Alan Parker - Alan Parker


Alan Parker


Alan Parker, Nisan 2008
|Doğum||


Alan William Parker
14 Şubat 1944
Islington , Londra, İngiltere
|Öldü|| 31 Temmuz 2020
(76 yaşında) |
Londra , İngiltere
|Eğitim||Dame Alice Owen'in Okulu|
|Meslek||Yönetmen|
|aktif yıllar||1971–2003|
|Eş (ler)||


Annie Inglis
( m. 1966; div. 1992)
Lisa Moran
|Çocuk||5 Nathan dahil|
|İnternet sitesi|| alanparker


Sir Alan William Parker(14 Şubat 1944 - 31 Temmuz 2020) bir İngiliz film yapımcısıydı. Erken yaşta başlayan kariyeri, metin yazarı ve televizyon reklamlarının yönetmeni olarak geçti. Birçoğu yaratıcılık ödülleri kazanan yaklaşık on yıllık reklam filmlerinin ardından senaryo yazarlığı ve yönetmenlik yapmaya başladı.
Parker, çok çeşitli film yapım tarzları kullanması ve farklı türlerde çalışmasıyla biliniyordu . O da dahil olmak üzere, müzikaller yönettiği Bugsy Malone (1976), Fame (1980), Pink Floyd - Duvar (1982), Taahhütleri (1991) ve Evita (1996); Midnight Express (1978), Mississippi Burning (1988), Come See the Paradise (1990) ve Angela's Ashes (1999) gibi gerçek hikâye dramları ; Shoot the Moon (1982) dahil aile dramaları ve Angel Heart (1987) ve The Life of David Gale (2003) gibi korku ve gerilim filmleri .
Filmleri on dokuz BAFTA ödülü, on Altın Küre ve altı Akademi Ödülü kazandı . Birdy filmi , National Board of Review tarafından 1984'ün En İyi On Filminden biri olarak seçildi ve 1985 Cannes Film Festivali'nde Büyük Ödül Spécial du Jury ödülünü kazandı . Parker atandı İngiliz İmparatorluğu'nun Düzeninin Komutanı İngiliz sinema sektörüne yaptığı hizmetler için ve şövalye hem aktif edildi 2002 He de İngiliz sinema ve Amerikan sinemasının bir kurucu üyesi olmanın yanı sıra, Büyük Britanya Yönetmenler Birliği ve çeşitli film okullarında ders veriyor.
2000 yılında sinematografi, video veya animasyon alanındaki büyük başarı nedeniyle Royal Photographic Society Lumière Ödülü'nü aldı . 2013 yılında İngiliz Film Akademisi'nin bir sinemacıya verebileceği en yüksek onur olan BAFTA Akademi Burs Ödülü'nü aldı . Parker, kişisel arşivini 2015 yılında İngiliz Film Enstitüsü Ulusal Arşivine bağışladı .
İlk yıllar
Parker , bir terzi olan Elsie Ellen ve bir ev ressamı olan William Leslie Parker'ın oğlu olarak Kuzey Londra'nın Islington kentinde işçi sınıfı bir ailede dünyaya geldi . İngiliz romancı ve senarist Ray Connolly , Islington'ın bir belediye arazisinde büyüdüğünü ve "tavırlarda neredeyse işçi sınıfı olarak kalmasını her zaman kolaylaştırdığını" söyledi . Parker, büyürken eğlenmekten nasibini alsa da, arkadaşları dışarıda iyi vakit geçirirken, her zaman ortaokul sınavlarına hazırlandığını hissettiğini söyledi. Film yönetmeni olma arzusu olmayan "sıradan bir geçmişi" vardı ve ailesinden hiç kimsenin film endüstrisine dahil olma arzusu yoktu. Filmlerle ilgili herhangi bir şeye en yakın geldiği şey, amcalarından esinlenen bir hobi olan fotoğrafçılığı öğrenmek olduğunu söyledi: "Fotoğrafa erken giriş hatırladığım bir şey."
Parker , son yılında bilime yoğunlaşarak Dame Alice Owen'in Okuluna gitti . Reklamcılık sektöründe çalışmak için on sekiz yaşındayken okulu bıraktı ve reklam endüstrisinin kızlarla tanışmanın iyi bir yolu olabileceğini umdu.
Kariyer
1962–1975: Erken çalışma ve atılım
İlk işi bir reklam ajansının posta odasındaki ofis çalışanıydı. Ama her şeyden çok yazmak istediğini ve işten eve döndüğünde denemeler ve ilanlar yazacağını söyledi. Meslektaşları da onu yazmaya teşvik etti ve bu kısa süre sonra onu şirkette bir metin yazarı konumuna getirdi. Parker, sonraki birkaç yıl içinde farklı ajanslarda işler aldı ve o zamana kadar bir metin yazarı olarak yetkin hale geldi. Böyle bir ajans, Londra'daki Collett Dickenson Pearce'dı ve ilk olarak gelecekteki yapımcılar David Puttnam ve Alan Marshall'la tanıştı ve her ikisi de daha sonra filmlerinin çoğunu yapacaktı. Parker, Puttnam'a ilham verdiği ve ilk film senaryosu Melody'yi (1971) yazması için onunla konuştuğu için itibar etti .
1968'de Parker, metin yazarlığından çok sayıda televizyon reklamını başarıyla yönetmeye geçti. 1970 yılında reklam yapmak için bir şirket kurmak üzere Alan Marshall'a katıldı. Bu şirket nihayetinde Britanya'nın en iyi ticari prodüksiyon şirketlerinden biri haline geldi ve kendisine açık olan hemen hemen her büyük ulusal ve uluslararası ödülü kazandı. Ödüllü reklamlar arasında, Joan Collins ve Leonard Rossiter'ın oynadığı İngiltere Cinzano vermut reklamı ve yüz oyuncunun kullanıldığı bir Heineken reklamı vardı. Parker, bir film yönetmeni olarak daha sonraki başarısı için reklam yazıp yönettiği yıllarına itibar etti:
Geriye dönüp baktığımda, o zamanlar Birleşik Krallık'ta film endüstrimiz olmadığı için reklamlardan başka bir yerde gerçekten başlamış olamayacak bir film yapımcı kuşağından geldim. İnsanlar gibi Ridley Scott , Tony Scott , Adrian Lyne'e , Hugh Hudson ve kendim. Yani reklamlar inanılmaz derecede önemli olduğunu kanıtladı.
1971'de Waris Hussein filmi Melody'nin senaryosunu yazdıktan sonra Parker , senaryosunu yazdığı No Hard Feelings adlı ilk kurgusal filmini 1973'te çekti. Film, Luftwaffe'nin şehri arka arkaya 57 gece bombaladığı İkinci Dünya Savaşı sırasında Londra'daki Blitz'e karşı kasvetli bir aşk hikayesi . Parker bu bombalama baskınlarından birinde doğdu ve "o filmdeki bebek pekala ben olabilirdim" dedi. Uzun metrajlı film yönetmenliği deneyimi olmadığı için finansal destek bulamadı ve masrafları karşılamak için evini ipotek ettirmekten kendi parasını ve fonlarını kullanarak riske atmaya karar verdi. Film, filmi satın alan ve birkaç yıl sonra, 1976'da televizyonda gösteren BBC'yi etkiledi. BBC yapımcısı Mark Shivas , bu arada , bir İkinci Dünya Savaşı hikayesi olan The Evacuees (1975) ' i yönetmesi için Parker'la sözleşme imzaladı. Play for Today olarak gösterilen Jack Rosenthal tarafından yazılmıştır . Çalışma, okul çocuklarının koruma için Manchester'ın merkezinden tahliye edilmesini içeren gerçek olaylara dayanıyordu . Evacuees bir kazanan BAFTA en iyi Uluslararası Drama da iyi TV drama ve Emmy.
Parker daha sonra, ilk uzun metrajlı filmi Bugsy Malone'u (1976) yazdı ve yönetti. Bu film, erken dönem Amerikan gangster filmleri ve Amerikan müzikallerinin bir parodisi, ancak sadece çocuk oyuncularla birlikte. Parker'ın filmi yapma arzusu, benzersiz bir film konsepti ve tarzıyla hem çocukları hem de yetişkinleri eğlendirmekti:
Çocuklarla çok çalıştım ve o sırada dört küçük çocuğum vardı. Böyle küçük çocuklarınız olduğunda onlar için mevcut olan materyallere karşı çok hassassınız ... Görebilecekleri tek film Walt Disney filmleriydi ... Film yapmanın güzel olacağını düşündüm bu hem çocuklar hem de onları almak zorunda kalan yetişkinler için iyi olurdu. Dürüst olmak gerekirse, Bugsy Malone , Amerikan filmine girmek için pragmatik bir egzersizdi.
Film sekiz İngiliz Akademi Ödülü adaylığı ve Jodie Foster için iki BAFTA dahil olmak üzere beş Ödül aldı .
1978–1990: Sonraki başarı
Parker, daha sonra , Billy Hayes'in gerçek bir anlatımına dayanan Midnight Express'i (1978), esrar kaçırmaya çalıştığı için hapse atılması ve bir Türk hapishanesinden kaçmasıyla ilgili olarak yönetti . Parker, filmi Bugsy Malone'dan radikal bir şekilde farklı bir şey yapmak için yaptı , bu da film yapım tarzını genişletecek. Senaryo ilk senaryosunda Oliver Stone tarafından yazılmıştır ve Stone'a ilk Akademi Ödülü'nü kazandırmıştır . Müzik, film için ilk Oscar'ını da alan Giorgio Moroder tarafından bestelendi . Midnight Express, Parker'ı hem kendisinin hem de filmin Oscar adayı olduğu için "ön saf yönetmen" olarak kurdu. Bu filmin başarısı da ona o andan itibaren kendi seçeceği filmleri yönetme özgürlüğü verdi.
Parker daha sonra , New York Şehri Sahne Sanatları Lisesi'nde sekiz öğrencinin hayatını yıllar boyunca takip eden Fame (1980) filmini yönetti . Bu büyük bir gişe başarısıydı ve aynı adlı bir televizyon dizisine yol açtı. Parker, Midnight Express gibi ciddi bir drama yaptıktan sonra müzikli bir film yapmak istediğini, ancak geçmişin tipik müzikallerinden çok farklı olduğunu belirtti:
Durduğun ve ardından müzikal numaranın olduğu bu tarz klas MGM müzikalini istemedim. Gerçek durumlarda ortaya çıkmasını istedim, ki öyle ... Okula gittim ve çocuklarla birkaç ay takıldım ... Filme koyduğum şeylerin çoğunu düşünüyorum çocuklardan çıktı.
Aktris Irene Cara , "Alan'ın herkesle çalışma şeklinin güzel yanı, gerçekten sınıf arkadaşı gibi hissetmemize izin vermesiydi" diyor. Bununla birlikte, Parker'ın önceki filmi Midnight Express'ten kazandığı şöhret nedeniyle, filmde canlandırılan gerçek okul olan Sahne Sanatları Lisesi'ni kullanma izni reddedildi . Okul bölgesi müdürü ona, "Bay Parker, Türk hapishaneleri için yaptığınız şeyi New York Lisesi için de riske atamayız." Dedi.
Parker'ın bir sonraki filmi, Kuzey Kaliforniya'da gerçekleşen bir evlilik ayrılığının hikayesi olan Shoot the Moon (1982) idi . Parker buna "yaptığım ilk yetişkin filmi" diyor. Yine önceki filminden farklı bir konuyu yönetmeyi seçti ve "Gerçekten farklı işler yapmaya çalışıyorum. Sanırım her seferinde farklı işler yaparak sizi yaratıcı bir şekilde daha taze tutuyor." Filmin temasını "birlikte yaşayamayan ama aynı zamanda birbirini bırakamayan iki kişi. Solan aşk, anlamsız öfke ve çocukların gözündeki kaçınılmaz şaşırtıcı ihanetin hikayesi" olarak tanımladı. . " Onun yıldız, Albert Finney ve Diane Keaton , onların performanslarıyla Altın Küre adayı.
Kendi evliliğini incelemeye zorlandığını söyleyen Parker için de filmin kişisel bir anlamı vardı: "Benim için çekilmesi acı bir filmdi çünkü içinde kendi hayatımın yankıları vardı. Bir evliliğin ayrılması hakkındaydı. ve hikayedeki çocuklar yaş olarak kendi çocuklarıma oldukça yakındı. Shoot the Moon kendi hayatıma çok ama çok yakındı. " Yazar Bo Goldman ile gerçekçi bir hikaye geliştirmek için günler geçirdi ve evliliğinin "film sayesinde sonsuz derecede güçlendiğini" belirtiyor.
Yine 1982'de Parker'ın yönettiği Roger Waters , çizgi filmci Gerald Scarfe'ın yazdığı ve grafikleriyle birlikte , Pink Floyd kavramsal rock operasının film versiyonu, Boomtown Rats solisti Bob Geldof'un hayali rock'çı "Pink" rolünde oynadığı " Pink Floyd - The Wall " idi. yayınlandı.
Parker , Matthew Modine ve Nicolas Cage'in oynadığı Birdy'yi (1984) yönetti . Vietnam savaşından dönen ancak hem psikolojik hem de fiziksel olarak yaralanmış iki okul arkadaşının hikayesini anlatıyor . Parker, William Wharton'ın kitabını okuduktan sonra bunu "harika bir hikaye" olarak nitelendirdi . Bununla birlikte, hikayenin doğası gereği, onu bir filme nasıl dönüştüreceğine dair hiçbir fikri yoktu: "Kitabın şiirini alıp onu sinematik şiir yapıp yapamayacağını veya bir izleyicinin gerçekten isteyip istemediğini bilmiyordum. o."
Film çok başarılı oldu. Richard Schickel , Parker'ın "gerçekçiliği aştığını ... [ve] kişisel elinden gelenin en iyisini yaptığını" söylerken, Derek Malcolm , Birdy'yi Parker'ın "en olgun ve belki de en iyi filmi" olarak görüyor . Eleştirmen Quentin Falk, filmin mesajının, Parker'ın çalışmalarının çoğunda ortak olduğunu belirttiği "sevinçle yaşamı onaylayıcı" olduğunu yazıyor. Parker'ın filmlerinin "güçlü hikaye ve zarif çerçeve" nin bir karışımını elde etmeyi başardığını ekliyor. Bu tarz, tipik olarak tamamen görsel olana çok fazla bel bağlayan diğer yönetmenlerden kaçtığını söylediği bir tarz.
İle Mississippi Burning (1988), Parker En İyi Yönetmen dalında ikinci Oscar'a aday gösterildi. Film, 1964'te üç sivil haklar çalışanının öldürülmesiyle ilgili gerçek bir hikayeye dayanıyor ve başrollerinde Gene Hackman ve Willem Dafoe var . Hackman En İyi Erkek Oyuncu dalında aday gösterilirken, film En İyi Film de dahil olmak üzere diğer beş Oscar'a aday gösterildi. En İyi Sinematografi ödülünü kazandı .
1991–2003: Daha sonra işler
1991'de Parker , bir soul grubu oluşturan işçi sınıfından Dublinliler hakkında bir komedi olan The Commitments'ı yönetti . Film uluslararası bir başarıydı ve başarılı bir ses parçası albümüne yol açtı. Bir oyuncu bulmak için Parker tahmini 1.200 farklı grubun çoğunu ziyaret etti ve ardından Dublin'de çaldı. 3.000'den fazla farklı grup üyesiyle tanıştı. Parker, tanınmış oyuncuları seçmek yerine, çoğu oyunculuk deneyimi olmayan genç müzisyenleri "hikayeye sadık kalmak" için seçtiğini söylüyor. "Herkesi filmde oynadıkları karaktere çok yakın olacak şekilde seçiyorum. İnsan olarak kim olduklarının dışında gerçekten oynamıyorlar." Parker, filmi Kuzey Londra'daki benzer bir işçi sınıfı geçmişinden gelen genç Dublinlilerin hayatlarındaki zorluklarla ilişkilendirebileceği için yapmak istediğini söylüyor.
Film eleştirmeni David Thomson , The Commitments ile Parker'ın "insanlara, mekana ve müziğe alışılmadık bir sevgi gösterdi. Parker'ın iyimserliğe yaklaştığı kadar yakın" gözlemliyor . Parker, yaptığı "en eğlenceli film" olduğunu söyledi.
Evita (1996), Madonna , Antonio Banderas ve Jonathan Pryce'ın oynadığı bir başka müzikaldi . Andrew Lloyd Webber ve Tim Rice 'ın puanı kaynaklanan erken müzikal . Parker, Madonna'nın Evita rolünü oynamaya yönelik güçlü arzusunu hatırlıyor, "söz konusu olduğu kadarıyla, hiç kimse Evita'yı olabildiğince iyi oynayamazdı ve şarkı söyleyeceğini, dans edeceğini ve kalbiyle hareket edeceğini söyledi ... ve aynen öyle yaptı ". Evita , Madonna tarafından söylenen En İyi Orijinal Şarkı dalında beş Akademi Ödülü'ne aday gösterildi .
Parker'ın bir sonraki filmi, İrlandalı-Amerikalı öğretmen Frank McCourt'un gerçek yaşam deneyimlerine ve çocukluğuna dayanan bir dizi Angela's Ashes (1999) idi . Ailesi, babasının alkolizminin neden olduğu ailede sorunlara yol açan mali zorluklar nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri'nden İrlanda'ya taşınmak zorunda kaldı.
The Commitments'ta rol alan Colm Meaney , Parker'ın filmlerinin tema ve tarzındaki dramatik değişimi fark etti. O, "o Staggers tür ben. O şekilde gitmesidir eserinde çeşitliliği söyledi Evita için Angela'nın Külleri . O ekler 'Alan bir proje başladığında,' çok ilginç ve tamamen sol alanın dışında bir şey olacak. Parker Angela'nın Külleri gibi bir hikaye yapmanın Evita gibi "büyük bir filme tepkisi" olduğunu açıkladı. "Bariz filmlerden" kaçınmaya çalıştığını söyledi ve "Filmin daha sonra insanlarla kalmasını istiyorsun ... Bana göre en büyük suç, sadece başka bir film yapmak. "Parker, hangi filmlerin yazılacağını ve yönetileceğini dikkatlice seçmenin önemli olduğunu söyledi:
Akıl hocam, ölünceye kadar tüm filmlerimi gösterdiğim büyük yönetmen Fred Zinnemann'dı . Bir sonraki filmin ne olacağına karar verdiğimde her zaman aklımda tutmaya çalıştığım bir şey söyledi. Bana film yapmanın büyük bir ayrıcalık olduğunu ve asla ziyan etmemen gerektiğini söyledi.
Bu nedenle, Parker film okullarını ziyaret edip genç sinemacılarla konuştuğunda, onlara film yapmak ve bir hikaye anlatmak için mevcut olan yeni film teknolojisinin bir mesaj iletmekten daha az önemli olduğunu söyledi: "Söyleyecek bir şeyin yoksa Film yapımcısı olmanız gerektiğini düşünmüyorum. "
İngiliz film eleştirmeni Geoff Andrew , Parker'ı mesajını "dramatik ışıklandırma, canlı karakterizasyon, düzenli olarak açıklayıcı diyalog dizilerini kesintiye uğratan şiddetli çatışma sahneleri ve güçsüz olana karşı sürekli bir sempati kullanarak ileten" doğal bir hikaye anlatıcısı "olarak tanımladı. keskin bir adaletsizlik duygusu ile liberal) ".
Parker , başrollerini Kevin Spacey ve Kate Winslet'in paylaştığı, polisiye gerilim filmi The Life of David Gale'in (2003) yapımcılığını ve yönetmenliğini üstlendi . Bu bir kaldırılmasını savunucusu hikayesini anlatıyor ölüm cezası bulur ölüm hücresinde bir adam eylemci öldürmekten mahkum edildikten sonra. Film genel olarak kötü eleştiriler aldı. Roger Ebert , oyunculuğun "muhteşem bir şekilde yapıldığını" söylemesine rağmen, hikayeyi "aptalca" olarak nitelendirerek filmi beğenmedi.
Kişisel hayat
Parker iki kez evlendi; önce 1966'dan 1992'de boşanmalarına kadar Annie Inglis'e ve daha sonra ölümüne kadar evli olduğu yapımcı Lisa Moran'a. Senarist Nathan Parker da dahil olmak üzere beş çocuğu vardı .
Parker, uzun bir hastalıktan sonra 31 Temmuz 2020'de 76 yaşında Londra'da öldü.
Onurlar ve ödüller
Parker, sekiz BAFTA ödülü, üç Altın Küre ve iki Oscar'a aday gösterildi . İngiltere Yönetmenler Birliği'nin kurucu üyesiydi ve dünyanın dört bir yanındaki film okullarında konferanslar verdi. 1985'te İngiliz Akademisi ona Michael Balcon İngiliz Sinemasına Üstün Katkı Ödülü'nü verdi. Parker atandı İngiliz İmparatorluğu'nun Düzeninin Komutanı içinde (CBE) 1995 Doğum Başarılar ve Şövalye Lisans içinde 2002 Yeni Yıl Başarılar film endüstrisine hizmetleri için. 1999'da Büyük Britanya Yönetmenler Birliği tarafından Yaşam Boyu Başarı Ödülü'ne layık görüldü. 1998'de British Film Institute (BFI) Yönetim Kurulu Başkanı oldu ve 1999'da yeni kurulan İngiltere Film Konseyi'nin ilk başkanı oldu .
2005 yılında Parker , Sunderland Üniversitesi'nden, uzun süredir ortağı olan Lord Puttnam'ın şansölye olduğu fahri Sanat Doktorası aldı . 2004 yılında 26. Moskova Uluslararası Film Festivali'nde jüri başkanı oldu . 2013 yılında, İngiliz Akademisinin verebileceği en büyük onur olan "hareketli görüntünün sanat formlarındaki üstün başarısı nedeniyle" BAFTA Akademi Burs Ödülü'ne layık görüldü .
İngiliz Film Enstitüsü (BFI) birden onun filmi gösterildi ve yapımcı tarafından Parker bir sahnede röportaj dahil "Sir Alan Parker odaklanın" başlıklı bir etkinlikle Eylül ve Ekim 2015'ten Parker bir haraç üretti David Puttnam . Etkinlik aynı zamana denk geldi ve tüm çalışma arşivinin BFI Ulusal Arşivi'ne bağışlandı.
Filmografi
|Yıl||Başlık||Notlar|
|1974||Bizim Cissy||kısa filmler|
|Ayak sesleri|
|1975||Tahliye Edilenler||TV filmi|
|1976||Bugsy Malone|
|Alınmadım||TV filmi|
|1978||Gece yarısı treni|
|1980||şöhret|
|1982||Ayı Vur|
|Pink Floyd - Duvar|
|1984||Birdy|
|1986||Bir Şalgam Başının İngiliz Sineması Rehberi||belgesel|
|1987||Melek kalpli|
|1988||Mississippi Burning|
|1990||Gel Cenneti Gör|
|1991||Taahhütler|
|1994||Wellville Yolu|
|1996||Evita|
|1999||Angela'nın Külleri|
|2003||David Gale'in Hayatı|
Referanslar
- Resmi internet sitesi
- Alan Parker üzerinde IMDb
- Alan Parker Portreleri de Ulusal Portre Galerisi, Londra
| Önceki Halleri


Nick Park
|NFTS Onursal Bursu||David Yates tarafından başarıldı

