Peter Grose, Vietnam Savaşı’nı haber yapan yabancı muhabirlerin son neslinden biri – daha sonra Moskova ve Kudüs’teki görevlerinde ve daha sonra Amerikan hakkında çok beğenilen birçok kitabın yazarı olarak bu deneyimden yararlandı. tarih, 31 Aralık’ta Minneapolis’te öldü. 88 yaşındaydı.
Kızı Kim Grose Moore, bir bakımevinde ölüm nedeninin felç komplikasyonları olduğunu söyledi.
Bay Grose, örnek dış muhabirdi: kozmopolit, eğitimli, dünya olayları hakkında kapsamlı bir şekilde yazabilen veya anlatılan ayrıntılara odaklanabilen. Paris, Saigon (bugün Ho Chi Minh City), Moskova ve Washington’da görev yaptı ve daha sonra Council on Foreign Relations’ın ağustos amiral gemisi olan Foreign Affairs’in genel yayın yönetmenliğini yaptı.
Eski bir Times genel yayın yönetmeni olan Max Frankel bir telefon görüşmesinde “Sessiz, sakin ve mantıklıydı, fazlasıyla eski moda New York Times tarzındaydı” dedi.
Bay Grose’un içgörüleri, bir Yahudi anavatanı fikrinin Amerikan tarihi boyunca nasıl yankı bulduğuna geniş kapsamlı bir bakış sunan “İsrail in the Mind of America” (1983) ve “Gentleman Spy: The Life of Allen Dulles” gibi kitaplarda sergileniyordu. ” (1994), Başkan Dwight D. Eisenhower yönetimindeki CIA’nın atılgan direktörünün geniş çapta saygı gören bir biyografisi.
Gazeteci David Wise, The Times için yazdığı bir incelemede, “‘Gentleman Spy’ ile Peter Grose, sürprizlerle ve her türlü yeni bilgiyle dolu muhteşem bir biyografi üretti” diye yazdı. “Bay. Grose, bu sayfalarda dolaşan casusları canlandırıyor.”
Gazeteciliği sıra dışı bir göze hitap ediyordu: 1963’te The Times için çalışmaya başladığı Paris’te, dava açtı Victor Hugo’nun “Les Miserables” (spoiler: Jean Valjean yaşıyor) kitabının daha ince, daha mutlu bir baskısının yayınlanmasına karşı bir Fransız edebiyat topluluğu tarafından getirildi. 1969’da Washington’da Beyaz Saray’ı gözlemledi. Amerikan gençliği tarafından psikedelik ilaçların kullanımına ilişkin brifingPentagon tarafından acemi askerleri eğitmek için kullanılan acı verici derecede havalı bir filmle tamamlandı.
“Rock ezgilerinin kayıtları vardı, sözleri bir film ekranına yansıtılıyordu, böylece büyük ölçüde orta yaştaki izleyiciler gençlerin söylediklerini takip edebilsin,” dedi donuk bir ifadeyle.
Times’taki meslektaşları David Halberstam ve Neil Sheehan gibi, Bay Grose da Vietnam’a açık fikirli olarak geldi. Ancak bölgedeki Amerikan askeri misyonunun çılgınlığını hemen fark etti.
Saygon’da iki yıl geçirdi ve 1965 baharında ayrılırken, ABD hükümetinin savaşla ilgili iyimser hesaplarını ödeyen ciddi bir sert haber analizi yaptı.
Rolling Thunder adlı büyük bir bombalama kampanyası sürüyordu ve generaller havadan kazanabileceklerinde ısrar ediyorlardı. Ama hepsi Bay Grose’u yapım aşamasında bir başarısızlık olarak vurdu.
“Yeni durumdaki tehlike, ABD’nin yeni savaşta ‘kazanabilir’ olmasına rağmen,” diye yazdı, “kendisini eninde sonunda asıl amacı olan Güney Vietnam’ı Komünist hakimiyete karşı savunmak yolunda yenilmiş bulabilir.”
Peter Bolton Grose, 27 Ekim 1934’te Evanston, Illinois’de doğdu. Babası Clyde, Northwestern Üniversitesi’nde tarih profesörüydü ve annesi Carolyn (Trowbridge) Grose, ev hanımıydı.
Peter’ın babası 1942’de öldü ve ardından aile Tucson, Arizona’ya taşındı.Gençlik yıllarında Avrupa’da yaşadılar ve Peter Viyana ve Fransa’nın Avignon kentindeki okullara gitti. Arizona’ya döndüler, ancak son yılını Washington’da Capitol Hill’de bir uşak olarak çalışarak geçirdi.
Yale’de tarih okudu ve 1957’de mezun oldu. Ardından Oxford’da iki yıl geçirdi ve burada siyaset, felsefe ve ekonomi okudu ve 1959’da yüksek lisans derecesi aldı.
Gazetecilikteki ilk işi, onu Belçika’dan bağımsızlığını kazanmaya hazırlanan Kongo’yu takip etmeye gönderen Associated Press’ti. Paris’te The Times’a katılmadan önce neredeyse üç yıl kaldı.
1965’te Claudia Kerr ile evlendi. 2021’de öldü. Kızı Kim ile birlikte başka bir kızı Carolyn Grose ve üç torun tarafından hayatta kaldı.
Vietnam’dan sonra, Bay Grose The Times için Moskova’da büro şefi, Washington’da diplomatik muhabir, Kudüs’te büro şefi, yayın kurulu üyesi ve son olarak da Birleşmiş Milletler büro şefi olarak çalıştı.
1977’de, Dışişleri Bakanı Cyrus R. Vance ile yakın işbirliği içinde, Dışişleri Bakanlığı’nda politika planlama müdür yardımcısı olarak Carter yönetiminde görev yapmak üzere gazeteden ayrıldı. Daha sonra bir Washington düşünce kuruluşu olan Middle East Institute ve özel bir araştırma kurumu olan Seven Springs Center’da çalıştı ve ardından Foreign Affairs’in yönetici ve genel yayın yönetmeni olarak çalıştığı Dış İlişkiler Konseyi’ne katıldı.