İnsanların yüzyıllardır kendilerini geliştirmek için kullandıkları bir teknik, kararlar vermektir.
Yılın başında veya yıl boyunca herhangi bir zamanda birileri on kilo vermeye, sigarayı bırakmaya veya her gün günlüğüne yazmaya karar verebilir.
Ama elbette, durmadan işaret edildiği gibi, bu tür amaçların çoğuna ulaşılamıyor.
Bazı tahminlere göre, insanların sadece %8’i yeni yıl kararlarını koruyor. Bu uçsuz bucaksız sayılar, muhtemelen başka zamanlarda başlatılan kararlar için de aynıdır.
Bu başarısızlık oranı göz önüne alındığında, birçok insanın yaptığı gibi, kararların anlamsız olduğuna karar vermeli ve onları tamamen yapmaktan vazgeçmeli misiniz?
Hayır. Çözünürlükler Yapabilmek iş. Sadece daha iyilerini yapmalısın. Kırılmaz olanlar.
Gandhi ve Hermann von Pückler-Muskau adında 19. yüzyıldan kalma bir Prusyalı prens bize nasıl olduğunu gösterebilir.
Kırılmaz Çözünürlüklerin 3 Özelliği
Muhtemelen Gandhi’yi tanıyorsunuzdur. Hermann von Pückler-Muskau, muhtemelen hayır.
Pückler-Muskau, tipik bir Prusya asilzadesinin uğraşları olan resim yapmak, tiyatroya gitmek gibi uğraşlarla uğraşan renkli bir karakterdi ve aynı zamanda aristokrat akranlarından çok daha ilginç, cüretkar ve maceralı bir hayat yaşadı. Süvari subayı olarak savaşa gitti, önde gelen bir peyzaj tasarımcısı oldu, Avrupa’yı yürüyerek gezdi, Kuzey Afrika’yı keşfetti ve seyahatleri hakkında kitaplar yazdı.
O ve Gandhi çok farklı hayatlar sürdürürken, Alberta’nın MacEwan Üniversitesi’ndeki bir grup psikolog – Russell Powell, Rodney Schmaltz ve Jade Radke (bundan böyle PSR olarak anılacaktır) – kararlar oluşturma ve tutma konusunda çok benzer yaklaşımlara sahip olduklarını iddia ediyor. Her iki adam da yapacaklarını söylediklerini neredeyse her zaman takip ettiler.
Hintli devlet adamının ve Prusyalı prensin hayatlarını inceleyen PSR, kararlarını tutarlı bir şekilde korumadaki başarılarının bir irade meselesi olmadığını belirledi. Öncelikli olarak erkeklerin kişisel özelliklerine değil, verdikleri kararların özelliklerine dayanıyordu. Spesifik olarak, PSR, aşağıdaki üç özelliğin düzenli bir çözünürlük gerektiren ve onu neredeyse kırılmaz kılan şey olduğunu öne sürer:
1. Kırılmaz çözünürlükler oldukça belirgindir.
PSR, hem Gandhi hem de Pückler-Muskau için “kırılmaz kararlar ile diğer türdeki kararlar, vaatler ve niyetler arasında ‘parlak bir çizgi’ olduğuna dikkat çekiyor.
Kırılmaz kararlar, gerçek varoluşsal ve manevi payları taşımada normal kararlardan farklıdır.
Gandhi kararlarını çağırdı yeminlerve oruç tutmaya veya seksten kaçınmaya karar verdiğinde onları işe alırdı. Onun için karar verme, yalnızca hedef belirlemeden farklıydı. Ruhsal bir uygulamaydı. Ciddi şeyler, hafife alınacak bir şey değil.
Pückler-Muskau, kararlarını “büyük çareler” olarak nitelendirdi. Ve Gandhi gibi, bu taahhütleri manevi paylarla doldurdu. Prens büyük bir çare formüle ettiğinde, “ruhunun refahı”nın söz konusu olduğunu düşündü. Sonuç olarak, onları sadece dikkatli ve düşünceli bir şekilde yaptı.
2. Çözünürlüğü korumanın kendisi oldukça güçlendirici iken, çözünürlüğü kırmak, çözümün belirli hedefinden bağımsız olarak oldukça caydırıcıdır.
Gandhi ve Pückler-Muskau kararlarına gerçek bir ağırlık verdikleri için, onları takip etmek büyük ölçüde ödüllendirici olurken, onlardan kaçınmak büyük ölçüde üzücüydü. Kendilerini sözlerini tutmayan adamlar olarak görmeye dayanamıyorlardı. Prens bu düşünceyle yaşadığı dehşeti şöyle anlattı:
Böyle olgun bir düşünceden sonra onu kırabilecek olsaydım, kendime olan tüm saygımı kaybederdim – ve hangi sağduyulu adam ölümü böyle bir alternatife tercih etmezdi? Çünkü ölüm yalnızca doğanın bir zorunluluğudur ve dolayısıyla bir kötülük değildir. . . Ancak kişinin kendi yenilmez zayıflığına olan inancı, tüm yaşamı küstürmesi gereken bir duygudur. Bu nedenle, iş mücadeleye geliyorsa, kronik bir ruh hastalığıyla sürünmektense, içsel bir zafer duygusuyla şimdiki zaman için varoluştan vazgeçmek daha iyidir.
3. Kırılmaz çözünürlükler, dikkatli bir şekilde korunursa, gelecekte çeşitli yüksek değerli sonuçlara ulaşmak için kullanılabilecek bir cihaz veya araç olarak görülür.
Gandhi ve Pückler-Muskau’yu kararlarını sürdürmeye motive eden bir diğer unsur, kararları araç olarak görme biçimleri ya da ikincisinin onları “silah” olarak tanımlamasıydı. Ve tüm araçlar gibi, onlar da ya bilenmiş ve güçlendirilebilir ya da ihmal edilebilir ve mahvolabilirdi.
Her iki adam da, bir kararı her tuttuklarında, gelecekte kararları tutmayı kolaylaştıracağını anladılar; tersine, her bir kararı bozduklarında, bir kararı bozmak daha kolay olurdu. İlkiyle tutarlı olun ve hedeflerine ve yaşam amacına ulaşabilirler; İkincisine yeterince ilgi gösterirlerse, kararlardan tamamen vazgeçebilirler ve böylece önemli bir kişisel gelişim aracını sonsuza kadar kaybederler.
Kırılmaz Çözünürlükler Nasıl Yapılır?
Kırılmaz kararların etkinliğine ilişkin araştırmalar henüz başlangıç aşamasında olsa da, şimdiye kadar yapılanlar “bazı kişilerin onları oldukça etkili bulduğunu gösteriyor” ve PSR, bunların en iyi şekilde nasıl uygulanacağına dair birkaç yönerge formüle etti:
Günün başlangıcında (veya önceki gece), oldukça belirgin bir şekilde, o gün başka türlü başaramayacağınız en az bir görevi tamamlamak için kırılmaz bir karar verin.
Kırılmaz bir kararın üç özelliğinden en önemlisi, sıradan bir niyetten -ruhunuzun ve özsaygınızın tehlikede olduğu ve bu nedenle ne pahasına olursa olsun başarılması gerektiği duygusundan- farkıdır.
Varoluşsal risklerle bir çözüme basitçe karar verebileceğinizi düşünmeyebilirsiniz, ancak bunun ne kadar iyi çalıştığına şaşıracaksınız.
Verdiğiniz kırılmaz kararlar konusunda çok düşünceli olun. Pückler-Muskau, harekete geçmenin gerekliliğine ve buna olan bağlılığına tamamen ikna olmadıkça, “gizemli formül telaffuz edilmez”. Bir karar verdiğinizde, onu tutmanın kutsal bir onur meselesi olduğuna karar verin.
Sınırlarını bil; küçük başla.
Hem Gandhi hem de Pückler-Muskau, yeminlerin veya büyük çarelerin yalnızca 1) doğanıza uygun ve 2) sınırlarınız dahilinde olması gerektiğine inanıyordu.
prens yazdı:
Ancak her insan kendini kendi doğasına göre yönetmelidir; ve kamışı meşe gibi, lahanayı ananas gibi büyütme sanatını henüz kimse bulamamışsa, insanlar da, yaygın ama bilge bir atasözünün dediği gibi, ceketlerini kumaşlarına göre kesmelidir. Kendine gücünün ötesinde güvenmeyene ne mutlu!
Gandhi de aynı şekilde “kişinin kapasitesini aşan yeminler etmesi” konusunda uyardı. [which] düşüncesizliği ve denge kaybını ele verirdi.” “Başlamak için kolay ve basit yeminler etmek ve daha zor olanlarla onları takip etmek” yerine daha iyiydi.
Kırılmaz çözünürlükleri kullanmaya başlamak için, bunları can sıkıcı “hayat yöneticisi” görevlerinin üstesinden gelmek – vergi yapmak, formları doldurmak, e-postaları yanıtlamak. Pückler-Muskau bunu büyük bir başarıyla yaptı:
[A] büyük çare, önemsiz şeylerde takdire şayan bir kullanımdır. Örneğin, sakin bir kurbanın boyun eğmesiyle toplumun can sıkıcı, can sıkıcı görevlerini yerine getirmek – uzun süredir ertelenen bir işi güçlü bir şekilde yapmak için tembelliği yenmek – kendine bazı sağlıklı kısıtlamalar getirmek ve böylece daha sonra kişinin zevkini arttırmak – ve birçok , bu bazen yüce, ancak genellikle çocuksu yaşamın sunduğu daha birçok böyle vaka.
Bir çözümden vazgeçmeyi gerektiren engellerin ortaya çıkabileceğini kabul edin; başka bir deyişle, kararlar koşullu olabilir. Ancak onları nadir istisnalar haline getirin.
Kırılmaz kararlılığınızı korumak için elinizden gelen her şeyi yapmanız gerekirken, hem Gandhi hem de Pückler-Muskau istisnaların olduğunu anladı, çok nadir durumlarda, yapılabilirdi.
İlki, “bir adak, etkinliğinden veya erdeminden hiçbir şey kaybetmeden koşula bağlı olarak yapılabilir” ve örneğin “kişi seyahat ediyor veya hastaysa” bir yemini bozmanın haklı olabileceğini düşündü.
Pückler-Muskau, istisnaları dışında biraz daha katıydı ve onu durdurmak için “fiziksel imkansızlıktan başka bir şey yok”a izin verdi.
Yeterli gerekçe olmadan bir kararı istemeden bozarsanız, kendinize bir ceza verin.
Bir yemini veya büyük çareyi bozarsanız, kırılmaz kararların ciddiyetini pekiştirmek ve kendi güvenilirlik duygunuzu geri kazanmak için bir tür ceza veya kefaret yapılması gerekir.
Gandhi için bu fikir Hindu dinine dayanıyordu. Ahlak bilimci, “Adağını herhangi bir zamanda unutursa,” diye yazmıştı. duaaşitta [penance or atonement] ve kendine yemini hatırlat.”
Bir Hristiyan için bozulmaz bir kararı bozmak tövbe/itiraf gerektirebilir.
İnanmayanlar için PSR, “mak[ing] zahmetli veya nahoş bir şey yaparak ihlal için. Bu, soğuk bir duş almak veya bir gün boyunca kahve içmemek kadar basit bir şeyi içerebilir.”
Ancak unutmayın, amaç kırılmaz bir kararlılıkla devam etmekte asla başarısız olmamaktır çünkü bunu her yaptığınızda tekrar başarısız olma olasılığını artırırsınız.
Yukarıdaki dört yönergeyi kullanmanın yanı sıra, PSR, en azından ilk başta, kırılmaz kararlarınızdan başkalarına bahsetmemenizi de önerir. Bunun yerine, onlar hakkında sessiz kalın ve işe başlayın. Hedefleri kendine saklamanın gücü var.
Ayrıca kırılmaz çözünürlüğünüzü özel bir not defterine veya evinizin etrafına bununla ilgili ahlaki bir hatırlatma yerleştirmek. Buradaki fikir, onu mümkün olduğunca zihninizin önünde tutmaktır.
Kırılmaz kararlar alıp bunları koruduğunuzda, kendinizi yalnızca bir erkek olarak ilerleme kaydederken bulmakla kalmayacak, Pückler-Muskau’nun tanımladığı gibi hissetmeye başlayacaksınız:
İnsanın bu tür silahları ve silahları en önemsiz malzemelerden, aslında yoktan, yalnızca iradesinin gücüyle, burada gerçekten her şeye gücü yeten adını hak eden bir çerçeveye koyma gücüne sahip olduğu düşüncesinde çok tatmin edici bir şey buluyorum.