Çin dünya haritasında çok iyi bir konumda. Bu nedenle, karada ve denizdeki etkisini yaygın bir şekilde yayma şansına sahip: Orta Asya'dan Güney Çin Denizi'ne, Rus Uzak Doğu'dan Hint Okyanusu'na.
“Coğrafi eksen” yazısının sonunda hikayeler“1904 yılında basıldı ve dünya çapında ün kazandı, Sir Halford Mackinder, Çin ile ilgili özel endişelerini dile getirdi. Avrasya'nın neden dünyanın jeostratejik güç merkezi olduğunu açıklayan Mackinder, Çinlilerin kendi ülkelerinden çok daha fazla etki yapabilecekleri takdirde “dünya özgürlüğüne sarı bir tehlikeye dönüşebileceklerini” belirtti. Ve sadece uzun okyanus sınırını engin kıtanın kaynakları ile birleştirecekleri için - Rusya'nın daha önce bu eksenel bölgeden sorumlu olan mahrumiyet kartı. ”
20. yüzyılın başlarında olağan olan ırkçı duyguların yanı sıra, güçlü bir dış kuvvetin ortaya çıkmasının her zaman Batı'da neden olduğu histerik tepkiyi göz önüne alarak, Mackinder'ın hiçbir şey için endişelenmediği söylenebilir. Eğer böyle bir Avrasya devi, Rusya gibi, esasen okyanus sınırı Kuzey Kutbu buzu tarafından engellenen bir kara gücü olsaydı ve hala kalırsa, o zaman Çin bir kara gücünün ve denizin bir işaretidir. Kıyı şeridi dokuz bin mil uzanıyor, rahat doğal limanlarla doluyor ve ılıman bir bölgede yer alıyor. (Mackinder, Çin'in Rusya'yı fetheteceği konusunda bile uyardı.) Orta Krallığın potansiyel etkisi, en zengin maden ve hidrokarbon rezervleri ile Orta Asya'dan Pasifik Okyanusu'ndan geçen ana deniz yollarına kadar uzanıyor. Demokratik İdealler ve Gerçeklik adlı kitapta daha sonra Mackinder, Çin’in dünyayı ABD’yle ve Büyük Britanya’yla birlikte yöneteceğini, “çok doğulu ve tamamen batılı olmayan bir insanlık çeyreği için yeni bir medeniyet inşa ettiğini” tahmin etti.
YURT İÇİ KALKINMA YEMLERİ YABANCI POLİTİKA YARIŞMALARI
Çin’in elverişli coğrafi konumu, bu ülkenin hızlı ekonomik ilerlemesinden ve Çin’in iddialı ulusal karakterinden bahseden, her zaman hatırlanmayacak kadar açıktır. Ve yine de, bu unutulmamalı, çünkü er ya da geç coğrafya, dünyadaki bir devlet gücüne ne kadar sarıldığına bakılmaksızın, jeopolitikte Çin'e kilit rol oynayacaktır. (Geçtiğimiz 30 yıllarında, ülkenin yıllık GSYİH büyümesi% 10'i aştı, ancak önümüzdeki üç yılda aynı oranlar neredeyse hiç beklenmiyor.) Çin, son derece modernize edilmiş Batı tarzı bir ekonominin unsurlarını Eski Doğu'dan (tarihçi terimiyle miras kalan) "hidrolik medeniyet" ile birleştiriyor Karl Wittfogel, toprak sulaması üzerinde merkezi kontrol uygulayan toplumlar için kullanılır).
Tek bir merkezden yönetim sayesinde, Çin rejimi, örneğin, büyük altyapı tesislerinin inşası için milyonlarca işçi ordusunu işe alabilir. Bu aynı zamanda istikrarlı bir gelişme gösteren ülkeyi de bilgilendirmektedir - bu oranlar vatandaşlarının çıkarlarını yavaşça uyumlulaştırmak için kullanılan demokratik devletlerden beklenemez. Çinli liderler resmen komünistler olarak kabul edilir. Ancak Batı teknolojilerini ve uygulamalarını ödünç verme açısından, onlar ülkeyi dört bin yıl boyunca yöneten ve Batı deneyimini vassal ilişkilerin empoze edilmesine dair eşsiz bir deneyime sahip olan sağlam ve gelişmiş bir kültürel sisteme dönüştüren bazı 25 imparatorluk hanedanlarının halefleridir. diğer devletler. Bir Singapurlu yetkili "Çinliler", bu yılın başında “kendi havuçlarını ve kırbaçlarını takip edebiliyorlar, sistematik olarak her iki yöntemi de değiştirebiliyorlar” dedi.
Güçlendikçe Çin, ABD’nin Batı Yarımküre’de egemen olduğu gibi Asya’ya hükmetmeye çalışacak. Özellikle Çin, kendisiyle komşuları arasında var olan askeri güçteki farkı, her şeyden önce Hindistan, Japonya ve Rusya'yı tehdit etmeye çalışmamak için maksimize etmeye çalışacak. Amerika Birleşik Devletleri, 19 yüzyılda Batı Yarımküre'den gelen büyük Avrupa güçlerini devrettiğinden, Çin, ABD’yi Asya’dan kovmaya çalışacak.
Sorunlar ufukta demleniyor ("The Sydney Morning Herald", Avustralya)
Sorunlar ufukta demleniyor ("The Sydney Morning Herald", Avustralya)
Göksel İmparatorluğun iç gelişimi dış politika tutkularını besler. İmparatorluğu bitmiş projeye nadiren dayanır, büyümeleri organik olarak gerçekleşir. Güçlenerek devlet, yeni ihtiyaçları ve paradoksal olarak, bir şekilde veya başka bir şekilde genişlemesini teşvik eden yeni korkular geliştiriyor. Yani, XIX yüzyılın sonunun en renksiz başkanlarının rehberliğinde bile - Rutherford Hayes, James Garfield, Chester Arthur, Benjamin Harrison, Amerika Birleşik Devletleri ekonomisi istikrarlı ve eşit bir şekilde gelişiyordu. Ülke dış dünyayla ticaretini arttırırken, dünyanın en uzak bölgelerinde çeşitli ekonomik ve stratejik çıkarları vardı. Bazen Güney Amerika ve Pasifik'te olduğu gibi, askeri müdahale bu çıkarlar tarafından haklı çıkarıldı. O zamanlar Amerikan yönetimi dış politikaya da odaklanabilirdi, çünkü durum ülkenin içinde güçlüydü - Hindistan savaşlarının son büyük savaşı 1890'a dayanıyor.
Bugün Çin, toprak sınırlarını güçlendirmekte ve faaliyetlerini dışarıya yönlendirmektedir. Bu ülkenin iddialı tutkusu, bir asır önce ABD kadar agresif, ama tamamen farklı nedenlerden dolayı. Pekin dış politikaya misyoner bir yaklaşım uygulamıyor, başka ülkelerde kendi ideolojisini veya hükümet sistemini kurmayı hedeflemiyor. Uluslararası politikada ahlaki ilerleme Amerika'nın izlediği bir amaçtır, bu beklenti Çin'i etkilemiyor. Orta Krallığın diğer ülkelerle olan davranışları, dünya nüfusunun beşte biri olan devasa bir nüfusun sürekli büyüyen yaşam standardını sürdürmek için gerekli enerji, metal ve stratejik hammadde temini ihtiyacına göre tamamen belirlenir.
Bu sorunu çözmek için Çin, hem komşu hem de uzak ülkelerle, büyümeyi hızlandırmak için ihtiyaç duyduğu kaynaklara sahip olan herkesle kârlı mal ilişkileri kurdu. Dış politikasında, ÇHC temel bir ulusal çıkardan - ekonomik hayatta kalma yolundan ilerleyemez, bu nedenle bu ülkeyi süper gerçekçi, süper pragmatik bir güç olarak nitelendirme hakkına sahibiz. Bu nedenle, büyük petrol ve mineral rezervlerinin bulunduğu Afrika'nın çeşitli bölgelerinde varlığını güçlendirme arzusu, Hint Okyanusu ve Güney Çin Denizi'ndeki taşıma yollarını güvenceye almak ve ülkenin sahillerini hidrokarbonlar bakımından çok zengin olan Arap-Pers dünyası ile bağlamak. Esasen, uluslararası arenadaki eylemlerinde seçimden yoksun bırakılan Pekin, hangi rejimlerle ilgileneceği konusunda özellikle önemsemiyor: Batı’nın anladığı gibi, ortakların bütünlüğe değil istikrara ihtiyacı var. Ve İran, Myanmar (Burma olarak da bilinir) ve Sudan'ın bir kısmı, geri çekilme ve otoriterliğin karanlığına gömüldüğünden, Çin'in dünyanın dört bir yanına götürdüğü ham madde tedarikçilerinin yorulmadan aranması, ABD ile aralarındaki çatışmalara yol açtı. oryantasyonu. Pekin'in nüfuz alanını etkilemeye çalıştığı Hindistan ve Rusya gibi ülkelerle ilgili gerginlikler var.
Elbette bu devletlerin varlığını tehdit etmiyor. Çin ile ABD arasındaki bir savaşın olasılığı önemsiz, Çin ordusu yalnızca ABD için dolaylı bir tehlikeyi temsil ediyor. Burada, dış borç, ticaret ya da küresel ısınma konularındaki temel farklılıklara rağmen, coğrafi nitelikteki zorluklardan söz ediyoruz. Avrasya ve Afrika’da meydana gelen Çin’in nüfuz alanı sürekli büyüyor ve 19. yüzyılda bu konsepte verilen yüzeysel, tamamen kantitatif anlamda değil, küreselleşme çağına karşılık gelen daha derin bir anlamda. Basit bir hedefe ulaşarak - ekonomik ihtiyaçlarını güvenilir bir şekilde karşılamak için Çin, siyasi dengeyi Doğu Yarımküre'ye kaydırıyor ve bu da Amerikalıların çıkarlarını en ciddi şekilde etkileyemez. Dünya haritasındaki elverişli konumundan faydalanan Celestial Empire, Orta Asya'dan Güney Çin Denizi'ne, Rusya Uzak Doğu'dan Hint Okyanusu'na kadar her yerde ve her yerde etkisini genişletir ve genişletir. Bu ülke güçlü bir karasal güç haline geliyor ve Napolyon'un meşhur özdeyişine göre bu devletlerin politikaları coğrafyalarından ayrı tutulamaz.
SINIR SINIR SENDROMU
Çin medeniyetinin baskın konumuna direnen Sincan ve Tibet, bölge halkının orijinalliğini koruyabilen ÇHC içerisinde en önemli iki bölgedir. Belli bir anlamda, ülkeyi bir imparatorluk gibi gösteren kılan her iki alanın kendine özgü karakteridir. Ayrıca, her iki bölgedeki etnik gerilimler Pekin’in bitişik devletlerle ilişkilerini zorlaştırıyor.
“Sincan”, devletin en batı eyaleti olan Çin Türkistanı olarak adlandırılan “Teksas'ın iki katı büyüklüğünde ve ülkenin merkezi bölgelerinden Gobi Çölü” ile ayrılan “yeni mülkiyet” anlamına geliyor. Göksel İmparatorluğun devleti bir biçimde ya da başka bir şekilde bin yıllık olmasına rağmen, Sincan resmen yalnızca XIX yüzyılın sonunda onun parçası oldu. O zamandan beri, İngiliz diplomat Sir Fitzroy Macklin’in son yüzyılda belirttiği gibi, bu ilin tarihi “son derece huzursuz” dedi. Xinjiang şimdi ve sonra isyan etti ve zaman zaman Pekin’den tam bağımsızlık kazandı. Bu, Mao Zedong’un komünist güçlerinin Sincan’ı işgal edip eyaleti zorla eklemesiyle 1949’e kadar devam etti. Bununla birlikte, nispeten yakın bir zamanda, 1990 ve geçmişte, 2009, Türk halkı - VII-VIII. Yüzyıllarda Moğolistan'ı yöneten Türk kabilelerinin soyundan gelen Uygurlar - Pekin rejimine karşı ayaklandı.
Raporda yer alan tahminlere göre, Çin geçen yıl 150 milyar doları savunma için harcadı - neredeyse resmi bütçenin iki katı. Hem resmi hem de Amerika Birleşik Devletleri'nde belirtilen rakamlarda, Çin askeri harcamalarının 1996’ten bu yana en az dört kat arttığı ortaya çıktı. Amerika Birleşik Devletleri, yılda 500 milyarlarca dolardan fazla para harcamaktadır.
Pentagon: Çin askeri yeteneklerini artırmaya devam ediyor
Pentagon: Çin askeri yeteneklerini artırmaya devam ediyor
Çin'deki Uygurlar, yalnızca yaklaşık sekiz milyon var - toplam nüfusun yüzde birinden daha az, ancak Sincan'da% 45, neredeyse yarısı. Çin Halk Cumhuriyeti’nin başlıca etnik grubu Han halkı, ülkenin merkezinde ve Pasifik Okyanusu kıyısında bereketli alçak bölgelere yerleşirken, batı ve güneybatıdaki kurak yaylalar Uygur ve Tibet azınlıklarının tarihi bölgeleridir. Nüfusun böyle bir dağılımı sürekli bir gerginlik kaynağı olmaya devam ediyor, çünkü Pekin modern Çin devletinin dağlık bölgelerde katı ve bölünmüş bir kontrol yürütmesi gerektiğine inanıyor. Her iki bölgeyi, derinliklerinde bulunan petrol, doğal gaz, bakır ve demir cevheri rezervleriyle birlikte sıkıca bağlamak amacıyla Pekin, birkaç on yıl boyunca Hanlıları merkezi bölgelerden yeniden yerleştirdi. Buna ek olarak, kısmen herhangi bir potansiyel arkasındaki isyankar Sincan Uygurlarını mahrum etmek için Orta Asya'daki bağımsız Türk cumhuriyetleriyle gayretle flört etti.
Orta Asya cumhuriyetlerinin hükümetleri ile bağlar kurarak Çin liderliği, etki bölgesini genişletmek için başka bir hedef daha takip etti. Çin şu anda Avrasya'nın derinliklerine nüfuz etti, ancak bu hala doğal kaynaklara olan ihtiyacını karşılamak için yeterli değil. Pekin’in Orta Asya’daki etkisi, inşaatı bitmek üzere olan iki büyük boru hattıyla sembolize ediliyor: biri Kazakistan’dan geçiyor ve Xinjiang’a Hazar Denizi’nde üretilen petrolü sağlamak için, diğeri Kazakistan ve Özbekistan’dan geçen Xinjiang’dan doğal gaz alacak Türkmenistan. Dahası, doğal kaynaklara olan keskin ihtiyaç, Pekin'i oldukça riskli girişimlere yöneltir. Savaşın yıktığı Afganistan'da, Kabil'in güneyinde bir bakır yatağı geliştiriyor ve uzun zamandır demir, altın, uranyum ve değerli taş rezervlerine bakıyor (dünyadaki son el değmemiş yataklardan biri). Pekin, Afganistan ve Pakistan'da, hakim olduğunu iddia ettiği Orta Asya bölgesini Hint Okyanusu kıyılarındaki liman kentleriyle ilişkilendirecek yollar ve boru hatları inşa etmeyi bekliyor. Bu yüzden, stratejik olarak, Çin’in coğrafi konumu ancak Birleşik Devletler Afganistan’daki durumu istikrara kavuşturmayı başarırsa iyileşir.
Sincan gibi Tibet, Çin ulusal kimliği için temel bir rol oynar ve Sincan gibi, Çin’in diğer devletlerle ilişkilerini zorlaştırır. Demir ve bakır cevheri bakımından zengin olan kayalık Tibet Platosu muazzam bir alanı kaplar. Bu yüzden Pekin, Tibet için özerklik olasılığı konusunda giderek daha fazla endişe duyuyor, tam bağımsızlığından bahsetmiyor ve bu titizlikle bu bölgeyi ülkenin diğer bölgelerine bağlayan otoyollar ve demiryolları inşa ediyor. Tibet'in ayrılması halinde, Çin'den yalnızca kısa bir eğrilik kalacaktır ve bu durumda Hindistan kuzey kıtasının eklenmesi nedeniyle kıta kıtasında keskin bir şekilde artacaktır (bunlar Çin'in Keşmir'deki yanı sıra Hindistan'ın bulunduğu Arunachal Pradesh'teki tartışmalı bölgelerdir). Bölgeye göre yaklaşık 150 bin km kare. - Ed.
Nüfusu bir milyardan fazla olan nüfusu ile Hindistan, Asya'daki bir Çin etkisi bölgesini keskin bir kama ile kesmektedir. Bu özellikle, Zbigniew Brzezinski’nin The Big Chessboard (1997) kitabındaki “Büyük Çin” haritasında açıkça görülüyor. Bir dereceye kadar, Çin ve Hindistan'ın coğrafi konumu gerçekten onları rekabet etmeye mahkum ediyor: büyük nüfuslu komşu ülkeler, zengin ve eski kültürler uzun zamandır aynı bölgeleri talep ediyor (örneğin, Hint Arunaçal Pradeş devleti). Tibet sorunu sadece durumu zorlaştırıyor. Hindistan, 1957'tan bu yana sürgünde olan Dalai Lama hükümetine iltica etti. Alman Marshall Vakfı’nın kıdemli bir üyesi olan Daniel Twining, Çin-Hindistan sınırındaki son olayların "Çin’in Dalai Lama’nın halefi konusundaki endişesi ile açıklanabilir" dedi. Sonuçta, bir sonraki Dalai Lama'nın Kuzey Hindistan, Nepal ve Butan dahil olmak üzere Tibet kültür kuşağından gelmesi ve bu nedenle Hint yanlısı ve buna bağlı olarak Çin karşıtı yönelime daha yatkın olması muhtemel.
Çin ve Hindistan birbirlerini sadece bu bölgelerde değil, aynı zamanda Bangladeş ve Sri Lanka'da da “büyük ölçekte” oynamak zorunda kalacaklar. Sincan ve Tibet, daha önce olduğu gibi, Çin'in resmi olarak tanınan sınırları içerisinde kalıyorlar, ancak Çin hükümeti ile her iki eyalin sakinleri arasındaki gergin ilişkileri göz önüne alarak, gelecekte Pekin’in Han etnik çoğunluğunun nüfuzunu daha da arttırma girişimlerinin ciddi muhalefetle buluşmasını bekleyebiliriz.
PLA'nın bütün faaliyetleri bugün savunma yeterliliği ilkesine dayanarak belirlenir. Ve Çin'den ve ordusundan kanlı bir canavarı çeken “uzmanlar”, insanları korkutmaya ve Rus-Çin işbirliğinin kaçınılmaz olarak güçlenmesini önlemeye çalışıyorlar, size, iyi bir Rus diyerek şunu hatırlatmak isterim: “Hırsız diğerlerinden daha yüksek sesle:“ Hırsızı tutun ””!
Çin Halk Kurtuluş Ordusu (PLA)
Çin Halk Kurtuluş Ordusu (PLA)
YARATICI ETKİ
Sınırın Çin'i tehdit etmediği kısımlarında bile, ülkenin formunun kendisi bir zamanlar var olan Büyük Çin'in parçaları bu yerlerde ele geçirilmiş gibi korkutucu biçimde bitmemiş görünüyor. Çin'in kuzey sınırı, sırtından yırtılmış bir tutam gibi görünen geniş bir bölge olan Moğolistan'ı kapsıyor. Moğolistan'ın nüfus yoğunluğu dünyanın en düşükleri arasındadır ve kentsel Çin uygarlığının yakınlığı, kuşkusuz demografik bir tehdit oluşturuyor. Bir zamanlar Dış Moğolistan'ı fethettiğinde, daha uygun tarım alanlarına erişim sağlamak için Çin, şimdi yeniden fethetmeye hazırdır, ancak modern bir şekilde - petrol, kömür, uranyum ve lüks boş meraların rezervlerine hizmet eder. Kontrolsüz sanayileşme ve kentleşme, Çin’i dünyanın en büyük alüminyum, bakır, kurşun, nikel, çinko, kalay ve demir cevheri tüketicisine dönüştürdüğünden (küresel metal tüketimindeki payı 10’ten son on yılda% 25’e geçti) komşu ülkenin zengin maden kaynaklarının geliştirilmesi üzerine bahis. Moğolistan'la olan ilişki bir kez daha Pekin’in emperyalist tasarımlarının ne kadar yaygın olduğunu gösteriyor, özellikle Çin’in daha önce Tibet, Makao ve Hong Kong’u kontrol altına aldığını hatırlarsak.
Moğolistan'ın kuzeyinde ve kuzeydoğudaki üç Çin eyaleti, çok küçük ve sürekli azalan bir nüfusa sahip, Avrupa'nın iki katı büyüklüğündeki en büyük depresif bölge olan Rusya Uzakdoğu'dur. Rus devleti nihayet bu bölgeleri, Çin'in oldukça zayıf olduğu XX. Yüzyılın başlarında XIX'teki yapısına dahil etti. O şimdi güçlü ve Rus hükümetinin gücü, Rusya’nın bu üçüncü ülkesinde olduğu kadar zayıf değil. Aynı zamanda, Uzak Doğu'nun yedi milyon Rus nüfusuna çok yakın (2015'e göre, sayısı 4,5 milyona düşebilir), 100 milyon kişi Çin'in üç ilinde yaşıyor. Yoğunluğa göre, Rus Uzak Doğu 62 zamanlarından daha üstündürler. Çinli göçmenler Rusya'ya sızıyor, Moğol sınırının kuzeyindeki Chita'yı ve bölgedeki diğer şehirleri sular altında bırakıyor. Kaynaklara erişim, Çin’in dünyanın herhangi bir bölgesinde dış politikasının ana hedefi olmaya devam etmektedir ve doğal gaz, petrol, kereste, elmas ve altın rezervlerine sahip seyrek nüfuslu Rus Uzak Doğu da istisna değildir. Londra merkezli Daily Telegraph gazetesi David Blair, “Moskova, bölgeye akan çok sayıda Çinli yerleşimcinin, ardından kereste ve maden şirketlerinin taşkınlarından şüpheleniyor” dedi.
Moğolistan'da olduğu gibi, hiç kimse Çin ordusunun hiçbir zaman Rus Uzak Doğu'yu fethedeceğine veya resmi olarak ekleyeceğinden korkmaz. Korku başka bir şeye ilham veriyor: Pekin’in bu bölgedeki (Çin’in Qing hanedanlığı döneminde kısaca ustalaştığı) demografik ve ekonomik etkileri giderek artıyor. Soğuk Savaş sırasında, Göksel İmparatorluğu ile Sovyetler Birliği arasındaki sınır anlaşmazlıkları, Sibirya'nın bitişiğindeki bölgelerinde yüz binlerce kişiyi kuvvetlendiren güçlü askeri birliklerin konuşlandırılmasına ve bazen de sınırdaki gerilimlere neden oldu. 60'in sonunda, periyodik gerilimler PRC ile SSCB arasındaki ilişkilerde bir kopuşa neden oldu. Coğrafi faktör, şu anki ittifakları doğada tamamen taktik olduğu için, Çin ve Rusya arasında bir kavgaya neden olabilecek kadar oldukça yetenekli. Bu Amerika Birleşik Devletleri için faydalı olabilir. 70’te Başkan Nixon’ın yönetimi Pekin ve Moskova arasındaki çatışmadan faydalandı ve Çin ile yeni bir ilişkinin başlangıcını işaret etti. Gelecekte, ikincisi gerçekten büyük bir güç haline geldiğinde, Birleşik Devletler, Orta Krallığın etkisini dengelemek için Rusya ile stratejik bir ittifak oluşturabilir.
Devam edecek
Bu makale ilk olarak Rusya Küresel İlişkiler dergisinde yayınlandı (No. 4, Temmuz-Ağustos 2010)