İsrailliler ve Filistinliler arasındaki şiddet tırmandıkça, iki ülke arasında kalıcı barış olasılığı her zamankinden daha uzak görünüyor. Modern İsrail devletinin kuruluşundan 73 yıl sonra, dünya tarihinin en azılı çatışmasının kırılma noktalarını bu yazıda bir araya getirdik.
İlk Yahudi yerleşimleri / 19. yüzyıl
Filistin, Birinci Dünya Savaşı'ndan önce resmi bir ülke olarak ortada yoktu. İngilizlerin daha sonra Irak, Filistin, Ürdün, Lübnan ve Suriye'yi işgalinden sonra sınırlarını belirleyeceği bir bölge olarak ortaya çıktı. Tabii İngilizlerin kontrolü ele geçirmesinden yüzlerce yıl önce Filistin, Osmanlı imparatorluğunun eyaletlerinin içindeydi ve çok az Yahudi nüfusu vardı.
Gerçekten de, 19. yüzyılın başında, kısa süre sonra Filistin olarak tanımlanacak olan bölgenin Yahudi nüfusu oldukça azdı- yaklaşık %3. Bölge insanının çoğunluğu, yedinci yüzyıldaki Arap fethinden bu yana bölgeyi elinde tutan, çoğunlukla Sünni Müslüman olan Araplardı; ayrıca önemli bir Hristiyan azınlık da vardı. Tüm bunlar birlikte -resmen tanınan bir ülke olmamasına rağmen- Filistinliler olarak kabul edilecek bir nüfusu oluşturdular.
1800'de Filistin'in Yahudi halkı çiftçi ya da yerleşimci değildi. Bunun yerine uzak kasabalarda yaşamayı tercih ederek, tüccar ya da din öğretmeni olarak çalıştılar. 19. yüzyıl ilerledikçe, Avrupa'daki milliyetçiliğin yükselişinden etkilenen Avrupalı Yahudiler, Filistin'i olası bir Yahudi anavatanı olarak görmeye başladılar. 1880'lerden başlayarak bir Aliyah ('yükseliş') ile ülkeye bir Yahudi dalgası başladı ve Filistinlilerden satın alınan topraklarda evlerini inşa ettiler.
Bu süreç Filistin'e yerleşmek üzere bambaşka bir Yahudi topluluğunu getirdi; bu göçmenler kendini Oz ('güç') olarak isimlendirecekti. Yahudilerin Avrupa'daki Yahudi karşıtı pogromlardan kaçmasıyla daha fazla yerleşimci akın etti. Bu durum, 1933'ten itibaren Almanya'ya Nazi yönetiminin gelişini haber veren aşırı sağcı duyguların yükselişiyle daha da kötüleşti.
Yahudi milliyetçisi bir hareket olan Siyonizm'in ana fikrinde yerleşim yeri edinmek vardı. Çünkü siyonizm kesin bir şekilde Yahudi devletini oluşturmak için olabildiğince toprak edinme arzusu barındırıyor. Siyonistler Filistin üzerindeki ulusalcı iddialarını, Romalılara karşı iki büyük Yahudi isyanının ardından, MS 2. yüzyılda Romalıların kendilerini kovduğu eski Yahudi yerleşimine dayandırıyor. Siyonizm ve Yahudi yerleşimi hayali, antik Yahudi Filistin'ine dönüş olarak görülüyordu. “Topraksız bir halk, halksız bir toprak” özlü sözü bir Siyonist slogan olarak kullanılsa da bu tam olarak doğru değildi: Söz konusu toprak zaten ağırlıklı olarak Müslüman toplulukları barındırıyordu.
Çatışmanın tohumları / 1896–1917
1896'da Avusturya-Macaristanlı bir Yahudi entelektüel olan Theodor Herzl, bir Yahudi ülkesi fikrinin entelektüel temelini özetleyen bir kitapçık olan Der Judenstaat'ı (Yahudi Devleti) yayınladı.
Başlangıçta Siyonistler arasında böyle bir bölgenin Filistin'de mi yoksa başka bir yerde mi olacağı konusunda çok fazla tartışma yaşandı. İlk düşünceler, Kanada, Güney Amerika'nın bazı bölümleri ve Britanya'nın Doğu Afrika'yı yönettiği şu anda Uganda ve Kenya olan bölge gibi birbirinden tamamen farklı yerler ele alındı. Avrupalı Siyonist Yahudiler, Yahudi devletini gerçeğe dönüştürmek için bir yer arıyorlardı ve tartışma iki büyük kamplaşma arasında kaldı. Birincisi herhangi bir yerde Yahudi devletini kabul etmeye istekliyken, diğer taraf tarihi Filistin'de bir devlet kurmaya kararlıydı.
1905'te Basel'deki Yedinci Siyonist Kongresi'nde söz konusu anlaşmazlık, Yahudilerle dini veya tarihi hiçbir bağı olmayan dünyanın herhangi bir yerinde değil, Filistin'de bir Yahudi devleti kurma lehine karara bağlandı. Birçok Filistinli bölgeye yerleşmeye karşı bu harekete direnmeye başladı ve 1911'de Yafa'da kurulan ve anavatanlarının adını taşıyan Falastin gibi gazeteler aracılığıyla kendi ulusal kimliklerine sahip çıkmaya çalıştılar. Diğer tepkiler daha doğrudandı; Filistinliler, Yahudi yerleşimcilere toprak satan toprak sahiplerini sert bir şekilde hedef aldı.
Yahudi göçü ve yerleşimi iki toplumu savaşa sürükledi. Fakat ortaya Modern Avrupa'nın milliyetçi fikirleri, örgütlenmesi ve teknolojileri ile donatılmış Siyonistlerin üstün olduğu bir mücadele çıkacaktı.
İsyanlar ve başkaldırı / 1917–20
1917'de Birinci Dünya Savaşı sırasında İngiliz liderliğindeki birlikler güney Filistin'i işgal etti ve Kudüs'ü aldı. Aynı yıl, İngiliz dışişleri bakanı AJ Balfour, Balfour Deklarasyonu denilen şeyi yayınladı. 2 Kasım'da Yahudi (ve Siyonist) Lord Rothschild'e bir mektup olarak gönderilen ve bir hafta sonra The Times'da yayınlanan deklarasyon, İngilizlerin Filistin'e yönelik niyetinin kasten iki anlamlı hazırlanmış belirsiz bir ifadesiydi. Yahudi halkına ülkede bir devlet vaadinde bulunmazken; bunun yerine, "Majestelerinin Hükümeti'nin Filistin'de bir Yahudi "ulusal yurdu" kurulmasına olumlu baktığı" hissini belli belirsiz ifade ederken, aynı zamanda bölgenin Yahudi olmayan bir nüfusa sahip olduğunu da kabul etti.
Deklarasyon, Britanya'nın savaş planlarına çeşitli şekillerde yardımcı oldu, (önemli bir Yahudi nüfusu barındıran) Amerika Birleşik Devletleri'ndeki desteği artırdı ve İngilizlerin Filistin'i kontrol etmesini sağladı. Yahudi yerleşimciler hayatta kalmak için tamamen İngiltere'ye bağımlıydılar ve İkinci Dünya Savaşı'na kadar Filistin'de güvenliği sağlamak için İngiliz ordusuyla birlikte çalıştılar. Yahudi yerleşimi Filistinlilerin direnişiyle karşılandı: 1920'de Filistinliler İngilizlerin tamamen kolaylaştırdığı Yahudi göçüne karşı çıktıkça ayaklanma patlak verdi. Bu andan önümüzdeki yirmi yıl boyunca daha fazla şiddet olayları yaşanacaktı.
Bu dönemde Yahudi-Avrupalı yerleşimciler sömürgeciliğin ruh haline büründüler. O sırada biri, “Burada son derece ilkel kavramlara sahip yarı vahşi bir insanla karşı karşıya olduğumuzu unutmamalıyız” yorumunda bulundu şöyle devam etti: "Bu onun doğasıdır: eğer sende bir güç hissederse, boyun eğecek ve sana olan nefretini gizleyecektir. Eğer bir zayıflık hissederse, sana hükmedecektir.” Bu tür sömürgeci görüşlerin ortasında İngilizler, Yahudi yerleşimcilere ve Filistinlilere verilen destek arasında gidip geldi. İngilizler hedeflerinden gün geçtikçe uzaklaşıyor ve iki taraf hızla uzlaşamaz hale geliyordu.
Büyük ölçekli çatışma / 1929–47
İki toplum arasında şiddet patlak verince Yahudiler ve Filistinliler bölündü ve insanlar taraf tutmak zorunda kaldı. Filistin'deki ilk Yahudi sakinleri ve Arap ülkelerinden Filistin'e gelen ve Arapça konuşan Mizrahi ("doğulu" veya "doğulu") Yahudileri, ülkeye yerleşmek ve bir Yahudi devleti kurmak için gelen, siyasi olarak seferberlik ilan etmiş Avrupalı Yahudilerle karşı karşıya kaldılar. Filistin ve Orta Doğu'nun bu uzun süreli Yahudi işgalcilerinin çoğu, Arap komşularıyla bağlarını kesti.
1929'da aşırı şiddet patlaması, Yahudilerin ve Filistinlilerin birleşmesine dair olası fakat son zayıf umutları da yok etti ve revizyonist sağcı Siyonist örgütler büyüdü. Filistinliler ve Yahudiler geniş çaplı bir savaşa hazırlanmaya başladı. Şeyh İzzeddin el-Kassam gibi militan Müslüman vaizler Filistinlileri harekete geçirerek halkı cihada yönlendirdi. Yahudi nüfusu ise Haganah adında bir paramiliter savunma örgütü ve doğmakta olan siyasi ve ekonomik yapıların yanı sıra bir proto-devlet inşa ederek çok daha kapsamlı bir şekilde hazırlandı.
Yahudi topluluğu, sayısız yerleşim yeri olan yeni topraklara yönlendirildi ve Filistin genelinde bir Yahudi varlığı inşa edildi. Bu noktada Filistinliler, Filistin'de hem Yahudilerle hem de İngiliz askerleriyle savaş halindeydiler ve 1936'da kitlesel isyanın doruk noktasına ulaştılar. İngiliz ordusu isyanı 1939'a kadar bastırdı, ancak her iki toplumun direnişi ve daha sonraki saldırılar için hazırlıkları devam edecekti. 1930'ların geri kalanı ve İkinci Dünya Savaşı boyunca durum bu şekildeydi.
İkinci Dünya Savaşı sırasında İngilizler, politikalarını Siyonizme destek vermek yerine Filistin'e Yahudi göçünü engelleme olarak değiştirdi. Avrupa'da ortaya çıkan Holokost'tan kaçan Yahudiler bu politika değişikliğinden olumsuz etkilendi. Çünkü Avrupalı Yahudilerin Filistin'e ulaşmalarına yardım ederek onları kurtarmaya çalışan Siyonistler arasında ciddi bir kızgınlığa ve çatışmaya neden olmuştu.
1945'te savaş sona erdikten sonra, Filistin'in Yahudi nüfusu Britanya ile savaşmak için yeterince güçlenmiş ve seferberliğe hazır hale gelmişti. İngiliz hedeflerine yönelik Yahudi terör saldırıları, İngiltere'yi jeopolitik önceliklerini yeniden gözden geçirmeye zorlamaya yöneltti. En acımasız ve rezil saldırılardan birinde, 1946'da Kudüs'teki King David Oteli'nin İngiliz karargahına ev sahipliği yapan kanadı havaya uçuruldu ve yaklaşık 100 kişi öldü. 1947'de İngiltere Filistin'den ayrılmaya karar verdi. Bu arada, Filistin'e göç eden Holokost'tan kurtulanlar, bölgenin Yahudi nüfusunu daha da artırdı.
Aynı yılın Kasım ayında Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, Filistin'in Yahudi ve Arap devletlerine bölünmesini öneren bir kararı kabul etti. Plana göre, Kudüs uluslararasılaştırılmış bir şehir olacaktı. Teklif, bölgedeki Yahudi yöneticiler tarafından isteksizce de olsa kabul edildi, çünkü bu onların bir devlet kurma amaçlarının uluslararası düzeyde kabul görebilmesini sağlıyordu. Ancak Filistinli ve Arap gruplar, Filistin halkının çoğunun kendi kaderlerini belirleme haklarını görmezden geldiğini ileri sürerek bunu reddetti.
Modern İsrail'in doğuşu / 1948–49
1948-49 Birinci Arap-İsrail Savaşı, Yahudiler ve Filistinliler arasındaki aralıksız çatışmalardan sonra komşu Arap devletlerinin – kendi siyasi amaçları ve Filistinli Arap kardeşlerine yardım etmek için – Yahudilere müdahalesiydi. Mayıs 1948'de İngiliz birlikleri Filistin'i terk ederken, Siyonist lider (sonrasında ilk İsrail başbakanı) David Ben-Gurion İsrail devletinin kurulduğunu ilan etti ve bu noktada Mısır, Irak, Ürdün, Lübnan ve Suriye Filistinlileri korumak için İsrail'e saldırdı.
İsrail tamamen yanlış savaşlar nedeniyle doğan bir ülke. Hem Holokost'un mirası hem de Arap orduları Mayıs 1948'de saldırdığında bu süreç kaçınılmazdı. Yeni İsrail ordusuna karşı mücadele 1949'un başlarına kadar devam etti. Filistin milis güçleri savaş girişimlerini destekledi, ancak kötü organize oldular ve çok az askeri zekaya sahiplerdi. Genel olarak, Arap kuvvetleri kağıt üzerinde etkileyici görünse de, savaşma kabiliyetleri, askeri kaliteleri ve farklı ulusal güçler arasındaki komutalarının siyasi birliği zayıftı ve sonuç olarak kaybettiler.
İsrail'in başarısı, Ürdün'ün yanındaki engebeli Batı Şeria, Doğu Kudüs (Eski Şehir dahil) ve Sina Yarımadası'nın hemen kuzeydoğusunda Akdeniz boyunca uzanan Gazze Şeridi olarak bilinen bölge hariç, İngiliz yönetimindeki Filistin'in tamamını kapsayacak şekilde topraklarını genişletmesine olanak sağladı. Bu genişlemenin sonucu, İsrail'in eskiden İngiliz yönetimindeki Filistin'in %75'inden fazlasını kontrol etmesiydi – ya da başka bir deyişle, Filistinliler artık Filistin'in %25'inden daha azını elinde tutuyordu.
Daha sonra olanlar Arap-İsrail çatışmasıyla ilgili bize çok şey anlatıyor. Filistinliler için bu, yüz binlerce insanı mülteciye dönüştüren nakba (felaket) idi; İsrail için, Yahudi halkına karşı geniş çaplı bir saldırı karşısında bağımsızlık savaşının zaferiydi.
Her iki toplum da olayları çok farklı şekillerde gördü. İsrail perspektifinden bakıldığında, Araplar 1948'de İsrail'i yok etmeye can atıyorlardı ve başlattıkları savaş binlerce Filistinliyi mülteci konumuna getirdi. Filistinlilerin bakış açısından, İsrailliler onları sınır dışı etme ve böylece ülkeyi etnik olarak temizleme planına göre hareket ediyorlardı.
İsrail Filistinlileri sınır dışı etti. Ancak diğerleri savaş baskısı altında toplum olarak dağıldıkları için kendiliğinden ülkeyi terk etti; buna rağmen, 1949'dan sonra 100.000'den fazla Filistinli İsrail'de kaldı. Katliamı karşı katliam izledi: Yahudi güçleri Nisan 1948'de Kudüs'ün hemen batısındaki Deir Yasin'de yaklaşık 100 Filistinli sivili öldürdü; Kısa bir süre sonra, Arap savaşçılar Kudüs yakınlarında yaklaşık 80 Yahudi sağlık çalışanını öldürdü.
Birinci Arap-İsrail Savaşı'nın sonlanması, her ikisi de bugün büyük ölçüde çözülmemiş olan iki önemli siyasi sorunu arkasında bıraktı. İlk olarak, 700.000'den fazla Filistinli, Mısır yönetimindeki Gazze Şeridi'ndeki komşu Arap ülkelerinde ve Ürdün kontrolündeki Batı Şeria'daki mülteci kamplarında yaşıyordu. Vatansız, pasaportsuz ve mülksüzleştirilmiş olarak tamamen sefil bir hayattı ve dünyada hiç kimse bu insanların siyasi haklarının yok edilmesini ele almıyordu.
Bu arada İsrail, yüzyıllardır Arap ülkelerinde yaşayan ancak artık orada hoş karşılanmayan Mizrahi Yahudilerini kendine çekerek çalışan, işleyen bir Yahudi devleti inşa etti. Ancak Siyonistler bir Yahudi devleti hırsını gerçekleştirmiş olsalar da, hiçbir Arap devleti bu ülkeyi tanımamıştı. Bu da İsrail'in düşman komşular tarafından kuşatıldığı anlamına geliyordu. Her iki toplumun siyasi ihtiyaçlarının karşılanamamasının sonuçları, gelecek savaşları doğrudan beslemeye yarayacaktı.
Arap-İsrail savaşları / 1956–73
İnsanların bakış açısına bağlı olarak, İsrail'in oluşumunu takip eden Arap İsrail savaşlarının nedenleri, ya savaşı diplomasiye tercih eden saldırgan bir yayılmacı İsrail devletinde ya da İsrail'le konuşmayı reddeden ve bunun yerine Yahudi devletini ortadan kaldırmak isteyen uzlaşmaz bir Arap cephesinde yatmaktadır. Her ikisinin sonucu olarak Filistin halkı ortada kaldı.
İsrail, 1950'lerin başında sınırdaki tansiyonu tırmandırdı. Bu hamle 1956'da Süveyş Krizi olarak bilinen olaya yol açtı (İsrail, İngiliz ve Fransız kuvvetlerinin yeni pan-Arap lideri Cemal Abdül Nasır yönetimindeki Mısır işgali). İsrailliler, Nasır'ın savaşı İsrail'e saldırılar düzenleyerek ve Eilat limanını ablukaya alarak başlattığını düşünüyorlardı, ancak savaşın nedenleri tartışmalıdır. İsrail bu savaşı askeri olarak kazandı, ancak siyasi bir çözüm elde edemedi ve on yıldan biraz daha uzun bir süre sonra başka bir savaş başlayacaktı.
Haziran 1967 yangınının ciddi sonuçları oldu. Altı gün süren çatışmalar (Altı Gün Savaşı) boyunca İsrail güçleri Mısır, Ürdün ve Suriye ordularını imha etti ve Sina Yarımadası, Gazze Şeridi, Batı Şeria ve Golan Tepeleri'nde yeni ve büyük toprak parçalarını işgal etti. İsrailli paraşütçüler, Yahudilerin Ağlama Duvarı gibi kutsal yerlere ev sahipliği yapan Eski Şehir (Kudüs)'i ve Müslümanların al-Haram al-Sharif ve Yahudilerin Tapınak Tepesi olarak bildiği bölgeyi içeren Doğu Kudüs'ü de ele geçirdi.
Bu, İsrail için sıra dışı bir askeri başarıydı, ancak 1967 savaşı siyasi değişimlere de yol açtı. Yakın zamanda fethedilen Batı Şeria, Gazze Şeridi ve Golan'da mesihçi, daha az laik, yerleşimci sömürge temelli bir Siyonizm gelişecekti. Bu yerleşimciler, 1974'te Siyonizm'deki yeni havayı yansıtmak için ortodoks bir sağcı örgüt olarak Gush Emunim'i (‘Bloc of the Faithful’) kurdular. İsrail'deki Yahudileri ise daha laik ve daha dindar olarak ikiye ayrıldı.
Bu arada, küçük düşürülen Araplar, yenilgilerini kabul etmeyi reddettiler. Sonuç olarak bir başka savaş başladı: 1973'teki Yom Kippur Savaşı, adını Mısır ve Suriye güçlerinin saldırdığı Yahudilerin en kutsal dini gününden alıyor. Bu savaşın ilk aşamaları Araplar için daha başarılı ilerlemesine rağmen, İsrailliler başarılı bir şekilde karşı saldırıya geçtiler. Çatışma, İsrail ve Mısır'ı 1979'da bir barış anlaşması imzalamak zorunda bıraktı. Mısırlı lider Enver Sedat'ın İsrail'e yaptığı tarihi ziyarete rağmen, çatışmanın temelindeki meseleler hâlâ temelden çözülmemişti. Filistinliler devletsiz kalmıştı ve savaşları devam etmek zorundaydı.
İsrail Mısır ile barıştan sonra, 1982'de Lübnan'ı işgal ederek orada konumlanan Filistinli savaşçılara saldırdılar ve Güney Lübnan'da kalmaya devam ettiler. Fakat en nihayetinde, 2000 yılında Hizbullah gibi Lübnanlı Müslüman Şii milis güçleri olarak yapılanan yeni bir düşmanla karşı karşıya kaldıklarını anladıklarında çekildiler.
Çıkmaza düşen ilişkiler / 1987–96
Daha geniş bir siyasi ilerlemenin olmaması, 1967'de İsrail tarafından işgal edilen Batı Şeria ve Gazze topraklarındaki Filistinliler arasında engellenemez bir öfkeye yol açmıştı. Bu öfke 1987'de, sonunda Gazze'de tam ölçekli bir ayaklanmaya – intifada – patlak verdi ve bu ayaklanma kısa sürede Batı Şeria'ya yayıldı. Kitlesel ayaklanmalar, aralarında çocukların da bulunduğu insanların İsrail askerlerine ve tanklarına taş atmaktan(?) daha ileriye gidemedi . Askerler, bazıları çocukları hedef alan fiziksel şiddet ve ölümle sonuçlanan ataklarla karşılık verdi. Ortaya çıkan görüntüler, tüm dünyaya yayılan İsrailliler için korkunç bir reklam olacaktı.
İsrail'in askeri gücü, silahsız göstericilere karşı konvansiyonel ordulara karşı olduğu kadar iddialı değildi. Yüksek teknolojili silahlar ve taş atanlar arasındaki asimetrik savaş, görünüşte daha fazla güce sahip olan tarafın her zaman istediğini elde edemediğini bize gösterecekti. Bu, iki tarafı da diyalog kurmaya yönlendirdi ve Filistinliler adına Yaser Arafat ve İsrail başbakanı Yitzhak Rabin sonunda bir tür anlaşma yaptı.
İki taraf 1993'te tarihsel bir hamle yaptı ve Arafat'ın Rabin ile Beyaz Saray'ın bahçesinde ABD başkanının önünde el sıkıştığı bir anlaşma imzaladı. Bu özellikle Arafat'ı yıllarca amansız bir terörist düşman olarak gören Rabin için önemli bir andı.
Barış penceresi kısa bir süreliğine açıldı ve hızla kapandı. Müzakerelerin neden başarısız olduğuna dair genel bir görüş şunu iddia etti: İsraillilerin barış için toprak takas etmeye isteksiz olmaları; bir diğeri ise savaşı barışa tercih eden Filistinlilerin, kendilerine sunulan kısmen gerçekçi bir anlaşmayı kabul etmeye isteksiz olmalarıydı. Hangi bakış açısı doğru olursa olsun, henüz tamamlanmamış müzakereler 1995 yılında Rabin'in barışçıl davranışlarına kızan aşırı dindar bir İsraillinin, kendisini Tel Aviv'de vurarak öldürmesiyle tamamen sarsılacaktı.
Bu olayı yalnızca kaos takip etti. Her iki taraftaki aşırılık yanlıları, bir dereceye kadar dahi uzlaşma öneren herhangi bir barış anlaşmasına kökten karşı çıkıyorlardı. Filistinli intihar bombacıları İsraillileri otobüslerde ve pazar yerlerinde havaya uçurdu. 1996'da İsrail'de Benjamin Netanyahu liderliğindeki sağcı bir hükümet iktidara geldi ve Rabin'in yaptığı siyasi değişiklikleri engellemeye başladı.
Analistler,
bugün yeniden iktidarda olan (Haziran 2021'de ayında görevi sonlandı) Netanyahu'nun, İsrail'in kalıcı bir siyasi çözüm için bir parça toprağından vazgeçmesine yol açacak her türlü siyasi diyaloğu bozmak için gayretle çalıştığını, bunun yerine etkisiz müzakereleri ve Filistinlilere birbirinden uzak özerk kontrol alanları teklifini tercih ettiğini savunuyorlar. Netanyahu'nun destekçileri başkanlarının politikalarını, Filistinlilerin bir uzlaşma anlaşması yapma ve İsrail'in var olma hakkını kabul etme isteksizliğinin doğal sonucu olarak görüyorlar.
Devam eden muamma / 1996-günümüz
Siyasi iletişim eksikliği daha fazla çatışmaya yol açtı. 1996'dan sonra Filistinlilerin İsrailli sivillere yönelik saldırıları ve 2000'de ikinci bir intifadanın (El Aksa İntifadası) başlaması, İsrail'in intihar bombacılarını durdurmak ve Batı Şeria'yı abluka altına almak için devasa bir Batı Şeria Duvarı inşa ederek misilleme yapmasına ve aynı zamanda 1967'de alınan topraklarda yeni yerleşim bölgeleri inşa etmesine yol açtı.
2005'te İsrail yerleşimleri Gazze'den çekildi. Bu çekilme tam olarak Filistinliler içinde, Gazze merkezli İslamcı Hamas hareketi ile Batı Şeria'da, milliyetçi Fetih partisi merkezli Filistin Kurtuluş Örgütü liderliğindeki seküler siyasi gruplar arasında bir bölünme yaşanmadan kısa bir süre önce gerçekleşti. Bu bölünmeye neden olan Filistin kampı içindeki iç bölünmeler, İsrail ile herhangi bir müzakerede ortak bir cephe oluşturmayı zorlaştırdı. Dolayısıyla olası bir barış anlaşmasını konuşmak artık imkansız. Çünkü şu anda iki apayrı Filistin gruplaşması var – bunlardan biri olan Hamas, İsrail'in yıkımını tüzüğüne açıkça yazmış durumdadır.
Birçok İsrailli, Filistinlilerin barış konusunda ciddi olmadıklarına ikna olmuştu. İsrail'in Lübnan'ı işgali, 2006'da İsrail'e saldıran Lübnanlı Hizbullah'la (İran destekli) başka bir çatışmaya yol açtı. 2014'te İsrail, Hamas militanlarının roket saldırılarına yanıt olarak Gazze'ye geniş çaplı operasyonlar başlattı; daha yakın zamanda, İsrail askerleri, İsrail'in sınırına doğru hareket eden Gazzeli protestocuları vurmuştu.
Savaş hala sürüyor ve sürmeye devam edecek. Bir çözüm bulmak için süregelen uğraşlara rağmen, İsrail ve Filistin devletlerinin yan yana var olduğu iki devletli bir çözüm için daha fazla gelecek görmek, mantık dışı bir iyimserliğe ihtiyaç duyuyor. Benzer şekilde, her iki toplumun "evi" olarak tek bir İsrail-Filistin devletinin kurulmasıyla sonuçlanan iki uluslu bir çözüm de olası görünmüyor.