Dünyanın en ölümcül 3 seri katili hakkındaki serinin ilk bölümü için buraya tıklayınız.
Kolombiya, 1810'da İspanya'dan bağımsızlığını kazandı, ancak hiçbir zaman gerçek anlamda siyasi istikrara ulaşamadı. Kolombiya; 19. ve 20. yüzyıllarda 2. Dünya Savaşından sonra "La Violencia" olarak bilinen yaygın bir siyasi saldırganlık dönemine girerek bir dizi çatışma ve devrimle çalkalandı. Liberal başkan adayı 1948'de suikasta kurban gittiğinde, önde gelen iki siyasi parti arasındaki intikam amaçlı şiddet tahmini 200.000 kişiyi öldürdü.
Ülke hiçbir zaman gerçekten iyileşmedi. Yavaş ve işkenceli bir iç savaş kök saldı ve 1958'den itibaren yarım yüzyıl içinde 220.000 kişi daha hayatını kaybetti; Kolombiyalıların And Dağları'nda büyüyen koka bitkisini keşfetmesi ile ülkenin dengesi daha da bozuldu. Uyuşturucu savaşları, ülkenin tırmanan silahlı çatışma şiddetiyle birleşince 50.000 kişiyi daha öldürdü.
1990'larda Kolombiyalılar, suç önleme uzmanı Robert Muggah'ın tanımladığı gibi, “cinayetle huzursuz bir birliktelik” geliştirdiler. "Yaşam dokusunun bir parçası haline geldi, normalleşti ve hatta sıradanlaştı."
Latin Amerika'da Igarapé Enstitüsü'nün verilerine dayanılarak adalet üzerine çalışan bir düşünce kuruluşunu yöneten Muggah, Kolombiya'nın çok yüksek cinayet oranının seri katillerin kurbanlarını diğer tüm kurbanlardan ayırmayı oldukça zorlaştırdığını söylüyor. Polisin failleri yargılaması inanılmaz derecede zorlaşmıştı.
"1990'larda ve 2000'lerde yılda 20.000'den fazla insan öldürüldü" diye belirten Muggah açıklamalarına ekleme yaptı ve "Polis, savcılar, kamu savunucuları ve hakimler kelimenin tam anlamıyla tüm cesetlere ayak uyduramadılar." dedi.
Son olarak, 2016 yılında, hükümet ile Kolombiya Devrimci Silahlı Kuvvetleri (FARC olarak da bilinir) arasında tarihi bir barış anlaşması imzalandı ve pek çok kişinin ulusun yeni bir barışçıl istikrar dönemine girdiğine inandı.
Ancak ne yazık ki, Kolombiya'daki kan engellenmeden akmaya devam etti. Bu ayın başlarında, Cali kentinde uçurtma uçurduktan sonra 14 ile 18 yaşları arasındaki beş genç, boğazları kesilmiş olarak bulundu. Sadece bir hafta sonra, bir grup kukuletalı adamın Narino'da kalabalık bir barbeküye ateş açması sonucu sekiz öğrenci öldürüldü. Her durumda, yerel çeteler ve uyuşturucu kartelleri sorumlu tutuldu.
Mesele şu ki, 1990'ların sonlarında olduğu gibi bugün de Kolombiya'daki cinayet oranı, eyaletin suçluları mahkum etme kabiliyetini büyük ölçüde aştı ve bu da pek çok şiddetli haydutları serbest bıraktı.
Muggah, bir suçlama yapıldığında "aklanan" suçların sayısına atıfta bulunarak, "Kolombiya son derece düşük temizleme oranlarına sahip" diyor. "Kolombiya'da temizlenme oranı 100'de 10 civarında. Yani Kolombiya'daki cinayetlerin yüzde 90'ı cezasız kalıyor."
Muggah'ın önerdiği şey, Kolombiya'da ve Latin Amerika'nın diğer pek çok yerinde hapis cezasının caydırıcı olmadığıdır. Bu oldukça şaşırtıcı olmayan bir sonuç, ancak daha koyu bir astara sahip. Çünkü Kolombiya, insanların gevşek kanun yaptırımlarına ve normalleştirilmiş şiddete tepki verme şeklinin bir petri kabı örneğiyse, sonuç her çeşitten daha fazla katil gibi görünüyor. Ve daha sık can alan daha çok katil.
Bazı akademisyenlerin öne sürdüğü gibi, ülkenin seri cinayet oranının genetik olmadığını söylüyor. Kolombiyalıları Şili, Ekvador veya Panama'daki komşularından daha şiddetli kılan bazı içsel kültürel faktörler de yok.
"Bunun yerine, gevşek kanun yaptırımı, düşük temizlik oranları, yüksek düzeyde cezasızlık ve şiddetin normalleştiği ülkelerde daha yüksek bir seri cinayet olasılığını görmeyi bekleyebiliriz."
Dedektif Aldemar 1998'de seri katil Luis Garavito'nun profilini oluşturmaya çalışırken (serinin bir önceki bölümünde detaylıca bahsetmiştik), cinayet vakalarının neden bu kadar nadiren açıldığını şahsen tecrübe etti.
1998 yılında, başsavcının ofisi nispeten yeni bir kavramdı ve çoğu durumda bilgi paylaşmayı reddeden polisle doğrudan rekabet içindeydiler. Bunun üzerine, tamamen millileştirilmiş bir sürecin eksikliği vardı. "Bu günlerde bilgiler veri tabanlarında ve bilgi sistemlerinde" diyor Dedektif Aldemar. "Ama o zamanlar bir kalemimiz ve bir günlüğümüz vardı ve notlar alıyorduk. Her şey analogdu. "
Üst yönetimi bir seri katille uğraştıklarına ikna ettiğinde bile bunun ne anlama geldiğinden emin değildi. Filmlerdeki seri katilleri ve 1970'lerde Pedro López ve Daniel Camargo Barbosa'nın vakalarında çalışan eski dedektifleri biliyordu, ancak özel bir eğitimi yoktu. Böylece Aldemar kendi kendine bir nevi eğitim kursuna başladı.
"Başlangıçta birçok kitap okumak zorunda kaldım" diyor. "Amerikan edebiyatı, FBI'dan ve bu özel suç davranışı türünden bahseden İngiliz edebiyatı." Özellikle yardımcı olan bir TV programından bahseder: HBO’nun başrolünü Donald Sutherland’ın oynadığı 1995 suç dizisi Citizen X. Bir dedektifin Sovyet Rusya'da bir seri katili alaşağı etmek için düzensiz bir bürokrasiyle savaşmasını izleyerek kendini eğiten Aldemar'ın dediğine göre bu dizi gözlemledikleri vakalara çok benziyordu. Sonunda, davanın üzerinden yaklaşık bir yıl geçirdikten sonra, bir ilerleme yaşadılar.
Küçük bir çocukken ona sığır taşıma işine söz veren biri tarafından saldırıya uğradığını söyleyen bir adam onlarla temasa geçti. Ama adam çalışmak yerine bağlanarak tecavüze uğradığını ve işkence gördüğünü anlattı. Şans eseri, saldırgan o kadar sarhoştu ki uyuyakaldı ve çocuğun kaçmasına izin verdi. Neredeyse on yıl sonra, bu çocuk - şimdi gençliğinin sonlarında - kendisine saldıran kişinin kasiyer olduğunu anladığında bir restoranda öğle yemeği ısmarlıyordu. Çok sessizce restorandan ayrıldı ve bir çatışma bekleyerek geri dönen amcalarını toplamak için eve gitti. Ancak bu noktada, kurbanını da tanıyan adam işten çekildi ve ortadan kayboldu. Onlu yaşlarının sonlarındaki bu adam, saldırganın nereye gittiğini bilmiyordu ama restoranın adını biliyordu: La Arepa.
Oradan, Aldemar, eski kasiyerinin bir tanımını ve adını verebilecek eski restoran sahibi ile röportaj yaptı. Adı Luis Alfredo Garavito'ydu.
Aldemar ve ekibi Garavito'yu bulamadı, ancak katilin kız kardeşini 1998'de üç çocuğun bulunduğu yerden sadece iki saat batıda, Trujillo adlı bir kasabada buldular. Kız kardeş son derece dindardı ve Garavito'dan uzak durduğunu söyledi. Çünkü o çok sık sarhoş oluyordu, ama dedektifleri bazen birlikte kaldığı bir okul öğretmenine yönlendirdi: katilin birkaç kutu eşyasına sahip olan Luz Mary adında bir kadına.
Aldemar, 1992'ye kadar giden kayıp çocukların ayrıntılarını gösteren gazete kupürlerini bulmak için kutuları açtı. Rastgele tarihleri karalanmış, dokuz ile 14 arasında değişen sayılarlı işaretlenmiş bir takvim buldular. Aldemar, "Öldürdüğü çocukların tarihini ve yaşını işaretlediğini öğrendik" diyor.
Yıllar sonra, mahkumiyetten sonra, Garavito'nun kurban profilinin ne kadar dar olduğunu anlayacaklardı. Onlar her zaman "sarı" tenli ve saçlı, mavi veya yeşil gözlü genç çocuklardı. Hiçbir zaman beyaz olmayan çocuklar değildi ve sadece bir kez hafif bir engeli olan bir kurbanı teşhis ettiler. Aldemar, "Şirin yüzlü çocukları severdi" diyor. "Aileye geri getirmek için bir miktar gelir elde etmek isteyen çocuklar, koşuşturmayı seven çocuklardı."
Aldemar ve ekibi, nihayet Garavito'yu yakaladı. Gerilla çatışmalarının yoğunlaştığı ve Garavito'nun kurbanlarının daha az dikkat çekici olduğu Bogota yakınlarındaki Villavicencio kentindeydi. Orada sokakta piyango bileti satan bir çocukla tanıştı ve çocuğa her zamanki işleyiş tarzına göre sığır taşıma işi teklif etti. Daha sonra boş bir arsada çocuğa saldırdı. Evsiz bir adam saldırıyı gördü ve Garavito'ya taş atmaya başladı ve bu, şehrin taksilerine çağrı yapan bir taksi şoförünün dikkatini çekti. Garavito o gün sahte bir kimlikle tutuklandı, ancak Aldemar'ın ekibi sabıka fotoğraflarını gördü ve adamlarının ellerinde olduğunu anladı.
Bir sonraki adım, yaklaşık 24 saat süren bir sorgu süreci başladı. Bir soru sorulduğunda, düşünme zamanı kazanmak için sık sık tekrarlanmasını isteyen katilin, hiçbir duygusu, tepkisi yoktu, endişelenmiyor ya da gerginleşmiyordu. Sonunda Aldemar, dedektiflerin bildiklerinden fazlasını biliyormuş gibi yaparak bir itiraf aldığını söyledi. Ona şöyle dedim: "Bak, Luis Alfredo, bütün çocukları öldürenin sen olduğunu biliyoruz, sen iyi bir insansın ... ama içtiğin zaman huysuz, saldırgan olursun. Ve o anda kardeşim, küçüklere saldırdığın zamandır. "" Aldemar, katilin kendisine baktığını ve başını yana eğdiğini söylüyor. "Ve bana" Tamam öyleyse söyle bana başka ne biliyorsun? "Dedi. Aldemar oradan çocukların cesetlerini buldukları kasabaların isimlerini, muhtemelen öldürüldükleri tarihleri ve Garavito'nun katil olduğunu gösteren kanıtları aktardı. Tek mezarlar, toplu mezarlar ve kederli annelerin hikayeleri. Devam etti. Sonunda bana baktı ve 'Biliyor musun, evet' dedi ve kollarını önüne uzattı ... 'Buradaki herkesten ve dünyadan özür dilemek istiyorum çünkü ben bir iblisim ve şimdiye kadar bulduklarınız, yaptıklarımla karşılaştırıldığında hiçbir şey değil. '" Aldemar, Villavicencio'nun başsavcılık ofisinde toplanan ekibi, bu adamı dünyanın en tehlikeli seri katili olarak tanımlıyor. 19: 00'da başlayan itiraf süreci ertesi gün yine yaklaşık aynı saatlerde bitebildi. Garavito toplamda 150 civarında cinayeti anlattı, ancak yetkililer onu sadece 138 kişide mahkum etmek için yeterli kanıt buldu.
Garavito daha sonra Kolombiya’nın yargı tarihindeki en uzun hapis cezası olan 1.853 yıl dokuz gün hapis cezasına çarptırıldı. Ancak o zamandan beri polisin cesetleri bulmasına yardım etme isteği nedeniyle 2023 gibi erken bir zamanda serbest bırakılabileceği ortaya çıktı.
Bu sorun, Aldemar’ın kontrolü dışında, ancak belli ki Garavito'nun hapiste kalacağını umuyor. Ve Garavito davasının onu ülkenin böylesine acımasız bir suçluluğu mümkün kılmak için ne yaptığını merak etmeye sevk ettiğini söylüyor.
"Kendimize de bu soruyu soruyoruz" diyor. "Neden neredeyse tüm Latin Amerika'da, Kolombiya'da neden daha fazla seri katil vakası var?"
Verdiği cevap Muggah'ınkini yansıtıyor. Bunun normalleştirilmiş şiddetin ve etkisiz polisliğin trajik bir ürünü olduğunu söylüyor.
"Yirmi yıl önce, bu olaylara bakmak bir yenilikti, bu yüzden bunu yapan tek bir insan olduğunu düşünmemiştik…. Neyse ki, Garavito'dan sonraki son vakalarda daha iyi araştırmalar yapabildik. "
Aldemar, bugünlerde ülkenin adalet sisteminin benzersiz suçluları tanımada ve bulmada çok daha becerikli olduğunu söylüyor. Katilleri yakalamak için resmi bir çerçeve tasarlamasına yardım etmekten gurur duyuyor - özellikle de FBI'dan suçlu profil çıkarma tekniklerini ödünç almaları, ancak bunları özellikle Kolombiya için uyarlamaları.
“Amerikalılar tarafından yapılan profillerin bizim için işe yaramayacağını fark ettik” diyor, “çünkü Kolombiyalılar hareket etme, düşünme, yemek yeme ve dini inançlarında çok farklılar. Biz de Kolombiya bazında kendi profillerimizi oluşturmaya başladık. Kurbanların, katilin, müfettişlerin profillerini ve bir dedektifin sahip olması gereken hazırlıkları oluşturduk. Bizim için tasarlanmış bir şey inşa ettik, bu da tüm bilgileri işlemeye başlamamıza izin verdi. Çok iyi organize edilmiş bir bilgi sistemi kurduk; iyi desteklenmiş, iyi yönetilmiş ve bu karakteri bulduğumuz kurbanlarla ilişkilendirmeye başlamamıza izin veren şey buydu. "
Aldemar hala Fiscalía General de la Nación'da bir dedektif. Şimdi 50'li yaşlarında ve 30 yıldan biraz fazla bir süredir orada çalışmaktadır. Davayla ilgili anıları bulanıklaşmış olsa da sık sık ve özellikle hükümet tarafından etkin bir şekilde terk edildiğini söylediği kurbanların aileleri hakkında düşünüyor. Bu günlerde, bu tür ailelerin danışmanlık hizmeti ve maddi yardım alacaklarını, ancak o zamanlar polis tarafından sorgulandıklarını ve unutulduklarını söylüyor.
"Şu andan farklı olarak, devlet mağdurlara tazminat veya maddi tazminattan bahsetmedi" diyor. “Quindio eyaletinde, kurbanlara biraz psikolojik destek verdik, ancak bu ulusal olarak görülen bir yardım değildi. Buna hiç dikkat etmediler. " Ardından, bir aradan sonra, bu ailelerin bazılarının katlanmak zorunda kaldığı dehşete değinir. Ona göre, davanın gerçek trajedisi bu: yaşam deneyimleri bir kişinin eğlencesi uğruna geri döndürülemez biçimde çarpıtılmış insanların yığınları. Aldemar sessizce, "Çocuklarının başı kesilmiş, bıçaklanmış, yanmış, ısırılmış halde bulan çok sayıda aile vardı" dedi. “Bir düşünün, çocuğunuzun rektumunu yol boyunca, bir kardeş olarak, bir baba olarak, bir anne olarak bulduğunuzu - bu şok edici. Ama [polis] buna hiç dikkat etmedi. Bu benim kişisel görüşüm ve maaşımı ödeyen devlet olan devleti eleştirdiğimi biliyorsunuz, ancak yine de bu insanlar için, özellikle de geride kalan aileler için yardım eksikliği olduğunu düşünüyorum. "
Ek Bilgi: İngiltere'de bir doktor olan Harold Shipman, aşırı dozda diamorfin ile yüzlerce hastayı öldürdükten sonra teknik olarak en çok kurbanı olan katil olduğunu iddia ediliyor. Ancak bir doktor olarak kendisine eşsiz özgürlükler tanındı ve geleneksel bir seri katil profilinin dışında tutuldu.
Özgün İçerik