Bu tanımda, oluşumun şu özelliklerine dayanırız: kütlesiz bir sınıfsız feodal köylülük sınıfının varlığı. % 35 - Neredeyse 15 milyon - Ukraynalılar köyde, geri kalan 35% - nüfusu az olan şehirlerde 50'tan daha az nüfusa sahip şehirler. 1 milyondan fazla nüfusu olan şehirlerde - Kiev, Kharkov, Dnepropetrovsk, Odessa, Donetsk - 10 milyondan az insan yaşıyor. Bu, ülkedeki kırsal yaşam biçiminin baskınlığını göstermektedir.
Hemen hemen her Ukrayna ailesinin bir arsası var. Ukraynalı köylülerin çoğu, üretimin doğal özelliğini taşıyor, yani kendileri için ürün üretiyor; Ukrayna'da halen tarımsal ürünlerin kitlesel kapitalist emtia üretimi bulunmamaktadır. Aynı zamanda, nüfusun% 70'i (bahçıvanlar dahil) geçimlik tarımla uğraşmaktadır. 5 milyon köylü hissedarı feodal mülk olarak arazilere sahiptir. Köylüler, eski kolektif ve eyalet çiftliklerinde çalışma haklarına sahip bir feodal mülk olarak araziyi aldı. Arazi satamazsınız, kiralayabilir ve miras yoluyla geçebilirsiniz - klasik feodal arazi görev süresi. Arazi bir bankada rehin alınamaz, sermaye değildir.
Siyasi açıdan, ülkedeki bütün güç - bölge devlet idaresinin başkanından valiye, güvenlik görevlileri, hakimler, savcılara - halk tarafından seçilmemiştir ve halk tarafından seçilmemektedir. Tam feodal dikey. Ülkede aslında politik hanedanlar var. Verkhovna Rada'ya, bazen vekillerin görevlerinin devralındığı için güvenle Lordlar Evi denilebilir.
Büyük ölçekli üretim sahiplerine ait olan tarımsal işletmelerin ülkesinde bulunması, XVIII. Yüzyılın Rusya'sının atanmış fabrika köylüleri fenomenini andırıyor.
Yerel otoritenin kendisi, bir polis memuru ya da görevli, ücret pahasına değil, söz konusu nüfus pahasına, yani rüşvet pahasına yaşadığında feodal beslemeler ilkesine dayanır. En önemli şey, Ukrayna'da herkesin bunu norm olarak algılaması ve herkesin bununla başa çıkmasıdır. Nüfusun feodal düşüncesi hakkında ne diyor.
Emekli aylıkları ve sosyal yardımlar hakkındaki kanunlar tamamen sınıf niteliği taşımaktadır.
Ukrayna'da imtiyazlar ve emekli maaşları, mülk olarak sosyal tabakalara verilmektedir. Ve bazen kalıtsaldırlar. Örneğin, savaşa katılanların çocukları, savaş çocukların statüsünü veya mağdur ailelerin statüsünü aldı.
Savaşçılara yönelik emekli aylığı yasası, Ukrayna Güvenlik Servisi çalışanları ve İçişleri Bakanlığı, ordu ve savaş geçersizlikleri aslında feodal askeri sınıfı oluşturdu.
Memurların ve araştırmacıların emekli aylıkları yasası hizmet sınıfını oluşturdu.
Zararlı üretim için emekli aylıkları yasası (metalurji uzmanları, nükleer bilim adamları, kimya endüstrisindeki işçiler) feodal atölye sınıfı imtiyazlarını hatırlatıyor.
Savaş gazisi, savaş çocukları, Çernobil mağdurları, büyük aileler statüsüne ilişkin yasalar, genellikle doğum tarihine, aile kompozisyonuna ve ikamet durumuna göre - en saf haliyle feodal prensip olarak yarar sağlar.
İtiraf politikası ile ilgili olarak, kilise aslında devletten ayrılmamıştır. Tüm resmi tatillerde yetkililerin temsilcileri resmi olarak tüm kiliselere ve kilisenin temsilcilerine katılmaktadır.
Kültürel anlamda, genellikle Orta Çağ'ı tamamlarız. Televizyonda, jester, buffoons, mummerler, cadılar, troubadours, büyücüler, büyücüler, falcıları düşünürüz.
Eğitimde, skolastik ortaçağ beşeri bilimleri egemendir. Üniversitelerimizin çoğu psikologlar, avukatlar, yöneticiler, filologlar, ekonomistler ve gazeteciler yetiştiriyor. Yakında ilahiyatçılar ve ilahiyatçılar tarafından şaşırmayacağız.
Bilimde, tamamen müstehcenlik: Ciddi bir havası olan Ukraynalı bilim adamları mucizelerden ve dünyanın ilahi kökenlerinden bahseder. Doktora ve yüksek lisans tezleri eski İngiltere’de asil unvanlar olarak satılmaktadır.
Ukrayna'nın tüm bölgesi, oligarşlerin etki alanlarına ve feodal bir klan sistemini neyin oluşturduğunu görenlere, Dükalığı ve ilçesine göre ayrılır. Bu tür olaylar ve kronizm, kronizm, aileler, himaye, takım, halkı, halkımız gibi kavramlar bunun modern kanıtıdır. Bütün ülke mevcut feodal klan sisteminin bu yazılı olmayan kurallarını biliyor.
Küçük ve orta burjuvazi karşısında üçüncü mülk bastırılmış ve hatta bir sınıf olmamıştır. Temsilcileri çoğunlukla ortaçağ pazarındaki tacirlerin yaşam tarzına öncülük ediyor. Sanayi proletaryası ve sendikalara gelince, onlar feodal mağazanın gelişim aşamasındadır: kimse daha fazla profesyonel çıkar görmez.
Ülkede başka bir feodal mülk var - zanaatkarlar: bunlar saatçiler, dişçiler, kuyumcular, ayakkabıcılar, ev aletleri ve araba tamircileri ve diğerleri.
Ukrayna'da, sadece sanayi sonrası değil, sanayi toplumunun da belirtileri yoktur.
Modern madenciler eski, unutulmuş bir otkhodnichestvo sistemidir (feodal aidatlarının parasını ödedikleri para kazanmak için küfürler bırakmaktadır). Ne kadar üzüldüğümüz önemli değil, ömür boyu ona para ödemek zorundayız.
Bu şekilde teknik ve insani entelijansiya sınıfı, etki derecesine göre yoktur. Diploma ve unvan satışı, dolayısıyla ve pozisyonları var. Yetkililerin aktif katılımıyla üniversitelerin rektörleri bile seçiliyor.
Demografik alanda, metres enstitüsü, kadın tuttu, feodal toplumda cariye denilen ikinci eşler uzun zamandır yaygındı. Aynı zamanda, bazı Ukraynalı kızlar zengin tutulan bir kadın olmayı hayal ediyor.
Etnik anlamda, Ukraynalılar henüz tek bir burjuva ulus haline gelmedi: Doğu ve Batı'nın farklı dilleri ve Hıristiyan mezhepleri var. Ukrayna'da bile dini nüfuz merkezleri bile yurt dışında bulunuyor: Moskova, Vatikan, Konstantinopolis. Hala reform öncesi durumundayız. Gerçekten de, Reformun amaçlarından biri, ülkede kendi dini merkezimize sahip olmak.
Ekonominin bir diğer önemli yolu, orta çağdaki bir tekelci çalıştayının ilkesine göre yaşayan, kamusal alandaki tekelcilerdir. PREZHO, su şirketi, elektrik şebekesi, ısıtma ağı - bu kapalı tekel bir kuruluştur.
Bankacılık sistemi, kapitalist üretimin gelişim hedefini belirlemez, kâr için orta çağdaki para ödünç verenler gibi çalışır.
Ekonomide, endüstriyel baronlar geçimlik tarım unsurları ile klasik endüstriyel feodalizm sistemini yarattı. İşçi kolektifinin özelleştirme kontrolleri yoluyla serbest özelleştirme yaptılar. Endüstriyel baronlar fabrikalarını ücretsiz olarak aldılar. Yüksek derebeyi L.Kuchma, 1994 cumhurbaşkanlığı seçimleri sırasında "kırmızı yönetmenlere" siyasi destek için ödeme yaptı. Ve genel olarak, endüstriyel baronların kaderi bağlıydı ve ülkenin en büyük derebeyi olan cumhurbaşkanı ile ilişkilerine bağlıydı. Tam feodal dikey. Endüstriyel baronatın mülkiyetindeki değişiklikle bile, baronattaki feodal klan ilişkileri prensibi değişmez. Endüstriyel baronat, üretimin kendisini, kendi bankasını, bir sigorta şirketini, bir fabrika hastanesini, dinlenme tesislerini, dispanserleri, çocuk kamplarını ve anaokullarını, sponsorlu bir okulu, kendi tarım işletmelerini ve gıda dükkanlarını, dükkanlarını, güvenliğini, ulaşımını, havacılık, spor takımı, gazetesi, radyo, televizyonu, yerel konseydeki hizip ve bazen de belediye başkanı - işletmenin proteini.
Sanayi baronları, bir bölgenin topraklarının bir bölümünü, üzerinde sosyal ve politik etkiye sahip olabilecekleri bir nüfusu etkiler. Çalışan işletmelerin belirli bölgelerdeki nüfus için tek gelir kaynağı olması nedeniyle, baronatların içine katı ve disiplinli bir yönetim dikeyliği oluşturulmuştur.
Yukarıdaki endüstriyel feodalizm kriterlerine ek olarak, güç yapılarının bir tanımını yapmak istiyorum. Örneğin, trafik polisi şehirden şehre taşınan tüccarlar için ortaçağ kamp vergisinin toplanması için sıradan bir görevdir, ancak şimdi tüccarlar yerine kamyon ve binek araç sahipleri bulunmaktadır.
Ve şimdi gururumuza dokunalım - uzun zamandır tüm erkek nüfusunun genel temyiziyle değil, profesyonel olarak istihdam edilen Ukrayna ordusu. Nüfusun küçük bir kısmını ücretsiz işe alma var. XVIII-XIX yüzyıllarda Çarlık Ordusu ordusunun asker toplanması ilkesidir.
Lenin'in tanımına göre, kral baba ile birlikte feodal askeri emperyalizm vardı; Stalin, bizim tanımımıza göre devlet sanayi kapitalizmini inşa etti, ancak 22 bağımsızlık yılında bir yaşam tarzı olarak kapitalizmin unsurları ile endüstriyel feodalizm inşa ettik. Bu ne kötü ne de iyi. Bu bir gerçek.
XXI yüzyılda modern Ukrayna aldı tarihsel sanayi sonrası bilgi toplumu karşısında bir meydan okuma. Modern dünyada toplumun gelişimi bilgi teknolojisinin gelişimi ile belirlenir. On yıl boyunca, 2015'ten 2025'e kadar, Ukrayna'nın endüstriyel olanı atlayarak bir endüstri sonrası bilgi toplumu kurması gerekiyor.
Milyonlarca İnternet kullanıcısının 20'inin ve nüfusun 50'in milyonlarca cep telefonundan daha fazlasına sahip olması gerçeğinin ön koşullarına sahibiz. Bir bilgi sınıfı üreticileri oluşturmak için devlet desteğine, bilgiye tam demokratik erişime, finansal ve teknik kaynaklara ihtiyaçları var. Bilgi toplumu oluşturmak devasa yatırımlar gerektirmeyecek, yalnızca yüksek eğitim almış milyonlarca İnternet kullanıcısı olan demokratik işçi örgütü 10'e ihtiyacımız var.
Ukrayna en azından bilgi toplumunun altın milyarının (Batı Avrupa ülkeleri, ABD, Kanada, Avustralya, Japonya) bekleme odasına girmeye çalışmalı. Bilgi ürünü, bir kişinin İnternet üzerinden oluşturabileceği ve satabileceği herhangi bir bilgidir. Bunlar yeni bilgi iletişimi. Bu, devletin rolünün arka plana dayandığı, ekonominin yeni bir bilgi yapısıdır.
Bilgi toplumunun başarılı bir şekilde gelişmesiyle birlikte, toplumun kaçınılmaz demokratikleşmesi gerçekleşir, devlete süreç koordinatörü rolü atanacaktır. Bilgi toplumu oluşturmaya başlama sorunu, yılın 2015 başkanlık seçimleri konusudur. 2015 yılında, bir gelişim vektörü değil, bir medeniyet biçimi değil bir kişilik seçiyoruz. Bu, ikinci ve üçüncü binyıl arasındaki seçimdir. Endüstriyel feodalizm ile endüstri sonrası bilgi bilgi toplumu arasında. Özgür bilgi toplumu entelektüelleri ve mülk toplumu arasında. Avrupa halklarına kültürel, coğrafi, entelektüel yakınlığımız, Avrupa’da, ABD’de, Kanada’da, Avustralya’da kendi diasporasının varlığı, Ukrayna’nın bilgi toplumu - bilgi toplumu içine başarılı bir şekilde entegrasyonu şansını ummamızı sağlıyor.