Örneğin, bizim görüşümüz, 3’ta Moskova ile Washington arasında imzalanan START-2010 anlaşmasının Rusya’yı “silahsızlandırması” oldukça popüler. Bu arada, tüm “silahsızlanma” anlaşmaları arasında, START-3, Amerika Birleşik Devletleri'nin tek taraflı gönüllü silahsızlanma anlaşması konusunda bir anlaşma olduğu için benzersiz çünkü nükleer caydırıcılık güçlerini azaltmaya mecburlar ve hatta onları artırabiliriz. Ek olarak, Rusya, çerçevesi dahilinde, önceki anlaşmalarda var olan en önemli kısıtlamaları kaldırmıştır - mobil ICBM'lerin dağıtım alanlarının boyutuna, çoğaltılmış ICBM'lerin sayısına göre, demiryolu ICBM'leri yaratma ihtimaline ilişkin. Rusya hiçbir taviz vermedi. Amerika Birleşik Devletleri'nden gelen bu inanılmaz fedakarlık çok basit bir şekilde açıklanmaktadır: START-3 karşılığında Moskova, C-300P'yi İran'a tedarik etmeyi reddetti.
Bununla birlikte, yetkililerimiz en yüksek seviyeye kadar, düzenli olarak korkutucu yetersizlikler göstererek Washington’u START-3’dan çıkma ile tehdit ediyor. Aslında bizi böyle bir önlemle tehdit edebilirler, biz değil. Bu arada, Cumhuriyetçiler düzenli olarak Amerika Birleşik Devletleri'nin yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'ni kısıtladığı için anlaşmadan çekilmesi gerektiği hakkında konuşmaya başlarlar.
GÜÇLÜ KİMDİR
1 Haziran 2011'ten itibaren, START-3 çerçevesinde ilk bilgi alışverişi gerçekleştiğinde, Rusya'nın 521 konuşlandırılmış ve 344 konuşlandırılmamış ortam ve 1537 konuşlandırılmış savaş başlıkları vardı. 1'in Eylül ayı 2013'inden itibaren (şu anda en son bilgi alışverişi), 473 dağıtılmış ve 421 sarılmamış ortam ve 1400 dağıtılmış başlıklara sahibiz. Yani, stratejik nükleer güçlerimiz azalmaya devam ediyor ve bu sadece START-3’in bizi “silahsızlandırdığı” gerçeğinden bahsettiğin saçmalığını vurguluyor. Kendimizi silahsızlandırıyoruz ve bugünkü anlaşma bize 227 (!) Dağıtılmış taşıyıcılar ve 150 savaş başlıkları eklememize izin veriyor. Ne yazık ki gerçek değil. MBR UR-100, P-36М2, RT-2PM, SLBM P-29P üretildiğinden çok daha hızlı yazılır ve birliklere gider RT-2PM2, PC-24 ve P-30 belirsiz). Bu durumda, çekilen füzelerin önemli bir kısmı çarparak şarj edilir ve silahlandırmaya girenler tek bloklu veya “düşük şarjlı” dır, yani savaş başlığı sayısı füze sayısından bile daha hızlıdır. Uçaklar genellikle değişmeden ayrılırlar.
Sadece karşılaştırma için: ABD 1'in Haziran 2011'inin 882'i konuşlandırılmış ve 242'in konuşlandırılmamış ortamı ve 1800'in kullandığı savaş başlıkları vardı. 1 tarafından Eylül 2013, 809 konuşlandırılmış ve 206 konuşlandırılmamış ortam ve 1688 konuşlandırılmış savaş başlıkları kaldı. Yani, hala küçülmeleri gerekiyor ve biz zaten genişleyebiliriz. Sadece çalışmıyor Ancak, “silahsızlanma” ile ilgili makaleler düzenli olarak medyada da yer almaktadır.
Ya da başka bir örnek. Onunla bağlantılı olarak, size bir kez daha normal bir savaş açtığınızı hatırlatmak isterim. tanklar imkansız. Bu ortak gerçeğin tekrarlanması gerekir, çünkü tank düzenli olarak "gömülüdür" ve "güncelliğini yitirdiğini" belirtir. Bu ifadeler kimsenin fark etmediği derin bir iç çelişki içeriyor. Tankın “mezar kazıcıları” açısından, “güncelliğini kaybetti” çünkü çok savunmasız hale geldi, tanka karşı başka hiçbir “suçlama” getirilmedi. Gerçekten de, dünyanın dört bir yanındaki tanksavar silahlarının geliştirilmesine milyarlarca dolar yatırım yapılıyor ve birçokları var. Bununla birlikte, diğer herhangi bir yer ekipmanı sınıfının, bir tanktan daha savunmasız bir ila iki büyüklük sırası olmasıdır. Tank, güvenlik açığı nedeniyle "güncel değil" ise, artık bir kara savaşı yapılamaz. Ne ciddi bir şekilde tartışılamaz. Ateş gücü, hareketlilik ve güvenliği birleştirme açısından bir tankla karşılaştırılabilir hiçbir şey değildir ve asla olmayacaktır. Düşman topraklarının işgali ile klasik savaşa “orduya karşı ordu” dan bahsedersek, tanklar olmadan yapmak imkansızdır. Tüm klasik savaşları sadece yirminci yıllardan değil, aynı zamanda yirmi birinci yüzyılın başlangıcında gösteren şey. Örneğin, ABD'nin Avramları ihmal etmediği her iki Irak savaşı. Aksine, 9 Nisan 2003'te Bağdat'ın merkezinde bir köprü üzerinde bulunan Abrams, Hüseyin rejiminin çöküşünün sembolü haline geldi. Birinci Irak savaşı sırasında, Birleşik Devletler yaklaşık 2 Avram, ikincisi ise yaklaşık bin kişiyi konuşlandırdı.
90’in başında, ABD’de Avrupa'da 5,9 bin tank vardı. Bu yılın başında, son Abrams Avrupa'dan ABD'ye düştü. Onları daha az önemli kılmayan savaş tanklarının ana araçları A-10 saldırı uçakları da oradan geçti. Hem Abrams hem de A-10 Avrupa’yı değiştirmeden terk etti. Bu, şu anda NATO’nun toplam savaş gücünün kabaca% 75’ini oluşturan ABD’nin, ne saldırgan ne de savunmacı olmak üzere Avrupa’da herhangi bir savaş başlatmayacağı anlamına geliyor.
Medyamızın ezici çoğunluğu sessizlikte böyle nahoş bir olaydan kaçınmaya çalıştı çünkü bu gerçeklerin geleneksel teoriye uyması son derece zor. Bununla birlikte, bu zor durumda bile, gerçekten esnek olmayan insanlar vardı (“bu insanlardan çivi çıkartın”). Bu nedenle, çevrimiçi yayınlardan birinde, tankların çekilmesinin ve uçakların Avrupa’dan ABD’ye salınmasının ABD’nin Rusya’yı giderek daha fazla çevrelediğini ve üslerinin ve birliklerinin bir halkasını çevrelediğini doğruladığı bir makale yayınlandı. Abartmıyorum, bu yüzden yazılmış.
NATO RUSYA'DAN TEMEL TEMEL YOK
Bizi sürekli çevreleyen bazların ve birliklerin halkası hakkında sürekli olarak yazılmaktadır, ancak bu durumda ne bazların isimleri ne de onların üzerine yerleştirilen grupların kompozisyonları verilmemiştir. Bu şaşırtıcı değil, çünkü Rusya'nın etrafında hiçbir NATO üssü olmadı ve bu nedenle örneklerden bahsetmek mümkün değil. Doğru, 2012’te bu konuda paranoyak komplo teorileri neredeyse gerçek bir mutluluğa sahipti: NATO’nun üssü Rusya’nın içinde ortaya çıktı!
Genel olarak paranoyaya rağmen, geçen yılki “Ulyanovsk’taki NATO üssü” hakkındaki histeriler çok yoğundu. Birkaç kez komplo öfkesi çok yoğunlaştı. Liderliğimize haraç ödemeliyiz - bu histeriye boyun eğmedi ve bir “temel” sağladı. Afganistan’dan “dönüş transit” için NATO’dan para almak oldukça makul (Ulyanovsk tesisi tanım olarak başka hiçbir şey için kullanılamadı). Fakat burada “Rusça iş” prensipleri çoktan işe yaradı; bu, fiyatların her zaman artması ve hiç düşmemesi gerçeğinden oluşuyor. Ayrılsak iyi olur, ama rakiplerimize bir kuruş vermeyeceğiz. Sonuç olarak, Pakistan üzerinden çok daha uzun ve daha tehlikeli bir "güney" rotası, NATO için Rusya'dan geçen kısa ve kesinlikle güvenli bir "kuzey" rotasından daha faydalı oldu. Moskova geçiş için çok fazla ücrete sahip ve bir kuruş almaya hazır değil, ancak hiçbir şey almıyor.
Bu arada, eğer NATO üyeleri, geçen yılki histeriler çerçevesinde açıkladığımız gibi, Rusya'daki bir nesneye gerçekten “tutunmaya” ihtiyaç duyuyorlarsa, muhtemelen fiyata bakmazlardı. Ancak sorun şu ki, lanet emperyalistlerin sadece geçişe ihtiyaçları vardı. Ve Kırgız Manas'a yapışmamışlardı, üs tamamen çökecek ve Romanya'ya taşınacak.
Bununla birlikte, Dünya üzerinde “Ulyanovsk’taki NATO üssü” nden çok daha fazla bilimsel karşıtlık sanrılarının yazıldığı bir nesne var. Alaska’daki ünlü HAARP’tır (Yüksek Frekanslı Aktif Otororal Araştırma Programı, yüksek frekanslı maruz kalma iyonosfer araştırma programı). Paranoyak komplo teorileri açısından bakıldığında, aynı anda iklimsel, jeofizik ve psikotroniktir. silahfüze savunmasının en önemli aracı olduğu gibi. Bütün bunların, fizik açısından mutlak saçmalık olduğu gerçeği (en azından HAARP'ın önemsiz enerji olasılıkları nedeniyle) kimseyi rahatsız etmiyor, çünkü gerçekten, neden fiziğe ihtiyacımız var? Bunun yerine, artık egemen-demokratik Rusya vatandaşı için yeterli olan propaganda ve din var. Her ne kadar, aslında, psikotronik silahlarla ilgili bazı gerçekler olabilir - HAARP, açıkça duyarlı olanların arasında ciddi paranoya saldırıları yarattı.
Ancak son zamanlarda korkunç bir şey oldu: Temmuz ayında, tesis finansmanının sona ermesi nedeniyle kapatıldı. Yani, ABD için en değerli silahın parası tükendi. Elbette, yerel medya bu olayı tamamen sessizce atladı. Anlaşılan, Washington'ın kendi duyularına geleceği ve HAARP'ın finansmanını, yani otomatik olarak - ve paranoyakları yenileyeceği umuduyla. DARPA'nın (Gelişmiş Askeri Araştırmalar Ajansı) mucize silahlarını kurtaracağına dair bir umut var, ancak bir nedenden dolayı da ilgi göstermiyor.
ARAP YAYINDA NEREDE
Amerikan tarzı gerçek politika, petrol, gaz ve silahların gücüdür.
Tabii ki, Rusya’da “Arap Baharı” nın tamamen Batı’da, her şeyden önce ABD’nin örgütlendiği bir aksiyom olarak kabul ediliyor. Aynı zamanda, kuruluşundan bu yana neredeyse üç yıl geçtikten sonra, "bahar" ın Batı’nın kazandığı (ya da en azından çıkarmak istediği) ne gibi pratik fayda sağladığını anlamak imkansızdır. Ne yazık ki, bu çok basit bir sorunun cevabını bile ipucu yok. Tartışılacak bir şey yok. En azından, “kontrollü kaos teorisi” tartışma için uygun değildir, çünkü destekçileri bu konuda yazdıklarını değerlendirerek (bu “teori” nin iç çelişkilerinin sayısı düşünülebilecek tüm sınırları aşıyor) yargıladıkları için taraftarlarını açıkça anlamamaktadır. Belirli bir cevap için tek seçenek sihirli kelime "petrol".
Burada bir soru ortaya çıksa da, bu kelimeye hiçbir şekilde itiraz etmek geleneksel değildir: petrol nedir?
Gerçek şu ki, bugün hemen hemen bütün Ruslar için tek gerçek din paradır. Bu nedenle, herkesi kendileri yargılarlar ve her yerde ekonomik bir arka plan ararlar. Ve paramız neredeyse sadece petrol ve doğal gazdan alındığından, petrol ve doğal gazın arka planı aranıyor.
Ancak, “Arap Baharı” na uygulandığı gibi, bir şekilde yağ eklemiyor. Dördüncüsü “bahar” dan etkilenen beş ülkeden (Tunus, Mısır, Yemen, Suriye) hiç petrol yok ya da ihmal edilebilir. 2011'ten önce Libya petrolü çoğunlukla Batılı şirketler tarafından üretildi ve neredeyse tamamen Batı'ya ihraç edildi. Buna göre, “yakalama” bir şekilde garipti. Bu arada, savaşın bir sonucu olarak, bu anlamda durum ülkede başlayan kaos nedeniyle belirgin şekilde kötüleşti. Düşen hacimler ve üretim ve ihracat. İlginç bir şekilde, Batılı saldırganlar bu durumu düzeltmek için hiçbir şey yapmıyor, yalnızca Libya'ya düzenli birlikler göndermekle kalmıyor, aynı zamanda komplotorologların bakış açısına göre kuyuları ve boru hatlarını korumak için PMC'leri (özel askeri şirketler) bile bu değildi. hiçbir şey şimdi bu hedefe ulaşmalarını engellemez.
Genel olarak, “petrolü ele geçirmek”, büyük askeri harcamalar taşırken, anlamsızdır, çünkü petrol üreten ülkelerin temel amacı, bu petrolün mümkün olduğu kadar fazlasını satmaktır ve Batı’ya en iyisidir. Öte yandan, en az 10 yıldır, ABD kendi petrol üretimini arttırmak ve buna bağlı olarak ithalatı azaltmak için çalışmaktadır. Ve her şeyden önce, ithalat Körfez bölgesinden kesin olarak düşüyor, bu Washington'ın resmi stratejisi. Bu nedenle, Batı'nın eylemlerinin bütün petrol versiyonu paranoyak bir sanrıdan başka bir şey değil. Ve özellikle - "Arap baharı" ile.
Bu bağlamda, yıllar önce 10'e geri dönebilir ve ABD'nin Irak'ı işgalini 2003 yılında hatırlayabilirsiniz. Elbette, Amerikalılar aynı zamanda “petrolü ele geçirdi”. Ancak, bir askeri operasyonun maliyeti göz önüne alındığında, Amerikalılar tarafından Irak'ta 2003'tan sonra satın alınan petrol, 1996 - 2002'taki Hüseyin'den satın alınan yağdan en az yedi kat daha pahalıya mal oldu. "Yakalama" almak çok sıradışı. Daha da sıradışı olanı, bugün Irak'ta Amerikan petrol şirketlerinin yerel petrolün% 20'inden daha az ürettikleridir.
Bu arada paranoyak komplo terapistleri bize Amerikalıların yalnızca Irak petrolünü ele geçirmekle kalmayıp ayrıca Bağdat'ta bir kukla rejim kurduklarını ve Irak'ta birçok askeri üs oluşturacaklarını açıkladılar. Nitekim ABD, 4’taki ana birliğin çekilmesinden sonra Irak’ta askeri üsler kurmak istedi. Ancak Nuri El Maliki'nin (Irak Başbakanı) kuklası, Amerikan askeri personeline yerel yasalar uyarınca kovuşturma nedeniyle dokunulmazlık vermeyi kategorik olarak reddetti. Ve Amerikalılar "kuklayı" iktidardan kaldırmadılar. Kendilerini sildiler ve Irak'ı tamamen terk ettiler, orada hiçbir üs bırakmadı. Ve şimdi Irak, İran ve Suriye arasında bir "bağlantı" olarak hizmet ediyor. Irak'ın önderliğinde, İran’ın silahlarının ve IRGC askerlerinin Esad’a yardım etmesi için gönderildiğinin rızası ile geliyor. Washington bu konuda çok kızgın, ancak “kukla” ile hiç ilgilenmiyor. Ayrıca, "kukla" şimdi Rus silahlarını ABD'den çok daha büyük miktarlarda satın alacak.
ZAYIF AMERİKA VE AVRUPA
Arap baharına geri dönelim. Ekonomik fayda Batı’dan görünmüyorsa, siyasi taraf hakkında söylenecek hiçbir şey yoktur. Ciddi Batılı araştırmacılar, “Arap Baharı” nın Batı için gerçek bir jeopolitik felaket haline geldiğini uzun zamandır kabul ediyorlar. Gezegenin bu bölgesindeki konumlarına hiç bu kadar kırıcı bir darbe almadı.
Bununla birlikte, Batı komplosunun versiyonu sadece Rusya'da değil aynı zamanda Ortadoğu'da da baskındır. Bu nedenle, örneğin, son aylardaki Amerikalılar onlar için çok ilginç ve üzücü bir fenomen ortaya koymuşlardır: Mısır'daki muhalif kampların her ikisi (hem “Müslüman Kardeşler” hem de ordu ve destekleyici seküler nüfus) Washington’un yanında olduğundan kesinlikle emindir. rakipleri. Sonuç olarak, bu ülkedeki Amerika artık herkes tarafından nefret ediliyor.
Aynı zamanda, Amerika, Avrupa gibi, aslında, olanları uzun ve umutsuzca dolandırdı ve dahası, ne yapmaları gerektiğini daha az anlıyorlar. Batı siyasetinde (eğer varsa) ideoloji ve pragmatizm arasında artan bir çelişki var. Birincisi, “demokrasi için savaşan isyancı insanları”, ikincisini - “özgürlüğü uygulayanları ve baskılayıcıları” desteklemeyi talep ediyor. “Özgürlük ve demokrasi savaşçıları” arasında ne kadar radikal bir özgürlük savaşçısı varsa, çelişkiler güçlenir.
Bununla birlikte, Avrupa kendisini diğer ülkelere (Silahlı Kuvvetlerde tekrarlanan düşüşler nedeniyle) zorlayıcı baskı yapma kabiliyetinden neredeyse tamamen mahrum bırakmıştır, AB ekonomisi ciddi bir kriz içindedir. Bu koşullar gerçek politikaya girmeyi imkansız kılıyor. Bu nedenle, Avrupa kolayca ideoloji lehinde bir seçim yapar, yani “özgürlük savaşçılarını” destekliyor. Suriye'deki İslamcılar kesinlikle en vahşi suçları işleyebiliyor, Avrupa'nın desteğini her durumda (neredeyse sadece sözlü olsa da) onlara garanti ediyor. Ve Mısır'da, Müslüman Kardeşler en azından ahlaki olarak teselli edilebilir - Avrupa onlarla (aynı zamanda sadece sözlü olarak).
Washington daha zor. Hala dünyanın en güçlü uçağı karşısında en güçlü elektrikli alete sahip. Ve ABD ekonomisi, her şeye rağmen, dünyada bir ilk olmaya devam ediyor. Öte yandan, ideolojik tutumlar burada çok güçlüdür. Tüm gelişmiş ulusların en küçüğü olan Amerika, tarihsel deneyim, politik ve ekonomik sistemi. Amerikalılar, misyonlarının onu tüm insanlığa taşımak olduğuna içtenlikle inanıyorlar, çünkü sadece bunu bekliyor. Irak ve Afganistan'da boğulmuş olan askeri dahil bazı Amerikan entelektüelleri, bu ateşli misyoner çalışmanın hafifçe söylemek için her zaman haklı olmadığını, ancak henüz kimse onları dinlemek istemediğini anlıyor. Öte yandan, aşırı pragmatizm Amerikalılar için idealizmden daha az değildir. Ancak pragmatizm bize gerçek siyaseti sürekli hatırlamamızı sağlar. Ancak şimdi onları misyonerlik çalışmaları ile birleştirmek her zaman mümkün değildir.
Sonuç olarak, Washington Suriye isyancı haydutlarını tam olarak destekliyor gibi görünüyor, ancak onlara silah vermiyor. Eskiden olduğu gibi, Mısır ordusu tarafından “orantısız güç kullanımı” nı kınıyor, ancak eylemlerini bir darbe olarak adlandırmak istemiyor (tam olarak darbeyi yapanlar olmasına rağmen). Sadece bu politikanın bir sonucu olarak yukarıda söylenenler elde edildi - herkes Amerika'dan nefret etmeye başlıyor.
Kötülük ve iyi şeylerin ekseni
"Suriye'de kimyasal silah kullanımı" ile ilgili son durum, belki de, elbette, "emperyalistler başka bir egemen devleti parçalamaya hazır" ve "bir sonraki Rusya olacak" konulu bir başka sağır edici histeri için bir daha görmediğimiz Batı politikasının niteliği haline geldi. Bu arada, Batı kendini aştı. İlk olarak, geleneksel yargısız karar gerçek Stalinist geleneklerde yapıldı - Esad hiçbir kanıt olmadan suçlu bulundu (hatta Şam'ın banliyölerinde kimyasal silah kullanımının gerçekleştiği gerçeği bile). Batı uzun zamandan beri kanıt gerektirmeyen ve temyize tabi olmayan yargısız kararlar veriyor. Elbette, Esad'ın "kırmızı çizgiyi aştığı", yani saldırıya uğradığı açıklandı. Ondan sonra, Yugoslavya veya Libya türüne göre, en azından tamamen hava harekatı için (yer operasyonu hakkında hiçbir konuşma bile olmadı), gruplaşmanın yaratılmaya başlanmadığı ortaya çıktı. Yaratılışı çok zaman ve para alacaktır, ki bunlarda hiç yoktur. Operasyonun kendisine ne kadar para harcanacağı ve bunun hangi sonuçları doğurabileceği ...
Genel olarak, herkes modern anlamda “atlamaya” başladı. Bunu ilk yapan, Washington - Londra ve Ottawa'nın geleneksel yakın müttefikleriydi. Sadece Türkiye, gerekçesiyle gerekse Suriye ile uzun bir sınırına sahip olmasına rağmen, yer temelli operasyon da dahil olmak üzere tam ölçekli bir talepte bulunmaya devam etti. Fransa, Suriye’de kesinlikle grev yapabileceğini, ancak yalnızca ABD’yle, tek başına yeterli güce sahip olmayacağını açıkladı. İttifakın geri kalan 25 ülkesi operasyona kategorik olarak katılmayı reddetti (çoğu politik olarak desteklese de). Obama birkaç gün boyunca şimşek çakmadı ve şimşek çaktı ama operasyon için herhangi bir pratik hazırlık yapmadı. ABD Hava Kuvvetleri'nin tek bir kanadı (veya en azından bir filo) Orta Doğu'ya gelmedi, Akdeniz'de tek bir ABD Donanması uçak gemisi görünmedi. Moskova, Suriye kimyasal silahlarıyla ilgili girişimi ile zamanında geldi. Böylece zamanında Washington Moskova açıkça ve dürüstçe savaştan kurtardığı için teşekkür etti.
Bu trajik olaydan sonra, NATO’da Rusya’ya yönelik potansiyel bir tehdit ancak tamamen yetersiz bir insan olabilir. NATO daha zayıf ülkelerle bile savaşmaya hazır değil. Ancak, yukarıda belirtildiği gibi, eğer bir teori gerçeklerle çelişiyorsa, gerçekler için daha da kötüsü.
Birkaç ay önce Amerikan gazetelerinden birinde çok ilginç bir makale yayınlandı. Rusların kendilerini çok uzun zamandır geride bıraktıkları ya da daha doğrusu, her zaman yaptıklarını söyledi: Amerikalıların çok zeki ve sürekli olarak onlara karşı olduklarından eminler. Ve Ruslar hiçbir şekilde bariz bir şekilde görmek istemiyor: Amerikan dış politikası, Cumhuriyetçiler ve Demokratlar arasındaki sert ve sürekli bir mücadele ile ağırlaştırılan basitçe tamamen yetersiz.
Ne yazık ki, Ruslar, yüzeyde yatsalar bile, bariz gerçekleri görmek istemiyorlar. Paranoya ve komplolar çok daha ilginç.
Aynı zamanda, muazzam askeri gücün mitini ve NATO’nun saldırgan niteliğini şişirmek, Rusya’ya kesinlikle somut zarar veriyor. Mesele, kişinin kendi nüfusunu kandırmakta bile değil (bu herhangi bir propaganda hedefi, hiçbir yere gitmiyor), fakat Sovyet sonrası alanda da dahil olmak üzere birçok insanın inandığı efsanede. Ancak bu sonuçları çıkarmazlar. Yine de NATO'nun bir şeyi garanti altına alabileceğine ve birinden koruyabileceğine inanıyorlar. Ve bir kez savaşa girdi. Saakashvili’nin NATO’nun gücüne olan samimi inancı olmasaydı, Ağustos 2008 macerasını başlatmayacaktı. Bundan hiçbir ders çıkarılmaz. NATO’nun “Gürcistan’ın askeri gücünü nasıl geri yüklediğini” (bu doğrudan bir yalandır) nasıl anlatmak istediğine dair masallar yerine, bu olaylara bir örnek gösterilebilir: NATO Sovyet sonrası devletleri korumak için bir parmağını kaldırmayacak ve askerlerinin ve memurlarının kanını tek bir damla atmayacak. Fakat biz kendimiz problemler yaratıyoruz: sonuçta, CSTO ülkeleri bile Brüksel ve Washington’da Moskova’ya alternatif bir alternatif olarak görüyorlar. Bu arada, hiçbir koşulda asla olmayacakları için yardım umuduyla kendi güvenliklerine zarar veriyorlar.
Daha geniş bir Rusya anlamında, neredeyse tüm seçkinler de dahil olmak üzere nüfusun% 90'inden fazlasını etkileyen Batı merkezli düşünceden ciddiye alma zamanı. Çoğu için, Batı, Rusya'nın ulusal çıkarlarına muhalif olup olmadığına bakılmaksızın, yüzleşme uğruna direnmesi gereken Mutlak Evil'dir. Azınlık için Batı, Rusya'nın dağılması gereken Mutlak İyi'dir ve “Rusya'nın ulusal çıkarları” kavramı, küfür ile eşitlenmelidir.
Bu arada, Batı ne Mutlak Kötülük ne de Mutlak İyidir. O sadece insan uygarlığının bir parçasıdır. Ve bu kısım aslında uzun bir süre boyunca parçaların geri kalanına egemen oldu. Ama şimdi, mutlak zaferini (“tarihin sonu”) elde ettikten sonra, bu hakimiyet hızla kaybediyor gibi görünüyor. Bu fenomen ciddi bir çalışmayı hak ediyor. Ancak, her iki çeşidin Batılı merkezcileri için, Batı'yı mutlak bir hegemon olarak görmeye devam etmeleri çok daha uygundur, ancak uzun zamandır böyle olmadı.