1970'lerde ve 80'lerde Baltimore, Freddie Gray'in Baltimore'u gibi, genç Siyah erkeklerin cesur olmasını istedi. Her gün. Ve doğup büyüdüğüm Orta Atlantik liman kasabasının sokaklarında savaşan cesareti öğrendim.
İlk sokak kavgamı apartmanın önünde hüzünlü bir şekilde duran salkım söğüt ağacının altındaydım. Yalnız değildim. Yanımda, mahallemizi işgal eden bu kötü adamlarla savaşmama yardım etmeye gelen, savaşta sınanmış savaşçılar vardı.
Bugün, bireyler “kötü adamlar” veya “kötü adamlar” olarak nitelendirildiğinde kendimi hüsrana uğratmış buluyorum. İnsanlar karmaşıktır ve hepimizin bir hikayesi vardır. Hepimizin yaptığımız şeyi yapmak için bir nedeni var.
Ama bunlar yasal kötü adamlardı.
Tek bir görevle mahalleme gelen kötüler. Gezegenimizin toplam yıkımı.
Kapımdan dışarı fırladım ve operasyon üssümüz olarak hizmet eden ağacın arkasına daldım. İstilacıların bilmediği şey, uçma gücüne sahip olduğumdu. Görünmezliğim, kinetik enerji patlamalarım ve zihin okuma gücümle birlikte bu, bize zarar vermek isteyen tüm düşmanlar için beni zorlu bir düşman yaptı.
Oğlum T'Challa'yı önce harekete geçmesi ve düşman hakkında keşif yapması için gönderdim. Storm bizim için bir bulut örtüsü yarattı. Cyborg, onları yavaşlatmak için bilgisayar sistemlerine girdi. [i] Sonunda, siyahları yeniden köleleştirmeye çalışan şeytani uzaylı Klansman'dan annemi kurtarırdım. Güçlü büyük büyücüleriyle yüz yüze dururken, binamın ön kapısından şunu duydum:
"Poopee! Akşam yemeği!"
Annemin sesi beni yemek masamıza ve gerçeğe geri çağırıyor.
Cesareti ilk öğrendiğim ırkçı süper kötü uzaylılarla savaşmaktı. Ya da daha spesifik olmak gerekirse, cesareti ilk kez hayal gücümde öğrendim. Otuz yılı aşkın bir süre sonra, zihnimde yarattığım dünyalara geri çekilmemdeki ironiyi anlıyorum. Bu hayali cesur yolculuklar bir hayatta kalma taktiğiydi - sekiz yaşındaki benliğimin girişmekten çok korktuğu gerçek savaşlardan zihinsel bir kaçış.
Annem ölüyordu. Babam tarlasındaki ırkçılık yüzünden işini yeni kaybetmişti. Ve hepsi benim için çok fazlaydı. Sekiz yaşımdan on bir yaşındayken annemin ölümüne ve hatta babamın da geçeceği gençlik yıllarıma kadar, sahip olduğum tek gerçek süper gücü, hayal gücümü kullandım. Hayatımın gerçeği dayanılmaz hale geldiğinde kolayca daha güvenli bir dünyaya atladım - kaybın ve ırkçılığın acı ve kederinden kaçabileceğim. Ya da belki hayal gücümde, iyileşmek ve savaşmak için çalışacak cesarete ve araçlara sahiptim. O maceraları özlüyorum. Hala hayal ettiğim karakterleri yazdığım, güçlerini anlattığım, hatta eskizlerini çizdiğim eski defterlerim var. Dünyayı yüzlerce kez kurtardım.
Bir yetişkin ve bir baba olarak, arka bahçemize bakmama ve kızlarımı dışarıda oynarken görmeme izin verdiği için kahvaltı masamda yazmaktan zevk alıyorum. Bazen futbol oynuyorlar. Bazen sadece şarkı söyleyip dans ediyorlar. Ama bazen onların etrafta koşuşturup başkalarıyla sadece gözlerinin görebileceği şekilde konuştuklarını görüyorum. Maceraları kulağa daha çok Nancy Drew gizemleri veya Harry Potter masalları gibi geliyor çünkü aslında çizgi roman dışında şeyler de okuyorlar (babalarının gençliğinin aksine). Ve gülümsüyorum çünkü hayal gücü yaşıyor!
Genç aktivistlere iletmeye çalıştığım mesaj bu. Baskıya ve korku dolu nefrete karşı çıkmak anahtardır. Adaletsizlik karşısında eleştirel ret esastır. Ama farklı bir şey hayal etme yeteneğine sahip olmalıyız ve kendimizi o farklı bir şeyi inşa etmek için çalışırken hayal etmeliyiz. Dini geleneklerimizin kehanet niteliğinden yararlanıyoruz - ve haklı olarak - ama aynı zamanda inançlarımızın yaratılış anlatılarından da yararlanmalıyız.
Uzun zamandır ulusumuzdaki ondokuz-altmışların aktivizmine çekildim. Martin King, Ella Baker, Stokely Carmichael, Bayard Rustin, Cesar Chavez ve Dolores Huerta gibi isimler bana çocukken öğretildi ve o zamandan beri tanık bulutumda benimle birlikte yürüdüler. Onlar ve diğer aktivistler aracılığıyla “Halkın Gücü” ifadesini öğrendim. Çocukken bunu “Halka Süper Güç!” demek için değiştirmiş olabilirim. dünyayı ayağa kaldırmaya çalışan üzgün ağaçların etrafında uçarken.
Ama biz ABD'de “Halkın Gücü”nden söz ederken, aynı zamanda Fransa'da aktivistlerin ve sanatçıların popüler bir tabiri “ L'imagination au pouvoir !” idi. “Hayal gücüne güç!”
Bu doğru. Hayal gücümüzde çok fazla güç var. Cesur olmayı orada öğrendim. Ve orada, yoksulluk ve evsizler etrafında cesurca yeni bir şeyler inşa etmek için planlar çizebileceğimize inanıyorum.
Aşağıda, birlikte hayatımızın karmaşık bir yönü hakkında karmaşık bir dans var. Belki de bu kitapta birbirinin ayağına basmadan ritmi korumaya çalışan ve güzel bir şey yapmaya çalışan üç “dans eden çift” vardır.
İlk dans gerçekle hayal arasındadır. Kafamda, kalbimde ve çevremdeki dünyada yer alan çocukluk oyunlarım gibi, bu kitap da çalışırken ve sokakta yürürken tanık olduğum acı verici gerçek deneyimler ile belki de benim işleme biçimim olan hayali eylemler arasında dans ediyor. ne gördüm. Kitabın bu kısmı uzun zamandır hayatı şiir yoluyla işlemeye çalıştığım için mısralarla anlatılıyor. Belki işlemekten daha fazlasıdır – belki de dua ve umuttur.
Neyin gerçek neyin hayal olduğuna karar vermeyi size bırakıyorum.
İkincisi, hikaye kitapta yer alan iki edebi tür - şiir ve nesir arasında bir danstır. Şiir bir manzum romandır ve Mozaik bir kurtuluş hikayesi anlatır. Düzyazı, bu yolculuk ve hepimizin içinde bulunduğu yolculuğun teolojik bir yansımasıdır. Birlikte, bir Theopoetic oluştururlar. En iyi sanatlar gibi, çeşitli şekillerde yorumlanıp tanımlanabilen bu harika kelime için kredi alabilmeyi çok isterdim. Bunu sanat ve teolojinin ilham verici kesişimi olarak görüyorum. Teolojik çalışmayı yalnızca bilimsel, yasal veya aşırı açıklayıcı bir yoldan ziyade şiirsel bir paradigmadan yapma çabası.
Son olarak, muhalif iniş okumayı seçebilirsiniz: pratik veya manevi gözlerle (tercihen her ikisi de olsa) bir taban teolojisi . Belki de bu sayfalara girecek ve evsizliğin trajedisi karşısında kalbinizin kırılmasına ve hareket etmesine izin vereceksiniz. Belki bu, toplumumuzda kronik evsizliğe bir son vermek için gereken ağır (ancak yapılabilir) kaldırmaya ellerinizi eklemenize yol açacaktır. Veya metni manevi bir bakış açısıyla ele alabilirsiniz. Yazıda, birçok yönden ana karakterin dışa ve aşağıya yolculuğunun istemeden bir tür ruhsal alegori haline dönüştüğünü buldum. Burada kahramanın yolculuğu aşağı doğru, hayatın, özgürlüğün ve Tanrı'nın bulunduğu yer.
Belki de bu okuma biçimleri sizin için vizyona girip çıkacaktır.
Bu küçük kitabı nasıl alırsanız alın, lütfen onu okuduğunuz için derin minnettarlığımı bilin.
Önsözün son bir hikayesi: Bu projenin erken bir versiyonunu, diğer yazarların çalışmalarını tanıtmalarına yardım etmede çok başarılı olmuş bir beyefendiyle paylaştım. Zamanı ve geri bildirimi konusunda cömertti. Yine de biz konuşurken duraksadı ve son önerisini paylaşıp paylaşmayacağını tarttığını anlayabiliyordum. Sonunda yapar ve şunu söyler: "Eğer protesto kısımlarını ve tüm Siyah şeyleri çıkarırsanız, kitap daha başarılı olabilir ve daha geniş bir okuyucu kitlesi kazanabilir."
Hemen, sevgili kız kardeşim parlak Ruth Naomi Floyd ile baştan çıkarıcılardan ve eleştirel sanatçının zorlu yolculuğundan bahsettiği bir sohbete geri döndüm. “Güzel olabilir ve üzerinde Tiffany'nin elmasları olabilir, ama kim olduğun olamıyorsan yine de kelepçeli” diyerek hiç unutamadığım bir görüntü paylaştı.
Daha fazla güce, paraya ve nüfuza doğru yükselme eğilimi, kim olduğumuzdan ve sanatçılar olarak – aslında insanlar olarak – üretmek istediklerimizden her zaman var olan bir uzaklaşmadır.
Aşağıdakilerin çoğu dağınık. Bunların çoğunu yazmak ve hayal etmek rahatsız ediciydi (ve bazıları tanık olmaktan rahatsızdı). Yine de, hikayenin çoğu noktası özgürlükle ilgilidir. Bunu özgürce yazmak istedim ki başkaları özgür olabilsin. O yüzden özgürce veriyorum.
[i] T'Challa/Black Panther ilk olarak Marvel Comics'te göründü ve Stan Lee ve Jack Kirby tarafından yaratıldı. Storm aynı zamanda Marvel çizgi romanlarından bir karakterdir ve Len Wein ve Dave Cockrum tarafından yaratılmıştır. Cyborg, Marv Wolfman ve George Pérez tarafından yaratıldı ve ilk olarak DC çizgi romanlarında göründü. Bu üç erken dönem Siyah çizgi roman karakteri hayal gücümü yakaladı ve bana çocukken ilham verdi. Hala yapıyorlar.