Yapayalnız geçen akşamların birinde dairemden çıkmış caddenin başında sokağa inen karanlığa öylesine bakıyordum. Arkamdan omzuma dokunan bir el. Dönüyorum. Beyaz dişleriyle gülümseyen, Türk'e benzeyen bir çehre. Almanca:
-Merhaba ben Hans, diyerek elini uzatıyor.
-Kutsi, diyorum; memnun olduğumu ekliyorum.
Apartmanın alt katındaki önünde durduğumuz "Gasthaus"un (Misafir evi anlamına gelir ama birahanedir aslında) kendisine ait olduğunu, her zaman misafir olabileceğimi söylüyor. Son derece samimi, her zaman güleryüzlü idi Hans. O gidiyor biraz sonra ben giriyorum içeri. Kapıya yakın bir masaya çöküyorum. Servis tezgâhının arkasında mavi gözlü, sarışın, uzun ince bir kadın duruyor. Benim üç masa ötemde, Hans, 5-6 yaşlarındaki bir çocuğa bir şeyler anlatıyor. Benim geldiğimi görünce servisteki kadına sesleniyor ve ikisi birden yanıma geliyorlar. Hans, kadınını tanıtıyor:
-Rita, benim eşim. O küçük delikanlı da oğlum.
Kadın gülümseyerek elini uzatıyor. O gözleri ne kadar mavi. Çocuk da omzuma dokunarak:
-Ben de Stefan.
Mekâna akşamdan kalma bir "alkol" sinmiş. Bizden başka kimse yok. Garipsiyorum.
Alkolle başım hoş değildi aslında. Ama o öylesine bir tuzaktır ki en büyük tetikleyicisi de insanın sıkıntılı anları ve yalnızlıktır. Bir zaman sonra Hans, elinde kahverengi bir küçük şişe, bir meyva tabağı ve bardakla geliyor.
-Bu gece misafirimsin sevgili öğretmenim, diyerek elindekileri masaya koyuyor.