Üç gün önce Hashimoto Hastalığı teşhisi kondu. Vücudun kendi bağışıklığının tiroid hormonu üretimine saldırdığı bir otoimmün bozukluktur. İki gün önce tiroid takviyeme başladım (takviye olarak adlandırmakta ısrar ediyorlar ). Hayatımın geri kalanında bunu almam gerekecek.
Şimdi, sağlığım yüzünden çıldırdığımı itiraf edeyim. İçtenlikle söyledim. Haftada 5 kez çalışıyorum. Ben büyük bir yürüyüşçüyüm. Beslenmemi takip ediyorum. Sağlıklı, ev yapımı yemekler ve neyin varsa yiyorum. Temel olarak, zindelik için ekstra mil gidiyorum.
Doğal olarak, hipotiroidizmimi keşfettiğimden beri oldukça üzgünüm. Bu birkaç aydır devam ediyor. Görünüşe göre, tiroid karamsar bir hormondur ve durumunu sonuçlandırmadan önce aylarca kan testi yaptırırlar. Sonra, üç gün önce - bam. Otoimmün rahatsızlığı. İşler. Beynin kötü haberler yüzünden nasıl çıldırdığını biliyorsun.
Bu arada arkadaşlarım ve ailem de bundan haberdar oldu. Teşhisimin beni insanların renkli yorumları ve yanıtları kadar etkilemediğini söyleyeyim. İmza gücü ' sosyal iletişim ' olan bir tür için , insanlar zor konuşmalarda nasıl gezinileceği konusunda oldukça sağır ve dilsizdir.
Bu yüzden, kötü haberler alan veya genel olarak travma geçiren birine ne söylenmemesi gerektiğine dair bu rehberi yazıyorum:
Bunu söylemenin gerçekten uygun olduğu tek zaman, eğer kollarınızda gözlerimi dışarı çıkarırsam. Kısacası, asla.
Tabii ki iyi niyetlisin. Elbette daha iyi hissetmemi istiyorsun. Elbette muhtemelen sadece yardım etmeye çalışıyorsun. Ama size söyleyemem ki insanlar, iyi niyetli insanlar, bunun gibi duyarsız şeyleri kaç kez tekrarlıyorlar:
Oh, endişelenme. Güzel olacak .
Oh, bu hiçbirşey. Hiçbir şey . Bu sadece küçük bir aksaklık .
Günümüzde bunun için pek çok çare var.
Size bu ifadelerin neden yardımcı olmadığını anlatacağım.
Acı çeken her insan, bir düzeyde, her şeyin muhtemelen yoluna gireceğini bilir. Şimdi değilse, sonunda. Ama şu anda zihinleri şaşkınlık, panik ve sadece saf kederle sarsılıyor.
Duymak istediğimiz şey, mücadelemizin bir doğrulamasıdır. Ancak 'her şey yoluna girecek' konusunda ısrar ettiğinizde, mücadele ettiğimiz konuyu küçümser. Sorun yeterince önemli değilmiş gibi hissediyoruz. Ya da daha kötüsü, muhtemelen aşırı tepki gösteriyoruz.
Bu tür bir tutum, zaten akıl sağlığının sınırlarını aşmakta olan arkadaşınızı / iş arkadaşınızı / tanıdıklarınızı daha da izole eder. Bu yüzden çoğu insan sorunları hakkında konuşmaktan hoşlanmaz, hatta sorunları kabul etmez.
İhtiyaç duydukları şey empatidir.
Ve her şeyin ötesinde bu parçada söyleyeceğim; Üzgün biriyle empati kurmak sizinle ya da onun için en iyi olduğunu düşündüğünüz şeyle ilgili olamaz. Empati tamamen acı çeken kişiyle ilgilidir - şu anda ihtiyaçları olan şey ve sıradan ifadelerin o anda onlara ne kadar duyarsız ve aşağılayıcı gelebileceği.
Empati bir isim değildir. Bu bir fiil, bir eylem.
İşte gerçek empati göstermek için yapmanız gerekenler ~ onlara arkadaşlık etmek, onları bir kahve içmek için dışarı çıkarmak veya onlarla oturup dinlemek. Başınızı sallayın ve evet deyin, kederinizi anlıyorum. Cümlelerini yeniden ifade edin ve bunları anlayışlı bir bakışla onlara geri verin.
Ve 'iyi olacaksın' demek istediğinizde, bunu bir soru gibi ifade etmeye çalışın.
"Ama uzun vadede iyi olacak mısın?" Senin için endişeleniyorum. İyi olacak mısın?'
Birisi benden cesur olmamı her istediğinde gözlerimi deviriyorum. Aklımda ~ lütfen kapa çeneni .
Budizmin ilk gerçeği, hayatın acı çekiyor olmasıdır ( dukha ). Bu, yaşamayı bir cesaret eylemi haline getirir. Ve burada hayatımın geri kalanında biraz hap almak zorunda kalacağım gerçeğine karşı takla atan bir beyinle günümde yaşıyorum. Bir parçam hala bu hastalığa neden olabilecek tüm olasılıklardan sarsılıyor, diğer bir parçam ise şu cümleyle boğuşmaya çalışıyor: 'Oto-bağışıklık bozukluğunun bilinen bir nedeni yok'.
Bugünlerde aynalara bakıyorum ve düşünceler meteor çarpması gibi beynime yansıyor. Vücudumu değerlendiriyorum ve düşünüyorum ~ ama çok formda görünüyorum. Kalorilerimi takip ediyorum. Haftada 5 gün çalışıyorum. Üniversiteden beri Yoga yapıyorum. Yani, bu bana nasıl olabilir ?
Cesur Ol, o zaman, karışık zihnime şu şekilde tercüme edilir - Sızlanmayı kes. Küçük sorunlarınızın üstesinden gelin. Dramatik olma.
Öyleyse, benden cesur olmamı istemeden önce, dur ve kendine sor - benden cesur olmamı mı istiyorsun yoksa kendine bir şey için cesur olmanı mı istiyorsun? Belki de bu tuhaf konuşma. Ya da sağlıklı insanların rastgele hastalıklarla tokat attığının korkutucu farkındalığı. Ya da biz insanların gerçekte ne kadar çaresiz ve 'kontrolsüz' olduğumuzu.
Şimdi buna başka bir açıdan bakalım. Sokağa çıkın ve çevrenizdeki insanlara bakın. Bu insanlardan kaçının kederli ya da tarifsiz bir travma ile uğraştığını hiç merak ettiniz mi? Günlerini geçirmek, sabah kahvesi içmek, işten geri dönmek ya da sadece çocuklarını parka götürmek.
Kederli insanların gün geçtikçe ömür boyu ortaya çıkması bir cesaret eylemidir.
İnsanların kederli insanlardan cesur olmalarını istemeye devam ettiklerine inanıyorum çünkü bu onların ideal Dünya versiyonuna uyuyor. Ancak ideal Dünya mevcut değil. Ve bir kez daha, mutsuz bir insanı rahatsız etmek istemezsiniz.
Gerçek empati, onu diğer kişinin gözünden görme eylemidir. Sana ne yapacağını başkalarına yapmak.
Şimdi, sizden 'sadece sertleşmenizi' veya 'cesur olmanızı' istememi ister misiniz?
Empatinin ilk kuralı diğer kişiyi neşelendirmeye çalışmak değildir. Bu kuralın ilk kuralı, asla, asla, aslında 'Neşelen' ifadesini kullanmamaktır.
İşte duyduğum ve nefret ettiğim diğer bazı Cheer Up varyasyonları:
Olumlu ol. İyi tarafından bak. En azından semptomların idare edilebilir. En azından acı verici değil. En azından kilo almadın.
Ve benim favorim, Çok Daha Kötü Bir Şey Olabilirdi.
Bir ara bana beklediğini söyleyen bir arkadaşımla tanıştım. Onu gördüğümde, artık hamile olmadığını hemen fark ettim. Bir süre sonra düşük yaptığını söyleyince konuyu açmaya çalıştım. Sonra bunun hakkında konuşmak istemediğini söyledi. Gözyaşlarına yakın olduğunu görebiliyordum. Ben de 'Tamam' dedim ve genel konularla ilgili sohbetimize devam ettik.
Aniden bir teyzenin onu aradığını itiraf etti ve 'Önemi yok. Başka bir bebeğin olacak. '
Ve dedi ki, "Ama başka bir bebek istemiyorum. O bebeği istiyorum. Bunu kimse anlamıyor mu? "
O an o zamandan beri göğsümde sıkışmış durumda.
Gitmeden hemen önce arkadaşıma sarıldım ve kaybına çok üzüldüğümü söyledim. Doğal olarak, arabamın içine girene kadar ağlamadım.
Birini, en iyi niyetlerle bile neşelendirmeye zorlamak, ruhlarını mahvedebilir.
Birini gerçekten neşelendirmek istiyorsanız, bunu eylemlerinizle yapın. Ne istediklerini ölçün ve liderlerini takip edin. Onlara öğle yemeği ya da sinemaya gitme teklif et. Normal şeyler hakkında konuşmayı dene. Ara sıra kontrol edin.
En yakın arkadaşlarımdan biri bana her gün bana onun gününü anlatan ve kendimi soran bir sesli not göndermeye başladı. Şimdi aramızdaki bir ritüel haline geldi ve sesli not dizileri beni dumanı tüten bir fincan nane çayı gibi rahatlatıyor.
Birden başka bir arkadaşım, sağlığım için Sevgi ve İyilik meditasyonu yaptığını söyledi. Çok etkilendim.
Bunlar, üzgün bir insanın gününü aydınlatmak için gerçek bir kapasiteye sahip olan türden eylemlerdir.
Çoğu insanın gözden kaçırdığı önemli bir faktör, çoğumuzun halihazırda devam eden birçok zihniyet sorunuyla uğraşıyor olmasıdır. Ve bu, travma ile sıkışıp kalmış insanlar hakkında herkesin görmezden geldiği en sinsi kısımdır.
Halihazırda bu insanların bir parçası olan diğer, devam eden özel sorunları gözden kaçırma eğilimindesiniz: anksiyete, depresyon, panik ataklar, kontrol sorunları, hipokondri, izolasyon, Çok Hassas Kişiler vb.
Hepimiz küçük, belirsiz bir şekilde deliyiz.
Genel kaygı ile mücadele eden bir HSP'yim. En kötü halimde, aşırı düşünen biriyim. Teşhisimden bu yana, bu koyu gri ruh haliyle sarıldığım günler var ve bütün gün sürebilir. Öyleyse empati, sizin için bir cömertlik eylemi haline gelir - karanlık düşüncelerimin üstesinden gelmek ve mantığa geri dönmek için yeterince zaman ayırmama izin verir.
Başka bir kişinin kusurlu zihinsel yapısı olasılığını hesaba katmak, empatinin çok önemli bir yönüdür. İşte bu yüzden travma ile uğraşanlarla konuşurken ses tonunuz gerçekten önemlidir. 'Ne söylediğiniz' ve 'nasıl söyleneceği' sohbette eşit derecede önemlidir.
Burada, düzenli sempatik saçmalığın bazı empatik varyasyonlarını yeniden yarattım:
Merak etmeyin. Her şey iyi olacak.
Şu anda çok acı çektiğini anlıyorum. Ve sonunda her şeyin daha iyi olması için dua ediyorum. Dinle, bunun hakkında konuşmak istersen veya takılmak istersen bile senin için buradayım.
Cesur ol.
Bunu hak eden son kişi sensin. Ve bu senin için çok zor. Ama bununla lütufla uğraştığını görebiliyorum. Hey, bunun hakkında konuşmak istersen, istediğin zaman buradayım.
Buna cevap vermeden önce, insanların empatik bir şekilde davranmasının neden bu kadar zor olduğu sorusuna cevap vermek istiyorum. Lori Gottlieb'e göre bunun nedeni, şiddetli öz-şefkat eksikliğimizdir. Bir başkasına şefkat gösteremiyoruz çünkü derinlerde kendimize şefkatli değiliz. Muhtemelen bu yüzden başka birinin kederi bize mantıklı gelmiyor, çünkü biz kendimizle o yola girmedik, o halde başka bir yolla nasıl gidebiliriz?
Belki de boşanmış bir arkadaşımıza ya da dul bir iş arkadaşımıza farkında olmadan katılıyoruz ya da duyarsızız çünkü kendimize karşı sert olmaya alışkınız. Bu bizim zor duygularla baş etme biçimimizdir.
Ve çoğumuz için, kutsal sözlerle ~ 'Her şeyin bir nedeni var' ya da yanlış zamanlanmış tavsiye halısı altında kayıp ve keder duygularını itmek tanıdık bir duygu ~ 'Kuzenim bu vitamini aldı ve şimdi tamamen iyi' ' .
Dürüst olmak gerekirse, bir yanıtın birinin sorununu çözdüğünü sanmıyorum. Ancak acı çeken bir kişiyle bağlantı kurma şekliniz onlara derin şekillerde yardımcı olabilir ve yardımcı olur.
Empati üzerine yaptığı güzel konuşmasında Brene Brown, “ Empati bir seçimdir ve savunmasız bir seçimdir, çünkü sizinle bağlantı kurmak için kendi içimde bu duyguyu bilen bir şeyle bağlantı kurmam gerekiyor ” diyor.
Empatinin kökeni, kelimenin tam anlamıyla 'hissetmek' anlamına gelen Almanca bir kelime olan Einfühlung'dan gelir. Onu daha iyi hale getirmek ya da gümüş astarı göstermek senin işin değil. Senin işin, birinin çözülmesine katılan bir tanık olmaktır.
Empati kurmanın en iyi yollarından biri dinleme becerilerinizi geliştirmektir. Bir arkadaşınızın mücadelesini dinlerken orada olun, onun içinden geçmelerine yardımcı olmanın en iyi yoludur. (İlgileniyorsanız, Modern Dünyada Yalnızlıkla Başa Çıkmanın bir yolu olarak Empatiyi nasıl kullanacağınıza dair ayrıntılı bir bölüm yazdım .)
Unutmayın, Empati asla bir talep (Cesur Olun) veya bir beyan (İyi Olacaksınız) olamaz.
Empati bir anlayış (Evet, Bu Gerçekten Kötü), güvence (Cesaretinize Tanık Oluyorum) ve mümkün olan yerlerde arkadaşlık (Ben Buradayım ve Dinliyorum) olmalıdır.
Bu parçayı beğendiyseniz bana bildirin, bu konu hakkında daha fazla yazacağım.
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
Doğası gereği, spor bizi rekabet etmeye zorlamak için tasarlanmıştır. Rekabetçi sporcular olarak, diğer sporculara karşı sürekli rekabet etme baskısına kapılmak kolaydır, ancak ya dış rekabete odaklanmak yerine, odak noktanızı iç rekabete kaydırsaydınız? Bu, başkalarını yenmeye çalışmak yerine kendinizle rekabet etmek ve kendi performansınızı geliştirmek için çabalamak anlamına gelir.
Kendimi her zaman bir pragmatist olarak görmüşümdür - bir meydan okumayla karşılaştığımda, sık sık nefes almaya, bir şeyler yemeye, biraz dinlenmeye ve sabahları yeni bir bakış açısıyla yeniden ziyaret etmeye çalışıyorum. Beni yanlış anlamayın - Her zaman içgüdülerime dayanarak kararlar veririm.
Huzursuz uyuyanlar topluluğu haline geldik. Yatak odası çağırıyor, bizi derin uyku vaatleriyle uyuşturuyor.
En iyi başa çıkma mekanizmanızı benimseyin… Bir pandeminin dehşetinde gezinmek, başlangıçta öngördüğümüz şey değildi. Koronavirüse ve onun şok edici tüm dünyayı ele geçirme biçimine kimse hazırlıklı değildi.
Aslında harika. Herşey yolunda.