunu yaptığını gördüğümüzde tıkladı. Öldüren adamlarımızdı. [10]
İnfazdan hemen sonra, Thompson, Calley'nin kurbanlarıyla dolu sulama hendeğini keşfetti. Thompson daha sonra telsizle eşlik eden savaş gemilerine ve Görev Gücü Barker karargahına bir mesaj gönderdi, "Bana öyle geliyor ki, aşağıda çok fazla gereksiz öldürme oluyor. Bunda doğru olmayan bir şey var. Her yerde cesetler var. Cesetlerle dolu bir hendek var. gördüğümüz. Burada yanlış bir şeyler var." [3] : 75 Thompson, sulama kanalında canlı sivillerin olduğunu gösteren bir hareket gördü. Hemen kurbanlara yardım etmek için indi. Teğmen Calley, Thompson'a yaklaştı ve ikisi rahatsız edici bir konuşma yaptılar. [3] : 77
Thompson: Burada neler oluyor Teğmen?
Calley: Bu benim işim.
Thompson: Bu nedir? Bu insanlar kim?
Calley: Sadece emirleri uyguluyorum.
Thompson: Emir mi? Kimin emirleri?
Calley: Sadece takip ediyorum.
Thompson: Ama bunlar insan, silahsız siviller efendim.
Calley: Bak Thompson, bu benim şovum. Ben burada görevliyim. Bu seni ilgilendirmez.
Thompson: Evet, harika iş çıkardın.
Calley: O helikoptere dönüp kendi işine baksan iyi olur.
Thompson: Bunun sonuncusunu duymadın!
Thompson, Calley ile konuşurken, Calley'nin astı Çavuş David Mitchell, sulama kanalına ateş etti ve hareket halindeki tüm sivilleri öldürdü. [3] : 78 Thompson ve ekibi, inanamayarak ve şok içinde helikopterlerine döndüler ve kurtarabilecekleri sivilleri aramaya başladılar. 2. Takım, C Bölüğü'nden ilerleyen askerlerden kaçan köyün kuzeydoğu köşesinde bir grup kadın, çocuk ve yaşlı adam gördüler. yer birimi ve köylüler. [3] : 79 Colburn ve Andreotta'ya döndü ve kaçan sivillerden herhangi birini öldürmeye teşebbüs ederlerse 2. Takımdaki adamları vurmalarını emretti. [3] : 81 Colburn ve Andreotta silahlarını 2. Müfrezeye odaklarken, Thompson bulabildiği kadar sivili tespit etti, onları daha güvenli bir yere kadar takip etmeye ikna etti ve iki UH-1 Huey pilotunun yardımıyla tahliyelerini sağladı. ile arkadaştı. [5] : 138–139
Yakıtı az olan Thompson, köyün kilometrelerce dışındaki bir tedarik pistine geri dönmek zorunda kaldı. Onlar köyden ayrılmadan önce Andreotta, cesetlerle dolu sulama kanalında bir hareketlilik fark etti. Trent Angers'e göre My Lai'nin Unutulmuş Kahramanı: Hugh Thompson Hikayesi (2014),
Helikopter kendi etrafında döndü ve hendeğin kenarına yakın bir yere hızla indi. Andreotta, hareketi gördüğü noktayla görsel temasını sürdürmüştü ve uçak yere değdiği anda fırladı. Thompson indi ve helikopterin bir tarafını korudu ve Colburn diğer tarafını korudu. Andreotta, gideceği yere varmak için birkaç kötü parçalanmış ceset üzerinde yürümek zorunda kaldı. Gövdesinde birkaç kurşun deliği olan bir ceset kaldırdı ve orada, altında yatan, beş ya da altı yaşlarında, kanlar içinde ve açıkçası bir şok durumunda olan bir çocuk vardı.
Çocuk Do Ba, sulama kanalından çıkarıldı ve daha fazla kurtulan bulamayınca, Thompson'ın ekibi çocuğu Quảng Ngãi'deki bir hastaneye nakletti. [3] : 215
Çocuğu hastaneye naklettikten sonra Thompson, Görev Gücü Barker karargahına (Landing Zone Dottie) uçtu ve katliamı öfkeyle üstlerine bildirdi. [5] : 176–179 Raporu, operasyonun genel komutanı Yarbay Frank Barker'a hızla ulaştı. Barker derhal kara kuvvetlerine "öldürmeleri" durdurmaları için telsiz gönderdi. Helikoptere yakıt ikmali yapıldıktan sonra, Thompson'ın mürettebatı, daha fazla sivilin öldürülmediğinden ve yaralıların tahliye edildiğinden emin olmak için köye geri döndü. [3] : 89
Katliamdan sonra
Thompson cinayetler hakkında resmi bir rapor hazırladı ve 11. Piyade Tugayı'nın (20. Piyade'nin ana örgütü) komutanı Albay Oran Henderson ile röportaj yaptı. [11] Endişeyle, kıdemli Amerikan Bölümü memurları, Quảng Ngãi Eyaletindeki diğer köylere (Mỹ Lai 5, Mỹ Lai 1, vb.) yönelik Görev Gücü Barker'ın benzer planlı operasyonlarını iptal etti ve muhtemelen binlerce olmasa da yüzlerce kişinin daha fazla katliam yapmasını engelledi, Vietnamlı sivillerin [3] : 219–220
Başlangıçta, Amerikan komuta zincirindeki komutanlar Mỹ Lai katliamını örtbas etmede başarılı oldular. Thompson, Mỹ Lai'deki eylemlerinden dolayı hızla Seçkin Uçan Haç'ı aldı. Ödül için yapılan alıntı, örneğin Thompson'ı Vietnamlı bir çocuğu hastaneye götürdüğü için övmek gibi uydurma olaylar. Ayrıca, "sağlam kararının operasyonel alanda Vietnam-Amerikan ilişkilerini büyük ölçüde geliştirdiğini" belirtti. Thompson alıntıyı çöpe attı. [5] : 204–205
Thompson, OH-23'te gözlem görevlerini uçmaya devam etti ve düşman ateşi tarafından toplam sekiz kez vuruldu. Bu örneklerin dördünde uçağı kayboldu. [3] : 146 Son olayda, helikopteri düşman makineli tüfek ateşi tarafından düşürüldü ve bunun sonucunda acil inişte sırtını kırdı. Bu Vietnam'daki savaş kariyerine son verdi. Japonya'da bir hastaneye tahliye edildi ve uzun bir rehabilitasyon dönemine başladı.
Katliamın haberi kamuoyuna açıklandığında, Thompson, resmi Pentagon soruşturmaları sırasında o zamanki Albay William Wilson [5] : 222–235 ve ardından Korgeneral William Peers'a anlattıklarını tekrarladı. [12] 1969'un sonlarında, Thompson, Temsilciler Meclisi Silahlı Hizmetler Komitesi'nin özel bir kapalı duruşmasına çıkması için Washington DC'ye çağrıldı. Orada, kongre üyeleri tarafından, özellikle de Amerikan birlikleri tarafından bir katliam iddialarını küçümseme konusunda endişeli olan Başkan Mendel Rivers (D-S.C.) tarafından sert bir şekilde eleştirildi. [5] : 290–291 Rivers, Thompson'ın Mỹ Lai'de cezalandırılması gereken tek asker olduğunu hissettiğini (silahlarını Amerikan birliklerine çevirdiği için) ve başarısız bir şekilde onu askeri mahkemeye çıkarmaya teşebbüs ettiğini açıkça belirtti. [4]
Thompson, Birleşik Devletler Ordusu personeline karşı verdiği ifadeden dolayı birçok Amerikalı tarafından karalandı. CBS'de anlattı 60 dakika 2004'te bir televizyon programında "Telefonla ölüm tehditleri almıştım. Verandada ölü hayvanlar, bazı sabahlar kalktığında verandada sakatlanmış hayvanlar." [13] [6]
Vietnam hizmetinden sonra, Thompson bir eğitmen pilotu olmak için Fort Rucker'a atandı ve daha sonra doğrudan bir komisyon aldı, kaptan rütbesine ulaştı ve binbaşı olarak emekli oldu. [14] Diğer askeri görevleri arasında Fort Jackson, Güney Kore, Fort Ord, Fort Hood ve Hawaii'deki üsler vardı. 1983 yılında ordudan emekli oldu.
Thompson, Meksika Körfezi'nde faaliyet gösteren petrol endüstrisi için bir helikopter pilotu oldu. 1988'de Yorkshire Televizyonu için çalışan İngiliz belgesel film yapımcısı Michael Bilton, o zamanlar dul olan ve Teksas'ta yaşayan annesi aracılığıyla Thompson ile iletişime geçmeyi başardı. Bu noktada Thompson, kamusal hayattan neredeyse tamamen kaybolmuştu. Bilton, eski mürettebat üyesi Lawrence Colburn ile temasa geçmiş ve yaklaşık 16 yıllık bir aradan sonra Thompson ve Colburn'ü birbirleriyle temasa geçirmişti. Hem Thompson hem de Colburn birbirlerini bulmaya çalışıyorlardı, ancak başarılı olamadılar. Thompson, Atlanta, Georgia yakınlarındaki Lafayette, Louisiana ve Colburn'da yaşıyordu. Hemen bir buluşma ayarladılar. Bilton, Thompson ile Mỹ Lai'deki olayları tartışarak uzun bir hafta sonu geçirdi. Thompson'ın ölümüne kadar süren uzun bir dostluğun başlangıcını kanıtladı.
Film için Thompson ve Colburn ile röportaj yapıldı. My Lai'de Dört Saat (1989) (My Lai'yi hatırlıyor musun? PBS) - İngiliz Akademi Ödülü ve uluslararası Emmy ödülü kazandı. Röportaj Thompson'ın Mỹ Lai'de tanık olduğu şeyi anlattığını gösterdi: "Burada beyaz şapkalı adamlar olmamız gerekiyordu. Bu beni üzdü". [15] Bilton ve meslektaşı Kevin Sim daha sonra bir kitap araştırmaya başladılar ve Bilton, Thompson ve Colburn ile daha fazla röportaj yaptı. kitap ne zaman My Lai'de Dört Saat (1992) yayınlandığında, Thompson ve helikopter ekibinin kahramanlığının tanınması için bir kampanya başlattı. Başkan George H. W. Bush'un yaptığı gibi, ABD ordusundaki birkaç üst düzey isim de kampanyayı destekledi. Thompson ve Colburn, Norveç'teki West Point konferansı ve New London'daki Connecticut College'da dahil olmak üzere, her birine fahri doktora verildikleri geniş bir kitleye savaş etiği hakkında konuşmaya davet edildiler. [16]
1998'de Thompson ve Colburn, Brooks tarafından öldürülmek üzere olan grubun bir parçası olan Thi Nhung ve Pham Thi Nhanh da dahil olmak üzere cinayetler sırasında kurtardıkları bazı insanlarla tanıştıkları Sơn Mỹ köyüne döndüler. 2. Takım. [3] : 77 Thompson hayatta kalanlara, "Keşke o gün mürettebatımızın bizden daha fazla insana yardım etmesini isterdim" dedi. [17] Yardım ettikleri kadınlardan birinin yanına gelerek, "Bu eylemleri yapanlar neden seninle birlikte geri gelmedi?" diye sordu. "Sadece harap olduğunu" söyledi, ancak cümlesini bitirdiğini söyledi: "Onları affedebiliriz." Daha sonra bir muhabire, "Bunu yapacak kadar erkek değilim. Üzgünüm. Keşke olsaydım ama kimseye yalan söylemeyeceğim. O kadar da erkek değilim" dedi. [18] Thompson ve Colburn tütsü çubukları yaktı ve birçoğunun öldürüldüğü sulama kanalındaki bir taş işaretleyici ile bir vazoya yerleştirdi. Ayrıca köyün çocukları için yeni bir ilköğretim okulu tahsis ettiler. [17]
Thompson daha sonra Louisiana Gazi İşleri Departmanında danışman olarak görev yaptı ve 2003'te Birleşik Devletler Deniz Harp Okulu'nda [19] ve 2005'te West Point'te Profesyonel Askeri Etik üzerine bir konuşma yaptı. Ayrıca Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri Akademisi'nde ve Quantico'daki Birleşik Devletler Deniz Piyadeleri subaylarıyla konuştu. Thompson, ABD Ordusu Tıp Departmanı Merkezi ve Okulu, Ft. Sam Houston, Teksas, 1998. [20] Thompson ve ekibinin eylemleri, ABD ve Avrupa ordularının etik el kitaplarında örnek olarak kullanılmıştır. [3] : 221 Thompson, Emory Üniversitesi'nden fahri derece almıştır ve Emory Üniversitesi'ndeki Stuart A. Rose El Yazması, Arşivler ve Nadir Kitaplar Kütüphanesi, Hugh Thompson ve Lawrence Colburn'ün yaşamları ve kariyerleriyle ilgili bir koleksiyona sahiptir. [21] 2005 yılında Louisiana Gazi İşleri'nden emekli oldu.
62 yaşında, kapsamlı kanser tedavisinden sonra, Thompson yaşam desteğinden alındı ve 6 Ocak 2006'da Louisiana, Pineville'deki Gazi İşleri Tıp Merkezi'nde öldü. Colburn, Atlanta'dan yatağının yanında olmak için geldi. Thompson, Louisiana, Lafayette'te üç voleybol selamı ve helikopter geçişi de dahil olmak üzere tam askeri onurlarla gömüldü. [22] [ başarısız doğrulama ] 8 Şubat'ta Kongre Üyesi Charles Boustany (R-La.), Kongre'de Thompson'ı onurlandıran bir açıklama yaptı ve "Birleşik Devletler gerçek bir kahramanını kaybetti ve Louisiana Eyaleti sadık bir lideri ve sevgili dostunu kaybetti." [23]
1998'de, katliamdan tam olarak 30 yıl sonra, Thompson ve ekibinin diğer iki üyesi, Glenn Andreotta ve Lawrence Colburn, Birleşik Devletler Ordusu'nun doğrudan temas içermeyen cesaret için ABD Ordusu'nun en yüksek ödülü olan Asker Madalyası'na (ölümünden sonra Andreotta) layık görüldü. düşman. Dönemin Tümgenerali Michael Ackerman 1998 töreninde yaptığı açıklamada, "Bu askerlere yaptıklarını yapmaları için rehberlik eden şey, kişisel güvenlikleri pahasına bile doğru olanı yapma yeteneğiydi" dedi. Üçü "tüm askerlerin izlemesi gereken standardı belirledi". Ek olarak, 10 Mart 1998'de Senatör Max Cleland (D-Ga.), Thompson, Colburn ve Andreotta'ya bir haraç olarak ABD Senatosu'nun kayıtlarına girdi. Cleland, üç adamın "en iyi Amerikan vatanseverliğinin gerçek örnekleri" olduğunu söyledi. [2]
1999'da Thompson ve Colburn, Peace Manastırı Vicdan Cesareti Ödülü'nü aldı. O yılın ilerleyen saatlerinde, her iki adam da Boston'dan Arlington Ulusal Mezarlığı'na "Savaşta Öldürülen Meçhul Siviller" adlı bir tonluk kayayı çeken bir grup olan STONEWALK'un eş başkanları olarak görev yaptı. 2010 yılında, Hugh Thompson Vakfı, Thompson'ın katliamı durdurmadaki cesaretinin anısına kiralandı. [24] Biyografisi My Lai'nin Unutulmuş Kahramanı: Hugh Thompson Hikayesi tarafından Trent Angers [3] ABD Ordusu Genelkurmay Başkanı'nın profesyonel okuma listesine dahil edildi. [25]
Halk şarkıcısı David Rovics, Mỹ Lai'deki olay hakkında "Song for Hugh Thompson" adlı bir şarkı yazdı. [26] The Oaks'tan Ryan Costello, Hugh Thompson'ın filmdeki kahramanlığını anmak için bir şarkı yazdı. Yalnız Duran Hugh Thompson için albümde Babalarımız ve Geride Bıraktıkları. [27] Thom Parrott (aynı zamanda Tom Parrott olarak da bilinir) Smithsonian Folkways CD koleksiyonunda yer alan katliam hakkında "Pinkville Helicopter" şarkısını yazdı Broadside'ın En İyisi. [28] Jonathan Berger, Hugh Thompson'a adanmış bir piyano konçertosu besteledi. National Endowment for the Arts tarafından görevlendirilen eserin prömiyeri 24 Ocak 2001'de Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nda yapıldı. [29] Daha sonraki bir solo piyano çalışması, My Lai'nin Kurbanları İçin AğıtKonçertodan uyarlanan , piyanist Sasha Toperich tarafından kaydedildi ve seslendirildi. [30] Kronos Quartet, tenor Rinde Eckert ile bir "monodrama" bestelemek için Berger'in müziğini Harriet Scott Chessman'ın bir librettosu ile birlikte kullandı. Eckert, müzisyen Van-Anh Vo'nun çaldığı dörtlünün telleri ve çeşitli Vietnam enstrümanlarıyla birlikte Thompson'ın katliamla karşılaşmasını ve karşılaşmanın kendi üzerindeki etkisini anlattı. Kompozisyon, Eylül 2017'de Brooklyn Müzik Akademisi'nde sunuldu. [31]
Tarihte Bugün: My Lai Katliamı Amerikan kamuoyuna teşhir edilmektedir.
1968 My Lai Katliamı, Amerika Birleşik Devletleri ordusunun Vietnam Savaşı'na katılımının en şok edici ve en üzücü bölümlerinden biridir. Bazıları, ödüllü araştırmacı gazeteci Seymour Hersh'in çabaları olmasaydı, olayın ve ardından gelen örtbasın yıllarca gömülü kalabileceğini savundu. Neyse ki, değildi.
Hersh, 12 Kasım 1969'da, bir kaynaktan bir ipucu aldıktan sonra, bunun arkasındaki hikayenin halka ifşa edilmesinde etkili oldu, daha sonra o sırada savaş karşıtı avukat Geoffrey Cowan olduğu ortaya çıktı. Köyün Sesi. Hersh'in soruşturması, yaklaşık 500 silahsız Vietnamlı sivilin (çoğunlukla yaşlılar, kadınlar ve çocuklar) 16 Mart 1968'de "Charlie Şirketi" olarak bilinen yaklaşık yüz askerden oluşan bir Amerikan birliği tarafından öldürüldüğünü ortaya çıkarmaya devam edecekti. Katliamın baş elebaşları arasında ABD'li Teğmen William L. Calley de vardı.
Hersh ipuçlarını ararken, ilk önce karanlıkta gömülü belirsiz bir makale buldu. Zamanlar Yerel bir kütüphanede, Calley'in ordu tarafından silahsız Vietnamlı sivilleri öldürmekle nasıl suçlandığını kısaca özetleyen. Calley'i Fort Benning'de saklanırken buldu ve onunla katliam hakkında konuştu.Hersh ayrıca, sonunda ulusal televizyonda katliam hakkında konuşmayı kabul eden Paul Meadlo adında başka bir Charlie Şirketi askeriyle konuştu.
İlk başta, Kasım ayı başlarında Hersh'in raporuyla kimse ilgilenmeyince, Washington'daki küçük bir savaş karşıtı gazeteye döndü. Sonunda ne zaman Sevk Haber Servisi Makalesini 12 Kasım 1969'da yayınlamayı kabul ettiğinde, Birleşik Devletler Ordusunu My Lai Katliamı'nın ayrıntılarını örtbas ettiği için sonsuza dek mahkum etti. (İlginç bir şekilde, Hersh'in makalesinin yayınlanmasından iki gün sonra, Washington protesto için yürüyen yarım milyondan fazla insan tarafından işgal edildi.)
Gerçek ortaya çıktığında, halk başlangıçta 26 askerin Vietnam halkına karşı suç işlemekle suçlandığını öğrenecekti, ancak Teğmen Calley 1971'de toplu katliamdan mahkum olan tek kişi olacaktı. Onu ömür boyu hapse mahkum ettiler, ancak Başkan Nixon iddiaya göre kendi bencil sebeplerinden dolayı müdahale etti ve onu ev hapsine aldırdı. Teğmen Calley, serbest bırakılmadan önce cezasının sadece 3 yılını çekecekti.
2009'da Calley, katliamla ilgili ilk kamuoyundan özür diledi.
My Lai'de o gün olanlar için pişmanlık duymadığım tek bir gün bile geçmedi …, öldürülen Vietnamlılar, aileleri, olaya karışan Amerikan askerleri ve aileleri için pişmanlık duyuyorum.
Çok üzgünüm … Bana emirler verildiğinde neden onlara karşı çıkmadığımı soruyorsanız, komutanımdan emir alan bir asteğmen olduğumu ve aptalca takip ettiğimi söylemeliyim. , sanırım.”
Kayıtlara geçsin, Calley 16 Mart 1968'deki My Lai Katliamı'na katıldığını inkar etmedi, ancak her zaman sadece komutanı Yüzbaşı Ernest Medina'nın emirlerini uyguladığı konusunda ısrar etti. Davanın eski savcısı da dahil olmak üzere birçok kişinin defalarca reddettiği bir fikir.
Katliamdan bu yana geçen on yıllarda uzlaşmaya yönelik çabalar, hayatta kalanların acısını hafifletmeye yardımcı oldu.