Kendini tanımlama sorunu Rusya'da her zaman akut olmuştur. Gerçekten, biz kimiz? Kendi devletlerini yaratamayan savaşçı İskitliler, gururlu Cimerler veya köksüz uyruklu aşiret soyundan gelenler? Batılı tarihçilerin atalarımızı büyük başarılar ve zaferler alamayan vahşiler olarak temsil etmeleri yararlıdır. Ne yazık ki, Ruslara yabancı versiyonları tarafından zehirlenmiş ve çarpıtılmış tarih beyinlerimizde sıkıca köklenmiş. Savaş sanatı benzer bir kaderden kaçmadı.
Savaş sanatının kendisi savaşların tarihi kadar eskidir ve buna aşina olacak tek bir millet yoktur. Yabani bir tarla ve orman sınırında etnik bir kazanda pişirilen Rusya istisna değildi. Antik dönem savaş sanatının temeli el ele mücadele idi.
Slavlar arasında el ele mücadele
VI. Yüzyılın ortalarından itibaren Slavlar, Tuna’yı Doğu Roma İmparatorluğu’na (Bizans) işgal ettiler; Konstantinopolis’i, Selanik’i ve Atina’yı kuşattılar ve soydular. Bir yeniden yerleşim dalgası Slavları "Geçmiş Yıllar Masalı" nda belirtilen bölgelere yönlendirdi. Ve ne, el ele dövüşmeye ya da kılıç, mızrak ya da pruva tutmaya ne dersin?
Eski kaynaklar, atalarımızın çeşitli grev uygulamalarıyla mücadele ettiğini ve silah. Bu eğitim, eğlence ve ritüeldir. Bir eğitim unsuru olarak el ele mücadele sanatına duyulan ihtiyaç, bir düellodaki anlaşmazlıkları çözme geleneğiyle ilişkilidir. Kadınlar yüzünden hakaretlere, avlanma bölünmelerine bağlı olabilirler. Ziyafetten sonra eğlenceler yapıldı, kavgalar yapıldı, katılımcılar onlara yeteneklerini gösterdiler ve seyirciler ilginç bir fikir aldılar. Bir ayin olarak, çeşitli ritüellerde kavgalar kullanılmıştır. Ritüeller hem şenlikli hem de kederli olabilir.
Kabile ilişkilerinin hukukun üstünlüğünü belirlediği durumlarda, akrabalık kabileleri arasında bile kanlı kan davası vardı. Özgürlüğünüzü korumak, güç ve beceri gerektiriyordu. Slav savaşçılarının keşif, kılık değiştirme ve pusuya ataklarının ustaları olmaları şaşırtıcı değil. Yaşadıkları alandaki ormanlar ve bataklıklar bu tür becerilerin gelişmesine katkıda bulunmuştur. Savaşçılar nefes almak için içi boş bir kamış kullanarak su altında saklanabilir, sessizce düşmana gizlice girebilir ve onu hızlı bir savaşta yenebilir. Bu, ortaçağ Japonca ninjalarının taktikleriyle çok benzer. Sadece Slavlar çok daha önce ustalaştı ve yöntemleri daha rasyonel ve ustalaşması daha kolay. Deneme ve yanılma, bireysel ve toplu saldırı ve savunma yöntemleriyle belirlendi. El ele savaşta doğaçlama eşyalar ve silahlar kullanıldı. Savaşta vahşi hayvanların avlanmasında kullanılan birçok püf noktası ve beceri kullanıldı. Bıçağı elinde tutan ve avda ya da hayvanı kesmek için kullanan adam, onu silah olarak kullanmanın ve nerede ve nasıl grev yapılacağının psikolojik bir engeline sahip değildi, zaten zengin bir deneyime sahipti. Aynı şey sopa, halat ve diğer ev eşyalarının kullanımı hakkında da söylenebilir. Hepsinin ikili bir amacı vardı.
Erken Orta Çağ dönemi, sürekli çatışmalar, kan davası ve savaşlarla karakterizedir. Onlarda her zaman kazanan olmak mümkün değildir. Yenilgiye doğru yaklaşmak, ondan doğru sonuçları çıkarmak ve daha güçlü olmak önemlidir. Atalarımız bunun nasıl yapıldığını biliyordu. "Geçmiş Yıllar Masalı" nda ilginç bir açıklama var: "Ve Hazarlar onları bu dağlarda ormanlarda otururken buldu ve" Bize haraç öde "dedi. Danışmanlıktan sonra dumandan bir kılıcı temizlediler ve Hazarlar onları prenslerine ve büyüklerine taşıdı ve onlara şöyle dedi: “Bak, yeni bir haraç bulduk”. Onlar onlardan istedi: "Nereden?" Cevap verdiler: "Dinyeper Nehri üzerindeki dağlarda bir ormanda." Yine sordular: "Ne verdiler?" Bir kılıç gösterdiler. Ve Hazar büyükleri şöyle dedi: “Bu, prens için iyi bir haraç değil: silahları elde ettik, sadece bir tarafına keskin, kılıçlarla ve bu iki ucu keskin silahların kılıcı var. Bizden ve diğer ülkelerden haraç toplamaya mahkumlar. ” Tüm bunlar gerçekleşti, çünkü kendi özgür iradeleri hakkında konuşmadılar, ama Tanrı'nın emrine göre… ” "Onlara kılıçtan duman verdi" ifadesi, her evde bir silah olduğu ve tüm erkeklerin savaşçı olduğu anlamına gelir. Ayrıca silahsızlanma anlamına gelir. Böylece atalarımızdan korkuyorlardı. Ancak silahsızlandırılmış Slavlar düşmanlarla yüzleşip nihayetinde kazanmayı nasıl başardılar? Silahsız savunma sanatının bilgisi ve ustalığı sayesinde. Okinawa'da, samuraylar tarafından silahsızlandırılan köylülerin karate yarattıklarını hatırlatmak isterim. Daha sonra Khazaria'yı mağlup eden, askeri onaylar düzenleyebilecek, silahlandırmaya izin veren, el ele dövüş sanatına sahipti.
Slavlar, savaş kuralları hakkında farklı zihniyet insanlar, yaşam tarzları ve kavramlarla çevriliydi. Bu nedenle, temel kasılma kuralı herhangi bir kuralın olmamasıydı. Bu gibi durumlarda, kişi yaratıcı ve esnek olmalıdır. Herhangi bir klişe, yenilgiye yol açar, savaşta bir ayin için yer yoktur.
Savaş becerilerinin aktarılması ve geliştirilmesi yaşlılardan küçüklere doğru gitti. Tecrübeli savaşçıların eylemlerini taklit ederek, gençlik gereksiz olanı reddederek ve reddederek gerekli becerileri kazanmıştır. Yaşam başka seçenek bırakmadı: ya savaşta zafer ya da esaret, aşağılanma ve kölelik. Hayatta kalmayı ve kazanmayı başaran atalarımıza teşekkür etmek bizim için kalır. Rusya'nın askeri ihtişamı onlarla başlar.
Savaşçıların Eli
Takımlar, devletin ortaya çıkması sırasında askeri mesleğe profesyonelce dahil olan ve Eski Rusya’da yaşayan kabilelerin kademeli olarak birleşmesinden oluşan özel bir grup olarak öne çıkıyordu. Sık anlaşmazlıklarla, çatışmalar ve iç savaşları, sadece kadrosu, gücü ve becerileri ile etkili bir araçtı.
Diğer şeylerin yanı sıra, tetikçiler korumalar, izciler ve güvenlik görevlileriydi. Savaşçıya verilen tüm sorumlulukları yerine getirmek için, yeterince mükemmel fiziksel güç, tepki ve taktik düşünme yoktu. Bireysel mücadele becerilerine hakim olmanın yanı sıra, savaşçı, ayak ve ata binme sistemlerinin kolektif eylemlerinin farkında olmalı, içinde hareket edebilmeli ve valinin emrine cevap verebilmelidir. Sinyalleri ve dumanı kullanarak komutları verin.
Küçük yaşlardan itibaren, çocuklar bireysel mücadele bilimi okudu. Okçuluk, dart atma, ateş alma, su alma, avlanma ve balık tutma konularında eğitildiler. Ayrıca doğaçlama eşyalar kullanarak kamuflaj ve savaş yöntemleri de çalıştık. Yumruk dövüşü ve güreş çalışmalarına çok zaman ayrıldı. 14'in yaşına gelince, genç savaşçılar ata binmeyi mükemmel bir şekilde biliyorlardı, hem sağ hem de sol elleriyle bir kılıç veya savaş baltası kullanmayı biliyorlardı. Caste, örgütün genel prensibi ve pratikte becerilerin sürekli uygulanması eğitim ekiplerinin temelini oluşturuyordu.
Takım kalıcı bir maaş almadı. Takımı tutmanın ana yolu savaştı. Askeri ganimetin ve düşman tarafın soygununun ele geçirilmesi, zanaatkar veya köylülerin elde ettiği emeğe benzer bir refah getirdi. Ancak bu ancak başarılı askeri kampanyalarla mümkün oldu. Bunun için takımın iyi bir askeri eğitim alması ve sürekli olarak yüksek bir seviyede tutması gerekiyordu. Savaş, ekibin savaşabileceği seviyenin bir testi haline geldi. Ne de olsa, zararın bedeli yalnızca askeri ganimet eksikliği değil, aynı zamanda kendi yaşamlarıydı.
Eski zamanlardan beri, Rusya bozkır dünyası ile ilişkilendirildi. Chronicles, göçebe kabilelerin baskınlarını sınır prensi üzerine sürekli rapor ediyor. Aynı zamanda göçebeler, bir ya da diğer prens tarafındaki Rus davalarına katılırlar. Genellikle bozkırlarla ittifaklar evlilikle bir araya geldi. Rus savaşçılar tipik olarak göçebe silahları ve savaş tekniklerini özümsemişlerdir. Varangian, Slav ve bozkır askeri tekniklerinin sentezi, Eski Rusya kadrolarının görünümünü yarattı.
Moğolca dersleri
İlk vahşi uyarı Kalka savaşıydı. Korkmuş Polonyalılar Rus prenslerine geldiler ve daha önce güçlü ve bilinmeyen düşmandan yardım istediler. Mstislav Udaloy, Rusların desteğini reddetmesi durumunda düşmanın tarafına geçme ihtimaliyle yardım ihtiyacını motive ederek Polovtsy'yi desteklemeye ikna etti.
1223'in baharında, ortak Rus-Polovtsya ordusu bir kampanya başlattı. Rusların yüzeysel eylem taktikleri, dövüş eğitimi ve Tatarların hedefleri hakkında bilgisi vardı. Bu, bir dizi hataya sebep olan şeydi.
Başlangıçta, şans Rus prenslerine ve müttefiklerini eşlik etti. Tatar devriyeleri kolaylıkla parçalandı ya da uçmaya başladı. Muhafız takımı da kolayca yenildi. Savaşçılar, savaşçı değil sıradan insanlar oldukları izlenimini edinmeye başladılar. Tatarların daha geniş bir şekilde ayrılması, ekibin saldırısına dayanamadı. Geri çekilirken, patronları Gemyabek'i Polovtsian höyüğünde uykuya daldılar. Yaralanma nedeniyle ata binemezdi. Ruslar onu buldu, ama mahkum olarak bırakmadı. Mstislav Udaloy, onu acı veren bir ölümle öldüren Polovtsi'ye ihanet etti. Mstislav Udaloy ve genç prensler ana güçlerle kavga etmek istedi. Mstislav Kievsky, zengin bir kampta Kalki'nin (şu anda Kalmius nehrinin bir kolu, Donetsk bölgesi, Ukrayna) Kalki'nin sağ yüksek kıyısında yer almaktadır. Mstislav Udulo ve diğer prenslerin alayları, yakında savaşa katıldıkları sol bankaya geçti. Modern zırhı ve silahları olan Volyn ve Galiçya savaşçıları sabit kaldı. Askeri deneyimi kullanarak, bir darbe aldılar, Moğol savaşçılarını uçurdular.
Bireysel dövüş ve yakın dövüş becerileriyle, Rus mangaları iyiydi. Zafer onların olacak gibi görünüyordu. Ancak Polonyalılar başarısız oldu. İlk stupa Moğollar’a dayanamadılar ve kaçtılar. Prenslerimizin kamplarını ezip kaçtılar ve atlara ve arabalara, savaşa girmek için henüz vakti alamayan alayların saflarına sığındılar. Ancak, hızlı at sırtlarında manevra yapan Moğollar, kanatları aştı ve kısmen Rus alaylarını sardı. Sayısal olarak üstün bir düşmanla yapılan şiddetli bir savaşta, Rus savaşçılar öldü. Deneyimli Moğol okçular, savaşçıların cesetlerinin ekipmanlarla korunmayan kısımlarına oklar attı. Birbirimizi sistematik olarak değiştiren Tatar savaşçıları bizimkilerin aksine savaşta yorulmadı. Sonunda, baskıya dayanamayan Ruslar titredi ve kaçtı. Bu düzenli bir geri çekilme değildi. Bu bir panikti ... Sonuç olarak, 6 prensleri öldü ve neredeyse on kişiden biri ulumadan kurtuldu.
Müstahkem kampta duran Mstislav Kievski, diğerlerini desteklemeden savaşı kabul etmek zorunda kaldı. Ekibi üç gün boyunca Moğol-Tatar ordusunun saldırılarını başarıyla kovdu. Kamp, elverişli bir konumda, deneyimli savaşçılarla güçlendirildi. Ancak çevriliydiler. Ne kadar süre yeterli yiyeceğe sahip oldukları bilinmiyor. Moğol-Tatarlar müzakereleri kullandılar. Kayın oğulları Andrey ile Alexander Kievski ve fidye için onları serbest bırakma sözüne inanmadılar. Ancak Kievli Rus kabilesinin bir konusu olan Voivode Brodnikov'un müzakerelerine katılan Moğollar tarafından verilen sözü yerine getirme sözü verdi. Prens, acımasızca ödediği ona inandı. Teslim olan tüm savaşçılar idam edildi ve prensler Moğolların yemek için oturduğu panoların altına kondu. Ziyafet kazananların cesetlerinin ağırlığı altında, prensler şehit oldu.
Prensler bunun sadece Subudai ve Jebe'nin küçük bir keşif buluşu olduğunu bilmiyorlardı. Görevlerini yerine getirdiler ve geri dönebilirlerdi. Rusya'da her şey sakinleşti, sonuç çıkarılmadı. Ancak hatalar için onlardan bir şey öğrenemezseniz, ödemek zorundasınız. Subudai ve Jebe'nin kampanyası Moğol'a, Rusya'yı fethetmenin bütün zorluklarını gösterdi. Bu nedenle, 1235 yılında kurultai, emperyal güçlerin yarısını, 100 bin kişiden fazla, büyük batı kampanyasına gönderdi.
1237'ten 1240'e kadar Rusya, tarihinde benzeri görülmemiş bir harabe yaşadı, şehirlerinin çoğu kül oldu. Rus toprakları savunmacılarını kaybetti.
Moğol ordusu, o dönemin dünyasının en savaşa hazır ve modern ordusuydu ve açıkça disipline alışkındı. Her savaşçı herhangi bir zamanda, tüm donanımları baykuşlara, iğnelere ve iplere kadar gitmeye hazırdı. Tüccarlar ve elçilikler sayesinde köklü istihbarat, saldırının nesneleri hakkında gerekli bilgilerin toplanmasını mümkün kılmıştır. Yüksek komuta savaşa girmedi, komutanlar bayraklara, boru seslerine ya da duman seslerine göre birliklere önderlik etti. Mühendislik birimleri, doğaçlama malzemelerin bulunduğu yerde kuşatma silahları yapabilir ve kullanabilir ve büyük bir nehrin hızlı bir şekilde zorlanmasını sağlayabilir. Böyle bir organizasyon Moğol ordusunun günde 80 kilometreye kadar hızlarda hareket etmesine izin verdi ve aceleyle toplanan Rus alaylarının birleşmek için zamanları olmadığına katkıda bulundu. Hepsi ayrı ayrı yenildi. Nüfus yoğun ormanlarda kurtarıldı.
Rusya'da biri ve ne mücadele edecekti ... Savaşçılar fiziksel güce sahipti ve yüksek seviyede bir teknikler cephanesine sahipti. Küçük çatışmalar ve savaşlar için hazırlandılar, ancak çok fazla sayıda hareket edemediler. Bu, ekiplerde Moğol ordusuna kıyasla eşit veya daha fazla sayıda insanla bile yenilmesine neden oldu.
Moğol savaşçıları daha manevra kabiliyetine sahipti. Ve savaş tecrübesiyle meşgul olmaları gerekmedi. Onların tarafında, fethedilen Doğu'nun, ustaca kullandıkları askeri başarıları vardı. Ordu, Moğol liderliği tarafından "Yasa" ilkelerine bağlı bir disiplinli uluslararası birliği temsil etti. Doğuda bir kesik bulunan bu uluslar arası, kuvvetli şehirlere yapılan saldırılara cesurca yürüdü ve duvarları ve caddelerinde dövüş sanatları yaptı.
İki güç kanlı bir tartışmaya çarptı. Savaşta başarı, yalnızca askerlerin kişisel niteliklerine ve becerilerine değil, aynı zamanda genel örgütlenmelerine ve komutanların, istihbarat ve diplomasilerin yeteneklerine de bağlıdır. Eğer Moğol cephesinde müthiş çatışmalarla küçük çatışmalarda, savaşçılarımız zafer kazandı, o zaman büyük savaşlarda her zaman kaybettiler. Buna ek olarak, Moğollar hareket kabiliyetleri nedeniyle ustaca uzaklaşarak küçük çatışmalardan kaçınmayı çabuk öğrendi. Ayrıca gerekli güç dengesini hızla yarattılar ve kaçınılmaz bir darbe verdiler. Kazanan bireysel mücadele sanatı değil, ordunun genel gelişmiş örgütü ve yapısıydı. O zaman, tek bir Avrupa ordusu Moğollara direnemezdi. İlkel ekipler korkusuzca savaşta savaştı ve öldü.
Ancak Rusya'da, ekipler kadar profesyonel ve silahlı değil, çok sayıda silahlı başka bir güç vardı. Bu bir halkın milisleri. Ana silahlar baltalar, mızraklar ve hatta basit bir eşekarısı yuvasıydı. Milisler, bunu yapan küçük birimleri hızla tahrip edebilirdi. Orman yollarındaki pusulardan ani bir saldırı taktiklerini kullanarak her zaman zafer kazandılar. Saldırıdan sonra, en kısa sürede ormanda saklandılar.
Rus prenslerinin Rusya topraklarına yenilmesinin bir sonucu olarak Moğol yönetimi, Çin ve Uygur yetkilileri, posta hizmetleri, düzenli vergilendirme ve Moğol yasaları "Yasa" yasaları ile belirlenen özel prosedürler içeren bir devlet aygıtı ile kuruldu.
Ustalar ve ustalar Horde'a götürüldü ve Rusya, hem karma ordularda hem de tamamen Rus birliklerinde görev yapan orduya savaşçılar sağladı. Rus askerleri, bireysel dövüş sanatlarını ve savaş taktiklerini yürütmek için Moğol usullerini benimsemiştir. “Yasa” savaşçıları haklar bakımından eşitleyen zorlu bir kanundur, savaştaki cesur rakiplerin Moğolların yanlarına gitmesine ve onlarla zaten savaşmak için fikir vermelerine izin veren zor bir yasaydı. Evpatiy Kolovrat'a ve onurlarıyla öldükleri ve öldükleri mangalarına böyle bir teklif yapıldı. Takımının hayatta kalan savaşçıları aynı "Yasa" sayesinde Eupatia cesedi ile serbest bırakıldı. Şehrin fethinden sonra korkmayan Kiev Valisi Dmitry öldürülmedi, Genghisides ordusunun saflarında yer aldı. Chronicles, Moğol ordusuna gönüllü olarak katılan prens, boyar, savaşçı ve sıradan asker sayısını bildirmez. Fakat onlardı. Çünkü onları işgal eden Moğol ordusuyla ilgili Batı kronikleri çok sayıda sahte Hıristiyan olduğunu söylüyorlar - Katolik Batı'da Ortodoks'un adı budur.
Horde'da zaten çeşitli şekillerde bulunan birçok Rus vardı. Çoğunlukla, Rusya'da erişilemez olan basit bir savaşçı ya da pis bir kariyer yapmayı mümkün kılan askerlik hizmetine girdiler.
Mahkemede, savaş sanatını tek bir savaş yapma sanatını hazırlama ve aktarma yöntemleri ile radikalleşmiş ve savaş stratejisi başarılı olan ve Moğol-Tatar ordusu tarafından kullanılan birkaç Çinli vardı. Bütün bu farklı kabileler birbirleriyle deneyimlerini paylaştı. Horde’deki Slavların dövüş sanatları çalışmalarına boş zamanlarını harcadıkları fikrinden çok uzaktayım, ancak bu tür temaslar gerçekleşti ve ulusal olarak güreş türleriyle organik olarak birleşen Rusya’ya geri dönen bir biçimde yeni bir tanzim oluştu.
Çin'de bile bir Rus topluluğu vardı. Dzhuchiev ulusunun geniş alanı boyunca, askeri deneyim, savaş teknikleri ve savaş araçları değiş tokuşu yaşandı.
Moğollar, Rus prenslerinin sürekli olarak hanlara hizmet etmek için askeri birimler göndermelerini istedi. Ordunun aracı, komutanlar Moğollar iken, ve küçük komuta seviyesine geldiğinde çok yaygınlaştı ve ordu, Rus askerlerinden oluşuyordu. Chronicles, ataların emirlerinin, binlerin ve temniklerin memurlarının Rusya'ya geldiğini bildirmektedir, ancak komuta yapısının bu kişileri ile birlikte Moğol askerlerinin de Rusya'ya geleceğini söylemezler. Bu tür ayrılmaların görevleri sadece düşmanlıkların davranışını değil aynı zamanda boyun eğdirilmiş insanları itaat etme zorunluluğunu da içermiştir. Moğol valileri Baskalar olarak adlandırıldı. Baskak Akhmat'ın yıllık hikayesinde Rusya'da bu tür bir kopmaların varlığının doğrudan izleri görülmektedir. Bir kısmı "bezerman" ve bir kısmı Rusya’ndan oluşan müfrezelerinde; özel yerleşim yerlerinde yaşadılar. 1269'ten başlayarak, askeri seferlerde Tatarlarla birlikte hareket eden Vladimir Baskak'ın raporları var. Moğolların kendileri, diğer halkların geleneklerine karşı oldukça hoşgörülü ve alıcıydı. Destanlar, bayramlar ve Rusya'daki tatillerde mücadeledeki yarışmaların raporlarını tuttu, Moğollar da bunlara katıldı. Ancak savaş, savaşçıların ana işgaliydi. Öyleyse, Prens Fyodor Rostislavovich, savaşçılarıyla birlikte, Mengu-Timur ile birlikte, 1278 yılında Kafkasya'da bir kampanyaya katıldı. 1281'te Tatarlarla birlikte Pereyaslavl'a baskın düzenliyor. Litvanya ve diğer beylikler için ortak kampanyalar yapıldı.
Bununla birlikte, Horde, kurdukları kendiliğinden ayaklanmalar nedeniyle Rus beyliklerinin topraklarında güvende hissedemiyordu. İlk büyük Horde karşıtı performans, 1257 - 1259 yıllarında başladı. Hem nüfus sayımından hem de “Besermen” in kötüye kullanımından kaynaklandılar. Smerdy, Horde temsilcileri için beklenmedik saldırılar yaptı. Nefret eden yabancıları bıçaklar, baltalar ve hatta çıplak ellerle pusu ve beklenmedik baskınlardan öldürdüler. Ayrı prensler ve boyarlar bu isyanları destekledi. Ve bu fenomen, Horde'un kendisi zayıfladığında arttı. Daha sonra, bir dizi isyan, Han'ın Baskelerinin kovulduğu gerçeğine yol açtı.
Horde, Rusya'daki Moğol ulüslerinde bulunan askeri hizmet rejimlerini birleştiremedi. Güçlü Moğol savaşçılarının üretimi, büyük Batı kampanyasıyla birlikte geçmişte kaldı ve onların yerine fethedilen halkların gelenek ve göreneklerini benimseyen bir başkası geldi. Büyük imparatorluğun kendisi dağıldı ve askeri bir güçten birkaç tüccar devlete dönüştü. Ayrıca, Horde, komşu devletler üzerindeki etkisini zayıflatan, güç için kanlı bir mücadele oldu. Anlaşmaya verilen sürekli talep, alt prensliklerle yerel çatışmalara neden olan kendiliğinden ve örgütlü ayaklanmalardan kaynaklandı. Rusya istisna değildi ve Ruslar genellikle içlerinde zafer kazandı.
Rus ordusunun kendisi kast özelliğini yitirmeye başladı ve alt sınıflardan erişimin açık olduğu ülke çapında bir ülke haline geldi. Doğal anlayışlı eski sokmaları, eski gelenekleri ve baskı gerçeklerini birleştirerek, savaş yöntemlerine yenilik getirdi. Yeni teknikler, silahlarda da değişiklik yapılmasını gerektirdi.
Rusya üzerindeki Horde etkisi, uzun süren kanlı savaşlar, küçük çatışmalar ve dostça ittifaklar ile devam etti. Ancak Rusya, halkı ve orduyu güçlendirmeyi, halkı belli bir öz farkındalığıyla Rusya'ya dönüştürüyordu.
Horde'un Ugra Nehri 1480 üzerindeki etkisi sona erdi. Boyunduruk tamamen bitmişti. Rus ordusu zaten ateşli silahlarla ve silahlarla donanmıştı. Horde'u geçmeye çalışırken top mermileri ve mermiler uçtu. Rus sahiline ulaşmadan öldüler. Horde yayları işe yaramazdı. Ateş ve el ele dövüş sanatını birleştiren ve ataların kazanıp hayatta kalmasına yardım eden şeylerin çoğunu geride bırakan yeni bir zaman geldi.
Halkla el ele mücadele gelenekleri hakkında
Rusya'da ve daha sonra Rusya'da, el ele savaşın iki çeşidi vardı - askeri ve halk-geleneksel uygulamalı. Şimdiden ilk çeşitliliğin bir tanımını yaptık. İkinci düşünün.
Eski kaynaklar, çeşitli grevlerin uygulanmasında bir mücadele olduğunu ve silahlarla mücadele edildiğini söylüyor. Böylece eğlence için yumruk ve sopa dövüşleri yapıldı. İnsanlar bir ticaret bölgesi, sade bir buz veya donmuş rezervuarın buzu olabilecek açık bir yerde toplandılar. Avcıların iki düşman kampı vardı ve sinyallerle savaşa koştu. Katılımcıları cesaretlendirmek için nakra ve tefleri yendiler. Daha sonraki zamanlarda, uyum seslerine savaşlar yapıldı. Grup savaşlarında, bir yaş bölünmesi gelişti: ergenler savaşa başlar, gençler devam eder ve orta yaşlı erkekler en son dahil edilir. Kazanan, daha fazla insanı döven daha fazla dövüşçünün olduğu taraf oldu. Grup savaşındaki bireysel kazanan, savaş alanındaki diğerlerine göre daha uzun kalan oydu, grevlere sürekli olarak direniyor ve rakiplerini ustaca yeniyor.
Bireysel dövüşler de yapıldı. Onlarda güçlerini ölçmek isteyenler, savaşa diğerleri hakkında tam olarak ve önceden kararlaştırılmış kurallara göre savaş başladı. Seçilen hakimin emriyle, dövüş tekniklerinin, yumrukların ve tekmelerin uygulandığı dövüşe başladılar. Bazen savaş sopalarla savaştı. Bu savaşta eskrim teknikleri, sopa, yakalama, süpürme ve boğma kullanılmıştır.
Dövüşlerde grevler sadece yumruğun ön mafsalları tarafından değil, aynı zamanda yanlarından vururken yukarıdan ve içeriden vururken alt kısmı tarafından da yapıldı. Aynı zamanda, eldivenleri darbeyi yumuşatmak için değil, elleri korumak için kullandılar. Bacakların sökülmesi ve kancaları, onlara sahip olan dövüşçüyle mücadelede önemli ölçüde yardımcı oldu. Özellikle savaş buz üzerinde yapıldıysa. Düşmanın nakavt ve kancalarla kaldırılması, ikincisini darbelere karşı savunmasız bıraktı. Kurallar kavga izin verdiyse, rakipler omuz, kemer, boyun, birbirlerini sürükledi ve boğmaya çalıştı. Bireysel dövüşler hem çok insancıl hem de çok acımasız kurallara göre gerçekleşti. Mücadele ancak ilk kan olana kadar yumruklarda gerçekleşebilirdi; tekmeleme ile olabilir, ancak kanca ve kancaların yanı sıra kıyafetleri de kapma: “yüzüne vur, elbiselerini örtme”, düşmanı yıkana kadar böyle bir dövüş gerçekleşti. Tüm izin verilen eylemlerle savaş, rakiplerinden biri teslim olana veya bilinç kaybı nedeniyle savaşamayana kadar gerçekleştirildi.
Duvar savaşı farklı kurallara göre gerçekleşti: İçinde ortak bir karşılıklı yardım unsuru vardı ve çoğunlukla bireysel olarak daha zayıf savaşçıları zayıflamış fakat iyi organize olmuşlardı. Her an, kafaya darbe gelmemesi ve yalan söyleyen bir adama vurma yasağı ile eğlenceli olmamakla birlikte, bir duvar kavgası, fırçalar, kısa coplar, kurşun mermileri gibi ağırlaştırıcı maddeler ve bir yumrukta kenetlenmiş demir çubukların kullanılmasıyla şiddetli bir kavgaya dönüşebilir. Prensiplerde titiz olmayan savaşçılar, gizlice bir bıçak kullanabilirdi. Eski Rusya'nın nüfusu ve daha sonra Rusya, bu tür eğlencelere büyük ölçüde katılıyordu. Bu kesin bir avantajdı. Her zaman çok fazla olan askeri bir tehlike durumunda, duvar savaşları deneyimi, el ele dövüşte iyi bir eğitim uygulamasıydı. Milislerde yer alan nüfus hazırlanmış sayılabilir. A.V.Suvorov, sünneti ve diğer tüm savaşlarda el ele dövüşü tercih ederken Rus halkının bu özelliğini ustalıkla kullandı.
Rusya’yı ziyaret eden ve geleneklerini ve geleneklerini tanımlayan yabancılar yumruk kavgalarından bahsetti. 1517 ve 1526'te Rusya'yı ziyaret eden Sisigmund Herberstein şu açıklamayı bıraktı: “Gençlerin yanı sıra gençler de genellikle şehirdeki tatil günlerinde tanınmış ve ferah bir yerde birleşiyor, birçok insan onları görüp duyabiliyor. Onlar şartlı bir işaret olarak hizmet eden bir düdük tarafından çağrılır. Bir düdük duymaktan hemen kaçarlar ve el ele dövüşmeye başlarlar: yumruklarla başlar, ancak kısa sürede yüzüstü, boyun, göğüs, mide ve kasıklarda büyük oranda öfke ve bacaklarla ve genel olarak başkalarını yenmek, zafer kazanmak, sık sık oradan cansız bir şekilde taşınırlar. Daha fazla insanı yenen, savaş alanından diğerlerinden daha uzun süre dayanan ve cesurca darbe alan, diğerlerine kıyasla özel övgü alan ve şanlı bir kazanan olarak kabul edilen herkes ”dedi.
Halk destanlarında ayrıca yumruk filizleri de vardır. Çar İvan'la herhangi bir Rus askerini yeneceği için övünen Tatar Temryuk hakkında bir halk hikayeleri döngüsü var. Destana göre, iki Kalaşnik kardeşi onu yendi. Büyük olasılıkla bu destanın konusu, "Tüccarın Kalaşnikof Şarkısının Şarkısı" nda M. Yu. Lermontov tarafından kullanılmıştır.
Daha sonra yazarlar da yumruk dövüşü konusunu ele aldı. Onların açıklamaları Nabokov, Gorky, Gilyarovsky ve diğerleri tarafından bırakıldı.
Antik çağlardaki kavgalara ek olarak, adli bir düello vardı - “Tanrı'nın mahkemesi”. “Tanrı'nın sarayında”, savaş kurallara aykırı olarak, imha edildi. Ayrıca, işe alınan profesyonellerin kullanımına izin verildi.
Silahların kullanımı savaşın temeli idi, yumruklar ve güreşler ikincil öneme sahipti. Bununla birlikte, katılımcılar darbeyi sertleştirmek için üzerlerine metal rozetler dikilen sağır deri eldiveni giydiler. Darbeler keskin, kuvvetliydi, çok sık değildi. Savaş başarılı bir darbeyle bitebilir.
El ele savaş 20. yüzyılın başlarında bir spor gelişim yönü aldı. Böylece, sambo, Gürcü chidaoba, Özbek kurash, Azeri gurassa, Ermeni kokusu gibi Sovyetler Birliği halklarının ulusal mücadele türlerinden sentezlendi ve Japon atası Judo demekte tereddüt etmeyin. Uluslararası zamanlarda bu memnuniyetle karşılandı ve haklıydı.
Sovyetler Birliği'nin çöküşü ile aynı zamana denk gelen oryantal dövüş sanatlarının popülaritesi, Rusya tarihine yeni bir bakış atmamızı ve ulusal dövüş sanatlarının köklerini aramamızı sağladı.
Böylece, Slav-Goritsky mücadelesinin, buza'nın, küme ayracının, kolonun, Veles mücadelesinin, Sibirya lobusunun ve diğerlerinin canlanmasını öğrendik. Kardeşçe Ukrayna Kazak stillerinin gelişimi ile karakterizedir: Zaporizhzhya kurtardı, savaş hopak, Kazak popo.
Kadochnikov, sistemini Rus geleneklerini gözeterek rasyonel-bilimsel bir yaklaşım üzerine kurdu. Kasyanov, yaratıcı bir şekilde karate Rus ruhuna yeniden inandı.
İyi bir usta, geleneklerden, ilkelerden ve mevcut tekniklerden uyumlu bir sistem ekleyebilecektir. Bu yolda, spekülasyon ve borçlanma kaçınılmazdır. Batı, Doğu ve orjinal Rusçanın temel ilkelerinin ne kadar olduğu önemli değildir, asıl mesele sistemin yüksek seviyede olması ve sağlam bir konsepte sahip olmasıdır.
El ele savaşın geleceği hakkında
Sonuç olarak, şunu söylemek isterim ki, Rusya'da her zaman mükemmel bir dövüş sanatı ve el ele dövüş vardı. Ataların zaferleri - bunun net bir onayı. Kuşkusuz, diğer halklardan çok şey ödünç alınmıştır. Ve bu iyi. Böylece atalarımız zihinlerini “açık” tutuyorlardı ve parlak fikirleri ve yeni teknikleri algılayabiliyorlardı. Onları daima zihniyetimize ve maneviyatımıza uygun olarak işlediler. Aynı zamanda, hiç kimse yoksullaştırılmadı. Birinden alınan bilgi, orijinal taşıyıcıyla birlikte kalma özelliğine sahiptir.
Günümüzde genel mevcudiyet, tüm dövüş sanatları, stiller ve sistemler hakkında bilgi alma kabiliyetinin yanı sıra ustalaşabilme becerisi, zafer elde etmek için gerekli olan temel şeyin iyileştirilmesine ve izolasyonuna yol açmaktadır. Milletlerin ve halkların yeni medya yoluyla yakınlaşması, uzun mesafelerde hızla hareket etme yeteneği ve spor yarışmaları, en etkili mücadele yöntem ve yöntemlerinin sistematikleştirilmesine ve tanımlanmasına katkıda bulunur. Yakın gelecekte, sentezlenmiş ve yeniden düşünülmüş bir biçimde, tüm dünyadaki savaş sistemlerinin mülkü olacaklar. Rus bileşeninin doğru yeri alıp almadığı bize bağlıdır. Ve Doğu ya da Batı olmak üzere çeşitli tarz hayranları Bruce Lee’nin “Ortak bir etkisi yok. Bununla şahsen "stil" kelimesine inanmadığımı söylemek istiyorum. Neden, bizden yapısal olarak farklı üç kol veya dört bacaklı bir insan olmadığı için, farklı dövüş stilleri olamaz? Neden? Çünkü iki kolumuz ve iki bacağımız var. Önemli olan, onları maksimum etkiyle nasıl uygulayacağımızdır. ”