Küresel finansal krizin ilk dalgasından sonra, bazı Amerikalı gazeteciler ve politikacılar ABD Federal Rezerv Servisinin garip davrandığını fark ettiler. Bazı Amerikalı turbo yurtseverleri, yalnızca Amerikan’ı değil, aynı zamanda ucuz dolara sahip küresel finansal sistemi de içeren Fed’in politikasının, ABD’nin rakiplerine süper ucuz kredi kaynakları sağladığı için Amerikan’ın ulusal çıkarlarına saygılı olduğunu düşündüler.
Amerikan turbo yurtseverleri, ABD ucuz dolarlarının, ABD Federal Rezerv döviz takasları ve ABD ekonomisine sınır ötesi borç verme yoluyla ABD bankalarına diğer ülkelere akmak yerine ABD ekonomisini teşvik etmelerini istedi; örneğin, Amerikan ekonomisini yükseltmek yerine, diğer ülkelere (örneğin, Çin veya Rusya) gitti. (yabancı para cinsinden borç tüketicileri ABD'deki işletmelerden çok daha fazla ödemek istediler).
Bu basit mantık açısından bakıldığında, ABD Federal Rezerv Servisi vatansever değildi, ama hayat her zaman bir ülkenin turbo yurtseverleri göründüğünden çok daha karmaşık. Ve olay şu ki, Fed Merkez Bankası'na değil, sürükleyici bir satıcıya göre çalıştı. Dahası, bu eylemler Amerikan “Yeni Amerikan Yüzyıl” planının önemli bir unsuruydu.
Amerikan stratejik planlaması, pragmatizmi ve zaten etkinliğini kanıtlamış olan şemaları bitmeden tekrar etme isteği ile ünlüdür. ABD, Washington’un, SSCB’nin en yüksek bedeli ödediği zaferden dolayı, İkinci Dünya Savaşı’nın temel faydalanıcısı olduğu nesnel olarak Washington’u “kazandı”.
Küresel ekonominin sistemik krizi ve XXI yüzyılın başındaki tek kutuplu dünyanın potansiyel krizi bağlamında, Washington, aslında uygulamasının şekli önemli ölçüde farklı olmasına rağmen, planı tekrarlamaya devam etti. Bu stratejinin temel ilkesi, ABD'nin jeopolitik rakiplere karşı stratejik bir uzun vadeli avantaj elde etmek için sistemik sorunlarını çözmesine gerek duymaması, ancak tüm jeopolitik rakipler için daha ciddi nitelikte sorunlar yaratması için yeterli olmasıdır. Kabaca konuşursak, dünyanın geri kalanını “ateşe vermek” yeterliydi (XX yüzyılda, bu küresel bir savaş gerektiriyordu) ve ABD'nin göreceli istikrarını koruyordu.
Bu stratejiye uygun olarak son 5 yıllarında ABD’nin eylemlerine bakarsanız, o zaman ABD’nin tüm eylemleri, DAISH’in (Rusya’da yasaklanmış bir terör örgütü) ve Ukrayna’daki krizin yaratılması ile başlayıp, Rusya’nın Trans-Pasifik ve Transatlantik Ortaklık Anlaşmaları yoluyla gazlarını bağlama girişimleriyle sona erer anlaşılabilir.
Amerikalılar çeşitli yönlerde ve tüm potansiyel jeopolitik rakiplerine karşı eşzamanlı bir yıldırım düzenlemeye çalıştılar. AB ve Rusya ekonomisini baltalamak, kıtasal işbirliği potansiyeli ile sona ermesi için Ukrayna'daki Maidan kuruldu. Bundan önce, Rusya'da doğrudan bir girişimde bulunuldu, ancak başarısız oldu.
DAISH, Rus Müslüman bölgelerinin yanı sıra Çin'in çok savunmasız ve stratejik öneme sahip Sincan Uygur özerk bölgesini incitebilecek bir koç olarak yaratıldı ve geliştirildi. PRC'nin daha da acı verici olması için buna karşı bir koruma politikası uygulandı ve Amerikalılar bölgedeki potansiyel ortakları Trans-Pasifik Ortaklığının yardımıyla bağlamaya çalıştı. Hong Kong’daki “Şemsiye Devrimi” ndeki girişim Çin’in keki üzerindeki vişneydi.
Avrupa için, Rusya'dan ayrılmaya ek olarak, Amerikalılar iki darbe daha yaptı: AB ülkelerini ekonomik egemenlikten mahrum bırakacak olan Transatlantik Ortaklık Anlaşması biçimindeki ekonomik halka ve Amerikan STK'ları tarafından düzenlenen Orta Doğu'dan "mülteciler" dalgası biçimindeki siyasi halka; Orta Doğu'daki tüm mültecileri Avrupa Birliği'ne taşımak için en karmaşık lojistik zincirini örgütlemeyi başardı. Amerikan grevlerinin bazıları hedefe isabet etti, bazıları parse edildi, ancak yukarıdaki saldırı yönlerinin hepsi en önemli yöne gitmeden neredeyse anlamsız olurdu - Fed'in “dolar süpürgesine” saldırı.
Birkaç yıl içinde, Fed tüm dünyayı ucuz döviz likiditesine sokabildi. Dünyanın geri kalanının nesnel olarak var olan ucuz borçlanma ihtiyacının arka planına karşı “greft” bir patlama ile patladı ve bir dereceye kadar, krizin ilk dalgasının özellikle acı veren semptomlarının hafifletilmesine katkıda bulundu. Buna pek dikkat edilmiyor, ancak PRC'den bile şirketler trilyon dolarlık dolar cinsinden krediler toplamayı başardılar.
Ve 2015’ta, Amerikalılar tüm gezegeni çok acı verici hale getirme zamanının geldiğine karar verdiler ve “dolar kırılması” ya da “dolar süpürgelerini çalıştırdılar”. ABD Federal Rezerv oranlarındaki yükseliş, mevcut dolar likiditesindeki keskin bir düşüş ve bunun sonucunda doların tüm diğer para birimlerine karşı keskin bir yükseliş göstermesi, ABD hariç, varlıkların, yerel para birimlerinin, hisse senetlerinin, tahvillerin, keskin bir değer düşüklüğünün düşürülmesi nedeniyle dünya ekonomisini tetiklemelidir.
Bu şokun, dolar kredilerini geri ödeyemeyen şirketler ve ülkeler için bir kredi krizi yaratması gerekiyordu. Bu arka plana karşı, oranın daha da artması için ABD Federal Rezervinin “demir” vaadi ile birlikte, başkentin Amerika'ya koşması gerekiyordu. Başlangıçta, Avrupa’dan sermaye uçuşuna Ukrayna’daki savaş, Ortadoğu’dan sermaye uçuşu - DAİÇ ve yerel Maidan ve intraelite krizleri, Rusya ve Çin’den sermaye uçuşuna katkıda bulunmalı. Biri, planın çok güzel olduğu ve Amerikalıların bunu uygulamak için büyük ve özenli bir çalışma yaptığı konusunda hemfikir değil. Sorun, bu planın birçok kilit noktada gerçeklikle çarpışmaya dayanamamasıdır.
Planın en önemli problemi, uygulamanın son aşamasında, tüm ilgili tarafların bunun özüne kavuşmasıydı. “Elektrikli süpürgeyi” açmadan önce, “eski Avrupa” nın bir temsilcisi olan Christine Lagarde ve Çin Halk Cumhuriyeti Maliye Bakanı Lou Jiwei gibi uluslararası politikanın ana karakterleri. Fed'e taleplerle tekrar tekrar başvurdular yükseltmeve Lagarde doğrudan böyle bir eylem olduğunu söyledi Fed uluslararası bir krize neden olacak.
Ancak, Amerikalıların uluslararası bir krize ihtiyacı vardı. “Güçlü bir doların” kısa bir döneminde, ekonomilerin geri kalanını çok kötü bir şekilde incitmek ve en ucuza en ilginç varlıkları satın almak mümkün olacak ve ancak o zaman Amerika'daki borçlarını “yakmak” için Amerika Birleşik Devletleri'nde yüksek enflasyonu başlatmak mümkün olacaktı. Bu planın en önemli koşulu, ABD finansal piyasalarının dış şoklardan izole edilmesi - ayrılma denilen şeydi. Başka bir deyişle, genel bir çöküşün arka planına karşı, büyümek gerekiyordu.
Ağustos ayında, 2015, ABD piyasalarının Çin'den sonra düşmeye başlaması nedeniyle faiz zammı ertelendi ve bu Fed'e uygun değildi. Yılın 2015'unun sonunda, Fed açısından, "yıldızlar doğru bir şekilde bir araya geldi" ve IMF, Avrupalı politikacılar ve Çinli yetkililerden gelen uyarılara rağmen Amerikalılar tetiği çekti. Sonuç etkileyici, ancak Amerikan Blitzkrieg'in başarısı için yeterli değildi.
Evet, dünyada dolar sıkıntısı var ve gelişmekte olan piyasalarda hala büyük ölçekli bir kredi krizi göreceğiz. Evet, pek çok para birimi, Batı yanlısı "mali guruların" panik tahminleri fonunda sermaye uçuşuyla ağırlaştırılan şiddetli baskı altında kaldı. Evet, ABD rakiplerinin ekonomileri ciddi şekilde hasar gördü, ancak hepsi hızlı bir çöküşten kaçınmayı başardı.
Yılda trilyon dolara Çin'den sermaye çekildi ve Rus ruble çöktü, ancak ne dolar ne de “elektrik süpürgesi” planına göre kötü dillerin kullanılmasıyla yatırılan George Soros'un olumsuz tahminlerine rağmen Rusya ve Çin kaosa girmeyecek. Avrupa Birliği bile, mülteci krizine rağmen, entropiye direnmeye devam ediyor ve köleleştirilmiş Transatlantik Ortaklık Anlaşmasını imzalamayı reddediyor.
Amerikan mali krizinin en önemli başarısızlığı, Amerikan piyasaları yerine dünya piyasalarını çökertmek için işe yaramadı - şimdi birlikte düşüyorlar. Ve bu hiç de Washington'un istediği şey değil. Fed faiz artışından sonra ana Amerikan S&P 500 endeksinin davranışına bakalım:
Büyümek yerine, Amerikan pazarı çöktü. Yatırımcılar, örneğin altın almayı tercih ederek “Amerikan güvenli limanına” acele etmiyorlar:
Bu arada, Rusya Federasyonu Merkez Bankası, altın alıcılar kulübünde önemli bir yer kaplar, Alman medyasında şiddetli gıpta nedenleriAlmanların altınlarını iade edememesiyle kolayca açıklanır ve ABD Federal Rezervinde "depolanır". Bu anlamda, iyi bir şirkette Rusya Federasyonu Merkez Bankası: Çin Halk Cumhuriyeti Merkez Bankası da altın rezervlerini aktif olarak yeniliyor.
ABD pazarlarının düşüşü temsilcileri sonra durdu Fed, oranlarda daha fazla artış konusunda geçici bir feragat açıkladı.. En azından, piyasanın mevcut durumu nasıl algıladığı budur.
Bu şartlar altında, Amerika Birleşik Devletleri'nde, yalnızca uyuşturucu bağımlıları, teröristler ve komünistler için gerekli olduğu iddia edilen nakit yasağı fikrini teşvik etmeyi amaçlayan görünüşte mantıksız bir propaganda kampanyası ilk bakışta farkedilir hale geldi. İlk olarak, neredeyse önde gelen ABD medyasının hakkında yazmış olduğu yüz dolarlık banknotu tasfiye etmek önerildi. Washington Post dergiden önce "Zaman". Ve yasağı banknotlara destek olarak eski ABD Hazine Müsteşarlığı, en etkili Lawrence Summers'ı yaptı.
Büyük banknotların yasaklanması (AB şu anda aktif bir şekilde 500'te bir euro banknotunun yasaklandığını tartışıyor), yalnızca tersine bir faiz indirimi için değil, bugün iş ve vatandaşların para harcamasını amaçlayan olumsuz oranların getirilmesi için de hazırlık işaretidir. yarın için hiçbir şey kaydetmeye çalışmıyorum. Genellikle, vatandaşlar ve firmalar, bu tür bir politikaya büyük miktarda "nakit para" vererek ve parayı şilte altında ya da Japonya'da aktif olarak uygulanan kişisel bir kasada saklıyorlar. İsviçreNegatif oranların çoktan ortaya çıktığı yer kasalar için büyük talep ve büyük faturalar.
Aslında ABD, faiz oranlarında daha fazla bir artış için değil, dünyaya iyi bir şey getirmeyecek bir olumsuz faiz politikası (POPS) dönemi için zemin hazırlıyor. Her ne kadar küresel aşırı enflasyon şokunun başlamasından önce, küresel ekonominin (Rus da dahil olmak üzere) sorunsuz bir şekilde büyüme yoluna geri döndüğü görüleceği belli bir dönem olacaktır.
Amerikalıların para savaşının bu son “argümanına” ne kadar çabuk başvurmaya zorlanacağı çok sayıda faktöre bağlıdır, ancak hareketin yönünün büyük olasılıkla değişmesi imkansızdır.
Iyi haber Amerikalıların, ekonomilerini dünya ekonomisinden ayırma konusunda başarılı olamadıkları gerçeğinde yatmaktadır, bu demektir ki hepimiz hiper enflasyonun ateşinde yanacağız ve yangından sonra hayatta kalanlar yeni ve güzel bir şey inşa edebilecekler. Bunun için her şansımız var, ancak bu ayrı bir materyal için bir konudur.