Özet: Çocukluk çağı travmasının epigenetik izleri, 17 yıl sonra bağımlılık, depresyon ve bir dizi başka fiziksel ve zihinsel sağlık sorunu riskini tahmin etmek için biyobelirteçler olarak kullanılabilir.
Kaynak: Virginia Commonwealth Üniversitesi
Virginia Commonwealth Üniversitesi Eczacılık Okulu’ndan yapılan yeni araştırma, tıp camiasını travmatik olaylardan sonra tedaviye ve müdahaleye en çok ihtiyaç duyan çocukları belirlemeye yaklaştırıyor.
Yayınlanan çalışma, Moleküler Psikiyatriçocukluk çağı travmasının epigenetik izlerinin, yaklaşık 17 yıl sonra insanlarda depresyon, nikotin bağımlılığı, alkol kullanım bozukluğu ve diğer sağlık sorunları riskini tahmin etmek için biyobelirteçler olarak kullanılabileceğini buldu.
Biyobelirteç Araştırma ve Hassas Tıp Merkezi Profesörü ve Direktörü Edwin van den Oord, “İki çocuk aynı travmatik olaya maruz kalırsa, biri bir yetişkin olarak diğerinden çok daha ciddi sonuçlar yaşayabilir” dedi. Çalışmanın baş yazarı olan VCU Eczacılık Okulu’nda.
“Biyolojimiz bazen travmaya yanıt verebilir ve travmayla ilişkili DNA yanıtlarına bakarak uzun vadeli sağlık risklerini tahmin etmek için yeni bir araç geliştirdik.”
Araştırma ekibi, bir çocuğun travmasının daha sonraki yaşamlarında sağlık risklerini artırıp artırmadığını belirlemek için, olumsuz deneyimler kişinin DNA’sında moleküler değişiklikleri tetiklediğinde epigenetiğe baktı. Bu değişiklikler, travmanın bir çocuk üzerindeki kişisel etkisini yakalamaya yardımcı olabilir.
Epigenetik değişiklikler, bir genin DNA dizisini değiştirmeden nasıl ifade edildiğini etkileyebilen moleküler değişikliklerdir. Yaygın olarak incelenen bir epigenetik değişiklik, bir DNA molekülüne bir metil grubunun eklendiği DNA metilasyonudur.
Karolina Aberg, “DNA metilasyonundaki değişiklikler, gelişimimiz, yaşımız, diyetimiz, sağlık alışkanlıklarımız ve travma gibi diğer yaşam koşullarımız gibi çeşitli faktörlere bağlı olarak hayatımızın farklı noktalarında meydana gelebilir” dedi. Biyobelirteç Araştırma ve Hassas Tıp Merkezi ve çalışmanın ortak yazarlarından biri.
Bilim adamları, çocukluk çağı travmasının epigenetik etkisini daha iyi anlamak için Duke Üniversitesi ve Kuzey Carolina Sağlık ve İnsan Hizmetleri Departmanı tarafından kurulan 30 yıllık bir proje olan Great Smoky Mountain Study’nin bir parçası olarak toplanan kan örneklerini, klinik verileri ve diğer değerlendirmeleri analiz ettiler. Bu, yüzlerce çocuk ve ergeni yetişkinlik dönemine kadar araştırdı.
“Katılımcıların çoğu bu çalışmaya katılmaya 9-13 yaşlarındayken başladı. Aberg, “Bu bireyler artık 30’larında” dedi. “Dünyada bu tür verileri bu kadar uzun süre toplayan çok az çalışma var.”
Araştırmacılar, DNA’larında metilasyon için yaklaşık 28 milyon bireysel bölgeyi ölçmek için önce katılımcıların kan örneklerini kullandılar. Daha sonra ciddi yaralanmalar, cinsel şiddet ve gerçek veya ölüm tehdidi tehdidi gibi travmaya maruz kalma ile ilişkili metilasyon değişiklikleri belirlediler.
Ekip, çocuklukta yaşanan travmaya bağlı metilasyon değişikliklerini yetişkinlikte toplanan klinik verilerle ilişkilendirmek için makine öğrenimini kullanarak, farklı olumsuz sonuçlar için metilasyon risk puanları oluşturdu. Buna psikiyatrik bozukluklar, fiziksel sağlık sorunları, madde bağımlılığı, yoksulluk ve sosyal sorunlar dahildir.
Analizler, risk puanlarının, bir katılımcının travmaya maruz kaldıktan yaklaşık 17 yıl sonra sağlık sorunlarını ve diğer sıkıntılarını tahmin edebileceğini ortaya koydu.
Sonuçları ayrıca, metilasyon risk puanlarının, travmatik deneyimlerin meydana geldiğine ilişkin raporlara kıyasla olumsuz sonuçların daha iyi bir yordayıcısı olduğunu gösterdi. Van den Oord, bunun muhtemelen metilasyon değişikliklerinin çocukluk travmasının kişiye özgü etkisini yakalamasından kaynaklandığını açıklıyor.
“DNA metilasyonunun daha iyi bir öngörü gücü var çünkü bu sadece bir çocuğun travma yaşayıp yaşamadığını söylemekle kalmıyor, bize o çocuğun travmaya nasıl tepki verdiğini gösteriyor” dedi.
Metilasyon risk puanlarının tahmin gücü, cinsel istismar veya ihmal gibi bir çocuğun travmasını standart araçlarla değerlendirmenin zor olduğu durumlarda veya çocukların travmatik olayların etkisini sözlü olarak ifade edemediği durumlarda da yardımcı olabilir. .
İleriye bakıldığında, araştırma ekibi klinik potansiyellerini daha fazla değerlendirmek için geniş bir popülasyon yelpazesinde metilasyon risk puanlarını test etmeyi amaçlıyor.
Van den Oord, “Bu çalışma, metilasyon biyobelirteçlerinin, travmayla ilgili sağlık sorunları yaşama riski en yüksek olanları belirlemeye potansiyel olarak yardımcı olabileceğini göstermiştir.” Dedi. “Önleyici bakıma en çok kimin ihtiyacı olduğunu belirleyebilirsek, tedavilerini uyarlayabilir ve ağları onları iyileşme için en iyi yola koyacak şekilde destekleyebiliriz.”
Bu genetik ve psikoloji araştırma haberleri hakkında
Ayrıca bakınız
Soyut
Çocukluk çağı travmasının DNA metilasyon imzaları, maruziyetten 17 yıl sonra psikiyatrik bozuklukları ve diğer olumsuz sonuçları öngörür
Çocukluk çağı travması, sonuçları yetişkinliğe kadar devam eden çok çeşitli olumsuz sonuçlarla güçlü bir şekilde bağlantılıdır. Çocuklukta travmaya maruz kaldıktan 16.9 yıl sonra travmaya bağlı metilasyon değişikliklerinden psikiyatrik bozuklukları ve diğer olumsuz sonuçları tahmin etmek için ileriye dönük bir boylamsal çalışma yürüttük.
Metilasyon, kan metilomundaki 28 milyon bölgenin tamamının neredeyse tamamen kapsanmasını sağlayan sıralamaya dayalı bir yaklaşım kullanılarak test edildi. Metilasyon verileri, 13.6 yaşında (SD = 1.9) 489 katılımcıdan 673 tahlili içerdi ve sonuç ölçümleri 30.4 yaşında (SD = 2.26) toplandı.
303 katılımcıdan oluşan bir alt küme için yetişkinlikte de metilasyon verileri oluşturduk. Travmaya bağlı metilasyon risk skorları (MRS’ler), yetişkin depresyonunu, dışa yönelim sorunlarını, nikotin bağımlılığını, alkol kullanım bozukluğunu, ciddi tıbbi sorunları, sosyal sorunları ve yoksulluğu önemli ölçüde öngördü.
MRS’lerin tahmin gücü, bildirilen travmadan daha yüksekti ve bildirilen travma, demografik değişkenlerle korelasyonlar veya öngörülen sağlık sorunlarının çocukluktan yetişkinliğe sürekliliği ile açıklanamadı. MRS’ler travmatik olayların oluşumunu ölçmek yerine, travmanın özneye özgü etkisini yakalıyor gibiydi.
Öngörü bölgelerinin çoğu, travma imzalarının biyolojik olarak kan metilomuna gömülmediğini öne süren sonuçlarla ilişkili kalmadı. Bunun yerine, travmanın uzun vadeli etkileri, bu nedenle, travmanın özneye özgü ilk etkilerinin zamanla büyütüldüğü bir gelişim mekanizması ile daha tutarlı görünüyordu.
MRS’ler, travmaya bağlı sağlık risklerinin değerlendirilmesi için yeni bir klinik biyobelirteç olma potansiyeline sahiptir.
Kaynak ve İleri Okuma: https://neurosciencenews.com/epigenetics-child-trauma-21351/