Paris üstünden. Ne kadar çok köpek var. İnsan arabadayken pek fark etmiyor ne kadar çok köpek olduğunu, ateşlerin kokusunu ve de inleyen ağaçları. Kesilmiş bir ağaç gövdesi su damlacıkları dökerek terliyor, gene gölgem çok uza ğımda titreşiyor. Bruno kaçıyor, geceleyin terk edilmiş bir kayak teleferiği istasyonuna giriyor, aylardan Kasım olmalı. Teleferiğin ana şalterini indiriyor. Teleferik bütün gece yok yere çalışıyor ve tüm pist aydınlatılıyor. Sabahleyin polis Bruno’yu yakalıyor. Hikaye böyle bitmeli. Gittikçe yukarı çıkıyorum, neredeyse 800 metrede başlayan kar çizgisine eriştim, onun ilerisinde bulut sınır var. Sisli bir ıslaklık çöküyor, hava kararıyor ve yol bitti. Bir çiftlik evinde yolu soruyorum. Çiftçi, evet, diyor, yukarı karın ve kayın ormanının içinden geçerek çıkmam gerek, o zaman kesin Le Champ du Feu yoluna gelirim. Kar yan erimiş, çok az ayak izi var, en sonunda hiç kalmıyor. Orman sisli-ıslak, bu yükseklikte daha da yukarı çıkmanın hoş olmayaca ğını biliyorum. Çiftliğin adı Kalberhütte’ydi, bulutlu siste ölüm sessizliği hakim. Yeri tayin etmek imkansız ancak yön tahmin edilebilir. Muhtemelen zirveye varmış olmama rağmen yola ulaşmamış olmam beni şaşırtıyor ve en sonunda çam ağaçlarının olduğu bu sıkı ormanlık arazide duruyorum, yoğun sis beni çepeçevre sarmalamış. Nerede hata yaptığımı anlamaya çalışıyorum. Batı yönünde daha fazla ilerlemek dı şında başka bir seçenek yok. Haritayı cebime koyarken ormana saçılmış çöpleri fark ediyorum.