Rus aktör mucit Gleb Kotelnikov'un ölümsüz inşasında Leonardo da Vinci'nin görüşleri nasıl somutlaştırıldı?
Buluş neredeyse mükemmelliğe getirildiğinde, hemen hemen herkes için uygun olduğunda, bize bu nesnenin, her zaman olmasa da, çok uzun zaman önce var olduğu anlaşılıyor. Ve eğer, telsiz veya araba bakımından öyle değilse, paraşütle ilgili olarak - neredeyse öyleyse. Bugün bu kelimeye ne denirse de, çok özel bir doğum tarihine ve tamamen özel bir ebeveyne sahiptir.
Dünyada ilk kez ipek kubbesi olan paraşüt - yani bugüne kadar olduğu gibi - Rus kendi kendini yetiştiren tasarımcı Gleb Kotelnikov tarafından icat edildi. 9 Kasım 1911, mucit, "otomatik olarak serbest bırakılmış bir paraşütü bulunan havacılar için kurtarma paketi" için bir "güvenlik sertifikası" aldı (patent başvurusunun alındığına dair onay aldı). Ve 6 Haziran 1912, paraşütün ilk testi tasarımını geçti.
Gleb Kotelnikov, kendi icatının bir paraşütü ile.
Rönesanstan Birinci Dünya Savaşı'na
“Paraşüt” Fransız paraşütünün izini sürüyor ve bu kelimenin kendisi iki kökten oluşuyor: Yunan parası, buna karşı ve Fransız paraşütünün düşmesi. Atlamayı büyük bir yükseklikten kurtarmak için böyle bir cihaz fikri oldukça eskidir: Böyle bir cihaz fikrini ilk ifade eden kişi Rönesans'ın dehasıydı - ünlü Leonardo da Vinci. 1495'ten bir yıllığına çıkarılan “Havadaki Bedenlerin Uçması ve Hareketi” konulu tezinde şu geçit var: “Bir kişinin nişastalı bir çadırı varsa, her biri 12 dirsekleri (6,5 m. RP) genişliğinde ve Kendisini herhangi bir tehlikeye maruz bırakmadan, herhangi bir yükseklikten fırlatabildiği kadar yüksek ”. “Nişasta çarşaf çadırı” fikrini asla hayata geçirmeyen Da Vinci'nin, kesinlikle boyutunu hesaplaması çok ilginç. Örneğin, en yaygın eğitim paraşütü D-1-5'in kubbesinin çapı, ünlü paraşütlü D-5 - 6 m!
Leonardo'nun fikirleri takipçileri tarafından takdir edildi ve toplandı. Fransız Louis-Sebastien Lenormand, 1783’te “paraşüt” kelimesini icat ettiğinde, araştırmacıların kumbaralarında, büyük bir yükseklikten kontrollü iniş ihtimaline sahip birkaç atlayış vardı: 1617’te pratikte da Vinci fikrini uygulayan Hırvat Faust Vranciç, ve Fransız Laven ve Dume. Ancak ilk gerçek paraşütle atlama André-Jacques Garnerin tarafından riskli bir macera olarak kabul edilebilir. Bir kubbeden veya bir binanın kornişinden (yani, bugün adı verilen taban üssüne girmedi) değil, bir uçaktan atladı. Ekim 22 1797, Garnerin balon sepetini 2230 feet'te (yaklaşık 680 m) bıraktı ve güvenli bir şekilde indi.
Havacılığın gelişimi paraşüt gerektiriyordu. Sert çerçeve yarı sert (1785 yıl, Jacques Blanchard, sepet ve balon kubbe arasındaki paraşüt) ile değiştirildi, bir kutup deliği ortaya çıktı, bu da iniş sırasında çarpıklıktan kaçınmamıza izin verdi (Joseph Lalande) ... Ve sonra uçakların çağı havadan daha ağırdı - ve onlar için tamamen farklı paraşütler gerekiyordu. Başka kimsenin yapmadığı gibi.
Mutlu olmazdı ...
Bugün çocukluktan "paraşüt" denilen şeyin yaratıcısı, tasarım tutkusu ile ayırt edildi. Ancak sadece: hesaplamalardan ve çizimlerden daha az olmamakla birlikte, rampa ve müziğin ışığı ile büyülendi. Ve 1897 yılında, üç yıllık zorunlu hizmetten sonra efsanevi Kiev Askeri Okulu'ndan mezun olan (özellikle General Anton Denikin'in mezun olduğu) Gleb Kotelnikov'un istifa etmesi şaşırtıcı değildir. 13 yılından sonra kamu hizmetinden ayrıldı ve tamamen Melpomene hizmetine geçti: Petersburg tarafındaki Halk Meclisi grubunun bir aktörü oldu ve Glebov-Kotelnikov takma adı altında sahne aldı.
Sırt çantası paraşütünün gelecekteki babası, tasarımcının yetenek ve trajik olayı olmasa, az bilinen bir aktör olarak kalırdı: All-Russian Balon Festivali'ne katılan Eylül 24 1910, Kotelnikov, o zamanki en iyi pilotlardan birinin ani ölümüne tanıklık etti. Farman IV'ü kelimenin tam anlamıyla havada düştü - ilk hava kazasıydı hikayeler Rusya İmparatorluğu.
Lev Macievich'in Uçuşları. Kaynak: topwar.ru
O andan itibaren Kotelnikova, böyle durumlarda pilotlara kurtuluş için bir şans verme fikrini bırakmadı. Gleb Kotelnikov, anılarında, “Genç bir pilotun ölümü beni o kadar derinden sarstı ki, pilotun hayatını ölümcül tehlikelerden koruyan bir cihaz üretmeye karar verdim” dedi. “Küçük odamı bir atölyeye dönüştürdüm ve bir yıldan fazla bir süredir buluş üzerinde çalıştım.” Görgü tanıklarının ifadesine göre, Kotelnikov fikri takıntılı biri olarak çalıştı. Yeni bir paraşüt türü fikri onu hiçbir yerde bırakmadı: ne evde ne de tiyatroda, ne de sokakta, ne de nadir partilerde.
Asıl sorun, cihazın ağırlığı ve büyüklüğü idi. O zamana kadar, pilotları kurtarmanın bir yolu olarak paraşütler zaten vardı ve kullanılmışlardı, pilotlar uçaktaki koltuğunun arkasına takviye edilmiş bir tür dev şemsiyeydiler. Bir felaket durumunda, pilotun böyle bir paraşüt üzerinde yer alamaması ve onunla uçaktan ayrılması için zamana sahip olması gerekir. Bununla birlikte, Matsievich'in ölümünün kanıtı oldu: Pilot, yaşamının kelimenin tam anlamıyla dayandığı bu birkaç ana sahip olmayabilir.
Kotelnikov daha sonra “Güçlü ve hafif bir paraşüt yaratmanın gerekli olduğunu anladım” dedi. - Katlanmış, oldukça küçük olmalı. Asıl mesele, her zaman şahsen olması. O zaman pilot kanattan ve herhangi bir uçağın panosundan atlayabilecektir. ” Böylece, bir sırt çantası paraşütü fikri doğdu, ki bugün aslında “paraşüt” kelimesini kullandığımızda kast ediyoruz.
Kasktan el çantasına
Kotelnikov anılarında, “Mümkünse hareketlerini engellemeden her zaman uçan bir adam üzerinde olabilmesi için paraşütümü yapmak istedim” dedi. - Dayanıklı ve ince kauçuklaştırılmamış ipekten paraşüt yapmaya karar verdim. Bu malzeme bana çok küçük boyutlu bir çantaya koyma fırsatı verdi. Paraşütü paketten çıkarmak için özel bir yay kullandım. ”
Ancak çok az insan paraşütle atmanın ilk seçeneğinin pilot kaskı olduğunu biliyor! Kotelnikov denemelerine başladı, kelimenin tam anlamıyla bir kuklanı gizliyordu - bütün erken deneylerini bir bebekle - silindirik bir kaskın içine bir paraşütle yapmıştı. İşte ilk deneylerin daha sonra, 1910'te 11 yılı olan mucit Anatoly Kotelnikov'un oğlu tarafından hatırlatıldığı gibi: “Strelna'da bir kır evinde yaşıyorduk. Çok soğuk bir Ekim günüydü. Babam iki katlı bir evin çatısına tırmandı ve oradan bir bebek attı. Paraşüt mükemmel çalıştı. Babam sevinçle sadece bir kelimeden kaçtı: "İşte!" Aradığını buldu! ”
Bununla birlikte, mucit, kubbenin açıldığı anda böyle bir paraşütle zıplarken, kaskın en iyi şekilde ve en kötü şekilde kafa alacağını anladı. Sonunda, bütün yapısını önce ahşaptan, sonra da alüminyumdan yapmayı amaçladığı bir çantaya taşıdı. Aynı zamanda, Kotelnikov, çizgileri iki gruba ayırdı, bir keresinde ve herkes için bu elementi herhangi bir paraşütün tasarımına gömdü. İlk olarak, kubbeyi kontrol etmek daha kolaydı. Ve ikincisi, paraşütü iki noktadan kablo demetine monte etmek mümkün oldu; bu da atlama ve açmayı paraşütçü için daha konforlu ve güvenli hale getirdi. Böylece, hala hiç bir değişiklik olmadan kullanılan, içinde hiçbir bacak bağı bulunmayan bir süspansiyon sistemi ortaya çıktı.
Bildiğimiz gibi, sırt çantası paraşütünün resmi doğum günü Kasım 9’ta, Kotelnikov’un icadı için bir koruma sertifikası aldığında 1911’ti. Fakat nihayetinde icadı Rusya’da patentlenemedi, sonuç olarak hala bir sır olarak kalıyor. Ancak iki ay sonra, Ocak ayında 1912’te, Kotelnikov’un icadı Fransa’da ilan edildi ve o yılın baharında bir Fransız patenti alındı. 6 Haziran 1912'te, Salizi köyü yakınlarındaki Havacılık Okulu'ndaki Gatchina kampında bir paraşüt test edildi: buluş, Rus ordusunun en üst saflarında gösterildi. Altı ay sonra, Ocak ayında, 5, 1913, Kotelnikov’un paraşütü, yabancı bir halka sunuldu: St. Petersburg Konservatuarı öğrencisi Vladimir Ossovsky, Rouen’e, 60 metre yüksekliğe sahip bir köprüden atladı.
Bu zamana kadar, mucit tasarımını çoktan bitirmiş ve bir isim vermeye karar vermiştir. Paraşütünü RC-1 - “Rus, ilk Kotelnikov” olarak adlandırdı. Böylece bir kısaltmada Kotelnikov en önemli bilgileri birleştirdi: mucidin adı, icadıyla yükümlülüğü aldığı ülke ve önceliği. Ve sonsuza kadar Rusya için güvence altına aldı.
"Paraşütler havacılık - genel olarak zararlı bir şey ... "
Yerli icatlarda sıklıkla olduğu gibi, vatanlarında uzun süredir takdir edilemezler. Ne yazık ki, bir sırt çantası paraşütü ile oldu. Onlara tüm Rus pilotlarını sağlama ilk girişimi oldukça aptalca bir reddedilme üzerine düştü. “Havacılıktaki paraşütler genellikle zararlıdır, zira pilotlar kendilerini düşmanlarından tehdit eden en ufak bir tehlike altında, ölüm uçakları sağlayan paraşütlerle kaçacaklardır. Arabalar insanlardan daha pahalıdır. Yurt dışından araba ithal ediyoruz, bu yüzden korunmaları gerekiyor. Ve o insanlar değil, diğerleri olacak! ”- böyle bir karar Kotelnikov'un Rusya Hava Kuvvetleri Komutanı Büyük Dük Alexander Mihayloviç'in dilekçesine verilmişti.
Savaşın başlamasıyla paraşütler hatırlandı. Kotelnikov, Ilya Muromets bombardıman ekipleri için 70 sırt çantası paraşütlerinin serbest bırakılmasından bile etkilendi. Ancak bu uçakların sıkışık koşullarında, çantalar rahatsız edildi ve pilotlar onları reddetti. Paraşütler havacılık şirketlerine teslim edildiğinde de aynı şey oldu: dar gözlemci sepetlerinde el çantasıyla uğraşmaları sakıncalıydı. Ardından paraşütler çantalardan çıkarıldı ve balonlara basit bir şekilde tutturuldu - böylece gözlemci gerektiğinde denize atlayacak ve paraşüt kendi kendine açılacaktı. Yani, her şey bir yüzyıl öncesinin fikirlerine geri döndü!
Gleb Kotelnikov, 1924'te kanvas sırt çantası - PK-2 olan bir sırt çantası paraşütü için patent aldığında ve ardından PK-3 olarak adlandırıldığında her şey değişti. Bu paraşüt ve aynı karşılaştırmalı testler, ancak Fransız sistemi iç tasarımın avantajlarını gösterdi.
1926’te, Kotelnikov tüm icatlarını Sovyet Rusya’ya devretti ve daha fazlasını icat etmekle meşgul değildi. Ancak 1943'in zor yılında da dahil olmak üzere üç baskıya dayanan paraşütle ilgili çalışmaları hakkında bir kitap yazdı. Ve Kotelnikov'un yarattığı sırt çantası paraşütü hala tüm dünyada kullanılıyor, mecazi olarak konuşabiliyor, birden fazla düzine “yeniden basılıyor”. Şans eseri mevcut paraşütçüler tesadüfen Moskova'daki Novodevichy Mezarlığı'ndaki Kotelnikov'un mezarına gelirlerse, ağaçların dallarındaki kubbelerinden bantlar bağlarlarsa ...