[Görünüşe göre bazen ejderhaların ne düşündüğünü anlayabiliyorum ama diğer durumlarda onları tamamen anlayamıyorum.]
“Gerçekten mi? Onları hiç anlamadım.”
Erta, Lecidna’nın geride bıraktığı altın yumurtaya bakarken Il Han mektubu aldı. Yu Il Han’ı buraya çağırmak için verdiği ültimatomun ve altın yumurtanın ardındaki açıklamanın bu mektuba yazılacağını düşündü.
Şaşırtıcı bir şekilde, mektup İngilizce yazılmıştı. Ejderha dilinde yazılmış olsa iyi olurdu.
“Eğer bu mektubu okuyorsan, muhtemelen ölmüşümdür. Verdiğin sözü yerine getireceğinden ve bu yere döneceğinden hiç şüphem yok.”
[Bu bir mektup mu?]
“Gün Batımı Bahçesi’nin iradesine uydum ama bunun bir gün benim ölümüme yol açacağından emindim. Kararlarının ağırlığıyla karşılaştırıldığında omuzlarım çok dardı, müttefiklerim azdı ve tehlikeler çok büyüktü.”
[Bu yumurtadan bile çıkarılabilir mi?]
Yu Il Han yumurtaya bakmaktan sıkılan ve onunla konuşmaya başlayan Erta’yı çok sinir bozucu bulsa da bunu bastırdı ve mektubu okumaya devam etti.
“Endişelendiğim bir şey varsa, o da yakında doğacak olan benim çocuğum. Ejderhalar tür olarak ne kadar güçlü olursa olsun, tüm bu güç yıllar içinde ve birçok rekorla birikmiş, bu yüzden ayrılma konusunda endişeliydim. Ayrıca, o çocuğun Yıkım İblis Askerlerine benzeyebileceği düşüncesi de aklıma takıldı.”
[Yani ejderhalarda anne sevgisi diye bir şey var.]
“Ancak sen isen sana inanabilirim. Her şeyden etkilenmeyen, mutlak güce sahipken bile özgür olan sen, biz ejderhalardan daha parlak bir varlıksın. Çocuğum büyüyünce pişman olmayacağım. Senin gibi. O yüzden sizden rica ediyorum, lütfen benim yerime çocuğumu büyütün.”
Erta’nın ağzı genişledi. Öfkeyle kanatlarını çırptı.
[Bu kadına bir borcun var mı? Utanmaz, senden çocuğunu büyütmeni istiyor! Hayatı boyunca hiç kimseyle çıkmamış bir adamı bekar bir baba gibi yaşatmak mı? Cennet onu affetse bile! Bunu affetmeyeceğim!]
“Hey, sus! Canımı sıkıyorsun! Bir de gerçekleri söyleyerek iftira atmaktan haberin var mı, ha!?”
O benim hayatımı kurtardı! Bu kadar borç yeter!
Yalnızlığa çok yakışan diğer insanlarla olan dertlerini bir kez olsun unutmayan Il Han, neyse ki başına gelenlere karşı da duyarlıydı.
Doğrusu çocuk yetiştirme konusunda kendine güveni yoktu ama kendisi için kendini feda eden birinin isteğini sırf güveni kalmadığı için geri çevirmeye de niyeti yoktu.
“Çocuğum 200. seviyede yetişkin bir ejderha olacak, o zaman, bu çocuk gelecekte yapabilecekleriniz konusunda size yardımcı olan bir varlık olabilir. Bunun utanmaz bir istek olduğunu biliyorum ama keşke değer verseniz. çocuk.”
[Hmph, en azından utanmaz olduğunu biliyor.]
“Bir ejderhanın kuluçkaya yatması için güçlü bir ateş kaynağı gerekir. Kuluçka sırasında ejderhaya sağlanan güç gelecekteki büyümeyi de etkiler, bu yüzden lütfen bunu aklınızda bulundurun.”
O noktaya kadar okuyan Il Han durdu. Erta bunun son olduğunu düşünerek başını kaldırdı, tam da Yu Il Han mektubun altında küçük puntolarla bir satır bulduğunda.
“Gücün varsa, elflere de biraz bakabilir misin? yoksa öyle yazılır.”
[Gerçekten ricalarla dolu bir mektup…]
Bu noktada, bir harikaydı. Mektup, Il Han’ı kurtarırken muhtemelen öleceğini bildiği noktaya kadar detaylandırılmıştı. Ancak Il Han fazla düşünmeden başını salladı.
“Pekala, bunu kendi yöntemimle yapabilirim. Ayrıca canavarlardansa akıl yürütebileceğim birinin olması daha rahat. Bir de Reta’dan öğrendiklerim var.”
[Ne düşündüğünü gerçekten anlayamıyorum.]
“Heh, şimdi bana aşık olma.”
[Blerrrgh.]
Erta’dan istediği tepkiyi aldıktan sonra kendini biraz daha iyi hisseden Il Han, altın yumurtayı Çapraz Çantasına koydu. Çapraz Çantada olsaydı, Il Han yerde yuvarlansa, göklere fırlasa veya bir zindanda dönse bile sorun olmazdı.
Ayrıca bu adamı kuluçkaya yatırmak için birkaç aday düşündü. Alev, mor alevler, Alev + mor alevler veya Ebedi Alev
Her ne kadar şu anda Ebedi Alev’e meyletmiş olsa da…
[Sadece hepsini birleştirin.]
“Ooh bu iyi.”
[Gerçekten yapacak mısın!?]
Her neyse, bu onun Dünya’ya döndüğü zamandı; Dareu’da yapılacak daha çok şey vardı.
Yu Il Han büyü oluşumunu etkinleştirdi. Aradığı şey ejderha yumurtalarıydı! İmha İblis Ordusu’nun Lecidna gibi bazı yumurtalar bırakmış olabileceğini düşündü.
[Böylece insanlar çok titiz olabiliyor…]
“Ama hiç yok. Görünüşe göre yavru ejderhalar onların sonuncusu.”
Aslında böyle olması oldukça şans eseriydi. Onları Yıkım İblis Ordusuna ait oldukları için öldüremezdi, ne de bu kadar çok çocuk yetiştirebilirdi.
Endişelerini mükemmel bir şekilde sildikten sonra hayatta kalan elfleri aradı. Toplam 1.527 tane vardı. Şaşırtıcı bir şekilde birçoğu kalmıştı.
“Belki de bir topluluğu yeniden inşa etmek gerçekten mümkündür.”
[Şimdi ne yapacaksın?]
“Önce kalan ejder soyunu temizleyeceğim, sonra… Onları toplamalıyım.”
Yu Il Han’ın cevabı çok basitti. Erta ne ve nasıl diye sormadı.
Cevabı duyarsa hüsrana uğrayacağından kesinlikle emin olduğu için!
Tam olarak 3 saat 37 dakika sonra Il Han, 1.527 elfin hepsini bir orman açıklığında topladı. Morluklarının sayısı, direnç seviyeleriyle orantılıydı.
“N-ne oldu?”
“Gün Batımı Bahçesi ne olacak? Sonunda kaybettiler mi?”
“Kahretsin, biz elfler böyle mi öleceğiz…!”
Umutsuzluğa kapılan elflerin önünde Il Han sertçe ilan etti.
“Ejderhaların hepsi öldü.”
Kimse cevap vermedi. Şaka olarak kabul edilemeyecek kadar zalimce ve gerçek olarak kabul edilemeyecek kadar saçmaydı. Ancak Yu Il Han omuzlarını silkti ve aynı şeyi tekrarladı.
“Ejderhaların hepsi öldü. İster Gün Batımı Bahçesi’nden, ister Yıkım İblis Ordusu’ndan, hepsi öldü.”
“B-kim tarafından?”
“Benim tarafımdan.”
“Öff.”
Yu Il Han bunu daha fazla gülmemek için yaptı. Sadece 3 dakikada Il Han’a ciddi bir yüzle bakabilirlerdi.
“Bizim için ejderhaları öldürdüğün için teşekkürler.”
“Gerçekten sizin için değil çocuklar. Bu benim dünyam için.”
“Yine de teşekkür ederim.”
Konuşmaya hazır olduklarına karar veren Il Han konuşmaya devam etti.
“Bu dünya hala çok çetin olmalı, ama en azından artık saklanarak yaşamak zorunda kalmayacaksın. Sana zayıf canavarların yaşadığı tüm yerleri söyleyeceğim, o yüzden hayatta kal ve güçlen. Anlaşıldı mı?”
“Evet!”
Elfler cesurca cevap verdi. Ancak, diğerlerinden daha fazla cesarete sahip olanlar da vardı.
“Ancak, B-canavarların yaşam alanlarını nereden biliyorsun?”
“Şu adamı susturun!”
“Karşılık verme!”
Yu Il Han’ın 3 dakikalık eğitimi o kadar etkiliydi ki kendi kendilerine birbirlerini tutuyorlardı.
“Sana anlatacağım.”
Yu Il Han onları durdurmak için elini uzattı ve cevapladı; oluşumu hafifçe aktive ederken.
“Çünkü elf imparatorluğunun sihirli düzeninin sahibi benim. Ah, mülkiyeti devretmeyeceğim, o yüzden bunu aklında tut.”
Aslında nasıl yapacağını bilmiyordu.
“Sihirli oluşum…?”
“Aman tanrım, bu doğru.
Ancak Yu Il Han konuşmayı bitirdiği anda elflerin ifadesi değişti. Zorla ve korkuyla yönetilen insanların ifadeleri olsa da, şimdiki ifadeleri yeni bir kahramanın doğuşuyla karşılaşan bir taşra kabile reisine benziyordu.
Geriye dönüp baktığında, elflerle ilk tanıştığında, onlara sihir oluşumunu kullandığını söylediğinde benzer ifadelere sahiplerdi. Hafızasına göre, hemen itaatkar hale geldiler ki bu şaşırtıcıydı.
Yu Il Han o zamanlar bunun hakkında pek düşünmüyordu ama şimdi olaylara bakınca bu o kadar da bariz bir şey değilmiş gibi görünüyordu.
“Bir insan, imparatorluğumuzun büyü düzenini nasıl kontrol edebilir?”
“O insanla daha önce tanışmıştım. O sırada bize son kahraman Reta Kar’iha’nın halefi olduğunu söyledi.”
“Yani bir varisi mi vardı? Soyun bittiğini sanıyordum.”
“Büyü oluşumu gerçekten de ışık yaydı!”
Hayır, tepki bir şekilde daha da abartılmıştı; hayal ettiğinden çok daha fazlası.
“Öğrendikten sonra neden gitmesine izin verdin?”
“Çünkü o bir insandı.”
“Onu da orada tutabileceğimiz gibi değildi.”
“Bütün ejderhaları öldürdüğünü duymadın mı? Onun insan olmasının ne önemi var!”
“Bu doğru, ama.”
“Evet, niteliklere sahip.”
Elfler birbirlerine fısıldar gibi oldular ve sonunda tartışmak için 1.527 elften oluşan dev bir çember oluşturdular. Yu Il Han onlardan birine ne yaptıklarını sorduğunda, o kişi kibarca başını salladı ve konuştu.
“Sana nasıl davranacağımızı tartışıyoruz. Senin için can sıkıcı olsa da lütfen biraz daha bekle.”
Tutumları farklılaştı. Sanki hiçbir baskı ve şiddete maruz kalmamışlar gibi inanılmaz nazik ve kibarlardı! Yu Il Han bir şekilde ürperti hissetti. Sayısız kitap ve deneyimle eğitilen duyuları onu uyarıyordu.
Karşı konulamaz büyük bir dalga yükseliyordu!
“Bir sonuca vardık.”
“Gerçekten mi?”
“Evet, Majesteleri İmparator.”
Tam sonuna garip bir şey takıldığını anladığında, o elf Il Han’ın önünde diz çöktü. Bunu takiben kalan 1.526 elf sırayla diz çöktü.
“Majesteleri İmparator!”
“İnsan olduğun için bazı anlaşmazlıklar olsa da, ejderhaları bu topraklardan kovduğun için seni yalnızca imparatorumuz olarak kabul edebileceğimiz sonucuna vardık.”
“…”
Yu Il Han’ın alnında soğuk terler belirmeye başladı. Silaha sarılsalar daha kolay olurdu ama neydi bu? Gözlerindeki titremeyi gören Erta, Il Han’a fısıldadı.
[Görünüşe göre büyü oluşumunun sahibi elf imparatoru değil, büyü oluşumunun sahibi imparator oluyor. Belki de Reta, Dareu kıtasını geliştireceğini söylediğinde, imparator olacağını bildiği içindi.]
“Onun aksine, en ufak bir altyapısı bile olmayan bir imparatorluğun imparatoru olmaktan pek mutlu değilim!”
Belki de bu 1527 elf, Il Han’a imparator derken ona bağlı kalmaya çalışıyordu? Bunu hayal etmek bile onu dehşete düşürüyordu. Yu Il Han titrerken onlarla konuştu.
“Ben senin imparatorun OLMAYACAĞIM!”
“Ama sen bizim imparatorumuzsun!”
“HAYIR.”
“Majesteleri!”
Yu Il Han, elfleri tekrar dövdü ama onlar değişmedi. Hatta bazıları Majestelerinin elinin kendilerine verildiğini söyleyerek sevindi, bu yüzden Il Han titredi ve durdu.
Görünüşe göre bir insan olarak kimliği onlar için artık önemli değildi.
“Yapmıyorum dedim!”
“Ama kararımıza vardık. Bizim için senden başka imparator yok.”
“Seni terk edip Dünya’ya dönecek olmama rağmen mi?”
“Yine de, sen bizim tek imparatorumuzsun.”
Elfler ölseler bile kararlarını asla değiştirmeyecekmiş gibi görünüyorlardı. Yu Il Han da bu gerçeği kabullenmek zorunda kaldı.
“Öyleyse bana imparator ya da her neyse deyin. Umrumda değil.”
“Evet majesteleri!”
Kendisine pek çok kez ‘Majesteleri’ dedikleri için, kendisini tarihi bir filmde rol aldığını hissetti. Ancak herhangi bir fark varsa o da filmlerdeki imparatorların kendi imparatorlukları olması ve Il Han’ın 1.527 elf mülteci tarafından beğenilmesiydi.
Ancak, tüm hayatı boyunca yalnız kaldıktan sonra onlar tarafından yüceltilmek o kadar da kötü bir duygu değildi. Yu Il Han gözlerini kırıştırdı ve karar verdi.
“…Erken dönsem bile yapacak bir şey yok, bu yüzden onlara bir hafta kadar bakmalı mıyım? Onlar için yaptığım onca şeyden sonra canavarlar tarafından yok edilirlerse kötü hissettirecek ve o canavarlar da Dünya’ya gelebilir. Bu adamları yetiştirerek bunu önlemek daha iyi olacak.”
Çok mantıklı ama şu ana kadar söylediğinden farklıydı. Erta kısılmış gözlerle sordu.
[Bu durum hakkında biraz iyi hissetmiyor musun?]
Onun keskin sözlerini görmezden gelen Il Han, elfleri çağırdı.
“Herkes toplansın.”
“Evet!”
Takımlarına yeni atanan çaylak askerler bu kadar hızlı olabilir mi? 1.527 elfin tamamı, Il Han’ın emirlerine göre hareket etti.
Yu Il Han önce onları sınıfa göre ayırdı. Önce birinci ve ikinci sınıfları, ardından kısa menzilli saldırganları, uzun menzilli saldırganları, rahipleri ve savaş dışı sınıfları ayırdı.
“Tam olarak on gün boyunca sana yardım edeceğim.”
[Hey, 3 gün arttı!]
“Bu bir onur, Majesteleri!”
“3 gün ön eğitimdir.”
Yu Il Han önce canavarlara karşı savunmak ve yeni bir tarih yazmaya başlamak için elfleri en uygun yeri aradı ve oraya götürdü.
Sadece çok sayıda tarih kitabı ve coğrafya kitabı okumakla kalmamış, feng shui kitapları bile okumuş, böylece herkesin beğeneceği bir yer bulmayı başarmıştı. Hangisi eski imparatorluğun kalıntılarıydı.
Daha sonra savaş dışı sınıfları birkaç role ayırarak meyve ve sebze toplamalarını, yemek pişirmelerini ve içinde yaşamaları için evler inşa etmelerini emretti. Böylece elf imparatorluğunun temelleri atılmış oldu.
Bundan sonra dövüş dersleri kaldı. Uzun ya da kısa mesafeden, rahip olup olmamalarından bağımsız olarak, Il Han hepsiyle nazik bir gülümsemeyle konuştu.
“Savaş hakkında öğrendiğim süre boyunca hissettiğim bir şey var. O da, ne kadar çok darbe alırsan o kadar iyi olduğun.”
Hiçbir elf bu korkutucu sözlere itiraz edemezdi ama tek elf rahibi Il Han’a sordu.
“Ben bir tanrının gücünü kullanan bir rahibim. Savaşmayı öğrenmeme gerek var mı?”
“Seni koruyan tüm savaşçılar ölürse, sıradaki kim savaşır?”
“B-ben…”
“Güzel, anladığın için şanslısın.”
Yu Il Han bilmiyordu ama uzun süre Lita tarafından öğretildikten sonra bir savaş öğretmeni olma erdemini elde etmişti.
Şimdiye kadar kimseye bir şey öğretme fırsatı olmadığı için bilmiyordu, ama sonunda elfler sayesinde anladı.
“Khak!”
“Kahahah!”
“Buradaki bir damla terin, savaş alanında bir damla kan olduğunu unutmayın!”
[Yine de kanıyorlar?]
Bu şans olabilir mi? Dövüş konusunda yetenekli oldukları için şimdiye kadar hayatta kalmaları tesadüf değilmiş gibi görünüyordu. Bazıları Yu Il Han’ı şaşırtan olağanüstü bir yeteneğe sahipti.
“Dünyadaki tüm insanlar böyle olsaydı ne kadar iyi olurdu.”
“Kahaak!”
“Kkiaaaaaa!”
Kendini yetenekli elflere öğretmeye adamış olan Yu Il Han, eğitim süresini 5 güne çıkardı. Elfler de aynı şekilde daha fazla ağlamak zorunda kaldılar, ancak daha iyiye gittikleri doğru olduğu için karşılık veremezlerdi.
Önceki eğitim bu şekilde bittiğinde Il Han, tüm dövüş sınıfı elflerini gruplara ayırdı ve büyü oluşumunu kullanarak onları canavarların onlardan çok daha zayıf olduğu canavar tarlalarına gönderdi.
Onlara savaşta uzmanlaşmalarını söylese de, teçhizatları değersizdi.
“Gitmeden önce onlar için bazı basit aletler yapacağım.”
[Onlar için gittikçe daha fazla şey yapıyorsunuz majesteleri.]
“Kapa çeneni. Oldukça eğlenceli, Sim City oynamak gibi.”
Yu Il Han’ın öteki dünyada kalışı yavaş yavaş uzadı, aynen böyle.