We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Sanırım bu bir Roma kanunuydu ve korkunç bir suç işlendiğinde suçlunun adının açıklanamayacağını ve itaat etmeyen herkesin ölüm cezasına çarptırılacağını söyledi. Adını hatırlayamıyorum, ancak 'H' ile başlamış olabileceğini düşünüyorum.
düşündüğüne inanıyorum
kahraman, yasanın kendisi için yaratıldığı adamın adı (Tarihe göre, sırf ünlü olmak ve tarihe geçebilmek için Efes'teki Artemis tapınağını ateşe verdi.1)
Daha genel olarak, bu yasa (ve Romalıların, Mısırlıların ve benzerlerininki gibi diğer benzer) genellikle denir.
lanet olası hatıralar; genellikle eski yöneticilere veya lütuftan düşmüş güçlü yetkililere karşı uygulandı ve heykellerini yok etmeyi, adlarının yazılı (veya yontulmuş) görüntüsünü silmeyi içeriyordu.
Not: Dışlanma, sürgünün adıydı. Adı, şiddetli bir ceza olduğu için, genellikle seramik parçaları kullanan polisin tüm oy veren üyeleri tarafından kararlaştırıldığı için geldi (ostrakalar) oylamak.
1: Gördüğünüz gibi, başardı ve yasa başarısız oldu.
Bir suçlunun adının verilmesini/adının yayınlanmasını yasaklayan eski yasanın adı? - Tarih
Genel olarak, çoğu hukuk sisteminin geçtiği üç aşama vardır:
- Hukuk Öncesi Toplum - Hukuk öncesi bir toplumun tanınabilir tek özelliği, bir toplumda ortaya çıkan anlaşmazlıkları ele almanın yerleşik yollarının olmamasıdır. Küçük bir toplum bu aşamada uzun süre kalabilir, ancak nüfus yoğunluğu belli bir noktaya ulaştığında birbirini tanımayan çok fazla insan olur ve daha resmi bir sisteme ihtiyaç duyulur.
Proto Legal Society, anlaşmazlıkları ele almak için prosedürlerin yanı sıra kurallara da sahiptir. Bu aşamada kurallar (işaret etmek hoş değil gibi sosyal standartlar) ve yasalar (belirli eylemleri belirli sonuçlara bağlayan) arasında bir ayrım yoktur. Bu, anarşist hukuk öncesi aşama ile daha katı yasal aşama arasındaki bağlantı aşamasıdır.
Karanlık Çağlardan sonra - yaklaşık MÖ 1200-900 - ve yaklaşık MÖ 900'den başlayarak, Antik Yunanlıların resmi yasaları veya cezaları yoktu. Cinayetler, daha sonra gidip katili öldürecek olan kurbanın aile üyeleri tarafından halledildi. Bu genellikle sonsuz kan davalarına başladı. Yunanlıların ilk kez resmi kanunları oluşturmaya başlamaları MÖ yedinci yüzyılın ortalarına kadar değildi. MÖ 620 civarında, kanun koyucu Draco, Antik Yunanistan'ın bilinen ilk yazılı kanununu yazdı. Bu yasa, sürgünü cinayetin cezası olarak belirledi ve Solon'un MÖ 594'te yasa koyucu olarak atandığında uyguladığı Draco yasalarından sadece biriydi. Solon, Antik Yunan hukukunun dört temel kategorisine uyan birçok yeni yasa yarattı.
Birisi size veya mülkünüze zarar verdiğinde haksız fiil oluşur. Draco ve Solon bu yasaların çoğunu yazdı. Bu kanunların belirli suçlar için belirli cezaları vardı. Çoğu suç para (ödeme) cezalarını içeriyordu. Cinayet bir haksız fiil kanunuydu ve ceza Draco'nun belirlediği şekilde sürgündü. Solon'un yasalarına göre, tecavüz cezası 100 drahmiydi ve hırsızlığın cezası çalınan miktara bağlıydı. Diğer suçlar ve cezalar, cezası üç arşın uzunluğunda tahta tasma takan köpeği teslim etmek olan köpek ısırması suçu gibi şeylerdi. Solon, evlerin, duvarların, hendeklerin, kuyuların, arı kovanlarının ve belirli ağaç türlerinin aralıkları ve yerleştirilmesi için kılavuz görevi görecek yasalar bile yaptı.
Solon ayrıca kadın ve erkeklerin davranışlarını düzenleyen yasalar olan birçok aile yasası da yarattı. Evlilik ve evlat edinme ödenekleriyle ilgili yasaların yanı sıra miras ve ebeveynlerin destekleyici rolleriyle ilgili yasaları yazdı. Bu yasalar için cezalar belirlenmedi, ancak belirli bir ailenin reisi tarafından uygulandı. Yunan hukukunda rolü son derece küçük olan kadınlarla ilgili kanunlar aile kanunlarıyla bağlantılıydı. Bunun nedeni, kyrio'ları veya "resmi koruyucuları" tarafından sürekli gözetim altında olmalarıdır. Çoğu zaman bu, bir kızın babasıydı ya da evliyse kocasıydı. Bu denetim nedeniyle, kadınların hukuktaki rolü, ya bir cinayet davasında kanıt sunduğu ya da jüriden acıma uyandırmak için ailesiyle birlikte sergilendiği nadir mahkeme görünümleriyle sınırlıydı.
Kamu yasaları, kamu hizmetlerinin nasıl sağlanacağını ve kamu işlevlerinin nasıl yürütüleceğini belirlemiştir. Solon bu yasalardan bazılarına katkıda bulunmuştur. Kamu kuyularından belli bir mesafede yaşayan insanların kendi kuyularını kazmasını gerektiren yasalar, zeytinyağı dışında tarımsal ürünlerin ihracatını yasaklayan yasalar, bir insanın sahip olabileceği arazi miktarını kısıtlayan yasalar, tüccarların İstedikleri faiz oranını ve hatta parfüm ticaretini yasaklayan kanunları bile talep edebilirler.
Usul yasaları, yargıçlara diğer yasaları nasıl kullanacaklarını söyleyen yönergelerdi. Bu yasalar, yasaların nasıl uygulanması gerektiğini adım adım ayrıntılı olarak anlattı. Usul yasaları, birinin cinayetten suçlu bulunması için kaç tanığın çağrılması gerektiği gibi çok küçük ayrıntıları bile içeriyordu.
Kanun Vericiler
Kanun koyucular hükümdarlar veya krallar değil, tek işi kanun yazmak olan atanmış memurlardı. Kanun koyucuların çoğu aristokrasinin orta sınıf üyeleriydi ve çoğu kanun koyucu olmadan önce arkhon'du. Hükümetteki yetkililer, kanun koyucuların taraf tutmamasını veya tek bir grubun parçası olmamasını sağlamak istedi, aksi takdirde kanunlar adil olmayabilir. Bu nedenle, kanun koyucular normal hükümetin bir parçası değillerdi ve siyasi yabancılar olarak kabul edildiler.
Atina'daki en ünlü kanun koyuculardan biri Draco'ydu. Cinayet yasası, Antik Yunan'ın bilinen ilk yazılı yasasıdır. Cylonların hükümeti devirmeye yönelik başarısız girişiminin ardından Atina'da kanun koyucu olarak atandı. Draco, cezalarıyla son derece şiddetli olmasıyla ün kazandı ve hatta tüm suçların cezası olarak ölümü belirlediği iddia ediliyor. 594'te Solon'un tahta geçmesine kadar kanun koyucu olarak hizmet etti.
Solon, taraf tutmadığı için Atina'da kanun koyucu olarak atandı. Adil bir adam olarak biliniyordu ve bu nedenle çeşitli siyasi partilerin hepsinden tam destek aldı. Solon, Draco'nun yerine geçtiğinde, cinayet yasası dışındaki tüm eski yasaları atmış ve özellikle haksız fiil ve aile yasaları kategorilerinde birçok yeni yasa çıkarmıştır.
Mahkemeler ve Yargı Sistemi
Eski Yunanlılar, cezaların uygulanabilmesi için suçluları "denemek", "mahkum etmek" ve "cezalandırmak" için bir tür sisteme ihtiyaç duyuyorlardı. Bunu yapmak için bir mahkeme sistemi oluşturdular. Antik Yunan mahkemeleri ucuzdu ve bugün insanların amatör olarak adlandırdığı mahkemeler tarafından yönetiliyordu. Mahkeme görevlilerine çok az maaş veriliyordu ve davaların çoğu aynı gün içinde, özel davalar ise daha da hızlı bir şekilde tamamlandı. "Profesyonel" mahkeme görevlileri, avukatlar ve resmi yargıçlar yoktu. Normal bir dava, biri yasa dışı bir eylemin işlendiğini iddia eden ve diğeri savunmasını savunan iki "davacı"dan oluşuyordu. Seyirci veya "jüri üyeleri" bir tarafa veya diğerine oy verecekti. Sonuç ya suçlu ya da suçsuzdu, bundan sonra jüri tarafından yapılacak başka bir oylama cezaya karar verecekti.
Hitabet retoriği, epideiktik, müzakereci ve adli olarak ikiye ayrıldı. Müzakere, genel kurulda halka hitap etmek için kullanıldı. Adli tıp mahkemelerde teslim edildi. Bunlara genellikle siyasi hitabet denir çünkü ikisi de hükümetle ilgilenir. Epideik veya gösteri hitabet, festivaller, halk ayinleri veya ahlaki söylemler sırasında yapılanlar gibi diğer tüm hitabetleri içeriyordu. Diğer şehirler, Perikles'in dediği gibi "Yunanistan Okulu" olan Atina'nın yerini aldı. Bununla birlikte, hitabet sonunda beyana dönüştü.
Areiopagos, Yunanistan'daki en eski cinayet mahkemesi olarak bilinir. Önce cinayet davalarını denedi, ancak daha sonra başka davaları da denemeye başladı. Eski arkhonlardan veya hakimlerden oluşuyordu. Gerçek arkhai (arkhon'un çoğulu), ön duruşmayı yürütebilen, ancak aksi takdirde mahkeme veya yargılama üzerinde hiçbir yetkisi olmayan mahkeme görevlileriydi. Onbir, mahkumlardan ve infazlardan sorumluydu. Kendilerine ihbar edilen herhangi bir suçluyu tutuklama hakları vardı ve hatta suça karışmış 'ep autophoro' olsaydı suçluyu infaz edebilirlerdi.
MÖ beşinci yüzyılda, Areiopagos, her biri farklı bir cinayet davasına bakan dört tür mahkemeye ayrıldı. Areiopagos kaldı, ancak şimdi öncelikle dini ve siyasi davalarla ilgileniyordu.
Dört yeni mahkeme, bir hayvan veya cansız nesnenin neden olduğu ölüm davalarına bakan Prutaneion, kasıtsız adam öldürme ve vatandaş olmayanların öldürülmesi davalarına bakan Palladion, haklı cinayet davalarına bakan Delphinion ve Kasten adam öldürmekten sürgünde bulunanları yargılayan Phreatto, cinayet veya zarar verme kastıyla suçlandı. Bu mahkemeler, ephetai adı verilen yaklaşık elli bir üyeden oluşan bir grup tarafından yönetiliyordu. Bu üyeler Areiopagos'tan seçildiler ve MÖ 403 veya 402'ye kadar, yerlerini demokratik olarak seçilmiş jüri üyeleri olan dikastai'ye bıraktıklarına kadar mahkemelerden sorumlu olarak kaldılar.
Ephetai'nin ortaya çıkmasıyla yeni bir dikastik mahkemeler çağı geldi. Önceki mahkemeler, her türlü davaya bakan mahkemelerle değiştirildi. Düzenli kamu kovuşturmaları bir grafik olarak anılırdı ve bir hendek özel bir kovuşturmaydı. Dikastai, kanuna karar verme, gerçeklere karar verme ve ilgili taraf/taraflar hakkında hüküm verme yetkisine sahipti. Bir dikastai üyesi olmak için, kişinin üç şartı yerine getirmesi gerekiyordu. Potansiyel dikastelerin tam vatandaşlık haklarına sahip olması, en az otuz yaşında olması ve o yılın başında dikastik yemin eden altı bin tam nitelikli vatandaştan biri olması gerekiyordu. Normal davalar için dikastai yaklaşık 500 üyeden ve özel davalar için ilgili miktara bağlı olarak 200 veya 400 üyeden oluşuyordu. Dikastai'nin gerekliliklerini yerine getirmek, bireyin her gün davaları denemek için hazır olmasını gerektirmiyordu. Her dikastai paneli, o gün ortaya çıkan meşru dikastai üyelerinden oluşuyordu. O gün için dikastai'ye katılanlar, iki davacı arasındaki bir anlaşmazlıktan oluşan tipik bir davaya nezaret edeceklerdi. Davada karar, biri veya diğeri için bir oydu. Atina mahkemelerindeki kararlar temyize tabi değildi ve bazen dikastai mahkemeden sonra da bir ceza bulmak için oy kullanırdı.
Antik Yunan hukuku, Antik Yunanistan'ın yasaları ve yasal kurumlarıyla ilgili karşılaştırmalı bir hukuk dalıdır.
Yunan Iuris hukuku kısmen Roma hukuku ile karşılaştırıldı ve tesadüfen Germen milletlerinin ilkel kurumlarının yardımıyla örneklendi. Şimdi Gortyn yasalarında daha erken aşamalarında incelenebilir, etkisi Mısır papirüslerinde korunan yasal belgelerde izlenebilir ve Roma imparatorluğunun doğu eyaletlerinde Roma hukukuyla nihai ilişkilerinde tutarlı bir bütün olarak kabul edilebilir. .
Hukukun belirli genel ilkelerinin varlığı, iki Yunan devleti arasındaki veya tek bir devletin üyeleri arasındaki bir farklılığın dış tahkime başvurarak çözümlenmesi geleneği ile ima edilir. Yunan hukukunun genel birliği, esas olarak miras ve evlat edinme yasalarında, ticaret ve sözleşme yasalarında ve yasal anlaşmalara tek tip olarak verilen tanıtımda görülecektir. Eski Yunan yasalarında yasaların asıl yaratıcısı meclisti. Herhangi bir toplantı yapmadan önce 6.000'den fazla üyeye sahip olmaları gerekiyordu. Atina ilk demokrasinin kaynağıydı.
Yunan yasalarının sistematik bir derlemesi bize ulaşmadı. Konuyla ilgili en eski kavramlardan bazılarına ilişkin bilgimiz Homeros'un şiirlerinden alınmıştır. Attika hukukunun ayrıntıları için, Attika hatiplerinin konuşmalarındaki ex parte ifadelerine güvenmemiz gerekir ve bazen bu ifadeleri güvenilir, ancak çoğu zaman kusurlu, yazıtların yardımıyla kontrol edebiliyoruz. Atina yasalarının tesadüfi örnekleri, fiili uygulama üzerinde herhangi bir etkide bulunmadan konunun teorisini ele alan Platon'un Yasalarında bulunabilir.
Platon'un Yasaları, yasaları anayasalarla olan ilişkilerinde tartışmanın yanı sıra, bazı erken dönem Yunan yasa koyucularının çalışmalarını inceleyen Aristoteles'in Siyasetinde eleştirilir. Atina Anayasası üzerine inceleme, çeşitli kamu görevlilerinin yargı yetkisine ve hukuk mahkemelerinin mekanizmasına ilişkin bir açıklamayı içerir ve bu nedenle, bilgilerini bu risaleden türeten gramercilerin ve bilginlerin ikinci elden tanıklıklarından vazgeçmemizi sağlar. (bkz: Atina Anayasası).
Theophrastus'un çeşitli barbar ve Yunan devletlerinin yasalarının bir özetini içeren Kanunlar Üzerine çalışmaları, şimdi yalnızca birkaç fragmanla temsil edilmektedir (Nos. 97-106, ed. Winner).
İçindekiler
Bebek öldürme uygulaması zaman içinde birçok biçim almıştır. Antik Kartaca'da uygulandığına inanılan gibi doğaüstü figürlere veya güçlere çocuk kurban etmek, antik dünyadaki en kötü şöhretli örnek olabilir.
Eski Avrupa ve Asya'da sık görülen bir bebek öldürme yöntemi, bebeği maruz bırakarak (yani hipotermi, açlık, susuzluk veya hayvan saldırısı) ölüme terk etmekti. [4] [5]
Okyanusya'daki en az bir adada, bebek katli 20. yüzyıla kadar bebeği boğarak, [6] Kolomb öncesi Mezoamerika'da ve İnka İmparatorluğu'nda ise kurban etme yoluyla gerçekleştiriliyordu (aşağıya bakınız).
Paleolitik ve Neolitik Düzenle
Birçok Neolitik grup, topraklarının onları destekleyebilmesi için sayılarını kontrol etmek için rutin olarak bebek öldürmeye başvurdu. Joseph Birdsell, tarih öncesi zamanlarda bebek öldürme oranlarının toplam doğum sayısının %15 ila %50'si arasında olduğuna inanırken,[7] Laila Williamson %15 ila %20 arasında daha düşük bir oran tahmin ediyordu. [1] : 66 Her iki antropolog, bu yüksek bebek öldürme oranlarının Neolitik Devrim sırasında tarımın gelişmesine kadar devam ettiğine inanıyordu. [8] : 19 Karşılaştırmalı antropologlar, Paleolitik çağda yeni doğan kız bebeklerin %50'sinin ebeveynleri tarafından öldürüldüğünü hesapladılar. [9] Travmatize edilmiş bebeklerin insansı kafataslarından (örneğin Taung çocuk kafatası), Raymond A. Dart tarafından yamyamlık önerilmiştir. [10] Çocuklar mutlaka aktif olarak öldürülmediler, ancak Vicente Lull tarafından tarih öncesi Menorca'da erkeklerin görünürdeki fazlalığı ve kadınların ortalama boyunun altında olması için bir açıklama olarak önerildiği gibi ihmal ve kasıtlı yetersiz beslenme de meydana gelmiş olabilir. [11]
Antik Tarihte
Yeni Dünya'da Düzenle
Arkeologlar, çeşitli yerlerde çocukların kurban edildiğine dair fiziksel kanıtlar buldular. [8] : 16–22 En iyi onaylanmış örneklerden bazıları, Mezoamerika ve İnka İmparatorluğu'ndaki dini uygulamaların bir parçası olan çeşitli ayinlerdir. [12] [13] [14]
Eski Dünyada Düzenle
Sardinya'da kurban törenlerine dair kanıt bulunan üç bin küçük çocuk kemiği bulundu. Pelasglar zor zamanlarda her onda bir çocuktan bir kurban sunarlardı. Suriyeliler çocukları Jüpiter ve Juno'ya kurban ettiler. Gezer kazılarında kurban belirtileri olan çok sayıda çocuk kalıntısı bulundu. MÖ 950-720 yılları arasında Mısır'da da kurban işaretleri olan çocuk iskeletleri bulunmuştur. [ kaynak belirtilmeli ] Kartaca'da "antik dünyada [çocuk] kurban etme kötü şöhretli zirvesine ulaştı". [ atıf gerekli ] [8] : 324 Kartacalılar, diğer Fenikeliler ve Kenanlılar'ın yanı sıra, Moablılar ve Sefarvitler ilk doğanlarını tanrılarına kurban olarak sundular.
Antik Mısır Düzenle
Mısırlı hanelerde, tüm sosyal düzeylerde, her iki cinsiyetten çocuklara değer verildi ve bebek katline dair hiçbir kanıt yok. [15] Eski Mısırlıların dini bebek öldürmeyi yasakladı ve Greko-Romen döneminde terk edilmiş bebekleri, Yunanlılar veya Romalılar tarafından yaygın bir bebek öldürme yöntemi olan gübre yığınlarından kurtardılar ve onları evlat edinmelerine veya köle olarak yetiştirmelerine izin verildi. , onlara kurtarmalarını anmak için genellikle "copro -" gibi isimler verir. [16] Strabon, her çocuğun yetiştirilmesi gerektiğini Mısırlıların bir özelliği olarak görüyordu. [17] Diodorus, bebek öldürmenin cezalandırılabilir bir suç olduğunu belirtir. [18] Mısır, araziyi sulamak için Nil'in yıllık taşkınlarına büyük ölçüde bağımlıydı ve düşük su baskını yıllarında, özellikle MS 930–1070 ve MS 1180–1350 arasında sosyal düzende bozulmalarla sonuçlanan şiddetli kıtlık meydana gelebilirdi. Bu dönemlerde yamyamlık örnekleri kaydedilmiştir, ancak bunun Eski Mısır'ın firavun döneminde olup olmadığı bilinmemektedir. [19] Beatrix Midant-Reynes, insan kurban etme olayının Abydos'ta erken hanedanlık döneminde (c. 3150-2850 BCE) gerçekleştiğini anlatırken, [20] Jan Assmann, Eski Mısır'da insan kurban edildiğine dair net bir kanıt bulunmadığını iddia ediyor. [21]
Kartaca Düzenle
Shelby Brown'a göre Fenikelilerin soyundan gelen Kartacalılar, bebeklerini tanrılarına kurban ettiler. [22] Kartaca arkeolojik alanlarında yüzlerce bebeğe ait kömürleşmiş kemikler bulundu. Böyle bir alan 20.000 kadar mezar çömleği barındırıyordu. [22] Şüpheciler, Kartaca ve Fenike mezarlıklarında bulunan çocukların cesetlerinin, yalnızca doğal olarak ölen çocukların yakılmış kalıntıları olduğunu öne sürüyorlar. [23]
Plutarch (c. 46–120 CE), Tertullian, Orosius, Diodorus Siculus ve Philo gibi uygulamadan bahseder. İbranice İncil, aynı zamanda, Tophet (İbranice'den tap veya en iyi, yakmak) Kenanlılar tarafından. MÖ 3. yüzyılda yazan Büyük İskender tarihçilerinden Kleitarchos, bebeklerin alevli çukura yuvarlandığını anlatır. Diodorus Siculus, bebeklerin bronz bir heykel olan tanrı Baal Hamon'un yanan çukurunda kavrularak öldürüldüğünü yazdı. [24] [25]
Yunanistan ve Roma Düzenle
Tarihsel Yunanlılar, yetişkin ve çocuk kurban etme uygulamasını barbarca olarak gördüler, [26] ancak yenidoğanların maruz kalması antik Yunanistan'da yaygın olarak uygulandı. [27] [28] [29] Doğuştan deformite durumunda Aristoteles tarafından savunuldu: "Çocukların maruz kalmasına gelince, hiçbir deforme çocuğun yaşamaması için bir yasa olsun." [30] Yunanistan'da, bir çocuğu ifşa etme kararı tipik olarak babanındı, ancak Sparta'da karar bir grup yaşlı tarafından verildi.[31] Maruz bırakma, tercih edilen imha yöntemiydi, çünkü bu eylem kendi başına bir cinayet olarak kabul edilmedi, ayrıca maruz kalan çocuğun teknik olarak tanrılar veya yoldan geçenler tarafından kurtarılma şansı vardı. [32] Bu durum, Yunan mitolojisinde yinelenen bir motifti. [33] Komşuları bir çocuğun doğumundan haberdar etmek için ön kapıya bir kız bebeği belirtmek için yün bir şerit ve bir erkek çocuğunun doğduğunu belirtmek için bir zeytin dalı asıldı. Aileler her zaman yeni çocuklarına sahip çıkmıyorlardı. Bir kadının bebeği olduktan sonra kocasına gösterirdi. Kocası kabul ederse yaşar, reddederse ölür. Bebekler gayri meşru, sağlıksız veya deforme olmuşlar, yanlış cinsiyete sahiplerse veya aileye çok büyük bir yükseler genellikle reddedilirdi. Bu bebekler doğrudan öldürülmeyecek, toprak bir çömleğe ya da kavanoza konacak ve ön kapının dışına ya da yola bırakılacaktı. Antik Yunan dininde, bu uygulama sorumluluğu ebeveynlerden aldı çünkü çocuk, örneğin açlık, boğulma veya elementlere maruz kalma gibi doğal sebeplerden ölecekti.
Bu uygulama antik Roma'da da yaygındı. Philo buna karşı çıkan ilk filozoftur. [34] Bir Roma vatandaşından kız kardeşine veya kocasından hamile bir karısına [35] MÖ 1'den kalma bir mektup, bebek öldürmeye sıklıkla rastlanan sıradan doğayı gösterir:
"Hala İskenderiye'deyim... Küçük çocuğumuza bakman için sana yalvarıyorum ve rica ediyorum ve maaşımızı alır almaz onları sana göndereceğim. Bu arada, eğer (size iyi şanslar!) doğurun, erkek ise yaşatın, kız ise ifşa edin.", [36] [37] "Erkek doğurursan tut. Kızsa ifşa et. Merak etme. Parayı alır almaz göndereceğim." [38]
Roma tarihinin bazı dönemlerinde yeni doğmuş bir bebeğin dünyaya getirilmesi gelenekseldi. baba aileleri, daha sonra çocuğun tutulup büyütülmesine veya maruz bırakılarak ölüme terk edilip edilmeyeceğine karar verecek olan aile reisi. [39] Roma hukukunun On İki Levhası, onu gözle görülür şekilde deforme olan bir çocuğu ölüme göndermek zorunda bıraktı. Kölelik ve çocuk öldürmenin eşzamanlı uygulamaları, Cumhuriyet dönemindeki krizlerin "arka plan gürültüsüne" katkıda bulundu. [39]
Bebek katli, 374'te Roma hukukunda ölüm cezasına çarptırılan bir suç haline geldi, ancak suçlular nadiren kovuşturuldu. [40]
Mitolojiye göre, savaş tanrısı Mars'ın ikiz bebek oğulları Romulus ve Remus, Tiber Nehri'ne atıldıktan sonra neredeyse bebek ölümüyle hayatta kaldılar. Efsaneye göre kurtlar tarafından büyütüldüler ve daha sonra Roma şehrini kurdular.
Orta Çağ Düzenle
İlahiyatçılar ve din adamları hayatlarını kurtarmak için vaaz verirken, yenidoğanın terk edilmesi hem literatür kayıtlarında hem de yasal belgelerde kayıtlı olduğu gibi devam etti. [5] : 16 William Lecky'ye göre, erken Orta Çağ'da maruz kalma, diğer çocuk öldürme biçimlerinden farklı olarak, "yazarların en soğuk kayıtsızlıkla ve en azından davada fark ettikleri, mutlak cezasızlıkla devasa bir ölçekte uygulandı. çok hafif bir suç olarak kabul edilen yoksul ebeveynler". [41] : 355–56 Avrupa'daki ilk dökümhane, yüksek sayıda çocuk cinayetleri ve evlilik dışı doğumlar nedeniyle Milano'da 787'de kuruldu. Roma'daki Kutsal Ruh Hastanesi, kadınların bebeklerini Tiber nehrine atmaları nedeniyle Papa III. Innocent tarafından kuruldu. [42]
Diğer Avrupa bölgelerinden farklı olarak, Orta Çağ'da Alman annenin yenidoğanı teşhir etme hakkı vardı. [43]
Yüksek Orta Çağ'da, istenmeyen çocukları terk etmek sonunda bebek katlini gölgede bıraktı. [ kaynak belirtilmeli ] İstenmeyen çocuklar kilisenin veya manastırın kapısına bırakılır ve onların yetiştirilmesiyle din adamlarının ilgileneceği varsayılırdı. Bu uygulama aynı zamanda ilk yetimhanelerin doğmasına da neden olmuştur.
Bununla birlikte, geç ortaçağ Avrupa'sında bile çok yüksek cinsiyet oranları yaygındı ve bu da cinsiyet seçici bebek katlini gösterebilir. [44]
Yahudilik Düzenle
Yahudilik bebek öldürmeyi yasaklar ve bir süredir, en azından erken Ortak Çağ'a kadar uzanır. Roma tarihçileri, genellikle kendilerinden ayrılan diğer halkların fikirleri ve gelenekleri hakkında yazdılar. Tacitus, Yahudilerin "sayılarını artırmayı düşündüklerini, çünkü geç doğan çocukları öldürmeyi bir suç olarak gördüklerini" kaydetti. [45] Eserleri 1. yüzyıl Yahudiliği hakkında önemli bir fikir veren Josephus, Tanrı'nın "kadınların doğurganlığı kürtaja neden olmasını veya sonradan onu yok etmesini yasakladığını" yazmıştır. [46]
Pagan Avrupa kabileleri
kitabında Almanya, Tacitus MS 98'de eski Germen kabilelerinin benzer bir yasağı uyguladıklarını yazdı. Bu tür adetleri dikkat çekici buldu ve şu yorumu yaptı: "[Germani] istenmeyen herhangi bir çocuğu öldürmeyi utanç verici buluyor." Bununla birlikte, binlerce yıl boyunca, Tacitus'un tanımının yanlış olduğu, modern bilimin fikir birliği önemli ölçüde farklılık gösterdiği ortaya çıktı. John Boswell, eski Germen kabilelerinde istenmeyen çocukların genellikle ormanda maruz kaldığına inanıyordu. [47] : 218 "[Töton] putperestlerin adetiydi, eğer bir oğul veya kızı öldürmek isterlerse, kendilerine yiyecek verilmeden öldürülürlerdi." [47] : 211 Genellikle evlilik dışı doğan çocuklar bu şekilde elden çıkarılırdı.
Onun son derece etkili Tarih Öncesi ZamanlarJohn Lubbock, pagan Britanya'da çocuk kurban etme uygulamasına işaret eden yanmış kemikleri anlattı. [48]
son kanto, marjatan poika (Marjatta'nın oğlu), Fin ulusal destanından Kalevala varsayılan bebek katlini anlatır. Väinämöinen, Marjatta'nın bebek piç oğlunun bir bataklıkta boğulmasını emreder.
NS Íslendingabókİzlanda'nın erken tarihinin ana kaynağı, 1000 yılında İzlanda'nın Hıristiyanlığa dönüştürülmesinde - Paganlara geçişi daha lezzetli hale getirmek için - "yeni doğan çocukların maruz kalmasına izin veren eski yasalar yürürlükte kalacaktır. Kuvvet". Ancak bu hüküm -o dönemde Paganlara verilen diğer tavizler gibi- birkaç yıl sonra kaldırılmıştır.
Hıristiyanlık Düzenle
Hıristiyanlık açıkça bebek katlini reddeder. NS Havarilerin Öğretileri veya didache "Çocuğu kürtajla öldürmeyeceksin, doğduğunda da öldürmeyeceksin" dedi. [49] Barnabas'ın Mektubu kürtaj ve bebek katlini birbirine karıştıran özdeş bir buyruk belirtti. [50] Apologlar Tertullian, Athenagoras, Minucius Felix, Justin Martyr ve Lactantius da bir bebeği ölüme maruz bırakmanın kötü bir eylem olduğunu savundular. [4] 318'de I. Konstantin, bebek öldürmeyi bir suç olarak kabul etti ve 374'te Valentinianus, tüm çocukların yetiştirilmesini zorunlu kıldı (bebekleri, özellikle kızları maruz bırakmak hala yaygındı). Konstantinopolis Konsili bebek öldürmenin cinayet olduğunu ilan etti ve 589'da Üçüncü Toledo Konsili kendi çocuklarını öldürme geleneğine karşı önlemler aldı. [40]
Arabistan Düzenle
Bazı Müslüman kaynaklar, İslam öncesi Arap toplumunun bebek öldürmeyi bir "doğum sonrası doğum kontrolü" biçimi olarak uyguladığını iddia ediyor. [51] kelime tampon pratiği anlatmak için kullanılmıştır. [52] Bu kaynaklar, bebek katlinin ya yoksulluktan dolayı (böylece hem erkekler hem de kadınlar üzerinde uygulanıyordu) ya da "bir babanın kızının doğumu üzerine hissettiği hayal kırıklığı ve sosyal utanç korkusu" olarak uygulandığını belirtmektedir. [51]
Bazı yazarlar, İslami kaynaklara göre şiddetli kıtlık sırasında uygulayan Temim kabilesi dışında, İslam öncesi Arabistan'da veya erken Müslüman tarihinde bebek öldürmenin yaygın olduğuna dair çok az kanıt olduğuna inanıyor. [53] Diğerleri, özellikle yeni doğmuş bir kızı diri diri gömerek, "bu dönemde tüm Arabistan'da kadın bebek katlinin yaygın olduğunu" (İslam öncesi Arabistan'da) belirtmektedir. [8] : 59 [54] Yemen'de bulunan ve belirli bir kasabanın halkının bu uygulamaya girmesini yasaklayan bir tablet, İslam öncesi dönemde yarımadada bebek katlinin tek yazılı referansıdır. [55]
İslam Düzenle
Bebek öldürmek Kuran'da açıkça yasaklanmıştır. (56) "Çocuklarınızı yoksulluk korkusuyla öldürmeyin, onları rızıklandırıyoruz ve kendinizin onları öldürmeniz büyük günahtır." [57] Çok tanrıcılık ve adam öldürmeyle birlikte, çocuk öldürmek büyük bir günah olarak kabul edilir (bkz. 6:151 ve 60:12). [51] Firavun'un İsrailoğulları'nın erkek çocuklarını katletme hikayesinde de bebek katli zımnen kınanır (bkz. 2:49 7:127 7:141 14:6 28:4 40:25). [51]
Ukrayna ve Rusya Düzenle
Bebek katli, Perun'un pagan kültünün bir parçası olarak insan kurbanı olarak uygulanmış olabilir. İbn Fadlan, 921-922'de Kiev Rus'a (bugünkü Ukrayna) yaptığı gezi sırasındaki kurban uygulamalarını anlatır ve önde gelen bir lider için cenaze töreninin bir parçası olarak gönüllü olarak hayatını feda eden bir kadının olayını anlatır, ancak hiçbir şey yapmaz. bebek cinayetinden bahseder. 12. yüzyıldan önceki en önemli edebi kaynaklardan biri olan Birincil Chronicle, putlara insan kurban etmenin 980'de Büyük Vladimir tarafından tanıtılmış olabileceğini belirtir. Aynı Büyük Vladimir, Kiev Rus'u sadece 8 yıl sonra resmen Hıristiyanlığa dönüştürdü, ancak pagan kültleri 13. yüzyıla kadar uzak bölgelerde gizlice uygulanmaya devam etti.
Amerikalı kaşif George Kennan, kuzeydoğu Sibirya'nın bir Moğol halkı olan Koryaks arasında, on dokuzuncu yüzyılda bebek öldürmenin hala yaygın olduğunu belirtti. Her zaman bir çift ikizden biri kurban edilirdi. [58]
Büyük Britanya Düzenle
Bebek katli (suç olarak) Victoria Britanya'sında hem popüler hem de bürokratik bir önem kazandı. 19. yüzyılın ortalarında, suç çılgınlığı ve delilik savunması bağlamında, birinin kendi çocuğunu(çocuklarını) öldürmesi şiddetli tartışmalara neden oldu, çünkü kadının toplumdaki rolü annelik tarafından tanımlandı ve cinayet işleyen herhangi bir kadının öldürüldüğü düşünülüyordu. kendi çocuğu tanım gereği deliydi ve eylemlerinden sorumlu tutulamazdı. Daha sonra, 1864-66 Kraliyet Ölüm Cezası Komisyonu sırasında, ölüm cezasından etkin bir şekilde kaçınmanın gayri resmi olarak başladığı belirli bir suç olarak birkaç dava vurgulandı.
1834 tarihli Yeni Yoksullar Yasası, evli olmayan anneler için cemaat yardımına son verdi ve gayri meşru çocukların babalarının "nafaka" ödemekten kaçınmasına izin verdi. [60] O zaman evli olmayan annelere çok az yardım sağlandı ve yoksullara ya bakımevine girme, fuhuş, bebek öldürme ya da kürtaj seçenekleri bırakıldı. Yüzyılın ortalarına gelindiğinde, gayrimeşruluk gibi sosyal sebeplerden dolayı bebek cinayetleri yaygındı ve çocuk hayat sigortasının getirilmesi ayrıca bazı kadınları kazanç için çocuklarını öldürmeye teşvik etti. Örnekler, 15 çocuğunun çoğunu ve üç kocasını öldüren Mary Ann Cotton, Margaret Waters, 'Brixton Bebek Çiftçisi', 1870'te bebek öldürmekten suçlu bulunan profesyonel bir bebek çiftçisi, Jessie King 1889'da asıldı, Amelia Bakımı altındaki 400'den fazla bebeği öldüren 'Melek Yapıcı' Dyer ve daha sonra Newgate hapishanesinde asılan bebek çiftçisi Ada Chard-Williams.
Times, 1861'de Londra'da 67 bebeğin öldürüldüğünü ve 150'nin daha "ölü bulundu" olarak kaydedildiğini ve bunların çoğu sokaklarda bulunduğunu bildirdi. 250 kişi daha boğuldu, bunların yarısı kaza sonucu ölüm olarak kaydedilmedi. Raporda, "Londra'daki bebeklik, düşmanların ortasında hayata sızmak zorunda" dedi. [61]
Bir doğumun ölü doğum olarak kaydedilmesi de bebek katlini gizlemenin başka bir yoluydu çünkü ölü doğumların 1926'ya kadar kayıt altına alınması ve halka açık mezarlıklara gömülmeleri gerekmiyordu. [62] 1895'te Güneş (Londra), ölü doğumların kaydında bebek yetiştirmenin tehlikelerini vurgulayan ve yataklı evler hakkında Londra Adli tabibi Braxton-Hicks'ten alıntı yapan "Masumların Katliamı" adlı bir makale yayınladı: 'ölü doğum' tabiriyle büyük miktarda suç kapsanmaktadır.İngiltere'nin her yerinde, özellikle Londra'da ve büyük kasabalarda, sokaklara terk edilmiş, yeni doğmuş çocuklar olarak adlandırılan çok sayıda vaka vardır. nehirler, müşterekler vb. üzerinde." "Bu suçun büyük bir kısmı, kayıtlı olmayan ya da bu tür gözetim altında bulunan, çocuk doğar doğmaz ebelik yapan kişilerin sürekli olarak yattığı evlerden kaynaklanmaktadır. ya bir kova suya bırakın ya da nemli bir bezle boğdurun. Ayrıca kafalarını yere vurup kafataslarını kırmaları da çok sık rastlanan bir durum." [63]
Kendi çocuğunu öldürdüğü için idam edilen son İngiliz kadın, 1849'da Wiltshire'da asılan Rebecca Smith'ti.
1897 tarihli Bebek Yaşamını Koruma Yasası, yerel yetkililerin velayet değişiklikleri veya yedi yaşından küçük çocukların ölümlerini 48 saat içinde bildirmelerini gerektiriyordu. 1908 tarihli Çocuk Yasası'na göre, "hiçbir bebek, sağlığını tehlikeye atacak kadar uygun olmayan ve aşırı kalabalık bir evde tutulamaz ve hiçbir bebek, ihmal veya istismar yoluyla uygun bakımını tehdit eden uygun olmayan bir hemşire tarafından tutulamaz. ve bakım."
Asya Düzenle
Çin Düzenle
İnfazın dışında, Qin hanedanlığının ve antik Çin'in Han hanedanlığının yasal kodları tarafından bebek katli uygulayıcılarına en ağır cezalar uygulandı. [65]
Venedikli kaşif Marco Polo, Manzi'de yeni doğan bebekleri gördüğünü iddia etti. [66] Çin toplumu cinsiyet seçici bebek katlini uyguladı. MÖ 3. yüzyılın yönetici aristokrasisinin bir üyesi olan ve bir hukuk okulu geliştiren filozof Han Fei Tzu şunları yazdı: ölüme terk ettiler." [67] Hakka halkı arasında ve Yunnan, Anhui, Sichuan, Jiangxi ve Fujian'da bebeği öldürmenin bir yöntemi, onu "bebek suyu" olarak adlandırılan bir kova soğuk suya koymaktı. [68]
Bebek katli MÖ 3. yüzyılda rapor edildi ve Song hanedanı (960-1279 CE) zamanında bazı illerde yaygındı. Ruh göçüne olan inanç, ülkenin yoksul sakinlerinin, daha iyi koşullarda yeniden doğacaklarını umarak, kendilerine bakamayacaklarını hissettiklerinde yeni doğan çocuklarını öldürmelerine izin verdi. Ayrıca, bazı Çinliler yeni doğan çocukları tamamen "insan" olarak görmediler ve doğumdan sonraki altıncı aydan sonra bir noktada "yaşam"ın başladığını gördüler. [69]
Song hanedanından çağdaş yazarlar, Hubei ve Fujian eyaletlerinde sakinlerin yalnızca üç oğlu ve iki kızı (fakir çiftçiler, iki oğlu ve bir kızı) tutacağını ve doğumda bu sayının üzerindeki tüm bebekleri öldüreceğini belirtiyor. [70] Başlangıçta çocuğun cinsiyeti dikkate alınması gereken tek faktördü. Ancak Ming Hanedanlığı döneminde (1368-1644), erkek bebek katli giderek yaygınlaşıyordu. Kız bebek öldürme prevalansı çok daha uzun süre yüksek kaldı. Bu uygulamanın büyüklüğü bazı tartışmalara tabidir, ancak yaygın olarak alıntılanan bir tahmin, Qing'in sonlarına doğru, tüm sosyal yelpazedeki tüm yeni doğan kızların beşte biri ile dörtte biri arasında bebek öldürme kurbanı olduğudur. 10 yaşın altındaki kız çocukları arasında aşırı ölüm oranı da dahil edilirse (cinsiyet-farklı ihmaline atfedilir), mağdurların payı üçte bire yükselir. [71] [72] [73]
20. yüzyılın başlarında Çin'in Pekin kentinde çalışan İskoç doktor John Dudgeon, "Bebek cinayeti, bizim aramızda genel olarak inanılan ölçüde geçerli değil ve kuzeyde hiç yok" dedi. [74]
Cinsiyete dayalı kürtaj veya cinsiyet tanımlaması (tıbbi kullanımlar olmadan [75] [76] ), terk etme ve bebek katli günümüz Anakara Çin'inde yasa dışıdır. Bununla birlikte, ABD Dışişleri Bakanlığı [77] ve insan hakları örgütü Uluslararası Af Örgütü [78], Anakara Çin'in aile planlaması programlarının tek çocuk politikası (o zamandan beri iki çocuk politikasına dönüşmüştür [79] ) olarak adlandırıldığını beyan etmiştir. , bebek öldürmeye katkıda bulunur. [80] [81] [82] Birleşmiş Milletler Nüfus Fonu tarafından 2010 yılında 0-19 yaş arası erkekler ve kadınlar arasındaki cinsiyet farkının 25 milyon olduğu tahmin ediliyor. [83] Ancak bazı durumlarda, Anakara Çin'in aile planlaması programlarından kaçınmak için, ebeveynler bir çocuk (çoğu durumda bir kız) doğduğunda hükümete rapor vermeyecektir, bu nedenle hükümette bir kimliği olmayacak ve para cezası veya ceza olmadan doyuma ulaşana kadar doğum yapmaya devam edebilirler. 2017 yılında hükümet, kimliği olmayan tüm çocukların artık yasal olarak aile kütüğü olarak bilinen bir kimliğe sahip olabileceğini duyurdu. [84]
Japonya Düzenle
Japonya'nın feodal Edo döneminden beri, bebek katlinin ortak argosu şuydu: "mabik" (間引き) aşırı kalabalık bir bahçeden bitki çekmek anlamına gelir. Japonya'da tipik bir yöntem, bebeğin ağzını ve burnunu ıslak kağıtla boğmaktı. [85] Nüfus kontrol yöntemi olarak yaygınlaştı. Çiftçiler genellikle ikinci veya üçüncü oğullarını öldürürdü. Kız çocukları evlendirilebildikleri, hizmetçi veya fahişe olarak satılabildikleri veya geyşa olmaya gönderilebildikleri için genellikle bağışlanırdı. [86] Mabiki 19. yüzyılda ve 20. yüzyılın başlarında varlığını sürdürdü. [87] İkiz doğurmak barbarca ve şanssızlık olarak algılandı ve ikizlerden birinin veya her ikisinin de saklanması veya öldürülmesi için çaba gösterildi. [88]
Hindistan Düzenle
Orta Çağ'da Güney Asya'daki feodatory Rajput'larda gayri meşru kız çocukları için yeni doğan kızların kız bebek katli sistematikti. Firishta'ya göre, gayri meşru kız çocuğu doğar doğmaz "bir elinde, diğerinde bir bıçak, bir eş isteyen herhangi birinin onu şimdi alması için tutuldu, aksi takdirde hemen idam edildi". [91] Kız bebek öldürme uygulaması Kutch, Kehtri, Nagar, Bengal, Miazed, Kalowries ve Sindh toplulukları arasında da yaygındı. [92]
Anne babaların çocuklarını kurban olarak Ganj Nehri'ndeki köpekbalıklarına atmaları nadir görülen bir durum değildi. Doğu Hindistan Şirketi yönetimi, 19. yüzyılın başlarına kadar geleneği yasaklayamadı. [93] : 78
Sosyal aktivistlere göre, hem STK'lar hem de hükümet bununla mücadele etmek için bilinçlendirme kampanyaları yürütürken, kız bebek katli Hindistan'da 21. yüzyıla kadar bir sorun olarak kaldı. [94] Hindistan'da cinsiyet seçici bebek öldürme nedeniyle kız bebek katli erkek çocukların öldürülmesinden daha yaygındır. [95]
Afrika Düzenle
Bazı Afrika toplumlarında bazı yeni doğanlar, uğursuz oldukları düşünüldüğü için ya da kötü alametlere inandıkları için öldürüldüler. İkizler genellikle Arebo'da ve Güney Batı Afrika'nın Nama halkı tarafından Victoria Nyanza Gölü bölgesinde Portekiz Doğu Afrika'daki Tswana tarafından Igboland, Nijerya'nın bazı bölgelerinde ölüme terk edildi. tasvir edilen İşler Dağılıyor), çoğu zaman bir ikiz daha varlıklı annelerin ebeleri ve Kalahari Çölü'ndeki !Kung halkı tarafından öldürülür veya gizlenir. [8] : 160–61 Kenya'nın en kalabalık etnik grubu olan Kikuyu, ikizleri ritüel olarak öldürdü. [96]
Bebek öldürme, ülkenin her yerinde hüküm süren eski geleneklere ve inançlara dayanmaktadır.Disability Rights International tarafından yürütülen bir anket, Kenya'da görüştükleri kadınların %45'inin engelli doğan çocuklarını öldürmeleri için baskı gördüğünü ortaya koydu. Kırsal alanlarda baskı çok daha yüksek, her iki anneden biri üç anneden biri olmak zorunda kalıyor. [97]
Avustralya Düzenle
Literatür, Avrupa yerleşiminden önce Avustralya'nın tüm bölgelerinde, Yerli Avustralyalılar arasında makul ölçüde yaygın olarak bebek katlinin meydana gelmiş olabileceğini öne sürüyor. Bebek katli 1960'lara kadar oldukça sık meydana gelmeye devam etmiş olabilir. 1866 tarihli bir sayı Ev Okurları için Avustralya Haberleri okuyucuları, "bebek öldürme suçu yerliler arasında o kadar yaygın ki, bir bebek görmenin nadir olduğu" konusunda bilgilendirdi. [98]
Yazar Susanna de Vries 2007'de bir gazeteye, bebek katli de dahil olmak üzere Aborijin şiddetiyle ilgili açıklamalarının 1980'lerde ve 1990'larda yayıncılar tarafından sansürlendiğini söyledi. Gazetecilere verdiği demeçte, sansürün "çalınan çocuk sorusu üzerindeki suçluluktan kaynaklandığını" söyledi. [99] Keith Windschuttle bu tür bir sansürün 1970'lerde başladığını söyleyerek konuşmaya ağırlık verdi. [99] Aynı makalede Louis Nowra, geleneksel Aborijin yasasında bebek katlinin, çok sayıda Aborijin çocuğunu hayatta tutmanın zor olmasından kaynaklanmış olabileceğini, günümüz Avustralyalılarının artık yüzleşmek zorunda olmadığı ölüm kalım kararları olduğunu öne sürdü. [99]
Güney Avustralya ve Victoria
William D. Rubinstein'a göre, "Güney Avustralya ve Victoria'daki Aborjin yaşamının on dokuzuncu yüzyıl Avrupalı gözlemcileri, Aborijin bebeklerinin yaklaşık %30'unun doğumda öldürüldüğünü bildirdi." [100]
James Dawson, Victoria'nın batı bölgesindeki Yerli halk arasında bebek cinayeti hakkında bir pasaj yazdı ve şöyle dedi: "İkizler aralarında Avrupalılar kadar yaygındır, ancak yemek bazen çok kıt olduğundan ve büyük bir ailenin taşınması zahmetli olduğundan, bu yasaldır. ve cinsiyetten bağımsız olarak en zayıf ikiz çocuğu yok etmek gelenekseldir. Bozuk olanları da yok etmek olağandır." [101]
Ayrıca, "Bir kadın, ebeveynlerinin rahatlığı ve gereksinimleri için çok hızlı bir şekilde çocuk sahibi olduğunda, birinin öldürülmesine izin vermeye karar verir ve kocasına bunun ne olduğunu danışır. Bir kabilenin gücü daha fazla bağlı olduğundan genellikle kızlar kurban edilir, çocuk öldürülür ve gömülür ya da tören yapılmadan yakılır, ancak babası ya da annesi değil, akrabaları tarafından. kimse onun için yas tutmaz. hasta çocuklar asla öldürülmez. kötü sağlıkları nedeniyle ve doğal olarak ölmelerine izin verilir." [101]
Batı Avustralya Düzenle
1937'de, Kimberley'deki bir rahip, Aborijin ailelerine bebek öldürmeye karşı caydırıcı olarak ve yerel Yerli nüfusun doğum oranını artırmak için bir "bebek ikramiyesi" teklif etti. [102]
Avustralya Başkent Bölgesi Düzenle
1927'de Canberralı bir gazeteci, 100 yıl önce Canberra bölgesindeki Aborijin halkına "yaşamın ucuzluğunu" yazmıştı. "Kuraklık ya da orman yangınları ülkeyi harap etseydi ve gıda kaynaklarını kısıtlasaydı, bebeklerin vardiyası kısa sürerdi. Hasta bebekler de tutulmazdı" diye yazdı. [103]
Yeni Güney Galler Düzenle
1928'de bir piskopos, Aborjin Avustralyalıların, kabile bölgesinin gıda kaynaklarının kendileri için yeterli olabilmesi için, bebek katli de dahil olmak üzere kabile gruplarının büyüklüğünü kısıtlamalarının yaygın olduğunu yazdı. [104]
Kuzey Bölgesi Düzenle
1960'larda Arnhem Land'deki Maningrida Aborijin topluluğu üzerinde araştırma yapan Macquarie Üniversitesi'nde antropoloji profesörü Annette Hamilton, o zamana kadar Aborijin annelerden doğan yarı Avrupalı bebeklerin yaşamasına izin verilmediğini ve ' Karma sendikalar ilke olarak hem erkekler hem de kadınlar tarafından hoş karşılanmaz'. [105]
Kuzey Amerika Düzenle
Inuit Düzenleme
Inuit popülasyonunda yeni doğan kız bebek öldürme sıklığının gerçek tahminleri hakkında bir anlaşma yoktur. Carmel Schrire %15-50 ile %80 arasında değişen çeşitli çalışmalardan bahseder. [106]
Polar Inuit (Inuguit) çocuğu denize atarak öldürdü. [107] Inuit mitolojisinde bir annenin çocuğunu fiyorda attığı "İstenmeyen Çocuk" adlı bir efsane bile vardır.
Alaska'nın Yukon ve Mahlemuit kabileleri, yeni doğan kızları ölüme terk etmeden önce ağızlarını otla doldurarak ifşa etti. [108] Arktik Kanada'da Eskimolar, bebeklerini buz üzerinde teşhir etti ve onları ölüme terk etti. [41] : 354
Dişi Inuit bebek katli, 1930'larda ve 1940'larda Güney'den Batı kültürleriyle temas ettikten sonra ortadan kayboldu. [109]
Kanada Düzenle
NS Kuzey Amerika Yerlilerinin El Kitabı Dene Yerlileri ve Mackenzie Dağları'ndakiler arasında bebek katlini rapor ediyor. [110] [111]
Yerli Amerikalılar Düzenle
Doğu Shoshone'da, kız bebek katlinin bir sonucu olarak Hintli kadın kıtlığı vardı. [112] Maidu Kızılderilileri için ikizler o kadar tehlikeliydi ki, sadece onları değil annelerini de öldürdüler. [113] Bugün güney Teksas olarak bilinen bölgede, Mariame Kızılderilileri, büyük çapta kız çocukları öldürdüler. Komşu gruplardan eş alınması gerekiyordu. [114]
Meksika Düzenle
Bernal Díaz, Veracruz sahiline indikten sonra Tezcatlipoca'ya adanmış bir tapınağa rastladıklarını anlattı. "O gün iki erkek çocuğu kurban etmişlerdi, göğüslerini yarmışlardı ve kanlarını ve kalplerini o lanetli puta adamışlardı." [115] İçinde Yeni İspanya'nın Fethi Díaz, İspanyollar büyük Aztek şehri Tenochtitlan'a ulaşmadan önce kasabalarda daha fazla çocuk kurban edildiğini anlatıyor.
Güney Amerika Düzenle
Güney Amerika'daki yerli halk arasındaki bebek cinayetlerine ilişkin akademik veriler, Kuzey Amerika'daki kadar bol olmasa da, tahminler benzer görünüyor.
Brezilya Düzenle
Brezilya'nın Tapirapé yerli halkı, kadın başına en fazla üç çocuğa ve aynı cinsiyetten en fazla iki çocuğa izin verdi. Kural çiğnenmişse çocuk öldürme uygulanıyordu. [116] Bororo, yeterince sağlıklı görünmeyen tüm yeni doğanları öldürdü. Bebek katli, Amazon'daki Korubo halkının durumunda da belgelenmiştir. [117]
Yanomami adamları, düşman köylerine baskın yaparken çocukları öldürdüler. [118] 1930'larda Yanomami savaşçıları tarafından kaçırılan Brezilyalı bir kadın olan Helena Valero, kabilesine bir Karawetari baskınına tanık oldu:
"O kadar çok öldürdüler ki. Korkudan ve acımdan ağlıyordum ama elimden bir şey gelmiyordu. Çocukları öldürmek için annelerinden kopardılar, diğerleri de ayağa kalkarken anneleri kollarından ve bileklerinden sımsıkı tuttular. Bütün kadınlar ağladı. Erkekler çocukları küçükleri, büyükleri öldürmeye başladılar, çoğunu öldürdüler.” [118]
Peru, Paraguay ve Bolivya Düzenle
Süre qhapaq hucha Peru'nun büyük şehirlerinde uygulandı, bölgenin Kolomb öncesi kabilelerinde çocuk kurbanı daha az belgelendi. Bununla birlikte, bugün bile Aymara Kızılderilileri üzerine yapılan araştırmalar, yeni doğanlar arasında, özellikle de kadın ölümleri arasında yüksek ölüm oranları ortaya çıkarmaktadır ve bu, bebek katlini düşündürmektedir. [119] 18. yüzyılın sonunda Paraguay'da nüfusu yaklaşık 5.000 olan küçük bir Guaycuruan kabilesi olan Abipones, bir ailede hiçbir zaman ikiden fazla çocuğun yetiştirilmediği sistematik bebek katlini uyguladı. Machigenga engelli çocuklarını öldürdü. Paraguay'daki Chaco'lar arasındaki bebek cinayeti, bu kabilede genellikle gömülü olan tüm yenidoğanların %50'si kadar yüksek olduğu tahmin ediliyor. [120] Çocuk öldürme geleneğinin Bolivya ve Paraguay'daki Ayoreolar arasında öyle kökleri vardı ki, 20. yüzyılın sonlarına kadar devam etti. [121]
Bebek cinayetleri Batı dünyasında daha az yaygın hale geldi. Sıklığın, her yaştan yaklaşık 3000 ila 5000 çocukta 1 [122] ve yılda 100.000 yenidoğanda 2,1 olduğu tahmin edilmektedir. [123] Bugün, Çin ve Hindistan'ın bazı bölgeleri gibi aşırı yoksulluğun ve aşırı nüfusun olduğu bölgelerde çocuk cinayetlerinin çok daha yüksek bir oranda devam ettiği düşünülmektedir. [124] Kız bebekler, o zamanlar ve hatta şimdi, özellikle savunmasızdır, cinsiyet seçici bebek öldürmede bir faktördür. Son tahminler, Asya'da 100 milyondan fazla kız ve kadının 'kayıp' olduğunu gösteriyor. [125]
Benin Düzenle
Batı Afrika, Benin'de yasadışı olmasına rağmen, ebeveynler gizlice bebek öldürme geleneklerine devam ediyor. [126]
Kuzey Kore Düzenle
Kuzey Kore'deki İnsan Hakları Komitesi tarafından yayınlanan "Gizli Gulag"a göre, Anakara Çin, Kuzey Kore'den gelen tüm yasadışı göçmenleri genellikle kısa süreli bir tesiste hapsediyor. Çinli babalar tarafından hamile bırakıldıklarından şüphelenilen Koreli kadınlar, canlı doğan bebekler zorla kürtaja tabi tutuluyor, bazen maruz bırakılarak veya diri diri gömülerek öldürülüyor. [127]
Anakara Çin Düzenle
Anakara Çin'de tek çocuk politikası nedeniyle bebek cinayetlerinin gerçekleştiğine dair bazı suçlamalar var. [128] 1990'larda, Yangtze Nehri'nin belirli bir bölümünün, hükümet projeleri ona erişimi daha zor hale getirene kadar, boğulma yoluyla bebek cinayetlerinin yaygın bir alanı olduğu biliniyordu. Son araştırmalar Anakara Çin'de 40 milyondan fazla kız çocuğu ve kadının kayıp olduğunu gösteriyor (Klasen ve Wink 2002). [129]
Hindistan Düzenle
Uygulama Hindistan'ın bazı kırsal bölgelerinde devam etti. [130] [131] Hindistan'da bebek öldürmek yasa dışıdır, ancak yine de dünyadaki en yüksek bebek öldürme oranına sahiptir. [132]
Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu'nun (UNICEF) yakın tarihli bir raporuna göre, sistematik cinsiyet ayrımcılığı ve cinsiyete dayalı kürtaj nedeniyle Hindistan nüfusunda 50 milyon kadar kız çocuğu ve kadın kayıp. [133]
Pakistan Düzenle
Pakistan'da yeni doğan bebek ölümleri artıyor, bu da ülke genelinde yoksulluğun artmasına karşılık geliyor. [134] Pakistanlı bir yardım kuruluşuna göre, 2009 yılında Pakistan'da çoğu kız çocuğu olan 1000'den fazla bebek öldürüldü veya ölüme terk edildi. [135]
Edhi Vakfı, 2010 yılında 1.210 ölü bebek buldu. Daha birçoğu terk edilmiş ve camilerin kapılarına bırakılmış. Sonuç olarak, Edhi merkezlerinde "Öldürmeyin, buraya koyun" işaretleri bulunur. Kız bebek cinayeti ömür boyu hapisle cezalandırılmasına rağmen, bu tür suçlar nadiren kovuşturulur. [134]
Okyanusya Düzenle
Kasım 2008'de Papua Yeni Gine'nin Eastern Highlands eyaletinin Gimi bölgesinin Agibu ve Amosa köylerinde 1986'dan beri Gimi bölgesinde aşiret çatışmalarının sürdüğü (çoğu büyücülük iddiaları üzerine çıkan çatışmaların) kadınların olduğu bildirildi. Erkek üretmeyi bırakıp sadece kız bebeklerin hayatta kalmasına izin verirlerse, kabilelerinin erkek stokunun azalacağı ve gelecekte savaşacak erkek olmayacağı konusunda anlaştılar. Yeni doğan tüm erkek bebeklerin öldürülmesini kabul ettiler. Kaç erkek bebeğin boğularak öldürüldüğü bilinmiyor, ancak 10 yıllık bir süre boyunca tüm erkeklerin başına geldiği ve muhtemelen hala devam ettiği bildirildi.
İngiltere ve Galler Düzenle
İngiltere ve Galler'de 1982 ile 1996 arasında 1 yaşından küçük her milyon çocuk için tipik olarak 30 ila 50 cinayet vardı. [136] Bebek ne kadar küçükse risk o kadar yüksek. [136] 1-5 yaş arası çocuklar için oran milyonda 10 civarındaydı. [136] 1 yaşından küçük bebeklerin cinayet oranı genel nüfusa göre önemli ölçüde yüksektir. [136]
İngiliz hukukunda bebek öldürme, Bebek Öldürme Kanunları tarafından ayrı bir suç olarak belirlenmiştir. 12 aylıktan küçük bir çocuğun annesi tarafından öldürülmesi olarak tanımlanan Kanunların etkisi, cinayet suçlamalarına karşı kısmi savunma oluşturmaktır. [137]
Amerika Birleşik Devletleri Düzenle
Amerika Birleşik Devletleri'nde, rahim dışındaki yaşamın ilk saatinde bebek öldürme oranı 1963'te 100.000'de 1.41'den 1972'ye 100.000'de 0.44'e düştü, 1974'ten 1983'e kadar doğumdan sonraki ilk aydaki oranlar da düştü, oysa daha büyük bebekler için olan oranlar yükseldi. Bu süre içinde. [138] Ulusal Ekonomik Araştırma Bürosu ile bağlantılı ekonomistler tarafından yapılan bir araştırmaya göre, 1973'te tamamlanan kürtajın yasallaştırılması, 1964'ten 1977'ye kadar olan dönemde yenidoğan ölümlerindeki düşüşteki en önemli faktördü. [138] [139]
Batılı ülkelerin çoğunda bebek öldürmeyle ilgili mevzuat, tedavi ve eğitimin tekrar eden eylemleri önleyeceğine inanarak rehabilitasyona odaklanırken, Birleşik Devletler ceza vermeye odaklanmaya devam ediyor. Cezalandırmanın bir gerekçesi, rehabilitasyon hizmetlerinin uygulanmasının zorluğudur. Aşırı kalabalık bir hapishane sistemi ile Amerika Birleşik Devletleri gerekli tedavi ve hizmetleri sağlayamıyor. [140]
Kanada Düzenle
Kanada'da 1964-1968 yılları arasında bir ebeveyn tarafından 114 bebek öldürme vakası rapor edilmiştir. [141] Kanada yasal ve siyasi alanlarında, Kanada yasalarında çocuk öldürmenin özel suçunu ve kısmi savunmasını oluşturan Ceza Kanunu'nun 237. bölümünün değiştirilmesi veya tamamen kaldırılması gerekip gerekmediği konusunda devam eden bir tartışma var. [142]
İspanya Düzenle
İspanya'da aşırı sağ siyasi parti Vox, bebek cinayetlerinin kadın faillerinin sayısının erkek cinayet faillerinden daha fazla olduğunu iddia etti. [143] Bununla birlikte, ne İspanya Ulusal İstatistik Enstitüsü ne de İçişleri Bakanlığı faillerin cinsiyetine ilişkin veri tutmuyor, ancak kadın cinayeti kurbanlarının sayısı sürekli olarak bebek öldürme kurbanlarından daha yüksek. [144] 2013'ten Mart 2018'e kadar, İspanya'da 22 anne ve üç üvey anne tarafından işlenen 28 bebek öldürme vakası rapor edildi. [145] Tarihsel olarak, en ünlü İspanyol bebek öldürme davası, Francisco Leona Romero, Julio Hernández Rodríguez, Francisco Ortega el Moruno ve Agustina Rodríguez tarafından 1910'da Bernardo González Parra'nın öldürülmesiydi. [146] [147]
Bebek öldürmenin çeşitli nedenleri vardır. Neonatisit tipik olarak daha büyük bebeklerin öldürülmesinden farklı kalıplara ve nedenlere sahiptir. Geleneksel neonatisit genellikle ekonomik gereklilikle, yani bebeğe bakamamayla ilişkilidir.
Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri'nde, daha büyük bebekler genellikle çocuk istismarı, aile içi şiddet veya akıl hastalığı ile ilgili nedenlerle öldürülür. [136] Bir günden büyük bebekler için, daha küçük bebekler daha fazla risk altındadır ve erkekler kızlara göre daha fazla risk altındadır. [136] Ebeveyn için risk faktörleri şunları içerir: Ailede şiddet öyküsü, mevcut bir ilişkide şiddet, çocuklara yönelik istismar veya ihmal öyküsü ve kişilik bozukluğu ve/veya depresyon. [136]
Dini Düzenleme
17. yüzyılın sonlarında ve 18. yüzyılın başlarında, çoğu Hıristiyan doktrini tarafından intihar cezası olarak vaat edilen lanetten kaçınmak isteyen Protestanlar tarafından "boşluklar" icat edildi. Hayatını sonlandırmak isteyen ancak cehennemdeki sonsuzluktan kaçınmak isteyen birinin ünlü bir örneği Christina Johansdotter'dı (öldü 1740). Sadece idam edilmek amacıyla Stockholm'de bir çocuğu öldüren İsveçli bir katildi. Cinayet işleyerek infaz yoluyla intihara kalkışanlara örnektir. Genellikle küçük çocukları veya bebekleri günahsız olduklarına inandıkları için hedef alan ve dolayısıyla "doğrudan cennete" gitmeye inanan yaygın bir eylemdi. [148]
Aksine, çoğu ana akım mezhep, bir masumun öldürülmesini Beşinci Emir'de kınanmış olarak görür. Donum Vitæ'deki İnanç Doktrini'nin Roma Katolik Cemaati öğreticidir. "İnsan yaşamı kutsaldır çünkü başlangıcından itibaren Tanrı'nın yaratıcı eylemini içerir ve tek amacı olan Yaradan ile sonsuza kadar özel bir ilişki içinde kalır. Başından sonuna kadar yaşamın Rabbi yalnızca Tanrı'dır: hiç kimse hiçbir koşulda masum bir insanı doğrudan yok etme hakkını kendisi için talep edebilir." [149]
1888'de Teğmen. F. Elton, Solomon Adaları'ndaki Ugi sahil halkının bebeklerini doğumda gömerek öldürdüklerini ve kadınların da kürtaj uyguladıklarını bildirdi. Çocuk yetiştirmenin çok zahmetli olduğunu ve bunun yerine çalılıklardan bir çocuk satın almayı tercih ettiklerini bildirdiler. [150]
Ekonomik Düzenleme
Birçok tarihçi, aileden daha fazla çocuğun doğmasının desteklemeye hazır olmasının nedeninin öncelikle ekonomik olduğuna inanıyor. Ataerkil ve ataerkil toplumlarda aile, daha fazla oğlunun yaşamasına ve bazı kızlarını öldürmesine izin vermeyi seçebilir, çünkü birincisi doğum ailelerini ölene kadar destekleyecek, ikincisi ise ekonomik ve coğrafi olarak ayrılarak kocalarının ailesine katılmak için ayrılacaktır. ancak ağır bir çeyiz bedelinin ödenmesinden sonra. Bu nedenle, bir erkek çocuğu yetiştirme kararı, ebeveynler için ekonomik olarak daha faydalıdır. [8] : 362–68 Bununla birlikte, bu, bebek katlinin neden zengin ve fakir arasında eşit olarak meydana geldiğini ya da Roma İmparatorluğu'nun çöküş dönemlerinde neden daha önceki, daha az varlıklı dönemlerde olduğu kadar sık olduğunu açıklamaz. [8] : 28–34, 187–92
Etkili doğum kontrolünün ortaya çıkmasından önce, eski genelevlerde bebek öldürme yaygın bir olaydı. Tarihsel olarak kızların öldürülme olasılığının daha yüksek olduğu alışılmış bebek cinayetlerinden farklı olarak, belirli bölgelerdeki fahişeler erkek çocuklarını öldürmeyi tercih ettiler. [151]
İngiltere 18. ve 19. yüzyıl
18. ve 19. yüzyıllarda Britanya'daki bebek cinayetleri genellikle kadınların ekonomik durumuna atfedilir ve jüriler daha sonraki birçok cinayet davasında "dindar yalancı şahitlik" yapar. Çocuklarını korumaya çalışan kadınların 18. yüzyılda karşılaştıkları güçlükleri bilmeleri, jürilerin merhamet göstermesi için bir neden olarak görülebilir. Kadın çocuğu elinde tutmayı seçmişse, toplum, yasal, sosyal veya ekonomik olarak kadına uygulanan baskıyı hafifletecek şekilde kurulmamıştır. [152]
18. yüzyılın ortalarında İngiltere'de çocuklarını yetiştiremeyen kadınlara yardım sağlandı. Foundling Hastanesi 1756'da açıldı ve bazı gayri meşru çocukları kabul edebildi. Ancak hastane içindeki koşullar, Parlamentonun fonları geri çekmesine ve valilerin kendi gelirleriyle geçinmesine neden oldu. [153] Bu, sıkı bir giriş politikasıyla sonuçlandı ve komite hastanenin şunları yapmasını istedi:
Bir yaşından büyük bir çocuğu, bir hizmetçinin çocuğunu veya babası onu sürdürmeye zorlanabileceği herhangi bir çocuğu kabul etmeyecektir. [154]
Bir anne çocuğunu hastaneye yatırdıktan sonra, hastane ebeveyn ve çocuğun tekrar bir araya gelmemesini sağlamak için elinden gelen her şeyi yaptı. [154]
MacFarlane savunuyor İngiltere'de Gayrimeşruluk ve Gayrimeşrulıklar (1980), İngiliz toplumunun, bir piç çocuğun topluluklarına yüklediği yükle büyük ölçüde ilgilendiğini ve çocuğun babasının iyiliğini korumak için kimliğinin belirlenmesini sağlamak için bazı çabalar sarf ettiğini söyledi. [155] Yardım, babadan nafaka ödemeleri yoluyla elde edilebilirdi, ancak bu, "haftada 2 s ve 6 gün sefil bir şekilde" sınırlandırıldı. [156] Eğer baba ödemelerde geri kalırsa, sadece "en fazla 13 haftalık gecikmeyi ödemesi" istenebilirdi. [156]
Bazılarının kadınların ücretsiz dağıtıldığı yönündeki suçlamalarına rağmen, birçok kadının cemaatlerinden yeterli yardımı almaktan uzak olduğuna dair kanıtlar var. "1822'de Leeds'de rahatlama haftada 1 saniye ile sınırlıydı".[157] Sheffield, kadınların bakımevine girmesini talep ederken, Halifax bunu isteyen kadınlara hiçbir rahatlama sağlamadı. Yetimhaneye girme ihtimali kesinlikle kaçınılması gereken bir şeydi. Lionel Rose, Dr Joseph Rogers'dan alıntı yapıyor Masumların Katliamı. (1986). 1856'da Londra'daki bir bakımevinde çalışan Rogers, kreşteki koşulların "berbat derecede nemli ve sefil" olduğunu belirtti. [ve] . genç anneler ve bebekleriyle aşırı kalabalık. [158]
Hizmetçi kız için sosyal statü kaybı, işlerini sürdürmek ve daha da önemlisi yeni veya daha iyi bir iş bulmak için iyi bir karakter referansına güvendikleri için piç bir çocuk yetiştirme konusunda özel bir sorundu. Bebek öldürme suçuna ilişkin çok sayıda davada, suçlanan hizmetçi kızdır. [159] Hizmetçi kız olmanın dezavantajı, üstlerinin sosyal standartlarına göre yaşamak zorunda olmaları ya da işten atılma riskini almaları ve referans olmamasıdır. Fabrika gibi diğer mesleklerde ise, işveren ve çalışan arasındaki ilişki çok daha anonimdi ve anne, bakıcı istihdam etmek gibi diğer hükümleri daha iyi yapabilirdi. [160] 18. ve 19. yüzyılda İngiltere'de temel sosyal bakım eksikliğinin sonucu, mahkeme kayıtlarında, özellikle hizmetçi kızlar olmak üzere, çocuklarını öldürmekten yargılanan çok sayıda kadın ifadesidir. [161]
Yaklaşık 1623'ten önce İngiltere'de özel bir bebek öldürme suçu bulunmamış olabilir, çünkü bebek öldürme dini mahkemelerin meselesiydi, muhtemelen doğal sebeplerden bebek ölümlerinin yüksek olması (yaklaşık %15 veya altıda biri). [162]
Bundan sonra, piç çocukların iffetsiz anneler tarafından baskı altına alınması suçlaması, suçluluk karinesini gerektiren bir suçtu. [163]
Bebek Öldürme Yasaları birkaç yasadır. 1922'de bir bebek çocuğunun yaşamın ilk aylarında annesi tarafından öldürülmesi cinayetten daha hafif bir suç haline geldi. 1938 ve 1939 yasaları önceki yasayı kaldırmış, ancak doğum sonrası depresyonun yasal olarak azalan bir sorumluluk biçimi olarak kabul edilmesi gerektiği fikrini ortaya atmıştır.
Nüfus kontrolü Düzenle
Marvin Harris, Paleolitik avcılar arasında yeni doğan çocukların %23-50'sinin öldürüldüğünü tahmin ediyordu. Amacın o zamanın %0,001'lik nüfus artışını korumak olduğunu savundu. [164] : 15 Ayrıca kız bebek katlinin bir tür nüfus kontrolü olabileceğini de yazdı. [164] : 5 Nüfus kontrolü sadece potansiyel annelerin sayısını sınırlayarak değil, erkekler arasında nispeten kıt eşlere erişim için verilen mücadelenin artması da nüfusun azalmasına yol açacaktır. Örneğin, Melanezya adası Tikopia'da, kaynak tabanına uygun olarak istikrarlı bir nüfusu korumak için bebek katli kullanıldı. [6] Marvin Harris ve William Divale tarafından yapılan araştırma bu argümanı destekler, çevresel determinizmin bir örneği olarak gösterilir. [165]
Psikolojik Düzenleme
Evrimsel psikoloji
Evrimsel psikoloji, farklı bebek öldürme biçimleri için çeşitli teoriler önermiştir. Üvey babalar tarafından bebek öldürme ve genel olarak üvey babalar tarafından çocuk istismarı, üreme başarısını azaltan genetik olarak ilişkili olmayan çocuklara kaynak harcanmasıyla açıklanmıştır (bkz. Külkedisi etkisi ve İnfantisit (zooloji)). Bebek öldürme, kadınlar tarafından erkeklerden daha sık uygulanan birkaç şiddet türünden biridir. Kültürler arası araştırmalar, bunun, çocuğun deformiteleri veya hastalıkları olduğunda ve ayrıca yoksulluk, kaynağa ihtiyaç duyan diğer çocuklar ve erkek desteği yok gibi faktörlerden dolayı kaynak eksikliği olduğunda ortaya çıkma olasılığının daha yüksek olduğunu bulmuştur. Böyle bir çocuğun üreme başarısı şansı düşük olabilir, bu durumda annenin kapsayıcı zindeliği azalır, özellikle kadınlar genellikle çocuklara kaynak harcamak için erkeklerden daha fazla ebeveyn yatırımına sahip olduklarından. [166]
"Erken bebek öldürücü çocuk yetiştirme"
Akademisyenlerin bir azınlığı, uygulamayı "erken bebek öldürücü çocuk yetiştirme" olarak değerlendirerek alternatif bir düşünce okuluna üyedir. [167] : 246-47 Ebeveynlerin çocuk öldürme isteklerini, kendi ebeveynleri tarafından nesiller arası, atalardan kalma istismar nedeniyle, ebeveynlerin bilinçdışının çocuğa yoğun bir şekilde yansıtılmasına veya yer değiştirmesine bağlıyorlar. [168] Açıkça, bebek öldürmeye meyilli bir ebeveyn, bebekleri ve bebekleriyle ilişkileri hakkında, genellikle hem bireysel psikolojileri, mevcut ilişkisel bağlamları ve bağlanma geçmişleri hem de belki de çoğu kişi tarafından renklendirilen birden fazla motivasyona, çatışmaya, duyguya ve düşünceye sahip olabilir. dikkat çekici bir şekilde, psikopatolojileri [169] (ayrıca aşağıdaki Psikiyatrik bölüme bakınız) Almeida, Merminod ve Schechter, bebek öldürmeyi içeren fantezileri, projeksiyonları ve sanrıları olan ebeveynlerin ciddiye alınması ve mümkün olduğunda, aşağıdakileri içeren disiplinler arası bir ekip tarafından dikkatle değerlendirilmesi gerektiğini önermektedir. ebeveynler, çocuklar ve ailelerle çalışma deneyimi olan bebek ruh sağlığı uzmanları veya ruh sağlığı pratisyenleri.
Daha geniş efektler
Bebek katlinin ahlakına ilişkin tartışmalara ek olarak, bebek katlinin hayatta kalan çocuklar üzerindeki etkileri ve aynı zamanda bebek katlini onaylayan toplumlarda çocuk yetiştirmenin etkileri üzerine de bazı tartışmalar vardır. Bazıları, herhangi bir yaygın biçimde bebek öldürme uygulamasının çocuklarda çok büyük psikolojik hasara neden olduğunu iddia ediyor. [167] : 261–62 Tersine, bebek katli uygulayan toplumları inceleyen Géza Róheim, Yeni Gine'de çocuk yiyen bebek öldürmeye meyilli annelerin bile hayatta kalan çocukların kişilik gelişimini etkilemediğini bildirmiştir, "bunlar kendi yemeklerini yiyen iyi annelerdir. çocuklar". [170] Harris ve Divale'in kız bebek katli ile savaş arasındaki ilişki üzerine çalışmaları, bununla birlikte, kapsamlı olumsuz etkilerin olduğunu öne sürüyor.
Psikiyatrik Düzenleme
Doğum sonrası psikoz da bebek öldürmeye neden olan bir faktördür. Cornell Üniversitesi'nde Psikiyatri Profesörü olan Stuart S. Asch, bazı bebek öldürme vakaları ile doğum sonrası depresyon arasındaki bağlantıları kurdu. [171] , [172] Kitaplar, Beşikten mezara kadar, [173] ve Masumların Ölümü, [174] seçilmiş anne bebek katli vakalarını ve Profesör Asch'ın New York Şehri Tıp Denetçiliği Ofisi ile birlikte çalışan araştırmacı araştırmasını anlatmaktadır. Stanley Hopwood, doğum ve emzirmenin kadın cinsiyeti üzerinde ciddi stres yarattığını ve belirli koşullar altında bebek öldürme ve intihar girişimlerinin yaygın olduğunu yazdı. [175] Dergide yayınlanan bir çalışma Amerikan Psikiyatri Dergisi filisidal babaların %44'ünün psikoz tanısı aldığını ortaya koydu. [176] Doğum sonrası psikoza ek olarak, dissosiyatif psikopatoloji ve sosyopatinin de bazı vakalarda neonatis ile ilişkili olduğu bulunmuştur [177]
Ek olarak, şiddetli doğum sonrası depresyon bebek katline yol açabilir. [178]
Cinsiyet seçimi Düzenle
Cinsiyet seçimi, bebek öldürmeye katkıda bulunan faktörlerden biri olabilir. Cinsiyete dayalı kürtajın yokluğunda, cinsiyete dayalı bebek öldürme [ ölü bağlantı ] çok çarpık doğum istatistiklerinden çıkarılabilir. Doğumda insanlar için biyolojik olarak normal cinsiyet oranı, 100 kadın için yaklaşık 105 erkektir, normal oranlar 102-108'in ötesine geçemez. [179] Bir toplumda biyolojik normdan önemli ölçüde daha yüksek veya daha düşük bir erkek-kız bebek oranı varsa ve önyargılı veriler göz ardı edilebiliyorsa, genellikle cinsiyet seçimi sonucuna varılabilir. [180]
Avustralya Düzenle
Yeni Güney Galler'de bebek katli, 1900 tarihli Suçlar Yasası'nın (NSW) 22A(1) Bölümünde şu şekilde tanımlanmıştır: [181]
Bir kadının herhangi bir kasıtlı eylemi veya ihmali nedeniyle, on iki aylıktan küçük bir çocuk olarak çocuğunun ölümüne neden olması, ancak eylem veya ihmal sırasında tam olarak iyileşmemesi nedeniyle zihninin dengesinin bozulması durumunda. çocuğu doğurmanın etkisinden veya çocuğun doğumuna bağlı olarak emzirmenin etkisinden dolayı, o zaman, koşulların böyle olmasına rağmen, ancak bu bölüm için suçun cinayet teşkil etmesi halinde, kadın suçlu olacaktır. çocuk öldürme suçundan sorumlu tutulabilir ve bu suçtan dolayı, sanki bu çocuğu adam öldürme suçundan suçluymuş gibi ele alınabilir ve cezalandırılabilir.
Bebek katli, s24'e göre [182] adam öldürme olarak cezalandırılabilir olduğundan, bu suç için azami ceza 25 yıl hapistir.
Victoria'da, bebek katli, 1958 Suç Yasası'nın 6. Bölümünde, azami beş yıllık bir ceza ile tanımlanmaktadır. [183]
Kanada Düzenle
Kanada'da bir anne, çocuğunu "çocuğunu doğurmanın etkilerinden ve bu nedenle ya da emzirmenin çocuğun doğumu üzerindeki etkisinden tamamen kurtulamamışken öldürürse, cinayetten daha hafif bir suç olan bebek cinayeti işlemiş olur. aklı sonra rahatsız". [184]
İngiltere ve Galler Düzenle
İngiltere ve Galler'de, 1938 tarihli Bebek Öldürme Yasası, bebek öldürme suçunu, kurban 12 aydan büyükse ve annenin zihinsel dengesizlikten muzdarip olmaması durumunda (annesi tarafından) cinayete varacak bir suç olarak tanımlar. doğum veya emzirmenin etkileri. Böyle bir bebeği öldüren bir annenin, yasanın 1(3) maddesi, bebek öldürmek yerine cinayetle suçlandığı durumlarda, jürinin İngiliz hukukunda Adam öldürmeye ilişkin alternatif kararlar bulma yetkisine sahip olduğunu veya suçlu ama delice olduğunu teyit eder.
Hollanda Düzenle
Maksimum ceza cinayetten daha düşük olmasına rağmen, Hollanda'da bebek öldürmek yasa dışıdır. Groningen Protokolü, katı koşullar altında "umutsuzca ve dayanılmaz acı çektiğine" inanılan bebekler için ötenaziyi düzenlemektedir. [ kaynak belirtilmeli ]
Romanya Düzenle
Romanya Ceza Kanunu'nun 200. Maddesi, yeni doğan bebeğinin ilk 24 saat içinde, akli dengesi yerinde olmayan bir anne tarafından öldürülmesinin bir yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılacağını belirtmektedir. [185] Önceki Romanya Ceza Kanunu da çocuk öldürmeyi tanımlıyordu (pruncucidere) ayrı bir suç olarak, iki yıldan yedi yıla kadar hapis cezasını öngören, [186] annenin yargısının doğumdan hemen sonra bozulabileceğinin kabul edilmesi, ancak “bebek” terimini tanımlamaması, bu konuda tartışmalara yol açmıştır. bebek öldürmenin cinayete dönüştüğü kesin an. Bu sorun, 2014 yılında yürürlüğe giren yeni Ceza Kanunu ile çözüldü.
Amerika Birleşik Devletleri Düzenle
Devlet Mevzuatı Düzenle
2009 yılında, Teksas eyalet temsilcisi Jessica Farrar, bebek öldürmeyi cinayetten farklı ve daha az suç olarak tanımlayacak bir yasa önerdi. [187] Önerilen yasanın şartlarına göre, jüri üyeleri bir annenin "doğum yapmanın etkileri veya doğumdan sonraki emzirmenin etkileri nedeniyle yargısının bozulduğu" sonucuna varırsa, onu suçtan mahkum etmelerine izin verilecekti. cinayetten ziyade bebek öldürme. [188] Bebek öldürmenin azami cezası iki yıl hapistir. [188] Farrar'ın bu yasa tasarısını sunması, liberal biyoetik uzmanı Jacob M. Appel'i onu "Amerika'nın en cesur politikacısı" olarak adlandırmaya sevk etti. [188]
Federal Mevzuat Düzenle
NS ANNELER Yasası (moms Öfırsat To erişim Htoprak, Eeğitim, raraştırmak ve Support), doğum sonrası psikozu olan Chicago'lu bir kadının ölümünün hızlandırdığı 2009'da tanıtıldı. Hasta Koruma ve Uygun Bakım Yasası Yasa, yetişkin yaşamının herhangi bir döneminde doğum sonrası duygudurum bozukluklarının taranmasını gerektiriyor ve doğum sonrası depresyonla ilgili araştırmaları genişletiyor. Yasanın hükümleri ayrıca doğum sonrası psikozu olan veya doğum sonrası psikoz riski altında olan kadınlara klinik hizmetleri desteklemek için hibe verilmesine de izin vermektedir. [189]
Seks eğitimi ve doğum kontrolü
Bebek öldürme, özellikle de neonatisit, genellikle istenmeyen bir doğuma bir yanıt olduğundan, [136] gelişmiş cinsel eğitim yoluyla istenmeyen gebeliklerin önlenmesi ve doğum kontrol yöntemlerine erişimin artırılması, bebek öldürmeyi önlemenin yolları olarak savunulmaktadır. [190] Artan kontraseptif kullanımı ve güvenli yasal kürtajlara erişim [8] [138] : 122-23, birçok gelişmiş ülkede yenidoğan ölümünü büyük ölçüde azaltmıştır. Bazıları, Pakistan'da olduğu gibi kürtajın yasa dışı olduğu yerlerde, daha güvenli yasal kürtajlar mevcut olsaydı bebek öldürmenin azalacağını söylüyor. [134]
Psikiyatrik müdahale Düzenle
Bebek öldürme vakaları, akıl hastası savunucularının yanı sıra doğum sonrası bozukluklara adanmış kuruluşlardan da artan bir ilgi ve ilgi topladı. 5 çocuğunu boğduğu için ulusal ilgi toplayan Amerika Birleşik Devletleri'nden bir anne olan Andrea Yates'in yargılanmasının ardından, Postpartum Support International ve Marcé Society for Treatment and Prevention of Postpartum Disorders gibi kuruluşlardan temsilciler, teşhis kriterlerinin netleştirilmesini talep etmeye başladılar. doğum sonrası bozukluklar ve tedaviler için geliştirilmiş kılavuzlar. Doğum sonrası psikoz hesapları 2000 yılı aşkın bir süre öncesine kadar gitse de, doğum sonrası psikoz 1000 kadından 1 ila 2'sini etkilemesine rağmen, perinatal akıl hastalığı hala büyük ölçüde yetersiz teşhis edilmektedir. [191] [192] Bununla birlikte, doğum sonrası psikozda hızlı nörokimyasal dalgalanmanın büyük rolünü göstermeye devam eden klinik araştırmalarla birlikte, bebek öldürmenin önlenmesi her zaman güçlü bir şekilde psikiyatrik müdahaleye işaret ediyor. [ kaynak belirtilmeli ]
Psikiyatrik bozuklukların veya risk faktörlerinin taranması ve risk altındakilere tedavi veya yardım sağlanması bebek katlini önlemeye yardımcı olabilir. [193] Mevcut tanısal değerlendirmeler arasında semptomlar, psikolojik öykü, kendine zarar verme veya çocuklarına zarar verme düşünceleri, fiziksel ve nörolojik muayene, laboratuvar testleri, madde kötüye kullanımı ve beyin görüntüleme yer alır. Psikotik belirtiler dalgalanabileceğinden, tanısal değerlendirmelerin çok çeşitli faktörleri kapsaması önemlidir. [ kaynak belirtilmeli ]
Doğum sonrası psikoz tedavisine ilişkin çalışmalar az olmakla birlikte, bir dizi vaka ve kohort çalışması, lityum monoterapisinin doğum sonrası psikozun hem akut hem de idame tedavisi için etkinliğini açıklayan kanıtlar bulmuştur ve hastaların çoğunluğu tam remisyona ulaşmıştır. Yardımcı tedaviler arasında elektrokonvülsif tedavi, antipsikotik ilaçlar veya benzodiazepinler bulunur. Özellikle elektrokonvülsif tedavi, katatoni, şiddetli ajitasyon ve yeme veya içme güçlüğü olan hastalar için birincil tedavidir. Postpartum psikozun akut tedavisi boyunca, duygudurum dengesizliğini kötüleştirme riskinden dolayı antidepresanlardan kaçınılmalıdır. [194]
Tarama ve tedavi bebek katlini önlemeye yardımcı olsa da, gelişmiş dünyada tespit edilen yenidoğan ölümlerinin önemli bir kısmı, hamileliğini inkar eden ve dış temaslardan kaçınan genç kadınlarda meydana gelmektedir ve bunların çoğu bu sağlık hizmetleriyle sınırlı teması olabilir. [136]
Güvenli teslim Düzenle
Bazı bölgelerde bebek yumurtadan çıkar veya güvenli teslim siteleri, bir annenin bebeğini isimsiz olarak bırakabileceği güvenli yerler, kısmen bebek öldürme oranını azaltmak için sunulmaktadır. Amerika Birleşik Devletleri gibi diğer yerlerde, güvenli sığınak yasaları, annelerin bebeklerini isimsiz olarak hastanelerde, polis ve itfaiye merkezlerinde bulundukları belirlenmiş yetkililere vermelerine izin verir. Ek olarak, Avrupa'daki bazı ülkelerde annelerin doğumdan sonra bir bebekten vazgeçmelerine izin veren isimsiz doğum ve gizli doğum yasaları vardır. Anonim doğumda, anne doğum belgesine adını eklemez. Gizli doğumda, anne adını ve bilgilerini kaydeder, ancak adını içeren belge çocuk yaşına gelene kadar mühürlenir. Tipik olarak, bu tür bebekler evlat edinilir veya yetimhanelerde bakılır. [195]
İstihdam Düzenle
Kadın istihdamının sağlanması statülerini ve özerkliklerini yükseltir. Kazançlı bir istihdama sahip olmak, kadınların algılanan değerini artırabilir. Bu, eğitim alan kadın sayısında artışa ve kız bebek cinayetlerinde azalmaya neden olabilir. Sonuç olarak, bebek ölüm hızı düşecek ve ekonomik kalkınma artacaktır. [196]
Uygulama, ilk kez Yukimaru Sugiyama tarafından ciddi bir şekilde incelendiğinden beri, hayvanlar aleminin diğer birçok türünde gözlemlenmiştir. [197] Bunlar, mikroskobik rotiferler ve böceklerden balıklara, amfibilere, kuşlara ve chacma babunları gibi primatlar dahil memelilere kadar uzanır. [198]
Kyoto Üniversitesi tarafından belirli goriller ve şempanze türleri de dahil olmak üzere primatlar üzerinde yürütülen araştırmalara göre, bazı türlerde (sadece erkekler tarafından gerçekleştirilecek) yavrularını öldürme eğilimini destekleyen çeşitli koşullar şunlardır: yuva inşası, erkeğin dişiden çok daha büyük olduğu belirgin cinsel dimorfizm, belirli bir mevsimde çiftleşme ve dişide kızgınlık durumunun yeniden başlamadığı yüksek laktasyon dönemi.
Pilatus, Kudüs'teki Yahudi nüfusu ile çatıştı.
Philo ayrıca Pilatus'un Yahudi geleneklerini ihlal ederek Kral Herod'un Kudüs'teki eski sarayına Roma İmparatoru Tiberius'un adının yazılı olduğu bir çift yaldızlı kalkanın girmesine izin verdiğini yazdı. Yarım yüzyıl sonra yazan Yahudi tarihçi Flavius Josephus, Yahudi kanunları şehirde görüntüleri yasaklamasına rağmen, Pilatus'un imparatorun benzerliğini taşıyan askeri standartları taşıyan birliklerin Kudüs'e girmesine izin verdiğine dair benzer bir hikaye anlattı. Büyük bir kalabalık protesto etmek için Yahudi başkenti Caesarea'ya gitti ve Pilatus yumuşayana kadar beş gün boyunca Pilatus'un sarayının etrafında secdeye kapandı.
Bond, Josephus'un Pilatus'un görevden ayrıldığı yıl Kudüs'te doğduğunu ve bu nedenle oldukça iyi bilgilere sahip olacağını söylüyor. Hikaye, yeni bir valinin elinden nelerin kurtulabileceğini gören ve konu kazınmış görüntüler söz konusu olduğunda yerel fikrin gücünü tamamen hafife alan yeni bir valinin yüzüğüne sahip. geri çekil ve kamuoyuna saygı duy.
Daha kanlı bir sonla biten başka bir olaydaJosephus, Pilatus'un Tapınak hazinesinden gelen fonları Kudüs'e bir su kemeri inşa etmek için kullandığını anlattı. Bu kez protestocular toplandığında, Pilatus kalabalığın içine sızmak için sivil giyimli askerler gönderdi. İşareti üzerine, kıyafetlerine gizlenmiş sopaları çıkardılar ve protestocuların çoğunu ölümüne dövdüler.
Pandaren organizasyonları
- — Halkını beslemeyi ve balıkçılıkla ilgili bilgilerini artırmayı uman pandaren balıkçılarından oluşan bir organizasyon. Güney Krasarang Wilds'daki Anglers Wharf'ın dışında ve saygın insan balıkçı Nat Pagle tarafından yönetiliyor. - Aynı adı taşıyan dört Vahşi Tanrı'nın müritleri ve hizmetkarları ve dört tapınağının koruyucuları. — Son pandaren imparatoru olan İmparator Shaohao'nun ruhunun müritleri. Zamansız Ada'da ve vahşi Ordonyaungol ile savaşta bulundu. — Kutsal Ebedi Çiçekler Vadisi'nin gizli koruyucuları, vadi Y'Shaarj'ın Kalbi tarafından harap edildikten sonra bile. Eskiden Altın Pagoda'ya dayanıyordu ve eskiden Uyumlu Zhi tarafından yönetiliyordu. — Pandaria'nın zengin tarihi ve folklorunun bekçileri.Mogu'shan Sarayı'nın yukarısındaki Bilgi Makamı'ndan çıkıyor ve Lorewalker Cho tarafından yönetiliyor. — Zandalari Trol Savaşları sırasında Jiang tarafından kurulan bir bulut yılanı binicileri ve eğitmenleri düzeni. Yeşim Ormanı'ndaki Arboretum'un dışında ve Yaşlı Anlı tarafından yönetiliyor. - Kıtanın daimi bir ordusu olmadığı için Pandaria'nın korunmasına adanmış gizli bir örgüt. Kun-Lai Zirvesi'ndeki Shado-Pan Manastırı'nın dışında ve Taran Zhu tarafından yönetiliyor.
- - Shado-Pan'ın seçkin bir kolu, Lei Shen'in nihai yenilgisini garantilemek için Thunder Adası'na gönderildi. Taran Zhu tarafından yönetiliyor.
Sir Robert Peel (1788 - 1850)
Sir Robert Peel © Peel iki kez İngiltere başbakanı oldu ve hükümetteki döneminde dönüm noktası sosyal reformlar ve Tahıl Kanunlarının yürürlükten kaldırılması görüldü.
Robert Peel, 5 Şubat 1788'de Bury, Lancashire'da doğdu. Babası zengin bir pamuk fabrikası sahibiydi ve Peel Harrow ve Oxford'da eğitim gördü ve 1809'da Tory olarak parlamentoya girdi. İlk siyasi kariyeri, savaş ve koloniler müsteşarlığı (1809) ve İrlanda baş sekreteri (1812) olarak atanmaları içeriyordu. ). 1822'de içişleri bakanı oldu ve geniş kapsamlı ceza hukuku ve hapishane reformunun yanı sıra Metropolitan Polis'i kurdu - 'bobbies' ve 'soyucu' terimleri onun adından geliyor.
Peel'in içişleri bakanı olduğu Wellington hükümeti 1830'da düştü ve Peel şimdi Earl Grey başkanlığındaki yeni bir yönetime karşı çıktı. Peel, Grey'in parlamenter reform önerilerine tutkuyla karşı çıktı. Bununla birlikte, 1832'de Reform Yasası kabul edildi.
Earl Gray'in Whig Hükümeti, 1834'te Peel'i yeni başbakan olarak atayan IV. William tarafından görevden alındı. Peel, Tamworth Manifestosu'nda, daha aydınlanmış bir Muhafazakarlığı benimsemesinin altını çizen bir değişim olan Reform Yasası'na verdiği desteği özetledi. İktidarda olmasına rağmen, Peel'in Tories, Peel'in giderek tahammül edilemez bulduğu bir durum olan Avam Kamarası'nda bir azınlık olarak kaldı ve 1835'te istifa etti.
1841'de Peel tekrar Muhafazakar bir yönetim kurdu ve bu hükümet sırasında, kadınların ve çocukların yeraltında çalıştırılmasını yasaklayan 1842 Maden Yasası ve sınırlı olan 1844 Fabrika Yasası gibi önemli yasaların getirilmesini denetledi. fabrikalarda çocuklar ve kadınlar için çalışma saatleri. 1845'te Peel, İngiliz tarımını korumak için getirilen Tahıl Yasalarını yürürlükten kaldırmaya çalıştığında, kariyerinin belirleyici zorluğuyla karşı karşıya kaldı. Bu, patates kıtlığının hüküm sürdüğü İrlanda için daha fazla yiyecek boşaltma ihtiyacıyla tetiklendi. Toprak sahipleri, Avam Kamarası'nda çıkarlarına saldırı olarak algıladıkları şeye direndiler. Peel'in Muhafazakar Partisi onu desteklemedi ve tartışma aylarca sürdü. Sonunda, Haziran 1846'da Whig'lerin ve Radikallerin desteğiyle Tahıl Kanunları yürürlükten kaldırıldı. Aynı gün, Peel başka bir yasa tasarısında yenildi ve istifa etti. Bir daha görevde kalmadı.
Dört yıl sonra, Peel atından düşerek ağır yaralandı ve 2 Temmuz 1850'de Londra'da öldü.
Manava Dharma Shastra'nın Arka Planı
Kadim Vedik toplumu, Brahminlerin en yüksek ve en saygı duyulan mezhep olarak saygı gördüğü ve kadim bilgi ve öğrenimi edinmenin kutsal görevine atandığı yapılandırılmış bir sosyal düzene sahipti - her Vedik okulun öğretmenleri, kendi okulları hakkında Sanskritçe yazılmış kılavuzlar oluşturdular. ve öğrencilerinin rehberliği için tasarlanmıştır. 'Sutralar' olarak bilinen bu kılavuzlar, Brahmanlar tarafından büyük saygı gördü ve her Brahman öğrencisi tarafından ezberlendi.
Bunların en yaygını, ev içi törenlerle ilgilenen 'Grihya-sutralar' ve kutsal adetleri ve yasaları işleyen 'Dharma-sutralar'dı. Kadim kurallar ve düzenlemelerin, geleneklerin, yasaların ve ayinlerin son derece karmaşık yığını, yavaş yavaş kapsam olarak genişletildi, özlü nesir haline getirildi ve müzikal kadansa ayarlandı, ardından sistematik olarak 'Dharma-Shastra'ları oluşturacak şekilde düzenlendi. Bunlardan en eskisi ve en ünlüsü M.Ö. Manu Kanunları, NS Manava Dharma-shastra—bir Dharma-sutra' eski Manava Vedik okuluna aittir.
Tanıtım
Eski Roma hukukunda, heves esas olarak bir adayın rüşvet veya diğer yumuşak güç biçimleri yoluyla bir seçimin sonucunu (veya yönünü) etkileme girişimi olan bir siyasi yolsuzluk suçuydu. Latince kelime heves orijinal anlamlarından biri olan İngilizce “hırs” kelimesinin kökenidir. heves 'dolaşma ve kendini veya himayesindekileri halka tavsiye etme süreci' idi, etik olmayan aşırılıklara açık bir faaliyetti. [1] Uygulamada, bir ücret getirmek heves halka açık bir şahsa karşı, siyasi bir rakibi baltalamak için tercih edilen bir taktik haline geldi.Ön Yüz: Dea Roma'nın başı. Sol altta bir oy pusulası var. Ters: Özgürlük başlığını (pileus) ve asasını (vindicta) tutan bir arabada Libertas'ın kişileştirilmesi. Bu madeni para, MÖ 126 civarında C Cassius tarafından basılmıştır ve MÖ 137'de, vatana ihanet davaları dışında halk meclislerindeki tüm davalar için gizli oy kullanılmasını zorunlu kılan Lex Cassia tabellaria'sını anmaktadır. / British Museum, Wikimedia Commons
NS Lex Baebia M. Baebius Tamphilus tarafından MÖ 181'de konsüllüğü sırasında kurulan seçim rüşvetini suç sayan ilk yasaydı. Roma'nın geçen yılki ilk ihtiyat yasasının kabulü, iki yasa biçiminin birbiriyle ilişkili olduğunu ve her ikisinin de yönetici sınıflar içindeki servete dayalı güç ve statü eşitsizliklerini engellemeyi amaçladığını gösteriyor. [2] Rüşvete düşkünlük, geleneksel patron-müvekkil ilişkisinin seçimi kazanmak için yeterli oy toplamak için yetersiz olduğunu gösteriyor. [3]
Kelime heves seçim yolsuzluğu için, sanıkların belirli bir yasaya göre suçlanacakları genel bir terimdir (sözlük). [4] Roma anayasasının işleyişi hakkında önemli bir kaynak olan MÖ 2. yüzyıl Yunan tarihçisi Polybius, Kartacalılar kamu görevini açıkça hediyeler sunarak kazanırken, Roma'da bunu yapmanın cezasının ölüm olduğunu abartılı bir iddiada bulundu. [5] Mesele şu ki, belki de heves bazı durumlarda ihanet olarak yorumlanabilir. [6]
Cicero'nun konuşmalarının retorik taktikleri, bir ilk suçlamanın nasıl olduğunu gösteriyor. heveshangi yasaya göre olursa olsun, bir kamu şahsiyetini suçlamak veya küçük düşürmek için bir fırsata dönüşebilir. Popülarist politikacılar, kitlelerin gözüne girme suçlamalarına karşı özellikle savunmasızdı ve heves Daha düşük bir sosyal rütbeye sahip bir adam bir seçimde amirini yendiğinde iddia edilebilir: “Övünen bir adayın yenilgisi soylular böyle bir statüye sahip olmayan bir başkası tarafından bir suçlama başlatmak için yeterli sebep olduğu görülüyor. heves.” [7]
İmparatorluk döneminde, hırslı politikacı, Roma sulh yargıçlarını elinde tutan bürokratlara zorunluluktan boyun eğdi. Stoacı filozof Epiktetos (MS 1.–2. yüzyıllar), seçim siyasetinin inişli çıkışlı ortamından geri çekildi ve heves:
|“||Bu güçlü ve onurlu görevler ve onurlar uğruna, başka bir adamın kölelerinin ellerini öpüyorsunuz - ve bu nedenle, kendileri özgür olmayan insanların kölelerisiniz. … Konsül olmak istiyorsan, uykunu bırakmalısın, etrafta koşmalısın, erkeklerin ellerini öpmeli, diğer erkeklerin kapılarında çürümelisin … birçok kişiye ve her gün hediyeler göndermelisin. ksenia [misafir-hediyeleri] bazılarına. Ve sonuç nedir? On iki çubuk demeti, üç veya dört kez mahkemede oturuyor, Sirkte oyunlar veriyor ve küçük sepetlerde yemek dağıtıyor. [8]||”|
Halihazırda görevde olan bir kişiye rüşvet verilmesi yasalar kapsamındaydı de repetundae eyalet valileri bu tür suçlamalara özellikle duyarlıydı. [9]
On İki Levha Yasası
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
On İki Levha Yasası, Latince Lex XII Tablosu, eski Roma hukukunun en eski yazılı mevzuatı, geleneksel olarak MÖ 451-450 tarihli.
İddiaya göre On İki Tablo, mahkeme kararlarının yalnızca küçük bir bilgin patrisyen grubu içinde korunan yazılı olmayan geleneklere göre verilmesi gerçeğiyle yasal haklarının engellendiğini hisseden pleblerin ısrarı üzerine 10 komisyon üyesi (decemvirs) tarafından yazıldı. 451'de çalışmaya başlayan ilk komisyon üyeleri, daha sonra 2 ek masa ile desteklenen 10 masa üretti. 450'de kod resmi olarak, muhtemelen bronz tabletlerde Roma Forumu'nda yayınlandı. Yasanın On İki Levha'da yazılı olarak kaydedilmesi, pleblerin hem yasayı tanımalarını hem de soyluların iktidarı kötüye kullanmalarına karşı kendilerini korumalarını sağladı.
On İki Levha, eski adetlerin bir reformu veya serbestleştirilmesi değildi. Bunun yerine, aristokrat sınıfın ve ataerkil ailenin ayrıcalıklarını, ödenmemiş borçlar için köleleştirmenin geçerliliğini ve hukuk davalarına dini adetlerin müdahalesini kabul ettiler. Vasiyete bağlı haklar ve sözleşmeler konusunda zamanlarına göre dikkate değer bir serbestlik ortaya koymaları, muhtemelen decemvirlerin herhangi bir yeniliğinin değil, daha çok bir refah ve hareketli ticaret çağında Roma'da ticari geleneklerde kaydedilen ilerlemenin sonucudur.
On İki Tablodan sadece rastgele alıntılar mevcut olduğundan, içerikleri hakkında bilgi büyük ölçüde daha sonraki hukuki yazılardaki referanslardan elde edilir. Romalılar tarafından birincil yasal kaynak olarak saygı duyulan On İki Levha, Roma hukukunda daha sonra yapılan değişikliklerle yerini aldı, ancak hiçbir zaman resmen kaldırılmadı.
Ritüel Kirlilik ve Cinayet Vakaları: Yunan Hukuku
Din ve batıl inanç, klasik olmayan Atinalıların günlük yaşamında büyük bir rol oynadı ve ritüellere ve tanrılara saygıya yoğun bir vurgu yapıldı. Atinalılar belirli suçların – ör. Cinayet –, şehirlerinin kutsallığını bozdu ve “kirlilik” olarak adlandırdıkları bir dengesizliğe neden oldu. Dengeyi yeniden sağlamak son derece önemliydi. Aksi takdirde, tanrıların onları savaşta kayıplarla, kötü mahsullerle ve genel olarak sefil bir yaşamla cezalandıracağına inanıyorlardı.
Ritüeller antik Yunan toplumunda çok önemli bir rol oynadı. Bazı şehirler, siteler ve tapınaklar kutsaldı. Bazı manevi yerlerin sığınma alanlarını adlandırma geleneği Asylia'ydı. Bu tımarhaneler “şiddete ve sivil otoriteye karşı bağışıktı” ve dolayısıyla ilahi olanın yargı yetkisi altındaydı (Rigsby 1997). Bu sığınma alanlarına giren herkesin kirlilikten arınmış olması zorunluydu. Kathartai olarak bilinen uzmanların ritüelleri düzgün ve düzenli bir şekilde, bazen de katı bir dizi yönergeyi izleyerek gerçekleştirmeleri de aynı derecede önemliydi. özel ritüel. Yunanlılar, bu belirli kriterlere uymamanın ritüeli arındırmada başarısız olacağına ve bunun sonucunda tanrıların istenen sonucu getiremeyeceğine inanıyorlardı (Von Rösch 2012).
Uygun temizlik protokolünün benimsenmemesi, klasik Yunan edebiyatı ve mitolojisine göre korkunç sonuçlara yol açtı. Böyle bir sonuç, miasma idi. Themiasma bulaşıcı bir güçtü. kendine ait bağımsız bir yaşamı vardır. Suç işleyenin kurban olarak ölümüyle temizlenene kadar, toplum kronik olarak felakete maruz kalacaktı (Armstrong 2007). Antik Yunan edebiyatındaki miasmanın bir örneği, Aeschylus'un üçlemesi The Oresteia'da görülür. Mit iki kardeş, Atreus ve Thyestes ve Miken tahtı için verdikleri mücadeleyle ilgiliydi. Atreus, erkek kardeşine, oğullarının cesetlerini içeren bir güveç yedirdi. Bu suçun iğrençliği, bir pisliğin tüm Atreus Hanedanını kirletmesine neden oldu ve bu da, pisliği bastırmak ve aileye düzeni yeniden sağlamak için çok sayıda müteakip şiddet eylemlerine ve diğer aciliyetlere yol açtı (Aeschylus 1984). Miasma, herhangi bir suçtan masum insanlar ve yerler üzerindeki sözde olumsuz etkisinden dolayı Yunanlılar için sorunluydu. Bu nedenle, kirli unsurların kutsal ritüeller aracılığıyla ortadan kaldırılması son derece önemliydi (Von Rösch 2012).
Tarihsel metinler, belirli suçların Yunan toplumu üzerindeki ciddi etkisini vurguladı. Örneğin, birinin ana-babasını öldürmesi veya çocuklarını istismar etmesi Yunanlılar için özellikle iğrençti. Erinyeler (Roma mitolojisinde öfkeler olarak da bilinir), kendi ailelerine karşı cinayet eylemleri gerçekleştirenlerin peşini bırakmayan, canavar gibi görünen efsanevi figürler grubuydu. Bazen suçlunun ölümünü de içeren adaletin yeniden tesis edildiğini hissedene kadar bu suçları işleyenleri taciz etmeye ve onlara kötülük etmeye devam ettiler. Erinyes'in Yunan edebiyatındaki en ünlü vakası, hikayesi Aeschylus, Sophocles ve Euripides'in eserlerinde belirgin bir şekilde yer alan Orestes'in hikayesiyle ilgilidir. Aeschylus'un Eumenides'inde Erinye'ler, Orestes'i annesi Clytemnestra'yı öldürmekle suçladıktan sonra ona karşı savcı olarak hareket eder. Orestes, Clytemnestra'nın Orestes'in babası Agamemnon'u öldürdüğü için anne katilinin haklı olduğunu iddia ediyor. Bu cinayet ve ritüel kirlilikle ilgili önemli bir hikaye, çünkü Orestes önce Apollon'a, sonra Athene'ye başvurarak adil ve uygun bir çözüm aramakta ısrar ediyor. Jüri ve Athene, Orestes'i aklamak için oy verse de, Erinye'ler polisi bozmak ve zehirlemekle tehdit ediyor. Bu, Athene, Erinye'lere adaletin ve kabul ettikleri şehrin koruyucusu olacakları yeni bir rol teklif edene kadar devam etti (Aeschylus 1984).
Kirlilik, Yunan şehri veya polisi dışında pek endişe kaynağı değildi. Aristoteles'e göre, "Ya ortak yaşamı sürdüremeyen ya da ihtiyaç duymayacak kadar kendi kendine yeterli ve dolayısıyla topluma katılmayan herkes ya bir canavar ya da bir tanrıdır" (Aristoteles 1981). Bu, şehir dışındaki yaşamın ilkel olduğu ve insan yasalarına tabi olmadığı anlamına gelir.
Endsjø, klasik Yunanistan'da fedakarlık üzerine yaptığı çalışmasında, Yunanlıların bu toprakları ekilmemiş veya uygun olmayan şekilde ekilmiş olarak gördüklerini belirtiyor. Bu nedenle, polis dışındaki cinayetlerin şehir içindeki vatandaşlar üzerinde bir etkisi olmadı (Endsjø 2003). Bu, ancak eylemi gerçekleştiren kişi şehre girmeye çalışırsa veya merhumun vücudunun parçaları bir şekilde şehre girerse sorunlu hale gelirdi. İkincisi, Sofokles'in oyunu Antigone'de büyük bir çekişme konusuydu. Thebes'in yeni taç giyen hükümdarı Creon, eski rakibi Polyneikes'in cesedini şehir surlarının dışına gömmeden bırakır. Kuşlar ve vahşi köpekler cesedi toplamaya ve ceset parçalarını şehre getirmeye başlar, bu da polis içindeki her şeyi kirletir. Bu olaydan kaynaklanan kirlilik, gerekli ritüelleri bozar ve onların yerine getirilmesini engeller, bu da şehri Tanrıların lütfu dışında bırakır. Bu, sonunda Kreon'un kendisi dışında tüm kraliyet ailesinin – yıkılmasına yol açar ve Thebes'i yok olmanın eşiğine getirir (Sophocles 2012).
Şehrin içinde, ister insan ister hayvan olsun, tüm öldürmeler belirli bir ritüel bağlamında olmak zorundaydı. Kurban, Yunan toplumunun ayrılmaz bir parçasıydı ve bu olmadan, Tanrılardan hediye almak için gerekli görülen birçok ritüel mümkün değildi. Ritüel kurban, polisin içinde öldürmeye izin verilen tek zamandı. Ritüel kanunu Yunanlıların uygunsuz şekilde öldürülen hayvanlara ait etleri tüketmesini yasakladı (Endsjø 2003).
Çeşitli ritüeller, bir kişi öldüğünde, öldürülüp öldürülmediğinden bağımsız olarak kontaminasyonu uzak tuttu. Ritüel yasa, ölüm gerçekleştikten sonra evle ilgili kirlilikler nedeniyle merhumun hanesinin herhangi bir üyesiyle teması yasakladı veya ağır bir şekilde düzenledi. Kirlilik tehdidi üç gün sürdü, ta ki aile ölen kişinin cenazesini ekphora adı verilen bir cenaze töreniyle defnedilmek üzere şehir surlarının dışına taşıyana kadar. Aile, cesedi polisten çıkararak şehrin kutsallığını yeniden tesis etti ve kirlilik tehdidini ortadan kaldırdı (Endsjø 2003).
Chantois, ritüel saflık üzerine yaptığı çalışmasında, Yunanistan'ın MÖ 8.-6. yüzyıllarda çok sayıda cinayet içerdiğini savundu. Bu dönemde siyasi çatışmalar, savaşlar, aile içi kan davaları ve diğer durumlar son derece yaygındı. Ailevi bir anlaşmazlıkta böyle bir cinayet, intikam cinayetlerinin misilleme şeklinde gerçekleştiği bir zincirleme reaksiyona yol açabilir. Bu olaylar Yunan şehirlerini ve topluluklarını yıkmakla tehdit etti ve bu nedenle cinayet için ilk yasal bölünme setlerini gerektirdi (Chaniotis 2012). MÖ yedinci yüzyılda, Draco'nun cinayet yasalarının getirilmesi, cinayetleri uygun suçluluk düzeylerine göre ayırdı ve önceden tasarlanmış cinayet, intikam, kaza sonucu öldürmeler vb. gibi ayrımlar yapıldı (MacDowell 1999). Daha sonra, Atina hukuku, özellikle de kirliliğin bir faktör olup olmadığı konusunda, tolere edilebilir ve uygun olmayan cinayet türleri arasında ayrım yapmaya çalıştı (Chaniotis 2012).
Polisin duvarları içinde işlenen tüm cinayetler ritüel kirliliğe katkıda bulunmadı, bazı istisnalar mevcuttu. Chaniotis'e göre, “bir topluluğu ve onun yasal düzenini savunmak için işlenen cinayet, ritüel kirliliğe neden olmadı” (Chaniotis 2012). MÖ dördüncü yüzyıldan kalma yasalar, tiran öldürme veya haksız yere tiranlık veya oligarşik bir düzen kuran bir kişiyi öldürme konusunda benzer ayrımlar sağladı (Harris 2013). Bununla birlikte, bu davaların bazılarında, mahkeme sistemini kullanarak, haklılığın var olduğuna inanmak için yeterli neden olup olmadığını belirlemek yine de gerekliydi.
Çoğu çağdaş toplumdan farklı olarak, MÖ altıncı yüzyılda Atina gibi klasik Yunan şehir devletlerinde yaşam nispeten şiddetsizdi. Öte yandan, yaygın bir olay olan savaşın dışında #8211 bir Atinalının bir başkasının elinde bedensel zarar görme olasılığıyla karşı karşıya kalması nispeten olası değildi. Ancak yine de zaman zaman meydana gelen cinayetler ve saldırılar oldu. Bu nedenle, bu tür olayları ele almak için ayrıntılı bir mahkeme ve jüri sistemine sahiptiler. Atina'da cinayet için üç ana mahkeme vardı. Areopagus, kasıtlı veya önceden tasarlanmış cinayet eylemlerine odaklandı, Palladium kazara cinayetlere odaklandı ve Delphinium'un ana amacı haklı cinayetlerdi. Kanıtlar, birkaç konuşma ve el yazması hayatta kalsa da, Atina tarihinin bu döneminde cinayet vakalarının nispeten az olduğunu göstermektedir (Gagarin 2003).
Areopagus, hükümet içinde daha önce deneyime sahip eski arkonlardan oluşuyordu. Bu arkonlar daha önce mahkeme sisteminin bir parçasıydı ve bu nedenle hukuk konusunda deneyime sahipti. Bu mahkeme en ciddi davalara ve dolayısıyla en ağır cezalara bakardı. Yargılamaların ardından arhonlar tarafından verilen ortak kararlar arasında sürgün, mülke el konulması, ölüm veya bunların bir kopyası vardı (Rhodes 2014).Palladium (veya Palladion), çok daha az ciddi olan ancak yine de bir kişinin ölümüyle ilgili vakaları içeriyordu. Sanık, söz konusu ölümün kaza sonucu olduğunu kanıtlayabilirse, genellikle ceza almazlardı. Ancak, mahkeme bu seçeneği kullanmak isterse, sürgüne gitme olasılığı hala vardı (Rhodes 2014). Delphinium (veya Delphinion), sanık zaten cinayeti kabul ettiği için yemin gerektirmeyen bir mahkemeydi. Ancak niyetleri, mahkemeyi cinayetin Atina yasalarına göre haklı olduğuna karar vermesine ikna etmektir. Örneğin, bir kocanın evinde hırsızlık yaparken yakaladığı bir adamı öldürmesi helâldi. Ayrıca, bir kocanın zina yapan bir kişiyi suçüstü yakalarsa öldürmesi de yasaldı (Rhodes 2014).
Resmi bir savcılık unsuru olmadığı için iddianame hazırlamak merhumun ailesinin sorumluluğundaydı. Yunan gelenekleri, ailenin toplumda düzeni yeniden sağlaması gerektiğini dikte ediyordu. Bu, katilin kimliğini kimse bilmese bile, birinin suçtan sorumlu olması gerektiği anlamına geliyordu. Düşen bir nesne veya bir hayvan aile üyesini öldürdüyse, mahkeme, ailenin veya topluluğun sorumlu olduğunu düşündüğü her şeyi mahkûm edecekti. Başka bir mahkeme olan Prytaneion, bu tür davalara bakardı.(Rhodes 2014).
Bu davalardan elde ettiğimiz kanıtlar konuşmalardan geliyor. Bazı Atinalı yazarlar ve tartışmacılar, mahkeme davaları için hayatlarını yazarak konuşmalar yaptılar. Söz yazarlarının (logografların) daha dikkate değer olanları arasında Antiphon (480-411 BCE), Demosthenes (384-322 BCE) ve Lysias (445-c. 380 BCE) vardı. Her birinin farklı yazı ve tartışma tarzları olmasına rağmen, bu üç logografın hepsi, jüri havuzunu meşgul etmek veya şaşırtmak için retorik ve kelime oyunu kullandı. Bu, modern avukatlar tarafından kullanılan yaklaşımdan farklı değildir, ancak klasik Yunanlıların yazıları tartışmasız çok daha anlamlıydı.
Bu konuşmalarda sıklıkla tartışılan konular, kirliliğin yönleri olarak ele alındı. Mahkumiyet veya beraat argümanları Atinalıların batıl inançlarına ve duygusallığına hitap ediyordu. Vakaların çoğunda konuşmaların hayatta kaldığı, ancak davaların sonuçlarının olmadığı düşünüldüğünde, bu saygı çağrılarının ikna edici olup olmadığı açık değildir. Bazı durumlarda, davanın yalnızca bir tarafı hayatta kalır ve okuyucular çürütme veya eşlik eden tanık ifadesine özel değildir. Bununla birlikte, hayatta kalan şey, görünüşe göre bu logografların, Atina yaşamında kirliliğin yeterince önemli bir korku olduğunu hissettikleri fikridir. Aksi takdirde, olduğu kadar çok konuşmada yer almazdı.
Ritüel kirlilik kavramı, özellikle cinayetle ilgili olduğunda, Roma İmparatorluğu'na taşınmıştır (Lennon 2013). Roma mitolojisinin çoğu, köklerini başka kaynaklardan da alsa da, Yunanistan'dan ödünç alınan masallarda bulur. Aynı zamanda pek çok uygulama da devam ettirilir ve tanrıları memnun etmek için ritüellere bağlı kalmanın önemi en çok göze çarpar. Çoğu demokratik toplum, hukuk sistemlerini, özellikle Yunanistan'ın demokrasi ve felsefe için bir model olduğu Amerika Birleşik Devletleri'nde, klasik Yunan yöntemine dayandırır. Bir bakıma, Yunanlıları büyüleyen düzen ve adaleti geri getirme fikri, Batı dünyasında da aynısını yapmanın bir yolunu buldu. Toplumlar huzursuz olmaya ve bir çözüme veya adalet duygusuna ulaşana kadar suçlar ve kabahatlerle baş edememeye devam ediyor. Din, yirmi birinci yüzyılda artık temel neden olmayabilir, ancak yine de hukukumuzun arkasındaki itici güçtür. ve ceza sistemleri.
Aeschylus. Oresteia: Agamemnon Kurtuluş Taşıyıcılar Eumenides. Londra: Penguen Klasikleri, 1984.
Aristo. Siyaset. Londra: Penguen Klasikleri, 1981.
Armstrong, Karen. Büyük Dönüşüm: Dini Geleneklerimizin Başlangıcı. New York: Knopf Doubleday, 2007.
Chaniotis, Angelos. "Yunan Ritüel Saflığı: Otomatizmlerden Ahlaki Ayrımlara." Petra Rösch ve Udo Simon, 123-139, Saflık Nasıl Yapılır'da. Wiesbaden, Almanya: Harrassowitz Verlag, 2012.
Endsjø, D.Ø. "Ölümü kontrol etmek: klasik Yunanistan'da kurban ve boşluk." Din, 2003: 323-340.
Gagarin, Michael. Atina Cinayet Hukuku: Vaka Çalışmaları. 27 Mart 2003. http://www.stoa.org/projects/demos/article_homicide?page=all&greekEncoding= (19 Nisan 2014'te erişildi).
Harris, Edward M. Antik Yunanistan'da Hukuk ve Drama. New York: Bloomsbury Akademik, 2013.
Lennon, Jack J. Antik Roma'da Kirlilik ve Din. New York: Cambridge University Press, 2013.
MacDowell, Douglas Maurice. Hatipler Çağında Atina Cinayet Yasası . Manchester, İngiltere: Manchester University Press, 1999.
Rhodes, Henry A. "Atina Mahkemesi ve Amerikan Mahkeme Sistemi." Yale-New Haven Öğretmenler Enstitüsü. 2014. http://www.yale.edu/ynhti/curriculum/units/1984/2/84.02.08.x.html (20 Nisan 2014'te erişildi).
Rigsby, Kent. Asylia: Helenistik Dünyada Bölgesel Dokunulmazlık. Oakland: California Press Üniversitesi, 1997.
Sofokles. Antigone. New York: HarperCollins, 2012.
Von Rösch, Petra. Saflık Nasıl Yapılır. Wiesbaden, Almanya: Harrassowitz-Verlag, 2012.