Birtakım oyunlar dönüyor ortalıkta. Tek duyulan ses boş sokaklarda yankılanan zar sesleri ve tokuşturulan biralar. Bir galibiyet sonrası göğüs çarpıştıran eski iki dost misali bira şişeleri. Alelacele ve mutlulukla çarpışıyorlar. Ne zaman dibi hilal köpüklerle kaplansa o heybetli bardakların, kahkahalar alıyor yerini sahnede. Kahkahalar ve kalleşler. Hava kararıyor yavaş yavaş. Boş sokaklar kafası kendilerinden güzel insanlarla doluyor. Kahkahalar ve espriler yıkıp geçiyor her tarafı. Duvarlar gene kusmuş rengârenk çiçeklerini; renklendirmişler ruhumuzu az buçuk da olsa.
Arkamdan adım sesleri geliyor. Koşarak uzaklaşıyorum ayaklarım dolanıyor birbirine; kalleşler sarmış etrafımı, boğuluyorum. Bir bar taburesinde alıyorum soluğu. Buz gibi bir bira ve bayatlamış tuzlu fıstıklar. Biramı yudumlayıp boğazımdan usulca akıp gitmesine izin veriyorum. Kanım kaynıyor, yerimde duramıyorum. Ve o an ensemde bir soluk hissediyorum, yavaşça arkamı dönüyorum; kalleşler sarmış etrafımı. Artık kaçacak bir yerim kalmadı. Her tarafımı sardılar. Bu sefer fethedildim, bir bira ve bayatlamış tuzlu fıstıklar yüzünden. Olsundu, umurumda değildi. Bazı şeyler için hâlâ umut vardı.