Hmm..
Leonhardt, bugün alışılmadık şekilde durgun olan vücudunu uzattı ve vücudunu hareket ettirmeye çalıştı.
Yatak perdelik kumaşlarla iyi organize edilmişti ve oda garip bir şekilde genişti.
Büyü düzgün çalıştı mı? Leonhardt kalkıp yatağa oturdu ve yavaşça etrafına bakındı.
Garip bir şekilde tanıdık bir yerdi.
Leonhardt sanki on beşinci yaşına kadar yaşadığı odaya taşınmış gibi gözlerini manzaraya açtı.
“Saçmalık… “
Gerçekten sihir yoluyla mı? Yoksa aptal beni cezalandırmak cadının laneti mi?
Leonhardt akçaağaç yaprağı kadar küçük elleriyle yüzünü tuttu.
“…Ha?”
Leonhardt gözlerinden şüphe etti.
Düz uzanmış parmaklarıyla, üç kalın kitabı zar zor tutabilecek kadar büyük bir eli ve her yerde bıraktığı tüm yara izleriyle büyük elleri nerede?
Gözlerinin önünde tertemiz eller vardı, hayatı boyunca gördüğü hiçbir belirgin yara izi yoktu, bu noktaya kadar çocukların tahta kılıçlarını zar zor eline almış gibiydi.
‘ne..Bu önemsiz el…?’
Bir şekilde uğursuz bir önseziye sahipti. Leonhardt endişeli bir hareketle yanağına dokundu.
Dolgun, yumuşak.
Aradığı zarif ama sıkı yüz çizgisi başka bir yere gitti ve yanaklar şişmiş ekmek hamuru gibi yumuşacıktı.
Leonhardt aceleyle yataktan indi ve görüşünün yüksekliğinde garip bir şekilde alçalmış olan hafif bir baş dönmesi hissetti.
Eğer sihir gerçekten zamanı geri almayı başarmış olsaydı, yan sehpanın altında kesinlikle kendine ait bir iz olurdu.
‘Aman Tanrım . . .’
Altında, sekiz yaşındayken beceriksiz becerisiyle oyduğuna dair bir işaret vardı.
‘Büyü gerçekten başarılı oldu mu?’
Leonhardt son kez teyit etmek için bir ip çekti. Eğer büyüsü gerçekten zamanı geri almayı başardıysa…
“Majesteleri Prens! Öksürdün mü? Ben hemen yıkama suyunu hazırlayacağım.”
Resmi olarak doğduğu Veliaht Prens’in Sarayı’ndan ayrılan dadı ortaya çıktı.
Dadı ve hizmetçilerin elleri onu tanıdık bir şekilde yıkayıp giydirmeye başladılar.
Saçları aynada yansıyan ipek iplik gibi ince ve yumuşaktı ve parlak mor gözleri tam olarak hatırladığı gibiydi. Ancak bir çocuğun kendine has yumuşak hatları, kolları ve bacakları artık daha yeni esnemeye başlamış, kaslarını bile açığa vurmayan vücudu uzun zamandır hafızasından unutulmuştur.
Tekrar açılıp kapanırken hissettiği dudaklarının dokusu da bir çocuğun yumuşak teni özelliğiydi.
Kendi gözlerine inanamayacak bir durumda olan Leonhardt, düşüncelerini netleştirmeye çalıştı.
1. Sadece İmparatoriçe öldükten sonra geç pişman olur
2. Saat kulesinin cadısına sordu.
3. İmparatoriçeyi mutlu etmek için geçmişe dönmek.
Odanın görünümü, bakıcının varlığı ve yan sehpanın altındaki tabela, muhtemelen 10 yaşındayken çocukluğuna döndüğünü ortaya koyuyor.
Leonhardt düşüncelerini çabucak özetledi ve sonuçlandırdı.
Bundan sonra imparatoriçe ile kendisi arasındaki evliliği bozmak zorundaydı.
İmparatoriçe olmasaydı, çözmek daha kolay olurdu.
‘Prens dışında sana yakışan bir adamla tanışıp sıradan bir asil kadın gibi yaşarsan en azından benim için asla ölmezsin ve belki de mutlu yaşarsın.’
Nişanını bozmak için artık babası olan eski imparatorun yanına gitmeye karar veren Leonhardt, hizmetçinin getirdiği resmi takıma baktı.
‘O takım elbise, onu bir yerde gördüğümü hatırlıyorum…?’
“Bu ne?”
“Bugün önemli bir gün. Beğenmeseniz bile bu kıyafetleri giymelisiniz.”
“Önemli bir gün mü?”
“Ekselânsları ! Dün gece sana bugün nişanlınla, veliaht prensesle, İmparatoriçe olacak genç bayanla ilk görüşün olduğunu söyledim. Majesteleri, hanımefendinin adını hatırlıyor musunuz? Ha?”
“Leydi Elysium?”
Leonhardt şaşkınlıkla sesini yükseltti ve imparatoriçenin soyadını söyledi.
Başı düz bir ses çıkaracak kadar hızlı döndü.
Neden, neden bugün?
Leonhardt gözlerini kıstı ve bakıcının getirdiği kıyafetlerin önünde başını salladı.
“Elizabeth Isolde’nin gümüş rengi saçları ve bileşik gözleri var. Bu renk bundan daha iyi.”
Bununla birlikte, Leonhardt’ın işaret ettiği takım elbise lacivert bir renkti.
“…Hemen getireceğim!”
Şimdiye kadar, İmparatorluk Sarayı’nı bir karmaşa içinde alt üst edenin prens olduğu açıktı. Her nasılsa, bugün atmosfer garip görünüyor, ancak hizmetçi kızın adını ve görünüşünü doğru hatırladığını öğrenince rahatladı.
Lacivert takım elbise giymiş Leonhardt, bakıcısı saçlarını fırçalarken altın sarısı saçlarını tutuyordu.
‘Eğer öyleyse… işte o gün! Lizzie’nin sözlerine veda bile edemedim, bir söz vardır ki insanlar endişelenirse mezarlığa bile gitmezler! Henüz hazır değilim, ama bu imparatoriçeyle tanıştığım ilk gün mü?’
“Ekselânsları. Hanımefendinin adı ne demiştin?”
“…Elizabeth Isolde von Elysium.”
“Aferin. Başka bir şey bilmiyorsan bile leydinin adını hatırlamalısın!”
Dadı tarafından tutulan eli çok karıncalandı. Leonhard sessizce başını salladı.
Başka hiçbir şey bilmese de adını asla unutmayacağından emindi.
“…Dün gece uyumakta zorlandın mı….?”
“Ah, önemli değil, sadece… Hayat boyu yoldaşım olacak kişiyle tanışmayı düşündüğümde gerginim.”
Kesin olmak gerekirse, tekrar buluşurlar. Leonhardt, ağzından çıkan alçak sesle kayıtsızca döndü, onunla tanıştığı günü ve günlüğüne yazdıklarını hatırladı.
“Örümcek ağı gibi”
“Prensin nişanlısı mısın? Veliaht Prenses mi? Geleceğin imparatoriçesi mi?”
“Ne istersen onu yap. Ne kadar dayanabileceğini merak ediyorum.”
[İlk defa Veliaht Hazretleri ile tanıştım, saçlarımdan örümcek ağı gibi olduğunu söyleyerek nefret etti. Annem, saçımı boyaması için bir büyücü tutmaları için babama danıştı.]
İnsan at ırkı gibisin! (Ç/n: muhtemelen onun bir *** delik olduğunu söylüyor)
novel mangacım.com da okunur
Leonhardt dadı tarafından özenle taranmış saçlarını ovuşturdu ve alnını masaya vurdu.
“!”
Çocuğun vücuduna henüz aşina olmayan bir yetişkin, yumuşak tenini sert ahşaba bastırdı, dadı çığlıklarından önce Leonhardt’ın çığlıkları patladı.
***