Susan Grau orta yaşta genç tökezledi. Dört yaşındayken ölüme yakın bir deneyimden sonra, Grau diğer taraftan ziyaretçilere uyandı. Travma ve medyumluk bazen el ele gidiyor gibi görünüyor ve tuhaf yeni yeteneği, hayatın kolay kısmını kanıtlayacaktı.
Kaptan olmayan geri kalan bizler gibi, medyumlar da kederle ve sevilen birinin ölüm yoluyla fiziksel olarak ayrılmasıyla boğuşur. Annesi ve iki erkek kardeşi intihar sonucu hayatını kaybeden Grau, 'Medyumlar muhtemelen ortalama insandan daha fazla yas tutuyor çünkü ölüleri ileri çağırmaya neden devam edemediğimizi anlayamıyoruz' diyor. Bugün Grau, intihar veya bağımlılık kaybından etkilenenlerin duygusal, fiziksel ve ruhsal ihtiyaçlarını desteklemeye odaklanan Eric's House'un yönetim kurulunda yer alıyor. Bu çalışma onun medyumluk anlayışını değiştirdi.
Grau, kendisi gibi duygusal ortamları kederin gelişen geleceğinin ayrılmaz bir parçası olarak görüyor. Üstün yeteneklilerin ihtiyacı olanlara kapanma ve destek sunabileceği bir gelecek. Bu güzel bir vizyon ve eğer biri onu hayata geçirebilirse, Grau'nun hassasiyetine ve kanıta dayalı uygulamasının bu yönde bir adım olacağına güveniyoruz. Ayrıca çocukken gördüğü öbür dünyaya bakışları hakkında kapsamlı bir şekilde konuşuyor. Bu vizyon melekleri, köpekleri ve sonsuz bir kitap kütüphanesini içerir. Umarız haklıdır.
Susan Grau ile Soru-CevapS Psişik yetenekleriniz, siz gençken ölüme yakın bir deneyimle başladı. Ne oldu? Bir
Dört buçuk yaşındaydım ve bazı çocuklar bana garajdaki dondurucuya kalkarsam onlarla oynamama izin vereceklerini söyledi. Yaptım. İçeride buzlu dondurmalar olacağını düşündüm. Dondurucu kapısını kapattılar ve garaj kapısını kapattılar ve eve koştular. Annem iki saatten fazla bir süredir kayıp olduğumu söyledi. 'Bebeğiniz buzlukta. Bebeğiniz buzlukta ”dedi ama inanmadı, bu yüzden bakmadı.
Dondurucuda, melek gibi bir varlığı hatırlıyorum - aslında üç, ama özellikle biri çok güçlüydü. Üzerinden geçmenin çok huzurlu olduğunu hatırlıyorum. Parlak beyaz bir ışık görmedim ya da bir tünele girmedim. Çok bildiğimi hissettim. Başka nasıl ifade edeceğimi bilmiyorum. Ve sonra bu odaya girdim.
Greko-Romen bir odaydı ve güzel renkleri vardı. Bu odanın içinde yuvarlak, dev bir daire vardı ve dairenin içine baktım ve hareket gördüm. DNA zincirleri gibi birbirine karışan kelimeler ve cümleler vardı. 'Neredeyim?' Dedim. Ve 'Gönüllerin arzu odasındasın' dediler. Yaşayan her canın duası. 'Tüm bunlara cevap verecek misin?' Dedim. Ve dediler ki, 'Ah, Susy, bazen insanların en çok istediği şey onlar için iyi değil.'
İleriye baktım ve bu güzel sarı tuğlalı yolu gördüm. Yolun başında piramidin içine giren tuğlalar vardı. Ve piramidin dibinden bu güzel altın tuğlaları teker teker çeken ve yollarını açmaya çalışan insanları izliyordum. 'Neler oluyor?' Diye sordum. Ve melekler, 'Eh, özgür iradeleriyle hareket ediyorlar. Özgür iradeyle onları rahatsız edemeyiz. Yollarını açmaya çalışıyorlar. '
İnsanların yalvardığını gördüm. 'Lütfen bana yardım edin' diyorlardı. Yolları çarpık, engebeli ve kırılmıştı. Meleklerin içeri girip kaldırımları ait oldukları yere koyduğunu gördüm. Bu insanların özgür iradesi kaldırıldı.
Anladığım ikinci şey, piramidin dibinden çektiğinizde, dengesiz hale geldiğidir. Melekler bana şöyle açıkladı: “Biz sizin olmadığın kaldırımcılarız. Tek yapman gereken yürümek. ' 'Peki, doğru yürüdüğünü nasıl anlarsın?' Diye sordum. Çünkü ben dört buçuk ve biraz erken gelişmiştim.
Ve dediler ki, 'Çünkü her zaman yolunuzu kutsuyoruz ve engelliyoruz. Onu bloke ettiğimizde, hata yapmayın, en iyi ihtimalle hırpalanmış ve zedelenmiş bloktan geçebilirsiniz veya kayabilirsiniz. Ve hala bir engel varsa, tekrar kayarsın Susy. Ve hala bir engel varsa, tekrar kayarsınız. Bizi sizin için açılmış bir yolda görene kadar. Ve tek yapman gereken yürümek. '
Sonra başka bir odaya gittim. Bu güzel odada yığınlar ve kitap yığınları vardı ama gerçekte kitap değildiler. Bunu benim kadar gençken açıklamak zor ve bu o zamanlar gerçekten yoktu, günümüzün e-okuyucularına benziyorlardı. Her yerdeydiler. Ben de 'Şimdi neredeyim?' Dedim. Ve melekler, 'Bilgi odasındasın' dedi. Bugün insanlar buna Akaşik Kayıtlar diyor. Bana herkesin bir amacı olduğunu ve bu yolculukta sözleşmeler olduğunu söylediler. Böylece evlenmek için sözleşme yapabilirsiniz, ancak kiminle evleneceğiniz, ne kadar süredir evli olduğunuz, hangi evlilik size nasıl hissettirdiği, evliliğe nasıl davrandığınız ve evlendiğinizde kaç yaşında olduğunuz özgür iradenizdedir.
Sonra melekleri gördüğüm bir odaya girdim. Ağızlarını açtıklarında, kelimeler ve müzik aynı anda çıktı. İnsan ruhlarının benden daha yükseğe yükselmesini izliyordum ve melekler onlara, “İyi iş, çok cesurdun. Aferin.' Nasıl öldüklerinin önemi yoktu, bu gezegende ne yaptıkları da önemli değildi. Bunlar iyi ruhlardı ve melekler buraya gelme cesaretine sahip oldukları için onları övüyorlardı.
Meleklere 'Kötü insanlara ne olur?' Diye sordum. Çünkü gençken kötü deneyimlerim oldu. Ve dediler ki, 'Kötü ruhlar yok, ama yaptığımız şey, insanların hastane dediği gibi bir şeyde mücadele eden ruhları almak, Susan ve onları iyileştirmek. Sonra da olmak istedikleri yere geri dönmelerine izin verdik. '
Şimdiye kadar annem sonunda “Bebeğiniz dondurucuda” mesajını dinlemişti ve koşarak dondurucu kapısına gitti. Beni bulduğunda kil gibi göründüm. Çığlık atmaya başladı. Düştüm Çenemi ikiye böldüm - bana hatırlatacak bir yaram var - ve nefes aldım. Annem beni hastaneye götürmekten korktu çünkü dondurucu cıvatalı ve duvara doğru çevrilmiş olmalıydı, bu yüzden beni yatağa gönderdi.
Uyumaya gittim ve uyandığımda insanları görebiliyordum. Benimle konuşabilirlerdi. Ölü mü diri mi olduklarını bilmiyordum. Farkı bilmiyordum. Bilmek için çok gençtim. Ve pencerelerime, yatağımın köşesine, koridordan aşağıya bakıyorlardı. Gün boyunca, aslında orada olmayan insanlarla oynadığımı fark edene kadar onlarla oynardım. Farklı olduğunu bilmiyordum. Benim normaldi. Öcü gibi - herkesin bir tane vardır ve kimse bundan bahsetmez. Gördüğümü herkesin gördüğünü sanıyordum ama kimse konuşmuyordu.
S Dünyamıza giren ruhlar size yaşayan insanlar olarak görünüyor mu? Bir
Başlangıçta yaptılar ve ben hala formlarını ilk öldüklerinde çok net görebiliyorum. Gözleriniz biraz alıştıktan sonra, karanlıkta gözleriniz açık birisini gördüğünüzü hayal edin. Bir taslak görürdünüz ve gözlerini görürdünüz, ama her şeyi gerçekten göremezsiniz. TOD dediğim şeyde - ölüm zamanı - ruhlar tarafından uyanmaya başladım. Uyanık bir şekilde sarsılırdım ve gözlerimi açardım ve orada önümde biri dururdu ve derlerdi, 'Az önce öldüm. Ben falan küçük kardeşim ve vefat ettim ve bu benim adım ve ben böyle öldüm ve onlara bir mesaj vermeni istiyorum çünkü beni duyacaksın. ' Ve yazardım. Orada duran bir şeyle uyanmak şok edici. Bugün bile hala korkuyorum. Ama ayrıldıklarında, bir küreye, titreyen ve farklı renklerden oluşan güzel bir ışık topuna dönüşürler. Güzeller.
S Yakın arkadaşlarınız ve akrabalarınızla bağlantı kurabiliyor musunuz veya başka bir ortamdan geçmeniz mi gerekiyor? Bir
Muhtemelen bunun için başka bir ortama giderdim. Her zaman daha iyidir - tıpkı bir doktorun kontrol için başka bir doktora gitmesi gibi. Kardeşlerimle bağlantı kuruyorum. Annem benim için çok acı verici bir kayıptı, bu yüzden bazen onun varlığını hissetmeme rağmen onunla bağlantı kurmuyorum.
S Bir aracı olarak, diğer tarafta hala sevdiklerinizi yas tutuyor musunuz? Bir
Medyumlar muhtemelen ortalama bir insandan daha fazla yas tutuyor çünkü neden ölüleri ileri çağırmaya devam edemeyeceğimizi anlayamıyoruz. Ruhun bana söylediği şuydu: “İstediğimiz zaman ölüleri ileri çağırabilsek ya da diyelim ki, onları her yatağa gittiğimizde bir rüyada görebilseydik, yataktan kalkar mıydık? Hayatımızda asla bir şey yapmayız. ' Keder, herkesin yolculuğunun bir parçasıdır. Doğduğumuz andan itibaren başlar. Her kayıp bizi umarım büyük olana, yani ölüme hazırlar.
S Diğer tarafta sevdikleriyle bağlantı kurmak isteyen birine herhangi bir tavsiyeniz var mı? Bir
Kesinlikle yapabilirsin. Size yardım edecekler ve her zaman bir şekilde çevremizdeler. Kendi yardımınızı ve rehberliğinizi isteyebilir veya size söylediklerini paylaşabilecek bir ortama gidebilirsiniz. Ama duysanız da duymasanız da size rehberlik edeceklerdir.
S Hayal gücünün nerede devreye girdiğini düşünüyorsunuz? Ne zaman gerçek olduğunu ve hayal gücünüzün bir şeyler yarattığını nasıl anlarsınız? Bir
Yeterince yapana kadar bilemezsin. Nasıl haklı olunacağını bilmek için yanılmaya istekli olmalısın. Bana yanlış bilgi geldiğinde nasıl hissettirdiğini deneyimleyerek doğru hissettirdiğimi öğrendim.
Yanlış olmak ruhun sana bir şeyler öğretmesidir. Bunun iyi bir kısmı hikaye anlatmamaktır. Başkaları için hikayeyi bitirmek isteyen insanlarız. Yani bir zil görürsem, 'Bir zil var ve bu kiliseye gittikleri anlamına gelir' diyebilirim ve bu benim hikayem. Ama okuduğum kişi 'Aman tanrım, her sabah kahvaltıdan önce bir zil çaldık' diyebilir.
Benim için mantıklı olması gerekmiyor. Sadece aldığımı vermeliyim. Zarfı teslim etmek ve açmamak gibi. Mesajı ileten biziz. Mesajın ne anlama geldiğine biz karar veremiyoruz.
S Sezgilerimizle aktif olarak meşgul olmaya başlayacaksak, insan zihninin potansiyeli olarak ne görüyorsunuz? Bir
Herhangi bir şey. Şunu demek istiyorum ki. Ama bence bu değişim bundan çok, çok yüzyıllar sonra veya en azından on yıllar sonra gelecek. Zihinlerimiz sonsuz potansiyelle doludur. Buraya bir ömürde zihnimizin gücüyle gelseydik, çok büyük olurdu.
Gelecekte, tıbbi araçların çok güçlü olduğunu ve duygusal ortamların insanların farklı şekilde yas tutmasına yardımcı olduğunu görüyorum. Birini kaybettiğimiz gün, diğer tarafta o ruhun hayatına kanıt verebilecek bir aracı ziyaret etmeyi seçtiğimizi hayal edin. Kederleneceğiniz gerçeğini değiştirmez, ancak sizi aşağı çekmeyecek veya özgüveninizi bozmayacak şekilde yas tutacaksınız.
S Ölümden sonraki yaşam hakkında tüm bildikleriniz göz önüne alındığında, sizce nasıl yaşamalıyız? Bir
Yollarımızı meleklerin döşediği gibi yürümeye inanıyorum. Bunu hatırlarsak, rahatsız olarak gördüğümüz tümseklere sahip olduğumuzda, her şeyin bizim iyiliğimiz için çalıştığını hatırlayabiliriz. Hayatın kolay olması amaçlanmadı - öyle olsaydı, ruhlarımız gelişmezdi ve biz de cennette kalabilirdik.
Amacımız ya dünyaya geri dönüp daha fazlasını öğrenmek ya da sonunda artık geri dönmemize gerek kalmayan ilahi bir varoluş alanına ulaşmaktır. Bunun birçok yaşam sürdüğünü düşünüyorum. Üzerinde çalışmam gereken birçok kusur ve karakter kusurlarım var ve bunu yapmak niyetindeyim — işte böyle daha fazlasını öğreniyorum.
Susan Grau kanıta dayalı bir ortam, ruhani bir öğretmen, psişik bir yazar ve Tustin, California'da bir hipnoterapist.