ONUR YUKARIDA
1904'ta Japonya ile Rusya arasındaki savaşın başlamasının ana nedeni 1'in yüzeyinde yatıyor. Bu güçlerin jeopolitik hırsları Kuzeydoğu Asya'da çarpıştı. Ancak, diğer birçok silahlı çatışmada olduğu gibi, savaşın acil nedenleri daha da karışık.
Bunlar Rusya’nın Rusya Uzak Doğu’da bir demiryolu inşa etme planları, Japonya’nın 1895’te Çin’le savaşında kazandığı zafer, bazı St. Öne çıkan, tutarsız diplomasi büyük bir rol oynadı.
Ancak, I. Dünya Savaşı'nın patlak vermesinde olduğu gibi, Rus-Japon çatışmasının nasıl patladığına dair net bir anlayış bizi nasıl aşabilir? tarihsel bilimi.
Bu sorunun cevabı, 2'in onuru olan önemli, ancak çoğu zaman zorlu diplomasi kavramıyla ilgilidir. Bir devletin uluslararası otoritesini tecrit etmeye teşebbüs edildiğinde, topraklarının askeri işgali kadar tehlikeli olarak kabul edilebilir. II. Alexander, bir keresinde devletlerin yaşamında, herhangi bir insanın hayatında olduğu gibi, kendi şerefinizi korumak dışında, her şeyi unutmanız gereken anların olduğunu söyledi.
Sergey Yulievich Witte. Fotoğraf: RIA haber ria.ru
TANE-KÖPRÜ ÜNİVERSİTESİ
Rusya ve Japonya, Japonların Çin’e Kore’yle ilgili kısa bir ihtilaf halinde, Çin’e olağanüstü bir yenilgiye uğradığı zaman, 1895 ile savaşa girdiler. Rusya’nın Japonya’nın Çin topraklarında bir yer edinmesini engelleme girişimi, ada imparatorluğunun aşırı derecede kızmasına neden oldu. Çin müdahalesi, Çin-Japon savaşının sona ermesini işaret eden Şimonoseki barış anlaşmasının Nisan 17’inde yapılan 1895’in imzalanmasından sonra başladı. Japon tarafının talepleri arasında stratejik açıdan önemli Port Arthur deniz üssü ile Pekin'den uzak olmayan Liaodong Yarımadası'nın mülkiyeti vardı. Qing Hanedanı yarımadanın haklarından vazgeçmeyi kabul etti, ancak Petersburg, Liaodong'un Rusya'ya atanması için ortak talep üzerine Berlin ve Paris'i çekti.
Rus demarche, öncelikle Doğu Sibirya'nın Çin-Japon ihtilafının askeri operasyon tiyatrosuna yakın olmasından kaynaklanan II. Nicholas hanedarları arasındaki ateşli tartışmaların ardından geldi. Romanovların asıl hedefi, Pasifik Okyanusu'na donmadan erişim sağlamaktı. Vladivostok'un Pasifik limanına sahip, dondurucu denizlerle çevrili olan Rusya, o zamanlar inşa edilen Transsib terminali için ılık sularla yıkanmış rahat bir limana sahip değildi. Tanınmış Rus deniz komutanları, Kore limanını ele geçirmenin doğru zamanı olduğuna inanıyordu. Bu fikir coşkuyla Nicholas II tarafından paylaşıldı. Böyle bir adımı atmak için gerekli desteği almadan, Dışişleri Bakanı Prensi Andrei Lobanov-Rostovsky, bölgedeki yeni bir liman üzerinde Tokyo ile anlaşma yapılmasını önerdi.
Ancak başka bir bakış açısı vardı. En etkili destekçisi, Rusya ile Uzak Doğu’nun gelişmesi için Çin’le iyi ilişkileri olduğunu düşünen Maliye Bakanı Sergei Witte oldu. Zamanında Romanovların Çin'i domine edeceğinden hiç şüphesi yoktu. Fakat imparatorluk buna barışçıl ve ekonomik olarak gitmeli. Kendi aralarında Rus ve Çin demiryolları, bankalar, ticarethaneler ve birliklerle rekabet etmeliler. Witte, diğer şeylerin yanı sıra, sık sık Nicholas'a şunu hatırlattı: “... Rusya'daki genel durum için dışsal komplikasyonlara neden olabilecek her şeyden kaçınmak şart” 4.
Sonuç olarak, Shimonoseki Dünyası'ndan sonra Rusya, Pekin savunucusu rolünü oynadı. Maliye Bakanı, hızlı bir şekilde Çinlilerin talebinden kâr payları çıkardı. Zongli Yamen’in rızasını aldı (Çin Dışişleri Bakanlığı - Comm. Ln.) Demiryolunun doğu bölümünü önemli ölçüde azaltan Mançurya yoluyla Trans Sibirya Demiryolu inşaatı için. Ve 3 Haziran 1896, iki imparatorluk, Japan5'in olası saldırganlığı durumunda ortak çatışma konusunda gizli bir anlaşma imzaladı.
Ancak, yalnızca bir yıl sonra, İmparator Nicholas aniden rotasını değiştirdi. Qingdao'yu yakalayan kuzeni Wilhelm'i taklit ederek Port Arthur'u da içeren Liaodong Yarımadası'nın güneyini işgal etti. Üç yıl sonra, Kazaklar beklenmedik bir şekilde Mançurya’daki Qing Hanedanlığı’nın kalıtsal illerine girdi. Nikolai diplomatlarının resmi olarak onları geri çekeceğine söz vermesine rağmen, ordu hareket etmedi ve hatta komşu Kore'ye yürümeyi planladı.
Bu gibi tutarsızlıklar, St Petersburg'un Uzak Doğu siyasetindeki derin farklılıkları yansıtıyordu. 1900'ten 1906'e Dış İlişkiler Bakanı Kont Vladimir Lamsdorf tarafından desteklenen Sergei Witte, Çin'le olan dostluk ilişkilerinin paydaşı olmayan bir destekçisi olarak kaldı ve Çin’in yardımcısı olan Çin’in komutanı olan Lams Muraliev’in komutanı denizci komutanları hawks koalisyonu yaptı. ve şüpheli girişimci Alexander Bezobrazov ve Rusya Uzak Doğu’daki emperyalist vali Amiral Yevgeny Alekseev. Ancak, farklılıklar muhaliflerin bir konuda hemfikir olmalarını engellemedi: Rusya Kuzeydoğu Asya'da aktif bir rol oynamak zorunda.
Rus-Japon Savaşı Sırasında Uzak Doğu Deniz Kuvvetleri ve Kara Kuvvetleri Komutanı 1904-1905 Adjutant Genel Amiral Yevgeny İvanoviç Alekseev. Fotoğraf: RIA Novosti ria.ru
"MANCHURIA İÇİN KORE"
Japon onurları da bir konuda hemfikirdi: jeopolitiğin temel amacı uzun zamandır Qing hanedanının bir kolu olan, hermit bir devlet olan Kore idi. Bununla birlikte, 19. yüzyılın sonuna gelindiğinde, Çin'in ilerici zayıflığı, yarımadanın hâkimiyetinin zayıflamasına neden oldu ve daha güçlü güçlerin burada hareket etmesini mümkün kıldı. Sonuncusu, Meiji Restorasyonu sırasında ortaçağın izolasyonuna son veren ve Avrupalı bir orduyla ve kendi sömürge özlemleriyle modern bir devlet haline gelen Japonya'yı içeriyordu.
Coğrafyanın basit mantığı, Kore’yi, imparatorluğun politikalarını belirleyen dokuz devlet adamı olan Genro’nun ana hedeflerinden biri olarak gösterdi. En dar noktasında, sadece 60 kilometre Japonya'yı Kore'den ayırdı.
Zaten 1875’te Japon kuvvetleri Ganghwado Adası’ndaki Koreliler’le çarpıştı ve 20 yıllar sonra imparatorluk, keşiş ülkesi üzerindeki etkisini zayıflatarak Çin’le savaş açtı. Batılı güçler Çin'i etki alanlarına böldüğünden, Genro sömürgeci hırslarını gerçekleştirebileceklerine karar verdi ve Rusya’ya Kore’de kontrolü için Mançurya’da baskın bir rol oynadı. Sonraki sekiz yıl boyunca, "Man-Kan kokan" ("Mançurya için Kore") sloganı, Japon dış politikasının önde gelen şartlarından biri oldu.
13 Nisan 1898, Rus elçisi Baron Rosen ve Japonya Dışişleri Bakanı Tokujiro Nishi Tokyo'da, Japonların Kore'deki ekonomik baskınlığını tanıyan ortak bir protokol imzaladı. Ancak aynı zamanda her iki taraf da ülkenin siyasi egemenliğini koruma sözü verdi. Rosen, antlaşmayı "eksik ve anlamsız" olarak nitelendirdi ve Japonlar da NNXX hakkında daha iyi bir fikir değildi.
Rusya, Kore meselelerinden giderek daha fazla uzaklaştırıldığı sonraki dört yıl boyunca, Japonya yarımadanın önceliğini resmen tanımak için tekrar tekrar girişimlerde bulundu. Ancak, Rus diplomatlar böyle bir politika için hükümetten izin alamadılar. Alexander Izvolsky, o zaman Tokyo elçisi ve kral ve amiralleri “Kore ile fazla ilgilendiler” diye açıkladı 8. Aynı zamanda, Lamsdorf, Witte, General Kuropatkin ve Deniz Kuvvetleri Tyrtov'a yazılan mektupları uyarmakla Japon düşmanlığından korkuyordu: Rusya yeni ciddi rakibi pasifleştirmeyi başaramazsa, 9 "Japonya ile silahlı bir çatışma tehlikesi altında" kalacak.
Japon hükümeti Hirobumi Ito Markiliği tarafından yönetildiğinde, Tokyo'da soğuk kafalar hüküm sürdü. Marimon, 1895'in Şimonoseki huzuru zamanından itibaren, Rusya'ya karşı temkinli bir politikaya yöneldi. Meiji döneminin en önde gelen devlet adamlarından biri olan Ito, hem haysiyetliler hem de imparator arasında büyük bir prestije sahipti. Ancak buna rağmen, Mayıs 1901’te kabinesi meclisin güvenini kaybetti ve yeni başbakan Prens Taro Katsura göreve başladı. Kabinesinin genç üyeleri Russia10'a karşı çok daha saldırgandı.
Doğru, hükümetin dışında kalan Marquis Ito pes etmedi. Petersburg'a Kasım 1901'te yaptığı özel ziyarette, bir uzlaşma politikası yürütmenin yollarını aradı. Petersburg'da deneyimli bir kişi sıcak bir karşılama aldı ve Aziz Nikolaos II. Alexander Nevsky ve Witte ve Lamsdorf ile görüşürken Kore-Mançu projesini savundu. Ancak Maliye Bakanı bu düşünceye sempati duysa, Dışişleri Bakanı hala 11'e karşıydı.
En önemlisi, Ito'nun kral ve yetkilileriyle yaptığı görüşmeler sırasında, Londra'daki Japon büyükelçisi Kont Tadasu Hayashi gizlice Büyük Britain12 ile savunma ittifakına girdi. Rus gazeteciler bu haberi şaşırttı. Uzak Doğu'daki iki ana rakip, bir zamanlar Pasifik bölgesindeki siyasi manzarayı değiştirerek güçlerini birleştirdi.
Japonya İmparatoru Mutsuhito. Görünüm:
PETERSBURG NERRAZHIKHA DEVAM EDİYOR
II. Nicholas bakanları, dünyaya acilen Rus birliklerinin yakında Mançurya'dan ayrılacağına dair güvence verdi. Fakat burada da, Petersburg’daki görüşler keskin biçimde bölündü. Kont Lamsdorf ve Witte, Mançurya'nın en kısa sürede iade edilmesi gerektiğine inanıyordu. Bölgedeki atmosferi sakinleştirmek konusundaki isteksizliğin orada yeni huzursuzluklara neden olacağını öngördüler. Bu bakış açısı, pek çok Rus tarafından da desteklendi; bu, ev problemlerinin 13'ten daha az olmayışı nedeniyle basit nedenlerden dolayı desteklendi. Buna ek olarak, Çin Doğu Demiryolunun (CER) inşası olan "Witte Krallığı" gelişti ve Mançurya’daki askeri varlığın Maliye Bakanı’nın planlarına ciddi bir tehdit oluşturdu.
Bununla birlikte, Mançurya'yı Rusya için koruma fikrinin daha az etkili savunucuları yoktu. Ordu, Mançurya'nın 15. yüzyılın ikinci yarısında ilhak edilen Hiva, Kokand ve Buhara gibi Rus İmparatorluğu'nun bir parçası olacağına inanıyorduXNUMX. En önemli şahin Port Arthur'da bulunan Amiral Evgeny Alekseev'di. Bu deniz komutanı sadece Pasifik'te değil donanmaama aynı zamanda Liaodong Yarımadası'nın garnizonu arasında. Onun tartışılmaz mizaç ve hırsı, Alekseev'in II.Alexander'ın gayri meşru oğlu olduğu söylentileri ile ona birçok çağdaşın düşmanlığını sağladı. Ve hepsinden önemlisi, onu Rus Uzak Doğu'da tehlikeli bir rakip olarak gören Sergei Witte.
Patolojik olarak kararsız Nicholas II tereddüt etti. İmparatorluğun kafası karışmış ve dengesiz politikası diğer güçlerin düşmanlığını keskin biçimde arttırdı. Bununla birlikte, Çin ile Nisan 8’te 1902’te yapılan bir yıl süren zorlu müzakerelerin ardından, Rusya, Mançurya’nın askerlerinin çekilmesinin 18’in 16’in ayları içinde üç aşamada gerçekleşeceği bir anlaşma imzaladı. 8 Ekim 1902, Qing Mukden hanedanlığının eski başkenti (modern Shenyang) dahil, Fengtian eyaletinin güneyindeki birliklerin tahliyesinin ilk aşamasına başladı. Ancak, Nisan 1903 için planlanan ikinci aşama gerçekleşmedi, Rus onurları kendi aralarında anlaşamadılar. Petersburg bu sözü tutmadı.
"VINCENT TALKS"
1903 yazında, Rusya ve Japonya, Doğu Asya'daki farklılıklarını çözmek isteyen tartışmaya yeniden girdiler. İnisiyatif, inatçı Japon Başbakanı Taro Katsura tarafından da gösterildi. Bu zamana kadar, Doğu Asya'daki barışın başlıca savunucusu Witte'nin etkisi mahkemede düştüğü için Rus çizgisi de önemli ölçüde sıkıldı. Kral, 1903'in “yeni rotası” olan 17'in ilkbaharında kabul edilen sert çizgiyi aradı. Amacı “18'ten herhangi bir tür yabancı etkinin Mançurya'ya girmesini engellemekti. Rusya kararlılığını vurgulayacak, Alekseev'e, Doğu Asya'da askeri ve ekonomik bir varlık başlatarak yazdı.
Bakanlar arasında bitmeyen bir tartışmadan bıkan Nikolai, yaz aylarında iki önemli karar aldı. Ağustos 12’te Amiral Alekseyev’i Uzak Doğu’nun valisi olarak atadı, bu da aslında onu burada Pasifik bölgesindeki kralın şahsi temsilcisi yaptı. 20. İki hafta sonra Nikolai, Alekseev Sergey Witte'nin ana rakibini Maliye Bakanı21 görevinden aldı.
Alekseev’in yükselişi Tokyo’da sert tepkilere neden oldu. Rus elçisi Baron Roman Rosen, Japonya'daki Uzak Doğu valisi görünümünün bir saldırganlık eylemi olarak algılandığını bildirdi 22. Japonlar, atamanın hükümetinin yeni bir müzakere turu başlatılmasını önermesinden iki hafta sonra gerçekleştiği için rahatsız edildi. NUMX.
1903 boyunca, Avrupalı dışişleri bakanları, Rusya'yı artan uluslararası izolasyona maruz bırakan sürekli ve keskin bir siyaset dönüşleri nedeniyle şaşırdı, alarm verdi ve sık sık sinirlendi. Ancak bu kadar geç bir aşamada bile bir uzlaşma mümkün olmuştur. Ancak, kral ve valisi hala Japonya'yı ciddiye almadılar.
Nikolay, bitmeyen müzakereleri yurtdışındaki uzun sonbahar seyahatlerini durdurmak veya avlanmak için uygun bir bahane olarak görmedi. 24, "Savaş olmayacak çünkü istemiyorum çünkü" diye düşündü. Verimsiz müzakerelerin bir sonucu olarak, kışa kadar, Japon kabinesi nihayetinde çatışmanın barışçıl bir şekilde çözülmesinin imkansız olduğu sonucuna varmıştı. 6 Şubat 1904 Bay Komura’nın dışişleri bakanı Baron Rosen’i, hükümetin tüm bu “boşuna görüşmelerde” sabrını kaybettiğini duyurmak üzere çağırdı. Bu nedenle, onları bitirmeye ve Russia25 ile diplomatik ilişkileri koparmaya karar verdi.
Evine döndükten sonra, Rus elçisi deniz ataşesinden öğleden önce, 6 yerel saatinde, iki Japon filosunun bilinmeyen sebeplerden dolayı çapadan çıkarıldığını öğrendi [26]. Şubat 8’in gece yarısından kısa bir süre sonra, Japon muhriplerinin torpidoları, Port Arthur’un 1904’e düzenlediği baskında üç Rus gemisini vurdu. İki imparatorluk savaşa gitti ...
Rus-Japon Savaşı
SONUÇ
Rus-Japon Savaşı, klasik bir emperyalist çatışma olarak kabul edilir. Bu sadece kısmen doğrudur. Her ne kadar genişlemeci hedefler Petersburg ve Tokyo'yu Kuzeydoğu Asya konusunda anlaşmazlıklara soksa da, böyle bir rekabet agresif sömürge savaşları çağında eşsiz değildir. 1880'ten bu yana geçen yıllar boyunca. Birinci Dünya Savaşı'ndan önce, Asya ve Afrika'da Avrupa'nın büyük devletleri arasında tekrarlanan çatışmalar yaşandı. Ancak hiçbiri açık bir savaşa dönüşmedi. Anlaşmazlıklar, 19. yüzyılın sonlarında ivme kazanmış olan sömürgeci tartışmalardan kurtulmanın bir aracı olan 27’in “emperyalizm diplomasisi” tarafından her zaman çözüldü.
Yazılı olmayan kod, Avrupa'nın büyük güçleri arasındaki ilişkiyi tanımladı. Burada kesinlikle sabit kurallar bulunmamasına rağmen, bunlar oldukça açıktı. Sert bir hesaplamaya ve adil oyuna dayanarak, emperyalist diplomasi etkili oldu. Başarısı için çok önemli olan, büyük güçlerin hepsinin Avrupa dışında meşru çıkarları olduğu anlayışıydı. Ve bu çizgi, ülkeleri diğer kıtalardaki açık mücadeleden başarıyla kurtardı.
Fakat emperyalizmin diplomasisinin kendisi kusursuz değildi. Bunların başında, devletlerin gelişmekte olan Avrupa dışındaki yeni ülkeleri tanımalarındaki yetersizliği vardı. Eski moda beyefendilerin kulübünde olduğu gibi, burada yalnızca Avrupa hükümetleri üyelik aldı. Böylece, küçük Belçika monarşisinin sömürge gücü olduğu düşünülürken, Amerika Birleşik Devletleri veya Japonya'nın emelleri sorgulandı. Bu kulübün üyesi - Rusya - yabancıların sömürge özlemlerini ciddiye almak - Japonya - Şubat ayında 8’in 1904’inde Doğu Asya’daki savaşın patlak vermesine neden oldu.
Tokyo, Petersburg'un onurunu ezdiğini gördü. Diğer ülkelerin çıkarlarına tam olarak saygı göstermeyen devlet adamları, kendi ciddi risklerini ortaya koyuyorlar. Ve yüz yıldan uzun bir süre sonra, bu çatışma uluslararası ilişkilerle olan ilgisini kaybetmedi.