

||20 March 2017|
Mimarlık ve ürünleri için dünyanın en büyük ödül programı olan Architizer’ın A + Ödülleri genel oylaması 14 Mart’ta başladı!
New York Times’a bu yıl nisan ayında konuşan Mimar Yen Ha, mesleğe karşı rahatsızlık oluşturan bir gerçeği ortaya koydu: Kadınlar hala stüdyoda, inşaat alanında ve her iki taraf arasındaki her yerde saygı için günlük bir savaşla karşı karşıyadır ve iş yerlerinde ayrımcı davranışlar devam etmektedir.
“Kesinlikle engellerle karşı karşıyayız. “dedi Yen Ha. “Hâlâ beyazların ortamında, erkek egemen olduğu bir alan ve işyerinde veya geliştiricilerle büyük bir toplantıda bir kadının görülmesi yaygın değildir. Her gün, birisine, aslında bir mimar olduğumu hatırlatmam gerekiyor. Ve bazen sadece bir mimar değil, aynı zamanda kadın mimar. ”
Bu düşünceler, Times’tan röportaj yapan diğer kadın mimarların çoğu ile paylaşılıyordu ve yorumları, meslekte kadınlar için nihai bayrak taşıyıcının beklenmedik şekilde ölmesinden sadece birkaç gün sonra geldi: Dame Zaha Hadid. Hadid’in kendisi, iş yerinde ayrımcılığa karşı yapılan kampanyalara rağmen “hâlâ bir insanın dünyası” olduğuna dikkat çekerek, mimaride toplumsal cinsiyet eşitliğinin olmadığını söyledi.
Tam 50 yıl aradan sonra, bu iki fotoğraf A + Ödülleri tarafından tanınan iki önemli kadını tasvir ediyor: Las Vegas’taki Denise Scott Brown (solda); Jeanne Gang, Yılın A + Ödülleri Firmasını seçti (sağda).
Architizer’ın A + Ödülleri Gala’sı, ertesi ay sadece Zaha’nın olağanüstü mirasından değil, aynı zamanda kadın mimarlara yönelik zorlu bir geleceği de hatırlattı. Chicago ve New York merkezli firma Studio Gang’ın kurucusu Jeanne Gang, Amerika Birleşik Devletleri ve ötesinde yeni işler hazırlayan yetenekli yeni nesil tasarımcıların ön planında, açgözlü Yılın Firması ödülünü aldı.
İki yıl önce, Denise Scott Brown, kendisine ve kocası Robert Venturi’ye verilen Architizer’ın Yaşam Boyu Başarı Ödülü’nü aldı. Scott Brown’ın Pritzker Ödülü’nün 1991′de geride bırakıldığı önemli bir anda, Zaha Hadid ve Robert Venturi’nin de bulunduğu yüzlerce tanınmış mimarın imzaladığı bir dilekçeye rağmen 2014 Pritzker Ödülü jürisi tarafından ele alınmayan bir skandaldı bu.
Mesleğin içinde yenilikçi kadınları için önemli bir yıl daha beklerken, şimdiye kadarki ve geçmişten 26 kadını vurguladık ve yapılı çevre hakkında nasıl düşündüğümüzü sayısız şekilde ortaya koyduk.
Listemizden bir anahtar adı kaçırdığımızı düşünüyorsanız, lütfen yorumlarınızda bize bildirin ve 2017 A + Ödülleri’nde en iyi projeler hakkında söz etmeyi unutmayın – genel seçimler önümüzdeki hafta 14 Mart’da başlayacaktır. .
Solda: Public Farm 1, Amale Andraos firması WORKac tarafından Long Island City’nin MoMA PS1′i gerekçesiyle 2008′de kuruldu; Müze kurulumu “PS1′deki kullanımından sonra geri dönüşümlü, ucuz ve sürdürülebilir malzemelerden yapılmış canlı bir yapı” olarak nitelendirdi;
Amale Andraos
Son yirmi yılda Amale Andraos kendisini bir mimar, eğitimci ve kentsel kuramcı olarak ortaya koydu. Columbia Üniversitesi Mimarlık, Planlama ve Koruma Enstitüsü dekanı Andraos, WORKac’ın kurucu ortağıdır; “kentsel, kırsal ve doğal kesişimi mimariyi teşvik etmek” için çalışan bir firmadır. Yayınlarında 49 Şehrin ve Kaldırımın Üzerinde-Çiftlik. Her ikisi de şehirler, çiftlikler ve doğa arasındaki ilişkiyi yeniden tanımlamaya çalışıyor.
Solda: The Smile, Alison Brooks Architects tarafından 2016 Londra Tasarım Festivalinde Amerikan Sertağaç İhracat Konseyi (AHEC) ile birlikte geçici bir kurulum yaptı. Bu minimalist pavyon, çapraz lamine ahşabın yapısal potansiyelini sergiledi.
Alison Brooks
Şekle ve orana bir heykeltıraş gibi yaklaşımıyla Londra merkezli bir mimar olan Alison Brooks, İngiltere’nin en orijinal mimarlarından biridir. 2013′te Yılın AJ Kadın Mimar Ödülü’nü aldı. Jüriden biri Paul Monaghan panel seçimi için alkışladı ve “heykel, mimari ve detay karışımının onu İngiliz mimarisinde böylesine güçlü bir güç haline getirdiğini” söyledi.
Sağda: Uygun fiyatlı modüler konut, Tatiana Bilbao, Meksika tarafından tasarlandı.
Tatiana Bilbao
Tatiana Bilbao zarif, geometrik konutlar tasarlamakla ünlüdür, ancak Mexico City merkezli mimarın kalıcı mirası, sürdürülebilir, ekonomik konut için önerdiği yaratıcı çözümler olabilir. Bilbao, 2015 yılında Architizer ile yaptığı röportajda, 8000 dolara kadar bir araya getirilebilen son derece özelleştirilebilir modüler ev dizisi oluşturma planını görüştü. Bilbao, “Bizim fikrimiz, bu ev için birçok olasılık olduğunu, hacim ekleyebileceğini ve evi büyümeye, değiştirmeye ve genişletmeye devam edebildiğini göstermekti” dedi
Solda: SESC Pompeia, Sao Paulo, Brezilya;
Lina Bo Bardi
Lina Bo Bardi (1914 – 1992), materyallerin etkili bir şekilde kullanılması ve tasarımın toplumsal olanaklarının ömür boyu keşfedilmesi ile tanınan, İtalyan doğumlu, Brezilyalı bir mimardı. Kendine has bir duyarlılığı, 1982 yılındaki SESC Pompeia’daki tam bir ifadeyle, pencereler yerine havai yollar ve asimetrik porselenler içeren dönüştürülmüş bir fabrikada bulundu. Bu kış Sao Paulo’ya bir gezi planlamak için yeterli olan bu “fabrika boş zaman merkezi” ne tamamen benzeyen başka bir bina yok.
Sağda: VSBA’nın İl Capitol Binası, Toulouse, Fransa,
Denise Scott Brown
Venturi, Scott Brown ve Associates firmasını kurduğu Robert Venturi’nin yenilikçi mimarı, çığır açan teorisyeni ve eşi – Denise Scott Brown, gerçek bir Amerikan simgesi. 2015′te Scott Brown ve kocası, Architizer’ın A + Yaşam Boyu Başarı Ödülünün ikili alıcılarıydı. Bu çifti, “Postmodernizm” olarak bildiklerini şekillendirme için başka yaratıcı ekiplerden çok daha fazla şey yaptıkları için uygun bir seçim oldu. Scott Brown, Architizer’a ödülle birlikte verilen bir röportajda “hiçbir kusursuz fikir anlayışı yok” dedi. “İşbirliği mimarinin gerçeğidir.” Diye devam etti.
Solda: Gizlilik ve Tanıtım, Beatriz Colomina’nın en tanınmış kritik eserlerinden biri ve Cinsellik ve Mekan
Beatriz Colomina
Dünyanın önde gelen mimarlık tarihçileri arasında yer alan Colomina’nın araştırması, mimarlık ve medya arasındaki ilişkiye odaklanıyor. Mimariyi diğer disiplinlerle ilişkilendirmeye olan ilgisi, Princeton Üniversitesi Mimarlık Okulu için dönüştürücü nitelikte ve okulun “Medya ve Modernite” lisansüstü programını kurdu. “Modern mimarlık” bir zamanlar “yalnızca medya ile olan etkileşimi ile modernleşiyor” yazdı. Sanatçının çalışmaları, mimarinin modernite ile ilgili daha geniş kapsamlı sorularıyla ilgilenen herkes için okunması zorunludur
Sağda: Kayonza’daki Kadın Fırsat Merkezi, Ruanda;
Sharon Davis
Mimarlık, finans alanında uzun yıllar çalıştıktan sonra vites değiştiren Sharon Davis için ikinci bir kariyer kazandı. Ancak, bir zamanlar derece elinde olduğunda Davis, kendisi için bir isim vermeye vakit harcamıyordu. İlk büyük projesi Ruanda’da çokça alkışlanan Kadın Fırsat Merkezi idi. Architizer muhabiri Emily Nonko’nun açıkladığı gibi, bu proje “Ruanda kadınları için güvenli bir toplanma yerinin olmamasından daha fazlasını ele almak zorundaydı – ayrıca ekonomik fırsat ve sağlam bir sosyal altyapı oluşturmak durumunda kaldı”.
Davis’in geliştirdiği program şık ve fonksiyonel: bir çiftçinin pazarı, bahçeleri, konuk konutları ve topluluk alanını içeren bir kampüste hepsi dairesel bir formasyonda düzenlendi. Elbette, Davis tarafından web sitesinde özetlenen, şirketin “toplulukların geleceğini değiştiren olağandışı binalar tasarlama” amacını savunan dönüşümsel vizyonunu sürdürüyor.
Solda: “Phantom Restaurant, Opera Garnier,” Paris, Fransa;
Odile Decq
Odile Decq, hayal gücüyle konuşan bir mimar. Paris’teki ünlü Opera Garnier’deki “Phantom Restaurant”, çarpışan zamansallıklarla ilgili bir çalışma olup, opera binasının tonozlu beaux arts tavanına meydan okuyan kırmızı ve beyaz biyomorfik formlarla. Bununla birlikte, iyi bir opera fanının bildiği gibi, çatışma uyumlu hale getirilebilir. “Phantom Restaurant” da, eski ve yeni stiller, her birinin dramını artıran bir çeşit dansa katılırlar. Gerçekten de, cesurluk Decq’ın tüm çalışma organının köşe taşıdır ve zerafetin sınırlama tarafından tanımlandığı fikrine keskin bir tavır takınır.
Sağda: Boston Limanına bakan Çağdaş Sanat Enstitüsü;
Liz Diller
Ünlü firma DILLER SCOFIDIO + RENFRO’nun kurucu ortağı Liz Diller, 70′lerin sonlarından beri sanatın ve tasarımın keskin kenarında. Diller’in şirketi, Swiss EXPO 2002′de bir medya pavyonu olarak hizmet veren, yaşanabilir, insan yapımı bir bulut olan Blur Binası ve Boston’un Çağdaş Sanat Enstitüsü gibi işlevsel simgeler gibi kavramsal projelerle yenilik konusundaki ününü kesinlikle kazanmıştır.
Diller, kurulu mimari sözleşmelerden özgür kalma becerisi için bir sanatçı olarak geçmişi olarak nitelendiriyor. “İlk yıllar bana kritik bir duruş ve mimarlık konusuna meydan okumak ve diğer kültürel disiplinlerle nasıl etkileşim kurabileceğini öğretmek için bir fırsat verdi” diye belirtti. “Hemen binalar yaparak başlayamadım.” Diye devam etti.
Solda: Nijerya’daki İbadan Üniversitesi;
Jane Drew
Jane Drew (1911 – 1996), sadece yüzyılın ortalarında İngiltere’de önemli bir yer tutan tanınmış bir kadın mimar olmakla kalmayıp, Modernizmin açık sözlü savunucusu olarak dalgalanan önemli bir İngiliz mimar oldu. Sosyal ve uluslararası alanda tanınan bir mimar olan Drew, olağanüstü kariyeri, yerli İngiltere’sinin yanı sıra Batı Afrika, Hindistan ve İran’da da büyük projelere imza attı. Onun ifadesinde, “mutfaklardan yukarıya doğru her şeyi” tasarladı ve her zaman formu ve işlevi birleştirmeye yönelik bir gözle görünür katkılar sundu.
Sağda: Eames Evi, Pasifik Palisades, Kaliforniya;
Ray Eames
Kocası Charles Eames (1907 – 1978) ile birlikte Ray Eames (1912 – 1988) Amerikalı nesiller için modernist ortamı tanımladı. İkonik kalıplı kontrplaklı Eames’in şezlonguna ek olarak ikili, Los Angeles’taki Eames House’u tamamen endüstriyel prefabrike çelik parçalar olmak üzere inşa etmekle bilinir. Çiftlerin evleri ve stüdyosu olarak on yıllarca hizmet verecek olan bina, verimlilik ve kalite hakkında uzun zamandır devam eden fikirleridir.
Solda: Aqua Tower, Chicago,
Jeanne Gang
MacArthur üyesi ve Chicago’daki Studio Gang’ın kurucusu olan Gang, Amerika’nın en önde gelen mimarlarından biridir. 82 katlı gökdelen Aqua, simgesel kuleleri ile tanınır. Chicago’ya damgasını vuracak kadar önemli bir mimar ve vizyon sahibi olmasına rağmen, Gang’ın yaratıcılık felsefesi tevazu ve açık görüşlülüğü vurgular. “İyi fikirler her yerden geliyor,” dedi bir keresinde. “Yazmaktan çok iyi bir fikri tanımak daha önemlidir.” Diye devam etti.
Sağda: Bir kayalık ev, Stockholm, İsveç;
Petra Gipp
İsveç soğuk bir yer, ülkenin edebiyatına ve mimarisine yansıyan bir gerçektir. Petra Gipp’in temiz çizgileri ve ham yüzey tercihi ile yaptığı çalışmalar kesinlikle bu geleneğin bir parçasıdır. Çalışmaları bize doğru, ne zaman yapıldığını, soğukluğun nasıl rahatlattığını gösteriyor.
Solda: e.1027, Roquebrune-Cap-Martin, Fransa;
Eileen Gray
Hem kişisel hayatında hem de kariyerinde öncü olan Eileen Gray (1878 – 1976), şimdiye kadar İrlanda’dan çıkacak en önemli tasarımcılardan biridir. Mobilya tasarımları ile tanınan Gray, aynı zamanda Fransa’nın güneyinde kendisi için tasarlanmış bir ev olan e.1027′de yıllarca yaşayan bir mimardı.
Sağda: Atelier Bow-Wow tarafından Tokyo’da bölünmüş seviye ikameti;
Momoyo Kaijima
Atelier Bow-Wow’un kurucu ortağı olan Momoyo Kaijima, bir tasarımcı olduğu kadarıyla bir teorisyen olan bir avuç seçkin mimar arasındadır. Firmasının duyarlılığı hakkında daha fazla bilgi edinmek isteyen okuyucular, Amazon’un belirttiği gibi “mimarların unutmak isteyecekleri mimari” üzerine odaklanan Kaijima’nın yerli şehri için hazırlanan rehber Made in Tokyo’yı kontrol etmelidir.
Bu ve diğer projelerde, Kaijima ve Atelier Bow-Wow’daki ekibinin geri kalan kısmı, alanların günlük yaşamın siperlerinde nasıl kullanıldığını anlamaya çalıştıklarını belirtmekten çekinmiyorlar. Gerçekten de, firmanın ampirik etkenleri Kaijima’nın kişisel sloganıyla özetlenebilir: “Bilgi olmadan tutku kaçak bir attır.”
Sağda: Marion Mahony Griffin’in Avustralya başkenti Canberra’nın planlanan şehri önerisi; Solda: Mahony Griffin kocası ve işbirlikçisi Walter Burley Griffin’le;
Marion Mahony Griffin
Marion Mahony Griffin
Öncüler var ve sonra dünyanın ilk lisanslı kadın mimarlarından biri olan Marion Mahony Griffin (1871 – 1961) dir. Jüri okulunun kurucu üyelerinden Mahony Griffin daha sonra evleneceği Frank Lloyd Wright ve Walter Burley Griffin ile birlikte çalıştı. Burley Griffin ile birlikte, Avustralya’nın başkenti Canberra şehrinin planını, prairie okul tasarım ilkelerine göre yaptı.
Sağda: Büyük Amerikan Kentlerinin Ölümü ve Hayatı;
Jane Jacobs
Bir kütüphane kentsel planlamayla ilgili yalnızca bir kitap içeriyorsa, muhtemelen Jane Jacobs’un 1961′de yayınlanan Büyük Amerikan Kentleri Ölümü ve Hayatı adlı klasiğidir bu. Jacobs “kentsel yenilenme” eğilimine direndi ve kendiliğinden gelişmesine izin verilen mahallelerin işlevselliğini kutladı. “Kentler herkes için bir şeyler sağlama yeteneğine, yalnızca herkes tarafından yaratılmış oldukları için” yazdı. Bayan Jacobs 2006′da vefat etti
Solda: Vault House, Oxnard, Calif .
Sharon Johnston
Bunun gibi bir mimari blogları okumanın en büyük keyiflerinden biri, fantastik, dünyevi evlerde yaşamak olduğunu hayal edilebilir. Sharon Johnston ve firması Johnston Marklee, mimarlıkla fantazi arasındaki bu ilişkinin farkındalar. Oxnard, California’daki Vault House gibi yapılar yaratıyorlar: eğlenceli, şık ve günümüzden çok geleceğe ait görünen binalarıdır.
Sağda: Vietnam Gazileri Anıtı, Washington, D.C ;
Maya Lin
Bir mimar, heykeltraş ve açık alan sanatçısı olan Maya Lin’in kariyeri çeşitli alanlarda başarı ile damgalandı. Ancak en iyi ihtimalle öğrenci iken tasarladığı bir proje ile tanınıyor: Washington, DC’deki Vietnam Gaziler Anıtı Çatışmada kaybolan tüm Amerikan askerlerinin adlarını gösteren bir duvarla çevrili iki dönümlük bir arsa, bu anıt kabul edildi O zaman minimalizm nedeniyle tartışmalıydı.
Bugün, yaygın olarak bir başyapıt, ulus için derin ve kalıcı bir iz bırakan bir çatışmanın göze hoş görünmeyen, aç gözlü bir haraç olarak görülüyor. “Savaşa modern bir yaklaşımın tanımı,” dedi, “bireysel hayatların kaybolduğunun kabulü.” İle eleştiriel olarak bakıyor.
Solda: Neri Oxman’ın ipek pavyonu, ipekböceklerinin özenle tasarlanmış bir çelik çerçeveye yaslanarak oluşturuldu;
Neri Oxman
Bazı mimarlar şu an konuşmaya çalışmaktadır; diğerleri gözlerini geleceğe çevirmiştir. Neri Oxman bu ikinci tipolojiye girer. İsrail-Amerikalı bir mimar, tasarımcı ve akademisyen Oxman, biyoloji ve bilgisayar bilimlerinden, mimarlık alanındaki bulguları uygulamaktan duyduğu ilgiyle tanınmaktadır. Bu alan, önümüzdeki yıllarda köklü bir değişim gösterecektir. “Yakın gelecekte, binalarımızı ve evlerimizi 3B olarak basacağımıza inanıyorum,” dedi bir keresinde.
Sağda: Barselona koltuğu
Lilly Reich
Lilly Reich (1885 – 1947), Mies van der Rohe ile olan işbirlikleri için en iyi bilinen bir Alman modernist tasarımcıydı. Birçok kişi, zerafetin ve sofistike bir sembol kalmış bir mobilya parçası olan Barselona Sandalyesi tasarımında tam ortak yaratıcı değil, sadece bir ortak çalışmacıdır. Knoll’daki Tasarım ve Yönetim Başkan Yardımcısı Albert Pfeiffer, “Mies’in sergi tasarımındaki katılımı ve başarısı, Reich ile olan kişisel ilişkisi ile aynı zamanda başladı” tesadüfi oldu. Dedi.
Solda: Yeni Müze SANAA, New York;
Kazuyo Sejima
SANAA’nın Kazuyo Sejima, basit geometrik öğelerle ne kadar çok şey yapılabileceğini anlayan bir mimarıdır. New York’taki Yeni Müze için tasarımını yaptı: Şema çok az olsa da – yığılmış küp serisi – ofset düzenlemeleri, Bowery’nin en çarpıcı binalarından biri olmasını sağlar.
Sağda: New York şehrinde yeni bir konut projesi olan 200. Onbirinci Cadde;
Annabelle Selldorf
Annabelle Selldorfu, New Yorkerda eski mimarlık eleştirmeni Paul Goldberger, stilini “… mükemmel oranlara sahip, nazik hassasiyetin modernizmi” olarak nitelendirdi. Selldorf, pratikliğini şöyle anlatıyor: “Bir çeşit mantık arıyorum Uzaya hareket etmenize ve onu güzel ve rasyonel olarak algılamanıza olanak tanıyan. “
Solda: Kaliforniya’daki Los Angeles’taki Pasifik Tasarım Merkezi;
Norma Merrick Sklarek
Norma Merrick Sklarek (1926 – 2012), ilk büyük Afrikalı-Amerikalı kadın mimar, gerçek bir öncü idi. Los Angeles Uluslararası Havaalanı’ndaki (LAX) Terminal Binası ve Pasifik Tasarım Merkezi de dahil olmak üzere en tanınmış projeleri, kendine has bir çizgi ve renk hissi ortaya koyuyor. Sklarek, bir zamanlar mesleğe girerken karşılaştığı zorlukları şöyle anlatıyor: “Okulların kotaları vardı ve kadınlara karşı bir kota ve siyahlara karşı kota vardı. Mimaride, hiçbir rol modelim yoktu. Bugün gelen diğerleri için bir rol modeli olmaktan mutluluk duyuyorum. “
Sağda: Ağustos Wilson Afrikalı Amerikan Kültür Merkezi, Pittsburgh, Pa
Allison Williams
On yıllar boyu devam eden kariyeri boyunca Allison Williams, San Francisco’daki Perkins + Will ve AECOM da dahil olmak üzere dünyanın önde gelen bazı şirketlerinde, şu anda Tasarım Direktörü olarak görev yapan birçok büyük projede çalıştı.
Pittsburgh’daki Afrikalı Amerikan Kültürü için August Wilson Merkezi de dahil olmak üzere en tanınmış binaları, sitenin potansiyelini en üst düzeye çıkarmak konusundaki kararlılığını göstermektedir. Örneğin, August Wilson Centre, sıkı bir sokak köşesinde yer almasına rağmen geniş, açık ve aydınlıktır.
Solda: Haydar Aliyev Merkezi, Bakü, Azerbaycan;
Zaha Hadid
Zaha Hadid bu yılın başında dünyadan geçtiğinde dünyanın en tanınmış ve en çok sevilen mimarlarından biriydi. Cesur çizgileri ve heykel gibi efsane olarak yaptığı eserler, birçok kişiyi mimarlık fanı haline getirecek kadar güçlü. Hadid’in benzersiz vizyonu, dijital ve görsel teknolojileri tüm potansiyellerine iterek, yalnızca dönüştürücü olarak tanımlanabilen binalar yaratmasını sağladı. “Mimarlık öğretebileceğimi sanmıyorum,” dedi bir keresinde. “Sadece insanlara ilham verebilirsiniz.”
Kaynak: www. architizer.com
Çeviri: Mimdap