İtalyan sagra konseptiyle ilk karşılaştığım zaman, 2014'te İtalya'ya ilk kez gitmiştim. Slow Food'un Torino'daki uluslararası Terra Madre toplantısında epik bir aşırı uyarılma gününün sonuna yaklaşmıştım . Salone del Gusto'nun bir yanındaki sessiz bir stantta , İtalya'nın Cuneo kentinin bölgesel balkabağı fuarı olan Fiera Regionale della Zucca adlı bir şeyin reklamını yapan küçük, akordeon katlanmış bir broşürle karşılaştım .
Kapakta, bir ortaçağ kasabasının meydanındaki balkabağından yapılmış bir kemerin altında oturan sevimli bir cüce olan bir illüstrasyon vardı. İçeride, balkabağı pişirme gösterilerinden ve her derste balkabağı içeren yemeklerden, çocuklar için kış kabağından nasıl müzik enstrümanları yapılacağına dair oyma sergilerine ve derslere kadar, üç günlük kabak dolu festivaller listelenmiştir. Duygu, başka bir dilde kendi eksikliğiniz olan bir duyguyu ifade eden bir kelimeyi keşfetmek gibi anında tanınmaktı - politik bağımlıların schadenfreude kelimesini ilk kez duyduklarında hissetmeleri gerektiği gibi ya da nostaljik aşıklar saudade hakkında bir şeyler öğreniyor .
O zamanlar Oregon Eyalet Üniversitesi'nde tarım araştırmacısı olarak ve organik bir sebze çiftliğinin pazar müdürü olarak ek iş yapıyordum. Ancak son birkaç yıldır, zamanımın çoğunu başka bir şey kaplıyordu. Bitkileri üreten insanlarla onları yiyen insanlar arasında bazı bağlantılar kurmak için "partiler" dediğim etkinliklere ev sahipliği yapıyordum.
Sebzelerin dünyası Oz'un diyarı olsaydı, bitki yetiştiricileri perdenin arkasındaki büyücüdür. Yediğimiz yiyecekler üzerinde muazzam bir güce sahipler, ama onlar sadece insan. Örneğin, şeflerin yumuşak omuzlu biberleri israf etmeden doğranması daha kolay olduğu için sevdiklerini veya çoğu kış kabağının Şükran Günü'nden önceki günlerde satıldığını bilmek için akıl okuyamazlar. Ve çoğumuz bitki yetiştiricilerinin var olduğunu gerçekten bilmediğimiz için, bırakın onları nerede bulacağımızı bile, en çok önemsediğimiz nitelikleri onlara söyleyemeyiz. Tüketicilere devam etmekte olan yetiştirme projeleri hakkında geri bildirim vermeleri için fırsatlar yaratarak akademik ve ticari bitki yetiştiricileri topluluklarına yeniden bağlamak istedim, ancak "parti" kulağa "geri bildirim oturumundan" çok daha çekici geliyor.
İlk partim biber partisiydi. Birkaç yerel bitki yetiştiricisinden şeflerden ve tüketicilerden en çok hangi çeşitleri sevdikleri konusunda sağlam geri bildirim almak amacıyla mevcut biber yetiştirme projelerinin meyvelerini paylaşmalarını istedim. Bulması zorlaşan eski bir melezin yerini alacak yeni bir açık tozlu çeşidin salınmasına yardımcı olmak amacıyla çiğ ve kavrulmuş düzinelerce biber çeşidini tattık. Biber yetiştiricilerinin tüketicilerin en çekici bulduğu üreme çizgilerini daha iyi anlayarak uzaklaşacağını umarak girdim. Beklemediğim şey , etkinliğin ne kadar eğlenceli olacağı ve anında nasıl bir topluluk duygusu yarattığı idi.
Geriye dönüp baktığımda, neden şaşırdığımı bilmiyorum. Yiyeceklerin insanları bir araya getirdiği bir gerçektir, ancak biber partisinde hissettiğim spesifik enerji, bir akşam yemeğinin genel iyi ortamından farklıydı. Amaç ve yaratıcılık duygusuyla bir zevkti, Birleşik Devletler'de uzun zamandır gündelik hayattan boşanmış hisseden bir gıda sistemine yeniden yatırım yapma duygusu - bir perdenin ardında gizlenmiş.
Terra Madre'deki broşürle bu şans eseri karşılaşma bana bu buluşmalar için yeni bir kelime, yeni bir dil verdi: Sagra. İtalya'da sagra , genellikle yemek merkezli bir festivaldir. Kelime , İtalya'nın hasadı kutlayan bayramların olduğu bir topluluğu bir araya getirme - kutsama - bir araya getirme - kutsama - geçmişine atıfta bulunan Latince sacrare kelimesinden geliyor .
Antik destan genellikle dini bir yöne sahipti ve Ortaçağ döneminde tapınakların veya kiliselerin önünde kutlanırdı ve genellikle belirli azizler veya bayram günleriyle ilişkilendirilirdi. Ayrıntılı öğünlere ek olarak, sagre bazen at yarışı veya bir kabakgil ağacı gibi tarihi gelenekleri, ritüelleri veya spor etkinliklerini de içeriyordu . Modern sagre belirgin bir şekilde daha sekülerdir, bir devlet fuarı ile bir kilise pikniği arasında bir haç gibi bir şey, ancak buharlarını kaybetmediler; Bazıları İtalya'da her yıl 20.000 ila 30.000 arasında bir düşüş yaşandığını tahmin ediyor, genellikle Haziran ve Eylül ayları arasında (açık havada yemek sezonu). Bunlar gündelik, aile dostu ilişkiler ve birçoğu yerli ve yabancı turistlerin bir karışımını çekiyor. Neredeyse bir kural olarak, iddiasızlar, bazen hokey noktasına kadar - kızarmış yiyecekleri, ucuz hediyelik eşyaları ve smaç tanklarını düşünün.
O mütevazı üç sayfadan esinlenerek, Portland, Oregon'a eve döndüğümde, araştırmacı arkadaşım Alex Stone ile şimdiye kadarki en iddialı etkinliğimizi yapmak için ekip oluşturdum: Squash Sagra. Birkaç yıldır kış kabağı yetiştirme denemeleri üzerinde çalışıyorduk. Yetiştiricilerden duyduğum en yaygın şikayetlerden biri, Amerikalıların kabaklarının çoğunu Şükran Günü civarında satın almalarıydı - ancak çoğu kış kabağının tadı kışa kadar pek güzel olmaz. Destansı bir Squash Sagra (çok güzel eski bir depoda olmasına rağmen) Ocak, Şubat ve sonrasında kış kabağı satın alıp yemesi için daha fazla Portlandlı alabilir mi?
Squash Sagra 2017 bir patlama oldu. Squash “kasap” gösterileri yaptık. Tuzlu diplerden balkabağı dondurmasına kadar squash-y lezzetlerinden örnekler servis ettik. Tariflerin tanıtımını yaptık. Çocukların squash boyamasına izin veriyoruz. Bir "curcubit kucaklamaları" fotoğraf standımız vardı. Squash temalı birçok kıyafet görüldü. Ve böylece devam ettik. Ertesi yıl sagra'mız kabak ve fasulye içeriyordu. 2018'de Hindiba Haftası , Seattle'da yıllık bir Sagra del Radicchio içeren çiftçilik ve restoran ortaklarıyla oluşturuldu .
Ardından, 2019 yılında , Portland'daki Kış Sebze Sagra'sında dokuz taze ve depolanmış sebzeleri aynı, ancak yakın zamanda güzel bir şekilde yenilenmiş ve ısıtılmış eski depoda kutlamak için yaklaşık 1000 katılımcıyı çektiğimizde bir sonraki seviyeye geçtik . İnsanları, genellikle takdir edilmeyen bu yerel olarak yetiştirilen kış yiyeceklerine yönlendirmenin yanı sıra, sagra kelimesi birçok Amerikalı kelime hazinesine tanıtıldı.
Erken 2020 yılında COVID-19 dünya üzerinde soyundan hemen önce, ben bile bir kuzey İtalya'ya Amerikan radicchio yetiştiricileri, şefler ve savunucuları bir grup çekmek için arkadaşım ve İtalyan çiftçi Myrtha Zierock ile ortaklık Radicchio Expedition özünde bu konuda daha fazla bilgi edinmek için İtalyan mahsulü. Beş gün boyunca Veneto, Trentino-Alto Adige ve Fruili-Venezia Giulia bölgelerinde radicchio çiftçileri ve yetiştiricileri ziyaret ettik ve Dolomitler'deki Foradori şaraphanesinde Giàz (Trentino lehçesinde 'buz' anlamına gelir) adlı bir kış sebzeleri kutlamasıyla son bulduk. Myrtha, Giàz için vizyonunun , ABD'de organize ettiğimiz ve gerçek bir İtalyan'dan gelen çok takdir edilen bir iltifat olan sarsıntıdan ilham aldığını iddia ediyor . Bu kutlamalara eğitimi, savunuculuğu ve neşeyi birlikte dokumada aynı vizyonu paylaşıyoruz.
Ailem 1920'lerde Sicilya'dan Amerika Birleşik Devletleri'ne geldiğinde anavatanlarını geride bırakıp Amerikan kültürüne asimile olmaya hevesliydiler. Sicilyalı-Amerikan ailemle çevrili olarak büyüdüm, ancak kimse benimle İtalyanca konuşmadı (neredeyse sadece Sicilya lehçesini konuşan büyük büyükanne komşum olmasına rağmen) ve Sicilya'yı ilk ziyaretim 2014'teki o gezide bir yetişkinken oldu. Atalarının vatanlarına ilk kez dönen pek çok ikinci ve üçüncü kuşak göçmen gibi, aynı anda bir turist gibi hissetmenin baş döndürücü hissini ve sanki ilk kez geniş bir aileyle çevriliymiş gibi yaşadım: tıpkı birbirine benzeyen insanlar benim gibi kuzenlerim gibi büyükanne ve büyükbabam. Son altı yılda İtalya ve Sicilya ile yeniden kişisel bir ilişki kurmak hayatıma yeni bir anlam katmanı getirdi. Amerika Birleşik Devletleri'nde, Amerikan ve İtalyan geleneklerini birleştiren kendi sagre versiyonumu geliştirmek, bu deneyimin önemli bir parçası oldu.
Mutfak Yetiştirme Ağı’nın sarkısının herhangi bir şekilde "otantik" olduğunu iddia edemem (her ne kadar az sayıda İtalyan modern İtalyan sagrının İtalyan kültürünün otantik bir ifadesi olduğunu da iddia edebilir). Herhangi bir ithal kültürel eser gibi, çeviride de bir şeyler değişti. Ancak yıllar önce Piemonte'de tuhaf bir kabak broşürü ile bu şans karşılaşması, Amerikalıların lezzetli yemeklerin tadını çıkarmak (ve şekilli şapkalar takmak için) vaazını atlayarak yöresel yemek yeme konusunda daha heyecanlanmalarına yardımcı olacağını umduğum bir fikrin tohumunu attı. bir dilim balkabağı turtası gibi) toplulukta.
Lane Selman, Oregon Eyalet Üniversitesi Bahçe Bitkileri bölümünde Uygulama Profesörü yardımcısı ve Oregon, Portland'daki Mutfak Yetiştirme Ağı'nın yönetici direktörüdür.
Dün, Medium'da ilk hikayemi yayınlamamın üzerinden tam bir hafta geçti. Yaşasın benim için! Bu yüzden birkaç yansıma için iyi bir zaman gibi görünüyor.
Görme kaybı olan insanlar günlük yaşamda birçok zorlukla karşı karşıya kalmıştır. Bazı mücadeleler, yerlerde gezinmeyi, kıyafetleri düzenlemeyi ve erişilebilir formatlarda okuma materyalleri bulmayı içerir.
Geçen hafta sonu, bölgem için çok nadir görülen, benzeri görülmemiş bir kar fırtınası yaşadık. Her şey soğuk, ıslak ve donmuştu.
Yani, İmkansız Yiyecekler. Kaotik gıda endüstrisini tamamen bozan ve çeşitli alternatif protein üretim teknikleriyle değişim yaratan birçok harika şirketten biri.
Lezzet ve kaplamanın ötesinde mutfak mükemmelliğine değer veren bir aile kültüründe yetişecek kadar şanslıyım, ciddi bir şefin kreasyonlarını takdir etmek için her fırsattan zevk alıyorum. Yemek pişirmeyi tüketicinin kişiliği, sağlık ihtiyaçları ve ruh haliyle bir norm olarak ilişkilendirmeyi inanılmaz buluyorum.
Yemek anıları en güçlü anılardır. Bu gezegendeki insan olarak yaşadığımız tüm deneyimler arasında, en sevilenler, en kalıcılar ve en evrensel olanları, yiyecekleri çevreleyenlerdir.