We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Annem 1950'lerde genç bir kızken İtalya'da terzilik eğitimi aldı. Hiçbir şeyin boşa gitmediği bir ülkede değerli bir beceriydi.
Benimle ve ABD Donanması'nda bulunan kocasıyla Amerika'ya geldiğinde ticaretine devam etti. Çocuklarıyla birlikte evde kaldı ve müşterileri için dikiş dikmeye devam etti. Ona göre kıyafetlerin değeri vardı, ondan yorulduğunuz için atılmaması gerekiyordu.
Ve bir gömleğin içinde bir yırtık varsa veya onarılması gerekiyorsa, bunu yapardı. Beller içeri veya dışarı alınabilir ve paçalar kaldırılabilir veya indirilebilir. Kalıcı lekeli bir gömlek bile bir süveterin altına giyilebilir.
Ya da her zaman "evin her yerinde giyin" dediği gibi. O zaman bu fikir hoşuma gitmedi, ama şimdi annem gitmişken, onun becerilerini özlediğimi anladım. Birkaç onarım dikişi olan bir süveter giymenin nesi yanlış? Beni evde güzel ve sıcak tutuyor ve bana onu hatırlatıyor.
Annemin işinden aldığım bir başka fayda da müşterilerinden çok fazla kıyafet almamdı. Artık onlara uymayan eşyalar bana aktarıldı. Hala bu giysilerin birçoğuna sahibim çünkü annemin hanımları kaliteye önem veren giysiler satın aldı ve ipek bluzlar, paltolar ve blazerler yıllarca dayandı. Ve her biri tanıştığım özel bir arkadaşımın anısıyla geliyor.
Annemin dikiş yeteneklerinin neredeyse hiçbirini miras almamış olsam da, onun dersleri iyi öğrenildi.
Yazar hakkında
Joanna Lacey New York'ta yaşıyor ve annesi ile büyükannesinin tutumlu alışkanlıklarından binlerce fikir topladı. Onu Facebook'ta Yeşil Maven Joanna'da bulabilirsiniz.