"Rusya'nın 2008'de Gürcistan'a ve 2014'te Ukrayna'ya yönelik saldırganlığı karşısında bile Avrupalı hükümetler, bir gün kıtadaki bir savaşın kendilerini doğrudan etkileyebileceği ihtimalini ciddiye almadılar. Sovyetler Birliği'nin çöküşünden bu yana, bir yandan silahlı kuvvetlerini küçültürken, diğer yandan da sözde barış getirisini diğer harcama alanlarına pervasızca dağıttılar. Uyandırma çağrısı iki yıl önce bu hafta sonu Vladimir Putin'in Ukrayna'yı işgal etmesiyle geldi, ancak alarmın sesi yeterince yüksek çıkmadı gibi görünüyor. Avrupa bir sonraki dünya savaşını daha başlamadan kaybetti mi?
Ukrayna'nın Birinci ve İkinci Dünya Savaşı tarzı savaş alanları bize büyük ölçekte kara kuvvetlerine olan ihtiyacın devam ettiğini hatırlatmasına rağmen, İngiliz Hükümeti ordumuzun büyüklüğünü azaltmaya devam etti. Savaşın başlamasından kısa bir süre sonra Almanya, NATO'nun GSYİH'nin asgari %2'sine ulaşmak için savunma harcamalarını arttıracağını söyledi, ancak bu hala başarılamadı ve her halükarda bu hedef, tehdidin ölçeği ile karşılaştırıldığında acınacak durumda. Benzer hikayeler Avrupa'nın dört bir yanında yaşanmaktadır; bunun birkaç istisnasından biri savunma harcamalarını GSYİH'nin %4'üne çıkaran Polonya'dır.
Bir de Avrupa'nın körelmiş silahlanma endüstrisi var. AB bir yıl önce Ukrayna'ya önümüzdeki aya kadar bir milyon top mermisi tedarik etme sözü verdi. Şu ana kadar bu sayının yarısından daha azını teslim etti. Avrupalı üreticiler, kendi ordularının savaşmasına izin vermek bir yana, Ukrayna kuvvetlerinin tamamen çökmesini önleyecek üretim kapasitesine bile sahip değiller. Bu arada Rusya uzun menzilli füze ve top mermisi üretimini büyük ölçüde arttırdı, ayda 100 tank üretiyor ve savunma harcamalarını hızla arttırıyor. Kendi silah üretimini Kuzey Kore'den aldığı tahminen 1 milyon top mermisi ve İran'dan aldığı binlerce saldırı uçağı ile destekledi.
Şu anda bile bazı Avrupalılar bunun çok da önemli olmadığına, rehavetlerinin pratik bir maliyeti olmayacağına, çünkü Amerika'nın kendilerini kurtaracağına inanıyor gibi görünüyor. Bu artık o kadar da güvenli bir bahis olmayabilir. Birbirini izleyen başkanlar, Amerikan vergi mükelleflerinin Avrupa'nın yetersiz harcamalarını sübvanse etmek zorunda kalmasından şikayetçi oldular ve hiçbiri Donald Trump kadar şikayetçi olmadı. Avrupalı liderler, Putin'in NATO'ya karşı kaslarını esnetmeye karar vermesi halinde kendileri için savaşmak üzere gerçek planlar yapmaya başlamalıdır.
Ancak Avrupa'nın savunma bağımlılığı için belki de hoşnutsuz bir ABD başkanından daha büyük bir tehdit var. O da Çin'dir. Eğer Başkan Xi Jinping Tayvan'a karşı bir işgal, hatta bir abluka başlatırsa, ABD ordusu müttefikini desteklemek için büyük bir kararlılık gösterecektir. Putin'in, Amerika'nın aşırı zorlanacağını ve istese bile hızlı bir şekilde takviye kuvvet gönderemeyeceğini hesaplayarak Doğu Avrupa'daki bir NATO üyesi ülkeye karşı harekete geçmesinin tam zamanı olduğuna inanmak için her türlü neden var.
Denkleme bir de İran'ı ekleyin. Tahran nükleer kapasite kazanmanın eşiğinde ve Orta Doğu'da ABD ve müttefiklerini yıllardır tehdit eden geniş bir terörist vekil ağına sahip. İran'ın Amerikan güçlerini bağlamak için vekillerini nasıl koordine edebildiğini daha önce gördük. İran'ın vekili Hamas'ın İsrail'e yönelik tek bir günlük saldırısı ve bir başka vekil olan Hizbullah'ın Lübnan'dan roket atması, ABD'nin caydırıcı bir önlem olarak bölgeye iki uçak gemisi göndermesi için yeterli oldu. İran'ın üçüncü bir vekil grubu olan Yemen'deki Husiler ise Kızıldeniz'deki uluslararası deniz taşımacılığına karşı bir saldırı kampanyası başlattı. Bu saldırganlık, ABD'nin muazzam deniz ve hava varlıklarını bağladı.
Çin, Rusya ve İran, birlikte hareket etmeleri halinde ABD ve müttefiklerini korkunç bir ikilemle karşı karşıya bırakabilecek ölümcül bir eksen oluşturmaktadır. Önümüzdeki birkaç yıl içinde bu gerçekleşirse, Avrupa ülkelerinin kendi ayakları üzerinde durmak ya da batmaktan başka seçeneği kalmayabilir.
Ancak Batı Avrupa ülkeleri, bunu yapacak savaş gücünü oluşturmayı başarsalar bile, genç erkek ve kadınlarını Doğu Avrupalı bir NATO üyesini savunmak için savaşmaya ve ölmeye gönderirler mi? Joe Biden 2021'de ABD güçlerini Afganistan'dan çekmeye karar verdiğinde, dönemin İngiltere Savunma Bakanı Ben Wallace, orada konuşlanmış diğer NATO üyelerinden yerinde kalmaları için bir koalisyon oluşturmaya çalıştığını söyledi. Ama kimse yanaşmadı. Kızıldeniz'deki Husi saldırılarının Avrupa ve küresel ticarete verdiği büyük zarara rağmen, sadece bir Avrupa ülkesi, İngiltere, bu saldırıları durdurmak için ABD'ye katılmaya istekli oldu.
Uzun yıllar boyunca Avrupa ülkeleri rahat bir yaşama fazlasıyla alıştı. Ulusla gurur duymak gibi değerlerin kaybolmasına izin verildi ve korkarım ki pek çok insan artık özgürlüğümüzü ve yaşam tarzımızı korumak için hiçbir fedakarlık yapmaya istekli olmayacak. Toplumlarımız da dayanıklılıktan yoksun: bazı Avrupa ülkelerinin Ukrayna'yı desteklemek için canla başla çalışmak yerine Putin için ne kadar çabuk bir "çıkış yolu" bulmaya çalıştıklarına tanık olun.
Çoğu, bunun sadece Ukrayna için değil NATO için de bir yenilgi anlamına geleceğini bile bile savaşın sona ermesinden daha iyi bir şey istemez. Hamas'ın geçtiğimiz Ekim ayında gerçekleştirdiği katliamın ardından Avrupalı hükümetlerin, vatandaşlarına yönelik tehdidi ortadan kaldırmadan önce İsrail'den ateşkes talep etmeye başlamaları uzun sürmedi.
Uzlaşma ve kararsızlık Avrupa'nın anladığı tek dil gibi görünüyor. Tarih bize bunun sadece Rusya, Çin ve İran gibi bu tür zayıflıkları kullanmaktan çekinmeyen rakipleri kışkırtmaya yaradığını gösteriyor."
Richard Kemp - The Telegraph