Terk edilmiş, atılmış olan Baudelaire, bu yalıtılmışlığı üstlenmek istedi. Katlanmak zorunda kalmasın diye, hiç olmazsa bu kendinden olsun diye yalnızlığı kendisi talep etti. Bireysel varoluşunu örten perdenin apansız sıyrılmasıyla başka biri olduğunu hissetti, ama bu başkalığı aşağılanma, hınç ve gurur içinde olumladı ve benimsedi. Bundan böyle, inatçı ve kederli bir anında hiddetlenip başka biri kıldı kendini: birlikte tek bir kişi oldukları ve kendisini başından atan annesinden başka biri; kaygısız ve kaba arkadaşlarından başka biri; yalnızlığın en uç noktaya taşınmasının verdiği hazza varıncaya dek biricik, dehşete varıncaya dek biricik hissetti kendini, öyle hissetmek istedi.