247 Dünyadan Haberler
247 Dünyadan Haberler
“Neden bu kadar yorgunsun?” Yatak başlığıyla masasının üzerine yığılmış olan üçüncü sınıf öğrencilerimden Robbie’ye sordum. Dün gece geç mi kalktın?”
Onayladı.
“Ne yapıyordun?”
(Duraklat.) “Oyun Fortnite”
başımı salladım. Öğrencilerimden biriyle bu konuşmayı ilk kez yapmıyordum. Aslında daha sık yaşıyordum. “Ne kadar geç kalktın?”
Tereddüt etti. “Üç.”
“Bir okul gece?”
O oyundan nefret ediyorum.
Günümüzün dijital dünyasında, ekran doygunluğu ebeveynler ve öğretmenler için artan bir endişe kaynağıdır. Amerikan Kalp Derneği, ebeveynleri çocukların ekran süresini günde en fazla iki saatle sınırlamaya çağırıyor. Yine de Common Sense Media tarafından yapılan geniş çaplı bir araştırma, 8 ila 12 yaşındaki çocukların günde ortalama beş saate yakın ekran başında ve gençlerin okulda ekran kullanımı hariç günde yaklaşık yedi buçuk saat olduğunu buldu. Akıllara durgunluk veren bir istatistik. COVID-19 ülkeyi kasıp kavurduğunda ve çocuklar evlerinde bilgisayarlarının önüne park ettiğinde bu rakamlar yükseldi. Ekran süresi steroidlere geçti.
Dijital cihazlarla çok fazla zaman geçirmek, uyku bozuklukları, obezite, zihinsel sağlık sorunları, düşük benlik saygısı, depresyon, agresif davranış ve daha düşük akademik performans gibi bir dizi sorunla ilişkilendirilmiştir. Çocuklar ekran karşısında ne kadar çok zaman harcarlarsa, dışarıda o kadar az zaman geçirirler, fiziksel olarak aktif olurlar ve sosyal becerilerini geliştirirler. Çok fazla ekran süresinin, sürekli bir eğlence akışıyla duyularını boğarak çocukların yaratıcı oyunlarını etkileyebileceği öne sürülmüştür.
Teknoloji ürünlerinin aşırı heyecan verici olacak şekilde tasarlandığı bir sır değil. Teknolojinin kullanımı, bağımlılıkta en çok yer alan nörotransmitter olan dopamin seviyelerini arttırır. Bazı dijital sağlık uzmanları, ekranlara “elektronik kokain” diyor. Ve çocuklarımız aşırı doz alıyor. Çocuklarınız varsa veya çalışıyorsanız, kesinlikle var. Yedi yaşındaki bir arkadaşımın en sevdiği programları telefonda izlemeyi bırakması istendiğinde sinir krizi geçirdi. Hemen hemen günlük bir olay. Başka bir arkadaşı, kızının okulundan, teknoloji arabasından bir iPad çaldığına inanmak için nedenleri olduğunu söyleyen bir telefon aldı. Tabii ki, annesi onu buldu. Ülkenin önde gelen bağımlılık uzmanlarından biri olan Dr. Nicholas Kardaras, gençlerle yaptığı klinik çalışmasında, bazı durumlarda kristal meth bağımlılarını tedavi etmenin video oyuncuları veya sosyal medya bağımlılarından daha kolay olduğunu bildirdi.
Öğretmenler ayrıca cihazlarla ilgili sorunları ilk elden görürler. Bir tık uzağınızdaki YouTube videolarına kaleme kağıda direnen ama karşı koyamayan öğrencileri görüyoruz. Video oyunlarına benzeyen eğitici programları kullanırken çocukların yüzlerinde transa benzer ifadeleri gözlemliyoruz. Odaklanamayan, dikkat dağınıklığı yaşayan, kitap bitiremeyen, başka bir şey yazmak istemeyen çocuklara tanık oluyoruz. Minecraft. Fişe takılı olmadığı sürece ilgisiz ve ilgisiz öğrenciler görüyoruz. Özellikle ortaokul ve lisedeki birçok öğretmen, öğrencilerin telefonlarından ne kadar dikkatlerinin dağıldığını da görüyor. Tanıdığım bir lise öğretmeni, her birinde ortalama otuz çocuk bulunan günde altı ders veriyor. Bir gün, her sınıftaki öğrencilerinden, dönem boyunca telefonlarına kaç bildirim aldıklarını söylemelerini istedi. İşte bu altı sınıfın toplamları: Facebook, 21; Twitter, 29; Instagram, 58; YouTube, 74; Snapchat, 352; metin 996. bu altı sınıftan toplamlar: Facebook, 21; Twitter, 29; Instagram, 58; YouTube, 74; Snapchat, 352; metin, 996.
Günümüz sınıflarında, öğrenciler ekranların önünde çok fazla zaman harcıyorlar. Örneğin, tipik bir üçüncü sınıf sınıfında, çocukların Freckle gibi bir programla matematik pratiği yaptığını, yazarken iPad’leri gagaladığını, SpelllingCity ile heceleme sözcüklerini gözden geçirdiğini, sessiz konuşma sırasında Raz-Kids’te e-kitap okuduğunu görmek nadir değildir. sosyal bilgiler için internetten okuma ve araştırma yapma. Sonra eve giderler ve ödevlerini çevrimiçi olarak tamamlarlar. Çocuklar büyüdükçe, ekran süresi sadece artar. Ve elbette, çocuklar da eğlence için cihazlarındalar. Bundan hiç ara vermiyorlar.
Ebeveynler geri adım atıyor. Ülke genelinde anneler ve babalar okul yönetim kurullarından daha fazla değil, daha az ekran zamanı istiyor. Bölgeleri düşük teknolojili veya ekransız sınıflar sunmaya çağırıyorlar. Bazı ebeveynler çocuklarını teknoloji ağırlıklı okullardan alıp daha az sunanlara yerleştiriyor. Bazıları ise evde eğitim için çocuklarını okuldan topluyor. Arkadaşım buna “düşük teknolojili ebeveynlik” diyor.
Ancak ebeveynler ve bakıcılar (tam anlamıyla) gözümüzün önünde olan bu sorunu başka nasıl çözebilir? Teknolojiye sürekli artan bağımlılığımızla bu kolay değil. Aşağıda sınıfta bana yardımcı olan ve ailelerin teknoloji dalgasını durdurmasına yardımcı olacak birkaç korkuluk var.
İlk olarak, teknolojinin sizi kör etmesine izin vermeyin. Birçok ebeveyn (ve öğretmen) için, teknolojiyi içeren her şeyin daha iyi olduğu konusunda tartışmasız bir önyargı vardır. Çocukların, ekranlarında değillerse modern dünyada rekabet edemeyecekleri söylendi. Eğitim teknolojisi şirketleri, teknolojinin öğrencilerin öğrenmesini geliştirdiğine inanmamızı istiyor, ancak gerçek şu ki, bunu destekleyecek çok az kesin kanıt var. Okullarda teknolojinin kullanımı, pedagojik olarak değil, endüstri tarafından yönlendirilir. Kendi öğretimimde, çocukların ekranlardan okurken kitaplardan daha fazlasını koruduğunu görmedim. Bir öğretmenden daha iyi matematik öğreten bir uygulama bulamadım.
Belki de, Silikon Vadisi devlerinin çocuklarını düşük teknolojili okullara yerleştirdiği iyi bilinmektedir. Bölgenin en çok rağbet gören özel okullarından biri olan Waldorf School of the Peninsula, on bir yaşından küçük öğrencilerin elektronik cihaz kullanımını yasaklıyor. Okul, Facebook, Apple ve Google’ın çocuklarına yemek yapmayı, örmeyi ve go-cart yapmayı öğretiyor. Waldorf Okullarındaki eğitimciler, öğrencilerinin geleceğe hazır olmayacağından endişeli görünmüyor. Anne baba da değil. Yirmi birinci yüzyıl işverenlerinin meraklı, içsel olarak motive olmuş, alışılmışın dışında düşünebilen ve sorunları çözebilen mezunlar aradığını anlıyorlar – PowerPoint yazamazlarsa değil.
İkincisi, çocuklarınızla ekran zamanı hakkında dürüst bir konuşma yapın—tıpkı sigara, zorbalık veya uyuşturucu konusunda yaptığınız gibi. Bu konuşmayı küçüklerle bile yapabilirsiniz. Akıllı telefon sahibi çocukların yaş ortalaması artık dokuz. Sınıf tartışmalarımda ekran karşısında çok fazla zaman geçirmenin olumsuz etkilerini anlatırdım. Cihazlarında çok fazla zaman geçiren çocukların arkadaşlarıyla oynamak, bir şeyler yapmak, kitap okumak veya dışarıda vakit geçirmek istemeyebileceklerinden bahsederdik. Çocuklar anlar. Bunun kardeşlerine ve sınıf arkadaşlarına olduğuna tanık olurlar.
Üçüncüsü, Çocuğunuzun cihazlarla geçirdiği zaman konusunda endişeleriniz varsa, bunu ebeveyn-öğretmen konferansında gündeme getirin.. Öğretmenler yardımcı olabilir. Konu benim başıma geldiğinde, bazı velilerin bu konuyu ele aldıklarını düşündüklerini ama yapamadıklarını gördüm. Bazıları habersizdi. Bazıları ne yapacaklarını bilmediklerini itiraf etti. Bir ebeveyn öneri isterse, aşağıdaki ipuçlarını paylaşırdım: 1) Çocuğunuzun ne oynadığını ve izlediğini bilin. Çoğu yok; 2) Yatak odası, yemek masası, araba vb. dahil olmak üzere evde teknolojik olmayan bölgeler belirleyin; 3) Çocukların ev ödevlerini merkezi bir yerde, örneğin mutfak masasında tamamlamasını sağlayın, böylece onlara göz kulak olabilirsiniz; 4) Çocuklara süre sınırı olan bir şifre vererek interneti evde kontrol edin. (Bazı çocuklar bunu nasıl geçersiz kılacaklarını çözerler); ve 6) Kurallar konusunda titiz olun. Çocuklar onları kırarsa, yirmi dört saat boyunca çevrimdışı olmaları gibi bir sonuç alın. Ayrıca ebeveynlere şunu da bırakırdım: tablet yerine kitaplar, TV yerine spor, Xbox yerine legolar.
Dördüncüsü, çocukların ekran zamanını düşünmesini sağlamanın etkili bir yolu bir hafta boyunca ekran başında geçirdikleri dakikaları takip etmelerini sağlamaktır. Ertesi hafta tekrar yapın ve toplamı düşürüp düşüremeyeceklerini görmek için onlara meydan okuyun. Ekran dakikaları kalori gibidir. Onları eklemeye başladığınızda her zaman bir sürpriz olur. Bir hafta, öğrencilerim cihazlarla ders saatlerini takip ederken onlardan dizüstü bilgisayarlarını çıkarmalarını istedim. Bir çocuk seslendi: “Mr. Bitti, onlarsız yapabilir miyiz? Bütün sınıf kabul etti. Bir önceki haftanın sayısını geçmeye kararlıydılar. Daha büyük çocuklar için, sosyal medyadaki zamanlarını takip etmelerini sağlayın. Çocuklar genellikle siber uzayın kara deliğinde kaç saat harcadıklarına şaşırırlar.
Ayrıca, arada sırada teknolojiden uzak günler geçirmeyi düşünün. Bu, elbette, ekranlardan da uzak durmanız gerektiği anlamına gelir. Bir keresinde okulda ekransız bir Cuma günü, üçüncü sınıf öğrencilerimden biri teneffüste sınıfa girdi ve beni telefonda yakaladı. Başını salladı, parmağını bana salladı, sonra sınıfın geri kalanına gıdıkladı.
Beşincisi, ebeveynler ve öğretmenler, çocukları meşgul ve sessiz tutmak için çoğu zaman çocuklara bir tablet veya dizüstü bilgisayar verir. Bunun yerine onlara çekici alternatifler verin: bahçeyi sulayın, bir kale inşa edin, bir kitap ceketi yapın, sırt çantanızı düzenleyin, bisiklete binin, bebek maması kavanozlarına ağır krema dökerek tereyağı yapın ve krema tereyağına dönüşene kadar çocukların onları sallamasına izin verin. . Uyarı: Birkaç dakika sonra, bazı çocuklar kollarının ağrıdığından şikayet edecekler. Bazen çocukların cihazları ödül olarak kullanmasına izin veririz. Çocukları ödüllendirmek istiyorsanız, dizüstü bilgisayarları değil, kapıyı açın. Sonra onları dışarı çıkarın.
Son olarak, çocuklarınızla ekransız bir yarışma düzenlemeyi düşünün. birkaç gün ya da bir hafta boyunca tüm ekranlardan (okul dışında) uzak durmaları için onları zorlayarak. Zorlukla karşılaşırlarsa bir tür ödül al. Yarışmalarım için katılım isteğe bağlıydı. Öğrencilerimin çoğu meydan okumaya başlayacaktı, ancak hafta geçtikçe daha fazla öğrenci okulu bırakacaktı. Onlara nedenini sorduğumda nedenleri şunlar olurdu: YouTube, Disney Channel, video oyunları ve Netflix. Bir keresinde bir çocuk bana o zamana kadar harika olduğunu söylemişti. Yıldızlarla Dans televizyona geldi. Bu onu içeri aldı.
Ekransız yarışmanız sırasında, çocuklarınızın bir cihaz kullanmak yerine yapabilecekleri her şeyin bir listesini yapmasını sağlayın. Onlara ekranın ötesinde bir hayat olduğunu hatırlatmanın güzel bir yolu. Bir gün Robbie’nin listesini okurken -sabah üçte yatmaya giden aynı Robbie-“bisiklete bin, güvercinleri kovala, merdivenlerden aşağı kay” ve “ayakta dur” yazdıklarını görünce güldüm. kardeşin oynarken başka bir odada Fortnite, ama bakma. Sadece dinle.”
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gereken Hikaye
Gönderi kaynağı: Liste
Öğrencilerimi Ekranlara Bakmayı Nasıl Bıraktırdım yazısı ilk olarak 247 News Around the World’de çıktı.
Kaynak : https://247newsaroundtheworld.com/news/how-i-got-my-students-to-stop-staring-at-screens/