Industrial Workers of the World (IWW) tarafından 1911 yılında bastırılan postere bakarsanız (üstte) sınıf çatışmasının sebebini ve meşruluğunun nasıl sağlandığını açıkça görebilirsiniz. Bu anlaşılması için Marksist literatüre hakim olmaya gerek yoktu. Ezilen bir emekçi sınıf ve onu ezerken utanup sıkılmayan bir kapitalizm görünür posterde, kendisini ezenlerin tüm yükü emekçi sınıfı üzerindedir, eğer onlar çekilirse tüm sistem yıkılacak ve hepsi en dipte eşitlenecektir.
20071006
Bu yazıyı aslında Barışarock'ı "genel anlamda liberal/reformist propagandanın gençlik kesimine taşınması, ama asıl olarak da -eğlentisel niteliğinden kaynaklı- liberal kültürün gençliğe yaşatılması" olarak nitelendiren ama aslında Barışarock üzerinden savaş karşıtı ve çevreci hareketi küçük burjuva hareketler olarak küçümseyen bir yazıya eleştiri olarak yazıyor olsam da, bunun genel olarak gelenekçi sol yaklaşımlara bir eleştiri olarak algılanması da yerinde olabilir.
Günümüzde, kapitalizm kendisine yeni bir dil geliştirdi ve artık günümüzde bu durum temelde değil ama görüntüde değişikliğe uğradı. Muhafazakar-liberal politikal (neo-con/neo-liberal) ekonomide "serbest" piyasa ekonomisini desteklerken toplumda muhafazakarlığı destekliyor. Aslında kapitalizmin "ahlaksızlıktan" muhafazakarlığa geçiş yapmasında açıkça sistemin oturmuş olmasının etkisi var. Artık değişim istenen ve arzulanan birşey değil, çünkü sistemin rayları oturmuş durumda ve güzel biçimde işliyor, bundan sonraki her toplumsal değişim ona zarar verebilir. Yine yeni geliştirilen kapitalist dil; savaşları operasyona, hatta demokrasi mücadelesine, ölen insanları olağan sivil kayıplara dönüştürebiliyor.
Kendisini sözde "kültürlerin savaşı" ile tanımlayan "terörle mücadele" eden ve kimsenin seçmediği G8 ile yönetilen bir dünya söz konusu. Artık yalnızca emeğin sömürülmesinden bahsetmek, yüzeysel ve indirgeyici bir tutum olur. Artık günümüzde, insan yalnızca emeğiyle değil, bütünüyle, duyguları, düşünceleri, arzuları, bedeniyle sömürülmekte. İnsana dair herşey büyük şirketlerin hedefi haline gelmiş durumda. İnsan bedeni, hem cinsel olarak hem de organ olarak paraya çevrilebilmekte. Sadece cinsellik üzerinden insanları kandırmaya çalışan reklamlar, tv programları, müzikler vs. değil bahsettiğim, milyarlarca dolarlık porno endüstrisi dahi bir yerde masum sayılabilir ama insan bedeni tacirlerinin her sene eski doğu bloku ülkerinden Türkiye dahil pek çok ülkeye, özellikle de batı avrupa'ya göç ettirip sattığı kadınlar, zorla çalıştırılan ufak çocuklar da bu sömürüye dahil (yılda beşyüzbin insandan söz ediliyor), para için organlarını satmaya ikna edilen insanlar da.
Duyguların sömürüsü sınıf tanımıyor, reklamlar, topluma yerleştirilen modernist adetler, insanlara kendilerini ifade etmek için, kendileri olmak için üretmek yerine tüketmeye, satın almaya, para harcamaya yöneltiyorlar. Bugün üst-emekçi veya orta sınıfa mensup ailelerin gençlerinin içine düştükleri boşluktan ve hayatlarını bir türlü yönlendiremediklerinden bahsediliyor. Ufak çocuklara renkli oyuncaklar satılıyor, ebeveynleri reddedemeyecek duruma sokmak için milyonlarca dolarlık reklam kampanyaları düzenleniyor, elbette, bu oyuncaklar Çin'de kendi yaşıtları tarafından üretiliyor, yani hem işçisini hem de tüketeni sömürüyor sistem. Saat reklamı, yalnızca falanca marka saatin bizim kim olduğumuzu anlatabileceğini söylerken, telefon şebekesi reklamı bize kendimiz olabileceğimiz ütopyalar sunuyor, tabii ki bu vaatler asla yerine getirilmiyor ve tatminsizlik hayatın odağı oluyor.
Sadece insanlar değil sömürülen, bugün hayvanların kitlesel olarak soylarının tükenmesi binlerce yıldır olmadığı kadar hızlanmış durumda. Tüketim kültürü üretimin sürekli artması ile, bu da doğal kaynakların geri dönülmez biçimde tüketilmesine sebep oluyor. Tavuk fabrikalarında gün ışığı görmeden ürün haline getirilen, sürekli beslenen hayvanlar, tertemiz paketler halinde evimize geliyor, üzerinde "et" yazan bir etiketle, canlı olması hiçbir zaman önemli olmamış yapay bir madde gibi. Sera gazı salınımını kısıtlayan KYOTO anlaşmasının yetersizliği konuşulurken ABD, Türkiye ve Avustralya henüz bu anlaşmayı dahi imzalamayı reddediyor. Üstelik ABD, küresel ısınmanın doğal bir sonuç olduğuna, endüstrileşmeyle ilgisi olmadığını kanıtlayabilecek sözde-bilimsel araştırmalara fon ayırarak bu yalanu bilimsel olarak bize sunmaya hazırlanıyor, Irak'taki nükleer silahların varlığını kanıtladığı gibi.
Artık savaşa hayır derken, önce bunun bir savaş olduğunu, yalnızca bir "müdahale" veya "operasyon" olmadığını kanıtlamanız, ardından da insanlara terörizme destek vermediğinizi anlatmak zorundasınız. Barışın savaşla gelebileceğine ikna edilmiş insanlar, şu kadar asker şehit ele geçirildi şu kadar terörist öldürüldü veya ölü ele geçirildi cümlelerinde barışın geleceğiyle ilgili bir umut görebiliyorlar. Bugün aynı senaryolar oynanıp aynı yalanlar söylenerek İran'a operasyon düzenlenmesi söz konusu. Nükleer silahlar konusunda dünyanın ilk atom bombasını kullanmış ve en büyük toplu katliamlardan birine (ikisine aslında) sebep olmuş bir ülkenin pek söz söylemeye hakkı olmasa gerek. (Bugün incirlik üssünde ABD'ye ait ve kullanımı yalnızca ABD askerleri tarafından yapılabilecek 90 adet nükleer silahın bulunduğunu ve hükümetlerin bu konuda gizli anlaşmaları sürdürmekte olduğu not olarak buraya uygun düşer)
Tüm çerçeve böyle iken, savaş karşıtı hareket, çevreci hareket, hayvansever hareket, ırkçılık karşıtları, eşcinsel hareketi, feministler, yeşiller, anarşistler gibi hareketler bir noktada birleşmelidir: kapitalizm karşıtlığı ve sol da bu yükselen harekete karşı kayıtsız kalmamalıdır. Fakat kendisini sınıfsal/devrimci ideolojiye indirgemiş, yıkılan proleter diktetarya doğu bloğuna rağmen kendisini yenilememekte inat eden geleneksel sol düşünce bu hareketleri liberal/reformist küçük burjuva ideolojileri olarak görüp dudak bükmeye devam etmektedir.
Ne yazık ki, sürekli apolitik olmakla tenkit edilen gençlik de milliyetçi/ırkçı politik kanat çevresine çekilmekte hergün. Öyle ki kendisine sol adını veren üç akımdan biri kendisini "ulusalcı" olarak tanımlamaktadır ve sol değerlerden tamamıyla kopmuş tamamen devletçi muhafazakar bir politikayı kendisine temel kabul etmiştir ve korku politikalarıyla (malezya olacağız, iran olacağız, bölüneceğiz vs.) taraftar toplamaktadır. Öte yandan bunun daha korkuncu olan "Plan yapmayın plan" milliyetçiliği, Kurtlar Vadisi çerçevesinde ideolojileşmiş, Ağca'yı kahraman kabul eden, katli, ırkçılığı kutsayan bir ideoloji, din ve ırk üzerinden politika yapıyor ve kendisini "ülkücü" olarak tanımlıyor.
Tüm bunlara karşı çıkan bir grup insanı Barışarock'taki insanları yozlaşmış, liberalleşmiş diye tanımlamaya kimsenin hakkı yoktur!
Bugün, kapitalizmin zararlı etkileri, Özgürlükçü Sol anlayış ile ortaran kaldırılmalı, savaş karşıtı ve çevreci hareketle anti-kapitalizm ekseninde birleşerek mücadele verilmelidir. Stalinist yaklaşımla "ya proletersin ya burjuvasın" anlayışı eskisin artık, "ya sev ya terket" tadı veriyor!
İyi haftasonları...