Çok uzaklardaki büyük ormanda kırmızı kanatlı baykuşlar yaşardı. Gece olduğunda yakınlardaki çiftliğin çevresinde uçar, küçük yavrulara yiyecek ararlardı. Rüzgarlı bir gecede ,küçük baykuş kovuğundan çıktı. Rüzgar öyle sert esiyordu ki az kalsın ağaçtan düşüyordu. Kanatları yeterince güçlü ve kırmızı değildi. Uçmayı çok istese de acele etmemeliydi.
Keşke bir arkadaşı olsaydı.Onunla ne çok oyun oynardı.Üzgün üzgün otururken bir çıtırtı duydu .Küçük bir fareydi bu ."Affedersin seni korkuttum mu?"diye sordu fareye. "Yooo!"dedi küçük baykuş üzgün bir sesle. "Neden üzgünsün ?"diye sordu ,küçük fare. "Hiç arkadaşım yok ,üstelik uçamıyorum .Kanatlarım kırmızı ve güçlü değil." "Arkadaş olabiliriz.İstersen seni hemen uçurabilirim!"dedi fare. Fare ile arkadaş olmak hoştu .Artık uçmasa da olurdu.
Fare bir arkadaş bulduğu için çok mutlydu.Ama küçük baykuşları uçmaya hazırlamak biraz zordu .Çiftliğin çevresindeki tarlalar kırmızı gelinciklerle doluydu.Fare ,arkadaşının uçmasına yardım edicekti.Bunun için bir demet gelincik yeterliydi.Hızla ağaçtan indi.Küçük baykuş çok sevinçliydi.Ama biraz beklemeliydi.