

Tuvale dönüşen taş duvar
Margarita Theodoraki Vrahati Korinthia’daki evinin duvarını devasa bir kolaja dönüştürmüş
Margarita Theodoraki (resimde solda görülmektedir) evinin duvarına geliyor, yapıştırıyor, direktifler veriyor, yapıyor, dağıtıyor, tekrar duvarına geliyor – gelip geçenlerin gözleri önünde canlı gerçekleşiyor
Fotoğraflardan oluşan bir albüm daha yapabilirdi. Paris’te bebekliği geçmiş, Vrahati’ye dokuz yaşında gelmiş (babasının sürgünde olduğu dönemde), daha sonra yurtdışında babasının konserlerine gidebilir veya çocuklarıyla ilgilenebilirdi. Olabilirdi. Margarita Theodoraki olmasaydı.
İş başında, kollarını sıvamış, Vrahati’deki evinin etrafındaki duvarda mozaikler ve eşyalar keserken görenler ilk başta şaşırabilirler, ancak ertesi gün yine oraya giderler, bu sefer çocuklarıyla birlikte.
Margarita Theodoraki gelip gidiyor, yapıştırıyor, direktifler veriyor, yapıyor, dağıtıyor, tekrar geliyor ve bütün bunlar yoldan geçenlerin gözleri önünde canlı olarak yaşanıyor. Gelenler genelde kahvelerini de alıp seyre geliyorlar.
Büyük bir tuvale dönüşen taş duvar ilk bakışta Meksika sanatının saf eserlerini akla çağırıştırıyor. Yoğun yeşiller ve maviler, çocuk oyuncakları, tabaklar, saksılar, seyahatlerde alınan hatıra eşyaları, küçük heykeller (hatta bunlardan bazılarını yurtdışından sipariş etmiştir), dekoratif eşyalar, renkli camlar, ayna parçaları ve banyo fayanslarıyla birlikte bu enteresan kolajı oluşturmaktadır.
“Gaudi’ye her zaman hayran olmuşumdur”, diyor. “Oradan başladım. Ancak taş duvarda Kandinsky ve Van Gogh’dan da örnekler bulacaksınız. Kulağı, kulağını kesen bıçağı, kanını bulabilirsiniz. İşte bu şekilde yaratıyorum. Çağrışımlarla. Örneğin bir biblo ayakkabım vardı. Tarihi. Aklıma moda geldi. Modanın merkezi Paris. Ancak Paris aynı zamanda doğduğum şehir. Duvardaki hikayeler bu şekilde oluşuyor yavaş yavaş. Şimdi aklımda ressam Theofilos hakkında birşey var. Bu şekilde devam ediyorum. Çünkü bu gidişle hızımı alamayıp babamın yandaki evine ulaşmama az kaldı”.
Hatıralar, çağrışımlar ve geçen bir yılın kırıklarından oluşan enteresan bir yolculuk. “Analiz edilecek gibi değil”, diyor kendisi. “Ancak insanlarla bir iletişim yöntemi olduğu kesin”.
Vrahati Korinthia’daki ev duvarının “dönüşümü” kendisinin en son “çılgınlığı” imiş, kendisine göre. “Çok yaratıcı bir çılgınlık. Aklımdaki plana göre, bir hobinin nereye ulaşabileceğini asla bilemezsin. Keşke bunu bir mesleğe dönüştürebilseydim”.
Bütün hafta orada değil, ancak haftanın en az üç günü orada olmaya çalışıyor. “Bir ömür boyu kendi kendime el işi yapardım, kendimi hep böyle hatırlıyorum. Evde insanlar var, çocuklar oynuyor, ben de bir köşede el işi yapıyorum. Şimdi evin dışında bir panik yaşanıyor. Okullar, öğretmenler, çocuklar. Tam bir panayır yeri”.
Gelip geçenlerin ortak sorusu “neden?”dir. Cevabı doğrudan geliyor: “Zevkim için. Ve sizin sevkiniz için. Bu Street art, şehir içindeki sanat. Bunun ne kadar güzel birşey olduğunu kimse hayal edemez. Bir ipliğe tek başına konsantre olmaktan ne kadar farklı”.