"İz" giderken "Biz"i bıraktı...
İz gitti gitmesine, ama giderken Defne ve Ömer'in "Biz" olmasına güzel bir katkıda bulundu. Adeta bir hediye verdi. Bu bir tahmin tabii ki: Nazlıcan'a Ömer'in Marsilya'ya kendisiyle geldiğini söyleyen ve Defne'yi aratan, kontrole tutsak olmuş Defne'nin içinden sırılsıklam aşık Defne'yi çıkaran, Külkedisi'ni İskandinav bir prensese çeviren İz oldu. Masaldaki orta yaşlı tombiş peri, bu masalda karşımıza gayet güzel bir k'iz olarak çıktı.
Bu bölümde ayrılma konusunda niye ofiste kim ağzını açsa Ömer'i haksız buluyor? Bunu anlamak, epey uzaktaki bir araziyi görmek gibi zor görünüyor. Sinan'ın yaptığı, Passionis'in bir ortağı olan Ömer'e ihanet değildi sadece. Aynı zamanda özgün bir ürün tasarlayan, ticari bir ürün üretse de üretim süreci bakımından bir sanatçı sayabileceğimiz Ömer'in tasarımını çalmaktı bir bakıma. Bir sanat eseri, satılarak el değiştirmiş de olsa, hep onu yapan sanatçınındır. Sinan Ömer'in rızası olmadan tasarımlarını Deniz'e vermekle Ömer'in eserlerini, onlara aktardığı duygularını, aşk acısını (Bunu alması iyi oldu aslında), emeğini de çalmış oldu.
Ve özür de dilemedi. Tamam, aman aman bir fırsat da bulamadı ama zaten içinde öfkesi, öfkenin türlü türlüsü birikmiş. Yani çok gönlü de yoktu. Üstelik Necmi'ye "Artık hırçın kardeşin alttan alan abisi olmayacağım" falan dedi. Sinan'ın Ömer'e kırgınlıkları arasında sanki en çok Defne konusu canını yaktı, halâ da yakıyor. Ne Ömer ne Defne, daha bir süre önce, Defne'yi savunabilmek için bir Ömer'e bir Neriman'a bir Defne'ye koşturan Sinan'a duygularını açık etmediler, hatta aksini sanması için çok sebep vardı. "Siz birlikte büyüdünüz, dostsunuz, kardeşsiniz." "Siz çok iyi birisiniz Sinan Bey". Sinan da bir yere kadar. Defne-Ömer ilişkisine gelince de Sinan'ı haklı bulmamak çoook uzaktaki bir ırmağı görmek kadar zor.