“Putin’in dış politikası” nı kısaca gözden geçirmek istedim (Yeltsin ve Gorbachev’i gerçekten hatırlamak istemiyorum, bu yüzden değiliz). Bu yüzden pek çok kişiyi şaşırtabilir, ama Putin “Batı karşıtı” olarak başlamadı. Evet, aynen böyle, her şeyin 2000'te nasıl başladığını hatırlarsanız. Daha fazlasını söyleyeceğim, doğa, manzara ve yaşam tecrübesiyle, Putin bir Avrupa oryantasyon adamıdır. Peter, Doğu Almanya ... Rusya'da 2000'ta kapitalizm azalıyor. Paradoksal olarak, en vahşi makinelerle Rusya'nın başına daha yeterli bir insan koymak ve Avrupa ile işbirliği yapmak imkansızdı. Herhangi biri ne olursa olsun, Schröder'le Chavez'le olduğundan daha ilginçti. Chavez ile hiç ilgilenmedi. İnsanlar çok farklı. Putin pragmatist, karizmatik değil, halk kürsüsü değil. “Konstantinopolis'in altın kubbeleri”, SSCB-2, “Çürük Batı ile Ortodoks'un kutsal savaşı” - bu onun için değil. İnanılmaz derecede kulağa hoş geliyor, ancak GSYİH Batı-Rusya çatışmasının başlangıcında onun için çok ilginç olmayan bir rol oynamaya zorlandı.
Bazen şartlar bir kişiden daha güçlü olabilir, ancak genel olarak Vladimir Putin'in kariyeri ve dış politikasını inceleyen kişi komik bir paradoksla karşılaşabilir: belirgin bir “Batılı” olarak başladı. En başında - "cennete ulaşmak" ve Batı ile ortak bir dil bulmak için aktif ve ısrarcı bir girişim. Belki de, beş yılını "bir şeyin uymadığını" fark edene kadar yaparak geçirdi. Ve elbette garip: demokratik olarak seçilmiş ve popüler başkan Batı yanlısı - arkadaşlık için harika bir fırsat! Aynı zamanda, Batı basınına aşina olan herhangi bir Rus onaylayacaktır: Putin karşıtı propaganda bu süre boyunca neredeyse sürekli devam ediyor. Bu nedir? Neden? Potansiyel ortaklar arasında bu kadar net bir anlaşmazlığa ne sebep oldu? "Sıfır" ın başlangıcında Putin, ne ABD ne de AB ile kavga etmeyecekti. O zaman ana hat - ortaklık ve ekonomik işbirliği. “Egemen demokrasi” çok daha sonra ortaya çıktı. Dış politika dürtüsünün ilkinde neden açık bir cevap bırakmadan bırakıldığımı merak ediyorum? Sonuçta, aslında, Putin Latynina veya Navalny'den çok daha tutarlı ve ciddi bir Batılıydı.
Almanya'da yaşayan böyle bir kişi Alman makamlarının yapısına kolayca uyabilirdi ... Federal Meclis'teki Navalny'yi (çöp toplayıcı olarak bile) hayal edebiliyor musunuz? Genel olarak, garip bir şekilde, herhangi birinin vurguluyorum, Putin'in herhangi bir halefi olan Almanya için çok daha iyi olacak. Rusların bu ülkeyi sevmeleri için hiçbir şey yok. Kesinlikle hiç de değil. Putin'de olduğu gibi böyle bir şans, 100 yıllarında bir kez düşüyor ve ardından her zaman değil. Almanlar onları nasıl sipariş etti? Her nasılsa, sonuçta, Putin'in kızılcık yurtsever bir vatansever, bir “primer” olduğu ve dolayısıyla kötü emperyalistlerin onu “devirmeyi” hayal ettiği ortaya çıktı. Ve daha demokratik ve liberal bir insan koymak. Poroshenko gibi. Zarardan, yine cepheden karşılaştırmalı bir analiz yapacağız - bu ikisinin daha Batılı, Avrupalı bir türünün politikacısı kim? Putin mi Poroshenko mu? Üzgünüm beyler, ama Petro Poroshenko herkes, ancak demokratik bir Avrupa politikacısı değil. Sadece aslında. Avrupa siyasetiyle yüzleşmedi. Avrupa siyasi Olympus'taki bu yüzler zaten yüz yaşında ama moda olarak - kendisinden de affetti, Doğu Avrupa'daki demokrasiyi sembolize etmesi için onu mahvetti.
O zaman sorun ne? AB’de GSYİH’nın böyle bir şekilde reddedilmesinin nedeni nedir? Ama inkar tam oldu, azami, kararlı - "Esad / Putin gitmeli." "Rusları kurtarmalıyız ...". Ama neden Kesinlikle belli değil. Biliyor musun, bir tahminde bulunmaya çalışıyorum - hiç de Putin’de değil. Mesele “Putin'in politikası”. Ve bunlar tamamen farklı şeyler. Propaganda işini yapıyor ve GSYİH savunmamızın bir nevi “kontrol noktası” haline geldi. Tabii ki harika görünüyor, değil mi? Hayır, örneğin, Rusya başka bir politikacı tarafından yönetiliyorsa (ben fakirler için, ben Ruslar için varım), o zaman Avrupa'nın ona verdiği tepki anlaşılabilir ve bu yüzden bir gizem olurdu. Şu anki başkanın kişisinde “aydınlanmış Avrupa” dan reddedilebilecek hiçbir şey görmüyorum. İddiaya göre, ilk başta her şey yolundaydı ve hiçbir şey önemsemedi, ama sonra Putin çarpıcı bir şekilde değişti - sert ve otoriter oldu. Bana göre mesele biraz farklı: Batılı ortaklarımız Putin'den tamamen farklı bir politika bekliyorlardı. Ve her şeyden önce Almanlar, ama onlara tatsız bir şekilde vurdu.
İster beğenelim ister beğenmeyelim, ülkeler statü bakımından farklı. Dahası, burada doğrudan bir bağımlılık yoktur: örneğin, Suudi Arabistan, Japonya ve Riyad'ın gelişimini karşılaştırmasına rağmen, Japonya'dan çok daha aktif bir politika izliyor / takip ediyor. Yani, Rusya ile aynı: 1991'ten sonra, dünya siyasetinin "en yüksek liginden" düştük. Şey, gezegen "altında" kefaretini aldı. Biz olmadan. Ulaşılan anlaşmaların (Mafya'da olduğu gibi) kağıda kaydedilmediği açıktır. Bununla birlikte, bu anlaşmalara çok hızlı bir şekilde ulaşıldı. Bu nedenle Sovyetler Birliği'nin dağılmasından hemen sonra Yugoslavya'yı parçalamaya başladı. Ve hemen. Ve komik olduğu ortaya çıktı - 1948'te, Shitty yılı Tito'nun Stalin'le üst üste olduğu bir yıldı. Gurur bağımsız bir Josip Broz'du. Batı ile arkadaşdı, borçları vardı, her şey ajurdaydı. Aynı zamanda, “bağımsız” Yugoslavya'daki yaşam standardı SSCB veya Bulgaristan'da olduğundan çok daha yüksekti. Yaşam standartları ve açıklıkla, Yugoslavya sadece bir rüyaydı: sosyalizm ve kapitalizmin en iyi özelliklerini birleştiren bir ülke. Moskova'dan bağımsız. Bedava. Kısacası, Poroshenko ve Lukashenko'nun hayal edebileceği şey.
Sonra bombalar ona düştü. NATO bombaları. Birincisi, elbette, milliyetçilerle sıkı çalışmak, eğitimleri ve silahlandırmalarıydı. İç savaş ... ve bir pastanın üzerine vişne gibi - NATO Sırpların başına bombalar. İki nesiller arasında halk tarafından ana tehdidin doğudan geldiğini açıkladı. Ve SFRY, Varşova Paktı'na girmedi, neden? Ve bombalar demokratik bir Avrupa ülkesine düştü. İşin garibi - Rus bombaları değil. Diğer "eski" de Batı’ya gönüllü olarak girdi, ancak Yugoslavya bombalamak zorunda kaldı. Kimse buna saldırganlık dememiştir. Yani, haritada birçok ülke gözlemleyebiliriz, çok renkli, bu haritanın kendisi. Ve bütün bu ülkeler “egemenlikleri” hakkında bağırıyorlar. Yüksek sesle çığlık at. Ancak bu ülkelerin hepsinin sahipleri var. Bu nedenle saldırganlık suçlamaları Rusya'ya karşı sürekli olarak duyuluyor. Haritalarla dolu bu “bağımsız” ülkelerden birinde çalışmaya başladık. Paramız var silâh ve teknolojiye, onlara aynı Bulgaristan’ı sunabiliriz ... Ve Brüksel’den yanıt olarak, “Rus saldırganlığı” suçlaması var, neden? Hala egemen mi? Tam olarak değil. Bütün bu bölgeler ve ülkeler zaten birisine ait. Bu arada, biz de “ayrıldık” ve tahakkuk ettik; bu nedenle la la Surkov'da “egemen demokrasiye” yönelik nefret derecesi.
Bize göre, bağımsız bir Rusya, 2013'te bağımsız bir Ukrayna ile müzakere ediyormuş. Ancak birinin bakış açısından - iğrenç ve saldırganlıktır. Putin uzunca bir süredir Avrupa ile ilişkilerini daha fazla önemsemeden sıraya dizdi. Prensip olarak, fikir mantıklıydı: ticareti artırmak ve “oyun sırasında” adım adım her şeyde hemfikir olmak. İşe yaramadı. Hiç işe yaramadı. İşe yaramaz bir yerde bir tornavidayla vidayı uzun süre vidalarmış gibisin. Bükersin, bükersin, düşünürsün - neredeyse sarılır. Ama hayır - çıkıyor, bir dönüş bile almadı. Avrupa ile mevcut çatışmanın sorunu, Ukrayna sorununun Rusya olmadan “çözülmüş” olmasıdır. Öyle düşünüyorlardı. Ve Kremlin’in Şubat ayından sonraki tüm teklifleri bir cevap alamadı. Soru kapalı, güle güle. Ve sonra Kremlin hareket etmeye karar verdi. Avrupa ile de tutarsız. Buradan Kırım ve Donbass. Rus birlikleri Kırım'ın kontrolünü ele geçirip referandum ilan edildiğinde, Merkel Putin'i aramak için koştu. Ancak tahmin edebileceğiniz gibi biraz geç oldu. Tren de çoktan gitti. Bu arada, bu Putin ile ilgili değil. Jeopolitik yasaları basit ve zalimdir: Bu durumda, herhangi bir yeterli politikacının aynı şekilde davranması gerekir. Tabii ki, herkes bunu yapmaya cesaret edemezdi.
Yani bu Putin'le ilgili değil. Kesinlikle. Mesele Rus siyasetinde ve bunlar çok farklı şeyler. Sadece bu durumda başka makul kararlar bırakmamışlardı. Seçilecek hiçbir şey yoktu. Eğer bir Batılı olsaydı, üç kat daha - durumu değiştirmezdi. Bu arada, hepimizin anladığı gibi - aldığı bu karar yalnız değildi. Bu nedenle, Kremlin. "Tango dansı için iki taneye ihtiyacımız var" - İngiliz dili politik sözlüğünde oldukça popüler bir söz. Putin basitçe “referans” bir Batılı olabilir - yaklaşan hareketlerin yokluğunda hepsi tamamen anlamsızdı. Putin’in Avrupa liderlerine önerisini en baştan çok basitti: hadi beraber Avrupa politikasını yapalım. Bu teklif buzlu sessizlikle karşılandı. Bu arada, güleceksiniz: Yeltsin ayrıca böyle bir şeyi karıştırmak istedi. Fransa ve Almanya ile birlikte. İşe yaramadı. Avrupa haritasına bazı şemalar çizmeye çalışıyoruz, tüm bunların gereksiz ve kesinlikle gereksiz olduğu gerçeğini anlamadan bazı seçenekler sunuyoruz. Tüm Avrupa programları zaten çizildi, kabul edildi ve onaylandı. Ukrayna'da, Belarus'ta ve Rusya'da ... Şehrin dışında bir evde oturduğunuzu ve bir çeşit "geliştirici" nin orada bir alışveriş merkezi kurmaya karar verdiğini düşünün ... Bunun gibi bir şey. Ve boyayı boyayosun, çatıyı kapat.
Sadece, anladığınız gibi, “Avrupa-Yahudi” nin planlarını ve gelecek sınırlarını kamuya duyurmak pek doğru değil. Bu nedenle bir skandala neden olabilir, bu nedenle kamuya açık bir şekilde seslendirilmez, ancak Doğu Avrupalı politikacıların koordineli hareketlerinden tahmin edilmesi kolay olduğu için planlar vardır. Avrupalı ortaklarımızın bizim için hazırladıkları geleceği tahmin etmek de aynı derecede kolay: Ukrayna'ya bakın. Siyasi kaos, iflas eden ülke, ülke kolonisi. Ve "danışmanlar" ve Avrupalı komisyoncuların işgali (sessizce Ukrayna cesedi üzerine eğilen tozlu kasklarda). Bu nedenle, Putin'in bütün çabaları boşunaydı - duyulmadı ve duyulamadı. Bunu tam olarak duymadılar çünkü bu beyefendilerin planlarında Moskova'nın siyasi bir merkezinin varlığı prensip olarak görünmüyor. Ukrayna'daki kriz bunu canlı ve canlı bir şekilde gösterdi: Ukrayna, ekonomisi Rusya'ya bağlı olan çok büyük bir ülke (2013). Kesin bir şekilde “reform” yapmak, Moskova'nın görüşünü dikkate almadan, en azından söylemesi son derece zor. Maidan ve Kırım'dan sonra, Rusya ile Almanya, Fransa, ABD arasında sonsuz müzakereler yapıldı. Peki, tüm bu olaylara ayak uydurmalarını engelleyen ne oldu? Rusya'nın "ciddi meseleler" yapmasına izin verme isteksizliğinden başka bir şey yok. Dünya güçlerinin koordine olmayan eylemlerinin bir sonucu olarak, bir “Ukrayna'nın çöküşü” yaşandı. Bunlar bizim turtalarımız. Tüm ülke haritadan silindi ve nükleer silahsız.
Aslında bu, Rusya’nın büyük bir Avrupa politikasına girmesine ve mevcut krize yol açmamasına temel bir karardır. Kırım'da ve Putin'de durum böyle değil. Politik kriz sistemiktir. Kırım kırılmaz - başka bir yerde kırılır. Bu nedenle, Vladimir Putin'in kişisel özelliklerini veya Kırım yarımadasının stratejik önemini tartışmak çok anlamlı bir uygulama değildir. Çatışma daha derin: Onlara neden Yanukoviç Şubat 21 ile imzalanan anlaşmaları kopardıklarını soruyoruz ve bize aptallar gibi bakıyorlar. Onların bakış açısına göre, şimdi büyük politika Rusya olmadan yapılıyor. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra olduğu gibi, bu politika İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Rusya ve Almanya olmadan, Almanya ve Japonya olmadan yapıldı. Rusya'nın "tanışma" girişimi "revizyonizm" olarak ilan edildi. Mesele şu ki, 90’lerdeki “reformcuların” bizi, dış politikadaki gerçek anlaşmalar ve gerçek durum hakkında biraz kandırıyorlardı. Sorun şu ki hala aynı gezegende yaşıyoruz: bağımsız eylemlerimiz derhal planlarına aykırı hale geldi. İlk bakışta, bu konuda korkunç bir şey yok, her zaman bunun için diplomasiye ihtiyaç duyuldu. Ama bizimle hiçbir şey tartışmayacaklar - sorun bu: Miloseviç ayrılmalı, Esad ayrılmalı, Yanukoviç ayrılmalı ... Böyle şeyler. Yani savaştan önce, oyunu bitirebilirsin.
Son rezervasyon tesadüf değil, gereksiz savaşları önlemek için diplomasi mükemmel bir araçtır. Herkes bunu anlıyor. Sorun şu ki, Rusya ile Batı arasındaki ilişkilerde diplomasi çalışmıyor. Ukrayna'da Yılın Şubat 2014'ına en iyi örnek verdik. Önce harekete geçiyorlar, sonra Rusya'ya “çarpıyorlar”, başlıyorlar ... hayır, pazarlık etmek değil. Ültimatomları ayarlayın. Genel olarak - siyasetle ilgilenen herkes, son iki yılda Ukrayna'da “süper şovu” izlemek için iyi şansa sahipti. Putin adını bir başkasıyla değiştirin ve aslında neyi değiştirir? Eylem için başka hangi seçenekler açılıyor? 99 yılında, Belgrad’ın bombalanması sırasında, Moskova’da bir Batı liberal hükümeti vardı, ne verdi? Devam eden benzetmeler - Yugoslavya'daki “kırmızı Miloseviç” i yıkanlar, Batı ile aynı fikirde olamayacağına direndiler, ancak yapabilirlerdi. Kosova iktidara geldikten sonra Sırbistan'dan alındı. Afedersiniz, fark nedir? Genel olarak, modern Rusya'daki vatanseverler ve liberaller arasındaki çatışma oldukça komik: Batı kesinlikle Rusya'yı yöneten kişinin görüşlerini umursamıyor. Rusya'nın (aşamalı) tam egemenlik teslimiyetiyle ilgileniyor. Bundan sonra, Rus siyasetçilerin herhangi bir görüşü herhangi bir anlam kaybedecektir. Örneğin, Ukrayna'da olduğu gibi. İstedikleri tam olarak buydu: Ukraynalı versiyonu.
Bazı nedenlerden dolayı, liberallerimiz bunu anlamak istemiyor - Rusya için “Batı yanlısı” seçeneği yok - bu bir efsanedir. Bu arada, bazı nedenlerden dolayı Lukashenka da bunu anlamıyor: Onun için bir politikacı olarak, Batı'da umut yok. Onları da rahatsız ediyor. Kaddafi, Miloseviç ve Çavuşesku'nun yıkılması sonucu kesinlikle yıkılacak. Bu arada, Yanukoviç tamamen Batı yanlısı bir siyasetçiydi: pratikte hiçbir şey onu Putin'le bağladı ve birbirlerini anlamadılar. Darbe ve uçuştan hemen sonra "Rus yanlısı" oldu. Bir şey ona bağlı olduğu sürece - Batı’daki hiç kimse onu böyle aramadı. Batı, yalnızca Yatsenyuk gibi kukla politikacılardan memnun. Başka hiçbir politikacı ayarlayamaz. Lukashenka'nın sorunu büyük siyasette mutlak bir amatör olmasıdır. Batı'nın bütün eylemleri “yıkımı” hedefliyor. Ancak bunu anlamıyor ve anlamak istemiyor. Bu tür canlı bir örnek, sosyalist Polonya'da insan yapımı bir krizdir: önce kendi ekipmanlarını satın almaları için kredi verildi (bir Güney Kore!), Ve sonra bu ekipmanla birlikte piyasaya sürülen ürünleri almayı reddettiler. Ve kredilerdeki faiz oranlarını yükselttiler. Ve 80'te korkunç bir kriz vardı. Bunun nedeni sosyalizm değil, Polonyalı liderlerin aşırı hırsıdır. Sosyalist Romanya'da da benzer bir şeyler oluyordu. Kredi - Batı teçhizatı - piyasayı kapatmak - borç. "Sosyalist sistemin krizi."
Görüyorsunuz, sorun şu ki böyle olumlu bir örnek yok. Yem atmak, sonra gelecekteki avın saf yüzünün önünde bir solucan sürüşü, yalıyor, yemi yutuyor, çengel! Şimdi tüm yaşayanlar bütün bunları Ukrayna örneğinde gözlemledi. Tam döngüsü. Bu, Kremlin'in şu andaki sakinlerinin inatçılığı ile ilgili değil, aslında Avrupalıların bize ilginç bir şey teklif etmedikleridir. Bu nedenle, 99’te, Rus “Batılılar” NATO’nun Belgrad’a yönelik grevlerini önlemek için hiçbir şey yapamadı. Sırbistan’ın yenilgisinin bir sonucu olarak, Rusya’nın tüm politikası ciddi biçimde değişti. Yugoslavya'ya bir NATO saldırısı olmasaydı, büyük olasılıkla Putin Moskova'da iktidara gelmeyecekti. Evet, kesinlikle. Bu dış politika anı Rus iç politikasının dönüm noktası, aniden “Batılıların” çekmediği ortaya çıktı. Onların kozları, iktidarda olduklarını, Batı ile dostluğu garanti ettiklerini ifade ediyordu. 99-th yıl, bu cesur ifadeyi ikna edici bir şekilde reddetti, tıpkı 98-oh'un liberal bloğun "ekonomik harikalarına" büyük bir dikkat çekti. Putin bu nedenle 2000'ta iktidara geldi. İktidarda kalabilmek için, Rus “Batılılar” en az iki bölümden oluşan bir program yürütmek zorunda kaldı: herkesin uzun süredir konuştuğu Batı yatırımlarını çekmek ve Sırbistan'a saldırıyı diplomatik yollarla durdurmak.
Bildiğimiz gibi, bunların hiçbiri olmadı. İşe yaramadı, işe yaramadı. Ve liberal politikacılar gibi “liberal politikalar” da tirajlı bir şekilde hâlâ pişmanlık duydukları ortaya çıktı. Aslında, Putin ile aralarındaki fark politik yönelimli değil. Aradaki fark, gelecekteki Rusya ve Avrupa varsayımsal birliğinde kabul etmeye hazır olmalarıdır. Putin'e göre bu, Rus ulusal çıkarlarının prensipli bir ifadesidir, onlar için Romanya'nın dansçılardaki rolü (bu arada, Romenlerin de petrolü vardır). Bu yüzden, çatışma açıkça yanlış bir şekilde ortaya çıkıyor: Putin gerçekten Batı ile arkadaş olmak istedi, ancak Gorbachev-Yeltsin tarzında değil, ancak Rusya'yı çarpacak olan şanlı bir trinite (Gorbachev-Yeltsin-Putin) için çok umut verdiler. sıfıra Ana çatal orası. 90’teki liberallerimizi asıl sektöre en az on milyarlarca dolar çekmek ve Kosova’nın kuzey batısını bile Batı diplomatlarından (Sırplar’ın yaşadığı her şey) kovmak farklı olabilirdi. Ama tamamen iktidarsız oldukları ortaya çıktı, hiçbir şey yapamadılar. Batı, arkadaşlarıyla Rusya'dan görüşmek istemedi. Ve başarısızlıklarının nedeni olarak petrol fiyatları hakkında bağırdıklarında, şu iki basit soruyu sormaları gerekiyor: dış yatırımlar ve Sırbistan hakkında. Sorun, Batı’nın, Rusya’nın temelde olmayan problemlerde bile görüşünü dikkate almaya hazır olmamasıdır. Bu durumda, ulusal liderin adı kesinlikle önemli değildir.