John II, 1356'da Poitiers Savaşı'ndan sonra yakalandı ve İngiltere'ye götürüldü. Neden sadece Fransızlarla tekrar savaşmak için onu bekleyip fidye verdiler? Fidye 4 milyon pounddu, ancak bu, Paris'in yağmalanmasıyla geri alınabilirdi.
Bunun bir nedeni, feodal bir sistem olması ve her feodal lordun kendi güçlerini elinde tutması olabilir. Ancak o zaman, en azından Paris çevresindeki merkezi bölgeleri çok az direnişle ele geçirebilirlerdi; ve Fransa'nın geri kalanı, feodal beylerin etrafında toplanacak merkezi bir figürü olmadığı için daha az direnişle. İngilizler zaten Aquitane ve Gascony'yi elinde tutuyordu ve kampanyaları lojistik olarak daha fazla destekleyebilirdi.
Köylü isyanından sonra Fransa'daki hoşnutsuzluktan yararlanan Edward, 1359 yazının sonlarında ordusunu Calais'te topladı. İlk hedefi Rheims şehrini almaktı. Ancak, Reims vatandaşları, Edward ve ordusu gelmeden önce şehrin savunmasını inşa etti ve güçlendirdi. Edward, Rheims'i beş hafta boyunca kuşattı, ancak yeni tahkimatlar dayandı. Kuşatmayı kaldırdı ve 1360 baharında ordusunu Paris'e taşıdı. Paris'in banliyöleri yağmalandı ama şehir direndi.
Ve
1362'de John'un oğlu, İngilizlerin elindeki Calais'te bir rehine olan Anjou'lu Louis, şartlı tahliyeden kaçtı ve geri dönmeyi reddetti. John öğrendiğinde, oğlunun davranışlarından utanarak esarete geri dönmek zorunda olduğunu hissetti. Paris'ten ayrıldı ve kendisini İngiltere'deki onurlu tutsaklığına geri döndüren Calais Kaptanına teslim oldu. Saltanatının geri kalanını orada geçirdi ve 8 Nisan 1364'te Londra'da öldü. John'un İngiltere'deki cenazesi büyük bir şövalye olayıydı ve Plantagenet'ler tarafından büyük bir adam olarak onurlandırıldı.
Paralel düşmanlık ve destekleyici anlaşmalar mantıksız. Edward fetihlerine devam etmek isteseydi, 1359'da II. John'un gitmesine izin veren İkinci Londra Antlaşması'nı imzalamamak mantıklı olmaz mıydı?
Fransa'nın Yüz Yıl Savaşı sırasında İngiltere'nin nüfusunun ve silahlı kuvvetlerinin kat kat fazlasına sahip olduğunu hatırlamak gerekir. Dolayısıyla şaşırtıcı olan, İngiltere'nin başarısız olması değil, başarıya yaklaşmış olmasıdır.
İngiltere, Poitiers'in zaferinden sonra Fransa'yı "aşmaya" çalıştı. Ancak Kral John zayıf bir kraldı ve Fransız liderliğinin kalitesi, yakalanmasından sonra gerçekten arttı. 1358'de İngilizler Calais'e bir ordu çıkardı ve iç kısımda Fransız krallarının taç giydiği Rheims şehrine yürüdü. (Yıllar sonra, Jeanne d'Arc bu şehri hedef alan bir sefer planladı.) Fransızlar, Poitiers'in tekrarını önlemek için "Fabian" taktiklerini benimsediler ve Rheims, başarılı bir şekilde direndiği kuşatma için kendini hazırladı. Geri çekilme sırasında, acayip bir fırtınada yaklaşık 1000 İngiliz öldü. Bu, İngilizlerin cesaretini kırdı; bazıları bunu bir alamet olarak aldı.
Ortaya çıkan Londra Antlaşmaları, İngilizlerin kabul edeceği minimum ile Fransızların vereceği maksimum arasında bir çizgi çizdi. Tarihsel olarak, İngiltere, Kral II. Henry'nin 1152'de Aquitaine'li Eleanor ile evlenmesi yoluyla Aquitaine'ye sahipti. Ardışık Fransız akınları "Aquitaine" i sadece "Gascony"ye küçültmüştü. İngiltere, orta Loire, Brittany ve Normandiya üzerindeki hak taleplerinden vazgeçmesi karşılığında Aquitaine'nin tamamını ona ve biraz daha fazlasını Loire Vadisi'nin alt kısımlarına kadar restore ettirdi. Ayrıca, daha büyük "Aquitaine", en azından nominal olarak Fransa'ya saygı gösteren bir Dükalık yerine İngiltere'ye "özgür ve açık" sahip olurken, Kral III.
İngilizlerin neden ülkesini imzalayana kadar Kral John'u tehdit etmediğini veya işkence etmediğini merak ediyorsanız, yirminci yüzyılın "topyekûn savaş" terimlerini düşünüyorsunuz, ör. Hitler'i yakalasalardı Müttefikler ne yapardı? Orta Çağ'da savaş (Şövalyelik) çok daha "centilmence" idi. İngilizler Fransa'yı ele geçirmek için bir girişimde daha bulundular, kaybettiler ve temelde bir "ateşkes" olan elde edebilecekleri şey için "yerleştiler". Bu, zamanının alışılmış sonucuydu. ör. Mihver devletlerinin (veya Fransa'nın) "koşulsuz teslimiyeti". Hitler'in kendisi bile Fransa'nın (sözde) 1942'ye kadar ülkenin yarısını (Vichy Fransası) elinde tutmasına izin verdi.
Zamanın şövalyeliğine bir örnek vermek gerekirse, Kral John 1360 yılında iki oğlunu rehin bıraktıktan sonra serbest bırakıldı. İçlerinden biri 1362'de kaçtığında, John, dengeyi düzeltmek için İngiliz esaretine geri dönmeye gönüllü oldu. Bu "sizin" dünyanızda olmazdı.
Hayır, Hitler İngilizlerin Dunkirk'ten Kaçmasına İzin Vermedi
1940 Haziranının ilk haftası, İkinci Dünya Savaşı'ndaki Müttefikler için gerçekten tehlikeli bir zamandı. Almanya'nın bir ay önce Fransa'yı işgali, gereğinden fazla uyumlu, kötü yönetilen Müttefik ordusunu parçalamış ve kalıntıları Manş Denizi'ne, Dunkirk sahillerine geri sürmüştü. Fransa sadece kaybetmek üzere değildi, 400.000 asker ve binlerce ton teçhizat da risk altındaydı. Bu adamlar kurtarılamazsa, Britanya neredeyse hiç ordusuz kalacak ve yaklaşan Alman çıkarmalarına karşı savunmasız kalacaktı.
25 Mayıs'ta İngilizler ordularını tahliye etmek için zor bir karar verdiler ve önümüzdeki iki hafta boyunca İngiltere'de savaş gemilerinden özel yatlara kadar yüzebilecek hemen hemen her şey ("Dunkirk'in Küçük Gemileri"nin rolü abartılmış olsa da) , genellikle düşman ateşi altında, İngiltere ve Fransa birliklerini feribotla ileri geri gitti. Sahili kaplayan Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin ve umutsuz artçı eylemlerle savaşan Fransız birliklerinin yardımıyla, 338.000 erkek, dört yıl sonra Fransa'yı Nazi botundan kurtarmak için Fransa'ya dönecek olan belirli esaretten kurtarıldı.
O teknelerdeki denizcilerin cesareti ve kurtulmak için savaşan askerler Dunkirk'te günü kurtardı, ancak Müttefikler Adolf Hitler'in kendisinden başka hiç kimseden yardım görmedi. Tahliye başlamadan bir gün önce, Hitler, bir atılımın eşiğinde olan ordusuna, tanklarını dinlenmek, yakıt ikmali yapmak ve onarmak için kıyıya gidişini durdurmasını ve 48 saat beklemesini emretti. Alman generalleri tarafından yüksek sesle protesto edilen bu duraklama, Müttefiklere tahliye sahillerini kazmak ve bir savunma düzenlemek için değerli zaman verdi. Aynı zamanda, bazıları sahilden sadece on mil uzakta olan Alman birliklerini de düşmanlarının gözden kaybolmasını izliyordu. 3 Haziran'a kadar, son İngiliz askeri sahilden inmişti ve bir günden kısa bir süre sonra Dunkirk Almanların elindeydi. Ancak Hitler, savaşın gidişatını değiştiren ve kuşatılmış Müttefiklere umut veren bir an olan İngilizlere sakatlayıcı bir darbe indirmek için çarpıcı bir fırsatı kaçırmıştı.
Hitler'in bu "Durma Emri"ni vermesinin nedenleri, ne savaşı yaşayanlar ne de olayın ardından tarihçiler tarafından hiçbir zaman tam olarak kabul edilmedi. Yüzeyde, yarı mantıklı bir kavram gibi görünüyordu. Alman birlikleri, Hitler gibi eski bir Büyük Savaş askerinin çok iyi bildiği bir şey olarak, iki haftadır ara vermeden savaşıyordu. Dinlenmek, kayıplarını telafi etmek ve Fransa'da ağır kayıplar veren güçlerini yeniden düzenlemek için zamana ihtiyaçları vardı. Alman zırhı, beklenenden çok daha hızlı ilerlemiş, piyadelerini ve erzaklarını geride bırakmıştı ve yakıt ve mühimmat tükeniyordu. Ayrıca Dunkirk bölgesinin etrafındaki zemin, Birinci Dünya Savaşı'nda Alman askerlerini tıkayan bataklıklar ve kanallarla dolu tank operasyonları için ideal değildi. Bu duraklama, Hitler'e başka bir nedenden dolayı mantıklı geldi: Luftwaffe başkanı Herman Goring, ona hava gücünün İngilizleri sahillerde yok edebileceğine dair güvence vermişti ve Hitler ona bir şans vermekten çok mutluydu.
Yayınlanma nedenleri ne olursa olsun, Almanların durması umutsuz Müttefikler için kurtuluştu. Aldıkları ek zamanla, herkesin beklediğinden daha büyük ve daha hızlı büyük bir tahliye düzenlendi. Ayrıca, Luftwaffe çoğunlukla kötü hava koşulları ve Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin olağanüstü performansı nedeniyle savaşın dışında tutulduğu için Müttefiklerin şansları da yanlarındaydı. Tahliye baş döndürücü bir başarıydı ve büyük miktarda mühimmat ve yakıtla birlikte sayısız araç ve silah geride bırakılırken, İngiliz ordusunun büyük kısmı başka bir gün savaşmak için yaşadı.
Müttefiklere tahliyelerini organize etmeleri ve yaklaşık 340.000 adamı güvenli bir şekilde dışarı çıkarmaları için ihtiyaç duydukları zamanın verilmesi, kaçınılmaz olarak, bir komplo teorisinin ortaya çıkmasına neden oldu: Hitler'in, İngiliz birliklerinin Dunkirk'teki belirli bir kıyametten kaçmasına kasıtlı olarak izin vermek için durma emri verdiğini söyledi. düzen, barış görüşmeleri için pazarlık pozisyonunu güçlendiriyor.
Anaakım tarihçiler buna pek itibar etmezler ve çoğu bunu hemen reddeder. Gerçekten de, savaş kayıtlarının hiçbir yerinde buna dair bir kanıt yok ve lojistik açıdan hiçbir anlam ifade etmiyor. Bununla birlikte, merhametli bir Hitler'in İngilizleri sportif bir jest olarak ya da "ona borçlu olacaklar" diye serbest bırakması fikri, diktatörü parlak bir general olarak gören tarihi revizyonistler, beyaz üstünlükçüler ve Hitler savunucuları arasında güçlü bir yere sahiptir. güçlü üst akıl.
Hitler'in tahliyenin İngiltere ile daha iyi barış koşulları sağlamasına izin verdiğini ve psikotik bir despottan ziyade cömert bir beyefendi gibi göründüğünü iddia ediyorlar. Teori, komünizme karşı yaklaşan mücadele için İngilizlere ihtiyacı olacaktı. Hitler, diğer düşmanlarından daha üstün olduğuna inandığı çok sayıda Anglo-Sakson'u öldürmekten kaçınmaya çalıştığından, diğerleri kararın ırksal bir bileşeni olduğunu iddia ediyor. Bir de, Hitler'in "Avrupalı bankacılar" ya da İlluminati'nin emriyle savaşı uzatmak istediği ya da onun gizlice gizli bir İngiliz ajanı olduğu gibi sadece tuhaf olan iddialar var. Gülme.
Hitler'in duraklamasında yadsınamaz bir tesadüf unsuru var. Ancak tesadüf, komplonun kanıtı değildir. Alman askeri bürokrasisinin herhangi bir unsurundan da hiçbir kanıt yok. Aslında, Muhafız geçenlerde Alman Yüksek Komutanlığı tarafından Alman Çalışma Bakanı'na yazılan ve İngiliz ordusunun Dunkirk'te yok edileceğini varsayan 28 Mayıs tarihli bir mektubun içeriğini ortaya çıkardı:
Almanların İngiliz silahlı kuvvetlerinin büyük kısmının kaçmasını istemelerinin kesinlikle mantıklı bir nedeni yok. Almanlar Dunkirk cebini çökertebilseydi, Müttefikleri ölçülemeyecek kadar zayıflatır ve muhtemelen onları müzakere masasına getirirdi. İngiltere, ana adalara bir Alman çıkarmasından korkuyordu ve Almanya bunu hiçbir zaman başarma kapasitesine sahip olmasa da, Winston Churchill'in hükümetinin etrafındaki genel duygu, işgalin gelmesinin sadece bir zaman meselesi olduğuydu. Ve onu durduracak bir ordu olmadan, bu korku hakim olabilir ve barış görüşmelerine yol açabilirdi.
Ayrıca Müttefiklerin kaçışında, Hitler'in tanklarına durmasını emretmesinden çok daha fazlası vardı. Alman askerleri öylece durup İngilizlerin tahliye edilmesini izlemekle kalmadı. Müttefikler onlardan kurtulmak için savaştıkları süre boyunca, topçu ve uçak bombardımanı, bombalama ve oradaki birlikleri acımasızca bombalayarak sahillere ulaşmak için savaştılar. Ve Hitler'in duraklatma emri kesinlikle Fransa'daki hava durumunu etkilemedi. En ateşli beyaz üstünlükçü bile Adolf Hitler'in bulutları ortaya çıkaramadığını kabul etmek zorunda.
Son olarak, Hitler'in birliklerine büyük bir geri çekilme emri verdiği fikri, basit bir gerçekle sönüyor: Duraklatma emri aslında Hitler'den kaynaklanmadı. İlk olarak Batı Fransa'da savaşan büyük kuvvet olan Ordu Grubu A'nın komutanı General Gerd von Rundstedt tarafından verildi. Buna karşılık, von Rundstedt'in zırhlı kuvvetlerinin %50'sini kaybeden ve yeniden toparlanmak için zamana ihtiyacı olan tank birliği komutanı tarafından duraklama talep edildi.
Emir, Luftwaffe'nin Paris'e dönerken İngilizlerle başa çıkabileceğini ve kendisi için kahramanlık kazanabileceğini düşünen von Rundstedt'e gitti. Onu lastik damgalayan Hitler'e iletti ve sipariş verildi. Alman generaller, tüm fiyaskoyu Hitler'in ayaklarına bırakan von Rundstedt de dahil olmak üzere, savaştan sonra İngiliz mucizesi için yüksek sesle Hitler'i suçladılar.
Dunkirk, yenilginin ağzından çıkan çarpıcı bir zaferdi. Müttefiklerin maruz kaldığı büyük maddi kayıplar hızla değiştirildi ve yakında, bir kumsaldan kaçan aynı İngiliz birlikleri, Avrupa'daki diğer Nazilerin elindeki plajlara inecekti. Ve Dunkirk'teki felaketten, Adolf Hitler'in herhangi bir zarif hareketiyle değil, azim, cesaret ve biraz şansla kaçtılar.
Crécy savaşı: uzun yayın zaferi
Edward III'ün Fransızlara karşı Crécy savaşında elde ettiği çarpıcı zafer, mütevazı piyade için yeni bir şafağı işaret etti. Julian Humphrys, Yüz Yıl Savaşı'nın bu belirleyici muharebesi sırasında neler olduğunu araştırıyor.
Bu yarışma artık kapanmıştır
Yayınlanma: 26 Ağustos 2020, 11:20
Ağustos 1346'da Picardy kırsalından geçen Fransız ordusu zaferden emindi. Hatta o kadar kendinden emindi ki, liderleri potansiyel İngiliz mahkumları aralarında zaten paylaşmış ve hangi fidyelerin alınacağını hesaplamıştı. Ne de olsa, Edward III'ün aşağılık küçük piyade ordusu, Fransız şövalyesinin çiçeğine karşı nasıl bir şanstı?
Edward III, Temmuz ayında Normandiya'ya inmişti ve Caen'i ele geçirip yağmaladıktan sonra, adamlarını doğuya, Seine'ye doğru yönlendirdi, giderken yaktı ve yağmaladı. Ancak, Kral Philip VI'nın Paris'te büyük bir ordu topladığını öğrendiğinde kuzeye döndü. Fransızlar onu takip etti ve sonunda Picardy'deki Abbeville yakınlarında onu yakaladı.
Edward, adamlarını Crécy köyü yakınlarındaki bir sırt boyunca konuşlandırdı. Ordusunu üç bölüme ayırdı ve Fransızlara en yakın olan sağ tümenin nominal komutasını 16 yaşındaki oğlu Kara Prens Edward'a verdi.
Her ikisi de deneyimli asker olan Oxford ve Warwick kontları, çağının en iyi askerlerinden biri olan Sir John Chandos gibi genç prense tavsiye vermek için hazırdı. Soldaki tümen Northampton Kontu tarafından yönetiliyordu, Edward'ın kendisi rezervin tepesindeki bir yel değirmeni yakınındaki bir noktadan komuta ediyordu.
Her birlik, atından inmiş şövalyeler ve silahlı askerler, Galli mızrakçılar ve önemli sayıda okçudan oluşuyordu. Edward'ın planı, saldıran Fransızları bozmak için okçularını kullanmak ve onları o kadar şiddetli bir şekilde parçalamaktı ki, hatlarına ulaşırlarsa, silahlı adamları onları geri püskürtebilirdi. Düşman atlarına çelme takmak için hatlarının önüne derin çukurlar açılmasını emrederek hazırlıklarını tamamladı.
Crécy savaşı neden oldu?
14. yüzyılın ortalarında, İngiltere Kralı Fransa'da Fransız kralının bir vasalı olarak toprakları elinde tuttuğu için, Edward III, Philip VI'ya saygı borçluydu. Ancak iki kral sözde eşitti, bu da bela için bir reçete yarattı. Bu barut fıçısı durumu, Fransızların İngilizlere karşı İskoçlara ve ticaret ortakları Flamanlara Fransa'ya karşı İngiliz desteğiyle daha da patlayıcı hale getirildi. 1337'de, Edward'ın saygısını çevreleyen kaynayan gerilimler kaynadı ve Philip, İngiliz kralının güneybatı Fransa'daki topraklarına el koyduğunu açıkladı. Flaman müttefikleri tarafından cesaretlendirilen Edward, kız kardeşinin önceki Fransız kralının kızı olduğu için Philip değil, Fransa'nın meşru kralı olduğunu ilan ederek karşılık verdi. Aslında, bu iddianın çoğunu ortaya atmasına rağmen, öncelikle pazarlık pozisyonunu güçlendirmek için bir hareketti ve Edward, Fransa'nın topyekûn fethini asla ciddi bir şekilde öngörmedi.
Kaşıntılı asalet
Philip'in ordusunun ön muhafızı, 26 Ağustos'ta öğlen saatlerinde Crécy yakınlarına geldi. Düşman pozisyonuna baktıktan sonra, liderleri Philip'e bir saldırı başlatmadan önce tüm ordusunun gelmesini beklemesini tavsiye etti. Philip muhtemelen bu yaklaşımı kabul etti, ancak İngilizlerle başa çıkmak için can atan huysuz bir soylu ile karşı karşıya kaldı. Bu nedenle, ordusunun Abbeville'den yola çıkmış olmasına ve piyade ve erzaklarının çoğu hala millerce uzakta olmasına rağmen, acil bir saldırı emri verdi.
Philip'in piyadelerinin çoğu şüpheli bir kaliteye sahipti, ancak Ottone Doria ve Carlo Grimaldi komutasındaki Cenevizli paralı arbalet askerlerinden oluşan önemli bir birlik içeriyordu. Philip, zırhlı şövalyeleri durdurulamaz bir saldırı olacağından emin olduğu bir saldırı başlatmadan önce İngilizleri yumuşatmak için onları aceleyle ileri sürdü.
Bu yaylı okçular, işlerini bilen iyi eğitimli profesyonellerdi, ancak İngilizlere saldırmak için aceleyle, pavesleri (yeniden yüklerken arkasına sığındıkları büyük kalkanlar) bagajlarla birlikte geride bırakılmıştı. Onların yokluğu, takip eden olaylarda felaket olurdu.
Paralı askerler düzenli bir şekilde ilerlediler ve bir yaylı tüfek yaylımı salıverdiler. Kimse nedenini bilmiyor, ancak vole yetersiz kaldı.
Bazıları, yağan yağmur yüzünden yaylarının gevşediğini söylerken, diğerleri güneşe gözlerini kısarak bakarak menzili yanlış değerlendirdiklerini düşünüyor. Edward'ın okçuları aynı hatayı yapmadı. Cenevizliler arbaletlerini yeniden doldurmak gibi nispeten uzun bir işe başlamak için eğilirken, İngiliz okçuları bir adım ileri gittiler ve ateş etmeye başladılar. İyi eğitimli bir okçu dakikada bir düzine atış yapabilirdi ve çok geçmeden on binlerce ölümcül ok açıkta kalan arbaletçilerin üzerine yağmaya başladı. Barınak için çardakları olmayan bahtsız paralı askerler, ördekler gibi oturuyorlardı.
Anahtar oyuncular
Siyah Prens
Edward III'ün en büyük oğlu Woodstock'lu Edward, Yüz Yıl Savaşı'nın en başarılı komutanlarından biriydi. Tam olarak neden Kara Prens olarak bilindiği bir tartışma konusudur. Bazıları bunu hanedanlık armalarının rengine, bazıları ise acımasızlığına bağlar. Crécy savaşında henüz 16 yaşında olduğu için, oradaki bir tümen komutanlığı muhtemelen nominaldi, ancak on yıl sonra ordusunu Poitiers'de zafere taşıdı. Chevauchée'nin keskin bir savunucusuydu - düşman topraklarından geçmeyi ve onu yağmalamayı ve yakmayı içeren bir savaş yöntemi. Son savaş eylemlerinden biri 1370'de Limoges'i ele geçirmesiydi. Daha sonra kasaba tamamen yağmalandı, ancak sivil nüfusu kılıçtan geçirdiği iddiaları asılsız gibi görünüyor. Babası oğlu Richard, Edward III'ün ölümü üzerine kral olmadan bir yıl önce 1376'da öldü.
Kör kral
Lüksemburglu John, Fransız ordusunun en beğenilen şövalyelerinden biriydi. Aynı zamanda en tecrübelilerden biriydi. 1310'da 14 yaşında Bohemya Kralı olduğundan beri, Litvanya'ya üç haçlı seferine katılmış, İtalya ve kuzey Fransa'da sefere çıkmış ve düşmanlarını Bohemya'da uğurlamıştı.Fransız kralı Philip VI'nın güvenilir bir müttefikiydi ve 1346 seferi için ana mali destekçilerinden biriydi. O zamana kadar orta yaşlarının sonlarında ve neredeyse tamamen kör olmasına rağmen, kaçırmamaya kararlıydı. Crécy'de, atının dizginlerini arkadaşlarınınkine bağlı olarak, çatışmanın en kalınına doğru sürdü. Cansız bedeni daha sonra savaş alanında bulundu. Efsaneye göre Galler Prensi, John'un sloganını benimsemiştir. ölmek Kör Kral'ın cesaretini onurlandırmak için (hizmet ediyorum).
Tam bir kafa karışıklığı
Kayıpları artmaya başladığında, sağduyunun cesaretin daha iyi bir parçası olduğu sonucuna vardılar ve gerilemeye başladılar. Tek sorun, gidecek hiçbir yerin olmamasıydı, çünkü geri çekilmeleri, hepsi Cenevizlileri küçümseyen ve İngilizlerle ilk yakınlaşmaya istekli olan bir grup atlı Fransız şövalyesi ve askerleri tarafından engellendi. Kralın kardeşi Alençon Kontu'nun önderliğinde dört nala ilerlediler - doğrudan geri çekilen büyük arbalet ordusuna doğru. Sonuç tam bir kafa karışıklığıydı.
Fransız şövalyelerinden bazıları geri çekilen adamların arasından bir yol bulmayı başarırken, çoğu onları basitçe yere serdi. Cenevizlilerin kötü performansına öfkelenen diğerleri, onları kılıçlarıyla bile kesti. Bir hesap, Philip'in "Çabuk ol, tüm o ayaktakımı öldür, sadece yolumuza çıkıyorlar!" diye bağırdığını iddia ediyor. Gururlu Fransız şövalyeleri, hor görülen piyadeleri itip yardıkça bütün düzen bozuldu. Bu arada İngilizler, mücadele eden adamların üzerine art arda oklar yağdırdı ve hatta sefer sırasında yanlarında getirdikleri bazı ilkel bombalarla ateş açtılar.
Dinleyin: Tarihçiler Fabrice Bensimon ve Renaud Morieux, 18. ve 19. yüzyıllarda Fransa ve İngiltere arasındaki karmaşık ilişkiyi araştırıyor. Savaş ve devrimin egemen olduğu, ancak ülkeler arasında daha olumlu etkileşimlerin de görüldüğü bir dönemdi.
Sonunda, Alençon'un şövalyeleri ve silahlı adamları kendilerini kaostan kurtardı ve yokuş yukarı Galler Prensi'nin tümenine doğru hücum etti. Bunu yaparken, üzerlerine bir dolu ok salan Edward'ın okçularının hedefi haline geldiler. Birçoğu zırhlarıyla okçuluğun tüm etkilerinden korunuyordu, ancak atları çok acı çekti. Çağdaş bir Flaman tarihçisi Jean le Bel, içinde bulundukları kötü durumu şöyle anlattı: "Bazıları delirmiş bir şekilde geriye sıçradı, bazıları korkunç bir şekilde büyüdü, bazıları arkalarını düşmana çevirdi, diğerleri sadece kendilerini yere bıraktılar ve binicileri hiçbir şey yapamadılar. o."
Buna rağmen, Fransız silahlı adamlarının çoğu, kısa ama şiddetli bir savaşın başladığı Galler Prensi'nin tümeniyle yakınlaşmayı başardı. Bir Fransız tarihçi, Alençon Kontu'nun, Galler Prensi'nin sancağı kesilmeden ve adamları geri sürülmeden önce, yüzlerce düşmüş adam ve atı yere saçarak bırakarak gerçekten ele geçirmeyi başardığını iddia etti.
Fransızlar kısa süre sonra tekrar denedi. Bu kez saldırı, Bohemya Kralı Lüksemburglu John tarafından yönetildi. Yaşlı ve kör olmasına rağmen, adamlarının karşılaştığı tehlikeleri paylaşmaya kararlıydı. Atının dizginlerini evdeki şövalyelerin dizginlerine bağladı ve onlara onu ok dolusu arasından savaşın en yoğun kısmına götürmelerini emretti.
İngiliz okları bir kez daha binlerce oklarla evlerine isabet etti ve düşman saflarını bozdu, ancak Fransızlar bir kez daha İngilizlerle yakınlaşmayı başardı.
Rakamların ağırlığı, Galler Prensi'nin tümeninin sonraki göğüs göğüse çarpışmalarda ciddi baskı altında kalması anlamına geliyordu. Genç Edward'ın kendisi, prensini savunmak için kraliyet sancağını indirmek gibi eşi görülmemiş bir adım attığı söylenen sancaktarı Sir Richard FitzSimon tarafından kurtarılmadan önce yere dövüldü.
Durum o kadar umutsuz hale geldi ki, Sir Thomas Norwich takviye istemek için Kral'a gönderildi. Edward (Northampton Kontu'nun tümenlerinin bir kısmını Prens'e yardım etmek için göndermiş olduğunu pekâlâ görmüş olabilir) ünlü bir şekilde şu sözlerle talebi reddetti: Onun olmak için gün.” Daha sonra sessizce 20 şövalyeyle Durham Piskoposu'nu oğlunun yardımına gönderdi, ancak geldiklerinde Prens ve yoldaşlarını kılıçlarına yaslanmış buldular ve Fransız saldırısını geri püskürttüler.
Parça parça saldırılar
Fransızlar gün bitmeden 13 kadar daha saldırı yapacaktı, ancak bunlar savaş alanına vardıklarında birlikler tarafından parça parça yapıldı ve hepsi ya Edward'ın okçularının oklarıyla dağıtıldı ya da adamları tarafından püskürtüldü. -silâh. İngiliz mevzisinin önündeki ölü ve yaralı adam ve at yığını daha da büyüdü ve Fransızların hücum etmeye çalıştıklarında karşılaştıkları güçlükleri artırdı.
Kral Philip'in kendisi cesurca savaştı. Altında iki atı öldürdü ve çenesinden bir okla vuruldu, ancak alacakaranlık çökmeye başladığında ve ordusu uçuşa geçmeye başladığında, sonunda kendini Labroye kalesinde güvenli bir alana götürmesine izin verdi.
Birkaç Fransız birliğinin savaş alanına bile ulaşmadığını bilen Edward, adamlarının takip etmesine izin vermeyi reddetti. İngilizler bütün gece silahlandılar, şenlik ateşleri yaktılar ve savaş alanını aydınlatmak için konumlarını gözden kaçıran yel değirmenini yaktılar. Ancak ertesi gün, müjdeciler Fransız ölülerinin hanedan armalarını toplayıp saydı, İngiliz zaferinin gerçek ölçeği ortaya çıktı.
Belirsiz sayıda sıradan askerin yanı sıra, Kral'ın kardeşi Alençon Kontu, Flanders Kontu, Lorraine Dükü, Mayorka Kralı ve cesur yaşlı kral da dahil olmak üzere 1.500'den fazla şövalye rütbesi ve daha yüksek adam katledildi. Bohemya'nın. Zırhlı şövalyenin kuzey Avrupa'nın savaş alanlarında üstün olduğu günler gerçekten ve gerçekten sona ermişti.
Savaştan sonra ne oldu?
Edward zaferini 200 yıldan fazla bir süre İngilizlerin elinde kalacak olan Calais'i ele geçirerek takip etti. Daha sonra Edward, batı Fransa'daki geniş toprak parçaları karşılığında Fransız tahtındaki iddiasından vazgeçmeyi kabul etti. Ancak İngilizler aşırı gergindi ve Fransızlar kaybettikleri toprakların çoğunu geri alacaktı. 1413'te İngiliz kralı olan V. Henry, Fransız tahtındaki iddiayı yeniden canlandırdı. Fransızları Agincourt'ta yendi ve kuzey Fransa'nın çoğunu fethetti. Henry ve Fransız kralı Charles VI 1422'de öldüğünde, Henry VI İngiltere Kralı ve İngilizlerin gözünde Fransa oldu. İngilizlere fetihlerinde Burgonya ile bir ittifak yardım etmişti, ancak bu 1435'te sona erdiğinde, Fransız toprakları sadece Calais ve Kanal Adaları kalana kadar sürekli olarak istila edildi.
Julian Humphrys bir tarihçi ve tur rehberidir. Onu Twitter'da bulabilirsiniz @GeneralJules
Her Şeye Rağmen: AGINCOURT SAVAŞI
Eğer bir Shakespeare hayranıysanız ya da sadece bir askeri tarih insanıysanız, o zaman şunu bilirsiniz: Kral Henry V. 1413-1422 yılları arasında İngiltere'de bir hükümdardı. Kral Henry V, en ünlü İngiliz krallarından biriydi.
Fransa'nın iki başarılı ve sonunda Fransız tahtının tam kontrolünü yönetti. O, belirli bir başarı ile tanınıyordu; Agincourt Savaşı.
Öne Çıkan Resim: Vietnam'da Yeşil Bereli (Gaspard değil) Fotoğraflar: SF Association Chapter XXI.
Amerika'nın Vietnam'daki uzun savaşı sırasında, orada savaşan Yeşil Berelilerin çoğu Özel Kuvvetler Alayı içinde efsane oldu. Ve bu savaşçılar arasında MACVSOG'un (Vietnam Askeri Yardım Komutanlığı, Çalışmalar ve Gözlemler Grubu) adamları da vardı, SOG savaşçıları ülkenin şimdiye kadar ürettiği en iyi savaşçılar arasındaydı.
LTC George “Speedy” Gaspard, o neslin en tanınmış ve saygın subaylarından biriydi. Dünya Savaşı'nda Deniz Piyadeleri'nde görev yaptıktan sonra, Gaspard Ordu'ya katıldı. Yeni kurulan 10. Özel Kuvvetler Grubu için gönüllü olan ve Özel Kuvvetler Sınıf #1'e katılan özgün biriydi. Kore Savaşı'nda sınır ötesi operasyonlar yürütecekti, ancak Vietnam'daki savaş sırasında, Özel Kuvvetler A-Kamplarında çalışmanın yanı sıra sınırın ötesinde Kuzey Vietnam, Laos ve Kamboçya'ya en gizli operasyonlardan bazılarını yürüterek gerçekten damgasını vurdu.
Gaspard, Aralık 2010'da “Özel Kuvvetler Alayı'nın Seçkin Üyesi” oldu.
SW Florida'ya taşındıktan kısa bir süre sonra SF Association'ın XXI. Bölümü ile temasa geçtim. Mükemmel web sitelerine göz atıyordum, LTC Gaspard'a adanmış büyük bir bölüm gördüm ve onunla yıllar önce yaptığım kısa bir toplantıyı hatırladım. Daha fazlası yakında.
George Wallace Gaspard Jr., 5 Ağustos 1926'da Maxwell Field, Montgomery, Ala'da doğdu. MN'den merhum George W. Gaspard ve AL'den Annie Lou Bamberg'in oğluydu.
1944'ten 1946'ya kadar Birleşik Devletler Deniz Piyadeleri'nde görev yaptı ve 6. Deniz Tümeni ile Okinawa adasında II. Dünya Savaşı'nın son savaşında savaştı. ABD Ordusuna ilk kez 11 Haziran 1951'de girdi.
Mayıs 1952'de Gaspard, Ranger kursundaki ilk tamamen subay sınıfında bir öğrenciydi. Daha sonra Southern Pines, N.C.'de bulunan Air Ground School'da özel bir kursa katıldı.
İlk görevi, 18. SF Operasyonel Müfrezesinin ekip lideriydi. Kasım 1952'de Özel Kuvvetler 1. Sınıfına katıldı. Çoğunluğu OSS'den II.
SF birlikleri, Taktik İrtibat Bürolarını (TLO) kullanan aktif bir istihbarat operasyonuna alındı. Başlangıçta yalnızca anti-komünist Koreliler tarafından görevlendirilmelerine rağmen, TLO sonunda düşman hakkında istihbarat toplamak için Çin ajanlarını kullanmayı içeren “hat geçiş operasyonları” yürütecekti.
Bununla birlikte, Uzak Doğu Komutanlığı (FEC), SF birliklerini, OSS WWII Operasyonel Grup modelini kullanarak SF'nin o sırada istihdam ettiği 15 kişilik A Takımları yerine bireysel yedekler olarak atadı.
Mart 1953'te, ardından 1lt. Gaspard, FEC/LD 8240AU FECOM'a atandı. Kuzey Koreliler hakkında istihbarat toplamak için düşman hatlarının arkasına gönderilen dört askere ve 80 Güney Koreli ajana komuta etti. Açıkçası, daha sonra Vietnam'daki SOG operasyonlarına musallat olacak bir şey olan çifte ajan tehdidi belirdi. Eski SF Subayı ve USASOC Tarihçisi Eugene Piasecki tarafından yazılan Kore Savaşı'nın bu yönü üzerine mükemmel bir parça, “TLO: Hat Geçişleri, Özel Kuvvetler ve 'Unutulmuş Savaş'' 8221 burada bulunabilir.
Gaspard, 11-12 Haziran 1953'te savaştaki eylemleri için Gümüş Yıldız ve Bronz Yıldız ile ödüllendirildi.
Ekim 1954'te Gaspard, Psikolojik Harp Okulu'nun Özel Kuvvetler Departmanında gerilla savaşı eğitmeni olarak 77. SF Grubuna (A) katıldı. Daha sonra 187. ARCT'ye transfer edildi ve Eylül 1957'de onurlu bir şekilde taburcu edildi.
1960'dan 1962'ye kadar Pentagon'daki Özel Harp departmanında sivil seferberlik görevlisi olarak görev yaptı. Nisan 1962'de aktif göreve geri çağrıldı ve Fort Bragg'da Det A-13 komutasındaki 5. SF Grubuna (A) atandı. Eylül ayında, Kontum Eyaletinde Dak Pek, Vietnam'da yeni bir Özel Kuvvetler Kampı açtı ve bu kamp 1972'de işgal edilene kadar sürekli olarak en uzun aktif SF/ARVN Ranger kampı olarak kaldı. Gaspard.
Vietnam'ın ilk günlerinde, basının çatışmalarla ilgili doğru haber yapma konusunda genel bir eksikliği vardı. Ancak, sahada yürümeye ve birliklerle savaşmaya istekli olan bir avuç muhabir vardı. Bunlardan biri Pulitzer ödüllü yazar ve muhabir David Halberstam'dı. New York Times'ın özel bir muhabiriydi ve bir tel muhabiri değildi, bu yüzden birlikleri ziyaret etmek ve sahada gerçekten neler olup bittiğine çok daha yakından bakmak için zamanı vardı.
Halberstam'ın Vietnam'da tanıştığı ilk insanlardan biri Speedy Gaspard'dı. İkisi bir dostluk geliştirdi ve Gaspard, SF'nin yerel halk tarafından, birlikte ve aracılığıyla çalıştığı Vietnam'ın uzak bölgelerinde gerçekten neler olup bittiğinin kaynağı oldu. Halberstam, Gaspard tarafından o kadar çekildi ki, savaş romanı “One Very Hot Day”'in baş karakterini kendisinden sonra modelledi.
Kaptan Gaspard, 1963'te yeni kurulan 6. SF Grubunun (A) emir subayı ve HHC komutanı olarak Fort Bragg'a döndü. Temmuz 1965'te AID Washington DC'ye ve ardından Quang Duc Eyaletinde bir eyalet danışmanı olarak atandığımız AID Saigon'a rapor verdi. FULRO personelini (Front Uni de Lutte des Races Opprimées - Ezilen Irkların Kurtuluşu için Birleşik Cephe) Güney Vietnam Ordusuna barışçıl bir şekilde transfer etmek için çok zorlu müzakerelerde etkili oldu.
FULRO, Vietnam'ın Orta Dağlık Bölgesi'nin (Montagnards) yerli halkından oluşuyordu. Hem Güney hem de Kuzey Vietnam'daki ova Vietnamlıları tarafından nefret edildiler ve “moi” (vahşiler) olarak anıldılar. O zamanlar, Vietnam kitapları Montagnard'ları aşırı vücut kıllarına ve uzun kuyruklara sahip olarak nitelendirdi. Vietnamlılar, Fransız sömürge yönetimi sonrasına kadar nadiren Montagnard bölgelerine girdiler. Ardından, bu bol alanlarda mahsul yetiştirmek ve doğal kaynakları çıkarmak için birkaç karlı plantasyon inşa ettiler.
Basit dağ insanları mükemmel avcılar ve izcilerdi. Güney Vietnam'a komünist sızmayı durdurmakla görevlendirilen Yeşil Bereliler ile hemen bağ kurdular ve Yeşil Bereliler de aynı şekilde karşılık verdiler. SF, Montagnardları Viet Cong ve Kuzey Vietnamlılara karşı Konvansiyonel Olmayan Savaşta eğiten ve yöneten Sivil Düzensiz Savunma Grubunu (CIDG) kurdu.
Ancak Güney Vietnam hükümeti, Montagnard halkının bağımsızlık isteyeceğinden korktuğu için CIDG programına asla güvenmedi ve nefret etti. (Vietnamlılara karşı o kadar nefretleri vardı ki, Montagnardlar, savaş bittikten sonra 20 yıl boyunca birleşik Vietnam'a karşı bir gerilla savaşına devam edeceklerdi. Dağ halkına karşı soykırım raporları vardı ve bu savaş sırasında 200.000'den fazla kişi öldü.)
Gaspard 1966'da binbaşılığa terfi etti ve turunu tamamladıktan sonra Okinawa'daki 1. SF Group (A)'ya rapor verdi. Ekim 1967'de Vietnam'a döndü ve Eylül 1968'e kadar MACVSOG “STRATA” programını yönetti.
Vietnam'daki komutanlar, özellikle SOG personeli arasında, Kuzey Vietnam'da yürütülen istihbarat toplama faaliyetlerinden hiçbir zaman tatmin olmadılar. STRATA, sınıra yakın kısa vadeli istihbarat toplama operasyonlarına odaklanarak istihbarat durumuna yardımcı olmak için tasarlandı. Tümüyle Vietnamlı Kısa Vadeli Yol İzleme ve Hedef Tespiti ekipleri, sınır ötesi faaliyetler hakkında rapor verecek ve daha sonra tekrar kullanılmak üzere kurtarılacaktır. Gaspard ve SOG Komutanı Albay Jack Singlaub, General Westmoreland ve General Abrams'a STRATA operasyonları hakkında bilgi verdi.
Bir keresinde, bir STRATA ekibi kuşatıldı ve acil durum tahliyesi gerekti. Hidrolik bir delici kullanan Gaspard, yaralı bir ajanı çıkarmak için iki kez aşağı indi. Ardından, kahramanlık için Hava Kuvvetleri Seçkin Uçan Haç ve eylemleri için Mor Kalp Madalyası ile ödüllendirildi.
Güney Vietnam'ın hükümeti ve ordusundaki köstebekler, hatta SOG'da bile, SOG'da bile Kuzey'e sürekli bir sızıntı kaynağıydı. Bu sızıntıların bazıları çok sonra ortaya çıktı. Ancak Gaspard bunu düzeltecekti. SOG ekibi üyesi John Stryker Meyer tarafından fantastik bir parçada yazıldığı gibi, Gaspard operasyonların atlama yerini Güney Vietnam'dan çıkardı ve istihbarat sızıntıları kurumaya başladı.
Gaspard, komünistlerin güneyden SOG karargahına sızmasının boyutunu yıllar sonra fark etti. Meyer, makalesinde, Amerikalılara yakın birinin, incelenmiş birinin aslında düşman için bir casus olduğu zaman hissedilen dehşeti anlatıyor.
Gaspard 1969'da SOG'a döndü ve 1971'de yarbaylığa terfi etti. Okinawa 1. SF Grubu'na grup yöneticisi olarak rapor verdi ve daha sonra 1. Tabur'un komutasını üstlendi. Üç savaşta görev yaptıktan sonra Ağustos 1973'te emekli oldu.
Gümüş Yıldız Madalyası, Seçkin Uçan Haç, Liyakat Nişanı, V-cihazlı Bronz Yıldız Madalyası ve beş Meşe Yaprağı Kümesi, V-cihazlı Hava Madalyası ve üç Meşe Yaprağı Kümesi, bir ile Mor Kalp Madalyası dahil olmak üzere birçok ödül ve dekorasyon kazandı. Meşe Yaprağı Kümesi, Bir Savaş Yıldızlı Muharebe Piyadesi Rozeti, Usta Paraşütçü Rozeti, Bir Harekat Yıldızlı Pasifik Tiyatro Servis Kurdelesi, iki Harekat Yıldızlı Kore Servis Kurdelesi, 15 Harekât Yıldızlı Vietnam Hizmet Harekâtı Kurdelesi, 18 diğer hizmet ve yabancı ödül Altın, Gümüş ve Bronz yıldızlı Vietnam Gallantry Cross, ABD Donanması Paraşüt Kanatları, Kore Usta Paraşütçü Kanatları, Vietnam Usta Paraşütçü Kanatları, Tayland Usta Paraşütçü Kanatları ve Kamboçya Paraşüt Kanatları dahil.
LTC Gaspard, SFA, SOA, VFW, MOAA, American Legion ve Sons of Confederacy üyesiydi.
2004'ten 2017'ye kadar Speedy, Özel Kuvvetler Birliği Bölüm XXI Başkanı'nın başkanı, başkan yardımcısı veya sekreteri olarak görev yaptı. (Bölüm, burada listelenen birçok Gaspard'ın kişisel biyografisini sağladı.)
1985 yılında, Albay Gaspard Güney Carolina Eyalet Muhafızlarına girdi ve 1987'de Tuğgeneral rütbesiyle Genelkurmay Başkanlığına atandı. 1991'de Georgia, Fort Benning'deki Memur Aday Okulu Onur Listesi'ne girdi.
1989 sonbaharının başlarında, Ft.'de SF Subayı'nın kursunda öğrenciyken. Bragg, öğrencilerimizden biri Speedy'nin oğlu George Gaspard adında genç bir adamdı. “Buck” olarak tanıdığımız genç George, sınıftaki subaylar arasında çok popüler olan seçkin bir subay ve daha da iyi bir adamdı.
General Speedy Gaspard'ın sınıfımıza hitap edeceğini öğrendik. Önce bize SOG ile bazı tüyler ürpertici görevler yürütürken çektiği fotoğrafların olağanüstü bir slayt gösterisini gösterdi. Herhangi bir kitap veya dergide gördüğümüz her şeyden daha iyiydiler. Daha sonra sınıfa kendini beğenmiş bir üslupla hitap etti ve şöyle dedi: "Karşınızdaki yaşlı, şişman bir adam, ama Vietnam'da ben yaşlı, şişman bir kaptandım... beni harika gösterdi.”
Geleceğin A Takımı komutanlarını ekip çavuşlarına ve astsubaylarına güvenmeye teşvik etti ve asla yanlış yönlendirilmezler. SF Astsubaylarının Özel Kuvvetlerin gerçek liderleri olduğunu ve subayların bunu gerçekleştirmesi, birlikte çalışması ve Astsubaylarla ilgilenmesi gerektiğini söyledi. Tabii ki, sınıfın arkasında oturan Özel Harp Merkezi ve Okulu (SWC) komutanı General David Baratto, bu sivri yorumlara biraz sinmişti.
Arkada otururken, dostum Wade Chapple ve ben acı içinde görünen General Baratto'ya bakıyorduk... Tipik bir Chapple alaycılığıyla eğildi ve bana dedi ki, "Sanırım (Baratto'nun) kafası patlamak için.”
Gün bittikten sonra, eğitmenlerimizin çoğu da dahil olmak üzere tüm sınıfımız bir veya üç kokteyl için “O-Club”'deki Speedy Gaspard'a katıldı. Birlikte hizmet verdiği SF ve SOG çalışanları hakkında bazı harika hikayelerle bizi eğlendirdi. Unutulmaz bir geceydi. O gece ayrıldığımızda herkese onu iyi tanıdığımızı hissettirdi. Onunla tanışmak bir onurdu.
LTC George “Speedy” Gaspard 30 Ocak 2018'de vefat etti.
Bu makale ilk olarak SOFREP'te yayınlandı. Twitter'da @sofrepofficial'ı takip edin.
İlk yıllar
Edward II ve Fransa'nın Isabella'sının en büyük oğlu Edward III, Parlamento'ya Chester kontu (1320) olarak çağrıldı ve Aquitaine dükü oldu (1325), ancak geleneğin aksine, Galler prensi unvanını asla almadı.
Edward III, babası ile kralın gücünü sınırlamaya ve İngiltere'yi yönetmedeki kendi rollerini güçlendirmeye çalışan bir dizi baron arasındaki mücadelelerin ortasında büyüdü. Kocasının soylulara yaptığı muameleden iğrenen ve İngiliz mülklerine destekçileri tarafından el konulmasından rahatsız olan annesi, bu çatışmada önemli bir rol oynadı. 1325'te, kardeşi Fransa Kralı IV. Charles ile kocasının Fransız mülkleri Guyenne, Gascony ve Ponthieu üzerindeki anlaşmazlığına müdahale etmek üzere Fransa'ya dönmek üzere İngiltere'den ayrıldı. Başarılı oldu, İngiliz kralının Charles'a saygı duyması şartıyla arazi İngiltere için güvence altına alındı. Bu, kralın adına küçük oğlu tarafından yapıldı.
Varis, annesinin yanında güvendeydi. 1323'te Fransa'ya kaçan ve sevgilisi olan nüfuzlu bir baron olan Roger Mortimer ile Isabella, kocasını tahttan indirmek için İngiltere'yi işgal etme hazırlıklarına başladı. Bu girişim için para toplamak için Edward III, Hainaut ve Hollanda kontu William'ın kızı Philippa ile nişanlandı.
İngiltere'yi işgallerinden sonraki beş ay içinde, halkın büyük desteğine sahip olan kraliçe ve soylular, kralın güçlerine üstün geldiler. Edward II, yetersizlik ve taç giyme yeminini bozmakla suçlandı ve istifaya zorlandı ve 29 Ocak 1327'de, 14 yaşındaki Edward III, İngiltere kralı olarak taç giydi.
Sonraki dört yıl boyunca Isabella ve Mortimer onun adına yönettiler, ancak sözde koruyucusu Lancaster kontu Henry idi. 1327 yazında, İskoçlara karşı, Northampton Antlaşması'yla (1328) sonuçlanan ve İskoçya'yı bağımsız bir bölge yapan başarısız bir kampanyaya katıldı. Edward anlaşmadan derinden rahatsız oldu ve ancak Isabella ve Mortimer tarafından çok fazla ikna edildikten sonra imzaladı. Philippa ile 24 Ocak 1328'de York'ta evlendi. Kısa süre sonra Edward, annesine ve Mortimer'a olan alçaltıcı bağımlılığından kurtulmak için başarılı bir çaba gösterdi. Nottingham'da bir konsey yapılırken, geceleyin bir yeraltı geçidinden kaleye girdi, Mortimer'i esir aldı ve onu idam ettirdi (Kasım 1330). Edward, annesinin Mortimer ile olan ilişkisini ihtiyatlı bir şekilde görmezden geldi ve ona her saygıyla davrandı, ancak politik etkisi sona ermişti.
Edward III artık hüküm sürmenin yanı sıra hüküm sürmeye de başladı. Genç, ateşli ve aktif, İngiltere'yi I. Edward döneminde olduğu gibi güçlü bir ulus haline getirmeye çalıştı. Northampton Antlaşması ile İskoçya'ya verilen bağımsızlık imtiyazına hâlâ içerliyordu. İskoçya kralı Bruce I. Robert'ın 1329'da ölümü ona pozisyonunu geri alma şansı verdi. İskoçların yeni kralı, kayınbiraderi II. David, sadece bir çocuktu ve Edward, Bruce tarafından sürgüne gönderilen İskoç baronlarına liderleri Edward Balliol'ü İskoçlara yerleştirmek için yardım etmek için onun zayıflığından yararlandı. taht. II. David Fransa'ya kaçtı, ancak Balliol İngiliz kralının bir kuklası olarak hor görüldü ve David 1341'de geri döndü.
Joan of Arc'ın suçlandığı tek suç neden çapraz giyinmeydi?
Çoğu insan Joan of Arc'ın hikayesinin kaba bir taslağını anlatabilir: Genç bir Fransız kızı sesler duyar, askerleri savaşa sokar ve bir sapkın olarak kazığa bağlanarak yakılır. Orta Çağ'dan beri aktarılan efsanevi bir cesaret hikayesi. Genç yüzünün tasvirleri ulusları, ırkları, cinsiyetleri ve hareketleri bir araya getirdi. referanslar Orleans'ın hizmetçisi Shakespeare, Henry Longfellow, Mark Twain ve George Bernard Shaw'ın yazılarında yer alır. Birinci Dünya Savaşı sırasında, ABD Hazine Bakanlığı propaganda afişleri, kadınları "Joan of Arc Fransa'yı Kurtardı" ilan ederek savaş bonoları almaya çağırdı. Kısacası, Joan of Arc'ın efsanesi cesaret, vatanseverlik ve dini bağlılığın nihai örneğini temsil etmeye başladı.
Ancak Joan'ın kısa yaşamının ana olay örgüsünü sık sık doğru alsak da, son tekrar tekrar başarısız oldu. Doğru, 19 yaşında kazığa bağlanarak yakıldı, ama hikayenin sık sık söylediği gibi, bu sapkınlık ya da büyücülük için değildi. Sonunda, Engizisyon mahkemesinin iffetli kızı resmen suçlayabileceği tek suç, erkek kıyafetleri giymekti. Yargı heyetini terzilik seçimlerinden dolayı bir kişiyi ölüme mahkum etmeye yönlendiren dolambaçlı mantık, yalnızca Jeanne d'Arc'ın İngilizlere yönelik gerçek askeri tehdidi değil, aynı zamanda Katolik Kilisesi'nin sıkı denetimini sürdürmek için gitmeye istekli olduğu aşırı uzunlukları da göstermektedir. Engizisyon sırasında Avrupa üzerinde.
Jeanne d'Arc 1429'da Orléans'ın epik kuşatmasına önderlik ettiğinde, Fransa'da ve Avrupa'nın geri kalanında bir süredir iki büyük dini ve siyasi çatışma ortaya çıkıyordu. 1231'de Papa Gregory IX, Katolik Kilisesi'nden herhangi bir sapkınlığı temizlemek için Engizisyon'u başlattı. . İki yüzyıl sonra, kilise mahkemelerinin bu mahkeme sistemi İngiltere ve Fransa'daki din adamları arasında canlı ve iyi durumdaydı.
İngiltere ve Fransa da (aslında 116 yıl süren) Yüz Yıl Savaşı'nın ikinci kısmına karışmıştı. Çatışma, Fransa Kralı IV. Charles'ın tahtın varisi olmadan öldüğü Mayıs 1337'de başladı. Fransız ve İngiliz soyluları arasındaki evlilik, İngiltere Kralı III. Edward ile Fransa Fuarı Philip arasında tahtı kimin talep edeceği konusunda bir tartışmaya yol açtı. 1420'de, VI. Charles öldükten sonra İngiltere'nin V. Ancak Henry 1422'de öldü ve Charles iki ay sonra davayı takip ederek anlaşmayı geçersiz kıldı ve askeri çatışmayı yeniden alevlendirdi.
Kral tutsakken İngilizler neden Fransa'yı istila etmedi? - Tarih
William E. Welsh tarafından
İngiltere'nin Yüz Yıl Savaşı'nda yenilgiye yönelik uzun düşüşü, 1428'de başarısız Orleans kuşatmasıyla başladı. Sonraki 25 yıl boyunca, İngilizler Fransa'daki azalan mülklerine tek bir çocuğun ebeveyni gibi sarıldılar, Fransız Kralı Charles VII. Valois hanedanının bir parçası, her seferinde bir parça olmak üzere yavaşça onları yonttu. 1440'a gelindiğinde, Fransızlar İngilizleri tamamen Loire vadisinden sürmüştü ve İngilizler sadece kuzeyde Normandiya'yı ve güneyde Gaskonya'yı elinde tuttu. 1444'teki Turlar Mütarekesi, Fransızlara çok ihtiyaç duyulan bir soluklanma sağladı; bu süre zarfında Charles, gerekli bazı askeri reformları tamamladı ve bir yüzyıldan daha uzun bir süre önce başlayan bir çatışmada son öğütme kampanyalarına hazırlandı - kimsenin canlı hafızasından çok önce.
[metin_ad]
Çok geçmeden savaş yeniden başladı. Henry'nin zayıf krallığı altında, İngiltere, Normandiya'yı yeniden ele geçirmek için 1449'daki Fransız saldırısını durdurmak için güçsüz görünüyordu. Daha çok “Orleans Piçi” olarak bilinen Dunois Kontu John'un önderlik ettiği üç uçlu bir saldırı, bir yıl içinde İngilizleri düklükten mağlup etti. Normandiya'yı bu kadar çabuk geri alma başarısından cesaret alan Charles, hemen Gascony'nin fethini planlamaya başladı. Normandiya kampanyasından daha zor olacağına söz verdi. İngilizler Normandiya'yı yalnızca otuz yıl boyunca işgal etmişti, ancak 12. yüzyılın ortalarından beri, Aquitaine'li Eleanor'un Anjou Kontu Henry ile evlendiğinden ve daha sonra İngiltere Kralı II. Henry olan Gascony eyaletini kontrol ettiler. 13. yüzyılın başlarında Aquitaine Dükalığı'nın çoğunun Capetian hanedanı tarafından ele geçirilmesine rağmen, Gascony, İngiliz Plantagenet'lerinin egemenliği altında kaldı.
Fransızların Gaskonya İşgali
Normandiya'da çok işe yarayan aynı stratejiyi kullanan Charles, 1450'de Gaskonya'yı işgal etmek ve Fransa'daki İngiliz egemenliğinin son sonunu getirmek için üç orduyu seferber etti. Tours Mütarekesi'ni takip eden yıllarda, Fransız kralı askeri kuvvetlerinde büyük bir reform yaptı. Her şeyden önce, Charles, çatışmadaki sık sık durgunluk sırasında kırsalda dolaşan kontrolsüz haydut gruplarını ortadan kaldırmak için tasarlanmış bir hareket olan, kendisinden başka birinin Fransız kuvvetleri toplamasını yasakladı. Daha sonra piyade, süvari ve topçu dahil profesyonel bir ordu kurdu. Mevcut süvari 20'de birleştirildi compagnies d'ordonnance, her biri 100 "mızrak" içeriyordu. Her mızrak, bir atlı silahlı adam ve beş hafif silahlı yardımcıdan oluşuyordu. Piyadeye gelince, Charles her cemaatin bir okçu bulundurmasını ve donatmasını istedi ve tüm gönüllüleri her türlü vergiden muaf tuttu. Profesyonel at ve piyadeler, kralın topçu ustaları Jean ve Gaspard Bureau'nun uzman liderliği altında kalıcı bir kuvvet halinde organize edilen, çağın en iyi topçuları tarafından güçlendirildi.
Charles, Normandiya'yı geri almak için kullandığı İngilizlerin Gascony üzerindeki kontrolünü gevşetmek için esasen aynı stratejiyi uygulayacaktı. Charles, tek bir orduyla istila etmek yerine, üç küçük ordusuna bölgeye farklı yönlerden ilerlemelerini emretti. Bu şekilde, çatışmanın bir dizi maliyetli kuşatmaya sürüklenmesine izin vermek yerine, İngilizleri açıkta savaşmaya ikna etmeyi umuyordu. 1450'nin ilk yarısı boyunca hazırlıklar yapıldı ve ordular yaz sonuna kadar sahaya çıkmaya hazırdı.
Kralın planını takiben, Foix Kontu, Adour Nehri boyunca Bayonne'a doğru bir ilerleme ile istilaya başladı, Penthievre Kontu ise Dordogne Nehri vadisi boyunca bir Breton kuvvetine liderlik etti. Bretonlar Ekim ayında Perigord'daki Bergerac'a ulaştılar ve batıya, Gironde Nehri üzerindeki Bordeaux'ya devam ettiler. İngiliz hükümetinin Gascony'deki koltuğu olan Bordeaux, Fransız kuvvetlerinin en önemli hedefiydi. Fransızlar, kış başlamadan önce şehri kuşattı. 1451 baharında, Dunois üçüncü bir orduyla güneye yürüdü ve Bordeaux çevresinde kamp kuran güçlere katıldı. Fransız, Breton ve İspanyol gemilerinden oluşan birleşik bir filo Gironde'nin ağzını kapattı ve İngilizlerin kuşatılmış limanlarına ikmal yapmalarını imkansız hale getirdi.
Geldiğinde, Dunois İngiliz garnizonunun bir an önce teslim olmasını istedi. O zamanki garnizon komutanı, atası John de Grailly'nin “Kara Prens” Edward ile 1356'da Poitiers'de savaştığı Captal de Buch, Dunois'e 14 Haziran'a kadar İngiltere'den yardım gelmezse şehri teslim edeceğini söyledi. İngilizler o sırada bir yardım kuvveti göndermek için hazırlıksızdılar, garnizonun 30 Haziran'da yaptıkları gibi Fransızların şehre girmesine izin vermekten başka seçeneği kalmadı. İki aydan kısa bir süre sonra Bayonne Foix'e düştü. Fransızların Gascony'yi neredeyse üç yüzyıldan beri ilk kez kontrol etmesiydi.
Lord John Talbot, Shrewsbury Kontu
Daha mutlu günlerde, Kral Henry VI, John Tallbot'a 1436'da Fransa'nın polis memuru olarak görev kılıcını verdi. Dönemin ışıklı bir el yazmasından.
Gascony'yi geri alarak, Fransızların sonunda Yüz Yıl Savaşlarını sona erdirmeyi başardığı ortaya çıktı. Ama henüz öyle değildi. İngiliz yanlısı nüfus, hem açık hem de gizli yöntemler kullanarak Valois kuralına direndi. İngiltere'de yaşayan bir dizi Gaskon sürgünü, bölgeleri adına, anavatanlarını kurtarmak için bir işgal gücü göndermesi için Henry VI'ya yalvardı. Henry razı oldu ve Shrewsbury Kontu kıdemli komutan John Talbot'a yardım gücü toplamak ve onu güney Fransa'ya nakletmek için başvurdu.
65 yaşındaki Lord Talbot, Kıtada Fransızlarla savaşmak için otuz yıldan fazla deneyime sahip bir gaziydi. Talbot, gençliğinde aile büyükleri tarafından savaş sanatı konusunda iyi bir eğitim almıştı, ilk eylemi 16 yaşında Shrewsbury Savaşı'nda gördü ve 15. yüzyılın ilk on yılında Owen Glendower tarafından başlatılan Galler isyanının bastırılmasına yardımcı oldu. Yüzyıl. 1414'te Kral Henry V, Talbot'u İrlanda Lord Teğmen olarak görevlendirdi. O zamanlar partizan savaşına yabancı olmayan Talbot, düşmanlarını şaşırtmak ve onları dengeden uzak tutmak için hızlı yürüyüşler içeren bir savaş yöntemiyle tanındı. Bir komutan düşmanlarını alt etmeyi başaracaksa, güçlü bir acımasızlık gerektiren bir çağdı ve Talbot bu görevi başarıyla yerine getirdi. İrlandalı bir milliyetçi, Talbot hakkında "Herod'un zamanından bu kadar kötü kimse gelmedi" dedi.
Talbot, 1419'da Fransa'daki İngiliz savaş çabalarına katıldı ve Paris'i çevreleyen bölge olan Ile de France'da bir dizi askeri harekata katıldı. Bedford Dükü John'un komutasında 1424'te Verneuil Savaşı'nda yiğitçe savaştı. Fransa'daki hizmeti boyunca Talbot'un rolü, Fransa'da kralın teğmeni altında hizmet eden bir yüzbaşı, Henry VI adına savaş yürütmekle görevli kişiydi. Talbot, gizlilik gerektiren baskınlarda başarılıydı, ancak açık savaşta daha az başarılıydı. Mayıs 1429'da İngilizlerin Orleans'tan çekilmesinin ardından Talbot'un ordusu, Patay Savaşı'nda Fransızlar tarafından istila edildi. Talbot bozgun sırasında yakalandı ve ardından dört yıl esaret altında kaldı. Fransızların seferin ilk yılında Rouen'i kuşattığı 1449-1450 Normandiya seferi sırasında tekrar yakalandı. Sonunda Talbot ve diğer yedi İngiliz rehine Temmuz 1450'de serbest bırakıldı.
Ne Patay'daki yenilgisi ne de Fransızların tutsağı olarak geçirdiği zaman, Talbot'un şiddetli itibarını azaltacak hiçbir şey yapmadı. Gerçekten de, korkmaya değer bir düşman komutanı olarak itibarı, İngilizler Normandiya'daki kontrolünü kaybettikten sonra bile bozulmadan kaldı. Fransız annelerin, eğer uslu durmazlarsa “Le Tal-bote”un onları yakalayacaklarını söyleyerek çocuklarını korkutup itaat ettirdikleri söylendi.
Gascony'yi Geri Almak
Talbot, Eylül 1452'de, birçoğu Whitchurch, Sheffield ve Painswick'teki kendi mülklerinden topladığı yaklaşık 3.000 kişilik bir sefer kuvvetiyle Gascony'ye doğru yola çıktı. Talbot, İngiltere'den getirdiği "çitten doğan swain"e biraz yan gözle baksa da, John Montfort, John Sterky, Thomas Dowe, John Hensacre, John Le Prince, Robert Stafford ve Richard Bannes gibi kır saçlı gazilere güvenebilirdi. zamanı geldiğinde birlikleri savaşa yönlendirmek. 17 Ekim'de Talbot'un kuvveti, Bordeaux'nun kuzeybatısındaki Gascony'nin Medoc bölümünde karaya çıktı. Talbot'un inişi, İngilizlerin önce Normandiya'yı yeniden ele geçirmeye çalışmasını bekledikleri için Fransızları şaşırttı. Talbot'un gelişini memnuniyetle karşılayan Gascon'lar, 22 Ekim gecesi Bordeaux'nun kapılarını İngilizlere açtı. Talbot, sonraki haftaları bölgedeki müstahkem kasaba ve kalelere dağılmış Fransız garnizonlarını kovmak için Gascon'larla birlikte çalışarak geçirdi. Dordogne vadisine girerek ve Libourne ve Castillon'u geri alarak, Bordeaux'da beklenen bir Fransız karşı saldırısına karşı bir tampon bölge kurdu.
Atlı şövalyeler, 15. yüzyıldan kalma bu ışıklı el yazmasında uzun yaylı okçularla yüzleşiyor.
Noel 1452'de Gaskonya'nın çoğu bir kez daha İngiliz egemenliğine girdi. Talbot, ordusunu kurmanın maliyetini ödemek için yerel halk üzerinde bir vergi oluşturduğundan, bazı Gaskonyalılar İngilizlerin kontrolü yeniden ele almalarına izin verme kolaylığından pişman olmuş olabilirler. Kış aylarında, Talbot'un dördüncü oğlu Vikont Lisle, yaklaşık 2.300 takviye topladı ve yaşlı Talbot'a katılmak için Gascony'ye gitti.
İngilizleri Gaskonya'dan sürmeye kararlı olan VII. Charles, 1452-1453 kışını, açık savaşta Talbot'u -“İngiliz Aşillerini”- yenecek kadar büyük bir kuvvet oluşturmaya adadı. Fransız kralı, 1453 seferinin genel komutasını Clermont Lordu'na verdi. Jean Bürosu, Clermont'un ordusu içindeki topçulara komuta ederken, Penthievre Kontu atlı mızraklılara liderlik edecekti veya gens d'ordonnance. Fransızlar Gaskonya'ya yaklaşırken bir kez daha üç gruba ayrıldı. Ancak bu sefer, her üç ordu da yavaş yavaş Talbot'un Bordeaux'daki pozisyonunda birleşecek ve ilerledikçe İngiliz veya Gaskon kuvvetleri tarafından işgal edilen kaleleri ele geçirecekti. Fransızlar ordusuna yaklaşırken bile, Talbot, Dordogne'nin bir kolu olan Isle Nehri üzerindeki Fronsac'a hızlı bir baskın başlattı, ancak aynı hızla Bordeaux'nun güvenliğine geri döndü. Yaz başlarında, Clermont Talbot'u geçerek Gascony'nin Medoc bölümünde kamp kurmuştu.
Talbot'un Terk Edilmiş Stratejisi
21 Haziran'da Talbot, Clermont'a ve diğer Fransız komutanlara Martignas'ta açık savaşta onunla buluşmaları için sözlü bir meydan okuma gönderdi. Bununla birlikte, Fransızlar savaşmaya hazır değildi ve bir kez olsun, İngilizlerin onları alelade bir saldırıya yemleme taktiğine bir kez direndiler. Talbot, sayıca çok fazla olduğunu belirledi ve Bordeaux'ya döndü. İki taraf arasında büyük bir çatışma olasılığı kaçınılmazdı ve İngiliz gazisi, iki katı büyüklüğünde bir düşman karşısında tek zafer umudunun, önce en küçük Fransız sütununa düşmek ve ondan önce çabucak yenmek olduğunu gördü. takviye edilebilirdi. Bir kez daha, Fransızlar onu mecbur edecek gibi görünüyordu. Temmuz ayı başlarında, Büro'nun ordusu Dordogne Nehri boyunca yürüdü ve Bordeaux'nun 30 mil doğusunda, nehrin kuzey kıyısında küçük bir şarap ticareti kasabası olan Castillon'u kuşatmaya hazırlandı.
Clermont Medoc'ta kalırken, Büro'nun ordusu, doğrudan Bordeaux'ya doğrultulmuş bir hançer gibi Dordogne boyunca ilerledi. Kuvvetleri, ana Fransız topçu trenini içeriyordu. Yarım düzine kadar kaptan okçuları ve gens d'ordonnanceBüro, düşman kalelerini azaltmak için gerekli kuşatma operasyonları üzerinde tam yetkiye sahipti. Güçlü kuvvet 13 Temmuz'da Castillon'a ulaştı ve hemen şehrin doğusundaki kampa girdi. Şehrin kuzeyindeki St. Laurent Manastırı'nı işgal etmek için bir okçu müfrezesi gönderildi, bir İngiliz yardım kuvvetinin gelişine karşı ana gövdeyi uyarabileceği bir pozisyon.
Büro'nun ana kuvvetini şehrin doğusundaki bir topçu parkında kurma kararı temkinli bir hareketti. Bunu yaparak, Talbot liderliğindeki, batıdan yaklaşan bir yardım kuvveti ile kasabanın İngiliz yanlısı sakinleri arasında sıkışıp kalmaktan kaçınmayı umuyordu.Günün taktiklerine uygun olarak, Büro'nun topçu parkı, Fransızların bu süreçte kendi güçlerini düşman saldırısına maruz bırakmadan yavaş ve metodik bir kuşatma geliştirmesine izin verecekti. Topçu parkı kurulduktan sonra, Fransızlar, düşman kuvvetle saldırırsa topçu parkının güvenliğine geri çekilebileceklerini bilerek, siperler inşa etmeye ve silahları yükseltmeye devam edebilirdi.
Bordeaux'nun güvenliğinden Talbot, şehre doğru manevra yapan daha küçük Fransız ordularını vurup yenmek için bir fırsat bekledi. Yenildikleri zaman, dikkatini Clermont'un ana ordusuna çevirmeyi planladı. Fransızlar Castillon'a varır varmaz, kasaba halkı Talbot'a yardıma gelmesini ve kasaba kuşatılmadan önce kuşatma ordusunu sürmesini rica eden bir istek gönderdi. Bordeaux'daki kasabalılar, Talbot'u Fransızları Castillon'dan sürmeye çağıran, giderek büyüyen bir Gascon sesleri korosuna katıldı. Talbot, stratejisini uzun uzadıya her iki kasabanın kasabalılarına anlattı, ama onlar onun mantığını kabul etmediler. Bunun yerine, Bordeaux'daki yetkililer, eylemsizliği nedeniyle Talbot'u açıkça küçümsedi. Talbot, reddedilmeyi kötü bir şekilde aldı ve birkaç gün sonra, daha iyi kararına aykırı olmasına rağmen, Castillon'un yardımına yürümeyi kabul etti.
Büro'nun 8217's Topçu Parkı
Castillon kuşatması, Jean Chartier tarafından 15. yüzyılın sonlarında Fransız Kralı VII.
Yedi yüz Fransız öncü, Büro'nun Castillon'un doğusundaki müstahkem topçu parkını inşa etmek için dört gün boyunca gece gündüz çalıştı. Park kabaca 700 yard uzunluğunda ve 200 yard genişliğindeydi. Kuvvetler, 30 dönümlük iç mekanda sıkıca paketlendi. Büro, güneye bir milden daha az akan ve Dordogne'nin bir kolu olan daha küçük Lidoire'ye demirleyen Dordogne'ye paralel olarak seçti. Kuzey tarafında, Lidoire'ın nispeten dik kıyıları, bu yönden gelebilecek herhangi bir saldırıya karşı doğal bir hendek ve duvar görevi gördü. Öncüler, dikdörtgen topçu parkının diğer üç tarafı için derin bir hendek kazdılar. Hendeğin arkasına, birbirine geçen ateş alanları sağlamak için bir dizi güçlü nokta ile dalgalı bir duvar diktiler. Öncüler ayrıca adamları ve silahları korumak için hendeğin arkasına kazılmış toprak ve kesilen ağaçları kullanarak güçlü bir çit inşa ettiler. Ana kapıyı Dordogne'nin karşısındaki güney duvarına koydular. 16 Temmuz'da gün batımına kadar, tahkimat tamamlandı ve Fransız pozisyonu güvenli hale geldi.
Fransızların topçu parkında 6.000 ila 7.000 askeri vardı. 1000 Breton daha gens d'ordonnance Lidoire'ın karşı tarafında, yaklaşık 11/2 mil kuzeyde ormanlık bir alana yerleştirildiler. Tümüyle, Fransızların parkta teker teker toplu halde her boyutta yaklaşık 300 silahı vardı. Mühimmat arasında culverins, serpantinler, arbalestler ve mermi fırlatıcıları (tüfeğin ham, elle tutulan öncüleri) vardı. En etkili olanları, beş inçlik bronz namluları aracılığıyla 30 kalibrelik topları ateşleyebilen hafif toplar olan culverinlerdi. Daha küçük el ve döner silahlar duvar boyunca monte edildi, daha büyük silahlar ise güçlü noktalarda toplandı. İngilizler nihayet geldiğinde, toprak duvarları kelimenin tam anlamıyla silahlarla dolu bulacaklardı.
Büro, kaleyi, saldıran bir gücün başarılı bir saldırı geliştirmeyi zor bulabileceği şekilde tasarlamıştı. Birincisi, bir saldırgan, Lidoire'ın doğal bariyeri boyunca önden bir saldırı başlatmayı neredeyse imkansız bulacaktır. Bir başka zayıf öneri, batı duvarının 200 yardadan daha az olan son derece dar cephesine karşı bir saldırıydı. Ve güneyden gelecek herhangi bir saldırı, saldırganların Dordogne'u arkalarında tutacağı anlamına gelir. Her üç yaklaşım da yüksek riskler taşıyordu ve çok az başarı şansı sunuyor gibiydi.
16 Temmuz'da şafakta Talbot tüm ordusunu Bordeaux kapılarından ve doğudan Castillon'a doğru yürüdü. Arkasında 5.300 İngiliz ve 3.000 Gaskon'dan oluşan birleşik bir kuvvet vardı. Talbot, 500 silahlı adam ve 800 atlı okçudan oluşan elle seçilmiş bir öncüyle sürdü. Arkalarında atından inen birlikler ve bir yığın topçu, onlara yetişmek için nefes nefese yürüyordu. Nemli yaz havasında İngilizler Dordogne'nin kuzey kıyısı boyunca ilerlediler ve gün batımında Libourne'a ulaştılar. Kısa bir dinlenmeden sonra, Talbot'un öncüsü doğuya, Castillon'a giden ormanlık bir yolda devam etti.
12 millik bir yolculuktan sonra İngilizler, güneş ufukta yükselirken Castillon'a ulaştı. Karanlığın örtüsü altında, İngilizler yürüyüşlerinde tek bir düşman gözcüsüne rastlamadıkları için şanslıydılar. Binaların içinde ve St. Laurent Manastırı arazisinde konuşlanmış olan 1.000 Fransız okçu, düşmanın yaklaşmasından habersizdi. Yerleştirdikleri gözcüler, güneydeki Castillon'a giden ana yol üzerindeydi.
Talbot'un emriyle İngilizler, uyuyan manastıra daldı ve birçok Fransız okçuyu hala yataklarında yakaladı. Neredeyse başladığı kadar çabuk sona eren öfkeli bir yakın dövüşte İngilizler, düşman müfrezesini yendi. Olay yerinde katledilmeyen düşman okçuları, bir mil ötedeki topçu parkına kaçtı. Talbot'un manastıra yaptığı baskın tam bir başarıydı. Büro ve topçu parkındaki Fransız kaptanlar, manastırı geri almak için hiçbir çaba göstermediler. Bu süreçte İngilizlerin eline geçmiş olsa da, ileriye dönük bir gözlem noktası olarak amacına hizmet etmişti. Manastırı temizlerken ve saldırı sırasında tam o sırada Libourne'dan ayrılan birliklerin geri kalanı için zemini güvenceye alırken İngilizler arasında ruhlar yükseldi.
Talbot'un Gambiti
Bordeaux'dan Castillon'a 30 milden fazla yürüdükten sonra, Talbot öncü birlikleri dinlendirmeye ve ana birliklerin gelmesini beklemeye karar verdi. Adamlarının ölü Fransızların yemeğine yardım etmesine izin verdi ve hatta erkekler için bir kutlama fıçısı şarap sipariş etti. Bu arada, Castillon'un batısındaki Fransız pozisyonunu keşfetmek için Sir Thomas Everingham komutasında bir keşif ekibi gönderdi. Everingham, Castillon'daki ana Fransız kuvvetinin güçlü bir sur arkasında iyi korunduğunu bildirmek için döndüğünde, aç İngilizler yemeklerini daha yeni tüketmeye başlıyorlardı.
İngilizlerin Fransız okçularını püskürttüğü belli olur olmaz, az sayıda burge ve haberci Castillon'dan manastıra doğru yola çıktı. Bir haberci Talbot'a bazı kasaba halkının doğuda büyük toz bulutları gözlemlediğini ve bu bulutlardan Fransızların geri çekilmekte olduğu sonucunu çıkardığını bildirdi. Aslında gördükleri, topçu parkının içindeki görevlilerin, manastırdan kaçan okçulara yer açmak için atlarını başka bir yere götürdüğüydü.
Castillon Muharebesi'nin bir minyatürden stilize edilmiş görüntüsü. Chroniques d’Enguerrand de Monstrelet.
Talbot haberi tam da özel papazı yemekten önce dua etmeye hazırlanırken duydu. Adamları yemeklerini bitirmeden saldırıya devam edip etmeyeceğine ya da piyadesinin geri kalanının gelmesini bekleyip beklemeyeceğine karar vermeliydi. Everingham, takviye için beklemesini istedi, ancak Talbot çoktan kararını vermişti. Astlarına, yeni bir saldırı için öncüyü yeniden düzenlemelerini emretti. Ciddi bir kumar oynuyordu. Fransızlar gerçekten geri çekilselerdi, İngilizler muhtemelen ordularına önemli ölçüde zarar verebilirdi. Ancak haberci tarafından getirilen bilgi yanlışsa, Talbot tüm Fransız ordusuyla kendi komutasının sadece bir kısmı ile yüzleşecekti. Papazına ayin yapmayı ertelemesini söyledi - Fransızları kesin olarak yendikten sonra ibadet edecekti.
Talbot İngiliz öncü kuvvetini kurdu ve doğuya götürdü. Öncü, Lidoire'ın bir geçidinden sıçradı ve topçu parkı ile Dordogne arasındaki açık ovaya çıktı. İngiliz silahlı adamlar ve okçular bir ayak saldırısı için atlarından indiler. Talbot'a gelince, adamlarının konuşlandırılmasını kontrol etmek için atlı kaldı. Fransız esaretinden serbest bırakılmasının koşullarından biri olarak Talbot, Fransa kralına karşı bir daha asla zırh giymemeyi veya silaha sarılmamayı kabul etmişti. Bu taahhüde uygun olarak, Talbot herhangi bir zırh giymekten veya Castillon'daki savaşa kılıç taşımaktan kaçındı. Beyaz bir ata binen Talbot, savaş alanının her iki tarafındaki en göze çarpan askerlerden biriydi. Omuz hizasındaki beyaz saçları mor kadife bir şapkanın altından dökülüyordu ve rütbesini ve ayrıcalığını belirtmek için koyu kırmızı bir pelerin giyiyordu. Şartlı tahliyesinin amacı olmasa da mektubunu izliyordu.
Talbot, Fransızların kaçmadığını, sakince yaklaşmasını beklediklerini görünce şok oldu. Düşman kampının toplar ve silahlı adamlarla dolu olmasına rağmen, Talbot, saldırısının katıksız öfkesinin ya kaleyi kıracağına ya da Fransızları emekli olmaya ikna edeceğine inanıyordu. Everingham'ın piyadenin geri kalanının gelmesini bekleme tavsiyesine karşı, Talbot kaptanlarına adamları iki eşit büyüklükte grup halinde düzenlemelerini emretti. Saldırı başladıktan sonra, okçular uzaktan başlarının üzerinden ateş ederken, silahlı adamlar ilerleyecekti. İtaatkar bir şekilde, öncü iki grup halinde çite doğru ilerledi. Adamlar, "Talbot ve St. George için!" diye bağırarak hızla uzaklaştılar. Geniş hendeğe atladılar ve dik toprak duvarları tırmandılar. İngiliz birliklerinden biri Castillon'a en yakın topçu parkının batı tarafına çarptı, diğeri ise doğu tarafına saldırdı.
İngilizler ilerledikçe, Fransızlar irili ufaklı toplarından solduran bir top ateşi patlaması yaparak düşman saflarını dağıttı ve ağır kayıplar verdi. Neredeyse kesin olmayan ateşin doğruluğuna rağmen, İngilizler safları kapattı ve baskı yaptı. Menfezlerden çıkan ilk şiddetli ateşten sağ kurtulmayı başaranlar ve dönerek geçici koruma için çitin tabanındaki kuru hendeğe daldılar. İngilizler bir haykırışla yeniden ayağa kalktılar ve surlara tırmandılar. Duvar boyunca kılıçlar ve savaş baltalarıyla göğüs göğüse çarpışmalar başladı. Fransızlar, saldırganları kılıç ve ilkel tabancalarla karşıladı.
Sura ulaşan ilk saldırganlardan biri, Talbot'un sancaktarı olarak görev yapan Everingham'dı. Dönen yakın dövüşün ortasında, o ve küçük bir asker grubu çite tırmandı ve Everingham sancağını kalenin girişine en yakın surun bir bölümüne daldırdı. Neredeyse anında bir kurşunla öldürüldü. Talbot'u saldırmadan önce beklemesi için çağırdığı takviyeler, sahaya damlalar ve sıkıcılar halinde geldi ve kavgaya karıştı. Fransız topçusu, bir seferde altı İngiliz'e kadar bovling yaparak alanı tırmıkladı.
Fransızlar, silahlarını, saldıran güçleri dağıtmak için birbirine geçen ateş alanları oluşturacak şekilde düzensiz duvar boyunca konuşlandırmışlardı. Bombardımanlarının bir kısmını Castillon surlarından uzağa ve saldırganlara doğru çevirdiler. Daha büyük parçalar İngiliz saflarında büyük paylar aldı. Bir Fransız katılımcı, "Topçu, İngilizlere ağır zarar verdi," diye yazdı, "her atış beş ya da altı kişiyi yere serdi ve onları öldürdü." Ölenler, iki ordu arasındaki ölüm alanında etraflarında yığılırken yardım için yalvararak, sahada yaralı olarak yattı.
Talbot, kendi topçusu olmadan adamlarını Fransızlara karşı savurarak, ordusunun seçkinlerini pervasızca çarçur etmişti. Daha fazla takviye geldikçe, Talbot onları savaşa gönderdi. Çatışmanın sonunda, Talbot muhtemelen tüm ordusunun neredeyse yarısı olan 4.000 kişiyi kötü planlanmış saldırıya adadı. Ordunun arkasında bulunan topçusu, savaş için zamanında gelmedi. Fransız silahlarından çıkan ateş, savaş ilerledikçe İngiliz saflarında yıkıcı bir ücret almaya devam etti. Everingham'ın katıldığı ilk saldırı, İngilizlerin Büro'nun topçu parkına girmeye en yakın olduğu saldırı olabilir.
İngiliz kanadını ezmek
Fransızlar geldiğinde savaş yaklaşık 90 dakikadır devam ediyordu. gens d'ordonnance aniden İngiliz sağ kanadında ortaya çıktı. Savaştan önce, atlı Breton askerleri, topçu parkının hemen kuzeyindeki ormanda yüksek bir yerde kamp kurmuştu. Görünmeyen Fransız süvarileri, topçu parkının doğusundaki Lidoire'ı geçti ve açıkta kalan İngiliz sağ kanadında bir hücum için reform yaptı. Fransız ağır süvarileri, bitkin düşman kanadını önlerine kolayca yuvarladı. Talbot, demirlenmemiş kanadını korumak için bir grup asker gönderdi, ancak süvarilere yer vermek zorunda kaldılar. Bretonlar İngiliz kanadını sararken, hem erkekler hem de sancaklar atların toynakları altında çiğnendi. İngilizler dağıldı ve Dordogne'a doğru kaçtı.
Lord Tallbot'un Dordogne Nehri kıyısındaki ölümüne 19. yüzyıldan bir bakış. Zekice tasarlanmış atı onu bir oturma hedefi haline getirdi.
Topçu parkının içindeki Fransızlar, kanat saldırısının başarılı olduğunu görür görmez, parapetin üzerinden atladılar ve İngilizlere doğru ilerlediler. Talbot'un saldırısı dağıldı ve İngilizler kendilerini savunmada buldu. Fransız okçularının yardım ettiği Fransız süvarileri, şimdi İngilizlerle göğüs göğüse çarpışarak, İngilizleri Dordogne'a doğru sürdü. Fransız okçuları, fidyeye layık olmayan yaralı İngilizleri boğazlarına bir bıçakla gönderdi.
Atlı Bretonlar geldikten sonra ordusunun başarı şansının olmadığını bir bakışta gören Talbot, içinde bulunduğu çıkmazdan bir çıkış yolu aramaya başladı. Fransızlar İngilizleri güneye nehre doğru sürüyorlardı, bu da savaş alanına geldikleri yol olan Lidoire'dan batıya çekilmeyi zorlaştıracaktı. O ve kaptanları, Dordogne'un kaçmalarına bir şans verecek sığ bir bölümünü çılgınca aradılar. Bu arada Lisle, geçidi korumak için umutsuzca bir arka koruma düzenlemeye çalıştı.
İngilizler yeniden örgütlenirken, Fransız topçular saflarını bombalamaya devam etti. Mermilerden biri Talbot'un atına çarptı. At ve binici devrildi ve Talbot kendini bineğinin altında kaldı. O zamana kadar, Fransız okçuları ve silahlı adamlar İngiliz saflarına sızmıştı. Talbot'un yardımcıları komutanlarına ulaşmak ve onu güvenli bir yere götürmek için çabaladılar. Michel Perunin adlı tetikte bir Fransız okçu da İngiliz liderin aşağı indiğini gördü ve korkunç “Tal-bote” un yattığı yere koştu. Perunin önce Talbot'a ulaştı, atından indi ve rastgele bir savaş baltasıyla yaşlı adamın beynini patlattı. Çağdaş Fransız tarihçi Matthew d', "Uzun bir süre boyunca Fransızlar için en çetin baş belalardan biri olan ve ona korku ve dehşetle bakan bu ünlü ve ünlü İngiliz liderin sonu böyle oldu" diye yazmıştı. Escoucy.
İlerleme yollarından ayrılan ve nehir arkalarındayken İngilizler, kendilerini savaştan kurtarmanın neredeyse imkansız olduğunu gördüler. NS gens d'ordonnance Dordogne kıyılarında herhangi bir direniş düğümünü kuşattı. Hâlâ hayatta olan İngilizler, Dordogne'u geçmenin bir yolunu aramaya devam ettiler. Önemli sayıda kişi nehri yüzerek veya yüzerek geçmeye çalışırken boğuldu. Aksiyonun ortasında, Talbot'un oğlu Lord Lisle de Fransız mızraklıların hedefi haline geldi. İngiliz birliklerinden bazıları, akıntıya karşı kısa bir mesafede Pas de Rozan olarak bilinen bir geçit bulduğunda öldürüldü. Az sayıda İngiliz güvenli bir yere geçmeyi başardı, ancak Talbot'un ordusu artık savaşacak durumda değildi. Ana muharebe sona ermeden ana muharebeye katılmamış olanlar da dahil, yenilmiş ordusunun geri kalanı batıya doğru aktı ve Bordeaux'nun güvenliğine ulaşana kadar durmadı. Castillon'daki Fransız ordusunun bir kısmı, yeniden bir araya gelmek için durmadan önce İngilizleri Saint-Emilion'a kadar takip etti.
İngiliz ordusunun bir üyesi geride kaldı. Ertesi gün, Talbot'un habercisi, Talbot'un cesedini aramak için Fransızlardan izin aldı. Cesedin şekli kötü bir şekilde bozulmuş olmasına rağmen, haberci onu eksik bir dişten teşhis edebildi. Aynı gün, Castillon kasabası Fransızlara teslim oldu ve kılıçtan kurtuldu. Talbot'un cenazesi defnedilmek üzere Shropshire'daki ailesine teslim edildi. Fransız soyluları, öldüğü yerde anısına küçük bir taş şapel diktiler. 300 yıl sonra, milliyetçi bağnazların onu yıktığı Fransız Devrimi'ne kadar hayatta kaldı. Savaş alanının kuzeyindeki kavşakta dikilen yeni bir anıt, savaşın kısa ama keskin bir hesabını veriyor: “17 Temmuz 1453'te”, “Gascony, İngiltere'nin boyunduruğundan kurtarıldı” diyor. Savaşın kendi dramatik anlatımında, Henry VI, Birinci Bölüm, William Shakespeare, onu “yiğit Lord Talbot ve Fransızlar arasında kasvetli bir kavga/karşıtlık” olarak değerlendirdi.
Ertesi hafta, Fransızlar Bordeaux'nun eteklerine geldi ve Castillon'daki felaketten sonra 3.000 İngiliz ve Gaskon askerinden oluşan bir garnizonun sığındığı şehri kuşattı. 19 Ekim'de koşulsuz teslim olmayı kabul etmeden önce üç ay daha dayandılar. Gaskonyalılara karşı tüm sabrını kaybeden VII. Charles, otoritesine direndiği için şehre 100.000 altın kron para cezası verdi. İngilizleri destekleyen soyluları da sürgüne gönderdi. Kraliyete yaptığı hizmetten dolayı Charles, Jean Bureau'yu Bordeaux'nun ömür boyu belediye başkanı olarak atadı. Yüz Yıl Savaşı, bir kez ve her şey için sona erdi.
Yorumlar
1066'dan beri geniş olan Fransa'daki İngiliz toprakları (bkz. Sonunda İngiliz işgalcilerinden kurtulan Fransa, Batı Avrupa'nın egemen devleti olarak yerini yeniden aldı.
İngiltere'nin Ortaçağ Tarihi
CK II Genişletmesine abone olun ve 13 ana genişletmeye ve daha fazlasına sınırsız erişimin keyfini çıkarın!
Crusader Kings III Şimdi Hazır!
Paradox Interactive, yayıncının büyük strateji rol yapma oyunu serisinin en son oyunu olan Crusader Kings III'ün çıkışını duyurduğunda krallık seviniyor. Danışmanlar artık nüfuz pozisyonları için jokey yapabilir ve düşmanlar planlarını başka bir güne saklamalıdır, çünkü bu gün Crusader Kings III Steam, Paradox Store ve diğer büyük çevrimiçi perakendecilerden satın alınabilir.
Kraliçe imparatorluk
Curlanie Prensesi
Normandiya'nın "Fatih" William
İngiliz Kralı
1066 – 1073
Doğum: Normandiya, 1027 Taç: Westminster Ölüm: Winchester Castle, 1073 Gömme: Westminster
Evli: (1) 1053, Rouen Meryem Ana Kilisesi: Flandreli Matilda, Baldwin'in kızı, Flandre Kontu: 8 çocuk (2) 1067, Westminster Abbey: Margaret, Atheling Edgar'ın kız kardeşi Margaret: 4 çocuk. Ayrıca, kabul ettiği gayri meşru bir çocuğu vardı.
Başlıklar: İngiltere Kralı, 1066 Normanlar Dükü, 1035 & Count of Maine, 1035
Tahtı güvenceye alınmış ve İngiltere şimdi kendi egemenliği altındayken, Normandiya Dükü William 1066 Noel Günü'nde İngiliz Kralı olarak taç giydi.Kral tahta çıktıktan sonra İngiltere'yi kendi ve Norman komutanları arasında paylaştırdı. Mülkler çeşitli gruplara ayrıldı: taç alanları, kralın baronyal tımarlarının kişisel mülkleri, kraliyet mülklerinin dışındaki alanlar malikane mülkleri (genellikle parsel olarak anılır), bunlar taç alanları içinde verilen küçük mülklerdi (her ne kadar baronyal tımarlar olsa da). -sahipler malikanelere sahip olabilir) ve birçok piskoposluk, başpiskoposluk ve manastır. Güney ve orta İngiltere'nin çoğunluğu Norman elinde, kuzeyde Anglo-Sakson lordlarının elinde kalacaktı. Soyluları arasında, iki kıdemli üyesi Northumbria (Northumberland) ve Mercia (Lancaster) kontları olan Leofricson'lar vardı.
Mülkler Normanların (ve kalan birkaç Sakson) soylunun kontrolündeyken, kral dikkatini yeni kraliyet hükümetine çevirdi. Feodal sistemi İngiltere'ye getirdi, beraberinde kendisine tavsiyelerde bulunacak bir kraliyet konseyi ve krallığını yönetmek için bir kraliyet mahkemesi getirdi. Ayrıca kraliyet ofisleri kurmuştu. Bu makamlar sadece güçlü mevkiler değildi, aynı zamanda soylu aileler için büyük fırsatlar ve ayrıcalıklardı. Bruce, Mortimer ve Beaumont da dahil olmak üzere eski, soylu ailelerin çoğu, saraydaki ofisler aracılığıyla prestij, zenginlik ve güç kazanacaktı.
Flandreli Matilda'nın ölümü saraya ve krala büyük acı verdi. Kraliçenin nasıl öldüğünü kimse bilmiyordu ama sarayda nedimelerinden birinin onu yavaş yavaş zehirlediğine dair söylentiler çıktı. 13 Nisan 1067'de sessizce vefat etti. Kral William, uzak, sessiz Windsor Kalesi için saray hayatından çekildi.
Kraliçenin ölümüne rağmen, Lord Yüksek Şansölye baron Ranulf Flambard, kralın bir sonraki gelinine hazırlanmak için Windsor'a gitti. Avrupa'nın tüm prensesleri, düşesleri ve hanımları arasında beklenmeyen tek kişi Atheling Margaret idi. Margaret, İngiliz tahtına hak iddia eden, kralın eski düşmanı Atheling Edgar'ın kız kardeşiydi. İlk başta kral önerilen evliliği reddetti. Ancak Lord Flambard, evliliğin onu yalnızca eski Anglo-Sakson kraliyet soyuna (Hıristiyanlığın ilk yüzyıllarına kadar uzanan bir soy) bağlamayacağına, aynı zamanda Sakson halkları arasındaki popülaritesini artıracağına ikna etti. Evlilik onaylandı, düğün 28 Haziran 1067'de Westminster Abbey'de gerçekleşti ve daha sonra o yılın Noel gününde İngiliz Kraliçesi olarak taç giydi. Yeni gelini yanında, Kral William Windsor Kalesi'nde kaldı, kraliyet mahkemesi Winchester'da kaldı. Kanunların ve kraliyet kararnamelerinin getirilmesine rağmen, yönetimi kraliyet danışmanlarının ve devlet görevlilerinin ellerine bıraktı. Para toplamaktan ve kraliyet hükümeti için yeni politikalar uygulamaktan sorumluydular.
Obetello piskoposunun Papa olarak seçilmesinin ardından, o ve karısı 1072'de yeni Pontiff'e saygılarını sundular ve Leydi Cecilia'nın Burgonya'nın gelecekteki dükü olan Hugues of Burgundy ile evliliği zamanında İngiltere'ye döndüler. Konseyi aracılığıyla yaptığı en ünlü eylemlerinden biri, kilise yasalarını şehir yasalarından daha yükseğe yerleştiren yasaların çıkarılmasıydı; bu, daha sonra Reform sırasında yankı uyandıracak bir bildiriydi. 16 Ağustos 1073'te öldü. Kral, meşru ve gayri meşru tüm çocuklarıyla birlikte sessizce vefat etti.
Kraliçe imparatorluk
Curlanie Prensesi
Normandiyalı Robert
İngiliz Kralı
1073 – 1090
Doğum: Normandiya, 1054 Taç: Westminster Ölüm: Windsor Castle, 1090 Gömme: Roma, İtalya
Evli: 1070, Westminster Abbey'de: Herefordlu Emma, William FitzOsbern de Breteuil'in kızı, Hereford Kontu: 3 çocuk. Robert'ın ayrıca gayri meşru bir çocuğu vardı ve daha sonra meşru ilan edildi: Windsor Baronu Osmond
Başlıklar: İngiltere Kralı, 1073 Normanlar Dükü, 1066 & Count of Maine, 1066 Defender of the Faith, 1083
Normandiya Dükü, şimdi Kral Robert, asla kral olmaya uygun değildi. Babasının aksine, savaş alanından ya da diplomasiden zevk almıyordu. Her şeyden önce bir rahipti ve gençlik yıllarını bir Fransız manastırında geçirdi. Dini - kraliyet değil - yaşam tarzı onun arzusuydu. Herefordlu Emma ile evlendikten sonra bile, keşişler arasında birçok gün geçirmeyi seçti. (Çağdaşları tarafından, özellikle Kraliçe Emma'nın Glamorgan prensi ile bir ilişkiye girmesinden sonra kızlarının gayri meşru olduğu iddia edildi. Daha sonra çürütüldü.)
Kral Robert tarafından tesadüfen veya vesilesiyle taç giyme töreni 10 Kasım 1073'te Kral Aziz Elaeth Günü'nde gerçekleşti. Bu törenin en önemli parçası olan kralın meshedilmesi bugün hala hayatta. Taç giyme törenine rağmen, kralın sarayında çok az kişi İngiltere'yi gerçekten kimin yönettiğini biliyordu: Kraliçe Emma ve kralın kardeşi Lord Richard - İngiltere'nin gelecekteki kralı - daha sonra Normandiya Dükü olarak yaratıldı. Normandiya kraliyet yönetimini yönetirken, Emma bir kraliyet hanesi oluşturmada etkili oldu. Robert'i Hereford baronu olan babasını ilk Lord Great Chamberlain olarak atamaya ikna eden oydu. Lord Hereford, hizmeti sayesinde daha sonra İngiltere'deki ilk kont olacaktı: Hereford Kontu & amp Gloucester.
Kral ve kraliçenin birlikte vakit geçirdiği ender olayların yanı sıra, Emma Galli Glamorgan prensliğinde kaldı. İktidardaki prens, Cadwagn Meriadoc adında genç bir adamdı. İlk yıllarında Hereford baronluk mahkemesinde görevliydi. İkilinin sevgili olduğu ve evlenmeyi planladıkları söylendi. Richard, Emma'yı karısı olarak seçtiğinde planları değişti. Lord Hereford, kızının krallığı miras alacak olan Richard'la, ardından dükle evlenmesinde kararlıydı. Bu siyasi düzenlemeye rağmen Cadwagn ve Emma arasındaki aşk bitmedi. Böylece kraliçe, nedimeleri ile prensliğe seyahat etmeye devam etti. Bu ilişki, leydilerinden birinin Cadwagn ile onu yatakta yakaladığı bir geceye kadar gizli tutuldu. Hanımefendi, metresinin ilişkisini bir sır olarak saklamak zorunda kalsa da, Maine'li leydi Garsende'nin daha da yüksek bir sadakat yemini vardı: krala. Döndüklerinde, Lord Flambard ve Dük Richard'a itirafta bulundu.
Şu anda, daha iyi Anglo-Norman yasaları olarak bilinen İngiltere'nin ortaçağ yasalarının henüz uygulanmadığına dikkat edilmelidir. Böylece, üçü kanıtları sunduğunda, kral onu affetmek istedi. Ancak erkek kardeşi, “ülkenin en eski yasalarını, yani kralın bedenine ve kişiliğine karşı ihaneti” desteklediğinde ısrar etti. Kraliçe tutuklandı ve Mercia ve Northumbria kontlarından, kraliyet memurlarından ve tabii ki Normandiya dükünden oluşan bir kraliyet komitesinin önüne çıkarıldı. Vatana ihanetten suçlu bulundu ve 1077 Nisan'ının ilk günü Londra Kulesi'nde idam edildi. Westminster'da kraliyet cenazesi verilmedi. Kalıntıları, (Fransızca) "burada bir kralla evlenen ama bir prensi seven bayan kraliçe Emma yatıyor" yazan bir mezar taşıyla Hereford'a geri gönderildi. Kral Robert ve kızları cenazesine katılmadılar, kral Durham piskoposluk mahkemesinde kalmak için kuzeye gitti, prensesler ise teyzeleri Burgonya Düşesi Cecilia ile birlikte yaşamak için yurtdışına gönderildi. İnfazdan aylar sonra Kral Robert, Windsor'daki kraliyet konseyini topladı ve burada bir daha evlenmemesi gerektiğine karar verdi ve “saf ve basit iffet ve Kutsal Ana Kilisesi'ne saygı” yemini etti.
Kral Robert, saltanatının ikinci yarısını alan İtalya'daki seferleriyle tanınır. O sırada Roma, Fatımilerin Müslüman kralı da dahil olmak üzere bölgedeki birçok Müslüman emirlikle savaş halindeydi. 2 Kasım 1081'de kral, Windsor mahkemesinde bir papalık elçisi aldı. Kral, savaş hakkında hiçbir şey bilmediği için asker göndermekte tereddüt etti. Ancak Meryem Ana'dan bir vizyon aldığı söylenir. Ona Roma'yı korumanın krallığını güvence altına alacağını söyleyen kral, hemen kılıcını aldı ve ordusunu savaşa soktu. Mart 1082'de haçlı ordusu yola çıktığında, kral krallık boyunca 3 bin adam topladı. Muazzam bir ordu ve savaş alanındaki birçok zaferle Robert, Katolikliğin koltuğunu savunmada başarılı oldu. Papa, 1083 yılının Nisan ayı sonlarında kralın ordusunun bir müfrezesi tarafından eşlik edildi ve daha sonra ertesi ay Roma'da barış içinde öldü. Nice'li Lord Piskopos Congrade'nin papalığa seçilmesinden sonra, krala İnancın Savunucusu unvanı verildi. Roma'da Yunan Bizans İmparatorluğu'na kadar gelen konukların katıldığı özenli bir törenle krala bu unvan bahşedilmişti.
Zafere rağmen, Kral Robert orada Roma'da bitirmedi. Tahminen 500 civarında olduğu tahmin edilen Roma çevresindeki kasaba ve şehirlerden daha fazla adam topladı ve yaklaşık üç yıl süren bir askeri sefere devam etti. Seferin sonunda, İtalyan yarımadasının orta ve güney eyaletleri onun yönetimi altındaydı. Kral Robert zaferle evine döndü, en iyi mücevherlerle süslendi ve eyaletlerden yağmalanan zenginliklerle dolup taştı. Saltanatının geri kalanını Windsor Şatosu'nda geçirdi ve New Forest'ta av partilerinden ve neredeyse her hafta ziyafetlerden keyif aldı. 11 Mayıs 1090'da Konstantinopolis'in Aziz Maximus Bayramı'nda 36 yaşında öldü.
İtalya'da kazandığı zaferlerle Hıristiyan dünyasında tanınmasına rağmen, kendi ülkesinde verimsiz bir kraldı. Subaylarının ve baronlarının tavsiyelerine büyük ölçüde güveniyordu. Resmi olarak mahkemede olmadığı için toplanan vergilerin çoğu saraylılar tarafından sifonlandı. Başka bir sorun, yeniden evlenmeyi reddetmesiydi. Saltanatının sonunda meşru oğulları, üç kızı ve bir piç kurusu yoktu. Roma, piç oğlu Windsor'lu Osmond'u meşrulaştırmış olsa da -Roma'yı savunmadaki zaferinden bir başka "hediye" - Kral Robert başlangıçta abartılı, açgözlü Osmond'un tahtı devraldığını ilan etmeyi reddetti. Osmond'un kendisi Normandiya dükü unvanını kabul ettiğinde ikisi arasındaki ilişkiler daha da kötüleşti. Vatan haini olarak görülen kral, onu güney İtalya'daki Reggio'ya sürgün etti.
Robert, oğlunun taht iddiasını desteklemeye ancak Osmond'un bir ok yarasından ölmek üzere son yıllarında başladı. Hatta ona Windsor'dan bir asilzadeye uygun tüm unvanlara ve haklara sahip bir baron bile yarattı. Ne yazık ki, Osmond tahtı asla devralmadı. Kızlarının da kadın varisleri olduğundan, taht bir sonraki en büyük erkek varise geçti: Normandiya'nın meşru dükü, kralın kardeşi Richard.
Birleştirilmemiş(47288)
Politikacı Sahnesi Çocuk
Kraliçe imparatorluk
Curlanie Prensesi
Normandiya'nın Kutsanmış Richard'ı
İngiliz Kralı ve Norman Dükü
1090 - 1111
Doğum: 1057, Rouen, Normandiya Taç: Westminster Ölüm: 1111, Windsor Castle Gömülü: Westminster
Evli: (1) 1074, Westminster Abbey: Swabia Adelaide, Rudolph von Rhinefelden, Swabia Dükü'nün kızı: 2 çocuk (2) 1080, Westminster Abbey: Berwick Adelaide (Octreda), Gospatrick of Atholl, Berwick Kontu'nun kızı : 4 çocuk (3) 1099, Westminster Abbey: Gwynedd'li Matilda (Gerfyn), Gwynedd Kralı Cadwagn Cynfyn'in kızı: 1 çocuk (4) 1109, Westminster Abbey: Norfolk Margaret, Norfolk Kontu Eaulf de Gael'in kızı : 2 çocuk
Başlıklar: King of the English, 1090 Duke of the Normans, 1074 & Count of Maine, 1074
Yeğeni Windsor'lu Baron Osmond biraz daha uzun yaşasaydı, Richard asla başarılı olamazdı. Ancak Osmond'un pek çok şeye karşı iştahı vardı: kadınlar, yemek ve avcılık. Osmond avdayken bir okla vuruldu. Saatler sonra öldü. Daha sonra, 15. yüzyıl tarihçileri, Osmond'un ölümünün aslında o zamanki Normandiya Dükü'nün yeğeninden kurtulmak ve tüm İngiltere'yi miras almak için bir komplo olduğunu doğrulayacaklardı. İronik olarak, o Kilise tarafından aziz kılınan ilk İngiliz kralı oldu.
Richard daha yetenekli bir hükümdardı. Erkek kardeşinin aksine, siyaset ve finans çalışmaları konusunda erken yaşta eğitim gördü. Normandiya dükü olarak, Norman mahkemelerine getirilen neredeyse tüm yasal davaların, kendisini İngiltere krallığındaki en zengin asilzade yapan mali politikaları uyguladığını ve politik seçkinler olan Norman aristokrasisini Rouen'deki mahkeme koltuğuna her zaman yakın tuttuğunu duydu. Daha sonra becerilerini tüm İngiltere'ye uygulayacaktı. Kral olarak Richard, hükümetine çok zaman ayırdı ve krallığının zenginliğini ve kaynaklarını artırmanın yollarını aradı. Windsor ve Londra Kulesi dışındaki müstahkem kalelerde pazar yerleri kurdu. Bu sadece tüccarların artan haydut tehdidine karşı güvenliğini garanti etmekle kalmadı, aynı zamanda onlara mallarını o zamanlar Winchester ve Londra olan tek karlı yer olarak satmak için yeni bir fırsat verdi. Artık tüccarlar erzaklarını yerel köylülere ve soylu ailelere ve bazı durumlarda Kraliyete satabiliyorlardı. Richard ayrıca soyluların yaşam tarzlarından memnun olmalarını sağladı. Windsor Kalesi'nde kral, av partilerine, ziyafetlere ve ilk mızrak dövüşü turnuvasına ev sahipliği yaptı. Zamanla, kraliyet mahkemesi yavaş yavaş kraliyet hükümetinin ve kraliyet ailesinin sayısız merkezi haline geldi.
Kral 14 yıl boyunca barışçıl bir krallığı yönetti. Gelişen yün ticareti sayesinde İngiltere güçlü bir ekonomik devlet haline gelmişti. Zenginliğinin devam etmesini sağlamak için Richard, tüccar ve köylü sınıflarını vergi yüklerinden kurtarmak için fermanlar ardı ardına fermanlar yayınladı. Tüccarlar artık yüksek geçiş ücretleri ödemeden İngiliz sınırlarının dışına seyahat etmekte özgürdü. Ancak, Galli yerlilerden düşmanlık yaşamaya başladılar. Bazı Galli soyluları, daha özel olarak Glamorgan'da, İngiliz kervanlarının yağmalanmasını bile desteklemişlerdi, ellerine geçen her şeyi almak için belirli yol ayrımında paralı askerler kiralamışlardı.
Bu korsanlık eylemleri, kâr paylaşımını da kaybeden Richard'ı alarma geçirmişti. 23 Mart 1104'te Galler'deki Glamorgan krallığına resmen savaş ilan etti. Çağdaşların sık sık bunun kralın Galler'deki fethinin meşru nedeni olduğunu belirttiği söylense de, daha sonra 17. ve 18. yüzyıl tarihçileri, gerçek nedenin kralın İrlanda'ya açılan bir kapı olan krallığını batıya genişletmek istediği konusunda hemfikirdi. Kampanya çok kısa sürdü, sadece dört ay sürdü ve 20 Kasım'da Dyfed Antlaşması ile sonuçlandı. Glamorgan feshedildi ve toprakları Kraliyete verildi. Kral Richard, Galler'in tüm soylu topraklarına el koydu ve karşılığında onları İngiltere'nin büyüyen aristokrasisine lordluk olarak sattı. Galler'de Pembroke şehri de dahil olmak üzere birkaç ticaret şehri bile kurmuştu.
İrlanda'ya erişimiyle, kral birçok İrlanda kampanyasının ilkini başlattı. Ancak bu kampanya İrlanda Katolik krallarına ve prenslerine karşı değil, Kuzey İrlanda'daki Müslüman Şeyh Ulaid Şeyhliği'ne karşıydı. Krala bu kampanya, Katolikliğin “İrlanda halklarının yolu olarak kaldığını” güvence altına almak için Papa tarafından teklif edildi. Kral Richard şeyhliğe yaklaşık iki bin asker gönderdi. Yaklaşık üç ay süren şeyh yakalandı ve daha sonra kafası idam edildi. Kral daha sonra o yıl sarayına döndü ve seferlerinde galip geldi.
Mallorca'ya yelken açmadan önce üç tane daha olacaktı. Konumunu İngiltere'ye hediye eden Fransa kralı tarafından keşfedilmiş, Müslüman topraklarının derinliklerindeydi. Kral, konumuna rağmen, Akdeniz'deki konumu nedeniyle İngiltere'ye fayda sağlayacağını biliyordu. 29 Haziran 1106'da Londra'dan yola çıktı. Kendisine tam olarak kaç kişinin eşlik ettiği bilinmiyor, ancak kralın ordusunda, yalnızca daha sonraki tarihçiler tarafından William olarak bilinen bir asker, Richard'ın iki binden fazla adama liderlik ettiğini yazdı. Ertesi yılın Aralık ayı sonlarında, 1107, mahkeme Mallorca'nın fethedildiği haberini aldı. Kral, adadan yağmalanan baharatlar, altın ve diğer egzotik mallarla geri döndü.
1108'de Richard, konseyini Windsor'da topladı. Orada, Mallorca'nın bir piskoposluk olarak kurulmasına karar verdi ve en başta gelen görevi "dinsizleri dönüştürmek ve onlara En Hıristiyan Rabbimiz'e giden gerçek yolu göstermek"ti. Konsey ayrıca İtalya'daki İtalyan-Norman soyluları arasında feodal-shire sistemini uyguladı. Bu belki de hükümetin son eylemlerinden biriydi.
Kral, saltanatının geri kalanını Windsor'un yaldızlı salonlarında geçirdi. Halkı tarafından sevilen kral, 4 Haziran gece yarısı, 54 yaşında vefat etti. Olağanüstü bir adamdı: Dindar bir Katolik, savaş alanında yetenekli bir şövalye ve komutan, birçok beceriye sahip bir diplomat ve bir adam. servetini akıllıca harcayan ve biriktiren. Ölümünden bir yıl sonra, Roma Papazı onu dövdü ve ona Kutsanmış lakabını kazandırdı. Bugün, Britanya hükümdarları, “kralların en saygıdeğeri” olan Kutsal Kral Richard'ın doğrudan soyundan geldiğini iddia ediyor.
Kraliçe imparatorluk
Curlanie Prensesi
Birleştirilmemiş(17581)
AARlander
Gerçek Erkekler Alfabetik Olarak Yaparlar: Bir AARgau | Sözlük tarafından CK'yi fethetmek. HER GÜN SONSUZ güncellemeler.
Littoral Delilik, Dehanın Hinterland'ı | Karadan ve denizden Dünya Fethi. Günlük güncellemeler.
Kraliçe imparatorluk
Curlanie Prensesi
Birleştirilmemiş(51164)
Kaptan
İlk CK AAR'ım: Varis of Charlemagne 1066- (Devam Ediyor) Haftanın en iyi karakter AAR yazarı: 1/10/06
"Gerçekten adanan bir hacı yorgun değildir
Zayıf adımlarıyla krallıkları ölçmek için"
William Shakespeare, Verona İki Beyefendisi, II. vii.
Kraliçe imparatorluk
Curlanie Prensesi
Veldmaar tebeşiri
Çok eski gardiyan
AAR'ınızla ilginç ve güzel bir başlangıç, iyi bir görünüm
bu arada formatı çok beğendim
Kraliçe imparatorluk
Curlanie Prensesi
Normandiyalı Stephen
İngiliz Kralı ve Norman Dükü
1111 - 1137
Doğum: 1081, Windsor Kalesi Taç Tarihi: Westminster Ölüm: 1137, Winchester Kalesi Gömülü: Westminster
Evli: (1) 1098, Westminster Abbey: Neversli Melisande, Burgundy Henry'nin kızı, Nevers Kontu: 3 çocuk (2) 1112, Westminster Abbey: Polonya Kralı Matilda (Judyta), Polonya Kralı Wincenty Piast'ın kızı: 5 çocuk
Başlıklar: King of the English, 1111 Duke of the Normans, 1090 & Count of Maine, 1081
Kutsanmış Kral Richard'ın oğlu Normandiyalı Stephen, 1111'de başarılı oldu. Çağdaşlar ve sonraki tarihçiler genellikle Stephen'ın seçkin özelliklerinden alıntı yaparlar. Bir tarihçinin yazdığı gibi, "Bir Norman'ın kanına sahipti, ama bir Ovalı'nın ruhuna sahipti." Annesi Berwick Adelaide (Octreda) aracılığıyla, İskoç Berwick kontunun torunuydu. Bu nedenle, sonraki ressamların bir İskoç imajını çizmesi yaygındı: daha da önemlisi, seçkin çenesi ve çenesi.
Asil ailelerin yeni krala karşı komplo kurmaları Kral Richard'ın ölümünden çok uzun sürmedi. Bu komplocular arasında Anglo-Saksonların en güçlüsü olan Northumbria kontu da vardı.12. yüzyılın başlarında, Mercia ve Northumbria kontlukları, orta ve kuzey İngiltere'nin konsolidasyonu olan tek, güçlü bir derebeylik olarak birleşti. Kont, Richard'ın çocuğu Henry'ye hamile olan dowager Kraliçe, Margaret of Norfolk'un yakın danışmanıydı (bazıları tarafından sevgilisi). Çocuğunu manipüle edebileceğine inanarak, Kraliçe Margaret'in oğlunun, önceki hükümdarın yaşayan son karısı olduğu ve bu nedenle babası tahtı devralmadan önce doğan Stephen'ın iddiasına göre önceliğe sahip olduğu için tahtın haklı varisi olduğunu vurguladı. . Northumbria, Kral Stephen'ın "ensest yaratılmış gayri meşru bir çocuk" olduğunu bile ilan etti. – Kralın ölen annesinin kardeşleriyle yattığına dair söylentiler yaymak, “artık meshedilmiş tahtta oturan piç ve gayrimeşru kral” üretmek. Kont tereddüt etmeden krala karşı adam topladı ve güneye Winchester'a yürüdü. Asi ordusunun haberlerini duyan kral, kuzeye 5.000 kişilik bir orduyu yönetti. 18 Kasım 1111'de York'taki ünlü Middleham savaşında kral, kontun kuvvetlerini yendi. Aşağılanan Northumbria, eski unvanından ve topraklarından alındı. Hayatta kalan az sayıda hesap, kralın Northumbria'yı Middleham'dan Londra'ya kadar sürüklediğini belirterek ayrıntılı olarak ileri gider. Orada, sokaklarda sürüklenirken toplanan kalabalık tarafından dövüldü ve sonunda Londra Kulesi'ne ulaştığında öldü. Bununla birlikte, çoğu tarihçi, Londra Kulesi'nde hapsedildiği ve orada Kraliyet'e sadık olanlar tarafından öldürüldüğü konusunda hemfikirdir.
Dowager Queen ve oğlu, bir kraliyet komitesi önünde yargılanmayı bekleyen Winchester'a kadar eşlik edildi. Şaşırtıcı bir şekilde, Kral Stephen onlara karşı resmi bir kanıt getirilemeyeceğini savundu. Ancak kral, üvey kardeşinin, mahkemede siyasi entrikaların çoğunu öğrenmiş bir anneyle ilgili meşru iddiası tarafından tehdit edildiğini hissetti. Adamları asla ona karşı toplayamayacaklarından emin olmak için, Margaret ve Henry mahkemeden sürüldü ve Rougemont Kalesi'ne hapsedildi. Tarih bir daha asla ikisinin üzerine parlamayacak: Margaret 1136'da Rougemont'ta öldü Henry, hiç evlenmedi, 1177'de yalnız öldü.
Stephen, halkına cömert ve bilge bir hükümdar olduğunu, halkını ve tüm Hıristiyan âlemini savunmaya muktedir olduğunu göstermek istedi. Böylece, taç giyme töreni, 2 Kasım 1112 St. Edmund Şehit Aziz Edmund Bayramı Günü'nde yapıldı, St. Edmund kralların koruyucu aziziydi. Kendisi ve eşi Nevers'li Melisande için yeni taçlar ve mücevherler görevlendirildi. Prensesler Eremberga ve Amburga "en iyi kırmızı elbiselerle donatılmış, vizonla süslenmiş" ve genç prens Alexander'a (öldü 1127) "bebek prens için çok büyük bir yüzük yakutla kaplı bir yüzük verildi". Böyle bir masraf daha sonra kralı ağır bir borç içinde bırakacaktı ve sonunda mallar ve işletmeler üzerindeki vergi haklarını soylu ailelere satarak ödedi.
Taç giyme töreni sırasında meydana gelen en iyi bilinen olaylardan biri, York ve Canterbury başpiskoposları arasındaki sürtüşmeydi. Canterbury başpiskoposu, seleflerinin Fetih'ten bu yana üç kralı da taçlandırdıkları için kralı taçlandırma hakkını uzun süredir iddia ediyordu. Bununla birlikte, Lord Başpiskopos York, Chester'lı Robert, daha iyi bir iddiası olduğuna inanıyordu: Kralın ilk kuzeni, Stephen'ın amcası, Chester Kontu William'ın oğlu. Çoğunlukla, tören oldukça iyi gitmişti. Ama sıra taç giyme törenine geldiğinde, iki adam birbirini itti ve bu durum kavgaya dönüştü! Muhafızlar, ikisini tutuklamak için çağrıldı, ne de kralı taçlandıracaktı. Resmi taç giyme töreni Rouen başpiskoposu tarafından yapıldı. Diğer tüm piskoposların yanı sıra kralın bir başka birinci kuzeni - annesi kralın halası, Burgonya Düşesi Cecilia - Lord Başpiskopos kral ve kraliçeyi taçlandırdı. Canterbury ve York'tan herhangi bir protestoyu önlemek için, daha sonra bir papalık boğası yayınlandı ve Rouen'e töreni gerçekleştirme hakkını verdi.
Stephen, başarılı bir şekilde boşanmış ilk İngiliz kralı olarak bilinir. 1113'te Stephen, İngiltere'de çok az kişinin bildiği Polonya Kralı Wincenty ile bir ittifak imzaladı. Polonyalı elçi, Wincenty'nin kızı Judyta'ydı. Çok güzel ve zeki bir kadın olduğu iddia edilen kral anında aşık oldu. Judyta, kralın ikisinin evlenmesini önerdiğinde sadece birkaç hafta mahkemede kaldı. Karısını sevmesine rağmen, bariz sebeplerden dolayı bu anlaşmanın iki krallık arasındaki bağı güçlendireceğini biliyordu. Önemli bir çeyizin (binlerce olduğu tahmin edilen kişisel servetinin) yanı sıra Stephen boşanmak için hızlı davrandı. Canterbury başpiskoposu davaya başkanlık etti. O yılın 3 Ekim'inde evliliği feshedildi. Anlaşmanın bir parçası olarak, Melisande'nin İngiltere'de kalmasına izin verildi ve ikametgah olarak Hertford Kalesi verildi. O ve Polonyalı prenses, Winchester Kalesi'ndeki boşanmadan altı gün sonra, Canterbury başpiskoposu tarafından düzenlenen çok küçük bir törenle evlendiler. Matilda adını benimseyerek, 3 Haziran 1114'te kraliçelerin koruyucu azizi olan St. Clotilda'nın Bayramı Günü'nde taç giydi.
Saltanatının çoğu için, Kral Stephen hem yurtiçinde hem de yurtdışında savaştı: İngiltere'deki isyancı paralı askerlerle ve Fatımi krallığıyla uğraştı. Yalnızca 1114 ile 1115 arasında kral, Devonshire, Evreux ve Mallorca piskoposunun soylu ordularını bastırmıştı. Aynı zamanda kral, Fatımi krallığını istila etmeye hazırlanıyordu. Papa, Birinci Haçlı Seferlerini İskenderiye'ye çağırmıştı. Stephen bunun servetini, toprağını ve hepsinden önemlisi prestijini artırmak için büyük bir fırsat olduğuna inanıyordu. 1118 Eylül'ünde Londra'dan yola çıktığında, kral 8 bin kişilik bir haçlı ordusunu topladı. Oldukça küçük bir ordu olmasına rağmen, önceki krallar tarafından yetiştirilen büyük alaylarla karşılaştırıldığında, pahalı bir seferdi ve bu nedenle daha az sayıda olması gerekiyordu. Ne de olsa Haçlı ordusunun “hareketli mahkeme” adı verilen bir maiyeti de vardı. Londra'dan binlerce değilse de yüzlerce soylu kadın, tüccar ve rahip de gönderildi. Kraliçe Matilda ve çocukları da bu saraya katıldı: Haçlı seferi sırasında doğan prensesler Yolanda, Agnes ve Busilla.
Haçlı ordusunun Sicilya adasına inmesi sadece tesadüftü. Şubat 1119'da kuzey Siracusa'ya gelen ordu, kafir topraklarında olduklarını fark etmeden önce kampı zar zor kurmuştu. Kral tereddüt etmeden ordusunun önüne geçerek Siracusa şeyhinin koltuğuna kadar yürüdü. Hazırlıksız, şeyhin ordusu geceleri katledildi, daha sonra şeyh yakalandı ve 8 Şubat sabahı idam edildi. Zaferinin ilahi olduğuna inanan Stephen, Syracuse şehir merkezine bir kilise inşa edilmesini emretti.
Ordunun Sicilya'dan ayrılışından Mısır'a varışına kadar geçen olayları ayrıntılı olarak anlatan kayıt ve belgeler hiçbir zaman bulunamadı. Ancak bildiğimiz şey, kralın 14 Kasım 1120'de İskenderiye şehrini başarıyla ele geçirdiği ve maiyeti ile sokaklarda geçit töreni yaptığıdır. Kraliçe doğumdan günler sonra ilk kızları Yolanda'yı doğurdu. Kral İngiltere'de baron isyanlarıyla karşılaşmasaydı, İskenderiye'yi başarıyla savunacaktı. Ancak, Suffolk ve Capua baronlarının - üvey kardeşi, Clifton baronu Lord Robert - kendisine karşı kampanya yürüttüğü haberini aldığında, Stephen geri çekilmek ve eve dönmek zorunda kaldı. Arkasında küçük bir askeri birlik bırakmış olmasına rağmen, ileri Fatımi İskenderiye ile boy ölçüşemediler, ertesi yılın Kasım ayında tekrar ellerine düştüler.
Ordu 1121 sonlarında geri döndü ve ayaklanmaları bastırmak için hiç zaman kaybetmedi. Lord Clifton, Norfolk baronunun Suffolk'u yenmesine yardım ederek sadakatini göstererek tekrar krala bağlılık sözü vermişti. Clifton affedildi Suffolk vatana ihanetten yargılandı ve daha sonra idam edildi. Norfolk o sırada yüksek itibar görmese de, hapsedilen dul Kraliçe'nin kardeşi olarak, erkeklere liderlik etme ve Taç'a karşı toplanan herkesi yenme yeteneğine sahip olduğunu kanıtladı. O yılın 30 Kasım Aziz Andrew Bayramı Günü'nde, Norfolk bir kont rütbesine yükseltildi. O andan itibaren, ilk gerçek İngiliz iç savaşı olan Yeni Monarşi Savaşı (1174 - 1177) dışında, Norfolk kontları ve daha sonra dükler, Kraliyet'in en yakın yoldaşlarıydı.
Kasası boş ve sadece birkaç yüz adamını harcayacak kadar fazla olan kral, Fatımi krallığı ile 12 Mart 1122'de imzalanan bir barış anlaşmasını kabul etti. Düzenli bir fazlalık sağlamak için kral, babasının aldığı vergileri eski haline getirmek zorunda kaldı. askıya alındı. Ayrıca, yalnızca doğrudan Kraliyetten toprak tutan soylulara ve şövalyelere uygulanan bir ücret olan scutage vergisini (scutagium) tanıttı. Bu ekstra vergi, asilleri, özellikle Küçük Baronlara kıyasla daha fazla toprağa sahip olan Büyük Baronları rahatsız etti. 1123'te Shrewsbury ve Sussex baronları krala karşı adam topladı. Stephen, Lord Norfolk'u krallık otoritesini savunması için görevlendirdi. Küçük bir orduya liderlik eden kont, Winchester dışındaki Windsor ve Sussex savaşında Shrewsbury'yi mucizevi bir şekilde yenmişti. Her iki savaş da 1123 yılının Mayıs-Temmuz ayları arasında gerçekleşti. Winchester'a döndüğümüzde, Stephen şimdi ağır hasta ve depresyondaydı. savaş alanı Norfolk'un kahramanca zaferlerini anlattı. Eylül sonunda baronların idamından sonra, kral Norfolk'u İngiltere'deki ilk dük oluşturmuştu.
1123'teki baron isyanlarının ardından, krallık on yılın geri kalanında barışçıl kaldı. Kraliyet mahkemesi büyümeye devam ederken, Stephen resmi olarak mahkemeyi Winchester'dan Windsor'a taşıdı. Kral orada haftalık şölenlerin tadını çıkardı, karısı ve çocukları için abartılı hediyeler aldı ve haleflerine ihtişamını hatırlatmak için kendi heykellerini görevlendirdi. Ancak, kral hala borçluydu! Cömert iştahından rahatsız olan kraliyet konseyi, ona Maliye Bakanlığı'nı kurmasını tavsiye etti. Kraliyet gelirinin toplanmasından ve yönetilmesinden sorumlu olan Maliye Bakanlığı, kralın malikânelerinden ve kraliyet işletmelerinden elde edilen gelir ve harcamalar hakkında yılda iki kez rapor verecek olan kralın saymanı - Lord High Treasurer tarafından yönetilecekti. Kraliyet konseyinin bir üyesi olan Sir Herman de Burgh, ilk Lord Haznedar olacaktı.
Barışçıl yıllar nihayet 16 Şubat 1130'da kralın İrlanda seferlerine başlamak için Pembroke'tan Dublin'e yelken açmasıyla sona erdi. Asker ve paralı askerlerin neredeyse yedi bin olduğu tahmin edilen ordu, Temmuz ayı sonlarında Leinster krallığına çıktı. Wicklow savaşında İngilizler, Leinster'ın kralları Diarmait liderliğindeki ordusunu yendi ve krallığına daha da ilerledi. 8 Ağustos 1131'de Stephen'ın ordusu Dublin'in dışına çıktı. Çocuklarının hayatlarından endişe eden Diarmait, tahttan çekilmeyi ve krallığını Stephen'a devretmeyi kabul etti, tek şart, Almanya'ya güvenli seyahat etmelerinin sağlanmasıydı. Kral Stephen, Diarmait'in o ayın 20'sinde resmen feragat ettiği imtiyazı kabul etti. İlginçtir ki, bir buçuk yüzyıl sonra, onun soyundan gelenler, küçük bir Alman beyliğine hükmederek klanlarını yeniden canlandıracaklardı.
Kral yılın geri kalanında Dublin'de kaldı. Kral unvanını hiçbir zaman kabul etmemesine rağmen, yeni İrlandalı vasalları üzerinde otoritesini sürdürdü. Hatta kendisine hizmet eden bazı soylulara ve şövalyelere baronluk beylikleri bile bırakmıştı. Bununla birlikte, Man Adası ve Dublin'deki İrlandalı lordların - baron unvanı İrlanda klanlarına yabancıydı - kalıtsal mülklerini koruma hakkını onayladı. Bu onların iyiliği için değil, onun içindi. İrlandalı soyluları kontrolü altında tutarak İrlandalı köylüleri uzak tutabilirdi. Babası gibi, parlak bir siyasi stratejistti. Verdiği her karar, başlatılmadan önce analiz edildi.
Stephen 1133 Haziran'ında İngiltere'ye döndü. Ancak kral başka bir seferi planlamak için hiç zaman kaybetmedi: Galler'in nihai fethi. Gwynedd krallığı, bir başka İngiliz hasım olan İskoçya ile müttefik olan bölgedeki son İngiliz karşıtı kaleydi. Kral yaklaşık iki yıl planladı. Ama önce, işgalin meşru – ilahi – bir neden olduğunu göstermek istedi. İngiltere ve İrlanda'da kiliseleri ve manastırları yeniden inşa etti ve kurdu; bunların en bilinenleri kuzey Hampshire'daki Salisbury Katedrali ve St. John's Abbey'dir. Kiliselerin tamamlanması üzerine, kral 1135 Mart'ında asker topladı ve Gwynedd'e yürüdü. Kral, savaş alanında kolayca birkaç zafer kazanmıştı. Caernarvon savaşında Stephen sadece Galli ordusunu yok etmekle kalmadı, aynı zamanda kralları Gruffydd ap Cynan'ı da savaş alanında öldürdü. Gwynedd'in yeni kralı Owain, o zamana kadar ülkesinden kaçmıştı. Böylece “krallığı olmayan kral” aranmaya başlandı. Sonunda o yılın Ekim ayı sonlarında Leinster sınırlarında ele geçirildi. Kasım ayı başlarında Caernarvon'a dönen Owain, tahttan çekilmeye zorlandı. 7 Kasım 1135'te imzalanan (sözde) Caernarvon Antlaşması, Galler krallığını İngiltere'ye devretti. Galler'in tamamı artık İngiliz toprağıydı.
Kral Stephen, aynı yılın Kasım ayında Windsor'a döndü. Döndükten sonra kraliyet konseyini çağırmıştı. Konseyinde, 1135 tarihli Galler Yasası'nı çıkardı. Yasa uyarınca, Galler krallıkları tek bir varlıkta - Galler krallığında - konsolide edildi. Bir kralın resmi olarak 'Galler Kralı' unvanını kullanması için 42 yıl daha geçmesine rağmen, yasa Galler'i yalnızca Kraliyet tarafından yönetilen yarı bağımsız bir devlet olarak kurdu. Ancak Stephen, “Gal krallığı için bir İngiliz prensi” istedi. Noel Günü'nde kral, varisi Warwick Dükü'nü Galler'in ilk Prensi olarak görevlendirdi. Kralın kardeşi Sussex piskoposu tarafından yönetilen tören, krala beş bin marktan fazlaya mal olan abartılı bir törendi. Neyse ki Maliye Bakanlığı'nda başlatılan politikalar kraliyet kasalarının dolmasını sağladı.
Kral iki yıl daha yaşayacak, 56 yaşında ölecekti. 26 yıllık saltanatı en iyi Benedictine keşişi Francis de Saint Michel'in 13. yüzyılın sonlarında yazılan Anglo-Norman Chronicles tarafından hatırlanıyor. Tarih, kralın Kilise'ye olan bağlılığından, fakirlere sadakasına ve hatta üvey kardeşi Lord Clifton'a karşı bir ordu kurduktan sonra onu affetmesine kadar birçok başarısını vurgular. Daha sonraki tarihçiler farklı bir tablo oluştursalar da - halkını umursamayan acımasız bir savaş ağası - o her zaman İngiltere'nin en güçlü krallarından biri olarak hatırlanacaktı.
Kraliçe imparatorluk
Curlanie Prensesi
Normandiyalı William, İngiliz Kralı, 1027 yılında Normandiya Dükü Robert'ın gayrimeşru oğlu Normandiya Rouen'de ve Robert'ın metresi (genellikle Falaise'li Herleva olarak anılır) olan bir tabakçının kızı Herleva'da doğdu. ) . 1035 yılında 8 yaşındayken Normandiya Dükü olarak babasının yerine geçti. 1066 yılında İngiliz Kralı Kral William, 39 yaşında, Westminster Abbey'de karısı Kraliçe Matilda'yı İngiliz Kraliçesi olarak taçlandırdı ve şu sorunu yaşadı:
İlk evlilik, Kraliçe Matilda'nın 1067'de ölümü üzerine sona erdi. Kral William, daha sonra Edgar Atheling'in kız kardeşi Margaret Atheling ile 1067'de Westminster Abbey'de 40 yaşında evlendi. Aralık 1067'de İngiliz Kraliçesi Kraliçe Margaret olarak taç giydi ve şu sorunu yaşadı:
Kral William'ın da bir piç çocuğu vardı:
William, 1073 yılında, 46 yaşında, Winchester Kalesi'nde yaşlılıkta öldü. Westminster Abbey'e gömüldü.
Normandiyalı Robert, İngiliz Kralı, 1054 yılında Normandiya'da, İngiliz Kralı William'ın (doğum sırasında Normandiya Dükü William) ve Flandreli Matilda'nın en büyük oğlu olarak doğdu. Babasının İngiltere tahtına geçmesinin ardından 1066'da 12 yaşındayken Normandiya Düklüğü'ne layık görüldü. 1070 yılında Hereford Kontu ve Gloucester Kontu Lord William FizOsbern de Breteuil'in kızı Herefordlu Emma ile Westminster Abbey'de 16 yaşında evlendi ve şu sorunları yaşadı:
Kral Robert'ın da bir piç çocuğu vardı:
Robert, babası Kral I. William'ın 1073'te ölümünün ardından tahta çıktı. Tanrı'nın lütfuyla Kral Robert olarak taç giydi, 1073 yılında İngiliz Kralı, 19 yaşında, Westminster Abbey'de karısı Kraliçe Emma'yı taçlandırdı, İngiliz kraliçesi. Herefordlu Emma, 1077'de kralın vücuduna ihanetten ve Glamorgan'ın Galli prensi ile ilişkisinden dolayı suçlu bulunduktan sonra idam edildi. Kral Robert asla yeniden evlenmedi.
İtalyan Fetihindeki zaferinin ardından, Papa ona İnancın Savunucusu unvanını verdi. 1090'da, 36 yaşında, Windsor Şatosu'nda yaşlılıkta öldü. Cesedi, Katolik Kilisesi'nin özel emriyle gömüldüğü Roma'ya gönderildi.
Normandiyalı Richard, İngiliz Kralı ve Normanlar Dükü, 1057 yılında Normandiya'da, İngiliz Kralı William'ın (doğum sırasında Normandiya Dükü William) ve Flanders Matilda'nın ikinci oğlu olarak doğdu. . 1074 yılında Swabia Dükü Rudolph von Rhinefelden'in kızı Swabia'lı Adelaide ile Westminster Abbey'de 17 yaşında evlendi ve şu sorunları yaşadı:
Richard ve eşi Adelaide, 1074'teki düğün günlerinde erkek kardeşi Kral I. Robert tarafından Normandiya Dükü ve Düşesi olarak yaratıldı. İlk evlilik Düşes Adelaide'nin ölümü üzerine sona erdi. Dük Richard daha sonra, 1080'de, 23 yaşında, Westminster Abbey'de Atholl Kontu Gospatrick'in kızı Berwickli Octreda ile evlendi. Evlendikleri gün Octreda, Adelaide'nin eşi adını aldı. Sorun vardı:
Richard'a, kardeşi Kral I. Robert'ın 1090'da ölümünün ardından tahta geçme hakkı verildi. 1090 yılında Tanrı'nın lütfuyla Kral Richard, İngiliz Kralı ve Normanlar Dükü olarak taç giydi, 33 yaşında karısı Kraliçe Adelaide'yi taçlandırdı. , İngiliz Kraliçesi. İkinci evlilik, Kraliçe Adelaide'nin 1098'de ölümü üzerine sona erdi. Kral Richard, daha sonra, 1099'da, Gwynedd Kralı Cadwagn Cynfyn'in kızı, 42 yaşında, Westminster Abbey'de Gwynedd'li Gwerfyn ile evlendi. Düğünlerinin olduğu gün, Matilda'nın eşi adını aldı. O asla Kraliçe tacını giymedi. Sorun vardı:
Üçüncü evlilik 1101'de Matilda'nın ölümü üzerine sona erdi. Kral Richard daha sonra 1109'da Norfolk Baronu Eaulf de Gael'in kızı Norfolklu Margaret ile Westminster Abbey'de 52 yaşında evlendi. Londra Kulesi'nde 1109 Noel Günü'nde İngiliz Kraliçesi Kraliçe Margaret olarak taç giydi. Sorun vardı:
1111'de 54 yaşında Windsor Şatosu'nda yaşlılıkta öldü. Westminster Abbey'e gömüldü.Roma Katolik Kilisesi daha sonra onu dövdü ve ona The Blessed lakabını verdi.
Normandiyalı Stephen, İngiliz Kralı ve Norman Dükü, 1081 yılında Windsor Kalesi'nde doğdu, İngiliz Kralı Kutsanmış Richard'ın (doğum sırasında Normandiya Dükü Richard) ve Adelaide'nin en büyük oğlu olarak doğdu. (Octreda) Berwick. Doğduğu sırada Maine Kontu olarak yaratıldı. Babasının İngiltere tahtına çıkmasının ardından, 1090'da 9 yaşında Normandiya Dükü oldu. konu:
Babası Kral Richard'ın 1111'de ölümünün ardından tahta çıktı. Tanrı'nın lütfuyla Kral Stephen olarak taç giydi, İngiliz Kralı ve Normanlar Dükü 1112'de, Westminster Abbey'de 31 yaşındaydı, karısı Kraliçe olarak taç giydi. İngiliz Kraliçesi Melisande. İlk evlilik 1113'te bir iptalle sona erdi. Kral Stephen daha sonra Polonya Kralı Wincenty Piast'ın kızı Polonyalı Judyta ile 1113'te Winchester Kalesi'nde 32 yaşında evlendi. Düğün gününde, Matilda'nın eşi adını aldı. 1114 yılında St. Clotilda Bayramı Günü'nde İngiliz Kraliçesi Matilda olarak taç giydi.
Veldmaar tebeşiri
Çok eski gardiyan
Belki biraz daha büyük bir yazı tipi boyutu?
Kraliçe imparatorluk
Curlanie Prensesi
Belki biraz daha büyük bir yazı tipi boyutu?
Birleştirilmemiş(17581)
AARlander
Gerçek Erkekler Alfabetik Olarak Yaparlar: Bir AARgau | Sözlük tarafından CK'yi fethetmek. HER GÜN SONSUZ güncellemeler.
Littoral Delilik, Dehanın Hinterland'ı | Karadan ve denizden Dünya Fethi. Günlük güncellemeler.
Kraliçe imparatorluk
Curlanie Prensesi
Normandiyalı Abelard
İngiliz Kralı ve Norman Dükü,
Roma'nın Koruyucusu
1137 - 1172
Doğum: 1116, Winchester Castle Taç Verildi: Westminster Ölüm: (öldürüldü) 1172, Dijon, Burgundy Gömülü: Our Lady of Rouen
Evli: (1) 1132, Westminster Abbey: Fransa Kralı Ide, Fransa Kralı Louis Capet'in kızı: 3 çocuk (2) 1154, Westminster Abbey: Burgundy Marguerite, daha sonra Oxford Kontesi: 3 çocuk.
Başlıklar: İngiliz Kralı, 1137 Normanlar Dükü, 1137 Galler Prensi, 1135 Warwick Dükü, 1133 Maine Kontu, 1137
Abelard en iyi İngiliz 'Vexin' İmparatorluğunun babası olarak tanınır. Bununla birlikte, aynı zamanda İngiltere'nin ortaçağ kralları arasında en az popüler olanıdır. Bunun nedeni, saltanatının büyük bir bölümünde kendi popüler olmaması olabilir: vergilendirme politikaları alt sınıflar için bir yüktü, askeri kampanyaları çok maliyetliydi, İngiltere'deki mevcut tüm kaynakları kullanıyordu ve soylulara karşı düşmanlığı onu insanlardan uzaklaştırdı. hükümetini yönetmesi gerekiyordu. Ama kim Tanrı'nın meshettiği Taç'a karşı çıkmaya cesaret edebilir? Sonunda, halk kazanmıştı: İngiliz gemileri, Burgundy Abelard'da öldürülmesinin ardından cesedini İngiltere'ye geri götürmeyi reddetti.
Ancak, saltanatının başında çok popüler bir kraldı. 1137'de tahta çıktığında 21 yaşındaki Abelard büyük bir memnuniyetle karşılandı. Ülke çapında muhtaçlara yardım etmekle ilgilenen çok sevilen bir prensti. Uzun boylu, atletik bir figür, sporun Avrupa mahkemelerinde popüler hale gelmesiyle birkaç mızrak dövüşü turnuvasına katıldığı kaydedildi. Kral Louis Capet'in kızı olan Fransa Kralı Ide, güzelliği ve zekası nedeniyle çağdaşları tarafından selamlandı. Aslında, kraliçenin mabeyincisi Sir John Withers ona sık sık "Tanrı'nın lütfuyla, Hıristiyan âleminin en güzel güzelliği olan leydi-kraliçem İde" ünvanını verirdi.
Onların taç giyme töreni ertesi yıl 22 Nisan'da gerçekleşti. Taç giyme töreninin hem "soyluların en yükseği, hem de köylülerin en aşağısı için bir tören" olduğu söylenirdi. İngiltere'deki her meyhaneden şarap fışkırdı. Windsor'dan Londra Kulesi'ne ve ardından Kule'den Westminster Manastırı'na iki günlük bir geçit töreninin, zamanında harika bir şey olduğu söylenirdi. Yeni bir saltanatı müjdelemek için kral, alayının popüler efsanelerden oluşmasını istedi: kral Thames'den aşağı inerken, mavnası kendisinden ve on iki şövalyeden oluşuyordu, Kral Arthur'un popüler efsanelerinin ve Yuvarlak Şövalyelerinin bir temsili. Tablo. Belki de taç giyme töreni, saltanatında insanların kral olduğu için mutlu olduğu tek zamandı. Üç yıl sonra kamuoyu değişecekti.
Kral Abelard, bu sefer Fransa'da Fatımi krallığına karşı başka bir savaş başlatacaktı. 20 yıl boyunca Fransa kralı Müslüman krallığına karşı savaştaydı. Daha önceki aşamalarda, kral - Abelard'ın kayınpederi - kafirleri kazanacağına inanıyordu. Her şey, Fransız kuvvetlerinin teknolojik olarak daha gelişmiş Fatımiler tarafından yok edildiği Poitiers savaşında (1136) değişti. Kral Louis birçok kez Abelard'a yalvardı: Normandiya'daki mülkleri aracılığıyla Fransa'nın bir vasalı olarak sadakatini hatırlatarak, daha sonra kızı Ide'ye onun adına konuşması için baskı yaptı. Abelard her isteği reddetti. Sonunda Abelard fikrini değiştirecekti. Tarih, onun düşünce değişikliğinin Fatımi ordusunun İngiliz topraklarına inme korkusundan kaynaklandığını belirtiyor. Efsane aksini belirtir. Kralın papazı Henry Ross (ö. 1187), kralın bir gece gördüğü bir görümü şöyle yazdı:
Lordum ve kralım, Tanrı'nın Annesi Kutsal Bakire'yi, solunda kutsal azizler Denis ve sağında Martin, Fransa'nın her iki azizinin yardımıyla bir rüyada aldığını itiraf etti. Üç gök cismi ona Fransızları kafirlerden kurtarmasını ve her savaş alanından önce ve sonra dua etmesini emretti. Böyle bir dua ona güç, koruma ve zafer kazandıracaktı.
Bununla birlikte, Abelard daha fazla toprak için can atıyordu ve büyük olasılıkla doğru an gelene kadar Fransa'ya yardım etmeyi reddetti. Bununla birlikte, Abelard'ın bu vizyonu 9 Ekim'de St. Denis Bayramı Günü'nde alması tesadüftür. Abelard çabucak tımarlara haberciler gönderdi ve erkeklerden üç yıl boyunca askerleri toplayan İngiltere (ve İrlanda) haçlı seferine hazırlanmalarını istedi. Elli şövalyeden oluşan bir maiyetle kral, toprakları dolaştı ve erkeklerin savaş sanatında eğitildiği yerler yarattı. Bu arada, krallığı boyunca birkaç kilise de kurdu. Hertford (St. Denis), Salisbury (St. Martin) ve Windsor (Meryem Ana) kraliyet şatolarında - hepsi onun "vizyonundan" figürlere adanmış üç kilise inşa edildi. 1140 yılının Haziran ayına kadar, kralın toplam altı bin ordusu Fransa'ya doğru yola çıktı.
Ordu Normandiya'ya çıktı ve şu ya da bu nedenle o yılın sonbaharına kadar orada kaldı. Ekim ayının sonlarında kral, veliaht prens tarafından yönetilen Fatımi ordusunun büyük bir alayıyla karşı karşıya kaldığı Tours'a gitti. Ortaçağ tarihçilerinin ikinci Hıristiyan zaferini (ilk muharebe MS 732'de kazanıldı) yücelttiği bu savaştı, resimli bir el yazması daha sonra Abelard'ın büyük-büyük torunu, kral-imparator II. Veliaht prensi ele geçirdikten sonra kral, o yılın Aralık ayında bir başka savaşı kazanarak Angouleme'ye doğru yürüdü. Veliaht prense gelince, kaderi zaten güvence altına alındı, kral bir gün sonra İngilizlerin elinde infazını emretti. Abelard'ın 1172'de karşılaşacağı kaderin aynısı buydu.
Eve döndüğünde, Kraliçe Ide mahkeme ona yardım etmek için naip olarak kaldı. Hükümet, Fransa'daki kampanya nedeniyle yavaş yavaş fon kaybediyordu. Böylece, Kraliyet'in vergilendirme haklarını, arazileri ve hizmetleri satma zamanı tekrar geldi. Bu süre zarfında tuhaf bir işlem gerçekleşti: İlk kez bir kasaba arazi ve vergilendirme hakları elde edebildi. Shrewsbury şehri, özellikle Kral Richard'ın ekonomik politikaları sayesinde, küçük, kırsal bir topluluktan hareketli bir ticaret merkezine dönüşmüştü. Şehir yün ticaretinin en büyük merkezi haline gelmişti. Böylece, özgür köylülüğün en aşağısı, kırsaldaki diğer tüm tüccar ailelerden daha zengindi. 1141'de şehir, yalnızca şehirlerinden geçen tüm mallar için vergilendirme hakkı satın almakla kalmadı, aynı zamanda zaten verimli olan tarım işini artırmak için 300 parsel (6.000 dönüm) satın aldı. Bu, Shropshire ilçesinin kırsal topluluklarındaki soyluların çoğunu kızdırdı, çünkü toprak hakkının yalnızca soylular için olduğuna inanıyorlardı. Yüzyılın sonunda, şehir sadece ilçedeki en büyük toprak sahibi haline gelmekle kalmayacak, aynı zamanda İngiltere'deki en yüksek konseyde oturan ilk halk olan Sir John de Coleham'ı kraliyet konseyine seçecekti.
Kral Abelard, 1141'in büyük bölümünde yeni kurtarılan Perigord eyaletinde kaldı. Kralın bir papalık elçisini aldığı yer Périgueux'deydi. Temsilci ona Polonyalı bir asilzadenin papayı Hıristiyanlığın düşmanı ilan ettiğini ve daha sonra yağmalayacağı Roma'ya doğru yürüdüğünü söyledi. Vahşice öldürülen rahiplerin, kadınların ve çocukların tasviri onu öfkelendirdi. Hemen Fatımi kralına barış imzalaması için bir elçi gönderdi, 500 mark teklif etti ve adamlarını hemen Roma'ya götürdü. Ordu, Haziran 1142'de Roma'ya geldi. Orada kral, adamları tarafından 'Roma Prensi' olarak bilinen Danimarka'nın Hardeknut savaş alanında karşılaştı. Abelard'a Hardeknut'un 'büyük boy ve güçlü bir adam' olduğu söylenmesine rağmen, gerçekte o sadece 13 yaşından büyük olmayan genç bir çocuktu. Danimarka kralının bir kuzeni olan Hardeknut, naiplerinden etkilenerek naiplerine karşı bir kampanya başlatmasından etkilendi. Roma.
Sadece okçuları ve şövalyeleri tarafından desteklenen kral, Hardeknut'un ordusuna doğru hücuma geçti. Savaş sadece bir gün sürdü Hardeknut, yeni fethedilen mülklerinden bir diğeri olan Napoli'ye kaçtı. Orada, Napoli savaşında (Ekim-Kasım, 1142) genç çocuğun gözüne bir ok isabet etmesi sonucu öldü. Esir Danimarkalılar yerinde idam edildi. 19 Kasım'da Hardeknut'un eşi 16 yaşındaki Bizans prensesi Sophia tarafından Roma ve Napoli'nin İngiltere'ye devredildiği bir anlaşma imzalandı. Papa Roma'ya döndüğünde, Abelard'ın mülkleri gelecekteki istilalardan koruması gerektiğini kabul etti. Kutsal Ana Kilisesi'nin evi olan bu toprakları kabul etmekte tereddüt etse de yine de kabul etti. Böylece, İngiltere şimdi ilk koruyucusuna sahipti, kral koruyucusunu ilan etti. Daha 27 yaşında olan Abelard, yalnızca Fransa ve İtalya'da değil, Hıristiyan VE Müslüman dünyasında da kazandığı zaferlerle ünlüydü. Hıristiyan âlemi onu Emrin Savunucusu olarak överken – kabul etmeyi reddettiği bir unvan – Müslüman ondan korkuyordu. Hamile kadınların kanını içerek sarhoş olan 'Üç başlı Kral'ın ve çocuk anne babanın kendisini şeytanlaştırması, çocuklarına gece gelip onları dünyanın en ücra köşelerine götüreceğini söylemeleriyle ilgili hikayeler anlatılır. davranmamak. Kral bu efsaneleri duyduğunda, Doğu Avrupa'da savaşırken onları korkutma taktiği olarak kullandı. Böyle bir propaganda kampına fayda sağladı.
Kraliçe imparatorluk
Curlanie Prensesi
DEVAM: Kral Abelard'ın Saltanatı
Müslümanlar Galya'dan uzaktayken kral dikkatini Macaristan bölgesine çevirdi. Doğu Avrupa'daki birkaç Katolik kalesinin çoğu gibi, eski krallık da Müslümanlar tarafından yutulmuştu. Kutsal Roma İmparatoru, Almanya Kralı Otto'ya bu kampanya Papa tarafından verilmiş olmasına rağmen, kendi asaletinden gelen isyanlarla uğraşan Otto'nun kendisi hiçbir zaman silaha sarılmadı. Böylece sefer, topraklarını genişletmek isteyen Abelard'a geçti. Kampanyaya hazırlanmak neredeyse dört yılını aldı. Bu "İngiliz Haçlı Seferi"nde kral, karısını ve kızları Emma ve Joan'ı (oğulları Robert, Kasım 1141'de bir hastalıktan öldü) yanına almaya karar verdi. 11.000 adamla kral, 1146 Haziran'ında İngiltere'den yola çıktı.
Kral Almanya'yı dolaştı, köyleri ve kasabaları geçerken adam topladı. (Eski) Macaristan eyaleti Pressburg'a vardığında, emirleri tarafından yönetilen bir kitle ordusuyla karşılaştı. Kral savaş alanında başarılı olmasına rağmen, Hıristiyan kardeşlerinin katledilmesinden dolayı hayata küsmüştü. Emir'in ordusundaki pek çok kişi, hâlâ Katolikliği özgürce uygulamalarına izin verilen yerel Macar nüfusundan geliyordu. Kral, savaş alanında Aziz Petrus'a adanmış bir türbe emretti. Ruhunun bedelini ödeme çabasıydı. Kral, Macarları kafirlerden kurtarmaya devam etti. Kral seferini başarabilirdi, ancak 1148 yılının Aralık ayında bir salgın bölgedeki küçük kasabaları ve köyleri harap ettiğinde, bunu kısa kesmek zorunda kaldı. Ordusunu yok eden Abelard, bunun savaşının sona erdiğinin ilahi bir işareti olduğuna inanıyordu. Bir İngiliz kalesi olan Pressburg lordluğunu bırakarak eve yürüdü. Ne yazık ki, Kraliyet, Kral John'un Savaşı sırasında onu kaybedecekti.
On yıl boyunca İngiltere nihayet barış içindeydi. Ve bir kez olsun, birçoğunun neredeyse 11 yıldır alıştığı savaş çığırtkanı kral, şimdi nazik, cömert bir hükümdardı. Her kalede kral, fakirlere bayramlarda bedava yemek ve şarap verilmesini emretti. 1150 ile 1152 yılları arasında ikamet ettiği Angouleme'deki St. Pierre Kalesi'ni iyi kullandı. Abelard zırhını, şövalye ataşesini ve kürklü cübbeleri ve sevgi dolu ailesiyle değiştirdi. Bununla birlikte, hala el altında olan acil bir konu, kraliyet ardılılığıydı. Kraliçenin kısır olduğu mahkemede iyi biliniyordu. Prens Robert neredeyse on yıl önce ölmüştü, hâlâ bir çocuktu. Ve 1151 yılının Ekim ayında, en büyük kızı Emma, Anjou Kontu Bertrand ile evlendi. Devlet görevlileri, karısını boşamanın ve yeniden evlenmenin uygun olacağına kralı ikna etmeye çalışsalar da, kral "kraliçe benim yanımda kaldı ve ben de onun yanında kalacağım" emrini verdi. Şimdi Anjou kontesi olan Leydi Emma'yı varis olarak ilan etti. Soyluların hiçbiri, Fransa'da işbirlikçiliğiyle tanınan Anjou kontunun İngiltere tacını etkilemesini istemiyordu. Fransa'nın Ide'sinin bir hastalıktan, muhtemelen zehirden öldüğünü açıklamasından sadece birkaç hafta sonraydı.
14. ve 15. yüzyıl tarihçileri, kraliçenin düşmanlarının, daha özel olarak da kayınbiraderi Kent Kontu tarafından öldüğünü varsaysalar da, kralın zaten başka bir ilgi bulduğu belirtilmelidir. Doğru, karısını sevdi. Ancak, yaşlandıkça kralın ona olan çekiciliği azaldı. Bu sırada kral, aynı adı taşıyan ünlü ve zengin dük ailesinin bir üyesi olan Burgundy'li Marguerite ile tanıştı. Burgonya ailesinin küçük bir üyesi olmasına rağmen, çok zengin bir mirasçıydı. İkisinin karşılaşması tesadüf oldu. Marguerite, yeni Yüksek Memur ve (ilk) Lord Mareşal olan kuzeni Sir Osmond de St. John'un yakındaki bir malikanede kalıyordu. Sir Osmond, Kraliçe Ide'nin ölümünden bir yıl önce bir av partisi sırasında onu krala sundu. Çekici bir kadındı, çok zekiydi ve özellikle teoloji, diplomasi ve yabancı mahkemelerde kralın sohbetine düşkündü.
İde'nin ölümünden kısa bir süre sonra, kral yeni karısını çoktan seçti. Aynı yıl, 2 Kasım All Souls Day'de St. Pierre'de evlendiler. Haklı olarak İngiltere kraliçesi olmasına rağmen, Lord Şansölyesi Roger, Lord Essex krala taç giymemesini tavsiye etti. Essex, hayatının ilerleyen zamanlarında sebebini yazdı. "Hanım-kraliçemiz Ide'nin anıları insanların zihninde hâlâ tazeydi. Halkın tanımadığı -ki çoğu kişinin kraliçeyi zehirlediğini umduğu- bir kadını taçlandırmak krallık için uygun değildi. Buna karşılık, ona üç sağlıklı çocuk verdi: 2 kız, her ikisi de uzak topraklarda düşük soylularla evlenmiş olan hanımlar Maud ve Blanche ve bir erkek, daha sonra taç giyecek ve sonunda gelecek olan Prens John. 'Yeni Hükümdar' olarak bilinecek.
Kral, yeni gelini yanında, Selçuklu Türklerini İtalya'da yenmek için bir sefer düzenledi. Şövalyeler, leydiler ve piskoposlardan oluşan bir maiyet, de St. John'un zaten insanları davaya kattığı Roma'ya gitti. Haziran 1158'de Abelard adamları savaş alanına götürdü. Capua ve Benevento'daki çatışmalar, bir kadının savaşta erkeklere liderlik ettiği Batı tarihindeki ilk savaşlardır. Tarih bize kralın kızı Joan'ın savaşta tamamı kadınlardan oluşan bir alayı nasıl yönettiğini anlatır. Kılıç ve yay konusunda iyi eğitilmiş kadınlar, zincir zırhlar ve uzun elbiseler giyerek savaş alanına at sürdüler. Kral, sefer sırasında hastalandı ve birliklerini savaşa götürürken atından düştü. Joan bu andan itibaren adamları savaşa götürdü. Babasının Roma'ya geri gönderilmesini emretti. Joan, altın tacını onun başına takarak, İngiltere'nin şövalyelerine ve erkeklerine - ve kadınlarına - silahlanma emri verdi. Selçuklu Türkleri, o zamanlar 15 yaşındaki prenses adamlarını savaş alanına götürürken güldüler. Ancak, onları yendikten sonra daha sonra ondan korkacaklardı. Daha sonra kendi saltanatında birçok Türk tarafından “Savaşçı-Kraliçe” olarak adlandırılmasına şaşmamalı. Benevento'daki son Türk kalesinde orduya komuta ederek Türk illerini zorladı (Eylül 1159)
Ordu, kralın ve papanın onları tebrik ettiği Roma'ya geri döndü. Dönüşlerinden çok uzun sürmedi, hizipler yarımadanın kontrolü üzerinde gelişti. Bazıları Kutsal Roma İmparatorluğu'na benzer küçük devletlerin kurulmasını istedi, diğerleri, özellikle İngiliz soyluları, İngiliz Kraliyetinin elindeki gücün konsolidasyonunu istedi. Gruplar arasındaki gerilim, İtalyan Lordlarının Bağlılığı'nda doruğa ulaştı. Noel Günü, 1159 Abelard, Sicilya'dan bazı küçük lordlar da dahil olmak üzere Roma'daki İtalyan-Norman soyluları ve din adamlarıyla bir araya geldi. Orada kral, kızı Joan'ı taç giymesi için aday gösterdi. "Devlet yanlısı" hizip, bir kadının egemenliğine karşı çıktı. Ancak Joan'ın destekçileri, onun komuta birliklerini savaş alanında görmüş olanlar, onun yönetebileceğine inanıyorlardı. Sonunda 17 Mayıs 1160'ta Joan'ın Napoli'nin ilk kraliçesi olacağına karar verildi. Ve o örnek olacaktı. Ne yazık ki, oğlu Henry, 15 gayri meşru çocuğa sahip olduğu ve Almanya'daki fahişelerin tadını çıkardığı krallığı yönetmekten çok acizdi. Elli yıl sonra Napoli yeniden Selçuklu Türklerinin eline geçecekti. Kral Henry (I) altında - o zamanlar Galler Prensi - Napoli'yi İngiliz imparatorluğuna geri döndürecekti.
1161'de Papa Kudüs'e Haçlı Seferi (İkinci Haçlı Seferi) çağrısında bulundu. Şubat ayı sonlarında papalık elçisini teslim aldığında Kral Abelard adam toplamakla hiç vakit kaybetmedi. O zamanın en büyük ordusu olan 23.000'i topladı ve Nisan ayı başlarında İngiltere'den Mısır'a gitti - Fatımi toprakları ve Kudüs'ün kontrolörü. Aynı yılın Aralık ayında Pelusia eyaletine indiler. Kral, 1162 yılının Ocak ayında düşen eyalet başkentiyle şiddetle savaştı.Kral daha sonra Manupura'ya yürüyecek ve daha sonra aynı yılın Mayıs ayında onu fethedecekti. Sefer uzun sürmedi ve nihayetinde kral 1165'in sonlarında eve döndü. Seferin kısa kesilmesinin hiçbir gerçek nedeni yok. Ancak, çoğu önceki seferlerde savaşmış olan erkeklerin, kralın sürekli savaşmasından bıktıklarına inanılıyor. Ancak, çok uzun sürmedi, eve döndüğünde kral, bu sefer İrlanda Meath krallığına başka bir kampanya başlattı. Bu sefer kral, adamları yönetmesi için Martin Lord Talbot'a emir verdi. Zaferleri üzerine, Talbot İrlanda Yüksek Memurluğu'nu kurdu. Meath'in fethinden sonra kral, eski kayınbiraderi Jacques'in onurlu bir konuğu olduğu Fransa mahkemesinde yıllarını geçirdi. 1172'de Burgonya Dükü Fransa'ya savaş ilan ettikten sonra, kral adamları toplamak için İngiltere'ye döndü. Kral, iki binden fazla ordusuyla Burgonya topraklarını işgal etti. Ne yazık ki Abelard, kayınbiraderi dük Odo tarafından yakalandı. Nisan ayının ilk haftasında Mart ayı sonlarında Dijon'daki bir kaleye kadar eşlik edildi, kralın kaçmaya çalışırken öldürüldüğü açıklandı. Duke Burgundy cesedi İngiliz ordusuna iade etmesine rağmen, onu Westminster'deki kralların geleneksel mezar yeri olan Londra'ya geri getirmeyi reddettiler. Rouen'den geçerken ordu, cesedini Rouen Our Lady of Kilisesi'ne defnedildi.
Bu zamana kadar, Abelard evde çok popüler değildi. İkinci Haçlı Seferi ve Fransa'daki seferleri tüm kaynakları tüketti. Ve, o zar zor evdeyken, mahkeme yetkilileri vergileri sömürmeye başladılar, Kraliyet'i yoksul ve soylu ailelere bağımlı bırakarak, aristokrasinin eline daha fazla güç veren yasalar ve fermanlar çıkarıldı ve soylular, krallığa bağlılıklarını reddetmeye başladılar. Taç. Sonunda, Abelard krallığı bir sivil itaatsizlik durumunda bıraktı. Bununla birlikte, aristokrasinin Kraliyet üzerindeki gücünü ve İngiliz krallarının gelecekteki mutlak otoritesini yeniden düzenleyecek olan oğlu John olacaktı. Abelard'ın, oğlunun sonraki kuralı nedeniyle, İngiltere tarihinin arka planında hızla kayboldu.
Kraliçe imparatorluk
Curlanie Prensesi
Warwick'li John "Büyük" (Normandiya)
İngiltere, İrlanda ve Galler Kralı
Roma'nın Koruyucusu
1172 - 1206
Doğum: Warwick Castle, 1157 Taç: Westminster Ölüm: York Palace, 1206 Gömme: Westminster
Evli: (1) 1175, Westminster Abbey'de: Thüringenli Judith, Almanya Kralı ve Kutsal Roma İmparatoru Eberhard von Franken'in kızı: 4 çocuk (2) 1189, Windsor Kalesi'nde: Constance of France, King Guy Capet'in kız kardeşi Fransa: 7 çocuk. John'un dördünü kabul ettiği birçok gayri meşru çocuğu vardı.
Ünvanlar: İngiltere Kralı, 1177 İrlanda Kralı, 1177 Galler Kralı, 1177 Galler Prensi, 1157 Normandiya Dükü, 115 (soyu tükenmiş, 1177) Warwick Dükü, 1177 Burgundy Dükü, 1177 Maine Kontu, 1157
Kral John, belki de tüm Norman krallarının ünlüsüdür. Bazıları hala torunu Henry'nin (I) doğrudan Norman krallarının son çizgisi olduğuna inansa da, yine de onun çizgisi aracılığıyla yeni bir hanedan kuruldu: Warwick Evi. Ancak, elbette, büyük çaplı bir iç savaşa giren ilk Fetih sonrası kral olarak tanınır. İngiliz vatandaşlarının haklarını Anglo-Norman soyluları üzerinde tercih eden ilk kral olmasının iyi bir nedeni olduğu için 'Halkın Kralı' olarak da anılır. Böyle bir iyilik nedeniyle, tarihçiler onun saltanatını “Yeni Monarşi” olarak işaretler ve sonunda “Vexin İmparatorluğu”na yol açar.
Tarihçiler, ilk İngiliz İç Savaşı olan Kral John Savaşı'nın başlangıcına baktıklarında, genellikle nedenlerini karıştırırlar. 15. yüzyıl tarihçileri suçu Kral John'a yüklerken, sonraki tarihçiler Norfolk Dükü'nü suçladı. Nedeni de değildi. Gerçekte, Anjou & King Abelard'ın yabancı kontuydu. Abelard'ın saltanatı sırasında, yurtdışındaki askeri kampanyaları İngiltere'yi tam bir umutsuzluk içinde bıraktı. Aileler kocalarını, babalarını ve oğullarını ekonomik ölçekte kaybettiler, Winchester'daki hazine boştu, İngiliz hanelerine zar zor sürdürülebilir mallar kaldı ve kral yurtdışındayken, saraydaki güç Kraliyetten soylulara geçti. egemen lordlar olarak kendi topraklarını yönetme fırsatını kullandılar. Böyle bir güç değişimi, Anjou kontu Bertrand'a ve kralın damadına tahtı ele geçirme fırsatı verdi. Davası oldukça basitti: Oğlu Aimery'yi İngiltere tahtına oturtmak. Abelard'ın yasal olarak ilan ettiği Leydi Emma'nın bir erkek varis sağlaması durumunda mirasçı varsayımına sahip olduğunu, yaptığı gibi, o zaman çizgi Angevins'e geçecekti. Ancak Abelard yeniden evlendi ve oğlu 15 yaşındaki John kraldı.
Bununla birlikte, küçük de olsa, İngiliz halkının kutupluluğunu yansıtan başka bir olası neden daha var. O zamanlar popüler kültür - sıradan halkın kültürü - ve elit kültür zıt yönlere dönüyordu. Ortalama bir aristokrat Fransız ya da Norman kökenliydi, genellikle sadece Fransızca konuşuyordu ve Fransa'nın kraliyet sarayında yurtdışında okumuş ya da yaşamıştı. Birçoğu sonunda bir Fransız aristokrat ailesiyle veya birkaç durumda Fransız kraliyet ailesiyle evlenecekti. Son derece nadir durumlarda, Fransız aristokratları, örneğin d'Empuries ailesine geçen Cornwall Barony'sini İngiliz tımarlarını devralmaya geldi. Alt sınıfların çoğuna göre İngiliz soyluları ve kralı yabancıydı.
Alt sınıflar - köylüler, serfler, tüccarlar ve Norman öncesi şehirlerin sakinleri - kendi kültürlerini geliştiriyorlardı. Gelenekleri ve dilleri - modern İngilizcenin eski bir biçimi - aslında Norman ve Sakson'un bir karışımıydı. Bu İngilizlerden çok azı -'Anglo-Saksonlar' olarak adlandırılırlar- kraliyet sarayına girebilecek olsa da, İngiliz, "İngiltere'nin Fransız sarayı"nın onları toprakları, hakları ve ayrıcalıkları konusunda baskı altına aldığına inanıyordu. Abelard'ın seferleri sırasındaki aile kayıplarına ek olarak, bu düşmanlık elitlere ve nihayetinde Kraliyete karşı genel bir nefrete dönüştü. Saraydakiler arasında bu düşmanlığı fark eden tek kişi, Oxford kontesi kraliçe eşi Marguerite, kendisi de bir Fransız kadındı. Soyluların ve köylülerin yaşamları arasındaki bu farklılıkları fark ederek, çocuklarının İngiliz dilini ve geleneklerini anlamalarının yanı sıra krallıktaki kasaba ve mezraları sağlam bir şekilde anlamalarını sağladı. Bu yetiştirme, saltanatı sırasında Kral John'a fayda sağlayacaktır.
İç savaşın ilk aşamaları İngiltere'de değil, Burgonya'da başladı. O zaman, Kral Abelard, Fransa kralına Burgonya Dükü'ne karşı savaşında yardım etti. Abelard'ın Dijon'daki bir çatışma sırasında yakalandığı galip geleceği ortaya çıktı. Bir fidye ödenmesine rağmen, Burgonya Dükü Odo onu idam ettirdi. Suçlama vatana ihanetti - "Fransa kralına, krallığına ve Dük'e karşı" - Burgundy, halkına bir şekilde Fransa'nın çıkarlarını koruduğunu bir kez daha teyit etti. Hemen, John kral oldu. Ancak, birliklere hala savaşa devam etmeleri emredildi. Bastı ve sonunda Burgonya'yı fethettiler Dijon Antlaşması John'u Burgonya Dükü yapıyor. İngiltere'deki pozisyonunu kaybettiği ve Fransa'da daha az saygı gördüğü için Anjou kontu çileden çıktı. Kont, Abelard'ın torunu olan oğlu Aimery'nin tahtı devralması için baskı yaptı. Başlangıçta mahkemede destekçisi yoktu. Ancak Anjou, Norfolk dükünün şahsında bir destekçi buldu. Angevinler, Kraliyete karşı ilk sivil isyanı planlamaya başladılar.
Mayıs 1173'te dowager kraliçe Marguerite, Windsor'daki tüm soylulardan oluşan bir konseyi topladı ve burada John'a bağlılık sözü verdi. Norfolk kendini kralın önüne çıkardığında, ona saldırmaya kalkıştı! Neyse ki, Lord Constable ve birkaç muhafız, bıçak onu delmeden önce oradaydı. Norfolk Windsor'da tutuklandı ve gözaltına alındı, ancak daha sonra John tarafından affedildi. Malikanesine döndü ve bir daha mahkemeye dönmesi yasaklandı, Salisbury'deki ormancılık da dahil olmak üzere mallar ve araziler üzerindeki özel vergi hakları iptal edildi. Kral mahkemeden İrlanda'ya ayrıldığında, Norfolk, Anjou'lu Aimery'yi gerçek kral ilan ederek ve onu 'tahtı gayri meşru prensten almaya' çağırarak krala karşı konuşma fırsatını kullandı. Sonunda, birçoğu John'u gerçekten desteklemeyen Fransız-Norman seçkinleri, Angevin iddiasını destekledi. Kral savunmasız kaldı.
John, Munster kralına karşı savaşırken, dul kraliçe naip olarak hüküm sürdü. Norfolk'un Taç'a karşı adamlar yetiştirdiği ve soyluların çoğunun John'a karşı döndüğü haberini alan oydu. Soylu kadınlardan oluşan kendi alayı da dahil olmak üzere kraliyet topraklarından asker topladı ve onları savaş alanına bizzat götürdü. Onun, şimdi Napoli kraliçesi olan kocasının ve üvey kızının yanında savaşan ve savaş alanında birliklere komuta edebilecek güçlü iradeli bir kadın olduğu unutulmamalıdır. Marguerite, Windsor Kalesi yakınlarındaki en ünlüsü de dahil olmak üzere birçok zafer kazandı. En iyi mücevherleriyle bezenmiş, başında altın bir taç olan dowager kraliçe, Thomas, Lord Dunley ve Norfolk'tan oluşan geniş orduları geride bırakarak Windsor'u başarıyla savundu. Ancak, Londra'yı savunmada başarılı olamadı, şehir 1173 Kasım'ında Norfolk'un güçlerine düştü.
Ocak 1174'te John Galler'e indi. Sivil salgını biliyordu, ancak annesinin meseleyi halledebileceğine inanıyordu. Bilmediği şey, diğer kontların ve baronların Norfolk'tan yana olduğuydu. Varışında birlikleri, Norfolk'un baş müttefiki Glamorgan baronu tarafından sayıca çok fazlaydı. John yakalandı ve küçük bir Norman baronunun evi olan Cardigan Kalesi'ne götürüldü ve burada Büyük Sözleşme veya Magna Carta'yı imzalamaya zorlandı. Kralı anlaşmayı imzalamaya zorlayan baronların baskısı değil, yiyecek, su ve barınak eksikliğiydi. Kral, yetkilerinin bir kısmını on beş Nizamname Lordu'na (Lords Ordainer) ve "Kontların, Büyük ve Küçük Baronların ve ülkenin büyük din adamlarının ortak konseyine" - gelecekteki Parlamentoya - vermeyi kabul etti. Serbest bırakıldıktan sonra Rougemont Kalesi'ne kaçtı. Magna Carta'yı imzalamaya zorlandığında baskı altında olduğunu ilan etti. John, tüzüğü iptal ettikten sonra, Exeter ve Windsor'daki alayları Londra'yı geri almaya çağırdı. Şubat 1176'da Londra kralın eline geri döndü. Neyse ki John için, Norfolk kendisini Londra Kulesi'nde inzivaya çekmiş ve kendisini "Tüm İngiltere'nin Kralı" ilan etmişti. Norfolk hızla "tahttan indirildi" ve idam edildi. John'a Norfolk'un isyanı bir son, sadece bir başlangıçmış gibi geldi.
Angevinler hâlâ İngiltere tahtının özlemini çekiyorlardı. İngiliz soyluları hala Aimery'yi desteklerken, kralın başka güçlü müttefiki yoktu. Böylece krallığın dokusuna döndü: İngiltere'nin köylülüğü ve soyluluğu. 17 Mayıs 1177'de Kral John, Windsor Barışı'nı ilan etti. Bildiri, Yeni Monarşi'nin temeliydi. Kralın tüm düşmanlarını devletin haini ilan etti ve onları öldürenleri affetti. İkincisi, hizmetlerine giren herkese ödüller vaat ediyordu: bir serf özgürlüğünü kazanabilirdi, bir çiftçi daha fazla toprak kazanabilirdi, bir şövalye asalet unvanını alabilirdi vb. On yılın sonunda, kral, şimdi tek toprak sahibi olan Crown'u tüm İngiltere'yi başarıyla devralmıştı.
Tarihçiler onun taç giyme gününü Yeni Monarşi'nin başlangıcı olarak kabul ederler. Yeni Monarşi, Anglo-Norman yönetiminin sonunu ve İngiliz hükümdarlarının yükselişini sembolize ediyordu (hâlâ hükümdarlar Norman soyundan olsalar da). Norman olarak kabul edilen her şey, alanın kültüründen çıkarıldı. Tüm resmi belgelerde, Normandiya John'u değil, İngiltere'nin John'u olarak biliniyordu. Hatta formalite olarak Normandiya Dükü unvanını kullanmayı reddetti ve daha "İngiliz" olan Warwick Dükü unvanını benimsedi. Warwick Düklüğü artık İngiltere'de üst düzey unvan olarak kabul edildiğinden, tarihçiler genellikle John ve ailesini yeni bir hanedanın parçası olarak yerleştirir: Warwick Kraliyet Evi. Taç giydikten kısa bir süre sonra, Norman ve Fransız ailelerinin elindeki tüm baronluk mülklerine el koydu. Anglo-Normanlar ve Fransız-Norman aristokrasisi artık gerçek İngiliz asaletini yetiştirmiyordu. Yeni soyluların çoğunluğu, Normandiya'dan bir veya iki ataya sahip olmalarına rağmen İngiliz'di. Ancak “Yeni Monarşistler” ve “Eski Monarşistler” arasında önemli farklılıklar vardı: Yeni Monarşistler asil kandan değildi, çoğu İngiliz soylu ve özgür adam sınıflarından Eski Monarşistler eski soylu soylardan geliyordu. Eski Monarşistler soyluların haklarını savunurken, Yeni Monarşistler özgür şehirlerin yaratılmasını ve ortaklara daha fazla toprak verilmesini tercih etti. İki grup arasındaki tek ortak nokta, her ikisinin de serfliği tercih etmeleriydi.
1180 tarihli Magna Carta en bilinen belgedir. Pratikte kralın gücünü sınırlamasa da, kraliyet ayrıcalığının bir kısmının delegasyonu, sonunda Parlamentonun gelişmesiyle sınırlanacaktı. İki yeni konsey kuruldu: ortak konsey ve Privy Council. Ortak konsey, krallığın dört bir yanından gelen kodamanların ve din adamlarının genel bir meclisiydi. Gerçekte başka seçenekleri olmamasına rağmen, yalnızca kralın beyanlarını ve faturalarını kabul edeceklerdi. Privy Council yakın bir danışma komitesiydi. Uygulamada, krala karar vermede yardımcı oldular. Ancak, sonunda kararları verecek olan kraldı. Kral, konseyleri aracılığıyla modern bir yönetim kurdu: araziyi ilçelere yeniden böldü, shire sistemini yeniden tanıttı ve ortak konseyin vergileri kabul etme hakkını kabul etti. Magna Carta ayrıca vikont ve marques'in lortluk unvanlarını da tanıttı. İronik olarak, her ikisi de Fransa'da çok kullanıldı. Toprakların yeniden paylaşımı için gerekli görülmesine rağmen, unvanlar esas olarak Kraliyet Ailesi'nin küçük üyeleri için nezaket unvanları, savaş gazileri için ödüller ve benzeri olarak verildi. Bu unvanların çoğu, patent mektuplarıyla oluşturuldu, yani tapulara arazi mülkiyeti verilmedi. Bu, aslında, taç alanlarını mahkeme kodamanları arasında bölünmekten korudu.
Kral John'un saltanatının orta yılları barışçıl geçti. On üç yıl boyunca İngiltere altın bir çağdaydı: Londra'nın ticaret merkezlerinde gelişen ticaret krallığında dekoratif saraylar inşa edildi, Winchester & amp Rouen müziği ilk kez şapellerde ve kiliselerde çalındı ve İngiltere kralı büyüyüp büyümüştü. seleflerinin en saygı duyulanıdır. Sanatta patronaj, ara sıra ziyafetler ve turnuvalar ile İngiliz soylularının eğlencesi haline gelmişti. John, bazı çağdaşları tarafından 'Cömert' olarak tanınacaktı: Vasallarına daha büyük mülkler verdi ve onları her zamankinden daha zengin hale getirdi. Ailesine gelince, hem meşru hem de gayri meşru birçok çocuğu oldu. Onun piç çocuklarının annelerine mülkler ve unvanlar verildi: Dyfed & Glamorgan baronesleri ve kısaca Burgonya Düşesi olarak yaratılan Charolais kontesi dahil.
1193'ten itibaren İngiltere, Hıristiyan ve Hıristiyan olmayan yabancı devletlerle sürekli savaş halindeydi. 1193 sonbaharında kral, daha sonra İskoçya'nın bağımsız bir derebeyliği olan Argyll Düklüğü'nü işgal etti. Bununla birlikte, güneye Fransa'ya asker gönderdi ve burada Fransız Kralı'na Picardy Dükü'ne karşı savaşında yardım etti. Neyse ki, kralın ordusu belki de tüm Hıristiyan âleminin en güçlüsüydü. Daha sonraki tarihçilerin çoğu bunun çok daha az ve imkansız olduğuna inansa da, kralın İskoçya'daki kampanyası için 16 bin ve Fransa'da 20 bin adam yetiştirdiği bile söyleniyor. İskoçya'daki başarılı seferi, Argyll ve Orkney'i Temmuz 1194'te İngiltere'ye getirdi, 4 Ağustos 1194'te imzalanan Amiens Antlaşması ile krala verilen Picardy. Kral, Hıristiyan topraklarını kafirlerden kurtarmak için haçlı seferlerine devam etti. Birlikleri, Mantua ve Istria'yı ele geçirerek Kutsal Roma İmparatorluğu'nun güney sınırlarında güçlerle karşılaştı. Eski Leon, Castile ve Navarre krallıklarının kurulduğu İber Yarımadası'nda, kuvvetleri yarımadanın kuzeybatı kısmını fethetti. Ve kafirlere karşı birkaç kez kaybettikten sonra papanın evi olan Reims'de, eyaleti kurtardı ve araziyi Kraliyet'in bir parçası ilan etti. Fransa'da toprakları olan Müslümanlara karşı yaptığı çeşitli savaşların yanı sıra daha sonra Champagne Dükü'ne karşı yaptığı savaşla, John, Fransa'daki toprakların yaklaşık ¼'ünü kapsayan bir imparatorluk büyütmüştü.
Kral John, 1 Haziran 1206'da 49 yaşında öldü. İç savaşın eşiğinde bir krallığı miras almıştı, ancak büyük bir zenginlik ve güç imparatorluğu bıraktı. Kendi krallığını "İngiliz" yapma girişimine rağmen, birçok kültürden oluşan bir imparatorluk geliştirdi. İspanya'da tebaası ya Katolik Kastilyalılar ya da Fransa'daki Müslüman Araplardı, Fransız aristokrasisi eski topraklarını yönetmeye devam etti ve İtalya'da Alman-İtalyan vatandaşları imparatorluğa katkıda bulundu. Daha sonraki saltanatı boyunca nadiren İngilizleri kraliyet ofislerine atadı. Yine de o, zamanının en iyiliksever kralıydı. Westminster Abbey'e gömüldü. Cenazesinin olduğu gün, sokakların krallığın dört bir yanından gelen ve hepsinin "Büyük" John'a saygılarını sunan kişilerle dolu olduğu söylendi.
Referanslar
Busbee, Jr., Westley F. Mississippi: Bir Tarih . Wheeling, Illinois: Harlan Davidson, Inc., 2005.
Claiborne, J.F.H. Bir İl, Bölge ve Eyalet Olarak Mississippi, Seçkin Vatandaşların Biyografik Bildirileriyle, Cilt. 1. Jackson: Power & Barksdale, Yayıncılar ve Yazıcılar, 1880.
Higginbotham, Jay. Maurepas Kalesi. Pascagoula, Mississippi: Jackson County Tarihsel Kayıtları, 1968.
Howell, Walter G. “Fransız Dönemi, 1699-1763”, Mississippi Tarihinde, Richard Aubrey McLemore tarafından düzenlendi, Cilt. 1. Jackson: University & College Press of Mississippi, 1973, 110-136.
Rowland, Dunbar ve Albert G. Sanders, der. Mississippi İl Arşivleri: Fransız Dominion . 3 cilt Jackson, 1927-1932.
Mississippi Tarih Kurumu &kopya 2000. Her hakkı saklıdır.List of site sources >>>