'bidai'ye veda
Kadınların kocalarının evini kendilerininmiş gibi kabul ettikleri fikrini bir kenara bırakalım.
İngilizlerin Hindistan'da hiçbir işinin olmadığını veya Sati'nin insanlık dışı olduğunu herkesten çok önce görenler, yabancı egemenliğinden veya ritüel yanlış yapmaktan daha temel bir şey gördüler. Farklı bir sosyal gerçekliğin mümkün olduğunu gördüler. Anne ve babasıyla aynı evi paylaşmayı reddeden bir erkeğe eşinden boşanma kararı veren Yargıtay'ın son kararı, bize tepeler kadar eski ama tartışmasız bıraktığımız bir konuyu konuşma fırsatı veriyor. Kızını büyüten ve seven herhangi bir ebeveyne sorun, kızları evlendikten sonra evlerini ve ailelerini terk ettiğinde hissettikleri üzüntüyü size anlatsınlar.
Bu ayrılığın kesinliği ve ciddiyeti, Hindistan'daki haneler ve bölgeler arasında önemli ölçüde farklılık göstermektedir. Bahu'nun, eğer gitmesi gerekiyorsa, doğum evine gitmek için izin alması gereken ailelerden, ebeveynleri ile bağlarının ne kadar derin olduğu konusunda herhangi bir kısıtlamanın olmadığı azınlığa kadar uzanmaktadır. Ailelerin bu sürekliliğin neresinde olduğuna bakılmaksızın, kızın ailesiyle bağlarını koparması ve kocasının ailesini kendi ailesi gibi benimsemesi beklentisi evrenseldir.
Kadın erkek her birey için ilk aile, içinde doğduğumuz ve/veya büyüdüğümüz ve sebepsiz yere sevildiğimiz ailedir. Kadının bu aileyle bağlarını koparmasını ya da yeniden düzenlemesini ve bir yabancıyı kucaklamasını beklemek acımasız bir beklentidir. Tüm iddialara rağmen, asla işe yaramadı. Bu model kimse için çalışmıyor ve bu yüzden onu atmamızın zamanı geldi. Kızları evli olan ve onlara bakamayacak durumda olan anne babaların yalnızlığını bir tasavvur etmek gerekir. Bu kızların, kendi anne babaları ziyaret için can atarken, görev bilinciyle yuva yaptıkları yabancı bir yere hizmet ederken yaşadıkları duyguları hayal edin.
Bu model, oğlu ve ebeveynleri için de iyi değil. Öyle olsaydı, saas-bahu dizileri bu kadar hit olmazdı. Bu evin gördüğü şey, hoşnutluk ve hoşnutsuzluk arasında bitmeyen bir çekişmedir. Her taraftan sonsuz bir beklenti çatışması. İç huzuru eksikliğinden muzdarip olanlar sadece saas bahu değil, ailenin her üyesi yapar.
Mevcut senaryonun alternatifi karmaşık değil. Her çocuğun doğumunu kutlayalım, çünkü hiçbir çocuk, erkek ya da kadın asla gitmeyecek. Bu insanlar büyüyüp evlenmeyi seçtiklerinde, seçimin bağımsız bir evde kalma ile oğlun ebeveynlerinin ya da kızının ebeveynlerinin evinde kalma arasında olmasına izin verin - katı sosyal geleneklerden ziyade tüm taraflarca koşullara ve uygunluğa göre karar verilir. Ve konu ana-babanın ihtiyaçlarının karşılanması konusuna gelince, her iki anne-baba grubuna da bakılması gerektiği açık değil mi? Bu, büyük bir sosyal, yasal yeniden yapılanmayı gerektirecektir. Ancak ulaşmak istediğimiz şey açıkça görüldüğünde, oraya ulaşmak için yapılması gereken her şey yolda sadece bir adımdır.