YOKLUK
Ellerinde ellerinin gölgesini tutuyordu.
Gece iyiydi – öbürleri görmüyorlardı gölgesini tuttuğunu.
Geceye güç kattı. Kendi başının çevresine baktı böylece
öbürlerini düşünmüş oluyordu.
Deniz hâlâ onun gözlerini arıyordu – o uzaktaydı.
Bir genç kız onun ceketinin düğmelerini ilikliyordu
yavaşça – o başka yere bakıyordu, büyük
uzaklığa gülümseyerek.
Belki de, yukarılarda, yıldız ışığında, bir dam penceresi
açılıyordu
zeytinliklere ve kavrulmuş evlere bakan.
Ölmüşler Günü’nün camında çırpınan kelebeği
ve kahve değirmeninde dinginliği öğüten balıkçı kızını
dinliyordu.