Bir gazeteci ve romancıydım, bu beni peygamber rolüne hazırlamaya yardım etmiş olabilir ya da olmayabilir, son kurgu eserim için bir din yaratma zorluğuyla karşılaştığımda son zamanlarda üstlendiğim bir rol. Hristiyanlığa en fazla aşinalığa sahip olduğumdan ve işin zor kısmının çoğu benim için zaten yapılmış olduğundan, dinimin Hristiyan bir şablona sahip olacağına karar verdim.
Başlangıçta, başkalarının takip etmesi için manevi bir plan yaratma olasılığından biraz korkmuştum, ki bu benim ilk hatamdı. Güven, görmeye başladım, dünya dinlerinin kurucuları hakkında okuduğumda, en azından bugün kelimenin anlamını anladığımız için dehanın alameti farikasıdır.
Kendim için belirlediğim görev için tamamen vasıfsız değildim. Bir romancı olarak ilham ve dünya yaratma ticareti yaptım. Hatta bazen kendimi Tanrı'yla empati kurarken buldum, çünkü karakterlerim, hayal gücümün yaratıkları özgür irade göstermeye başladı ve esasen beni görmezden geliyordu.
Ayrıca dini bir geçmişe de sahiptim - babam saygısız bir İrlandalı Katolik şüpheciydi, İkinci Dünya Savaşı'nda bir cephe savaşçısıydı, yıkım arzusu ve geleneksel Kilise öğretisine ateşli bir muhalefet içinde var olan güçlü bir inancı vardı. uygulama. Babamın Tanrısı bir savaşçı ve düşünürdü, zarif ve acımasız, püriten ve hırslıydı, Brendan Behan'ı nadir görülen ayık bir gezide hayal edin. Annem ve babam sapkın bir şekilde dar görüşlü bir eğitim almamızda ısrar etse de, Katoliklik evimizde sürekli kuşatma altındaydı.
Böyle bir çelişki, iki karşıt şeyin aynı anda doğru olmasının mümkün olduğu ve ikiyüzlülüğün belirtisi olması gerekmediği fikrini kavramama yardımcı oldu - buna sevimli bir insan ikilemi deyin. Örneğin, kendiniz için seçmiş olduğunuz kamusal kimliğin bir parçası olarak ateizmi ilan edebilirsiniz, bir yandan da Tanrı'ya olan gizli bir inancı beslerken, tıpkı iç tavanınızın bir yerinde gizlice inançsızlığı sessizce istiflerken İsa'yı yüksek sesle duyurabildiğiniz gibi.
* * * *
Büyürken okuldan ve Katolik olmaktan nefret ediyordum, ancak her ikisinde de iyiydim. Kanada, Ontario, Brantford'daki St. Basil Okulu'na gittim. St. Basil's'in tam karşısındaki Victoria Okulu, küçük boyutlu “Proterstants” ile doluydu, bu da Pearl Street'teki yaşamın, Missouri Nehri'nin yukarısındaki 19. yüzyılın başlarında kürk ticaretinin bir ilkokul versiyonu gibi oynadığı anlamına geliyor, dostlarım ve silahları ilkbaharda ve sonbaharda kayalar ve kışın buz topları olan 'düşmanlara' saldırmaktan sürekli kuşatma altındayım
Katolikler, ya da en azından benim eğitimimden sorumlu rahibeler ve rahipler, ilke olarak acı çekmeye bayılırlardı. Her gün acı ve üzüntü arayan şehitlere ve azizlere sevgi ve hayranlıklarını dile getirdiler ve bizi de aynı şeyi yapmaya sert bir şekilde teşvik ettiler. Din adına acı çekmek benim için zorunlu ve düzenli bir eğlenceydi: Biz kızlar yıl boyunca elbise ve etek giymeye mahkm edildik, ahlaksız naylon çorap, tek parça mayo veya pantolona izin verilmezdi - orta yaşta bir şey hissetmemiştim. sıfırın altındaki sıcaklıklara yıllarca korunmasız maruz kaldıktan sonra uyluklarım.
Çocukluğumun uzun yıllarında, Polonya toplumuna hizmet etmesi amaçlanan bir kilisede haftalık ayinlere katıldım; bu, babamın işteki Kelt doğasına aykırı idi. Hizmetler, Latince ve Lehçe karışımı bir şaşırtıcı (bana göre) sunuldu. Söylenenlerin tek bir kelimesini bile anlayamadığım için dizlerimin üzerinde pek çok rahatsız saatler geçirdim, zor olmasına rağmen Pazar günü yalan söylemeyi seçtiği için cehenneme gidecek olan babam için endişeleniyordum. Mass'tan daha cehennem bir yer hayal etmem için.
Anlaşılmaz haftalar ve yıllar boyunca, kafamda alınan bilgelik ve anlamsız sözler arasında benzersiz bir ilişki kurmaya başladım. Lehçe olmayan konuşma bakış açıma göre din, huysuzluğun anahtarında çok fazla anlaşılmaz bir sesti ve yine de çevremdeki yetişkinlerin yüzlerindeki ifadelere ve tütsünün uyuşturan kokusuna bakılırsa, bir şekilde saygıyı hak ediyordu. . Sonunda İngilizce bir Kitlenin iletildiğini duyduğumda, etkinin aynı olduğunu keşfettiğimde şaşkına döndüm. Kişisel anlayışımın önündeki engel hâlâ yerinde idi ve aslında, yabancı bir dilde olduğundan daha sıkıcıydı; bu, en azından yanlış olsa da biraz hipnotize edici bir gizem duygusu aşılamıştı.
O zaman, hayatımın her alanında bana hizmet eden ve kendi dinimi yaratmama önemli ölçüde yardımcı olan ilk vahyimi aldım: Anlamak alakasızdır. Herhangi bir anlam ifade etmesi gerekmez. İnsanlara saçmalık, arılar için nektar gibidir.
* * * *
Bir ikna aracı olarak saçmalığın gücüne olan saygım, yalnızca kendi dinlerini kurmaya mecbur hisseden, hatta güdümlü olanları araştırdığımdan beri derinleşti. Ne tür insanlardı? Çoğunlukla, acılı, eksantrik, tanınabilir biçimde insandılar - görkemli, öteki dünyevi özlemleri göz önüne alındığında bir tür utançtı. Onları tuhaf olarak göz ardı etmek kolaydır, ancak tecrübelerime göre, herkesin deli olduğuna karar vermek söz konusu olduğunda, çoğumuz kendimizle biraz daha fazla zaman geçirmekten fayda sağlayabiliriz.
Örneğin, Christian Scientist kurucusu Mary Baker Eddy, omurilik yaralanması geçirirken, bir İncil pasajını okurken mucizevi bir tedavi yaşadığını iddia etti. Bu çılgınca görünüyor, ta ki elma sirkesinin şu anki kültürde sahip olduğu büyük boy tutmayı düşünene kadar.
Mormon kilisesinin kurucusu Joseph Smith, birkaç saat içinde Tanrı ile dört kez karşılaştığını söyledi. Her ortaya çıktığında, aynı mesajı '… en az çeşitlilik olmadan' iletti; bu, hem dırdırın ilahi olması gerektiğini hem de Smith'in, insanlığın çoğu gibi, inanılmaz bir tekrarlama kapasitesine sahip olduğunu gösteriyor.
The Shakers'ın kurucularından Anne Ann, kendisini Mesih'in kadınsı tezahürü olarak görüyordu. Seksten vazgeçti ve evliliği kınadı. Bunda istenmeyen bir şey yok - evli olan herhangi bir kadına aynı adama sonsuz gibi görünen bir şeyi sorun ve benzer bir bakış açısıyla karşılaşabilirsiniz.
Yehova'nın Şahitlerinin kurucusu Charles Taze Russell bir toga ile ölmek istediğini açıkladı.
Yani belki bu biraz çılgınca. Sonra tekrar, belki ben de bir toga giyerek ölmek istiyorum.
Bunların hepsi umut verici şeylerdi. Düzenlilik, disiplin ve kesinlik iddiasına rağmen, resmileştirilmiş din hakkındaki bu kadar çok şey, kurucusunun psikolojik özelliklerinin benzer düşünceye ne kadar iyi uyduğuna, dikkate alınan bir teolojiden çok tuhaflıkların bir alışveriş listesinden kaynaklanıyor gibi görünüyor.
Kendi uyumsuzluklarımın bir gün bu kadar işe yarayacağını kim bilebilirdi? Bunları nasıl uygulayacağım konusunda biraz belirsiz olsam da - en karanlık gizli korkunuz bir bahçe partisi sırasında bir sandalyeyi kırmak olduğunda, yani, bu nasıl çalışır?
* * * *
Bu tür şeyleri inceleyenlerin çoğu, Hristiyanlığın çekiciliğinin ve uzun ömürlülüğünün anahtarlarının ölümsüzlük ve cemaat vaatlerinde, sosyal olarak eşitleyici ilkelerinde, bireye haysiyet verme biçiminde, ölüm korkumuzu nasıl yatıştırdığını ve yerlerinin yattığını öne sürüyor. iyilik için evrensel bir güç olarak sevgiye hoş bir vurgu.
Ciddi bir Google araştırmasından sonra, insanların cezalandırıcı yasaklayıcı ve mantıksız reçeteden aldığı sevinci görmezden gelerek noktayı kaçırıyor olabileceklerini düşünüyorum. İronik bir şekilde, iyiliği savunan bir şey için, birçok din en kötü dürtülerimizi - kıskançlık, kıskançlık, üstünlük - ve aptal olmakla aşk ilişkimizi tercih ediyor.
Altın Kural… evet, evet, elbette… peki ya Cuma günleri et yememek? Maymun Yapboz Ağacı'nın gölgesi altında dans etmenin günahıyla ilgili kısma ne zaman geleceğiz? Şabat Günü yeni kesilmiş bir alpaka'yı sevişmek için neden Cehenneme gideceğimi bir kez daha anlat.
* * * *
Bir dergi için görevlendirilirken, bir keresinde, Toronto Blessing olarak bilinen şeyin bir parçası olarak, 1990'ların ortasında bir kutsal kahkaha kilisesinde bir ayine katıldım. Etrafımda çok vahşi gözlü şarkı ve manik dostluk vardı, sonra histeriye dönüştü, erkekler ve kadınlar gülüyor, yanaklarından akan gözyaşları: insan su balonları, ruh içinde öldürülüyor, birbirlerinin kollarına düşüyor ve yere yığılıyor .
Ve sonra, sıralarda oturan, küçük oyuncaklarla oynayan, doldurulmuş hayvanlarıyla görüşen, Kutsal Ruh'un ebeveynlerini öldüren aşırı yüklü tezahüründen tamamen bihaber bütün küçük çocukları fark ettim. Tüm bu karizmatik kargaşanın ortasında, küçük bir çocukla anlamlı bir aç bakış attık ve aynı şeyi düşündüğümüzü biliyordum: Köşedeki KFC çıkışı.
Tarihsel olarak kendinizi köpüklü bir çılgınlığa sürüklemek muhtemelen hak ettiğinden daha fazla saygı görmüştür, özellikle de Tanrı ve kehanet için bir kanal olarak rolü bağlamında. İnsanları kendinden geçmiş ibadet paroksizmlerinde anında kendi kendilerine patlatırken izlemek, bana bir tanrının kucaklaması için imkansız bir davranış gibi göründü. Zihnim diğer ihtimalde kıpır kıpırdı. Tanrı karmaşıklıktan yoksun olabilir mi? İnandığımız kadar mükemmel değil miydi? Bizim haysiyetimiz pahasına kendisini eğlendiriyor muydu? Yoksa insanlığın eksiklikleri konusunda pragmatik olan, yarattığı bu dünyanın karmaşasına boyun eğen bir realist miydi?
* * * *
Eski Düzen Mennonitler, günlük yaşamın merkez üssünde inançla yaşamanın ne demek olduğunu anlıyorlar. Yazdığım bir dergi parçası için onlarla birlikte kırsal bir Ontario toplumunda zaman geçirdim. Zenginleştirici ve aydınlatıcı bir deneyimdi. Beni nazikçe bir Pazar ayinine davet ettiler, o kadar uzun sürdü ki, sanki hiç ayrılmamışım ve paralel bir evrende bir yerlerde hala devam ediyormuş gibi hissediyorum. Öncü giysilerin sert katmanları altında eriyen, dumanı tüten kilise bir canlanma çadırının içi gibi terleyen ailelerle çevrili, kavurucu yaz sıcaklıklarında küçük bir ahşap şapelde anlamadığım bir dilde yapıldı.
Oraya Birleşik Kilise papazının oğlu olan bir arkadaşımla gelmiştim. Üstü aşağıda olan turkuaz renkli bir MG sürüyordu, ikimiz atlar ve arabalarla dolu, boneli kızlar ve hasır şapkalı erkeklerle dolu kirli otoparka yuvarlanıyorduk. Bir anlık utancım ve utancım unutulmuştu; bütün küçük oğlanların arabayı toplayıp, kendilerini tutamıyor, kıkırdayarak ve parlarken, onların büyülenmiş bir şekilde kendi tatlı ilahisiyle gevezeliklerini izledim.
İsa görünmek için o saniyeyi kendisi seçmiş olsaydı, Beyonce için açılmanın nasıl bir his olduğunu ilk elden keşfedecekti.
Gülen kilisede karşılaştığım minik yıkıcılığı hatırladım.
* * * *
Kendi dinimi yaratmaya gelince, Quakerlardan ödünç almaya ve sessizce beklemeye karar verdim, sadece bırakıp Tanrı'yı bırakıp İç Işığımın parlamasını umdum. İşe yaradı.
Kafamda Tanrı'nın sesini duydum ve evet, bana kendi yaratılış sırrını anlatırken Kanada aksanı vardı.
'Plan yok,' diye seslendi. 'Sadece ilerledikçe uydur.'
Şimdi yapabilirim.