Yazar Anne Lamott tarafından paylaşılan ünlü bir hikayede, çocukluğundan, erkek kardeşinin kuşlarla ilgili bir rapor üzerinde çalışmayı, ödevin tesliminden önceki geceye kadar ertelediği bir zamanı hatırlıyor. Umutsuzluk içindeydi, “Mutfak masasında gözyaşlarına yakın, ciltli kağıtlar, kurşun kalemler ve kuşlar üzerine açılmamış kitaplarla çevrili, önündeki görevin büyüklüğüyle hareketsiz halde” oturuyordu.
Bu noktada çocuğun babası yanına oturdu, kolunu omzuna attı ve bazı teselli ve öğütler verdi:
“Kuş kuş dostum. Kuş kuş al.”
Bu anekdotu on yıl önce okuduğumdan beri, “Kuş kuş al”, McKay hanesinde en sık tekrarlanan özdeyişlerden biri haline geldi.
Hayatta çoğu zaman, belirli girişimlerin büyüklüğü karşısında bunalmış hissederiz – yapılacaklar listemizdeki çok sayıda giriş, profesyonel bir projenin gerektirdiği zorlukların büyüklüğü veya olmak için kendimizle ilgili değiştirmemiz gereken şeylerin genişliği ile gözümüzü korkuturuz. olmak istediğimiz insanlar.
Yapılması gereken o kadar çok şey var ki ve görevlerin doğası o kadar sıkıcı ya da talepkar ki, hepsini bitirme ihtimali imkansız geliyor. Daha başlamadan hareketsiz kalarak felç oluyoruz.
Kollarınızı her şeyin etrafına sarmaya çalışmak, sonunu baştan görmeye çalışmak yerine, onu parçalara ayırın. Tek bir parçaya odaklanın. Yapabileceğiniz bir sonraki işlem nedir? Bunu nakavt edin. Bir sonrakine geçin.
Her şeyi adım adım atın.
Isırarak ısır.
Kuş kuş.