Kitaptan önemli mesajlar: Oryantalist tarih anlatımı, Yunan felsefesinin etkisiyle Mutezileyi özdeşleştirir. Ardından antik bilimlerin İslam medeniyetine girişinde Mutezilenin, Ehli Sünne vel Hadis ekolünün "bağnazlığına, karşı çıkışına rağmen", büyük rol oynadığını anlatır. Bu anlatıma göre ana akım, geleneksel İslam inancının(Ehli Hadis) baş düşman gördükleri Mutezile sayesinde tercüme hareketi ortaya çıkmıştır. Bununla Avrupalıların zihnine yerleşmiş çatışma modeli olan din-bilim çatışması Mutezile üzerinden İslam medeniyetine uyarlanmıştır. Halbuki Fuat Sezgin, ilk tercümeyi 658'e Muaviyenin henüz Vali olduğu döneme dayandırır. İlk büyük atılım ise hicri 1. yy'da Emevi halifesi Abdulmelik bin Mervan döneminde Divan teşkilatlarının arapçaya çevrilmesi(böylece temel bilimsel metinlerde arapçalaştırılmış) ve kimya, tıp, astronomi alanlarında önemli tercümelerin yapılmasıyla başlanmıştır. Oryantalist anlatımın düşürdüğü bir diğer yanılgı ise Abbasi dönemindeki tercümelerin akla önem veren(Mutezile övgüsü burdada kasıtlı biçimde devreye giriyor) bir kaç devlet yöneticisi ve tüccarın kişisel girişimleriyle gerçekleştiğidir. Gerçekte ise medeniyet olarak İslam'ın gelişmesiyle alakalı yaklaşık iki yüz elli yıllık bir süreçtir bu. Böylesi uzunca bir tercüme süreci bir kaç kişisel inisiyatife indirgenemez., süreklilik gerektirir. Bir başka yaygın yanılgı ise Beytül Hikmenin bir kütüphane olduğudur. Halbuki Beytül Hikme emeviler dönemindeki Arapçalaştırılan Divanların genişletilmiş bir versiyonudur. Bir devlet kurumu, bilimsel araştırma ve kültür merkezi olarak çalışan Beytül Hikme'nin içersinden sadece bir bölümdür kütüphane.