Daha kesin olarak - Genç Türklerin 20. yüzyılın başına dönüştüğü devlet, Osmanlı İmparatorluğu, Birinci Dünya Savaşı'nın sonuçları ile mahvoldu. Hem politik hem de ekonomik olarak. Versay Barışı, yalnızca muzaffer güçler arasındaki çelişkiler nedeniyle kesin karar vermedi. Ek olarak, Fransa ve İngiltere'de halk, yeni bir savaşa, hatta sömürgecilere bile katılmayı beklemiyorlardı - Türklerin Gelibolu yarımadasında düzenlediği katliamı unutmadılar. İtalya, Küçük Asya'daki mülklerle ilgili iddiaları gizlemedi, ancak hırslarını güçlendirmek için hiçbir fırsatı yoktu. Gerçekte, yalnızca Başbakan Venizelos liderliğindeki Yunan siyasetçileri Türkiye ile mücadele etmek istedi. Sonunda, bu durum, Türkiye’yi Yunan elleriyle bölmeye karar veren Entente’deki müttefik müttefiklerin ellerinde olduğu ortaya çıktı.
Yunan askerlerinin Küçük Asya'ya inmesi büyük Avrupa savaşının sona ermesinden yalnızca altı ay aldı. Arkasında, Ege Denizi'nde güçlü bir İngiliz-Fransız filosu vardı, ordu tam donanımlı ve donanımlıydı. silah Müttefikler de. Sadece Çarlık Rusyası'nda, Ortodoks haçını Kutsal Ayasofya'ya getirmeyi hayal etmiyorlardı, ayrıca Yunanlılar da, bağımsızlık kazandıkları andan itibaren (1830'ta) Konstantinopolis'e bakıyorlardı. Her ne kadar o dönemde işgal müttefiki birlikleri, bu arada Rusya'dan binlerce göçmenin İstanbul'a yerleşmesine izin veren şehirden sorumluydu.
Yunanlıların saldırısı hızla gelişiyordu, çünkü Türkler savaşa hazır birliklerin çoğu, Ermeni ve Kürt gönüllülerin Rus Kafkas ordusunun yerini aldığı Doğu'da işgal edildi. Yunanlılar doğrudan yenilenen Türkiye'nin yeni başkenti Angora'ya (şimdi Ankara'ya) gitti.
Küçük bir Avrupa savaş tiyatrosunda, neredeyse hiçbir direnmeyecek olan Yunan birlikleri, neredeyse Bulgaristan sınırında olan Adrianople'nin duvarlarına geldi.
Atatürk’ü daha iyi tanıyan Türk lider Mustafa Kemal, hemen hemen dikkat çekici devrim niteliğindeki pateleriyle, “eski hesapları sonsuza dek unutmayı” önererek yardım için “Büyük Kuzey Komşusu” na döndü. Moskova ilk başta sınırlı bir mali destekle cevap verdi, ancak 1920'in sonbaharında, Wrangel'in Kırım'da mağlup edilmesi ve Polonya ile savaşın sona ermesiyle, her ne kadar başarılı olmasa da, her şey değişti. Moskova'nın fonları nereden aldığı tamamen açık olmasa da, maddi destek çok büyük bir hal aldı. Ancak asıl mesele, İç Savaş sonrası serbest bırakılan teçhizat ve silah akışının Türkiye'ye gitmesi. Yalnızca 1921 yılında, 30'ten daha fazla binlerce tüfek, milyonlarca kartuş, binlerce kılıç ve gaz maskesi, üç yüz makineli tüfek, 54 topçu silahı, 100'tan fazla binlerce mermi ve hatta 2 deniz uçakları, görünüşe göre Sovyet Rusya'dan geldi. Ve tüm bunlar - 10'e ek olarak milyonlarca altın ruble. Ve bir tane daha bilinmeyen gerçek. Kızıl Rusya’daki askeri uzmanların da yeni “silahlı yoldaşların” yardımına geldiğini hatırlamıyoruz.
1921'in baharında, RSFSR, "dostluk ve kardeşlik" anlaşması olan Mustafa Kemal başkanlığındaki Türkiye Büyük Millet Meclisi ile sona erdi.
Esasen diplomatik bir atılımdı. Kendisini yakın zamanda hayal etmiş olan Rusya, büyük güçlerin ilki “başka bir Türkiye” yi tanıdı. Bu olaydan sonra Yunanistan’ın Rusya’ya savaş ilanına neredeyse ulaşamaması ilginçtir, ancak ... diplomatlar bir şekilde bir anlaşmaya varmayı başardılar. Bu arada Yunanlılar saldırmaya devam etti, ancak Türkler neredeyse zorunlu bir katliamın eşlik ettiği Ermenilerle pratik olarak ilgilendiler. Bu arada, 1921 yılı, 1915'in aksine, Türkler için çok nadirdir.
Doğudaki göreceli başarı, Kemalistlerin askerlerin Küçük Asya'ya devredilmesine devam etmesine izin verdi. 1921'un düşüşünde Yunanlılar Ankara'ya saldırdılar ve başarısız oldular - Sakarya Nehri'nde yirmi iki günlük savaşı kazanmadılar. Mustafa Kemal, Gazi - Kutsal Savaşın Askerleri, neredeyse "cihad" unvanını aldı ve ön uzun süre dondu. Yunanlılar açıkça tükeniyor ve sırtlarının arkasındaki İtalya ve Fransa, son günlerde Gazi Atatürk'ün elçileriyle pratik olarak hemfikirdiler. Atina'da hükümet değişti, Venizelos muhalefete gitti ve Rusya'dan sonra büyük güçlerin ardından ikinci olan Fransa, Mustafa Kemal hükümetini tanıdı.
Yunan-Türk cephesinin şu anki yapılandırması, Kırmızı danışmanlara Türklere, Fransızların Maryrıs'taki manevralarını Smyrna Nehri'ndeki manevralarını tekrar etmelerini söyleme konusunda yardımcı oldu. Ya da Vistula'daki Direkler. Basitçe söylemek gerekirse - periferik, görünüşe göre, ön alanda olmasına rağmen, yan kanat vurmak. “Komutan Kütüphanesi” ndeki 1930-lerde, ne yazık ki, “General Marvin, Wisla, Smyrna” olarak adlandırılan Büyük General Vladimir Melikov'un baskısından kaçmayan bir çalışma yayınlandı. Bu arada, Smyrna'nın ağzında adı geçen şehre - modern İzmir'e dayanıyor ve bu, o zamana kadar, Yunan siyasetçilerinin iddia etmeye devam ettiği tek Türk mülkiyeti idi.
Bununla birlikte, konumsal çıkmazdan bir çıkış ancak yılın 1922 düşüşünde meydana geldi. Ondan önce, Türklere, Yunanlıların Küçük Asya'dan tamamen geri çekilme koşullarında, ancak barış teklif edildi, ancak Kemalistler dinlendi.
Görebildiğiniz gibi, Türkiye, yükselen Kızıl Rusya'nın desteğini arkasından hissetti. Türk saldırısı Ağustos 26'te başladı, ön hemen hemen çöktü, zaten Eylül 9'te, “muzaffer” Kemal'in birlikleri Smyrna'daydı. Ve önce şehirde, tabii ki, Yunanlıları ve sonra korkunç bir katliamı suçlayan bir yangın düzenlediler. Farklı kaynaklar 60 ve hatta 260 binlerce kurban hakkında konuşuyor.
Dünya elbette Moskova'dan değil, Türkler ve Yunanlılara dikte edildi. Müttefikler tarafından dikte edilen İsviçre'nin Lozan şehrinde, Küçük Asya'dan bir buçuk milyon Yunanlı, 600 için adalardan ve anakara Yunanistan'dan binlerce Türk'ü takas etti. Ancak çok geçmeden - çok az insan İstanbul'da müttefik işgal kuvvetlerinin taburlarının Yunan jandarmalarını nasıl değiştirdiğini fark etti. Ancak Ekim ayında 1922, “ustalar” İstanbul'a döndü - bu arada, Rus göçmenleri kentinden kitlesel bir çıkış için itici güç olan Kemal'in askerleri. Kimse Konstantinopolis ve Trakya'nın mülkiyeti olduğunu iddia etmedi bile - bu müttefikler için çok zor olduğu ortaya çıktı. Fakat bir zamanlar covet olan Konstantinopolis ve boğazı talep etmek için Rusya tamamen farklılaştı ...
Uzun süredir Türkiye resmen SSCB'nin en yakın arkadaşı olarak seçildi. Bununla birlikte, Sovyet Rusya’nın 1920’lerin başında yaptığı asırlık jeopolitik muhaliflere “beklenmedik bir adım”, tarihçiler tarafından genellikle göz ardı edildi. Veya, en azından, reklamı yapılmıyor. Özellikle organizatörlerin çoğunluğu Siyasi sahneyi, Halkın Dışişleri Komiserleri saflarından ayırdıktan veya dünyayı tamamen terk ettikten sonra.
Bu arada, Türkiye tarafından II. Dünya Savaşı'nda zaten alınan sadakatsiz tarafsızlığın konumu, bu ülke ile işbirliğini genişletme payının en azından tamamen doğru olmadığı ortaya çıktı.
İç Savaş sonrası genç cumhuriyetin bu yüzden “diplomatik bir atılım” gerektirdiği gerçeğini göz önüne alarak bile. Dahası, RSFSR'nin fonlarına da ihtiyaç duyuldu ve kabul etmemesi mümkün olmayan Türkler aslında silah ve askeri teçhizatın karşılığını ödediler.
Bu arada, Rusya-Türkiye ilişkilerinde modern taklacılar açıkça açık kolların bu tür ortaklarla siyasi ve ticari ilişkilerde takip edilmesi gereken bir durum olmadığını açıkça göstermektedir. Sırf "güçlü dostluk" un bazen çok pahalı olabileceği gerçeğinden dolayı. Hiç şüphe yok ki Alexander III: "Rusya'nın sadece iki müttefiki var - ordu ve donanma." Şimdi dördü var - havacılık kuvvetleri ve roket kuvvetleri eklendi.