Kral Leopold'un Özgür Devleti
Afrika kıtasının tam merkezinde yer alan Kongo ülkesi uzun süre çekilmiş kaldı. XIX yüzyılın ikinci yarısına kadar, Portekizli, Fransız ve İngiliz sömürgecileri henüz ustalaşmamıştı. Orta Afrika’nın engin ormanları, sayısız Negroid kabilesinin yanı sıra, kıtanın küçük yerlileri olan pigmeler tarafından işgal edildi. Arap tüccarlar komşu Sudan’dan periyodik baskınlar yaptı. Burada “canlı malları” yakalamanın yanı sıra fildişi ile kâr elde etmek mümkündü. Avrupalılar uzun süredir bireysel gezginler hariç pratik olarak Kongo topraklarına girmediler. Bununla birlikte, 1876’te, Belçika’nın kralı Leopold II’nin dikkatini çeken, Afrika’nın merkezindeki engin ve keşfedilmemiş topraklardı. Her şeyden önce, kral, Kongo’nun olası doğal kaynaklarının yanı sıra kendi topraklarında lastik yetiştirme umutları - 19. yüzyılda özel talep gören ve Brezilya’dan ihraç edilen, çok sayıda kauçuk taşıyan hevea tarlasının bulunduğu bir ürünle ilgilenmeye başladı.
Çok küçük bir Avrupa devletinin hükümdarı olmasına rağmen “iş kralı” olarak da adlandırılan Leopold II'nin gerçek hazineler üzerinde belirli bir “kokusu” vardı. Ve Kongo, en geniş bölgesi olan en zengin maden kaynakları, büyük bir nüfus, ormanlar - “Afrika'nın ciğerleri”, gerçekten de gerçek bir hazineydi. Bununla birlikte, Leopold, diğer büyük, daha büyük, sömürgeci güçlerle olan rekabet korkusundan doğruca Kongo'ya el koyma cesaretini göstermedi. 1876'te, kendisini daha çok araştırma ve insani bir organizasyon gibi konumlandıran Uluslararası Afrika Birliği'ni kurdu. Leopold'un derneğin üyeleri arasında topladığı Avrupalı akademisyenler, gezginler, sanatın patronları, Orta Afrika'nın derin bölgelerinde köle ticareti ve şiddete son veren vahşi Kongolu kabilelerin “medeniyetine” ihtiyaç duyulduğundan söz etti.
İngiliz kökenli, İngiliz kökenli bir gazeteci olan Henry Morton Stanley'in o zamanlar ünlü bir keşif gezisi, “araştırma ve insani amaçlarla” Orta Afrika'ya gönderildi. Stanley, Leopold II'nin inisiyatifiyle Kongo Havzasına yapılan seferi elbette ki bu parayla ödendi ve donatıldı. Bu keşif gezisinden birkaç yıl sonra, Stanley Leopold II sonunda Afrika'nın merkezinde geniş bir bölge üzerinde kontrol sağlamayı başardı ve aralarındaki çelişkilerle oynayarak Avrupa güçlerinin desteğini almayı başardı (İngiltere, Kongo Fransızca ya da Almanca, Fransa - İngilizce ya da Almanca görmek istemedi. ). Ancak, kral açıkça Kongo’yu Belçika’ya boyun eğdirmedi. Kongo’nun Özgür Devleti’nin kurulduğu açıklandı. 1885’te, Berlin Konferansı, Kral Leopold II’nin haklarını şahsen “Özgür Kongo” topraklarına tanıdı. Böylece, Belçika hükümdarının en büyük kişisel mülkiyeti tarihine, hem bölge bölgesinde hem de Belçika'nın kendi nüfusunda birkaç kat daha büyük başladı. b
Ancak, Kral Leopold, Kongo’nun yerel nüfusunu “medenileştirmek” veya “özgürleştirmek” niyetinde değildi. Tarihte sömürgeciliğin en büyük örneği olarak kullanılan bu geniş alanı açıkça yağmalamak için egemen haklarını kullandı. Her şeyden önce, Leopold fildişi ve kauçuğa ilgi duyuyordu ve herhangi bir fiyata Kongo'dan ihracatını kontrol altında tutmaya çalıştı.
Bununla birlikte, “kurtarıcı krala” teslim etmek istemeyen kabilelerin yaşadığı, Kongo gibi devasa bir bölgenin tabi kılınması, kalıcı bir askeri birliğin varlığı da dahil olmak üzere önemli çabalar gerektiriyordu. Resmen ilk otuz yıllık sömürge boyunca Kongo resmen “Özgür Devlet” olarak listelendiğinden ve Belçika kolonisi olmadığından, Belçika’nın ordusunu ele geçirmek için normal orduyu kullanmak mümkün değildi. En azından resmi olarak. Bu nedenle, zaten 1886'te, seksen yıl boyunca, Kongo’nun Özgür Devleti’nde ve daha sonra - resmen Belçika’nın Kongo’su kolonisine dönüştürüldüğü, - seksen yıl boyunca devam eden Force Publique’in (bundan böyle Genel Kuvvet olarak anılacaktır) - “Sosyal Kuvvetler” - Bu Afrika ülkesinde sömürge birliklerinin ve jandarmanın işlevlerini yerine getirdi.
Köle ve köle sahiplerine karşı "Zorla Pyublik"
Ağustos 17 tarihinde 1886 tarafından “Sosyal Kuvvetler” Komutanlığına atanan Kaptan Leon Roger, Force Pjublik alt birimlerini oluşturmak için Kongo'ya geldi. Özgür Kongo Ordusu'nun asker birimleri olarak, Belçika kralı sömürge birliklerinin oluşumunun klasik planını kullanmaya karar verdi. Rütbe ve dosya, yerlilerin arasından, özellikle Doğu Kongo eyaletinden ve aynı zamanda Zanzibar paralı askerlerinin sayısından elde edildi. Görevlendirilmeyen görevliler ve görevliler gelince, bunlar çoğunlukla normal askeri rütbe kazanmak ve almak için bir sözleşme ile Kongo'ya gelen Belçika askeri personeli idi. Ayrıca memurlar ve görevlendirilmemiş memurlar arasında, “Özgür Devlet” e Belçika’lılarla aynı amaç için gelen diğer Avrupa devletlerinden insanlar vardı.
Kongo’ya gelen ve kısa sürede hizmette başarılı olan ilk Belçika askeri personelinden biri Francis Dani (1862-1909) idi. İrlandalı bir anne ve Belçikalı bir baba olan Dani, Paris'teki bir askeri okuldan mezun oldu ve ardından Belçika ordusuna katıldı. 1887'te, neredeyse “Kamu Kuvvetleri” nin kurulmasından hemen sonra yirmi beş yaşındaki bir teğmen Dani, Kongo'ya geldi.
Genç subay hızlı bir şekilde üstlerinin güvenini kazandı ve 1892’te, o zamana kadar Kongo’nun tüm doğu bölgesini kontrol eden Arap tüccarlar aleyhine Doğu Bölgesi’ne gönderilen askeri bir dekolte komutanı atandı. Arap köle tüccarları, Doğu Bölgesi topraklarının kendi mülkiyeti olduğunu ve dahası Belçika yönetiminin hoşnutsuzluğuna neden olamayan ancak Zanzibar Sultanlığı'na ait olduğunu düşünüyorlardı. Belçika-Arap savaşları olarak tarihe geçen savaş, Nisan 1892 ile Ocak 1894 arasında sürdü. Bu süre zarfında, Force Pyublik birimleri Kasongo, Kabambari ve Nyangve'de üç Arap destekli ticaret istasyonunu ele geçirmeyi başardı. Arap köle tüccarlarına karşı savaşta doğrudan “Kamu Kuvvetleri” ne komutanı olan Francis Dani, baronun asalet unvanını aldı ve 1895’te Kongo’nun Özgür Devletinin vali yardımcısı oldu.
Ancak, varlığının erken aşamalarında, “Sosyal Kuvvetler” disiplinde ciddi sorunlar yaşadı. Afrikalı askerler hizmet şartlarından memnun değillerdi, çünkü birçoğu zorla işe alındığından ve olumlu bir motivasyona sahip olmadığından. Doğal olarak, periyodik olarak, yerlilerin ayaklanmaları askeri birimlerde patlak verdi ve uzun bir süre “Kamu Kuvvetleri” kendi saflarıyla ve kendi dosyalarıyla daha kesin bir şekilde kendileriyle mücadele etmek zorunda kaldı. Ne de olsa, Afrikalılar hakkında gerçekten şikayette bulunmayan Belçikalı memurlar ve görevlendirilmemiş memurlar, mobilize olmuş işe alımlara çok sert davrandılar. Sadece 1955 yılında “Sosyal Güçler” de kaldırılan kırbaç - “shamboks” ile en ufak bir suç için dövüldüler, yetersiz beslendiler ve tıbbi yardım sağlamadılar. Dahası, en son Belçikalılar tarafından büyük bir zorluk ve kanla fethedilen halklardan pek çok asker toplandı.
Böylece, 1896’te, Tetela milletinden askerler isyan edildi. Birkaç Belçikalı subayı öldürdüler ve Kongo’nun Kamu Kuvvetleri’nin geri kalanıyla doğrudan çatışmaya girdiler. Bu zamana kadar eski vali yardımcısı Francis Danny, 1898'e kadar iki yıl süren isyancıları yenmek için harekat başlattı. İsyanı pasifleştirmedeki asıl zorluk, isyancı paralı askerlerin, sosyal kuvvetler eğitim kamplarında Afrikalı çavuş ve teğmenler tarafından kendisine verilen Avrupa askeri sanatının temellerini bilmesiydi.
Kongo'nun doğusundaki Arap köle tüccarlarının uzun süredir yenilgisinden sonra yerli halkın ayaklanmasının bastırılması, "Sosyal Güçler" in ana görevi ve ana işgali oldu. Sömürge askerlerinin askerlerinin yerel halkla büyük oranda sertlikle uğraştıklarına rağmen, çoğunlukla kendileri Kongolu olmasına dikkat edilmelidir. Özellikle asi kabilelerin tüm köyleri toprağa yakıldı, yetişkinler ve çocuklar için uzuvlar kesildi ve mahkumlar lastik tarlalarda sömürüldü. Yerlilerin kesilmiş elleri, “boşuna olmayan” bir hizmetin kanıtı olarak “Sosyal Kuvvetler” askerleri tarafından temsil edildi. Genelde, yerel halkın ağır cezalar alması, ayaklanmanın ne olduğunu değil; basit bir şekilde kauçuk toplama planlarına uyulmamasıydı. Yine, o zaman Kongo'daki “dünya topluluğu” kanlı faaliyetleri Kral Leopold tarafından “kölelere karşı mücadele” olarak sunuldu ve sözde bir Afrika ülkesinin yerli halkına fayda sağladı. Avrupa medyasında, Kongo’nun yaşadığı Afrika kabileleri arasında el kesen yamyamlık, köle ticareti, böylece halkı “korkunç vahşilere” karşı mücadelede sömürge yönetiminin sert tedbirlerini desteklemesi için yönlendirdi.
Kongo Özgür Devleti yöneticilerinin en sevdiği taktik, yerli akrabaların kadın ve çocuklarının rehinelerini ele geçirmekti. Daha sonra erkek akrabaları lastik tarlaları üzerinde çalışmaları hızlandırmak zorunda kaldı. Aslında, kölelik ve köle ticaretinin Portekiz gibi geri kalmış ülkeler de dahil olmak üzere tüm Avrupa güçleri tarafından resmen yasaklanmasına rağmen, Özgür Devlet'te kölelik işler düzenindeydi - köleler fidan işçileri ve soykırım kurbanları. Bu arada, Belçikalı sömürgeciler paralı askerleri - dünün köle tüccarlarının ve kölelerinin gözetmenlerinin siyahları - tarlaların yönetimine ve resmi olarak “işçiler” olarak kabul edilen kölelerin denetimine (evet, kölelerin her zaman kölelerin neredeyse hiç olmadığı kadar) beyaz).
Sonuç olarak, nispeten kısa bir sürede, koloniler kauçuk büyümesinde önemli bir başarı elde etti. Kauçuk, birkaç yıldır Kongo’nun ana ihracat kültürü haline geldi; bir yandan, Avrupa’nın en zengin insanlarından biri olan Leopold II’nin gelirlerinin çoğalmasına, diğer yandan da 1885’tan 1915’tan (30-15) XNUMX milyon insanlara. Sadece Leopold değil, aynı zamanda diğer Belçika siyasi, askeri ticaret markaları da servetlerini öldürülen milyonlarca Kongo halkının kanı üzerine inşa etti. Bununla birlikte, Kongo'daki Belçikalılar tarafından düzenlenen soykırımın tüm detayları hala araştırmacılarını bekliyor - ve zamanın geçişini beklemek ve Afrika kıtasındaki savaşlara ve ölüme karşı geleneksel tavır nedeniyle oldukça açık bir şey değil. Adaletli olmasına rağmen Belçika monarşisi ve iktidar hanedanı, temsilcisi Leopold tarafından yaratılan soykırımın sorumluluğunu üstlenmelidir. Özellikle, Belçika liderliğinin dünyanın diğer ülkelerinde hayali olanı da içeren insan haklarının ihlali konularında konuşmayı istediğini özellikle dikkate alırsanız.
Diğer sömürgeci güçlerin standartlarına göre bile, yirminci yüzyılın başlarında "Kongo'nun Özgür Devleti" nde, açık kanunsuzluk yaşanıyordu. Halkın ve kendi yetkililerinin baskısı altında Leopold II, kişisel mülkünü 1908'ta Belçika'ya satmak zorunda kaldı. Böylece eski “Özgür Devlet” Belçika Kongo oldu. Ancak "Sosyal Güçler" kaldı - aynı isim ve amaçla. Kongo Belçika’nın resmi kolonisi haline gelene kadar, Force Püblik, 12 100 askerlerinden oluşuyordu. Örgütsel olarak, “Sosyal Kuvvetler”, ayrı bir şirket olan 21 ile topçu ve mühendislik birimlerini birleştirdi. Altı eğitim merkezinde, 2400 yerli askerleri aynı anda eğitildi ve sömürge birliklerinin uzun süredir devam eden geleneğine göre - İtalyan, Alman ve diğerleri - Belçikalılara “Ascari” de deniyordu. Katanga eyaletinde ayrı bir grup "Kamu Kuvvetleri" görevlendirildi. Burada, altı şirket 2875 çalışanını bir araya getirdi, buna ek olarak, Belçika sömürge birliklerinin bir nevi "vurgulaması" olan Katanga'ya ve bir mühendislik şirketi ve bir topçu bataryası olan Bohm'a bir kara bisikletçi şirketi yerleştirildi.
Dünya Savaşları: Afrika'da, Belçika çok daha iyi mücadele etti
Kongo'daki Belçika "Sosyal Kuvvetleri" I. Dünya Savaşı ile 17 000 yerli asker, 235 yerli görevli olmayan subay ve subay ve 178 Belçikalı subay ve görevli olmayan subay ile bir araya geldi. “Kamu Kuvvetleri” şirketinin ana bölümü garnizon hizmeti gerçekleştirdi ve aslında düzeni sağlamak, kamu güvenliğini sağlamak ve sınırı kontrol etmek için iç birliklerin veya jandarmanın işlevlerini yerine getirdi. Ascari üniforması, başlık olarak kırmızı fesle maviydi. I. Dünya Savaşı sırasında üniformanın rengi haki olarak değiştirildi.
Belçika 3 Ağustos 1914 yılın İtilaf Tarafı Birinci Dünya Savaşı'na girdiğinde, Avrupa bölgesi büyük ölçüde üstün Alman kuvvetleri tarafından işgal edildi. Bununla birlikte, Afrika'da, Belçika birlikleri, daha doğrusu - sömürgeci "Sosyal Güçler" - daha başarılıydı. 1916’te, Sosyal Güçler birimleri o sırada Almanya’ya ve Alman Doğu Afrika’ya ait olan Ruanda ve Burundi’yi işgal etti. Belçikalılar Ruanda ve Burundi'yi fethetmeyi başardılar, ancak Alman Doğu Afrika'da Almanlar ve Portekizlilerle birlikte “tıkandı”, çünkü Alman Lettot-Forbec müfrezeleri İtilaf kuvvetlerini geri çekip partizan savaşının ana tiyatrosunu Portekizli Mozambik topraklarına transfer edebildiler. 1916’te Ruanda ve Burundi’nin işgali sırasında “Sosyal Kuvvetler” toplam 15 taburunu birleştiren üç teçhizattan oluşuyordu. Charles Tober tarafından komuta edildiler. Afrika'daki düşmanlık yılları boyunca, Sosyal Kuvvetler 58'i Belçikalı memurlara ve görevlendirilmemiş memurlara ve 9077'i Kongolu askeri personele kaybetti.
Hem Birinci hem de İkinci Dünya Savaşı'nda, Afrika'daki Belçika birimleri İngiliz sömürgeci güçleriyle yakın bir şekilde çalıştı, aslında "kıdemli yoldaşların" operasyonel sübvansiyonu altındaydı. Belçika’nın Mayıs ayındaki 28’in Belçika’nın 1940’i teslim olmasına ve tamamen işgal altına alınmasına rağmen, Kongo’daki “Sosyal Kuvvetleri” müttefik güçlerin bir parçası oldu. 1940-1941 içinde Etiyopya'daki İtalyan Seferberlik Kuvvetleri ile mücadeleye üç cep telefonu ve 11 Sosyal Güç Taburu katıldı ve son olarak da İngilizler ile birlikte ikinciyi yendi. Etiyopya'daki Belçika-İtalyan savaşı sırasında, Sosyal Kuvvetlerin 500 askerleri öldü, Kongo sömürgeci güçleri İtalyan ordusunun 9 generallerini ve 150 hakkında binlerce subayı ve askeri yakalamayı başardı.
1942’te, Batı Afrika’da Nazilerin inmesi ihtimaline karşı, Kongolu birliklerin Belçika birimleri de Nijerya’da konuşlandırıldı. 1945'in "Sosyal Güç" ünitelerinin toplam sayısı, üç tugay ve daha küçük polis ve destek birimlerinin yanı sıra denizcilik polisinde düzenlenen 40 binlerce askerdi. Halk Sağlığı Tıbbi Servisi, Afrika'ya ek olarak, İngiliz sömürge güçlerinin 11 Doğu Afrika Piyade Tümeni'nin bir parçası olduğu Burma'daki mücadeleye katıldı.
II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, Belçika Kongo'daki “Kamu Kuvvetleri” askeri ve jandarma hizmetlerine devam etti. 1945'ten itibaren Sosyal Kuvvetler arasında altı piyade taburu (Stanleyville'deki 5. tabur, Wats'daki 6. tabur, Luluabur'daki 7. tabur, Rumangabo'daki 11. tabur, Elizabethville'deki 12. tabur ve Leopoldville'de 13. tabur), Tisville'de tugaylar, 3 keşif müfrezesi, askeri polis birimleri, 4 kıyı topçu parçaları ve havacılık parçalar. Aynı zamanda, Belçika sömürge otoritelerinin "Sosyal Kuvvetler" i güçlendirme politikası devam etti. Yerel sakinler askeri hizmet için çağrıldı ve tatbikat ve muharebe eğitim seviyesi oldukça yüksekti, ancak tatbikat sonuçta birimlerdeki iç çatışmaların güçlendirilmesine katkıda bulundu. Ciddi sorunlardan biri, Kongo'dan görevlendirilen görevli olmayan memurların ve düşük disiplinin eğitim eksikliğiydi. Aslında, siyahlarla donatılmış birimlerdeki disiplin ancak zorlu “sopa” uygulamasıyla korunabildi, ancak ikincisi, elbette, “kırbaçlanan” Kongolu özelliğinin Belçikalı müfreze ve şirket komutanlarına anlaşılabilir nefretini gerektirdi.
1950’lerde Kongolu toplumunda sömürgecilik karşıtı duyguların artması, 1959’te, 40 jandarma şirketlerinden ve 28 müfredatlarından oluşan jandarmanın, Sosyal Güçler’den seçildiğini ortaya koydu. Sömürge idaresinin Kongo’daki sömürgecilik karşıtı hareketin muhtemel gelişmesine ilişkin korkuları, ülkenin bağımsızlığının ilan edilmesinden önceki yıllarda bile “Sosyal Güçler” in güçlenmesine yol açtı. “Sosyal Kuvvetler” üniteleri alarm altında tutuldu, sürekli eğitildi ve geliştirildi. Böylece, 1960 tarafından “Kamu Kuvvetleri”, her biri kendi dağıtım ve sorumluluk alanlarına sahip üç askeri gruptan oluşuyordu.
İlki Elizabethville'deki bölge komutanlığı ile Yukarı Katanga eyaletinde, ikincisi Ekvator eyaletinde Leopoldville'deki merkezi, Doğu eyaletinde üçüncüsü ve Stanleyville'deki bölge komutanlığı ile Kivu'da konuşlandırıldı. Léopoldville eyaletinde, "Sosyal Güçler" ve ikinci grubun emri, Leopoldville'in kendisinde bulunan 13 ve 15 inci piyade taburları, Tiswil'deki 4 ve 2 ve 3 inci taburları; 2 keşif topçu bölümü, 3 jandarma şirketleri ve Bom'daki 6 jandarma platonları. Ekvator ilinde 4 Piyade Taburu, 2 Savaş Eğitim Merkezi, 3 ayrı jandarma şirketleri ve 4 jandarma müfrezeleri vardı. Doğu İlinde, 3 grubunun merkezi, 5 ve 6 piyade taburları, 16 jandarma taburu, 3 keşif topçu bölümü, 3 ayrı jandarma şirketleri ve 4 jandarma müfrezesine yer verildi. 3 inci muharebe eğitim merkezi, 11 piyade taburu, 7 jandarma taburu genel merkezi, 2 jandarma şirketleri ve 4 jandarma müfrezesi Kivu eyaletinde konuşlandırıldı. 1 askeri grubunun merkezi, 12 piyade taburu, 10 jandarma taburu, askeri polis şirketi, 1 savaş eğitim merkezi, 1 nöbetçi taburu, hava savunma bataryası, 1 savaş topçu üssü, Katan'da bulunan Katan merkezli 9 taburu. bölme. Son olarak, 8 jandarması ve XNUMX piyade taburları Kasai'de konuşlandırıldı.
Dekolonizasyondan sonra ...
Ancak, 30 Haziran 1960 resmen Belçika Kongo bağımsızlığını ilan etti. Nüfusun çok uluslu bileşimi nedeniyle, topluluklar arası çelişkiler ve Belçikalıların sömürgeciliği yönetimi döneminde oluşmayan siyasi kültürün yokluğundan neredeyse hemen bir siyasi kriz durumuna giren Afrika - Kongo haritasında yeni bir ülke ortaya çıktı. Temmuz 5'te Leopoldville'de bir garnizon isyanı düzenlendi. Kongolu askerlerin hoşnutsuzluğuna, Yerli askerlere hizmetteki konumlarının bağımsızlık ilan edildikten sonra bile değişmeyeceğinden emin olduğu Kamu Kuvvetleri komutanı Teğmen General Emil Zhansson'un konuşması neden oldu. Sömürge karşıtı duyguların artması, Belçika halkının ülkeden uçmasına, altyapının isyancı Afrikalılar tarafından el konmasına ve tahrip olmasına yol açtı.
Sosyal Güçler, neredeyse yeniden eşzamanlı olarak eşzamanlı olarak Kongo Ulusal Ordusu olarak değiştirildi, çoğu Belçikalı subay askerlik hizmetinden taburcu edildi ve çoğu profesyonel bir askeri eğitim almamış olsalar da Kongolu tarafından değiştirildi. Sonuçta, Kongo’nun ulusal bağımsızlığı ilan edildiğinde, yalnızca 20 Kongolu askeri personel, Belçika’nın milyonlarca Afrika ülkesinde oldukça küçük olan yüksek askeri eğitim kurumlarında eğitilmişti. Kongo’nun “Sosyal Güçlerinin” çöküşü de dahil olmak üzere, ünlü Kongolu’daki 1960-1961 krizinin sonuçlarına yol açtı. Bu kriz sırasında, 100'ten fazla insan Kongo'daki aşiret ve iç siyasi çatışmalarda öldü. Yeni çıkarılan bağımsız devletin vatandaşlarının birbirlerine karşı vahşeti şaşırtıcıydı - asırlık "aşiret hakaretleri", yamyamlık gelenekleri, işkence yöntemleri ve kölelik tüccarlarının ve sömürgecilerin Hristiyan vaizlerinin geri dönmediği zamanlarda, Kongolu’nun kendileri tarafından icat ettiği ya da icra etme yöntemleri Orta Afrika ülkesinin ülkesine girmedi.
Kongo'nun güneyindeki Katanga eyaleti bağımsız bir devlet ilan etti. Bu eyalette, Uranyum, elmas, kalay, bakır, kobalt ve radyum yataklarının yoğunlaştığı ve bu sayede Belçikalıları destekleyen ve Katangsk ayrılıkçılarını destekleyen Belçika devletini yapan Amerikan hükümeti oluşturuldu. Kongo Başbakanı, ünlü Patrice Lumumba, Birleşmiş Milletlere askeri yardım çağrısında bulundu, ancak BM barış gücü birliği güney eyaletindeki düzeni geri almak zorunda kaldı. Bu süre zarfında Katanga ayrılıkçılarının lideri Moise Tshombe, Başbakan Patrice Lumumba'yı yakalayıp yönetmeyi başardı. 1964-1966 içinde Doğu Kongo eyaletinde, Simba kabileleri isyan etti, vahşice sadece eyaletin beyaz nüfusunu değil aynı zamanda şehir sakinlerini ve diğer etnik grupların temsilcilerini acımasızca parçaladı. Sovyet medyasının egemen Kongo'daki Belçika askeri müdahalesini ilan etmesine izin veren Belçika paraşütçülerinin yardımı ile bastırıldı.
Aslında, bu durumda, Belçika paraşütçülerinin, Amerikalı ve Avrupalı paralı askerlerin ve Katanga "komandolarının" (eski jandarmalar) birliği yalnızca Simbah tarafından ele geçirilen topraklara bir tür düzen kazandırdı ve yüzlerce beyaz sakini ölümden kurtardı. Bununla birlikte, Kongo’nun yanlış yapıları Simba isyanıyla bitmedi. 1965-1997 içinde Kongo’nun başında, 1971’ten 1997’e Zaire, elbette bağımsız bir Kongo mareşali olan Belçika'daki "Sosyal Güçler" in eski ustabaşı Joseph Mobutu Sese Seko'yu (1930-1997) gösterdi.
Mobutu’nun diktatörlüğü, Afrika’nın yozlaşmış rejimlerinin en belirgin örneklerinden biri olarak tarihe geçti. Mobutu’ya göre, ülkenin bütün ulusal serveti, bir vicdan azabı olmadan yağmalandı, maaş yalnızca askerlere, polis memurlarına ve yetkililere ödendi. Belirgin bir ihtişam sancısı yaratan eski sömürge askeri, aynı zamanda, kendi ülkesinin gelişmesini hiç umursamadı - her şeyden önce, banal eğitim eksikliği, biraz uygarlığın yetişmesi ve “Afrika siyasi oyununun” özel kuralları nedeniyle Bir er ya da geç devrimci bir canavara dönüşür (ünlü masal arsasında bir ejderhanın kazananı olarak).
Ancak Mobutu'nun ölümünden sonra bile, Kongo siyasi istikrara sahip değil ve bugüne kadar sadece nüfusun aşırı yoksullukuyla değil, aynı zamanda çok çalkantılı bir askeri-politik durumla da nitelendiriliyor. Kongo ülkesi olmasına rağmen - tüm gezegende olmasa da, Afrika'daki en zenginlerden biri. Burada birçok maden var - dünyanın en büyük elmas yatakları, kobalt, germanyum, kıtadaki en büyük uranyum yatakları, tungsten, bakır, çinko, kalay, oldukça ciddi petrol yatakları, altın madenleri. Son olarak, orman ve su, Kongo’nun en önemli ulusal hazinelerinden biri olarak sınıflandırılabilir. Ve yine de, böyle bir zenginlik sahibi bir ülke, dünyadaki diğer ülkelerin büyük çoğunluğundan daha kötü yaşar; dünyadaki en fakir ülkelerden biri olarak, yoksulluk, suçun yanı sıra, hem hükümetten hem de asi kuvvetlerden insanlara yönelik şiddetin arttığı ordular. "
Şimdiye kadar dünya, bir zamanlar Kral Leopold'un şahsi mülkiyetinde olan ve görkemli bir şekilde “Kongo'nun Özgür Devleti” olarak adlandırılan topraklara gelemez. Bunun nedeni sadece yerel halkın geri kalmışlığında değil, aynı zamanda Belçika sömürgecilerinin bu topraklara maruz kaldıkları acımasız sömürüde, “sosyal güçler” de dahil olmak üzere, bu toprakları tabi tutmanın acımasız sömürüsünden kaynaklanıyor - çoğunlukla eziyetlerine hizmet eden ve yalnızca savaşlarda ruhla savaşarak öne çıkmaya çalışan siyah askerler. ama aynı zamanda kendi kabilelerine karşı zalim misillemeler.