Brezilyalı sanatçı Marina Amaral, Pazartesi günü Dünya Mülteciler Günü münasebetiyle Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği’nin (UNHCR) 1940’lardan 1980’lere kadar uzanan on iki siyah-beyaz arşiv fotoğrafını renklendirdi.
Çek bir baba, 1949’da Almanya’da yerinden edilmiş kişiler için bir kampta oğlunu teselli ediyor; On yıl sonra, Cezayir savaşının ortasında, Tunus’a sığınan küçük Cezayirli bir kız, bir foto muhabirinin merceğine bakar. Dünyanın diğer tarafında, 1978’de tekne halkı Vietnam’dan kaçar ve Malezya’ya ulaşır. Mültecilerin siyah beyaz fotoğrafları, çoğu zaman çizimlere dikkat etmeden sayfalarını karıştırdığımız tarih kitaplarını dolduruyor.
Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği (UNHCR), 20 Haziran Pazartesi Dünya Mülteciler Günü’nde, bu unutulmuş resimlere yeni bir hayat vermeye karar verdi, 100.000 görüntüden oluşan arşivinden on iki fotoğrafı renklendirdi ve aynı zamanda dünya çapında 70 yıllık göçün izini sürdü.
UNHCR Küresel İletişim Masası Başkanı Christopher Reardon, “Bu fotoğrafları kısmen kompozisyonları ve coğrafi kapsamları ve yaydıkları on yıllar için seçtik” dedi.
“Ama aynı zamanda, güvenliğe erişim gibi dünyanın bugün daha çok ihtiyaç duyduğu bazı şeyleri gösterdikleri için onları seçtik; yiyecek ve barınak; ve güvenli ve onurlu bir şekilde eve dönme veya güvenli bir üçüncü ülkeye yerleştirilme olanağı.”
23 Mayıs’ta, dünyadaki yerinden edilmiş insan sayısı ilk kez 100 milyon sınırını geçti – dünya nüfusunun sadece %1’inden biraz fazlası.
başlıklı bu proje için “Uçuşun Rengi”, UNHCR, arşiv görüntülerini renklendirme konusunda uzmanlaşmış 30 yaşındaki Brezilyalı sanatçı Marina Amaral ile işbirliği yaptı. Tarihi şahsiyetlerin, yerlerin ve olayların restore edilmiş ve renklendirilmiş 200 fotoğrafını derleyen “Zamanın Rengi” kitabının yazarı, Martin Luther King, Albert Einstein ve II. Elizabeth’in fotoğraflarını renklendirerek kendine bir isim yaptı. 2018 yılında, ona Czeslawa Kwoka’nın renkli fotoğrafıAuschwitz’de öldürülen 14 yaşındaki bir çocuk sosyal medyada viral oldu.
‘Renkler duygusal düzeyde bağlantı kurmamıza izin veriyor’
Fotoğrafları renklendirirken amacı açık: Okuyucuyu geçmişin bu fotoğraflarına yaklaştırmak. Annesi tarihçi olan Amaral, “Asıl amacım geçmişle günümüz arasında bir köprü oluşturmak” dedi.
Çocukluğundan beri tarih meraklısı olan Amaral, siyah beyaz fotoğrafları çok sevdiğini söyledi. “Tarihi belgeler olarak çok önemliler. Ancak, siyah beyaz yaşamadığımız için onlarla bağlantı kurmanın zor olduğunu düşünüyorum. Renkli bir dünyada yaşıyoruz.”
“Bu fark, 100 yıldan daha uzun bir süre önce çekilmiş fotoğraflarda bile gördüğümüz insanların gerçek olduğunu anlamamızı zorlaştıran duygusal bir engel oluşturuyor. Onlar da bizim gibiydiler, kendi hayalleri, hırsları vardı. , korkular, mücadeleler vb. Renkler bu duvarı kırar ve sadece rasyonel olarak değil, duygusal düzeyde de bağlantı kurmamızı sağlar.”
“Uçuşun Rengi” için Amaral, dünya çapında on iki farklı zaman ve yerde on iki hikayeyi renklendirdi. Özellikle 1959’da foto muhabiri Stanley Wright’ın objektifine bakan küçük bir kızın gözlerini renklendiriyor. Çocuk Cezayir savaşından kaçmak için Tunus’a kaçtı. Arkasında dört adam, yaşlı kadın ve ona eşlik eden küçük oğlanın hırpalanmış kıyafetleri de bej ve kahverengi tonlarına kavuşmuş.
Amaral ayrıca, fotoğrafçı Kaspar Gaugler’in Vietnam’dan Malezya’ya kaçan on kişilik bir grup tekne insanını gösteren 1978 tarihli bir fotoğrafında gökyüzünü ve denizi maviye çeviriyor. Bir önceki fotoğrafta olduğu gibi ıslak kıyafetlerin beyaz ve gri tonları parlak yeşil, mavi ve turuncuya dönüştürülmüş.
zahmetli bir görev
Her resmi renklendirmek saatlerce araştırma ve sıkı çalışma gerektirir. “Her zaman fotoğraflar hakkında elimden geldiğince araştırma yaparak başlarım. Bu aşamada renklendirme sürecinde bana yardımcı olacak görsel referanslar bulup topluyorum.”
Bir üniformanın, bir aracın, bir binanın orijinal renkleri ve hatta mümkünse kahramanların kendilerinin görsel unsurları… Fotoğrafların tüm detayları inceleniyor.
Araştırması sayesinde, 1972 yılında çekilmiş bir fotoğrafta, Uganda’dan Avusturya’ya Asyalı mültecileri taşıyan uçağın tam renklerini restore etmeyi başardı. Kısa bir süre önce İdi Amin Dada, yüzyılın başından beri ülkede yaşayan Ugandalı Asyalı topluluğa ülkeyi terk etmek için 90 günleri olduğunu duyurmuştu.
Birçoğunun İngiliz pasaportu vardı ve Birleşik Krallık’a yerleşebildi, ancak binlercesi vatansız kaldı. Avusturya onları memnuniyetle karşılayan birçok ülkeden biriydi.
Ancak, “Uçuşun Rengi”nde yer alan fotoğrafların çoğu için arama başarısız oldu.
“Her fotoğrafa eşlik eden bir başlığım vardı. Ancak, hangi renkleri kullanmam gerektiği konusunda çok az bilgi verebilirler veya hiç bilgi vermezler” dedi Amaral.
“Bu yüzden sanatsal seçimler yapmak zorunda kaldım. Renklendirme tamamen elle yapılıyor ve tek bir fotoğrafı tamamlamam saatler hatta günler sürebiliyor,” diye ekledi Amaral.
Amaral, fotoğrafları renklendirmek için Photoshop kullanıyor. Amaral, basit bir dokunmatik tablet ile renklerini ayrıntılarıyla uygular. İşlem, tek bir fotoğraf için birkaç saat, hatta günler sürebilir.
‘Tarih kitaplarımızı kapattığımızda onların hikayesi bitmiyor’
Amaral’a serideki en sevdiği fotoğraf sorulduğunda hiç tereddüt etmeden “Karate Çocuğu” yanıtını verdi. Foto muhabiri Alejandro Cherep tarafından 1983 yılında çekilen fotoğraf, Vietnam Savaşı’nın sonunda Arjantin’e sığınan Laoslu bir grup çocuğu gösteriyor. Ön planda küçük bir çocuk dövüş sanatları pozu verirken arkasında dört arkadaşı yürekten gülüyor.
Amaral, “Üzerinde çalıştığım fotoğraflardaki insanlarla saatlerce “şirkette” vakit geçiriyorum ve fotoğrafları çekilirken akıllarından neler geçtiğini merak etmekten kendimi alamıyorum” dedi.
“UNHCR, izini sürmek küçük adam [in this photo]Şimdi Arjantin’de mutlu bir şekilde yaşayan ve adı Kykeo olan . Fotoğrafı üzerinde çalıştığım ‘karakterlerden’ birinin ekrandan fırlayıp ‘önümde’ gerçekleşmesinin ne kadar muhteşem olduğunu anlatamam” dedi.
Bugün, neredeyse kırk yıl sonra, Kykeo ve küçük grup hala Arjantin’de yaşıyor. Ve küçük çocuk karate hocası oldu.
Amaral için bu “Karate Çocuğu” işinin ardındaki tüm amacı simgeliyor. “Mülteciler bir fotoğrafta donmuş tarihi karakterler değildir ve tarih kitabını kapattığımızda tarih bitmez.”
Bu makale orijinalinden Fransızca’ya çevrilmiştir.
Kaynak : https://www.france24.com/en/americas/20220620-a-bridge-between-past-and-present-colourised-photos-bring-refugee-stories-to-life