Büyük Vatanseverlik Savaşı döneminden bu yana, alev silahlarının doğrudan savaş oluşumlarında, daha sonra da tüfek ve şimdi de motorlu tüfek alt birimlerinde çalıştıkları gerçekleştirildi. İlkenin kendisi doğrudur, ancak mevcut koşullarda yine de son yıllarda birleşik bir silah savaşı geçirmiş olan niteliksel değişikliklere daha fazla odaklanması gerekir.
Öncelikle, alev alma için tipik hedeflerin sınıflandırılması ile ilgilenmek gerekir. Konuma göre bölünmüşlerdir (sadece toprak vardır ve neden başkaları yoktur?), Koruma dereceleri (açık, örtülü ve zırhlı), büyüklük (nokta, doğrusal, alan), faaliyetin niteliği (mobil, yavaş hareket eden ve durağan) ve nihayet, bileşiminde (tek ve grup). Bana öyle geliyor ki hantal ve kafa karıştırıcı. Flamethrower bu tür detayları bir şeye. Aslında, bu durumlarda, alev alıcısını her zaman aynı şekilde kullanır ve sonra bir ön şartla: Hedefi görürüm - ateş ederim.
Bu bilgiler, gerekirse, yalnızca genel askeri komutan için gereklidir, böylece bunun nerede uygulanacağını belirleyebilir. оружияSon zamanlarda güçlü bir yakın dövüş aracı haline geldi, özel değil, genel bir amaç için en etkili olanıydı. Örneğin, insan gücünde, tarla yapılarına (sığınaklar veya hendekler) ve binalara sığınmış; ateş noktalarında (hesaplamalar makineli tüfek, RPG, ATGM). Hedefler önceden planlanmış ve düşman savunmalarının derinliği ile ortaya konulabilir. Diğer özel görevler hariç tutulmamıştır: dikkatin dağılması, ateş yataklarının oluşturulması, yüksek derecede yanıcı bir cismin yakılmasıyla gece boyunca hafif bir işaret oluşturulması, vb.
Veya yönetim belgelerinin örneğin bir motorlu tüfek taburuna saldırmak için bir alev makinesi müfrezesinin kullanımını gerektirdiğini görün. Otomobillerde, 1 - 1,5 km'den daha yakın olmayan, ilerleyen zırhlı araçlar hattını takip etmesi isteniyor. Hedef ortaya çıktığında, afetçiler, tabur komutanından genellikle bir elçi aracılığıyla görev aldıkları yerde ileriye çağrılır. Tamam gibi görünüyor, ama aslında zor.
Moto-tüfek savaş ekipmanı, neredeyse 25 kg (çelik bir kask - 2,5 kg, vücut zırhı - 12 kg, silahlar ve mühimmat - 5 kg, kişisel koruyucu ekipman - 5 kg) dahil olmak üzere “çekiyorsa”, o zaman alev yükünün yükünden kaynaklanmaktadır. iki kat daha zor. Kabul ediyorum: Böyle bir yük ile overclock yapmayacaksınız. Eğitimli bir insan bile, ilerlemek için 20-30 mayına ihtiyaç duyacaktır. Asker oldukça yorgun olduğu için artık çekim doğruluğu hakkında konuşmak gerekli değil. Evet, ve acele sırasında onu öldürebilirler: hedef dikkat çeken bir şey! Ancak en sinir bozucu olan - bu süre zarfında, daha ateşli bir atış için ihtiyaç ortadan kalkabilir.
Buradaki öneri basit: Alev atma ünitelerinin ilk kademenin saldıran şirketlerinin yanı sıra el bombası fırlatıcılarının arkasındaki 200-300 m'den daha fazla belirlenmeyecek yerler. Bu nedenle, zaman maliyetlerini önemli ölçüde azaltacağız ve motorlu tüfek alt ünitesinin ilerleme hızı, alev makinelerinin görünüşte “durgunluğu” tarafından bozulmayacak.
Savunma savaşında düşünülmesi gereken bir şey var. Burada, alev makineleri, kural olarak, en tehlikeli alanlara çiftler halinde atanır. Büyük fayda sağlayıp sağlamadıklarını söylemek zor olsa da. Jet alev makinası zincirinde insan gücü için çekim serçeler gibidir. Hesaplamaları dikkate alarak, en iyi ihtimalle, bir veya iki düşman askeri etkilenen termobarik mühimmat alanına düşecek. Ve neden özel eylemini ve parçalanmasını güçlendirmemek? Kapsülün duvarlarını kalınlaştırın ve çentik ile uygulayın. Silah kütlesinin fazla artmayacağından eminim, ancak savaşın etkisi önemli olacak.
İyi bir RPO-A, inanıldığı gibi ve zırhlı araçlara karşı değil. Doğru, kendisini çok incitiyor, ama mürettebat verimli kalıyor ve gemideki silahlanmadan ateş açmaya devam ediyor. Bu nedenle, bir el bombası atıcısı ve bir alev avcısı adamı zırhlı nesnelerin arkasındaki bir çift “avcıya” yerleştirmek en uygunudur. RPG-7'in ilki onu durdurur ve RPO-3'in ikincisi güvenilir bir şekilde ateşler.
Hem Afganistan hem de Çeçenistan, alev makinesi ünitelerinin mülkiyetini revize etmenin zamanı olduğunu ikna edici bir şekilde kanıtladı. Takım vermek değil, taburun kadrosunda olmak. Bu arada, bu zaten Afganistan savaşında uygulandı. Tipik bir düzen: 18 insan gücü, 28 alev makineleri, 2 zırhlı araçlar ve X-NUMX küçük radyo istasyonları P-10.
Anlıyorum: şimdi insan, ekipman ve silah bulmak zor. Ancak modern savaş alanının zorlu taktik standartlarının talep ettiği gibi sorunu çözmek için gereklidir. Bunda birçok kazanma noktası var. İlk olarak, şimdi tabur komutanının, takviye için itfaiye tahsis edilip edilmeyeceğini tahmin etmek zorunda kalmayacak, ancak emrinde etkileyici bir güce sahip olacaktır. Özel koşullar altında (şehirlerde, dağlarda çalışırken), çok boyutlu görevleri yerine getirebilecek bağımsız saldırı grupları oluşturmak mümkün olan en kısa sürede mümkün olacaktır.
İkincisi, kontrol şeması basitleştirilecektir. İkili subordinasyona gerek olmayacak (bundan kaynaklanan sonuçlarla): bir müfredatın bağlı olduğu “yerli” alev makinası şirketi ve taburunun komutanlarına. Her biri standart bir radyo cihazı alacağından, çift alev makinesi çiftleriyle iletişimi düzenlemek daha kolay olacaktır.
Üçüncüsü, cephaneliğin daha rasyonel bir şekilde ayrılmasını beklemeliyiz. Ve ateş atışlarının üçte ikisi taburun nakliyesinde yoğunlaşacak.
Ve son olarak, alev makinası müfrezesi komutanının taburun RCB koruma servisinin başkanının görevlerini tayin etmesine izin verilir. Söyleyeceğiniz her ne olursa olsun, burada özel bir okuldan mezun olmuş bir enstana kıyasla, daha yüksek eğitimli bir memur tercih edilir.
Teklifim, RCB koruma birliklerinin bir parçası olarak alev alma ünitelerinin ve alt birimlerinin varlığını reddetmiyor. Ayrıca, benim görüşüme göre, onlar tekrar donatılmalıdır. Ya da yakın zamanda, ağır alev alma sistemlerinin TOC-1 temini için kabul edildi. Veya LPO-50'e benzer, ancak gelişmiş teknik ve dövüş özellikleri olan sıvı jetli alev atıcılar.