Napolyon'un kazananı Mikhail Illarionovich Kutuzov, yalnızca hayatında büyük bir kumandan olarak değil aynı zamanda zekice bir politikacı ve yetenekli diplomat olarak da görev yaptı. Tüm alanlarda, Büyük Rusya halkını, Rusya devletinin çıkarlarını başarıyla savundu. Pazarlık yaptı ve gerektiğinde o zamanın rakiplerini paramparça etti - Polonya, Türkiye, İsveç. Fakat her zaman, ani düşmanın arkasında, dünya siyasetinde kötü niyetli ana ve uzlaşmaz rakip, İngiltere, yükseldi. Kuzeyde ve Güneyde savaşan ve komuta eden Kutuzov, sürekli olarak "denizlerin ve toprakların metresi" adlı her yerde, her şeyden önce "denizlerin ve toprakların metresi" nin muhalefetiyle ve entrikalarıyla bir araya geldi.
DÜNYA POLİTİKASI ÜÇÜNCÜ MERKEZLER
İngiliz altını tarafından desteklenen art arda Fransız karşıtı koalisyonların konuşmaları sırasında, bunlara Rusya'nın katılımı büyük önem kazanmıştır. Napolyon'un Avusturya-Rus ordusunun yenilgisi olan Austerlitz'den (Aralık 2 1805) sonra, Rusya gelecekteki politika beklentileri üzerine düşünmeye başladı. Ocak ayında 1806, Prens Alexei Kurakin bir “görüş” sundu (not). Rusya’nın İngiliz çıkarları için Fransa’yla savaş halinde olduğunu savundu. Buna son vermeliyiz, ancak İngiliz-Rus ticaretinin yararlarını reddetmemeliyiz. Not, en yüksek saygınlardan oluşan Vazgeçilmez Konseyi'nde tartışıldı.
Fransız İmparatorluğu ile diplomatik ilişkilerin yeniden başlatılması için formül de arandı. Aşağıdaki tartışma öne sürüldü: “Rusya, Fransa’ya resmi olarak savaş ilan etmedi, Austerlitz’deki Rus kuvvetleri, olduğu gibi, Avusturya ordusunun bir parçasıydı ve“ yasal olarak ”Fransızlarla savaşıyor gibi görünmüyordu!” Bu, diplomatik bir dengeleme yasasının başyapıtı!
25 Haziran - 9 Temmuz 1807, Doğu Prusya kenti Tilsit'te Rusya ve Fransa imparatorları arasında müzakereler gerçekleşti. Kısa sürede iki belge hazırlanmış ve imzalanmıştır: bir barış antlaşması ve iki imparatorluğun birleşmesine dair bir antlaşma. Tabii ki, kazanan Napolyon anlaşmaları formüle etme avantajına sahipti. Ancak Rusya da bir şey başardı. Avrupa bölünmesinin bir parçası olarak, Rus tarafı, yeni krallıkların bütün siyasi yapısı olan Fransız imparatorluğunun bütün fetihlerini tanıdı. Rusya'ya (İsveç pahasına) Finlandiya'nın devralınması ve Tuna sınırındaki Moldavya ve Wallachia prensliklerine (Türkiye pahasına) söz verildi.
Rusya, Fransız-İngiliz barış antlaşmasının imzalanması için arabuluculuk üstlendi ve İngiltere’nin reddetmesi durumunda, Aralık’taki 1’in 1807’iyle olan ilişkilerini kesmek zorunda kaldı. Fransa, Türkiye ile Rusya arasında arabuluculuk yapmak zorunda kaldı (Aralık ayında 1806, Türkiye Rusya'ya savaş ilan etti).
1812'te üç güç merkezi uluslararası ilişkilerde belirleyici bir rol oynadı. İngiltere ve Fransa şiddetli bir yarışmada çarpıştı. Her biri, politikasının tarafına üçüncü bir güç (Rusya) getirmekle ilgilendi. Napolyon bunu askeri baskıyla sürdürmeye karar verdi.
İngiltere, Rusya tinerine karşı hareket etti. İmparator Paul’u, İmparator Alexander’a ve egemen sınıfa bağlı olarak etkisiz hale getirerek, Fransa’ya karşı net bir avantaja sahip olduğu en temel, ekonomik ve finansal araçları kullandı.
İngiltere ve Fransa’nın Rusya’nın politikası ile ilgili iddialarının boyutları biliniyordu. Fransa ordusunu uzaktaki sömürgeci Hindistan'a doğru itti. İngiltere, Rusya’nın güçlerini Fransız İmparatorluğu’nun kalbine doğru itti - Paris.
Rusya vatanseverleri ulusal çıkarlardan ilham alan bağımsız bir politika yürütmeye çalışıyorlardı. Kutuzov bu amaca ulaşmak için iki cephede savaş açmak zorunda kaldı. Bunlardan biri açıktı - Napolyon'un işgali ile mücadelenin önü. Diğeri gizlendi, genel halka göze çarpmayan - Rus siyasetinin ve Rusya'nın İngiliz çıkarlarına yönelik çabalarının bastırılmasına karşı mücadelenin önü. Mihail İllarionoviç Kutuzov, her iki cephede de onurlu bir şekilde savaşa dayandı.
LONDRA EL
Savaşın başlamasından bu yana, Rus ordusu daha önce Savaş Bakanı ve Birinci Batı Ordusu Baş Komutanı Mikhail Bogdanovich Barclay de Tolly tarafından ülkenin iç kesimlerine geri çekilmek, saldırganın güçlü ordusunu yavaş yavaş zayıflatmak ve kendine güvenen işgalciyi güçlendirmek için planladığı planı gerçekleştirdi.
İki Rus ordusu, I ve II Western, Smolensk'teki Ağustos 4'ine katıldıklarında, Komutan II. Peter Ivanovich Bagration, genel savaşın başındaydı. Ancak Barclay daha fazla geri çekilme emri verdi. Rus ordusu, planlı ve örgütlü bir geri çekilme yoluyla, savaşta üst düzey bir düşmana karşı girişimi kazandı.
Ağustos’ta İngiliz hükümetinin temsilcisi “Komisyon Üyesi” Robert Wilson, Barclay’ın genel merkezine İstanbul, Bükreş, Kiev’den geldi. Wilson, ilk günlerden itibaren, “Genel Barclay’in Smolensk’ten çıkma niyetini” önlemek amacıyla, “ingiliz düşüncesine göre“ evrensel öfkeye ”yol açan“ Rus emrinin emirlerine müdahale etmeye başladı. Gelecekte, Wilson Kutuzov'a “Rus ordusu adına” emir vermeye çalıştı.
Ve işte Rus ordusunda ona nasıl baktığı. “İngiliz General Wilson bize geldi; Başkomutan tarafından şeref ile karşılandı. Varışının ilk günlerinde ona ana daireyi göstermem istendi. Bu görev kolay değildi, çünkü general heryerde bir deli gibi; bütün gün koşmaya hazırdı ve aynı anda avan-bekçi ve arka bekçi, ana apartman dairesinde - kısacası her yerde olmak istiyordu ”diye hatırlattı. Lowenstern, Adjutant Barclay. İngiliz ajanının aktif olarak çalıştığını, aldığı görevleri yerine getirdiğini görüyoruz.
Durumunu kaydetmek için Wilson, Petersburg'a gitti. Yolda, orduların ana komutasını alacak olan Kutuzov ile bir araya geldi. Wilson’un programına göre, Kutuzov 'un iddiaya göre: “Zaman kaybetmeden geri dönün. Hem merkezde hem de tarlada senin gibi bir yoldaşa ihtiyacım var. ”
Ağustos 27 - Eylül 15 Wilson, St. Petersburg'daydı. Israrla yüksek çevrelerde kök saldı, İskender'in mahkemesinde. Rus Çar, yeni edinilen en değerli müttefiki İngiltere ile temasları geliştirmekle ilgilendi. Wilson’un atanmasını onayladı ve hatta İngiliz’e göre Rus komutasını denetlemesini ve Çar’ı şahsen bilgilendirmesini emretti. Ve egemen, Moskova ve St. Petersburg'dan vazgeçmek zorunda kalsa bile mücadeleye devam etmesi için Wilson'a “küfretti”. Bu tam olarak İngiltere'nin ihtiyaç duyduğu şeydi, son Rus askeri için bir mücadele.
İngiliz ajanı sadece Rus ordusunu değil, Rusya hükümetini de yönetmeye çalıştı. Nikolay Schilder, Abo’dan Petersburg’a Eylül 15’ta döndükten sonra Alexander’ın Wilson’a ulaştığını yazdı. “Wilson, bütün ordunun adına, egemenliğe, yalnızca Kont Rumyantsev'in bakanlıktan çıkarılmasının hükümetin emirlerine tam güvenini geri getirebileceğini ve daha sonra St Petersburg'dan düşmanlıkları durdurmak ve Fransızlarla müzakere açmak için verilen herhangi bir emrin geçerli sayılmayacağını kabul etmeye yetkili oldu. egemenliğin iradesinin ifadesi ve yabancı kötü niyetli önerilerin ifadesi için; Bu yüzden ordu, düşman imparatorluğun sınırlarından çıkarılıncaya kadar savaşa devam etmek istiyor. ” Wilson kralı korkuttu: devlet tehlikeli bir durumda. “... Askeri liderler, majestelerinin politikalarını güvensizliklerini heyecanlandıran insanları güvenlerinden mahrum bırakacaklarına ikna olur olmaz, gücün ihtişamını artıracak ve tahtın istikrarını koruyabilecek çaba ve fedakarlıklarla bağlılıklarını kanıtlayacaklardır.”
Başka bir deyişle, Wilson, "bütün ordunun" ve "askeri liderlerin" Rus devletini ve kraliyet tahtasını ancak İngiltere’yi ve onun ajanlarını memnun edici bir politika izlerlerse destekleme sözü verdiğini savundu. Schilder, “Bu açıklama sırasında, egemen yüzlerce defa değişti” dedi. Zavallı Alexander, Wilson'a güvence vermek zorunda kaldı: “Fakat ordu Rumyantsev hakkında yanılıyor; Napolyon’a gitmemi asla tavsiye etmedi. ” O anda Rusya ve İngiltere’nin müttefik ilişkileri gibiydi.
KOMUTANLI KOMUTANLIĞA KARŞI KATKI
Tüm aktif orduların komutanı atanması gerektiği ortaya çıktığında, İmparator Alexander, bu yazıdaki en çok hak edilen General Kutuzov'u görmek istemedim. Ancak Moskova ve St. Petersburg'un asil toplantıları (burada oy birliğiyle) Kutuzov'u milislerinin lideri olarak seçti. İmparator, egemen sınıfın iradesini görmezden gelemedi. Kutuzov'a göre, imparatorluğun önde gelen saygınlarının acil komitesi konuştu. Alexander, aynı zamanda casus Bennigsen'i kurmay başkanı olarak atayarak Kutuzov'u atadı.
Kutuzov'un atanması, orduya gelişi bir coşku yarattı. Bir halk deyişi doğdu: "Kutuzov Fransızları yenmeye geldi." Başlangıçta, Kutuzov geri çekilmeye devam etti, ancak Eylül ayında 7 Napolyon'a Borodino'da bir savaş verdi. İkincil savaşın doğrudan Moskova'nın önünde reddedilmesi, başkentin terk edilmesi ancak halkın ve ordunun güvenini alan Kutuzov tarafından gerçekleştirilebildi. Fili Komutanındaki Konsey geri çekilme emrini tamamladı.
Tarutinsky manevrası, Napolyon’un ordusunu kritik bir konuma getirdi. Komutan Bonaparte bunun farkındaydı. Bu nedenle, Ekim ayında, savaş öncesi Fransız elçisi Loriston, Napolyon'un elçisi Tarutino'da Rus ordusunun gelişinden bir gün sonra, 4 ortaya çıktı. Bu konuda, Rus ordusunun komutanı ile İngiliz gardiyanı, itici ve casus arasında siyasi bir savaş açıldı.
Fransızlarla yapılan ilk anlaşmaya göre, Kutuzov onunla orduların çıkışları arasındaki tarafsız bölgede buluşmayı amaçlıyordu. Wilson'un görüşmelerde kendisinin hazır bulunması önemliydi. Bu nedenle, Benmanigsen liderliğindeki bir avuç düşman Kutuzov generaline güvenen İngiliz ... Bennigsen, Kutuzov'u toplantıyı Rus genel merkezine devretti. Ancak Wilson toplantıya izin vermedi.
Bütün bunlar, Rus ordusunda emsali görülmemiş sahnelerden önceydi. Loriston ile temas kurulduğunda, Wilson Miloradovich’te Rus avangarddı. Kazak, Wilson ile bir düzine general olan Bennigsen'den acil bir çağrı yaptı. Birisi Kutuzov'un Fransız ordusunun derhal geri çekilmesi konulu bir anlaşmaya varılacağına dair bir söylenti başlattı. Loriston değil toplantıya gelebilir, fakat Napolyon'un kendisi.
Böyle bir pompadan sonra, Wilson ve şirket karar verdi: Eğer Kutuzov bunu yaparsa, “onun emrini yerine getirmesine ve devam etmesine izin verme”, “güç mareşalini mahrum bırak”. Böylece, İngiliz ajanları başkomutanı devirmek görevinden aldılar. Wilson'un Paul I'in kaderini Kutuzov için hazırlayıp hazırlayamayacağı belli değil, ancak kesin olarak kesin: taht ve Pavlus cinayetinin kaldırılması, muhafız ve geniş halk çevrelerinde memnuniyetsizlik koşullarında gerçekleşti. Kutuzov'a karşı yükseltmek için bazı Rus silahlı kuvvetleri imkansızdı.
Bu nedenle arsalar ve konuşmalar ile sınırlı kalmak gerekiyordu. Bennigsen'den Wilson, Kutuzov'a gitti. Şüphesiz Kutuzov sordu: ne haber avangarddan mı? Wilson özel olarak görüşme talebinde bulundu ve saldırıya başladı: mareşalin derhal skandala bir son vermesi gerekiyor. Sonra söylentileri düzenleyin. Kutuzov boğazıyla alması kolay olanlardan biri değildi. Sert cevap verdi: Ben ordunun başkomutanıyım ve bana emanet edilen çıkarların neye ihtiyacı olduğunu daha iyi biliyorum. Loriston ile görüşme prosedürü bilgi sızıntıları ve yanlış anlamaları önleyecek şekilde tanımlanmıştır. Fransızların önerilerini dinleyecek ve doğasına bağlı olarak gelecekteki eylemlerini ana hatlarıyla açıklayacaktır. Her durumda, Rusya için tatmin edici ve onurlu bir anlaşma olacak.
İngiliz general (Wilson’un kendisi dediği gibi) Mareşal’in açıklamalarını “sabırla” dinledi ve “Öyleyse bu senin son kararın mı?” - “Evet,” dedi Kutuzov, “ve geri dönülmez”. Rus komutan, İngilizlerin görüşüne göre “çok alaycı bir tonda” konuştu ve konuşmanın bittiğini düşünüyordu. O orada değildi. Wilson ağır topçu kullandı - kralın yetkisi. İskender’in, Kutuzov’u en az bir silahlı Fransız’ın ülke topraklarında kaldığı sürece herhangi bir müzakereden yasakladığını hatırlattı ve Wilson’a bu yerleştirme ve ilgili çıkarları tehlikeye girdiğinde müdahale etmesi talimatı verildi.
Ancak bu tür tehditler karşısında bile, "mareşal uzlaşmazlık gösterdi." Daha sonra Wilson, St. Petersburg’tan gelen postalarla birlikte gelen, İmparator Alexander’ın amcası, Oldenburg Dükü’nün, kayınpederi Alexander ve Başkonsolos Prens Volkonsky’yi ofisine getirdi. Wilson'u desteklemek için komplocular tarafından seçildiler.
Wilson baskısına devam etti. İfade ve yabancılar. Sıcak bir tartışma oldu, Kutuzov sözünden vazgeçmek istemedi. Ama sonunda yol verdi. Napolyon elçisi, gözü kapalı 23 saatlerinde Rus karargahına geldi. Resepsiyonda, Wilson da dahil olmak üzere bir grup generalle takdim edildi. Ayrılma, Loriston dedi ki: "Engelin nereden geldiğini hemen biliyordum."
Kutuzov ve Loriston yaklaşık bir saat emekli oldu. Sonra Volkonsky onlara katıldı. Fransız ayrıldı, göründü, hayal kırıklığına uğradı. Wilson, diğerleri ile birlikte Kutuzov'un konuşma konusundaki bilgilerini dinledi.
Bütün bunlar tarih bir kez daha İngiltere’nin hangi politikalarla Rusya’ya, özellikle de Rus ordusuna itaat etmeye hazır olduğunu göstermektedir. Ve panik korkusu, Fransız-Rus konuşmalarında en ufak girişimde İngiliz ajanları sarstı. Bennigsena'dan kim geliyor ve Wilson kime güveniyordu? Bunlar Levenshtern, "menşe ve servet bakımından üstün" Stanislav Pototsky, Nikolai Demidov, Baron Anshtet, Kont Ozharovsky ve "zararsız" Kont Branitsky idi.
Bunzlau şehrinde XIUMX (16) şehrinde M.I.
Suluboya adjuvanı Kutuzov I.L.Efimovich. 1813. Rus askeri tarih sözlüğü Illustration. M., 2002
SAVAŞIN KIRILMASI ÜZERİNE
16 - Ekim’in 17’i Murat’ın öncüsü yine Loriston’u ziyaret etti. Albay Bertemi, Kutuzov'a Berthier'den St. Petersburg'dan bir cevap istemek için geldi. Kutuzov, Berthier'e cevabın mesafe ve sonbaharda çözülme nedeniyle ertelendiği bir mektupla cevap verdi. Loriston, Rusların yakında taarruz edeceğini bildiren bir raporla Napolyon'a Moskova'ya döndü.
Tarutino ve Maloyaroslavets savaşlarının bir sonucu olarak, Kutuzov iki büyük stratejik başarı elde etti. Fransız ordusunun yolunu güneye doğru kapattı ve Smolensk yoluna sürdü. Stratejik inisiyatif tamamen ve nihayet Rus ordusuna geçti ve daha önce olduğu gibi savunmacı bir biçimde değil, saldırgan bir biçimde. Ancak ilerlemek, anlaşılmaz ve anlaşılmaz bir şekilde ileriye gitmek anlamına gelmez.
Maloyaroslavets savaşından sonra, Kutuzov karşı atakları Ekim 26'te sabah 5'ta çekilmeden çekilerek ordusunu 24,5 km'yi Detchin'e ve ardından Kumaş Fabrikasına taşıdı. Arkada bulunan Miloradovich, Maloyaroslavets ile kaldı. Bu aktif taktik manevranın amacı neydi? Bir olasılık vardı ve Napolyon'un Medyn-Yukhnov'a taşınacağı korkusu vardı. Detchina'dan Medynskaya yoluna kadar olan mesafe Maloyaroslavets'ten iki kat daha yakındır. Kutuzov, Yeni Kaluga yolunun kapağını korudu ve Fransızların Medyn için manevra yapmasını engellemeye hazırdı. Böylece, onları Mozhaisk, Borodino vb. Yoluyla geri çekilmeye zorladı. Ve Rus ordusu kısa bir süre sonra Napolyon'un peşinde Medyn'den geçti. "Kutuzov ... olağan eylem tarzına sadıktı - tasarladığı varsayımları gizlemek için."
Maloyaroslavetsky olayları, savaşları ve manevraları gününde Kutuzov, düşmanlarıyla kendi karargahında çarpıştı. Rus ve Fransız orduları arasındaki güç dengesindeki değişme, Moskova'daki Fransızların zor durumu, yetersiz arzla geri çekilme başlangıcı, yaklaşan kış, Fransız askerlerinin tam olarak kullanılamamasıyla yaklaşıyor - tüm bunlar, Rus kampanyasında Napolyon için büyük bir yenilginin olasılığını belirledi. Bu şartlar altında, İngiliz ajanları, savaşın sonucunu İngiliz oligarşisi lehine şekillendirmek için Rusya'nın eylemlerini İngiltere'nin çıkarlarına doğru yönlendirmek için büyük çaba sarf etti.
Çarın yakınlığına dayanan ve Rus generallerinde şarkı söyleyen Wilson, Rus komutanlığına liderlik etme girişimlerini sürdürdü. Bu açıkça Maloyaroslavets altında açıkça görülmektedir. Kutuzov’un stratejik niyetlerini göz ardı ederek, İngiliz, Fransız’a derhal saldırı yapılmasını istedi. İzlenim, İngiliz sermayesinin hizmetçisi ve sübvansiyon temsilcisi olarak, yatırım fonlarından hızlıca geri dönüş istediği izlenimini yarattı. Kutuzov’un manevralarını açıkça eleştirdi. Sonunda, başkomutanı Fransızların düzgün bir şekilde ayrılması için “altın köprüyü” inşa etmeye itiraz etmeye başladı.
Kutuzov, bu suçlamalara güçlü bir ifşa daveti verdi. Ekim ayının gecesi 24, Wilson’un saldırılarına yanıt olarak, saha mareşalını doğrudan ve keskin bir şekilde ilan etti: “İtirazlarınızla ilgilenmiyorum. Söylediğin gibi, düşman pont d'or'u kurmak, ondan bir darbe almaktan iyidir. Ayrıca bir kez daha tekrarlıyorum: İmparator Napolyon'un ve ordusunun tamamen yok edilmesinin tüm dünya için böyle bir nimet olacağından emin değilim. Onun yeri Rusya ya da başka herhangi bir karasal güç tarafından alınmayacak, ama zaten denizlere hâkim olan kişi tarafından alınacak ve bu durumda egemenliği dayanılmaz olacak. ”
Şaşkın Wilson şüphe etmeye başladı: "Şimdi sadece siyasi görevlerden değil, askeri görevlerin performansından bahsediyoruz."
Kutuzov'la başa çıkma konusunda güçsüz olan Wilson, kendisine sunulan her türlü formda - krala mektuplar, generallerle iletişim halinde olan elçilere ve İngiltere hükümetine rapor veriyor - Kutuzov'u küçümsemeye ve ödün vermeye çalıştı. Wilson, Kutuzov'u zayıflık, aldatma, kararsızlık, korkaklık ve hatta ihanetle (görünüşe göre, İngiliz çıkarları) suçladı.
Borodino Muravyov'dan Adjutant Barclay, Wilson hakkında şunları yazdı: “Her şefe çok aşinaydı, her şeyi eleştirdi, her şeyden memnun değildi, herkese tavsiyelerde bulundu, ancak herkes onu dinlememişti. Alan mareşaline tavsiyede bulunduğuna dair güvence verdi, ancak bu zeki ve tecrübeli şef, Wilson’dan çok memnun kaldığı, ondan bir İngiliz ajanı olmasından çok hoşnut olmadığını, ancak devamsızlıktan sonra saha mareşalesini mahkum etmesine izin verdi. Kısacası, bu beyefendi, bence, doğrudan bir şarlatandı; Ruslar ondan hiç hoşlanmadı, çünkü her şeye müdahale etti, buna hakkı yoktu, ama aynı zamanda bahçemizin bir tür himayesinden zevk aldı. ”
Kutuzov komutasındaki Rus ordusu savaşın gelgitine döndü. Borodino, Moskova, Tarutino, Maloyaroslavets askeri çatışmaların ana anları oldu. Tarutino'da Kutuzov’un ordusu, hem niceliksel hem de niteliksel olarak Napolyon’un ordusunu aştı. Rus Silahlı Kuvvetleri, işgalci saldırganın imha edilmesi planlanan uzun zamandır görevini yerine getirmeye devam etti.
Kutuzov Ordusu'nun Kızıl’dan olan ordusu Fransızların geri çekilme yolunu ele geçirdi. Vyazma uyarınca, mareşal ana güçleri kullanmadı. Düşmanı bitirmek için güçlü bir avangard, açlık ve soğuk sağladı.
Berezin
Fransızların en büyük yenilgisi ordularını ölüme götürdü. Ancak Kutuzov'un merkezinde, İngiliz ajan Wilson öfkeye devam etti. Kızıl, yeni bir ısrar yaptı: "Komut" Mart! ", Ve savaş bir saat içinde bitecek." Wilson’un kendi ifadesine göre, Kutuzov sakince cevap verdi: “Cevabımı Maloyaroslavets’te aldın.” İngiltere'nin komisyoncusu sadece Kutuzov'a hakaret etmek ve İskender'in ihbarında onu iftira etmek zorunda kaldı.
Berezina'da ortaya çıkan diğer olaylar. Komutan Komutan, Krasny'den sonra, Napolyon'un ana güçlerinin arkasındaki gecikmesini artırarak kasten yavaşça ileri gitti. Wilson bunu Kutuzov'un mağlup olma korkusuyla açıkladı. Rus ana güçleri Berezina'yı Borisov'un çok güneyinde ve birkaç gün sonra Napolyon'u geçti. Görünüşe göre baş komutan sürekli olarak Rus kanını koruma stratejisini izlemiştir.
Ancak, elbette, başka düşünceler de vardı. Kutuzov, 1812. Dünya Savaşı'nın siyasi sonuçlarını, genel politikayı etkilemeye çalıştı. Siyasi iktidar kollarına sahip değilken, elinde bulunan kolları, ordular üzerindeki emir gücünü, askeri harekat stratejisinin tanımını kullanabilirdi. Ve davayı Napolyon’un yenilgisine yol açmamak için İngiliz ajanı Wilson tarafından açıkça ifade edilen çizgiyi takip etti.
"Yurtseverlik Savaşı ve Rus Topluluğu" adlı kitabın yazarları şunları vurguladı: "Kutuzov, orduyu ve Napolyon'un bir kısmını Rus geleceği için ayırdı."
1 Aralık Alexander Ben şimdi muzaffer bir savaş yapmak isteyen Vilnius 22'e geldim. Ve Rus liderliğinde, ne zaman ve nasıl bitirileceği sert bir şekilde tartışıldı. “Kutuzov, Napolyon'un belirleyici ölümünün, İngilizler, Avusturyalılar, Prusyalılar'ın bu ölümden kendi yararımız için faydalanacağına ve bizim için faydalanmayacağına inandığına inandığından emin değildi. Gelecek kimin haklı olduğunu gösterdi ”dedi. Savaşın yüzüncü yıldönümünde aynı kitapta yazdılar.
“Fransızların Rusya'dan atılmasıyla, savaşın amacı, Çarın kendisi tarafından kesinlikle en başından beri gösterilen bir şekilde sona erdi. Böylece Kutuzov'un kendisi konuya baktı. Vilna'ya vardıktan sonra dinlenmek için buraya yerleşti ve Rus sınırının “Büyük Ordusu” nun son görevinden ayrılmasından sonra barış yapmaktan yana konuştu. ”
Doğal olarak, İngiliz ajanları böyle şeylere bakmadı. Wilson, “arkadaşının yararlarını feda etmek için mareşal” in tuhaflıkları olan “kararsızlığımızı” kınadı. Ve nihayet, genel sonuç: "O, her şeyden nefret eden ve dürüst olmayan bir şekilde, Fransa’yı yönetmeden önce hizmete almak için bizimle bağımsız bir ittifakı tercih eden eski, yanmış bir haydut." Maloyaroslavets’in öngördüğünü gösterdikten sonra Wilson şunları söyledi: “Fransızlar sınırın kırılmadan geçerse, tüm yaşlılık ve halsizlik için mareşal vurulmalı” dedi.
BÜYÜK AVRUPA POLİTİKASI
“Napolyon'u öldürmek zorunda mıyız?” Sorusu Başka bir tarafı vardı: “Çeşitli Batılı güçleri kurtarmamız gerekiyor mu?”
"Daha uzak görüşlü Rus diplomatlar ve askeri liderler, Napolyon’un ordusunun kalıntılarını ve Prusya ve Avusturya’nın aksine büyüklüğünü korumanın daha faydalı olduğunu belirtti." "Bu yeni mücadeleyi ve Napolyon'u Avusturya ve Prusya'ya karşı bir denge olarak gören Kutuzov'u istemedim." Ancak “Editör'den” başlıklı tanıtım makalesinde, “Vatanseverlik Savaşı ve Rus Topluluğu” adlı çok hacimli baskısını açan, Napolyon'a karşı kazanılan zaferin 100 yıldönümü kutlamalarına yayımlanan “Büyük Ordunun son kalıntılarından sonra, yakalanmadı. sınıra geri dönersek, bizi Avrupa’yı özgürleştirmeye, yani ilk taşları tüm Prusya ve Avusturya’nın gücüne taşıyan ve tüm siyasi sorunlarımızın kökünü çekti. Eski Kutuzov'un ayık aklıyla şaşırtması, bu tür siyasi yardımların tüm yararsızlıklarını ve tehlikelerini anlamadı ve Avrupa yürüyüşüne karşı sert bir konuşma yaptı. "
Yılın 1912'in yazarlarını anlamak kolaydır: II. Dünya Savaşı'ndan önce, Rusya Prusya ve Avusturya'nın ittifakına karşıydı. Yazarlar, Napolyon Kutuzov ile kiminle ilişkilendirmek istediğini çok iyi biliyorlardı, ancak şu anki düşünceler konusunda sessiz kaldılar. “Hayırseverlik”, “duygusallık” olaylarının açıklanması ile aynı fikirde değiliz. Politika seçimindeki belirleyici faktör, hem savaş sırasında hem de savaş sonrası dönemde karşı-devrimci güçlerin sınıf dayanışmasıydı.
Ve jeopolitik ilişkiler açısından bakıldığında, İngiltere ve Fransa'nın 20 yıllık savaşının devam etmesi Rusya'nın girişimlerine, özellikle de güney projelerine el saldı. Dünyada 1813 - 1815'te çarlığın en azından Tuna prenslerini ve Tuna Nehri arasındaki sınırı ele geçirmesini engelleyebilecek bir güç yoktu.
Bu nedenle, şu soru doğal olarak ortaya çıkmıştır: “Daha ileri gidersek, o zaman nereye, hangi yöne?” Dışişleri Bakanı Rumyantsev, Doğu sorununun olağanüstü olduğunu düşünüyordu. Daha önce İspanya'daki Napolyon'un zorluklarından yararlanmayı önerdi. 1812 yılı, Rusya'ya bu konudaki çözümü ilerletme şansı verdi.
Siyasi sonuçlara varma zamanı geldi. Vistula'da durmak? Napolyon'u yok etmek mi? "Kutuzov tamamen zıt görüşün destekçisi oldu: Napolyon'un artık Rusya için tehlikeli olmadığına ve İngilizler için saklanması gerektiğine inanıyordu." Ancak orduya gelen Alexander, konuyu Napolyon'un imparatorluğunun yıkımına götürmeye karar verdi.
İskender I saltanatının tarihçisi olan Bogdanovich ve yılın 1812 savaşı, tekrar tekrar sonuç sorununa geri döndü. "Kutuzov ve ortaklarının birçoğu, büyük bir Napolyon ordusunu imha etmiş olmamızın savaşın nihai hedefine ulaştığımız ve düşmanı Rusya'dan kovmakla sınırlandırmamız gerektiğine inanıyordu."
““ Büyük Ordu ”nun imha edilmesinden sonra, Rusların birçoğu Napolyon'la elverişli bir barışı sağlamanın iyi bir zaman olduğunu düşünüyordu. Dünya şampiyonlarının başında etkili insanlar vardı - Şansölye Rumyantsev ve Prens Kutuzov. ”
20. yüzyılın sonundaki tarihçiler de aynı şeyi yazdılar: “Çarlık Rusyası'nın egemen çevrelerinde devlet sekreteri Şişkov'un başkanlığında bir barış partisi olduğu bilinmektedir. Bu parti, Avrupa'yı kendine bırakarak Napolyon'la barış yapmayı teklif etti. ”
Diğer Rus uzmanlar, Schilder’ın “1812’in sonunda savaşı sürdürmeye değer miydi?” Arşivindeki bir makaleye atıfta bulundular. Devrim öncesi yıllarda çalışan tanınmış bir problem uzmanı kesinlikle şunları söyledi: “Kutuzov 1812’un sonunda barış istedi”. Aynı yazarlar şunları vurgulamaktadır: "Aynı görüş Akademisyen Eugene Tarle tarafından da yapıldı."
En ağır 1812 yükü, komutanın sağlığını baltaladı ve aşırı çalıştı. 28 Nisan 1813 Kutuzov, Silezya kasabası Bunzlau'da (Lehçe Boleslawiec) öldü. Rusya'nın büyük oğlu St. Petersburg'a gömüldü.