Serkan Işın 04.11.2003
[kitapara:Todorov], Poetikaya Giriş isimli kitabında, "Sözdizimsel Görünüş: Metnin Yapıları" isimli bölümde, metnin örgütlenmesi dediği şeyi iki ana kısma ayrır. Bu ayrımı ise Tomaşevski'ye dayandırır:
Serkan Işın 04.11.2003
[kitapara:Todorov], Poetikaya Giriş isimli kitabında, "Sözdizimsel Görünüş: Metnin Yapıları" isimli bölümde, metnin örgütlenmesi dediği şeyi iki ana kısma ayrır. Bu ayrımı ise Tomaşevski'ye dayandırır:
Parçalı Ham 13. Artık bilmeyeceğim. Ahmet Güntan
Bilindik bir şarkının sözleriyle başlayan şiir okuyucuyu rahatlatıyor. Sözlerde yaptığı değişiklikler hatırlanan ezgiyi unutturmuyor ve
[bütün kabahat benim] den sonra gelen [ o kadar okudum boş] sözlerini de nağmeli bir şekilde okumaya devam ediyorsunuz. Hemen ardından sıralanan felsefeciler, gündelik hayatınızdan aşina olduğunuz bir şarkının ritmi arasında size yakınlaşıyor ve hepsi az önce görüşüp ayrıldığınız bir arkadaş gibi tanıdık ve anlaşılır kılınıyor.
Bugün Modern Türk Şiiri'nde görebileceğimiz nedir? Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Edebiyat Dersleri'nde kendine sorun ettiği, didiklediği belki de biraz da ders veriyor olmanın didaktikliği ile ortaya serdiği envanter içinden bugüne aktarabileceğimiz soruların çoğu aslında yerinde duruyor.
"Şiir olanın, insanın varlık durumunu devre dışı bırakıldığı durumda veya insanın içinde bulunduğu bu varlık durumunu hissetme yeteneğinin kaybolması sonucunda üslupta, şivede, tonda, latif olanda aranması veya şiirin şive, üslup ve latif ile kurulmasının sonucudur. Şiir, bir problemle yüzyüze gelmenin sonucunda içsel alanda biriken tinselliğin açığa çıkması, meydana gelmesi, ufka açmasıdır." diye fiyakalı bir biçimde yazmış [[Yücel Kayıran]], Hürriyet Gösteri'de.(*)
Görsel şiirden hiç anlamadığını iddia eden, reddeden bir okur/bakar bile tam olarak adlandıramasa da bir şiirin kendi keyfini arttırdığını ya da bozduğunu fark edebilir. O halde bu şiir bilinçdışı bile olsa anlaşılmıştır.
Gündelik yaşantımızda, uygar dünyada birçok fikrin enerjilerini çalmış olduğumuz için bunlara tepki göstermiyoruz. Bunları konuşurken kullanıyoruz, başkaları kullandığında da belli bir tepki veriyoruz ancak bunlar üzerimizde özel bir izlenim bırakmıyorlar.
Özcan Türkmen
Manifestolar Çağı kapandı mı acaba? Hafızamızı yokluyor, ama yakın tarihte yayımlanmış etkili – yani toplumsal ölçekte etkili- ve dişe dokunur bir manifesto bulup çıkaramıyoruz. Böylece, manifestoların tükendiği savı geçerli görünüyor ve bugün manifestolar hakkında konuşmak, ister istemez, eski sevgililerimizden konuşmaya benziyor biraz.
Oğuz Demiralp; Oluşum/Aylık Sanat ve Düşün Dergisi; yıl:6; sayı:26/68 Aralık 1979
Yazı, dergide yayımlandığı haliyle size sunulmaktadır. Hiçbir düzelti yapılmamıştır.