Tarihçilerin birçoğu Amerika Birleşik Devletleri'ndeki vatandaşlık hakları hareketinin başlangıç tarihini 1 Aralık 1955 olarak kabul eder. O gün, ırkçılığın en yoğun yaşandığı Alabama, Montgomery'de kimsenin tanımadığı sıradan zenci bir kadın terzi, otobüste oturduğu yeri kendisine vermesini isteyen beyaz bir yolcuya 'Hayır!' der. Ve bu hareketiyle farkında olmadan kendisinden çok daha büyük bir şeye ön ayak olur. Özgürlüğe...
1950'li yılların ilk yarısına kadar Alabama'da yaşayan zenciler ancak arka koltuklara oturma hakkına sahipti. Tüm koltukların dolu olması durumunda ise otobüse beyaz bir yolcu bindiğinde zenciler, oturdukları koltukları boşaltıp o kişiye yer vermek zorundalardı.
Marangoz bir baba ve öğretmen bir annenin kızı olarak dünyaya gelen Rosa, Amerika'nın kuzey bölgelerinden gelen özgür düşünceli kadınların kurduğu bir okula başladı.
Kocası Raymond Parks ile evlendikten sonra ayrımcılığın en çok yaşandığı bölgelerde Afrika kökenli Amerikalıların hayatlarını kolaylaştırmak için bıkmadan usanmadan çalıştılar.
Bu otobüs olayı, aslında tam da onların ihtiyaç duydukları şeyi vermişti. Artık seslerini tüm dünyaya duyurabilir ve varolan düzeni değiştirmeye çalışabilirlerdi.
Dernek, otobüs şirketini boykot etme çağrısı yapmış ve bu boykot yaklaşık 380 gün sürdü. Rosa Parks'ın mücadelesi bir anda tüm dünyanın dikkatini çekmişti.
Rosa Parks, eşinin ölümünden sonra "Rosa ve Raymond Parks Kişilik Geliştirme Enstitüsü"nü kurdu. Her yıl 18 yaş altındaki gençler otobüslerle tüm ülkeyi dolaşarak, ülkelerinin ve vatandaşlık haklarının tarihini öğretmeye başladılar.
Rosa Parks, tek başına başlattığı ve küçük bir kıvılcımdan kocaman bir yangına dönüşen başkaldırı hikayesini şu cümlelerle özetliyor: