Erteliyorum sürekli babamla ilgili yazmayı. Bu yazının başından beri... Biliyorum işin buraya geleceğini ama işte...
|Babam, annem ve ben.|
Çocuklarımı görmedi, kariyerimde yükselmeme tanık olmadı. Ama o benimle hep gurur duydu. Ortaokulda üç kişinin katıldığı akordiyon çalma yarışmasında kazandığım birincilik gibi uyduruk şeylerden bile övünç vesilesi çıkardı. Üniversitede devletin öğrencilere verdiği harç kredisine başvurmamı engelleyecek kadar hakkaniyetli bir adamdı ("ihtiyacı olan başka birinin almasına engel olursun kızım, gerek yok...")
Bana rakı içmeyi, araba kullanmayı, çifteyle ateş etmeyi, yüzmeyi, midye çıkarmayı, sanat müziği şarkılarını, türküleri, dolu dolu gülmeyi, sıkı sıkı sarılmayı öğretti. Bana karısına aşık bir erkeğin nasıl birşey olduğunu gösterdi. Gittikten sonra da rüyama girip bana aslında bir tek aşk olduğunu öğretti.
Onu o kadar özlüyorum ki bilinçli olarak onu düşünmüyorum. Yokluğunun acısı hiç azalmadı ama ben artık onu aklıma getirmeme konusunda deneyim kazandım. Tek tesellim bir gün tekrar karşılaşacağımız (ve hatta belki de aslında hala birlikte olduğumuz.)
Oğlum dedesi gibi güzel yemek yapıyor, şakacı, esprili, hayalperest, yeniliklere açık... Acaba birbirlerini tanıyorlar mıdır?