İnsanların birbiri hakkında çok fazla konuşması, bazen kendisinin de buna dahil olması düşündükçe canını sıkmak için yeterli bir sebepti kimi zaman. Emindi bazı dedikoduların tam ortasında kaldığına, bazılarına ise ortak olduğuna. Hep sade olsun istedi, beyaz olsun tüm renkler ve hayat en sade haliyle yaşansın. Ama dilediği gibi olmayan tek şey bu değildi nihayetinde. Alışabilirdi bu duruma, sade olmayan şeyleri bir süre daha idare edebildirdi elbet, diye düşündü.
6 Eylül 2012 Perşembe
Annesinden hatıra kalan ve severek, beğenerek kolunda taşıdığı o güzel saati, elini yıkamak için girdiği lavabonun kenarında unutmuş, bir saat sonra dönüp aradığında, gördüğü insanlara sorduğunda ise saatinden hiçbir ize rastlayamamıştı. Etrafı aradı taradı, çılgıncasına döndü belki, bulmak zorundaydı çünkü başka çaresi yoktu. Aramaktan, sormaktan yorgun düştüğünde ise ilk defa hayatında kendini çaresiz hissetti. Küçücük bir aksesuar belki, belki de yılların, anıların içine saklandığı en önemli hatıraydı o. Ama gitmişti işte, bir nesneydi ve adeta arkasına bakmadan gitmişti. Kız neredeyse ağlayacak duruma geldiğinde farketti. O'nu kaybetmişti.