Bukowski'nin ölümünden sonra kitaplaştırılan eseri...
Kahramanın Yokluğu
- Barıştan yana olduğunu söylüyor fakat barışın ne olduğunu bilmiyor. Hiçbir zaman sahip olmamış.
- Sanki bir çıkmaz sokaktayımve bittim.bütün ruhani olgularındoğruluğunu idrak ediyor ama hapsolmuşlukduygusundan be benin sefilliğinden asla kaçamıyorumbütün yaptıklarımın ve gördüklerimin ve dedikleriminbeyhudeliği.memnuniyetim artar belkidevam edersem ama şimdiumudum yok ve yorgunum.
- "İnsanın kendi bokunun kokusunu sevmemesi fevkalade güçtür." Sıçtıktan sonra sıçmığımıza baktığımızda bir şekilde kendimizle gurur duymamamızdan konuşuyorduk.
- İçeri girmek için zilli çalman gerekiyorsa, hiçbir parçası sana ait değildir.
- "Güzel, ben de şu çenendeki boktan sakaldan bırakacağım, kendime genç hippi bir kız bulacağım ve Sunset Bulvarı'nda el ele yürüyeceğiz."Ben de isterdim kendime şu genç sarışın hippilerden bir tane bulmayı." dedim ona.
- Ruh üzerine oynadık, hiç ruhumuz olmadığı için, soluk almanın kutsal gaddarlığını sikip attık. Dünyaya bütün orduların verdiğinden daha fazla zarar verdik. Kahraman geldiğinde aslında hep burada olduğunu keşfedeceğiz.
- Siz özgürlük talep ederken, çocukları ve hayvanları köleleştiriyorsunuz. Neyiniz var sizin?
- Karafatmaları ele alalım örneğin.Lütfen, Bukowski, tamamen abuklaşma.Karafatmaya hiç sordunuz mu?Ben soramam.Mesele de bu zaten. Bundan böyle kendimi Karafatmaları Özgürleştirme Derneği'nin kurucusu ilan ediyorum.
- Cinsel fetihler kovalanmazlar genellikle yaşanırlar.
- Ama, güzelim, o budalalar ve kaçıklar bizi denetliyorlar.
- Ben acı çektim yazabilmek için.
- Biz Tanrı'nın varlığından bu kadar eminken bir başkası yokluğundan nasıl bu kadar emin olabiliyordu?İnsanlar nasıl herhangi bir şeye inanacak kadar talihsiz olabiliyorlardı? Öte yandan hiçibir şeye inanmamak da bir inanç sayılmaz mıydı? Tra lala.