Loyar’ın duyurusu üzerine, muhtemelen buradaki ikinci komutan olan özensiz ama güçlü görünüşlü bir adam söze girdi.
“Abla, onu nereye koyalım?”
“Ah, ona bir şey yaptırma.”
Loyar başını salladı.
“Onu Temple’a göndereceğim.”
Bu sözler üzerine dilenciler oldukça tuhaf ifadeler kullandılar.
“Yanlış bir şey mi yedin?”
“Ha?”
Bu satırlarda bir şeyler söyleyen dilencilerden biri, Loyar saçma sapan konuşuyormuş gibi tek kaşını kaldırdığında hafifçe geri çekildi.
“Hayır, daha önce hiçbir şeyi bilmedikleri için inatla kimseyi içeri almayı reddederken ja neden birdenbire bu çocuğu kabul etti? Ya Temple?”
Loyar’ın dilenci grubunda kesinlikle benim yaşımdaki çocuklar yoktu. Raydan çıkıp evden kaçan ergenleri kontrol etmek kesinlikle kuduz köpekler kadar zordu. Yani böyle bir şey sormaları çok doğaldı. Loyar başını salladı.
“Bu adam bizim geleceğimiz.”
Aniden bir avuç dilencinin geleceği olmak garip geldi.
Belki de bir ölçüde bu adamların geleceği oldum.
Herkesin ifadesi giderek daha fazla kafa karışıklığı gösteriyordu. Loyar, tamamen şaşkına dönen ve ellerini kalçalarına koyan dilencilere baktı.
Dilenciler Kralı konuşmasına başladı.
“Hepinizin bildiği gibi, hiçbir şeyimiz yok ve hiçbir şey bilmiyoruz. Bu doğru değil mi? Bazılarınız harika olduğunuz eski güzel zamanlardan bahsediyorsunuz, ama şimdi halinize bakın? Çürümeye terk edildiniz.” bir olukta.Onun için böyle bir araya geldik.Olmayanlar da hayatlarını yaşasınlar diye.”
“Ama daha ne kadar böyle yaşamayı düşünüyorsun? Sadece ben olsam umurumda değil, ama siz böyle yaşamak istemezsiniz, değil mi? Bu hayattan çıkmak istiyorsunuz, değil mi?”
“Ama yeni bir şey öğrenmemiz için çok geç. Yani gücümüzle… Bizim paramızla. Evet, sermayemizi kullanarak bu çetenin geleceğinden sorumlu olacak yetenekli insanlar yetiştireceğiz.”
Söylediklerinin oldukça makul olduğunu düşünen Loyar, memnun görünüyordu. Her nasılsa, hayatımda ilk kez böyle bir karizmaya tanık oluyorum.
Loyar’a bunu çetenin geleceği için yetenek yetiştirme stratejisi olarak kısaca açıklaması ve buradaki tüm dilencilerin durumunu optimize etmek amacıyla sermayelerini tek bir yeteneğe yoğun bir şekilde odaklaması talimatını verdim.
Dilencilerden biri, Loyar’ın gururlu beyanına başını salladı.
“Abla, Temple’a birkaç adam göndermenin bizi kuş tüyü yastıklarda uyutacağını sanmıyorum, değil mi?”
Geçerli bir endişe.
Elbette Eleris ve ben bu durumla başa çıkmak için pek çok bahane bulduk.
“Öyle olduğunu söylersem, öyledir. Sizi piçler!”
Ancak Loyar, herhangi bir protestoya müsamaha göstermeden onlara bağırdı.
“Patronun dediği buysa.”
“Sanırım haklısın.”
Ve milyonlarca mazeret yerine o bir cümleyi herkes kabul etti.
Bu senin için bir patrondu.
Ancak, bir iblis veya bir dilenci örgütünün varisi olduğunun ortaya çıkması daha mı kötü olurdu?
İkisi de güzel köpek benzeri varlıklar değil mi?
* * *
Kesin konuşmak gerekirse, Loyar’ın sözleri sadece ucuz bahaneler değildi. Herkes, Loyar onlara ne derse onu yapmak zorunda oldukları duygusuyla ikna olmuştu. Böyle bir tavırdı. Belki de bu, Loyar’ın onlara saçma sapan bir şey yaptırdığı ilk sefer değildi.
Loyar beni oldukça büyük bir kulübeye götürdü ve yanında başka birini getirdi.
Güçlü yapılı bir adam. Daha önceki ikinci komutan gibi görünen oydu. Loyar beni bu adamla tanıştırdı.
Loyar buraların patronu olduğu için bana rahat davranacağına söz verdi.
“Birbirinize merhaba deyin. Bu bizim çetemizin geleceği. Reinhardt. Reinhardt, bu benim en güvendiğim küçük kardeşim, yani ona da güvenebilirsin. Adı Daibun.”
“Tanıştığıma memnun oldum Reinhardt, ben Daibun.”
Bir Likantrop tarafından tercih edilen küçük erkek kardeşti.
Bu ırkı aşan bir dostluk muydu? %1 bile değildi, aralarında birkaç ondalık hane olan arkadaşlıktı. (Ç/N: konumlarındaki gibi)
“Ben Reinhardt’ım.”
Onunla el sıkıştım. Eli tencere kapağı kadar büyüktü. Bir dilenciden çok, biraz eski püskü bir kıyafet giymiş emekli bir askere benziyordu. Sert bir izlenim bıraktı.
Belki de Loyar’a o kadar çok güvendiği içindi ama Loyar’ın birdenbire Temple’a göndermeyi teklif ettiği bir anda ortaya çıkan bu yabancı hakkında hiçbir şey sormadı veya soru sormadı.
“Yarın kimlik almaya götür. Zamanın varsa, Temple’a uğra.”
“Evet abla.”
Şimdilik üçümüz öylece oturduk. Dağınıktı ama Demon King’s Castle’ın cesetlerle dolu koridoru dışında dünyalar kadardı. Burası sadece kirliydi, bu yüzden buna kıyasla gerçek bir cennetti.
En kötü senaryoyu düşündüm ve şu anki durumumu onayladım. Biraz rahatsız edici olsa da daha kötü olabilirdi. Sonra Daibun, Loyar’a bakarken tereddütle konuştu.
“Abla, okul ücretini ne yapacaksın? Pek emin değilim ama Temple soylu çocuklar için değil mi? Çok paraya mal olduğunu duydum.”
Zaten farkında olduğumuz bir sorundu. Gitme kararı aldık ama en önemli sorunu çözecek bir yolumuz bile yoktu. Önemli olan tespit edilmek değil, yeterince para kazanmaktı.
Bu nedenle Loyar’ın Temple için okul ücretini ödemeye devam edip edemeyeceği konusunda şüpheler vardı.
Gardias Tapınağı, kıtadaki en ünlü eğitim kurumuydu. Sadece İmparatorluğun üyeleri değil, aynı zamanda kıtanın her yerinden önde gelen ailelerin üyeleri de yurtdışında okumak için sık sık oraya gelirdi.
Bu nedenle eğitim son derece yüksekti. Tapınağın kendisi bir eğitim kurumuydu ama aynı zamanda İmparatorluğa en çok gelir sağlayan yerdi. Sadece Tapınağa kabul edilerek, birçok etkili insanla bağlantı kurulabilirdi. Soylular sırf çocuklarını Tapınağa göndermek için çok para ödemekten çekinmediler.
Ancak, bu dilenci örgütünün beni Temple’a kabul edip o günahkârca yüksek öğrenim ücretini ödeyerek beni desteklemeye devam edebileceği şüpheliydi. Yine de bir acil durum planım vardı.
Temple’ın öğrenim ücreti sınıfa ve bölüme göre değişiyordu, ancak sıradan öğrencilerin dönem başına 50 altın ödemesi gerekiyordu. Yaklaşık 50 milyon won. Bu, yılda 100 milyona eşdeğerdi. Ek olarak, öğrenim, ana dallara bağlı olarak çılgınca değişiyordu.
‘Öncelikle, öğrenim ücretini yalnızca belirli bir süre için sağlamanız gerekir.’
“Burs almayı düşünüyor musun?”
Tabii ki, muhtemelen ortalama bir çocuktan daha zekiydim, ama dürüst olmak gerekirse, o yerde kesinlikle benden daha zeki birçok çocuk vardı.
Ancak önemli olan bu değildi.
İmparatorluk ikinci ve üçüncü bir Artorius istiyor. Peki ya biri kesinlikle yetenekliyse ama Temple’da eğitim alacak parası yoksa? Bu durumda öğrenim ücretinden feragat edilecektir!’
Tahmin ediyor gibiydim ama olacağı buydu. Olağanüstü yeteneklere sahip, ancak sınırlı mali güce sahip öğrenciler, özel olarak Temple içinde yönetiliyordu. Tabii ki, size yüksek miktarda eğitim ücreti ödemezler.
Ben bir Arcdemon’dum. Yapabileceğim bir şey olmalı.
“Okula girip biraz eğitim aldığımda, yetenekli olduğum bir şey bulabilmeliyim.”
Bundan sonra eğitimden feragat edilecektir. Bu sadece saçmalık da değil, çünkü başarı puanlarımla bir yeteneğin çiçek açmasını sağlayabilirim. Şu anda mümkün olmayabilir, ancak ana hikayeye bağlı kalmaya başlarsam başarı puanı almanın birçok yolu vardı.
Herkes buna oldukça makulmüş gibi başını salladı.
Temple’a gitmeye zorlanmadan önce, rahat bir hayat yaşamak istediğimi söyledim ama yine de gitmem gerekirse, bununla ilgili tüm düşünceler pencereden uçup gitti. Sevsem de sevmesem de güçlenmem gerekiyordu.
Bu nedenle, ilk yarıyıla katılmak için yeterince para toplamak önemliydi. O andan itibaren ana hikayenin içine örülür, başarı puanları toplar ve yeteneklerimi geliştirirdim.
Artık hedefim buydu.
“Kazancımızla bunu yapabilir miyiz?”
“Gerçekten bilmiyorum, ama… muhtemelen hayır.”
Loyar özellikle keskin değildi.
Daibun ağzını açmadan önce tereddüt etti.
“Peki, ablanın çetenin mali kaynaklarından aldığını kıssak nasıl olur…?”
Sarkegaar’ın aristokrat hayatı için harcadığı para. Belki de Loyar, aldığı parayı ne için kullandığını açıklamamıştır. Daibun’un dediği gibi yaparsak, benim Temple’a gitmeme yetecek kadar para biriktirebiliriz.
Ancak Loyar kesin bir şekilde başını salladı.
“Boktan şeylerin olmasını önlemek için kullanmam gerektiğini söylememiş miydim?”
“Evet yaptın.”
Loyar, onlara parayı gardiyanlara rüşvet vermek için kullandığını söylemiş ve çetesinin bu şekilde olmalarına rağmen neden baskı altına alınmadığını açıklamış görünüyordu. Tabii bunu gerçekten yapıp yapmadığını bilmiyordum.
Ne de olsa Sarkegaar bir soyluydu. Muhtemelen gücünü, bu tarafının herhangi bir şeyden etkilenmesini önlemek için kullanmıştır. Her halükarda ne Loyar ne de ben Sarkegaar’a verilen destekten vazgeçemezdik.
Daibun içini çekti.
“Bugünlerde gelirimiz düşüyor. Abla artık kimse Bronzegate Köprüsü’ne yaklaşmıyor.”
Buranın avukatlara ev sahipliği yaptığına dair söylentiler dolaşıyordu. Uzun zamandır, bilen insanlar bu yere yaklaşmadı. Bu nedenle, gelir giderek azalıyordu. Bu doğaldı.
“Bu ciddi bir sorun…”
Loyar, işlerin planlandığı gibi gitmediğini ancak o an fark etmiş gibiydi. Sonra bana bir şey yapmamı söyler gibi baktı.
Evet, konuşmak için sıramı bekliyordum.
“Uhm… Bunu biraz farklı düşünsek nasıl olur?”
“Ha? Farklı mı?”
Daibun, söylediklerim tuhafmış gibi kaşlarını çattı.
Hayır, bu insanlar kendilerini geliştirmek için yeterli sağduyuya sahip değillerdi. Cevap aslında oldukça basitti.
“Müşteriler bizden kaçıyorsa, onları kendimiz bulmalıyız.”
Bu doğaldı. Birinin müşterisi yoksa, bazılarını bulması gerekiyordu. Burayı terk etmeye çalışmadıklarını görünce iyice huzursuzlandım. Sanki bu bölgede koşarak gelip geçen insanlara şeker satmaya çalışıyor gibiydiler. Bir pazar engellendiyse, yeni bir tane açılmalıdır.
Mahvolduğunu söyleyerek yerde kalsaydın sana kim yardım ederdi?
“Onları bulalım mı? Gücümüzü başka bölgelere de yaymayı mı kastediyorsun?”
“Bu doğru.”
“Aklında bir şey mi var?”
“Onları çok uzağa gönderirseniz, çocuklar çok çabuk yorulabilir.”
Daibun, gücümüzü genişletmek için uzun mesafeler yürümek zorunda oldukları için bunu gerçekleştirmenin zor olacağını düşünüyor gibiydi.
“Hayır, bu her şeyi daha rahat hale getirecek.”
“Rahat…?”
“Evet, tek bir yere gitmeleri gerekiyor. Orası çok sayıda insanın gelip gittiği ve büyük bir insan akışı olan bir yer, anlıyor musun?”
Loyar ve Daibun, rüya gibi bir yerin nerede olduğunu merak edercesine, yüzlerinde şaşkın ifadelerle bana baktılar.
“Mana Treni.”
Orası, tüm başkentin en büyük insan akışına sahipti.
Basit avukatlardan metro satıcılarına dönüşeceklerdi.
Hem Daibun hem de Loyar, devrim niteliğinde denebilecek fikrim karşısında hayrete düştüler.
O kadardı.
İşlerin böyle yapılması gerekiyordu.