Eh, New York Şehir Merkezi Encores ise biraz garip olurdu! üretimi Stephen Sondheim‘s Ormana, bu gece Broadway’de (St. James Tiyatrosu, 21 Ağustos’a kadar) açılış, sadece iki ay önceki orijinal prodüksiyon kadar harika değildi. Neyse ki, birkaç oyuncu değişikliği ile, bu, Lear deBessonet tarafından büyük bir özen ve yetenekle yönetilen ve geçen Kasım ayında 91 yaşında ölen ustanın kendisine hayal edilebilecek en iyi övgü olan, pırıl pırıl muhteşem bir yapım olmaya devam ediyor.
Encore’lar! prodüksiyon, mayıs ayındaki katılımı için blok çevresinde kuyruklara komuta etti ve Broadway prodüksiyonunun izleyicileri, yerine otururken vızıldıyor, baştan sona coşkulu bir şekilde alkışlıyor ve sonunda bir boğmaca ve alkışlar gibi ayakta gümbür gümbür kendinden geçmiş durumda. Bilet almak için elinizden geleni yapın. Bu, görülmesi ve tadına varılması gereken bir tiyatro olayıdır.
Açıkça hayatlarının anlarını yaşayan yıldızlarla dolu gösteri, hem son derece komik hem de derinden hareket ediyor, belirli anlarda göz açıp kapayıncaya kadar her iki kayıt arasında geçiş yaparken, ikinci perdede duygusal gücünün büyümesine ve birleşmesine izin verene kadar, siz yapmanız gerekene kadar. işleyen bir kalbin var, burnunu çeken gözyaşları içinde ol.
Güzel bir şekilde söylenmiş, esprili, orkestrasyonlar (Jonathan Tunick tarafından; müzik direktörü Rob Berman) gür ve kusursuz. Bu eleştirmenin tek eleştirisi, yapımı Mayıs ayında Encores’un daha büyük sahnesinde görmenin harika olması; St. James’te ezilmiş hissetmiyor (David Rockwell’in tasarımının sadeliği, alçalan boru şeklindeki ağaçlarıyla ayırt ediliyor), ancak bu daha büyük sahne metnin çok geniş bir şekilde açılmasına yardımcı oldu. Artık kaçınılmaz olarak daha parlak hissediyor; beklenen budur.
Bu Ormana gösterinin daha büyük siyasi mesajlarını kristalize ediyor. Sondheim’ın sözlerini dinlememek ve bu karakterlerin acımasız bir devle karşılaşmasını ve bu anın siyasi çaresizliğini hissetmemek, aşağılayıcı demokrasimiz ve onun özenti despotları, oportünistler ve başkalarının özgürlüklerini kısıtlamaya çalışan eylemci yargıçlar etrafında hissetmemek kesinlikle imkansız – saldırıyor mu bir kadının kendi üreme kaderini kontrol etme hakkı, LGBTQ eşitliği ve trans gençlikveya oy kullanma hakkının kendisiYa da, seçiminizi yapın, siz otururken bu muhteşem gösterinin büyüsüne kapılarak hepsi zihninizde vızıldayacak.
Sondheim bariz bir metaforik davul çalmıyor; Zihinlerimiz, şarkı sözlerinde ve kitabında (James Lapine tarafından) yarattığı muhteşem uzaysal arenada haritalama yapıyor. Bu tanıdık peri masalı karakterlerinden oluşan galeride “ormana gitmenin” neden hem ürkütücü hem de özgürleştirici olduğunu gerçekten anlıyoruz; gerçek cesaret neden en tuhaf şekillerde deneyimlenebilir; aşk ne demek; adalet nasıl görünebilir; toplumun nasıl davranması gerektiği; keder nedir; ve “aile”nin ne anlama geldiği. Bütün bunlar, bir şekilde, doğrudan kulaklarımıza, kalplerimize ve zihinlerimize, metin ve şarkı sözlerine hafif ve derin bir şekilde puanlanır. Ve böylece tüm kahkahalar ve tüm gözyaşları gelir.
Tekrarlanan “Çocuklar dinleyecek” sihirli sözleri kulağa bir ninni gibi geliyor ve aynı zamanda – bu eleştirmen için, şu anda LGBTQ karşıtı ve diğer bağnazlıklar— ayrıca önyargı ve sosyal ve kültürel kısıtlama ateşini körükleyenlere de şiddetli bir uyarı. Diğer tekrarlanan büyü, “Hiç kimse yalnız değildir”, aynı şekilde güçlü bir şekilde aktarılır. (Dinleyeceklerinden değil ama yine de Ormana Ron DeSantis ve Greg Abbott gibi Cumhuriyetçi valiler ve – göletin karşısında – Boris Johnson’ın yerine geçmek için propaganda yapan, oylar için anti-trans renklerini gururla ve acıklı bir şekilde uçuran her Tory adayı için zorunlu izleme.)
Brian d’Arcy James, Fırıncı olarak Neil Patrick Harris’in yerini aldı ve Sara Bareilles Bir bebeğe sahip olmak için yanıp tutuşan karısı, dileklerinin gerçekleşmesi için Cadı’nın (Patina Miller’ın yerine Heather Headley’in yerine geçmesi) imkansız bir dizi görev belirlemektedir. Miller gösteriye kambur ve tehditkar bir şekilde başlar, sopasını d’Arcy James’in kasıklarına ve Bareilles’in rahmine saplar, yüzünü kapatan gri bukleler bulutu ve sonra, ta-daTyler Micoleau’nun aydınlatması – baştan sona güzel bir palet – kendi göz alıcı gökkuşağı renginde mikro performansa dönüştüğünde, göz alıcı dönüşümünü ve “Stay With Me”, “Witch’s Lament” ve son olarak “Last Midnight”ın güçlü yorumlarını bekleyin. .
Ona ya da herhangi birine karşı, d’Arcy James farlarda kaşları çatılmış bir sincap ve sonra kendisine rağmen bir kahraman. Evde kalmayı reddeden ve Cadı’nın tüm taleplerini ormandan toplamasını beklemeyi reddeden Bareilles ile hoş bir çizgi roman ve hareketli kimyası var. Bareilles’in bu roldeki hakimiyeti Mayıs ayında aşikardı ve şimdi daha da yumuşak ve kazanan bir otoriteye sahip.
Beklenmedik, tutkulu bir kurdan sonra son şarkısı, “Moments in the Woods”, hayatının ne olduğu, ne gibi olasılıklar olabileceği ve “veya” yerine “ve”nin gücü üzerine bir meditasyondur. hayat bizi kısıtlasa bile her zaman akılda tutmak için hayattaki olasılıkların genişlemesi. Şarkı, Sondheim’ın sözlerinin dehasını takdir etmenizi sağlıyor, insan kalplerinin ve motivasyonlarının tuhaflığına çok açık. Bunu izleyen çatı yükselten alkışlar, Bareilles’in onları anlamlandırmadaki müthiş yorumlama becerilerine bağlıdır.
Yapım, gerektiğinde kendine ve saçmalıklarına güler ve kendini kesinlikle ciddiye alır. Phillipa Soo, Denée Benton’ın yerine, prensle ilgili bir karar vermekle karşı karşıya kalan kurnaz bir Cinderella olarak geçiyor. Külkedisi için hissetmek gerekir; sahnede en az eğlenceye sahip olan ve en dürüst olanı oynaması gereken – ve tüm övgüleri, bizi güldürmek için çok fazla takla atıp kuşlarla konuşan Soo’ya borçludur.
Encores!’da Little Red Ridinghood rolüyle New York’ta ilk kez kazanan bir tiyatro oyununa imza atan sahne hırsızı Julia Lester’ın tamamı Broadway’deki rolüne geri dönerek gözlerini devirerek ve kimsenin dediklerine kulak asmadan, oyunun havasını ve gizemini çıkararak geri dönüyor. onun etrafında çılgınca bir şey oluyor. Cole Thompson, James Ortiz tarafından tasarlanan ve Cameron Johnson tarafından kukla olarak işletilen ineği Milky White ile yeniden bir araya gelmek istediğinde, devle yüzleşmek zorunda kaldığı için hüsrana uğrayan, tatlı bir katil Jack’tir. Kennedy Kanagawa’yı öyle etkileyici bir el becerisiyle kapsıyor ki, onun her hareketini ve ifadesini takip ediyoruz. Seyirci, “öldüğü” zamandaki fiziksel komediye bile, Sütlü Beyaz’a bayılıyor.
Gavin Creel, hem Kırmızı Başlıklı Kız’a eziyet edecek kadar aptal kurdu, hem de Sindirella’nın avlanan ve avlanmayan kibirli ve aşırı ateşli prensini oynuyor ve ortaya çıkan sıçrayan güzelliğe rağmen – tıpkı Rapunzel’in prensi (Joshua Henry) gibi. )—ne yazık ki eksik olarak gösteriliyor. (Ve bunu, Creel’in esprili bir şekilde gösterdiği gibi biliyor.) Giriş ücreti, Creel ve eşit derecede mükemmel Henry’nin “Agony” şarkısını bir düello gibi, abartılı bir diva düeti olarak omuz atarak ve birbirlerine somurtarak söylemeye değer. İkinci perdede aşırı anlamlı şölenlerinin hoş bir tekrarı var.
Aymee Garcia, Jack’in uzun süredir acı çeken annesini oynuyor, onun masumiyetinden ümidini kesiyor ve sonra da hareket ederek umutsuzluğa kapılıyor. David Patrick Kelly, anlatıcımız ve gizemli bir adam, sonunda iradesi dışında, bariz her şeyi bilmenin güvenli yatağından çekildi; ve David Turner, kendilerine verilen gücü miyop bir şekilde dağıtan ve kötüye kullanan herkesi temsil eden taş suratlı bir vekilharçtır.
Birinci perdenin sonunda çeşitli peri masalları çözüldükten sonra, Sondheim, seyirciyi ikinci perdedeki hikayelerin geleneksel mutlu son meyvelerinin ötesine götürüyor, herkes ormana geri dönerken daha fazla kahkaha ve daha fazla gözyaşı ile, hiçbir şeyle yüzleşmek için. -çok mutlu dev. Burada, dizinin intikam, adalet ve aşkla ilgili tüm büyük mesajları daha keskin bir şekilde odaklanıyor. Bazı şeyler savunulamaz görünüyor, bazılarından geri dönmek imkansız. Yine, Sondheim ve bu şirket her şeyi mutlu sona erdirmez, ancak bu, geleceklerin kararlılık, zekâ, koşullar, karşılıklı özen ve sorumluluğa olan inanç ve salt irade gücüyle trajediden şekillendiğine işaret eden bir sondur.
Gösterinin son üç şarkısı, “No More”, “No One is Alone” ve “Children Will Listen”, sizi bir duygu manzarası ve gösterinin tüm felsefi sahasına götürüyor: Keder ve kederle nasıl yüzleşiriz? umutsuzluk? Tam bir tiranlığa ve kötülüğe karşı nasıl durabiliriz? Nasıl yapmaya devam edebiliriz? Ve hiçbir şey kalmadığında, kendimiz için ne yapabilir ve ne inşa etmeliyiz? Yeni bir “aile” kavramı ne kadar geniş ve kapsayıcı olabilir?
Sondheim net cevaplar sunmuyor, bunun yerine karakterlerini ve bizi lirik olasılık labirentlerinde, canlandırıcı bir şekilde basit ve sade bir yerin temizlenmesine yönlendiriyor. Hayat dağınık ve acılı olacak ama devam edebilir ve etmeli ve işte buradayız. Elbette hepsinde bir katarsis unsuru var; ama aynı zamanda daha acil bir şey de var – bir harekete geçme çağrısı, zorbalara ve yok etmeye ve hükmetmeye çalışanlara karşı ayağa kalkma çağrısı – ve bundan, eğer hala hayattaysa, sadece bir rahatlık duygusu değil, aynı zamanda yaşamsal bir duygu da kazanıyor. ve toplumu sürdürmek ve bunun için gururla savaşmak.
Kaynak : https://247newsaroundtheworld.com/news/stephen-sondheims-into-the-woods-is-sheer-moving-magic-on-broadway/