Yazar ve yönetmen David O. Russell, bir setteki en sıcak veya en destekleyici film yapımcısı olmayabilir – sadece Lily Tomlin, Amy Adams ve George Clooney’e sorun – ancak dikenli bir ün onu en büyük isimleri çekmekten alıkoymadı.
AmsterdamRussell’ın 2015 filminden bu yana ilk uzun metrajlı filmi Neşeen az 16 yüksek profilli yıldıza sahip, başta John David Washington ve Margot Robbie ile birlikte ekranlarda sık sık birlikte çalıştığı Christian Bale ile başlıyor.
Sanki üçü herhangi bir çağrı kağıdını doldurmak için yeterli olmayacakmış gibi, yan rollerde yedekleniyorlar – ve bu listeyi yüksek sesle okuyacaksanız burada bir nefes almanız gerekebilir – Rami Malek , Anya Taylor-Joy, Chris Rock, Timothy Olyphant, Robert De Niro, Zoe Saldana, Michael Shannon, Mike Myers, Ed Begley Jr, Alessandro Nivola, Matthias Schoenaerts, Andrea Riseborough ve daha az değil, Taylor Swift.
Bazılarının bir kamera hücresinden biraz daha fazla rollere sahip olması, Russell’ın çizim gücünü ve daha önceki çalışmaları hakkında konuşuyor: Üç Kral, Umut ışığı ve amerikan koşuşturması onu patlamış mısır serileri çağında hala orijinal stüdyo filmleri yapan birkaç film yapımcısından biri olarak işaretleyin.
Ancak, aşırı doldurulmuş oyuncu kadrosu, 1930’ların oldukça etkileyici kostümlerini sallamaktan başka yapacak pek bir şey bırakmıyor ve genel soruna işaret ediyor. Amsterdamsağlam bir hikayeye ve güçlü bir bakış açısına sahip, güler yüzlü ve eğlenceli bir film.
Çok fazla oluyor.
Tıpkı şişirilmiş oyuncu kadrosunun sizi hikayenin dışına çıkaran bir dikkat dağıtıcı haline gelmesi gibi, Amsterdam Gereksiz yere dolambaçlı, kafa karıştırıcı anlatısını bir kobra düğümü haline getiriyor.
1933’te, savaş gazisi ve sıra dışı doktor Burt (Bale) ve avukat Harold (Washington) bir cinayet için hazırlanır. Masumiyetlerini kanıtlamak için kendilerini, faşistleri, şirket çıkarlarını ve Amerikan demokrasisinin çözülmesini içeren uluslararası bir komployla bağlantılı olan eski bir yoldaşın ölümünün soruşturmasına atıyorlar.
Birinci Dünya Savaşı’nda tanıdıkları bir kadın olan Valerie (Robbie) ile karşılaşmadan önce değil ve herkes, bilseler de bilmeseler de bir şekilde bu tuhaf komploya bağlı gibi görünüyor.
Bunu anlamlandırmaya çalışmak yorucudur ve çoğu zaman bunun ne kadar zekice olduğunu düşünmekten fazlasıyla memnundur. Ve bir noktaya kadar zekice bir saçmalık. Ancak, iki savaş arası dönemde Franklin D. Roosevelt’i devirmek için gerçek hayattaki bir komploya dayanan senaryoyu yazan Russell, çok fazla dürtüye kapılır.
Amsterdam yüzde 30 daha az – yüzde 30 daha az absürtlük, yüzde 30 daha az göz kırpma, yüzde 30 daha az dublör rolü yapsaydı harika bir film olurdu.
Büyüleyici bir çekirdek var Amsterdamsanki Russell’ın son filminden bu yana geçen yedi yıl boyunca aklındaki her fikri tıka basa doldurması gerekiyormuş gibi, cıvıl cıvıl ekstraların altına gömülen, çatlayan enerjisi, hızlı diyalogları ve Emmanuel Lubezki’nin çarpıcı sinematografisinden bahsetmiyorum bile.
Çok fazla olmaya çalışmak, açgözlülük ve faşizmle ilgili zekice meselinde sahip olduğu gücü sulandırıyor.
Değerlendirme: 2.5/5
Amsterdam şimdi sinemalarda