Bakış açınıza bağlı olarak, geçmiş 60 yaşından sonra sizin en iyi arkadaşınız ya da en büyük düşmanın olabilir. Bazılarımız geçmişleri bir öğrenme deneyimi hazine sandığı olarak görebilirler. Diğerleri, benim gibi, tamamen dürüst olursam, hatalarımızdan kurtulmaya ve geçmişin bizi tam olarak yaşamamıza engel olmasına izin ver. Bu iki uçtan hangisine yakınsınız?
Geçmiş hakkında takıntı ile ilgili birçok sorun var. Birincisi, çoğunlukla, hatalarımızdan öğrenmemiz gereken dersler açıktır. “Eğer öyleyse” hakkında düşünmek hiçbir şeyi değiştirmeyecektir. İkincisi, geçmişe çok fazla odaklanmak, sorunlara dikkat etmemizi ve bugün burada fırsatları ele geçirmemizi engelleme eğilimindedir. Sanki beynimiz sınırlı bir kapasiteye sahip ve neredeyse geriye baktığımızda, gözlerimizin önünde olanı çok özlüyoruz.
Bunu sevdiğim bir alıntı var, bunu mükemmel bir şekilde özetliyor. Sheile Burke bir keresinde şöyle dedi: “Geçmişinizi taşımadığınız zaman yolculuk çok daha kolay.”
Bu basit alıntıda görüntüleri seviyorum. Geçmişte sıkışıp kaldığınızda, seninle büyük bir ağırlık taşıyormuş gibi hissetmiyor mu? Hayatımda böyle hissettiğinde zamanlar oldu.
Şu an yaşamak, algılanan hatalarımız için kendimizi affetmemizi gerektirir. Kendimize, başkalarına karşı olduğumuz nazik bakım ve sevgiyle davranmamızı ister. Sana ne olduğu önemli değil, bitti. Bunu değiştiremezsin. Tek yapabileceğiniz şey, hayatınızı tam şimdi yaşamak için odaklanmak.
Bunun hakkındaki düşüncelerin neler? Lütfen aşağıdaki sohbete katılın.
Kendinizi geçmiş hakkında düşünürken veya geleceği düşünürken sık sık buluyor musunuz? Ya da, şu anda yaşamak için bir yol bulabilen kişi misin? Eğer öyleyse, sırrın nedir? Topluluğumuzdaki geçmişiyle anlaşmaya çalışan diğer kadınlara ne gibi tavsiyelerde bulunursunuz?