Özgürlük nedir?
Son zamanlarda kızımız ve ailesini ziyaret etti. Sonra bir makalede cümleyi okudum: "Özgürlük kısıtlamaların olmaması değil, komşusu için sevgisiz yapabilme yeteneğidir" (Gerçek 4/09/49). Özgürlük, kısıtlamaların olmamasından daha fazlasıdır!
Özgürlükle ilgili bazı vaazlar duyduk ya da zaten bu konuyu kendim araştırdık. Ancak benim için bu ifadeyle ilgili özel olan şey, özgürlüğün feragatname ile ilgili olmasıdır. Tıpkı genel olarak özgürlüğü hayal ettiğimiz gibi, vazgeçme ile ilgisi yoktur. Aksine, esaret vazgeçme ile eşittir. Sınırlamalarla sürekli olarak sipariş edildiğimizde özgürlüğümüzde sınırlı hissediyoruz.
Bu, günlük yaşamda bir şeye benziyor:
"Şimdi kalkmalısın, saat neredeyse yedi!"
«Şimdi yapılması gerekiyor!»
"Aynı hatayı tekrar mı yaptın, henüz bir şey öğrenmedin mi?"
"Şimdi kaçamazsın, kendinden nefret ettin!"
Bu kalıbı, İsa'nın Yahudilerle yaptığı tartışmadan açıkça görüyoruz. Şimdi İsa, kendisine inanan Yahudilere şöyle dedi:
"Eğer benim sözümde kalırsan, sen gerçekten benim öğrencilerimsin ve gerçeği tanıyacaksın ve gerçek seni özgür kılacak." Sonra ona cevap verdiler: "Biz İbrahim'in torunlarıyız ve kimseye hizmetçi olmadık; nasıl diyebilirsin: özgür olacaksın? İsa onlara cevap verdi: «Gerçekten, size söylüyorum, günah işleyen herkes günahın kölesidir. Ancak hizmetçi sonsuza dek evde kalırken, oğul sonsuza kadar evde kalmaz. Eğer oğul seni özgür kılarsa, o zaman gerçekten özgür olacaksın " (Yuhanna 8,31: 36).
İsa özgürlükten bahsetmeye başladığında, dinleyicileri hemen bir hizmetçi ya da köle durumuna bir çizgi çizdi. Bir köle tabiri caizse özgürlüğün zıddıdır. Çok vazgeçmek zorunda, çok sınırlı. Ancak İsa dinleyicilerini özgürlük imajından uzaklaştırır. Yahudiler her zaman özgür olduklarını ve İsa'nın zamanında Romalılar tarafından işgal edilmiş bir ülke olduklarını ve çoğu zaman kölelikten önce ve hatta dış yönetim altında olduklarını düşünüyorlardı.
Öyleyse, İsa'nın özgürlükten kastettiği, izleyicinin anladığından tamamen farklı bir şeydi. Köleliğin günahla bazı benzerlikleri vardır. Günah işleyen günahın hizmetçisidir. Özgürlük içinde yaşamak isteyen, günahın yükünden kurtulmalı. Bu yönde, İsa özgürlüğü görür. Özgürlük, İsa'dan gelen, ne sağladığı, ne aktardığı, başardığı şeydir. Sonuç, İsa'nın kendisinin tamamen özgür olduğu özgürlüğünü temsil etmesiydi. Özgür olmazsan kendin için özgürlük veremezsin. Dolayısıyla, İsa'nın doğasını daha iyi anlarsak, özgürlüğü daha iyi anlayacağız. Çarpıcı bir geçiş bize İsa'nın temel doğasının ne olduğunu ve ne olduğunu gösterir.
"Böyle bir tutum Mesih İsa'da olduğu gibi hepinizde yaşıyor; çünkü Tanrı'nın figürü olmasına rağmen (ilahi doğa veya doğa), Tanrı ile eşitliği zorla tutulan bir soygun olarak görmedi (devredilemez, değerli mülk); hayır kendini söyledi (ihtişamıyla) hizmetkâr biçimini varsayarak, tamamen insan doğasına girerek ve fiziksel doğasında bir insan olarak icat ederek " (Pilippers 2,5–7).
İsa'nın doğasının göze çarpan bir özelliği, ilahi statüsünden feragat etmesiydi, ihtişamını "serbest bıraktı" ve bu gücü ve onuru gönüllü olarak bıraktı. Bu kıymetli mülkiyeti ortadan kaldırmıştır ve tam da onu kurtarıcı, özgürleştiren, özgürlüğü mümkün kılan, başkalarına özgürlüğe yardım edebilen Kurtarıcı olmaya hak kazanmıştır. Bu ayrıcalıktan feragat, özgürlüğün çok önemli bir özelliğidir. Bu gerçeği daha derinden ele almak zorundaydım. Paul'den iki örnek bana bu konuda yardımcı oldu.
"Yarış pistinde koşanların koştuğunu bilmiyor musun, ama sadece bir tanesi zafer fiyatını alıyor mu? Şimdi bunu alabilecek şekilde koş!" Tüm ilişkilerde yoksunluk, geçici bir çelenk alacak olanlar, ama bizler geçilemez bir şey " Korintoslular 1: 9,24-25).
Bir koşucu bir hedef belirledi ve bunu başarmak istiyor. Biz de bu çalışmaya katılıyoruz ve feragat etmek gerekiyor. (Herkes için Umut çevirisi, feragatin bu pasajında konuşur) Bu sadece küçük bir feragat değil, aynı zamanda "bütün ilişkilerden kaçınma" ile ilgilidir. Tıpkı İsa'nın özgürlüğü aktarabilmek için çok şeyden vazgeçmesi gibi, biz de özgürlüğü aktarabilmemiz için birçok şeyi bırakmamız isteniyor. Sonsuza dek kalan ölümsüz bir çelenk yaratan yeni bir yaşam yoluna çağrıldık; hiç bitmeyecek ya da gitmeyecek bir şan için. İkinci örnek birinciyle yakından ilgilidir. Aynı bölümde açıklanmaktadır.
"Özgür bir adam değil miyim? Elçi değil miyim? Rab İsa'mızı görmedim mi? Siz Rabbetteki işim değil misiniz? Yeme ve içme hakkına sahip elçiler değil miyiz?" (1 Korintliler 9, 1 ve 4).
Paul kendini burada özgür bir adam olarak tanımlıyor! Kendisini İsa'yı gören, bu kurtarıcı adına hareket eden ve net olarak görünür sonuçları olan biri olarak tanımlıyor. Aşağıdaki ayetlerde, diğer tüm elçiler ve vaizler gibi, müjde vaaz ederek hayatını kazanmaya hak kazandığı bir hak, bir hak tanımlamaktadır. (Ayet 14) Paul bu ayrıcalığı bıraktı. Bu feragat yoluyla boş bir alan yarattı, böylece kendini özgür hissetti ve kendine özgür bir insan diyebilirdi. Bu karar onu daha bağımsız hale getirdi. Philippi'deki belediye hariç, bu yönetmeliği tüm belediyelerle birlikte uygulamıştır. Bu topluluğun fiziksel refahıyla ilgilenmesine izin verdi. Ancak bu bölümde artık biraz garip görünen bir yer buluyoruz.
Diyerek şöyle devam etti: "Çünkü kurtuluş mesajını vaaz ettiğimde, bununla övünmem için hiçbir nedenim yok, çünkü bir zorlama altındayım; kurtuluş mesajını vaaz etmezsem bir sıkıntı beni vuracaktı!" (Ayet 14).
Paul, özgür bir adam olarak burada yapması gereken bir zorunluluktan söz ediyor! Bu nasıl mümkün oldu? Özgürlük ilkesini belirsiz mi gördü? Bence onun örneği sayesinde bizi özgürlüğe yaklaştırmak istedi. Daha fazla okuyalım:
"Çünkü bunu sadece kendi özgür irademle yaparsam, Ücretler (hakkı); ama istemeden yaparsam, sadece emanet olduğum bir görevdir. Peki maaşım nedir? Böylece, kurtuluş mesajının vaizi olarak bunu ücretsiz olarak sunuyorum, böylece kurtuluş mesajını vaaz etme hakkımı kullanmıyorum. Çünkü ben bütün insanlardan bağımsız olmamıza rağmen (ücretsiz), kendilerinin çoğunu kazanmak için kendime hizmet ettim. Ama bütün bunları şifa mesajı uğruna yapıyorum, böylece bende de paylaşabiliyorum " (I.Korintliler 1: 9,17-19 ve 23).
Pavlus Tanrı tarafından görevlendirildi ve bunu yapmak için Tanrı tarafından taahhüt edildiğini çok iyi biliyordu; yapmak zorundaydı, bu konuda gizlice kaçamadı. Kendisini bu görevde, ödeme iddiası olmadan bir hostes veya yönetici olarak gördü. Ancak bu durumda, Paul boş bir yer edindi, bu zorunluluğa rağmen özgürlük için geniş bir oda gördü. İşinin tazminatından kaçındı. Hatta kendini bir hizmetçi ya da köle yaptı. Koşullara adapte oldu; ve Müjde'yi ilan ettiği insanlar. Tazminattan feragat ederek, daha birçok insana ulaşmayı başardı. Mesajını duyan insanlar mesajın kendi içinde bir amaç, zenginleşme veya aldatma olmadığını açıkça görüyorlardı. Dışarıdan, Paul sürekli baskı ve zorunluluk altında olan birine benziyor olabilir. Fakat Paul'un içinde bağlı değildi, bağımsızdı, özgürdü. Bu nasıl oldu? Bir anlığına birlikte okuduğumuz ilk kutsal yazıya geri dönelim.
"İsa onlara cevap verdi:" Gerçekten, size söylüyorum: günah işleyen herkes günah işçisidir. Ama hizmetçi sonsuza dek evde kalmaz, oğul sonsuza kadar orada kalır " (Yuhanna 8,34: 35).
İsa burada "ev" ile ne demek istiyordu? Bir ev onun için ne anlama geliyor? Bir ev güvenliği iletir. İsa'nın babasının evinde Tanrı'nın çocukları için birçok dairenin hazırlandığını ifade edelim. (Yuhanna 14) Pavlus onun Tanrı'nın çocuğu olduğunu, artık günah işlemenin kölesi olmadığını biliyordu. Bu pozisyonda güvendeydi (Mühürlü?) İşi için tazminattan feragat etmesi onu Tanrı'ya ve sadece Tanrı'nın taşıyabileceği güvenliğe çok yaklaştırdı. Paul bu özgürlük için çok çalıştı. Ayrıcalıktan vazgeçmek Pavlus için önemliydi çünkü ona Tanrı'nın güvenliği ile gösterilen ilahi özgürlük verdi. Pavlus bu güvenliği dünyevi yaşamında tecrübe etti ve Tanrı'ya tekrar tekrar ve sözleriyle mektuplarında teşekkür etti "Mesih'te" işaret etti. İlahi özgürlüğün ancak İsa'nın ilahi halini terk etmesiyle mümkün olduğunu derinden biliyordu.
Birinin komşusuna olan sevginin feshi, İsa'nın kastettiği özgürlüğün anahtarıdır.
Bu gerçek bizim için her gün daha da netleşmeli. İsa, havariler ve ilk Hıristiyanlar bize bir örnek bıraktılar. Ayrılmalarının geniş daireler çizeceğini gördüler. Birçok insana, başkalarına olan sevginin feshi ile dokunuldu. Mesajı dinlediler, ilahi özgürlüğü kabul ettiler, çünkü Paul'un söylediği gibi geleceğe bakıyorlardı:
“... kendisi, yaratılış, geçiş köleliğinden kurtulacağına Tanrı'nın çocuklarının yüceltme durumunda sahip olacağı özgürlük. Tüm yaratılışın hala her yerde iç çektiğini ve acı ile yeni bir doğum beklediğini biliyoruz. Ama sadece onlar değil, aynı zamanda zaten ilk hediye olarak ruha sahip olan kendimiz de, beklediğimizde iç çekiyor (tezahür etme), yani hayatımızın kurtuluşu " (Romalılar 8,21-23).
Tanrı çocuklarına bu özgürlüğü verir. Tanrı'nın çocuklarının aldığı çok özel bir pay. Tanrı'nın çocuklarının hayır kurumlarından vazgeçmesi, güvenlik, sükunet, huzurdan ve Tanrı'dan gelen huzurla telafi edilmekten daha fazladır. Bir kişi bu güvenlik duygusuna sahip değilse, o zaman bağımsızlık arayışı içindedir; Kendisine karar vermek istiyor ve bu özgürlüğü çağırıyor. Ne kadar kötülük doğdu? Özgürlüğün yanlış anlaşılmasından kaynaklanan acı, sıkıntı ve boşluk.
"Yeni doğan çocuklar gibi, hassas, katkısız süt ister (bu süt özgürlüğü diyebiliriz), aksi takdirde Rab'bin nazik olduğunu hissettiyseniz, mutluluğa dönüşebilirsiniz. Ona gelin, insanlar tarafından reddedilen, ancak Tanrı'nın önünde seçilen canlı taş değerlidir ve ruhsal bir ev olarak canlı taşlar gibi inşa edilmenize izin verin (bu güvenliğin devreye girdiği yerde) manevi kurbanlar yapmak için kutsal bir rahipliğe (bu feragat olur) İsa Mesih aracılığıyla Tanrı'ya hoş gelir! " (I. Petrus 1: 2,2-6).
Eğer ilahi özgürlüğü ararsak, o lütufta ve bilgide büyürüz.
Son olarak, bu vaaz için ilham bulduğum makaleden iki cümle alıntı yapmak istiyorum: «Özgürlük, kısıtlamaların olmaması değil, bir kişinin komşusu için sevgisiz olmadan yapabilme yeteneğidir. Özgürlüğü zorlamanın yokluğu olarak tanımlayan herkes, insanların güvenlik içinde dinlenmesini engeller ve hayal kırıklığı yaratır.
Hannes Zaugg tarafından