Kaynaştırma uygulamalarına ilişkin en önemli zorlanma noktalarından birisi birçok okulun bu durumda ne yapacağını kestirememesi, yeterince hazırlıklı olmaması. Okulla aile arasındaki diyalog ve işbirliğinin sağlanması ilk adım. Kaynaştırma adı altındaki uygulamaların önemli bölümünü bazı öğretmenlerin inisiyatif alarak uyguladıkları ve başarılı sonuçlar aldıkları olmakta. Ancak öğretmen ya da yönetici değişikliği olduğunda bu uygulama birden sona eriyor. Yasal çerçevenin varlığı aileler açısından dışlanma ve reddedilme kaygılarını da getiriyor, bu kaygıyı yersiz bulsak da yanlış uygulamalar olmuyor da denemez (az sayıda olsa da etkisi çok oluyor). Ancak bir çocuğun eğitimini (çocuğun davranışlarından etkilenen diğer çocukların eğitim haklarını da koruyarak) sağlamak sistemin yükümlülüğü. Genellikle, "ama diğer çocuklara haksızlık oluyor" gibi sözler duyuyorum, bu bakışla doğal dağılımda payımıza herkeste olmayan bir bir nörogelişimsel sorun çıkmasını da bir başka "doğal" haksızlık olarak görebiliriz. O zaman bu uygulamalarla bir haksızlığı düzeltmek söz konusu. Davranış ya da öğrenmeyi etkileyen kusur ya da eksikleri başka kusurlardan (görme kusuru, diyelim) farklı olarak adeta kişisel bir seçim ya da hata gibi görmek bu sorunları yaşayanlara dışlayıcı olmayı getirebilir.