Osmanlı İmparatorluğu ordusunun çeşitli sınıflarına asker yetiştirmek üzere kurulan ocağın erlerine verilen addır. Ocak, ilk önce I. Murat zamanında, Gelibolu’da kurulmuştur. Daha sonra, genişletilerek İstanbul’a nakledilmiştir, önceleri acemi oğlanları yalnız savaşlarda esir edilen çocuklarla Müslüman uyruklu olmayan çocuklar arasından seçilirdi. Sonunculara “Reaya” adı verilirdi. Seçilen çocuklar türkçeyi, Türk-islâm göreneklerini öğrenip benimsesinler deye, birkaç yıl için Anadolu ve Rumeli’deki Türk ailelerinin yanına gönderilirdi. Az bir ücret karşılığında, hem çiftlik işlerine yardım ederler, hem de Türk geleneklerine göre yetişirlerdi. Çiftçilerin yanına gönderilen çocukların alınıp verilmesine Anadolu’da Anadolu Ağası, Rumeli’de de Rumeli Ağası karışırdı. Çocuklar, Türk aileleri yanındaki yetişme dönemleri bitince, Acemi Ocağı’na alınırlardı. Ocak 31 bölüğe ayrılmıştı. Ocağın acemilerine ulûfeli “acemi oğlanları”, ya da “torba oğlanları” adı verilirdi. Bunlar yapımevlerinde, büyük ticaret gemilerinde, devlete ait büyük inşaatlarda çalıştırılırdı. Acemi oğlanlarına gündelik, üst-baş, bir de yıldan yıla ayakkabı parası verilirdi ki buna “âdet-i zer- pul” denirdi. Kışlaları İstanbul’da, Şehzade Camisi yakınlarındaki Direklerarası’ndaydı. Istanbul’dakilerin başagasına İstanbul Ağası, Gelibolu’dakilerin başagasına ise Gelibolu Ağası denirdi. Acemi oğlanların kıdemlileri, ihtiyaca göre, Yeniçeri ya da Bostancı ocaklarına verilirdi; bu yer değiştirmeye “Bedregâh”, ya da “kapıya çıkmak” denirdi.