Massachusetts Teknoloji Enstitüsü ve California Üniversitesi, Berkeley’deki uzay bilim adamlarına göre, gezegenin halkaları eski, kayıp bir aya ait olabilir.
Ama yaklaşık 160 milyon yıl önce, bu ay kararsız hale geldi ve Satürn’e çok yaklaştı. araştırmacıların, ayı paramparça eden “otlatma karşılaşması” olarak tanımladıkları şeyde.
Bilim adamları, gaz devi muhtemelen ayın %99’unu yutarken, geri kalanı yörüngede asılı kaldı ve sonunda gezegenin halkalarını oluşturan küçük buzlu parçalara ayrıldı.
Massachusetts’te gezegen bilimi profesörü olan çalışma yazarı Jack Wisdom, “Çeşitli açıklamalar sunuldu, ancak hiçbiri tamamen ikna edici değil. Harika olan şey, daha önce açıklanamayan halkaların genç yaşının senaryomuzda doğal olarak açıklanmasıdır” dedi. Teknoloji Enstitüsü, bir haber bülteninde.
Satürn’ün olağandışı eğimi
Çalışma ayrıca Satürn’ün diğer iki şaşırtıcı özelliğine de ışık tutuyor.
Daha önce gökbilimciler, gezegenin 26.7 derecelik eğiminin komşusu Neptün ile yerçekimi etkileşimlerinden kaynaklandığından şüpheleniyorlardı, ancak çalışmaya göre, kayıp ay teorisi daha iyi bir açıklama sağlayabilir. İki gezegen bir zamanlar senkronize olmuş olabilir ve bir uydunun kaybı, Satürn’ü Neptün’ün çekiminden çıkarmak ve onu günümüzün eğimiyle bırakmak için yeterli olabilirdi.
Wisdom, “Eğim, bir ön-gezegen diskindeki bilinen oluşum süreçlerinin veya daha sonraki büyük çarpışmaların bir sonucu olamayacak kadar büyük” dedi.
Araştırmacılar, gezegeni dönüştürdüğünü düşündükleri için kayıp aya Chrysalis adını verdiler.
Wisdom, “Tıpkı bir kelebeğin krizali gibi, bu uydu uzun süredir uykudaydı ve aniden aktif hale geldi ve halkalar ortaya çıktı.” Dedi.
Araştırmanın “oldukça iyi bir hikaye” anlattığını, ancak diğer gökbilimciler tarafından test edilmesi ve incelenmesi gerektiğini de sözlerine ekledi.