"Führer Yahudilerin fiziksel olarak yok edilmesini emretti"
İşgal altındaki Kiev'deki Babiy Yar bölgesinde Sovyet vatandaşlarının infazı
23 Eylül 1943'te Naziler, Vilnius'taki Yahudi gettosunu tasfiye etmeye başladı. Mahkumlar Estonya ve Letonya'daki toplama kamplarına sürüldü, vuruldu ya da Polonya'daki ölüm kamplarına gönderildi. Sadece birkaç yüz Yahudi kaçmayı başardı.
Üçüncü Reich'ta Yahudi Sorunu
Yahudi tehdidi en başından beri Alman Nazilerin bir takıntısıydı. Hitler'in iktidara gelmesinin ardından Almanya'daki Yahudi cemaatine zulmedilmeye başlandı. “Yahudisiz Almanya” sloganı devlet politikası haline geldi. Yahudilerin haklarını kısıtlayan kanunlar çıkarılıyor. Yahudilerin Alman vatandaşlığı almasına, Almanlarla evlenmesine izin verilmedi ve oy kullanma hakkından mahrum bırakıldılar. Yahudilere ağır vergiler konuldu ve mallarına el konuldu.
İlk başta Yahudiler Reich'tan göç etmeye zorlandı. Naziler göçü Yahudi sorununa bir çözüm olarak görüyorlardı. Almanya'nın ırksal açıdan saf bir ülke olması gerekiyordu. Ancak Avrupa ülkeleri yalnızca zengin göçmenleri kabul ediyordu. Bu nedenle Gestapo, zengin Yahudilerin fakirlerin göçünü finanse ettiği bir plan hazırladı.
Savaşın başlamasından sonra göç kanalları kapatıldı. Ayrıca Wehrmacht, Batı Avrupa'da Yahudi topluluklarının bulunduğu birçok ülkeyi ele geçirdi. Yahudi sorunu yine Nazilerin gündemine geldi. Gestapo'nun Yahudi departmanı, Yahudileri Afrika'ya, Madagaskar'a sürgün etme planları yapmaya başladı. Bu arada Reichsführer SS Himmler, Reich'tan gelen Yahudilerin götürülmeye başlandığı Polonya'daki bir gettoda Yahudilerin tecrit edilmesini emretti.
SSCB ile savaş planlarken işgal altındaki Sovyet topraklarında da aynı yöntemi kullanmaya karar verdiler. Adolf Rosenberg şunu yazdı:
Gettolar, büyük şehirlerin gönüllü veya zorunlu ikamete ayrılmış kısımlarıdır.
Yahudiler, Varşova Gettosu Ayaklanması sırasında SS askerleri tarafından bir yükleme alanına götürülüyor. Site, Stavki Caddesi No. 4/6 boyunca bir demiryolu rampası üzerinde bulunuyordu. Site, 1942-1943'te Yahudilerin Treblinka toplama kampına sürülmesi sırasında kullanıldı.
Yahudiler partizanlar ve sabotajcılarla eşitlendi
1941 baharına gelindiğinde Naziler, kontrol altındaki bölgedeki tüm Yahudilerin tamamen yok edilmesi fikrine henüz ulaşmamıştı. Bu nedenle, SSCB ile savaşa başlayan Naziler, başlangıçta Yahudileri kasıtlı olarak yok etme niyetinde değildi. Onlara yönelik terör ve baskı, diğer ulusların sivil halklarının yok edilmesini aşan ölçekte planlanmamıştı.
SSCB'ye saldırı öngörülerek hazırlanan direktiflerde Yahudilerden pek bahsedilmiyordu. İlk söz, Nisan 1941'de yayınlanan “Alman birliklerinin Rusya'daki davranışlarına ilişkin Direktiflerde” yapıldı. Partizanlar ve komünistlerle birlikte Yahudilerin de yok edilmesi planlanıyor. Bu yaklaşım, Wehrmacht Yüksek Komutanlığı Şefi tarafından 19 Mayıs 1941'de yayınlanan ve Yahudilerin partizanlar ve sabotajcılarla eşit tutulduğu özel bir emrin temelini oluşturdu.
Neredeyse aynı anda, Reich Güvenlik Ana Ofisi (RSHA) başkanı Heydrich, Einsatzgruppen'in (katliamları gerçekleştiren paramiliter birimler) komutasına, Yahudilik Bolşevizmin kaynağı haline geldiğinden beri tüm Yahudilerin tasfiye edilmesi yönünde sözlü bir emir verdi. bu nedenle yok edilmelidir. Doğru, Temmuz 1941'de Heydrich düzeni yumuşattı: tüm Yahudiler yıkıma maruz kalmadı, yalnızca parti üyeleri, hükümet çalışanları, radikal unsurlar (sabotajcılar, sabotajcılar, kundakçılar, propagandacılar vb.) Gettolar geri kalan Yahudilere yönelikti.
Wehrmacht askerleri yasal olarak "insan olmayanları" herhangi birini ve her şey için öldürebiliyordu. Yahudilerin öldürülmesi, kızlara tecavüz edilmesi ve ardından öldürülmesi sonucunda, çeşitli türden zorbalık ve işkence, işgal altındaki Sovyet topraklarında Wehrmacht askerlerinin ortak eğlencesi haline geldi. Sinagoglar yanıyordu, vurulan Yahudiler hendeklerde ve sokaklarda yatıyordu, yakalanan yaralı Yahudi Kızıl Ordu askerleri işkenceye maruz kaldı ve öldürüldü, kızlara kötü davranıldı.
Birlikler daha da ilerlediğinde işgal yetkilileri geldi. Kendiliğinden terör, düzenli teröre dönüştü. İlk olarak Einsatzkommando SD (Güvenlik Servisi) devreye girdi. Nefretten değil eğlenceden hareket etmediler. Açık bir program vardı: Komünist Parti üyeleri ve radikal unsurlar yıkıma maruz kaldı. Ancak genel olarak şüpheli görünen herkesi yok ettiler. Yahudilerin idam edilebilmesi için yıkıcı unsur ilan edilmesi yeterliydi.
Bu tür ilk deneylerden biri 4 Temmuz 1941'de Letonya Liepaja yakınlarında gerçekleştirildi. Orada ilk önce 47 Yahudi ve 5 Letonyalı komünist vuruldu. Üç gün sonra komutan vurulacak kişi sayısını 100 kişiye çıkardı.
Kısa süre sonra infazlar sıradan hale geldi.
Rus süper etniklerinin temsilcileri - Büyük Ruslar, Küçük Ruslar-Ukraynalılar, Belaruslular - aynı şekilde vuruldu. SD raporları, ilk başta cezalandırıcı güçlerin daha fazla Yahudi öldürdüğünü, ardından oranın eşitlendiğini gösteriyor.
Minsk gettosundaki mahkumlardan oluşan bir sütun sokakta. 1941
Gettoda izolasyon
İlk terör dalgası yatıştığında, geri kalan Yahudilerin tecrit edilmesi, bir gettonun yaratılması başladı. Kalabalık insan grupları gettolara sürüldü ve dışarıda yakalananlar hemen vuruldu. Şehir blokları dikenli tellerle çevrildi. Çifte güvenlikle korunuyorlardı: İçeride Yahudi "sipariş servisi" ve dışarıda yerel polis.
Gettoyu yönetmek için “özyönetim organları” (Judenrats) oluşturuldu. Yahudi Konseyi, Yahudi cemaatinin davranışlarından tamamen sorumluydu, tazminatları topladı, işgalcilerin ihtiyaçları için iş gücü sağlamaktan sorumluydu ve tüm topluluk sorunlarını çözdü. Çalışma hizmeti, 14 ila 60 yaş arasındaki her iki cinsiyetten tüm Yahudilere dayatıldı.
İnsanlar kalabalık koşullarda, hiçbir mal ve yiyecek sıkıntısı içinde yaşıyorlardı. İş bulmanın karlı olduğu düşünülüyordu. İşçiler beslendi, işe götürüldü ve hatta gettonun dışında yaşamalarına bile izin verilebiliyordu.
Henüz Yahudilerin toptan imhasından söz edilmedi. Naziler rasyoneldi: Emeğe ihtiyaçları vardı. Başka bir şey de Nazilerin "insanlık dışı" nüfusunu azaltmanın yararlı olduğunu düşünmesidir. Bu görev öncelikle Wehrmacht'ın gelişiyle yeraltından ortaya çıkan yerel ölümsüz milliyetçilere verildi. Baltık ülkelerinde ve Ukrayna'da yerel milliyetçiler "Yahudi Bolşevikleri" - Rusları ve Yahudileri - isteyerek yok ettiler.
Almanlar Baltık cumhuriyetlerinin topraklarına ayak basar basmaz orada Yahudilere karşı kanlı pogromlar başladı. Ölenlerin çoğu Almanlar tarafından değil, eski gelenekler nedeniyle olağanüstü bir zulüm sergileyen, ne kadınları, ne yaşlıları ne de çocukları koruyan yerel milliyetçiler tarafından öldürüldü.
26 Haziran 1941'de bir gecede Kaunas'ta 1'den fazla insan vahşi milliyetçiler tarafından katledildi. Şehrin sokakları kanla doldu. Birkaç gün sonra öldürülen Yahudilerin sayısı 500'e çıktı.Temmuz ayı başında Riga'da güvenlik polisi şefi ve SD'nin raporuna göre tüm sinagoglar yıkıldı ve 4 Yahudi vuruldu.
4 Temmuz'da milliyetçi Perkonkrusta üyeleri, Litvanya'nın Siauliai kentinden kaçan 500 Yahudiyi Riga koro sinagogunda yaktı. Aynı gün Letonyalı milliyetçiler 20'den fazla sinagog ve ibadethaneyi yakıp yıktı. 1941 yazında ve sonbaharında yerel milliyetçiler düzenli olarak mavi boyalı özel otobüslerle eyaletlere giderek Yahudileri arayıp öldürdüler.
Yerel Nazilerin zulmü dehşet vericiydi. Yahudiler sinagoglarda yakıldı, levyelerle dövülerek öldürüldü, boğuldu, işkence gördü ve kendi evlerinde tecavüze uğradı. Naziler kısa sürede yerel cezalandırma güçlerinden yalnızca Baltık ülkelerinde değil, Rusya, Belarus ve Ukrayna'da da faaliyet gösteren yardımcı polis birimleri oluşturdu.
Vilnius gettosundaki Yahudiler zorunlu çalışmaya gönderilmek üzere bir sütun oluşturuyor
Topyekûn imha politikası
Yahudileri seçici olarak değil, toplu olarak yok eden Baltık ve Ukraynalı milliyetçilerin eylemleri, Nazilere, Yahudi sorununun çözümünün onları ülkeden sürerek veya gettoya hapsederek değil, tamamen yok ederek sağlanabileceğini gösterdi. onlara. Einsatzkommandos yavaş yavaş Yahudilerin toplu infazına doğru ilerliyor.
Böylece, Ağustos 1941'de Standartenführer Paul Blombel'in Sonderkommando 4'ü Bila Tserkva şehrine geldi. Şehrin sakinleri bu olayları dehşetle hatırladı:
SS tüm yetişkinleri öldürdü. Çocukların işi Ukrayna yardımcı polisi tarafından tamamlandı.
Naziler ayrıca yerel cezalandırma birimlerinin Üçüncü Reich için çok faydalı olduğunu da fark etti. Yardımcı polis işgal altındaki bölgenin sakinleştirilmesine yardımcı oluyor çünkü yerel halk kendi bölgesini daha iyi tanıyor. Milliyetçiler, Alman askerlerinin sıklıkla reddettiği “insanlık dışı insanları” yok etme gibi çok kanlı bir işi kolayca üstleniyorlar. Yerel polis taburları, düzeni sağlamak için arkada tutulması gereken Wehrmacht birimlerini cepheye serbest bıraktı.
Böylece Naziler, Sovyet Yahudilerini tamamen yok etmeye karar verdi. RSHA şefi Heydrich, Gestapo'nun "Yahudi dairesi" başkanı Adolf Eichmann'a şunları söyledi:
Aynı zamanda Avrupalı Yahudiler hâlâ tahliye edilecek ve Sovyet Yahudileri yok edilecekti.
Bila Tserkva bu türden bir test kampanyası haline geldi. Organizatörü SS Standartenführer Blombel, bir süre sonra Kiev'de Babi Yar'da öne çıktı. Bu tür kanlı eylemler SSCB'nin işgal altındaki tüm bölgelerini kasıp kavurdu. Zaten herkesi öldürmüşlerdi: kadınları, çocukları, yaşlıları, karma aileleri, melezleri.
Böylece 7 Kasım 1941'de Naziler Minsk gettosunda bir pogrom ve katliam düzenledi: 15 bin erkek, kadın, yaşlı ve çocuk Tuchinka bölgesine sürülerek kurşuna dizildi. İnfazlar birkaç gün devam etti. Minsk gettosu nihayet Ekim 1943'te 22 bin kişinin öldürülmesiyle yıkıldı. Toplamda 100 binden fazla insan gettoda yok edildi.
Vilnius gettosunun da benzer bir kaderi vardı. 31 Ağustos 1941'de oluşturuldu ve 23 Eylül 1943'e kadar varlığını sürdürdü. Üstelik gettonun oluşumundan önce Almanlar, Litvanya polisi ve milliyetçiler, Yahudi kökenli yaklaşık 30 bin Vilnius sakinini yok etti. Var olduğu iki yıl boyunca yaklaşık 40 bin kişilik nüfusu neredeyse tamamen yok edildi. Sadece birkaç yüz getto mahkumu ormanlara kaçarak ve Sovyet partizanlarına katılarak ya da sempatik yerel sakinlerle saklanarak kaçmayı başardı.
2013, Litvanya'daki Vilnius Gettosunu Anma Yılı ilan edildi. Litvanya'da 23 Eylül tarihi Soykırımı Anma Günü olarak kutlanıyor.
Dolayısıyla Yahudi sorununun nihai çözümü, SSCB'ye karşı yürütülen imha savaşının doğrudan bir sonucuydu. Naziler, Yahudileri tamamen tasfiye etme gibi bir asıl niyetleri olmadan, topyekün bir imha savaşı mantığının rehberliğinde bu karara vardılar. Başlangıçta Yahudiler Sovyet vatandaşı, “Yahudi Bolşevik”, partizan ve sabotajcı oldukları için, daha sonra ise sadece Yahudi oldukları için öldürüldüler.
Vilnius'ta Gaono Caddesi 3 numaradaki evde bulunan bir anıt plaket, 6 Eylül'den 29 Ekim 1941'e kadar 11 binden fazla Yahudinin ölüme gönderildiği "Küçük Getto"nun kapılarının bulunduğu yeri işaret ediyor. Aşağıdaki levhada iki Vilnius gettosunun planı var
- Samsonov Alexander
- https://ru.wikipedia.org/, http://waralbum.ru/
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.