Ekim 1980'de, Amerikan Hızlı Mevzilenme Kuvveti'nin Mısır ordusuyla ilk ortak tatbikatı olan Bright Star Operasyonu adlı bir savaş fantezisini izlemek için Mısır'a gittim. İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana Amerikan savaş kuvvetlerinin Kuzey Afrika'ya ilk konuşlandırılmasıydı. Carter Beyaz Saray, rehine krizi sırasında İran'a ve ayrıca Afganistan'ı işgal eden Sovyetlere bir mesaj gönderiyordu. Bu tür hikayeleri anlatmak için sık sık seyahat ettim, bir dergi için görevde olmasa da fotoğraf ajansımın onayıyla. Üretim maliyetlerini paylaştık ve ganimeti paylaştık: yayın ücretleri. Resimler stok olarak zamanla lisanslanmış olsa bile para kazandık.
İran ve Afganistan'a rağmen, Kuzey Afrika'nın bu boynuna varmak için siyasi olarak değişken bir zamandı. Kahire'ye inmeden altı gün önce Mısır Devlet Başkanı Enver Sedat, havaalanında bir askeri geçit törenini izlerken vurularak öldürüldü. Vahşetin nerede gerçekleştiğini yakından görebiliyordum. Yetkililer katliamı henüz temizlememişlerdi. Hala araştırıyorlardı. O esnada . . .
"Hey, Zimbo!"
Sola baktım. Sağa döndüm. Tamamen döndüm ve arkama baktım. Kimsenin dikkatimi çekmeye çalıştığını görmedim. Buna hiç şüphem yok, takma adımın yüksek sesle seslendiğini duydum.
"Hayır, burada!"
Ne? Boynumu güneşe doğru uzattım. Yağmur yağıyordu . . . mantarlar. Paraşütçüler. 101'inci Hava İndirme Tümeni, balık gibi popolarından mantar çıkarıp yumurtlayan bir C-141 jet nakliye filosuyla gökyüzünden düşüyordu. Dev uçan balık.
Mantarlardan birinin altında sallanan biri yine bana seslendi: "Zimbo!" Yaklaştı. Thud. Yerde, koşum takımını fırlatıp tüfeğini ve çantasını kaparak Binbaşı Seth Hudgins'i tanıdım. En azından, iki yıl önce Brüksel'de tanıştığımızda binbaşıydı. SACEUR for Look hakkındaki hikayemi çekerken General Haig'in NATO'daki kamp yardımcısıydı . Seth şimdi teğmen bir albaydı ve 101'inci Çığlık Kartalları taburuna liderlik ediyordu - mantarların altında kartal gibi asılı değil. Oradan beni nasıl tanıdı? Kartal gözleri olmalı. Ama camları dışarı çıkmış saçlara benzemiş olmalıyım.
Buluşmamız mutlu ve kısaydı. Seth, artık askerlerini yerde toplamak zorunda kaldı. Ancak ayrılmadan önce, birkaç memurla konuştu ve tatbikat sırasında başka türlü fotoğraflama şansım olmayacak yerlere girmemi sağladı. Sadece bahsetmeye değer çünkü. . . bu ne tür bir çılgın küçük dünyaydı? Demek istediğim, lanet olası Sahra çölünün ortasındaydık, sefil bir yerin yakınlarındaydık - kuma bir yer diyebilirseniz - Wady El Natroun adında; Nil Deltası'nın yarısında Kahire'den İskenderiye'ye doğru uzun, kemik çıngıraklı bir yolculuk, ardından Libya'ya doğru sert bir sola. Sahil kumu gibi gerçek kum bile değil. Çağlar boyunca, ormanlar ve savanlar talk gibi toz haline geldi. Her şeye girdi. Oraya, zıplayan Mısırlı askerler, bir haber ajansı yazarı ve birkaç başka foto muhabiriyle dolu, dizel motorlu kapalı bir vagonla gittim. Nereye gittiğimizi göremedik; sadece arkada, olduğumuz yerde.
Kuru vadi için Arapça bir vadide durduk . Bu, sözde Fransız havacı Antoine de Saint-Exupéry'nin 1935'te düştüğü ve klasik kitabı Küçük Prens'e ilham verdiği yer . Ve adil olmak gerekirse, yakınlardaki Wady El Natroun kasabası, gidişatımızdan uzak bir vahaydı ve Kıpti manastırcılığının önemli bir merkeziydi . Ancak bu gün, çevresi, tam bir mil ötede bir düzine alçaktan uçan B-52 ile keskin bir dikiş dikmek gibi, kesin bir doğrusal modelde düşen on binlerce pound yüksek patlayıcı patlama-patlama altında sarsılacaktı. Seyircilerin , USAF Stratejik Hava Komutanlığı tarafından yapılan aşırı şiddetli bir yumruklamanın etkisini hissetmesi ve aynı zamanda etkisini görmesi gerekiyordu . Bombardıman uçakları Minot, Kuzey Dakota'dan kesintisiz uçtular, döndüler ve hemen geri uçtular. Ancak, anında varışları bu mücbir sebep, namı diğer bir köpek-midilli gösterisi başlattı; aşamalı bir askeri güç gösterisi.
Stratejik Hava Komutanlığı tarafından gerçekleştirilen uvertür finali ile kulaklarınızdaki çınlamayı saymazsanız kısa bir sessizlik ortaya çıktı. Sonra, güçlükle duyulabilen ama sahnenin dışında sinsice yükselen bir koro sesi geldi. Şimdi daha yakın. İlk perde başlamak üzereydi. Beklediğimde, kafamın içinde heyecan verici bir orkestra müziği belirdi: dönen kemanlar, üç oktav sıçradı ve o ünlü, feryat eden temayı başlattı: Wagner'in "Valkyries Gezintisi". Tam tam zamanında, Kara Şahin helikopterlerinden oluşan kıyamet gibi bir filo, bir bermin arkasından roket ve top ateşleyerek korkunç bir birlik içinde yükseldi. Halk arasında makineli tüfekler olarak bilinen ikincisi, rat-a-tat-tat tat tat tat tat'a gittikleri filmlerden çok daha korkutucu ve ürkütücü . Bunlar gaz geri tepmesi değil, elektrikle çalışan “zincir tabancalar” dır. Saniyede 50'den fazla mermi püskürtüyorlar . Tetiği çekmek, uzun bir geğirme ya da cehennemden gelen tırnaklı bir sığır osuruğu gibi ses çıkarır. Hızlı hareket eden bir uçaktan çekilen Doppler kayması, kulağa daha da korkutucu geliyor. Mermi atmazlar; püskürtüyorlar.
İşte tanklar geldi. M-1 Abrams savaş tankları, 105 mm'lik toplarını operatik bir şekilde terk ederek ateşleyerek görüş alanına gürledi. Her tükenmiş uranyum, zırh delici yuvarlak bir ateş ve kum püskürmesine indi. Artık Wagner'i duyamıyordum. Şutlarını sıyıran 101'inci, AK-47'ler ve M-16'lardan boş mermiler ateşleyerek zırhlı araçların etrafını saran kum tepelerini geçerken Mısırlı takviye kuvvetleri eşlik etti. M-60 makineli tüfekler pozisyon aldı ve kafalarının üzerinden ateş etti. Yukarıdan bir çapraz savaş uçağı geçti. Bu süvarilerin göründüğü, hissettiği ve sesi gibi - kurtarmaya geliyor ! Ama kurtaracak hiçbir şey olmadığından ve kimsenin karşılık vermediğinden, bir pisliği havaya uçurmak çok eğlenceli. Doğrusu, fazla alaycı olamam. Bu adamlar, dünyadaki Amerikan çıkarlarını korumak için hayatlarını riske atıyorlar. Silahların çalıştığından emin olmalıyım.
Ah, ama generaller! Bu onların menfaati içindi. Kirazlarla süslenmiş, taşınan ve sahneyi incelemek için stratejik bir şekilde yerleştirilen yalnız bir futbol çamaşır suyunun üzerine oturdular. Federico Fellini veya David Lynch bunu oraya koyabilirdi. Generaller birçok ülkeden geldiler, sayısız üniforma giydiler ve tribünlerde harika figürler kestiler: shako ve barlarda parlak kılıç sallayan tavus kuşları; tüyler, apoletler ve aiguillettes; rengarenk kurdeleler ve pırıl pırıl madalyalarla harmanlanmış tunikler.
Benim için her şey bir günlük işti. Artık burada, Mısır'da olduğuma göre, turist oynamaya ve piramitleri ziyaret etmeye kararlıydım. Kahire Uluslararası'ya döndüğümde, gidiş kapısında 20 dolarlık bir faturadan feragat ederek filmimi gönderdim, ardından Paris'teki acenteme teleks verdim ve uçuşla buluşmalarını ve gümrükten çıkarken sarı zarflı iyi adamdan filmi almalarını söyledim. Nil kıyısına yakın ucuz bir otele yerleştim, kalın tatlı çay içtim ve filikaların geçmesini izledim.
Saf bana! Sfenksi ve kum tepelerinin üzerinde yükselen piramitleri görebilmek için bir deve tepesine tırmanmak ve üç gün çölde yürümek zorunda olmadığımı öğrenmek beni hayal kırıklığına uğrattı. Arkeo-tarihi nirvana, Kahire'deki herhangi bir otelden bir taş atımıydı, modern medeniyetten bir otoyolla ayrılmıştı. Ama şansım paketlenmeli ve satılmalı. Oraya taksiyle vardığımda, yer terk edilmişti. Öğle yemeği vakti miydi? Bir tatil? Bilmiyorum. Ama Büyük Piramidin içine tek başıma yürüdüm - ücret yok, rehber yok, gürültülü, kokulu turist kalabalığı yok. İçeriye girdim ve çok uzun ve dik bir şekilde yükselen bir geçide girdim. Çıplak taşın üzerine kaymayı önlemek için yerleştirilmiş ahşap kalaslar vardı. Gerekirse asmak için bir tarafa bir tırabzan vidalanmıştı. Oraya buraya birkaç çıplak ampul asılmıştı. Tırmandım. İçerisi serindi. Tavan dik duramayacak kadar alçaktı. Koridorun sonunda çok aşağıya eğilmek zorunda kaldım ve sonra ellerimde ve dizlerimin üzerinde kısa bir mesafe sürünerek, loş sarı ışıkta, dökülmüş gibi görünen, kocaman, tam olarak kesilmiş taş bloklardan oluşan büyük, yüksek tavanlı bir odayı ortaya çıkarmak zorunda kaldım. Somut. Bu mezar odasıydı. Büyük Piramidin derinliklerindeki tek kişi bendim. Tek başına.
Odanın en ucunda, yüzyıllardır bir firavunun mumyalanmış kalıntılarını tutan kırık lahit vardı. Napolyon'un içinde uyuduğu söyleniyor; O odada yedi saat yalnız kaldı. Lahitin içine tırmandım. Uzanacak çok yer vardı. Monseur Bonaparte, içinde yüzmeye gidebilirdi. Uyumaya çalıştım. Nafile. Çok heyecanlı. Ama yine de Khufu'nun Büyük Piramidi'nin içinde tek başıma kestirdiğimi söyleyebilirim. Keşke o günlerde selfie çekebilseydik. Çok karanlıktı, Leica'mdaki hızlı siyah-beyaz film için bile itilmişti. Ve bir flaş taşımıyordum. Ayrıca, kameranın durabileceği, otomatik zamanlayıcıyı uzun bir pozlama için ayarlayabileceği yeterince yüksek bir görüş noktası olan bir yer yoktu. Yine de önemi yok. Kahire'den eve götürdüğüm en değerli fotoğraf ödülü, çarşıda yaptığım portreler portföyüydü.
Çarşı olan Khan el-Khalili, aslen bir kervansaraydı, develer için bir kamyon durağıydı ve bin yıl öncesine dayanıyordu. Bugün bir çarşı, esnaf, tüccar ve zanaatkârların mallarını ürettikleri ve sattıkları bir çarşı. Büyüleyici görünen insanlarla dolu. Muhteşem camileri, eski bir Yahudi sinagogunu ve bir Kıpti kilisesini ziyaret ettim. New York'ta bir arkadaşımla yaptığım bir telefon görüşmesi sırasında Kahire'yi kısaca anlatmamın istendiğini hatırlıyorum. Paris'e benzediğini söyledim ama 600 yıldır kimse çöpü çıkarmamıştı. Ben oradayken, binalar sıkıştırılmış çöplerin temelleri üzerine inşa edildi. Sokaklarda, her yerde ama lüks konut mahallelerinde yığılmıştı. O kadar kalabalıktı ki, aksi halde evsiz olan fakir insanlar, bir ortaçağ tahkimatı olan Kale'nin gölgesinde muazzam bir mezarlık olan Ölüler Şehri'ne taşındı.
Ölüler Şehri gerçekten asırlık bir nekropoldür. Mimari açıdan özenli türbeleri ve mezar süsleri, aslında çok da uzaktan olmayan bir şehrin evlerini ve dükkanlarını andırıyor. Bazı gecekondular geçici konutlarını elektriklendirdi ve görünüşe göre bakım için çok çalıştılar. Mezarlık sınırları içinde denetimsiz konutlar inşa ederek kendilerini geliştirdikleri mahallelerde yaşayan başkalarını buldum; yani, hükümetin izni olmadan. Mezarlarda yaşayan bazı ailelerde evin geçimini sağlayanlar cenazeciler, mezar kazıcılar, duvarcılar ve özel mezar koruyucularıydı.
Çarşı, muhtemelen benim oradayken olduğundan çok daha turistik. Yerlilerin çiğ baharat ve diğer temel gıda maddeleri için alışveriş yaptığını gördüm. Açık havadaki kafelerde oturup nargile içip çay içtiler. Durduğum her yerde ya da yürüyerek yavaşlasam bile bana çay ikram edildi. İnsanların ellerinde kenevir toplarını “kief” sıkıştırıp ısı ile tuğlalara sıkıştırarak haşhaş yaptıkları bir yer keşfettim.
Khan el-Khalili, benim için portre için harika bir yemdi. Yüzlerine bir kamera doğrultarak insanları korkutmak istemedim - tıkla ve koş. Bu her koşulda kaba olurdu. Bu yüzden bir fikir buldum. Yarım düzine kutu şipşak film içeren eski moda katlanır körüklü bir Polaroid kamera getirdim Mısır'a. Otel işletmecimden, bana tercüme etmesi için kiralayabileceğim, İngilizce konuşan genç bir öğrenci önermesini istedim. Birini bulmak uzun sürmedi. İkimiz, Han el-Khalili'de saatlerce yürüdük, ucuz hediyelik eşyalara göz atıp satın aldık, tüccarlarla konuştuk ve çay içtik. Galon çay. Fotoğrafını çekmek istediğim birini gördüğümde Polaroid yapmak için izin istedim. Ama saklaması için hemen özneme verdim. O bir hediyeydi. Buzu kırdı. Tercümanımdan, sadece bir turist değil, bir sanatçı olduğumu ve ertesi gün bir film kamerası, bir tripod üzerindeki Rolleiflex'imle geri gelip çekeceğim resmi bir portre için onlara poz vermek istediğimi açıklamasını istedim. yolculuğumu anmak için eve döndüm. Bu şekilde yirmi kadar portre yaptım.
Gezilerimin ortasında, kısa süre önce Amerika'yı gezen “King Tut” sergisinin Kahire Müzesi'ndeki evine döndüğünü fark ettim. 70'lerin sonunda LA County Sanat Müzesi'ne geldiklerinde bu hazineleri göremedim; Biletler pahalıydı ve blok etrafında çizgiler sıkışmıştı. Tut'u evinin kumunda görmek için içeri girebilir miyim diye düşündüm. Bir gün seçtim ve omuzladığı eski (belki törensel?) Tüfeği nasıl ateşleyeceğini bilmiyormuş gibi görünen uykulu bir Mısırlı asker tarafından korunan, 19. yüzyılın sonlarına ait bir Fransız mimari mücevheri olan müzeye gittim. Bir büfeye girmek için seksen beş dolar gibi bir şey ödedim. . . AMAN TANRIM! Cenazenin tamamı oradaydı. Uluslararası turneye çıkanın iki katı. ALTIN! Her yerde. Mumyalar. Firavun ganimetleriyle yakın ve kişisel olarak sergilere yürüyebilirsin. Deneyim büyülüydü. Eminim bu eserler bugün daha az ulaşılabilirdir. Bu arada müze, neredeyse uykuya daldığım kuzen Khufu'nun mezarı kadar boş olmasa da, hiç de kalabalık değildi. Ama beni en çok neyin etkilediğini size söyleyeceğim.
Tut'u unut. Büyük Ozymandias'ın kendisi Ra'nın oğlu Firavun II. Ramses'in cesedi orada yatıyordu ; 3.200 yıl önce dünyayı yöneten 19. Hanedan kralı. BU ADAM, Musa ile Yüzleşmek İçin Yüzü Konuştu !!!! Ve oradaydı, vitrinde, maniküre ihtiyacı vardı. Mısır'daki anıtların yarısı bu adam tarafından veya bu adam için inşa edildi. Bu adamın kalıntıları gibi bir şeyin nasıl bu kadar ulaşılabilir olduğunu açıklayacak kelimeler bulamıyorum.
Eve giderken hayatımda yaptığım en aptalca ikinci şeyi yaptım: Kahire'de bulduğum o esrardan yumruk büyüklüğünde bir parça çantama koydum ve onunla Paris'e geri döndüm. Gümrükte basın kartımı parlattım ve bir sürem olduğunu söyledim. Ben esip geçtim. Arama yok. O günlerde burnunu çeken köpek yok. ( En aptalca şey başka bir bölümde oluyor ve korkunç sonuçları oluyordu ama o kadar da çılgın değildi.) Birkaç hafta Paris'te kaldım, Follies Bergere için orkestrada çalan davulcuyla tanışmak için yeterince şanslıydım çünkü denedim. karısı olduğu ortaya çıkan bir kadını büyüledi. (Paketleyip satmam gerektiğini söylediğim o şans şeyini hatırlıyor musun?) Kulisten ve orkestra çukurundan izlemeliyim. Karının arkadaşları vardı. New York üzerinden Los Angeles'a geri döndüğümde hala bavulumda o esrarın çoğu vardı. Yine, arama yok. Basın kartı! Acelem var! Bunu bugün deneyin. (“Midnight Express” filmi ne zaman çıktı? Oh evet, sadece iki yıl önce.)
Los Angeles'a Aralık ayında geldim. Esrarın çoğunu arkadaşlarıma dağıttım; Noel ve Hanukkah geld. 1981 Yılbaşı Günü, Ulusal Halk Radyosu'nda "Yüzüklerin Efendisi" nin on bir saatlik yayınını izledim ve oturma odamdaki kanepemde tembellik ederken o muhteşem şeylerin sonuncusu da duman oldu. maraton dinleme deneyimim sırasında şöminenin önünde, Middle Earth'teymişim gibi hissediyorum.
Altı yıl sonra ilk kez geri döndüm. Bunu ne kadar zamandır beklediğimi size anlatamam.
Artan film fiyatlarının herkes tarafından fark edildiğini rahatlıkla söyleyebiliriz. İster profesyonel olarak, ister bir hobi olarak veya her ikisini birden yapın, iki katına çıkan film fiyatları, film fotoğrafçılığının dijital kameraların boy ölçüşemeyeceği pek çok yönünden keyif alan biz fotoğrafçıların cebini hafifletti.
Teknoloji dünyasında, işletmeler sürekli olarak siber suçluların şeytani faaliyetlerinin tuzağına düşme riski altındadır. Endişe verici derecede sık hale gelen böyle bir taktik, kimlik bilgilerini doldurmaktır.
Albert Einstein'ın ilk karısı olan Mileva Maric, kocasının fizik alanındaki çığır açan çalışmasına yaptığı potansiyel katkılarla ilgili olarak uzun süredir spekülasyon ve tartışma konusu olmuştur. Görelilik ve kütle-enerji denkliği teorileriyle evren anlayışımızı sonsuza dek değiştiren Einstein, geniş çapta 20. yüzyılın en etkili bilim adamlarından biri olarak kabul edilirken, Maric'in çalışmalarındaki rolü genellikle göz ardı edildi veya küçümsendi.
Verimsizlik dünyanın en büyük işverenidir. Verimsizliği teknoloji ile çok hızlı bir şekilde ortadan kaldırın ve büyük bir sivil huzursuzluğa hazırsınız.
Bir zamanlar bir blog yazmıştım… Ta 2016 yılının Temmuz ayında bir blog yazmaya başlamıştım. Bu blog.