Gece mi daha güvenlidir yoksa gündüz mü? Cevap gayet basit çünkü gerçek hiçbir zaman değişmez, aynı kalır.
Gece her zaman gündüzden daha güvenlidir çünkü size yalan söylemez. Gerçekleri süsleyip püsleyip, yalanlarla donatılmış bir tepside sunmaz size. Gece sadedir, saftır. Gerçekler bütün çıplaklığıyla tam karşınızda durur, size meydan okumak ister gibi.
Belki de sırf bu yüzden siz insanlar geceyi gündüzden daha tehlikeli buluyorsunuz; çünkü gerçekleri görmeye tahammül edemiyorsunuz. Her zaman onlarla karılaşma anını gündüz vakti yapıyorsunuz, güneşin şahitliğinde. Onlarla aranızda gün ışığından örülü, kalın bir duvar olması sizi güvende hissettiriyor.
Oysa sadece kendinizi kandırıyorsunuz. Kendinize ihanet ediyorsunuz ve bunun bedelini ödemekten kurtulamıyorsunuz, kurtulamayacaksınız!
Ben siz insanlardan farklı olarak geceyi seçiyorum. Bir pencerenin önüne oturup, gerçeklerle yüzleşmeyi tercih ediyorum. Düşünsenize sadece siz ve görmeyi reddettiğiniz gerçekler…
Ve siz onlarla derin bir tartışmaya girdiğiniz an çalan bir kapı. Ama gerçekler size izin vermiyor arkanıza dönmek için. Ruhunuzla birlikte bedeninizi de onlarla birlikte tutmak istiyorlar, bu ne kadar acı olsa da…
“Burada ne yapıyorsun?”
Sesi duyduğunuz an kendinize gelirsiniz. Ruhunuz yavaş yavaş gerçeklerden sıyrılmaya başlar. Ama gece buna izin vermez.
“Düşünüyorum.”
“Tek başına mı?”
“Hayır, yanımdakileri görmüyor musun?”
Ve arkanızdaki boşluktan gelen son bir soru… “Bende aranıza katılabilir miyim?”
Cevap basittir. “Hayır, yer yok.”
Yer yoktur çünkü gece bütün gerçekleriyle odanızın içindedir. Ve böylece başka bir kimseye yer yoktur.
Gece güvenlidir; çünkü yıldızlar çıplaktır, ay çıplaktır, gerçekler çıplaktır. Gündüz tehlikelidir; çünkü yıldızlar güneş ışığının arasında kaybolmuştur, ay kaybolmuştur, gerçekler kaybolmuştur.