Tavsiyenin oldukça mantıklı olduğunu düşünmüştü. Düşman kuvvetleri düzensizken yapılacak ani bir saldırı Işık Kilisesi ve Gölge Tarikatına vurulacak ağır bir darbe olurdu.
Watts, saygı dolu bir tonla, “Lord Linley, bu öneriyi reddetme sebebim 3 nedene dayanıyor.”
Üç neden?
Linley savaş stratejisi konusunda fazla bilgisi olmadığını itiraf etmeliydi, ve bu yüzden Watts’ı dikkatle dinledi.
“Öncelikle, başarı şansı çok yüksek değil, çünkü Cod İdari Şehrinden nehre olan mesafe onlarca kilometre. Eğer ordularımızı gönderirsek, onlar ulaştığında, düşman kuvvetlerinin sayısı milyona yaklaşmış olacak ve biz gidene kadar tekrar savaş düzeni alabilirler.”
Barker kafasını salladı. “Bir milyon askerin savaş düzenine girmesi ve saldırıya hazır hale geçmesi o kadar kolay halledilebilecek bir olay değil.”
Watts başıyla onayladı. “Bu gerçekten de doğru. Sadece düşmanın savaşa hazırlanmak için fırsatı olacağını söylüyorum. Yalnızca yarım milyon askerimiz var. Kaçını bir baskın saldırı için gönderebiliriz? Ve bu daha yalnızca ilk neden. İkincisine gelince… İnanıyorum ki Işık Kilisesi ve Gölge Tarikatının liderleri böyle basit bir hataya düşmeyecektir.”
“Eğer ben düşman kuvvetlerin komutanı olsaydım…”
Watts gülümsedi. “Öncelikle en elit askerime nehri geçirirdim, ve ardından nehrin diğer tarafında ordu düzeni bozulmuş numarası yaparak düşmanı üzerime çekmeye çalışırdım. Düşman gerçekten de saldırmaya kalktığındaysa, elit askerlerimle düşmanın başını oldukça ağrıtacak bir darbe vururdum.”
“Şunu anlamalıyız ki, bu savaştaki en büyük avantajımız şehir surları!” Watts, ciddi bir tonla devam etti. “Şehir surlarının içinde, ölen her askerimiz için onlardan en az üç tanesini öldürebiliriz. Bu durumda bizi savaşmak için dışarıya, düz alana çekmeye çalışacaklardır.
Linley onaylayarak başını salladı.
Watts devam etti. “Üçüncü sebebe gelince, savaşta taktikler, savaş stratejisinden daha önemsizdir. Bizim hedefimiz düşmanı dışarıda tutmak ve şehri geçmelerine engel olmak. En önemli şey bu. Bunu başardığımız sürece, kazanan biz olacağız.”
“Bu yüzden, düşmanın ‘zaafları’na dikkat etmemize gerek yok. O ‘zaafların’ sahte mi gerçek mi olduğunu kim bilebilir?”
Watts sakince güldü. “Tek yapmamız gereken Cod İdari Şehri’nde savunmada kalıp, şehir surlarından yararlanmak. Beklentilerimiz dışında bir durum yaşanmadığı sürece zafer bizim olacak.”
Gece geçti. Gün yavaşça ağırıyordu.
Kara Kardinal, Weiss Porter karanlık elementi İblis Kaplanı’nı sürerken, Cod İdari Şehrine doğru bakıyordu.
“Guillermo, bu savaşın bizi oldukça uğraştıracağını hissediyorum.” Weiss Porter kaşlarını çatarak konuşmuştu. “Nehri geçen askerlerimizin hızlarını yavaşlattık ve birlikleri ‘düzensiz’ gösterdik. Ancak Cod İdari Şehri sanki bunu fark etmemiş gibi davrandı. Kimseyi saldırıya göndermediler.”
Guillermo başıyla onayladı.
Düşman için bir ‘karşılama partisi’ ayarlamışlardı ancak maalesef planları işe yaramamıştı.
Tüm ordu nehri geçmişti ve tüm geceyi dinlenerek geçirmişlerdi. Şu anda düzenli yürüyüşle Cod İdari Şehrine doğru ilerliyorlardı. Toplam sayıları 1.6 milyon askerdi. Böyle devasa bir rakam tüm alanı sonu gelmeyen bir insan seliyle doldurmuştu.
“Linley’in kumandanının zeki ya da sinsi olmasından korkmuyorum. Korktuğum şey onun bir kaplumbağa gibi şehirde saklanıp kalması.” Weiss Porter tısladı.
Guillermo da aynı şeyi düşünüyordu.
Eğer rakipleri şehir surlarında kalırsa, Cod İdari Şehrini ele geçirmek için büyük ihtimalle ağır kayıplar vermeleri gerekecekti. 1.6 milyon askerleri olsa da, çok fazla kayıp vermek istemiyorlardı.
“Weiss Porter.” Guillermo söze girdi. “O halde ne yapmalıyız?”
Bu savaşın kumandanları doğal olarak Guillermo ve Weiss Porter’dı. Strateji konusunda Guillermo, Weiss Porter’dan gerideydi. Weiss sakince güldü. “Şu an için yapılacak bir şey yok. Önce gidip düşmanın gücünü test edelim.”
Biri ancak düşmanının ve kendinin gücünü bildiğinde zafere ulaşabilirdi.
Tüm Cod İdari Şehri dev bir askeri kaleye dönüştürülmüştü. Siviller uzun süre önce gönderilmişti ve çoğu ev yenilenmiş ya da yıkılmıştı. Her yere tünel ve siperler kazılmıştı. Şehrin doğu ve güney surlarına çok sayıda asker konuşlandırılmıştı. Ancak batı ve kuzey tarafındaki asker sayısı daha azdı.
Her çeşit silah şehir surlarına taşınmıştı.
Linley ve Barker, zırhların içinde güney surlarını teftişe gelmiş birer subay numarası yapıyordu. Duvarın üstü her yere koşuşturan askerlerle doluydu ve kilometrelerce uzunluktaki duvar askerlerle tıkış tıkıştı. Yalnızca şehrin güney duvarındaki askerlerin sayısı bile yüz bini geçiyordu.
“Ne kadar kalabalıklar.” Linley ve Barker uzaklara bakıyordu.
Gelenler çekirge sürüsünü andırıyordu. Işık Kilisesi ve Gölge Tarikatının 1.6 milyonluk ordusu tüm alanı doldurmuş, bir dalga gibi Cod İdari Şehrine akıyordu! Bu söylemesi kolay bir rakam olabilirdi, ancak o kadar asker toplanıp saldırıya geçince…
Bu korkunç bir manzaraydı!
Linley bile kendini baskı altında hissediyordu.
“Bu savaşın sonunda kim bilir kaç kişi ölecek.” Barker iç çekti.
Karşısındaki insan seline bakan Linley bu savaşın son derece vahşi ve acımasız geçeceğini biliyordu. Ancak savaşlar insanlık tarihinin başında beri vardı.
Linley ve adamları Işık Kilisesi ve Gölge Tarikatının güçlerini görebilse de, o askerler aslında hala oldukça uzakta sayılırdı.
Yalnızca, düşman askerleri sayıda çok fazla olduğu için, surların üzerindeki askerler onları çok çok uzaklardan görebiliyordu.
“Watts’ın yanına gidelim. O bizim kumandanımız. Başına bir şey gelmesine izin veremeyiz.” Linley, Barkerla birlikte şehrin güney bölümüne ilerledi. Watts şu an şehrin güney bölgesinde, sıradan küçük bir binadaydı.
Linley ve Barker’ı görür görmez hemen eğilerek selam verdi.
“Watts, Lord Linley ve ben seni korumaya geldik.” Barker güldü.
Watts normalde ne kadar sakin olsa da, şu an inanılmaz heyecanlanmıştı. Linley güldü. “Yeter. Düşmanla ilgilenmeye odaklanın. Bu milyon kişilik orduyla nasıl baş etmeyi planlıyorsun?” Linley, şu an ne yapmaları gerektiği konusunda pek emin değildi.
Watts güldü. “Aceleye gerek yok. Hangi yöntemle gelirlerse gelsinler, gerekli karşı hamleleri yapacağım.”
“Saldırmak için ne yapacaklarını düşünüyorsun?” Barker sordu.
“Nehri geçtikten sonra, saldırmak için acele etmediler. Bunun yerine, askerlerini dinlendirip şafağa kadar beklediler. Bence… yaklaşık bir saate kadar şehre ulaşırlar. Öğlen vakti, saldırılarının ilk dalgası başlayacaktır.” Watts sakince güldü.
“İlk dalga çok güçlü olmayacaktır. Yalnızca gücümüzü test edecekler. Nasıl karşılık vermeyi düşünüyorsun?” Barker sordu.
“Sihir toplarıyla.”
Watts karşılık verdi.
“Sihir toplarını hemen mi kullanacaksın?” Barker kaşlarını çattı. Sihir topları onların gizli silahlarıydı. Onları kritik bir anda kullanmak daha iyi olabilirdi. Watts kendinden emin bir tonla devam etti. “Lord Baş Kumandan, endişelenmeyin. Yalnızca gösterinin tadını çıkartın. Zamanı geldiğinde anlayacaksınız.”
Linley bir kenarda sessizce oturuyordu. Tek yapması gereken savaşın idaresini bu adamlara bırakmaktı. Uzunca bir zaman sonra… Linley birden gözlerini açtı ve Watts’a dönerek, “Hazırlanın. Işık Kilisesi ve Gölge Tarikatı öncü birliklerini saldırıya hazırlanmaları için gönderdi.”
Watts Linley’e şaşırarak baktı.
Linley daha fazla açıklama yapmadı. Ruhsal enerjisini kullanmasa da, Rüzgarın Elemental Yasalarındaki iç görüleri sayesinde, isterse kilometrelerce mesafeden bile yaşananları takip edebilirdi.
“Lordum, düşmanın iki lejyonu kapılarımıza doğru saldırıya geçti.” Bir subay birden içeri dalıp rapor verdi.
Şehrin surları onlarca metre uzunlukta olsa bile, saldırılar genelde şehrin kapılarına odaklanırdı.
Watts, Linley’e bir bakış atıp ardından hemen subaya emirler yağdırmaya başladı. “Orijinal planımıza sadık kalın. Hemen on sihir topunu hazırlayın. Misafirlerimize ‘hoş geldin hediyelerini’ verelim.” Watts kıkırdadı. Subayın gözlerinde de bir heyecan parıltısı vardı. “Emredersiniz ,lordum.”
“Gelin, gidip izleyelim.” Linley ayağa kalktı.
Surun üzerinde, Linley ve Barker aşağı bakıyordu. İki büyük lejyonun saldırıya geçişini izlediler. 1.6 milyonluk düşman ordusunun yanında, 40000 asker bir hiç sayılırdı, ancak saldırıya geçtiklerinde, yine de bir insan seli gibi gözüyorlardı.
“SALDIRIN!”
On binlerce asker kalkanlarını kaldırarak, ellerinde silahları, şehir kapısına doğru saldırıya geçtiler. Öfkeli çığlıkları gök gürültüsünü andırıyordu. Bazı askerler dev merdivenler taşıyarak ileri atılmıştı. İçten içe, surlardan atılacak oklar konusunda endişelilerdi.
Ancak onları şok eden, hiçbir okun fırlatılmamış olmasıydı.
“Ateş!” Öfkeli bir kükreyiş…
On sihir topu ateşlendiğinde, çevrelerinde korkunç miktarda elemental enerji toplandı. Toplardan yüksek sesli birer kükreme yükseldiğinde, bunu patlama sesleri takip etti ve ışık patlamaları düşman lejyonları vurdu.
“Sihir topları!” Dehşet dolu haykırışlar yükseliyordu.
Ateş toplarından biri, bir grup askerin tam ortasına isabet ettiğinde yakındaki askerler anında kömür oldu. Ateş topu yere vurduğunda, anında bir ateş çemberine dönüşüp her yönde büyümeye başladı. Ateş çemberinin temas ettiği her asker diri diri yanarken acıyla uludu.
Ateş stili büyü: Yakıcı Ateş Çemberi!
Tek bir patlama yüzlerce insanın canını almıştı.
Diğer ışık toplarından biri mavi-beyaz karışımı bir renkteydi ve o da bir grubun tam ortasına düştü. Etrafındaki askerler anında buzdan birer heykele dönüştüler ve ardından paramparça oldular. Bu mavi-beyaz ışık topu daha sonra patlayarak milyonlarca küçük parçaya ayrıldı ve parçalar her yöne hızla savruldu. “Zınnn!” Parçalar pek çok askere isabet etmişti. Yaralanan askerle acıyla inliyordu.
Su stili büyü: Öfkeli Buz Oku Yağmuru!
Farklı sihir topları, farklı türde sihir cevherleriyle çalışırdı ve farklı saldırılar üretirdi. Ancak hiç kuşkusuz, bu on sihir topunun birer atışı binlerce ölüme ve çok daha fazla yaralanmaya sebep olmuştu.
Ancak ardından, sihir topları bir kez daha ışıldadı.
“Bam!” “Bam!” “Bam!”
Neredeyse aynı anda, sihir topları bir kez daha vurmuştu. Düşmanlar ya yanıp kül oluyor, ya savrulan parçalarla delik deşik oluyor, ya çekirge sürüleri tarafından kuşatılıyor ya da elektrikle can veriyorlardı… ardı ardına patlayan on sihir topu bu iki lejyonun kıyameti olmuştu.
Weiss Porter ve Guillermo birlikteydi.
“Lordlarım.” Bir subay selam verip raporuna başladı. “Güney kapısına saldıran iki lejyon geri çekildi ve doğu kapısına saldıran lejyon da öyle. Güney kapısında on, doğu kapısında da beş sihir topunun yerleştirildiğini keşfettik. Bu sihir toplarının her biri büyük kalibreli ve 8. Seviyeden büyücülere denk saldırı güçleri var.”
Guillermo soğuk bir ifadeyle somurttu. “Korktuğum şey sihir toplarına sahip olmalarıydı. Demek bu gerçek oldu, hem de büyük kalibreli toplar. Kim bunları sattı ki?”
Weiss Porter sakince güldü. “Şu an konumuz bu değil. Sihir toplarına sahip olabileceklerini tahmin etmiştik. Ancak, doğu kapısında yalnızca beş tane olduğuna göre… yarın, tüm gücümüzle saldırabiliriz.”
“Tüm gücümüz?” Guillermo, Weiss Porter’a baktı.
Weiss Porter başıyla onayladı. “Doğru. Güney kapısına odaklanıyormuş gibi davranıp, güçlerimizin bir küçük bir kısmını doğu kapısına göndereceğiz, ancak bu küçük kısım, elit birliklerimizden oluşacak.” Weiss Porter kendinden emin bir tavırla konuştu.
“Weiss Porter, ne amaçlıyorsun?” Guillermo ona baktı. “Saldırımızı doğu kapısına odaklayarak?”
Askerlerin sayısı birliklerin gücünü belirlemezdi. Eğer askerler elitse, yüz bin kişilik bir ordu, dört yüz bin kişilik bir orduyu bile yenebilirdi.
“Doğru olan yanlış, yanlış olan ise doğru. Yalnızca düşmanımızı kandırıyoruz. Eğer yüz bin elit asker birden saldırırsa, ve doğu kapısı buna hazırlıklı değilse, tek bir darbede içeri girebiliriz.” Weiss Porter kendinden emindi.
Guillermo güldü. “Eğer düşman kumandanı olsaydım, güney kapısında bir milyon asker varken, doğu kapısında yüz bin asker görseydim, büyük ihtimalle dikkatimi güney kapısına yoğunlaştırırdım.”