Mevsim
|Doğa serisinin bir parçası|
|Hava Durumu|
|Takvim mevsimleri|
|Tropikal mevsimler|
|Fırtınalar|
|Yağış|
|Konular|
Mevsim, havanın, ekolojinin ve gün ışığının saatlerindeki değişikliklerin işaret ettiği yılın[1] bir bölümüdür. Mevsimler, Güneş'in etrafındaki Dünyanın yörünge düzlemine göre Dünya'nın dönme ekseni eğiminden kaynaklanmaktadır.[2][3] Ilıman ve kutup bölgelerinde, mevsimler, Dünya yüzeyine ulaşan güneş ışığının yoğunluğundaki değişikliklerle işaretlenir; bunların çeşitliliği, hayvanların kış uykusu haline gelmesine veya göç etmesine ve bitkilerin uykuda kalmasına neden olabilir.
Mayıs, Haziran ve Temmuz aylarında, kuzey yarımkürede doğrudan güneş ışığına maruz kalmaktadır çünkü yarı küre güneşe dönüktür. Aynı şey, Kasım, Aralık ve Ocak aylarında güney yarımkürede de geçerlidir. Güneş'in gökyüzünde yaz aylarında yüksek olmasına sebep olan Dünya'nın eğimidir ve bu da güneş akışını arttırır. Bununla birlikte mevsimsel gecikme nedeniyle Haziran, Temmuz ve Ağustos ayları kuzey yarımküredeki en sıcak aylardır ve Aralık, Ocak ve Şubat ayları güney yarımküredeki en sıcak aylardır.
Ilıman ve kutup altı bölgelerde, ilkbahar, yaz, sonbahar ve kış olmak üzere dört takvim mevsimi kabul edilmektedir.Ekolojistler genelde ılıman iklim bölgelerinde, geleneksel dört mevsim ile birlikte öncesi ve geç yaz içeren sezon altı modeli kullanırlar.
Sıcak bölgeler iki veya üç mevsime sahiptir; Yağmurlu (veya ıslak veya muson) mevsim ve kuru mevsim ve bazı tropikal bölgelerde serin veya yumuşak bir mevsim.
Dünyanın bazı yerlerinde, özel "mevsimler", kasırga mevsimi, ya da orman yangınları mevsimi gibi önemli olaylara dayalı olarak gevşek şekilde tanımlanır.
Mevsimler sık sık ekim ve hasat zamanı etrafında dönen tarım toplulukları için özel bir önem arzeder ve mevsim değişikliklerine genellikle ritüel katılır.
Konu Başlıkları
Nedenler ve etkileri
Eksen eğimi
Mevsimler, Dünya'nın dönme ekseninin, yörüngesel düzlemine göre yaklaşık 23.5 derece açı ile eğildiğinden kaynaklanır. (Bu eğim "ekliptik oblikitesi" olarak da bilinir.)
Yılın zamanına bakılmaksızın, kuzey ve güney yarımküreleri her zaman karşı mevsimi yaşarlar. Bunun nedeni, yaz ya da kış boyunca, gezegenin bir kısmı diğerininkinden daha doğrudan Güneş'in ışınlarına maruz kalır (bakınız Şekil 1) ve bu maruziyet, Dünya yörüngesinde dönerken değişir. Yılın yaklaşık yarısı (20 Mart'tan 22 Eylül'e kadar), Kuzey Yarımküre, 21 Haziran'da gerçekleşecek maksimum miktarla Güneş'e doğru yaklaşır. Aynı yılın diğer yarısı için de aynı şey gerçekleşir. Güney Yarımkürede, Kuzey'in yerine, en çok 21 Aralık civarındadır. Güneşin Ekvator'a doğrudan doğruya mağruz kaldığı iki ekinoks vardır. Aynı zamanda, hem Kuzey Kutbu hem de Dünya'nın Güney Kutbu sonlandırıyor, ve dolayısıyla gündüz ve gece, iki yarım küre arasında eşit olarak bölünür. Mart ekinoksunun etrafında, Kuzey Yarımküre, gün ışığından yararlanma saati olarak baharı deneyimleyecek ve Güney Yarımküre, sonbaharda gündüz saatleri kısalıyor.
Aksiyal eğimin etkisi, yıl boyunca güneşin öğle vaktinde güneşindeki (Güneşin doruk noktası) gün boyu ve yüksekliğindeki değişim olarak gözlemlenebilir. Kış aylarında güneşin düşük açısı, gelen güneş ışınlarının Dünya yüzeyinin daha geniş bir alanına yayıldığı anlamına gelir, böylece alınan ışık daha dolaylıdır ve daha düşük yoğunluktadır. Bu etki ile daha kısa gündüz saatleri arasında, Dünya'nın eksenel eğimi, her iki yarıküredeki iklimdeki mevsimsel değişimlerin çoğunu oluşturmaktadır.
Eliptik Dünya yörüngesi
Aksiyal eğime kıyasla, diğer faktörler mevsimsel sıcaklık değişikliklerine çok az katkıda bulunur. Mevsimler, dünyanın eliptik yörüngesi nedeniyle Güneş'e olan uzaklığındaki değişimin bir sonucu değildir. Aslında, Dünya Ocak ayında perdeye ulaşır (bu nokta Güneş'e en yakın yörüngede) ve Temmuz ayında aphelion'a (Güneş'ten en uzak noktaya) ulaşır, böylece yörüngesel eksantrikliğin hafif katkısı mevsimin sıcaklık trendlerine karşıdır. Kuzey Yarımküre. Genel olarak, yörüngesel eksantrikliğin Dünya'nın mevsimlerindeki etkisi, güneş ışığında alınan %7'lik bir değişimdir.
Yörüngesel dış merkezlilik sıcaklıkları etkileyebilir, ancak Dünya'da bu etki küçüktür ve diğer faktörler tarafından daha fazla karşı koyar; Araştırmalar, Dünya'nın bir bütün olarak güneşten uzaklaştıklarında biraz daha sıcak olduğunu göstermektedir. Bunun nedeni Kuzey Yarımküre'nin Güney'den daha fazla toprağa sahip olması ve karadan daha kolay toprakların ısınmasıdır. Güney kışları ve yazları, Dünya'nın eliptik yörüngesine bağlı olarak göze çarpan herhangi bir yoğunlaşma, Güney Yarımküre'deki suyun bolluğuyla azalır.
Deniz ve yarımküre
Mevsimsel hava dalgalanmaları (değişiklikler) ayrıca okyanuslara veya diğer büyük su kütlelerine yakınlık, okyanuslardaki akımlar, El Nino/ENSO ve diğer okyanus döngüleri ve hakim rüzgarlar gibi faktörlere de bağlıdır Ilıman ve kutup bölgelerinde, mevsimler, güneş ışığının miktarındaki değişimlerle işaretlenir, bu da genellikle bitkilerde uyuşukluk döngülerine ve hayvanlarda kış uykusuna neden olur. Bu etkiler enlem ve su kütlelerine yakınlığı ile değişir. Örneğin, Güney Kutbu Antarktika kıtasının ortasında ve bu nedenle güney okyanuslarının ılımlı etkisinden uzak bir mesafede. Kuzey Kutbu Arktik Okyanusu'ndadır ve bu nedenle aşırı sıcaklıkları su tarafından tamponlanır. Sonuç, Güney Kutbu'nun kuzeyi kış boyunca kuzey kutbunda Kuzey Kutbunda sürekli olarak daha soğuk olmasıdır.
Yarım kürenin kutupsal ve ılıman bölgelerindeki mevsimsel döngü öbürünün karşıtıdır. Kuzey Yarımküre'de yaz olduğu zaman, güneyde kış mevsimi ve tersi.
Tropikal kuşak
Tropikal ve alt-tropikal bölgeler, güneş ışığının yıllık dalgalanmalarını az görmektedir. Bununla birlikte, mevsimsel kaymalar Intertropical Convergence Zone (ICZ) adı verilen yağmurlu, düşük basınçlı bir kuşakta meydana gelir. Sonuç olarak, çökme miktarı ortalama sıcaklığa göre daha dramatik olarak değişme eğilimindedir. Bölge Ekvator'un kuzeyi olduğunda, kuzey tropik bölgeleri ıslak mevsimlerini yaşarken, güney tropiklerin kuru mevsimi vardır. Bu model, Bölge Ekvator'un güneyindeki bir konuma geçtiğinde geri döner.
Orta enlem termal gecikme
Meteorolojik terimlerle, gündönümü (maksimum ve minimum güneş çarpması) yaz ve kışın ortalarına düşmez. Mevsimsel gecikme nedeniyle bu mevsimlerin yükseklikleri 7 hafta sonra ortaya çıkar. Mevsim, olsa da, her zaman meteorolojik terimlerle tanımlanmamaktadır.
Gündüz saatlerce süren astronomik hesaplamalarda, gündönümü ve ekinokslar ilgili mevsimlerin ortasında yer alır. Okyanusların ısıl emilimi ve salınması nedeniyle mevsimsel gecikme nedeniyle, Kuzey Yarımküre'de baskın olan karasal iklime sahip bölgeler, genellikle bu dört tarihin, mevsimin başlangıcı olan çeyrek günlerle, mevsimin başlangıcı olarak düşünülür. Bu mevsimlerin uzunluğu, Dünya'nın eliptik yörüngesi ve bu yörünge boyunca farklı hızları nedeniyle aynı değildir.
Dört mevsimin takvim hesabı
Takvim tabanlı hesaplaşma, mevsimleri göreli terimlerden ziyade mutlak olarak tanımlar. Buna göre, belirli bir bölgedeki yılın en soğuk çeyreğinde çiçek aktivitesi düzenli olarak gözlemlenirse, ilkbahar ve yaz ile geleneksel çiçek ilişkilerine rağmen hala kış olarak kabul edilir. Ayrıca, mevsimler, bir bölgeden diğerine iklim değişikliklerine bakılmaksızın belirli bir takvim yöntemini kullanan her yerde aynı tarihlerde değişmektedir. Çoğu takvim tabanlı yöntem, iki ara mevsimde ayrılan en sıcak ve en soğuk mevsimleri tanımlamak için dört mevsimsel bir model kullanır.
Meteorolojik
Meteorolojik mevsimler sıcaklığa göre hesaplanmakta, yaz yılın en sıcak çeyreği ve kış yılın en soğuk çeyreğidir. 1780'de Meteorologica Palatina, uluslararası meteoroloji organizasyonu, mevsimleri Gregoryen takvimin belirlediği üç tam ayın grupları olarak tanımladı. O zamandan beri, tüm dünyadaki profesyonel meteoroloji uzmanları bu tanımı kullandılar. Bu nedenle, kuzey yarım küredeki ılıman bölgeler için ilkbahar 1 Mart, yaz 1 Haziran'da, kış 1 Eylül'de ve 1 Aralık'ta kış aylarında başlıyor. Güney yarımküre ılıman bölge için, bahar 1 eylül, 1 yaz Aralık'ta, sonbahar 1 Mart'ta ve kış 1 Haziran aylarında başlar. Avustralasya'da, mevsimler için meteorolojik terimler, Yeni Zelanda, Yeni Güney Galler, Victoria, Tazmanya, Güney Avustralya'nın güney-doğu köşesi ve Batı Avustralya'nın güney batısı ile güney doğu Queensland bölgelerini kapsayan ılıman bölgeye uygulanır.
Aşağıdaki şema, gündönümü çizgisi ile Dünya'nın eliptik yörüngesinin elips tepeleri arasındaki ilişkiyi göstermektedir. Orbital elips (etki için abartılı olan) altı dünya görüntüsünün her biri, periyodik olarak (güneşe en yakın nokta olan) 2 Ocak - 5 Ocak arası, 19 Mart'taki Mart ekinoksunun noktasından, periyodik olarak, her birinden geçer. 20 ya da 21 Mart, Haziran ya da 20 haziran 21 gün noktasıdır, elips tepeler (güneşten en uzak noktası) 4 Temmuz-7 Temmuz arasında, Eylül ekinoksu 22 veya 23 Eylül ve Aralık gündönümü 21 veya 22 Aralıktır.
Bu "astronomik" mevsimler, Johannes Kepler tarafından keşfedildiği gibi, Dünya yörüngesinin eliptik doğasından dolayı, eşit uzunlukta değildir. Mart ekinoksundan günümüze şu anda Haziran gündönümünden 92.75 gün, daha sonra eylül ekinoksuna 93.65 gün, Aralık gündönümünden 89.85 güne ve nihayet Mart ekinoksuna kadar 88.99 gün sürer.
Kaynak
- Merriam-Webster Dictionary
- Khavrus, V.; Shelevytsky, I. (2010). "Introduction to solar motion geometry on the basis of a simple model". Physics Education. 45 (6): 641–653. Bibcode:2010PhyEd..45..641K. doi:10.1088/0031-9120/45/6/010.
- Khavrus, V.; apple, I. (2012). "Geometry and the physics of seasons". Physics Education. 47 (6): 680–692. doi:10.1088/0031-9120/47/6/680.