"Bir ümidim yok. Bu sondu. Artık hiç bir şeyin değişmesine imkan yok, lüzum da yok."
"Bir kitabı okurken geçen iki saatin, ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince, insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım."
"İçimde yarı kalmış bir konuşmanın üzüntüsü
Vergilius'un Ölümü, her şeyden önce batı edebiyatında ve roman düzleminde sanata yöneltilmiş en temel ve aynı zamanda da en acımasız sorgulamalardan biridir. Şair Vergilius, biraz yukarıdaki iç monologda hayatının son saatlerinde Roma'da iktidar sahipleri ve halkın bir kesimi tarafından daha kendisi hayattayken onca yüceltilmiş şiirleriyle, gerçekte acılarla, kargaşayla ve adaletsizliklerle dolu bir dünyada aslında neyi değiştirebilmiş olduğunu sorgular. İç monoloğun akışı boyunca bu sorgulama, şiir sanatından yola çıkarak sanatın geneline yayılır ve "Sanat, neyi değiştire- bilir?" sorusunda odaklaşır. Sorular daha romanın ilk bölümünde, imparatorluk filosunun İtalya'nın Brundisium (bugünkü Brindisi) limanına yanaşmasından ve hasta şairin bir tahtırevana yerleştirilerek kölelerin elleri üstünde imparatorluk sarayına doğru yola çıkarılmasından sonra birbirini izlemeye başlar. Yarı dalgın bakışlarıyla daha geminin güvertesinde uzanmış yatarken, bir yandan güvertedeki triklinium'larda deliler gibi yiyip içen saraylıların doymak bilmez açgözlülüğünü ibretle izleyen, öte yandan ise aynı güvertenin hemen altında, küreklerin başında forsaya çakılmış olan kölelerin iniltilerine, sırtlarına inen kırbaç seslerine ve bucurgatlardan yükselen seslere kulak veren Vergilius'un kafasında şekillenen soru, sanat açısından neredeyse ölümcüldür: "Ben, hep yüceltilmiş, övgülere boğulmuş dizelerimle bu dünya hâlinde bir değişiklik yaratabildim mi?"
Dört tin basamağına dört değer karşılık olur: sezgi bilgisine, yani sanat veya estetik etkinliğine güzel; zihin bilgisine, yani felsefe etkinliğine doğru; ekonomik etkinliğine doğru (hakikat); ekonomik etkinliğe faydalı; etik istemeye de ahlaki olan (iyi) karşılık olur.
İmparatorluğu'nun birçok halkın birbirine kaynaşmış nüfusları ile dolu yeni ve büyük kentleri zararı telafi ede memiş; Yunanistan'ın daha geniş bir politik örgütlenme bulmak için çaba har cadığı ittifaklar kısa sürede iç yozlaşma ve dış şiddetin etkisi altında çökmüştü. Gücünü kendi sınırlamasından alan Yunanistan'ın eski ulusal
1.kural
yaradanı hangi kelimelerle tanımladığımız, kendimizi nasıl gördüğümüze ayna tutar. şayet tanrı dendi mi öncelikle korkulacak, utanılacak bir varlık geliyorsa aklına, demek ki sende korku ve utanç içindesin çoğunlukla...yok eğer tanrı dendi mi evvela aşk, merhamet ve şefkat anlıyorsan, sende de bu vasıflardan bolca mevcut
İşte yine ağaçlar, sertliklerini biliyorum, işte su, duyuyorum. Otların ve yıldızların bu kokuları, gece, yüreğin rahata erdiği kimi akşamlar; erkinliğini ve güçlerini duyduğum bu dünyayı nasıl yadsıyabilirim? Gene de bu yeryüzünün bütün bilimi beni bu dünyanın benim olduğuna inandırabilecek hiçbir şey vermeyecek. Onu bana betimliyorsunuz, bana
Öncelikle bu kitap kesinlikle sizi bilgi seline uğratacak bir kitap. Fakat bu kitap bilgiyi size direkt vermiyor, sizi bilgiyi arayıp bulmaya teşvik ediyor. Her sayfada bu dünyadan geçmiş, küçük ya da büyük bir iz bırakmış bir kadının yaşamından kısacık bir kesit okuyorsunuz. Eğer Güney Amerika siyasi tarihine çok hakim değilseniz okuduğunuz
Zeami Japon aktör ve oyun yazarıdır. Başyapıtı olan Fūshi kaden dışında, aktörler için pratik ders kitapları yazmış ve Noh tiyatrosunu ciddi bir sanat dalı olarak kabul ettirmiştir. Kitaplarında, mistik Japon felsefesi yer bulmuştur.
Zeami hem samuray sınıfı için ortaya çıkan ve ilkelerinin çoğu dövüş sanatlarının ilkelerini de yansıtan
Bütün bunlardan vazgeçelim, acaba yaşıyor muyuz?Bugünkü yaşayışımız bir insan yaşayışı mıdır? Buna gerçek
anlamda bir hayat demek doğru mudur? Böyle zevk adına, yalnız hayvaniyete ilgi duyanlarla yetinmek için bir insan
ne kadar ilkel olmalıdır? Yalnız ye, iç, uyu ... Ne bir sanat endişesi, ne yepyeni bir heyecan ... Ne bir ilerleme ve gelişme
emeli. .. Yalnız horultulu bir uyku ... Hem siz şurasını iyice aklınıza koyunuz ki medeniyet yıkmak değil yapmaktır ve
insanlığı aydınlatacak önemli bir keşifte bulunan bir milleti yüz büyük savaş kazanmış bir millete bin kere tercih ederim.
İlginç bir tarz, çığır açmış bir yazar ve roman ama bana göre destansı bir tarzı yok. Öyle ince düşüncelere salıyor insanı. Tabi bu atmosfere girmek istemezseniz başka. Bir insanı koyuna, eşeğe, tilkiye, kurda vs benzetme her daim edebiyat dünyasında var olmuştur. Peki bir böceğe benzetmek. Sanki iğrenme temalı bir roman olsa da -hikaye mi demeli- bilmiyorum, çok az yerinde gördüm hikayenin ve gerekçelendirilmesini de göremedim .Gregor kendi halinde çalışkan saygılı bir çocuk niye böceğe dönüştü anlamadım.
Belki de işin püf noktası budur insanların insanları gerekçesi olmasa dahi bir böcek gibi görmesi. Bu incelemeyi yazarken diğer incelemelere bakmadım ki öyle yapmayı doğru buluyorum. Ne anladı isem onu yazıyorum ya da anlamadı isem. Genel olarak beğendim. Dili , teması, akıcılığı edebi sanat boyutu muntazam. Sadece böcek metaforunu tam anlayamadım ki zaten bir şeyi fenomen haline getiren de bu anlaşılmazlığı sanırım. Kafka! Sevdim seni . Tam anlamasamda belki boyumu aşmıştır sembolleştirmelerin. Hem üzüldüm genç yaşta ölmene ve kavuşamadığın sevgilerine..
DönüşümFranz Kafka · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022218,8bin okunma
Tabii ki gerçek aşk pek az rastlanan bir şeydir; yüzyılda aşağı yukarı iki ya da üç kez görülür. Bunun dışındakiler boş gurur ya da can sıkıntısıdır. Bana gelince, Portekizli rahibe değildim sonuçta. Katı değilim, tam tersine yufka yürekliyim, gözyaşlarım kolay akar. Ne var ki coşkunluğum hep kendime dönüktür, içlenişim kendimle ilgilidir. Aslında, hiç sevmemiş olduğum doğru değil. Hiç değilse bir büyük aşka tutuldum,
İNSANA VE MEKÂNA EKMEK ARASI LAGOS’LA BAKMAK/ SELAHATTİN AVCI*
Latife Tekin, bir söyleşisinde şöyle der : “Şiir için yıldızlara, roman için önüne , öykü yazacaksan da komşuna bakacaksın.” Latife Tekin’in söyleminde “bakmak” eyleminin her şeyin hareket noktası olduğunu, “görmek” eylemiyle de birleştiğinde yazara ve okura sınırsız bir alanın
Düşünce ve sanat, boş ruh yarasının havaya çizdiği anlamsız kavisler, yani havaya savrulan sigara dumanları gibi bin dallı ve dolambaçlı olsa da anlamdan yoksun görüntüler salgını değil, zaman içinde yavaş yavaş dolan ruhumdan coşarak (ben)’i, eşyayı ve tarihi çevreleyip öbür yaratış hallerine doğru akan, dolayısıyla ruhumla onun Yaratıcısı arasında bir geliş gidiş, bir akış, dinamik bir köprü olan bir ebediyet çerçevesidir. Onun içindir ki benim gözümde düşünce, bilim ve sanat, mutlak bağımsızlık, ya da sadece kendisine bağımlılık iddia edemiyeceği gibi tarihin belli zaman parçasındaki oluşmuş yapısına bağımlılıktan ibaret olan güdümlülüğü de kabul etmez.