Çok az yazar, 54 yıl önce, bu hafta 49 yaşındayken ölen Shirley Jackson kadar kısa sürede bu kadar etkili oldu. Geride bıraktığı eser, pek çok okuyucu tarafından sevilmekle kalmıyor, aslında çok güzel bahse giriyordum. Herkes onu çok okumuş, en azından O Bir Hikaye - ve sadece o değil çok sevdiğim favorilerimden biri ama aynı zamanda Ottessa Moshfegh'den Carmen Maria Machado'ya, Jonathan Lethem'den Stephen King'e kadar yaşayan en iyi yazarlarımızdan bazılarına ilham verdi ve onları etkiledi. Bu yüzden, onu henüz okumadıysanız ve biraz dürtmeye ihtiyacınız varsa veya sadece etki ağını birkaç kademe dışarıya doğru izlemek istiyorsanız, işte Shirley Jackson'ın parlaklığı üzerine yazan birkaç harika yazar.
Carmen Maria Machado:
Eve, Philly'ye döndüğümde, bir kopyasını aldım. Hill House'un Laneti ]. Ve ben onu yedim. Bir oturuşta okudum. Bir gece okumaya başladım ve kız arkadaşım (şimdi karım) yatağa gittiğinde okumaya devam ettim. Beni çok korkuttu. Doğaüstü aktivite gibi görünen olaylar az ve çok uzak olsa da, bu sahneler o kadar ürpertici bir şekilde yazılmıştır - sanki Jackson daha önce gördüğü ve gerçekten anladığı bir olguyu anlatıyormuş gibi. Kitabın kendine özgü sürrealite markası, bana, dünyanın bir şekilde daha keskin, daha net ve daha tuhaf göründüğü bir partiden eve biraz sarhoş yürüme deneyimi gibi hissettirdi.
Uzun zamandır bir korku romanı beni gerçekten bu kadar sinirlendirmemişti. Yazıda çok içgüdüsel ve ürkütücü bir şey vardı ve ayrıca düz yazı o kadar dikkatliydi ki, bu şekilde gerçek gibi hissettirdi ki bu korkunçtu. Sabah saat 3'te kitabı bitirdiğimde tuvalete gitmek zorunda kaldım ama yataktan kalkamayacak kadar korktum. O zamandan beri Jackson'ın yazdığı diğer her şeyi okumaya çalıştım: tüm kısa kurguları ve romanlarının çoğu.
- Machado’nun Joe Fassler’in 'Kalpten' sütunundaki giriş , yayınlanan Atlantik Okyanusu , 2017
Ottessa Moshfegh:
Onu okuduktan sonra Karanlık masallar , Bu başarısız tanınma durumlarını Shirley Jackson anları olarak düşünüyorum. Koleksiyondaki her hikayede, gündelik dünya tuhaf bir dehşet parıltısıyla renkleniyor. Günlük yaşamın tutarlılığına olan inancım okudukça azaldı. Jackson çoğu zaman oldukça iyi huylu bir şekilde başlamasına rağmen - karakterleri başından beri paniğe kapılmaz, ancak korkuya kapılırlar - gerçekliğin temel yasaları etrafındaki korkunç belirsizlikleri gösterme konusunda gizemli bir beceriye sahiptir. Her şeyin her zaman göründüğü gibi olmadığından şüphe duymakta yalnız mıyım? Uyandıktan sonra sık sık kendime sorarım, “Ben kimim? Neredeyim? Burada ne yapıyorum?' ve zaman zaman, yanıtların yalnızca ezberlenmiş yanıtlar olduğunu ve gerçekliğimin, hayal gücümün keyfi bir çizgisi olabileceğini - inandırıcı, emin, ama tamamen güvenilir olmadığını hissettim.
Bu özel kırılganlık - bilinçli, istekli zihnin - tam da Jackson'ın hikayelerinde heyecanlandırdığı ve şiddetlendirdiği şeydir. Özellikle kimlik, onun elinde çirkin ve belirsiz hale geliyor. Örneğin, 'The Beautiful Stranger' da bir adam bir iş gezisinden geri döner, ancak karısını gitmeden önce olduğu kişi olduğuna ikna edecek kadar kurnaz değildir. Benzer şekilde, 'Louisa, Lütfen Eve Gel' de bir kaçak, varsayılan bir isim altında yıllarca yaşadıktan sonra ailesine geri döner, ancak anne-babası, geri dönüş fantezisi onu tanımayacak kadar hayal kırıklığına uğramıştır. 'Adın ne canım?' annesi ona soruyor. Bu tamamen yanlış bir kimlik durumu değil, baskı altında algı ve hafızanın acımasız sapkınlığıdır. Humdrum yaşamın yüzeysel ritminin kutsallığından hipnotize olmayın, diye uyarıyor Jackson, çünkü bazı şeylerin yüzeyinin altında, insanlar bazen geri dönülmez bir şekilde değişiyorlar ve yine de değişmemiş görünebilirler.
-Dan Moshfegh’in Jackson’ın önsözü Karanlık masallar , Literary Hub için uyarlanmıştır, 2017
A. N. Devers:
Pek çok okuyucu gibi ben de Shirley Jackson'ın ünlü New Yorker kısa öyküsü “The Lottery” yi ilk okuduğumdan beri çok sevdim ve ondan etkilenmiştim ve o zamandan beri o kadar çok okudum ki ilk olduğumu hatırlamıyorum ona tanıtıldı. Gençtim. Hediye verenler olabilecek birkaç şüpheli İngilizce öğretmenim var. Ama yaklaşık dokuz yıl öncesine kadar Shirley Jackson’ın hiçbir romanını okumamıştım. Onlardan birinin, onun ünlü hayalet hikayesinin belli belirsiz farkındaydım. Hill House'un Laneti .
Sonra MFA hocamın çok sevdiği bir kısa hikaye yazdım; ev içi kargaşa ve tuhaflıkla doluydu ve beni elimden alabildiğim bütün Shirley Jackson'ı okumam için görevlendirdi, o zamanlar zordu, çünkü baskısı pek yoktu. Bu yüzden onun derlediği hikayeleri ve Kalede ve Tepe Evinde Hep Yaşadığımız iki romanı okudum. Onları ve içeriklerini, örümcek ağlarını ve peri masallarını, hayaletleri ve tılsımları, endişeleri ve korkuları soludum. Kendini tanımlayan bir cadı tarafından yazılmış ve aynı zamanda çok yetenekli bir yazar olan ve onları bir tür özel sihirle bağlayan kitaplardır. Hala daha iyi bilinmediklerine ya da büyük Amerikan romanları olarak kabul edilmediklerine inanamıyorum.
–Devers’in makalesinden, ' Büyük Amerikan Ev Hanımı Yazarı: Shirley Jackson Primer , ”Longreads'te yayınlandı, 2016
Benjamin Dreyer:
Ben de öğrendim. . . Shirley Jackson’ın düzyazısının mucizesi: mütevazı, çekingen, telaşsız. Görkemli. Lütfen, ilk paragrafı düşünün (ben buna neredeyse 'ünlü ilk paragraf' derdim, ama sıfatları, 'özellikle tuhaf olanları ... seven Jackson, okuyucunun genellikle gidip bakması gerekir' diye bir değiştiriciye kaşlarını çatarak düşünün. çok beceriksiz ve kesilebilir) Hill House'un Laneti :
Hiçbir canlı organizma, mutlak gerçeklik koşulları altında sağlıklı bir şekilde var olmaya uzun süre devam edemez; hatta tarla kuşları ve katididlerin bile bazılarının rüya görmesi beklenir. Hill House, aklı başında değil, içinde karanlığı tutarak tepelerin karşısında kendi başına durdu; seksen yıldır böyleydi ve seksen yıl daha dayanabilirdi. İçeride duvarlar dik olarak devam etti, tuğlalar düzgün bir şekilde birleşti, zeminler sağlamdı ve kapılar makul bir şekilde kapalıydı; Hill House'un tahtaları ve taşlarında sessizlik durmadan uzanıyordu ve orada yürürken tek başına yürüyordu.
Sizden bunu yüksek sesle okumanızı tavsiye ediyorum, belki de yazarken - az önce yaptığım gibi, eylemin keyfi için. Şüpheci 'bazılarının' hemen ardından parlayan 'aklı başında değil' duygusunu yaşayın ve kendinizi dengeyi kaybettiğinizi hissetmeye başlayın; üç noktalı virgüllere şapkanızı attırın (Jackson'ın bir meraklısı olduğu ve şerefine uzun süredir onları daha iyi bilmesi gereken bazı yazarların alaylarına karşı savundum). Özellikle son virgül - aynı anda gereksiz ve gerekli olan, okuyucuya kitabı bırakması ve bir şeyler yapması, başka bir şey yapması için son bir şans verildiği bir duraklamanın bir kesiti - belki de hepsinde en sevdiğim noktalama işaretim Edebiyat.
Shirley Jackson ve ben gerçekten böyle tanıştık ve o zamandan beri sürekli arkadaşım oldu.
–Dreyer'in makalesinden, ' Shirley Jackson ve Ben , ”Toast'ta yayınlandı, 2015
Neil Gaiman:
Onları okuduğumda beni derinden korkutan kitaplar - ışık açık uyumak istememe neden oldu, boyun tüylerini diken diken etti ve tüylerim diken diken oldu, Henry James’in Vidayı çevir , Peter Straub’ın Hayalet hikayesi , Stephen King's O ve Salem's Lot ve Parlama Hepsi beni aptalca korkuttu ve geceyi çok tehlikeli bir yere dönüştürdü. Ama Shirley Jackson’ın Hill House'un Laneti hepsini yener: zararlı bir ev, gerçek insan kahramanlar, karanlıkta yarı görülen veya olan her şey. Gençken beni korkuttu ve kalmaya gelen Eleanor gibi beni hala rahatsız ediyor.
-gibi söylendi New York Times , 2018
Victor LaValle:
Muhtemelen yeniden okudum Hill House'un Laneti Shirley Jackson tarafından diğer kitaplardan daha fazla. Bu onun en büyüğü değil Hep Kalede Yaşadık, ama ben gençken ona ulaştım ve bu yüzden kan dolaşımıma erken girdi. Sadece lisede üç dört kez okudum.
Onu sevmemin pek çok nedeni var, Jackson küçümsenmemiş bir edebi stilist ve insanlardan nefret etme şeklini seviyorum. Zalimce ama neredeyse her zaman komik de. Mizantropi, mizah duygusuyla her zaman daha iyi azalır. Ama belki de bu kitabı en çok sevmemin nedeni evin kendisi içindir. Jackson, Hill House'u canlandırmak için harikulade bir iş çıkarıyor, bunun gerçekten perili mi yoksa yalnız genç bir kadının hayal gücüyle mi perili olduğu sorusuna gerçekten cevap vermeden.
-gibi Edebiyat Merkezine anlatıldı , 2017
Stephen King:
Küçük bir kızken evinin taşlarının düştüğü Eleanor, o [ Hill House'un Laneti ] ile hayati derecede ilgilenir ve Eleanor ve Shirley Jackson’ın karakterinin karakterini yükselten Hill House'un Laneti büyük doğaüstü romanların saflarına - aslında bana öyle geliyor ki bu ve James'in Vidayı çevir doğaüstü olayların son yüz yıldaki tek büyük romanı.
- King’in Jackson’ın çalışmalarına ilişkin tartışmasından Ölüm dansı , 1981
Joyce Carol Oates:
Shirley Jackson, başarısı “büyük” yazarlar - Melville, James, Hemingway, Faulkner - kadar geniş, hırslı ya da etkili olmayan, ancak çalışmaları kalıcı bir büyüye sahip olan son derece kendine özgü, taklit edilemez yazarlardan biridir. Onun 'ayırt edici' başarısı muhtemelen ünlü 'The Lottery' öyküsü veya mükemmel gerilim / Gotik romandır. Hep Kalede Yaşadık .
. . .
The Lottery ”, Edgar Allan Poe'nun' The Tell-Tale Heart 'gibi zekice hazırlanmış ve rahatsız edici kısa öykülerinden çok da farklı değil. Ancak, o zamanlar şu andan çok daha az bir şekilde, uygun orta sınıf / Kafkas-Amerikan değerlerinin kalesi olan The New Yorker'da yayınlandı. Dergi ilkel, titiz, kendine saygı duyan, tonu can sıkıcı bir şekilde kavisli olma eğilimindeydi. Jackson’ın hikayesi, New Yorker okuyucuları gibi sıradan Amerikalıların aslında Nazilerin linç-mafya zihniyetinden çok da farklı olmadığını öne sürüyor. Elbette, Jackson’ın insanlık vizyonu biraz basit ve indirgemeci, ancak onunki Flannery O’Connor gibi radikal damıtma sanatıdır, Henry James, Edith Wharton veya John Updike gibi ustaca gözlemlenen bir sosyal drama değildir.
-Bir Rich Kelley ile röportaj The Library of America, 2010 için
CJ Hauser:
İçinde ev Hill House'un Laneti Eleanor ve annesi arasında ters gidenler yüzünden perili. Kitap, anne ve kız arasında geçen kadınsı ilgiyi, bir tür ourobouros succubus olarak gösteriyor. Çocuklara bakan anneler, annelere bakan çocuklar, hem tek başlarına hem de verecek başka hiçbir şeyi kalmadan.
Bir Jackson evi böyle perili hale gelir. Bakımın yaşadığı ev içi alanın fiziksel bir temsili haline gelir. Bir ev, içinde kadınların hayal kırıklığı, öfke, korku ve şiddetin gücünü taşır.
. . .
Bence yeğenimin Shirley Jackson olmasını bu kadar çok istememin sebebi, kadınların, özellikle de annelerin artık perili evlerle ilgili hikayelere ihtiyaç duymadığına inanmak istemem. Yerliler tarafından daha az tuzağa düşürüldüğümüz ve duvarlarımızın içinde olup bitenler hakkında daha az sessiz olduğumuz. Yeni bir yönetici metafor bulabileceğimize inanmak istiyorum. Ve bunun tam olarak doğru olmadığını ya da henüz doğru olmadığını biliyorum, ama belki de böyle bir zamana ulaşmayı umacak kadar yakınız. Sonuçta, işte Shirley Jackson’ın evinde, duvarsız bir annelik durumunda yaşayan kız kardeşim.
–Bir denemede, ' Yeğenim Muhtemelen Shirley Jackson'ın Reenkarnasyonu , ”Literary Hub, 2019'da yayınlandı
Joanne Harris:
Shirley Jackson ile ilk kez, 12 yaşındayken diğer çalışmalarını bilmeden okuduğum tek bir kısa öykü olan “Daemon Lover” aracılığıyla tanıştım. Daha sonra, Jackson’ın yazılarının geri kalanıyla birlikte hikayeyi yeniden keşfettim ve bu parlak ve (o zamanlar) fazlasıyla küçümsenen Amerikalı yazarın ateşli bir hayranı oldum.
. . .
[] Bir kadının erkek egemen bir toplum karşısında çaresizlik duygusu - pürüzsüz yüzey ve köpüren öfke - yazmasını bu kadar hayati, bu kadar insani ve ileri görüşlü yapan şeydir. Toplum o zamandan beri değişmiş olabilir, ancak bu öfkenin soğuması için ya da günlük hayatın dehşetinin daha az acil olması için yeterli değil.
Yine de bir umut var - bir tür umut. Jackson'ın kadınları kurban olabilir, ancak kendi yollarına karşı savaşırlar. Mücadele genellikle sosyal parapetin altında yürütülür - bir ev hanımı kocasını öldürmeyi hayal eder; genç bir kız ebeveynlerini zehirler; Bir kadın maceraya çıkmak için aile arabasını çalar.
Ama içeride Hill House'un Laneti - ki bence bu sadece şimdiye kadar yazılmış en iyi perili ev hikayesi değil, aynı zamanda korku kurgusunda geleneksel mecazın zehirli yapısıyla Sartre’ın Huis Clos'una selam vererek sessiz bir şekilde altüst edildiğine inanıyorum. üçlü - meydan okumayı en net şekilde duyduğumuz.
–Bir denemede, ' Shirley Jackson yüzüncü yılı: sessiz, gizli bir öfke ,' yayınlanan Gardiyan , 2016
Jonathan Lethem:
On ve yirmi yıl önce küçük bir salon numarası oynardım; Hala işe yarayıp yaramayacağını merak ediyorum. En sevdiğim yazara sorulduğunda, soru soranların çoğunun onu hiç duymadıklarını söyleyeceğine güvenerek 'Shirley Jackson' derdim. Bunun üzerine, elimden geldiğince kendini beğenmiş bir şekilde cevap verdim: 'Onu okudun.' Muhatabım şüpheciliğini dile getirdiğinde, 'The Lottery' yi anlatırdım - yine de tüm zamanların en geniş çapta antolojiye tabi tutulmuş Amerikan kısa öyküsü, bahse girerim ve kesinlikle şimdiye kadarki en tartışmalı ve sansürlenmiş öyküdür. The New Yorker —Kurbanımın gözlerinin kaçınılmaz olarak genişlemesi için saniyeleri sayarak: sadece okumazlar, asla unutamazlar. İşin püf noktası çok kolay olsa da, o zaman mutlu bir şekilde zihin okuyucusu olarak takdir edecektim. Hiç başarısız olduğunu sanmıyorum.
Jackson, Amerikan kurgusunun imkansız varlıklarından biridir, edebiyatın evinde bir hayalet olarak adlandırılamayacak kadar materyaldir, 'yeniden keşfedilemeyecek' kadar basılı ama görünürde gizlidir. Eserlerinden ince bir azınlık doğaüstü unsurlara sahipken (Henry James daha fazla hayalet öyküsü yazdı), hem sürekli olarak küçümseniyor hem de ısrarla lüks bir korku yazarı olarak yanlış tanımlanıyor. Kariyeri boyunca eleştirmenler tarafından kutlanırken, herhangi bir kanona veya okula kabul edilmedi; o büyük bir eleştirmen fetişi değildi. İşinde Sterling, Jackson onu okuyan yazarlar tarafından ödüllendirilir, ancak onu bir yazarın yazarı olarak iddia etmek kendi kendini tebrik eder. Bunun yerine, Shirley Jackson, yayıncılıkta ve o zamandan beri bir okur yazarı olarak başarılı oldu.
–Penguin Classics'in yeniden basımına girişte Hep Kalede Yaşadık , 2006