We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
28 Aralık 1895'te, modern sinemanın öncüleri olan Lumière kardeşler, tarihte ilk kez ücretli bir izleyiciye sinema filmi yayınladılar. Sonuç olarak, bu tarih sonsuza dek sinema çağının şafağı ve bu teknolojinin hayatımıza getirdiği muazzam değişimle ilişkilendirildi.
Bu Fransızlar, August ve Louis, hareketli filmi icat etmediler, onu ilk kez popüler bir eğlence aracı olarak kullanılabilecek bir düzeye getirdiler.
Nesiller boyunca, Plymouth limanının hemen dışında bulunan Drake Adası, Savunma Bakanlığı'na aitti. Ancak son zamanlarda, bu ada kalesi özel mülkiyete geçti. Bu belgeselde, Drake's Island'ın bekçisi Bob King, Dan'e bu aşırı askerileştirilmiş arazide özel bir tur sunuyor.İzle şimdi
Ayaklarını bulan film
Üretken Amerikalı mucit Thomas Edison, hareketli resimleri izlemek için zaten bir "Kinetoskop" geliştirmişti, ancak bu "gözetleme gösterisi" cihazının sorunu, aynı anda yalnızca bir kişi tarafından incelenebilmesiydi.
Thomas Edison, 1922'de.
Lumière'ler, 188'lerin başından beri filizlenen fotoğrafçılık işindeydiler, ancak babalarının emekliliği üzerine bu işi miras aldıklarında, yeni ve hırslı bir yöne gitmeye karar verdiler.
Lyon'daki küçük fabrikalarında, çalışan bir film kamerası için gerekli olan çok sayıda teknoloji geliştirdiler, en önemlisi film perforasyonları, siyah fiziksel filmin yan tarafında dikkatle açılmış delikler. 1892'de Léon Bouly adında bir Fransız yazar, "Sinematograf" dediği şey için fikir ve ön tasarımlarla karşılaştı.
Bu makine ile Edison'un makinesi arasındaki temel fark, aynı zamanda bir projektör içermesi ve aynı anda çok sayıda insanın hareketli bir filmi izlemesine olanak sağlamasıydı. Ancak para ve gerçek teknik bilgi birikiminden yoksun olan Bouly, isim ve tasarım haklarını Lumières'e sattı ve Lumières de daha sonra hayalini gerçeğe dönüştürmeye başladı.
Oliver Cromwell'den Robin Cook'a, Ellen Wilkins'ten Margaret Thatcher'a, Edmund Burke'den Winston Churchill'e. Dan Snow, Westminster'da şimdiye kadar yapılmış en iyi konuşmalardan bazılarına bakıyor.İzle şimdi
Lumières'in Vizyonu
Şubat 1893'te kardeşler, Cinematograph'ın kendi büyük ölçüde geliştirilmiş versiyonunu başarılı bir şekilde patentlediler ve ilk hareketli resimlerini çekmeyi başardılar. Sortie de l'usine Lumière de Lyon, işçilerin fabrikalarından iki yıl içinde ayrıldığını gösterdi.
Filmin Fransa'nın güneyindeki dünyanın ilk sinemasında başarılı bir şekilde halka açık gösteriminden sonra, ücretli gösterimlere girerek büyük kazançlar elde edilebileceğini fark ettiler.
Başarılı bir reklam kampanyasının ardından dünyanın ilk ticari gösterimi Grand Café'de gerçekleşti. Boulevard des Capuchines Lumière'lerin ilk on filmlerini hayran bir izleyici kitlesine gösterdiği Paris'te.
Her film yaklaşık 17 metre uzunluğundaydı, bir dakikadan az sürdü ve bir projektörden elle çevrilmesi gerekiyordu, ancak onların alımı hayret verici bir zevkti. 1900'deki büyük Paris Sergisinde sinematograf ana cazibe merkezlerinden biriydi ve kardeşler buluşlarını dünyanın dört bir yanına taşıyarak büyülenmiş kalabalıkları kendine çekti.
Paris Sergisinin Kartpostalı (veya L'Exposition Universelle), 1900. (Kredi: Paris-16).
Sinema çağı başlamıştı ve 1906'da teknolojinin potansiyelinin patlaması ile bir saatlik uzun metrajlı filmler mümkün oldu.
Monroe Caddesi Ticari Binalar
NS Monroe Caddesi Ticari Binalarolarak da bilinen Monroe Blok, Michigan, Detroit'te, Campus Martius'un kuzey ucundaki Woodward Bulvarı'nın hemen dışında, 16-118 Monroe Bulvarı'nda bir buçuk blok boyunca yer alan tarihi bir bölgedir. Bölge, 1974'te Michigan Eyaleti Tarihi Bölgesi olarak belirlendi [2] ve 1975'te Ulusal Tarihi Yerler Kaydı'nda listelendi. [1] On üç orijinal bina 1852 ile 1911 yılları arasında inşa edildi ve yükseklikleri iki ila beş kat arasında değişiyordu. [2] 1911'de inşa edilen Ulusal Tiyatro, Detroit'in 19. yüzyılın sonlarındaki orijinal tiyatro bölgesinin bir parçası olan ve ayakta kalan en eski tiyatrodur ve orijinal Monroe Avenue Ticari Binaları tarihi döneminden kalan tek yapıdır. [3] [4]
1. Kubrick Uzaylı Sigortası Almaya Çalıştı
NASA'nın 2019'larından hemen önce denizci 4 1965 yılının Temmuz ayında uzay aracı Mars'ı geçtiğinde, endişeli bir Kubrick, dünya dışı yaşamın keşfinin o sıralar bilim kurgu yazarı Arthur C. Clarke ile üzerinde çalıştığı komployu mahvetmesi ihtimaline karşı Lloyd's2019s of London'sx2014 ile bir sigorta poliçesi yaptırmaya çalıştı. Clarke merakla, sigortacıların primi nasıl hesaplayabildiğini hayal bile edemiyorum, diye yazdı, ancak alıntıladıkları rakam biraz astronomik çıktı ve proje düştü. Stanley, evrenle şansını denemeye karar verdi. DenizciFotoğraflar sert, kraterli, aya benzer bir yüzey gösterdi ve bu, akıllı yaşamın ya da aslında herhangi bir yaşamın bu gezegende var olabileceği umudunu hemen baltaladı.
Arthur Clarke, : A Space Odyssey.’ kitabının yazarı (Kredi: Sipa/AP Photo)
Ticari Sinemanın Şafağı - Tarih
"Bu, insanlığa bu kadar hesaplanamaz faydalar sağlayan bir araç olan camera obscura'nın oluşumuna yönelik ilk girişimdi" .
Bu metin, iğne deliği görüntüsünden ekrana kadar tüm geçmişi inceleyecektir. Amacımız, filmin mecrasını oluşturan her bileşenin en kapsamlı, en kapsamlı ve kapsamlı görüntüsünü sağlamak ve bu süreçte filme hayat ve canlılık kazandırmaktır.
Kronolojik olarak sunulan THE HISTORY OF THE DISCOVERY OF CINEMATOGRAPHY, sinematografinin tüm özelliklerini ve onların keşiflerinden veya icatlarından sorumlu kişileri birleştirerek ve bu parçaları sürekli gelişen bir hikayede birbirine bağlayarak, kendi başına tarihsel ve olgusal bir yeniden yaratmayı kapsar. Bu şahsiyetlerin birçoğunun bu büyüleyici yaratıcılık, üretim ve iyileştirme sürecine katılımları sırasında sahip oldukları gerçek vizyon şaşırtıcıdır.
1895 Mart'ında ilk özel film gösterilerini yaptılar ve Aralık'ta Paris'teki Grand Café'de halka açık gösterilere başladılar. Bunlar hemen popülerdi ve 1896'da Lumiégravere kafedeki bir odayı dünyanın ilk sinema salonuna dönüştürdü. Cinématographe Avrupa'da hızla yayıldı ve 1896'da Amerika Birleşik Devletleri'ne ithal edildi.
Hint Sineması
Hindistan, dünyanın en eski ve en büyük film endüstrilerinden birine sahiptir. 1913'ün başlarında bir Hint filmi halka açık bir gösterime girdi. Film Raja Harischandra'ydı. Yönetmeni Dadasaheb Phalke, şimdi film endüstrisi tarafından kendi adına verilen bir yaşam boyu başarı ödülü ile hatırlanıyor. O zamanlar kadın rolünü canlandıracak birini ayarlamak gerçekten zordu. Orta sınıflar arasında, erdem, kadın alçakgönüllülüğü ve saygınlığın kaybıyla eyleme geçme arasındaki ilişki ancak son zamanlarda sorgulanmaya başlandı.
Birkaç Hint dilinde çalışan başka film yapımcıları Hint sinemasının büyümesine ve gelişmesine öncülük ederken, stüdyo sistemi 1930'ların başlarında ortaya çıkmaya başladı. En başarılı erken filmi, yönetmeni P.C. Barua da başrolde yer aldı. 1929'da V. G. Damle, Shantaram, S. Fatehlal ve diğer iki adam tarafından kurulan Prabhat Film Şirketi de ilk başarısını bu sıralarda elde etti. Marathi'de yapılan Damle ve Fatehlal'ın Sant Tukaram'ı (1936), uluslararası tanınırlık kazanan ilk Hint filmiydi.
V. Shantaram'ın sosyal filmleri, her şeyden çok, yalnızca evlilik, çeyiz ve dulluk kurumlarını değil, aynı zamanda kast ve sınıfın yarattığı ciddi eşitsizlikleri de sorgulamayı kendine görev edinmiş bir dizi yönetmenin yolunu açtı. ayrımlar. Sosyal sorunların bazıları en açık ifadesini Bombay Talkies'ten Himanshu Rai'nin yönettiği Achhut Kanya'da ("Dokunulmaz Kız", 1936) aldı. Film, Devika Rani'nin oynadığı Harijan kızının ve Ashok Kumar'ın oynadığı Brahman bir çocuğun çektiği acıları anlatıyor.
Hint sinemasının bir sonraki dikkate değer aşaması, Raj Kapoor, Bimal Roy ve Guru Dutt gibi kişiliklerle ilişkilidir. Prithviraj Kapoor'un oğlu Raj Kapoor, Hint sinemasının en beğenilen ve akılda kalan filmlerinden bazılarını yarattı.
Awaara (The Vagabond, 1951), Shri 420 (1955) ve Jagte Raho (1957) hem ticari hem de kritik başarılardı. İtalyan neo-realizminin etkisini gösteren Bimal Roy'un Do Bigha Zamin'i, kırsal köylülüğün zorlu yaşamını en zorlu koşullar altında araştırdı. Bu arada Hint sineması, filmlerinde toplumun geleneklerini eleştiren ve sanatçıları ilhamlarından vazgeçmeye iten koşullardan esefle karşı çıkan ilk tanınmış dehası Guru Dutt'un yükselişine tanık olmuştu. Barua'nın Devdas'ından (1935) Guru Dutt'un Sahib'ine, Bibi aur Gulam'a kadar, "önceden belirlenmiş aşk" motifi ön plandadır: birçok rakibe göre, yeni veya alternatif Hint sinemasının gelişinden önce Hint sinemasının en iyilerini bile tuhaf bir duygusallık karakterize eder. 1970 lerde.
Satyajit Ray, Ritwik Ghatak ve Mrinal Sen gibi Bengalli film yapımcılarının etkisi altında, Hint sinemasının sadece Hintçe değil, 1970'lerde ticari akımın tersine biraz farklı bir dönüş yapmaya başladığına şüphe yok. şarkı ve dans rutinleri, önemsiz olay örgüleri ve aile dramaları ile karakterize edilen sinema. Ghatak, yeni nesil Hintli film yapımcıları ve aktörlerinin ilk nesli olan Naseeruddin Shah, Shabana Azmi, Smita Patil ve Om Puri'nin yer aldığı Pune'deki Film ve Televizyon Okulu'nun Direktörü olarak hizmet vermeye devam etti. ortaya çıkmak.
Shyam Benegal, Ketan Mehta, Govind Nihalani ve Saeed Mirza gibi bu film yapımcıları, farklı bir estetik ve politik duyarlılık sergilediler ve Hint toplumunun kast ve sınıf çelişkilerini, kadınların maruz kaldığı baskının doğasını, sanayileşme ve kırsal alanlardan kentsel alanlara göçün yarattığı yer değiştirmeler, topraksızlık sorunu, olağan demokratik ve anayasal tazminat prosedürlerinin yetersizliği vb.
Çok sevilen Hint sineması, en ufak bir sözden fazlasını almak için çok sayıda önemli değişiklikle karakterizedir. Şarkı ve dans rutini artık daha sistemli, kalıplarında daha düzenli, terörist ya da değiştirilemez kötü adam şeklinde 'öteki' daha kasvetli bir varlığa sahip, ulus-devletin taleplerine daha fazla sabitlenmiş durumda. sadakatimiz ve reveransımız Hint diasporası, Hint hayal gücünde daha büyük bir varlıktır vb. Bunlar sadece bazı düşünceler: Hint sinemasının dünyasını keşfetmek isteyen herkes, onun Hint mekanlarındaki varlığını, yerel sanat biçimleri ve kitle sanatıyla ilişkisini de tekrarlamalıdır.
Ünlü olarak Bollywood olarak bilinen Hint film endüstrisi dünyanın en büyüğüdür ve Mumbai (Bombay), Kalküta, Chennai, Bangalore ve Hindistan'da büyük film stüdyolarına sahiptir. Haydarabad. Aralarında, dünya çapında çok takdir edilen izleyicilere yılda 1000'den fazla film çekiyorlar. Yaklaşık 50 yıldır Hint sineması Hindistan'da merkezi eğlence biçimi olmuştur ve yurtdışında artan görünürlüğü ve başarısı ile Hint film endüstrisinin batıdaki muadili olarak iyi düşünülmesi uzun sürmeyecektir. Hollywood. Bununla birlikte, ana akım ticari yayınlar, yalnızca Hindistan'da değil, İngiliz Karayiplerinin çoğu, Fiji, Doğu ve Güney Afrika, Birleşik Krallık, Amerika Birleşik Devletleri, Kanada, ya da Ortadoğu.
Hindistan, daha çok Bollywood olarak bilinen ticari sinemasıyla tanınır. Ticari sinemaya ek olarak, film eleştirmenleri tarafından "Yeni Hint Sineması" veya bazen "Hint Yeni Dalgası" olarak bilinen Hint sanat sineması da vardır (bkz. Hint Sineması Ansiklopedisi). Hindistan'daki birçok insan, ana akım ticari sinemanın aksine, bu tür filmleri açıkça "sanat filmleri" olarak adlandırıyor. 1960'lardan 1980'lere kadar sanat filmi veya paralel sinema genellikle devlet destekli sinemaydı.
Ticari sinema, Hindistan'daki en popüler sinema biçimidir. Ticari Hint filmleri başlangıcından bu yana çok sayıda takipçi gördü. Ticari veya popüler sinema sadece Hintçe değil, aynı zamanda Doğu ve Güney Hindistan'ın diğer birçok bölgesel dilinde de yapılır. Hindistan'daki ticari filmlerin bazı genel kurallarına bakalım. Reklam filmleri, hangi dilde yapılırsa yapılsın, genellikle oldukça uzun (yaklaşık üç saat) ve araları vardır. Hindistan'daki ticari sinemanın bir diğer önemli özelliği de müziktir.
Hindistan, dünyanın en büyük film endüstrilerinden birine ev sahipliği yapıyor. Hindistan'da her yıl binlerce film çekiliyor. Hint film endüstrisi Hint filmleri, bölgesel filmler ve sanat sinemasından oluşmaktadır. Hint film endüstrisi, esas olarak geniş bir film izleyen Hint halkı tarafından destekleniyor, ancak Hint filmleri dünyanın geri kalanında, özellikle çok sayıda göçmen Kızılderili olan ülkelerde artan bir popülerlik kazanıyor.
Georges Lautner'ın ölüm ilanı
Sinemanın doğuşundan bu yana Fransa, eşzamanlı ve kesintisiz olarak iyi ana akım filmler ve arthouse filmleri üretti. 87 yaşında vefat eden Georges Lautner, 1958'den 1992'ye kadar yönettiği 50'ye yakın filmin eski kategoriye ait olduğunu utanmadan iddia etti. Lautner'ın ağırlıklı olarak polis ve soyguncu filmleri, Fransa'da şimdiye kadar yapılmış en popüler filmler arasındaydı.
Bir keresinde, "Şöhret ya da başyapıtlar yapmak istemedim, ancak en çok sayıda insanı memnun edecek popüler filmler yapmak istedim" dedi. "Uluslararası tanınma ilgimi çekmedi. Sadık ekibimle yaptığım işe tutkuyla bağlıydım. İstediğimiz filmleri olabildiğince çabuk çektik. Ama zamanla reklam filmlerim neredeyse entelektüel görünüyor."
Lautner'ın hafife alınan filmleri, 2012'de festival gecikmiş bir "Georges Lautner'a Saygı"yı bir araya getirene kadar Cannes'a asla davet edilmedi. Ölümü, Cumhurbaşkanı François Hollande'ın filmlerinin "ülkemizin sinema mirasının bir parçası haline geldiğini" ilan etmesine neden oldu. Bazıları ayrıca "kült" sıfatını da edindi, özellikle Les Tontons Flingueurs (1963), İngilizce'de Monsieur Gangster veya Crooks in Clover (kelimenin tam anlamıyla The Killer Uncles) olarak çevrildi. Lautner'ın ölümünden sadece birkaç hafta önce, Nantes'ta bir caddeye Rue des Tontons Flingueurs adı verildi, çünkü Bernard Blier tarafından bir grup gangsterin bir mutfağın etrafında lekelendiği komik bir sahnede Lulu la Nantaise adlı bir karakterden bahsedildi. tablo.
NS mutfak sahnesi Birçok sinemaseverin ezbere bildiği diyalogların yanı sıra esprili ve keskin bir Fransız argo ustası olan Michel Audiard'ın yazdığı diğer dizeler, Fransa'nın en ünlüleri arasındadır. Filmde bir satır, "Eksileri ça ose tout. C'est même à ça qu'on les reconnaîtLino Ventura tarafından konuşulan " ("Aptallar her şeye cüret eder. Onları bu şekilde tanırız"), Fransız sözlüğünün bir parçası haline geldi ve kabaca İngiliz izleyicilerin "Infamy! rezillik! Hepsi benim için aldı!" Carry on Cleo'dan.
Robert Mitchum'un destekleyici rolünde olduğu, haklı olarak unutulmuş bir gerilim filmi olan Presumed Dangerous (1990) dışında, Lautner'ın tek İngilizce filmi Mimsy Farmer, Robert Walker Jr ve Rita Hayworth'un başrollerini paylaştığı, çoğunlukla filmde çekilen tuhaf Road to Salina (1970) idi. Kanarya Adaları. Quentin Tarantino, Kill Bill Volume 2'de filmden bir şarkı kullandı.
Lautner, Viyanalı bir kuyumcu ve havacının oğlu olarak Nice'de ve daha sonra oğlunun 11 filminde rol alan Renée Saint-Cyr olarak bir film yıldızı olan Marie Louise Vittore'da doğdu. Lautner, yedi yaşında, annesi sinema kariyerine başladığında ve sinemayı keşfettiğinde Paris'e gitti. Okuldan ayrıldıktan sonra stüdyolarda ufak tefek işler almaya başladı. Yönetmen yardımcısı olarak aldığı çıraklık, yönetmen olarak ilk filmlerine öncülük etti.
Üç ılık dramadan sonra Lautner, ikinci dünya savaşı sırasında gizli bir ajan olan Albay Rémy'nin anılarından özgürce uyarlanan Le Monocle Noir (The Black Monocle, 1961) ile gücünü buldu. Lautner bunu bir komedi-gerilim filmine dönüştürdü, Paul Meurisse'in "Monocle" olarak bilinen bir casus olarak oynadığı, çünkü kör bir gözünü siyah bir monokl ile kapattığı için. Meurisse'nin nefis eksantrik, yanak dilli performansı aynı derecede başarılı devam filmlerinde tekrarlandı: L'Oeil du Monocle (The Eye of the Monocle, 1962) ve Le Monocle Rit Jaune (The Monocle, 1964).
Lautner 1960'larda Les Tontons Flingueurs ve Les Barbouzes (The Great Spy Chase, 1964) gibi hit parodik komediler yapmaya devam etse de, zaman zaman dramaya saptı. Aslında, en sevdiği film, ilerlemesini reddeden bir kızı öldüren evli bir adam (Blier) hakkında Le Septième Juré (Yedinci Jüri Üyesi, 1962) idi. İtibarsız erkek arkadaşı suçla suçlanınca kendini jüride bulur. Lautner olay örgüsünün kıvrımlarını ve aplomb ile biten ironiyi ele alıyor.
Cinayet melodramı Galia (1966), çoğunlukla Lautner'ın bir düzine filminde rol alan eski model Mireille Darc'ın cübbesiz varlığı nedeniyle Birleşik Krallık ve ABD'de oldukça kârlı bir vizyona girdi. Aslında yönetmen filmden filme aynı ekibi tutmaya çalıştı: oyuncular Darc, Ventura, Blier, Francis Blanche ve Jean Lefebvre, yazar Audiard ve görüntü yönetmeni Maurice Fellous.
Fellous, "Onu ilgilendiren, iyi oyunculara ve iyi bir yazara sahip olmak" dedi. "Eğer bana güzel bir resim yaparsan, bir saatini alacaksın. Bu, ikinci ya da üçüncü rol için daha iyi bir oyuncuya sahip olmayacağım para" derdi. Ama şunu da eklerdi: 'Filmlerimin her birinde eğlenmek için bir sekansınız olacak.'"
Görüntü yönetmeninin Jean Gabin'in dünya yorgunu polis müfettişi Il Était une Fois un Flic (Flic) olarak baskın varlığını ortaya koyduğu Le Pacha (Pasha, 1968) gibi canlı polis dramalarında eğlenebileceği birçok sahne vardı. Story, 1971) ve Flic ou Voyou (Cop or Hood, 1979), Jean-Paul Belmondo'nun oynadığı beş Lautner filminin ilki.
Bunlardan biri olan Le Professionnel (The Professional, 1981) – Lautner'ın 80'lerdeki en büyük gişe başarısı – enerjik bir Belmondo'nun gizli ajan olduğu eğlenceli bir aksiyon filmiydi. Lautner'ın son uzun metrajlı filmi L'Inconnu dans la Maison'du (Yabancı Evdeki, 1992).
Lautner'ın 1949'da tanıştığı karısı Caroline, neredeyse 20 yıl önce öldü. Kızı Alice ve oğlu Thomas tarafından yaşatılmıştır.
Georges Lautner, 24 Ocak 1926'da doğdu, 22 Kasım 2013'te öldü.
21. Yüzyıl Başarısı
Teknolojideki gelişmelerle birlikte stüdyolar 3-D teknolojisi ile daha konforlu hale geldi. Disney 2005 animasyon filmi "Chicken Little in 3-D"yi Amerika Birleşik Devletleri'nde yaklaşık 100 sinemada yayınladı. 2006 yılında, film yapımcılarının ve stüdyoların 3-D'ye "dönüştürülmüş" 20 dakikalık 2 boyutlu görüntüleri içeren "Süpermen Dönüyor: Bir IMAX 3 Boyutlu Deneyimi" yayınlandı. 2-D'de çekilmiş film kullanan D filmler. Bu dönüşüm sürecinden geçen ilk filmlerden biri, Ekim 2006'da 3 boyutlu olarak yeniden yayınlanan 1993 yapımı "The Nightmare Before Christmas" idi.
Önümüzdeki üç yıl boyunca stüdyolar, özellikle bilgisayar animasyon filmleri olmak üzere sürekli bir 3 boyutlu film akışı yayınladı. Ancak oyunu değiştiren film, James Cameron'ın "Ghosts of the Abyss"in yapımında 3 boyutlu film yapımı hakkında öğrendiklerini kullanan 2009 tarihli bir bilimkurgu destanı olan James Cameron'ın "Avatar"ıydı. "Avatar", film tarihinin en çok hasılat yapan filmi ve dünya çapında 2 milyar dolardan fazla hasılat elde eden ilk film oldu.
"Avatar"ın benzeri görülmemiş gişe başarısı ve çığır açan teknik ilerlemeleriyle, 3-D artık şatafatlı filmlerin bir hilesi olarak görülmüyordu. Aynı başarıyı elde etmeyi umarak, diğer stüdyolar 3 boyutlu film prodüksiyonlarını hızlandırdılar, bazen zaten 2 boyutlu olarak çekilmiş filmleri 3 boyutlu hale getirdiler (2010'un "Clash of the Titans" filmi gibi). 2011 yılına kadar, dünyanın her yerindeki multipleksler, oditoryumlarının bir kısmını veya tamamını 3 boyutlu tiyatrolara dönüştürdü. Tiyatroların çoğu, bunu yapmak için görsel efekt şirketi RealD tarafından geliştirilen projeksiyon yöntemlerini kullandı.
LatinX Temsili
Akademi Ödülleri kurulduktan neredeyse 100 yıl sonra LatinX halkının henüz doldurmadığı bazı Oscar kategorileri bile var. 20. yüzyılın ortalarına kadar LatinX sinema sanatçılarına önemli bir ilgi göstermeyecek veya sinemanın ilgi odağında güneşlenme fırsatları verilmeyecek ve ne yazık ki çok yakın zamana kadar büyük ölçüde görmezden gelinmeye devam edecekti.
Amerikan tarihinin en ırkçı dönemlerinden birinde, aktör Anthony Quinn 1952'de Oscar'a aday gösterilen ilk Latin Amerikalı oldu. Viva Zapata! En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu kategorisinde. Aynı filmde, beyaz aktör Marlon Brando, ünlü Meksikalı devrimci Emiliano Zapata'yı canlandırdı. . Quinn, tüm saf yeteneğiyle, 1956'da Vincent Van Gogh biyografisi için aynı kategoride başka bir adaylık kazandıktan sonra Akademi Ödülü kazanan ilk LatinX oyuncusu oldu. Yaşam arzusu . Meksika doğumlu bir aktör, 56 yıl sonra Demian Bichir'in adaylığıyla aynı kategoriye aday gösterilmedi. Daha iyi bir hayat 2012 yılında.
Garip bir nedenle, ellilerin ortaları LatinX oyuncuları için tanınabilir bir dönemdi, çünkü Latin Amerikalı aktris Katy Jurado 1954'te En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu dalında aday gösterildi. kırık mızrak . Kısa bir süre sonra başlayacak olsalar da, o zamana kadar büyük ölçüde ticari veya eleştirel olarak tanınan LatinX sanatçıları yoktu. En İyi Erkek Oyuncu adayları arasındaki büyük fark, maalesef En İyi Kadın Oyuncu adayları için de takip edildi. .
Latin Amerika Sineması için devrim niteliğinde bir öncü olmaya devam edecek olan Alejandro G. Inarritu'nun filmindeki Adriana Barraza'nın performansıyla 2006'ya kadar bir Latin aktör yeniden aday gösterilmedi. Babil Brad Pitt ve Cate Blanchett'in de rol aldığı filmde. Latin aktörler, Salma Hayek'in Frida Kahlo rolüyle aday gösterildiği 2002'ye kadar En İyi Kadın Oyuncu kategorisine ulaşmak için bekledi. frida . Maalesef kazanamadı. Akademi Ödülleri tarihinde, en iyi başrol ve yardımcı roller için yalnızca sekiz LatinX oyuncusu aday gösterildi. Neyse ki, birçok LatinX sanatçısı hak ettiği uluslararası beğeniyi kazandı, ancak Hollywood bir yüzyıl boyunca onları görmezden gelmeye devam etti.
20. yüzyılın sonları, Hollywood klişelerine nüfuz edebilen ve Amerikalı izleyicilerin gözlerini kamaştıran LatinX perspektifinden derinlemesine karakterler ve hikayeler yaratabilen Antonio Banderas ve Salma Hayek gibi yıldızlarla yeni bir LatinX yeteneği dalgasını başlattı. LatinX yeteneğine veya Latin aktörlerin cis-beyaz bir erkek ya da kadının hikayesinin daha büyük bir bölümü için araç olarak kullanılmasına genel bir saygısızlık. Artık ekrandaki LatinX değişmeye başladığına göre, ekran dışı LatinX sanatçılarıyla sadece on dört yıl öncesine kadar balonundan patlamayan zorlu bir savaş vardı.
Lumière kardeşler sinemadan uzaklaşıyor
Auguste ve Louis, teknik gelişmeler üzerinde çalışmaya devam ettiler ve 1900'de 75 mm geniş formatlı filmler çeken bir kamera tasarladılar. Ancak 1905'te Lumière kardeşler sinema işinden çekildiler. Bunun yerine 1907'de ilk başarılı fotoğrafik renk sürecini — Lumière Autochrome'u — icat etmeye çalıştılar. Louis ayrıca bir stereoskopik sinematografi süreci üzerinde çalıştı.
İki kardeş, yaşamları boyunca sinemanın öncüleri olarak övülecek kadar uzun yaşadılar. Louis'in belirttiği gibi:
'28 Aralık 1895'te gerçekten doğdu: 'Bir filme gittim' ifadesi.
10. Ölülerin Şafağı neredeyse daha karanlık bir son içeriyordu.
Üretim sırasında Ölülerin Şafağı, George Romero söyledi Yuvarlanan kaya yazar Chet Flippo, filmin Flippo'nun sözleriyle "başlangıç yok ve iki son" olduğunu söyledi. Romero bunun nedeninin film üzerinde “an be an” çalışmak olduğunu açıkladı. Sonunda, elbette, filmin başlangıcını anladı ve Peter ve Francine'in alışveriş merkezinden çıkıp çatıya çıktıkları, helikopterle kaçtıkları bir sonla gitti. Peki diğer son neydi?
Filmin yorum bölümünde, George ve Chris Romero ve Tom Savini, filmi kapatmak için çok daha karanlık bir konsepti tartışıyorlar; Peter'ın kendini vuracağı (son kesimde bunu yapmayı düşünüyor), Francine ise dönen bıçaklara atlayacaktı. filmin başlarındaki en ünlü zombi ölümlerinden birini yansıtıyor. Bu son, Yaşayan Ölülerin Gecesikaranlık son, ama Romero sonunda daha hafif bir şeye karar verdi.
Yine de orijinal plan boşa gitmedi: Savini, Francine'in ölüm sahnesi için kullanmak üzere aktris Gaylen Ross'un kafasını zaten yapmıştı, bu yüzden onu - biraz makyaj ve bir peruk yardımıyla - ünlü patlayan kafa için yeniden tasarladı. konut projesi baskını sırasında vuruldu.
Ek Kaynaklar:
Şok değeri Jason Zinoman tarafından (Penguin Press, 2011)
Ölülerin Şafağı DVD Açıklaması (Anchor Bay, 2004)