Çıngıraklı yılanlardan deniz yılanlarına kadar, gelmiş geçmiş en zehirli 10 yılanı sizler için derledik. Bu yılanlar çok güçlü olmalarının yanında zehirleriyle dünyaya nam salmış yılanlar. Yılanlar son derece etkili avcılardır. Bu hayvanlar avlanmak ve kendini savunmak için zehre güvenirler. Birçok güçlü hayvanı bir ısırıkta hemen öldürebilirler. Örneğin bir kral kobranın ısırığı bir fili öldürebilir. Yine de, insan ruhuna bu kadar derinden tutunan yılan korkusuna rağmen, bu yılanlar bizi zehirlemek için dışarı çıkmıyorlar. Kansas Üniversitesi Biyoçeşitlilik Enstitüsü ve Doğa Tarihi Müzesi'nde herpetoloji koleksiyon yöneticisi Luke Welton, " Yılanlar insanlara saldırmaz " diyor. “Çoğu zaman ürküyorlar ya da kendilerini savunma ihtiyacı duydukları için bunu yapıyorlar diyor. Yılanların kendilerini korumaları için edindikleri tek yol bu diyor."
Zehrin öldürücülüğü, toksisite, tek bir ısırıkta ne kadar verildiği ve vücudun neresinde bir ısırığın devam ettiği gibi bir dizi faktör tarafından belirlenir. Ancak yaygın bir bilimsel ölçü LD50'dir (laboratuar testlerinde hayvanların yüzde 50'sini öldürmek için gereken minimum öldürücü doz). Bu ölçüye dayanarak ve özellikle kas içi ısırıklara (doğrudan bir av hayvanının kasına verilenler) odaklanarak, sizler için dünyanın en zehirli 10 yılanını derledik.
10. Crotalus horridus (Çıngıraklı Yılan)
Kuzeydoğu Amerika'dan Teksas, Oklahoma ve Kansas gibi en batıya kadar uzanan ahşap çıngıraklı yılan, Amerika Birleşik Devletleri'nin nüfuslu kuzeydoğusundaki tek çıngıraklı yılan türüdür ve bu bölgenin büyük bölümünde nesli tükenmekte veya tehdit altında kabul edilmektedir. Çoğunlukla ormanlık alanlarda bulunan çıngıraklı yılan; kemirgenleri, kuşları, böcekleri ve timsahları avlarlar. İlkbahar ve sonbaharda gündüzleri avladıkları, ardından sıcak havalarda gece avlarına çıktıkları bilinmektedir. Yılanın oldukça zehirli ve nispeten karmaşık zehiri, uzun dişleri ve yüksek zehir verimi, onu potansiyel olarak Amerika'nın en ölümcül yılanlarından biri yapıyor. Bununla birlikte, çıngıraklı yılanlar genellikle utangaç ve gergin olarak kabul ediliyorlar. Ve uzaklarda karşılaştıklarında sığınak aramada hızlıdırlar. Tür, saldırıya geçmeden önce yoğun bir şekilde çıngırak ve yanıltma eğilimindedir, ancak tacize uğradığında yerini korumaktadır.
9. Daboia Russelii (Russelii Engereği)
Kötü huylu bir yılan olan Russelii Engereği, coğrafi menzilindeki ölümcül yılan ısırıklarının yaklaşık yarısından sorumludur. Güneydoğu Asya'dan Hindistan yarımadasına ve doğudan Tayvan'a geniş dağılımının kraitler, kobralar ve diğer birkaç önemli zehirli yılanla örtüştüğü düşünüldüğünde bu dikkate değer. Yılanın huysuz mizacı ve tercih edilen av olarak farelere ve kertenkelelere (genellikle insanlara yakın yaşayan) odaklanması, bu ölümcüllüğün nedenini açıklayabilir. Katkıda bulunduğu diğer bir faktör, yılan zehirinin aşıdaki kullanımıdır. Welton, "Bir Russell'ın zehri, vücudun tüm kısımlarını vuran gerçekten eşsiz bir bileşen kokteyli içerir. Kesinlikle uğraşmak isteyeceğiniz bir yılan değil." diyor.
8. Agkistrodon Contortrix (Bakır Kafalı Yılan)
Amerika'nın en yaygın zehirli yılanı (ve ABD'de diğer zehirli türlerden daha fazla yılan ısırığının kaynağı) olan bakır kafa, tüm doğu ve güney Kuzey Amerika'da, yaylalardan ormanlık alanlara ve otlaklara kadar geniş bir habitat yelpazesinde bulunabiliyor. Copperhead, ısırdığı birçok insan ve az sayıda ölümle ünlenen bu listeye şaşırtıcı bir şekilde girmiştir. Bu, tipik bir dozda verilen nispeten düşük zehir hacmiyle açıklanabilir. Genç bakır kafalılar, küçük kertenkeleleri ve kemirgenleri cezbetmek için yeşil uçlu kuyruklarını kıpırdatan kurnaz avcılardır. Neon kuyruk ucu yaşlandıkça kaybolur. İnsanlarla çatışmalarda, bakır kafalar genellikle kavga yerine kaçmayı tercih ederler.
7. Hydrophis Belcheri (Belcher'ın Deniz Yılanı)
Bu listedeki diğer üç deniz yılanı gibi, Belcher'ın deniz yılanı da doğu Hint Okyanusu'ndan güneydoğu Asya'ya ve Avustralya'nın kuzey kıyılarına kadar bulunur. Türler, balıkları avladıkları ve resif dalgıçlarından ve şnorkelle yüzücülerden kaçınmak için kendi yollarından çıktıkları resif bölgelerine yapışmaya meyillidir. Welton, "Bütün deniz yılanları görece uysaldır ve sizi ısırmaları için onları gerçekten rahatsız etmelisiniz." diyor. Ek olarak, Belcher'ın küçük ağzı ve kısa dişleri, herhangi bir ısırığın dalgıç giysisine girme ihtimalinin düşük olduğu anlamına gelir. Şnorkelle yüzerken bir tanesiyle karşılaşırsanız, Welton ekliyor: “Bunu, korkuya neden olmaktan ziyade vahşi doğada görmek için nadir bir fırsat olarak kabul edin.. Eğer onunla uğraşmazsan o da seninle uğraşmaz. " diyor.
6. Acanthophis antarcticus (Ölüm Engereği)
Korkunç bir şekilde adlandırılmasına rağmen, bu Avustralya yılanı her yıl kangurular, arılar, köpekler, sığırlar ve midilliler dahil olmak üzere çok çeşitli hayvanlara göre daha az ölüme neden olur. Bir kamuflaj ustası olarak kabul edilen bu pusucu yırtıcı hayvan, yaprak çöpü ve enkazla örtülür, ardından küçük memeliler, kuşlar ve yılanlar için orman zemininde pusuda yatar ve bir kurtçuk gibi kuyruğunu yem olarak kullanır. Merakla, yılanın timsahlar için iştahı onu çok daha az yaygın hale getiriyor: Yetişkin ölüm bağımlıları, yılanlar ve kaplumbağalar ve timsahlar gibi diğer sürüngenler için ölümcül olan zehir bezleri ile kendisi zehirli olan istilacı baston kurbağasıyla besleniyor. Siz de onları görürseniz beslemeyi unutmayın.
5. Aipysurus Laevis (Zeytin Kahverengi Deniz Yılanı)
Kuzey Avustralya kıyılarındaki en yaygın deniz yılanı olan Olive brown, 6 fit uzunluğa kadar büyüyebilir ve bir nefes için yüzeye çıkmadan önce su altında iki saat geçirebilir. 230 fit derinliğinde bulunan bu yılan, daha çok balık, yengeç ve karidesleri avladığı sığ resif düzlüklerini tercih eder. Çoğu deniz yılanı gibi, yüzmesine yardımcı olan bir kürek kuyruğuna sahiptir, ancak zeytin kahvesinin kuyruğunda, yırtıcılardan kaçınmak için yılanın tamamen gizli kalmasını sağladığı düşünülen ışığa duyarlı fotoreseptörler vardır. Zehri esas olarak hemotoksik olan (ciddi doku hasarına ve iç kanamaya neden olan) çıngıraklı yılanların ve diğer engereklerin aksine, deniz yılanı zehirine nörotoksinler hakimdir: Bir ısırık genellikle bölgede çok az ağrıya neden olur ancak büyük sistemik bozukluklara neden olabilir felç ve solunum çökmesi dahil - genellikle gecikmiş bir başlangıçla, panzehir mevcut olduğunda bile zehirlenmelerin tersine çevrilmesini zorlaştırır. Yılanın dip trolleri tarafından hedeflenen aynı gece beslenen balıkları avlama tercihi, balıkçılar ağları çeken balıkçılar için potansiyel bir tehlike haline getiriyor.
4. Laticauda colubrina (Şeritli Kobra)
Zeytin kahvesi ve Belcher'ın deniz yılanlarıyla aynı coğrafi aralığı paylaşan şeritli kobra yılanı, karaya çıkan ve potansiyel olarak tehlikeli bir güneydoğu Asya sahilinde ay ışığında gezintiye neden olabilecek birkaç deniz yılanından biridir. Welton, "İyi bir gecede aynı sahil şeridinde 10 ila 20'yi görmenin nadir olmadığı Endonezya'nın bazı bölgelerine gittim." diyor. Suda nispeten uysaldırlar, karada daha az saldırgandırlar çünkü hareketleri çok daha bilinçli ve gariptir. "Bu yılanlar tarafından ısırılan çoğu insan büyük olasılıkla onlara basıyor çünkü yürüdükleri yeri izlemiyorlar."
3. Bungarus multicinctus (Tayvan Krait)
En zehirli yılanların deniz sakinleri olduğu güneydoğu Asya'da, çok şeritli krait, ölümcül bir karasal tür olarak öne çıkıyor. Bataklık bölgelerinde, öncelikle balıkları avlayan bir gece avcısı olan krait, aynı zamanda kendi türünün üyeleri de dahil olmak üzere kertenkele, kurbağa, yılan balığı, kemirgen ve diğer yılanları yediği bilinmektedir. Esas olarak nörotoksinlerden oluşan son derece güçlü zehirin, yüzde 70 ila 100 kadar yüksek ölüm oranları ürettiği tahmin ediliyor. 2001 yılında, herpetolog Joe Slowinski, zararsız bir krait benzeri beyaz şeritli kurt yılanı olarak yanlış tanımlanan bir boğa tarafından ısırıldıktan 29 saat sonra öldü.
2. Laticauda laticaudata (Mavi Dudaklı Deniz Krait)
Güneydoğu Asya'nın deniz kıyıları boyunca mercan resifleri ve kayalık alanların yakınında bulunan bu canlı renkli 4 fit uzunluğundaki bu yılan, taksonominin babası Linnaeus tarafından 1735 tarihli klasik incelemesinde Systema Naturae'de tanımlanan, bilimde bilinen ilk zehirli deniz yılanıydı. Mavi dudaklı krait, uysal ve ısırması yavaş, postsinaptik nörotoksinlerin baskın olduğu bir zehiri enjekte eder; bu, çok az veya hiç lokal etkiye neden olmaz, ancak saatler içinde felce, kas hasarına veya kanamaya yol açabilir. Yılanlar, kama kuyruklu yelkovanların oluşturduğu yuva yuvalarında kıvrılıp, ısınmaya yönelik benzersiz stratejileriyle bilinirler. Araştırmalar, yılanların kıyı kuşlarının ürettiği vücut ısısını kendi sıcaklıklarını 10 derece yükseltmek için kullandığını gösteriyor.
1. Micurus fulvius (Doğu Mercan Yılanı)
Amerika Birleşik Devletleri'nin güneydoğu ve Körfez kıyıları boyunca uzanan mercan, diğer yılanlar da dahil olmak üzere esas olarak sürüngenleri avlar. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki sabit, içi boş dişlere sahip birkaç karasal zehirli yılandan biri, yüzleşmeye bakır kafadan daha az eğilimli, bu da onu Amerika'nın en az agresif zehirli yılanı yapıyor. Bu aynı zamanda Batesian taklidi olarak bilinen evrim stratejisinin en önemli örneğidir: Zararsız bir taklitle (bu durumda, birkaç süt yılanı türü), kendini avcılardan korumak için zararlı bir modelin (doğu mercan yılanı) fiziksel görünümünü alır. Bu kırmızı ve sarı yılanlardan uzak durmak için geliştirdikleri bir taktiktir.