Ronald Reagan’ın hayaleti, Joe Biden’ın Beyaz Sarayı’na musallat oluyor – ya da en azından danışıyor gibi görünüyor. Yönetimin “Reaganomics”i çağrıştıran “Bidenomics” terimini son zamanlarda benimsemesi, Wall Street Gazetesi Ve Finans Zamanları Biden’ın ekonomik başarıları hakkında olumlu bir konuşma noktasına dönüştü.
Biden geçen ay Chicago’da büyük bir ekonomi konuşması yapmadan hemen önce, basın ofisi Bidenomics’in “günün sözü, haftanın sözü, ayın sözü, yılın sözü” olduğunu duyurdu. Bununla birlikte, stratejik bir hamle olarak, bu özel başkanlık madeni parası, düşündükleri kadar akıllı olmayabilir.
Reagan bağlantısıyla başlayalım. “Reaganomics”, 1980’lerin başında, “Bidenomics”i icat eden söz ustalarının aksine programa sempati duyan efsanevi muhafazakar radyo yayıncısı Paul Harvey tarafından icat edildi. Reagan’ı eleştirenler buna “damlama ekonomisi” adını verdiler; 1980 Cumhuriyetçi birincil yarışması sırasında, George HW Bush buna ünlü bir şekilde “vudu ekonomisi” adını verdi.
Reagan’ın arz yanlı ekonomi olarak da bilinen ekonomi politikaları, vergileri düşürmeyi, savunma harcamalarını artırmayı, savunma dışı hükümet işlevlerinin büyümesini yavaşlatmayı ve açığı azaltmayı amaçlıyordu. Biden’ın ekonomik planı tam tersi: Yakın zamanda bunu, “ekonomiyi ortadan dışa ve aşağıdan yukarıya inşa etmekle” ilgilenen “damlama” ekonomisine bir alternatif olarak tanımladı.
Uzmanlar ve partizanlar hala Reaganomics’in başarılarını ve başarısızlıklarını tartışıyorlar. Ne olursa olsun, Reagan “damlama” veya “Reaganomics” kelimelerini hiçbir zaman alenen kullanmasa da, ekonomi politikaları, ona ve başkanlığına hayran olanlar için mirasının önemli bir parçası olmaya devam ediyor.
Bu göz önüne alındığında, Biden ekibinin marka ilhamı için modern çağın en saygı duyulan ve ikonik Cumhuriyet başkanına güvenmesi ilginç. Artı, başkanların isimleri genellikle algılanan başarısızlıklarıyla ilişkilendirilir. Düşünmek “Hooverville’lerHerbert Hoover yönetimindeki Büyük Buhran gecekondu mahallelerini tanımlamak için kullanılan terim; “Johnson’ın Savaşı” Vietnam üzerine eleştirel bir yorum olarak; ya da “Bushizmler” George W. Bush’un topluluk önünde konuşma maceralarından doğdu.
“Obamacare” aynı zamanda, Ekonomik Bakım Yasası kapsamında ülkenin tabi olacağı “sosyalleştirilmiş ilacı” tanımlamak için aşağılayıcı bir ifade olarak başladı. Barack Obama, 2014 yılında yaptığı bir röportajda, sonunda takma adı benimsediğini söyledi. Charles Barkley terimi beğendiğini söyledi. İronik bir şekilde, o dönemde yapılan anketler, Amerikalıların Uygun Fiyatlı Bakım Yasasını sevdiğini ancak Obamacare’i sevmediğini öne sürdü – bu tür madeni paraların dezavantajlarına ve birçok siyaset bilimciye göre modern anketin tuzaklarına bir örnek.
O halde Bidenomik nedir? Başkanın Haziran konuşması bazı hafif ayrıntılar içeriyordu, ancak böyle bir etkinliğin izleyicilerinin oldukça küçük olduğu düşünülürse, çok az seçmen muhtemelen herhangi bir şey duymuştur. Daha yakın zamanlarda, Biden’ın ekibi ve müttefikleri, ekonominin devam eden düşük işsizlik ve düşen enflasyona dayalı olarak geliştiğine hızla işaret ederek, Bidenomics’in – her ne ise – işe yaradığını öne sürüyor.
Bu stratejiyle ilgili sorun çok yönlüdür. İlk olarak, herhangi bir Beyaz Saray danışmanı özenle seçilmiş olumlu ekonomik göstergeler sunabilirken, ekonomi kötü olduğunda başkanlar suçlanacak ve iyi olduğunda övgü alacak. Yine de başkanların ekonomi üzerinde çok az kontrolü var. Olsalardı, politik bir yönü olmayan gerilemeler veya enflasyon olmazdı.
İkincisi, enflasyon soğuyor olsa da, çoğu Amerikalı faydalarını henüz görmedi. Örneğin, birçok Güney Kaliforniyalı, bölgesel benzin, bakkaliye ve kira maliyetleri göz önüne alındığında, ekonomi hakkında muhtemelen daha karamsar bir görüşe sahip olacak. Seçmenlerin ekonominin iyileştiğini hissetmesi genellikle zaman alır. Konuyla ilgili örnek: 1990’ların sonundaki ekonomik patlama, kısmen yaşlı Bush’un 1990’da vergileri artırmak için yaptığı iki partili anlaşmaya bağlandı, ancak siyasi faydaları toplayan Bill Clinton oldu.
Biden’ın ekonomik planı muhteşem sonuçlar doğurabilir, ancak bunu söylemek için henüz çok erken. Ve Ekim ayına gelindiğinde, milyonlarca insan yeniden öğrenci kredisi ödemeye başlayacak ve bütçelerini daha da zorlayacak.
Son olarak, yönetimin “Bidenomics”i yarı zekice benimsemesi, başkanın ikinci dönem için en güçlü argümanını ilerletmiyor. Başarılı başkanlık kampanyaları, bir adayın neden seçilmeyi hak ettiğine dair doğru hikayeyi anlatmalıdır ve bu özellikle yeniden seçilmek isteyen görevdeki kişiler için geçerlidir.
Reagan’ın 1980 kampanyası sırasındaki ünlü sorusunu sorarsak – “Şimdi dört yıl öncesine göre daha iyi durumda mısın?” – cevap inceliklidir. Donald Trump olan ve olacak olan kaosun merceğinden bakıldığında ve Biden’ın ülkeyi pandemide ilerlettiği için hak ettiği övgü göz önüne alındığında, o zaman belki de cevap evettir.
Ancak sözde mutfak masası ekonomik meselelerinde, satış daha zor. Son anketler, Amerikalıların yalnızca üçte birinin Biden’ın ekonomiyi ele alış tarzını onayladığını gösteriyor. Ve genel onay derecesi yaklaşık %40yeniden seçilmesi için dikkate değer bir heves eksikliği ile Demokratlar arasında bile.
Bidenomics’in mesajı, başkanın umutsuzca ülkeyi liderliğinin alternatiften daha iyi olduğuna ikna etmeye ihtiyaç duyduğu bir anda tamamen strateji, çok az içerik ve genel olarak hedef dışı görünüyor. Politikacılardan stratejik ve mesajlaşma hilelerini bir kenara bırakmalarını istemek muhtemelen çok fazla, ancak Biden ekibinin önemli olan tüm sorunları anladıkları için seçmenlere biraz kredi vermesi gerekiyor.
Lori Cox Han, Chapman Üniversitesi’nde siyaset bilimi profesörü ve Amerikan başkanlığı üzerine birçok kitabın yazarıdır.