George Inness Kimdir ?
George Inness Kimdir ?
George Inness Biyografi
AMERİKALI RESSAM
Doğum: 1 Mayıs 1825 – Newburgh, New York
Ölüm: 3 Ağustos 1894 – Allen Köprüsü, Stirling, İskoçya
George Inness’in Biyografisi
George Inness, 1825’te Newburgh yakınlarında, Hudson Nehri vadisinin ortasında doğdu.Bir çiftçi ve bakkal olan Clarissa ve John Inness’in on üç çocuğundan beşincisiydi.O beş yaşındayken aile Newark, New Jersey’e taşındı ve sanat hakkında okuması ve öğrenmesi için teşvik edildi.Babası Inness’in bakkal olmasını istedi ama başka fikirleri vardı ve 14 yaşında çizim dersleri aldı.Babasının maddi durumu yerindeydi ve oğlunun eğitimini sağlayabilirdi ama yine de erken sanat eğitimi burada sona erdi.Inness küçük bir çocuktu ve epilepsi hastasıydı.Resmi eğitim eksikliğinin nedeni olarak gösterdi.Ancak babasının sanat üzerine olan kitaplarından birinden ilham aldığı ve okuyup yeniden okuduğu, özellikle Claude Lorrain’in resimlerinden büyülendiği bildirildi.
16 yaşındayken oymacı olarak işe alındı. O zamanlar hevesli sanatçılar için ortak bir yoldu.New York’ta önce Sherman & Smith, ardından N.Currier tarafından işe alındı.Daha sonraki çalışmaları üzerinde etkisi olacak sanatçılar Thomas Cole ve Asher B. Durand’ın çalışmalarından ilham aldı.1839’da ilk gerçek öğretmeni olan ve Inness’in bir renkçi olarak becerisinden kısmen sorumlu olduğu düşünülen gezici ressam John Jesse Barker ile tanıştı.Ancak ana akıl hocaları Eski Ustalarıydı.Avrupa sanatını incelemeyi ve çalışmayı severdi ve kompozisyonları Claude Lorrain ve Salvator Rosa’nın açık etkisini gösterir.
1843’te, Hudson Nehri Okulu ile ilişkili , kar sahneleri konusunda uzmanlaşmış ve Inness’e bir aylık eğitim sunan Fransız ressam Regis François Gignoux’nun dikkatini çekti.Inness, gruptan birçok kişiyle ilişki kurmaya devam edecekti. Ancak, onlarla birlikte çalışarak, belirgin bir şekilde Amerikan manzaraları üretse de, Inness’in amaçları ve yöntemleri, Gignoux’nun etkisiyle okulunkinden oldukça farklıydı.Paul Delaroche’un bir öğrencisi olan Gignoux, Avrupa resminin büyük geleneklerinden ilham aldı ve Europhile tutkularını genç öğrencisine aktardı.1844’te Inness, Ulusal Tasarım Akademisi’nde ilk sergisini açtı ve burada “iyi söz veren genç sanatçı” olarak kabul edildi.1845’te New York’ta kendi stüdyosunu açtı.
1849’da George, hakkında çok az şey bilinen Delia Miller ile evlendi.Birkaç ay sonra öldü ve ertesi yıl Inness, altı çocuğu olacağı Elizabeth Abigail Hart ile yeniden evlendi.
1850’lerde, Inness’in Frederic Edwin Church gibi Hudson Nehri Okulu’ndan yaşıtları, manzara resimleri için yeni bir konu aramak için Amerikan yarımküresinde Andres de dahil olmak üzere turlara çıkıyorlardı. Buna karşın Inness, ilk uluslararası gezisini Roma ve Floransa’yı alarak Avrupa Romantik geleneği olan Grand Tour’a göre modelledi.Inness, kendine özgü felsefeleri Inness’in dünyaya bakışını değiştirecek ve çalışmaları üzerinde kalıcı bir etki yaratacak olan İsveçli bilim adamı ve mistik Emanuel Swedenborg’un çalışmalarıyla Avrupa’da karşılaştı. Inness dindar bir adamdı, bir keresinde “Beni ilgilendiren sanat dışında teolojidir” demişti.Bununla birlikte, inancı mutlaka eserinde yazılı değildir.Ressam William Page ve heykeltıraş Hiram Powers’ın aksine,Inness bir muhalif olarak biliniyordu ve 1851’de İtalya’ya yaptığı gezinin, San Pietro Piazza’daki papa ile bir toplantıda bir muhafızla tartışması nedeniyle kısa kesildiğine inanılıyor.
Boston Transkriptindeki çağdaş bir hikayeye göre , “Inness’in yanında duran bir Fransız subayı ona şapkasını çıkarmasını emretti, bu da apoletlerdeki adamın kafasına vurdu.Bunun üzerine askerler arasında korkunç bir kargaşa çıktı.Sanatçıyı gözaltına aldılar ve hapse attılar.” Daha sonra serbest bırakıldı, ancak İtalya’dan sınır dışı edilmiş olabileceği düşünülüyor.
1853’te Inness Avrupa’ya döndü, bu kez Paris’i ziyaret etti ve burada Fransız Gerçekçiliğinin yükselen hareketiyle karşılaştı.Gustave Courbet ve diğerlerinin çalışması.Paris Salonunda, Adrienne Baxter Bell’in belirttiği gibi, “Barbizon resimlerinin taze, gevşek fırça işçiliğine ve açık duygusal tenoruna” çizilen Théodore Rousseau’nun çalışmasından ilham aldı.
Inness’in gezici yaşam tarzı, kişisel yaşamıyla paralel hareket etti. Huzursuzdu, sıklıkla hastaydı ve depresif ruh hali değişimlerine eğilimliydi. Huysuz olabilir ve aptalca sorular sordukları için insanları stüdyodan atmakla ün yapmış olabilir. Çocukken Hudson Nehri Vadisi’nden ve bir yetişkin olarak Kuzey Amerika’dan tamamen uzaklaşma hareketi, çağdaş Amerikan sanat ortamından uzaklaşan duygusal hareketini sembolize etti. Olgunluk döneminde Jasper Francis Cropsey, Sanford Robinson Gifford ve Frederic Edwin Church gibi Hudson Nehri Okulu sakinlerinden giderek uzaklaştı. Yirminci yüzyılın ortalarındaki eleştirmen ve küratör Nicolai Cikovsky Jr.’ın sözleriyle, “Çağdaşları nereye gidiyorsa, o diğer yöne gidiyordu.” Inness’ Avrupa geleneğine olan hayranlığı, ondokuzuncu yüzyıl Amerikan resminin öncü ve yerlici, kuşkusuz hâlâ Avrupa’dan etkilenmiş ruhuna karşı etkisizdi. Cikovsky, “Eski ustaları incelemek”, diye belirtiyor, “Amerikalı bir sanatçının yapabileceği en kötü şeylerden biriydi. Bu, milliyetten ödün vermenin en emin yoluydu”.
Eleştirmenler genellikle hemfikirdi. Kariyerinin başlarında Inness, Eski Ustalar’dan aşırı derecede etkilendiği için eleştirildi ve bir yorumcu, resimlerini “en iyi ihtimalle sanatta yüzeysel olanın konu değil, başarının sığ eğilimleri” olarak nitelendirdi. Inness’e Avrupa geleneğine olan coşkusunu dizginlemesi ve bunun yerine doğada gördüklerini tasvir etmesi tavsiye edildi. Etrafındaki herkes Thomas Moran , Asher B. Durand ve arkadaşları Amerikan vahşi doğasının ihtişamını ve ihtişamını tasvir ederken, Inness insanın doğaya damgasını vurma şeklini tasvir etmek istedi. Küratör Margi Conrad’ın açıkladığı gibi, “doğanın gerçeklerine ufacık bir bağlılık yerine, belirsiz biçimler ve düşündürücü renklerin kullanımıyla manzaranın uyandırdığı duygulara odaklandı.”
1853’te Inness, Ulusal Tasarım Akademisi’ne ortak olarak seçildi. Hudson Nehri Okulu çağdaşlarının çoğuna zaten tam üyelik verilmişti, bu ayrıcalık 1868’e kadar Inness’e verilmeyecekti. 1850’lerin ortalarında Avrupa’ya döndü, bu sefer Meindert Hobbema’nın Rijksmuseum’daki çalışmasından ilham aldığı Londra ve Amsterdam’ı ziyaret ediyor.
1855’te Inness, Barbizon Okulu’ndan açıkça etkilenen bir dizi tuval üretti ve bunlar hem stil hem de niyet açısından modern olsa da ABD’deki eleştirmenleri hayal kırıklığına uğratmaya devam etti. İnsan, “şüphesiz yeteneklere sahip ve güzel eserler ortaya koyan bir sanatçının, resim yapma yeteneğini bu kadar fahişeleştirmesi pek inandırıcı değildi.”
Beş yıl sonra Inness, sağlığını iyileştirmek için Massachusetts’teki Medfield köyüne taşındı. Zayıftı, epilepsi hastasıydı ve eleştirel karşılaması ve beraberindeki mali güvensizlik nedeniyle stres ve kaygının pençesindeydi. Burada Hollandalı peyzaj ressamlarının tarzında çalışmaya başladı ve Barbizon Okulu’nun etkisini geliştirdi. Baxter Bell’e göre, “Inness, Theodore
Theodore Rousseau ile belirli bir akrabalık hissetti, çünkü her iki sanatçı da maddi olmayan, hatta doğaüstü bir gücün tüm yaşam biçimlerini oluşturduğunu savundu.”
Inness’in kaderi, Hudson Nehri Okulu’nun ilk nesli dağılmaya başladığında değişti.Ancak Inness için her şeyi değiştirecek gibi görünen Hudson Nehri alevinin azalmasından ziyade İç Savaştı. Ateşli bir kölelik karşıtı olarak askere gitmeye çalıştı ama tıpta başarısız oldu. Bunun yerine dava için davul çaldı, mitingler düzenledi, konuşmalar yaptı ve gönüllüleri ve bağışları teşvik etmeye çalıştı. Bu konuyla ilgili kamuoyu değiştikçe, Inness’in çalışmaları daha lezzetli hale geldi: insanlar sonunda bunun açıklayıcı olmaktan çok yorumlayıcı olması gerektiğini anladılar. Cikovsky’ye göre, iki gerçek birbiriyle bağlantılıydı. “Savaşın gerilimleri, onun ifade tarzına duyarlı bir duygusal iklim yarattı.” 1860’ların sonunda eleştirmenler Inness’i yeni bir ışık altında görmeye başladılar.
1863’te Inness, Art Nouveau tasarımcısı Louis Comfort Tiffany ve peyzaj ressamı Carleton Wiggins’e ders veren bir çizim eğitmeni oldu. Beş yıl sonra, Inness ve eşi Elizabeth Brooklyn’deki Swedenborgian Yeni Kilisesi’nde vaftiz edildi.
1870 yılında Inness tekrar Avrupa’ya döndü ve bu sefer dört yıl kaldı. 1874’te Normandiya’ya taşınmadan önce bir dizi manzara resmi yaratarak Roma’da yaşadı. (O sırada Paris’teki ilk İzlenimci sergiye katıldı, ancak tarzı bir “sahte” ve “geçici bir heves” olarak tanımlayarak etkilenmedi. ) Amerika’ya dönerek Boston’a yerleşti.
Inness, sanatından gerçekten gelişmeye başladığı son on yılına kadar değildi. Aralık 1884’te New Jersey, Montclair’de bir mülk aldı.Oraya kalıcı olarak taşındı. Üretken bir şekilde çalışmaya devam etti ve altmışlı yaşlarına kadar çok seyahat etti. Hayatının son on yılında Adirondacks, Niagara Şelalesi, Nantucket, Virginia, Georgia, Chicago, California, Montreal ve İngiltere’yi ziyaret etti. Baxter Bell, “Bu gezileri körükleyen dizginsiz enerji, Inness’in stüdyosunda iş başında olduğuna dair, genellikle resim süreciyle olan fiziksel ilişkisine odaklanan birçok anlatımda açıkça görülüyor” diye belirtiyor.
Inness sonunda kendini tatmin etmişti, ama sağlığı hâlâ elinden gelmiyordu ve hazımsızlık ve romatizma hastasıydı. Arkadaşları da depresyon nöbetleriyle ilgilenmeye devam etti.Melankolik olduğu ve intihara teşebbüs ettiği bildirildi. Erken bir biyografi, bir zamanlar stüdyosunda “hayatın katlanılamayacak kadar karanlık göründüğü günlerden birinde kolunda açtığı bir atardamardan kanayarak ölürken” bulunduğunu belirtti.
Hayatının sonunda Inness, “Amerika’nın yaşayan en büyük peyzaj sanatçısı” ünvanının tadını çıkararak (veya kalıcı olarak) ulusal beğeni topladı. Baxter Bell, Inness’i çalışmalarının manevi ve felsefi temellerine atıfta bulunarak “neslinin önde gelen Amerikalı sanatçı-filozofu” olarak nitelendirdi.
Inness, 1894’te 69 yaşında İskoçya’ya yaptığı bir gezi sırasında aniden kalp krizi geçirerek öldü. Oğlu, kollarını havaya kaldırdığında güneşin batışını izlediğini bildirerek, “Aman Tanrım! “dedi ve yere düştü. Vücudu, Ulusal Tasarım Akademisi’nde devlette bulunduğu Amerika’ya iade edildi. Cikovsky’ye göre, “Inness öldüğünde, halkın gözü önündeydi ve resimleri uzun süre Amerikan sanatsal anlayışını ve duyarlılığını özetledi.” Yaklaşık 1.150 resim, suluboya ve eskiz yaratmıştı.George Inness’in Kısa Bir Kariyer Değerlendirmesi
Ölümü sırasında Inness, “Amerikan manzara resminin babası” olarak biliniyordu. Arkasında babasının izinden giderek ressam olan George Inness Jr adlı bir oğlu ve heykeltıraş olan damadı Jonathan Scott Hartley’i bıraktı.
Terimi genellikle anladığımız anlamda modern bir sanatçı olmasa da , George Inness’in çalışması, yaşamı boyunca kesinlikle güçlü tepkiler ve yoğun tartışmalara yol açtı. Sanat tarihçisi Andrew Butterfield’ın belirttiği gibi, “[e]on dokuzuncu yüzyılın sonlarında ününün zirvesindeyken bile, manzara resimleri bazı izleyicileri iğrendirirken, diğerlerini coşkulu övgülere yöneltti.” Eleştirmenleri onun resimlerini “hastalıklı” ve “sapık” olarak nitelendirdi.1878’de The New York Times’da bir yorumcu , Inness’in deli olabileceğini düşündü.
Inness’in manzaraları tasvir etmeye yönelik dışavurumcu yaklaşımı, Hudson Nehri Okulu’nun doğasına zımni sadakatle çelişiyordu ve bu da İngiliz Romantik ressam JMW Turner ile karşılaştırmalara yol açtı.Ancak bunlar, Turner’ın çığır açan Köle Gemisi’ni “şimdiye kadar boyanmış en şeytani alkış tuzağı parçası. İçinde hiçbir şey yok” olarak tanımlayan Inness tarafından şiddetle reddedildi.Genel olarak diğer sanatçılarla kıyaslamayı reddetti.Hem profesyonel hem de kişisel olarak son derece bağımsız, kendi yolunu çizmeyi tercih etti.
Eleştirmenler, Tonalizm’in önünü açmada veya Inness’in elbette küçümsediği Fransız İzlenimcilerinin çıkarlarını Amerikan Sanatının yürüyüşüyle hizalamada olsun, onun sanat üzerindeki etkisini ancak Inness’in sonraki yıllarında gerçekten anlamaya başladılar.Etkilerin bu kombinasyonu, Joseph Decker ve daha sonraki çalışmalarında William Keith gibi sanatçılara ilham verecekti. Inness, Chicago Sanat Enstitüsü’nde Inness’in manzaralarını inceleyen Afrikalı Amerikalı sanatçı Charles White tarafından da beğenildi.
Son yıllarda Ulusal Sanat Galerisi, Newark Müzesi, Williamstown’daki Sterling ve Francine Clark Sanat Enstitüsü ve 2003’teki Ulusal Tasarım Akademisi’ndeki sergilerle Inness’in çalışmalarına yeni bir iştah açıldı.