28 Haziran 2013 Cuma
Türk dediğin, patlıcanı sever kardeşim!
Dün yemeğe misafirlerimiz vardı, İspanyol arkadaşlarımız. Akdenizliler olarak boğazımıza düşkünüz tabii. Uzun uzun oturalım masada, bol kahkaha, bol sohbet olsun istiyoruz hepimiz. Öyle Batı Avrupa'nın hazır piş ağzıma düş tarzı yemekleri kesmez bu sofrayı. Bu durumda Türk sofrası kurdum tabii ki; karnıyarık, şehriyeli pirinç pilavı ve birkaç meze ve rakı. Arkasından el yapımını bir ömür boyu becereceğimi sanmadığım için - bende o sebat, o sabır ne gezeeer - Türk marketinden aldığım baklava. Biraz değiştirerek sundum ama, azıcık "katkılı". Karnıyarıkların üstüne kaşar rendeleyip fırına verdim mesela (kızartma sevmediğim için bu fırın usulünü kesinlikle öneririm), klasik yoğurtlu havuç salatamıza azıcık mısır kattım mesela (süt mısırı hoş bir çıtırtı verdi), semizotu salatasına biraz nar ekşisi (yeşilliklerin hepsine çok yakışır zaten), baklavayı vanilyalı dondurmayla servis ettim mesela.. Çok sevildi, pek çok övgü aldı, en güzeli de tabaklarda kalan sosun ekmekle sıyrılmasıydı - ki bu yemeğin beğenildiğini gösteren en samimi işaretlerden biridir bence.
Patlıcan mevzuuna dönersek.. Türk dediğin patlıcanı sever kardeşim. Ve de güzel pişirir. (Püf noktası; patlıcanları önden 1 saat tuzlu suda bekletmek, acısı varsa akıtmak..)