Yaklaşık altı yıl önce II. Dünya Savaşı sona erdi. Özellik oldu hikayeler Savaşan partilerin zamanın en yenilerini kullandığı savaşları silâh ve askeri teçhizat. Her zaman olduğu gibi, savaş imha araçlarının yoğun bir şekilde gelişmesini teşvik etti, bu dönemde askeri teknolojinin hızlı bir şekilde gelişmesi oldu. Şimdi bu teknik eserlerin mutlak çoğunluğu müzelerdeki yerini aldı. Bazıları zaten umutsuzca modası geçmiş, bazıları ise yeni, daha gelişmiş silah sistemlerinin yaratılmasının temelini oluşturuyor. Bazı modern silah modellerine baktığımızda, uzaktaki atalarını askeri geçmişinden açıkça tahmin edebilirsiniz. Açıkçası, geliştiricileri çok ileri görüşlü oldukları, yavrularının gelişim eğilimlerini doğru bir şekilde tanımlamayı başardıkları ortaya çıktı. Ancak günümüzde hayatta kalmış ve neredeyse değişmemiş biçimde kalmış böyle bir silah, gelişmiş ülkelerin ordularında kullanılmaya devam ediyor, neredeyse yok. Çok az istisna dışında. Böyle bir istisna, Alman makineli tüfek MG.42.
Birkaç “kilavuzda” (manuel, şövale, uçaksavar, havacılık) kullanılabilecek bir makineli tüfek yaratma girişimleri, Birinci Dünya Savaşı'na atıfta bulunur. Almanya'da bu tür çalışmaların temeli, MG.08 / 15 hafif makineli tüfek, hafif MG.15nA makineli tüfek ve deneyimli MG.16 oldu. Ancak başarıya ulaşılamadı. Askeri tecrübenin dikkatlice değerlendirilmesi, bu silahın, piyade birliklerinin ana silahı olarak, müfrezeden taburdan tabana kadar olduğu fikrini doğruladı. Alman saha el kitabı, her türlü savaşta makineli tüfeklerin birimlere mümkün olduğunca yakın olması ve ateşle desteklenmesini gerektiriyordu. Silahlanmalar Müdürlüğü, makineli tüfeklerin hafif ve elde tutulanlara bölünmesini terk etme ve manevra kabiliyeti ve şövale ateş gücü ile karşılaştırılabilecek tek veya evrensel bir makineli tüfek (Einheitsmaschinen-gewehr) geliştirme eğilimindeydi.
Tek bir makineli tüfek problemi diğer ülkelerde de ortaya çıktı, ancak gerçekten başarılı bir tek makineli tüfek oluşturmak için yeni bir büyük savaşın başlangıcında sadece Almanya'da olabilirdi. Çok sayıda firmanın tasarımcılarının çabaları sonucu ortaya çıkan ve Ocak ayında resmen 7,92'i benimseyen 34-mm MG.1939, aşağıdaki varyantlarda kullanıldı: bir bipod üzerinde el kitabı (75 kartuşlarında çift diskli bir dergi ile), şövale (katlanır tripod makinesinde ve 50 kartuşlarında bantla birlikte) ve ayrıca bir tank ve uçaksavar olarak. Bütün MG-250 sağlam ve güvenilir bir silah olduğu kanıtlanmış olmasına rağmen, hatasız değildi. Parçaların tam olarak uyması (özellikle kepenk ve tetiğin parçaları), kontaminasyona karşı hassasiyeti, ayrıca 34-1941'in kışında özellikle Doğu Cephesinde belirgin olan parçaları ve yağlamayı arttırmıştır.
En büyük dezavantajı, otomatik silahlarla birliklerin yoğun doygunluğunun gerekli olduğu savaş koşullarında üretimin karmaşıklığıydı ve artan talep artık MG.34 ve Çek makineli tüfeklerin yanı sıra, kupa örneklerinin kullanımıyla kümülatif bir şekilde serbest bırakılması ile karşılanamıyordu. Tek bir makineli tüfek üretiminin basitleştirilmesi ve hızlandırılması olağanüstü hale geldi. MG.34'i (MG.34S ve MG.34 / 41 modifikasyonları) basitleştirme girişimleri sorunu temel olarak çözmedi. Halen devam etmekte olan işi yeni bir makineli tüfekle zorlamak için daha rasyonel olduğu ortaya çıktı.
1935’te MG.34’in resmi olarak hizmete girmesinden çok önce, Ordu Silahlanmalar Müdürlüğü’nün (Heerswaffenamt) piyade silahları departmanı, üretimin karmaşıklığına ve yüksek maliyetine dikkat çekti. 1935-1937 içinde. Mühendis A. Peter yönetiminde, damgalama kullanarak basitleştirilmiş bir makineli tüfek üretme olasılığı araştırıldı; bununla birlikte, daha doğru metal işleme işlemlerine alışkın olan üretim işçileri buna karşı çıktı.
Şubat ayında, Rhinemetal-Borzig'den 1937! (daha doğrusu, Sommerod'daki şubesi), "Stübgen" (Erfurt) ve "Johannes Gross-spuss Metal-und Lakirvarenfabrik" (Dobeln), makineli tüfeklerin geliştirilmesi için bir emir aldı; teknik şartlar İşler öncelikler arasındaydı ve Wehrmacht ve Luftwaffe tarafından sıkı bir şekilde kontrol edildi.
Rheinmetall, otomasyona sahip bir gaz motoru (daha sonra otomatik tüfek FG.42'u oluşturan L. Shtanga'nın sistemi) olan bir model önerdi ve Stübgen de aynı prensibi seçti. Ancak Silahlar Müdürlüğü geri tepme motorunda ısrar etti - rollerini ve MG.34'in başarısını oynadılar ve Birinci Dünya Savaşı'nın uygulanmasında, makinelerin otomatik gaz motorlu makineli tüfeklerinin 3000 atışlarından sonra derinlemesine temizlenmesi gerekti (ve sonra 6 dakika yoğun savaşa düştü). Bu deneyim modası geçmiş olmasına rağmen, kayan otomasyon motorlu bir makineli tüfek daha da geliştirildi. Makineli tüfek imalatçılarının asıl görevi, herhangi bir koşulda güvenilir biçimde çalışan, parçaların boyutlarına büyük toleranslar veren, geniş çapta baskı kullanan tasarımların oluşturulmasıydı. Alman silah endüstrisi için oldukça yeni olan bu yaklaşım, makineli tabancalar üzerinde test edildi (bu uygulamanın SSCB'de de onaylandığını unutmayın).
Ekim 26 1937, şirket "Grossfuss-Werke" düzenini sundu ve gelecek yıl nisan ayında ilk deneyimli makineli tüfek. O zamana kadar, bu şirket silahlar alanında çalışma yapmadı, ancak metal parçaları damgalama, perçinleme, nokta kaynağı, yüksek sıcaklıkta lehimleme teknolojisi konusunda zengin bir deneyime sahipti. Öncelikle metal parçaların damgalanması ve kaynaklanması için sürekli seri üretimde uzman olan Dr. Grunov, silah endüstrisi "Grossfuss" un lideri oldu (kaderin ironisi, neredeyse aynı anda görünen ve tanınmış Sovyet makineli tasarım Goryunov ve Alman üniforması haline gelen iki makineli tüfek tasarımcının isimlerinin kimliğini açıklayabilir. Gryunova). Açıkça konuşursak, MG.42, o yılların örneklerinin çoğunda olduğu gibi, toplu olarak geliştirildi ve planını tek bir tasarımcıya, hatta bir şirkete atfetmek yanlış olurdu. Bazı araştırmacılar MG.42'in oluşturulmasını Kara Kuvvetleri Silahlanma İdaresinin Piyade Silahları Bölümüne (WaPrnf?) Bağlamayı tercih ediyor.
Temmuz ayında, 1938 makineli tüfek "Grossfuss" birkaç yüz atış ile test edildi. Otomasyon bileşenlerinin ve temel mekanizmaların iki damgalı yarım kutu içinde açık bir pozisyona yerleştirilmesi ve nispeten basit makaralı kilitleme sisteminin kullanılması fikri ordunun beğendiği bir şeydi.
Dördüncü numuneyi Şubat 1939’te test ettikten sonra, Grossfuss’un tasarımı Rhine-Mixell'in önerdiği versiyonu bile atladı. Bununla birlikte, sadece beşinci DENEY örneğinin son test için hazır olduğu ilan edildi ve MG.39 adını aldı. Doberitz'deki piyade okulunda test edildi. Son olarak, Kara Kuvvetleri Yüksek Komutanlığı Mart 20'in 1941'i, X.UMNX / 39 makineli tüfeğini gösterdi ve ardından 41 birimlerinin sayısında bir sipariş geldi. Bu makineli tüfek grubu, 1500'in sonuna kadar savaş koşullarında askeri testlerden geçti (deneyimli MG.1941 / 34 biraz sonra test edildi). 41'un başlangıcında tamamlandıktan sonra makineli tüfek MG.1942 adı altında kabul edildi.
MG.42 cihaz
Otomasyon bagajın geri tepme esasına göre kısa süreli hareketle çalıştırılır. Atış döngüsü, savaş müfredatı haline gelen büyük bir cıvata sapının yardımıyla başa çıkma ile başladı. Bu pozisyonda bir makineli tüfek kaynaşmış olabilir. Namlu makası ile uzunluğu 565 mm idi. Darbeli tip çarpma mekanizması pistonlu bir savaş yayından çalıştı, atış arka koldan ateşlendi. Tetiğe basıldığında fısıltının burnu düştü, cıvatayı takımdan serbest bıraktı, ileri doğru hareket ederek kartuşu banttan çıkardı ve odaya gönderdi.
Makineli tüfek içindeki en orijinal kilitleme tertibatıydı. İlk defa, yanlara kaldırılmış makaraların yardımıyla kilitleme sistemi Mauser (Almanya, 1910) tarafından patent altına alınmıştır. ve Barresi (İtalya, 1928 g.) ve daha sonra E. Steke'nin (Polonya) geliştirilmiş bir versiyonunda. Son olarak, 1937’te, Bay Grunov bu sistemi deneysel bir makineli tüfek kilitleme düğümünde kullandı (mevcut sürüm, Polonya’daki 1939’te yakalanan bir prototipten kilitleme düğümünün alındığı halihazırdaki sürüm MG.42’in geliştirilmesi için zaman çizelgesi tarafından reddedildi). Her iki taraftaki bir kilidin kavga larvaları kesiklerin olduğunu düşündü, her birinde kilitleme silindiri takıntılıydı. Cıvatayı ileri doğru hareket ettirirken, pistonlu yayın tarafından desteklenen gövdeye bağlı olan çekiçli burcun kamaları, makaraları çentiklerden yanlara ve geriye doğru itmiştir. Muharebe larvaları makat makatına karşı durduğunda, kamalardaki silindirler üzerindeki baskı artmıştır. Makaralar kama kanallarına girmiş ve larvaları arkadan kaldırarak, savaş larvalarının oyuklarında en ileri pozisyonda kalmıştır. Yani namlu ve cıvata tutuş yaptı. Kilitlemeden önce, silindirler silindirin dağılmasından hemen sonra silindirin kovandan kaçmasını engelledi, grevcinin forvet oyuncusu aralarından geçti ve kartuş başlığını deldi. Böylece, namlu deliği tamamen kilitlenmediğinde bir atış engellendi. Makaralar, gecikmeler ve kayda değer bir sürtünme olmaksızın, yeterli bir destek yüzey alanı ve küçük bir kilitleme düzeneği uzunluğu olmadan sorunsuz işlem yapılmasını sağlamıştır.
Vurulduktan sonra namlu ve cıvata geri döndü. Gövde ek bir hareket enerjisini vermek için, bir ağızlıkta bir geri tepme amplifikatörü olarak işlev görmüş, bir kılavuz kılıf, bir geri tepme amplifikatörü ve bir alev tutucu rolünü üstlenmiştir.
Namluğın düzenleyicisi, mobil sistemin geri alma hızını değiştirmeye ve böylece ateş oranını değiştirmeye veya otomasyonu farklı koşullarda çalışmak üzere uyarlamaya izin verdi. Geri dönüşün başlangıcında, silindirler savaş larvalarını makat makamıyla birleşerek tutmuştur. Daha sonra, silindirler üzerinde, kutunun kafesinin kıvrımlı kayışları hareket etmiş ve bunlar, dövüş larvalarının makat kanalları ve oyukları boyunca içeri doğru bastırılmıştır. Bu durumda, haznede gömleğin bir miktar ön kayması vardı ve silindirler burç kovanının kama kısmına bastırıldı ve cıvatanın gövdesiyle birlikte geri hareket etti. Namludan ayrıldıktan sonra cıvatanın geri tepmesinin hızlandırılması oldukça basit bir şekilde gerçekleştirildi. Makaralar eşzamanlı olarak makat yarıklarında hareket eder ve larva oyuklarıyla savaşır, ancak makat gömme uzunluğu larva yarıklarından daha uzun olduğundan, ikincisi gövdeye göre hızlanır. Namlu, kilidi açtıktan sonra, biraz daha mesafeden geçti, bundan sonra bagajın geri dönüş yayı ileri pozisyona geri döndü. Kartuş kılıfı, kapının larvalarının altına monte edilmiş yay yüklü bir ejektör tarafından tutuldu. Reflektör, bir itici tarafından desteklenen, cıvatanın savaş larvalarına monte edilmiş bir çubuktu. Cıvata geri hareket ettiğinde, cıvatanın gövdesi popo levhasının tamponuna dayandı, itici reflektörü geliştirdi, makat kesim seviyesine doğru ileri sürdü, kovanı döndürdü ve aşağı indirdi. Alın levhasının tamponu, cıvatanın sırtındaki darbeyi yumuşattı ve ayrıca ileri hareket etmesi için bir başlangıç darbesi verdi. Güçlü bir geri tepme yayı, cıvatayı yüksek hızda ön konuma getirdi. Otomasyonun çalışması göreceli olarak pürüzsüz görünse de, ileri pozisyondaki üfleme hala güçlüydü.
Makineli tüfek, MG.34'te zaten kullanılmış ve başarılı bir tasarıma sahip olan açık bağlantıya sahip standart Gurt4 / 34I metal banttan gelen kartuşlarla güçlendirildi. 7,92x57 “Mouser” kartuşun yapılandırması tamamen izin verdiği için kartuşun bant bağlantısından beslenmesi doğrudandır. Bantın çelik bağlantıları, tel spiraller ile her biri 50 kartuşunun parçalarına tutturulmuştur. Aynı parçalar birbirine, bir kartuşla - bir kartuşla -, şeridin bir ucundan makinanın tabancasının yüklenmesini kolaylaştıran bir sapa bağlanmıştır. 50 kartuşlarındaki şerit, soldaki kutuya tutturulmuş konik bir kutuya yerleştirildi (manuel makineli tüfek versiyonunda kullanıldı); 250 bant ayrı bir çelik veya alüminyum kutuya yerleştirildi. Soldan sağa şerit beslemesi, besleme kolunun eğrisel oluğunda hareket eden cıvatanın gövdesinin arkasındaki bir silindir tarafından sağlanmıştır. Bu nispeten uzun kol, kutunun kapağının altına (alıcının kapağı olarak da bilinir) monte edildi ve arka kısmı etrafında dönebildi. Alıcının sürgüsü, merkezi sürgü menteşesinin her iki tarafına monte edilmiş iki menteşeli parmak grubuna sahipti. Her bir parmak seti şeridi yaklaşık yarım adım ilerletmiştir (MG.I3I havacılık makineli tüfek tabancasının güç kaynağı mekanizmasında arka arkaya iki parmak kümesi daha önce kullanılmıştır). Deklanşör geriye doğru hareket ettiğinde, besleme kolunun önü, sağa dönerek, kendi rulosu ile, alıcı kızağa bağlı ara kolu harekete geçirdi. Tokmağın iç parmakları, bandı iterek sağa hareket etti ve dış parmaklar sola doğru çekildi. Bir sonraki kullanıcı, alıcının boylamasına penceresinin karşısına geçti ve alıcının kapağının altındaki bir tepsi ile cama bastırdı, kartuş, cıvatanın savaş larvalarının tepesi tarafından namlu haznesine çıkarıldı. Besleme kolu boyunca hareket eden deklanşör silindiri, onu diğer tarafa çevirdi, kol önü sola, sırasıyla iç parmaklar sola, boşta kaldı ve dış parmaklar sağa hareket ederek bandı hareket ettirdi. Yükün bu şekilde bölünmesi, bant beslemesini daha homojen hale getirdi, sarsıntılarını ortadan kaldırdı, bant ve besleme mekanizmasına etki eden kuvveti azalttı ve yüksek ateş hızında bile kartuşların doğru beslenmesini sağladı. Tükenmiş kartuşların atılma penceresi, silah çalkalandığında açılan koruyucu bir kapakla kapatılmıştır.
Makineli tüfeğin yüklenmesi gerekliydi: arkasındaki mandala basarak kapağı açın; Bandı, alıcı kasetin üzerine, bağlantıların açık tarafı aşağı bakacak şekilde yerleştirin, böylece kasetteki ilk kartuş, alıcının durmasının solunda olacak şekilde yerleştirilir; besleme kolunu sola doğru hareket ettirin, kapağı kapatın; şarj kolunu yukarı çekin ve kolu ileri doğru geri getirin. Makineli tüfek ateş etmeye hazırdı.
Tetik mekanizması, tabanca tutma çerçevesine monte edildi ve sadece sürekli ateş moduna ayarlandı.
Yüksek ateş hızı, yüksek deklanşör hızı ile ilişkilendirildi ve bu, makineli tetiği tetiği serbest bıraktıktan sonra çarpışırken tetiğe ve cıvatanın aşınmasına zarar verme tehdidinde bulundu. Bundan kaçınmak için, cıvata ileriye doğru hareket ettiğinde, kızağın çalışma yüzeyleri ile savaş takımı arasındaki tam temasın sağlanması gerekiyordu. Bu amaçla, tetik mekanizmasının hareketli panjurun konumuna göre belirli bir noktaya yükselen “kontrollü” bir dişlisi vardır. Tetik, yayı onu ileri iten ayırıcıya bağlandı. Fısıltı kuyruğu ayırıcıdan geçti ve ucundaki T biçimli çubuk ayırıcının öne doğru dönmesini sınırladı. Ayırıcının ön kısmı bir çıkıntıya sahipti. Makineli nişancı tetiğe bastığında, ikincisi eksen üzerinde dönerek kuyruğunu fısıldayarak itti, burun fısıldadı ve ileriye doğru giden cıvata hareket takımını serbest bıraktı. Yay, ayırıcıyı döndürdü, ayırıcı çıkıntısı T çubuğunun altında belirdi
kuyruk fısıldadı. Makineli nişancı tetiği serbest bıraktığında, fısıltı kuyruğu, çıkıntıya battı. Bu nedenle, fısıltı burnu cıvatanın dişlisini engellemek için yükselemedi. Tetiğin dönüşü, üzerine takılı olan ayırıcıyı, üstündeki kayma üzerine yukarı doğru itti. Geri dönerken cıvata, ayırıcı kafasına çarptı ve geri döndü. Bu, dövüş takımını kuyruğun altından fısıldadı, fısıltı kuyruğu aşağı indi ve burun yükseldi ve cıvatanın hareketi yolunda durdu. Cıvata tekrar ilerlemeye başladığında, fısıltının burnu tamamen kalktı ve ön düzleminin tamamını savaş takımı ile değiştirdi.
200'tan 2000 m'den 100m'e kadar olan ve alıcı kapağındaki dereceleri alan bir sektör olan namlu kasasının ön ucuna katlanan bir ön görüş monte edildi. Nişan çizgisi 430 mm idi. Gövde sabit sabit halka görüşünde uçaksavar ateşlemesi için. MG.34'te olduğu gibi, figürlü ense ile karakteristik balık kuyruğu şeklindeki popo, deliğin eksen çizgisine yükseltildi ve bir bipoddan ateş ederken sol el ile tutulmasına izin verildi.
Üretim hızındaki artış ve üretimin ucuzluğunun sonuçlarından biri, namlu ömrünün 3500-4000 atışlarına indirgenmesiydi, ancak bu özellik, namluyu krom plaka yapmaya başlayarak hafifçe arttırıldı. Buna ek olarak, varil basit ve sadece 4-6 ile değiştirildi. Makineli tüfek günü patladı ve namlu kapağının sağ tarafında bulunan namlu kilidi öne doğru eğildi. Makas namlu makası bir kilitle sağa doğru uzatıldı ve makineli tüfek namluyu geri aldı. Yeni namlu, tutucudan mahfazaya yerleştirilmiş, makat enine delikten dikey olarak yerleştirilmiş, tutucu kapatılmıştır. Namluyu değiştirme yöntemi, İtalyan manuel makineli tüfek "Breda" model 30'inkine benziyordu, ancak daha uygun oldu. Doğru, bir mitten veya paçavra gerekliydi ve burada ısıtılmış metale geçmek gerekiyordu. Balistik nitelikleri korumak için, namlu her 150 atışından sonra değiştirildi (üç 50 mühimmat kaseti). Yedek varil, ikinci hesaplama numarasının arkasında özel bir kapta giyildi. Namlunun yüksek oranda ateşde aşırı ısınması, genellikle kartuş kasasını hazneden çıkarmanın imkansızlığına yol açtı. Maketin hayatta kalabilmesi varilin kendisinden daha yüksekti, bu nedenle atık sandıklar şartlı yetiştiricilerin seçildiği ve yeni sandıkların bulunduğu tesise gönderildi.
Namlu gövdesi okla yanıklardan korundu ve hareket halindeyken ateş etmesine izin verildi. Ağırlık merkezinin önüne veya yakınına bağlanan katlanabilir bipod, gerekli kasanın şeklini değiştirir ve montaj bipodunu MG.34 ile karşılaştırıldığında değiştirir. Menteşe montaj bipodu makineli tüfeği yere koymayı ve hızlı bir şekilde dövüş pozisyonuna getirmeyi mümkün kıldı. Taşıma kayışı kasanın altına ve tabanca kabzasına tutturulmuştur. Nispeten yüksek toleranslar ve rasyonel bir kilitleme sistemi nedeniyle, silah toz ve kire karşı oldukça duyarsızdı - MG.42 Afrika çölünde ve Doğu Cephesinin bozkırlarında ve karlarında güvenle çalıştı. Her ne kadar bu kadar yüksek bir oranda ateş ve namlunun hızlı bir şekilde ısıtılması MG.34’inkinden daha büyük olsa da, MG.42’in doğruluğu makineli tüfeklerin normal aralığında yeterli kabul edildi. Titreşim kısmen silahın kütlesi ve dengesi ile telafi edildi ve makinenin kontrol edilebilirliği ciddi şikayetlere neden olmadı. MG.42'in bakımı MG.34'ten çok daha kolaydı, makineli tüfek yağlama maddesinin durumuna daha az duyarlı oldu ve onsuz ateş edebildi. Makineli tüfek kartuşları ve yedek parçaları ile taşımak için çelik ve alüminyum kutular servis edilir. Ekipman kasetleri için kullanılan daktilo modelleri "34" ve "41". Makineli nişancı için sorun sıranın uzunluğunu kontrol etmekti - sonuçta 20 mermi saniyede serbest bırakıldı.
Kutunun sol tarafında, "MG42" arka plakasının yanında bulunan işaretleme makineli tüfek, seri numarası ve şirketin kodu ve üreticinin kodu.
Başarının temeli MG.42. diğer pek çok savaş zamanı örneğinde olduğu gibi, servis, üretim, ekonomik ve operasyonel niteliklerin başarılı bir kombinasyonuydu. Hassas metal işleme, sadece namlu, kilitleme düzeneği, ağızlık, boyunduruk ve kızak imalatı için gerekliydi, diğer parçaların çoğu damgalama (ancak oldukça sıkı gereksinimlerle) ve dökümden yapıldı; parçaların rijit tutturulması için perçinleme ve spot gaz kaynağı kullanılmıştır. Bu zaman ve maliyeti büyük ölçüde azalttı. Bir MG.42'in üretimi ortalama olarak 250 Reichsmarks'da - bir MG.312 için 34 Reichsmarks'a karşı. MG.34'in üretimi, yaklaşık 49 kg ham metal ve 150 çalışma saatlerinde, sırasıyla MG.42-27,5 kg ve 75 çalışma saatlerinde olmuştur.
Piyade bölümünde makineli tüfek (manuel versiyon) hesaplaması makineli tüfek ve asistanından oluşuyordu ve atıcıya bir mühimmat taşıyıcısıyla bağlandılar. Alman ordusunda, hareketi ve yeniden yüklemeyi hızlandırmak için, özellikle MG.42 için daha fazla mühimmat almaya çalıştıkları için omuzda savaşta makineli tüfek kemerlerini taşımak için de uygulandı.
Atış şövale sürümünde modifiye ve hafif bir tripod makineli tüfek MG.34 (Lafette 42, ve sonra 43) ile yapıldı. Makine, döner bir pime sahip bir tabandan ve yatay yönlendirme mekanizmasının detaylarından; kızağın doğrudan makinede hızlı bir şekilde değiştirilmesi için bir tertibat ve bir vida tertibatı, bir vida kaldırma tertibatı ve bir otomatik dispersiyon tertibatı ile monte edildiği döner ve döner parçalar. İki bobin yayı içeren tampon, geri tepme etkisi altında makinenin “sıçramasını” azaltmış ve çekimin doğruluğunu arttırmıştır. Arka ve teleskopik cephenin arka teleskopik gerdirmeyle bağlanmış olan bacakları makinenin tabanına tutturulmuştur. Bacaklar kelepçelerle sabitlendi ve açacakları vardı. Makineden çekim, omuzdaki popo vurgulanarak yapılabilir. Makineli tüfek, makinenin kızağına monte edildi;
1 Kılıf, 2 kutusu, 3 arka yaka gövde, 4 yay bipod, 5-kılavuz kovan namlu, 6-tutucu, 7-regülatör, eksen 8 ile aynı eksende ve yay, 9-baz arpacık ile namluyu 10-mandal -mushka. 11-durdurucu görüş baz, 12-yay tespit parçası, 13-taban halkası retikül tipi, 17-ön görme, 18 motor eksen ve yaylı bir yay ve pim, 22-tetiği ile 24-kapatma kapağının ekseni 25 transfer kol ekseni, 26-sigorta, 29 kutuplu, ön-uç ve iki pim, 33-arka plaka, 34-butt, dil şaftının ve yay, 35 cam, dipçik 36 bağlantı vidası, 37- ile 38-butt 39-mandalı burç tamponu, 40 tampon yayı, rondelalı 41 tampon yayı, 42 varil, 43 varil birleştirme, 44 geçit çerçeve, 45-combat ichinka, 46-davul, 47 etkili yay 48-vurgu ana gücü 49 somun çarpma, şaft ve yay yayları mandal, 50 otomatik iniş ile 54 merdaneler, 56-baz kumanda kolu bağlantıları ile donatılmış, 59-iniş yaylı ve çubuklu, akslı ve yaylı 60 ayırıcı, akslı ve yaylı 61 çevirici, 62 tetikli çekme, 68 kapaklı taban, 69 mandallı kilit, 72 alıcı, 73 kaydırıcı, 74 düşme ve yaylar, 77-iki kollu kol, sola besleme için 78-besleme kolu, 82 cıvata yayı.
böceği. Makinenin bir ateşleme hızına sahip kendi tetiği vardı, tetik kolu eldivenlerde çalışmaya izin verdi. Makine, yüzüstü pozisyondan (arka ayaklar katlanmış ve ön bacaklar geri çekilmiş olarak), yer hedeflerinde oturup diz çökerek ve çıkarılabilir bir teleskopik uçaksavar rafı takarken ve hava hedeflerinde çekim yapmak için tasarlanmıştır. İkinci durumda, makineli tüfek kasasına dairesel bir uçaksavar görüşü takıldı. Katlanan makine kayışlarla giyilirdi, ön bacaktaki minderler arkaya taşınmasını daha rahat hale getirdi. Prizmatik teleskopik görüş MGZ.34 ile makineli tüfek üzerine kurulduğunda, MGZ.3000 - 3500 m doğrudan ateş kullanıldığında hedef menzili 40 m doğrudan ateş ve 2200 m dolaylı ateşe ulaştı. Makineli tüfeğin yüksek ateş hızındaki titreşimi, makineden çıkan yangını MG.34'ten daha az yığın haline getirdi, ancak özel bir mekanizma, otomatik döngülerin (senkronizörler gibi) "atlanması" nedeniyle bunları yarıya indirmeyi mümkün kıldı - 600 dev / dak. uçak makinalı tüfekler). Uçaksavar ateşi sırasında bu mekanizma devre dışı bırakıldı.
Bazen diğer makinelere uyarlanan MG.42 - İtalyan cephesinde, örneğin, makineli tüfek "Breda" olabilir.
Yüksek ateş oranı, MG.42'nin uçaksavar silahı olarak yaygın şekilde kullanılmasına yol açtı. Aslında, bu özellik, piyade için hafif bir uçaksavar silahı (ve paraşütçüler için etkili bir ateş desteği aracı) almak isteyen Luftwaffe'nin gereksinimleri dikkate alınarak göreve dahil edildi. MG.42 ayrıca tekli veya ikiz üzerine monte edildi tank uçaksavar teçhizatları. MG.34 gibi ve Lafette 36 (Zwillingssokel 36) koaksiyel uçaksavar makineli tüfeğinde, çok yönlü ateş ve -10 ila + 90 ° arasında yükseklik açıları ile kullanıldı. Bu durumda, bir makineli tüfek için bir koltuk, kavisli bir kalkan ve bir çerçeve ile bir üst makine kaide desteğine takıldı. Çerçeve, dipsiz iki makineli tüfek ve kurdeleli kartuş kutuları barındırıyordu. Makineli tüfekler tek bir inişe sahipti, halka şeklindeki uçaksavar görüşü brakete monte edildi. Makineli tüfek, aynı zamanda makineli tüfeği bipod tarafından tutan asistanının omzundan manuel versiyondaki bir makineli tüfekle hava hedeflerine ateş edebilir - bu teknik, savaştan sonra Bundeswehr'de uygulandı.
MG.42 tasarımında, Doğu Cephesi deneyiminin etkisi açıkça görülüyordu - burada hem parçalar arasındaki boşluklar hem de büyük bir şarj kolu ve ılık eldivenlerde çalışmayı sağlayan bir kutu kapak. Ayrıca Doğu Cephesi'nin MG.34 ve MG.42'e olan koşulları için eldivenlere ateş edilmesine izin veren bir “kış” inişi geliştirilmiştir. Silah atölyeleri tarafından kolayca yapılabilen, kaymaz, yaprak yaylı bir çift menteşeli kol kullanılarak, tabanca tutucusuna asılmış, damgalı bir parçasıydı; bir makineli tüfeği bir ağaç kütüğüne, kar atışı için çift ayaklı desteklere, kızaklı tesislere vb. monte etmek için bir dizi cihaz vardı. Açmada eğimli bir koldaki açmanın "dolaylı" çekimi ayrı bir popo, tetikle birleştirildi ve bütün bunlar basit bir periskop görüşü ile tamamlandı.
MG.42 savaşının sonunda, zırhlı araçlar ve tahkimatlar için bir namlu ağzı montajı (30 ° sapma açısına sahip) kurulumunu test ettik. Bununla birlikte, ara kartuşun altındaki silahlara ("Kurtzpatron") nispeten kısa bir mermi ve daha az toz gazı basıncıyla daha etkili ve verimli ataşmanlar vardı.
MG.42’in üretiminde birçok büyük işletme ve birkaç küçük müteahhit yer aldı. Yeni modelin üretilebilirliği makineli tüfek üretimindeki keskin bir artışa katkıda bulundu: I943’te, 224,8 sürümünün% 1942’i olarak gerçekleşti: Montaj beş işletmede yapıldı: Grossfuss, Dobeln’de, Mauser-Werke AG’nin Berlin şubesinde, Berlin, Maget’te Suhl'daki "Gustlov-Ver-ke" ve Avusturya'nın Steyr kentindeki "Waffenfabrik Steyr" hakkında.
İlk kez MG.42 serisinin Tunus'ta İngiliz askerlerine karşı, 1942'in sonbaharında kullanıldığı ve yılın sonunda bu makineli tüfeğin seri üretiminin başlatıldığı ve yakında Doğu Cephesi'nde ortaya çıktığı iddia edildi. Piyade silahları için yüksek oranda, ateş (1200-1300 dev / dak'ya kadar) ve yayınlanan karakteristik sese bazen Hitler'in testeresi deniyordu. Anglo-Amerikan müttefikleri MG.42 "Spandau" olarak adlandırdılar, ancak, eski Alman devlet cephaneliği adına Birinci Dünya Savaşı'ndan itibaren birçok Alman makineli tüfek çağırdılar. Mart 1945’ten itibaren Alman birlikleri, 153 712’in MG.42’ine sahipti. Wehrmacht, Luftwaffe, Kriegsmarine ve SS birlikleri tarafından ayrı ayrı üretildi. Wehrmacht için, 414 964 MG.42 makineli tüfekler yapıldı (MG.17'ten yaklaşık% 34 daha fazla ve bu yarı zamanın yarısı). Aynı zamanda, Luftwaffe'e, 4014, Kriegsmarine - 2402, SS kuvvetleri - 225 birimleri verildi. Makineli tüfek 1945'ten önce üretildi - savaşın bitiminden hemen önce MG.42, 400 000'ten daha fazlasını başlattı. Üretim sürecinde yapılan tasarımdaki değişiklikler önemsizdi. Böylece, ilk makineli tüfek grubunun, yakında plastik olanı olan bir tahta kıçı vardı. Savaşın sonunda yükleme kolu katlanır hale getirildi. Katlanmış bipodun üretimi kolaylaştırmak için bağlanması, mahfazanın pimine değil çentiğine yapıldı. Alev tutucuya sahip geri tepme amplifikatörü farklılaştı.
MG.42, hızlı bir şekilde ana ve silahlanma ve üretimdeki tüm silahlı kuvvetlerin emrinde yerini aldı. 1942’te iken, MG.42, ordu tarafından görevlendirilen makineli tüfeklerin% 20’ini, 1943’te,% 70’i ve 1944’i,% 75’ten fazlasını oluşturuyordu. 1944’in başında kabul edilen “piyade silahları programı”, aylık çıktıları 30 000’e getirmeyi amaçlıyordu. Kızıl Ordu ve müttefikleri saldırılara ve bombalamalara bağlı olarak üretim kapasitesinin düşmesine rağmen, top ve küçük silahların üretim seviyesi yüksek kaldı ve özellikle hafif piyade silahları için planlar yapıldı. Bu, mevcut rezervler ve ürünlerin metal tüketimindeki düşüş, ancak 1944g'in ikinci yarısında çelik üretimi ile kolaylaştırılmıştır. % 40% düştü ve bu üretimin son çağı oldu.
MG.42, İkinci Dünya Savaşı'nın en iyi makineli tüfeği olarak kabul edilir ve gerçekte savaş sonrası yıllarda yaratılan tüm nesil tek makineli tüfeklerin başlangıcına işaret eder. MG.42'in başarısının önemli bir bileşeni sadece rasyonel bir tasarım değil, aynı zamanda uygulamalarının rasyonel bir taktiğiydi. Alman ordusundaki makineli tüfekler, savaş birimlerinin en önemli silahlarından biri olarak kabul edildi. Savaşın başlangıcında, her üç makineden oluşan bir makineli tüfek şirketinin her biri iki makineli tüfek piyade taburuna girdiyse, 1943 m'de ademi merkeziyetçilik ilkesine uygun olarak, piyade şirketlerine makineli tüfeklerle ağır bir silah dalı getirildi. Alman ordusunda, Kızıl Ordu'da olduğu gibi, otomatik yangının gücünü arttırırken personel sayısını azaltmaya da çalıştılar. Zaten 1944’te, Alman piyade alayında 118 hafif ve 24 ağır makineli tüfek vardı, bunlar çoğunlukla MG.42’dı. 1941-1942 ise. Savunmadaki Wehrmacht piyade bölümü, 1 km cephesinde dakikada 25 073 mermi, 1944 g sonunda 42 832 XNUMX atabilir.
MG.42 ayrıca Wehrmacht ve SS'deki çeşitli milliyetçi oluşumlara da iletildi: Norveççe, Danca, Hollandaca, Baltık ve Hırvatça. İşgal altındaki bölgelerden uzaklaşan Almanlar, SSCB'ye karşı "gerilla" savaşı yapmak için makineli tüfeklerini bıraktı. NKVD, Mayıs 1944'teki Kırım Tatarlarını tahliye etme operasyonu sırasında, diğer silahların yanı sıra, 622'e çeşitli makineli tüfekler ele geçirdi (piyade bölümü için yeterli).
Almanya'nın rakipleri sık sık yakalanan MG.42'i kullandılar ve bu sadece partizanlar ya da sabotaj grupları değil, aynı zamanda öndeki lineer birimlerdi. Kızıl Ordu'nun askerleri, kendi makineli tüfeklerinin yeteri kadarı olsa bile, kupa takımlarına teslim edilmeleri gerekse de Almanları isteyerek kullandılar. Komutanlar, mühimmatın varlığında, bölümlerin cephaneliklerini Alman MG.34 veya MG ile doldurdular. 42. ABD'de, MG.34'in bir kopyasıyla başarısız olan sonuncusunun bir kopyasını bile kendi XXUMUM-30 kartuşları için yapmaya çalıştılar bile - zaten Haziran 06’ta, Genel Motorlar I'in bir bölümü olan Seginav Gear, hazırdı. ", ilk T1943 örneğini yaptı. I 24 25 dolara mal olan bu proje başarısızlıkla sonuçlandı. Finlandiya ayrıca I MG.400 sürümünü yayınlamayı da amaçlıyordu, ancak planlar gerçeklenmedi. Ancak savaşın sonunda, farklı ülkelerde kendi tek pu-cep telefonlarının geliştirilmesinde farklı MG.42 ünitelerinin yapımı kullanılmıştır - güç kaynağı sisteminin özellikleri, örneğin Belçika I MAG ailesinin tek makineli tüfeklerinde ya da Amerikan M42'inde bulunabilir.
Performans özellikleri MG.42
Kullanıcı: 7,92-mm "Mauser" (7,92x57)
Makineli tüfek bir bipod ile vücut ağırlığı: 11,60 kg
Tam vücut uzunluğu makineli tüfek: 1219 mm
Gövde uzunluğu makineli tüfek popo olmadan: 1080 mm
Namlu uzunluğu: 533 mm
Fıçının dişli kısmının uzunluğu: 476 mm
Oluklar: 4 sağ
Makaralı namlu ağırlığı: 1,80 kg
Başlangıç mermi hızı: 750 m / s
Etkili menzili: Bipodlu 800 m,
Makineden 2200 m
Güç sistemi: 50 bant veya 250 kartuş
250 kartuşlu bant ağırlığı: kg 6,90
Boş çelik kartuş kutusunun ağırlığı: 2,4 kg
Çekim Hızı: 1200 fps / dak
Lafette 42 makinesinin kütlesi: kg 20,5
Tek bir makineli tüfek MG.42v (MG.45)
II. Dünya Savaşı sırasında bazı makineli tüfeklerin karşılaştırmalı performans özellikleri
Özellikler
Hafif makineli tüfekler
Makineli tüfekler
Makineli tüfek
MG.42
"Kepek" Mk1
DP-27
MG.42
M1919A4
SG-43
ülke
Almanya
İngiltere
SSCB
Almanya
Birleşik Devletler
SSCB
kartuş
7,92x57
7,7x56 (.303)
7,62x53R
7,92x57
7,62x63
7,62x53R
Silahlı silah kütlesi, kg
12,6
11,5
10,6
32,1
21,55
40,4
Makine gövdesi uzunluğu, mm
1219
1150
1272
1219
1041
1150
Bir merminin ilk hızı, m / s
750
745
840
750
853
865
Yangın hızı, rds / dak
1200
660
600
1200
500
500-700
Mağaza kapasitesi (bant), kartuşlar
50
30
47
250
250
250
1944'te, "piyade silah programı" olarak bilinen yaygın bir silahlanma programı Almanya'da başladı. Uzmanlar kalan kaynakların aşırı kısıtlılığını anladılar ve ucuz üretim ve malzeme tasarrufu talebi yeni tek makineli tüfek için belirleyici oldu.
Parça ve bileşenlerin kullanılmasıyla, MG.42, sabit namlulu ve yarı serbest bir geçide sahip bir makineli tüfek yarattı. Makat ile namlu bir kutuya (alıcı) sabitlendi. Kapı, bir dövüş larva, yanlara iki silindir, bir sap ve sap içinde hareket eden ve bir ön göbeğe ve bir atalet ağırlığına sahip bir davulcuya sahipti. Geri tepme etkisi altında geri hareket eden larva, merdaneleri yaymak için arka eğimlerini kullandı, böylece geri çekilmesini yavaşlattı. Larva ile geri çekilen makaralar, makatın duvarları etrafına koştu, eğim ile indirildi ve davulcunun burcunun eğimli yüzeyine bastırıldı ve onu ve sapını larvaya göre hızla geri çekilmeye zorladı. Geri tepme enerjisinin bu şekilde yeniden dağıtılması, sapın ataleti ve silindirlerin başlangıçtaki seyreltilmesi ile birlikte, deliğin kilidinin açılmasında yavaşlama sağlamıştır. Cıvata geri döndüğünde, sap larvaları makat kesimine getirdi, sonra atalet ağırlığı, kartuş astarını parçalayan davulcuyu yükseltti. Aynı zamanda, ateşleme pimi burcu silindirleri yanlara yayar ve cıvatayı mermi içinde frenler. Biraz farklı bir şekilde, aynı makara yavaşlama prensibi deney makinesi SG.45'ta uygulandı, ancak yarı-olmayan bir deklanşörün başarılı bir şekilde uygulanması yeni bir silah neslinin oluşturulmasını gerektirdi.
Savaştan sonra, CETME, Heckler ve Koch sistemlerinde, MG710 İsviçre makineli tüfek ve İspanyol Amelisinde silindir yavaşlaması yapıldı (bu arada diğer sistemde de MG.42 tasarım özelliklerini ödünç aldı). Kaset düzenli olarak kullanıldı.
İlk prototip, Haziran ve Kasım aylarında, deneyimli makineli tüfek dördüncü sürümüne oturdu, ikinci ve üçüncü Haziran 1944'te yayınlandı. 1000'ten 1350 çekim / dak'a (ve hatta 1800 çekim / daktan önce) ateş oranına sahip olan bu makineli tüfeğe MG 42v, fakat aynı zamanda MG.45 olarak da adlandırılır. Yapımında çoğunlukla düşük dereceli çelik kullanılmıştır.
Makineli tüfek kütlesini 6,5 kg'a düşürmek mümkündü, yani bu özelliğe göre, bir asker tarafından tamamen hizmet verilen hafif makineli tüfeklere daha yakındı. Dışarıdan, MG.45 (MG.42v), öncelikle kısaltılmış namlu kasası ve buna bağlı olarak, iki ayaklığın arkadan tutturulmasıyla ayırt edildi. Küçük taşeronlar için parça siparişlerinin dağılımı kabul edildi; Ana imalatçılar en önemli parçaları üretmek ve montajı yapmaktı. Elde edilen standardizasyon ve yapıcı çalışmanın titizliği ile bu, Kızıl Ordu ve Müttefik bombardımanlarının hızlı ilerlemesi için olmasaydı, oldukça gerçekleştirilebilir olurdu. Makineli tüfeği seri üretime sokacak zamanları yoktu, yalnızca 16 daha geniş testler için planlanan 10 üniteleri üretebiliyordu.
Mekanik bir yavaşlama ile yarı serbest bir deklanşöre sahip olan makineli tüfek (içeri girerken volanın ataletinden dolayı) ve MG.42'ten bir şerit alıcı olan Gustlov Verke'nin baş tasarımcısı Barnitske tarafından geliştirildi, ancak yine de deneyimli kaldı. Nazi Almanya'sının çöküşünün hızla yaklaşımı ve üretim programlarının görünürde yanıltıcı olmasından dolayı, bu makineli tüfeklerin, Alman sanayinin liderlerinin savaşın bitiminden sonra Batı güçlerine sunmayı umduğu projeler arasında olduğu varsayılabilir.
Performans özellikleri MG.45
Kullanıcı: 7,92-mm "Mauser" (7,92x57)
Makineli tüfek vücut ağırlığı: 6,5 kg
Tam boy "vücut" makineli tüfek: 1219 mm
Namlu uzunluğu: 533 mm
Etkili menzili:
Bipod'dan 800 m, makineden 2200 m
Güç sistemi:
50 bant veya 250 kartuş
Ateşleme Hızı: 1000-1350 dev / dak
devam edecek