Osmanlı bir dünya devletiydi. Kafkaslar''dan Balkanlar''a Ortadoğu''dan Kuzey Afrika''ya üç kıtada bir devlet.
Yavuz dünyayı bir sultana çok, iki sultana az görüyordu.
Fatih İkinci Roma''yı alarak, Orta Çağ''ı kapatıp Yeni Çağ''ı başlatmıştı.
Yediyüz yıllık bir kültür inkar edilerek nereye gidilebilir?
Cumhuriyet''le Anadolu insanı Osmanlı kültürünü bırakarak, Batı kültürünü benimsemeye zorlandı.
Bugün olduğu gibi, devletle millet arasında büyük bir çatışma yaşandı.
Devlet Batı değerlerini kutsarken, millet kendi değerlerini korumaya çalıştı.
Büyük düşünür İbn Haldun "Yenilenler yenenlerin kültürünü taklit eder" diyor.
Cumhuriyet ilk yıllarında Batı dünyasının kurum ve kuruluşları olduğu gibi aktarılmaya çalışıldı.
Bir toplumdan teknik aktarılabilir. Ancak kültür aktarılmaz.
Her ülkenin kendine özgü kültürü vardır.
Başörtüsünü atarak, Batılı ülkelerin ekonomik gücüne ulaşılmaz.
Cumhuriyet döneminde devlet Avrupa standartlarında tüketmesini öğrendi. Ancak Avrupa standartlarında üretmesini öğrenemedi.
Devlet hâlâ toplumun kültürüne değil, Batı''nın kültürüne sadakat istiyor.
Başka kültürlere özenenler, kendi kültürlerini zenginleştiremedikleri gibi, özgün bir kültür de ortaya koyamazlar.
Hiçbir kültürün taklidi aslının yerine geçemez.
Tarihiyle, kültürüyle, insanıyla barış içinde olmayan ülkeler, iç ve dış tehdit üreterek, kendi kendileriyle savaşmaktan kurtulamazlar.
Türkiye''nin güneydoğusundaki "düşük yoğunluklu savaş", bütün bir topluma dönük psikolojik bir savaşa dönüştü.
Terörle, Güneydoğu insanı birbirine karıştı.
Şimdi de devlet Malatya''da olduğu gibi, başörtüsü ile terörü birbirine karıştırıyor.
Hiçbir devlet kendi kültürüne meydan okuyamayacağı gibi, kendi insanına da meydan okuyamaz.
Türkiye''deki tıkanmanın önüne geçmek için, Osmanlı birikiminin iyi anlaşılması gerekir.
Cumhuriyet Osmanlı''yla barışık olmazsa kendisiyle de barışık olmaz.