85 CE - 86 CE
Daçyalılar Moesia'yı işgal eder ve Romalıları yener.
86 CE
Romalı general Cornelius Fuscus Dacia'yı işgal eder. O pusuya düşürülür ve ordusu yok edilir.
87 CE - 106 CE
Son Daçya kralı Decebalus'un saltanatı.
88 CE
Fuscus'un yenilgisinin intikamını almaya kararlı olan Domitian, Tettius Iulianus komutasında Dacia'ya başka bir ordu gönderir. Bu general, modern Romanya'nın güneybatısındaki dağlık Tapae geçidinde galip geldi.
101 CE - 106 CE
Trajan Dacia'yı fetheder.
113 CE
Trajan'ın sütunu, imparatorun Dacia'daki kampanyalarını anmak için Roma'da inşa edilmiştir.
Transilvanya Tarihi
Transilvanya, orta ve kuzeybatı Romanya'da tarihi bir bölgedir. Dacian Krallığı'nın (MÖ 2. yüzyıl – MS 2. yüzyıl), Roma Dacia'nın (2.–3. yüzyıl), Hun İmparatorluğu'nun (4.–5. yüzyıl), Gepid Krallığı'nın (5.–6. yüzyıl), Avar'ın bir parçasıydı. Kağanlık (6-9 yüzyıllar) ve 9. yüzyıl Birinci Bulgar İmparatorluğu. 9. yüzyılın sonlarında, batı Transilvanya'ya Macar fatihler [1] ulaştı ve daha sonra 1000 yılında kurulan Macaristan Krallığı'nın bir parçası oldu.
1526'daki Mohaç Savaşı'ndan sonra, Transilvanya Prensliği'nin ortaya çıktığı Doğu Macar Krallığı'na aitti. 16. ve 17. yüzyılların çoğunda, beylik Osmanlı İmparatorluğu'nun vassal bir devletiydi, ancak beyliğin ikili hükümdarlığı (Osmanlı ve Habsburg) vardı. [2] [3]
1690'da Habsburg Monarşisi, Macar tacı aracılığıyla Transilvanya'yı ele geçirdi. [4] [5] [6] 1711'den sonra [7] Transilvanya'nın Habsburg kontrolü pekiştirildi ve Transilvanya prenslerinin yerini Habsburg imparatorluk valileri aldı. [8] [9] 1867 Avusturya-Macaristan Uzlaşmasından sonra, Transilvanya'nın ayrı statüsü [10] sona erdi, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun bir parçası olarak Macaristan Krallığı'na (Transleithanya) dahil edildi. [11] I. Dünya Savaşı'ndan sonra Transilvanya, Romanya'nın bir parçası oldu. 1940'ta Kuzey Transilvanya, İkinci Viyana Ödülü sonucunda Macaristan'a geri döndü, ancak II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra Romanya tarafından geri alındı.
Çeşitli tarihi nedeniyle Transilvanya nüfusu etnik, dilsel, kültürel ve dini olarak çeşitlidir. 1437'den 1848'e kadar Transilvanya'daki siyasi güç, çoğunlukla Macar soyluları, Alman burgerleri ve Székelys'in (bir Macar etnik grubu) koltukları arasında paylaşıldı. Nüfus Rumen, Macar (özellikle Székelys) ve Almanlardan oluşuyordu. Mevcut nüfusun çoğunluğu Rumen, ancak büyük azınlıklar (çoğunlukla Macar ve Roman) geleneklerini koruyor. Ancak komünist dönemde etnik-azınlık ilişkileri uluslararası bir tartışma konusu olmaya devam etti. 1989 Devrimi Romanya'da demokrasiyi restore ettiğinden beri bu durum azaldı (ama ortadan kalkmadı). Transilvanya, yarısından biraz daha azı kendilerini Székely olarak tanımlayan önemli bir Macarca konuşan azınlığı elinde tutuyor. [12] Transilvanya'daki Etnik Almanlar (Saksonlar olarak bilinir) nüfusun yaklaşık yüzde birini oluşturur, ancak Avusturya ve Alman etkileri Transilvanya'nın çoğunun mimarisinde ve kentsel peyzajında kalır.
Bölgenin tarihi, sakinlerinin dinleri aracılığıyla izlenebilir. Transilvanya'daki Rumenlerin çoğu Doğu Ortodoks Kilisesi inancına mensuptur, ancak 18. yüzyıldan 20. yüzyıla kadar Rumen Yunan-Katolik Kilisesi de önemli bir etkiye sahipti. Macarlar öncelikle Roma Katolik veya Reform Kiliselerine aittir, daha az sayıda Üniteryendir. Transilvanya'daki etnik Almanlardan Saksonlar, Reform'dan bu yana öncelikle Lutheran'dı, ancak Tuna Swabianları Katolik. Romanya Baptist Birliği, Avrupa'daki en büyük ikinci kurumdur. Yedinci Gün Adventistleri kurulur ve diğer evanjelik kiliseler 1989'dan beri artan bir varlık göstermektedir. Osmanlı işgalleri döneminden kalan hiçbir Müslüman topluluk kalmamıştır. Başka yerlerde olduğu gibi, anti-Semitik 20. yüzyıl siyaseti, Transilvanya'nın bir zamanlar oldukça büyük olan Yahudi nüfusunun Holokost ve göç nedeniyle büyük ölçüde azaldığını gördü.
İçindekiler
- Antik tarih 1
- Dacian eyaletinin bir parçası 1.1
- Roma Dacia 1.2
- Roma Sonrası Dacia 1.3
- Erken Orta Çağ: Büyük Göçler 2.1
- Macar fethi 2.1.1
- Yüksek Orta Çağ 2.2.1
- Geç Orta Çağ 2.2.2
- Erken özerk prenslik 3.1
- Habsburg kuralı 3.2
- Avusturya-Macaristan İmparatorluğu 3.3
- Büyük Romanya 4.1
- I. Dünya Savaşı'ndan Sonra 4.1.1
- arması 5.1
- Tarihyazımı 5.2
Yüksek nokta
8 Kasım MS 30'da Narnia'da doğdu. Konsolos MS 71, 90, 97, 98. 18 Eylül MS 96'da imparator oldu. Eşleri bilinmiyor. Trajan tarafından MS 97 Ekim'inde halefi olarak kabul edildi. MS 28 Ocak 98'de Roma'da öldü.
Domitian'ın öldürülmesiyle birlikte Flavian hanedanından hiç kimse kalmamıştı, Julio-Claudian'dan bir kişi bile onun yerine geçecekti. Bir kere kapıda hırslı bir general yoktu ve senato anayasal otoritesini uygulayabilirdi.
Böylece ilk kez senato kendi seçimini yaptı ve Marcus Cocceius Nerva'yı atadı. Ve senatörler gerçekten de iyi seçtiler. Nerva ve dört halefiyle birlikte, dördü de uzun zaman önce İtalya dışına yerleşmiş ailelerden geldiği için gelenekten daha fazla bir kopuş oldu.
Nerva, üstün güç haline getirildiğinde altmışlarındaydı. Doğuştan insanların hükümdarı değildi, ama yüksek karakterli, bilge ve cesur bir adamdı. Domitian'ın yönetimi altında büyüyen şikayetler hemen sona ermişti.
Ama aynı zamanda gerçeklerle yüzleşti ve durumun temel zayıflığını fark etti. Yaşlı bir adamın varisi yoktu ve imparatorun gücü ordunun elindeydi.
Halefi seçiminde Roma'nın kaderi yatıyordu. Nerva, işi şansa, hiziplere veya entrikalara bırakmak yerine, bir halef tayin etme işini üstlendi.
Şimdi Ren üzerinde en yetenekli komutan, ailesi İspanya'ya yerleşmiş bir taşralı Romalı Nerva gibi Marcus Ulpius Trajanus'tu. MS 97'de Nerva, Trajan'ı varisi olarak kabul etti ve generali ortak imparator olarak kendisiyle ilişkilendirdi.
Seçim, Trajan'ın özellikle ordu arasında zaten yüksek olan itibarı sayesinde kabul edilebilir hale getirildi. Acil güvenlik sağladı ve askerin bölünmez sadakatini sağladı. Trajan'ın aday gösterilmesi, Nerva'nın imparatorluğa mirasıydı ve ertesi yıl, MS 98'de öldü.
Trajan
Marcus Ulpius Trajanus
18 Eylül MS 53'te İspanya'da Italica'da doğdu. Konsolos MS 91, 98, 100, 101, 103, 112. MS 28 Ocak 98'de imparator oldu. Eşi: Pompeia Plotina. MS 117'de 7 Ağustos'ta Selinus'ta öldü.
MS 52'de Sevilla yakınlarındaki Italica'da doğan Trajan, MS 98'de imparator oldu ve bu nedenle hatırı sayılır bir sağduyulu bir yaştaydı. Hayatının yarısını askerlik hizmetiyle geçirmiş ve onu tanıyan herkesin güvenini kazanmış, üstün yetenekli ve karakterli bir adamdı.
Yeni imparator, tahta çıkışı kutlamak için hiç acele etmedi.
Önce Ren üzerindeki çalışmasının tamamlanması gerekiyordu, bu bir fetih değil, stratejik tahkimat işiydi. Her halükarda, şehirden çok bir askeri kampta evindeydi.
Saltanatının hemen başında, senatonun her zaman olup bitenlerden haberdar edileceğini ve hükümdarın yönetme hakkının, yönetilenlerin özgürlüğü ile bağdaştığını ortaya koydu.
Ayrıca, saltanatı sırasında hiçbir senatörün idam edilmemesi gerektiğini açıkladı.
Zamanı geldiğinde lejyonlarından ayrılıp Roma'ya geldiğinde, bu iyi izlenim tamamen doğrulandı ve tavırlarının açık, sadeliği ve samimiyeti ve etrafındakilerin sadakatine duyduğu korkusuz güven sayesinde hemen popülerlik kazandı. Şüphe atmosferi yumuşatıldı, önceki saltanatların birçok muhbiri ve casusu önemli ölçüde azaldı.
Trajan mali durumu çok kötü bulsa da, olağan keyfi müsadereler ve para cezaları gibi ağır vergilerle hazineyi yenilemeyi tamamen reddetti. Ekonomi ihtiyacı, kendi imparatorluk hanesinde ve kamu dairelerinde savurganlıkların kesilmesiyle karşılandı.
Ticareti geliştirmeye yardımcı olan tekelleri daha da bastırdı ve genel olarak kamu hizmetinde reform yaparak yolsuzluğu büyük ölçüde azalttı.
Ticaretten elde edilen gelirin artmasıyla birlikte, özellikle kara ve limanlara yapılan harcamalar geldi ve bu da yine ticareti ve geliri artırdı.
Tüm bunların sonucu, Roma imparatorluğunun hiçbir saltanatının, imparatorluk genelinde herhangi bir aşırı vergi baskısı olmaksızın ödenen Trajan'ınkinden daha görkemli kamu serveti anıtları bırakmamasıydı.
Trajan tarafından imparatorluğun yönetimine yapılan hizmetler ne kadar büyük olursa olsun, içgüdüsel olarak bir asker olduğu için bir fatih olarak elde ettiği başarılarla daha çok tanınır, oysa sadece koşullara göre bir imparatordu.
Yine de ortak rıza ile askeri başarıları imparatorluğa kalıcı bir avantaj sağlamadı. Agresif askeri politikalarının peşinden giden Trajan, Roma ordusunu MS 101-106 seferlerinde Tuna boyunca ve MS 114-117 seferlerinde Fırat üzerinde, Augustus'un tavsiye ettiği ilkeleri bir kenara bırakarak taşıdı.
Dacian kampanyasıyla ilgili olarak, Trajan'ın Daçyalılardan gelen bir tehdit algısı nedeniyle büyük ölçüde tepki gösterdiği söylenmelidir. Savaştan önceki yirmi yıl boyunca, Daçyalı şef Decebalus, Tuna bölgesindeki kabileleri bir tür birlik içinde kaynaştırıyordu, Tuna'yı geçip Roma topraklarına baskın düzenledi ve Domitian'ın cezalandırıcı seferlerini şu şekilde ele aldı: kuvvetlerinin hatırı sayılır bir güce sahip olduğunu açıkça belirtti.
MS 101'de Trajan bu nedenle ilk Daçya seferini düzenledi. Sefer, lejyonlardan olduğu kadar Trajan'ın kendisinden de en üst düzeyde talep eden zorlu bir mücadeleydi. Çok zorlu araziye rağmen Trajan, ‘Demir Kapılar’ olarak bilinen geçitten zorla geçti ve Daçya başkentini ele geçirerek Decebalus'u teslim olmaya zorladı.
Trajan geri döner dönmez Daçya diplomasisi yeniden işbaşındaydı ve yeni bir Tuna konfederasyonu inşa ediyordu. Böylece MS 103'te Trajan, bu sefer sadece Roma otoritesini savunmakla kalmayıp, Daçyalıları bir kez ve her zaman için ezmeye kararlı bir şekilde tekrar sahaya çıktı.
Tuna üzerinde güçlü bir köprü vardı, geçişler aynı anda üç farklı noktada zorlandı ve MS 104'te Decebalus'un krallığı yıkıldı.
Yeni fethedilen bölgeye büyük ölçüde lejyonerler yerleşti ve MS 106'da Trajan, forumunu ve Trajan Sütunu olarak bilinen anıtı yükseltmek için Roma'ya döndü. 123 gün boyunca halka açık oyunlar ve gladyatör yarışmaları yapıldı.
Ancak MS 113'e gelindiğinde doğudaki olaylar askeri hırslarını yeniden uyandırdı.
Fırat, uzun zamandır Roma ve Part hakimiyetleri arasında belirsiz bir şekilde kabul edilen sınırdı, ancak her iki imparatorluk da onun kuzey Ermenistan krallığını bir bağımlı devlet olarak iddia etti.
Part kralı Kisra, Ermenistan tahtına kendi kralını koyduğunda, Trajan'ın daha fazla askeri genişleme projesi başlatması için bu yeterli bir bahaneydi.
MS 113'te ordularını harekete geçirdi ve bizzat komuta etmek için doğuya doğru ilerledi. Kisroes, Trajan'ın başta itiraz ettiği kral yerine, Ermenistan'da yeni bir kral, belirli bir Parthamasiris kurmayı teklif ederek parça için dava açmaya çalıştı, ancak bu Roma imparatoru için yeterli değildi.
Trajan, Ermenistan sınırlarına ulaşana kadar hiçbir direnişle karşılaşmadan ilerledi. Parthamasiris, düşmanlıkların sona ermesi için yalvarmak için şahsen geldi, ancak yalnızca Ermenistan'ın artık bir krallık değil, bir Roma eyaleti olduğu ve gitmesi gerektiği söylendi. Parthamasiris'in neredeyse hemen ardından öldürüldüğü koşullar belirsizdir, ancak kesinlikle Trajan için iyi konuşamazlardı.
Mezopotamya ile Ermenistan güvence altına alındı, ancak Parthia imparatorun gerçek hedefiydi. Ancak operasyonlar, bazı organizasyonlar yaratma ihtiyacından ve ardından Trajan'ın canını zor kurtardığı Antakya'daki müthiş bir depremin yarattığı yıkımdan dolayı MS 116'ya kadar ertelendi. Ardından, Dicle üzerinde, aktif bir düşman karşısında geçişi kolay bir iş olmayan büyük bir sefer ve Susa'ya ilerleme, son muzaffer başarı oldu.
Çünkü muzaffer orduların gerisinde, ilhak edilen topraklarda isyan çıktı. Trajan, düşmanı önünde değil, arkasında bırakarak geri çekilmek zorunda kaldı ve sonunda kendi sağlığı bozuldu. Gerçekten de sadece kontrol edildi, hiçbir şekilde mağlup edilmedi, ama en azından Büyük İskender'in başarılarını yeniden yaratma hayalinin asla gerçekleştirilemeyeceğini gördü.
Sağlığı hızla bozularak Roma'ya dönerken yola çıktı, ancak yolda Kilikya'da öldü (MS 117), doğudaki sonuçsuz durumdan sorumlu kurmay başkanı Publius Aelius Hadrianus'u bırakarak.
Hadrianus
Publius Aelius Hadrianus
24 Ocak MS 76'da Roma'da doğdu. Konsolos MS 108, 118, 119. MS 11 Ağustos 117'de imparator oldu. Eşi: Vibia Sabina. 10 Temmuz MS 138'de Baiae'de öldü.
Hadrian, Trajan'ın onu ölüm döşeğinde evlat edindiğini iddia etti: her halükarda, doğudaki ordu tarafından zaten imparator olarak kabul edilmişti ve senatonun onu görevde onaylamaktan veya iç savaş riskine girmekten başka seçeneği yoktu.
Hadrian, Trajan'ın basit olduğu kadar karmaşıktı, Roma'dan çok Yunanlılarla daha kolay ilişkilendirilen bir tipti.
Hadrian'daki devlet adamı, Roma imparatorluğu için fethin devlet adamlığı olmadığını anlamakta gecikmedi. Herhangi bir saldırıyı uzak tutabilecek bir sınırla, en iyi halleriyle sadece yarı organize olan barbarlardan hiçbir şeyden korkulmazdı.
Onları savaşta yenerek veya topraklarını işgal ederek hiçbir şey elde edilemezdi. Eski sınırlarla imparatorluk, herhangi bir hükümetin örgütlenme yeteneklerini en üst düzeyde vergilendirecek kadar büyüktü. Hadrian, tüm genişleme planlarını bir kenara attı ve Fırat'ın ötesindeki son fetihleri kasıtlı olarak terk etti.
Trajan'ın yerine kendi kuklasını diktiği Part kralı Kisra yeniden göreve getirildi. Doğudaki son kazanımları terk eden Hadrian, imparatorluk genelinde genel düzeni yeniden sağlamak ve içeride yönetimi sağlamlaştırmak için yerleşti.
Hadrian'ın yönetimi altında Roma'nın görkeminde bir değer kaybı yoktu, ama ona göre Roma, kendisinden öncekilere göre imparatorluk şehri değil, tüm imparatorluk anlamına geliyordu.
Britanya'da Hadrian'ın adını taşıyan ve bazı bölümleri hâlâ ayakta olan duvar, bir imparatorluğun hükümdarı olarak üstlendiği rolün bir anıtı ve hatırlatıcısıdır. Aslında anladığımız kadarıyla bir imparatorluktan daha azdı ve daha çok Roma birlikleri tarafından işgal edilen ve Roma vatandaşları tarafından Roma yasalarına göre yönetilen ayrı topraklar topluluğuydu.
Mesafeler, iletişim güçlükleri ve çok farklı koşullar nedeniyle, merkezi hükümetin Roma'dan çıkması neredeyse imkansızdı ve eyalet valileri büyük ölçüde kendi cihazlarına bırakıldı. Bununla birlikte, Hadrian yorulmadan sadece Roma'nın tüm eyaletlerine değil, aynı zamanda dış sınırlarının çoğuna da seyahat etti ve sınır çizgileri kurdu.
Yunancayı Latince'den daha akıcı konuşan, sanatın, edebiyatın ve eğitimin hamisi ve muhtaç yoksulların velinimet olduğu söylenen geniş bilgili bir adamdı. Bununla birlikte, liberal görüşlülüğü, sünnet de dahil olmak üzere Yahudi uygulamalarını yasaklayarak ve Kudüs'teki eski Yahudi tapınağının önünde durduğu yerde Jüpiter'e bir türbe inşa ederek yeni bir isyana kışkırttığı Yahudilere uzanmadı. Titus tarafından yıkıldı ve yıkıldı.
MS 131'de Simon Bar Kochba (ö. 135) yönetimindeki ayaklanma şaşırtıcı derecede etkiliydi ve ancak Hadrian, Britanya valisi Sextus Julius Severus'u komutan olarak Yahudi cephesine transfer ettikten sonra bastırıldı.
Tarihçi Dio Cassius'un hesabı doğruysa, daha fazla savaş tehdidini durdurmak için, Roma ordusu elli Yahudi kalesini ve 985 köyü yok etti ve 580×8217000 adamı öldürdü. 82 yaşındaki Haham Akiba ve Bar Kochba'yı destekleyen diğer bilim adamları ve öğretmenler işkence gördü ve ardından idam edildi.
Hayatının sonlarında Hadrian, kendini kontrol edemediğine dair daha büyük işaretler gösterdi ve kinci ve zalimlik göstermeye başladı. Bir halef olarak ilk tercihi, yakışıklı bir kişiden başka hiçbir özel niteliğe sahip olmayan bir genç olan Aelius Verus'tu.
Yakında ölmesine ve Hadrian'ın yerine olgun yaşlara ve seçkin karaktere sahip bir senatör olan Titus Aurelius Antoninus'u kabul etti. Yine de Hadrian, Antoninus'un Verus'un oğlu Lucius'u ve dünyanın Marcus Aurelius olarak hatırlaması gereken Marcus Annius Verus adlı en yüksek vaadi olan bir gençliği evlat edinmesini talep etti.
Hadrian, sadece sonunda onu öldürmekle kalmayıp, aynı zamanda şiddetli depresyon nöbetleri ve ruh hali değişimleri yaşadığını da gören bir hastalığın kurbanı oldu; bu, en azından saltanatının sonunda sergilediği kaprisli zulmü açıklamaya yardımcı olabilir.
Antoninus'un evlat edinilmesinden bir yıl sonra Hadrian öldü (MS 138).
Antoninus
Titus Aurelius Fulvus Boionus Arrius Antoninus
19 Eylül MS 86'da Roma'da doğdu. Konsolos MS 120, 139, 140, 145. 10 Temmuz MS 138'de imparator oldu. Eşi: Annia Galeria Faustina ‘the yaşlı’ (iki oğlu Marcus Aurelius, Marcus Galerius'un iki kızı Aurelia Fadilla, Annia Galeria ‘küçük’ ). MS 7 Mart 161'de Lorium'da öldü.
Hadrian'ın ölümünde, imparatorun çocuksuzluğu bir kez daha devletin yararına çalıştı.
Antoninus Pius, kendi başına büyük hırsları olan bir adam değildi ve Hadrian'ın gerçek seçimi, yani Lucius Verus ve Marcus Aurelius, imparatorluğu yönetmesi için onun yerini alana kadar, kendisini bir bekçi olarak çok daha fazla anladı.
Antoninus Pius'un uzun kuralı neredeyse kayıtsızdır. Barbar sınırlarında zaman zaman askeri hareketler kaçınılmazdı, ancak orada bile Antoninus uzlaşmayı zorlamayı tercih etti. Onunki, selefinden daha eksiksiz bir barış saltanatıydı.
Belki de Hadrian yönetimden o kadar iyi ayrıldı ki, MS 161'de ölen Antoninus'un yirmi üç yıllık saltanatının olaysız olması dikkat çekicidir. Antoninus, Hadrian'ın dünyayı dolaşan misyonlarından kendisine sunulan raporlarla, zamanının çoğunu Roma'daki hükümetin merkezinde geçirmeyi başardı.
Ancak imparatorluğun sınırlarında iki düzenleme yaptı. Yukarı Almanya'nın doğu sınırı Britanya'da ilerletildi ve güçlendirildi, 60 km uzunluğunda müstahkem bir çim duvar, Clyde nehrinden Forth'a kadar ülkenin tam karşısında, Hadrian Duvarı'nın bir şekilde kuzeyinde inşa edildi.
İkinci, Altıncı ve Yirminci lejyonlar tarafından inşa edilen Antoninus Duvarı, MS 165 civarında terk edilmiş ve belki de sökülmüş gibi görünse de, Hadrian Duvarı, Romalıların Britanya'dan çekildiği MS 400 yılına kadar sağlam kaldı.
Antoninus yaşarken, senato tarafından kendisine bahşedilen Pius'un onursal soyadını tamamen haklı çıkardı: ölümü, diğer imparatorların çoğunun aksine, uygun bir şekilde sakin ve onurluydu.
Marcus Aurelius ve Verus
Marcus Annius Verus
MS 26 Nisan 121'de Roma'da doğdu. Konsolos MS 140, 145, 161. 7 Mart MS 161'de imparator oldu. Eşi: Annia Galeria Faustina ‘the küçüğü’ (sekiz oğulları Titus Aurelius Antoninus, Titus Aelius Aurelius, Tituts Aelius Antoninus, bilinmiyor, Titus Aurelius Fulvus Antoninus, Lucius) Aurelius Commodus, Marcus Annius Averus, Hadrianus 6 kızı Domitia Faustina, Annia Aurelia Galeria Lucilla, Annia Aurelia Galeria Faustina, Fadilla, Cornificia, Vibia Aurelia Sabina). MS 17 Mart 180'de Sirmium yakınlarında öldü.
Lucius Ceionius Commodus
15 Aralık MS 130'da Roma'da doğdu. Konsolos MS 154, 161, 167. MS 7 Mart 161'de imparator oldu. Eşi: (1) Annia Aurelia, (2) Galeria Lucilla (bir kızı). 169 Ocak/Şubat Altınum'da öldü.
Antoninus'un sakin saltanatının aksine, halefi Marcus Aurelius, zamanının çoğunu ordularının başında savaş alanında geçirmek zorunda kaldı; bunlardan biri, bir doğu seferinden Roma döneminin en şiddetli vebasını geri getirdi. hangi tüm imparatorluk boyunca yayıldı.
Doğuştan bir öğrenci olan Marcus Aurelius, aşırı güçlü görev duygusuyla isteksizce bir eylem adamı olarak adlandırıldı.
O, doktrinlerinden biri insanın evrensel kardeşliği ve eşitliği olan Stoacı felsefe okulunun aktif bir adananıydı. zamanı geldiğinde, rakip adayına eşit emperyal haklar verilmesi gerektiğinde ısrar etti ve bu haklar tamamen ama büyük ölçüde Verus tarafından ölümüne kadar kullanıldı.
Kader Marcus Aurelius'a karşı daha nazik olsaydı, onun saltanatı Antoninus'un saltanatının tekrarı olurdu. Eğilimin değil, görevin çağrısına itaat ederek, kalbi felsefi gerçeklerin peşindeyken, kamu görevlerinin pratiğinde sabit olmuştu.
Birlikler Hadrian'ın gücünü biliyorlardı ama yumuşak huylu Antoninus'un elini hiç hissetmemişlerdi ve uzak Britanya'daki lejyonlar kendi komutanları Priscus'u mora yükseltmek için can atıyordu. Ama Priscus baştan çıkarılamayacak kadar yiğitçe sadıktı ve isyan bastırdı.
sonra doğuda Partlar bir kez daha Ermenistan üzerindeki iddiasını ortaya koydu. Part kuvvetleri sınırı aştı ve Roma garnizonunun disiplinine her zaman zarar veren Suriye'yi tehdit etti. Hadrianus her yerde çok katı disiplini korumuştu, Antoninus bunu hiç şüphesiz ihmal etmişti. Şimdi doğudaki Roma prestiji, imparatorun varlığını talep edecek kadar tehdit altındaydı.
Marcus'un bir fatihin defnelerine karşı hiçbir arzusu yoktu ve bu yüzden Part savaşının komutasını imparatorluğun en lüks şehirlerinden biri olan Antakya'da büyük bir şansızlıkla kalan imparatorluk meslektaşı Verus'a bıraktı.
Örgütlenme ve kampanya çalışmaları, verimlilikleri için seçilen astlar tarafından yürütüldü. Britanya'dan çağrılan Priscus ve sert disiplinli bir asker olan Cassius Avidius.
Ancak Parthia'nın Mezopotamya ve Ermenistan üzerindeki iddiasını teslim etme şartlarına boyun eğmesi için yaklaşık beş yıllık zorlu bir kampanyaya ihtiyaç vardı.
Ancak Part savaşı sadece bir başlangıçtı, çünkü daha büyük şiddet bunu takip edecekti. Yukarı Tuna'da Alman Quadi ve Marcomanni tehdit ediyorlardı ve Verus'un birliklerle doğudan dönüşüne İtalya'da gerekli hazırlıkları geciktiren muazzam bir veba salgını eşlik etti.
Marcus Aurelius, hastalığın bir ziyaret, devletteki bazı saygısızlık kusurları için tanrılar tarafından gönderilen bir ceza olduğu inancından özgür değildi. Hadrianus ve Antoninus döneminde neredeyse tam bir dokunulmazlıktan yararlanan Hıristiyanlara yönelik şiddetli zulme pekala bu batıl inanca atfedilebilir.
MS 167'de Marcus, Verus ile birlikte sahaya çıktı. Güç gösterisi, Quadi'yi savaşmadan anlaşmaya yetti. MS 168'de imparatorlar huzur içinde evlerine dönebildiler, ancak Verus hastalandı ve öldü ve Marcus'u tek başına hüküm sürmeye bıraktı.
Tuna üzerindeki barış yine de umut verici bir yanılsama olduğunu kanıtladı.
Her ne kadar bundan hoşlanmasa da, görevinin bir parçası olduğunu anladığı için imparatorun bundan kaçınmayacağı her yıl seferler yapılmalıydı. Yine de bir general olarak kendi vasat yetenekleri konusunda hiçbir yanılgıya kapılmamıştı ve kendisininkinden çok subaylarının askeri yargısına güveniyordu.
MS 175'te, Marcus Aurelius'un öldüğüne inanan Cassius Avidius'un kendisini imparator ilan ettiği mutsuz bir isyan çıktı. Marcus gönülsüzce sadık bir tebaa olduğuna inandığı bir adamla başa çıkmak için birliklerini hareket ettirmek zorunda kaldığını gördü. Yakında ayaklanmanın bastırıldığı ve Cassius'un öldüğü haberi geldi. Trajediyi anlayan Marcus, Cassius'un ailesinin zarar görmemesi ve kimsenin cezalandırılmaması konusunda ısrar etti.
Tuna sınırına tekrar çağrılması uzun sürmedi. Bu vesileyle, orduları öncekinden daha ikna edici bir şekilde başarılı oldular ve yine de, hastalık tarafından vurulduğunda kampanya bitmedi ve MS 180'de, altmış yaşında, emeklerinden yıpranmış olarak öldü.
Marcus Aurelius, Roma'da kendi adını taşıyan ve Marcomanni'ye (Trajan'ınkinin daha düşük bir versiyonu) karşı kazandığı zaferleri kaydeden zafer sütununu gelecek nesillere ve oldukça alışılmadık bir şekilde Yunanca yazılmış bir meditasyon kitabı bıraktı.
MS 180'de 59 yaşında öldüğünde, imparatorluk bir kez daha genel bir huzursuzluk dönemi yaşıyordu. Bir isyan bastırılır ya da bir barbar istilası önlenir yüklenmez, imparatorluğun farklı bir bölgesinde bir başkası patlak verecek ya da onu tehdit edecekti.
Antoninus ve Marcus Aurelius için Edward Gibbon (18. yüzyıl ünlü İngiliz tarihçisi) şöyle yazdı: “Onların birleşik saltanatları, büyük bir halkın mutluluğunun hükümetin tek amacı olduğu tarihteki tek dönemdir.”.
Lucius Aurelius Commodus'un fotoğrafı.
Komodin
31 Ağustos 161'de Lanuvium'da doğdu. Konsolos AD 22.214.171.124.126.96.36.199. MS 17 Mart 180'de imparator oldu. Eşi: Bruttia Crispina. MS 31 Aralık 192'de Roma'da öldü.
Önceki 84 yıl, sonraki 104 yıl boyunca Roma'nın en az 29'a dayanması gereken yalnızca beş imparator görmüştü. Çürümeyi gerçekten başlatan şey, ‘beş iyi imparatordan’ tek başına, Marcus Aurelius'un kendisinin aday gösterdiği bir oğlu olmasıydı. onun halefi.
Marcus Aurelius, yirmi yıldan fazla bir süredir yetiştirildiği bir ofisin imparatorluk mor elbisesini üstlendiğinde 40 yaşındaydı. Lucius Aurelius Commodus'un erken ölen birkaç ağabeyi vardı: imparator olduğunda sadece 19 yaşındaydı ve bir sonraki zaman Nero'su olduğunu kanıtladı.
Eğitimi mükemmel olmasına rağmen pratikte etkisiz olan kötü durumda bir gençti.
Commodus, tahta geçtiğinde Tuna seferinin etkin komutasındaydı, barbarlarla şanlı bir barış yaptı ve bu, düşman kabilelerin Roma'nın egemenliği gününün gerçekten geçmiş olduğuna dair inancını doğruladı ve bir hayat yaşamak için Roma'ya döndü. idareyi hocalarının ellerine bırakmanın keyfi.
Son iki imparatorun kişisel karakteri, zayıflık olarak yorumlanabilecek bir nezakete rağmen onları koruyan bir saygı ve hayranlığı zorunlu kıldı. Genç Commodus'un ne gücü ne de karakteri ne de zekası vardı. Ona karşı komplolar kuruldu.
Onlar keşfedildi ve bastırıldı. Ama alarma geçti ve korku onu değersiz favorileri iktidara getirmek ve onları heyecanlandırdıkları düşmanlara teslim etmek arasında gidip gelen bir zorbaya dönüştürdü.
Nero gibi, özel hayatı bir rezaletti ve kamusal savurganlıkları Nero gibi rezildi, kendini sirkte hayal ediyordu ve Nero gibi onursuz bir ölümle öldü 'MS 192'de profesyonel bir atlet onu yatağında boğması için tutuldu.
İçindekiler
Roma-Daçya Savaşı ve İkinci Cumhuriyet'in düşüşü
Birinci Roma-Daçya Savaşı 101'den 102'ye kadar gerçekleşti. Kral Decebalus yönetimindeki Daçya Krallığı, İkinci Cumhuriyet için bir tehdit haline geldi ve Domitian'ın Yüksek Konsolosluk döneminde (81-96) Roma'nın birkaç ordusunu yendi. Halefi Trajan, Roma'nın gücüne yönelik bu tehdidi ortadan kaldırmaya ve 101'de Dacia'yı yenmeye kararlı bir şekilde yola koyuldu. Bir yıl süren şiddetli çarpışmalardan sonra, Dacia Kralı Decebalus, Tapae Savaşı'nda Roma'ya karşı galip geldi ve Roma'nın Transilvanya topraklarını işgal etti.
Yüksek Konsolos Trajan, Senato'nun bu acı yenilgisinden sorumlu tutuldu ve Trajan'ın yeğeni senatör Hadrian tarafından sunulan 103 Mart'ta güvenoyu alamadı. Bir grup otokrasi yanlısı senatör, Hadrian'ı Konsül ve ardından 103'te Diktatör rütbesine başarıyla terfi ettirdi. 105'te, Hadrian'ın İkinci Roma-Daçya Savaşı'ndaki zaferinden sonra, İkinci Cumhuriyet'i fiilen sona erdiren Roma İmparatoru olarak tayin edildi. .
İkinci İmparatorluk ve Doğu-Batı bölünmesi'
Roma'nın Cumhuriyet sonrası dönemi resmen başladı. İmparatorluğun ilk iki yüzyılı, Pax Romana ("Roma Barışı") olarak bilinen benzeri görülmemiş bir istikrar ve refah dönemine tanık oldu. Roma, en büyük toprak genişliğine Hadrian (103-137) döneminde ulaştı. Commodus'un (177-192) saltanatı ile artan bir sıkıntı ve düşüş dönemi başladı. 3. yüzyılda, Galya İmparatorluğu ve Palmyrene İmparatorluğu'nun Roma devletinden ayrılması ve genellikle lejyonlardan oluşan bir dizi kısa ömürlü imparatorun imparatorluğu yönetmesi nedeniyle, İmparatorluk varlığını tehdit eden bir kriz yaşadı. İmparatorluk, Aurelianus (h. 270–275) altında yeniden birleştirildi. Aurelian'ın yönetimi altında, Roma Meclisleri "devletin düşmanı" olarak ilan edildi ve bu nedenle kaldırıldı. Senato lastik damgalı bir yasama organı haline geldi ve sadece bir imparatorluk danışma organı olarak hizmet etti. Bu, İmparator'un bazı yönlerden Roma Cumhuriyeti'nin resmi devamlılığı yanılsamasını koruduğu Prenslik dönemini fiilen sona erdirdi.
4. yüzyıldan 6. yüzyıla kadar olan birkaç işaret olayı, Roma'daki otoritenin Doğu Yunan kesimi üzerindeki kontrolünü kaybettiği geçiş dönemini işaret ediyor. Bu, 286'da Doğu Yunan'da ek bir imparatorluk mahkemesi kuran Doğu kökenli ilk İmparator Diocletian tarafından daha da kötüleşti. Katolik, Batı kısmının devlet dini olarak kaldı. Herakleios döneminde (610–641), Doğu imparatorluğunun fiili hükümdarı olan Dük Licinius, 625'te sözde Doğu Roma İmparatorluğu'nun İmparatoru olduğunu ilan etti ve Batı Roma eyaleti Belgica'yı işgal etti. Bu, 653'te Licinius'un 628'de (muhtemelen Herakleios tarafından) suikaste uğramasıyla sona eren Doğu İç Savaşı'nı başlattı ve İmparator Herakleios, isyanı ve Licinius'a sadık Doğu ordusunun kalıntılarını bastırdıktan sonra 631'de Doğu bölümünü doğrudan kontrol etmeyi başardı. Doğu kesiminin Batı'daki merkezi hükümete karşı ayaklanmayı sürdürmesini önlemek için, Doğu Senatosu 632'de yeniden kuruldu. Bazı nüfuzlu Konsoloslar, 8. yüzyılın sonlarından itibaren Doğu kesimi üzerinde fiili kontrolü üstlenirken, hâlâ haraç ödeyip bağlılık sözü veriyorlardı. Roma'da imparator. Roma, 12. yüzyıla kadar hiçbir zaman yeniden birleşmedi.
İmparatorluğun sınırları, düşüş ve toparlanma döngüleri boyunca dalgalandı. I. Justinianus'un (527–565) saltanatı sırasında, imparatorluk en geniş sınırlarına ulaştı. 602-628 Roma-Sasani Savaşı imparatorluğun kaynaklarını tüketti ve 7. yüzyılın Erken Müslüman fetihleri sırasında en zengin eyaletleri Mısır ve Suriye'yi Arap halifeliğine kaptırdı. Makedon hanedanlığı (10-11. yüzyıllar) sırasında imparatorluk yeniden genişledi ve iki yüzyıl süren Makedon Rönesansını yaşadı, 1071 Malazgirt Savaşı'nda Selçuklu Türklerini yendi. İmparatorluk Komnenos restorasyonu sırasında ve yüzyılın sonunda toparlandı. 11. yüzyılda Konstantinopolis, Avrupa'nın en büyük ve en zengin şehriydi.
Theodore the Great ve Doğu-Batı Yakınlaşması Dönemi
Hala birleşik bir İmparatorluk olarak anılmasına rağmen, Roma devleti 3. yüzyıldan itibaren siyasi, kültürel ve ekonomik olarak iki ayrı parçaya bölünmüştür: Batı Latince ve Doğu Yunanca. İmparator Theodore'un saltanatı sırasında, Asya ve Müslüman imparatorluklarının yükselişinden kaynaklanan yakın tehdidin ışığında İmparatorluğun savunmasızlığını gören İmparator, 13. yüzyılın sonlarında Büyük Restorasyon olarak bilinen bir süreçte ülkeyi birleştirmek için birçok kararname yayınladı. Latince bir kez daha İmparatorluk genelinde resmi dil olarak belirlenirken, Yunanca bir tanıma diline indirgendi. The Renaissant Rapprochement, a movement led by Emperor Theodore that enabled the East-West rapprochement of the Catholic Church and the Eastern Orthodox Church, was highly successful. The new unified religion, named as Renaissant Roman Christianity, was designated as the state's official religion while the state exercised a religious tolerance policy. The Empire was gradually re-unified culturally in a process known as the East-West Rapprochement. This strong sense of national unity helped the Empire survived the attacks of the Mongols and the Ottomans and maintained its status as an imperial hegemony in the region until the 18th century.
The seed of democracy still propelled within the new Roman Empire, especially after Emperor Theodore's rule. Theodore's attempt to abolish the Eastern Senate to unify the nation was met with anger in the Eastern part. As a compromise, the Senate, rather than serving as a mere advisory body like the pre-Reapprochement Era, since circa 1290, was tasked with a considerably more prominent check on the monarch to assist with the Rapprochement. In an unprecedented move, Emperor Theodore also ruled that elections at local levels were held again since 1294 to mitigate the secession tension of the Eastern part of the Empire. This period marks the beginning of the semi-constitutional monarchy of Rome.175
The New World and the failed Revolutionary War of the Roman American Colony
With the discovery of the New World by Christopherus Columbus and Amerigo Vespucci in 1491, the Roman Empire colonized the continent of North America. The Trio War was raised against the Scandinavian Empire and the Russian Empire, resulting in the division of the Americas in the Berlin Conference of 1601 after the defeat of Russia in the Battle of Quebec. Roma exercised a peaceful assimilation policy towards the native population of North America, who was largely decimated by diseases. In Roman-controlled parts of America, surviving Native Americans were assimilated into Roman culture and harmoniously integrated with European colonizers. African slaves were transported from the African provinces of Roma to America to fill in the demand for the new colonies.
Early Roman policy for empire in North America was one of salutary neglect. It largely left the settlers there alone to govern themselves. After the Roma-Scandinavian War of 1691, Roma was devastated financially despite gaining new territories in North America. With the rationale that Americans should compensate the Empire for protecting the colonies, the Senate turned to the Navigation Acts to increase revenues. That provoked unrest among the Thirteen Colonies that continued into the next decade. To punish the 1713 Bostonium Tea Party, Senate's Intolerable Acts closed the port of Bostonium and suspended their colonial legislature, as Imperial Governors then did elsewhere. Twelve colonial house assemblies sent delegates to the First Continental Congress. It coordinated a systematic boycott of Roman goods, then called for a second congress. The Second Continental Congress appointed George Washington in June 1715 as its commander in chief to create a Continental Army and to oversee the Siege of Bostonium. Their July 1715 Olive Branch Petition was answered by Emperor Senopianus with a Proclamation of Rebellion. Congress then passed the Declaration of Independence in July 1716.
After evicting the Roman from Boston in 1715, Congress then sponsored an attack on Roman Quebec, but it failed. The Roman commander in chief, General Sir William Howe then launched a Roman counter-offensive, capturing Nova Eboracum (New York City). Washington retaliated with harassing attacks at Trenton and Princeton. In 1717, the Roman launched an invasion from Quebec to isolate Nova Britannia. Howe’s 1717-18 Philadelphia campaign captured the city. The Native American population acted as a strong ally of Roma throughout the Revolutionary War and played a key role in Washington's defeat at Saratoga in 1719, which prompted the Scandinavian to withdraw earlier support for American independence.
To appeal to dissatisfied European settlers, Roma established the House of Nationalities to give representation for colonizers in North America and citizens of other overseas territories of Roma.
The Republican Revolution and the Roman Commonwealth era
With its expanding reach across North America, North Africa, Southern, and Western Europe, the Roman Empire became a global hegemony. Centuries of Pax Romana came to an end with the family feud between Galerius and Quintillus after the sudden death of their father, Emperor Flavianus III. The Roman Empire went through a twenty-year civil war that ultimately resulted in the victory of Quintillus while draining the resources of the vast empire. Under Quintillus's rule, century-old religious tolerance policy was abolished, local elections were abandoned and both the Senate and House of Nationalities were removed. This prompted a costly war with the Provinces of Gaul and Brittania, which successfully seceded from the Empire in 1741.
The rise of democratic movements in the neighboring United Kingdom of Scandinavia and the secession of the Provinces of Gaul sparked a rise of democratic revolutions throughout the Roman Empire known as the Republican Revolution (1743–1751), a series of civil wars and political machinations between former Senators and Imperialists principally over the manner of Roma's governance.
Following the defeat in the Gaul-Brittania War, the Roman government's debt--which has been accumulated since the American Revolutionary War--was deeply exacerbated. It attempted to restore its financial status through unpopular taxation schemes, which were heavily regressive. Leading up to the Revolution, years of bad harvests worsened by deregulation of the grain industry and fifty consecutive days of below-freezing temperatures in the winter of 1748/1749 inflamed popular resentment of the privileges enjoyed by the aristocracy and the Christianity clergy of the established church.
Demands for change were formulated in terms of Enlightenment ideals on democracy and contributed to the convocation of the National Assembly in May 1749, which comprised of former Senators and representatives of the commoners. During the first year of the Revolution, members of the commoners took control the Roman Forum was attacked in July the Declaration of the Rights of Man and of the Citizen was passed in August, and the Women's March on Alexandria forced the royal court back to Rome in October. The war ended with Parliamentarian victory at the Battle of Worcester on 3 September 1751. A central event of the first stage, in August 1750, was the trial and execution of Charles I, the first public execution of a Roman Emperor.
The outcome of the Revolution was threefold: the trial and execution of Charles I (1750) and the end of the century-old Roman absolute monarchy replaced by a parliamentary republic under the Roman Commonwealth the end of the monopoly of the Church of Renaissant Roman Christianity on Christian worship.
Quintus Aurelius Cato, one of the main leaders of the Republican Revolution, was elected as Chancellor in 1751 by the National Assembly. He was the first democratically-elected head of state of Rome since 103.
On eastern shores – A Roman Timeline
But mandatory training (munera?) for the militia would be best IMHO.
=====
Caput Unus Et Tricesimus: The Gothic Campaign
İçinde Great Gothic War, NS Battle of Axiopolis (1023 AUC [1]) had been the turning point. The army of the Goths, led by their ruler (kindins) Cannabaudes, had suffered a terrible defeat, and while Lucius was in Rome, his general Decius hunted down the last Gothic troops in Greece. Barely escapingfrom the Numidian Cavalry, Cannabaudesentered the city of Paloda.
There, he tried to organize the Gothic defense. Many Goths wanted to sue for peace, as long as an amicable arrangement with Rome was still possible. However, Cannabaudes was determined to pursue war by all means, mainly because he knew that Rome would impose harsh terms on Gothia and maybe end its existence as an independent country.
But among his fellow Goths who had once cheered him as the unifier of Gutthiuda, he met nothing more than disloyalty. The warriors wanted to returnto their families, to their farms, tents or cities the Gothic aristocracy hadn't accepted the modern administration established by Cannabaudes and wanted to return to a more loose organization last but not least, the allies wanted to leave Gothic domination, hoping to come to good terms with Rome if they changed sides.
When the Sarmatian allies of Gothia, the Roxolani, as well as the Celtic Bastarnae denied him loyalty, the Goths decided to get rid of Cannabaudes. The tragic events following were related by the Gothic author and historian Wulfila, who wrote a century after the occurrences, in his book Gothia's Fall (Gutþiudas gataúrþs). According to Wulfila, the Gothic chiefs (reikis) had gathered in Cannabaudes Roman style house at Paloda, where they formed the Gothic high council (gafaúrds).
At this day, Cannabaudes started to present his plans to assemble the remaining Gothic warriors and form a new army to stop the expected Roman invasion. His adjutant, who was part of the conjuration, came nearer as to present him the numbers needed to levy the new troops. Meanwhile, the others conspirators gathered around him, as if to express their respect, but under their elegant Greek dresses, they hid daggers. Others distracted thelifeguards, and when the right moment came, the plotters surrounded Cannabaudes, attacked him and wounded him to death.
Subsequently, a Gothic aristocrat, Filimer, was elected new ruler of the Goths to arrangea peace deal with the Romans. Filimer's envoys (who spoke perfect Greek) expected Rome to agree on a simple ceasefire, at the most to a moderate tribute. In fact, the Goths didn't intend to give Rome any guaranties for a durable peace. And this was completely unacceptable for the Roman authorities.
The Goths had, within two decades, caused hundreds of millions of losses by raids, plundering and destruction. Lucius, who was now emperor and thus responsible for the commonweal of his subjects, had to ensure that no threat against Rome would ever arise again out of Gothia. Therefor, he offered the Goths to become an autonomousclient kingdom of Rome's, protected by Roman troops against the attacks of steppe nomads.
But the Goths knew that a Roman protectorate was nothing more than the first steptowards a total provincialization only the romanophiles, mostly civilized Goths living in the cities, argued for a for a peace with Rome, because they hoped to play a role within the coming Roman order. Their opponents, the misoromans from the steppe, who called themselves patriots, despised the Roman lifestyle and wanted to preserve their nomadic way of life based on raiding.
While the cities had no common ruler, the patriots were at least loosely led by Filimer, who was charged with the organization of the hopeless defense. On the other side, Lucius deployed his troops. Since the Moesian legions had to return to their positions on the Danube to prevent any Barbarian incursions, Lucius fetched 40,000 men of the Central Army [2] from Italy over to the front.
Gothia sank into total chaos, and given the fragmentation of the Gothic forces, the resistance against the Roman legions was useless. But while the cities were quickly conquered by the Romans, the steppe couldn't be easily occupied. The Romans simply hadn't the manpower to occupy each saltus [3] of the Sarmatian plain, and the war dragged on for several years.
Still, the Romans could rely on the Numidian forces, who crushed the Gothic steppe cavalry: The steppe in general proved to be a perfect battle ground for the Numidians, who did much damage by marauding through the Gothic hinterland. By 1027 AUC [4], Filimer and his last warriors surrendered to Rome, and the Great Gothic War, that had begun in 1022 AUC [5], ended.
[1] 270 CE
[2] The Central Army or toplantı fielded 50,000 men altogether at this point
[3] Roughly 2 km²
[4] 274 CE
[5] 269 CE
Romania since 1989
Presidential and parliamentary elections were held on May 20, 1990. Running against representatives of the pre-war National Peasants' Party and National Liberal Party, and taking advantage of FSN's tight control of the national radio and television, Iliescu won 85% of the vote. The FSN secured two-thirds of the seats in Parliament. A university professor with strong family roots in the Communist Party, Petre Roman, was named Prime Minister of the new government, which consisted mainly of former communist officials. The government initiated modest free market reforms.
Because the majority of ministers in the Petre Roman government were ex-communists, anti-communist protesters initiated a round-the-clock anti-government demonstration in University Square, Bucharest in April 1990. Two months later, these protesters, whom the government referred to as "hooligans", were brutally dispersed by the miners from Jiu Valley, called in by President Iliescu this event became known as the mineriad. The miners also attacked the headquarters and private residences of opposition leaders. Petre Roman's government fell in late September 1991, when the miners returned to Bucharest to demand higher salaries. A technocrat, Theodor Stolojan, was appointed to head an interim government until new elections could be held.
In December 1991, a new constitution was drafted and subsequently adopted, after a popular referendum.
March 1992 marked the split of the FSN into two groups: the Democratic National Front (FDSN), led by Ion Iliescu and the Democratic Party (PD), led by Petre Roman. Iliescu won the presidential elections in September 1992 by a clear margin, and his FDSN won the general elections held at the same time. With parliamentary support from the nationalist PUNR (National Unity Party of Romanians), PRM (Great Romania Party), and the ex-communist PSM (Socialist Workers' Party), a new government was formed in November 1992 under Prime Minister Nicolae Văcăroiu, an economist and former Communist Party official. The FDSN changed its name to Party of Social Democracy in Romania (PDSR) in July 1993.
Emil Constantinescu of the Democratic Convention (CDR) emerged as the winner of the second round of the 1996 presidential elections and replaced Iliescu as chief of state. The PDSR won the largest number of seats in Parliament, but was unable to form a viable coalition. Constituent parties of the CDR joined the Democratic Party (PD), the National Liberal Party (PNL) and the Hungarian Democratic Union of Romania (UDMR) to form a centrist coalition government, holding 60% of the seats in Parliament. This coalition of sorts frequently struggled for survival, as decisions were often delayed by long periods of negotiations among the involved parties. Nevertheless, this coalition was able to implement several critical reforms. The new coalition government, under prime minister Victor Ciorbea remained in office until March 1998, when Radu Vasile (PNŢCD) took over as prime minister. The former governor of the National Bank, Mugur Isărescu, eventually replaced Radu Vasile as head of the government.
The 2000 elections, brought Iliescu's PSD (Social Democratic Party) back to power (the party, led largely by former Communist officials, had changed its name again from PDSR to PSD) and Iliescu himself won a third term as the country's president. Adrian Năstase became the prime minister of the newly formed government. His rule was shaken by recurring allegations of corruption.
Presidential and parliamentary elections took place again on November 28, 2004. No political party was able to secure a viable parliamentary majority, amidst accusations from international observers and opposition parties alike that the PSD had committed large-scale electoral fraud. There was no winner in the first round of the presidential elections. The joint PNL-PD candidate, Traian Băsescu, won the second round on December 12, 2004 with 51% of the vote and thus became the third post-revolutionary president of Romania. The PNL leader, Călin Popescu Tăriceanu was assigned the difficult task of building a coalition government withour including the PSD. In December 2004, the new coalition government (PD, PNL, PUR Romanian Humanist Party - which eventually changed its name to Romanian Conservative Party and UDMR), was sworn in under Prime Minister Tăriceanu.
Romania joined NATO in 2004, and the country is scheduled to join the European Union (EU), alongside Bulgaria, in 2007. The EU accession treaty signed on April 25, 2005 in Luxembourg contains a safeguard clause, which allows delaying entry for a year if EU standards are not met. The government faces two main challenges to achieve the necessary conditions for entry into the EU: eradication of corruption, which remains widespread, and reform of the judicial system.
Dark ages [ edit | kaynağı düzenle ]
Steppe Warrior (Bulgar, Khazar or Avar) with a prisoner. Detailed reconstruction by Norman Finkelshteyn based on an 8th-century ewer found in Romania.
During the Dark Ages, the Northern Balkan Peninsula became a conduit for invading tribes who targeted richer lands further west and south. Information about the military operations conducted in this period is very scarce.
The territory of modern Romania was part of the Hun Empire, but after its disintegration different parts were under successive control of the Gepids, Avars, Slavs, Bulgars and Pechenegs. Most of these invaders did not permanently occupy the territory, as their organization was of typical nomadic confederacies. From them, only the Slavs settled in large numbers beginning with the 7th century.
The Byzantine Empire held the region between the Danube and the Black Sea (modern Dobruja) from time to time (such as during Justinian's reign in the 6th century) or again under some emperors of the Macedonian and Komnenian dynasties, being part of the Byzantine Paristrion thema (province) between in the period 971-976 and between 1001 and 1185, although it was a border that was hard to maintain due to the constant invasions from the north. Dobrudja was part of the Bulgarian Empire during its whole period of existence. The area around the Danube Delta was the site of battle of Ongal in 680 which led to the formation of Bulgaria in 681. Ζ] Since the formation of the country the Bulgarians controlled the Wallachian Plain and Bessarabia to the north of the Danube, bordering the Avars to the north-west. Η] The Bulgarians under Khan Krum destroyed the crumbling Avar Khanate in 803 and moved the border along the river Tisza, ⎖] thus including Transylvania and parts of Pannonia in the Bulgarian state. In a military conflict with the Franks between 827-829 the Bulgarians secured their border with the Frankish Empire. At the end of the 10th century, Dobruja was the theatre of operations between the Kievan Rus army led by Prince Sviatoslav I, the Bulgarian army and the Byzantine army led by emperor John Tzimiskes. Sviatoslav controlled large parts of the First Bulgarian Empire and established his capital at Pereyaslavets (near modern Nufăru) on the Danube. The Byzantines, led by John Tzimiskes were on the offensive after they defeated the united Russo-Bulgarian forces in the Battle of Arcadiopolis. Pereyaslavets was captured and Sviatoslav was forced to flee westwards to the fortress of Dorostolon (Durostorum). Emperor John proceeded to lay siege to Dorostolon, which resisted for sixty five days until Sviatoslav agreed to sign a peace treaty with the Byzantine Empire, whereby he renounced his claims on Bulgaria and the city of Chersonesos in Crimea. Sviatoslav was allowed to evacuate his army to Kiev.
The Magyars settled the Pannonian Plain and subdued Transylvania from Bulgaria in the 10th and 11th centuries, while the Cumans occupied the Lower Danube region in the 11th century.
Legion/Primarch II
İçinde The Lightning Tower by Dan Abnett, while constructing the defences of the Imperial Palace on Terra in preparation for the coming attack by the Traitor Legions, Primarch Rogal Dorn of the Imperial Fists Legion is walking through the Palace and comes across a corridor displaying the statues of all 20 primarchs. The audiobook states that "an accident befell them" that may somehow be a precursor of what happened to Horus. In the novel Mechanicum a conversation between Imperial Fists Primarch Rogal Dorn and Malcador the Sigillite in regards to the war on Mars and the Heresy states:
(Malcador)". Horus has three of his brother legions with him, you have your fists and thirteen others."
"Would that it were fifteen." mused Dorn
"Do not even think it, my friend," warned Malcador. "They are lost to us forever."
In any case, it is unlikely that the current writers at Games Workshop could do justice to the now much-anticipated mystery of what happened to the Lost Legions and why they were deleted from the Imperium's historical records.
Roman Empire as The Dacian Empire
According to Lactantius, emperor Galerius(c. 260 – April or May 311) affirmed his Dacian identity and avowed himself the enemy of the Roman name once made emperor, even proposing that the empire should be called, not the Roman, but the Dacian Empire, much to the horror of the patricians and senators. He exhibited anti-Roman attitude as soon as he had attained the highest power, treating the Roman citizens with ruthless cruelty, like the conquerors treated the conquered, all in the name of the same treatment that the victorious Trajan had applied to the conquered Dacians, forefathers of Galerius, two centuries before. [ 65 ] [ 66 ]
Videoyu izle: Program Geliştirme - İşlem-Zaman Çizelgesi Nedir? (Ocak 2022).