Sıcak bir ağustos akşamı, 1992, servise gittim, ofisimde, acil bir "kağıt" hazırladım. Ordudaki girişimin cezalandırılabilir olması benim değil, ancak kesinlikle gerekli olmadıkça, akşamları kalabilmek için “üretken”.
Böylece oldu. Bir kontrol memuru ofise baktı: “Ah! Sergey, seni arıyorum! Acilen Albay Ispakov'a gelin! ”Rusya Savunma Bakanlığı Özel Kontrol Hizmetimizde genel başkan yardımcısı olarak neden gerekli olabileceğime şaşırdım (bugün açıkça Merkez Karargahımızın bu yapısal birimini arayabilirsiniz, çünkü o zamandan beri, belki de Afrikalılar ziyaret etmedi). delegasyondaki “yeni basılmış müttefikler” objeleri) onun ofisine ilerledim.
Nedense, Nikolay İvanoviç memnundu, sıcak bir şekilde karşıladı ve beni oturmaya davet etti.
- Sergey, Abhazya'da Gürcüler ve Abhazlar arasında bir savaş başladığını biliyor musun? diye sordu. Bunu biliyordum elbette.
Şimdi, yıllar sonra, SSCB topraklarına bir düzineden fazla savaş geldiğinde, bunlardan bahsetmek özel bir duyguya neden olmaz. Sonra - düşünülemez bir şeydi: WAR !!! Eski Sovyet halkı, birleşmiş bir ülkenin son vatandaşları, birbirlerini öldürüyor!
Doğru, "bağımsız" ve en demokratik televizyonumuz bu konuda çok az ve bir şekilde belirsizce konuştu. Orada kimin olduğunu ve kimin suçlandığını anlamak imkansızdı.
Genelkurmay Başkanı Vekili, “Hemen ön tarafta, Esher'deki 24 laboratuvarımızdı” dedi.
(Bu laboratuvar hakkında, o zaman, medyada epeyce yazıldı ve televizyonda kabukları olan hırpalanmış yapılarını bile gösterdi. Gazeteciler MO'nun “sismik laboratuarları” olarak adlandırdı. Bu adı bu hikayede tutacağız.)
Bunu ben de biliyordum. Düzenli olarak bu birimin komutan yardımcısı Igor Naturschikov ile telefonda konuştuk. ZAS cihazında bile, sporadik makineli tüfek patlamaları ve orada kabuk patlamaları meydana geldi.
- Paşa Grachev laboratuar, teçhizatı boşaltmaya karar verdi, оружияmemur ve topluluk aileleri, mülkleri ve birliğimizin bütün personeli. Parçanın tahliyesi için bir görev gücü yaratıyoruz. Seni kompozisyonuna dahil etmek istiyorum. Oraya uçmak mı?
- Mecbur kalırsam, elbette uçacağım! - Cevap verdim. Düşüncelerim reddedilme nedenleri aramak zorunda değildi.
(Geri döndükten sonra, memurlarımızdan bazılarının kategorik olarak reddettiğini öğrendim, sonra Ispakov’un ofisinde “savaşa yönelik bir misyon”. “Omuz kayışlarını çıkaracağım ama gitmeyeceğim!” Dediler.
O anda, elbette, bunu bilmiyordum ve Ispakov'un beklenmedik bir şekilde neşeli tepkisi ile şaşırdım: “Aferin !!! Yarın Chkalovsky'den 8.00'te yola çıktıktan sonra tahtaya sipariş verildi. ” Daha fazla konuşma sırasında uçağı yakalamak için Lyubertsy'ye (ailemle birlikte bir oda kiraladığım yer) 5.00'e bir araba göndereceğim ortaya çıktı. (Bu nezaket bu bölümde hizmet yıllarında ilk ve son kez oldu).
Operasyon ekibi küçük bir 3 subayıydı. Abhazya'daki Gudauta kasabasının yakınında bulunan Bombora havaalanına askeri bir “tahta” ile ulaşmamız ve oradan arabaya binmemiz planlandı. Tahliye nasıl yapılır Ispakov belli belirsiz temsil etti. “Gelirseniz, yerinde anlayacaksınız. Belki helikopterleri çıkartacağız, belki arabalarla, ya da genel olarak bu karışıklık sona erecek ve “tahliye” emekliliği verecekler ”dedi.
Helikopterlerin bahsetmesinden biraz utanmıştım, ancak diğer yandan, tahliye kararı tamamen güçlü, sonra en iyi savunma bakanlığı tarafından verildiği için - şaka yapmayan şey, belki de helikopterleri tahliye için gönderecekler!
Iskhakov, tüm seyahatin en fazla bir hafta sürecek olan 3-4'te bir gün boyunca devam edeceğine dair güvence verdi.
Abhazya'daki asıl durumu ne kadar az anladığımız gerçeği, belirlediğimiz savaşın üniformasının “tarla” değil “her gün” olduğu gerçeğiyle belirtiliyor.
Evde karıma bir mektup yazdım (kızıyla birlikte, Novgorod bölgesindeki annesiyle birlikte dinlenerek) ve işsiz misafirlerimi topladım.
Ertesi sabah Chkalovsky Havaalanındaydık. Tiflis'teki Genelkurmay komisyonuyla uçan AN-72 uçuş listesine dahil olduk. Daha sonra Transkafkasya Askeri Bölgesinin merkezi orada konuşlandı. Bizi Gudauta'da yolda indirmeye karar verdik. Abhazya'daki Rus birlikleri tarafından kontrol edilen tek havaalanıydı.
Normalde uçtu. Doğru, inmeden önce, mürettebat komutanı uçağa geldi: “Yoldaşlar, generaller ve memurlar! Uçaklarda hava savunma silahlarını kullanmanın mümkün olduğu bir savaş bölgesine ineceğimiz gerçeği göz önüne alındığında, uçaksavar karşıtı bir manevra yapacağım. Herkesten oturmasını ve emniyet kemerlerini takmasını istiyorum! ”
Manevra o kadar enerjikti ki, bir süredir doğrudan bize doğrudan yaklaşmakta olan Karadeniz'e düşüyor gibiydik. Ancak, suyun hemen yanında motorlar kükredi, uçak seviyelendi ve Bombohy havaalanının pistine çıktık.
Operasyon ekibimizden sadece üçümüz çıktı. Seyahat eden diğer dostlarımız geri çekildi ve Tiflis'e uçuşlarını sürdürdüler.
“Afgan” da yabancı bir adam tarafından fark edilmeden karşılandık:
- “Mikhail Mihailoviç Mihailov. Askeri istihbarat. Sizden buluşup size biriminize kadar eşlik etmem istendi. Dövüş sırasında onu denetlerim. Savaşa hoş geldiniz! Soyadı ve adı - patronimik olarak açıkça kurgusaldı, ancak amblemi eksikliği - şaşırdı. Sıradışı bir fenomendi.
“Her gün saha formuna geçmek zorundasınız. Savaşta çok parlak bir biçimde çok görünürsünüz. Bir keskin nişancı dikkatini çekmek. Ve burada dolular. Onlar için Moskova albaylarını vur - en şık! Pekala, tamam, sizi oraya götüreceğim - onlar sizi orada değiştirecekler ”dedi. “Gel, seni kıdemli grupla tanıştıracağım.”
Sonra kıdemli General Sibudkin'di. Çok dostane olmayan küçük paraşütçü bizimle konuştu: “Birim komutanınız kafası karıştı, gerginleşti. Sadece düşün, bölgeyi bombardımanı. Ona yardım etmek için güçlendirilmiş bir paraşütçü şirketi gönderdim. Benimle iletişimde kalın. Gürcüler sizi çok sert bir şekilde bombalarsa - rapor edin, havacılıkkorkut onları. "
Aynı zamanda, onunla kısa bir konuşma sona erdi ve güvenli bir şekilde vardığımız noktaya gittik, çeşitli kontrol noktalarındaki 15 parçalarını yendik. Onlara, kiminle silahlı gangster görünümlü abreks oturdu. Makineli tüfekler ve el bombası fırlatıcılarından av tüfekleri ve hançerlerine. "Milis" lerden bazıları - önümüzde, yol boyunca içti.
Michal Mikhalych, eski kontrol noktalarını isim olarak bilmesine rağmen, tabancasını günahtan uzak tuttu. “Vahşi insanlar!” Dedi, kıkırdayarak. “Bağla: ver, değiş tokuş yapalım - ondan kurtulma. Çatışma ulaşmadan önce. Bir servis silahının ne olduğunu anlamıyorlar. ”
Buradaki savaşın özel olduğu açıktı - Kafkas özellikleriyle.
Bu arada, izci yavaş yavaş bizi hızlandırdı. Savaşın akut aşaması zaten 5 gün sürdü. Ona göre, Şevardnadze'nin birliklerinin Abhazya'ya girmesi ve ardından katledilmesiyle başladı. Öncelikle, her iki taraf da “düşman” ulusların temsilcilerinin tüm ticari tezgahlarını ezdi. Ancak Abhazlar daha çok Gürcüleri ezdi ve öldürdüler ve işgal altındaki topraklardaki Gürcülerin hepsi Gürcistan değildi. İstisnalar elbette geçerliydi ama genel kural geçerliydi. Savaştan önce, Michal Mikhalych'in Sukhumi'de üç odalı bir dairesi vardı.
“Sukhumi yakalandığında tüm daire Gürcüler tarafından arandı ve yakıldı” dedi. “Hiçbir şey kalmadı, şahin gibi bir hedef. En azından ilkbaharda karımı ve çocuklarımı annesine göndermeyi başardım. ”
Vardığımız zaman, Gürcüler Abhazya'nın önemli bir bölümünü ele geçirdiler: Sınırlarından Gumista Nehri'ne (sismik laboratuarımızın sağ kıyısında). Tam ön saftaydı. Memurların evlerinin dairelerinin pencerelerinde memur ve tarikat yapan çılgın makineli tüfekler kolayca uçtu. Bu gibi durumlarda orada eşleri ve çocukları yaşadı. Yerde yattık, pencerelerde "tezgâh" yapmamaya çalışıyorduk. Elbette, aile üyeleri arasındaki atmosfer gergindi.
Bir diğer Gürcü yerleşim bölgesi Gudauta'nın kuzeyinde idi. Savaşın başlangıcında, birdenbire, Abhaz için denizden bir iniş, yerel halkın desteğiyle - Gürcüler, Gagra'yı ve komşu bölgeyi ele geçirdi. Bölgesinde bulunduğumuz Abhaz, cumhuriyetinin tüm 2 parçasını kontrol etti: Gumista Nehri'nden Gagra'ya (geçici başkenti Gudauta da dahil olmak üzere) ve Gagra'nın kuzeyi, Rusya sınırındaki Psou Nehri'ne kadar uzandı. Savaşan birliklerin temas hattında savaşıyorlardı. Kural olarak, gündüzleri gece boyunca ağır ateşli silah değişimleri yaşandı, çatışmalar zaman zaman şiddetli bir karakter olarak kabul edildi.
Rusya'dan bir kısım karayolu güzergahı yoktu. İnsanların nasıl çıkarılacağı ve özellikle mülklerini tahliye edeceği net değildi.