Monetarizm aslında bir ekonomideki toplam para miktarının aslında ekonomik kalkınmanın temel belirleyicisi olduğu algısına dayanan bir görüşler bütünüdür.
Monetarizm, nakit hacmi kavramına bağlı olarak, federal hükümetin ekonominin organik ilerlemesini büyük ölçüde hesaba katmak için para arzını nispeten sabit tutması ve her yıl biraz genişlemesi gerektiğini savunan ekonomist Milton Friedman ile doğrudan ilişkilidir. .
Monetarizm aslında bir ekonomideki nakit kaynağının aslında ekonomik kalkınmanın ana itici gücü olduğunu belirten ekonomik bir fikirdir. Toplumlarda artan nakit mevcudiyeti ile mal ve hizmetlere olan genel talep artar. Toplam talepteki bir büyüme, iş gelişimini gerçekten teşvik eder, bu da işsizliğin hızını yavaşlatır ve ekonomik kalkınmayı etkiler. Ancak uzun vadede artan talep arzdan daha fazla olacak ve bu da piyasalarda bir dengesizliğe yol açacaktır. Arzdan daha fazla talepten kaynaklanan kıtlık, maliyetleri artıracak ve enflasyona yol açacaktır.
Parasalcılığın ekonomik bir aracı olan para politikası, aslında para arzını kontrol etmek için faiz oranlarını değiştirmek için kullanılır. Faiz oranları yükseldiğinde, bireyin yatırım yapmaktan çok tasarruf etme teşviki olur, dolayısıyla para arzını daraltır veya azaltır. Öte yandan, genişleyen bir para sistemi izlenirken faiz oranları gerçekten düşürüldüğünde, borçlanma maliyeti düşüyor, bu da insanların daha fazla borç alıp daha fazla yatırım yapabilmesi anlamına geliyor ve bu da ekonomiyi canlandırıyor.
Nakit kaynağını aşırı genişletmenin enflasyonist sonuçları nedeniyle, işi parasalcılık kavramını formüle eden Milton Friedman, ekonomiyi ve fiyat istikrarını korumak için para politikasının nakit kaynağının büyüme oranına odaklanarak yürütülmesi gerektiğini iddia etti. A Monetary History of the United States 1867-1960 kitabında Friedman, Friedman’ın yüzde k kuralı olarak bilinen ve para arzının hem nominal GSYİH ile tutarlı hem de sürekli bir yıllık oranda gelişmesini tavsiye eden sabit bir büyüme oranı önerdi. ve ayrıca yıllık sabit bir yüzde olarak iletilir. Bu şekilde nakit arzının ılımlı bir şekilde büyümesi, işletmelerin her yıl nakit arzındaki değişikliklere güvenip buna göre plan yapması, ekonominin istikrarlı bir hızla gelişmesi ve enflasyonun düşük tutulması bekleniyor.
Parasalcılığın merkezinde aslında her yıl bir miktar paranın harcanma oranı ile çarpılan nakit miktarının ekonomideki nominal harcamaya eşit olduğunu belirten para miktarı teorisi vardır.
Parasal teorisyenler, hızın yaygın olduğunu gözlemleyerek, bir miktar paranın gerçekten ekonomik büyümenin veya GSYİH büyümesinin ana unsuru olduğunu öne sürerler. Ekonomik kalkınma, aslında ekonomik faaliyetin ve enflasyonun bir özelliğidir. Eğer hız gerçekten öngörülebilir ve sabitse, paradaki bir artış (veya belki bir azalma), satılan mal ve hizmetlerin fiyatında veya miktarında bir artışa (veya belki bir azalmaya) neden olacaktır. Maliyet seviyesindeki bir artış, üretilen mal ve hizmet miktarının sabit kalacağı anlamına gelirken, üretilen mal miktarındaki bir artış, tipik fiyat seviyesinin oldukça sabit olacağı anlamına gelir. Monetarizme dayalı olarak, para arzındaki değişiklikler, ekonomik ve uzun vadeli üretim üzerinde maliyet düzeyi üzerinde kısa vadeli bir etkiye sahip olacaktır. Bu nedenle nakit arzındaki bir değişiklik, istihdamı, üretimi ve fiyatları hemen belirleyecektir.
Hızın gerçekten düzenli olduğu perspektifi, ekonominin düzenli olarak düzenli istikrarsızlığa maruz kalması ve değişken olması nedeniyle hızın düzenli olmaması gerektiğine inanan Keynesyenler için bir tartışma konusu gibidir. Keynesyen ekonomi, toplam talebin gerçekten ekonomik kalkınmaya cevap olduğunu ve aynı zamanda faiz oranlarını yükseltmek için ekonomiye daha fazla para pompalamak için bazı merkez bankası faaliyetlerini desteklediğini savunuyor. Daha önce bildirildiği gibi, bu tür eylemlerin enflasyona yol açabileceğini iddia eden parasalcı fikre aykırıdır.
Parasalcılığın savunucuları, bir ekonomiyi maliye politikası yoluyla yönlendirmenin kötü bir karar olduğunu düşünüyor. Artan devlet müdahaleleri, tamamen serbest piyasa ekonomisinin işlevlerini bozar ve büyük açıklara, gelişmiş ulusal borçlara ve ayrıca daha yüksek faiz oranlarına yol açabilir ve bu da ekonomiyi nihayetinde istikrarsızlaştırma durumuna sürükleyebilir.
Monetarizm, ilk 1980’lerde, ekonomistler, yatırımcılar ve hükümetlerin herhangi bir yeni para arzı istatistiğine hevesle atladıkları zaman, en parlak dönemini yaşadı. Ancak takip eden yıllarda, parasalcılık ekonomistlerin gözünden düştü ve çeşitli enflasyon yöntemleri ile para arzı arasındaki bağlantının da hemen hemen tüm parasalcı teorilerin önerdiğinden çok daha az belirgin olduğu ortaya çıktı. Birçok merkez bankası artık parasal hedefler koymayı bıraktı ve katı enflasyon hedefleri belirledi.[ad_2]
Source by Martin Hahn