Genesys Blog üyeliğiniz onaylandı!
Please add email@example.com to your safe sender list to ensure you receive the weekly blog notifications.
Ücretsiz bültenimize abone olup blog güncellemelerini posta kutunuza alın.
Bunu bir daha gösterme.
15 Ocak 1981’de, sadece yedi yaşındayken, o zamanlar en sevdiğim şarkıcı Stevie Wonder, Washington DC’deki National Mall’da bir konser verdi. Stevie Wonder’ın yıllardır mücadele ettiği ve Kongre’de bekleyen, Dr. Martin Luther King Jr.’ın doğum gününü resmi olarak ulusal bayram olarak tanıyan yasa imzalanmıştı. D.C.’de karlı bir günde düzenlenen konsere birçok sivil haklar aktivisti ve 100.000’den fazla kişi katıldı.
Wonder’ın şöhreti ve aralıksız çabaları, nihayetinde Başkan Ronald Reagan tarafından imzalandıktan sonra 1986’da resmen yürürlüğe girecek olan ulusal bir bayrama ilişkin ve ulusal tartışmaların katalizörüydü. O imza ve ona eşlik eden ulusal tartışmalar, bugüne kadar devam eden bir indirgemecilikten daha fazlasıydı. Dr. King’in hümanistliği, herkesin işittiği sesler nedeniyle popüler kültürde büyük ölçüde gölgelendi.
Dr. King’in her yıl atıfta bulunulan tek sözü, “Dört küçük çocuğumun bir gün derilerinin rengiyle değil, karakterlerinin içeriğiyle değerlendirilecekleri bir ülkede yaşayacaklarını hayal ediyorum” oluyor. Ancak onun çalışmaları çok daha ince ve kapsamlıydı. Hatırlanmasını istediği gibi kendisini buna “adamış bir hayat” yaşadı.
Dr. King 1929’da doğdu; tanınmış bir Hıristiyan papazın oğluydu. Babası aynı zamanda ilk sivil haklar aktivistlerindendi ve Atlantalı Siyahları 1930’larda sivil haklar için yürüyüşlere yönlendirdi. King de babası gibi Atlanta’daki Morehouse Koleji’ne gitti ve burada 15 yaşında gelecek vadeden bir çocuk olarak eğitimine başladı. 19 yaşında Sosyoloji Bölümü’nden lisans derecesi ile mezun oldu. King, Morehouse’da eğitimini tamamladıktan sonra, 1955’te Boston Üniversitesi’nden İlahiyat Doktorasını aldı.
Çalışmalarını tamamladığında, Dr. King, Coretta Scott ile evlendi. Kısa süre sonra bir aile kurdular ve dört çocukları oldu. Ve ruhban okulundan Güney’e döndükten hemen sonra bir aktivist olarak hayatına başladı. Rosa Parks’ın koltuğunu beyaz bir yolcuya vermeyi reddetmesinden sonra tutuklanmasının ardından 1955’te Montgomery Otobüs Boykotunu düzenleyip yönettiğinde ulusal üne kavuştu.
Montgomery Otobüs Boykotu onu ulusal bir isim haline getirirken, aynı zamanda ABD’deki birçok kişiyi şiddetsiz protesto fikriyle tanıştırdı. King’in evi bombalanmış ve 385 günlük boykot sırasında tutuklanmış olsa da, boykot Güney’de şiddet içermeyen bir hareketin etkinliği konusunda bir turnusol testiydi.
King daha sonra 1957’de diğer sivil haklar öncüleri ile Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı’nı (SCLC) kurdu. Sonraki yıllarda, Hindistan’da Gandhi’nin öğretilerine dayanarak şiddetsiz protestolar düzenlemeye devam etti. Oy hakkı, ayrımcılık, işçi hakları ve daha fazlası dahil olmak üzere çok çeşitli toplumsal meseleleri protesto etti. Bu protestolar, kolektif ve bireysel olarak, Güney’de, ülke çapında ve tüm dünyada yankılanan stratejik ustalıklardı. King, başlangıçta Başkan John F. Kennedy’yi “ikinci özgürlük ilanı” olarak adlandırdığı konuda zorlarken, giderek daha fazla televizyonu kullanan izleyicilerin ayrımcılığa farklı şekilde bakmasını sağlayacak hassas taktikler ve özel hedefler kullandı. Atlanta. Birmingham. Selma. Washington Yürüyüşü. King, on yıl boyunca bu hareketin yüzüydü. Başkan Lyndon Johnson’ın 1964 Sivil Haklar Yasası ve 1965 Oy Hakları Yasası’nı kabul etmesi, bu 10 yıllık mücadelenin en büyük başarılarıydı.
60’ların ikinci yarısı başladığında, King’in etkisi ulusal ve uluslararası düzeyde büyüdü. Sonuç olarak, dünya görüşü de hayatının son üç yılında büyük ölçüde gelişti. King, ABD’deki Siyahlar için medeni haklar mücadelesi ile küresel kardeşlik arasındaki bağlantıyı görürken, sınıfsal ve ekonomik adaleti daha geniş bir eşitlik mücadelesinin belirleyici bir bileşeni olarak görmeye başladı.
1968’in başlarında başlatılan Yoksul Halk Kampanyası, onun ulusal gündemdeki son anı olacaktı. King’in son kitabı “Buradan Nereye Gidiyoruz: Kaos veya Topluluk”, sosyal konular ve yoksulluk arasındaki bağlantının nasıl ele alınacağına dair planını ortaya koydu. Washington’a yürümek ve bir “ekonomik haklar bildirgesi” talep etmek için çok ırklı bir “yoksullar ordusu” toplayarak ülkeyi gezmeyi planladı. Garantili temel gelir fikri, bu hareketin temel taşlarından biriydi.
King, 4 Nisan 1968’de Memphis, TN’deki Lorraine Motel’in balkonunda öldürüldü. Ama bıraktığı miras ölümünden sonra büyümeye devam etti. King’in etkisi, Güney Afrika ve İrlanda gibi yerlerde hissediliyordu – sivil haklar için verilen mücadele, ölümünden sonra daha da küreselleşti.
Genesys’te biz de yapısal değişimi yönlendirmek için onun öğretilerine bakıyoruz. Çeşitlilik, eşitlik ve katılım girişimlerimizin ikinci yılında, yılbaşı öncesinde onu hatırlamak ve yapmaya çalıştıklarımız üzerindeki etkisini görmek gerçekten bir onur.
Genesys’te sistemik değişim yaratma çabalarımız ile onun yaşamındaki çalışmalar arasında doğrudan bir bağlantı var. Bu bağlantı, marjinalleştirilmiş gruplar için eşitsizliği sürdüren geleneksel sistemleri ortadan kaldırdığımızda görünecektir. Bu, kadınlar ve yeterince temsil edilmeyen grupların temsil konusundaki eksikliklerini gidermek için işe alma ve terfi çabalarımızda görülecektir. Bu, Genesys’te değişimi teşvik etmek ve daha eşitlikçi ve kapsayıcı bir kültür inşa etmek için yeni uygulamalar ve davranışlar oluşturmada kendini gösterecektir.
Yaptığımız iş bu. Ve “kendisini adamak” da budur. Dr. King’in memnun olacağına inanıyorum.
Ücretsiz bültenimize abone olup Genesys blog güncellemelerini posta kutunuza alın.