Fotoğraflarınızdan daha fazlasını elde etmekte sorun mu yaşıyorsunuz? Belki de cevap biraz çalışmaktır.
Podcast’lerin büyük bir hayranıyım. Belki de çok yüksek derecede. Aslında, matematiğin üzücü gerçeklerinden biri, gün içinde önerilebilecek her şeyi dinlemek için yeterli saatin olmamasıdır. Vakit geçirmek için dinlediğimden değil. Bunun yerine, bir şeyleri öğrenmeyi seven insanlardan biriyim. Hepsi gerçekten. Ve uzun podcast formatının, konunun ayrıntılarına gerçekten girmenin ve gerçek dünyada uygulanabilir hale getirmek için bağlam sağlamanın harika bir yolu olduğunu düşünüyorum.
Diğer zamanlarda, podcast’ler daha az bilgilendirici ve daha fazla düşündürücüdür. Podcast’in amacının bu olup olmadığı başka bir hikaye. Ancak çoğu zaman dinleyeceğim ve moderatörün söylediği bir şey zihnimi farklı bir yöne yönlendirecek ve olaylara farklı bir açıdan bakmam için bana ilham verecek. Bu, bu hafta sonu iki kez oldu. Bir keresinde, filmle ilgili önemli bir tartışmayı dinlerken Her şey aynı anda her yerde Üzerinde sinema anlamı Ses gösterimi. Birkaç gün sonra, Shankar Vedantam’ın sosyal bilimler podcast’ini dinlerken gizli beyin.
Tüm detayları almayacağım. İyi dinlemeler için onları incelemenizi tavsiye ederim. Ancak her iki vaka da daha evrensel tüketim kavramına ve insanın her zaman daha fazlasını isteme eğilimine değindi. Başarısızlık hissi? Cevap daha fazla para olmalı. İstediğin şutu alamıyor musun? Cevap daha fazla dişli olmalı. Bizi rahatsız eden ne olursa olsun, her zaman bulduğumuz cevap bir tür ekleme gibi görünüyor.
Size Hidden Brain podcast’inden bir örnek vereceğim. Adil uyarı, ayrıntıları bozacağım. Ben ne nörolog ne de fotoğrafik hafızası olan biriyim ama işin özü bu. Mimar bir deney yapıyordu. Daha fazla istikrar ve soğutma sağlarken, evleri daha verimli ve uygun maliyetli bir şekilde inşa etmeye çalışıyordu. Sorunu çözmek için, soruna çözümler bulması için seçkin tasarımcılardan oluşan bir ekip tuttu. Niyeti en iyisini seçmektir. Ancak projenin ihtiyaçlarına bağlı olarak, işe aldığı tüm tasarımcılar, önemli ölçüde maliyet eklemeden orijinal tasarımı iyileştirecek bir tasarımla geri dönmekte zorlandılar. Biraz buraya biraz buraya eklediler. Farklı malzemeler kullanmayı denediler. Bu odayı ve bunu genişletmeye çalıştılar. Ama hiçbir şey çalışmıyor.
Sonra bir gün birisi cevap buldu. İlk başta, kazanma fikrindeki değişiklik çok açık değildi. Aslında, tasarım orijinaline çok benziyordu. Ancak yine de maliyetleri düşürür, yalıtımı artırır ve inşa etmek daha az zaman alır. Peki ne veriyor? Basitçe söylemek gerekirse, tasarımcı evin temeli için katı bloklar yerine içi boş blokların kullanımını buldu. Çok kolay. Bloklar üzerinde ağırlık taşıyan kütle kenarlarda oluştuğu için içi boş blokların kullanılması stabilite kaybına yol açmaz. Blokların ortasındaki oyuk oda bir şekilde hava akışını hapsediyor (açıklamaya bile başlamayacağım) bu da daha iyi yalıtım sağladı. Ve mühendis, blokları doldurmayarak yapı malzemelerini ve montaj süresini önemli ölçüde azaltabilir. Daha az, kelimenin tam anlamıyla daha fazlaydı.
Bir ev inşa etmek için herhangi bir şekilde kalifiye olmam kesinlikle uzun zaman alacak. Ama bu bana fotoğrafçılıkta problem çözmeye nasıl yaklaştığımızı düşündürdü. Tıpkı evi inşa eden mimarlar gibi, insan olarak doğal eğilimimiz, onları düzeltmek için sürekli olarak daha fazla sorun çıkarmaktır. Çekim işe yaramazsa, ışığı nereye ekleyebileceğimizi kendimize sorarız. Konunun özüne inmekte zorlanıyor musunuz? Bakış açımı geliştirmek için hangi lensi satın alabilirim? Sorun ne olursa olsun, elimizde daha fazla kaynak varsa, kesinlikle kolayca çözülebilir.
Ancak, evdeki örnekte olduğu gibi, çoğu zaman bariz olanı görmezden geliriz. Elbette, ekleme şu anki çıkmazımıza çözüm olabilir. Ancak nadiren daha azını yapmayı düşünüyoruz. Ve bazen daha az şey yapmaya karar vermek, karşılaştığımız en büyük engelleri bile çözmenin anahtarı olabilir.
Belli olmamış olabilir, ancak kariyerimdeki birçok olumlu olay, eklemek yerine bırakmaktan kaynaklandı. Örneğin, kazandığım ilk büyük ödül, yıllar önce Los Angeles ve çevresinde yaptığım bir dans projesiydi. Kariyerimin başlarında olmasına rağmen, cephaneliğimde ekipman açısından oynamak için zaten fazlasıyla yeterli alete sahiptim. Şimdiye kadar tüm bu araçları nasıl düzgün kullanacağımı bilmiyordum. Ama bu başka bir günün hikayesi.
Bu özel proje, şehrin her yerindeki dansçıları farklı durumlarda fotoğraflamamı sağlayacak. Her şeyi çok basit ve çok pürüzsüz tutmak istedim. Yaratıcı olarak, tüm dikkat dağıtıcı kaynakları ortadan kaldırmak istedim. Lojistik olarak, pratiklikten daha azını yapmam gerekiyordu. Kiralamaya ya da karmaşık koleksiyonlar yapmaya ayıracak bir bütçem yoktu. Kasabanın etrafına ışık yerleştirmek için kaynaklarım yoktu. Böylece doğal ışık yaklaşımına karar verdim ve kendimi tek bir merceğe adadım. Sadece bir lens. Büyük ucuz 50 mm plastik. Bir Nikon D700, bir 50mm f/1.4 ve bir grup istekli insandan başka bir şeyle donanmadan dışarı çıktım ve birkaç hafta boyunca ve birden fazla yerde tam bir seri oluşturdum. Dizi sonunda ulusal bir şov aldı, birçok ödül kazandı ve kariyerimde yepyeni bir aşamaya girdi.
Oldukça uzun bir süredir bu dizi ve o zamandan beri birçok kariyer geçişinden geçti, ancak ders devam ediyor. Az ile çok şey yapabilirsiniz. Ve şehrin bir bölümünü kapatacak veya en pahalı ekipmanlarla çekim yapacak paranız olmaması, sanat eseri yaratamayacağınız anlamına gelmez. Aslında, kendimi tek bir odak uzaklığı ile sınırlayarak ve aydınlatma seçeneklerimi kısıtlayarak, bu bir engel değil, prodüksiyon için büyük bir artı oldu. Teknolojiye odaklanmak yerine, gerçekten, çerçeveyi oluşturmak için kullandığım araçlardan ziyade, deneklerimle bağlantı kurmaya ve çerçevede ne olduğuna bakmaya odaklanabilirim. Sonuç, emrimde tam yol tutuşlu bir kamyonla elde edeceğim kadar parlak olmayabilir, ancak kurulumun basitliği, muhtemelen sahip olabileceğimden çok daha dürüst bir şeyle sonuçlandı.
Tabii ki, bu benim kendi deneyimimden sadece bir örnek. Ancak çıkarma yoluyla toplama fikri çok daha geniş uygulamalara sahiptir. Örneğin Kara Film olayını ele alalım. Film olmayan hayranlar için kara film, çoğunlukla İkinci Dünya Savaşı sonrası yıllarda yapılmış, çok farklı (çoğunlukla) siyah-beyaz bir görsel stil, ahlaki açıdan belirsiz baş karakterler, kadın başrol ve harika diyalog içeren suç filmlerinin bir alt türüydü. . Kara filmin ne olduğuna dair bir dizi makale yazabilirim. Ve ne değildir (sadece siyah beyaz olmak kara film sayılmaz). Biraz araştırma yapmanızı tavsiye ederim. Ama şimdilik, bu makalenin amaçları için, siyah filmin görünüşünün çok ama çok havalı olduğunu söyleyelim.
Kara filmin görünümü o kadar farklı ve güzeldi ki, türün estetiği, geliştirildikten yaklaşık 80 yıl sonra bile filmleri bugün bile etkiliyor. Bugünkü tartışmamızla ilgili olarak bununla ilgili şaşırtıcı olan şey, Noir’lerin çoğunun çok düşük bütçelerle yapılmış olmasıdır. Bu oldukça hızlı su ısıtıcıları, fotoğraf stüdyosu prestiji için en büyük bütçeler değildi. Bu yüzden film yapımcıları, ihtiyaç duyduklarını elde etmek için katı kısıtlamalar içinde çalışmak zorunda kaldılar.
Ancak kısıtlı bütçelere zarar vermek yerine, aslında bu türle ilişkilendirdiğimiz birçok özelliğe katkıda bulundular. John Alton, her şeyin arkasındaki baş görüntü yönetmeni T dk bana göre Büyük KomboSahnelerine bu dramatik ışık sütunlarını yerleştirmesiyle, yüksek kontrastlı ışık havuzları ve derin gölgeler yaratmasıyla ünlüydü. Bu, türü çok tanımlayan bir görünüm. Ama çok pratikti. Büyük bir bütçe olmadan karmaşık koleksiyonlar oluşturamazlardı. Oldukça basit kombinasyonlarla, bütçedeki bazı verimsizlikleri maskelemek için ışık ve gölge kullanmanız ve izleyicilerin dikkatini gerçekten görmelerini istediğiniz şeye odaklamanız gerekir. Aynı şekilde, kara filmin dönemin diğer filmlerine göre daha çalkantılı ve dünyevi bir atmosfere sahip olması, filmlerin çok fazla kaynak olmadan yapılmasının da bir sonucuydu. Tüm bu sınırlamalar dikkate alınabilir. En nesnel anlamda, öyleydiler. Ancak bu kısıtlamalar dahilinde çalışmak, bir miktar altın üretti.
Artık her şeye, her yere, aynı anda sahip olmanın tamamen mümkün olduğu bir dünyada yaşıyoruz. Bu nedenle, tüm sorunlarımızın çözümünün cephaneliğimize daha fazla silah eklemek olduğunu düşünmek artık her zamankinden daha kolay. Her sorundan kurtulmak için elimizden gelenin en iyisini yapmak caziptir. Ve eğer beladan kurtulamazsak, tüm umutların kaybolduğunu düşünmek kolaydır.
Ancak, gerçekten düşünmek için bir adım geri atarsak, sınırlarımızın bir lütuf olabileceğini anlayabiliriz. Bir dizi kısıtlama içinde çalışmak, hatta bunu daha iyi seçmek, çoğu zaman gerçeğe daha kolay ulaşmamıza ve neyin önemli olduğuna odaklanmamıza izin verebilir. Ulaşamayacağınız şeylere daha az odaklanın. Halihazırda elinizde olanı en üst düzeye çıkarmaya odaklanarak daha fazla zaman harcayın. Biraz daha fazla olabilir. Her şey ona nasıl baktığınla ilgili.