Otuz yıl önce, ülkenin bugünden gurur duyabileceği düzeyde havacılık teknolojileri vardı.
80'lerde, Sovyet авиация o zaman planlanan havacılık ve uzay projelerinin uygulanmasıyla ilgili temelde yeni bir gelişme düzeyindeydi. Aynı zamanda SSCB, daha önce benzeri görülmemiş bir teknolojik atılımdan değil, aynı zamanda Soğuk Savaş'taki zaferden de bir adımdı.
SSCB ve dünya çapında jet uçağının elbette sınırlarına uymadığı, ancak er ya da geç uçakların uzay görevlerinin unsurlarını çözeceği açıkça ortaya çıktı. Ve ülkemiz havacılık endüstrisindeki lider pozisyonları işgal etti.
En azından 20 - 30 yıllarında geçirilen yıkık Sovyet havacılık programlarının üstünlüğünü ve benzersizliğini göstermek çok özel bir örnek olabilir.
En-225
70-ler uzay araştırmalarında önemli başarılarla işaretlendi. O zamana kadar SSCB ve ABD'nin uydu takımyıldızları, askeri ve genel ekonomik altyapının ayrılmaz bir parçası haline geldi ve uzun vadeli insanlı yörüngeli istasyonlar, yakın yörüngelerde sıkıca kurulmuştu. Dış uzayın keşfi ve militarizasyonunun hızının artacağı, bu nedenle Sovyetler Birliği'nin, yoğun bir kullanım ve maliyet etkinliği sıklığında, geleneksel bir kerelik fırlatma araçlarını geçeceği, yükleri yörüngeye koymanın yeni, yeniden kullanılabilir araçlarına ihtiyacı olacağı açıktı.
Ağır nakliye uçakları An-225 “Mriya” (“Dream”), OKB Tasarım Bürosu'ndaki 1984 - 1988'ta tasarlandı ve üretildi. O. K. Antonova, proje yöneticisi V.I. Tolmachyov'du. Eşsiz kanatlı dev, gövdede ve toplamda 250 ton ağırlığındaki hacimli kargoları dünyanın her yerine harici bir askıya taşımak için yaratıldı. An-225, askeri uzay kuvvetleri için bir fırlatma kompleksi olarak, yeni bir neslin fırlatma araçları için veya deniz arama ve kurtarma kompleksinin önemli bir bileşeni olarak kullanılabilir. Ek olarak, büyük kargolar için bağlantı noktaları gövdenin üzerinde bulunur. Ancak, en önemli şey, yeniden kullanılabilir Buran uzay aracını ve Energia fırlatma aracının elemanlarını taşımak için “Mriya” nın yaratılmasıydı.
An-225, dünyadaki en ağır hava taşıtı uçağıdır. Kalkış ağırlığı ve taşıma yükü için bir dizi dünya rekoru kırdı. 22 Mart Yılın 1989'i An-225, 156,3 dünya havacılık kayıtlarının aynı anda dövüldüğü tonlarca 110 kargo ile uçtu.
Ağustos ayında, An-2009 yılın 225’i, en büyükleri taşımak için Guinness Kayıt Defteri’nde listelenmiştir. hikayeler brüt ağırlıkta 187,6 tonluk tek kargo havacılığı. Yeni bir Ermeni elektrik santrali için Frankfurt kentinden Erivan'a özel bir çerçeve ile taşınan bir ton 174 ağırlığındaki bir jeneratördü.
Buna ek olarak, efsanevi "Antonov" taşıma kapasitesi mutlak bir sicili vardır - 253,8 ton. Toplamda, benzersiz “nakliye işçisi”, yaklaşık 250 dünya rekorunun sahibidir.
Ancak, SSCB'nin çöküşünden sonra, An-225, Kiev Gostomel havaalanının eteklerinde bırakıldı (Mriya'nın ikinci kopyası bitmedi) ve kısa süre sonra hiçbiri An-124 Ruslan'ın ticari uçuşları için bir yedek parça kaynağına dönüştü An-225 tabanlı benzersiz projeler hiç hayata geçirilmedi. Doğru, Mayıs 2001'ten bu yana, “Mriya” bir kez daha ticari şirketlerin çıkarlarına uçmaya başladı, ancak bu başka bir hikaye.
Sovyet devi, neredeyse her uygulama alanında muazzam potansiyelini gerçekleştirebildi. Bu yüzden, An-225'a umut verici bir havacılık-deniz kurtarma sisteminde önemli bir rol verildi: “Mriya”, sıkıntılı bir gemiye Eaglet “Eaglet” verecek. Uzay aracı gibi, Eaglet de taşıyıcı uçaktan fırlattı, sıçradı, kurbanları uçağa attı ve sonra kendi başına en yakın limana gitti. Uçağın yüksek seyir hızı nedeniyle, böyle eşsiz bir kurtarma sistemi, denizcilere yardım için minimum bekleme süresini garanti etti.
VM-T Atlant
VM-T Atlant, V.M. Myasishchev'in tasarım bürosunun ağır nakliye uçağıdır. Stratejik bombardıman 3M'in bir modifikasyonuydu.
Yeni uzay komplekslerinin geliştiricileri, büyük boyutlu roket blokları ve gelecek vaat eden Buran gemisinin fabrikadan uzay limanına ve iniş sahasından fabrikaya bir sonraki fırlatmaya hazırlanmak için taşınması gibi birçok karmaşık görevi çözmek zorunda kaldı. Çalışmalar, en iyi yolun bir hava fırlatması olduğunu göstermiştir, ancak özel bir taşıyıcı uçak henüz yaratılmamıştır. Bu koşullar altında, miyaşistler ZM stratejik bombardıman uçağının özel bir nakliye uçağı olarak kullanılmasını önerdiler.
Bu seçenek, çok daha az miktarda 3M yeniden işleme önerdi, kargonun arka kısmının kargoya yerleştirilmesi planlandı. Böyle bir çözüm, konfigürasyonlarında minimum değişiklikle malların taşınmasını mümkün kılmıştır. Aynı zamanda, taşınan kargonun uçağın aerodinamik konturlarının dışına yerleştirilmesi fikri de o zaman yeni değildi. Günümüzde böyle bir çözüm, birçok devletin ulaştırma ve savaş uçaklarında yaygın olarak kullanılmaktadır. Çözümün yeniliği, uçak gemisinin boyutları ile kargo arasındaki alışılmadık oranlarda oluşuyordu (Energia roketinin tank bölümlerinin çapı sekiz metre iken yeni uçağın gövdesinin çapı yalnızca üç idi).
1980'te, 3M-T nakliye uçağının ilk uçuşu gerçekleşti ve Ocak ayındaki 6'te 1982'ta, SSCB Anatoly Kucherenko'nun Onurlu Test Pilotu liderliğindeki ekip, uçakta bir kargo ile uçtu. Testler sırasında, yeni makinenin yük kapasitesi 40 tona ulaştı (diğer verilere göre, VM-T 50 tona kadar yük taşıyabilir ve gelecek vaat eden gelişmeler için kargo kütlesi 200 tona ulaşabilir).
"Atlant", bitkilerden roikon ve uzay komplekslerinin birimlerinin Baikonur kozmodromuna taşınmasında yaygın olarak kullanılmıştır. 1982'tan 1989'e iki “Atlants” üzerinde, Energia ve Buran uzay komplekslerinin tüm büyük boyutlu öğelerinin Baikonur'a teslimatı için 150'ten daha fazla uçuş yapıldı.
Buran uzay aracı, VM-T uçakları ile Moskova yakınlarındaki Ramenskoye Havaalanından Baikonur kozmodromuna (Yubileiny Havaalanı) ve Energia, Beymyanka Kuybyshevsky havaalanından araç birimleri fırlattı. Kargo, özel bir kaldırma ve makaslama aygıtı kullanılarak uçağa monte edildi.
Bununla birlikte, uzay programlarının kısıtlanmasından sonra, VM-T'ye ihtiyaç duyulmadı, “Roket” eşsiz roketinin de faydası olmadı.
A-60
Amerikalıların stratejik nükleer kuvvetlerini (SNF) modernize etmeye başladıkları ve Mart 1983’te ABD Başkanı Reagan sözde stratejik savunma girişimi (SOI) programını açıkladı, Sovyet Hava Kuvvetleri en son uydu anteni uçaklarına ihtiyaç duyuyordu.
70'in tam ortasında, Taganrog uçak fabrikası, özellikle önemli askeri görevlerin çözümü için gerekli özel bir havacılık kompleksi oluşturmak için gizli bir emir aldı. Birçok karmaşık bilimsel, teknik ve mühendislik probleminin çözülmesi gerekiyordu. İlk kez sadece Rusya'da değil, aynı zamanda çok çeşitli geliştirme çalışmaları gerektiren dünya pratiğinde de birçok şey yapıldı. Ve zaten 19 Ağustos 1981, yeni süper uçak ilk uçuşunu yaptı, A-60 endeksini aldı. Mürettebatın komutanı SSCB Evgeny Lakhmost'ın Onur Test Pilotu idi.
A-60, kanıtlanmış Il-76 askeri nakliye uçağı temelinde tasarlanırken, otomobilin tasarımında önemli değişiklikler yapıldı: uçağın burnuna bir lazer yönlendirme sistemi ile özel bir kaplama yapıldı; ve gövdenin tepesinde, lazer silahının ilerletildiği bir kapak açıldı. Gerçekten A-60, SSCB'nin bir çeşit lazer kılıcıydı.
Az sayıda insan Reagan’ın ünlü SOI’nın ilanından önce bile, Sovyet A-60’in Atom Enerjisi Enstitüsü’nün şubelerinden birinin yarattığı 1 MW lazer makinesinde (Amerikalılardan 2,5 kat daha güçlü) testler yaptığını biliyor. I. V. Kurçatov. Bu gaz-dinamik karbon dioksit lazeri, bir IL-76 üzerine kurulacak şekilde tasarlanmıştır. 1983'te zaten uçuş testlerinden geçti.
A-60'in benzersizliği bir dizi görevi yerine getirebilmesiydi: düşman uydularının, elektronik eşyalarının ve yer ekipmanlarının optik elektroniğinin imhası. Resmi olarak, Sovyet lazer kompleksi, lazer ışınlarının üst atmosferdeki yayılımını incelemek için tasarlandı. Bununla birlikte, resmi olmayan verilere göre, A-60 hesabında birkaç hava hedefi bir lazer tarafından vuruldu.
A-60'un parlak bir geleceği var gibiydi. Ancak 1987'ten beri, Sovyet-Amerikan silahlarının azaltılması müzakerelerinin başlamasından bu yana, proje uygulaması önemli ölçüde yavaşladı ve SSCB'nin çöküşüyle gerçekte durdu. Sadece üç prototip A-60 üretildi (biri Chkalovsky Havaalanı'ndaki 1989'te yakıldı, diğeri nakliye uçağı olarak kullanıldı, üçüncünün kaderi bilinmiyor).