Işıktan daha hızlı hareket edebilen parçacıkları Yunanca’da ‘hızlı’ anlamına gelen takyonla isimlendiriyoruz. Fakat bu parçacıklar varsayımsaldır ve gözlemlenmemişlerdir. Bu parçacıkların bir şekilde kinetik enerjilerini kaybederek özel görelilik kuramına göre hızlandıkları düşünülür. Böylece sıfır enerjide sonsuz bir hıza ulaşırlar.
Böyle bir parçacığın hayali bir durağan kütlesinin olması gerekirdi; fakat bu parçacık hiçbir zaman duramayacağı için bu önemli bir sorun değil.
Daha ciddi bir sıkıntı böyle parçacık için var olan geçerli çerçevenin parçacığın geri hareket yaptığını göstermesidir. Yani eğer merminiz bir takyon olsaydı, siz daha tetiği çekmeden karşınızdaki kişi ölürdü. Mahkemede hakime suçsuz olduğunuzu çünkü siz tetiği çekmeden kişinin öldüğünü söyleyebilirdiniz.
Bu durum fizik kuralları bozmuyor. Ama özgür irade ile ilgili bir sıkıntı ortaya koyuyor. Çünkü aslında bu ölüm tetiği çekmenizin nedenidir. Richard Muller bu durumu ‘takyon cinayeti sorunsalı’ olarak adlandırıyor ve şöyle devam ediyor:
Bu yüzden takyonları keşfetmeye çalışmadım. Çünkü onları bulsaydım bile, övgüyü hak eden ben olmazdım. Çalışmayı yapmak benim özgür iradem olmazdı.
Takyonlar her zaman ışıktan hızlı hareket ettiklerinden, geldiklerini göremezdik. Takyon bizi geçtikten sonra iki görüntüyü ayırt edebilirdik; gözükmesi ve zıt yönlerde hareket etmesi. Bu iki görüntü etkisi süper hızlı parçacığın yolunda bulunan gözlemci tarafından gözlemlenebilir. Parçacık ışıktan hızlı olduğundan bizi geçtiğinde bir tarafta mavi ışığa kaymış görüntü diğer tarafta kırmızı ışığa kaymış bir görüntü görürüz.