Birçok kişi Donald Trump'ın ülkeye yalnızca kadınları, Afrikalı Amerikalıları ve bir dizi Avrupalı olmayan etnik grubu nasıl rahatsız edeceğini öğretebileceğini düşünebilir. Bu onun uzmanlık alanı olsa da, borçla başa çıkma konusundaki rantlarının aslında öğretilebilir bir an sağlayabildiği görülüyor. Sonuç olarak, ülke ve muhtemelen politika seçkinleri bile, borcun ne zaman ve nasıl bir sorun teşkil edebileceğini daha iyi anlayabilir.
Trump ilk olarak birkaç hafta önce borç konusunu, cumhurbaşkanı olarak iflasla uğraşan birçok işyerinde olduğu gibi ABD borcunda indirimler üzerinde pazarlık edeceğini ima ettiğini belirtti. Bu gibi durumlarda, Trump alacaklılarına taviz vermezlerse, borcun her bir dolarına 50 sentini kabul etmek gibi, iflas edeceğini söyleyebilirdi. Bir Trump işletmesi iflas ederse, alacaklılar bir şey almak için yıllarca beklemek zorunda kalabilir ve Trump'ın teklif ettiği indirimden çok daha düşük bir sonuçla sonuçlanabilir.
Bu bir iş için işe yarayabilir, ancak mükemmel bir kredi geçmişine sahip ve yazdırdığı para biriminde borç alan ABD gibi bir hükümet için bir anlam ifade etmiyor. Trump daha sonra tam olarak bu noktaya değindi. Tabii ki ABD hükümeti dolarlar yazdırdığından beri, matbaaların nasıl kullanılacağını unutmadıkça, ülkenin iflas etmesinin ne demek olacağını görmek zor?
Ama hala var indirimli borç hakkında bir hikaye Bu Trump'ın hangi anlama geldiği anlamlıdır - eğer faiz oranları yükselirse, uzun vadeli tahvillerin piyasa değeri düşer. Eğer 30’de 2016’de 2.6’de 2017’in yüzde faizinde (kabaca cari oran) 6-yıllık bir tahvil ihraç edersek ve 7’in faiz oranları 1990-30’in yüzde yüzüne (XNUMX’in faiz oranları) yükselirse, tahvilin piyasa değeri yaklaşık olarak düşecektir. Yüzde XNUMX.
Borç muhasebesi yapma şeklimiz, tahvil yine de nosyonel değerinde sayılacaktır - $ 10,000. Ancak piyasada yaklaşık 6,000 $ civarında satış yapacak. Bu, $ 6,000 ödünç alacağımız ve $ 10,000 milli borcundaki net bir düşüş için $ 4,000 ödünç alabileceğimiz anlamına gelir. Faiz yükü büyük ölçüde değişmeyecek, çünkü daha yüksek bir faiz oranı ödeyeceğiz, ancak daha küçük bir borçla.
Bu açık bir soruyu ortaya koyuyor: Eğer faiz yükünü değiştirmezsek, neden kimse borcun kavramsal değerini düşürdüğümüzü umursasın ki? Cevap, Washington'un bütçe ve ekonomi politikaları konusundaki tartışmalarının, ulusal borçları büyük ölçüde önemseyen insanlarla doludur.
Bazı millet, 2010’te bu şekilde hatırlayabilir, her ikisi de önde gelen Harvard ekonomistlerinden Carmen Reinhart ve Ken Rogoff. kâğıt borç / GSYH'ye oranın yüzde 90'i geçmesi durumunda büyümenin tuvalete gittiğini iddia ediyor. Bu bulgu, Washington Post'un editör sayfasında yer alan Çok Ciddi İnsanlar da dahil olmak üzere, her iki siyasi partide de liderler tarafından ve politika kazandıklarında sonsuz olarak gösterildi.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Daha sonraları Reinhart-Rogoff bulgusunun bir kişi tarafından yönlendirildiği ortaya çıktı. Excel elektronik tablo hatasıpolitika tartışmalarında öne çıkan her türlü insan hala borç / GSYİH oranlarına büyük önem veriyor. Bu insanlar için, Trump tarafından açıklanan saçma finans mühendisliği gerçekten mükemmel bir politika olacaktır. Sonuçta, borç / GSYİH oranlarına önem veriyorsak, ve bunu 3-4 yüzde puanlarıyla düşürmenin tamamen masrafsız bir yolunu bulabilirsek, neden yapmıyorsunuz?
İnşallah Donald Trump, kaç Harvard ekonomisti ve diğer yüksek belgelendirilmiş kişi onu zorladığına bakılmaksızın, borç / GSYH oranlarındaki endişenin saçma olduğunu görmelerine yardımcı oldu. Asıl mesele, artan faiz yükünü ne ölçüde gördüğümüzdür. Bu cephede, açık satıcılar tamamen kapalı durumda. Federal Reserve Board’a yapılan iadeler net faiz yükümüz, GSYİH'nın yüzde 0.8'i. Bu, 3.0'lerin başındaki GSYİH'nın yüzde 1990'inden daha düşük.
Ancak faiz ödemeleri taahhütleri, hükümetin ülkenin gelecekteki gelirini taahhüt ettiği yollardan sadece bir tanesidir. Çok daha büyük bir taahhüt türü, özel şahısların ve şirketlerin, hükümetin kendilerine verdiği patent ve telif hakkı tekellerinden kazanacağı kiralardır. Bu kiralar tekel fiyatı ile serbest piyasa fiyatı arasındaki farktır. Yalnızca reçeteli ilaçlar söz konusu olduğunda, kiralar şu anda yıllık 380 milyar dolar civarında ya da GSYİH'nın yüzde 2.0'inden fazla.
Bu, hükümetin ilaç şirketlerine araştırma yapmak için ödediği paradır. Diğer alanlardaki patentler ve yazılımdan bilgisayar oyunlarına kadar her şeyin telif hakkı için yüksek fiyat ekleyin ve yılda 1 trilyon dolardan fazla (GDP’nin yüzde 5.5’inde) hakkında konuşuyoruz. Bu, çocuklarımıza aktardığımız büyük bir yük.
Tabii ki, ülke gelecekte de daha zengin olacak, bu yüzden çocuklarımız bu kiraları ödeyebilir. Bu da bizi hikayenin gerçek ahlakına getiriyor: Fiziksel, sosyal ve doğal bir altyapı ile bütün bir topluma geçiyoruz. Üretim borcunu ulusal borcumuzun büyüklüğüne göre değerlendirmeye çalışan herkes açık bir şekilde ipucu yok ve sahneden Donald Trump'tan daha hızlı bir şekilde gülülmeli.
Yazar Hakkında
Dean Baker Washington DC'de Ekonomik ve Politika Araştırmaları Merkezi'nin eş-direktörüdür. Sık sık da dahil olmak üzere, başlıca medya organlarında ekonomi raporlamada çağırılır New York Times, Washington Post, CNN, CNBC ve Ulusal Halk Radyosu. İçin haftalık bir sütun yazar. Sınırsız Koruyucu (Birleşik Krallık), Huffington Post, TruthoutVe onun blog, basın yendi, ekonomik raporlamaya ilişkin yorumlar. Analizleri de dahil olmak üzere birçok büyük yayında yer aldı. Atlantic Monthly, Washington Post, Londra Financial Times, Ve New York Daily News. Doktora derecesini Michigan Üniversitesi'nden ekonomi dalında aldı.
Önerilen Kitaplar
Tam İstihdam'a Geri Dönmek: Çalışan İnsanlar İçin Daha İyi Bir Pazarlık
Jared Bernstein ve Dean Baker.
Bu kitap, yazarlar tarafından Tam İstihdamın Yararları (Ekonomik Politika Enstitüsü, 2003) tarafından on yıl önce yazılmış bir kitabın devamı niteliğindedir. Bu kitapta sunulan kanıtlara dayanarak, gelir ölçeğinin alt yarısındaki işçiler için reel ücret artışının genel işsizlik oranına büyük ölçüde bağlı olduğunu göstermektedir. 1990'lerin sonlarında, Amerika Birleşik Devletleri, çeyrek asırdan fazla bir süredir ilk düşük işsizlik dönemini sürdürdüğü zaman, ücret dağılımının orta ve altındaki işçiler gerçek ücretlerde önemli kazançlar elde edebildiler.
Kaybeden Liberalizmin Sonu: Piyasaları İlerici Yapmak
Dean Baker tarafından.
Ilericiler siyasete tamamen yeni bir yaklaşım gerekir. Onlar muhafazakarlar çok daha fazla para ve güce sahip sırf değil kaybetme değil, aynı zamanda siyasi tartışmaların muhafazakârların çerçeveleme kabul etmiş çünkü edilmiştir. Onlar liberaller hükümet adil düşünün sonuçları hakkında getirmek müdahale etmek isterken muhafazakarlar piyasa sonuçlarını istediğiniz bir çerçeveleme kabul etmiş. Bu kaybedenler yardımcı olmak için kazananları vergi istediğiniz görünen konumunda liberalleri koyar. Bu "kaybeden liberalizm" kötü politika ve korkunç siyaseti olduğunu. Onlar yukarı gelirin yeniden dağılımını yok ki ilericiler piyasaların yapısı üzerinde daha iyi mücadele savaşları olurdu. Bu kitap daha gelir, çalışan nüfusun toplu yerine sadece küçük bir elit akar, böylece ilericiler pazarı yeniden çabalarını odaklanabilirsiniz kilit alanlarda bazıları açıklanmaktadır.
* Bu kitaplar aynı zamanda Dean Baker'ın web sitesinde "ücretsiz" olarak da dijital olarak mevcuttur, basın yendi. Evet!