Kleist ahlâkı başkaları için değil, yalnız kendisi için şart koşuyordu. Ve her şey gibi –her duygunun, her düşüncenin en korkunç abartmacısı– ahlâkın bu gereklerini de abartıyordu: Donmuş biçimi bile kendine kor gibi ısıtarak tutkuya dönüştürdü. Dostları, kadınlar, insanlar arasında hiç kimsenin ona yetmemesi, onu mahvetmezdi. Ama kendi kendine yetmemesi, kendini ne kadar kızgın olsa bile biçime sokamaması, işte bu, gururunu durmadan kırıyordu. Kendini hep yargılardı, sert bir yargıç “çevresinde sertlik hüküm sürüyordu;” Rahel’in dediği gibi, ve en büyük sertlik de kendi içindeydi. Kendi içine baktığında ve –Kleist’ın doğruluğa ve en son derinliğe kadar inmeye cesareti vardı– Medusa görmüş gibi tüyleri ürperirdi. İstediğinden bambaşka biriydi o: ve hiç kimse de kendisinden daha fazla şey istemezdi; kendi için Heinrich von Kleist’dan daha yüksek ahlâki iddiası olan insan, herhalde olmamıştır (mesela az bir yetenekle kategorik bir ideali gerçekleştirmek gibi).