Toby Fleishman’a 15 yıllık evliliğin ardından karısı Rachel’dan neden ayrıldığını sorarsanız, bir zamanlar sevdiği kadının bencil, katı kalpli, sosyal tırmanışçı bir kariyerist haline dönüştüğü konusunda ısrar edecektir. Ayrıca, ihmalkar ve sorumsuz bir anne olarak onun için bir dava açabilir. Rachel, yaz başında iki çocuğunu bırakıp bir yoga merkezine gittiğinde ve iz bırakmadan ortadan kaybolduğunda, işleri Toby’ye bırakarak kendi davasına yardım etmez.
Taffy Brodesser-Akner’ın ilk romanının dörtte üçünden fazlası için Fleishman’ın başı belada ve sekiz bölümlük TV uyarlamasının dörtte üçünde tek duyduğumuz Toby’nin anlatımı. İş, çocuk bakımı krizi ve bekar bir ebeveyn olarak flört ederken, onun “başı belada olan Flaman” olduğuna inandırıldık. Geç bir ters atış aksini gösterene kadar. Brodesser-Akner, senaryoyu dönüştürücü bir etkiye sahip bir perspektif kaymasıyla çevirir.
Görünüşe göre, Toby’nin Rachel hakkında sattığı anlatı, erkeklerin kadınların algılanma biçimini nasıl şekillendirdiğine dair bir eleştiri için zekice bir sis perdesi. Kendinizi bir annenin çocuklarını nasıl haftalarca herhangi bir açıklama veya iletişim olmadan hayalet olarak görebileceğini sorarken bulduysanız, yalnızca Brodesser-Akner’ın amacını kanıtlıyorsunuz. Neden Toby’nin tarafını tutmaya bu kadar hazırız? Neden şüphenin yararını Rachel’a uzatmıyoruz? Kariyer hırsı olan anneler söz konusu olduğunda toplum neden yargılarında bu kadar aceleci? Bir noktada Rachel, Hilary Clinton’ın 2016 cumhurbaşkanlığı seçimlerini kazanmak için halkın kendisine duyduğu nefretin üstesinden gelip gelemeyeceğini merak ettiğinde, bu, kadınların anlatılarının kontrolünü nasıl kaybedebileceklerini yansıtıyor. Bunu, Fleishman’ların ergenlik çağındaki kızı Hannah, müstehcen bir fotoğrafını mesaj attığı için yaz kampından atıldığında ve bunu herkesle paylaşan çocuk disiplinli olmadığında bile görüyoruz.
Bakış açılarını değiştirmek, empatiye dayanan güçlü bir ilişkisel araçtır. Profil yazarı olarak çalışmış olmak GQ Ve New York Times, Brodesser-Akner, özneyi nasıl gördüğü ile öznenin kendisini nasıl gördüğü arasında denge kurmanın öneminin farkındadır. Gwyneth Paltrow, Britney Spears ve Justin Bieber’ın kilisesi hakkındaki hikayelere getirdiği bakış açısının aynısını, orta yaşa girerken toplumsal beklentiler, sınıf kaygıları ve azalan benlik duygusuyla boğuşan yetişkinlerle ilgili bir hikayeye getiriyor. Aynı mesajı farklı bir ortama aktaran Brodesser-Akner, bize – saflıktan ziyade – saf bir uyarlama veriyor. Kitabın kapak resmi olan ters çevrilmiş bir Manhattan silüeti, açılış çekiminde yeniden yaratılmıştır: kameranın eğimi, dünyası alt üst olan bir çift için bir alamet gibi hissettirir. Ters çevrilmiş çerçeve, her bölümde görsel bir motif olarak tekrarlanarak, serbest düşüşteki bir adamın çarpık perspektifini ve yaklaşmakta olan perspektif değişikliğinin sinyalini veriyor.
Netleşen şey, Toby’nin kendini resmettiği gibi hassas, üzerine düşen, suçsuz bir kurnaz olmadığıdır. Rachel, ona düşman olduğu tamamen suçlu taraf da değil. Bir boşanma hikayesinin yalnızca bir tarafını duyduğunuzda, bakış açısı, kendi kendine hizmet eden gündem tarafından göz kırpılır. Gerçekte, Toby, iğdiş edilme duyguları acıya dönüşen gergin, haklı, kendine güvenmeyen bir doktordur – eğer varsa, Jesse Eisenberg için özel olarak hazırlanmış bir rol. Rachel, mütevazi başlangıçlardan başlayıp zirveye ulaşan, jilet gibi keskin bir sarışın bob ile yükseklerde uçan bir tiyatro ajanıdır – eğer varsa, Claire Danes için özel olarak hazırlanmış bir rol. Bir terfi için devredildikten sonra, Rachel kendi yetenek ajansını kurdu. Toby, büyük paralar kazanabilmek için günlük ebeveynlik görevlerini üstlendi.
Bu, Rachel’ın hırsı ve Toby’nin hırs eksikliği uzlaşmaz bir fark haline gelene kadar devam etti ve bu, ona apaçık bir yeniden yönlendirilmiş mağduriyet vakasında mağdur taraf sıfatını verdiğine inandı. Serinin bir noktasında, bir kopyası Portnoy’un Şikayeti komodinin üzerinde duran, onu rahatsız eden erkeksi nevrozlara tanıklık ediyor. Philip Roth’un romanının başkahramanı Alexander Portnoy Yahudiydi, azgındı ve erkeksi bir öfkeyle doluydu – Toby’den farklı değildi. Toby’nin karaciğer doktoru olması bir yana, 1969 tarihli kitaptan tartışmalı bir sahneye kurnazca bir selam olarak görülebilir.
Roth’un, 2011’deki gergin evliliğini anlamlandırmak için kurgusal ikinci kişiliğinin erkek-çarpık bakış açısını kullandığı yer. Bir Erkek Olarak Hayatım, Brodesser-Akner, Toby ve Rachel’ın evliliğine dair daha dengeli bir otopsi raporuyla feminist bir tür çürütme sunuyor. Dengenin anahtarı, bir zamanlar dergi yazarı olan, şimdi ise aracı olarak hareket eden bir banliyö annesi olan kendi kurgusal ikinci kişiliği Libby’dir. Toby’nin kolej arkadaşı olarak işe bir sondaj tahtası olarak başlar. Onun şikayetlerini duymak, aklını kendi gergin evliliğinden uzaklaştırır. Eski gazetecilik atasözünü yeniden öğrenmesi sağlanana kadar doğal olarak Toby’nin tarafını tutuyor: her hikayenin her zaman iki tarafı vardır. Libby’nin iç monoloğu, dışarıdan birinin bakış açısını sunar. Lizzy Kaplan’ın dizideki karakterli seslendirmesiyle ifade edilen bu, metni tazeliyor, hatta zenginleştiriyor. Caplan, satırlarını harika bir zamanlama duygusuyla, metnin ironileriyle iyi uyum sağlayarak, ızgara etkisi olmayan nadir bir dış ses örneğinde sunar.
Geçmişe dönüşlerle, dizi bizi baştan sona Toby ve Rachel’ın evliliğinde doğrusal olmayan bir tura çıkarıyor. Altı bölüm boyunca, Toby’nin Rachel MIA ile tek taraflı bakış açısına odaklandık. Toby’nin eski karısının kusurları hakkında arkadaşlarına laf atmasını, çocuklarının terk edilme korkusunu yatıştırmak için Hamptons’ta bir hafta sonu için işten izin almasını ve yenilenen bekar statüsünün göründüğü gibi kadınların geçit törenine uygun hale gelmek için çabalamasını izliyoruz. flört uygulamalarına her giriş yaptığında ilgisini çekmek için. Libby’nin tüm hikayeye sahip olmadığını anlaması yedinci bölüme kadar sürer. Sonunda Rachel’ın tarafını duyduğumuzda, anlatıda fena halde eksik olan dengeyi hissediyoruz. “Me-Time” başlıklı bölüm, ilk hamileliğinin travmasını ortaya koyuyor, evliliklerinde sürtüşme yaratan tartışmaları sıralıyor ve üç haftalık yokluğunu açıklıyor.
Perspektifin tersine çevrilmesi, şimdiye kadar bizi besleyen anlatıyı oldukça dramatik bir şekilde yeniden yönlendiriyor. Rachel’ı yeni bir ışıkta görüyoruz. Çocukken öksüz kalan Rachel, duygusal olarak mesafeli bir büyükanneyle büyüdü. Bu yüzden kendisini güvende, görünür ve istikrarlı hissettiren güvenli ilişkiler için can atıyor. Yahudiydi ama bir Katolik okuluna kaydoldu. Bu yüzden uyum sağlamakta zorlanıyor. Sınıf arkadaşlarının çoğu gibi paralı biri değildi. Bu yüzden dış refah belirtilerine takıntılı. Libby’nin dizide tanımladığı gibi, “Onu yabancı yapan şeyin parasızlık ve yakınlık olmadığını anladı. Yakınlık ve para eksikliği, onda bir yabancının çaresizliğini yaratmasıydı.
Toby’nin vicdansız olduğunu ilan ettiği eksiklikler daha az öyle görünüyor. Ona Big Pharma’da milyon dolarlık bir iş teklifi aldığında, onu herhangi bir ahlaki uzlaşmaya zorlamaz, sadece bir iyilikten para kazanır. İlk seferinde Toby’nin bakış açısıyla nöbetçi doktorun suyunu izinsiz olarak kırdığını duyduğumuzda, ancak ikinci kez onun gözlerinden tekrar olmasını izlediğimizde, travma çok daha yıkıcı hissettiriyor ve onun çalışmaya olan güçlenen bağlılığı daha anlaşılır hale geliyor. Üç hafta boyunca yeryüzünden düştüğünde çocuklarını terk etmemişti. Sinir krizi geçirdi ve zamanın nasıl geçtiğini anlamadı. Gösteri, kamera çalışması ve kurgu aracılığıyla, bir kadının sığır filetosu çıkardıktan sonra paket yemek siparişi vermesinin ve giderek daha derin bir depresyon sarmalına batmasının uzamsal-zamansal yönelim bozukluğunu taklit ediyor. Bu ezici umutsuzluk duygusu, Danimarkalıların titreyen alt dudağında, yüz buruşturmalarında ve yıkıcı feryatlarında tüm gücüyle kendini gösteriyor. Danimarkalılar gerçekten Hollywood’daki en çalışkan ağlayan suratlara sahip.
Ancak romanda olduğu gibi, geçiş biraz geç gelir ve pariteyi alt üst eder. Rachel’ın Toby tarafından nasıl algılandığı, erkek merkezli anlatıların çarpık bakış açısına ve kadınların buna nerede uyduğuna değiniyor. Brodesser-Akner, “Birinin bir kadını dinlemesini sağlamanın tek yolu, onun hikayesini bir erkek aracılığıyla anlatmaktır” diye yazmıştı. “Truva atından bir adama dönüşürsen insanlar seni umursar.” Ancak romanın başarısı, Rachel’ın bakış açısına Toby’ninki kadar eşit, hatta daha büyük bir vurgu yapmalıydı. Dahası, Toby ile vakit geçirmek, aynı şeyi Rachel ile yapmaktansa bir angarya haline gelir. O sadece çok daha büyüleyici bir karakter. Yine de hikayesi kısa sürüyor.
Yazarların kendi romanlarını uyarlamalarına izin vermek, aslına uygunluk ve kaynak malzemenin hakkını verme konusundaki endişeleri azaltabilir. Ancak orijinal sesi bir kol mesafesinde tutmak ve başka bir yaratıcı sesi getirmek, kaynak materyali anlayışımızı derinleştiren daha güçlü görsel seçimlere ve daha zengin bir bakış açısına yol açabilir. Bir uyarlama, bir kişinin bir öykü okumasının kodlanması değilse nedir?
Prahlad Srihari bir film ve popüler kültür yazarıdır. Bangalore’de yaşıyor
İfade edilen görüşler kişiseldir
HT Premium ile sınırsız dijital erişimin keyfini çıkarın
Okumaya devam etmek için Şimdi Abone Olun