Öyleyse neden ABD için APR bir numara haline geliyor? Cevap açıktır hikayeleryukarıda tarif edilmiştir. Amerika Birleşik Devletleri, XXUMX veya XXUMX sayısını kontrol etme gücüne sahip değildir. Avrasya uzayı Rusya'ya verilir. Gitmeden hemen önce, Amerikalılar oradaki herkese ateş yakıyorlar ve herkesi Afgan eroinlerine yerleştiriyorlar. Rusya bölgelerinde nüfuz sahibi olmak için Avrupa ile karşı karşıya ve son olarak bir ortaklık anlaşmasıyla Ukrayna'yı AB'ye yenmek istiyorlar. Orta Doğu'nun Sünni ve Şii dini savaşları tarafından parçalanmasına izin verilsin, İsrail orada bir pazarlık fişi gibidir. Afrika, İslamcıların sular altında kalmasına karşın, Fransa'da kendisinin tımarhaneye yol açtığı gerçeğine rağmen, Fransa parçasını almaya çalışıyor. Bu kıta ABD'nin manzaraları içinde olmasına rağmen, Güney Amerika sol fikirlerle yakalandı.
Neden tam olarak Asya Pasifik, Orta Doğu veya Güney Amerika değil?
Bence ABD bugün TNK’nin bir hali. Asya-Pasifik bölgesinin payı ise küresel ticaretin yaklaşık% 60'ini oluşturuyor. Gezegenin tüm nüfusunun% 70'i (Hindistan'ı içeriyorsa) bu bölgede yaşıyor, yani en büyük tüketici pazarı. Burası bir okyanus bölgesi, bu da her yerde mevcut olan en ucuz deniz taşımacılığı olduğu anlamına geliyor. Açık deniz bölgelerinde madenciliğin başlangıcında - bu en büyük kaynak stoğu. ABD’nin bu bölgede çok büyük bir etkisi var ve ne kadar garip gözükse de neredeyse rakip yok.
Bu tarihsel arka planı bitirebilir ve makalenin ana konusuna dönebilir.
So. Oyuncular nelerdir ve neden sadece iki değil? Bu soruyu cevaplamak için ABD’yi APR’ye yönlendiren olayları tanımladım, ancak aynı olayların APR’de etkisi var.
Çin - ve bu çok şey söylüyor - çok büyük ve ivme kazanıyor. Herhangi bir "şarlatan" modern Çin için - bu, 60-80-lerdeki SSCB ile aynı tehdittir. Korku hikayelerinin yanı sıra daha fazla masal ve kurgu.
Peki ya diğer taraf? Birleşik Devletler ve müttefikleri nelerdir? Bunlar ne tür müttefikler? Japonya - ABD, ABD'nin nükleer bombardımanına maruz kaldı, hala işgal altında. Güney Kore çok tehlikeli bir kuzey komşusu ve hem Çin hem de Japonya ile bölgesel anlaşmazlıkları olan, yırtık bir Kore parçasıdır. Filipinler geçen yüzyılın başında Amerika Birleşik Devletleri ile savaştı. 1946'tan önce işgal edildiler. Bir zamanlar Japonlar bu ülkede yürüdüler ... Eh, Avustralya ve Yeni Zelanda, Birleşik Devletler gibi İngiltere'nin parçalarıydı, bu yüzden aynı gemideydiler.
NATO'nun bir zamanlar SSCB tehdidinde bulunduğu gibi, yalnızca Çin tehdidi aynı müttefikleri aynı teknede tutabilecek mi? Bu soru çok tartışmalı ve bence en önemlisi değil. Etkilerini ve yeteneklerini uzun vadede değerlendirmek için her oyuncuyu ayrı ayrı düşünmek gerekir.
Çin ile başlayalım. Çin, oyunun başlangıcındaki en önemli oyuncu ve asıl sebep. Ama bugün gerçek Çin nedir? Güçlü olduğu iyi bilinmektedir, fakat zayıf olanlar genellikle göz ardı edilir. Modern Çin, Doğu Kıyısı boyunca 300 milyon nüfusuyla bir bölge şerididir. Bu Çin, Çinliler tarafından değil, dünya standartlarındaki TNC'ler tarafından inşa edilmiştir ve bu TNC'lere aittir. “Yeni Çin” ve sıradan Çinlilerin sınıflandırması toprakla Marslılar arasında olduğu gibidir. Sadece Çinliler, Ruslardan veya Avrupalılardan biraz farklı bir medeniyet modeline sahiptir. Diğerleri için şefkat kavramları, Mao'nun büyükbabalarının ilkeleri kadar uzak. Avantajlara erişimi var ve bunu kaybetmek istemeyecekler. Bu iç çatışma için çok büyük bir önkoşuldur.
Modern Çin'in diğer tarafı ekoloji ve demografi ile ilgili son derece zor bir problem. Bu demek değil, ancak Çin demografik dalganın zirvesinde. Nüfus hızla yaşlanıyor ve kısa sürede eğilim insan sayısını azaltmaya başlayacak. Zaten Çin'de, bazı sektörlerde çalışan ellerde zorluklar var.
Ve en önemli soru: ekonomik gelecek. Çin'in ekonomisi yükseldi, ancak kolayca düşebilir. Çin dış pazarlara bağımlı. Ve eğer Amerika Birleşik Devletleri Çin malı satın almayı bırakırsa veya satın alamazsa, tüm ülkeyi yıkacaktır. Üstelik, şimdi bile birçok TNC Çin'den iş çekmeye başlıyor ve bu eğilim yalnızca artacaktır. Elbette, ucuz Çin emeğinin efsanesi de geçmişte kaldı, bazı komşu ülkelerde “iş gücü” maliyeti iki kat daha düşük. Örneğin, Bangladeş'te.
Çin’in askeri gücü artmaya devam ediyor, ancak ülkenin böyle bir hızda ne kadar devam edebileceği bilinmiyor. Ve silahlı kuvvetlerin mevcut seviyesinin yakın gelecekte Çin'in karşı karşıya olduğu görevleri çözmek için yeterli olmadığını anlamamız gerekiyor. Çin, rakipleri isterse mallarının ve kaynaklarının Afrika'dan güvenli bir şekilde geçişini sağlayamaz. Çin'de İslami ayrılıkçılık daha yeni başlıyor. Modern Çin'in burada dile getirilmeyen birçok zayıflığı var. Ancak, bu oyuncunun ATP'deki gelişim vektörü ile her şey kesindir.
Çin “Sibirya'yı ele geçirmek” için gitmeyecek. Çin, emeğin uluslararası dağıtımındaki konumunu korumak istiyor. Çin, güney ticaret yollarını güvence altına almak ve Pasifik'teki “operasyonel ölçeğe” ulaşmak istiyor. Azami hedef, Avustralya’nın sağlam bir dünya kaynakları bankası olarak “dekolonizasyonu”. Çinliler için iklim, Rusya'dan daha uygundur.
Çin bunun için neye ihtiyaç duyuyor? Küresel TNC’lerin kendi topraklarında üretime kaynak yatırdıkları ve mallarının yurt dışına satılmasına yardımcı oldukları zaman, mevcut ekonomik vektörün korunması. Kendinize bir kaynak temeli, kaynakların Afrika'dan güvenli bir şekilde taşınması ve bu kaynaklara erişim sağlama. Birleşik Devletler ile çatışma halinde arka bölgeleri kapsayan tüm komşularla ilişkilerin normalleştirilmesi.
Dahili olarak, her şey çok daha karmaşık. Tüm Çinliler için sosyal sorunları kabul edilebilir bir şekilde çözmek henüz mümkün değil, toplumun katmanlaşması devam edecek. Hızlı ekonomik kalkınmanın bedeli olduğu için çevresel sorunları çözmek de imkansızdır. Kendi kendine yeten bir kaynak temeli olmadan iç tüketimi artırmak da mümkün değildir. Bu yüzden Çin ekonomisinin dış koşulların değişmesi tehdidi uzun süre devam edecek.
Çin liderliğinden, Çin’in APR’de bir numaralı devlet haline gelmesi gerektiğine dair hiçbir açıklama yapılmadığına dikkat etmek istiyorum. Çin tehdidinin büyüdüğü tüm efsaneler Batı medeniyetinin propagandasının ürünleridir. Çin’in kendisi resmen dünya lideri ve polis rolünü üstlenmiyor. Çin sadece haklarına bağlı olarak dünya Olympus'ta haklı yerini almak istiyor. Çin’in tarihi, Batı ülkelerinden farklı olarak, çok az sayıda saldırgan genişlemeye sahiptir.
Rusya'nın Çin ile ilişkilerde yeri dış koşullara bağlı olarak büyük ölçüde değişebilir. Bu oyunda jeopolitik avantajlarımızı anlamak önemlidir. Batı’yla aktif bir şekilde yüzleşmesi durumunda Çin’e arka yüzünü kapatabiliriz. Bir kaynak tabanı sağlayın. Güney ulaşım yollarını kesmek ve Çin’i “Batı Birliği” karşısında kanamak için teknolojilerle Hindistan ve Vietnam’ı engelleyebilir, destekleyebiliriz. Çinliler bunu anlıyor, çünkü bizimle arkadaşlık kurmaya çalışıyorlar. Rusya Federasyonu ve Çin arasındaki son anlaşmalar bunun kanıtı ve iki devlet için de faydalı.
Çin mallarına olan talebin değişmesi durumunda Çin’in birçok iç belirsizliği ve ekonomik potansiyeli var. Bununla birlikte, hareketinin vektörü ve jeopolitik bakış açıları oldukça açık. Başka bir kamp düşünmek çok daha ilginç. Ve burada asıl oyuncu, ABD'ye ek olarak Japonya'yı görüyorum.
Japonya batmaz ABD uçak gemisidir. Herkes bunu biliyor ve hatırlıyor. Japonya, Birleşik Devletlerin sadık bir müttefiki ve böyle… Soğuk Savaş sırasında durum buydu ve bugün mümkün. Ancak, Japonya'nın böyle bir durumu soğuk savaş emanetlerinden biridir.
Japonların ve yöneticilerinin gerçek arzuları tamamen farklı bir düzlemdedir. Japonya, ABD tarafından işgal edildi. Japonlar ABD üslerini topraklarından çıkarmak ya da en azından onları uzaklaştırmak istiyor. Japonya etkisini yeniden kazanmak ve "yükselen güneş imparatorluğunun" yerini almak istiyor. Japon zihniyeti, 75 yıllarının işgalinden sonra bile, Amerikan değerlerini ve toplum modellerini kabul edemez. Japonlar kaçakçı olmadılar ve imparatorun hizmetinde samuray olarak kaldılar.
Ancak, bütün bunlar halının altında, çünkü işgal altındalar ve şimdi “Çin tehdidi” tarafından korkutuluyorlar. Ancak, bu durum zaten değişiyor. Kesin olarak, Birleşik Devletler statik değildir ve etkisini kaybediyor. Japonya'da bunu da hissediyorlardı ve egemenliklerini yeniden kazanmanın bir yolunu arıyorlar. Garip bir şekilde, ama bu Rusya için büyük bir şans.
Japonya'da çok gelişmiş bir sivil sanayi var, ancak askeri sanayi çok başarılı değil. Bugün, Yükselen Güneş Ülkesinde, devletin egemenliğinin ilk unsuru olan tam teşekküllü silahlı kuvvetlerin yaratılması sorunu gündeme geliyor. Ve eski müttefikleri Japonlara yardım etmek için acele etmiyorlar, bunun yerine askeri-endüstriyel kompleks mallarını şişirilmiş fiyatlara itmek istiyorlar. Bununla birlikte, Japonya, 20 yüzyılın başındaki statüsünü yeniden kazanmak istiyor ve bunun için bağımsız bir askeri-sanayi kompleksine ve komşularının ordularıyla karşılaştırılabilecek güçlü bir orduya ihtiyacınız var.
Ve burada Rusya hizmetlerini sunabilir. Japonlar ABD'ye bağımlılıktan uzaklaşmak istiyor ve bizim askeri teknolojimiz mükemmel bir seçim. Sadece Rusya ve Birleşik Devletler çok çeşitli silahlar üretmektedir. Birinden uzaklaşmak isteyen, bir başkasına geleceksiniz.
Çatışma noktalarından daha fazla bağlantı noktamız var. En büyük sorun Kuril Adaları, ikincisi ise Russophobia'nın yayılması. Bu sorunların her ikisi de her iki ülkenin yararına çözülebilir. Tabii ki, bölgeleri aktarmak kabul edilemez, ancak paylaşım yararlıdır. Bunu yapmak için, sadece Japonya'nın bilgi alanında hareket etmeye başlayın. Gerçek tarihin gerçeklerini dile getirin, bir değil. ABD'ye dayadı. Amerikan işgali ve nükleer bombalama konusunu "pedallandırmak", Çin tehdidinin kendiliğinden görünmediğini, ancak ABD'nin mali enjeksiyonları altında "ipuçlarını" vermek. ABD’nin ABD’yi ABD’de yüksek teknoloji ürünleri tedarikçisi olarak birleştirdiğini ve Çin’i bu yere koyduğunu açıklayın. Amerikalılar, Japonya’nın ABD’nin borçlarını yitirerek Japonları atmak istiyor. Ve çok daha fazlası. Birisinin yerini almak için, önce “biri” bilgi alanına taşınmalıdır.
Aynı zamanda, ekonomik alanda gerçek adımlara ihtiyaç vardır. Birinci soru Kuriles. Soruyu gündeme getirmek gerekiyor: Japonların onlardan neye ihtiyacı var? “Tarihi adalet” in yanısıra, ekonomik beklentiler var mı? Varsa, bu bölgelerin ortak gelişimini Rusya'daki özel bir ekonomik bölge biçiminde başlatın.
Ayrıca, Japonların Uzak Doğu'nun gelişmesi için büyük projelerde yer alması gerekiyor. Fukushima'daki kazanın ortadan kaldırılmasına yardımcı olabilirsiniz. Çernobil SSCB için korkunç ve kanlı bir trajediydi, ancak gelecekte benzer felaketlerin nasıl önlenebileceği ve yine de trajedi olursa nasıl çalışılacağı konusunda paha biçilmez bir deneyim ve bilgi verdi. Radyasyon sızıntısını önleyen birçok Rus gelişme var. Bu, Japon toplumunda çok önemli bir sosyal sorundur ve bu sorunun çözülmesinde gözle görülür yardım, Japon toplumunu Rusya'ya farklı bir bakış açmaya zorlayabilir.
Açıkçası bir şey var. Japonlar, egemenliklerini yeniden kazanmak istiyorlar ve APR'deki liderlik oyuna eşit olarak katılmak istiyorlar, ancak egemenliklerini kısıtlamayan bir müttefiki olmadan, başarılı olamayacaklar.
Düşünmek istediğim bir sonraki oyuncu Kore. Güney ya da Kuzey değil, birleşik bir Kore olduğunu söylemeliyim. Bugün, Kore Cumhuriyeti ve Japonya, ABD’nin işgal ettiği bir devlettir. Güney Kore'nin bütün askeri-politik etkisi, kuzey komşusu tarafından seviyelenmektedir. Bu nedenle, bazı hırslara rağmen Koreliler çok saklı. Bununla birlikte, burada, Kore Yarımadası'ndaki zor iç sorunlara rağmen, jeopolitik konumunun çok istikrarsız olduğunu ve büyük ölçüde ABD'ye dayandığını anlamak gerekir. Güney Kore'nin Japonya ile bölgesel anlaşmazlıkları ve Çin ile tarihsel farklılıkları var. Kore - çekiç ve örs arasında olduğu gibi. Ancak aynı zamanda “dünya oyununda” rol oynadığını iddia eden çok gelişmiş bir devlettir. Bugün Kore'nin bir müttefik ve patrona ihtiyacı var ve ABD burayı işgal ediyor. Bununla birlikte, ABD sönük ve ihtiyaç duyulduğunda, Korelileri “sızdırmadan ve büyük bir zevkle“ satacaklar ”. Kore için ayrıca birçok mal türünde ABD'li bir rakip. Ve Kore'deki bu durumun anlaşıldığı için, dikkatli adımlarla, birlik ve egemenliğe giden yolu da açıyorlar.
İki Kore'nin birleşmesi sorunu en önemli ve karmaşık olanıdır. Buna girmeyeceğim, sadece birkaç çıkış yolu olduğunu not etmek istiyorum. Bu, yalnızca Kuzey Kore liderliğini devirmek için yapılan iç ayaklanma veya askeri operasyondan sonra “aç kuzeye” katılma değil. Ortaya çıkan finansal krizin Güney Kore'yi sert bir şekilde etkilemesi veya ülkenin komşu Çin ile rekabet halinde kaybedeceği de muhtemel. Bu gibi durumlarda, toplumda iç çelişkilerin ortaya çıkması ve Güney Kore'nin Kuzey'e asimilasyonuna yol açacak olan sol görüşlerin güçlendirilmesi. Ayrıca DPRK’nın gücüne el konması da mümkün.
Daha az dramatik senaryolar var ve bazıları bugün zaten uygulanmaktadır. DPRK'da yeni bir lider daha “laik” bir liderdir. DPRK'da bazı olumlu değişiklikler olacak ve onların sadece artacağını düşünüyorum. DPRK'nın sorunu ideolojide değil, ülkenin her zaman sıkıyönetim durumunda olduğu gerçeğidir. Benzer bir şey SSCB ile oldu. Bu tür koşullarda, ekonominin ve toplumun gelişmesi çok zordur, çünkü aslanın harcama kalemi orduya gider. Askeri tehdit azalırsa, devletin gelişmesi ve siyasi özgürlüklerin zayıflaması için yeni fırsatlar ortaya çıkacaktır. Sosyalist Çin örneği bunun açık bir göstergesidir. Dahası, Rusya bu süreçte ana rollerden birini oynuyor. Hem Güney hem de Kuzey ile iyi ilişkilerimiz var. Hem gaz boru hatları hem de demiryolu ile ilgili birçok ortak proje var. Kaesu sanayi bölgesi karşılıklı yararın bir başka örneğidir. Bu süreçler ABD tarafından şiddetle engelleniyor, ardından gemilerin baltalanmasıyla provokasyonlar yapıyor, ardından büyük çaplı askeri manevralar yürütüyor. Amerika Birleşik Devletleri, Güney Kore’yi bağımlı ataletinden ayrı tutmaya çalışıyor, ancak ABD’nin yeteneklerinde ve Koreliler’in sağduyularında azalma kazanabiliyor.
Kore'nin birleşmesi durumunda, özellikle Japon ve Çinlilerin aksine yakın Batı medeniyetinin zihniyetinden dolayı APR'de ağır bir oyuncu olabilir. APR'de egemenlik için bir rakip olmadıkça Kore, APR'ye doğrudan erişimi olmayan diğer birçok ülkenin çıkarları için bir kanal olabilir. Gelişmiş gemi inşa ve ticaret bağları, Kore'nin geniş komşularıyla tam teşekküllü bir oyuncu gibi hissetmesini sağlayacaktır.
Doğrudan APR'ye atfedilmeyen oyuncu Hindistan'dır. Ancak, bu bölge üzerindeki etkisi son derece önemlidir. Birincisi, Çin’in güney ticaret yollarının güvenliği konusundaki konumu büyük ölçüde Hindistan’ın durumuna bağlı. Çin ile jeopolitik çatışma Hindistan'ın önemini de sürekli artıracak. Birçok insan kafalarıyla Hindistan ve Çin ile yüzleşmek ve parçaları üzerinde ziyafet çekmek istiyor. Hindistan'ın rolü her yöne doğru büyüyecek ve yeni süper gücün rolü için Hindistan Çin'den bile daha uygundur. Bununla birlikte, zihniyet ve "kast" mirası Hindistan'ı tüm bu oyunlarda kara bir at yapar. Hindistan'ın, ima ettiği her şeyle birlikte miras veya bir İngiliz sömürgeciliği parçası olduğunu da unutmamalıyız. Hindistan’ın APR üzerindeki etkisini üçüncü ülkelerin arabuluculuğu yoluyla daha fazla görüyorum. Belki de Vietnam. Burada açık olan bir şey var: Hindistan, 21. yüzyıldaki ana oyunculardan biri. Bu devletin Çin'deki gibi bir sorunu yok, ancak yüksek düzeyde bir yoksulluk, istikrarlı kalkınmayı tehdit ediyor. Hindistan, bölgesinde bir numaralı ülke olacak kaynaklara, insanlara ve paraya sahip. Ancak bir zamanlar İngilizler bu Asya kaplanını bir kafese koymaya çalıştı. Nükleer Pakistan, Hindistan'ın geleceğinde önemli bir faktördür. Bir felaket olursa ve İslamcı fanatik Pakistan’ı istikrarsızlaştırdıysa, Hindistan’ın ümit verici geleceği unutulabilir.
“Hesaplanamayan” bir diğer oyuncu da Güney Amerika ülkeleri. Birçok yönden, bu bölgeye dikkat eksikliği, bu kıtadaki entegrasyon süreçlerinin henüz tamamlanmamasından kaynaklanmaktadır. Sosyalist bir blok var. Brezilya ve Arjantin var. Şimdiye kadar, APR'de bağımsız bir oyuncu olarak Güney Amerika hakkında konuşmak için ciddi bir önkoşul bulunmamaktadır. Bununla birlikte, eğer sol hareketler güçlenmeye devam ederse, ABD’nin Çin karşıtı ittifakına karşı Çin’le ittifakları oldukça mümkün. Rusya'nın Venezüella'daki durumu yakından izlemesi ve bu kıtayı etkileyebilmesi için Brezilya ile ilişkileri geliştirmeye devam etmesi gerekecek.
Bölgedeki asıl oyuncunun zamanı geldi. ABD, APR de dahil olmak üzere, dünya genelinde gücünü ve etkisini hızla kaybediyor. Ancak, bu etkinin seviyesi gezegendeki devletlerin çoğunluğu için hala elde edilemez. Amerika Birleşik Devletleri için en büyük sorun, ekonomilerinin “sanallığı”, büyük dış borçları ve gelecek nesiller için sosyal zorunluluklar.
Amerika Birleşik Devletleri yeni sanayileşme için muazzam çaba sarf ediyor. Asıl soru, yeterli zaman olup olmadıkları ve bu sanayileşme için ödeme yapmak için diğer ülkelerin güvenlerini küçülttükleri. Birleşik Devletler'deki hem teknik hem de bilimsel potansiyel, dünyadaki en yükseklerden biridir, ancak nüfuslarının maddi ihtiyaçları çok yüksektir.
Bu nedenle, Birleşik Devletler’in şu anki durumlarında mevcut dünya düzenini korumak çok önemlidir, böylece dolar rezerv para birimi olmaya devam eder ve tüm ülkelerin hükümetlerinin hazine almaya devam eder.
Bunu yapmak için, ABD'nin gezegendeki diğer bütün güç merkezlerini bastırması ve onları komşuların gözünde itibarsızlaştırması ve ayrıca nüfusun genel aptallığını sürdürmesi gerekiyor. Bundan sonra, eski SSCB ve Avrasya uzaylarındaki "kana susamış Ruslar" ve ayrıca APR'deki "Çin tehdidi" geldi.
Birleşik Devletler, her zaman olduğu gibi, herkesi herkese karşı hazırlamaya ve herkes için cankurtaran olmaya çalışacak. Çin karşıtı bir birliğin oluşturulması bugünün bir projesidir. Fakat Çin, iç problemlerden dolayı kendisinin çökmesi durumunda ne olur? Diğer ülkelerin ABD altına girip başka bir “demokratikleşme” bölümü elde etmek için topuzlarını parçalamalarına neden olacak? Amerikan yaşam tarzı kavramı, doğada antihumandır, her şeyi tüketir ve her şeyi çözmez. Gezegen buna dayanamaz. Fakat hiçbir zaman Amerikalıları rahatsız etmedi ve bu zihniyeti değil, endişe yaratmayacak.
Birleşik Devletler hala çok fazla kaynağa sahip ve neredeyse tüm dünya kurumları kontrolünde. Fakat zaman onlara karşı oynuyor. Amerikalıların artık tüm gezegeni kontrol etmemesi ve çabalarını bir bölgeye yoğunlaştırması, onlara iyi bir başarı şansı veriyor. Şu ana kadar, Çin’in komşularını askeri genişleme tehdidiyle korkutmayı başardılar.
Ancak, diğer oyuncular hala ayakta değil.
Bu oyunda Rusya'nın rolünü bilerek çizmedim, çünkü Rusya'nın iç meselelerle ilgilenmesi gerektiğini düşünüyorum. Ancak, APR'nin ülkemizin gelecekteki rolünü tamamen görmezden gelmek imkansızdır. Hükümet bu yönde büyük çaba sarf ediyor ve gelecek için çalışıyor. Çin ile stratejik bir ittifak çok iyi bir karardır. Çin, ABD'den şantaja karşı belirli bir direniş elde etti ve bu nedenle ABD'nin Çin'i etkisiz hale getirmek için daha fazla çaba sarf etmesi ve onları Rusya'ya yönelik yıkıcı faaliyetlerden uzaklaştırması gerekiyor. Rusya’nın Avrupalılara başka alıcılarımız olduğunu gösterme fırsatı da var, dostane bir şekilde arkadaş olmak istemezsiniz, doğuya gideceğiz. Bu, manevralar için operasyonel alan sağlar ve Avrupa'ya enerji tedariki müzakerelerinde konumunu güçlendirir.
Aynı zamanda, Rusya askeri-sanayi kompleksinde Hindistan ile olan ilişkilerini güçlendiriyor ve Vietnam ile CU’ya katılma konusunda müzakere ediyor. Bu ülkelerin her ikisi de Çin’in jeopolitik muhalifleridir; bu, sonuçta Çin’in Rusya’ya yönelik hırsları caydırıcıdır.
Rusya, geçen yüzyıl boyunca Japonya ile çatışıyor, ancak bu durum değişebilir ve bu şansa el konması gerekiyor. Rusya, dünyanın bütün büyük devletlerinin aksine, dışsal genişlemeye ihtiyaç duymuyor. Kendi kaynakları ve bölgeleri bizim için en azından bir asırlık kesintisiz gelişim için yeterli olacaktır, ancak gecikmesi mümkün değildir. Sibirya ve Uzak Doğu'nun gelişimi halkımız için öncelikli bir görevdir. Ancak bu alanlar oldukça zor ve başarılı bir gelişim için hem teknolojiye hem de finansal kaynağa ihtiyacımız var. Komşulara yardım etmek zarar vermez.
ATP, hammadde ve askeri ürünlerimizin potansiyel bir alıcısı olarak da önemlidir. Ancak, hem ev eşyaları hem de sermaye piyasasında rekabet edebilmemiz son derece zor olacaktır. Rusya Federasyonu'nun şu anki durumunda, bu satranç tahtasında kızarıklık hamleleri yapmak değil, herkesle arkadaşlık stratejisi seçmek ve ortaya çıkan çatışmalardan uzak durmak daha iyidir. Avrasya Birliği'nin iç kalkınması ve inşasına odaklanın. Ve zamanla, bu bölgeye olası müttefiklerden biri aracılığıyla bir yol açın.