D-6 projesi, Bakanlar Kurulu kararına göre, Eylül ayının 5'inin 1958'inde yayınlandı. Bu belge, katı yakıtlı bir rokete sahip denizaltılar için bir füze sistemi oluşturulmasını gerektiriyordu. Sistemin temel özellikleri, gelişimi kısa bir süre önce başlamış olan P-4 roketi ile D-21 kompleksinin parametrelerine karşılık gelmek zorundaydı. Aynı zamanda, P-13 ürün seviyesinde boyutlara sahip bir roket geliştirmek gerekliydi. Savunma Donanımı Devlet Komitesi'nden Leningrad TsKB-7 (şimdi KB Arsenal) projenin ana yürütücüsü olarak atandı. PA baş tasarımcı olarak atandı. Tyurin.
Yeni projenin karmaşıklığı nedeniyle, çalışmaya başka birkaç kuruluş daha katıldı. Bu nedenle, yönetim sistemleri SRI-592 (şimdiki NPO Avtomatiki) ve SRI-49 (endişe “Granit-Electron”) çalışanları tarafından geliştirildi. “Naylon” projesi çerçevesinde katı yakıt oluşturulması Devlet Uygulamalı Kimya Enstitüsü (GIPH) ve Bilimsel Araştırma Enstitüsü-125'e (FTSDT Soyuz) emanet edildi. Yeni füzeler taşıyan denizaltılar, TsKB-16 ve TsKB-18'te (sırasıyla SPMBM Malakhit ve TsBB Rubin) geliştirileceklerdi. Ayrıca, potansiyel kompleksin çeşitli bileşenlerine dahil olan diğer bazı kuruluşlar projeye dahil edildi.
Yeterince hızlı bir şekilde, birkaç bilimsel ve tasarım organizasyonunun uzmanları, gelecek vaat eden kompleksin ve roketin görünümü ile ilgili iki öneride bulundu. Bu ön projeler arasındaki temel farklar, kullanılan enerji santralleri ve bunların yakıtları ile ilgilidir. İlk taslak balistik tozların kullanılmasını önerdi. Roket, 3K9 “Luna” kompleksi 2K6 üzerinde kullanılana benzer şekilde, benzer büyük çaplı kılıçlarla donatılmalıydı. Hazır gelişmelerin kullanılması, yeni bir füze oluşturma sürecini önemli ölçüde hızlandırmamızı ve yakın gelecekte benimsememizi sağladı.
Roketin ikinci versiyonunun kompozit yakıt denetleyicileri kullanması gerekiyordu. Projenin bu sürümü çok daha zordu, çünkü daha verimli katı yakıt üretmek için ek çalışma gerektiriyordu ve ek zaman kaybına yol açabiliyordu. Bununla birlikte, bu durumda, balistik barut kullanmaya kıyasla roketin özelliklerini önemli ölçüde geliştirmek mümkün olmuştur. Bu nedenle, roketin her iki versiyonunun da projenin ilerleyişini ve bitmiş ürünlerin özelliklerini etkileyebilecek avantaj ve dezavantajları vardır.
1960'in ortasında iki ön taslak askeri ve sanayi liderlerini inceledi. D-6 projesinin gelişiminin en karlı ve uygun yolu seçildi. Balistik yakıtın kompozit lehine kaldırılmasına karar verilmiştir. Ek çalışmaya ihtiyaç olmasına rağmen, kompozit yakıt daha yüksek performans elde etmesine izin verdi. Karar, 18 Haziran Bakanlar Kurulu kararı ile onaylandı. Yakıt seçimi, daha sonra test ve kabul görebilecek bir tam teşekküllü projenin geliştirilmesine başlamayı mümkün kılmıştır.
Balistik yakıt motorlu füzenin ilk versiyonu, tasarım açısından özellikle ilgi çekiciydi. Geliştirme ve gelecekteki üretimi en üst düzeye çıkarmak için, bir dizi motor bloğundan iki roket aşaması monte edilmesi önerildi. Bu tür bir birimin katı yakıt yüklü çelik bir silindir, kuyruk bölümündeki bir ağızlık ve bir dizi ek ekipman olması gerekiyordu. Püskürtme uçlarındaki saptırıcılar kullanılarak sürüş önerildi. Bu tür dört ünite bir adımda monte edildi. Rokete, her biri dört ayrı motorla benzer mimarinin iki aşaması tanıtılması önerildi.
D-6 füzesinin ilk versiyonunun motorları, üretimi zaten endüstri tarafından hakim olan “Naylon-B” tipindeki mevcut balistik yakıtı kullanmaktı. Bu yakıt, nitrogliserin içinde kolloidal bir nitroselüloz çözeltisi idi. Bu karışım, hizmete dahil olanlar da dahil olmak üzere, birkaç ev içi füze sisteminin motorlarında kullanılmıştır.
Balistik yakıt motorlu füzenin ilk versiyonu. Şekil Makeyev.msk.ru
Balistik yakıt roketini terk ettikten sonra, projenin ikinci versiyonunda çalışmalara devam edildi. Bu durumda, iki proje arasında önemli farklılıklara yol açan başka teknik çözümler önerildi. Roketin daha da geliştirilmesi için kabul edilen ikinci versiyonu, hem görünüm hem de iç yapı bakımından birinciden farklıydı. Özellikle, ayrı motorların adımlarını ayrı motorların montajı şeklinde kullanmak planlanmamıştır.
Gelecekte, iki aşamalı katı yakıtlı roket, D-6 kompleksi ile denizaltılarla hizmete girebilir. Ürünün basamakları dış yüzeyde kayış-çıkıntıları olan silindirik bir şekil aldı. Basamak gövdelerinin kuyruk uçlarında birkaç motor nozülü vardı. Kendi aralarında, iki aşama özel bir silindirik adaptör kullanılarak bağlanmış olmalıdır.
İkinci aşamada, bir savaş başlığının montajı için ekleri olan bir konik savaş başlığı alındı. Savaş kafasının kolordu, sırasıyla, yuvarlak bir kaporta ve silindirik bir tabana sahip bir koni şekline sahip olmak zorundaydı. Roket başlığı kaplaması, bir dizi başlangıç motorunun montajı için de sağlanmıştır. Başlatıcıdaki yükü azaltmak için, motorların çalışması için standart bir algoritma uygulanmasına karar verildi ve bu da ayrı bir çalıştırma santralinin kullanılmasını gerektirdi.
Umut veren roketin her iki aşaması da katı yakıtlı motorlarla donatıldı. Silindirik gövdenin içine, özellikle yeni roket için yaratılan "Nylon-S" yakıtı yerleştirildi. Yeniliğinden dolayı, bu tür yakıtlar test ve muhtemelen de iyileştirme gerektiriyordu. Gerekli tüm çalışmaların başarılı bir şekilde tamamlanması durumunda, olası roket performans gereksinimlerini karşılayabilecek gerekli gücün motorunu alabilir.
Ürünün kafasına 6-8 küçük boyutlu marş motorlarının katı yakıtla monte edilmesi planlandı. İlk aşamadaki ana motoru çalıştırmadan önce roketi fırlatıcıdan çıkarmak, yüzeye çıkmak ve sudan çıkmak için kullanılması önerildi. Göreceli olarak düşük güce sahip küçük boyutlu çalıştırma motorlarının, reaktif gazların başlatıcı birimler üzerindeki olumsuz etkisini azaltacağı ve ayrıca birinci kademe motorun yükünde bir miktar artışla birlikte bir miktar tasarruf sağlayacağı varsayılmıştır.
Roketin ikinci versiyonu motorda karışık yakıt kullanıyor. Şekil Makeyev.msk.ru
Roketi kontrol etmek için jiroskoplara dayalı özerk bir atalet sistemi kullanılması önerildi. Kontrol sistemi roketin uzayda pozisyonunu izlemek ve önceden belirlenmiş bir yolda tutmak zorunda kaldı. Ayrı ayrı nozulları değiştirmek için manevra yapmayı planladığı yardımı ile flep deflektörleri kontrol sistemlerine dahil edildi. Ayrıca, kontrol sistemi, harcanan ilk etabın boşaltılmasından sorumluydu, ancak ikinci etap ile muharebe biriminin, görünüşe göre ayrılması öngörülmedi. Hesaplamalara göre, otomotiv maksimum menzile ateş ederken, QUO'yu 3-4 km'den daha fazla olmayan bir hedefe yönlendirmeli.
Roketin başlığında panayır, özel bir savaş başlığı olmak zorundaydı. Karmaşık D-6'te kullanılmak üzere, çeşitli verilere göre "Ürün 43" veya "Ürün 49" teklif edildi. Böyle bir savaş başlığının nükleer yükünün gücü, 300 CT veya 1 MT idi.
Karışık yakıt motorlu roketin toplam uzunluğu 15 m'den fazla olmamalıdır, maksimum çap 1,85 m'dir, muharebe biriminin geniş kısmının çapı 1,3 m'dir. yüksek hızda ve önceden belirlenmiş bir yörüngeye getirildiğinde, atış menzilinin 22,5 km'ye getirilmesi planlandı.
Yeni tip füzelerin nakliyesi ve fırlatılması için, D-6 kompleksinde mayın fırlatıcıların dahil edilmesi önerildi. İlk başta, zaten var olana benzer bir örnek geliştirildi. İçine roketin yükleneceği açılabilir bir üst kapağa sahip katı bir metal silindirdi. İçinde roketin doğru pozisyonda tutulması için kılavuzlar ve taşıyıcının yerleşik sistemleriyle bağlantısı için bir dizi bağlayıcı vardı. Madeni suyla doldurmak için ön fırlatma yapılmamıştır.
Denizaltı projesinin görünümü 667 ve karmaşık D-6. Yanlarda görünür kapaklar rampalar. Figür Apalkov Yu.V. "Sovyet Donanması denizaltıları 1945-1991." Cilt II
D-6 kompleksi su altından fırlayabilen ilk yerli roket sistemi olabilir. Bu amaçla rokete ayrı çalıştırma motorları yerleştirildi. Başlatma hattına ulaştıktan ve şaft kapağını açtıktan sonra, taşıyıcı mürettebatı bir fırlatma komutu vermiş olmalı. Komutta, roketin başındaki başlangıç motorlarından gelen akünün yanması gerekiyordu. Roketi, roketi maden dışına çekip yüzeye çıkarmaya yetti. Sadece fırlatıcıdan çıktıktan sonra veya sudan çıktıktan sonra, ilk aşamadaki ana motor çalıştırılmalıdır. Bu başlatma yöntemi, ana motorun çalışması nedeniyle, madenin içindeki basınçta kabul edilemez bir artışı dışlamasına izin verdi. Başlangıç motorlarından çıkan gazlar, başlatıcının tasarımına zarar veremedi.
Gelecek vaat eden füzelerin ilk taşıyıcıları, 613 ve 629 projelerinin dizel-elektrik denizaltılarıydı ve buna göre revize edildi. 1959'e geri döndüğümde, TsKB-16 deneysel bir denizaltı 613Д6 projesi üzerinde çalışmaya başladı. Gövdenin orta kısmındaki serbest kalan bölmede, D-6 kompleksinin dikey şaft fırlatıcısının monte edilmesi önerildi. Ek olarak, teknenin yeni silahların bakımı ve yönetimi için bir donanım seti alması gerekiyordu.
629 denizaltılarının daha da geliştirilmesi olan bir taslak proje olan 6Д629 de geliştirilmiştir. Yeni projenin temel farkı, P-6 füzelerinin bulunduğu D-2 kompleksinin mevcut sistemleri yerine D-13 kompleksinin üç yeni lansman milinin kurulmasıydı. Teoride, denizaltıların böylesi bir şekilde arıtılması, kayda değer bir modernizasyon olmadan azami atış menzilini neredeyse iki katına çıkardı.
Roketi Naylon-B kullanarak motorla terk etme kararı verildikten sonra, TsKB-18, yeni füze kompleksinin gelecek vaat eden nükleer denizaltıları için 667 projesinde kullanılması olasılığını ortaya koydu. Böyle bir denizaltının sağlam gövdesinin tasarımının getirdiği genel sınırlamalar göz önüne alındığında, olağandışı bir başlatıcının kullanılması, bu projenin aşamalarından birinde değerlendirildi.
Projenin bu versiyonunda roket mayınları çiftler halinde toplanacak ve kuvvetli gövdenin dışına yerleştirileceklerdi. Aynı zamanda, iki füze bulunan birimlerin, gövdeye paralel yatay bir konumda taşınması gerekiyordu. Çekime hazırlanırken dikey olarak tırmanmak zorunda kaldılar, ardından başlayabildiler. Kuruluma başladıktan sonra yatay taşıma konumuna geri dönülmelidir. Boyutlar denizaltı "667", iki gövdeli iki çift rampalı gövdenin yanlarına monte edilebilir. Bunlardan biri, ikincisinin arkasındaki ovalama çitinin önüne yerleştirilmekti. Döner fırlatıcılara sahip genel mühimmat botları, 8 füzelerinden oluşuyordu.
Nükleer denizaltılar için Rotary rampaları Ave 667. Üstten - sistemin yandan, alttan - teknenin pruva tarafının görüntüsü: montaj sağda, taşıma pozisyonunda, solda savaş pozisyonunda Figür Apalkov Yu.V. "Sovyet Donanması denizaltıları 1945-1991." Cilt II
Kasım ayında, TsKB-1960 ekibi olan 16, deney teknesi "613Д6" projesiyle ilgili çalışmaları tamamladı ve gerekli belgeleri 613 projesinin seri denizaltılarından birinin yeniden inşası için tesislerden birine devretti. O sırada TsKB-18 tasarımcıları, 6 projesinin nükleer denizaltılarına D-667 kompleksinin kurulması sorusunu çözmeye devam etti.
Tasarım çalışmasının tamamlanmasının ardından yeni silahların test edilmesine başlanması planlandı. Altmışlı yılların başında atma testleri yapıldı ve ardından yeni füzelerin tam olarak başlatıldığı testler yapıldı. İlk kontrollerin Karadeniz Filosu test bölgelerinde yapılması önerildi. Ek olarak, diğer filoların sahaları denetimlerde yer alabilir.
D-6 denizaltı füzesi kompleksinin gelişimi, 1961 yazının başlangıcına kadar devam etti. 4 Haziran, SSCB Bakanlar Kurulu kararını verdi. Bir sonraki tartışmanın sonucu, D-6 sisteminin beklentileri hakkında hayal kırıklığı yaratan sonuçlardı. Silahlı kuvvetlerin emri ve savunma sanayinin liderliği, katı yakıtlı roketle taviz vermeyen yeni kompleksi ele aldı. Bunun üzerinde daha fazla çalışmanın pratik olmadığı kabul edildi.
Füzelerin, fırlatma sistemlerinin ve denizaltı gemilerinin tasarımı henüz tamamlanmamıştır. Çeşitli kaynaklara göre, projenin daha da gelişmesini reddetme nedeni, gelecek vaat eden kompleksin bazı bileşenlerini oluşturma zorluğuydu. Ek olarak, altmışlı yılların başında, denizaltılar için sıvı füze alanında teknik ve teknolojik bir atılım vardı. Bir dizi yeni fikir ve çözümün geliştirilmesi ve uygulanması, yeni füzelerin özelliklerini önemli ölçüde geliştirdi, böylece katı yakıt ürünlerinin potansiyelini ve onlara olan ihtiyacı azalttı.
Geçit töreninde roket düzenleri. Fotoğraf Militaryrussia.ru
Ancak, katı yakıtlı balistik füze denizaltılarının gelişimi durmadı. 4'in Çözümü Haziran 1961, bu sınıfın yeni bir sisteminin geliştirilmesini istedi. V.P yönetimindeki SKB-385 çalışanları (şimdi Devlet Roket Merkezi). Makeeva'nın katı yakıtlı roket RT-7М kullanarak yeni bir D-15 kompleksi yaratması gerekiyordu.
İlginç bir şekilde, işin sona ermesinden sonra D-6 projesi unutulmadı. Bazı kaynaklarda, bu projenin materyallerine dayanarak, daha sonra birçok gösteri modelinin toplandığı bildirilmektedir. 7 Kasım Kızıl Meydan'daki askeri geçit töreni sırasında yılın 1962'i, AT-T traktörlerini çekici araçlarla çekmeye itmiştir. Sonuncusunda, D-6 kompleksi için silah seçeneklerinden biri olarak kabul edilen füzelerin düzenleri yerleştirildi. Gelecekte, bu tür ürünler diğer geçit törenlerinde birkaç kez gösterildi.
D-6 füzelerinin "tören" maketlerinin savaş prototiplerinden önemli farklılıkları vardı. Örneğin, silindirik bir gövde yerine ikinci aşama, iki konik parçadan ve nispeten dar bir silindirik bölümden bir yapı aldı. Kafa kapağının arkasındaki silindirik kısım da uzatılmıştır. Birinci kademenin altındaki bir nozül bloğu yerine, motor birimlerini simüle eden altı veya yedi borudan oluşan bir set monte edildi. Baş kısmındaki marş motorları eksikti.
D-6 projesindeki gelişmeler daha sonra roket kuvvetlerine yönelik ilk Rus kıtalararası balistik füzesi RT-1'i oluşturmak için kullanıldı. 1962'te bu ürün teste tabi tutuldu, ancak yetersiz sonuçlar verdi. Özellikle, atış menzili, 2500 km'yi geçmedi ve çeşitli sistemlerin güvenilirliği, arzulanan şekilde bırakıldı.
Denizaltılara monte edilmek üzere tasarlanan D-6 füze sisteminin projesi beklenen sonuçları vermedi. Bununla birlikte, donanmanın denizaltı kuvvetleri için yeni silahların yaratılması için gerekli en önemli deneyimi edinmeyi mümkün kıldı. D-6 projesinin başarılarını ve başarısızlıklarını ve o zamanın diğer gelişmelerini dikkate alarak, gelecekte hizmete sunulan ve uzun süredir kullanılan birçok başka sistemler oluşturmayı başardık.
Göre:
http://rbase.new-factoria.ru/
http://makeyev.msk.ru/
http://militaryrussia.ru/blog/topic-706.html
Shirokorad A.B. Yerli filonun silahları. 1945-2000. - Minsk: “Hasat”, 2001
Apalkov Yu.V. Sovyet Donanması Denizaltıları 1945-1991 Cilt II: - M: Morkniga, 2011