`Sevgili Dost,
Birbirimizi tanımak için neyi bekliyoruz?
Birbirimizi anlamak için neyi bekliyoruz?
Birbirimize anlatmak için neyi bekliyoruz?
Bak ne diyor Rousseau: ”Dostumuzu tanıyabilmek için büyük hadiseleri bekleyeceğiz; o zaman da iş işten geçmiş olacak; çünkü onu tanımak zaten bu hadiseler için lâzımdı...
`Ali URAL
Büyüyünce de çocuk olmayı isteyenlere göre bir yer değilmiş dünya. Zorunlu istikamette kirazlı tokalarımızı aldılar saçlarımızdan. Olsun bize kiraz mı yok? Güzel günler de görürüz belki hem... 🍒 #çocukolmak
"Theobald yolu boyunca ağır ağır yürüdü; eve dönüş anını hâlâ geciktiriyor, sevgiden çok saygınlığın modern bir türünü mü kaybettiğini düşünüyordu bir kez daha; acaba Flaubert ve Tolstoy'un romanlarındaki gibi küçümsenmekten ve dışlanmaktan değil de, kendisine acınmasından mı korkuyordu? Genel bir acımanın nesnesi olmak da toplumsal ölümün bir şekliydi." (Syf/46)
#IanMcEwan#ÇocukYasası#TheChildrenAct
İnancın uğruna tedavi olmak yerine, acı çekerek ölmeyi göze alabilir misin? Peki bu sana ne kazandırır? Öteki dünyada seni neler beklediğini biliyor musun? Her şeye rağmen, umudu reddedip ölümü seçmek istediğinden emin misin?
İşte 16 yaşındaki Adam’ın bu sorulara cevabı EVET’ti. Çünkü onun inancında kan nakli günah ve mide bulandırıcı bir işlemdi, başka birinin kanının senin vücudunda dolaşması kabul dahi edilemezdi, ve bu nedenle yaşaması için tek tedavi yöntemi olan kan naklini hiç düşünmeden reddediyordu. Ancak doktorların ısrarıyla bu olay mahkemeye taşındı. Şimdi Yüksek Divan Aile Kurulu Mahkemesi'nin ünlü hakimi Fiona'nın bir karar vermesi gerekiyordu; 16 yaşında bir gencin kararlarına saygı mı duymalıydı; yoksa her şeye rağmen bu işlemin yapılmasını mı onaylamalıydı? Hangi karar daha sağlıklı ve etikti? Ölmeyi istemek bir hak mıydı? Ya da ölmeyi isteyen birini zorla yaşatmak?
Arka kapak yazısını okuduğumda ilgimi çekmişti ve merakla okumaya başlamıştım. Kesinlikle insanı düşünmeye ve inanç, haklar ve etik üzerine sorgulamaya iten bir konusu olduğunu düşünüyorum. Ancak kitabı kapattığımda, sevip sevmediğimden tam olarak emin olamadım diyebilirim. Kötü müydü? Hayır. Ancak benim beklentilerimi karşılamadı.
Hikayede sanki her şey çok hızlı gelişti ve olaylar oldu bittiye geldi. Böyle bir konuyu daha derinlemesine okumak ve karakterlerin düşüncelerini, -yan karakterler dahil- süreç içerisinde daha detaylı bir şekilde bilmek isterdim. Kitabı sevmeye çok yakındım ancak bitirdikten sonra oturup düşündüğümde, hikayeyi sindirdiğimde ‘bir şeyler eksik kalmış gibi’ hissini bir türlü içimden atamadım. Kitap çoğu okur tarafından çok sevilse de, bende uyandırdığı ‘çok güzel bir konunun harcandığı’ düşüncesi nedeniyle, sevip sevmemekte kararsız kaldım.
Tamı tamına 1 ay kaldı. RESMEN 30 GÜN! 🕊 En uzun ayrılığımızdan kocaman tecrübeler kaldı yanımıza, tüm gün konuşmamıza rağmen gelince hiç susmadan konuşacağımız şeyler birikti, beraber bir sürü şey öğrendik yine. Birbirimize en kızdığımız zamanlarda, en mutlu olduğumuzda, en uzaktayken her koşulda en yakınım olmaya devam ettin. Hep de böyle olacak. İyi ki! ❤️
`karanlık çökünce şehre;
rüzgar saçlarının arasından geçer;
kulaklarında çınlayan o alaturka şarkının;
burnunda tüten o lavanta kokusunun;
dudaklarındaki o eksik gülüşün;
kalbinin üzerindeki ağırlığın sebebi akşam gözlü esmerdi;
o gözlerini kapattı;
gün bitti..
`06 `06 `11
`eski ajandalarımı karıştırdım biraz önce;
takvim yaprakları;
sinema biletleri;
şiirler;
şarkılar;
karalanmış satırlar;
ne çok anı birikmiş kendi tarihini anlatan;
unutmamak için mi saklamışım bunca şeyi;
yeniden o günlere dönmek için mi?..
boğazımdaki bu düğüm özlemden mi?..
“Tıbbi tedavinin yanı sıra güvene ve arkadaşlığa da ihtiyacımız vardı. Bize acı veren sadece kaslarımız ve gövdelerimiz değildi; bazen zihinlerimiz ilgiye çarpık kollarımız ve bacaklarımızdan daha çok ihtiyaç duyuyordu. Çarpık ağızlı ve yamuk elli bir çocuk özellikle bunlara yardımcı olunmadan büyümeye terk edilmişse kolaylıkla ve hızla, hayata ve kendine karşı aynı şekilde bozuk ve çarpık davranışlar sunabilir. Normal çocuklarla kıyaslanınca kendi 'farklılığına' dair bir düşünce zihnine yerleşirse, bu onunla birlikte gençliğinde ve daha sonra da yetişkinliğinde büyüyecek, böylece hayata vücudu kadar zarar görmüş bir zihniyetle bakacaktır. Hayat, onun için kendi 'sakatlığının' ve kendi duygusal acısının sadece bir yansıması olacaktır.” (Syf/163)
#ChristyBrown#SolAyağım#MyLeftFood
Sol Ayağım sadece okunup geçilecek bir kitap değil, örnek alınması gereken bir hayat hikayesi aslında.. Bir yandan beyin felci ile savaşırken, diğer yandan hayata tutunmaya çalışan, en küçük zorlukta pes edip hayata isyan eden bizlere inat, tüm engellerine rağmen umudunu kaybetmeyen ve çabalamaktan vazgeçmeyerek sol ayak parmaklarıyla yazmayı, resim yapmayı ve daktilo kullanmayı öğrenen Christy Brown’un gerçek öyküsü.. Hem gerçek bir hayat hikayesi olması, hem de Christy’nin azmi okurken beni etkiledi. Ancak bu hikayede beni asıl duygulandıran ve içimde bir yerlere dokunan kişi Christy’nin annesiydi. Doğduğu andan itibaren herkesin dudak büktüğü, kafasını çevirdiği, emek vermeye değmeyecek bir fazlalık olarak gördüğü engelli çocuğundan, onu koşulsuz sevmekten herkese, hatta ümidi kesmesini söyleyen doktorlara rağmen asla vazgeçmeyen annesi.. Eminim ki, böylesine sevgi ve inanç dolu bir annesi olmasaydı, Christy hayat yolunda önündeki bu zorlu engelleri tek başına aşamazdı. Bu nedenle bana ilham olan ve bir kez daha şükretmeyi, azmetmeyi ve vazgeçmemeyi hatırlatan bu hikayeye olan beğenimi hem Christy’e, hem de annesine adıyorum.😌 Ayrıca Christy, hayat hikayesini sol ayağı ile tüm dünyaya duyurmakla kalmamış, bir de hikayesi beyaz perdeye uyarlanmış. Nedense, kitabı beğensem de, filmi beni daha da çok etkileyecek gibi bir his var içimde. İzleyip görücem… @hemokudumhemizledim ✌
`Fatih'in en köklü kız lisesinden mezun oldum ben;
istemeye istemeye kayıt olduğum okuldan ağlaya ağlaya ayrıldım..
Okulumuzdan pek çok ünlü isim mezun olmuştu;
Türkan Sultan'da lisemizde okumuştu;
Ne muhteşem şeydi benim için..
Lise son sınıfa geçtiğim yazdı;
Okulumuzun"Pilav Günü"ne Türkan Şoray gelecekti;
hem okul temsilcisiydim hemde koroda görevliydim;
Sultan'ı karşılama ekibinde bende vardım;
ah ne çok heyecanlanmıştım o gün..
Okulun kapısından içeri girdiği an'da hepimiz büyülenmiş gibiydik;
Zarafet kelimesinin tam karşılığı olan Türkan Şoray'la yanyanaydım;
koluma girdi;
beraber okulu gezdik;
okuduğu sınıfa;
oturduğu sıraya bakıp bikaç güzel anısını anlattı;
başka bi alemde gibiydim..
her filmi özeldir ama "Dönüş" bi başkadır;
Türkan Sultan bambaşkadır...
#tbt
`en yakın dostlarımdan biriyle aynı kurumun farklı şubelerinde görev alıyoruz;
bugün kullandığımız sistem üzerinden ona bi şarkı yolladım;
gelen cevap aynen şuydu:
"otuz iki yıllık ömrünün otuz bir buçuk yılını böyle bunalım şarkılar dinleyerek depresyonda geçirdiğinin farkında mısın?"
msja kahkahalarla güldüm dakikalarca;
haklıydı;
depresif takılmayı seviyorum;
bunalım şarkılar dinlemeyi daha çok seviyorum;
Nagehan'ı en bi kocaman seviyorum 😊😊😊
“Dani, saçını kulağının arkasına tutturdu, her zamanki gibi saçı isyan ederek yeniden düştü. “Dün gece, ben…”
Wes, Dani’nin ağzından çıkacak bir sonraki kelimeyi duyana kadar gardını alıp bekledi.
Dani koltuğunda Wes’e doğru döndü. “Seninle harika vakit geçirdiğimi söyleyecek fırsatım olmadı. Seni valizime koyup Arkansas’a götürmeyi bile düşündüm. Üç dört saatliğine nefesini tutabilirsin, değil mi?”
Wes gülümsedi, gerginliği kayboldu. “Birkaç saatliğine, belki.” (Syf/146)
#CindiMadsen#SahteNişanGerçekAşk#AccidentallyInLove
Yazarın ‘Aşk Bir Masalmış Derken…’ kitabını bir tatil zamanı, yazlıkta kitapçı bulamadığımdan market rafında görüp almış ve beklemediğim kadar eğlenerek okumuştum. Bence türüne göre gayet iyi bir kitaptı. Daha sonra Aşk Bir Masalmış Derken’in devamını ya da yazarın başka bir kitabını okuma fırsatım olmadı ancak bu kitap elime geçince bir hevesle başladım.
Konu baya baya klasik aslında, iki yakın arkadaş, ve gerçeğe dönüşen bir ‘nişanlılık’ oyunu.. Wes’in amacı etrafındaki herkese eski sevgilisini unuttuğunu ispatlamak; Dani’nin amacı ise terfi almak; ve bunun için tek yapmaları gereken birbirlerini seviyormuş(!) gibi davranmak. Ancak bu oyunu oynamak onlar için sandıkları kadar zor olmuyor tabii. Şimdi akıllarda tek bir soru; en yakın arkadaştan sevgili olur mu? Neden olmasın?😏 Bu konuda yüzlerce kitap ve film sayabilirim aslında.🙄 Ancak yine de keyifli işte, bir çırpıda okunup bitiyor ve gülümsetiyor. Bence yazarın dili ve anlatımı, türüne göre iyi. Diyaloglar eğlendiriyor, duyguların okuyucuya aktarımı başarılı ve karakterler samimi. Gerisi klişe olsa da, kafa dağıtmalık bir kitap sonuçta. Her kitabı kendi türü ve yazılış amacına göre değerlendirmek lazım.
Ayrıca, romantik-komedilerin neredeyse hepsinin konusu aynı, karakterleri benzer, ve sonları ‘masalsı’ olsa da, hepsinden aynı tadı alsak da onlardan vazgeçemiyoruz sanırım. Çünkü bence romantik komediler keyfimizin üzerinde gezdirdiğimiz bir çikolata sosu..😋