Plaja yapılan yolculuk, ayak parmaklarınız arasında kum, ağzınızdaki tuzlu su ve burnunuzdaki aromatik deniz havası anlamına gelir. Ama okyanus havasına bu hoş ve ayırt edici kokuyu veren nedir? Bilim adamları bugüne kadar hikayenin tamamını bilmiyorlar.
Koku, okyanuslarda yaşayan bakterilerde araştırmacılar tarafından yakın zamanda teşhis edilen genlerin ürettiği bir gazdan geliyor.
Koku gazının nasıl üretildiğini anlamak önemli olabilir çünkü okyanus üzerinde bulut oluşumunda rol oynar ve bazı hayvanların yiyecek bulmasına yardımcı olur.
Bilgi boşluğu
Bilim adamları uzun zamandır, bakterilerin çürüme ürünleri tüketmekte ve plankton ve deniz yosunu gibi deniz bitkilerinin ölmekte olduğu yerlerde dimetil sülfür veya DMS denen bir gaz üretebildiklerini uzun zamandır biliyorlardı. Doğu Anglia Üniversitesi'nden çalışma yazarı Andrew Johnston, bu keskin gaz okyanus havasını "bir tür balıkçıl, keskin kokulu" veren şeydir.
Ancak "çok fazla bakterinin [DMS üretebileceği] bilinirken, hiç kimse nasıl olduğunu sormayı düşünmemişti," dedi Johnston LiveScience.
Yani tam olarak o ve meslektaşlarının yapmak istediği şey bu.
Ekip, İngiltere sahilindeki tuz bataklıklarından çamur örnekleri aldı ve yeni bir bakteri türü oluşturdu. Genlerini sıraladıktan ve genetik yapıyı diğer bilinen bakterilerle karşılaştırdıktan sonra, DMSP olarak adlandırılan bitkilerin bozunma ürünlerini DMS'ye dönüştüren mekanizmaya dahil olan geni tanımlayabildiler.
Johnston, “Sorumluluktan kimsenin beklenmedik bir şey olmadığını” söyledi. Çalışmanın bulguları derginin 2 Şubat sayısında detaylandırıldı. Bilim.
Beklenmeyen büküm
Bilim adamları DMSP'yi DMS'ye ayırmak için basit bir enzimin kullanılacağını düşünmüşlerdi, ancak DMSP'nin şüphelenilenden daha zor olduğunu kanıtladığı gibi, süreç daha karmaşık hale geldi.
Diğer birçok süreçte olduğu gibi, bakteriler akıllıca muhafazakârdır: mekanizma çürüyen plankton etrafına kadar söner. Fakat okyanusta bir planktonun ortaya çıkması, örneğin, bir viral saldırı tarafından öldürülürse, bakteriler yararı sağlamak için acele ederler.
Johnston, “Bakteriler, DMSP'nin etrafındaysa sadece DMSP'yi parçalamak için genleri açacak” dedi.
Johnston ve ekibi aynı zamanda geni klonlandırabildi ve bunu içermeyen bakterilere transfer edebiliyordu. E. colibakterilere DMS gazı üretme yeteneği kazandırır.
Bu mekanizma, bakterilerin okyanustaki tahmini 1 milyar tonluk DMSP'yi yıkmanın tek yolu ya da birincil yoludur. Johnston, DMS'in açık okyanus etkilerini bulut oluşumuna maruz bıraktığı ve bunun da etkileyebildiği önemliydi. Dünya'nın iklimi.
Bazı deniz kuşları, yiyecek bulmak için DMS'ye güdümlü bir koku olarak güveniyor. Alan araştırmaları sırasında bir keresinde, Johnston ve ekibi, DMS üreten bakterilerle dolu bir şişeyi sadece aç deniz kuşları tarafından bombardımana açılmıştı.