Romatid artrit (RA), öncelikle eklemleri etkileyen sistemik bir enflamatuar hastalıktır. Geçmişte RA önemli bir morbidite, sakatlık ve erken mortalite nedeni olarak tanınıyordu. Metotreksat (MTX) gibi hastalığı modifiye edici anti-romatizmal ilaçlar (DMARD'lar) uzun zamandır tedavinin temelini temsil etmektedir. Son yirmi yılda, sitokinlerin insan otoimmün hastalıklarındaki rolünün gittikçe daha iyi bir şekilde anlaşılması, bir dizi hedefli biyolojik ajanın ortaya çıkmasına yol açtı. Bu ilaçlar RA tedavisinde ve çoğu kronik inflamatuar durumda devrim yarattı; daha sonra, klinik remisyon (fonksiyonel olarak hastalığın sessiz kalması durumu) birçok hastada gerçekçi olarak elde edilebilir hale geldi. Tanımlar üzerindeki tartışmaların devam etmesine rağmen, RA remisyon oranları 2000'li yılların ilk on yılında iki katından fazla arttı. Hastalar klinik remisyona girdikten sonra, biyolojiklerin kesilmesi veya azaltılması konusu tartışmalı ve belirsiz bir mesele olmaya devam etmektedir. Biyolojik tedavilerin başlatılması konusunda bol miktarda tavsiyeye rağmen, kesilmesi çoğu zaman özel yönergelerin yokluğunda gerçekleşir. Örneğin, EULAR 2012 yönergeleri sadece 12 aylık klinik remisyonun ardından kademeli doz azaltımının dikkate alınmasını önerir, ancak spesifik talimatları sağlamaz.
Hedeflenen terapötik seçeneklerin arttırılması klinik remisyona ulaşan hastaların oranını iki katına çıkararak RA yönetimini önemli ölçüde geliştirdi
Romatoid artrit (RA) eklemleri ve eklem dışı dokuları etkileyen kronik, sistemik bir otoimmün hastalıktır. Son birkaç on yıldır, hedeflenen terapötik seçeneklerin arttırılması klinik remisyona ulaşan hastaların oranını iki katına çıkararak RA yönetimini önemli ölçüde geliştirdi. Şu anda, iyi müdahale ekiplerinde tedaviye bağlı olumsuz vakaları ve maliyetleri sınırlamayı amaçlayan yönetim stratejilerine ihtiyaç vardır. Biyolojik ilaçların (özellikle anti-TNF ajanları için) artmasıyla ilgili veriler esas olarak randomize kontrollü çalışmaların post-hoc analizlerinden ve kayıt defteri tabanlı gözlemsel çalışmalardan elde edilebilir. Bu inceleme, doz konikleştirmenin gerekçelerini göstermektedir ve sürekli bir klinik yanıt elde eden hastalarda biyolojik ilaçlara maruziyeti azaltmak için mevcut farklı stratejilerin etkinliğine genel bir bakış sağlamak için genişlemektedir. Seçilen çalışmalar açıklayıcı örnekler olarak tartışılmıştır. Çok erken evre RA'lı sınırlı sayıda hastada biyolojik tedavinin kesilmesi denenebilir; tersine, yerleşik RA’da doz azaltımı veya enjeksiyon / infüzyon aralığı ile ilaç rejiminin kademeli olarak azaltılması ile daha uygun bir şekilde yönetilir. Gelecekte düşük doz yaklaşımı için en iyi adayları daha iyi tanımlamak amacıyla, hastalık nüksünü öngören potansiyel faktörleri araştıran çalışmalar yapılması gereklidir.
Giulio Cavalli & Ennio Giulio Favalli (2019) Biologic discontinuation strategies and outcomes in patients with rheumatoid arthritis, Expert Review of Clinical Immunology, 15:12, 1313-1322, DOI: 10.1080/1744666X.2020.1686976+ Tüm Referansları Göster