“… Araba yavaş yavaş yaklaşıyordu ve görünüşe göre çoktan fark edilmiş. Yanında oturan paltosunun yakasını yukarı kaldırmış Alman hala bir şeyler gevezelik ederken, diğeri, atları süren şapkasını kulaklarına kadar çekmiş, boynunu uzatmış, bakıyordu. yola. İvanovski, karnının altına bir el bombası sokarak hareketsiz yatıyordu. Kamuflaj ceketiyle belli bir mesafeden pek fark edilmediğini ve ayrıca yolunun karla kaplı olduğunu biliyordu. Kıpırdamamaya çalışarak ve neredeyse tamamen nefes almayı bırakarak saklandı, gözlerini kapadı; fark ederlerse, onun öldüğünü düşünsünler ve yakına gitsinler.
Ama yaklaşmadılar, yirmi adım kadar atları durdurdular ve ona bir şeyler bağırdılar. Hâlâ kıpırdamadı ve yanıt vermedi, onları yalnızca gevşekçe kapattığı göz kapaklarının arasından gizlice izledi, bu gece altında bir el bombasının kurtarıcı yuvarlaklığını her zamankinden daha fazla hisseden bir şefkatle. … «