Yalın bir dille yazdığı şiirlerini "Çocuğum Ben" adıyla kitapta toplayan Neriman Cahit, şiirlerin hikayesini önsözde şöyle özetledi:
"Bir ağacın sürgünü gibiydim, okula gidip dünyayı tanımaya başladığımda... Öğretmen oldum ve bu kez yavaş yavaş ben sürgünlerimi beslemeye başladım, bilgimle ve sevgimle... Aslında onlardı beni besleyen, o küçümen yüreklerindeki dünyalara sığmayan sonsuz gülüşleriyle... Herbiri sanki yurdumun küçücük bir deresiydi ve kocaman bir nehre dönüşmeleri bana - biz öğretmenlere - bağlıydı... Bu yüzden önce yurduna, sonra dünyaya ait öğrenmeleri gereken her şeyi, birlikte öğrenip paylaşmayı sürdürdük... İşte bu kitaptaki şiirler, o günlerin anılarından derlediğim ve çocuklarım dediğim yurdumun tüm çiçeklerinin soluğudur..."
Artı Eğitim Merkezi yayını olarak Osman Cankoy'un kapak tasarımıyla yayınlanan kitap, sadece çocuklara değil "büyüklere" de mesaj niteliğinde...
"...Ne soğuk metal oyuncaklar, ne bilgisayar, ne atari... Ne de balkondan izlemek sokağı, mahalleyi... Bırakın doya doya oynayayım, varsın toprağım kirletsin beni.
Ne talan, ne yalan, ne haram, ne de insan kılıklı yılan... Beton duvarlarla kesmeyin yolumu, söyleyin kim çaldı çocukluğumu..."
(GÜR/SEL) FOTOĞRAFLI