F Ben tüm son bültenleri itibaren benim PlayStation 4. açmak için gerçek bir neden olsaydı, gerçekten benim ilgi kırılmak o yok olduğu ya da bir süre şimdi, oldu. Ayrıca, işe gitmeyi, derslere katılmayı ve ev işlerini içeren günlük hayatımla o kadar meşguldüm ki, oynayacak ilginç bir oyun bulsam bile, programıma uyduracak zamanım olmazdı!
Ama bu, ellerimi NieR Replicant'a aldığım anda değişti . Bu, 2010 NieR Gestalt (veya kısaca NieR ) unvanının yeniden düzenlenmiş haliydi ve zevk aldığım son derece başarılı 2017 başlık NieR Automata'nın ön bölümüydü ! Bu yüzden içgüdüsel olarak, bu oyunla ilgili deneyimimin daha iyi olmasa da aynı derecede iyi olacağını biliyordum!
Başından sonuna kadar temizleyebilmek için birkaç gün ayırdım ve onu yürek burkan bir başyapıt olarak buldum demek için yeterliyim! Ama herhangi bir spoiler vermekten kaçınmak için, bunda tutacağım. Kendine bir iyilik yap ve yapmadıysan oyna.
Gerçek sorunlar, Replicant'ın tıpkı halefi gibi bir değil, birden fazla sonunun olduğunu fark ettiğimde başladı ! Bu vahiy bana haftanın tam ortasında geldi ki bu benim için en kötü zamanlamaydı çünkü dikkatimi gerektiren birçok başka yükümlülüğüm vardı. Kontrolör gibiydi toplarken nier imkansız (Orada ne yaptığını görmek?).
Ancak düşünce her zaman oradaydı, sosyal medyada ve YouTube'da bozulmalardan kaçınmak için elimden gelenin en iyisini yaptığım için kafamın arkasını kemiriyordu. Görünüşe göre insanlar, diğer dört sonun ne kadar muhteşem olduğunu paylaşmayı bırakmayacaklardı!
Sonra ertesi hafta sonu geldi ve sonunda küçük bir zaman penceresi buldum. Oyuna geri döndüm ve oyundan çıktım… iki gün sonra! Sanki biri ya da bir şey tarafından ele geçirilmiş gibi, kaçırdığım her şeyi görmek için ilerlemeye devam ettim. Ve sonların dördü de gerçekten duygusal ve ilham verici olsa da, oynayacak başka bir şeyim olmadığında, düşünmeye başladım. O sırada vazgeçtiğim her şeyin farkına vardım ...
Dışarı çıkmak isteyen arkadaşlarımdan gelen cevapsız mesajları görmek için telefonuma baktım. Günler öncesinden yorumları, fotoğrafları ve etiketleri görmek için sosyal medyamı kontrol ettim. E-postalarımı kontrol ettim ve önemli bir şey olmadığını gördüm. Bütün bir hafta sonu oyun oynadığımı anladım. Ve küçük bir parçam hafta sonumu geri istedi.
Oyunu oynamaktan zevk almadığımdan değil. Tasarım şekli, 2017'de NieR Automata ile geçirdiğim zamanın anılarını geri getirdi . O zamanlar güvenilir PS4'ümle tüm haftalarımı geçirirdim , sadece işe gidip o yıl kutsadığımız inanılmaz yeni başlığa ( Horizon Zero Dawn, Persona 5, vb.) Gelirdim . Müzik duygusal olarak ilham vericiydi ve her nota hissedilirdi. Sanki kendi kalbimi çekiyormuş gibi. Ama eminim burada, SUPERJUMP'ta ortak yazarlarımdan gelen müzikler hakkında daha çok şey okuyacaksınız.
Yapıldıktan sonra bir boşluk hissi vardı. Sanki kendimle yapacağım hiçbir şey kalmamış gibi ve bu uğraşmam gereken bir şeydi.
Sonra kafamda rahatsız edici bir düşünce belirdi: Oyunu sadece kendi hayatımdaki bir boşluğu kapatmak için mi kullanıyordum?
Birkaç gün sonra ve gerçeklik dönüşteki, ben tökezledi bu makalede , daha doğrusu ya - ABC den o tökezledi , bana benim haber dağıtımı buldum beri. Ana odak noktası mikro dönüşümler ve video oyunlarının insanlardan para almanın birden fazla yolu olmasına rağmen, içinde kendime bir bağlantı bulduğum birkaç tanıklık vardı. Örneğin bunun gibi, Rob Leming tarafından:
“Uyanırdım, esasen temelleri yapardım. Sınırda olmak zorunda kalırsam giyin, karnıma biraz yemek koy. Kesinlikle bir kahve yapın, genellikle sert bir kahve. Ve otur ve oynamaya başla. O noktada, gün içindeki her şey oyunun etrafında dönüyordu. "
Hayatımda pek çok günümü aynı rutini izleyerek geçirdiğimi söyleyebilirim - pekala, kahve içmiyorum! - hiç sorgulamadan veya bu konuda kötü hissetmeden. Bu ilk seferdi.
Girişimlerim beni tavşan deliğinin daha da derinlerine, tüm oyuncuların veba gibi kaçındığı yere götürdü. Bağımlılık Merkezi web sitesi .
2016'da yapılan bir araştırmaya göre, oyun bağımlılığı genellikle “… depresyonda olan ve sorunlarla kaçınarak başa çıkabilen” kişilerde görülür . Bağımlı oyuncular, oynayamazlarsa veya birisi en sevdikleri hobilerine müdahale etmeye çalışırsa öfkeli tepkiler alırlar. Ayrıca yorgunluk, karpal tünel sendromu ve daha fazlası gibi fiziksel semptomlar yaşayabilirler.
Tüm bunlar çoğunlukla çevrimiçi oyun ve MMORPG'lerle bağlantılı olsa da - WHO'ya göre, oyunculara 'kullanışlılık' ve 'aidiyet' duygusuna sahiplermiş gibi hissettiriyor - bu aynı zamanda tek oyunculu unvanlarla da ilişkilendirilebilir. NieR Replicant'ı oynarken ve oynamıyorken kendimde bu semptomlardan birkaçını buldum .
Yani hepimiz bağımlıyız. Hepimizin başa çıkmamız gereken ve tüm hayatımızın kontrolünü ele geçirebilecek bir bağımlılığı var. Heck, insanlar farkında bile olmadan tüm servetlerini harcadılar! Peki buradan nereye gidiyoruz?
Bu, en sevdiğimiz geçiş zamanlarımızdan birini suç haline getirmemiz gerektiği anlamına mı geliyor? Karakterlerimizi şekillendirmemize ve bugün olduğumuz insanları tanımlamamıza yardımcı olan şeylerden biri? Her oyun konsoluna "BAĞIMLILIK" damgasını koyup bunu poker makineleri, içki ve hatta kokain ile aynı kategoriye mi yapıştırıyoruz?
Tabii ki değil! Çünkü bu hayattaki çoğu hikayede olduğu gibi, onun da iki yüzü var. Biri evet diyor, sizi tüketmesine izin verirseniz ve ekranın diğer tarafındaki kişi haline gelirseniz denetleyiciyi yere bırakmak zor olabilir.
Diğeri, pek çok insanın oyun oynamayı kendi parlak kariyerlerini başlatmak için bir platform olarak kullandığını söylüyor, sektör bu kadar kısa sürede bu kadar başarılı olmaya devam etti . Bu sanatçılar, bu tasarımcılar, bu insanların hepsi oyun oynamak için çok zaman harcadılar. Ama onları tanımlamasına asla izin vermezler. Hayatlarını devralmadı, sadece onları ileri itti.
Her şeyde olduğu gibi, buradaki anahtar kelime ölçülüdür . Pastamızı da yiyebiliriz. Hiçbirimiz bağımlı değiliz. Hiçbirimiz yanlış bir şey yapmıyoruz. Sadece bir hobimiz var. Harika bir hobi! O halde oynamaya devam edelim!
Baskın kültürün alemlerinde tam bir bağımlılığa sahip olmanın, Kıvılcım'ımıza hala bağlı olduğumuzun kanıtı olduğuna inanıyorum; VE bu bağımlılık bu alanlar tarafından desteklenmiyorsa (para veya ayrıcalık biriktirmenin aksine) bu, genel olarak ve her ne sebeple olursa olsun, tüm gücümüzü egregore'a teslim etmeden önce kendi kendini yok etme yükünü taşımayı seçtiğimiz anlamına gelir. baskın kültürü doğurur. Bu, baskın kültür tarafından tamamen asimile edilmiş ve bu kültürde yaşamaya iyi adapte olmuş bir kişinin, yalnızca baskı makinesinden kurtulma yeteneklerini değil, aynı zamanda kendi Kıvılcımlarıyla (kesinti) olan bağlantılarını da kaybetmiş olması anlamına gelir.
Bu yazı yazarken, Ukrayna'ya yönelik Rus saldırıları iki haftadan biraz daha uzun bir süre önce başladı. Aradan bu kadar az zaman geçmiş olması gerçeküstü hissettiriyor.
Yaklaşık altı yıl önce, 19 Ağustos 2016'da, Portland, Oregon'da on beş yaşındaki Fallon Smart'a hızla giden bir araba çarptı. Başında ve vücudunda ciddi bir travma yaşadı ve birkaç dakika sonra annesinin kollarında öldü.
Daha önce hiç böyle bir açık pozisyon görmemiş olan ilk taşı iletişim ve pazarlama profesyoneli atsın: Linkedin'de beni takip edenler, düşük kaliteli bir seçim sürecinin nasıl çok pahalı olabileceğinden bahseden makalemi zaten okuma fırsatı buldular. Hatta aynı örneği fotoğrafta beni çok rahatsız eden bir konuyu tartışmak için kullanıyorum: profesyonel ajans.
Bugün öğrendiklerinizin çoğunun iki yıl içinde geçerliliğini yitireceğini biliyor muydunuz? Nasıl devam edeceğiniz konusunda endişeli misiniz? Okulda patlayan bilgiler sizi şaşırttı mı? İşte? Evde? Seni endişelendiriyor mu? Stresli? Ezilmiş? MERAK ETME!!! Sorunlarınızın ve kaygılarınızın çözümü, sandığınızdan daha yakın. Cevap zaten kulaklarınızın arasında.
Ortada bir tutum var - aslında baskın, çoğunluk tutumu - ilk poliçe yılında PUA binicisine önemli miktarda prim ödenecek temettü ödeyen bir hayat sigortası poliçesi satın almanın “yapıyor” veya IBC'yi "kabul etmek" veya "uygulamak". Bu yanlış.