İçindekiler
- Fredericksburg Savaşı: Yeni Birlik Komutanı
- Fredericksburg Savaşı: Kötü Bir İlerleme
- Fredericksburg Savaşı'nın Etkisi
- Popüler Kültürde Fredericksburg Savaşı
13 Aralık 1862'deki Fredericksburg Muharebesi, yaklaşık 200.000 savaşçıyı içeriyordu; bu, herhangi bir İç Savaş savaşındaki en büyük asker yoğunluğuna sahipti. Potomac Ordusu'nun yeni atanan komutanı Ambrose Burnside, 120.000'den fazla askerine Robert E. Lee'nin 80.000 kişilik ordusunun sağ ve sol kanatlarına iki yönlü saldırı yaptıkları Rappahannock Nehri'ni geçmelerini emretti. Kuzey Virginia, Fredericksburg. Her iki tarafta da Lee’nin asi savunucuları, özellikle Marye’s Heights’ın tepesindeki yüksek konumlarından dolayı, Birlik saldırısını ağır kayıplarla (yaklaşık 13.000) geri çevirdiler. Savaşın sonuçları Birliğin moralini düşürdü ve Lee'nin önceki sonbaharda Antietam'da Kuzey'i ilk işgalinin başarısızlığından sonra Konfederasyon davasına çok ihtiyaç duyulan yeni enerjiyi ödünç verdi.
Fredericksburg Savaşı: Yeni Birlik Komutanı
1862 sonbaharından önce, Başkan Abraham Lincoln Ambrose Burnside'a mevcut komutanından duyduğu hayal kırıklığı nedeniyle Birliğin Potomac Ordusu'nun genel komutanlığını iki kez teklif etmişti, George B. McClellan . Burnside bunu iki kez de reddetti - bir kez başarısız Yarımada Seferberliği'nden sonra ve yine Konfederasyon'daki zaferden sonra. İkinci Boğa Koşusu Savaşı (Manassas) - McClellan'ın iş için adam olduğu konusunda ısrar ediyor. Eylül 1862'de Burnside, Potomac Ordusu'nun sol kanadını Antietam Savaşı , bu sırada kuvvetleri 'Burnside Köprüsü' olarak bilinen şeyi ele geçirmek için mücadele etti. McClellan kendi avantajına başvurmayı reddettiğinde ve Robert E. Lee’nin bozguna uğrayan Kuzey Ordusu'nun peşine düştü. Virjinya Antietam'dan sonra Lincoln sabrının sınırlarına ulaştı. 7 Kasım'da McClellan'ı komutandan aldı ve isteksiz Burnside'ı görevine atadı.
Biliyor musun? General Ambrose Burnside & hayatının çoğunda giydiği kendine özgü yan bıyıkları, 'yanıklar' olarak bilinen yeni bir moda ortaya çıkardı ve daha sonra 'favorilere' dönüştü.
Burnside, Potomac Ordusu'na komuta etme niteliklerinden şüphe etmiş olabilir, ancak yine de büyük kuvveti Konfederasyon başkenti Richmond'a doğru ilerlemek için Virginia'ya taşımak için hızlı hareket etti. Kasım ortasına kadar, Fredericksburg'un karşısındaki Rappahannock Nehri'nin kuzey yakasında bulunan Falmouth'a iki ileri birlik taşıdı. Yanıt olarak Lee, Burnside ordusunun büyük bir kısmı gelemeden önce Rappahannock'un güneyindeki tepelerde mevzileri kazmak için birliklerini acele etti.
Fredericksburg Savaşı: Kötü Bir İlerleme
Ne yazık ki Burnside için, Rappahannock'un Falmouth yakınlarındaki bölümü geçilemeyecek kadar derindi, bu yüzden nehri geçmek için duba köprülerinin gelmesini beklemek zorunda kaldı. Burnside ve Birlik ordularının genel başkanı Henry Halleck arasındaki yanlış iletişim nedeniyle, pontonların ulaşması gecikti ve James Longstreet’in Konfederasyon kolordu, Fredericksburg’daki Marye’s Tepeleri’nde güçlü bir pozisyon elde etmek için bolca zamana sahipti. 11 Aralık'ta Burnside, 120.000'den fazla Birlik birliğiyle Rappahannock'u geçerken Lee, Stonewall Jackson’ın kolordusuna Longstreet’le bağlantı kurması için zaman tanımak ve Konfederasyon hattını üç mil kadar uzatmak için yalnızca simgesel bir direniş teklif etti.
13 Aralık'ta Burnside, Jackson'ın komutasındaki Lee’nin sağına bir saldırı düzenleyen General William B. Franklin önderliğindeki sol kanadına emir verirken, ordusunun geri kalanı Marye’s Heights’ta Longstreet’in Birinci Kolordusuna saldırmaya çalıştı. General George Meade liderliğindeki bir tümen, Jackson’ın hattını geçici olarak kırmayı başarsa da, Franklin fırsat verildiğinde 50.000 daha fazla asker göndermeyi başaramadı ve Jackson başarılı bir karşı saldırı başlatabildi. Bu arada, Longstreet’in topçuları, yüksek yerdeki güçlü konumlarından Birlik askerlerine saldıran safları kırdı. Karanlık çöktüğünde, pozisyonda herhangi bir değişiklik olmamıştı. Birlik, çoğu Marye Tepeleri'nin önünde olmak üzere, yaklaşık 13.000 zayiat vermiş, Konfederasyon ise 5.000'den az kişi saymıştı.
Fredericksburg Savaşı'nın Etkisi
Fredericksburg Savaşı, askerleri cesurca ve iyi savaşan, ancak Burnside'dan Franklin'e kadar karışık emirler de dahil olmak üzere generalleri tarafından kötü yönetime kurban giden Birlik için ezici bir yenilgiydi. Burnside, yenilginin sorumluluğunu üstlendi, ancak birçoğu Lincoln'ü imkansız bir saldırıya devam etmesi için baskı yapmakla suçladı. Bunu izleyen siyasi suçlamaların telaşı sırasında, Cumhuriyetçi senatörlerin çoğunluğu, yönetimin savaşı idare etmesi konusundaki hayal kırıklıklarının birincil hedefi haline gelen Dışişleri Bakanı William Seward'ı görevden almak için oy kullandı. Hazine Bakanı Salmon Chase liderliğindeki senatörler, kabinesini yeniden düzenlemek için Lincoln'e baskı yaptılar ve reddettiğinde, Chase istifasını teklif etti. Seward da istifa etmeyi teklif etti, ancak Lincoln her iki durumda da reddetti, kabine krizini yumuşattı ve Fredericksburg'daki yenilginin siyasi sonuçlarını ustaca sınırladı. Ocak 1863'te başkan Joseph Hooker'ı Burnside'ın yerine Potomac Ordusu'nun komutanı olarak atadı.
Konfederasyon tarafında, Fredericksburg'daki zafer, Lee'nin başarısız kampanyasından sonra Konfederasyonun moralini geri kazandı. Maryland sonbaharda. Yeni bir Kuzey Virginia Ordusu'nun başında olan Lee, Mayıs 1863'te Chancellorsville'de sayısal olarak üstün bir Birlik gücüne karşı daha da sarsıcı bir başarı elde edecekti. Pensilvanya . Temmuz ayında, Lee’nin ordusu belirleyici olarak yeniden Potomac Ordusu ile buluşacaktı - o zamana kadar, Chancellorsville’den sonra Hooker’ın yerini alan George Meade’nin komutasında. Gettysburg Savaşı .
Popüler Kültürde Fredericksburg Savaşı
Korkunç katliam ve çarpıcı Birlik yenilgisi, birçok yazara ortaya çıkan şeyi kelimelere dönüştürme konusunda ilham verdi. Louisa May Alcott, Fredericksburg Muharebesi'nde Birlik Ordusu için savaş hemşiresi olarak deneyimlerinden yararlanarak yazdı. Hastane Eskizleri (1863). Yüzyıldan fazla bir süre sonra, Fredericksburg Savaşı'nın konusu oldu Tanrılar ve Generaller Jeff Shaara'nın 2003 yılında filme dönüştürülen 1996 tarihli bir kitabı.