Tim Ferris fikrini ortaya attığından beri dört saatlik çalışma haftası, kült durum kitabı bir şeyi açıklıyor: çılgınca çalışma sürdürülemez. Bunun yerine, özgürlük ve özerklik çalışma hayatımızın özü olmalıdır.
Haftada dört saat çalışma yaşam tarzı birçokları için pratik ve ekonomik bir imkansızlık olsa da, Ferris’in kitabındaki Elysian vizyonları galip geldi.
Trajik bir şekilde, çalışma şeklimizi yeniden değerlendirmemizi sağlamak için bir pandemi gerekti. Uzaktan ve hibrit seçeneklerin yanı sıra, dört günlük bir çalışma haftası, yaygın tartışmayı bir araya getiren en son model oldu.
Singapur gibi kuşatılmış bir ülke için çılgınca uzun çalışma saatleridört günlük bir çalışma haftası iş-yaşam dengemizi ve ruh sağlığımızı iyileştirmek için ihtiyacımız olan iksir mi?
Taşıyıcılar ve çalkalayıcılar
İnsan Gücü Bakanı Dr Tan Lee Seng bize kutsamalarını verdiğinde dört günlük bir çalışma haftası pilotu, fikrini tartışan ilk politikacı değildi. 1956’da, Amerika’nın o zamanki başkan yardımcısı Richard Nixon zaten fikri öne sürdü.
On yıllar boyunca, dört günlük çalışma haftası soyut bir kavram olarak ortalıkta dolaştı ve İzlanda 2015’te bir deneme olarak uygulamaya karar verene kadar hiçbir zaman ilgi görmedi veya dikkate alınmadı.
Verimlilikten ödün vermeden iş-yaşam dengesini iyileştirmeye yönelik bir çözüm olarak lanse edilen dört günlük çalışma haftasının savunucuları, politikanın çalışanları mutlu ve motive edeceğine inanıyordu. Bu, kendi içinde, formül üretken işçileri çalkalamak için.
Şimdiye kadar, veriler hipotezin doğru olduğunu kanıtlıyor gibi görünüyor. Dört günlük çalışma haftasını başlatan ilk ülkelerden biri olan İzlanda, politikayı şu şekilde selamladı: ezici bir başarı.
doğum yeri olan Japonya Karoşiayrıca 2019’da dört günlük bir çalışma haftasını da test etti. Denemenin arkasındaki firma olan Microsoft, sonunda bir üretkenlikte sıçrama çalışan başına satışlar ve elektrik maliyetlerindeki düşüşle ölçüldüğü gibi.
2022’ye kadar, dört günlük çalışma haftası denemeleri, kısmen 4 Günlük Hafta Küreselkar amacı gütmeyen bir topluluk, Avrupa, Kuzey Amerika ve Avustralasya’yı kasıp kavurmaya başladı.
İzlanda’dan Japonya’ya kadar araştırmacılar, daha az çalışmasına rağmen üretkenliğin başlangıçta korkulduğu gibi zarar görmediğini keşfetti. Aslında, iş yerlerinin çoğunda bile gelişmiştir.
Dört günlük bir çalışma haftasının zorlukları
Dört günlük bir çalışma haftası gerçekten üretkenliği artırmanın kutsal kâsesiyse, hükümetimizin bunu denememizi istemesi şaşırtıcı değil.
Sahadaki duygulara gelince, bir Milieu’nun çalışması dört Singapurludan üçünün, üç günlük hafta sonları sağlayan işlere büyük ilgi gösterdiğini tespit etti.
Ancak, bir İnsan Kaynakları (İK) politikasını değiştirmek işin kolay kısmıdır. Asıl zorluk, üretkenliğin daha kısa bir çalışma haftasında aynı kalmasını sağlamaktır.
Bu amaçla, işletmelerin işleri yapma şekillerini elden geçirmeleri ve süreçleri düzene sokmak için mümkün olduğunca fazla bürokrasiyi kesmeleri gerekecek.
Çalışanların basit kararlar alma konusunda kendilerine güvenmelerini sağlamayı içerebilir. Ay çöreği siparişi vermek gibi sıradan şeylerde bile her zaman son sözü söylemekte ısrar eden yöneticilerin kültürüne son vermek.
Sonuç olarak, kontrolden vazgeçmek ve çalışanlara mikro yönetim yerine işlerini yapmaları konusunda güvenmekle ilgilidir.
Ancak, sonuçların yalnızca uzun saatler ile elde edilebileceği inancına hâlâ katılan pek çok yöneticiyle, rekabetçi bir yiyici olmadığınız sürece verimlilik nadiren ödüllendirilir.
Daha sonra, dört günlük bir çalışma haftasının ardındaki motivasyonun iş-yaşam dengesi olduğunu varsayarsak, sorunun kökenine değinmeyen bir çözümdür. Basitçe söylemek gerekirse, derinlere kök salmış bir inancı nasıl geri alırsınız? ortaklar başarı ile çalışır? En azından birkaç yıl içinde yapamazsınız.
Dört günlük çalışma haftası, bir çalışanın talimatı göz ardı ettiği ve beş günlük bir program üzerinde çalışmaya devam ettiği anda dağılan kırılgan bir kavramdır.
Bunu art arda yapmak, görünüşte daha az üretken görünmeyenleri yapacaktır. Ve sonuç olarak, herkes dört günlük bir çalışma haftasının ardındaki niyetlerle alay ederek daha fazla çalışmaya başlar.
Bu oyun teorisi iş başındave bu yüzden hepimiz daha kötü durumdayız.
Singapur’da çalışacak mı?
Singapurlular kendilerini yeniden kalibre edene kadar işe karşı zihniyet ve tutumdört günlük bir çalışma haftasının Batı’daki katılımcılar tarafından konuşulan iş-yaşam dengesinin faydalarını getirmesi olası değildir.
Ayrıca, Avrupa için iyi işleyen bir fikrin, benzer sonuçlarla diğer bölgelerde mutlaka tercüme edilmeyeceğini belirtmekte fayda var. Demokrasi ile geldiğimiz noktaya bir bakın. Bazen, toptan ithal edilen bir fikrin sorunsuz çalışabilmesi için çok fazla kültürel nüans vardır.
Şu an itibariyle, Singapur’da ciro oranlarını azaltmak için bir çözüm olarak dört günlük bir çalışma haftası sunan birkaç küçük-orta ölçekli işletme (KOBİ) bulunmaktadır. Ama her nasılsa, dört günlük bir haftanın faydalarından ziyade işin genel olarak korkunçluğu hakkında daha fazla şey söyleyen bir hareket.
Böylesine esnek bir çalışma düzeninin Singapur’da işe yarayıp yaramayacağını keşfetmenin hâlâ tek yolu büyük ölçekli bir çalışma. Bunlar olmadan elimizdeki tek şey varsayımlardır.
Öne Çıkan Resim Kredisi: Unscrambled.sg
Kaynak : https://worldnewsera.com/lifestyle/is-it-time-for-spore-to-embrace-the-four-day-work-week-our-ministers-seem-to-think-so/