-
orhan yalçın şiiri.
orhan yalçın sıradan biri. yıllar içinde nette çok araştırdım ama bulamadım. nerededir, yaşıyor mu, yaşamıyor mu... hiç bilmiyorum.
şiir yazan ilginç bir adamdı. üniversitede tanımıştım.
eyüp mezarlığı evi gibiydi orhan'ın. içmek, ağlamak ve şiir dizmek için mezarlığı tercih ederdi. orada kimse sözünü kesmezdi çünkü. üç gün uykusuz kalabiliyordu. sokaklarda, parklarda, otobüslerde uyuklayarak günlerini geçiren bir zombiydi. bir yatınca da iki gün hiç kalkmazdı. uyanık olduğu zamanlar jan garbarek dinler, dinledikçe de gezegenimizden hayli uzaklaşırdı. yutkunarak konuşurdu. sanki boğazında sürekli bir şeyler düğümleniyordu. dünyanın imgesini içinde taşır gibiydi ama hayatın imgelerini bu dünyanın dışında arıyordu sanki. hayatının roman olacak bir yanı filan yoktu. sıkıcı, bunaltıcı bir hayattı işte bu. kimseden bir isteği, bir beklentisi de yoktu. ''istemek acıtır'' derdi. schopenhauer'i severdi. şiirlerinde umutsuzluk ve hüzün kol geziyordu hep. mutsuzluğunu duru bir dille anlatırdı. şiirini kıskanmamak imkansızdı.''ücretli intihar kayalıkları'' şiirini okumuştum en son.