Şehir ışık denizine batmış gibi göründüğü saatlerde, dünyayla bağları da kopuyor ve duvara yansıyan bir resim oluyordu. Orada gece boyunca olup bitenlerden haberleri olmayan binlerce insanın yaşadığını biliyordum.
Bu anlatacağımın Selim Işık’la ilgisi yok.
Bir zamanlar deli gibi âşıktım. Bana hak verin! İnsan ona, nasıl âşık olmazdı? . Denizaşırı bir köyde otururdum. Her akşam beraber dönerdik. Ne yalan söyleyeyim, benim aşkım tuhaftır. Halbuki, böyle olmamalıdır, insan yıldırımla vurulmuş gibi âşık olmalı, sonra muvaffak olmak için bir şeyler icat etmelidir.
Yeni bahçıvan uzun saçlı ve saçlarını kumaş bir şeritle toplayarak atkuyruğu yapmış olan bir delikanlıydı. Şimdi, bir elinde süzgeçli kovasıyla yoldan çıkıyor, öteki elini de ağırlığı dengelemek için havaya kaldırıyordu.