Orta menzilli balistik füzelere karşı etkili antimissile savunma (ABM) eksikliği nedeniyle (Rusya, ABD ve İsrail, kısa menzilli füzelere karşı uygun savunma sistemlerine sahipler), kısa sürede Avrupa'da ve Arap monarşilerinin bölgesinde ortaya çıkacaklar. hedeflere teslim оружия kitle imhası (KİS).
Bununla birlikte, roket teknolojilerinin geliştirilmesi öyle karmaşık bir teknik iştir ki, önümüzdeki yıllarda devletlerin büyük bir çoğunluğu bağımsız olarak, yani önemli bir dış yardımın olmadığı durumlarda onları ustalıkla idare edemeyecekler. İkincisi gerçeği, uluslararası düzeyde Uluslararası Füze Teknolojisi Kontrol Rejimi (MTCR) ile önemli ölçüde sınırlıdır. Buna dayanarak, Avrupa için füze tehditlerinin mevcut durumunu ve beklentilerini (2020'e kadar) göz önünde bulunduruyoruz. Analiz, BM Güvenlik Konseyi'nin daimi üyeleri haricinde, balistik ve seyir füzelerine sahip tüm devletler için yapılacaktır. Bu durumda, gemi karşıtı seyir füzeleri dikkate alınmayacaktır.
ORTA VE ORTA DOĞU
Orta Doğu'da füze teknolojisinin gelişimindeki en büyük başarılar, orta menzilli balistik füzeler yaratabilen İsrail ve İran tarafından sağlandı. Aşağıda gösterildiği gibi, 1980'lerin sonunda benzer türde roketler. Çin'den Suudi Arabistan aldı. Bunlara ek olarak, kısa menzilli balistik füzelerin (1 bin km'ye kadar) Yemen, Birleşik Arap Emirlikleri (BAE), Suriye ve Türkiye var.
İSRAİL
Jericho tipi (Jericho) balistik katı yakıtlı mobil füzelerin yaratılması, 1970'lerin başında İsrail'de gerçekleşti. Fransız roket üreticisi Marcel Dassault'dan teknik yardımla. Başlangıçta, aşağıdaki taktiksel ve teknik özelliklere sahip olan tek aşamalı bir roket "Jericho-1": uzunluk - 13,4 m, çap - 0,8 m, ağırlık - 6,7 ton. 1 ton ağırlığındaki bir 500 km mesafesine kadar bir kurşun teslim edebilir. Bu füzenin nişan alma noktasındaki dairesel sapması (CVD) 500 m ile ilgilidir Şimdi İsrail, belirtilen türde 150'e kadar füzeye sahip, ancak hepsi operasyonel değil. Başlamaları için 18-24 mobil fırlatıcılar (PU) kullanılabilir. Tabii ki, mobil bir toprak roketi kompleksinden bahsediyoruz. Mobil PU'yu değerlendireceğimiz yol budur.
1980'in ortasında. İsrailli tasarımcıların baş kısmı 2-1,5 kg ağırlığına sahip 1,8-750 bin km'lik bir mesafeye sahip daha gelişmiş iki aşamalı bir roket “Jericho-1000” geliştirmeye başladılar. Füze, 14 ton fırlatma ağırlığına sahip, uzunluk - 14 m, çap - 1,6 m. Bu tür füzelerin uçuş tasarım testleri, 1987-1992 döneminde gerçekleştirildi, KVO'ları 800 m. Jericho-50 ve 90-2 karşılık gelen mobil PU aralığı.
Jericho-2 roketine dayanarak, İsrail uyduları fırlatmak için bir fırlatma aracı yarattı.
Barış zamanında, Jericho-1 (Jericho-2) füzelerinin rampalarının, Tel Aviv'in güneyindeki 38 km güneyinde bulunan Kfar-Zakharia roket üssünde özel olarak donatılmış yer altı yapılarına yerleştirildiği belirtilmelidir.
İsrail füze programı ayrıca, ilk testi 3'in Ocak ayında, ikincisi Kasım ayında 2008'in yapıldığı üç aşamalı bir Jericho-2011 roketi geliştirdi ve 1000 bin'in üzerinde 1300-4 kg baş parçasını teslim edebildi. km (batı sınıflamasına göre - orta menzil). Jericho-3 roketinin benimsenmesi 2015-2016'te bekleniyor. Başlatma ağırlığı 29 ton, uzunluğu ise 15,5 m Monoblok olana ek olarak, bu tür bir füze, bireysel olarak yönlendirilmiş birkaç savaş başlığı ile bölünmüş bir savaş başlığı taşıyabiliyor. Hem madeni rampalara (silolara) hem de demiryolları dahil mobil taşıyıcılara dayanması gerekiyordu.
Shavit uzay fırlatma aracı nükleer silah dağıtımı için potansiyel bir araç olarak kabul edilebilir. Bu Amerikan teknolojisi tarafından oluşturulan üç aşamalı bir katı yakıt roketidir. Bununla beraber İsrailliler düşük düşük Dünya yörüngelerine beş 150 kg uzay aracı koydu. Uzmanlar, Amerikan Ulusal Laboratuvarı'na inanıyor. Lawrence, Shavit güçlendirici, kıtalararası bir savaş füzesinde oldukça kolay bir şekilde değiştirilebilir: 7,8 kilogram baş kısmı ile 500'a kadar bin km. Tabii ki, büyük hacimli bir fırlatıcıya yerleştirilmiş ve fırlatma için önemli bir hazırlık süresine sahip. Aynı zamanda, Shavit fırlatma aracının geliştirilmesi sırasında elde edilen yapıcı ve teknolojik çözümler, 5 bin km'yi aşan bir atış menzili ile savaş füzelerinin geliştirilmesinde kullanılabilir.
Ayrıca İsrail’in ordusunun nükleer silah taşıyabilecek deniz tabanlı seyir füzeleri var. Büyük olasılıkla, bunlar İsrail’in 600 km menzilli Amerikan yapımı Sub Harpoon cruise füzeleridir (diğer kaynaklara göre, 1,5 bin km menzilli Popeye Turbo füzeleridir). Bu seyir füzeleri, Alman yapımı Dolphin dizel elektrik altı denizaltılarına yerleştirildi.
Potansiyel olarak İsrail'in balistik füzeleri olan orta (uzun vadede - kıtalararası) bir nükleer savaş başlığı ile donatılmış füzeler, Avrupa için gerçek bir füze tehdidi oluşturabilir. Bununla birlikte, ülkedeki Yahudi nüfusu çoğunlukta olduğu sürece bu temelde imkansızdır. 2020'e kadar, İsrail Devleti'nin ulusal bileşiminde küresel bir değişim beklenmiyor (şimdi Sünni Araplar nüfusunun% 17'ini oluşturuyor).
ИРАН
Halen, İran İslam Cumhuriyeti'nin (IRI) silahlı kuvvetleri, çoğunlukla tek aşamalı balistik füzelerin farklı türleridir.
Katı yakıt:
- Çin WS-1 ve maksimum 5 aralığına sahip İranlı Fajer-70 - 80 km. Kuzey Koreli meslektaşlarına dayanarak oluşturulan 302-mm WS-1 roket ve 333-mm Fajer-5 roket, sırasıyla 150 kg ve 90 kg ağırlığında bir savaş başlığına sahiptir. Belirtilen türlerden dört füze bir PU üzerine yerleştirilir.
- 2 km'ye kadar menzilli Zelzal-110 ve Fateh-200 roketleri;
Zelzal-2 roketi 1990-lerde oluşturuldu. Çinli uzmanların yardımıyla, 610 mm çapında ve 600 kg ağırlığında bir savaş başlığı vardır. Bu türden sadece bir füze bir PU üzerine yerleştirilir. Amerikan verilerine göre, Zelzal-2 roketinin yükseltilmiş versiyonu 2004'ta kullanıma sunuldu ve uçuş menzili 300 km'ye yükseltildi.
İranlılar, Fateh-110 roketinin geliştirilmesine 1997 ile başladı, ilk başarılı uçuş testleri Mayıs 2001'te yapıldı Bu roketin yükseltilmiş versiyonuna Fateh-110А adı verildi. Aşağıdaki özelliklere sahiptir: çap - 610 mm, baş kısmının ağırlığı - 500 kg. Diğer kısa menzilli İran füzelerinin aksine, Fateh-110А aerodinamik kaliteye sahip ve bir rehberlik sistemi ile donatılıyor (Amerikan verilerine göre, kaba).
Roket "Safir".
Karışık tip roketler:
Çin CSS-8 (DF-7 veya M-7) ve 150 km'ye kadar olan İran versiyonu Tondar. 1980'in sonunda Tahran, 170 kilogram savaş başlığına sahip 200 ürününü bu tür 200 füzelerine satın aldı. Bu, HQ-2 uçaksavar güdümlü füzenin (Sovyet C-75'in Çin eşdeğeri) temelinde oluşturulan füzenin ihracat sürümüdür. İlk etabı sıvı ve ikincisi - katı yakıt. CSS-8 füzesinin, dış etkenlere karşı dayanıklı bir atalet kontrol sistemi ve 190 kg ağırlığında bir savaş başlığı vardır. Haberlere göre, İran bu tür füze fırlatmak için 16-30 fırlatıcıya sahip. CSS-8 roketinin İran versiyonuna Tondar denir.
sıvı:
- Shahab-1 roketi, 300 km kadar menzile sahip.
Tek aşamalı balistik füze P-17 (NATO sınıflandırmasına göre - SCUD-B) ve Sovyetler Birliği'nde yaratılan yükseltilmiş meslektaşları (özellikle Kuzey Kore) İran balistik füzesi Shahab-1'in oluşturulmasında temel teşkil etti. İlk uçuş testi tasarımı sırasında, 320 km aralığında bir 985 kg taşıma yükü sağlandı. Bu tür füzelerin seri üretimi, 1980-ler'in ikinci yarısında başladı. Kuzey Koreli uzmanların yardımı ile 1991'a kadar devam eden KVO Shahab-1, 500-1000 m'dir.
- Maksimum menzili 2 km olan Roket Shahab-500.
1991-1994 sırasında. Tahran Kuzey Kore'de daha gelişmiş P-250M füzeleri (NATO sınıflamasına göre - SCUD-C) 370'ten 17'e ve daha sonra teknolojik ekipmanın önemli bir bölümünü satın aldı. P-17M füzeleri bir 700 kg kafa ucu ile donatılmıştır. Shahab-2 adı verilen bu tür füzelerin üretimi, İran topraklarında 1997'te başlamış, artan uçuş menzili ve kusurlu bir kontrol sisteminin kullanılması nedeniyle, Shahab-2 füzelerinin doğruluğu düşüktü: QUO'ları 1,5 km idi.
Shahab-1 ve Shahab-2 roket programları 2007'te tamamen kısıtlandı (diğer kaynaklara göre, Shahab-2 füze fabrikası hala Isfahan bölgesinde hala ayda 20'e kadar roket üretim hızı ile çalışıyor). Genel olarak İran artık taktik füzeler sınıfına ait 200 Shahab-1 ve Shahab-2 füzelerine sahip. Monoblok veya kaset kafa kısmı takılır.
- Shahab-3 roket yaklaşık 1 bin km.
Tek aşamalı bir orta menzilli balistik füze Shahab-3 yaratırken, Kuzey Kore Nodon tipi füzelerin tasarım çözümleri geniş bir uygulama alanı buldu. İran, Shahab-1998 roketinin gelişimine paralel olarak 4'ta test etmeye başladı. Shahab-3’in ilk başarılı lansmanı Temmuz 2000’ta gerçekleşti, seri üretimleri 2003’un sonunda, Çinli firmaların aktif desteğiyle başladı.
Ağustos ayına kadar, İranlı uzmanlar Shahab-2004 roketinin başının boyutunu küçültmeyi, tahrik sistemini yükseltmeyi ve yakıt stokunu arttırmayı başardılar. Shahab-3M olarak adlandırılan böyle bir roket, içinde küme cephanelerinin yerleştirilmesini öneren bir darboğaz şeklinde bir savaş başlığına sahiptir. Roketin bu versiyonunun 3 bin aralığına sahip olduğuna ve 1,1 ton başının ağırlığına sahip kilolar olduğuna inanılıyor.
- Roket Ghadr-1, maksimum 1,6 bin aralığına sahip Km;
Eylül ayında, İran'ın İslam Cumhuriyeti'ndeki askeri geçit töreninde yeni bir Ghadr-2007 roketi gösterildi ve 1 kilogram baş kısmıyla atış menzili 750 bin km. Shahab-1,6M roketinin bir yükseltmesidir.
Şu anda, İran, ülkenin orta kesiminde yer alan iki roket teçhizatının bir parçası olarak, Shahab-36, Shahab-3М ve Ghadr-3 adlı 1 PU tek kademeli sıvı roketlere sahiptir. Bu füzelerin ateşlenmesinin doğruluğu oldukça düşük: QUO 2-2,5 km.
Şimdiye kadar İran, balistik füzeleri için yalnızca Belarus (Sovyet) ve Çin yapımı mobil taşıyıcılarını kullanıyor. Ancak, Tebriz ve Khorramabad'ın yakınında mayın açma tesisleri inşa edildi. Sınırlı sayıda mobil PU nedeniyle onların ihtiyacı doğabilirdi.
Taktik füzelere ek olarak (Shahab tipi füzeler hariç tüm İran kısa menzilli füzelerini içereceğiz), İran'ın 112 PU ve 300 diğer balistik füze türleri hakkında. Hepsi İslam Devrim Muhafızları Kolordu Hava Kuvvetleri'nin roket komutasında toplandılar ve doğrudan İran İslam Cumhuriyeti İslam Cumhuriyeti'nin İslami Lideri Ali Hamaney'e bağlı. Bu durumda, kısa menzilli füzeler taktik (bir roket tugayının bir parçası olarak 72 PU) ve operasyonel taktik (iki roket tugayının bir parçası olarak 112 PU) olarak ayrılmıştır.
Roket "Gadr-1".
Bazı raporlara göre, İran askeri sanayi işletmelerinde her yıl 70'e kadar çeşitli tiplerde balistik füzeler üretilebiliyor. Üretimleri büyük ölçüde Kuzey Kore'den parça ve parça teslimatının ritmine bağlıdır. Özellikle, orta menzilli füzeler, her biri ayda iki ila dört füze kapasitesine sahip olan Parchin'deki askeri tesislerde kuruluyor.
Daha önce Tahran, sırasıyla 5 bin km ve 6-3 bin km aralığında balistik füzeler geliştirmeyi planlıyordu Shahab-5 ve Shahab-6. Bir dizi 4-2,2 bin Shahab-3 füzesi oluşturma programı Ekim 2003'te durduruldu veya askıya alındı. Ancak, Rus ve Amerikalı uzmanların görüşüne göre, bu yönde füze geliştirme potansiyeli büyük ölçüde tükendi. Elbette bu, İranlılar tarafından çok aşamalı sıvı roketlerin yaratılmasını dışlamaz, ancak ana kaynakların katı yakıtlı roketlerin geliştirilmesine yoğunlaşması daha muhtemeldir (sıvı roketlerin geliştirilmesi sırasında elde edilen bilimsel zemin çalışmaları uzay küresinde uygulamasını bulur).
Çin'in, katı yakıtlı roketlerin geliştirilmesinde İran'a önemli bir destek sağladığı belirtilmelidir, ancak asıl çalışma yirmi yıldır bu tür füze üretim teknolojisinde uzmanlaşan İranlı uzmanlar tarafından yapıldı. Özellikle, daha önce belirtilen Fajer-5, Zelzal-2 ve Fateh-110А gibi hizmetten çıkarılmış katı yakıtlı kısa menzilli roketler Oghab ve Nazeat'i yarattılar. Bütün bunlar, İran'ın 2000'taki liderliğinin katı yakıt kullanarak 2 bin km'lik bir balistik füze geliştirme sorununu gündeme getirmesine izin verdi. Böyle bir roket, Tahran'ın iki aşamalı katı yakıtlı roket Sejil-2009'in başarıyla başlatıldığını duyurduğunda Mayıs 2 tarafından üretilebildi. İsrail verilerine göre, Sejil roketinin ilk lansmanı Kasım 2007'ta yapıldı, sonra İran roketi Ashura olarak temsil edildi. Bu tip roketin ikinci lansmanı Kasım 18 2008 g'de yapıldı ve uçuş menzilinin neredeyse 2 bin km olduğu belirtildi. Ancak, yalnızca Mayıs 20’te 2009’te yapılan üçüncü uçuş testi başarılı oldu.
Bir ton baş ağırlığı olan bu roketin maksimum atış menzili 2,2 bin'dir. Savaş başlığı ağırlığını 500 kg'a düşürerek, silah sınıfı uranyum bazlı nükleer silah kullanımını ortadan kaldırarak, atış menzili, 3 bin'e yükseltilebilir. Roketin çapı 1,25 m, uzunluk - 18 m ve kalkış ağırlığı - 21,5 ton olup, mobil bir ev tabanının kullanımına izin verir.
Tüm katı yakıtlı roketler gibi, Sejil-2'in fırlatmadan önce yakıt ikmali gerektirmediği, daha kısa bir aktif uçuş segmentine sahip olduğu, yörüngenin bu en hassas kesimine müdahale etmeyi zorlaştırdığı belirtilmelidir. Ve Sejil-2 roketi Şubat 2011'ten bu yana test edilmese de, yakın gelecekte hizmete alınması mümkün. Bu, Tahran'ın kuzey-doğusundaki 100 km'de yeni bir fırlatma kompleksi "Shahrud" oluşturulduğu gerçeğiyle doğrulandı. Western verilerine göre, bu komplekste sıvı roket yakıtı için depolama alanı bulunmadığından, muhtemelen Sejil-2 programı kapsamında yapılan balistik füzelerin uçuş testleri için kullanılacak.
Sajil 2 roketi.
Ayrı bir konu, Ağustos sonunda, İran Savunma Bakanı Ahmad Vahidi'nin ülkesinin karbon fiber kompozit materyaller üretme kabiliyetini bildirdiği sorusudur. Ona göre bu, "İran'ın modern askeri araçların üretimindeki darboğazı ortadan kaldıracak." Ve haklıydı, çünkü karbon fiber kompozitler, örneğin modern katı yakıtlı roket motorlarının yaratılmasında önemli bir rol oynuyor. Bu şüphesiz Sejil roket programının geliştirilmesine katkıda bulunacaktır.
Mevcut verilere göre, zaten 2005-2006. İran Körfezine kayıtlı Pers Körfezi ülkelerinden bazı ticari yapılar, Çin ve Hindistan'dan yasadışı metal-seramik kompozit ithalatı gerçekleştirdi. Bu malzemeler jet motorlarının yapımında ısıya dayanıklı malzemeler olarak ve nükleer reaktörler için yakıt düzeneklerinin yapısal elemanları olarak kullanılır. Bu teknolojilerin ikili bir amacı var, bu yüzden dağıtımları füze teknolojisi kontrol rejimi tarafından düzenleniyor. İran’a yasal olarak ulaşamadılar, bu da ihracat kontrol sistemlerinin etkinliği olmadığını gösteriyor. Bu tür teknolojilerin ustalığı, İran'da modern balistik füzelerin yaratılmasına katkıda bulunacak.
Roket ve uzay teknolojisinde kompozit malzemelerin her zaman dikkat edilmeyen bir uygulama alanı daha vardır. Bu, kıtalararası balistik füzelerin (ICBM) savaş başlıklarının (savaş başlıkları) oluşturulması için gerekli olan ısı koruma kaplamanın (HRC) üretimidir. Böyle bir kaplamanın yokluğunda, baş kısım yörüngenin inen kısmındaki yoğun atmosfer katmanlarında hareket ettiğinde, iç sistemlerin aşırı ısınması bir arızaya kadar gerçekleşir. Sonuç olarak, baş kısım hedefe ulaşmadan başarısız olur. Bu alanda araştırma yürütmenin gerçeği, İranlı uzmanların bir ICBM'nin oluşturulması için çalışabileceğini göstermektedir.
Sajil-2 roketinin başı.
Böylece, Kuzey Kore ve Çin ile yakın işbirliği sayesinde, İran ulusal bir füze programının geliştirilmesinde önemli bir başarı elde etti. Bununla birlikte, bir roket taşıyıcısına yerleştirilmeye uygun silah dereceli uranyum temelli nükleer savaş başlığı kütlesi göz önüne alındığında, şu anda İran’ın bunu sıvı itici roketler kullanarak sağlama yeteneğinin 1,3-1,6 bin kilometre ile sınırlı olduğu sonucuna varılabilir.
2009'te hazırlanan Rus ve Amerikalı bilim adamlarının “İran nükleer ve füze potansiyeli” ortak raporuna göre, sıvı roket kullanarak 2 ton ağırlığındaki 1 bin kilometrelik yük taşıma kapasitesini artırmak için İran'ı en az altı yıl sürdü. Bununla birlikte, böyle bir sonuç, ilk olarak, İran İslam Cumhuriyeti'nin cephaneliğindeki tek aşamalı roketlerin korunmasını üstlendi. İkincisi, 1 tonundaki yük ağırlık sınırı bir miktar yedekliydi, bu da çıkış yükünün ağırlığını azaltarak füze ateşleme menzilini arttırmayı mümkün kıldı.
Üçüncüsü, roket üretimi alanında İran-Kuzey Kore işbirliğinin muhtemel olduğu dikkate alınmadı.
10'in Mayıs ayında 2010 tarafından yayınlanan, Londra merkezli Uluslararası Stratejik Araştırmalar Enstitüsü, “İran Balistik Füzelerinin Olanakları: Ortak Bir Değerlendirme” adlı raporu daha önce bildirilen verileri açıkladı. Raporda İran’ın, 2014-2015’ten önce Batı Avrupa’daki hedefleri vurabilen sıvı yakıtlı bir roket yaratma ihtimalinin düşük olduğu belirtildi. Ve Sejil katı yakıtlı roketin, bir ton 1 ağırlığındaki 3,7 bin kilometreye kadar olan bir savaş başlığı verebilecek üç aşamalı bir versiyonunun geliştirilmesi en az dört ila beş yıl alacaktır. Sejil roketinin atış menzilinde 5 bin km'ye yükselen bir başka artış, beş yıl daha gerektirdi, yani 2020 tarafından uygulanabilir, raporun yazarlarının İran ICBM'lerinin orta menzilli bir füze oluşturma ihtimalinin düşük olduğu düşünülüyordu. İkincisi hala düşük ateş doğruluğuna sahiptir, bu da onların düşman şehirleri gibi sadece alan hedeflerine karşı savaşmalarını mümkün kılar.
Sajil-2 roketinin lansmanı.
Kuşkusuz, son yıllarda, İranlı uzmanların çok aşamalı füzelerin tasarımındaki yüksek yeterliliğini teyit etmişlerdir. Sonuç olarak, bazı açılardan kıtalararası sınıf balistik füzeler yaratabilirler (en az 5,5 bin km'dir). Ancak bunun için İran, modern rehberlik sistemleri geliştirmek, atmosferin yoğun katmanlarında iniş sırasında baş kısmına termal koruma sağlamak, roket üretiminde gerekli bir dizi malzeme edinmek, telemetrik bilgi toplamak için deniz araçları oluşturmak ve Dünya Okyanusunun bazı bölgelerinde çekim yapmak için yeterli sayıda uçuş testi yapmak zorunda kalacak ( coğrafi nedenlerden dolayı, İran, iç yörünge boyunca 2 bin km'nin üzerindeki füzelerin ateş menzilini sağlayamaz). Rus ve Amerikalı bilim insanlarına göre, önemli bir dış destek olmadan, İranlı uzmanların bu sorunları 10 ek bir yıl daha çözmesi gerekebilir.
Ancak, açıklanan tüm engellerin aşılmasında bile İran, fırlatma rampasına monte edildikten sonra fırlatmaya hazırlanmak için oldukça fazla zaman alacağı alan ICBM'lerden hafifçe korunaklı ve net bir şekilde görülebilecektir (katı yakıtlı bir kıtalararası füzenin oluşturulması biraz gerçektir). Bu füzeler İran’a nükleer caydırıcılık sağlayamayacak, aksine tam tersi bir grev yaratacaktır. Sonuç olarak, İranlılar Batı'nın en güçlü baskısı şartlarında daha ileri gitmek zorunda kalacaklar.
Buna dayanarak, İranlılar muhtemelen kısa menzilli füzelerin geliştirilmesi ve orta menzilli katı yakıtlı füzelerin geliştirilmesi üzerine yoğunlaşmaya karar verdiler. Ancak bu, özellikle büyük çaplı yakıt ücretlerinin üretimi için önemli teknik sorunlar yarattı ve ayrıca uluslararası yaptırımlar ve İsrail, Amerika Birleşik Devletleri ve diğer bazı Batı ülkelerinden gelen sert muhalefet bağlamında yurtdışında bir dizi bileşen ve malzeme satın alınmasını gerektirdi. Ayrıca, Sejil-2 programının tamamlanması İran'daki ekonomik kriz tarafından engellenmiştir. Sonuç olarak, bu programın uygulanması askıya alınmış olabilir ve bu, İran füze potansiyelinin geliştirilmesi için önceden yapılmış tahminlerin önemli bir şekilde düzeltilmesini gerektirir.
IRAK
1975-1976 içinde Sovyetler Birliği, Sovyetler Birliği'nden balistik kısa menzilli füzeler aldı: 24 fırlatıcı "Luna-TS" ve 12 fırlatıcı P-17 (SCUD-B). Tek kademeli P-17 sıvı füzelerinin, 300 t kafa kütlesi ile, 1 km'ye kadar bir atış menzili vardır, önemli ölçüde daha küçük bir menzil ve ağırlık kısmı, tek kademeli bir katı yakıt roketi olan Luna-TS roket kompleksinin karakteristik özelliğidir. kg. Bu füzelerin doğruluğu düşük. Yani KVO füzeleri "Luna-TS", 70 m'dir.
Balistik füze "Luna".
Irak, 1982’ta ulusal bir füze programına başladı, doğu komşusu ile yapılan bir savaşta, İran-Irak sınırından 460 km uzaklıkta bulunan Tahran’a ulaşabilecek balistik füzeler geliştirmek için acil bir ihtiyaç vardı. Başlangıçta, bunun için, Sovyetler Birliği tarafından hali hazırda sunulan P-17 sıvı füzeleri kısmen modernize edildi. Al Husayn olarak adlandırılan roketler, savaş başlığının ağırlığının 600 kg'a düşürülmesi ve roketin 500 m ile uzatılmasıyla elde edilen maksimum 1,3 km menziline sahipti, daha sonra, bu füzelerin üretimine hükmedildi. Daha ileri modernleşmeleri sırasında Iraklılar, bir 300 kilogramlık savaş başlığı 900 km mesafeye getirebilecek bir Al Abbas roketi yarattılar.
İlk El Hüseyin füzeleri Şubat ayında İran'a karşı kullanıldı 1988, Üç yıl sonra “Körfez Savaşı” (1991) sırasında Saddam Hüseyin, bu tür füzeleri Suudi Arabistan, Bahreyn ve İsrail'e karşı kullandı. Düşük ateşleme doğruluğu nedeniyle (KVO 3 km idi), kullanımlarının etkisi esas olarak psikolojikti. Örneğin, İsrail'de bir ya da iki kişi doğrudan füzelerden öldü, 208 (çoğunlukla hafifçe) yaralandı. Ek olarak, dört kalp krizinden öldü ve yedi gaz maskesi kullanarak kötüye kullanımdan öldü. Roket saldırıları sırasında 1302 evleri, 6142 daireler, 23 kamu binaları, 200 mağazaları ve 50 araçları hasar gördü. Bunun doğrudan zararı 250 milyon dolardı.
Launcher füze sistemi SCUD-B.
Irak ve Mısır ile birlikte, Irak, 2000 kg ila 2 km ağırlığındaki baş kısmını dağıtabilen iki aşamalı bir katı yakıtlı füze Badr-500 (Arjantin adı - Condor-750) yaratmaya çalıştı. Batı Almanya, İtalya ve Brezilya'dan uzmanlar bu projede yer aldı. 1988’te, tarafların uyuşmazlıkları nedeniyle, proje kısıtlanmaya başladı. Bu, MTCR'a katıldıktan sonra Batı Almanya ve İtalya'nın uzmanlarını Irak'tan hatırlatmasıyla kolaylaştırıldı. Proje 1990'te tamamen sonlandırıldı.
Ayrıca 1985-86 döneminde. Sovyetler Birliği'nden, Tochka füze sisteminin 12 fırlatıcı, bir 480 kg savaş başlığını 70 km mesafeye taşıyabilecek tek aşamalı katı yakıtlı bir roketle teslim edildi. Iraklıların toplamına bu tür 36 füzesi verildi.
Körfez Savaşı'nı (1991) mağlup ettikten sonra, Irak, balistik füzelerinin imhasını, 150 km üzerinde bir menzil ile kabul etmek zorunda kaldı. Böylece, Aralık ayındaki 2001, BM Özel Komisyonunun gözetimi altında, R-32 (El-Hüseyin) füzelerinin X-NUMX fırlatıcıları imha edildi. Ancak Batılı verilere göre, Bağdat, 17'ın sonuna kadar devam etmek için 20 Al Hussein füzelerini tutmayı başardı, 2001'ın sonuna kadar yeni bir balistik füzenin geliştirilmesi ve 1-1999 döneminde de devam etti. Kuzey Kore'de Nodon-2002 orta menzilli füzesi almaya çalışmak.
Irak füze programı, Saddam Hüseyin rejiminin devrilmesinden sonra, 2003'in baharında tamamen ortadan kalktı. Sonra bütün Iraklı kısa menzilli füzeler imha edildi. Bunun nedeni, koalisyon birliklerine karşı savaş sırasında, Bağdat’ın en az 17 kg’lık bir kafaya verebilecek 100 Al Samoud ve Ababil-100 füzelerini kullanmasıydı. 300 km. Kısa ve orta vadede (150'e kadar), Irak kendi başına orta menzilli balistik füzeler yaratamıyor. Sonuç olarak, Avrupa için potansiyel bir füze tehdidini bile temsil etmiyor.
Irak roketi "El Hüseyin", Amerikan Patriot hava savunma sistemi tarafından vuruldu.
SURİYE
Kasım ayındaki 1975, yedi aylık eğitimden sonra, Sovyet kısa menzilli füzeler P-17 ile donatılmış bir füze tugayı, Suriye Arap Cumhuriyeti'nin (SAR) kara kuvvetlerinin savaş gücüne girdi. Toplamda, yaklaşık yüz füze teslim edildi. Teknik uygunlukları, 1988'teki Votkinsk tesisinde P-17 füzelerinin üretilmesinin durdurulmasından dolayı zaten sona ermiştir. 1980'in ortasında. Tochka füze sisteminin 32'i Sovyetler Birliği'nden SAR'a tedarik edildi ve performansları da ciddi şüphelere yol açtı. Özellikle, tümü Tomsk enstrüman tesisinde yerleşik sistemlerin tamamen değiştirilmesini gerektirir.
1990'te Suriye Silahlı Kuvvetleri, 61 PU kısa menzilli balistik füzelere sahipti. Ertesi yıl, Irak karşıtı koalisyona katılmak için Suudi Arabistan'dan alınan fonlar için Şam, Kuzey Koreli füzeler için X-NUMX Kuzey Kore R-150M (SCUD-C) ve 17 rampalarını satın aldı. 20'ta gönderiler başladı.
1990'in başında Çin'de katı yakıtlı füzeler CSS-6 (DF-15 veya M-9), 600-kilogram baş kısmında maksimum 500 km menzili ile satın alınmaya çalışıldı. Bu, Suriye füzelerinin savaşa hazır olma durumlarını önemli ölçüde artırabilir (P-17 ve P-17М sıvı yakıtlı füzelerin fırlatılması için büyük zaman gerektirir). Washington’ın baskısı altında, Çin bu sözleşmeyi uygulamayı reddetti.
SSCB, P-17 füzelerini Afganistan, Mısır, Irak, Yemen ve Suriye gibi Yakın ve Orta Doğu ülkelerine sağladı.
1995'te, Р-25 ve Р-17М füzelerinin 17 PU'si, Tochka füzesi kompleksinin 36 PU'si SAR cephanesinde kaldı. Suriye liderliği teknik kaynaklarını en üst düzeye çıkarmaya çalışıyor, ancak bu sürecin sınırları var. Suriye füze potansiyelindeki önemli bir azalmanın kaçınılmazlığı, silahlı muhalefetle mücadelede kullandıkları geçmişin arka planına karşı yeni balistik füzelerin satın alınmaması nedeniyle açıktır.
2007’te, Suriye, İskender-E mobil füze sisteminin temini için, 280 kg’a kadar olan bir savaş başlığıyla (baş ağırlığında bir azalma ile, 480 km’ye yükseltilebilir), Rusya ile bir anlaşma imzaladı. Belirtilen füze sisteminin teslimi gerçekleştirilmedi. Kısa vadede, bu sözleşmenin uygulanması olası değildir. Ancak, uygulanmış olsa bile, İskender-E füze sisteminin menzili, Avrupa için herhangi bir tehdit oluşturmak için açıkça yetersizdir.
TÜRKİYE
1980'in başında Türk kara kuvvetlerinin komutanları, Sovyetler Birliği ve diğer bazı devletlerin füze tehditleri üzerinde topçu yeteneklerini artırabilen ve füze tehditleri üzerinde caydırıcı bir etkiye sahip olan füze sistemlerinin yaratılmasına ilgi göstermeye başladı. Amerikan şirketi Ling-Temco-Vought, yabancı bir ortak olarak seçildi ve 1987'in sonunda, 180'taki Türk topraklarında kendilerine yönelik çok sayıda fırlatma roket sistemi (MLRS) M-70 ve 60 bin füze üretimi için sözleşme imzalandı. Bu amaçla, gelecek yıl bir ortak girişim kuruldu.
Amerika Birleşik Devletleri, Türkiye 120 katı yakıtlı kısa menzilli balistik füzeleri ATACMS ve 12'e PU'larını tedarik etti.
Türkiye'de daha sonra ilgili teknolojilerin transferi dahil olmak üzere bu sözleşmenin uygulanmasının somut faydalar getirmeyeceğine karar verilmiştir. Ankara sözleşmeden çekildi, ancak kara kuvvetlerinin komutasındaki baskı altında hala ABD'den 12 MRLS M-270 sistemleri ve 2 binden fazla füze satın aldı. Bu tür sistemler, 107-159 km uzaklıktaki 32-45 kg ağırlığındaki savaş başlıklarını sunma yeteneğine sahiptir. M-270 sistemleri Türkiye’ye 1992’in ortasına ulaştı, bu zaman zarfında Türk şirketleri bu tür sistemlerin üretiminde bir miktar başarı elde etti, bu yüzden askeri liderlik ABD’de ek 24 MRLS-270’i satın almayı reddetti.
1990'in ortasında. Fransa, İsrail ve Çin, Türkiye'nin füze teknolojisinde ustalaşmasına yardım etmeyi kabul etti. En iyi teklif, ilgili sözleşmenin 1997'inde imzalanmasına yol açan Çin'den geldi. Kasirga ortak projesinin bir parçası olarak, Türkiye topraklarında 302 kg ağırlığında bir savaş başlığıyla 1 km'ye kadar olan Çin 300-mm katı yakıtlı WS-70 roketlerinin (Türkçe versiyon - T-150) üretimi yapıldı.
Türk ROKETSAN firması TR-300 adı verilen bu Çin füzesini modernize edebildi ve atış menzilini 80-100 km seviyesine çıkardı. Bir savaş başlığı olarak küme mühimmatı kullanılmaya başlandı. Toplamda, her biri 300 - 300 PU olan altı adet T-6 (TR-9) füze pil kullanıldı.
Ayrıca, 1996-1999'te. Amerika Birleşik Devletleri, Türkiye'ye 120 ATACMS ve 12 PU katı yakıtlı kısa menzilli balistik füzelerini tedarik etti. Bu füzeler, 160 kg savaş başlığı ile 560 km atış menzili sunar. Bu durumda, QUO yaklaşık 250 m'dir.
Şu anda, balistik füzelerin yaratılmasının ana tasarım merkezi "Joker" (J-600T) projesini uygulayan Türkiye Devlet Araştırma Enstitüsü'dür. Bu proje çerçevesinde katı yakıtlı tek kademeli Yyldyrym I (Yelderam I) ve Yyldyrim II (Yldarem II) sırasıyla maksimum 185 km ve 300 km aralığında tasarlanmıştır.
2012'in başlangıcında, Yüksek Teknoloji Konseyi (Yüksek Teknoloji Kurulu) toplantısında, Başbakan Recep Erdoğan'ın talebi üzerine, 2,5'a bin km'ye kadar olan balistik füzeler inşa edilmesine karar verildi. Yukarıda belirtilen enstitünün yöneticisi Yusel Altınbaşak bu konuda bilgi verdi. Ona göre, hedefe ulaşılabilir, çünkü roketin 500 km'ye kadar olan bir aralıktaki yer testleri zaten geçti.
Uygulamada, 1,5 bin km'ye kadar bile olsa, bir dizi uçuşla balistik füze oluşturmak mümkün olmamıştır. Bunun yerine, Ocak ayında 2013, 800 km'ye kadar menzilli bir balistik füze yapılmasına karar verildi. Gelişimine ilişkin sözleşme, Devlet Araştırma Enstitüsü TÜBİTAK'ın bir kolu olan TÜBİTAK-Sage tarafından yapılmıştır. Bu roketin prototipinin önümüzdeki iki yıl içinde test edilmesi planlanıyor.
Türkiye'ye geniş çaplı dış yardımın bulunmadığı durumlarda, 2020'ten önce bile, 2,5'a bin km'ye kadar olan bir menzilli balistik füze oluşturmak mümkün olacağı son derece şüphelidir. Yapılan açıklamalar, bilimsel ve teknolojik kaynaklar tarafından yeterince desteklenmeyen, Ankara’nın bölgesel emellerini yansıtıyor. Bununla birlikte, kendi füze yeteneklerini yaratma iddiası, yakınlıkları ve ülkenin İslamileşmeye devam etmesi nedeniyle Avrupa'da köklü bir kaygıya neden olmalıdır. Türkiye’nin NATO’ya üyeliği yanıltıcı olmamalıdır, çünkü bu örgütün başka bir üyesi - Yunanistan’ın yanı sıra AB’nin stratejik ortağı - İsrail’le olan karmaşık ilişki.
1986’te, Suudi Arabistan Çin’le CSS-2 (Dongfeng-3A) orta menzilli balistik füzelerini tedarik etmek için bir anlaşma imzaladı.
SUUDİ ARABİSTAN KRALLIĞI
1986’te, Suudi Arabistan Çin’le CSS-2 (Dongfeng-3A) orta menzilli balistik füze alımı için bir anlaşma imzaladı. Bu tek aşamalı sıvı yakıtlı roketler, 2 ton ağırlığındaki baş kısmını 2,8 bin km mesafesine (atış mesafesinin baş kısmının ağırlığındaki 4 bin km'ye yükseldiğinde) azaltabiliyor. 1988'te imzalanan anlaşmaya göre Çin, bu tür 60 füzelerini Suudi Arabistan'da roket kuvvetlerinin ortaya çıkmasına neden olan özel olarak tasarlanmış yüksek patlayıcı bir savaş başlığı ile donattı.
Suudi Arabistan'da (Al-Kharip, Es-Sulei'le ve Al-Raoud) roket üsleri oluşturma çalışmaları Çinli uzmanların yardımıyla yerel firmalar tarafından yapıldı. Başlangıçta, eğitim yalnızca Çin'de gerçekleştirildi, ancak daha sonra kendi uzmanlaşmış eğitim merkezi kuruldu. Suudiler, Amerikalıların füze cisimlerini denetlemesini reddetti, ancak füzelerin yalnızca geleneksel (nükleer olmayan) teçhizata sahip olduklarını temin ettiler.
O zamanlar bile düşük doğrulukta olan füzelerin modası geçmiş olarak kabul edilmesi, Suudi Arabistan'ın silahlı kuvvetlerinin savaş gücünü gerçekten artırmadı. Bu, pratik kullanımdan çok bir prestij eylemiydi. Suudi Arabistan'da CSS-40 ve 2 rampaları için daha az 10 füzesi var. Mevcut performansları oldukça tartışmalı. Çin'de, bu türdeki tüm füzeler 2005'te hizmetten kaldırıldı.
1990-lerdeki askeri sanayiin Arap örgütü çerçevesinde. Al-Kharj'da kısa menzilli balistik füzelerin ve Shahin uçaksavar füze sistemlerinin üretimi için bir girişim kuruldu. Bu, şirketin kendi kısa menzilli balistik füzelerinin üretimine başlamasını sağladı. 62 km menzili bir füzenin ilk lansmanı Haziran 1997'ta gerçekleşti.
BİRLEŞİK ARAP EMİRLİKLERİ
1990'in ikinci yarısında. BAE, Sovyet sonrası alandaki cumhuriyetlerin birinden 17 km'ye kadar menzile sahip altı kısa menzilli füze fırlatıcı P-300 (SCUD-B) aldı.
YEMEN
1990'in başında Yemeni silahlı kuvvetleri, Sovyet kısa menzilli balistik füzeleri P-34'in (SCUD-B) yanı sıra Tochka ve Luna-TS füze sistemlerinin 17 mobil fırlatıcılarına sahipti. 1994’in iç savaşı sırasında her iki taraf da bu füzeleri kullandı, ancak daha büyük bir psikolojik etkiye sahipti. Sonuç olarak, 1995 tarafından kısa menzilli balistik füze fırlatıcılarının sayısı 12'e düşürüldü. Western verilerine göre, Yemen şimdi X-NUMX P-33 füze ve altı fırlatıcı ile 17 roket fırlatıcı "Tochka" 'ya sahip.
AFGANİSTAN
1989'ten beri, Sovyet P-17 füzeleri, Afganistan Demokratik Cumhuriyeti Özel Amaçlı Muhafızları roket taburuyla hizmet ediyordu. 1990'te, Sovyetler Birliği, Kabil'e askeri yardım sağlama çerçevesinde, ayrıca 150 füzesi R-17 ve iki Luna-TS füze sisteminin de lansmanını yaptı. Ancak, Nisan 1992'ta silahlı muhalefet Kabil'e girdi ve Cumhurbaşkanı Muhammed Necibullah'ın otoritesini devirdi. Aynı zamanda, saha komutanı Ahmed Shah Masoud militanları, 99 tugayının üssünü ele geçirdi. Dahil olmak üzere birkaç PU ve 50 P-17 füze ele geçirdiler. Bu füzeler iç savaş 1992-1996 sırasında tekrar tekrar kullanıldı. Afganistan'da (toplam X-NUMX P-44 füzesi kullanıldı). Taliban'ın bu türden belirli sayıda füze alabilmesi mümkün. Yani, 17-2001 döneminde. Taliban, P-2005 roketini beş kez kullandı. Sadece 17’ta, Amerikalılar Afganistan’da bu tür tüm PU füzelerini imha etti.
Dolayısıyla, Yakın ve Orta Doğu'da en gelişmiş füze programları İsrail ve İran'dır. Tel Aviv, ülkenin ulusal yapısındaki küresel bir değişiklik durumunda, Avrupa için potansiyel bir füze tehdidi yaratabilen orta menzilli balistik füzeler yaratıyor. Ancak, bunun 2020'ten önce olması beklenmez.
İran orta vadede bile orta menzilli bir balistik füze yaratamıyor, bu yüzden sadece yakındaki Avrupa ülkeleri için potansiyel bir tehdit görevi görüyor. Bunu içermek için Romanya’da füze karşıtı bir üs ve Türkiye ve İsrail’de halihazırda yayılmış radarların bulunması yeterlidir.
Yemen, Birleşik Arap Emirlikleri ve Suriye'nin balistik füzeleri Avrupa için herhangi bir tehdit oluşturmuyor. Endüstriyel altyapı eksikliği nedeniyle, bu devletlerin füzeleri bağımsız olarak geliştirilemez. Tamamen yurtdışından füze teminine bağlılar.
Türkiye, yakınlığı, Yunanistan ile zor ilişkileri, ülkenin İslamlaştırılması ve bölgesel hedeflerinin güçlendirilmesi nedeniyle Avrupa için bir endişe yaratabilir. Bu şartlar altında, Türk liderliğinin henüz gerçek bilimsel ve teknik potansiyel tarafından desteklenmeyen 2,5 bin km'ye kadar olan balistik füzeler yaratma kararı Brüksel'in bu yöndeki dikkatini artırmalıdır.
Suudi Arabistan orta menzilli balistik füzeler bazı Avrupa ülkeleri için potansiyel bir tehdit oluşturabilir. Ancak, fırlatılma olasılıkları konusunda ciddi şüpheler var ve bu ülkenin ABD birlikleri (NATO) tanıtılmadan İran gibi ciddi bir dış düşmana karşı savunulması prensip olarak imkansız.
POST-SOVIET UZAYIN DEVLETLERİ
Sovyetler Birliği'nin çöküşü sırasında, Ukrayna, Belarus ve Kazakistan topraklarında aşağıdaki ICBM tipleri bulunuyordu: 104 PU SS-18 Voyevoda, 130 PU SS-19, 46 PU SS-24 “Sizin için iyi” ve 81 SS-25 Topol. Uluslararası taahhütlere uygun olarak, 18, SS-1996 ve SS-19 füzelerinde bir süre sonra SS-24 füzeleri elendi ve tüm Topol mobil yer tabanlı füze sistemleri Rusya'ya taşındı.
120 km'ye kadar atış menzili füze sistemleri "Tochka" ("Tochka-U") Azerbaycan, Ermenistan, Belarus, Kazakistan ve Ukrayna ile hizmet veriyor.
Sovyet sonrası alanda, Ermenistan, Kazakistan ve Türkmenistan kısa menzilli P-17 balistik füzelerine sahiptir. Coğrafi uzaklıkları nedeniyle Avrupa'ya füze tehdidi oluşturamazlar. Mayıs ayına kadar, 2005 Belarus da karışık tip bir füze tugasının bir parçası olarak P-17 füzelerine sahipti. 2007’te, bu tür füzeler Ukrayna’da kullanıldı, kullanımları Nisan 2011’te sona erdi.
120 km'ye kadar atış menzili füze sistemleri "Tochka" ("Tochka-U") Azerbaycan, Ermenistan, Belarus, Kazakistan ve Ukrayna ile hizmet veriyor. Bunların arasında sadece Beyaz Rusya ve Ukrayna, komşu Avrupa ülkelerine farazi bir füze tehdidi oluşturabilir. Bununla birlikte, uçuşun kısa menzil ve rakımının yanı sıra, böyle bir tehdide karşı koymak için konvansiyonel (nükleer olmayan) ekipmanlarda bir savaş başlığı kullanılması göz önüne alındığında, Avrupa'da yeterli hava savunma tesisi bulunmaktadır.
Ukrayna'dan füzelerin yayılma riski, tüm uluslararası toplum için daha büyük bir tehdit oluşturuyor. Bu, zaten Ukrspetseksport'un bir yan kuruluşu olan Ukraynalı şirketi Progress'in İran ve Çin'e stratejik X-2000 tarafından başlatılan cruise füzeleri sattığı 2001-55'teki durumdu. Bu zamana kadar Ukrayna, Füze Teknolojisi Kontrol Rejimine katıldı. X-55 cruise füzelerini satarak MTCR'yi büyük ölçüde ihlal etti, çünkü bu füzenin uçuşlarının menzili 2,5 savaş başlığı kg kütlesi ile 410 bin km'dir. Ve 2005 yazında, bu sorunun ortaya çıktığı dönemde, Oleksandr Turchynov Ukrayna Güvenlik Servisi'ne başkanlık etti ve Petro Poroshenko Ukrayna Ulusal Güvenlik ve Savunma Konseyi sekreteriydi. Kısa süre sonra ikisi de görevlerinden alındı.
Nisan ayında, Oleksandr Turchynov'un zaten Ukrayna Devlet Başkanı olarak görev yaptığı 2014, Rusya Dışişleri Bakanlığı, Ukrayna'nın kontrolsüz roket teknolojilerinin yayılması tehdidinden endişe duyduğunu belirtti. Öyleyse, bu yılın nisan ayının 5'ını Türkiye’de, Devlet İşletmeleri Heyeti’nin müzakere ettiği “Güney Makine İmalat Fabrikası Üretim Birliği” ilan etti. AM Makarova ”(Dnepropetrovsk), Türk tarafını temsil eden teknik dokümantasyon ve stratejik roket kompleksi P-36М2“ Voevoda ”(NATO sınıflamasına göre SS-18“ Satan ”) ile ilgili teknik dokümantasyon ve üretim teknolojilerinin satışında. Bu füze sistemi hala Rusya Stratejik Füze Kuvvetleri ile hizmet vermektedir, üretimine dair dokümantasyon satmak bile Ukrayna tarafından yalnızca MTCR'nin değil, aynı zamanda Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi Anlaşması'ndan kaynaklananlar da dahil olmak üzere diğer birçok uluslararası zorunluluğun ağır ihlalidir. Bu, Sovyet sonrası alanın toprakları da dahil olmak üzere Avrupa'ya yönelik mitsel roket tehditleri değil, bütün uluslararası toplumun temel sorunudur. Cumhurbaşkanı yukarıda belirtilen Petro Poroshenko'nun olduğu Kiev'de gerçekleştiği sürece başka bir şey var.
Tüm mobil zemin Topol füze sistemleri Rusya'ya taşındı.
GÜNEY VE GÜNEYDOĞU ASYA
HİNDİSTAN
Hindistan'ın fiili nükleer hali, Güney ve Güneydoğu Asya'daki en büyük füze potansiyeline sahip. Prithvi tipi (Prithvi) ve orta menzilli katı yakıtlı kısa menzilli sıvı balistik füzeleri içerir: Agni-1, Agni-2 ve Agni-3 (Agni), baş kısmını 1 mesafesine kadar 1,5 mesafesine kadar taşıma kabiliyeti , Sırasıyla 2,5 ve 3,5 bin km'dir. Hepsinde geleneksel küme tipi savaş başlıkları bulunur ve bunlar için nükleer savaş başlığı geliştirme çalışmaları sürüyor. Güdümlü Füze Silahlarının Geliştirilmesi Kapsamlı Programının bir parçası olarak, Bharat Dynamics Limited, füze programının uygulanmasında lider firmadır.
Prithvi füzeleri, Sovyet B-755 uçaksavar güdümlü füze C-75 uçaksavar füzesi sistemi (SAM) temelinde geliştirilmiştir. Aynı zamanda, bazı tahminlere göre, roket motoru ve rehberlik sistemleri dahil kullanılan teknolojilerin% 10 kadarı Sovyet kökenli idi. Prithvi-1 roketinin ilk lansmanı Şubat 1988’ta gerçekleştirildi, toplamda sadece birinin başarısız olduğu 14 uçuş testleri yapıldı. Sonuç olarak, bu tür füzelerin endüstriyel üretimi 1994'ta başladı.
Prithvi-1 roketi.
Prithvi-1 (SS-150) füzesi kara kuvvetlerinde kullanılır. Bir mobil tabana sahip, maksimum menzili 150-800 kg ağırlığında olan 1000 km'dir. Bugüne kadar, nükleer savaş başlığı ile donatılmaması gereken bu tür 150'ten fazla füze fırlatıldı. Genişletilmiş durumda bu tür 50 PU füzeler hakkında.
Bu tek aşamalı roketin daha başka modifikasyonları geliştirildi: Hava Kuvvetleri için Prithvi-2 (ilk uçuş testleri yapıldı), Deniz Kuvvetleri için Dhanush ve Prithvi-1992 (Donanma). İkincisinin testleri sırasıyla 3 ve 2000'te başladı. Bu modifikasyonların tüm füzeleri nükleer savaş başlığı taşıyabilecek kapasitededir, ancak gerçekte yüksek patlayıcı, küme ve kışkırtıcı savaş başlıkları kullanırlar.
Prithvi-2 roketi (SS-250) ayrıca bir mobil tabana sahiptir. Atış menzili, 250-500 kg'ın başındaki 750 km'ye ulaşır. Zaten daha fazla 70 gibi füze üretti. Bu tür füzelerin sadece nükleer olmayan ekipmanlarda kullanılacağına inanılıyor.
Prithvi-3 ve Dhanush füzelerinin, 750 kg ana ünite ile benzer bir menzili vardır, bunların yüzey gemilerine yerleştirilmesi planlanmaktadır. Üretim hacimlerine ilişkin netlik yoktur. Sadece Hindistan Donanmasının Prithvi-80 3 füzesi satın almayı planladığı biliniyor, ancak şu ana kadar fırlatılması için gerekli fırlatıcıya sahip gemi yok. Büyük olasılıkla, en azından 25 Dkhanush füzeleri zaten üretildi.
Bir Prithvi füzesinin maliyeti 500 bin dolar civarındadır ve yıllık üretim hızı 10'tan 50 füzeye kadar değişmektedir. Delhi, belirtilen ailenin füzelerini ihraç etme olasılığını düşünüyor, 1996'e kadar bu tür roketler ülkenin ihracat ürün kataloğuna dahil edildi.
Daha uzun menzilli balistik füzeler geliştirirken, Hindistan aktif olarak Sovyetler Birliği (Rusya), Almanya ve Fransa'nın desteğini kullandı, ancak temel olarak roket bilimi kendi bilimsel ve üretim üssüne dayandı. Bu alandaki en büyük başarı, ilk uçuş testleri 1989'da başlayan Agni roketlerinin yaratılmasıydı 1994'ta yapılan bir dizi uçuş testinden sonra, Agni projesi üzerindeki çalışmalar, esas olarak ABD'nin baskısı altında kaldı. 1995'ta, Agni-2 projesinin bir parçası olarak daha gelişmiş bir roket yapılmasına karar verildi.
Bu proje üzerinde yapılan çalışmalar, 1997 yazından sonra hızlandı, Pakistan Khatf-3 balistik füzesinin uçuş testlerine başladı. Agni-2 roketinin ilk testleri 1999'te, 2001-2004'ta yapıldı. Hindistan, tek kademeli Agni-1 roketi ve iki aşamalı Agni-2 serisinin bir dizi uçuş testini tamamladı ve seri üretimine Bharat Dynamics'te (Haydarabad'daki Advanced System Laboratory tarafından geliştirilen) başlamayı mümkün kıldı. Görünüşe göre, bu tür 100'ten fazla füze, yıllık 10-18 ünite üretim hızında üretildi. Agni-1 roketi 4,8 milyon dolar tuttu ve Agni-2 6,6 milyon dolar verdi.
Agni-1 roketinin bir özelliği, CSP'den 100 m'ye kadar alanın radar haritasına göre baş kısmının yörüngesinin düzeltilmesidir. Bu füzeler mobil fırlatıcılara yerleştirilir: izlenir ve tekerleklidir.
Agni-5 balistik füzesinin lansmanı.
2006'te, iki aşamalı bir Agni-3 roketi, 3,5 ton ağırlığında bir kafa parçasıyla 1,5 bin km'ye kadar olan bir alanda başarıyla test edildi. 2011'te kabul edildi.
4'in Kasım ayında başarıyla başlatılan iki aşamalı Agni-2 roket (Agni-2011 Prime) geliştirilmekte olup, kompozit roket motorları, gelişmiş bir dişli ayırma mekanizması ve modern bir navigasyon sistemi bulunmaktadır. Agni-4'un ateşleme menzili pratik olarak Agni-3 roketinden farklı değildir. Yakın gelecekte, roket "Agni-4" kabul edilebilir.
Üssünde, Nisan ayında Nisan 5'te test edilen üç aşamalı bir Agni-2012 füzesi yaratılıyor, 1,5 tondaki baş kısmıyla olan maksimum menzili, Çin'deki hedeflere ulaşmalarını sağlayan 5 bin km'yi aşıyor. Agni-5 roketinin başlangıç ağırlığı 50 ton, boyu 17,5 m, çapı ise 2 m olup, füzenin füze ile yönlendirilmesi ve bunun için birkaç ayrı başlıkta bir rehberlik olması gerekmektedir. Demiryolu dahil mobil taşıyıcılardan kullanılabilir. Bu füzenin 2015'te hizmete açılması planlanmış, ayrıca füze silahlarının geliştirilmesi için planlananlar, 8-12'ın binlerce km menzili olan bir Surya ICBM'nin oluşturulmasını sağlamaktadır.
"Agni" gibi füzelerin, 100 kt'nin nükleer savaş başlığı ile donatılacağı varsayılıyor. Aynı zamanda, kendi kendine güdümlü tanka karşı füzeler veya bir hacim patlaması mühimmatı içerebilen geleneksel savaş başlığının iyileştirilmesi için çalışmalar sürdürülmektedir.
Hindistan'da, denizaltılara kurulacak iki aşamalı katı yakıtlı deniz tabanlı bir füze K-15 ("Sagarika") geliştiriliyor. Maksimum uçuş menzili 750 km'den 500 kg'a kadar baş başı olacak şekilde 1000 km olacaktır. K-15 - Shourya roketinin temel versiyonu bir dizi başarılı uçuş testinden geçti.
Ek olarak, 4 tonunun baş kısmında, denizaltılar için daha gelişmiş bir balistik füze, 3,5 bin km'ye kadar menzilli K-1 yaratılıyor. Bu tip füzeler Arikhant tipinde nükleer denizaltılara (APL) yerleştirilebilir. Toplamda, bu tür beş denizaltı inşa edilmesi planlanmaktadır, ilk önce deniz denemeleri 2012'te başlamıştır, iki denizaltı daha farklı inşaat aşamalarındadır. Yaklaşık 3 milyar dolar değerinde olan her denizaltı dört fırlatıcı ile donatılmıştır ve 12 K-15 füzesi ya da dört daha güçlü K-4 füzesi taşıyabilecek kapasitededir.
Hindistan, 1'a kadar bin km'ye varan menzilli bir Nirbhay havadan uçucu füze geliştiriyor. Bir nükleer savaş başlığı taşıyabilecek.
"Agni-2».
Pakistan
Pakistan'ın fiili nükleer durumu da küçük balistik füzelerin bileşiminde önemli füze yetenekleri yaratmayı başardı (Hatf-1, Hatf-2 / Abdully, Hatf-3 / Ghaznavi, Hatf-4 / Shahin-1) ve orta ("Hatf-5 / Gauri-1", "Hatf-5А / Gauri-2", "Hatf-6 / Shahin-2") aralığıdır. Şimdi Pakistan kara kuvvetleri iki tip mobil tabanlı balistik füze ile donanmış durumdalar: sıvı ve katı yakıt. Hepsinde geleneksel savaş başlıkları bulunur ve bunlar için nükleer savaş başlığı yaratma çalışmaları sürüyor. İslamabad'ın zaten birçok deneysel örneği olması mümkündür.
Roket "Gauri-1".
Sıvı tip roketler tek aşamalı bir roket “Gauri-1” (Ghauri, Hatf-5 veya “Hatf-5”) ve iki aşamalı “Gauri-2” (Ghauri II, Hatf-5А veya “Hatf-5”) içerir. "Gauri-1", 2005’te kabul edildi, 1,3’in ton ağırlığı olan 1’e kadar bir menzile sahip. Gauri-2, 1,5 kilogram kafa kısmıyla maksimum 1,8-700 bin km menzile sahiptir. Her iki füze de Kuzey Kore'den uzmanlar tarafından önemli tasarım ve mühendislik katılımıyla yaratılmıştır. Prototipleri sırasıyla Kuzey Kore Nodon-1 ve Tephodon-1 roketleridir.
Tüm Pakistanlı kısa menzilli balistik füzeler sağlam yakıtlardır. Çin'den teknik destekle oluşturulmuş ve aşağıdaki atış menziline sahipler:
- “Hatf-1” (1992'te servis için kabul edilmiştir) - 70 kg'ın baş kısmıyla 100'ten 500 km'ye;
- “Hatf-2 / Abdully” (2005 ile kullanımda) - 180'tan 260 kg'a kadar baş kısmı ile 250'ten 450 km'ye;
- “Hatf-3 / Ghaznavi” (2004 ile kullanımda) - 400 kg baş kısmıyla 500 km'ye kadar;
- “Shahin-1” - baş kısmı 450 - 700 kg arasında olan 1000 km üzeri.
Khatf-1 ve Khatf-2 / Abdally roketlerinde, baş kısmının sadece nükleer olmayan ekipmanlarda kullanılması planlanmaktadır.
Aralarında özel bir yer, 1 kg ağırlık ağırlığı olan ve 4 km'ye kadar olan uçuş menzili olan, tek kademeli bir mobil taban tabanlı Shaheen-4 (Shaheen I, Hatf-650 veya Hatf-320) tarafından kaplanmıştır. İlk uçuş testleri Nisan ayında yapıldı 1999 g., 2005 g'de kabul edildi.Bu roket, iki tipin normal kafa kısmı ile donatıldı: uzun vadede yüksek patlayıcı ve kümelenme - nükleer. Çin Dongfang 15 roketinin (CSS-6) Pakistanlı bir versiyonudur.
İki aşamalı katı yakıtlı “Shaheen-2” füzesinin (Shaheen II, Hatf-6 veya Hatf-6) uçuş tasarımı testleri, ilk önce 2000’in İslamabad’da askeri bir geçit töreninde gösterildi bu tür füzeler). 10 kg ağırlığında bir kafa kısmı ile 2,5 bin km'ye kadar bir atış menzili vardır ve mobil bir PU üzerine kuruludur. Sadece bu roket Hindistan'ın bütün bölgesini süpürebilir.
Pakistan, 9 km'ye kadar menzilli kısa mesafeli bir balistik füze “Hatf-60 / Nasr” geliştiriyor. Yüksek çekim doğruluğu ve mobil çoklu namlulu PU kullanımı ile ayırt edilir. Ayrıca, 7-600 kg'ın baş kısmıyla 400 km menzile sahip, kara tabanlı bir füze "Hatf-500 / Babur" yaratıyor. Nükleer silah taşıma yeteneğine sahip, fırlatılması üç namlulu bir mobil fırlatıcıdan başlatılıyor.
Buna ek olarak, 8 km mesafeye bir nükleer savaş başlığı verebilecek Khatf-350 / Raad hava fırlatmalı cruise füzesi oluşturma çalışmaları devam etmektedir. Gizli teknoloji kullanılarak yapılır, yüksek manevra kabiliyetine sahiptir ve arazinin yuvarlanmasıyla birlikte son derece düşük irtifalarda uçma kabiliyetine sahiptir.
Pakistan’a sunulan 360 balistik füzelerinin raporlarına göre, yalnızca 100 nükleer savaş başlığı ile donatılabiliyor. Dahası, Pakistan gittikçe daha düşük bir kritik kütle tarafından belirlenen üretimi için silah sınıfı plütonyum kullanıyor.
Güneydoğu Asya ülkelerinin silahlanmalarında balistik füzeler yoktur. Bunun istisnası, Sovyetler Birliği'nden bir dizi füze P-17 temin edilen Vietnam. Şu anda, bu füzelerin performansı ciddi şüphe uyandırmaktadır.
Bu nedenle, Güney Asya'daki 2020'ten önce yalnızca Hindistan, Avrupa ile herhangi bir yüzleşme potansiyeli olmayan bir IDB oluşturabilir. Pakistan’ın ümit verici balistik füzelerinin Avrupa sınırlarına bile ulaşmak için yeterince yetersiz bir menzili var. Güneydoğu Asya ülkelerinin hiçbir füze potansiyeli yoktur.
DOĞU ASYA
Kore Halkının Demokratik Cumhuriyeti
Mayıs 2009'teki başarılı nükleer test zamanı geldiğinde, DPRK zaten uygun taşıyıcıları yaratmıştı - tek kademeli kısa mesafeli ve orta mesafeli sıvı yakıtlı füzeler. Böylece, Nisan ayında, 1984 Kuzey Kore Xvason-5 roketinin (Mars-5) uçuş testlerine başladı. Örnekleri Mısır’dan gelen DPRK’da bulunan Sovyet füzesi R-17 (SCUD-B) temel alınarak yaratıldı. Altı ay boyunca, yarısı başarılı olan altı test başlatıldı. Bu roket programı Tahran'ın maddi desteği ile tamamlandı. Sonuç olarak, 1985’te, belirtilen füze türlerinin sınırlı üretimi başlatıldı ve 1987’te yüzlerce kişi İran’a teslim edildi.
Hwaseong 5 kısa menzilli balistik füzesinin uzunluğu 11 m, uzunluğu yaklaşık 0,9 m ve başlangıç ağırlığı 5,9 ton idi. Maksimum atış menzili 300 km ve 1 ton ağırlığında. Bu roketin ateşleme doğruluğu düşüktü: QUO, 1 km'ye ulaştı.
1987-1988 içinde Çin'in yardımıyla DPRK uzmanları, Sovyet P-6M roketine (SCUD-C) dayalı daha gelişmiş bir Hvason-17 roket geliştirmeye başladı. İlk uçuş testleri Haziran 1990’ta gerçekleştirildi, 1991-1993’te ise dört adet test lansmanı daha yapıldı. Büyük olasılıkla, hepsi başarılı. Füzenin maksimum menzili, 500 kg ağırlığında bir savaş başlığıyla 730 km idi. Hwason 6 roketinin CWO'su, 1,5 km'ye yükseldi, bu da geleneksel (nükleer olmayan) ekipmanlarda askeri hedeflere karşı kullanılmasını zorlaştırdı. Bunun istisnası askeri üsler gibi büyük nesnelerdi. Ancak, 1991’te hizmete girmiştir.
Amerikan verilerine göre, 1990'in sonunda. ABD'de SCUD-ER olarak adlandırılan Hwaseong-6 balistik füzesi geliştirildi. Yakıt depolarının uzunluğunu artırarak ve baş bölümünün ağırlığını 750 kg'a düşürerek, maksimum 700 km aralığına ulaşmak mümkün oldu. Bu kullanıldığında, küçük bir aerodinamik kalitede ayrılabilir kafa. Bu sadece füze uçuşunun dengesini değil, aynı zamanda atış doğruluğunu da arttırdı.
Yukarıdaki balistik füzeler, Pyongyang'ın Kore Yarımadası'ndaki hedefleri vurmasına izin verdi, ancak bu, Japonya'daki önemli hedeflere, öncelikle de Okinawa adasındaki ABD Hava Kuvvetleri'ndeki "Kadena" 'ya ateş etmek için yeterli değildi. Bu, İran ve Libya’nın tek aşamalı bir orta menzilli füze Nodon-1’in aktif mali katılımıyla yaratılmasının sebeplerinden biriydi. İkincisi, 15,6 m uzunluğa, 1,3 m çapına ve başlangıç ağırlığı 12,4 tonunun yanı sıra, ayrılabilir bir kafa ve atalet kontrol sistemine sahiptir. “Nodon-1” in maksimum atış menzili 1,1-1,3 kg ağırlığında bir kafa kısmıyla 700-1000 bin km'dir. KVO füzeleri 2,5 km'ye ulaştı.
ABD'de, bu roket programının uygulanmasının, Rus, Ukrayna ve Çinli uzmanların katılımıyla 1988'ta başladığına inanılmaktadır. Aynı zamanda, özellikle Kuzey Korelilere yapılan önemli yardım, Tasarım Bürosu temsilcileri tarafından onlara sağlandı. VP Makeeva (şimdi OAO “Devlet Roket Merkezi akademisyen VP Makeyev” olarak adlandırılmıştır), Sovyetler Birliği'nde balistik füze denizaltılarının yaratılması konusunda ana uzmanlar. Onların düşüncelerine göre, bütün bunlar başarılı bir uçuş testi yapılmasa bile, zaten 1'ta Nodon-1991 balistik füzelerinin sınırlı üretimine başlanmasına izin verdi .. Sonraki iki yılda, bu tür füzelerin Pakistan ve İran'a ihracatı üzerine müzakereler yapıldı. Sonuç olarak, Mayıs ayı 1’unda yapılan Nodon-1993 roketinin uçuş tasarım testine İranlı uzmanlar davet edildi. Bu testler başarılıydı, ancak coğrafi sebeplerden dolayı füzenin atış menzili 500 km mesafeyle sınırlandırılmak zorunda kaldı. Daha büyük bir uçuş menzili ile, Rusya ya da Japonya topraklarına giren bir füze tehdidi olabilir. Ayrıca, telemetrik bilginin Amerikalılar ve müttefikleri tarafından deniz gözetimi kullanılarak ele geçirilmesi tehdidi vardı.
Şu anda, DPRK kara kuvvetlerinin Hwason-6 füzelerine ve Nodon-1 füzelerine sahip üç ayrı füze taburuna silahlı ayrı bir füze alayı var. Bu füzeler bir mobil fırlatıcıda taşınıyor ve yüksek patlayıcı veya küme savaş başlığına sahip. Potansiyel olarak, nükleer silahların taşıyıcısı olarak hareket edebilirler.
Ekim 11'teki Pyongyang 2010'teki askeri geçit töreni sırasında iki yeni tür tek aşamalı mobil tabanlı füzenin gösterildiği belirtilmelidir. Bunlardan biri İran'ın roketi "Gadr-1" ve ikincisi - Sovyet deniz tabanlı roket P-27'e (SS-N-6) benziyordu. Batı'da, onlara "Nodon-2010" ve "Musudan" (Musudan) isimleri verildi.
Nodon-2010 roketiyle ilgili olarak, Kuzey Koreli uzmanların İranlı Gadr-1 roketinin geliştirilmesinde aktif olarak yer aldıklarına inanmaya başladılar. Sonuç olarak, bu tür füzeler ya sağlanan teknik yardımın tazminatı olarak İran'dan teslim edildi ya da DPRK bu füzenin üretim teknolojisine aktarıldı. Bu durumda, İran topraklarında yapılan Qadr-1 roketinin uçuş testlerinin sonuçlarını kullanmak mümkündü.
Açıkça görülüyor ki, bu varsayımlar tartışmalı. İlk olarak, son zamanlarda, İran ve Kuzey Kore birçok devletin istihbarat yapılarından yoğun ilgi gördü. Özellikle Tahran'ın bu yönündeki tüm eylemler Washington ve Tel Aviv tarafından dikkatle izleniyor. Bu şartlar altında, küçük bir balistik füze partisinin bile DPRK'ye ihracatını düzenlemek zor olacaktı. İkincisi, sürekli bir yedek parça ve ilgili ekipman temini gerektiren tedarik edilen füzelere servis yapılmalıdır. Üçüncüsü, Kuzey Kore'nin son derece sınırlı kaynakları, üç ila dört yıl boyunca yeni bir füze türünün yapımında ustalaşmayı zorlaştırıyor (ilk kez, Qadr-1 roketi, İran'da 2007'un Eylül ayında düzenlenen bir askeri geçit töreninde gösterildi). Dördüncü olarak, Pyongyang ve Tahran arasında roket üretimi alanındaki yakın işbirliğine rağmen, bu tür teknolojilerin DPRK'ya devredildiğine dair ikna edici bir kanıt bulunamamıştır. Nükleer alandaki durum da benzer.
Balistik füze "Musudan" ile ilgili olarak aşağıdakileri görebilirsiniz.
1. Sovyet P-27 sıvı yakıtlı roketin, en sonuncusu 1974'te kullanıma sunulan birçok modifikasyonu vardı, 3'a kadar olan bir atış menzili ile belirtilen füzelerin tamamı, silahlandırılmadan 1990'e kadar P-27 füzesinin üretimine devam edildi. Kuzey Kore topraklarında son on yılda, ilgili Rus işletmelerinin tamamen dönüştürülmesi ve 1960-1970'teki işçilerin büyük çoğunluğunun işten çıkarılması nedeniyle teknik olarak imkansızdı. Teorik olarak, uzun zamandır kullanılmayan roket teknolojilerinin geliştirilmesi için muhtemelen yeterli olmayacak olan sadece teknik belgeleri ve bazı bileşenleri aktarabilirlerdi.
2. Deniz tabanlı balistik füzelerin imal edilmesi oldukça zordur. Bu nedenle, roket üretiminde engin tecrübeye sahip olan Rusya, Bulava-30 füze sistemini uzun zamandır geliştirmektedir. Peki neden uygun deniz nakliyecileri olmayan DPRK? Anında yere dayalı füze sistemi oluşturmak için çok daha kolay. Bu durumda, fırlatma sırasında dikey stabilite kaybı problemi olmayacak (bir denizaltıdan farklı olarak, balistik füze fırlatıcı, dünya yüzeyinde sert bir şekilde sabitlenmiştir) veya birinci aşama sağlayıcısının fırlatılmasının imkansız olduğu su ortamının üstesinden gelme sorunu olmayacaktır.
3. Kuzey Koreli uzmanların Sovyet füzelerinin bazı bileşenlerini kopyaladığı gerçeğini kimse dışlayamaz. Ancak bu, P-27 roketinin temel versiyonunu yapmayı başardıkları anlamına gelmez.
4. Geçit töreninde gösterilen Musudan roketinin büyüklüğüne uymayan mobil bir aracı vardı (çok büyük). Dahası, prototipinden daha uzun 2 m idi. Bu durumda, sadece kopyalama hakkında değil, P-27 roketini yükseltme hakkında da konuşabiliriz. Ancak böyle bir füze, uçuş testlerinden en az biri olmadan nasıl devreye sokulabilir?
5. WikiLeaks web sitesinde verilen bilgilere göre, DPRK İran'a 19 balistik füzeleri BM-25 (Musudan) teslim etti. Ancak bu, başta ABD ve İsrail olmak üzere herhangi biri tarafından doğrulanmadı. Bu tür füzeler hiçbir zaman İran tarafından çok sayıda askeri tatbikat sırasında kullanılmadı.
Büyük olasılıkla, Ekim ayında Pyongyang'daki bir askeri geçit töreni sırasında 2010'a kukla balistik füzeler gösterildi. Hizmete sokulduklarını varsaymak erkendir. Her durumda, uçuştan önce bu füzelerin bu tür testleri.
Amerikan verilerine göre, 1990'in başından beri. Pyongyang, iki aşamalı Tepodon tipi sıvı roket yapımı için çalışıyor (üç aşamalı versiyonları uzay fırlatma aracı olarak kullanılıyor). Bu, Şubat 1994’te uydu gözlemleriyle doğrulandı. Sonra Tepkodon-1 roketinin ilk aşama olarak Nodon-1 ve ikinci aşama olarak Hvason-5 veya Hvason-6 kullandığı varsayıldı. Daha gelişmiş Tepkodon-2 roketi ile ilgili olarak, ilk aşamasının Çin DF-3 roketi veya dört Nodon tipi motordan oluşan bir grup olduğuna ve ikinci aşama Nodon-1 olduğuna inanmaya başladılar. Çinli uzmanların Tepkodon-2 roketinin oluşumunda yer aldığına inanılıyordu.
Tepkodon-1 roketinin üç aşamalı versiyonunun ilk uçuş testi Ağustos 1998 g'de yapıldı, ardından 24-25 m uzunluğunda ve yaklaşık 22 tonluk bir başlangıç ağırlığı vardı. İlk ve ikinci aşamaları normal bir şekilde çalıştı, üçüncü aşama ayrıldı, ancak kısa bir süre sonra uydu ile birlikte Pasifik Okyanusu'na düştü. Aynı zamanda, uçuş menzili 1,6 bin km idi. Elde edilen verilerin analizi, Nodon-1 roketinin ilk aşamada kullanıldığını doğruladı. Ancak, ikinci aşamada - ahlaki olarak eski C-200 kullanılan Sovyet uçaksavar füzesinin motoru. Büyük olasılıkla üçüncü aşama, eski Sovyet roket kompleksi "Tochka" ile de temsil edildi (Kuzey Kore versiyonu KN-02).
Görünüşe göre, "Tepkhodon-1" programı yakında kapatıldı. Daha gösterişli (gösterişli) bir karakter giymişti, roketin ikinci aşaması nükleer silah dağıtımı için pek uygun olmadığından, QUO birkaç kilometre ve maksimum uçuş menzili 2 bin kilometre idi.
Pyongyang'da askeri geçit töreni.
Paralel olarak, "Tepkhodon-2" programı gerçekleştirildi. Bu tür füzenin ilk uçuş testi Temmuz 2006'te yapıldı, başarısız oldu (uçuş 42 in sürdü, roket sadece 10 km'yi aştı). O zaman bu roketin teknik özellikleri hakkında son derece sınırlı bilgi vardı: başlangıç ağırlığının bile 60 ile 85 ton arasında olduğu tahmin edildi (büyük olasılıkla - yaklaşık 65 ton). İlk etabı gerçekten dört Nodon tipi motordan oluşuyordu. Ancak, ikinci aşama hakkında herhangi bir bilgi elde edilememiştir.
Gelecekte, Tepkodon-2 balistik füzesi ile ilgili tüm bilgiler sadece kendi üssünde fırlatılan fırlatma araçlarının sonuçlarından elde edildi. Böylece, Nisan 2009’ta, Kuzey Koreli fırlatma aracı "Unha-2" lansmanı gerçekleşti. 3,2 binin üzerinde uçtu Km. Ayrıca, birinci ve ikinci aşamaları başarılı bir şekilde çalıştı ve üçüncüsü uydu ile birlikte Pasifik Okyanusu'na düştü. Bu lansman sırasında, roketin taktik ve teknik özelliklerini tanımlamayı mümkün kılan uluslararası topluma kapsamlı video bilgileri sunuldu. 30 m uzunluğunda ve 80 tona eşit başlangıç ağırlığı vardı. Yine roketin ilk aşaması dört Nodon tipi motor demeti idi. İkinci aşaması, daha önce tarif edilen Sovyet roketi P-27, üçüncü - "Hwaseon-5" ("Hwaseon-6") ile aynıydı. Bu lansmanın analizi, Batılı uzmanları Musudan tek aşamalı roketin varlığında ikna etti.
2012'in sonunda, Eunha-3 fırlatma aracı, Quanmenson-3 uydusunu yörüngeye başarıyla başlattı. Kısa bir süre sonra Kore Cumhuriyeti deniz kuvvetlerinin temsilcileri bir oksitleyici tank ve bu füzenin ilk aşamasını Sarı Denizin dibinden parçalar haline getirdi. Bu, Kuzey Kore'de roket üretimi alanında elde edilen teknik seviyenin netleştirilmesini mümkün kılmıştır.
Toplanan verileri analiz etmek için bir grup Amerikan ve Güney Kore uzmanı kuruldu. Başlıca görevi, uluslararası Pyongyang topluluğunun balistik füze teknolojisi uygulamasını Ynha-3 fırlatma aracının geliştirilmesinde ikna etmekti. Herhangi bir uzay teknolojisinin ikili amacı nedeniyle çok zor değildi.
Ortak uzman grubu aşağıdaki sonuçlara varmıştır. İlk olarak, uzun ömürlü roket yakıtının bir bileşeni olan azot bazlı madde, Kuzey Koreli fırlatma aracının birinci aşama roket motorlarının oksitleyici maddesi olarak kullanılmıştır. Uzmanlara göre, bir destek roketi için bir oksitleyici madde olarak sıvı oksijenin kullanılması daha çok tercih edilir. İkincisi, ilk aşamada dört adet “Nodon-1” roket motoru vardı. Üçüncüsü, bir füze uçuşunun simülasyonu, 500-600 kg harp başlığını 10-12 bin km mesafeye, yani kıtalararası bir atış menziline ulaştıracak teknik kabiliyetini gösterdi. Dördüncü olarak, düşük kaliteli kaynak ve roket gövdesinin üretimi için ithal bileşenlerin kullanımı tespit edildi. Aynı zamanda, ikincisi MTCR'nin ihlali değildi.
Yapılan çalışmanın önemine dikkat çekerek, Şubat 2010’te İran’ın uluslararası topluma, 100 kg’a kadar uyduların düşük dünyaya yakın yörüngelere fırlamasını sağlayan “Simorg” fırlatma aracını sunduğunu belirtmek mümkündür. İlk aşama olarak dört Nodon-1 roket motoru kullanılmıştır ve Gadr-1 roketi ikinci aşamada rol oynamaktadır. Simorg ve Eunha-3 fırlatma araçları yüksek derecede benzerliğe sahiptir. Aralarındaki fark aşama sayısıdır (İran roketinin iki aşaması vardır) ve Musudan roketine dayanan daha güçlü bir ikinci etabın Kuzey Kore versiyonunda kullanılması.
Londra'daki Uluslararası Stratejik Araştırmalar Enstitüsü'ne göre, Ynha-2 fırlatma aracının üçüncü aşaması, 2'in Şubat ayının başında düşük seviyeli yörüngede yörüngeye fırlattığı İran Safir-2 (Messenger-2009) roketinin ikinci aşamasına benziyor ilk ulusal uydu Omid ("Umut"). Büyük olasılıkla, “Unha-2” ve “Unha-3” fırlatma araçlarının üçüncü aşamaları aynıdır ve “Hwason-6” roketine dayanmaktadır.
Batı'da, Simorg İran fırlatma aracının, balistik füze olarak kullanıldığında, 5 ton ağırlığında bir kafa kısmı ile 1 bin km'ye kadar çıkabileceğine inanılıyor. Savaş başlığı ağırlığını 750 kg'a düşürdüğünde, roketin uçuş menzili 5,4 bin km'ye yükselecek. Şimdiye kadar Simorg fırlatma aracının başarılı bir şekilde fırlatılmadığı kaydedildi.
Daha güçlü olan ikinci etap ve üçüncü etabın varlığı göz önüne alındığında, görünüşe göre, Unha-3 fırlatma aracı temelinde oluşturulan, 6-7 bin km'ye kadar 750-kilogram baş kısmı ile Kuzey Kore balistik füzesinin olası uçuş menzilinden bahsedebiliriz. . Ancak, bu tahminler deneysel onay gerektirir.
Kuzey Koreli uzmanlar tarafından üç aşamalı orta menzilli bir balistik füzenin (5-6 bin km) düzeninin yaratılmasındaki teknik engel, kurulu savaş başlığının termal korumasını sağlama problemi olacaktır. Orta menzilli füzelerin aksine, baş kısımlarının yüksekliği 300 km'yi geçmeyen füzelerin baş kısımları, orta menzilli bile olsa, füzelerin baş kısımları Dünya'nın yüzeyinden 1'in üzerinde bin kilometreden daha yükseğe çıkıyor. Bu durumda, yörüngenin inen kısmındaki atmosferin üst sınırına girme hızı saniyede birkaç kilometre olacaktır. HRC'nin yokluğunda, bu zaten üst atmosferde savaş başlığı gövdesinin tahrip olmasına yol açacaktır. Bugüne kadar, Kuzey Koreli uzmanların sıcak rulo üretim teknolojisindeki ustalığını onaylayan hiçbir gerçek yoktur.
Füze sisteminin önemli bir özelliği de savaşa hazırlıklı olması. Roketin fırlatma için uzun süreli hazırlığı durumunda, düşman tarafından vurulma olasılığı yüksektir, bu nedenle füze kompleksinin savaşa hazırlık seviyesini arttırmak için maksimum atış menzilini bilinçli bir şekilde azaltmanız gerekir.
Böylece, Kuzey Kore roket programı Tephodon-2 gibi iki ve üç aşamalı balistik füzeler yaratma efsanesi olmaktan çıktı. Gerçekten de, DPRK'da orta vadede zaten orta menzilli bir balistik füze geliştirme potansiyeli var. Bununla birlikte, füze tehdidi abartılmamalı. Maddi ve teknik temelin yeterli fonu ve geri kalmışlığı bulunmadığında, bu tür işleri tamamlamak zordur. Ek olarak, BM Güvenlik Konseyi'nin 2087 kararı yalnızca DPRK'ya ekonomik yaptırımlar uygulamakla kalmayıp, aynı zamanda balistik füze seferlerine moratoryumun restorasyonunu da talep ediyor. Bu, Pyongyang'ın gelişmiş füzelerin uçuş testlerini yapmasını ve fırlatma araçları için maskelenmesini zorlaştıracak.
JAPONYA
Japonya, roket üretiminin gelişmiş bir bilimsel, teknik ve endüstriyel tabanına sahiptir. Kendi katı-yakıt fırlatma aracı M-5 ve J-1'i temel alan ulusal uzay araştırma programını başarıyla uygular. Mevcut potansiyel, Japonya’nın sadece orta ölçekli balistik füzeler yapmalarına izin vermemekte, aynı zamanda ülkenin liderliğinin ilgili siyasi kararı vermesinden sonra kıtalararası menzili de mümkün kılmaktadır. Bunun için iki uzay roketi merkezi kullanılabilir: Kagoshi (Kyushu'nun güney ucu) ve Tanegashima (Tanegashima adası, Kyushu'nun güneyindeki 70 km).
KORE CUMHURİYETİ
Kore Cumhuriyeti (RK), Amerika Birleşik Devletleri'nin aktif yardımı ile yaratılan önemli bir roket üretim üssüne sahiptir. Oluştururken, ABD Silahlı Kuvvetleri'nin sadece katı yakıtlı füzeler kullandığı göz önüne alındı. Bu yolda Kazakistan Cumhuriyeti'ne gittik.
İlk Paccom balistik füzesinin (Polar Bear) geliştirilmesi 1970'lerin ilk yarısında başladı. Pyongyang’ın füze hırslarına cevap olarak. Packcom füzesinin 300 km'ye kadar menzilli başarılı testleri Eylül ayında, South Chuncheon eyaletindeki Ankhyn test serisinden 1978 üzerinde gerçekleştirildi. Program, Kore Yarımadası'ndaki yeni savaşa dahil edilmek istemeyen Washington'un baskısı altında kısıtlandı. Amerikalılar, Seul'le oldukça zor bir ilişkisi olan diğer müttefikleri - Japonya'nın bu konudaki endişelerini dikkate aldılar. Güney Kore’nin bağımsız füze ve nükleer kalkınmayı reddetmesine karşılık, ABD “nükleer şemsiyesi” ile örtme sözü vermiş ve Kore Yarımadası ve Japonya’da bulunan Amerikan kuvvetlerinin ulusal güvenliğini sağlama sözü vermiştir.
1979’te, Amerika Birleşik Devletleri ve Kore Cumhuriyeti, Güney Kore balistik füzelerinin uçuş menzilini 180 km’ye (silahsız bölgeden Pyongyang’a olan mesafeye) sınırlamak için bir anlaşma imzaladı. Buna dayanarak 1980-ler. Amerikan Nike Hercules roketatarına dayanarak, 300 kg kafa ünitesinde belirli bir aralıkta iki aşamalı bir Nike-KM roket geliştirildi.
Seul’un yeni balistik füzeler yaratmasını engellemeye çalışan 1997-2000 döneminde, Birleşik Devletler modern ATACMS Block 1 mobil füze sistemlerini kullandı.
Washington’ın baskısı altında, Güney Kore liderliği füze programını sınırlamak zorunda kaldı. Böylece, 1982'te umut vaat eden füzelerin geliştirilmesine katılan bir grup uzman dağıldı ve Kore Cumhuriyeti Savunma Araştırma Enstitüsü personeli üç kez düşürüldü.
Ancak, 1983'te Nike-KM balistik füzesinin geliştirilmesine devam edildi. Özellikle, rehberlik ve kontrol sistemlerinin tüm elektronik ekipmanı daha mükemmel, roket tasarımı ve düzeniyle ve savaş başlığıyla değiştirildi. Ve başlangıç hızlandırıcılarını daha güçlü atış menzili ile değiştirdikten sonra, 250 km'ye yükseldi. Neredeyse tamamen kendi bileşenlerinden toplanan roketin bu modifiye edilmiş versiyonuna, 1'ta ilk başarılı uçuş tasarım testi olan “Hyonmu-1” (Hurtmu-1985) adı verildi ve Hyonmu-1 balistik füzelerinin üretimine başlandı. 1986: İlk defa, Kore Cumhuriyeti Silahlı Kuvvetleri Günü'ndeki askeri geçit töreninde Ekim 1'teki uluslararası topluluk 1987'e tanıtıldılar.
İki aşamalı Xenmu-1 balistik füzesi aşağıdaki özelliklere sahiptir: uzunluk - 12,5 m (ikinci aşama - 8,2 m), çap 0,8 m (ikinci aşama - 0,5 m) ve başlangıç ağırlığı 4,9 ton, ikinci aşama ağırlık dahil 2,5 ton. Maksimum uçuş hızı 1,2 km / s'den az ve 500 kilogram baş kısmıyla Dünya yüzeyinin üzerindeki yüksekliği 46 km. Bu roketin nişan alma noktasından sapması 100 m'yi geçmiyor ve bu da yüksek çekim doğruluğunu gösteriyor.
Hyonmu-1 balistik füzesi daha önce imzalanan anlaşmayı ihlal etti, bu yüzden Amerikalılar üretimini sınırlamaya zorladı. 1997-2000 döneminde tazminat olarak. Amerika Birleşik Devletleri, günümüzde ATACMS Block 1 mobil tabanlı füze sistemlerini Seul'e, 160 kg.
Ocak ayında, 2001, Washington ve Seul, Kore Cumhuriyeti’nin MTCR çerçevesinde vaat ettiği yeni bir anlaşma imzaladı. Sonuç olarak, Güney Koreli füzelerin uçuş menzili, 300 kg taşıma yüküyle 500 km değeriyle sınırlandırıldı. Bu Güney Koreli uzmanların Hyonmu-2A balistik füzesini geliştirmeye başlamasını sağladı.
Bazı haberlere göre, 2009’ta, Amerikalılar tekrar kaybolduğunda Seul, 2 km’ye kadar atış menzili ile yeni bir Hyonmu-500B füzesi geliştirmeye başladı. Aynı zamanda, kafa bölümünün ağırlığı aynı kaldı - 500 kg ve QUO, 30 m'ye düşürüldü Hönmu-2A ve Hönmu-2В balistik füzelerinin bir mobil ev üssü var.
Ayrıca, 2002-2006'te. Amerika Birleşik Devletleri, maksimum 1 km menzilli (300 kg başı) RK ATACMS Block 160A balistik füzelerini teslim etti. Bu roket komplekslerinin geliştirilmesi ve Rusya'nın yardımıyla bir uzay programının uygulanması, Güney Koreli uzmanların ulusal roket üretiminde teknik seviyeyi önemli ölçüde artırmalarına izin verdi. Bu, 500 km üzerinde atış menzili ile kendi balistik füzeleri oluşturmak için teknolojik bir önkoşuldur.
Yukarıda verilenler göz önüne alındığında, Kore Cumhuriyeti oldukça kısa bir sürede 4-1 bin km'lik bir dizi 2 tonda taşıyabilecek balistik bir füze "Hyungmu-1" oluşturabilir. Washington’un Seul’ün füze hırslarını durdurma yeteneği sürekli azalmaktadır. Böylece, Ekim 2012’in başında, Kazakistan Cumhuriyeti’nin önderliği, ABD’den Güney Kore balistik füzelerinin uçuş menzilini, Rusya, Çin ve Japonya’nın belirli bölgelerini bombalamaya yetecek kadar olan 800 km’ye çıkarmak için bir anlaşma yaptı.
Ayrıca, yeni Güney Koreli füzeler, 500 kg'dan daha ağır savaş başlıkları taşıyabilecek, yani uygun siyasi karar alındığında nükleer silah taşıyıcısı olarak hareket edebilecek. Ancak aynı zamanda, füzelerin atış menzili, savaş başlığının ağırlık kazancı ile orantılı olarak azaltılmalıdır. Örneğin, 800 km'ye eşit bir füze menzili ile, savaş başlığının ağırlığı 500 kg'ı geçmemelidir, eğer aralık 300 km ise, savaş başlığının ağırlığı 1,3 tona çıkarılabilir.
Aynı zamanda Seul'a daha ağır insansız hava aracı üretme hakkı verildi. Artık ağırlıkları 500 kg'dan 2,5 tona yükseltilebilir, bu da seyir füzeleri dahil olmak üzere şok versiyonunda kullanılmalarına izin verir.
Seul'ün uçak gemisi füzelerinin geliştirilmesi sırasında Seul'ün uçuş menzilinde herhangi bir sınırlama yaşamadığı belirtilmelidir. Haberlere göre, bu süreç 1990'lerde başladı ve Amerikan yüksek hassasiyetli seyir füzesi Tomahawk, Güney Koreli uzmanların Hyonmu-3 roketini yaptığı temelde prototip olarak seçildi. Amerikan mevkidaşından, gelişmiş doğruluk özellikleri ile ayırt edilir. Bu tür füzelerin ciddi bir dezavantajı, füze savunması yoluyla yakalanmalarını kolaylaştıran sesaltı uçuş hızıdır. Bununla birlikte, DPRK'nın böyle bir yolu yoktur.
Büyük olasılıkla maksimum 3 km menzilli bir seyir füzesi "Hyungmu-500" askerlerine teslimatlar büyük olasılıkla 2006-2007 ile başladı. Aynı zamanda, havaya fırlatılan ve daha uzun menzilli cruise füzeleri geliştiriliyor. Böylece, Hyonmu-3В roketi, 1 bin km'ye kadar ateş menziline sahiptir ve Hyonmu-3С roketi, 1,5 bin km'ye kadardır. Görünüşe göre, seyir füzesi “Hyungmu-3B” zaten hizmete girdi ve “Hyungmy-3C” uçuş test aşamasını tamamlıyor.
“Hyonmu-3” tipindeki seyir füzelerinin temel özellikleri şunlardır: uzunluk 6 m, çap 0,6 m, başlangıç ağırlığı 1,5 kilogram baş kısmı dahil olmak üzere 500 tondur. Yüksek çekim doğruluğu sağlamak için, küresel konumlandırma sistemleri GPS / INS, TERCOM cruise füzelerinin yörüngesini düzeltmek için Amerikan sistemi ve bir kızılötesi homing kafası kullanılır.
Şu anda, Güney Koreli uzmanlar, 500 km'ye kadar menzile sahip deniz tabanlı seyir füzeleri “Cheonnen” (“Sky Dragon”) geliştiriyor. Yer değiştirmeleri 3'tan 3'a bin ton olacak olan umut verici dizel denizaltıları olan "Chanbogo-4" ile hizmete girecekler. Alman teknolojisine göre inşa edilmiş yukarıda belirtilen denizaltılar, 50 günlerine kadar çıkış yapmadan su altında kalabilecek ve 20'e seyir füzeleri taşıyabilecekler. 2020’te, Güney Kore’nin bu türden altı denizaltıya ulaşması planlanmaktadır.
Eylül ayında, Kore Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı 2012, Lee Myung-bak, Savunma Bakanlığı tarafından önerilen “2013-2017'ta Ulusal Savunmayı Geliştirmeye Yönelik Orta Vadeli Planı” nı onayladı. Bu belgenin en önemli unsurlarından biri füze üzerine oynanan bahis, ana misilleme silahı ve Kuzey Kore'nin nükleer potansiyelinin yanı sıra uzun menzilli topçularına verilen ana cevap oldu. Seul, ülkenin en önemli siyasi ve ekonomik merkezi, ikincisinin ulaşabileceği bölgede.
Plana göre, Kore Cumhuriyeti’nin roket güçleri, 24’in ilk füze saatlerinde 25’in büyük füze üslerini, bilinen tüm nükleer tesisleri ve uzun menzilli topçu bataryalarını imha etmek zorunda kaldı. Bu amaçla, başta balistik füze olmak üzere toplam 900 milyar dolarlık 2 satın alınması planlanmış, aynı zamanda ulusal hava kuvvetleri ve donanma modernizasyon programlarının önemli ölçüde azaltılmasına karar verilmiştir.
2017 tarafından Güney Koreli 1700 balistik füzeleri “Hyungmu-2A” ve “Hyonmu-2B” (füze potansiyelinin temeli) ve seyir füzelerinin “Hyungmu-3A” olması bekleniyordu. "Honmu-3S".
Kazakistan'da füze programının uygulanması için planlar önemli ölçüde düzeltildi, ülke başkanı 2012 seçiminin sonuçları Park Geun-hye oldu. Selefinden farklı olarak, silahsızlandırılmış bir füze saldırısına değil, 2014'ten füze programlarının finansmanında bir düşüşe neden olan bir füze savunma sisteminin kurulmasına odaklanmaya başladı.
Maliye Bakanlığı tarafından Ulusal Meclis'e sunulan 2014 bütçe planına göre, hükümet Kore Balistik Karşıtı ve Hava Savunması (KAMD) ve Kill Chain füze savunma sistemini kurmak için 1,1 milyar dolar istedi. KAMD sisteminin geliştirilmesi, Seul'un küresel ABD füze savunma sistemine katılmayı reddettiği 2006'ta başladı.
Kazakistan Cumhuriyeti Savunma Bakanlığı, keşif uydular, çeşitli hava gözetleme ve kontrol sistemleri, çok amaçlı savaşçılar ve bu sistemin bileşenleri olarak İHA davulları göz önüne alınarak Haziran 2013'te Kill Chain sistemini oluşturma gereğini açıkladı. Bütün bunlar, ulusal güvenliğe yönelik tehditlerin füze sistemlerinin yanı sıra başta Kuzey Kore olan olmak üzere uçak ve gemilerle savaşmak üzere önceden belirlenmesini mümkün kılacak.
KAMD sistemi İsrail yapımı Green Pine Block-B radarı, Amerikan Barış Gözü erken tespit ve uyarı sistemi, SM-3 füze füzelerine sahip Aegis füze kontrol sistemleri ve Patriot PAC-3 uçaksavar füze sistemlerini içerecek. Yakın gelecekte, Güney Kore KAMD sisteminin ilgili komuta ve kontrol merkezinin açılması planlanmaktadır.
Sonuç olarak, Kore Cumhuriyeti’nin füze potansiyeli sürekli artmaktadır; bu durum yalnızca DPRK’da değil, Çin, Rusya ve Japonya’da da endişe yaratamaz. Kazakistan'da potansiyel olarak geliştirilen balistik ve seyir havası ve deniz füzeleri, uygun revizyondan sonra, Güney Koreli uzmanlar için önemli bir teknik sorun teşkil etmeyen, plütonyum temelli nükleer silahlar sağlama aracı olarak kullanılabilir. Kuzeydoğu Asya'da, Güney Kore örneği Japonya'da ve muhtemelen Tayvan'da takip edildiğinde nükleer yayılma rejiminin küresel düzeyde çökmesine yol açacak olan nükleer domino etkisine neden olabilir.
Üstelik Seul’de, sadece ulusal bir füze savunma sistemi değil, aynı zamanda Kuzey Koreli füzelerin önleyici imhası için bir yönetim sistemi yaratmaya karar verildi, yönetici elitleri kuzey komşularını katılmaya zorlama girişimi için zorlayabilirdi. Kuşkusuz ki, Kazakistan'da uzun menzilli cruise füzelerinin varlığı, tüm Kore Yarımadası'nın güvenliği için ciddi bir dengesizlik faktörüdür, ancak Avrupa'ya füze tehdidi oluşturmamaktadır.
TAYVAN
1970'in sonunda Tayvan, İsrail'in yardımıyla, 130 kg'ın baş kısmı ile 400 km'ye kadar menzile sahip, tek aşamalı, sıvı tahrikli bir balistik füze Ching Feng'i (Yeşil Arı) yarattı. Hala Tayvan'da çalışıyor. Gelecekte, Amerika Birleşik Devletleri, Taipei’nin füze hırslarını büyük ölçüde kısıtladı.
1996'te, Tayvan Ulusal Savunma Bakanlığı'na bağlı Zhongshan Bilim ve Teknoloji Enstitüsü (Chung Shan Bilim ve Teknoloji Enstitüsü), Sky Bow uçaksavar güdümlü füzeye dayanan, iki aşamalı katı yakıtlı kısa menzilli füze Tien Chi'yi (Sky Halberd) geliştirmeye başladı. ABD Patriot SAM'larında). Maksimum uçuş menzili, 300 kilogram savaş başlığında 200 km idi. Ateşleme doğruluğunu arttırmak için bu roket NAVSTAR uzay navigasyon sisteminin bir alıcısıyla donatıldı. 15'ten 50'e kadar bazı verilere göre, bu füzeler Çin Halk Cumhuriyeti topraklarına yakın adalardaki silolarda barındırılıyor.
Buna ek olarak, yeni bir Tien Ma (Sky Horse) katı yakıtlı balistik füzenin geliştirilmesi ve 1 kilogramlık bir savaş başlığıyla birlikte 500 bin km'ye kadar atış menzili. Bu amaçla, Cape Ganzibi'deki Tayvan adasının güney kısmında inşa edilmiş bir test merkezi kullanılır.
Böylece, Kuzeydoğu Asya ülkeleri, orta menzilli füzeler üretmelerine izin veren önemli bir füze potansiyeli yarattı. Ancak, bu bölgenin coğrafi uzaklığı nedeniyle, bu ülkelerin gelecek vaat eden (2020'a kadar) balistik füzeleri Avrupa için gerçek bir tehdit oluşturmuyor. Varsayımsal olarak, bir ICBM yalnızca uygun siyasi kararı verirse, en yakın Amerikan müttefiki Japonya tarafından yaratılabilir.
AFRİKA
MISIR
İlk kısa menzilli balistik füzeler, 1960-x'in sonunda ve 1970-lerin başlangıcında Sovyetler Birliği'nden Mısır Arap Cumhuriyeti'ni vurdu. Sonuç olarak, zaten 1975'ta bulunan APE, Luna-TS füze sistemlerinin dokuz adet PU-17 (SCUD-B) füzesi ve 18 PU-füzesi ile silahlandırıldı. Yavaş yavaş, Luna-TS kompleksleri, dış politikanın Batı’ya yeniden yönlendirilmesi de dahil olmak üzere silahlı kuvvetlerden uzaklaştırılmalıydı.
1984-1988 döneminde. Mısır, Arjantin ve Irak ile birlikte roket programını Condor-2 (Mısır adı - Vector) uyguladı. Bu programın bir parçası olarak, Abu-Saabal araştırma ve üretim roketi geliştirme kompleksi Kahire yakınlarında inşa edildi.
Daha önce de belirtildiği gibi, Condor-2 programının amacı, 750 km'ye kadar atış menziline sahip, iki aşamalı katı yakıtlı roket ile donatılmış bir mobil füze sistemi oluşturmaktı. Uçuş kasetinde çıkarılmış 500-kilogram baş kısmının beton ve parçalanma çarpıcı elemanları ile donatılması gerekiyordu. Bu roketin tek lansmanı Mısır'da 1989'ta gerçekleşti, onboard kontrol sistemindeki bir arıza nedeniyle başarısız oldu. 1990’de, ABD’nin baskısı altında, Condor-2 programındaki çalışmalar durduruldu.
1980-1990-ler içinde. Pyongyang ile geliştirilen roket alanında oldukça aktif bir işbirliği. Bu nedenle, 1990'te, Kuzey Koreli uzmanların yardımıyla, 450 km'ye kadar atış menzili olan bir balistik füze oluşturmak için Project-T programında çalışmalar başladı. Daha sonra, Pyongyang Mısırlılara maksimum 17 km menzilli balistik füzeler yaratma teknolojisini R-500M (SCUD-C) aktardı. Bu, 1995'in üretime kendi bölgesinde ve daha sınırlı miktarlarda başlamasına izin verdi.
Mevcut koşullar altında Mısır füze programı büyük olasılıkla kısıtlanıyor. Gelecekte, yenilenmesi mümkündür ve Rus uzmanların yardımı ile.
LİBYA
1970'in ikinci yarısında. Sovyetler Birliği Libya 20 PU füzeleri R-17 (SCUD-B) teslim etti. Bazıları yeni malzemelerle dengelenen 1980'lerin başında İran'a transfer edildi. Böylece, 1985’te, ülkenin Silahlı Kuvvetleri, zaten 54 PU füze R-17’in yanı sıra Tochka füze sistemlerine sahipti. 1990 tarafından sayıları daha da arttı: R-80'in 17 PU'su ve Tochka füze sistemlerinin 40 füzelerine.
1980'in başında İran, Irak, Hindistan ve Yugoslavya'dan uzmanların yardımıyla, 1 bin km'ye kadar bir menzilli tek aşamalı roket "Al-Fattih" (Al-Fetih) oluşturmak için kendi programlarını başlattılar. Bu roketin ilk başarısız lansmanı 1986'ta yapıldı, bu programın uygulanması mümkün olmadı.
1990'lerde Mısır, Kuzey Kore ve Irak'tan uzmanların yardımıyla, Libyalılar P-17 roketini yükseltmeyi başarmış ve atış menzilini 500 km'ye yükseltmiştir.
Nisan 1992'te tanıtılan Libya'ya yönelik uluslararası yaptırımlar, füze potansiyeli de dahil olmak üzere zayıfladı. Bunun nedeni, silahları ve askeri teçhizatı bağımsız bir şekilde çalışma koşullarında muhafaza edememekti. Ancak, füzenin tam potansiyeli, NATO ülkelerinin askeri operasyonlarının bir sonucu olarak yalnızca 2011'te sona erdi.
1970'in ikinci yarısında, 20 PU füze R-17 (SCUD-B), Sovyetler Birliği'nden Libya'ya teslim edildi.
CEZAYİR
Cezayir'in silahlanması 12 fırlatıcı füze kompleksi "Luna-TS" (32 füze) olabilir. Cezayir’in yanı sıra Demokratik Kongo Cumhuriyeti’nde belirli sayıda P-17 (SCUD-B) füzesi olması olasıdır. Ancak bu füzeler Avrupa için potansiyel bir tehdit oluşturmuyor.
Güney Afrika
Bazı haberlere göre, 1974'te İsrail ve Güney Afrika Cumhuriyeti (Güney Afrika) füze ve nükleer teknolojiler alanında işbirliği kurdu. Güney Afrika, İsrail’e doğal uranyum ve nükleer test sahası sağladı ve karşılığında bir Jericho-2 katı yakıtlı roketin ilk aşamasında kullanımına giren katı yakıtlı bir roket motoru inşa etmek için bir teknoloji aldı. Bu, Güney Afrikalı uzmanların 1980-s'nin sonunda katı yakıtlı roketler yaratmalarına izin verdi: tek aşamalı RSA-1 (başlangıç ağırlığı - 12 t, uzunluk - 8 m, çap - 1,3 m, 1-1,1 kg savaş başlığı ile uçuş mesafesi) ve iki aşamalı RSA-1500 (2 - 2 bin km. mesafedeki Jericho-1,5 roketine benzer). Bu füzeler seri üretilmedi, çünkü 1,8-x'in sonunda - 1980-x'in başlangıcı. Güney Afrika Cumhuriyeti hem nükleer silahları hem de olası füze gemilerini reddetti.
Şüphesiz, Güney Afrika hem orta hem de kıtalararası balistik füzeler yaratabilmek için bilimsel ve teknik yeteneklere sahiptir. Ancak, oldukça istikrarlı bir bölgesel durum ve dengeli bir dış politika nedeniyle bu tür faaliyetlerin zorlayıcı bir nedeni yoktur.
Böylece, Mısır, yakın zamana kadar, kısa menzilli balistik füzelerin üretimi için sınırlı yeteneklere sahipti. Ciddi iç istikrarsızlık karşısında, Avrupa'ya füze tehdidi oluşturamaz. Libya, NATO ülkelerinin 2011'te gerçekleştirilmesinin bir sonucu olarak füze potansiyelini tamamen kaybetti, ancak bu teknolojilere terör örgütlerinden erişim tehdidi vardı. Cezayir ve Demokratik Kongo Cumhuriyeti sadece kısa menzilli füzelere sahip ve Güney Afrika Cumhuriyeti uzun menzilli balistik füzeler inşa etmek için zorlayıcı bir nedene sahip değil.
GÜNEY AMERİKA
БРАЗИЛИЯ
Brezilya füze programı, 1980'lerin başlangıcından bu yana faaliyet gösteriyor, uzay sektöründe elde edilen teknolojilere dayanarak Sonda projesi iki tür tek aşamalı mobil yakıtlı mobil füze geliştirmeye başladı: SS? 300 ve MB / EE? 150. Bunlardan ilki, bir ton 300 ağırlığındaki bir kafa kısmıyla 1 km'ye ve ikincisi (MW / EE? 150) bir 150 kilogram baş kısmı ile 500 km'ye kadar olan bir aralıktaydı. Bu füzelerin nükleer silahlar için taşıyıcı olarak kullanılması gerekiyordu. O sırada, Brezilya, askeriyenin siyasi iktidardan çıkarılmasından sonra 1990'te kapatılan bir askeri nükleer program uyguluyordu.
Roket üretimindeki bir sonraki adım, 600 kg kafa ucu ile maksimum 600 km menzili bir SS? 500 katı yakıtlı roketin geliştirilmesiydi. Aynı zamanda, füzeler için terminal rehberlik sistemi, yeterince yüksek bir çekim doğruluğu sağlamıştır. 1990'in ortasında. Washington’ın baskısı altında, bu füze programlarının tümü durduruldu ve roket üretimi alanındaki çabalar, hafif uzay aracını düşük toprak yörüngelerine çekmek için dört aşamalı bir VLS fırlatma aracı oluşturmak için program üzerinde yoğunlaştı.
VLS fırlatma aracının yaratılmasındaki sürekli hatalar, uzay liderliğinde Rusya ve Ukrayna tarafından kazanılan deneyimi kullanmak için Brezilya liderliğini zorladı. Böylece, Kasım ayında 2004, Moskova ve Brasilia ortaklaşa “Güney Haç” adı altında lansman araçları ailesini yaratmaya karar verdi. Bir yıl sonra, bu proje Brezilya hükümeti ve V.P. Uzmanları çalışmalarını hafif ve orta sınıf fırlatma araçları üzerinde, özellikle de Hava Fırlatma projesinden Polet roketinde kullanmayı öneren Makeyev ”. Başlangıçta, Southern Cross ailesinin 2010-2011'te çalışmaya başlaması planlanmıştı. Ancak 2007'te lider geliştiricisi değiştirildi. M.V. adını taşıyan Devlet Uzay Bilim ve Teknik Merkezi oldular. Angara modüler taşıyıcılar perspektifindeki gelişmeler temelinde taşıyıcı roket versiyonlarını sunan Khrunicheva.
Roket üretiminde zaten yaratılmış olan teknolojik zemin çalışmaları, Brezilya’ya siyasi bir karar verdikten sonra kısa ve bazı açılardan orta menzilli bir balistik füze oluşturacak kadar hızlı bir füze oluşturacak.
ARJANTİN
1979'te Arjantin, başta Almanya olmak üzere, Avrupa devletlerinin yardımıyla, 150 kg'da baş kısmı 400 km'ye kadar olan atış menzili olan tek aşamalı katı yakıtlı bir Alacran balistik füzesi yaratmaya başladı. Bu program Condor-1 olarak adlandırılır. Ekim ayında, 1986, Alacran roketinin iki başarılı uçuş testini gerçekleştirdi ve bu da 1990'te hizmete girdi. Bu türden bir dizi füzenin saklı olması mümkündür.
1984'te, 2 kg kafa ünitesinde 750 km'ye kadar menzilli iki aşamalı bir mobil katı yakıtlı mobil füze oluşturmak için Irak ve Mısır'la birlikte yeni bir füze programı Condor-500 başlatıldı. Bu füzenin bir nükleer silah taşıyıcısı olarak görülmesi olasıdır (1980-ler'de. Arjantin ayrıca bir askeri nükleer program da uyguladı). 1990’te, her iki program da ABD’nin baskısı altında kesildi. Aynı zamanda roket üretiminde de bir miktar potansiyel kaydedildi.
Brezilya ve Arjantin’in mevcut füze potansiyelinin, ilgili programların yeniden başlatılması durumunda bile, 2020’ten önceki dönemde, Avrupa’ya füze tehdidi oluşturmadığı açıktır.
SONUÇLAR
1. Şu anda, 2020'e kadar, tüm Avrupa için gerçek bir füze tehdidi yok. Kıtalararası ateş menzilli füzelerin (İsrail, Hindistan) oluşturulması için çalışan ya da bunu yapabilen ülkeler (Japonya), Brüksel’in karşı taraf olarak görülmediği kadar yakın ortaklardır.
2. İran’ın füze potansiyeli abartılmamalıdır. Sıvı roket oluşturma yetenekleri büyük ölçüde tükenmekte ve Tahran'ı sadece uzay alanında elde edilen bilimsel ve teknik rezervi kullanmaya zorlamaktadır. Balistik füzelerin gelişiminin sağlam itici yönü İran için daha fazla tercih edilir, ancak ortalama atış menzili ile tüm perspektif perspektifiyle sınırlıdır. Dahası, böyle füzelere Tahran tarafından yalnızca Tel Aviv'i tamamen olası bir füze saldırısı saldırısından caydırmak için ihtiyaç duyulmaktadır.
3. NATO üyesi devletlerin kısa görüşlü ve bazen fırsatçı bölgesel politikaları ile daha kötü hale gelen Orta Doğu ülkelerindeki iç istikrarsızlık derecesinin yüksek olması nedeniyle, bu yönden Avrupa'ya yönelik yerel olarak (ölçekli olarak sınırlı) potansiyel bir tehdit görünebilir, ancak bu roket niteliğinde değil . İslamcı radikallerin kısa menzilli füze sistemlerini ele geçirip kullanabilmeleri durumunda, Romanya’daki bir ABD SM-3 anti-füze üssünü kullanmak onları içine almak için yeterli. Polonya'da benzer bir üs kurulması ve antimissillaların hareket hızlarında önemli bir artış ve hatta daha da stratejik bir statü kazandırmak, yani, ICBM savaş başlıklarını ele geçirme olasılığı, Amerikan tarafının, stratejik saldırı silahları alanındaki mevcut güç dengesini değiştirme arzusunu gösterecektir. Derinleşen Ukrayna krizinin arka planına karşı, bu Rus-Amerikan ilişkilerini daha da kötüleştirecek ve Moskova'yı askeri-teknik nitelikte yeterli önlemler almaya itecektir.
4. Dünyadaki roket teknolojilerinin yayılma süreci devam etmekte olup, Orta ve Orta Doğu, Kuzeydoğu Asya gibi dengesiz bölgeler için ciddi bir tehlike oluşturmaktadır. Amerikan füze savunma sistemlerinin oraya yerleştirilmesi, diğer devletleri daha modern balistik ve seyir füzeleri yaratmaya teşvik ederek kendi askeri potansiyellerini artırıyor. Ulusal çıkarların küresel çıkarlara göre önceliğini üstlenen bu tür bir yaklaşımın zararı gittikçe daha belirgin hale geliyor. Nihayetinde, bu diğer devletlere karşı askeri üstünlüğü sınırlı bir zaman dilimi olan Amerika Birleşik Devletleri'ni de başlatacak.
5. Roket teknolojilerinin kontrolsüz bir şekilde yayılması tehdidi, hem radikal milliyetçilerin hem de Rusya ve komşu Avrupa ülkelerinin liderliğini siyasi olarak şantaj yapmak için roket komplekslerini ele geçirme olasılığı ve mevcut uluslararası mevzuata aykırı olarak Ukrayna roket teknolojisi organizasyonlarının yasadışı ihracı nedeniyle Ukrayna'dan geliyor. Böyle bir olayın gelişmesini önlemek oldukça mümkündür, ancak bunun için Avrupa'da, sizin değil, Amerikalıların çıkarları hakkında daha fazla düşünmeniz gerekir. Moskova'ya karşı yeni siyasi ve finansal-ekonomik yaptırımların getirilmesi için bir sebep aramayın, ancak füzelerin yayılma girişimlerini önlemek amacıyla, aslında başka şeylerin yanı sıra birleşik bir Avrupa güvenlik sistemi yaratın.