Her Türk solcusu sol düşünceye, marksizme gözünü ilk kez Georges Politzer'le açmıştır. "Ağabi"lerimiz, ilk seminerlerini vermeye Felsefenin Temel İlkeleri'yle başladı.
Bu satırların yazarı da lisede okurken Lise-Der'in tek odalı derneğinde ve Trabzon'da Genç-Der'in "Konak"tan kiralanmış binasında bu seminerleri sistemli olarak izledi.
Yani sol bilinçle donanmanın ABC'si Felsefenin Temel İlkeleri'ydi!
Elimdeki kitap Sol Yayınları'nca Nisan 2008'de 17. baskısını yapmış. İlk baskısı Kasım 1969 yapılmış ve neredeyse her yıl yeni baskısı yapılmış. Ta ki 1980 yılına kadar!
Yeni yetme solcuların, yani 12 Eylül solcularının "ulusal devletler"e şiddetle karşı olmaları, "ulus"u "ırkçı" milliyetçilikle eş tutmaları ve yerine ne olduğunu tam kavrayamadıkları “kozmopolitizm”le eş "enternasyonalizm"i koymaları boşuna değildir.
(Onlar da haklıdır! Onların bilinçlerinin gelişme çağında Georges Politzer'in bu kitabının 1979'dan sonra yeni baskısı ancak 1990 yılında yapılabilmiştir! 11 yıllık bir yasaklama, öteleme! Üstelik "ağbiler" de hapislerde; tarümar!)
Marksistler tarafından toplumsal sınıflara tanınan öncelik “ulus”u hiçe saymak değildir. Ulus tarihsel bir gerçektir. Bir sınıf temelinde (kapitalizmin şafağında burjuvazi tarafından) ortaya çıkar ve gelişir; sınıfsız toplumda da ortadan kaybolacaktır. Yani insanlığın tarihsel ilerlemesinde bugün konakladığımız zorunlu bir duraktır. İnsanın insanlaşması sürecinde feodal ayakbağlarını törpüleyen en ileri örgütlenme biçimidir.
"Ulus" gerçeğinin reddi materyalist olmayan bir tezdir!
*
Georges Politzer Macar asıllı bir Fransızdır. 1930'da Paris İşçi Üniversitesi'nde verdiği diyalektik materyalizm dersleriyle ünlendi. En güç sorunları en yalın ve anlaşılır bir dille öğrencilerine anlatırken konunun derinliğinde de bir azalma olmuyordu. Büyük bir polemikçi, derin bir kültüre sahip karşıkonulmaz bir yetenekti.
Eşi Mae ve dostları Jacques Solomon ile birlikte Nazi işgalinde 1940-42 yılları arasında üniversite direnişinin sembolü oldular. En sonu yakalanıp büyük işkence gördüler.
Georges Politzer, Gestaponun ağır işkencelerine uğradı. Gestapo, bir yandan işkence yapıyor, bir yandan saf değiştirip kendilerine katılmaları halinde tüm ailesinin kurtulacağı güvencesi veriyordu.
Politzer bu teklife tükürmekle yanıt verdi: "Fransa uğruna ölmenin, Fransa topraklarında ölmenin çok daha onurlu” olduğunu haykırdı!
1942'de bu sözleri haykırdıktan bir kaç dakika sonra kurşuna dizilerek öldürüldü.
Eşi Mae Politzer Birkaç yıl sonra Nazi kamplarında yaşamını yitirdi.
Boyun eğip teklifi kabul etselerdi ikisi de kurtulabilirdi.
Ama Politzer, arkasında Felsefe'nin Temel İlkeleri'ni ve şu ilkesini bizlere armağan etti:
"Entelektüel bağımsızlık, eleştirel zeka, tepkiye boyun eğmek değil, tersine boyun eğmemek demektir."
*
Madem öyle, seminere, pardon kitabı okumaya devam ediyoruz.
Ulus tarihsel bir gerçektir.
Ulus, “Tarihsel olarak oluşmuş, kararlı bir dil, toprak, iktisadi yaşam ve kendini kültür ortaklığında dile getiren ruhsal biçimlenme birliğidir!”
Burjuva ulusların iktisadi temelinin şekillenmesi esas olarak kendiliğinden bir süreçtir.
Ama ulusların şekillenmesi kendiliğinden değildir.
Avrupa’da ilk başlarda, ulusal birliğin oluşmasını bilinçli olarak yöneten burjuvazidir. Geniş köylü yığınlarını ve işçileri peşinden sürüklemeyi bildi. Çünkü feodalizme karşıydı. Feodal düzen halkın pek büyük bir çoğunluğuna –köylüler, zanaatçı ve aydın küçük burjuvazi vb. – dayanılmaz hale geldiği için, hepsini seferber etmeyi bildi, onları yöneterek feodaliteyi tecrit etti ve yendi.
Yani burjuvazi devrimciydi!
Ama eski sınıf feodaller boş durmuyordu.
Yeni ulusa savaş açtılar. Bunun için eski düşman komşu feodallerle ittifak kurdular.
(XVI. Louis ve Marie-Antoinette Prusya ve Avusturya feodalleriyle ittifak edip devrimci Cumhuriyete komplo kurdu.)
Örneğin, 1792’de bestelenen “Marseillaise” hem içerdeki hain feodallere, hem de Prusya ve Avusturya feodallerine karşı olduğu için “Ulusal bağımsızlık marşı” kabul edildi.
(Bizim tarihimizde bir yerlere nasıl da benziyor değil mi! “İstiklal Marşı”mızı anımsıyoruz; “Kurtuluş Savaşımız”ın kimlere, kimlerin ittifakına karşı, kimlerle ve kimlerle ittifak yaparak gerçekleştirildiği düşüyor aklımıza hemen.)
Ama burjuvazi ulusu ulusun çıkarları için değil, kendi çıkarları için yönetiyordu. Çünkü özünde sömürücü bir sınıftı. Kurduğu kapitalist sistem, sömürü üzerine biçimlenmiş bir ekonomik sistemdi.
Böylece burjuvazi, ulusal birliği sağlayan güçken zamanla gericileşti. Sömürüsüne karşı çıkan ulusun diğer güçlenen ezilen sınıflarına karşı dişini göstermeye başladı. Feodallerin kurduğu hain ittifaklar gibi ittifaklar kurdu.
Örnek mi? (Hadi yine bizden uzak olsun!) Fransa’dan: Fransız burjuvazisi, 1871 Paris Komünü’nde ulusun en geniş parçası olan “Ayaktakımı!”nın ayaklanmasını Fransız ulusunun baş düşmanı Bismarck’la kurduğu ittifakla ezmiştir!
Hele kapitalizm, emperyalist aşamaya geçtiğinde ihanet daha da derinleşti!
Üretici güçler gelişip halk ulusal gelirden daha fazla gelir isteyip örgütlendiği zaman Fransız burjuvazisi: “Halk Cephesi olacağına Hitler olsun!” sloganını attı. “1938’de Münih’te Nazilerle ittifak kurdu; savaş boyunca Fransız ekonomisini iflasa sürükleme pahasına alüminyum madenlerini Hitler’in emrine sundu, yurtseverleri kurşuna dizdi, halkı açlığa mahkum etti.”
Halk, Nazilere karşı savaş verip kurtuluş gerçekleşince burjuvazi pek tanıdık bir yardıma hemen el açıyor: "Marshall Planı"na!
Fransız ulusunun toprakları Atlantik stratejisi kapsamında bu kez Amerikan askerlerine açılıyor, ekonomi Amerikan ve Alman firmalarının denetimine giriyor.
Ama burjuvazinin yaptığı “ihanetler”in en önemlisi “dil” ve “kültür” alanında!
Politzer: “Amerikalı işgalcilerin daha kolay öğrenebilmesi için Fransızca, Bazal Fransızca’ya (robot Fransızca) indirgendi. Artık metinlerimizde Etats Unis (Birleşik Devletler) yazılmıyor USA yazılıyor! Amaç yalnızca Fransızcayı anlaşılmaz bir dil haline getirmek değildir; Fransızcayı silip süpürüyorlar. Dilde kölelik doğrudan doğruya kültürde köleliğe götürür.” diye yazmıştı Politzer.
Kültürde, “Yankee kültüründen esinlenen en kötü magazinler tiksindirici bir biçimde” göklere çıkarılıyor!
(Bizde binlerce örneğini yaşadığımız bu duruma tek örnek: TV8’de bir haftasonu programının adı yıllarca ve ısrarla ‘Weekend’ olarak kaldı! Ne Te Ve “En Ti Vi” oldu!)
George Politzer şöyle devam ediyor: “Gerici burjuvazi, Fransızları, ülkelerinin mahvolmuş bir ülke olduğuna, ulusal tarih çağının tamamlanmış olduğuna, artık bağımsız bir Fransa umudunun kalmadığına inandırmaya yönelen kampanyaları desteklemektedirler!”
2.
Peki, burjuvazi, ulusal çıkarlara aykırı bunca işi halkın tepkisini çekmeden yapmayı nasıl başarıyor?
“Uydurduğu ideolojik yalanlarla!” diyor Politzer.
Ulusların köleleştirilmesini haklı göstermek için buna uygun bir ideolojiyi, “kozmopolitizm”i yaymaktadır!
(Sıkı durun; günümüz “enteller”ini anımsayın!)
Kozmopolitizm “dünya yurttaşı” anlamına gelen Yunanca bir sözcük. Marx: “Kozmopolit sömürüyü evrensel kardeşlik diye adlandırmak ancak burjuvazinin beyninde doğabilecek bir düşüncedir.” diyor.
“Enternasyonalizm”in bir karikatürü olan kozmopolitizmin en önemli özelliği: “Modern savaşların nedeninin ulusların mevcudiyeti olduğu yolundaki düzenbaz iddiadır.”
Burjuvazi burada en kestirme yoldan, emekçilere, ulusal yapının “gerici” ve “modası geçmiş” gösterilmesini amaçlamaktadır.
Böylece emekçilere, “Eğer barış istiyorlarsa kendi elleriyle ulus gerçeğini yok etmeleri ve yurtlarını yadsımaları gerektiğini” vaaz ediyorlar!
Her emekçiyi kendi ülkesinden koparıp, bir “dünya yurttaşı” haline getirmek istiyorlar. Bu maske altında, “kökünden kopmuş, tek biçime sokulmuş, yeri-yurdu, adı-sanı belirsiz, sapkın insan gölgeleri” olmuş çağdaş köleleri, “kabaca ve hayasızca, dünya çapında” rahatça sömürmek istiyorlar.
3.
Bugün emperyalist ülkeler, köleleştirmek istedikleri uluslaşma yolundaki sömürge ve yarı sömürge ülkelere kozmopolitizmi öğütlüyorlar; “globalleşin!”diyorlar!
Kendi uluslarına ise “milliyetçilik”i öğütlüyorlar; örneğin Amerikalılar her fırsatta Amerikan halkına “seçkin halk” olduklarını, “tanrı tarafından dünyayı yönetmekle görevlendirildiklerini “ söyleyip duruyorlar!
4.
Burjuvazinin ulusa ihanetinin küçük bir tarihini (bir ibret belgesi olarak o kadar uzağa gitmeye gerek yok diyenlerinizi duyar gibiyim!) ta 1950’li yıllara kaçarak vermeyi yeğledik.
Tarihinin en büyük tehlikeleriyle karşı karşıya olan ulusumuza sahip çıkacak, ulusumuzun yönetimini ulusumuzun çıkarına yapabilecek güçler kim ola dersiniz?
Georges Politzer ve faşizme karşı direnişte ölen binlerce devrimci, hepiniz ışıklar içinde yatın!
Ahmet Yıldız
Odatv.com