Herkes şok içinde Shuai’ye baktı. Bu genç adamın sıradan bir yüz ve ortalama bir fiziksel yetenekleri vardı, uzmanlığı yoktu, basitçe işe yaramaz normal bir gençti. Xuan ondan bahsetmeseydi, kimse kasıtlı olarak onu düşünmezdi. O sadece hava gibiydi.
Shuai’nin zihni bir süre boşluğa düşmüş gibiydi, sonra birdenbire bağırdı “Neden ben? Neden ben olmalıyım? Burada çok fazla insan var. Herkes bu filmde hayatta kalmak istiyor, öyleyse neden ben öleceğim? Sen sadece beni öldürmek istiyorsun. Yiyeceği paylaşacak bir kişi daha azalırsa, biraz daha yaşayabilirsin. Beni bu yüzden mi öldürmek istiyorsun? “
Xuan sessizce ona baktı. “Hayır, seni öldürmek istemiyorum. Ama yem olan kişinin ölüm riski yüksek olduğunu düşününce, en uygun seçim sensin. Burada herkes daha güçlü. Jie, Lan ve Zheng, veteranlar. Ben bir sonraki hamlelerimizi planlayabilirim. Zero’nun yakın dövüş ve keskin nişancılık yetenekleri olağanüstü. Kampa, cephaneli olanlar da dahil olmak üzere çeşitli silahlarda yetenekli. Söyle bana, bizim için sen ne yapabilirsin?”
Shuai başını sessizce indirdi. Yüzü daha da kızarmaya devam etti ve elindeki damarlar görünüyor hale geldi. Xuan sakin bir sesle devam etti. “Eğer normal şartlar altında olsa, biliyorum ki herkes kendine özgün yeteneğe sahip. O zaman numaraları ve yetenekleri olan birini yargılamayacağım. Veyahut şimdiki gibi faydacı bir kişi olmayacağım. Ancak mevcut durumumuzu anlamalısınız. Ölümle savaşıyoruz, herhangi bir hata, burada herkesin ölmesine neden olabilir. Burada gereksiz olan sadece sensin, eğer grubumuzun seni eşit bir şekilde kabul etmesini ve bize eşlik etmeyi istiyorsan, o zaman bize değerini göstermek zorundasınız. Yoksa ölmüş olan diğerlerinden senin ne farkın var?”
Zheng sonunda dayanamadı ve bağırdı, “Hayır, sözlerine katılmıyorum. Ben buraya ilk geldiğimde normal bir insandım. Geliştirmelerle mevcut yeteneklerimi aldım, o halde neden gereksiz olsun ki o? Ona birkaç film daha yaşamak için şans verirsen, güvenilir bir yoldaş olacaktır! “
Xuan sakin kaldı. “Fakat … o şansı var mı?Ya da böyle sorayım, bu filmde hayatta kalma şansımız var mı? O senin gibi güçlerini artırılacak olsa bile, biz altı kişi hala ondan daha güçlü olacak. Ayrıca, onun yerini almaya çalışma. Herkesin kendi sorumluluğu vardır. Bu filmdeki en büyük varlık sensin. Yoksa bir insanı kurtarmak için geri kalanları ölüme mi terkedeceksin? “
Zheng çok kızgın hissetti. O ölmekten son derece korkuyordu. Özellikle şu anda bakması gereken biri olduğunu düşününce, ne olursa olsun yaşamak zorundaydı.
Aynı zamanda, ölümle yakın zamanda ölümle yüz yüze geleceğinin farkındaydı. Fiziksel yetenekleri olsa bile, o hala ölümün eşiğindeydi. O halde Shuai gibi normal bir insanın azıcık bile umudu var mıydı?
Jie, Zheng’in daha da duygusallaşmasını engellemek için onu tutarak dedi. “Eski yöntemle yapalım. Oy kullanacağız, bu en adil yöntem. Zheng! Duygusal olma. Bizim hayatlarımızı düşünmesen bile, Lori ne olacak? Bir kez öldüğümüzde, yaratılmış insanlar da yok olacak! Ne yapmak istiyorsun?”
Zheng’in vücudu titredi. Sonunda başını indirdi ve bir şey söyleyemedi. Xuan iç çekti. “O halde oylamaya başlayalım. Planımı kabul edenler ellerini kaldırsın.”
Oylama 5-2 olarak sonuçlandı. Bu Shuai’nin kaderine karar verdi. Ya grubun kabulünü kazanmak için yem olarak plana uyarsın ya da grubu yiyecek veya su olmadan terk edersin; ayrıca herhangi bir koruma da sağlamayacak.
Shuai son derece duygusal görünüyordu. Zero ve Kampa, Xuan’ın yanında sessizce duruyordu. Herkes Shuai’nin patlayacağını düşünürken, o birkaç derin nefes aldı ve yatıştı.
Xuan’a nefretle baktı ve dedi. “Tamam, yem olacağım. Hepinizin istediği gibi, ben yem olacağım!”
Onlar, Shuai’nin gözlerindeki nefreti hissediyorlardı. Gerçi Zheng onu görmedi. Başını bütün zaman boyunca kaldırmadı. Oylamadan sonra Zheng bir köşeye doğru yürüdü ve sessizce orada oturdu.
Lan bir süre sonra Zheng’e doğru yürüdü. Ne diyeceğini gerçekten bilmiyordu. Aksine, önce Zheng konuştu, “Lan, sen de ölmekten korkuyor musun?”
“Uhm … Evet, ben ölmekten korkuyorum.”
“Ben de ölmekten korkuyorum, herkes korkuyor. Buradaki hiç kimse gerçekten güvende değil, o halde neden tehlikeleri bir başkasına devretmeliyiz? Geri kalanımız sadece biraz daha güvende olacak. Bu görevi en iyi kim yerine getirebilir, onun yerine … “
Lan ciddi bir yüzle onu yarıda kesti. “Sanırım Xuan haklı. Normal koşullar altında olsaydık, gitmesi gereken sen olurdun. Ancak normal koşullarla karşı karşıya değiliz. Ölüm ile karşı karşıyayız … İşe yaramaz bir insanı, karşılığında hiçbir şey almadan nasıl koruyabiliriz?”
Zheng yine suskun kaldı. Bir süre sonra mırıldandı, “… Ben bunu çürütemem. Evet, belki de sen ve Xuan haklısınız. Ancak yine de herkesin birbirine kenetlenmesini diliyorum. Herkes hayatta kalabilmek için elinden gelenin en iyisini yapabilir; güçlü olan zayıf olanı ezerek değil. İlk filmimizde aynı durumla karşılaşsaydık, nasıl hissederdik? Herkesten ve bu dünyadan nefret etmez miydik? “
Lan içini çekti ve bir daha konuşmadı. Zheng’in yanına sessizce oturdu. Birkaç dakika sonra bir çığlık duydu. Birbirlerine baktıktan sonra grubun bulunduğu yere doğru koştular.
İkisi geldiğinde, herkes monitör üzerinde yoğunlaştı. Titreyerek yürüyen dört kişi vardı. İki orta yaşlı erkek ve bir genç erkek ve bir kadın vardı. Dört kişi yürüyüp geçtikten sonra, onları arkadan takip eden üç tane Yaratık gördüler.
Zheng hemen sordu. “Ne oldu? Neden Yaratık onlara saldırmıyor? “
Xuan kafa patlattı/iyice düşündü ve cevap vermedi. Lan alnına dokundu ve dedi. “Bu nedeni… kuluçka/üreme olabilir mi?”
Üreme yeteneği olan tek Yaratık türü, Kraliçe’ydi. Larvaların büyümesine izin vermek için barınaklara ihtiyaçları olacaktı. Muhtemelen bundan dolayı, Yaratıklar bu dört kişiyi öldürmedi.
Xuan başıyla onayladı. “Evet. Üreme için olmalıdır. Planımızı mümkün olan en kısa sürede uygulamak zorundayız. Aksi halde, birkaç gün içinde … dokuz Yaratık ile karşı karşıya kalacağız!”