Bir ailede dünyaya geldim. Bana hoşlarına giden bir isim verdiler. Yan yana dizilmiş birkaç harf. İdeolojinin acımasız, silinmez damgası.
İlk iş devleti varlığımdan haberdar ettiler. Daima izlendim. Kayıtlı bir mahallenin kayıtlı bir sokağında, kayıtlı duvarların arasında büyüdüm. Bilmiyordum; meğer pencerenin camına yansıyan dünya, en az televizyon ekranı kadar denetim altındaymış.
Başka zevklerce satın alınan kıyafetleri giydim. Uygun görülen oyuncaklarla oynadım. Uygun görülen kelimelerle konuştum. Uygun görülen saatte yatağa girip uygun görülen saatte yataktan kalktım.
Okula, camiye gittim. Dualar, marşlar ezberledim. İşe başladım. Müdürler, patronlar… Her insan, her kurum bir pranga bıraktı yüreğimde.
Hiç var olmadım. Ben bu zincirlerin ta kendisiyim. Vaktiyle mil çekilmiş bu gözler hiçbir güzelliği göremez artık.
Sizleri seyrederken farkında olmamanın rahatlığına imreniyorum. Anlamak, her şeyi anlamak beni öldürüyor.