Ve Sevincim Doğduğu Zaman
Halil Cibran
Ve Sevincim doğduğu zaman onu kollanma aldım ve çatıya çıkıp bağırdım,
"Gelin, komşular, gelin de görün, çünkü bugün içime Sevinç doğdu. Gelin de
güneşin altında gülen bu mutluluk dolu şeyi görün."
Fakat komşularımdan hiçbiri Sevincimi görmeye gelmedi,
şaşkınlığım büyüktü.
Ve yedi ay boyunca her gün çatıdan Sevincimi ilan ettim
ve bana dikkat eden hiç kimse olmadı. Ve Sevincim ve ben yalnız, terk
edilmiş ve ziyaretçisiz kaldık.
Bunun için Sevincim solgun ve güçsüz büyüdü, çünkü
benimki dışında hiçbir yürek onu sevgiyle tutmadı ve hiçbir dudak onu
öpmedi.
Sonra Sevincim yalnızlıktan öldü.
Ve şimdi ölü Sevincimi sadece ölü Kederimin anısında
anıyorum. Anı rüzgarda bir an mırıldanan ve sesi bir daha duyulmayan bir güz
yaprağıdır ancak.