Bu eseri Şafiî fıkhının da kurucusu olan İmam Şafiî'nin (r.a) kelam görüşünü incelemek adına okudum. Ehl-i Sünnet itikadının amansızca ötekileştirilmeye çalışıldığı günümüz Türkiyesi'nde müslümanların önce İmam Azam (r.a) -tabi ki- daha sonrasında ise İmam Şafiî'yi (r.a) okuması ve anlaması elzem. Ehl-i Sünnet aliminin akla nasıl bir bakış açısıyla yaklaştığının bugün akla uygunluk iddiasıyla Ehl-i Sünnet muhalefetliğine soyunanlar tarafından iyi analiz edilmesi gerekiyor. Taklidi iman, iman, rü'yetullah konularındaki tartışmalarda bir orta yolu, vasadı temsil etmesi, verdiği cevapların entelektüel açıdan -o güne göre- fevkalâde doyurucu olması ve Türkler tarafından sahiplenerek yaklaşık bin sene Türk milletinin itikadi meselelerinde söz sahibi olması yönüyle ehemmiyeti haiz bir mezhep olan Ehl-i Sünnet bugün de Türk milletinin çocuğu tarafından iyi bilinmeli ve değeri kabul edilmelidir. Elimdeki bu eserin İmam Şafiî'ye (r.a) ait olup olmadığı tam kesinlik arz etmese de en azından bir başka Ehl-i Sünnet alimine ait olduğu muhakkak. Aristo terminolojisine (cevher-araz vb.) aşina olmayanlar açısından anlaşılması biraz zor olan birkaç bölümü olsa dahi biraz araştırmayla kavranabilir. Risale biçiminde kısa bir eser oluşu bilmeden reddetmenin anlamsızlığını kalbinde hisseden her samimi insan için bir okuma kolaylığı sağlayacaktır.