Tapınak boş. Konu bu.
Bu berbat makineyi açıyorum. Hiçbir şey." - Bonnie 'Prince' Billy, 'Heart's Arms'
Gözleri sulanmış ve pamuk ağızlı uyanmak. Her tökezleyen adımda şangırdayan boş şişeler. Güneşe küfür etmek ve bir eli kumla dolu gözlerin üzerine pençeyle kaldırılmış beceriksiz bir geri çekilmeyi yenmek için jaluzileri açıyor. Basit protoplazmadan bir hayat kurmak için kaç tane anlamsız karar ya da kararsızlık, kaç tane kanlı korku, kaç tane şans kaçırma ve taşlık pişmanlık gerekir?
Hepsi arkamızda, omuz silken bir gökyüzünde solan izler bırakan pırıl pırıl gümüş bir jetin izleri. Her şey önemli veya hiçbir şey önemli değil.
Portland'daki ucuz bir otel odasında, filimsi gri perdelerdeki bir gözyaşı ile önümde geniş bir geleceğin açıldığını gördüm. Vancouver'daki bir metro istasyonunun platformunda gümüş gözlü bir kadına son kez veda ettim, sonra onu tekrar gördüm ve yapmamamı diledim. Kasabanın en kötü yerindeki küçücük bir otel odasında halı ayı spreyi kokuyordu. Personel, geceleri kimsenin ölmediğini kontrol etmek için her gün öğle saatlerinde kapıyı çaldı. Bazen vardı.
Her şey önemliydi. Arzu dünyayı yeniden şekillendiriyor - jet yakıtı çelik kirişleri eritemez! - ve zayıflamış yapılar kendi ağırlıkları altında çöker. Boğa boyunlu ve kıllı Mike Tyson, kaotik bir basın toplantısında tükürüyor ve hırlıyor. Benim dünyamda iki dakika dayanamazsın, kaltak! Bundan daha uzun zaman oldu. Bundan çok daha uzun.
Hayatın kısa olduğunu söylüyorlar. Çocukluğunuzun hayatınızın en güzel zamanı olduğunu söylüyorlar. Her iki açıdan da yanlış. Yüzyıllardır otuzlu yaşlarımdaydım. Ben sonsuza kadar yaşıyorum. Yarın zili çal. Eldivenleri kesin. Şikayet edemem
Ben şikayet etmiyorum Artık ondan korkmak için taşlama çarkına çok yaklaştım. Bir süre sonra sadece arka plan gürültüsü. Kullanılmış kartuşlar yanacak kadar sıcaktır , ancak uzun sürmez. Soğumalarına ve küçülmelerine izin verin. Kazıkların büyümesine izin verin. Pirinçler hala yarım saniyenin ölümünü hatırlıyor. Yanmanın ihtişamı. Bir zamanlar tuttuğu mermiyi ıskalayan boş kabuk.
Bugün dünyanın diğer tarafından bir rugby maçı izliyordum. Cumartesileri düşünüyordum. Babam beni diğer çocuklarla oynamak için rugby klübüne götürürdü. Her adımda çıtır çıtır çıtır, donla keskin çimler. Gökyüzü bir şişe kapağı kadar sığ. Soğukta titriyor ve dua ediyordu top bana gelmesin. Sadece sallanan kollarımdan sümüksü derinin kaydığını hissetmek için.
Dışarıda bir fırtına şiddetleniyordu. Nerede olduğunu Allah bilir. Vadi boyunca dolu ve mavi şimşekler saçmak için dağların bazı nefret dolu oyuklarından gelen vahşi rüzgar tarafından sürüklendi. Pencereler sallandı. Harika bir yarım saniye boyunca bahçe, hayaletimsi beyaz ışıkta göze çarpıyordu, gölgeler küçülüyor ve anında dünyanın üzerinde yuvarlanan bir dalgaya dönüşüyordu.
Önümdeki televizyonda yeşil takım kazanıyordu. Yarın sonucu unutmuş olacağım.
Yolun üçte biri. Girişler belirsiz veya karışık ve hatta şiirsel olabilir. Sadece sıkıcı olamazlar.
Ama er ya da geç senden bahsetmeye başlamalıyım. Umarım kısa cümlelerle . Umarım kolay adımlarla . Sanki bir cevabım varmış gibi alıkoyuyorum İstediğiniz her şeyi elde etmek için beş basit adım. Arının, öfke onu ele geçirip steril bağırsaklarını parçalayana ve sonsuza dek lekesiz gökyüzünde kaybolacak kadar ışığını bırakana kadar sahip olduğunu bilmediği iğne .
Pek olası görünmüyor. Tabii işler sıkıcıdır. Kalplerimizi pompalayan, boğazımızı beklenmedik bir sevinçle yutan, beklenmedik galibiyettir. Jonny Wilkinson, İngiltere'yi Dünya Kupası'nı kazanmak için uzatmaların son dakikasında Avustralya postaları arasında bir düşüş golü attığında Kanada'daki bir İrlanda barında yalnızdım .
Sarhoş Avustralyalılardan oluşan bir tablo protesto için uludu. Televizyonda ve dünyada sevincimi haykırdım. Çünkü o zamanlar önemliydi. O zaman bile, derinlerde olmadığını biliyordum.
O zamanlar şimdi olduğu gibi aynıydı. Her şey farklı görünüyor ve her şey aynı. Derisi yüzülmüş ve yeniden derisi alınmış, klonlanmış ve yeniden paketlenmiştir. Bunun için uzun süre düşebilirsin. Yepyeni formül. En iyi. Bu son skor o kadar yüksek ve vahşi ki bir daha asla tekme atmak zorunda kalmayacaksınız. Sizi canlandıracak bitmeyen vibrato, kırılıp açıldığında ve artık görmediğiniz gökyüzüne gülümsediğinizde şarkı söylemeye devam edecek.
Bunu biliyor. Sen de benim kadar biliyorsun. Seninle konuşurken kendi kendime konuşuyorum. Ve dinlediğin kişi sensin. Zaten her şeyi biliyorsun. Sadece unuttun.
Ve bir gün, ışık panjurlardan fırlarken ve bir ay öncesinin hain şişelerine küfrederken, her şeyi aceleyle hatırlayacaksınız. Soğuk tarlalar, kaygan top ve sonrasında kulüp binasındaki ızgarada cızırdayan ucuz hamburgerler de. Minik kazanır ve devasa kayıplar. Rüzgarı senden alan mücadeleler.
Babam çocukken rahip hâlâ Latince mırıldanıyordu . Hareket eden her şey canlı olmalı. Ve yaşayan her şey ölmeli. Bütün dünyayı havadan çıkarabilecek hiçbir şey kutsal olamaz.
Romalılar Nimes'i terk ettiklerinde , tapınağın anahtarlarını onlarla birlikte Roma'ya götürdüler . Mabedin kapısını kırdığımızda, içeride boş havadan başka bir şey bulamadık.
Sürekli temas bizi uyuşturur. Yani en ne Roma'da çocuk yankesici güvenir. Vücudunuzun her yerine bastırılmış bir düzine minik el ile, cebinize, çantanıza gireni fark etmeyeceksiniz.
Ve kolumun üzerinde bir battaniye ve paranız kemerime sıkışmış gülümsemeyle uzaklaşıyorum.
Zaten bilmediğini söyleyebileceğim bir kelime yok. Her biri, yüreğinizin titreşen kubbesinin içine yazılmıştır , tapınağın çatısında güneşle dolu gözcüye yükselen Allah'ın doksan dokuz güzel ismi . Fulminasyonun ardışık fosforesansı ızdıraplı ana caddeye sedefli bir parlaklık verir, ama bunu zaten biliyordunuz, değil mi? Daha önce gördün.
Ve ihtiyacın olursa önemli olan bu. Zaten pes etmediyseniz ve doğrudan konunun özüne inen birini aramaya gitmediyseniz. İşte buradayız, sen ve ben, o loş titreşimli odadayız. Sonunda oraya vardık.
Kiminle konuştuğumu anlamam bu kadar zamanımı aldı. Donmuş tarlalar çekildi, yerini pis barlar ve TV ekranları aldı. Her şey önemliydi, sonra hiçbir şey olmadı.
Ve sonra kabuk kırılır. Kendine bir hapishane yapmadıkça asla bir hapishane yoktu. Sevdiğin ve nefret ettiğin herkes sensin. Okuman için bu kelimeleri yazacak ben değilim. Sadece sen varsın, kendi kendine okuyorsun. Dudaklarınızı yaşlı insanların dua ettiği gibi yavaşça hareket ettirerek, içinde olanın yok olduğunu düşündürmek için.
EDGAR
Bana elini ver: şimdi bir ayağındasın
Aşırı sınırın: ayın altındaki herkes için
Dik atlamaz mıydım?
GLOUCESTER
Elimi bırak.
Oyunu oynamanın tek yolu, önemliymiş gibi davranmaktır. Bunun olmadığını bilseniz bile. Özellikle o zaman. Bugünün rutubetli sahasında birbirlerine karşı mücadele eden yaralı ve kanlı sporcular yarın aynı takımda olacak.
Oynamanın tek yolu, neyi çok iyi bildiğini bilmiyormuşsun gibi davranmaktır. Kafanızın içindeki yankı sözcükleri, ekranda gizemli bir sihirle kafatasının derinliklerinde sesler oluşturan soyut semboller, benden değil, sizden geliyor.
Bir parçanız bunu her zaman biliyordu. Kutsalların kutsalları boş. Bu berbat makine hiçbir şey içermiyor. Gloucester uçurumdan atladığında, hepimiz onun hayatta kalacağını biliyoruz. Ama kalplerimiz yine de boğazımıza yükseliyor.
İdeal olarak, başladığımda sorulan soruya bir referansla, ancak bu sefer bir yanıtla. Veya en azından farklı bir açı.
Ama yarın, bugünün boş şişelerine takılmak için yükseleceğim. Yarın, sokmamın bana neye mal olduğunu yeniden öğreneceğim. Konuştuğumda kimin dinlediğini unutacağım. Gerekirse dinlemeyi unutacağım. Ve yine etrafımıza sulu perde çekilecek, oyunun bir perdesini diğerinden ayıran perde.
Ama bu hiçbir şeyi değiştirmeyecek. Deniz uçurumu hala orada olacak, yüksek başını hapsedilmiş derinliğin üzerine eğecek. Hiçbir şey değişmeyecek ve hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.
Tapınağın boş kalbinin içini bir kez gördüğünüzde, onu görmemeye geri dönemezsiniz.
© Ryan Frawley 2020.
Bu makaleden elde edilen tüm gelirler Sınır Tanımayan Doktorlar / Medecins Sans Frontiers'a bağışlanacaktır .
Dört yıldır İngilizce öğretiyorum. Bu dört yıl içinde insanlar bana çalışmalarını düzeltmekten konuşma ve makale yazmaya kadar her türlü taleple geldiler.
Birinci ve ikinci kilitlenme arasındaki zaman berrak bir rüya gibiydi: uyanık ama uyanık değil ama kontrolde ve kontrol dışı rüya görme, uyku ve uyanma, farkında olma ve farkında olmama ve bakmayı ve bulmayı bilmeme ve zihin maskesini düşürme ve maskeyi çözme, beklemek ve durmaya başlamak ve gitmeye başlamak Şimdi, işte buradayız bir kez daha bu rüyanın neyle ilgili olduğunu hatırlayamıyorum, bir duraklama değildi, sadece bir duraklama değildi, bir hayattı ~ beklemede ~ yeni rüyalar öğrenmek: onlara nasıl sahip olunur, nasıl hatırlanacakları hayallerini nasıl paylaşacaklarını göster, bu da… Lucid Dreams. Lindsay Soberano-Wilson bir şair, öğretmen ve serbest yazar.
Binlerce güneş, parıldayan yıldız patlamalarıyla kucaklaşarak uçlarına ulaşabilirdi, ama senin parlaklığındaki ateş çiçekleri kaçınılmaz olarak her birini gölgede bırakarak, zihnimdeki galaksilerden basmakalıpları çıkarır. Sessiz sözcükler dışa doğru döner, ışık hızından daha hızlıdır, ancak aralarında binlerce ışık yılı varken, size asla ulaşamazlar, sizi tutamazlar, karadeliğimdeki tekillikte neler olduğunu söyleyemezler.
Düşünceler, bilinmeyen derinliklerdeki uçsuz bucaksız okyanusun içinde süzülen bir tekne gibi. Potansiyel hazineler veya aşağıda gizlenen derin, karanlık girintiler… Akıl yarışı Kendi başına, sürekli genişleyen bitiş çizgisine doğru tehlikeli bir şekilde kayarken üstel hızlara ulaşır.
Kahverengi bakalit radyo, rahat koltuğumun yanındaki koyu ceviz sehpanın üzerinde duruyor, kadrandan sıcak kehribar rengi bir ışıltı çıkıyor.