Şimdi ile 2030 arasında Yeni Zelanda’nın 102 milyona kadar karbon kredisi satın alması gerekecek, bu da milyarlarca dolarlık bir harcama. Gelişmekte olan ülkeler, bu kredilerin “sahiplerinin payının” gezegenin yararına tahsis edilmesi gerektiğini ve bir başka kesintinin savunmasız ulusların iklim değişikliğine uyum sağlamasına yardımcı olmak için bir fona yönlendirildiğini savunuyor. Plan iklim aktivistleri tarafından destekleniyor, öyleyse Yeni Zelanda delegeleri neden kavga çıkarsın? Olivia Wannan Glasgow’dan bildiriyor.
2015 yılında müzakere edilen Paris Anlaşması, önemli bir küresel başarıydı – 197 ülkeden 193’ünün karbon emisyonlarını azaltmayı kabul etmesini sağladı. Başarısının nedenlerinden biri kısalığıdır: sadece 26 sayfa uzunluğundadır (biri başlık sayfasıdır).
Ancak iklim müzakerecilerinin o zamandan beri keşfettiği gibi, anlaşmanın tarafları metnin bölümlerinin gerçekte ne anlama geldiği konusunda çok farklı anlayışlara sahipti.
Tartışma beş yıl sonra Glasgow’daki COP26 iklim zirvesinde devam ediyor. “Küresel emisyonlarda kapsamlı azaltma sağlayın” ifadesini alın. Sayfa 7’de gösterilen bu, ülkelerin karbon kredisi üretip başka bir hükümete, hatta bir şehre veya şirkete satmasına izin verebilecek bir karbon piyasasını ifade eder.
Devamını oku:
* COP26: Politikacılar ve ünlüler Glasgow iklim zirvesinden ayrılıyor, ciddi çalışmalar başlıyor
* Glasgow’u dört gözle bekliyoruz, geri durmayalım
* Yeni Zelanda’nın Dünya İklim Zirvesi için dilek listesinde neler var?
Bu pazar Yeni Zelanda için özellikle önemlidir, çünkü büyüyen karbon ayak izimizi azaltmayı başaramadık. Toplam yıllık emisyonlarımız inatla yüksek kaldı (en azından covid’den önce).
Geçtiğimiz yıllarda hükümet, iklim hedeflerimize ulaşmak için ağaç dikmeye güvendi. Bu planın dar görüşlülüğü şimdi açık: Bu ağaçların birçoğu önümüzdeki on yıl içinde hasat etmeye başlayacak (ve böylece karbon depolarını serbest bırakacak) – aynı zaman dilimi, ülkenin Paris Anlaşması kapsamındaki ilk iklim taahhüdünün kapsadığı süre.
Ancak, hükümet son zamanlarda bu yükümlülüğü artırmıştır (Ulusal Olarak Belirlenmiş Katkı veya NDC olarak bilinir). 2030 yılına kadar 149 milyon ton karbondioksit tasarrufu sağlama sözü verdi. Hükümet, bütçelerinde çeşitli iç politikalarla 47 milyon ton tasarruf sağlamayı hedefliyor. Çok iyimser bir senaryoda ülkedeki kirlilik 74 milyon ton azaltılabilir.
Her iki durumda da, hükümetin potansiyel olarak 102 milyon tona varan ek emisyon tasarrufları bulması gerekecek. Teorik olarak, onu başka bir ülkeden satın alabilirsiniz, belki daha fazla orman dikmeye istekli bir ülkeden veya kömürle çalışan bir elektrik santralini rüzgar ve güneş çiftlikleriyle değiştirmek için bir miktar fon arayabilirsiniz.
Karbon ticareti hakkında çeşitli görüşler vardır. Bazı eyaletler ve aktivistler bunu işten ayrılma olarak görüyor ve tüm eylemlerin yerel olarak yapılması gerektiğine inanıyor.
Bu arada, savunucular, Yeni Zelanda’nın, sahilde 60 milyon ton karbon tutulmasını veya başka bir ülkede 120 milyon ton karbon tutulmasını finanse edecek ağaç dikmek için harcayacağı 3 milyar doları varsa, gezegenin daha iyi durumda olacağını savunuyorlar. ikincisi.
Paris Anlaşması karbon ticaretine izin veriyor. İki tür izin verir: Birincisi, ülkeler ikili veya çok taraflı bir anlaşma yoluyla emisyon azaltımlarını almak ve satmak için birbirleriyle doğrudan anlaşma yapabilir. Paris Anlaşması aynı zamanda merkezi olarak yönetilecek ve izlenecek olan karbon piyasasını da özetlemektedir.
Her ikisi de genel garantilere tabidir. Ancak ikincisi olan karbon piyasasının kuralları hakkında daha fazla ayrıntı var.
Küresel emisyonlarda kapsamlı bir azaltım sağlama gereksiniminin ortaya çıktığı yer burasıdır.
Bu ifade hala tartışmalıdır. Serbest piyasa düşünürleri, piyasanın doğasının “kitlesel hafifletmeyi” garanti ettiğine inanırlar çünkü hükümetler paranızın karşılığını en iyi karbon patlamasını elde etmeye çalışacaklardır.
En yaygın bakış açısı, her bir karbon ticaretindeki sayıların bir şekilde yuvarlanması ve biraz daha atılması gerektiğidir.
Şu anda Glasgow’da müzakere edilen bir teklifte, bir ülke tarafından satın alınan tüm birimlerin belirli bir yüzdesi, karbon piyasası yetkilileri tarafından hurdaya çıkarılacak: yüzde 2 ila 30 arasında herhangi bir yerde, gezegene hediye edilen “sahibinin payı” olacaktır.
Zirvedeki birkaç müzakere bloğu tarafından desteklenen bir fikir: Cook Adaları, Fiji ve Samoa dahil olmak üzere 39 ada ve kıyı devletini temsil eden Küçük Ada Devletleri İttifakı ve Afrika ve Afrika’daki taraflar olan en az gelişmiş ülkeler dahil. Asya ve bazı ada ülkeleri.
Diğer ülkeler, alıcı ülkeye satılan emisyon tasarruflarını azaltmak için muhafazakar matematik kullanmayı teklif etti. Ancak bu, gelişmekte olan ülkelerin hedefini karşılamıyor: daha büyük hırs sağlamak.
WWF karbon piyasası uzmanı Brad Schalert -önceki toplantılardaki çalışmalara ve Glasgow’da şimdiye kadar yayınlanan taslak metinlere dayanarak- kendiliğinden eliminasyon konusunda artan bir fikir birliği olduğuna inanıyor. “Soru şu: Fiyat nedir?”
Bu, Paris Anlaşması’nın “kural kitabına” başarıyla dahil edilirse, teklif Yeni Zelanda ve diğer ülkelerin piyasadan uluslararası karbon kredisi satın alma maliyetini artıracaktır.
Bu, Paris Anlaşması’nda yazılan diğer ücretlere ek olacaktır: Yeni Zelanda karbon piyasasında kredi satın alırsa, gelirlerin bir kısmı uyarlamaya gitmelidir. Bu, satın almayla orantılı bir nakit vergi olabilir. Alternatif olarak, bir fondaki belirli sayıda kredi yeniden tahsis edilebilir ve yeniden satılabilir.
Her iki durumda da para, savunmasız ülkelerin şiddetli hava koşullarına ve deniz seviyesinin yükselmesine hazırlanmak için altyapı sağlamasına yardımcı olacak.
Müzakereciler kesin oranı tartışıyorlar: masada yüzde 2 ve yüzde 5. Ayrıca, her kredi için bir asgari ücret belirleme seçeneği de vardır, böylece bir kredi çökmesi durumunda savunmasız ülkeler yüksek ve kuru kalmaz.
Bazı ülkeler, yeniden satış için kredilerin yeniden tahsis edilmesinin hem “gelir payı” hem de “genel seyreltme” kutularını tanımlayabileceğini savunuyor.
Diğer iklim finansmanı biçimleriyle karşılaştırıldığında – örneğin Gelişmiş ülkeler tarafından vaat edilen 100 milyar dolar Paris Anlaşmasının bir parçası olarak – Schalert, bu uyum fonlarının “daha öngörülebilir” olabileceğini söyledi. “Ama o kadar da olmayabilir.”
Henüz belirlenmemiş diğer ücretler, piyasayı çalıştırmanın idari maliyetlerini karşılayacaktır.
Yeni Zelanda, piyasayı kullanmayarak ve bunun yerine doğrudan başka bir ülke ile bir anlaşma yaparak ikincisinden kaçabilir.
Gelişmekte olan ülkeleri endişelendiren şey, daha zengin ulusların da bu tür bir düzenleme yoluyla uyum vergisinden kaçmaya ve gezegenin “sahiplik payını” sağlamaya çalışmasıdır.
Kaz için neyin iyi olduğu felsefesini kullanan savunucular, tüm karbon ticaretinin benzer gerekliliklere tabi olması gerektiğini savunuyorlar.
Ama diğerleri aynı fikirde değil. Bu ülkeler – doğru olarak – “kitlesel azaltım” ve “gelir payı” ifadelerinin yalnızca Paris Anlaşması’nın uluslararası karbon piyasasını tartışan bölümlerinde yer aldığını belirtiyor.
Yeni Zelanda, teklifler için mücadele eden grup arasında yer alıyor.
İklim Değişikliği Elçisi Kay Harrison yaptığı açıklamada, ülkenin belirli bir kredi yüzdesini ortadan kaldırma fikrini desteklemediğini söyledi.
Bunun yerine, Yeni Zelanda, “hükümetler ve şirketlerin yüksek dürüstlük birimlerini ortadan kaldırmayı ve bu azalmalara doğrudan atmosfere katkıda bulunmayı seçebilecekleri” gönüllü bir seçeneği tercih etti.
Karbon piyasası dışında adaptasyon için finansman sorulduğunda, Harrison teklifi bir vergiyle karşılaştırdı ve Yeni Zelanda’nın tercih ettiği yaklaşımın iklim finansmanı taahhütleri yoluyla finansman sağlamak olduğunu söyledi. Devlet son zamanlarda taahhüt Harrison, yarısı adaptasyona yönelik gelişmekte olan ülkelere her yıl 325 milyon dolar sağlamak.
COP26’da tamamlanabilecek ek harcamaları saymazsak, hükümet zaten aralarında ihtiyari bir fatura ile karşı karşıya. 1.9 milyar dolar ve 6.4 milyar dolar NDC’yi karşılamak için.
Birimlerin fiyatını ETS’lerinde yönetilebilir tutmak için ayrıca satıldılar. Bu yıl milyonlarca ekstra birim 53.85 $ bir pop. Bu patlamayı hesaba katmak için 1,6 milyon ton karbon kesintisi (potansiyel olarak açık deniz) satın almanız gerekecek. Gerekirse, otomatik iptal ve düzeltme vergisi, bu birimler için aldığınız nakit parayı yiyecektir.
Bir uzlaşma teklif edildi: doğrudan kendi anlaşmalarıyla karbon ticareti yapan ülkeler, gelirlerden bir pay sağlamak ve gezegenin yararına bir dizi birimi ortadan kaldırmak için “teşvik edilecek” veya “güçlü bir şekilde teşvik edilecek”.
COP26 ilerledikçe, müzakereciler seçenekleri daraltacak – bir konuda taviz vermek, Paris kural kitabının farklı bir bölümüyle anlaşmayı sağlamlaştırabilir. Önümüzdeki hafta, İklim Değişikliği Bakanı James Shaw da dahil olmak üzere bakanlar ve hükümet yetkilileri tartışmalara katılacak. Sonunda nihai taslağı destekleyecek veya karşı çıkacaklar.
Müzakereciler, 2016’da Marakeş’teki COP22’de erken tartışmalar başladığından beri karbon ticaretinin nasıl çalışması gerektiği konusunda fikir birliği bulmaya çalışıyorlar. Anlaşma bir rahatlama ve büyük bir başarı olacaktır.
COP26 ve daha geniş iklim konularından haberdar olmak için Forever Project haber bülteni size haftalık bir güncelleme verecektir. Buradan kaydolun.
“Mal pensador. Sabio de la música. Comunicador amistoso con los inconformistas. Friki del tocino. Entusiasta aficionado a Internet. Introvertido”.