Önce James Cameron’ın gerçekle boy ölçüşemeyeceğini söyledi. 2009’un sonunda, “Avatar” çıkmadan önce, şüpheciler görsel efekt devinin 237 milyon doları aştığı tahmin edilen doğaüstü bütçesini asla telafi etme konusunda uyardı. İki haftadan biraz uzun bir süre içinde 1 milyar dolar hasılat elde ederek şüpheleri en azından geçici olarak yatıştırdı. Bundan sonra hikaye iade edildi: Gerçek, “Avatar” ile boy ölçüşemezdi. Durum farklı isimler aldı: “Avatar” Sendromu, Pandora Sonrası Depresyon veya PADS (“Avatar” Sonrası Depresyon Sendromu). Gerçek hayat ile Cameron’ın CGI Eden’i arasındaki aşılmaz uçurumun getirdiği umutsuzluk ve idam düşüncesi damgasını vurdu.
Bu, çevrimiçi tuhaf davranan küçük bir grup insanın günlerce gideceği bir haberin hayatını başlatabileceği çağın şafağındaydı. sunucu kaynak, bağımsız hayran sitesi Avatar Forums’ta çok sayfalı bir başlıktı – “Pandora’nın soyut olma hayalinin yuvasıyla başa çıkmanın yolları.” O yaklaşma, Ocak 2010’a kadar, bazı iyi korunmuş insanlar bile filmi iki ya da üç kez izlemiş, eski bir Denizcinin Na’vi ırkını rüşvetçi planlardan kurtarmak için savaştığı her şeyi tüketen hikayenin cazibesine kapılarak sinemalara geri dönmüştü. bir maden şirketi. Konuya mesaj atan insanlar için izlemek yeterli değildi; Cameron’ın dünyasında yaşamak, doğayla mükemmel bir simbiyoz içinde 3 metrelik mavi bir uzaylı olarak Pandora’da uçmak istediler. Etkilenenlerden biri olan Ivar Hill, CNN’e gelenlerden şunları söyledi: “Depresyondaydım çünkü gerçekten mükemmel bir yer gibi görünen Pandora’da yaşamak zorunda olmak, ama aynı zamanda dünyamızı da bunaldım ve tiksindim.”
Hill o sırada 17 yaşındaydı ve ailesiyle birlikte İsveç’in Borås’ı yaşıyordu. “Avatar”ı ilk olarak yerel sinemada gördü ve ertesi gün kendini boş ve kaybolmuş tıslayarak karşısına çıktı. Avatar Forumlarında, kapana kısılmış hisseden, Pandora’da yeniden başlamayı özleyen veya burada, dünyada bir Na’vi yaşam tarzı sürmeyi hayal eden başkalarını buldu. bazıları bu duygunun faydasızlığını kabul etti. Diğerleri bir kaçış duygusu sağlamak, filmi tekrar tekrar denemek ve kendi hayatlarını sürdürmek için beyin fırtınası yapmaya gitti. “Neytiri gibi yaşamaya başlayın” diye yazdı biri, “doğayla, çevreyle iç içe, açgözlü ve savurgan olmayarak.” Hill ikinci grup aitti. Felsefe okumaya başladı. Doğa ile iletişim araçları daha fazla zaman ayırdı. “Ormana gider ve orada yürüyüş yaparak vakit geçirirdim” diyor. “’Avatar’ bana bir ormanda olduğunu sadece orada olabileceğini hissettirdi.”
Hill, “Avatar”ı dört kez izledi, hatta o zamanlar 3 boyutlu bir tiyatroya sahip en yakın şehir olan Gothenburg’a bir saat yolculuk bile yaptı. Sonunda, internette tanıştığı iki arkadaşıyla, adı Na’vilerin her şeye birbirine bağlılığını deneyimlemek için gittikleri site kutsalden alan Tree of Souls adlı kendi hayran forumunu kurdu. Sohbet programlarında, “Avatar” uygulamasının ardından da yaşamış olan Heather şarkılarıyla bir kadınla tanıştırıldı. Sinema hakkında mesajlaştıktan sonra daha çok metafizik kaygılara geçtiler. “Hiçbirimize ulaştığımız kadar bir ortak arayan tipik bir insan değildi” diyor. “Ama ilk evliliği başladıktan birkaç hafta sonra, ‘Haa, burada bir şeyler hissediyoruz’ diye selamlıyorum.” 2012’de ikili ilk kez Seattle’da yüz yüze bir “Avatar” performansında bir araya geldi. İki yıl sonra İsveç’te evliler. Çift şimdi, geçen yıl Amerikalı olan Hill’in video oyunu geliştiricisi olarak üstlendiği Kuzeybatı Pasifik’te yaşıyor. “2010’da tesadüfen o sinemayı izlemeseydim hayatım çok ama çok farklı olurdu” diyor.
Hill, hayatta kalan birkaç “Avatar” hayran forumundan biri olan Tree of Souls’u işletmektedir. Bugün site, “Avatar”ı bir franchise’a dönüştürecek olan, uzun süredir ertelenen dört devam filminden oluşan bir serinin ilki olan “Avatar: The Way of Water” hakkında spekülasyon yapıyor. Henüz adı belirlenmemiş bir üçüncü sinemayla (ve dördüncüsünün bir parçasıyla) aynı anda olmayan “The Way of Water” 16 Aralık’ta sinemalarda. İlk gösterimle ilgili planlar sorulduğunda, Hill soğukkanlı olarak düşünülür. “Avatar”ın tüm tabloları değiştirmiş olsa da – muhtemelen James Cameron’ınkinden bile daha fazla – filmde özel bir şey değildir. Zaten arama yaptığı anda yolunun kesiştiği şey tam da içti. Hill, “Belki ‘Avatar’ ziyaretçileri başka bir şey ortaya çıktı” diyor. Devam filmini başka bir film olarak düşünüyor. “Görmek gerçekten ilginç olacak, ama bir gün geri diyor gibi değilim.”
tüm sorulardan “Avatar: The Way of Water” tarafından gündeme getirilen en acil soru şu: “Bunu kim istedi?” İlk “Avatar”, bir önceki değil, iki kez dünyanın en çok hasılat yapan filmi olmasına ve Çin’de 2021’de yeniden gösterime gittikten sonra “Avengers: Endgame”den geri alınmasına rağmen, en çok geçmiştekian edilme iddiası, şaşırtıcı bir şekilde kültürel hücreler arasıdır. . “Yıldız Savaşları”, “Jurassic Park”, “Iron Man” – fandomlar ve alıntılanabilir replikler, paylaşılabilir memler ve lisanslı ürünler doğururken, “Avatar” esas olarak can alıcı noktaları üretti. Sinemanın beşinci yıl dönümünde Forbes, “Beş Yıl Önce ‘Avatar’ 2,7 Milyar Dolar Hasılat Yaptı Ama Pop Kültüründe Ayak İzi Bırakmadı” açıklamasını yaptı. Birkaç yıl sonra Buzzfeed, “‘Avatar’ Hakkında Herhangi Bir Şey Hatırlıyor musunuz?” Başlıklı bir sınav düzenlenmiş. okuyucuları “‘Avatar’daki baş erkek karakterin adı nedir?” gibi temel soruları yanıtlamaya davet ediyor. ve “Bu oyunculardan hangi erkek başrolü oynadı?”
Bu sorulara cevap veremezseniz bile “Avatar”ı görmüş olma ihtimaliniz çok yüksek. (Tüketici araştırma şirketi MRI-Simmons tahmini tarafından yapılan bir görünüme göre, en beş Amerikalı yetişkinden biri bunu sinemalarda gördü.) Hafızanızı canlandırmak için olay örgüsünün kısa bir açıklaması: Yıl 2154. beklemek, bir kabuktur. Dört ışıkyılı büyüdü, üzerinde yerleşim olan Pandora adlı bir ayda, Kaynak Geliştirme İdaresi adlı bir ekip, unobtanium adlı bir mineral çıkardı. Bu bir giriş-çıkış görevi değil. Pandora’daki hava, insan ciğerleri için kısıtlamadir ve madencilik operasyonlarına, karada yaşayan ve haklı olarak “Gök İnsanları”na güvenmeyen bir Yerli grup olan Na’vi tarafından karşı koyulur. Na’vi zihnini öğrenmek ve kendi yatırımlarını korumak için RDA, bilim adamlarının insanlar tarafından kontrol edebilecek Na’vi klonlarının yarattığı Avatar Programı adlı bir yan projeyi finanse ediyor. Bu “avatarların” her biri, tek bir araştırmacının DNA’sıyla eşleştirilir. Bir araştırmacı, avatarı tam olarak oluşmadan ölülerinde, onun rolünü devralması için ikiz kardeşi görevlendirilir. Sam Worthington’ın canlandırdığı Jake Sully belden aşağısı öldürmeli eski bir denizcidir. Bu avatar gövdesinde yeni bir özgürlük keşfeder. Aşağıdakiler, genel olarak beklentileriniz toplamları: Adem yerli olur, önlemleri alır, yerel ırkı kendi türünün kurtarır.
“Avatar”dan ilk kez 1996 yılında basında söz edildi. Daha tek bir kare çekilmeden sinema bir tür kehanet olarak duyurulmuştu. The Tampa Bay Times’daki bir manşet, “‘Avatar’da Başrol Oynayacak Sentetik Aktörler” şeklinde duyurulmuştu. Bu noktada, hareket yakalama neredeyse bilim kurguydu ve CGI esas olarak insan olmayan yaratıkları veya grafikleri (“Jurassic”teki dinozorlar) işlemek için kullanılıyordu. Park” örneklemesi). Cameron, kendine yakın insanlar üretecek bir evlilik sözü veriyordu. Yakında gelecekler orada olmayacaktı. 1997’deki “Titanic” ten sonra, Cameron’ın teknolojik kafa karışıklıklarını çizmeye başlayınca “Avatar” bir kenara bırakıldı. Bu arada, İsa’nın kayıp mezarı hakkında akademik olarak itibarsız bir kitap hazırladık. Bir denizaltı tasarladı inşa etti ve ardından onu Mariana Çukuru’nun dibine indirip indirdi.
“Avatar” üzerindeki resmi resmi olarak 2005 yılında başladı. Cameron, insan dilinin en nadir yapılarından yararlanan 2.800’den fazla kelimeden oluşan bir sözlük olan Na’vi’yi ziyaret etmek için Güney Kaliforniya Üniversitesi’nden bir dilbilim hükümleriyle sözleşme yaptı. Oradan, anekdotlar daha da çılgınlaştı: hayali flora hakkında tavsiyelerde bulunan bir botanikçi ekibi; yüz yüze görüşmeleri için ısmarlama bir kafa yerleşimi; Howard Hughes’un uçak hangarında daha önce görülenlerden altı kat daha büyük bir hareket yakalama sahnesi. Her yeni ayrıntı bir heyecan kasırgasını besledi, düşük düşündürecek bir vızıltı sistemi o kadar açgözlüydü ki, film teknolojisinden – Cameron tarafından icat edilen ve insan gözleri arasındaki izlenimi yansıtmayı edebilen 3-D kamera sistemi – her şeyi sürdürecek şekilde büyüyor. Tahminleri 237 milyon dolar ile 500 milyon dolar arasında bütçelerine. (Kimse ölçer tam olarak ne zaman çalıştıracağına karar veremedi — üretiminin ilk gününde mi? Cameron’ın Ar-Ge’siyle mi? Doğum gününde mi?) Cameron’ın kasabasında dolaşıp yaşadığı bir cümle, “Avatar”ı izlemenin ne olacağıydı. “Gözlerin açıkken rüyası” gibi. Bu gazetedeki bir makale abartılı reklamı çarpıttı: “James Cameron, a) Film yapımcılığını sonsuza kadar değiştirebilecek, b) Beyninizi değiştirebilecek, c) Kanseri iyileştirebilecek bir film alanı için hararetle çalışıyor.”
‘Avatar’ın Dönüşü
Yönetmen James Cameron devam filmi “Avatar: The Way of Water” için bizi Pandora gezegenlerini geri götürüyor.
- Bilinmesi gereken: Devam filmi “Avatar”ın paramparça gişe rekorları kırılmasından 13 yıl sonra, 16 Aralık’ta başlıyor. Orijinal film hakkında çok az şey kullanıyorsanız, burada bir kaynaktan yararlanın.
- Nefeslerini Tutmak:Cameron ve devam filminin kadrosu, yeni “Avatar”ı yapmak ve onu yemek bir dünyada hayata geçmek için neler olduğunu tartıştı.
- Sigourney Weaver: Hollywood, “Avatar” devam filmi de dahil olmak üzere bu sezon dört filmi vizyona giren oyuncuyla ne yapacağını hiçbir zaman tam olarak bilemedi. Alışmadık üstün akıcı kariyeri hakkında konuştu.
- Tiyatroya Geri Dön :2009 yılında seyircilerin gözlerini kamaştıran 3 boyutlu film yapımı ile seyircilerin yeniden tanışmasına yardımcı olmak için ilk film 23 Eylül’de sinemalarda yeniden gösterime girdi.
“Avatar” 18 Aralık 2009’da 1 numarada gösterime girdi ve şaşırtıcı olmasa da saygın bir 73 milyon dolara hasılat elde etti. Ünlüler haberi yaymak (Michael Moore), peyote’de (John Mayer) izleme planlarını duyurmak veya bir Na’vi (Rainn Wilson) ile yatmamak için acı kaderlerine ağıt yakmak için yeni yükselen Twitter’a giriş yaptılar. Los Angeles Times, “The Jazz Singer”ın ses için yaptığınız sinemanın 3 boyutlu teknolojisini için öne sürdü. Ocak maaşlarının ilk haftasında “Avatar” 1 milyar doları aşarak bu dönüm noktasına ulaşma rekorunu kırdı. Ayın sonunda, 2 milyar dolarlık hasılat yapan ilk film oldu. Çin’de, Zhangjiajie Ulusal Orman Parkı’ndaki kuvars kumtaşı sütunun adı Avatar Hallelujah Dağı olarak değiştirildi. Filistin’de insanlar İsrail’in hapsetmesini protesto etmek için mavi yüzlerini takındı. Bir “Avatar” pornosu çekmeyle birlikte Oscar adaylıkları aktı, bu da yutturmacada güçlü bir libidinal alt akıntı olduğunu düşündürüyor. Nisan 2010’da iki devam filminin duyurulması kimseyi şaşırtmadı.
Bu devam filmleri, bildirildiğine göre: üçe genişleyen iki devam filmi (2013); senaryo teslimindeki gecikmeler (2015); dörde yükselen üç devam filmi (2016); Cameron’ın bir noktasında “Üç Boğaz Barajı’nı inşa etmeye” (2017) benzettiği bu dörtlü girişimin epikliği; Disney’in 20th Century Fox’u satın alması, “Star Wars” dizisinin yayınıyla daha iyi uyum sağlamak için sunum zincirinde bir değişiklik talep etti (o zamana kadar Disney, Lucasfilm’in de sahibiydi) (2019); ve son olarak, yeni koronavirüs (2020). (Disney açıklamalarının bazılarına itiraz etti, ancak gecikmelerin denkleştiricilerini doğrudan ele almayı reddetti.) Bu 13 yıllık süre boyunca, eğlence endüstrisi, başlangıcı neredeyse tam olarak “Avatar”ın sürüldüğü ana gelen birleştirme değişikliğini atlattı. . 2008 yılında, bugün Marvel Sinematik Evrenini oluşturan 30 (ve artmaya devam eden) filmden ilki olan “Demir Adam” çıktı. “Avatar” sinema için bir gelecek vaat ederken – orijinal dünya inşası, çerçeveleri zorlayan efektler, sinemasal yeniliklerin yeri olarak tiyatro – Marvel ve onu takip edecek diğer çabalar çok farklı bir gelecek ziyareti devam etti.
Kredi… Kristian Hammerstad’ın İllüstrasyonu
Bu vizyonda, herhangi bir filmde, franchise adı verilen daha karmaşık bir kültürel üründe yalnızca bir bölümdü. Tekrar tekrar Disney CEO’su Bob Iger, franchise’ı “uzun bir süre boyunca birden fazla işletmede ve birden çok bölgeye değer yaratan bir şey” olarak tanımladı. Bir franchise, ortak bir dizi karakterinin ve hikayenin sürekli olarak yenilendiği ve platformlar arasında yeniden çalışıldığı sonsuz bir ufka yönelik bir ekosistemdir. 2008’den günümüze, eski ve yeni eğlence markaları olan yeni model teslim etti. “Harry Potter” yedi kitabı ve sekiz filmi üç yan film, 30’dan fazla görüntü oyununa, bir Broadway şovuna, beş tema bahçesine, etkileşimli bir web sitesine ve daha fazlasına dönüştürdü; “Yıldız Savaşları” orijinal üçlemeyi dokuz filmlik “Skywalker Saga” artı iki bağımsız film, bir animasyon filmi, yaklaşık 20 TV şovuna, aksiyon figürlerine, ticaret kartlarına, bir sürüklenmeye dönüştürüldü – liste uzar giderir.
Franchise Entertainment Research’ten alındığını göre, 2019’da franchise filmleri, Hollywood’un yeni geniş gösterimlerinin yüzde 42’sini ve küresel gişe gelirlerinin yüzde 83’ünü oluşturuyordu. Bu ağ bağlantılı eğlence biçiminin yükselişinin, filmlerin tonu ve olay örgüsünden hayran kitlesinin ne anlama geldiğine ve başarıyı nasıl hesapladığımıza kadar her şey üzerinde geniş kapsamlı kültürel etkileri oldu. “Avatar” bugünün özü geliyorsa, sinemanın kendisinden daha az, dünyanın onun içinden nasıl işletildiğiyle daha çok ilgisi vardır.
“Avatar”ın başarısından sonra, doğal olarak, ortaya çıkan franchise modeli altında markayı hedefleyenler için bazı bölümler oldu. Bu marka uzantıları düşünülmüş olsa bile, çok azı devam filmi için uzun süre beklemeye dayanabildi. Bilim kurgu yazarı Steven Charles Gould’un 2013’te bir romanlaştırması duyuruldu, ancak henüz hayata geçirilmedi. Sinema olaylarından önce geçen “Avatar: The Game” makul bir fiyata satıldı ancak 2014 Yüklerine kadar sunucuları kapatıldı. Mattel oyuncaklarında bile sorun vardı: Na’vi figürleri yanlış boyutlarda üretilmişti; küçük çocuk oyuncaklarının yararlanılmasından elde edilen televizyon programları gözden geçirildi. Koleksiyon için para harcayanlar, Giovanni Ribisi’nin oynadığı, bir golf topu koyan mafsallı bir RDA bürokratının heykelciği için bunu yapmaya kalkışamayacaktı.
Temmuz yaşı, ne zaman İlk olarak bu makale üzerinde çalışmaya başladı, Amazon’da “Avatar” için yapılan bir arama, yalnızca Nickelodeon’a ait bağlantılardan bir franchise olan “Avatar: Son Hava Bükücü” için ürünler getirdi. Bugün, fandomun yalnızca bir büyük kalıntısı hala hayatta kalıyor, Pandora: Orlando, Fla’nın düzlüklerinden yükselen 12 dönümlük ayrıntılı bir simülakr olan Pandora: World of “Avatar”. Tema parkı, “Avatar”ın nasıl olabileceğine dair en ayrıntılı görünümünü sunuyor. franchise dönemlerinde kendini yeniden yaratır.
Pandora, bir hayvanat bahçesinin dindar muhafazakarlığını bir karnavalın çılgın aşırılığıyla birleştiren bir cazibe merkezi olan Disney’in Hayvan krallığı’nın içindedir. 2017’de, devam filmi gecikmelerinin yaklaşması yaklaşıyor, Disney’in Universal Studios’un “Harry Potter”ın Büyücü Dünyası’na vereceği yanıt olarak kabul edildi. Büyücülük Dünyası her şeyi kapsayan ve konukları Potter’ın yaşadığı gibi yaşıyor, hatta Muggle para birimini kalyonlarla takas etmek gibi sıradan görevlere kadar davet eder. Pandora ile Disney çıtayı yükseltmeyi hedefledi ve keşfedecek sadece bir dünya değil, tüm uzaylı dünyasını vaat etti.
Pandora, Animal Kingdom içindeki beş “topraktan” biri, diğer dördü “Afrika”, “Asya”, “Keşif Adası” ve “DinoLand USA” Bu taksonomik kabusun mekansal düzenlemesinde Pandora, parkın sahibidir. , geçmişte efsanevi canavarların hiç inşa etmediği bir hayvanat bahçesi için yatakları bir arsa üzerinde. Gezegene ayak bastığımda varlıkların ilk şey Na’vi’de bir karşılama tabelasıydı: “OEL NGATI KAMEIE (Seni Görüyorum).” Sürükleyici bir tema parkı deneyimi için yem olarak, “Avatar”ın olay örgüsü, film Na’vi’lerin büyük insanların tekmelemesi ve sömürgecilerini geri kovmasıyla sona erdiği gerçeğinin saklanması, dalmış olanın rolüyle ilgili olarak belirli zorluklar sunuyor. dünyaya. Irk savaşı olayını sürü insan konuklarıyla bağlantı için park, henüz sinematik olarak tasvir etmeyen bir ateşkesin ardından, ilk filmden bir nesil sonra geçiyor. Tabela, “yerli Na’vi topluluğu” ile Alpha Centauri Expeditions adlı Dünya merkezli bir girişim arasındaki bir ortak girişim olan “Pandora Koruma Girişimi”ni tanıyan, abartılı bir dünya inşasıyla bu durumu açıklığa kavuşturdu. Yani turist oynuyorduk.
Çoğu postkolonyal insan gibi, Na’viler de artıklarının bir versiyonu yabancılara satarak kültürlerini sağlayanlar. Pandora’da üç önemli cazibe merkezi vardır: Flight of Passage, 3 boyutlu simülatör yolculuğu; Na’vi River Journey “Burası Küçük Bir Dünya” tarzı tekne turu; ve Jake Sully’nin sevgilisi Neytiri’nin evinin devasa yüzen dağ silsilesi Mo’ara Vadisi’nin bir kopyası. (Park inşa edilene kadar aralığın bir adı yoktu.) Parka girmemde, yosunlu sarmaşıklar gibi görünmek için gizlenmiş çelik yerleşimle yerleşim düzeni bu dağlar tepemde belirdi. Bu sahte Amazon’un el değmemiş yeşili, yalnızca plastik püskürtme fanlarının deniz mavisi ve macentaları, güneşten koruyucu tişörtler ve çabuk kuruyan kova şapkalarla kesintiye uğradı. Çevre ormanlarındaki fotoğraf çektirdi. İlk “Avatar” sürüldüğünde çoğu, tahmin ettiğimiz gibi, henüz doğmamıştı.
Wisconsin-Madison Üniversitesi’nde medya çalışmaları profesörü ve “Medya Franchising” kitabının yazarı Derek Johnson’a göre, bir franchise’a karşı bir film en önemli şeylerden biri yalnızca birden fazla üretim yeri – tema parkı, oyuncak. , televizyon şovu – ama aynı zamanda geleceğe yönelik. Hayatta kalabilmek için, yenilikçi ve büyümek arasında dikkatli bir denge kurmalı ve eskilerin uzaklaşmadan yeni nesil hayranlara kur yapmalıdır. geçmişe kadar, bu kapsayıcı amaca hizmet eden belirli kanonik taktikler var: Prequel, yeni bir nesli eski bir destana davet ediyor. Yeniden başlatma, oğlunun cebindeki bozuk parayı kazanmak için babanın fikri fikirlerini tazeler. Yan ürün, bir yan özelliği (kullanımları beyaz olmayan bir kişi veya bir kadın) merkez alarak yeni bir demografi oluşturur. Arada, aralıklı ürün bilgileri ve duyurular yoluyla bir fandom korunur.
Bugün, süper kahraman ve fantezi filmlerinin, franchise modellerinin gruplarının sonsuz yineleme için en iyi fikri mülkiyet zincirlerinin tamamen olduğu sahibidir. Ancak hakim olacakları her zaman apaçık değildi. “Avatar”ı yansıtan yıllar, eski eserler farklı kaynak malzeme türlerini uyarlamayı anlatıyorlardı: genç-yetişkin romanı (“Alacakaranlık”), lunapark gezintisi (“Karayip Korsanları”), masa oyunu (“Battleship”), kullanım oyun uygulaması (“The Angry”) Birds Movie”) ve hatta Unicode piktogram klavyesi (“The Emoji Movie”). sahip ayrıntılı bir ortam hayran tanımlaması için kolay noktalar sağlayan çeşitli mezhepler ve kuruluşlar; ticaret için bir dizi ayırt edici totem – bir eşarp, bir kalkan, bir maske, bir yüzük.pandora: world of “avatar”ın karşılaştığı zorluklardan biri, gerçek ” Avatar” dünyasını görece inceliğidir: Film, Pandora yaşamı hakkında sergilendiğide birkaç ipucu sunuyor.
Bu, yenilenmiş bir BKA yemekhanesinde yer alan, geçmiş, hızlı-gündelik bir imtiyaz olan Satu’lu Kantininde belirgin görünüyordu. “Avatar”da Na’viler, kurgu kuchenium polyphyllum’dan yetişen Spartan meyvesi denenen bir şey yerler. Yeni bir türün biyomühendisliği dışında kalan park bileşenleri, Pandora’daki bir restoranın hizmet verebileceği şeyler için boşaltmaları doldurmaya bırakıldı. Bu istemeyen, istemeyen yabancı yükümlülükler ve aynı zamanda sahip olduğu özellikler ve tatması – veya bir Imagineer’ın sözleriyle, “tavuk gibi” – ortalama Disney ziyaretçisini tatmin edecek kadar yeterli olması zorunluluğuyla daha da zorlaştı.
O günkü menüde tuhaf ama tanınabilir lezzetler sunuluyordu: “buharda pişirilmiş bakla” (sığır bao çöreği), “teylu” (hamura sarılı sosisli sandviçler) ve “ber’ri” (yaban mersinli kremalı peynirli mus). Parlak turuncu, meyve aromalı boba ile gelen çıtır çıtır tofu kasesini sipariş verildi. Pandoran, bir füzyon mutfağı gibi yerler: Midtown’ın geleneksel yemek yemekleri ile karıştırılmış yerel malzemeler. Öğle yemeğinden sonra, Pongu Pongu’da bir şeyler içmek için dışarı çıktım. Muslukta Mo’ara High Country Ale eşyaları bir Pandoran zanaat birası vardı. Muhtemelen Pandora’nın Büyücü Dünyası “Harry Potter”daki Kaymakbirası’na yanıt olarak tasarlanan, alkolsüz bir sulu içecek olan Night Blossom siparişi verildi – o kadar lezzetli ve başarılı bir meşrubattı ki altı ayda bir milyon adet satın alma ve parkın satın alınması önemli ölçüde elde edildi. . Night Blossom, bir Jolly Rancher yediden sonra dişlerinin tadına baktı. Pandora için ödeme yapmayacağını söylemek yeterli. Üç yudum alıp çöpe attığımda, ekranda bir Na’vi’nin Ruhlar Ağacı’nın altına bir tane emdiğini hayal etmeye çalıştım.
Öğle yemeğinden sonra bir uygulama indirdim ve iki yolculuk için de rezervasyon yaptırdım. Avatar’ın kültürel boyutlarıyla ilgili geleneksel bilgeliğe rağmen, park dolup taşmıştı ve ilk uygun zaman dilimi saatler uzaktaydı. “Avatar”ın endüstri çağındaki dünyasından hangi unsurların ticarete uygun olabileceğini merak ederek Windtraders hediyelik eşya evine ev sahipliği yapıyor. Bir köşede, turist-turist-oynayan-kibirli bir milli park tipinde “Pandora” yazan tişörtler buldu. Başka bir köşede, sinemada çok önemli bir rol oynayan Ruhlar Ağacı’nın her şeyi bilen taneleri olan ışıklı “woodsprites” asılıydı. Işıklı oyuncaklar, siyah ışıklı Noel süsleri ve geçici olarak tişörtü şeklindeki biyolüminesans, “Avatar”ın önemli bir özelliğiydi. Bu seçim, ışığın gerçek boyutunun yapamayacağı 3 boyutlu gösteriyi canlandırması açısından bakıldığındaydı. Yine de, pek de bir ışın kılıcı yoktu.
Hediyelik eşya evinden ayrıldım, planlanmış yolculuk rezervasyonlarıma kadar hala öldürmem gereken saatlerden korktuğuak dağların arasından geri döndüm. Umutsuzca bir Na’vi duruşu dolaştım. Filmin unutulabilir kötü adamının giydiği mekanik giysinin bir gidişatını inceledim. Sonunda turnuvalar. O merkezde beklemek, akşamımın geri kalanını parkta gezmekten daha eğlenceliydi. 3 boyutlu bir film 3 boyutlu simülakrımı bir nevi kendini iptal ediyor. Görsellerin göz kamaştırıcısından boşanmış, “Avatar”ın estetik odasını olduğu gibi gördüğüm: yüceltilmiş bir Dünya Pazarı satış bölümü. Tek başına Na’vi, beyazların yabancı olarak algıladığı özelliklerin bir tiki-bar karışımıydı: rasta bukleler, boncuk işi, vücut modifikasyonları, peştamallar, tüyler, deniz kabukları. Hogwarts veya Tatooine’inkiyle karşı çıktı, dünyalarının mantığı hayal gücünden yoksun bırakma: Galaksiler ötedeki bir yükü sadece iki cinsiyetin dışına, aynı zamanda bu cinsiyetlerin “erkek” ve “dişi” – ve dişilerin olması ihtimali neydi? yığılmış mı?
Altı hafta sonra, 23 Eylül’de Disney, fikri yazarları yeniden canlandırma ve izleyiciyi “The Way of Water”a resim için görünürde bir çabayla “Avatar”ı sinemalarda yeniden yayınlıyor. 20 kişilik bir arkadaş grubuyla görmeye gittim. Önizlemeler oynatılırken iki sıra yatarak koltukta eğilip “Bu kısım için 3-D Gözlük takmamız mı gerekiyor?” diye sorduk. Aksiyon ekrandan beslendi, deniz tutmuş bir şekilde öne doğru tökezledi. Üç saate yetişemeyeceğimden endişelendim ama Jake Sully’nin ortaya çıktığı ilk andan itibaren şüphelerim uçup gitti ve insanların neden “Avatar” konusunda akıllarını yitirdiklerine dair ani, ezici bir anlayış aldı.
Burası muhtemelen bu makale üzerinde çalışmaya başladığımda “Avatar”ı hiç görmediğimi ifşa etmek için iyi bir yer. Sinema, popüler olan hiçbir şeyi asla iyi düşünemeyeceği düşüncesine bağlı olduğu lise son sınıftan çıktı. (Hayatımı bu konumu gözden geçirip yeniden gözden geçirerek ele geçirmek.) Planım, onu ilk kez 3 boyutlu olarak, içerdiği amaçlandığı gibi incelemek, ancak bunu gerçekleştirmek için tüm görünümüm hiçbir yere varmadı. Orlando’daki otel odasında ilk kez bir dizüstü bilgisayarda “Avatar” izliyor. Duyduğum her şeyi doğru kullandığım – olay örgüsü ezbereydi; diyalog, unutulabilir. Deneyimli o kadar küçükdi ki kendi insanlığımı sorgulamama neden oldu: Filmin başarısı küresel bir kitle yanılgısını yönetme yoksa neden sevildiğini bile anlayamamayı sağlayacak bazı temel özelliklerden yoksun olmalarım?
3 boyutlu izlemek farklı bir deneyimdi. Jake ve Neytiri ormanda hızla ilerlerken, özel efektler beni onların yaratıklarını getirdi. Aksiyon sadece bir kare olarak ortaya çıkmadı, bunun yerine beni ekrandaki hareketin, egemenlik dallarının ve her biri uzayda farklı bir yere uzanan düşen su damlalarının içine soktu. Na’vi cisimlerinin kütleleri var gibi. Neyin gerçek veya CGI olduğunu ayırt etmek zordu, bu da beni “Neden ayırt edeyim ki?” Bu da, insanın Tanrı olması ümidi karşısında çarpık bir sevinç sevinci uyandırır.
Kaydedilen bakışın tarihi, bilinç yapı taşlarında ustalaşmak için artan bir arayış olarak yönlendirici – önce görme, sonra hareket, sonra ses, sonra renk. Cameron, “Avatar” ile insan zekasının daha da fazlasını sıralayabileceğini ortaya koydu: fizik, ışık, boyutsallık; bir nesnenin gerçek anlama tarife anlam duygusu; bir şey canlı hissettiren yaşam gücü. Sully yüzen sırasındağların arasından süzülürken, ekrandan fırlayan bir tren gibi eğilerek eğilen o yöne doğru Victorianları düşündü. Geçen milenyumun ikinci sezonunun tüm gevezeliklerini, yeniliklerini ve illüzyonlarını düşündüm: sihirli fener öğretmeni, elektrik lambaları, dönme dolabı, renkli televizyon ve Pong. Hala gözlerin kamaşabileceğini.
Bu, “Avatar”ın iyi olduğu anlamına gelmez. Film temel olarak bir demo kaseti, her olay örgüsü noktasında gerçekleşen yeni bir başarıya ulaşmak için mühendislik uygulanmış. İlham verdiği husu sadece kendisiyle ilgili değil, daha çok yeni olasılıkların umuduydu. 2009’da sinemadan kurucularını şöyle sorduğunu hayal etmek kolaydı: “Ya bunun gibi daha fazla film yapsaydık? Ya bunun gibi iyi filmler yapsaydık?” 2009 yılı iyimserliğimdi: Obama, “umut” cüretinde zafer kazanmıştı. İklim Değişikliği hala çok uzakta tıslıyordu. Sonsuz savaşlar sona erecekti. , 3-D teknolojisindeki yeni yenilikler.Sonsuz ilerlemeye dayalı bir projeyi, sonsuz büyümenin tehlikeleri Egemen bir hikayenin sonuna kadar sarmak henüz uygunsuz olmasıydı.
O gün yaşama, bu duygulara yaşayabiliyorum erişebiliyordum ama bir melankoli duygusuna bağlıydılar, “Su Yolu”nun bu rüyanın neredeyse tamamen ertelenmesine dönüşeceğini düşünüyordu. Bugün, 3 boyutlu niş (en iyi sınırlar); hastanelerde kullanılan dijital efektler; evde internet yayını sinemayı tehdit ediyor; ve iddialı dünya inşa etme amacı, mevcut hayran kitlelerine sahip hikayeler kesinlikle göz ardı ediliyor. Buraya kadar tamamen tesadüfen gelmedik: 1996 tarihli Telekomünikasyon Yasası yayın medyasının denetimini kaldırma ve şirketlerin mega holdingler oluşturmaya izin verdi. Bu satın alma ve almalar dünyasında, franchise, kullanıcıların sayısız platformlarında fikri yöneticileri en üst düzeyde çıkarmalarına imkan tanıyan oldukça etkili bir ürüne dönüştü. Ekonomi finansallaştıkça ve hatta film stüdyoları daha çok banka gibi davranmaya başladıkça – çeyrekten çeyreğe kar vaat etti – franchise ürünü daha da çekici hale geldi. Bayiliklerin hazır bir kitlesi olduğu için, işletmelerin daha büyük bahis oynamalarına ve daha büyük kazanmalarına izin vererek, risk yönetiminin bir yolu olarak etkili bir şekilde işlev gördüler.
Franchise oyun düzenlemelerinden bir taktik alan gösterimi, kredi sonrası “The Way of Water” ön izleme arşiviyle sona erdi. Film, ilk sinemadaki olaylardan 15 yıl sonra (ama yine de tema parkının dünyasından önce), Sully, Neytiri ve üçüncü bir türde deniz altı macerasının ardından geçiyor. Film hakkında yolcularımızın çoğu, yıllık tabloid tuhaflıklarından geliyor – 265.000 galonluk bir okyanus gemisinde çekildi! Sigourney Weaver bir genci oynuyor! Kate Winslet nefesini yedi buçuk dakika tutma eğitimi aldı! Önizleme, balina benzeri bir yaratığın yanında sıçrayan genç bir Na’vi’yi gösteriyordu. Klibin Cameron’ın en son yeniliğini göstermek için seçildiği açıktı: su altında hareket yakalama. Okyanus o kadar etkili bir şekilde işlendi ki, yeni bir şey varlıklarını toplamak zordu.
“Avatar” hikayesi ne kadar hileli olursa olsun, insanlık açgözlü vurgunculuk karşısında kendini kurtarabileceğini öne sürüyor. Bu, inanmaya devam zorunluluğu için ahlaki bir zorunluluğumuz olan bir şey. Günümüzün franchise filmlerinde, geleceğin vizyonları, franchise’ı çalışır durumda tutma zorunluluğu tarafından sınırlandırılmıştır – bu, büyümeyi, tüketiciliği veya küreselleşmeyi eleştiren herhangi bir hikaye hattını saçan bir projedir. Franchise işini sürekli genişleten bir ufka işaretliyorsa, onun mantığı içinde üretilen filmler tersini yapmalıdır. Hayata bakışları zorunlu olarak döngüseldir ve her zaman kendine işaret eder.
Jamie Lauren Keiles, dergiye katkıda bulunan bir yazardır. Şu anda Amerika’da cinsiyetten bağımsız zamirlerin ve ikili olmayan kişiliğin yükselişi hakkında bir kitap üzerinde çalışıyorlar.