Hunlar
, Orta Asya, Kafkaslar ve Doğu
Avrupa'da, MS 4. ve 6. yüzyıl arasında yaşayan göçebe bir halktı. Avrupa geleneğine göre, ilk önce Volga Irmağı'nın doğusunu, o sırada İskit'in bir parçası olan bir bölgede rapor ettiler; Hunların gelişi, bir İskit halkının, Alans'ın batıya doğru göçü ile ilişkilidir. MS 370 yılına kadar
Hunlar Volga'ya gelmişlerdi ve 430'da Hunlar, Avrupa'da kısa ömürlü bir hakimiyet kurmuştu.
18. yüzyılda, Fransız bilim adamı Joseph de Guignes, M.Ö. 3. yüzyılda Çin'in kuzey komşuları olan Hunlar ve Xiongnu halkları arasında bir bağlantı öneren ilk kişi oldu. Guignes'in zamanından beri, böyle bir bağlantıyı araştırmaya yönelik büyük bir bilimsel çaba harcanmıştır. Bununla birlikte, Xiongnu'nun egemen unsuru ile Hunların egemen unsuru arasında doğrudan bir bağlantı konusunda bilimsel bir fikir birliği yoktur. 5. yüzyıldan kalma bir Roma diplomatı ve Yunan tarihçi olan Priscus, Hunların kendi dilleri olduğunu söylemektedir; Bu durumun bir kısmı, Türk ve Moğolca dillerinden oluşuyordu. Ancak, bir metin bütünü neredeyse yoksunluğu, şu ana kadar sınıflanamaz hale getiriyordu. Pek çok başka etnik grup, bazı modern bilim adamlarının İmparatorluğun bir dili olarak tanımladığı Gotik'in pek çok konuşmacısı da dahil olmak üzere, Hun'ın Attila yönetiminde yer aldı. Onların ana askeri tekniği okçuluk monte edildi.
Hunlar, Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşüne katkıda bulunan bir faktör olan Büyük Göç'ü harekete geçirmiş olabilirler. 453'te vefat eden Hun Attila'nın altında birleşik bir imparatorluk
kurdular; Nedao Savaşı'nda bir yenilgiden sonra imparatorlukları önümüzdeki 15 yıl boyunca dağıldı. Onların soyundan gelenleri veya benzer isimleri olan halefleri, komşu halklar tarafından güney, doğu ve batıya, Doğu Avrupa ve Orta Asya'nın 4-6. Hun isminin varyantları, 8. yüzyılın başlarına kadar Kafkasya'da kaydedilmiştir.