Mektup, Dük’ün beklediğinden tamamen farklıydı.
Doğal olarak Deborah’nın şiiri kırtasiye kağıdına okuduğunu düşündü.
Ancak mektuptaki satırların uzunluğu, Deborah’nın okuduğu şiiri içerecek kadar uzun değildi.
“Öyleyse o şiiri neden birdenbire okudun?”
Şaşkınlık ve merak içinde mektuba baktığında, çok geçmeden hafif bir kahkahaya boğuldu.
“Yani, niyeti buydu.”
[Tatlım, Lanz Schubert’in bir şiirini okuyorum. Bugünlerde en sevdiğim şairdir. (…)
[… Sık sık gözlerimi kapatıyorum ve beyaz çiçeklerin hoş kokusunu hayal ediyorum.]
Deborah o sırada karımın okuduğu bir şiir buldu ve önümde okudu.
Marien bu mektubu yazarken hissettiklerini ve düşüncelerini paylaşabilsin diye.
“Şiiri bilmeseydim ve bu mektubu görmeseydim, böyle hissedemezdim.”
Böyle düşünceli olmak.
Çok geçmeden pişman oldu.
Sadece onu mektuplarla ziyaret eden ve bunun elmas yüzünden olup olmadığını soran Deborah’a tersledi.
Harfleri hemen ona vermesi gerektiğini bariz bir şekilde işaret ediyor.
Deborah ise uyumamış, geç saatlere kadar beklemiş ve en çok dinlenmek istediği bir zamanda bir mektupla ortaya çıkmıştır.
Kızının eşiyle arasında bir bağ olacağına dair sözleri boş değildi.
Şimdi aynı.
“Mektuptaki sadece ipucuyla, Marien’in okuduğu şiiri bulmak kolay olmamış olmalı.”
Lanz Schubert, içeriğini anlamak için her şiiri okumak zorunda olmasının yanı sıra üretkenliğiyle de ünlüydü.
“Ben gerçekten dar görüşlü bir babayım.”
Kızının ince düşünceli düşüncesini geç fark eden Dük, kendini tarif edilemez hissederek uzun bir süre mektuba baktı.
***
“Deborah neden babamın ofisine girip çıkıyor? Onu hapisten bile kurtardı.”
Belreck’in sorusu üzerine vasalı üzgün bir bakışla başını eğdi.
“Dük’ün hizmetkarlarının hepsi ketum, bu yüzden tam sebebini bilemem. Etrafta çok fazla gözetlersen iyi görünmez.”
“Ya Deborah tarafında?”
“Son zamanlarda genç bayanlar arasında popüler olan bir sürü aşk romanı ve şiir kitabı satın aldığı bilgisi dışında özel bir şey yok.”
Kimse çiçek tarhında bu kadar önemli bir nesne olduğunu hayal edemezdi çünkü Deborah onu uzun bir şala sardı ve gizlice aldı.
Onlar sadece sinirli olan Deborah’ın öfkesini kontrol edemediği için başının belada olduğunu düşündüler.
“Sinir bozucu.”
Belreck sinirli bir ifadeyle bacak bacak üstüne attı.
Asılsız davranışlarıyla ailesinin adını lekeleyen, hiçbir şey yapmayı bilmeyen, Seymour’un soyundan geldiği için kibirli davranan bir küçük kız kardeş.
İnsanları yeteneklerine göre yargılayan onun gözünde Deborah, kendisini bir an önce yerinden sökülmesi gereken köşeli bir kaya gibi hissediyordu.
“Daha iyiye gitmek şöyle dursun, gülünç bir hal alıyor gibi görünüyor.”
Gülünç derecede pahalı bir mücevher için yalvararak ailenin servetini harcamaya çalışmıyor musun?
‘Tamam, elimizden geldiğince kabul edelim. O piçin yapacağı şey tam olarak buydu.’
Deborah, annelerinin baktığı çiçek bahçesine bile zarar verdi.
Belreck haberi duyduğu an, babasının Deborah’yı emsalsiz bir cezayla cezalandıracağına ikna olmuştu.
Ancak cezadan çok, babalarıyla çay saatinin tadını çıkardığına dair söylentiler dolaşmaya başladı.
Deborah’ın babasının ofisinden utanmaz bir yüzle çıktığını görünce Belreck tansiyonunun yükseldiğini hissetti.
Saçma bir kazaya karışan piç, malikanede neden zarar görmemiş bir şekilde dolaşıyor?
Sebep ne olursa olsun, babalarının Deborah’ya karşı özellikle cömert göründüğü hissinden kurtulamıyordu.
En az yetenekli ve yetenekli olan Deborah’ya, herkesten daha yetenekli olan Rosad’dan daha cömert davrandı.
‘Babamı anlayamıyorum. Ailenin reisi ben olsaydım, o piç gibi aptal ve beceriksiz biri bu eve adımını bile atmazdı…’
Düşüncelere dalmış koyu ve çökük gözleriyle Belreck’in birdenbire şüpheli bir gülümsemesi oldu.
“Eh, zaten burada fazla kalmayacaksın.”
Azutea İmparatorluğu’nun kızları yetişkinliğe ulaştıktan sonra evlenmek zorundaydı ve istisna yoktu.
Deborah, bu sonbaharda ilk kez sahneye çıkarsa evlenebilirdi, bu yüzden nişanını ilerletmeyi ve onu uzak bir yere göndermeyi planlıyordu.
Her zaman yoluna çıkan Rosad’ı ikiz oldukları için sevmese de zihniyetleri ve davranışları korkunç derecede benzerdi.
Rosad ayrıca Deborah’ı Seymour’dan bir an önce kovmak istedi.
Çabuk Rosad, Deborah’nın kocası için uygun bir aday bile seçmişti.
Louis Gargell mıydı?
“Bu sefer o pislik Rosad ile aktif olarak işbirliği yapmak zorunda kalacağım.”
Evlendiğinde soyadı değişeceği için Seymour’un prestiji olumsuz yönde dalgalanmayacak.
Buna ek olarak, birbirleriyle yüzleşmek zorunda kalmayacaklar.
Belreck ince dudaklarını kaldırdı, çünkü bu bir taşla iki kuş yakalamak anlamına geliyordu.
***
“Yine bu adamın nesi var?”
Sabah dersinden sonra aşk romanını okumayı bitirmek için müstakil eve koşuyordum ki Belreck aniden yolumu kesti.
“Ne iş yapıyorsun?”
“İşletme…”
Belreck’in ince gözlerine endişeyle baktım.
Kollarında otomatik olarak tüylerin diken diken olduğunu gören Deborah, görünüşe göre en çok Belreck’in sinsi gülümsemesinden nefret etmişti.
“Komiksin. Aynı seviyede değiliz, seninle ne işim olsun? Araştırma raporu yüzünden babamı görmeye gidiyordum. Senin kadar özgür değilim.”
Vay canına, güzel sözlere bak.
Konuşma tarzımın geçmiş hayatımdaki kendi etime ve kanıma bu kadar benzemesi şaşırtıcı değil.
“İşin yoksa benimle tartışmak yerine kendi yoluna git. Ben de kendi yoluma giderim.”
Hoşnutsuzluğumu bastırdım ve mümkün olan en sakin ses tonuyla konuştum.
Deborah, Belreck ona her baktığında ve onunla alay ettiğinde soğukkanlılığını yitirdi ve öfkesini masum astlarından çıkararak kendi mezarını kazdı.
‘Bu bir enerji israfı. Karışmak istemiyorum, o yüzden görmezden gelelim.’
Çabucak Belreck’i geçmeye çalıştım ama kolumu hafifçe tuttu.
“Sen benim küçük kardeşim olduğun için sana bir tavsiye vereceğim.”
“Reddediyorum.”
“Öğüt almak istemiyorsan düzgün davranmalıydın. Küçük kız kardeşim yokmuş gibi davranıp seni görmezden gelmek istesem bile senin yüzünden her şey çok gürültülü, değil mi?”
Eliyle kolumu sıktı ve keskin gözlerini kıstı.
“Bugünlerde takılar hakkında yaygara kopardığını duydum. Bu kardeş uyuyamıyor çünkü her gün seni kimin alacağı, kimin açgözlü ve havai olduğu konusunda endişeleniyor.”
“Bunun için endişelenmene gerek yok, o yüzden bırak gitsin.”
“Seninle ilgileniyorum ama böyle konuşman beni hayal kırıklığına uğrattı. Sihirsel bir yeteneğin yok ve zekan düşük. Sadece gençliğin var ve öyle görünüyorsun, eğer seni bir şeyle tanıştırmak istersem.” iyi adam çünkü senin geleceğin için endişeleniyorum, önce senin teşekkür etmen gerekmez mi?”
“Neden bahsediyorsun?”
Sakın bana şu anda bir görüşme ayarlamaya çalıştığını söyleme?
“Louis Gargell. Yakında buluşacaksın, o yüzden bunu aklında tut.”
Louis Gargel mı?
“Bu tanıdık bir isim.”
Birden romanın içeriğini hatırladım. Kahramanı kızdıran o huysuz adam!
Yardımcı bir roldü ama akılda kalıcıydı çünkü davranışları sapkındı ve adı Thompson Gargell’e benziyordu.
‘O deli.’
Elini sertçe okşadım ve gözlerimi şiddetli bir şekilde açtım.
Hafifçe omuz silkti ve alaycı bir yüzle bana baktı.
“Yeniden görgü kuralları eğitimi alman gerekiyor. Sana bizzat ben yardım edeceğim, böylece kendini rezil etmeyecek kadar iyi olacaksın.”
Ne kadar çok dinlerse, o kadar gülünç oluyordu; ama soğukkanlılığını kaybedip üzülürse, Belreck ona sadece gülerdi.
Asil bir aileden gelen bir hanımefendi duygularını nasıl kontrol edemez?
Yumruklarımı sıkmış halde, kız kardeşimin konuşma şeklini ve geçmiş hayatımdaki akrabalarımdan gelen dırdırcı saldırılara karşı savunmak için kullandığı üslubu hatırladım.
“Kardeşim seçtiği hiçbir kelimede kibar değil. Evlenmek isterse yeniden temel dil eğitimi alması gerekecek.”
Aynı muameleyi görünce bana ekşi bir gülümseme ve soğuk gözlerle baktı.
“Sen, basit bir prenses, varis olan benimle eşit olmaya nasıl cüret edersin? Aynı durumda olduğumuzu düşünüyor gibisin, ama şu anki konumunda, bulduğum için bana minnettar olman gerektiğini unutma. Evlenmen için iyi bir aileden bir adam.”
“Senden bir tane bulmanı hiç istemedim. Bu bir yetki zorlaması.”
“Deborah. En azından bir kere kendine bakmayı iyi yapmış olsaydın, harekete geçmezdim. Sizce de öyle değil mi?”
“Bundan sonra kendime iyi bakacağım, o yüzden karışma. Eğer benim hayatım için bu kadar endişeleniyorsan, bana para ver.”
“Ha! Yapamadıklarınla nasıl başa çıkacaksın? Bana söyleme, hâlâ Philap Montez’in seni kabul edeceğine mi inanıyorsun?”
“Bu kişi kötü.”
Rakibinin, küçük kız kardeşinin karşılıksız aşkını içine çektiğine bile inanamıyordu.
Belreck’in alay ve sözlü tacizi devam etti.
“Uyan. Philap Montez’in nesi var ki seni karısı olarak alacak? Görünüşe göre bu günlerde gerçekten hoşlandığı bir kız var, haberi duymadın mı?”
Hoşlandığı kadın Mia Vinoche’dir.
“Senin haberlerinle ilgilenmiyorum.”
“Hmph! Güçlüymüş gibi davranmak. Veya… Gerçeği inkar mı ediyorsun?”
Dilini hafifçe şaklattı.
Son Bölümleri Yalnızca WuxiaWorld.Site’de okuyun
“Gerçekçi olmak gerekirse, kötü davranışların yüzünden seni Seymour’la aynı seviyedeki prestijli bir aileye götürmeyeceğim. Montez, Orgo, Visconti, hepsi…”
“Evlenmeyeceğim.”
Yüksek sesle dırdırı sözlerim üzerine kesildi.
Mermer gibi pürüzsüz yüzü çatlamıştı.
“Ne, ne dedin?”
Seğiren, sığ ağzına bakarak konuştum.
“Evlenmeyeceğim.”