Birinci Dünya Savaşı çıktığında, birçok ülke ağır topçuları hafife almıştı, bu tüm İtilaf ülkeleri için geçerliydi. Buna karşılık, Alman ordusu başlangıçta düşmanın savunmasını ezmesi, piyade ve süvarilerin önünü açması gereken ağır topçu sistemlerine güvendi.
Fransa'daki çatışmanın başlamasından önce, ağır topçuların geliştirilmesinin aşağılayıcı değilse de oldukça anlamsız olduğu söylenebilir. Fransız komutanlığının hesaplamaları hızlı saldırı operasyonları, saldırılar, süngü grevi ve hızlı zafere dayanıyordu. Fransız ordusu pratikte uzatmalı bir savaş ve savunma operasyonları için hazırlık yapmadı.
Seçilen savaş stratejisine dayanarak, Fransız generaller hafif ve hızlı ateş eden silahlara, özellikle de sevgiyle Mademoiselle soixante quinze (mademoiselle yetmiş beş) olarak adlandırılan 75 mm topa güvendiler. Ancak, savaşın patlak vermesi ve karakteri hızla her şeyi yerine koydu. 1914'ün sonunda, Batı Cephesi'ndeki savaşlar, siper savaşı karakterini kazandı. Düşman orduları toprağa kazıldı ve gittikçe daha fazla tahkimat inşa etti.
Bu koşullar altında, Fransızlar ağır topçu silahlarını ateşli bir şekilde oluşturmaya başladılar ve ana bahsi, süper güçlü silahlar yerleştirmek için demiryolu seçeneği üzerine yaptılar. Oldukça hızlı bir şekilde, Fransa'da, zirvesi 520-mm demiryolu obüsü Obusier de 520 modele 1916 olan bir dizi demiryolu topçu sistemi oluşturuldu.
Süper güçlü 520 mm'lik bir topa doğru
Savaşta hızlı bir zaferin işe yaramadığından sonra, Fransız ordusu oldukça hızlı bir şekilde, her biri bir öncekinden üstün olan daha gelişmiş ve güçlü topçu sistemleri sipariş etmeye geçti. Müttefikleri İngilizlerin aksine, Fransızlar başlangıçta ağır toplar konuşlandırmak için demiryolu seçeneğine güvendiler.
Bu seçeneğin avantajları vardı. Demiryolu, karayolu ağının durumuna, çamurlu yollara ve diğer hava koşullarına bakılmaksızın silahların ateşlemeye hazırlanmasını ve hazırlanmasını mümkün kıldı. Doğru, bir demiryolu hattına ihtiyaç vardı, ancak Avrupa'da oldukça kompakt olan özel bir sorun yoktu. Demiryolunun yokluğunda, düşmanlıkların konumsal doğası buna hiçbir şekilde müdahale etmediğinden, yeni bir yol döşenebilirdi.
Zaten 1915'te, Fransız şirketi "Schneider" (bu enerji mühendisliği şirketi bugün hala var, Rusya'da beş fabrikası var), deniz silahlarına dayanan bir dizi demiryolu topçu teçhizatı geliştirdi ve sundu. Schneider şirketine ek olarak, Batignolles ve St. Chamond ". 164 ila 370 mm arasında kalibreye sahip geniş bir topçu sistemi hattıydı.
Bu arka plana karşı, St. Mühendisleri dünyanın en güçlü Fransız topçu sistemlerinden birini yaratan Chamond hikayeler... Bu şirketin topçu sistemleri, Schneider şirketi ile birlikte, kitleselliklerinden değil, özel güçlerinden dolayı en büyük şöhreti kazandı. Halkla ilişkiler burada açıkça sağduyu aştı ve bu da İkinci Dünya Savaşı ile zaten kanıtlanacak.
Aynı zamanda, 400 mm St. Chamond M1915 / 1916, aşağı yukarı haklı görünüyordu ve oldukça yüksek bir verime sahipti. Bu model, büyük bir kalibre ile iyi teknik özellikleri bir araya getiriyor. Savaş kullanımının etkinliği de düzeydeydi. Ekim 1916'nın sonundaki ilk muharebe kullanımı, Almanların Verdun yakınlarındaki Alman işgali altındaki Douaumont Kalesi'ndeki yalnızca iki vuruşun, Almanların yakınlardaki cephenin tamamını terk edip geri çekilmeleri için yeterli olduğunu gösterdi.
400 mm'lik top, diğer birçok Fransız ağır topçu sistemi gibi, savaş gemilerini silahlandırmak için tasarlanmış deniz toplarından ortaya çıktı. Silahın namlusu, 340 mm'ye oyulmuş eski 1887 mm M 400 deniz topunun kısaltılmış bir versiyonuydu. Aynı zamanda, bir havan olan Alman "Büyük Bertha" nın aksine, burada 26,6 kalibre uzunluğunda bir topçu silahı hakkındaydı (yivli kısmın uzunluğu 22,1 kalibredir).
Silah, 650 bin metreye kadar mesafeye 16 kg'lık mermiler göndererek o yıllar için mükemmel özellikleriyle dikkat çekti. Aynı zamanda 530 m / s hız geliştiren mühimmat içerisindeki patlayıcı madde içeriği 180 kg'a ulaştı. Konveyör kurulumunun kendisi "beşikli taşıma" şemasına göre yapılmıştır. Tüm kurulumun kütlesi 137 tona ulaştı ve konumun hazırlanması iki güne kadar sürdü.
Schneider 520 mm demiryolu obüsü
Zaten oluşturulmuş topçu sistemlerinin kullanımının etkileyici sonuçlarına rağmen, Fransız ordusu daha da güçlü silahlar almak istedi. İki yeni süper ağır 520 mm demiryolu obüsü siparişi 24 Ocak 1916'da Schneider'e verildi. Özel güçte topçu teçhizatları oluşturmak bir yıldan fazla sürdü. Bunlardan ilki 11 Kasım 1917'de, ikincisi 7 Mart 1918'de toplandı.
Topçu teçhizatlarının yaratılmasının zamanlaması, karşılaştırılabilir kalibreli silahların ne orduda ne de orduda olmadığı gerçeğinden ciddi şekilde etkilendi. donanma o zamanlar basitçe değildi. Bu nedenle 520 mm'lik topun sıfırdan geliştirilmesi gerekiyordu.
Sadece iki nüsha halinde yeni bir topçu özel gücü monte edildi. Gazetecilerin huzurunda yeni silah testleri yapıldı. İlk çekim 1918 Şubat-Mart aylarında gerçekleşti. Basının varlığı ve yeniliğe olan ilgisi anlaşılırdı. Fransızlar kesinlikle propaganda etkisini kullanmak istediler. Aynı zamanda askerlerine ilham verilmesi ve düşman askerlerinin morallerinin bozulması planlandı.
Birinci Dünya Savaşı sırasında Rusya ve Fransa'nın müttefiki olan Büyük Britanya'nın da ağır topların gözden kaybolduğunu belirtmekte fayda var. Gelişmiş endüstriye ve çeşitli büyük kalibreli topçu sistemlerine sahip güçlü bir filonun varlığına rağmen, Vickers 305-mm kuşatma obüsü, Birinci Dünya Savaşı sırasında İngiliz ordusunun en güçlü kurulumu olarak kaldı. O da Rusya'ya tedarik edildi. 1917'de TAON grubunda (özel ağır silahlar) en az 8 obüs vardı.
520-mm demiryolu obüs Obusier de 520 modele 1916
305 mm'lik bir obüsün arka planına karşı, Fransız 520 mm'lik demiryolu topçu yuvası gerçek bir canavara benziyordu. Schneider şirketinin yeni topçu sistemi, Obusier de 520 modele 1916 adı altında kabul edildi.
Aynı zamanda, tesislerin kaderi talihsizdi. Birincisi, Birinci Dünya Savaşı'nın sonuna hazırdılar. İkinci olarak, testler sırasında bir kurulum kaybedildi. 27 Temmuz 1918'de Quiberon Yarımadası'nda, test ateşi sırasında, ilk inşa edilen 520 mm obüsün namlusunda bir mermi patladı, kurulum tamamen yok edildi.
Özel güçteki ikinci 520 mm demiryolu obüsü, Fransa'da inşa edilen bu kalibrenin tek topçu sistemi olarak kaldı. Ayrıca Birinci Dünya Savaşı'na katılacak vakti yoktu ve 1919'dan itibaren deneme ateşlemesinin tamamlanmasının ardından, önce Le Creusot'ta, sonra da Neuvy Payou'da özel olarak inşa edilmiş bir ağır demiryolu top cephaneliğinde depolandı. Mühimmat, yedek variller ve üretim trafo merkezleri de burada depolandı.
520 mm Obusier de 520 modele 1916 obüsün teknik özellikleri
520 kalibre (15 metre) uzunluğunda 11,9 mm'lik bir obüsün namlusunun ağırlığı 44 tondu. Demiryolu platformuyla birlikte tüm tesisatın ağırlığı 263 tonu aştı. Platformun etkileyici boyutunun merkezinde iki çift dört tekerlekli boji vardı. Aletli demiryolu platformunun toplam uzunluğu 30 metreyi aştı.
Özel güç obüsünün dikey yönlendirme açısı +20 ile +60 derece arasında değişiyordu, kurulum yatay düzlemde yönlendirilmedi. Yatay kılavuzluk için, tüm 520 mm kurulumun eğimli demiryolu hatları boyunca hareket ettirilmesi gerekiyordu.
520 mm'lik bir merminin önünde Fransız askerleri
Silah namlusunu yüklemek için yatay konuma indirmek gerekiyordu. Mermilerin kaldırılması ve beslenmesi, topçu sisteminin güç beslemesi için bir elektrikli sürücüye sahipti, ayrı bir arabada (103 kW'a kadar güç) özel bir elektrik jeneratörü sağlandı. Obüsü ateşlemek için 1370 veya 1420 kg ağırlığındaki yüksek patlayıcı mühimmat ve 1654 kg'lık canavarca bir kütlenin beton delici mermileri kullanıldığından, başka türlü olamazdı. Silah ayrı olarak yüklendi.
1370-kg hafif tip mermiler, eğer böyle adlandırılabilirlerse, 500 m / s'ye kadar bir başlangıç hızı geliştirdiler. Atış menzilleri 17 km'ye kadar çıktı. Ağır beton delici 1654 kg mühimmat, 430 m / s'den fazla olmayan bir hız geliştirdi ve atış menzilleri 14,6 km ile sınırlıydı. Kurulumun yangın hızı 1 dakikada 5 atışı geçmedi.
Süper güçlü obüs için topçu pozisyonları hazırlamak uzun zaman aldı. İlave traversler döşeyerek demiryolu hattını güçlendirmek gerekiyordu. Kanvasın üzerine çelik kirişler de döşendi, bunun üzerine demiryolu tesisatının 7 desteğinin vidalı krikolar yardımıyla indirildiği. Bu desteklerden beşi, demiryolu platformunun orta kısmının altında doğrudan tabancanın altına yerleştirildi ve bir destek, şasinin dengeleyicilerinin altına yerleştirildi.
520 mm Schneider demiryolu obüsünün kaderi
Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda geliştirilen enstalasyon, 1920'ler boyunca medyada parladı, ancak kaderi kaçınılmazdı. Ne Birinci Dünya Savaşı'nda ne de 1940'ın ilkbahar ve yaz aylarında Fransa'daki Almanların saldırısı sırasında düşmana asla ateş açmadı. Savaş kabiliyetini koruyan ve devre dışı bırakılmayan enstalasyon, Alman ordusuna kupa olarak gitti.
Fransa'dan Leningrad'a gitti. Almanlar, Ekim 52'in sonundan itibaren 871 cm Haubitze (E) 1941 (f) olarak adlandırılan bir ağır hizmet obüsü kullandılar. Almanlar cepheye gelen silahı Leningrad civarındaki hedeflere ateş etmek için kullandı.
Doğru, Leningrad yakınlarında kalma süresi kısa sürdü. Zaten 3 Ocak 1942'de, namludaki bir mermi patlaması sonucu kurulum imha edildi. Aynı hikaye, ilk yerleşik örnekte olduğu gibi oldu. Aynı zamanda, obüs restorasyona tabi değildi ve 1944'te bu demiryolu topçu kurulumunun kalıntıları Sovyet birlikleri tarafından kupa olarak ele geçirildi.