Give me the Nay and sing, The secret song of eternity. The laments of the Nay will linger Beyond the decline of existence. Have you, like me, Chosen the forest dwelling Rather than the castle? Have you followed the stream And climbed the rocks? Have you anointed your body With fragrance distilled in light? Have you been drunk with dawn In the goblets full of pure air? Give me the Nay and sing, The song is the most beautiful prayer. The laments of the Nay will linger Beyond the decline of existence. Have you, like me, sat down at dusk, Among the glowing languor Of vines laden with grapes? Have you lain down on the grass at night And covered yourself with heavens, Opening your heart to the future, Forgetful of the past? Give me the Nay and sing, The song in tune with hearts. The laments of the Nay will linger Beyond the fading of sins. Give me the Nay and sing, Unmindful of troubles and cures. For each man is nothing more than a watercolor sketch.
My gaze slid by chance towards the massive mirror hanging in front of us and I uttered a cry: in this golden frame our image appeared like a painting and this painting was marvellously beautiful. It was so strange and so fantastic that a deep shiver sized me at the thought that its lines and its colours soon dissolve like a cloud.
Çok sevdiğim dostum Nazlı'nın "Gölgeler" serisinden bir foto...
'Now indeed, O Eryximachus,' said Aristophanes. 'I must speak something different from what you and Pausanias said. For to me, humans completely misunderstand the dynamics of Eros [Love]; if they perceived Him, they would build the greatest temples and altars, and would make the greatest sacrifices, just as now none of these things happen for Him, although most assuredly it is fitting that they all happen. For of all the gods, He [Eros] is the philanthropist, being an ally to humanity, and a healer in those things needing healing, bringing the greatest happiness to the human race. Therefore, I shall try to initiate you into the mysteries of His dynamics, and you will become teachers of others.
First, you all will learn about the nature of humanity and its experiences. For long ago its nature was not as it is now - one became the other. For at first there were three species [or sexes] of humans, not two, just as now: male and female, as well as another third one [androgyne], sharing things in common with both of these (of which its name remains although it has disappeared). For the androgyne back then was distinct in shape and name, out of having in common both male and female, but now its name survives only in reproach.
Second, each human was in the shape of a rounded whole, its back and sides making a circle having four hands, and legs the same number as hands, and two faces upon a circular neck (identical in all ways), and a head for the faces (each one facing the opposite way), and four ears, and two genitals, and everything else likewise. They stood upright (just as now) whichever of the two ways they walked. But when they started to run quickly, the eight limbs would revolve in a circular handcart, just like tumblers, fixing the limbs to complete the circle and return upright. I have said there are three species and such things because the male was originally a descendant of the Sun, and the female of the Earth, and the species sharing both is of the Moon, because the Moon shares both [the Sun and the Earth]. Both their [planetary] roundness and their revolving were passed on to their offspring [making them do circular handcarts when moving rapidly].
I have also said that their awesome strength, force, and pride made them formidable, so they attacked the gods, which Homer tells about Ephialtes and Otus, saying about them that they went mountain climbing to make an attack on the heavens and to pursue the gods. So Zeus and the other gods counseled together because it was necessary to do something and retaliate. But neither could they slay them like they had thunder-bolted the Giants, and thus annihilate them (and forever end the honor and sacrifices due them from humanity) nor could they let them become uncharmed. With toil, Zeus devised a plan. "In my opinion," He said, "I have the means to both let the humans continue to be, as well as put an end to their 'unpruned' state, by making them weak. Now here is what I do to them," He said. "I slice each of them in two, and thus they will be weak, but at the same time more useful to us through being a greater number. And they will walk upright upon two legs. If there is a sign of them still being uncharmed and my spell makes them unquiet, then once more," He said, "I hew them in two and they can walk by dancing on one leg." Upon saying these things, He hewed the humans in two just as one cuts fruit for preservation, or just as an egg [is sliced] with a hair. As He was hewing them, He asked Apollo to turn their faces and necks around to the side that was hewn, as well as to heal their wounds, thus making of them well-behaved humans. And He [Apollo] turned their faces around and gathered their skin together upon what is now called the abdomen, just as a sack with draw-strings, tying it tightly in the middle of the abdomen around one opening [i.e. the navel]. And He smoothed out the many wrinkles and molded the chest with a tool that shoemakers use to smooth out wrinkles in leather, but leaving a few around the navel, to remind them of how they were in their ancient state.
After that, with their natures hewn in two, each one missed the union with its other half. They threw their arms about each other and were woven together with one another, desiring to grow together, so that they died off from hunger and laziness, for they were willing to do nothing apart from the other. And when one half died, and one was left, the one left would seek out and weave together with another, either from half of a female whole (who is now called a woman), or a man. And they went on dying. Then Zeus pitied them and provided another way, and moved their genitals to the front. For hitherto they were in back and thus they had procreated and given birth, not one with another in sex, but just as cicadas. By moving them up front, He made them procreate with each other, through males being in females. If men and women interwove at the same time, then they procreated and the race continued; or if men [interwove] with men at the same time, then they satiated desire for intercourse, and they ceased [desire for intercourse] and turned their energies to work and took care of the other things of life.
It is from that time that the innate Love [Eros] of humans for each other came to be, and draws us to that primeval nature, and as a consequence makes one out of two ["hen ek duoin"] and heals humanity's nature. Each of us then is a symbol of humanity inasmuch as we are hewn like a flat fish - out of one, two ["ex henos duo"]... (to continue see link)
Yüz insanla birlikte doğmuştur. Herzaman ve her yerde var olmustur. Bununla birlikte Batı dünyası işi yüzü etten kandan yaplıdığını unutmaya kadar vardırarak bireyselliğiyle ona bir tek değer mal etmiştir. Parçayı bütünün yerine alan bizler için yüz, öz ve temsil haline, içkin figür ve görünüş haline gelmiştir.Benim yüzüm manevi ve organik yaşamım ile onun dışında kalan her şeyle, ötekilerle, evrenle arasındaki ara yüzeydir...(p187)
...daima bazi 'yarım kalmış' hikayeler vardır; bunlar yüzeye en yakın olanlarıdır ve öyle oldukları için bugün hala sürerler; ancak o hikaye ya da bölüm bittiğinde bir sonrakine başlayabiliriz...bazı şeylerin gitmesine izin vermek işte bu nedenle çok önemlidir. Onları serbest bırakmak. Gevşek olanı kesmek. Hiçbir şeyi geri almayı bekleme, yaptıkların için takdir edilmeyi bekleme, ne kadar zeki olduğunun keşfedilmesini bekleme ya da aşkının anlaşılmasını. Daireyi tamamla. Gururlu, yetersiz ya da kibirli olduğun için değil, sadece artık onun senin yaşamında yeri olmadığı için. Kapıyı kapat, plağı degiştir, evi temizle, tozdan kurtul. Geçmişte olduğun kişi olmayı bırak ve şu anda kimsen o ol. (p 204)
Duvarlarıma açılan geçmişin tüm pencerelerini, fotoğrafları ve resimleri, takvimleri ve posterleri, kaldırdım. Onların, gri tozlu duvarlarda bıraktıkları beyaz karelere bakıyorum. Sadece gözlerimin duyabildigi bir sesle konuşan bu resimler, ortadan kalkınca, renksiz bir sessizlik siniyor etrafa.Yorganın karanlığına kaçtığımda bana sarılan sessizlik gibi.
“Yapamadıklarımızın intikamını almak için yazarız” demiş Orhan Pamuk.
Ben de, kaldırmaya üşendigim ve hala duvarımdan bana fısıldayan resimlere bakarak, yazıyorum bu satırları. Dünya ve içindekiler. Kesik kesik, öksürük gibi bizi sarsan duyumlar. Ayak sesleri. İnsan parçaları. Kalabalıkta koluna çarpan bir kol. Güneşle gözünü çelen araba aynaları. Simitçinin maşayla tezgahına vururken çınlattığı Ankara sokakları. Durakta bekleyen tanıdık yüzlerin kırışıklıkları. Sisin içinde yürürken, seyrettiğin bir filmin içine dalmak. İçindeki sayısız varlığı hissetmekten yorulmuş bedenimin, yerçekimine yaslanması.Hepsi de yanlızlığımızı dinlemekten kaçarken yaşadığımız an parçaları. Dünya ve içindekiler. Birşeyin içinde olmaya muhtaç bizler. Dünyanın, sokakların, annemizin, evlerimizin, fotoğraflarımızın, elbiselerimizin, maskelerimizin, beynimizin, ve diğer insanların düşüncelerinin içinde, sürekli yeniden doğup, ölen bizler,
A few light taps upon the pane made him turn to the window. It had begun to snow again. He watched sleepily the flakes, silver and dark, falling obliquely against the lamplight. The time had come for him to set out on his journey westward. Yes, the newspapers were right: snow was general all over Ireland. It was falling on every part of the dark central plain, on the treeless hills, falling softly upon the Bog of Allen and, farther westward, softly falling into the dark mutinous Shannon waves. It was falling, too, upon every part of the lonely churchyard on the hill where Michael Furey lay buried. It lay thickly drifted on the crooked crosses and headstones, on the spears of the little gate, on the barren thorns. His soul swooned slowly as he heard the snow falling faintly through the universe and faintly falling, like the descent of their last end, upon all the living and the dead.
If we reflect on our experience, at any time, we can see that it is actually not just changing from one thing toanother, but it is in constant flow. In other words, when we attune ourselves to the changing panorama of ourexperience we begin to be aware not only of the fact that inner events are transitory, always changing from onething to another, but also of the sense that this change is actually a flow of inner events.We recognize it is astream of impressions, feelings, thoughts, images, sensations, states, and the like.This statement would appear to be a truism, since it is obvious on reflection that our experience is a flow ofevents, outer and inner.
However, an intellectual recognition of the fact that experience is a constant flow andchange is not the same as knowing our experience directly as that flow and change.In the direct experience of the soul, we know directly and intimately the sense of a direct attunement to the flow.We are not only cognitively noting flow, we are the flow. The flow becomes experientially more significant than theparticular experiences or inner events. We actually experience ourselves as a flowing river of impressions. Theriver becomes the foreground of experience and the events recede to the background. (Inner Journey Home, pg78)
Bıraktım. Yaşamla ilgili bütün soruları, tekrarların sırrını, tesadüflerin gizli düzenini, insan ilişkilerinin yaralarından akan aynı hataları, aynı beklentileri, aynı korkuları, aynı eksiklik acısını doldurma çabasını.Bırakım, ne zaman gözümün önünde canlanacağı belli olmayan geçmisin silik, gelecegin donuk hayallerini.
Yine de insan ilişkilerinde hep tekrarlanan bir şey acıyla aklıma battı, akşamın bitiminde oturduğum yanlız parkta. Boş bir arayış çabasından doğan tüm ilişkilerin, nasıl da savurganca tüketildiğini, insanların içlerindeki yaraları nasıl sürekli kanatıp yeniden iyileştirmeye çalıştıklarını ve tüm bu tekrarların arasında, nasıl da önemli bir gerçeğin üstünü başarıyla örttüklerini, tüm açıklığıyla kavradım. Herkesin farklı bir geçmişi, farklı bir ruh hali, farklı beklentileri, farklı kendini ortaya koyma çabası var.
Ama bu sonsuzluğa uzanan farklılıklar zincirinde ortak olan tek birşey var, o da sevgi enerjisi. Her insanın içinde o enerjiyle ilgili bir titreşim mevcut. Çoğu zaman ona ulaşamama korkusu, kimi zaman onu bencilce kendine saklama arzusu. Ve ender olarak, onun aslında herşeyde var olduğunu, ve en çok da karşılıksız, koşulsuz, aktığında gücünün yüksek olduğunu farkettiğimizde, hissedilen özgürlük ve huzurun anlık bilinci.
Işte böyle bir anı tekrar yakalama çabası içerisinde, onbir yaşlarındaki top koşturan bir oğlandan başka kimsenin bulunmadığı bir parkta, amaçsızca oturuyorum. Aslında kimse yok gibi gözükse de, Kalverstraat’in en kalabalık saatlerinden bile daha yoğun bir topluluğun içerisinde bulunduğumu biraz geç kavrıyorum.Toprakdaki gizli deliklerden fırlayan sayısız karıncanın bacaklarımın ve defterimin üzerinde cirit attığını, onları yemek üzere sakin ve heybetli adımlarla ilerleyen siyah bir böceği, pat diye saçlarıma konup pat diye yönsüzlüğe havalanan yaprak elbiseli yeşil sinekcikleri, kendine kar süsü vermiş ama daha çok beyaz bir ışık hüzmesini andıran ağaç polenlerini, epeydir beni izlediğini yeni farkettiğim gri bir tavşanın, içlerinden ışık süzülen pembe kulaklarını, arkalarında sakladıkları güneşi dans eden yapraklarının arkasından cimrice akıtan kavak ağaçlarını, uzakta olmasına rağmen sesinin etrafımda çınladığı bir köpeğin, öksürüğü andıran havlamasını, aynı anda algılayıp farklı şekilde kaydediyorum içime. Hafif bir rüzgar bütün bu algıları toplayıp uzaklara, başka hayalperestlerin algılayışına götürüyor.Uzaktan küçük olduğunu sandığım oğlan, bana yaklaşınca, bedeninde genç bir delikanlıyı görmek hafifce gülümsetiyor beni
.
Zamanın da böyle olduğunu, uzak geçmişdeki küçük bir çocuğun büyüyüp bir anda genç bir delikanlıya dönüşmesinin, garip bir aldatmaca yüzünden uzun bir süreçmiş gibi gözüktüğünü hissediyorum. Bütün bu düşünceler, bu hisler, bu algılar hızla dönmeye başlıyor etrafımda. Sallantısı, onu yanlız bıraktığımda devam edecek olan salıncakta, gökyüzüne uçuyorum.
Günlük yaşamın içinde sürüklenenlerin hızını kesen bir kar yağışı eşliğinde döndüm eve.Tüylü bir örtüyle kaplanmış kaldırımlarda yürürken, yarının, gündelik yaşamın akışına karşı geleceğini çok önceden hissetmiştim.Yarın zoraki bir kar tatili yaşayacak Ankara sokakları, bir yandan ıslanmamak için telaşla hareket etmeye çalışan, ama öte yandan kaygan zeminde düşme tehlikesini göze alamayıp, telaşından vazgecen insan karaltıları ile dolup taşıyordu. Penceremin önünde yaktığım üç mum, alevlerinde dans eden sicak bir fincan çayın dumanını içlerine çekerken, Puslu’nun meraklı bakışlarında yakaladığım kar taneleri, kıpırdayan düşüncelerimi sakinleştiriyorlardı. Annemin hediye ettiği öykü kitabından rastgele seçmiş olduğum bir öykünün, karlar altındaki bir şehri betimleyen satırlarında şöyle yazıyordu: “Doğaüstü anlarda gerçeği görmenin pırıltısı olarak algıladığımız titreşim..”
Işte tam da böyle bir titreşim yaşamıştım karlı bir günde karşıma çıkan bu satırların tesadüften öte birşey olduğunu algıladığımda. Beni görmeden geçen gölgemsi insan bedenleri, ördekler gibi paytak paytak yürüyorlardı ipeksi bir yumuşaklığa bürünmüş sessiz sokağımda. Karşı apartmanın birbirinden farklı ışıklar yayan pencerelerinden birinde, kırmızı kazaklı genç bir kız benim asla bilemeyeceğim başka bir sokağı izliyordu. Park etmiş arabaların üstündeki kalın kar tabakası, onları, üstü pudra şekerli büyük pastalara dönüştürüyordu. Bütün sesleri yutan kar, huzurlu bir ölüm yayıyordu etrafa. Hersey yavaş yavaş donuyordu. Görüntüler, sesler ve saniyeler. Otobüsle gelirken yolda gördüğüm, sevinç çığlıkları içinde karda koşan bir Noel Baba, kimbilir hangi çocuğun zihnindeydi şimdi. O da tıpkı kar gibi, gündelik, normal diye adlandırdığımız ve sürekli kontrol altında tuttuğumuz yaşamın arasında sızan, ve tüm saçmalığıyla güzel olan bir kaçamaktı.
Kimbilir hangi yıldız sürüsünden kopup gelen parlak kar zerrecikleri, Puslu’nun gri tüyleri arasından parlayan tüycükler gibi, belli belirsiz bir beyazlığa dönüştürüyorlardı düştükleri yeri. Yapay ışıkların altından yaydıkları utangaç parıltılar, etrafı mavi bir ışığa boğarken, karanlık gökyüzündeki yıldızlarla yarışıyorlardı sanki...