Bir portakalı elinize aldığınızda, elinizle onun dokusunu ve ağırlığını hissedersiniz. Parlak renkli kabukların verdiği kokularda nefes alırsınız. Acıkıyorsanız, portakalı parçalamak için soyup kesersiniz. Taze bir portakal, sağlığı destekleyen filokütinler, lif, mineraller ve vitaminler içerir. Ve tadı harikadır.
Bir portakalın ayrı besin bileşenlerini satın almak mümkündür. Hap formunda sadece C vitamini, A vitamini, flavonoidler, B kompleksi vitaminleri, lif, potasyum ve kalsiyum alırsınız. Tabii ki bir portakalın takviyelerle değiştirilmesi, meyvenin kendisini tüketme maliyetine kıyasla gülünç derecede pahalıdır. Ve izole edilmiş bileşikler vücutta tüm meyve kadar etkili bir şekilde çalışmazlar. Ayrıca, meyve suyu içerkenki rahatlama patlaması veya portakalı ısırma hissi nerede? Kayıp. Deneyim kaybolmuştur.
Yine de, bu, öğrenmeyi, öğrenci için anlam ve amacı olan şeylere bağlayan dişlerden ayrı olarak yerleştirildiği, ağır yapılandırılmış eğitim için uygun bir benzeşimdir. Geleneksel eğitim, öğrenmeyi binlerce ölçülebilir hedefe ayırır. Tüm çocuklar için tasarlanmamıştır, ancak beynin bir yarımküresini hedeflemiş, önceden belirlenmiş dozlarda doldurulmuştur ve tekrar tekrar değerlendirilmiştir. En yetenekli, şefkatli öğretmenler, doğal öğrenmeyi kabul etmeyen veya anlamayan sistemlerde kalırlar. Aslında, çoğumuz ister istemez, bu eğitimin gerekli olduğuna inanıyoruz.
En küçük çocuklar için, öğrenme sabittir. Çaresiz yeni doğuştan sofistike beş yaşındakilere kadarki harika ilerlemeleri, açık bir öğreti olmadan gerçekleşir. Kendilerini keşfediyor, meydan okuyor, hatalar yapıyor ve öğrenmek için doyumsuz bir hevesle tekrar deniyorlar. Küçük çocuklar bilginin hava veya su gibi önemli bir paylaşımlı kaynak olduğunu kabul ederler. Adil bir pay talep ediyorlar. Aktif olarak, o zaman için onlara yararlı olacak şekilde beceri ve anlayış kazanma hakkını savunuyorlar.
Öğrenmenin eğitimden geldiği düşüncesine rağmen , doğal öğrenmeye müdahale ettiğimizde, çocuklar bize zorlama ile ilgisi olmayan inatçılık veya ilgisizlik gösterirler. Çocuklar genellikle, hazır olmadıklarında eğitimi görmezden gelirler. Aynı kavramı daha sonra tekrar öğrenmeye çalışırlar ve bunu yaparken öğrenmeyi kolaylaştırarak öğrenmeye hazır hale gelirler. Yaptıkları şey, niçin yaptıklarıyla içsel olarak bağlantılıdır, çünkü öğrenmenin maksatlı olduğunu biliyorlar. Meraklılar, motiveler ve daima ustalık yönünde ilerliyorlar.
Ancak, okullaşma, her bir çocuk için doğal öğrenme sürecini değiştirilemez biçimde değiştirir.
Okul gününün ötesindeki çocuklara empoze ettiğimiz yapılandırılmış, yukarıdan aşağıya doğru talimatlar verdik. Tüm bu çaba sonucunda genç insanlar sınıflara katılmak için, organize sporlara ve zenginleştirici aktivitelere zahmetsizce katılmaktan, eğitici oyuncaklarla veya oyunlarla oynamaktan vazgeçilirler.
Birçoğumuz eğitimin her zaman bu şekilde gerçekleştiğini düşünüyoruz - bilgiyi tekrar talep üzerine yeniden gençleştirmesi gereken gençlere doldurmak. Sadece mezun sayılarına odaklanan bu yaklaşım en az dörtte bir öğrenci için işe yaramıyor. Bu yüzden, Finlandiya veya Singapur'u kopyalayarak en yeni teknolojileri kullanarak yeniden yapılandırmalıyız. Einstein, “Bir problemi, onu yaratan aynı bilinçle çözemezsiniz” dediği gibi, okulları tanımaksızın uzun bir süredir reformlar yapıyoruz.
Yapısal eğitim aslında insan deneyimine çok yeni. Daha da kötüsü, aslında çocukların yeteneklerini geliştirmek ve yetenekli yetişkinlere dönüştürmek için hazırlıklı olmalarını zorlaştırıyor. Çünkü insanlık tarihinin büyük bir bölümü, tarımın gelişiminden önce göçebe avcı-toplayıcılar olarak geçmiştir. Bu zaman dilimi insanlık tarihinin yaklaşık %98'ini oluşturur. Her ne kadar bizim kültürümüz ve yaşam tarzımız önemli ölçüde değişmiş olsa da, zihinlerimiz ve bedenlerimiz bu değişime ayak uyduramadı. En erken atalarımız gibi, hala doğanın ritimlerine, tehlikeye hızla tepki göstermeye, uyumlu bir grup insanla yakın karşılıklı bağımlılığı arzuladığına ve yeteneklerimizi yavaş yavaş geliştiren, en erken yanıt veren beslenmemize ihtiyaç duyduğumuza inanıyoruz.
Avcı-toplayıcı biçimlerde yaşamaya devam eden izole gruplarla yapılan çalışmalar, bu dönemde (ve çoğu zaman hala) bebeklerin anne sütü ile beslendiğini ve ilk birkaç yıl anneleriyle yakın temas halinde olduğunu göstermiştir. Bu, bağımsız, bilinçli ve entelektüel olarak gelişmeye daha yatkın olan bebeklerin güvenli bir şekilde bağlanmasıyla sonuçlanır.
Çocuklar, yetişkinler tarafından aşırı denetim veya yönlendirme olmadan farklı yaş gruplarında serbestçe oynuyorlar. Böyle serbest oyun, olgunluk için kritik olan öz-düzenleme (davranışları kontrol etme, dürtülere direnme ve kendini kontrol etme yeteneği) geliştirir. Oyun; dil, sosyal beceri ve mekânsal ilişkiler gibi orrtamlarda öğrenmeyi teşvik eder. Çocuğa adapte olma, yenilik yapma, stresle başa çıkma ve bağımsız düşünmeyi öğretir. Hatta dikkat, oyunla doğrudan korelasyonda artar.
Oyun oynamayı öğrenme sürecinden ayıramazsınız. Çocuklar çevrelerindeki insanları izler ve taklit eder. Çocuğun yeteneklerini inşa etme konusundaki doğal arzusu zorlanmamalıdır. Çocuk istediği zaman talimat alır. Öğrenme ortamı, gençlerin yaşam tarzlarını sürdürmek için gerekli olan görevleri yerine getirirken yetişkinler tarafından kuşatıldığı zaman özellikle zengindir. Çocuklar doğal olarak, gördüklerini tekrar tekrar oynayıp bu gerçek yaşam görevlerinde yer almaya başladıkça öğrenirler. Kendine güvenmek için tüm becerilere hakim olmak kolay değildir. Aç toplayıcı çocuklar; binlerce bitki ve hayvan türünü ve bunların en iyi şekilde nasıl elde edileceğini, kullanılacağını ve depolandığını tanımalıdır. Ağlar, sepetler, taşıma cihazları, kıyafetler ve barınak gibi gerekli eşyaları nasıl yapacağını bilmelidirler. İnsanlarının bilgeliğini öğrenmeli ve hikmet, ritüel ve sanat yoluyla bilgeliğe geçmelidirler. Ve belki de en önemlisi, insanlığın gelişmesine izin veren şekillerde işbirliği yapabilmeleri ve paylaşabilmeleri gerekir. Bu tür kültürlerde, çocuklar kendi takvimlerini kendi yeteneklerini en iyi şekilde kullanacak şekilde öğrenirler.
Avcı-toplayıcılar olarak çocukların hayatlarına doğal öğrenmeyi geri kazanmak için yaşamak zorunda değiliz. Ev Okulları (Homeschoolers) ve Okulsuz Eğitim (unschoolers) savunucuları bunu çok kolay bir şekilde çok uzun bir süredir yapıyorlar. Çocuklarımız, hazır olduklarını ve güçlü bir benliği geliştirecek şekilde öğrenirler. Onlar ertesi sabah geç saatlerde uyanabileceklerini bilerek, yıldızlara bakmak için geç kalabiliyorlar. Müzik yapıyorlar ya da video oyunları tasarlıyorlar. Öğleden sonralarını okuma ile doldurabilir veya topluluğa aktif olarak katkıda bulunabilirler.
Onlar, ilgi duydukları konulara, zaman zaman, herhangi bir müfredatın talep edebileceğinden çok daha derin ve geniş bir alana yayılacak zamana sahiptir. Soru soruyor, araştırıyor ve gönüllü oluyorlar , her yaştan arkadaşlarla takılıyor, ev sorumluluklarını üstleniyor , hayal kuruyor, zorluklar arıyor, hatalar yapıyor ve baştan başlıyorlar. Kendileri için düşünmeye ve kendi çıkarlarını sürdürmeye alışmışlardır, bu yüzden başarılarını kendi şartlarında tanımlamaları daha olasıdır. Ev sahibi olma / eğitimsiz olma hali, onlara zaten sahip oldukları kişi olma özgürlüğü kazandırdığından, dar bir başarı tanımını aralıksız olarak destekleyen bir dünyaya karşı geri itiyor.
Bu tür doğal öğrenme, sadece test mutlu okulların ruhun ezici baskısına karşı bir panzehir değildir. Gençlerin zamanla öğrendikleri yol bu.
Çocukların uyumasına ve sonrasında da kendi imkanlarına uyanmalarına izin verin.
En gelişmiş ülkelerde kurulan öğretim metodolojileri sınırlarına ulaşmaktadır. Yeni gereksinimlere ihtiyaçlar var. Çözüm arayışında, teknoloji giderek daha önemli bir rol oynamaktadır - “tersine çevrilmiş sınıf”, “Tamamen açık online eğitim” ve “mobil eğitim” gibi yeni yaklaşımlara izin vermektedir. Teknolojinin okullarda ve üniversitelerde radikal bir dönüşüm getireceği bir “eğitim devrimi” ni duymaya devam ediyoruz.
Gerçek değişimler ve devrimler genellikle “aşağıdan” gelir: hükümetin geniş kapsamlı kararnameleriyle değil, birçok kişinin bireysel kararlarıyla. Arabadan internete, tabletten iPhone'a - yani, yeni teknolojilerin yaşam tarzımız, kültürümüzde ve çalışma ortamımızda yarattığı büyük ayaklanmalarda, değişiklikleri benimsemeye karar veren birçok kişi var.
İyi haber şu ki gerçekten bir devrim var. Ama bu eğitim sistemleri ile ilgili değil. Öğrenmekle ilgili. Öğrenmeyi kendi ellerine alan insanlar tarafından geliyor bu devrim. Herkes için öğrenmeyi kolaylaştırmak için yola çıkan yeni bir öğrenme teknolojisi girişimleri ile yeni bir trend başlatılıyor. Amaçları ilköğretim veya üniversite öğretimini değiştirmek değildir. Hükümetler ile ilgilenmezler; müşterileri ülke ve eyaletler değildir. Sadece kullanıcılarına odaklanırlar - bir şeyler öğrenmek isteyen insanlara.
Babbel gibi öğrenme araçları doğrudan kullanıcıya uyarlanmıştır; Aralarında kurum yok. Ürünün kendi hedeflerine ulaşmasına yardımcı olup olmadığına kendileri karar verirler ve paralarına değer. Bu, okullar için yeni bir yazılım veya çevrimiçi bir üniversitenin inşası için ülke çapında bir girişten çok daha küçük ölçekli bir kuruluştur.
Bu kargaşalar ayrıca, öğrenme alanında, yerleşik eğitim sistemlerinin dışında da yer almaktadır. Öğrenciler şu anda bu değişim sürecinde en aktif değiller. Bir kural olarak, dereceleri ve final sınavları için açık bir şekilde bir amaç ile çalışırlar. Eğitim, bir Fransız insanla konuşabileceğinizden ziyade Fransızca sınavını geçmekle ilgilidir. Bunun nedeni, bir derece ya da sertifikanın, gerçek bilgi ya da beceriler kadar sıklıkla eşit derecede değerli olmasıdır.
Teknoloji gerçekten yeni bir talep oluşturmuyor, ancak daha fazla şeyi mümkün kılıyor. E-posta, akıllı telefonlar ve Wikipedia, bunun nasıl çalıştığına dair sadece birkaç örnektir. Bütün bu örnekler eski teknolojilerin “yerini” alıyor - ve yine de tamamen yeni alanlar açıyorlar.
Tercihler nefes kesici bir hızla manifold ve değişiyor. Sadece dil öğreniminde, sanal sınıflar, görüntülü sohbet yoluyla ders verme, kullanıcı tarafından oluşturulan içerik ile topluluklar öğrenme, kalabalık kaynaklı çeviri hizmetleri ve kendi kendine öğrenme için etkileşimli hizmetler baş döndürücü bir dizi seçenek sunar. Kurulmuş standartlar ve net kullanıcı beklentileri mevcut değil. Sadece bir şey kesin - ilgi çok büyük ve öğrenme için internet ve akıllı telefon uygulamalarının popülaritesi sıçramalarla büyüyor.
Sonunda, eğitim devrimi gerçek, eski moda bir devrim olabilir: aşağıdan gelen, öngörülemeyen yerlere gidebilir. Zaten tüm hızıyla devam edebilir ve sadece kurulu eğitim sistemlerine baktığımızda göründüğünden çok daha güçlü olabilir.