Ya da Gili Air'deki iki yılımdan ne kaçırıyorum?
2008'den beri Belçika'da yaşıyorum ve Ocak 2020'de pandemiden hemen önce Gili Air adlı küçük bir Endonezya adasında mola verdim. Mart 2022 ve üç aydır Brüksel, Belçika'dayım.
Görüntülerin, alışkanlıkların ve günlük rutinlerin karşıtlığı muazzam. Böyle bir harekette, küçük bir yerden büyük bir şehre, gelişmekte olan bir ülkeden gelişmiş bir ülkeye, tropikal bir iklimden nemli soğuk havaya kadar bir dizi geçiş meydana gelir.
Şimdi, karşılaştırma hala taze, ancak erken değil, hangi noktada bir cennet deneyimi süslü bir Avrupa şehrine geri dönmekten daha iyidir?
Her şeyden önce, serseri silahlar.
Batı dünyasında yanıklarımızı tuvalet kağıdıyla silmemiz doğal değil. 300.000 yıl boyunca homo sapiens kendilerini suyla temizledi. Son 100 yılda, herhangi bir kişiyle aynı bide, serseri tabancası veya diğer yiyici sanitasyonları kullandığımızda fikrimizi değiştirdik ve iğrenmeye başladık. Bu çok samimi bir şey ve ayrıca pandemiler böyle başlıyor. Hayır.
Indo'da birkaç gün içinde, iğrenç bir şey olarak serseri silahın üstesinden geldim. Daha hızlı, daha verimli ve sürprizler bırakmıyor. Bu doğal. Ve hoş da.
Seçenek olmadığı için tuvalet kağıdına geri dönmek, ürünleri için bir pazar yaratmak için su temizliğine karşı bir karalama kampanyası başlatan üst düzey hijyen şirketlerinin büyük bir pazarlama komplosunun kurbanı gibi hissetmeme neden oluyor. Nestle'nin anneleri formüllerinin emzirmekten daha iyi olduğuna ama serserilerimiz tehlikede olduğuna ikna etmesi gibi.
İkinci kez.
Küçücük bir adada hayatın çok fazla boş zamanı vardır. İlk önce tatildeydim. Ama aynı zamanda market, gün batımı içecekler, arkadaşlarınız en fazla 15 dakika uzaklıkta.
Brüksel'de aynı şeyler için ihtiyacım olan zamanı anlatmaya gerek yok. Ve etkileyici bir gün batımı manzarasına sahip değil.
Üçüncüsü, insanların anlattığı hikayeler.
Brüksel'de 12 yıl geçirdikten sonra, insanların FTA, OECD ve 'yara izi etkisi'nin ne anlama geldiğini anladığı küresel siyaset dünyasında, sonunda aynı tür hikayeleri duydum. Ejderhalar gizlidir. Ama 12 yıl aynı işte çalıştıktan sonra, bahse girerim bu, polis memuru ya da marangoz olsun herkesin başına gelir.
Gili farklı. Çok farklı geçmişlere sahip insanların eridiği bir pota. Sasak aşçılar ve kaptanlar, İsviçreli bir satranç ineği ve dart şampiyonu, Surabaya'dan bir restoran müdürü, Hintli bir dalış ustası, İngiliz ve Malezyalı girişimciler. 3000 dalış yapan insanların anlattığı, 30 yıl önce yerel bir bar sahibi büyürken Gili'nin nasıl olduğuna ve aylarca balıkçı teknelerinde vakit geçiren İsveçli bir kadından hikayeler dinledim.
Kolektif hafızanın hikayeleri ve özellikle öne çıkan biri - Gempa. 2018 depremi Lombok'ta binlerce can aldı ve Gilis'i terk etti. Ama herkes gitmedi ve günlerce elektriksiz kalanlar, akşamları kamp ateşi etrafında konuşanlar, kumsalda gün doğumuyla uyananlar en çok cezbedenleri oldu.
Dördüncüsü, dışarı çıkmanın kolaylığı.
Gili'de kanepeden bara: Barefoot, anahtarları, telefonu ve parayı alıyorum. Kapıdan çıkın ve bisiklete binin. Kilidi açmak zorunda değilim. Mezarlık yolundan yukarı çıkıyorum, ormanlık alana, ağaçlarla kaplı patikaya giriyorum ve güneş enerjisi çiftliğinde sağa dönüyorum ve on beş tur pedal çevirdikten sonra bir restoran, havuz bar, oyun alanı, açık alan olan Begadang'a ulaşıyorum. hava sineması, pansiyon ve dart merkezi.
Kanepeden bara, Brüksel'de: Çorap ve ayakkabı giyerim, kalın giyinirim, her türlü anahtar, covid pass, maske, cüzdan ve telefon aldığımdan emin olurum. Oh, ve bisiklet eldivenleri. Bir araba ormanındaki dumanların arasında otuz dakikalık bir yolculuktan sonra varıyorum ve bisikleti kilitlemem gerekiyor.
Beş - topluluk.
Begadang'a vardığımda herkes orada ve ben oradaki herkesi tanıyorum.
Bir St Gilles barında sadece masanın etrafındaki insanları tanırım. Hatta bazen değil. "Ama bu heyecan verici değil mi?"
Gerçek şu ki, özellikle covid ıssızlığı sırasında Gili'den ara vermem gerekiyordu. Ve şehrin çeşitli nüfusu ve çeşitli aktivite seçenekleri, sıkıcı küçük bir adadakilerle tam bir tezat oluşturuyor, değil mi? İlk bakışta, evet, ama sonunda hayır.
Şehirde, uzun uzun giderim. Her an binlerce insanla tanışıp etkileşimde bulunabiliyorum, ancak her an sadece sınırlı sayıda insanla iletişim kurabiliyorum.
Gili'de derinlere indim. Aynı insanları günlerce arka arkaya sık sık görürdüm, örneğin benim gibi Mowies'de gün batımını seven Norveçli bir arkadaşım. İkimizle tanışmak için neredeyse hiç düzenleme yapmadık. Onu gün batımında görecektim.
"Ve bu sıkıcı değil mi?" Pekala, onların yanında durursanız herkesin derinliği sonsuzdur ve küçük bir ada topluluğu, hayatın bu tuhaf şeyi nasıl deneyimlediğini öğrenmelerini kolaylaştıran ve olası kılan bir ortamdır.
Doğaya son.
Gili Air'de, sisli bir Lombok'un karşısında gün doğumu, sakin alçak sularda altın günbatımında parıldayan yengeçleri toplayan yerliler, yağmurda oynayan çocuklar veya ağaçların altında saklanıyorlar. Caminin ezan sesi, arka planda sürekli duyulan dalgalar ve palmiyelerde kuş sürüleriyle uyanmak.
Brüksel'de, balkonumdan büyük bir şehir silüeti ofis ışıkları, renkli gün batımları ve görebildiğim zaman gökyüzünde uçuşan bulutlarla aydınlandı. Güzel art nouveau ve art deco binalar, Arnavut kaldırımlı sokaklar ve panoramalar. Sokak sesleri, inşaat sesleri ve bazen bir kuş cıvıltısı. Ve sirenler - bu şehirde sirenleri çok kullanırlar.
Adamızı özlüyorum ve burada da harika zaman geçiriyorum. Brüksel'in Gili Air'i yenmesinin birçok yolu var ve bu başka bir yazının konusu.
Tarih boyunca insanlar yalnızlık veya ilham aramak ya da ruhsal farkındalıklarını derinleştirmek için vahşi doğaya yalnız gittiler. Yerli Amerikalılar genellikle genç erkekleri vizyonlarını aramak için haftalarca vahşi doğaya gönderirdi (Farb 1967).
Abha'da spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlayalım! Programın neredeyse yarısına geldik ve 3. proje zamanı geldi! Yalan söylemeyeceğim bu proje şimdiye kadar yaptığım en bunaltıcı, stresli ama eğlenceli proje olabilir. Başlamak için, güzel Abha şehrinde spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlamak olan meydan okumamızla tanıştık.
1.Nörogenez, sinirsel düzenleyici gibi davranabilir mi?(biorXiv) Yazar : Lina M.
Sathya Krishnan Suresh, Shunmupapriya P Bu yazıda, stili ve içeriği iki ayrı görüntüden gelen yeni görüntüler oluşturmak için kullanılabilecek bir yöntem olan “Nöral Stil Transferi” adlı ilginç bir konuyu tartışacağız. Bu makale Leon A Gatys ve arkadaşlarının A Neural Algorithm of Artistic Style (Sanatsal Stilin Sinirsel Algoritması) temel alınarak hazırlanmıştır; burada yazar, Evrişimsel Sinir Ağı (CNN) katmanlarını kullanarak yeni bir görüntünün oluşturulması hakkında ayrıntılı bir açıklama sunar.
AI eskiden parti hilesiydi, şimdi etkinlik organizatörü, MC ve baş çekicilik AI'nın akla gelebilecek her ürün ve emtia alanına sıkıca gömülü olduğu çağa doğru ilerlerken, tasarım daha da ön plana çıkıyor. Bu kılavuz yalnızca tasarımcılar için değil, yazılım mühendisleri, ürün yöneticileri ve AI/ML tabanlı yazılım üzerinde çalışan veya üzerinde çalışacak olan herkes için hazırlanmıştır.