Gary Johnson’ın belirli bir takım becerileri var. Yabancılarla sevdiklerini, yani aile üyelerini, iş ortaklarını ya da ölmesini istedikleri yakınlarını öldürmek hakkında konuşuyor. Hayali ayrıntılarla onları nasıl öldüreceğini anlatıyor. Bir sözleşme var, para alınıyor, bir anlaşma yapılıyor. Ama Gary’yle ilgili olan şey şu ki, o aslında bir katil değil; polislerle birlikte çalışıyor.
Yönetmen Richard Linklater’ın Vurucu Adam, iğne bu şekilde çalışır. Birisi bir kişinin öldürülmesini istediğini itiraf ediyor ve parayı Gary’ye veriyor. Bu polisin tutuklama yapması için yeterli delil. Peki ya bu sözleşmeleri yerine getirecek katı katil gibi davranan Gary (Glen Powell)? Oyunculuk yapmadığı zamanlarda, onlar kadar normcore, yerel üniversitede felsefe öğretmeni ve insanların muhtemelen “harika” diyeceği bir kişiliğe sahip. Şunu söylemeliyim: Glen Powell gerçekten harikalar yaratabilir!
Buna göre Vuruş Adam, tetikçi diye bir şey yoktur. Ama asıl gerçek olan, sizin için başka birini öldürmesi için birine para ödeyebileceğiniz yönündeki zararlı fantezidir. Bu çok gevşek uyarlamada 2001 Teksas Aylık özellik (“Biraz gerçek bir hikayeye dayanıyor,” açılışta yazıyor), hiç kimse bir kişiyi hayatından kalıcı olarak çıkarma fantezisinden muaf değil. Bu iş, Gary’ye insanların büyüleyici bir kesitini görme fırsatı veriyor ve Gary bundan keyif alıyor. Kendisi şöyle açıklıyor: “Sevginin nasıl nefrete dönüştüğünü ve cinayetin tek çıkış yolu olduğunu görmek” konusunda sempatik.
İlk karşılaşmaları harika romantik komedi buluşmaları gibidir; cilveli şakalaşmalar, çok sayıda dikkatli bakışlar, anında ve ikna edici bir bağlantı
İlk sahnelerden birinde, Gary’nin düşünceli bir şekilde çeşitli kuş yemlerini karıştırdığını, yemliklerine gelebilecek her kanatlı arkadaşına yemek hazırladığını görüyoruz. Aynı bağlılığı hedeflerine de uyguluyor, sosyal medyayı araştırıyor ve onlara en çok hangi suikastçı stereotipinin çekici gelebileceğini anlamaya çalışıyor. İlk tespitlerde, Gary’nin bir tetikçi olarak hayal edebileceğiniz çeşitli stereotipler olarak kostüm giydiği görülüyor: tüylü saçlı pislik; deri kaplı Rus haydut; Patrick Bateman; ve en eğlenceli örneklerden birinde, kumral saçlı ve belirsiz aksanlı eksantrik bir sosyopat – Andy Warhol’a bir cellattan daha fazlasını veriyor.
Filmin Linklater’la birlikte senaristliğini de yapan Powell, şaşırtıcı bir oyuncu seçimi seçimi; kısmen onun biraz salak olduğuna inanmamız ve geleneksel olarak olağanüstü derecede çekici olduğunu görmezden gelmemiz gerektiği için. Powell bunu iyi satıyor – elinden geldiğince, öğretmeninin pötikareli üniformasını ve pantolonunu giymiş olmasına rağmen, omuzlarının düğmelerinden fırlamaya hazır olduğunu görebiliyoruz.
Polis için ek iş iyi gidiyor. Ancak Gary henüz ateşli biriyle tanışmamıştı – ta ki Madison Masters’la (yakın zamanda tanıyabileceğiniz Adria Arjona) karşılaşıncaya kadar. Andor). İlk karşılaşmaları harika romantik komedi buluşmaları gibidir; cilveli şakalar, çok sayıda dikkatli bakış, anında ve ikna edici bir bağlantı. Powell ve Arjona onu tamamen satıyor ve film boyunca taşıyor. Bu kadar iyi bir kimyaya sahip olmaları bir rahatlama çünkü film diğer karakterlere o kadar hafif ki, arkasına saklanacak başka kimse olmayacak.
Gary, bir zayıflık / azgınlık anında, Madison’ı kararını yeniden düşünmeye teşvik eder. Parayı neden birini öldürerek harcayasınız ki? Neden o parayı alıp yeni bir hayata başlamıyorsun? Ve Madison sözleşmeyi kabul etmek yerine oradan uzaklaşır. Gary, zarar yok, faul yok, diye düşünüyor. Bir süre sonra ona mesaj atıyor – hâlâ onun tetikçi olduğunu düşünüyor, “Ron” – ve birlikte bazı köpek kurtarma operasyonlarına bakıyorlar. Bu kesinlikle bir tarihtir. (Biraz dürüstlükle erkenden çözülebilecek hikayeler sizi kolayca sinirlendiriyorsa, bu sizi duvara sürükleyebilir.)
Daha kalitesiz, daha karanlık ve komik bir psikoseksüel versiyonunu hayal etmek zor değil. Vurucu Adam
Vurucu Adam Her vuruşta başarılı olan, biraz çekicilik ve biraz da yaratıcılık içeren tanıdık bir film. Rakip bir polis memurunun (Austin Amelio), Gary ve Madison’ın yasadışı ilişkisini keşfetmesiyle çatışma biraz daha şiddetlenir. Ama bu seni asla strese sokmaz. Bu düşük riskli, iyi hissettiren Linklater – daha azını yapan adam Önce üçleme ve daha fazlasını yapan adam Rock Okulu. Özellikle, Notes uygulamasını içeren bir sahne, gergin ve komik arasındaki ince ipte yürüyordu. Keskin yazılmış, mükemmel oynanmış. Seyircilerin uluması yüzünden diyalogların bir kısmını duymak zordu. O sahne bittikten sonra tiyatrom alkışlamaya başladı; ben de onların arasındaydım.
Bahsedilen, Vurucu Adam Daha fazlasına yönelik fırsatlar açık olsa bile hiçbir zaman tam olarak hiçbir şeye ulaşamaz. Filmin başlarında Gary’nin sokmalarının ahlakı sorgulanıyor. Yaptığı şey muhtemelen tuzağa düşürmek. Ve daha iyi bir adam, güzel olmayan insanlara yeni bir hayata başlama konusundaki konuşmayı yapabilir. Bunun yerine, polisliğe yönelik gerçek bir eleştiriye ulaşabileceğimiz en yakın şey, hikayenin tek kötü adamının “kirli bir polis” olarak uygun bir şekilde açıklanması ve tuhaf bir şekilde öncüleri herhangi bir yanlışlıktan aklamasıdır.
Daha kalitesiz, daha karanlık ve komik bir psikoseksüel versiyonunu hayal etmek zor değil. Vurucu AdamGary ve Madison’ın ilişkisinin daha az sağlıklı ve birkaç derece daha çarpık olduğu yer. Bu, filmi biraz daha unutulmaz kılabilir. Ayrıca filmde kendini gerçekleştirmeyle ilgili basmakalıp (çoğunlukla affedilebilir olsa da) bir konu var; tuhaf bir şekilde filmin tek kısmı. Vurucu Adam bu kendini fazla ciddiye alıyor. Bu film HBO’nun şiddet dolu dramasına daha az benzediği için göze çarpan ciddi bir şey. Barry ve daha çok Apple TV’nin iffetli durum komedisi gibi bir şeyi anımsatıyor Ted Kement. Belki de Netflix’in, filmin küçük ölçeğine ve yıldız gücü eksikliğine rağmen bu filmi 20 milyon dolar gibi yüksek bir fiyata almaya karar vermesinin nedeni budur.
Sonra tekrar, belki de bazı şeyleri fazla düşünmemek en iyisidir. (Ted Lasso bunu yapmazdı!) Tanıdık ve kolay bir şeyi yapmanın ve bunu son derece iyi yapmanın yanlış bir tarafı yok. Vurucu Adam sağlıklıdır. Çok akıllıca. Bu, Gary Johnson’ın hedeflediği dolandırıcılıktan pek farklı değil: Ne istediklerini anlayın ve onlara verin.