Lindsey Partos tarafından
Olive Oil Times Katılımcı | Paris'ten Raporlama
Sert bir üretim standartları seti, kalite arayışı ile birleştiğinde, güney Fransa'daki biberiye kokulu garriglerin kalbinde küçük bir sızma zeytinyağı kooperatifi olan Moulin de Villevieille için övgü ve büyüme getirdi.
Montpellier ve Nimes arasındaki bir üçgenin tepesinde bulunan değirmen (değirmen) her yıl 1,600 yerel üretici üyeleri tarafından beslenir ve çekici, ortaçağ pazar kasabası Sommières'in yanında oturur.
.
Kalite, eski değirmendeki üretim zincirindeki her bir parçayı kalibre eder. "Seri üretim istemiyoruz. Amacımız, üreticilerin zeytin ağaçlarının tarihini canlı tutmasıdır. Herkes bu ağaçların üzerinde terledi, biz de ter tutmak istiyoruz, ”diyor Villevieille tesisinde ana zeytinyağı üreticisi Bruno Ferriers.
Ve kooperatifin katma değere yönelik durmak bilmeyen güdüsü, sektör çapında tanınırlık kazandı. 2008 yılında Uluslararası Zeytin Konseyi fabrikayı Mario Solinas Ödülleri'nde birincilik ödülü ile ödüllendirdi. 'orta olgun meyvemsilik kategorisinde, 2009'da Villevieille'in AOC Nimes sızma zeytinyağı gümüş madalya ile ayrıldı.
.
Muhtemelen değirmende kalite için omurga katıdır cahier de culture üreticiler ve kooperatifin izlenebilirlik konusundaki titiz yaklaşımı için. Ne kadar su, gübre, böcek ilacı ve diğer katkıda bulunan faktörlerin cahier'e mürekkeplendiğinin ayrıntıları ve tüm üyelerin ödüllerini teslim ederken bu kayıt defterini sunmaları gerekmektedir. Gemiciler, zeytini, anomalileri vurgulaması durumunda reddedeceğini söylüyor ve 'kabul edilemez ürünler, ve o her zaman doğal çözümler arıyor.
Yağ üreticisine göre, üretim yaklaşık olarak bir ağaçta bir şişe yağ oranında çalışır, bu nedenle bir ağaç yaklaşık beş kilo zeytin toplar ve beş kilo zeytin bir litre yağ üretir. Ancak Ferriers, daha yüksek verimin göz önünde olabileceğini öne sürüyor: "İyileştirme için yer var, bence ağaç başına on kiloya kadar çıkabiliriz. Ancak üreticilerimizi daha fazla gübre ve benzeri ile seri üretime geçmeye zorlamayacağım. "
Değirmen için üreticilerin profili, memurlardan çiftçilere, kütüphanecilerden makine mühendislerine kadar kesinlikle eklektiktir. Nakitten ziyade tutku itici güç gibi görünüyor. Üreticiler litre başına yaklaşık 7 ila 9 euro alıyorlar (yaklaşık 9 ila 12 dolar).
Küçük, zanaatkar işletmeler tipik Villevieille kooperatif üreticisine işaret ediyor. "Üyelerimiz sadece bir kilodan bir ton zeytine kadar her şeyi üretiyor ”diye açıklıyor. "Bunlar İspanya'daki gibi devasa bahçeler değil ”diye ekliyor.
Üyeler bir 'büyük üçgen 'doğuda Nimes, kuzeyde Ales ve batıda Montpellier'den çıkmıştı. "Bu bizim kooperatifimizin zenginliği, insanlar ve çeşitlilik açısından zengin ”diyor Ferrier gururla.
Seçkin sızma zeytinyağı olarak doğrudan pazarlanan Villevieille'in serisi ""grand crus" şişesinin fiyatı 15 ila 20 Euro (20 ila 27 $) arasındadır. Ferrier'lar, baskı yapan bir ekonomik ortamda, özellikle tüketicinin satın alma gücündeki düşüşte fiyatın daha büyük bir rol oynadığının farkındadır. "Bu pahalı, kaliteli bir ürünle ilgili zorluklardan biri. ”
Fransa'daki her zeytin yetiştirme bölgesinin kendine özgü çeşitleri vardır. Örneğin, lucques çeşidi Herault ve Aude departmanlarında yaygındır. 1929'dan beri zeytinyağı Villevieille'de 'pikholin ve négrette çeşitleri hep çalıştı.
Değirmenin grand crus'u, kırmızı meyve notaları ile derin altın ve tam aromalı picholine sızma zeytinyağını içerir. Picholine, fabrikanın bir numaralı yağıdır: Kooperatif, yıllık toplam 60 litrelik zeytinyağı üretiminden her yıl yaklaşık 70,000 ila 100,000 litre pikolin üretmektedir. Ek olarak, değirmen yumuşak, meyveli négrette yağı, yeşil renkli aglandau yağı üretir. 'sebze notları, az miktarda antan ve bouteillan zeytinyağı varietals.
Portföyün tamamlanması, kooperatifin yeni kauçuk damgalı AOC Nimes zeytinyağıdır. Bir picholine ve négrette karışımı olan AOC (Appellation d'Origine Contrôlée) yasası, "AOC Nimes Natürel Sızma Zeytinyağı ”minimum% 60 pikolin içermelidir.
Usta değirmenci ve birçok kooperatif üyesi, zeytin ağacının terörizine - toprak, iklim ve gelenek kavramına - ateşli bir bağlılığa sahiptir. Belki de bu derin tutkunun bugün seksen yaşındaki Villevieille kooperatifinde raflardan fırlayan üstün, karmaşık ve lezzetli sızma zeytinyağlarına dönüştüğünü iddia edebilirler.
Villevieille
Villevieille fabrikasının bugünkü manzarası, yaklaşık elli yıl önceki iç karartıcı bağlamın tam tersi. Şubat 1956'da yıkıcı bir gece, bu patlayan üretim alanındaki şiddetli don, zeytinyağı bahçelerini sildi. Bir faul vuruşunda, sıcaklık gündüz 21 dereceden acı verici bir eksi 17 dereceye düştü. Sıcak yüksekliklere tırmanırken ağaçların arasından süzülen güneş arayan özsu, izlerinde tamamen donmuştu.
Efsaneye göre, dondan sonraki gün, özsuyu patlayıp ağaçları çatlatırken, zeytin ağaçlarının ağlama sesi meyve bahçelerini sardı. 100'den fazla iken olive oil proDondurucular dondan önce vardı, Jack Frost topuklarını tıklattıktan sonra sadece üç tane kaldı. Villevieille kurtulanlardan biriydi. Ancak sıcaklıktaki acımasız serbest düşüş, zeytin ağaçları için ölüm höyüğünü dağıttı. Dondan sonra yoğun bir şekilde budanan ağaçların meyve vermesi için yirmi yıl geçti.
1956 öncesi zeytinyağı, yerel halkın mutfaklarında günlük bir demirbaştı, aslında güney Fransa'daki topluluklar için ana yağ kaynağıydı. Daha sonra don, yerel halkın yağlarını nasıl tükettiğini şekillendirerek zeytinyağından diğer kaynaklara geçecekti. Ancak son yıllarda dalga yeniden dönmeye başladı. Don öncesi 1956'da bölgede yaklaşık 1,000 ton zeytin üretildi. Bugün, üretim yaklaşık 900 tona kadar yükseldi.
Moulin de Villevieille, Cooperative Oleicole de Sommiers
154 Avenue des Cevennes
30250 VILLEVIEILLE, Fransa