Sık sık içinde yaşadığımız ortamlarda ne kadar yalnız ve bencil bir toplum olduğumuza yönelik eleştirilerle karşılaşırız. Her zaman eleştiri tarafında olduğumuz için, siz değilim, siz de değilsiniz, bencil insanlar, nerede ve nasıl büyüyorlar yukarı ????? Eğitimsel olarak ne yapmalıyız?
Bireyin sosyal ve duygusal becerilerinin yanı sıra bilişsel, motor, dilsel ve akademik becerilerinin birçoğu okul öncesi dönemde atılır. Doğduğumuz andan itibaren beynimiz aslında insanlarla ilişki kurmak için donanımlı. Başka bir deyişle, insan beyni dünyaya programlı olarak ben değil BİZ’e gelir. Bununla birlikte, bu elbette sadece çocuğa uygun iletişim becerileri sağlayarak mümkündür. Her insanın yüzme ve koşma gibi yetenekleri olan kaslarla doğmuş olması gibi, ancak uygun eğitim ve çevre desteğine sahip olan insanlar sporcular olabilir, aslında çocuğa olumlu davranış modelleri sunmak, olumlu davranışları prova etmek ve tekrarlamak ilişkilerdeki başarının temelinde yatar. Son yıllarda insan beyni ile ilgili nörobiyolojik araştırmalarda bunu destekleyen bulgular sunmaktadır.
Yani, araştırmanın sonuçları beyindeki ayna nöronlarının insanın yakın çevresindeki insanların davranışlarını ve hatta duygularını yansıttığını göstermektedir.
Bunu aşağıdaki gibi somutlaştırabiliriz. Her çocuğun doğum anından itibaren paylaşım ve işbirliği gibi ilişkisel davranışlar geliştirecek donanıma sahiptir, ancak hiçbiri yetişkinlerin kendilerinden beklediği, “Bu oyuncağı arkadaşımla paylaşıyorum” gibi davranışlar sergilemiyor. ” salıncak,” . Aksine, çok egosentriktirler. Sık sık benim gibi ifadeler kullanırım. Çevresindeki insanların paylaşma, bu davranışlara değer verme ve çocuğun bu ayna nöronlarına ulaşma gibi sosyal davranışları modellemesi mümkündür.
Ebeveyniniz veya öğretmeniniz vb. Bir yetişkin gibi, çocuğunuzun hatalarını sürekli bulursanız, onu her sınavdan sonraki ilk soru olarak sürekli eleştirin ……. Ne kadar sürdüğünü sorarsanız, bu çocuktan ne kadar sosyal insan bekleyebilirsiniz ????
Her şeyden önce, kendinize bazı sorular sorarak başlamalısınız. “En son ne zaman hasta ziyaretine gittin?,“ En son ne zaman komşuna bir kase çorba verdin? ”,“ En son ne zaman ilginizi çekmeyen birini feda ettiniz? “Bence bunlar sorulacak sorular.
Unutmayın, ama önce kendimizi düzeltirsek, çocuklarımızı ve yarın sağlam bir şekilde inşa edebiliriz. Bu yüzden çok geç olmadan, rakip değil takım arkadaşı olmayı öğrenmeli ve bu davranışları çocuklarımız için modellemeliyiz. Böylece, bencil uzaylıların (??????) kim olduğunu ve nereden geldiğini bulamadığımız bir virüs olarak toplum olarak ele geçmesini önleyebiliriz.