Tarih boyunca aşırı nüfus olgusunu incelemek için farklı deneyler yapılmıştır. Yine de, Evren 25’ten birinin, hepsinden en ünlüsü olması mümkündür.
Bu nedenle, sonuçları çok açıklayıcı olduğu için bu makaleyi bu araştırmayı ve onunla ilişkili tüm olayları derinlemesine incelemeye adayacağız.
Neler Okuyacaksınız? →
Evren 25 deneyi neydi?
Evren 25’in sonuçlarını anlamak için, bizi bu tür araştırma bağlamına yerleştiren bazı öncüllerden başlamak gerekir. Bu nedenle, bu deneyin geliştirilmesine tam olarak girmeden önce, bu nitelikteki eserler hakkında küçük bir genel giriş yapacağız.
20. yüzyılın ortalarında, bazı etologlar çalışmaya karar verdiler. aşırı kalabalığın bireyler üzerinde yaratabileceği uzun vadeli etkiler nelerdi. Bunun için, genellikle kemirgenler olmak üzere bir grup hayvanın, gelişimleri ve üremeleri için ideal koşullara sahip bir alanda düzenlendiği bir dizi deney geliştirildi.
İhtiyaç duyabilecekleri tüm kaynaklara önceden sahip oldukları için bu hayvanlar için bir ütopya yaratıldığı söylenebilir. Diğer bir deyişle, orijinal nüfusu artırmak için, bireylerin beslenmede ve üremede sorun yaşamayacakları bir habitat yapay olarak yaratılmıştı. Daha sonra Evren 25’in bu senaryolardan biri olduğunu göreceğiz.
Nüfus yoğunluğu araştırmalarında önde gelen etologlardan biri olan John Bumpass Calhoun burada devreye girdi.. Bu yazar, bu tür çalışmalar açısından en üretkenlerden biriydi. Aslında Calhoun, diğer birçok fare ve fare ütopyası senaryosunun yanı sıra sözde Evren 25’in yaratıcısıydı.
Bu tür bir deney için başlangıç hipotezi, seçilen alanın, nüfusun bir dizi hesaplama yapılarak tahmin edilen ve temel olarak kuşatma alanına bağlı olan kritik bir noktaya ulaşana kadar sorunsuz bir şekilde barındırması ve desteklemesi gerektiğidir. her zaman tüm bireyler için yeterli yiyecek ve su olduğunu ve dış tehditlerin olmadığını akılda tutarak.
Ancak sonuçlar acımasızdı: Bu devrilme noktasına asla ulaşılmadı, çünkü nüfus çok önce çöktü. Neden?
Evrenin Yaratılışı 25
Peki Evren 25’te ne oldu? Ütopya olarak başlayan şey neden bu kemirgenler için daha çok kıyamet distopisine dönüştü? Bu soruların cevabını bilmek için, bu deneyin geliştirilmesine tam olarak gireceğiz. 1968 yılına geri dönmemiz gerekecek. John B. Calhoun, küçük bir fare grubu için yeni bir dünya yarattı.
Evren 25, başlangıçta 8 kişilik küçük bir nüfusu barındıran 6.5 m2’lik bir yüzey alanına sahipti. Yeryüzünde fareler için bir cennet olsaydı, orası kesinlikle burasıydı. Herkese yetecek kadar yiyecek, temiz su, pusuda bekleyen yırtıcılar yok … Koşullar idealdi. Görünüşe göre. Hesaplamalara göre, bu küçük dünyanın 3.500 fareye ev sahipliği yapabilmesi gerekirdi. Ama asla bu rakama ulaşmadı.
Evren 25’in ilk sekiz sakininin çiftleşmesi ve çoğalmaya başlaması uzun sürmedi, bu da üstel büyümeye neden oldu. bu tuhaf medeniyette. Bir yıldan biraz fazla bir süre içinde, nüfus art arda 620 kişiye yükseldi ve bu noktada bu büyüme yavaşlamaya başladı.
O ana kadar kemirgenlerin yaşamı neredeyse mükemmeldi. İhtiyaç duydukları her şeye sahiplerdi ve hayatlarını tehlikeye atacak hiçbir şey yoktu. Ancak Evren 25’teki yaşam bu kadar pastoral olmaktan çıkmak üzereydi, çünkü bilmeden, kritik bir rakama yaklaşıyorlardı, kaynakların kıtlığından değil, hesaba katılmayan diğer faktörlerden dolayı.
Projenin düşüşü
O zaman davranış anormallikleri ortaya çıkmaya başladı.. Evren 25’teki farelerin davranışları düzensiz hale geldi. Görünüşe göre fareler artık kendilerini o kadar rahat hissetmiyorlardı ve hepsi muhafazaya fiziksel olarak sığsalar da aşırı kalabalığın etkilerini hissetmeye başlıyorlardı. Hepsi yiyecek veya su ararken veya yuvaya dönerken sürekli olarak birbirlerinin yollarını kesiştiler.
Dış tehditler yoktu, ancak iç tehditler üretilmeye başlandı. Fareler giderek daha yakın hale geliyordu ve bu, bölgesel kavgaları, Evren 25’in diğer bölgelerine sürekli transferleri vb. İma ediyordu. Ve temel sorun ortaya çıktı: bu küçük toplumda birçok farenin rolü sona erdi. Tüm bireyler için hiçbir rol yoktu.
Bu fenomen nedeniyle, Kemirgenlerin çoğu kayıtsızdı, bu küçük dünyada önemli bir rol oynamadıkları için hareket etmeyi ve etkileşim kurmayı bıraktılar.. Hiçbir faydası yoktu. John B. Calhoun, bu fenomeni davranışsal boşaltma veya davranışsal çöküş terimiyle vaftiz etti.
Evren 25’teki birçok dişinin üremeyi bıraktığını gözlemledi. Erkekler de aynı şekilde yuvalardan uzaklaştılar ve basitçe yiyeceklerin bulunduğu kapalı alana gittiler. Mahalle çatışmaları sürüyordu ve bölgesel bir anlaşmazlık nedeniyle herhangi bir yara veya yara izi olmayan bir fare bulmak zordu.
Anormal cinsel davranışlar gözlemlendi. Bu davranışları, cinsiyet ayrımı yapmadan çılgınca gerçekleştiren ve sonra da çiftleşme yapmayanlar oldu. Aile içi mücadeleler ortaya çıktı. Farelerden bazıları yavrularını öldürdü. Diğerleri üyeleri yuvadan attı. Yamyam davranışları bile kaydedildi.
Tüm farelerin şiddet içeren davranışları olmadığı söylenmelidir. Calhoun’un “yakışıklı olanlar” olarak vaftiz ettiği bir grup vardı, davranışları yemek yemek ve uyumak dışında saçlarını taramak gibi hijyen davranışlarıyla sınırlıydı ki bu, koloninin tüm bileşenlerinin davranışlarının tek etkinliğidir. .
Çöküş
Evren 25’teki kaos mutlaktı. Fare cenneti cehenneme dönmüştü. 1970 yılında, deney başladığından bu yana iki yıldan az bir süre geçtikten sonra, bu habitattaki son fare çöpü doğdu, bu nedenle nüfus durgunlaştı ve düşmeye başladı.
Bireyler doğurganlıklarını yitirmişlerdi, bu yüzden toplumun bu noktada olası bir kurtuluşu yoktu. O zamandan 1973’e kadar olan şey, Evren 25’i oluşturan farelerin her birinin aşamalı ve kaçınılmaz ölümüydü, bu ütopya girişimini sonsuza kadar söndürdü, ancak bu olayın arkasında çok ilginç sorular bıraktı.
Nüfus ilerlemesi, zirvesi Mart 1970’te olan ve o sırada eğilim negatif olmaya başlayan bir parabol çekti., 1973’e kadar, Evren 25’in varlığının kesin olarak sona erdiği zaman. Maksimum nüfusu 2200 kişiye ulaştı. İdeal olarak, bu alanın 3.500’e kadar fareyi barındırabileceğinin düşünüldüğünü hatırlayın.
Ancak, araştırmacıların dikkate almadığı bir faktör olan davranışsal drenaj nedeniyle, nüfusun bu sayıya yaklaşmadan çok önce çöktüğünü zaten bulduk.
Universe 25 deneyinin sonuçları
Evren 25 deneyini öğrendikten sonra genellikle ortaya çıkan ilk sorulardan biri, bu küçük uygarlığı sonlandıran süreçlerin insan toplumunun kendisine ya da en azından bazılarına ne kadar tahmin edildiğidir. Mantıksal olarak, her iki senaryo da karşılaştırılabilir olmaktan uzak olduğu için, bu anlamda herhangi bir sonuç son derece dikkatle alınmalıdır.
John B. Calhoun, bir insan toplumundaki fareler üzerine yaptığı çalışmada keşfettiği şeye uymaya çalışmak için bu paralellikleri bulmaya çalıştı.. Jonathan Freedman gibi diğer yazarlar, bu kez insanlarla kendi araştırmalarını yürüttüler ve bir dizi öğrenciden aşırı kalabalık koşullarda farklı görevleri yerine getirmelerini istedi.
Freedman, aynı alandaki insanların yoğunluğu arttıkça saldırgan davranışların yanı sıra katılımcıların stres ve rahatsızlığının da arttığını gözlemledi. Hatta bazı yazarlar, Evren 25 deneyiyle ilgili olarak, anahtarın aynı alanı paylaşan bireylerin sayısında değil, tüm bu hayvanların gerçekleştirmeye zorlandığı etkileşimlerin sayısında olduğuna dikkat çekiyorlar.
Her durumda, insanlarla bir karşılaştırma yapmak karmaşıktırİnsan toplumu önemli ölçüde daha karmaşık olduğundan ve hiçbir durumda, davranışsal drenaj gibi diğer faktörler nedeniyle çökene kadar nüfusu süresiz olarak büyütmek için sonsuz kaynaklara sahip değildir.
Bibliyografik referanslar:
- Calhoun, JB (1971). Mekan ve yaşam stratejisi. Davranış ve çevre. Springer.
- Calhoun, JB (1973). Ölüm karesi: Bir fare popülasyonunun patlayıcı büyümesi ve ölümü. Kraliyet Tıp Derneği Bildirileri.
- Freedman, JL (1975). Kalabalık ve davranış. WH Freedman.
- Ramsden, E., Adams, J. (2009). Laboratuvardan kaçış: John B. Calhoun’un kemirgen deneyleri ve kültürel etkileri. Sosyal Tarih Dergisi.