Şehir Kamu Güvenlik Bürosu binasının önünde, Yan Xie merdivenlerden aşağı koştu ve hızla Grand Cherokee’ye bindi. Ma Xiang ve Diao Yong’a eşlik eden diğer kişiler onu takip etti.
Arabanın kapısı kapanır kapanmaz, kırmızı ve mavi polis ışıkları ta güneydoğuya yöneldi.
“Hala kırk dakikaya ihtiyacımız var ve SWAT timi neredeyse olay yerine varmak üzere.” Gao Panqing, trafik akışını kesmek için ustaca direksiyon simidini kullandı, “Müdür Lu, eyalet salonundan hedef konuma doğru yola çıktı ve az önce çağrı geldi ve o oraya varana kadar bu operasyonun tamamen sizin emriniz altında olduğunu söyledi. , Yan Ge.”
Yan Xie’nin yüzü solgundu, herhangi bir heyecan veya heyecan belirtisi göstermiyordu.
“Sorun değil, Kardeş Yan.” Ma Xiang gergin olduğunu düşündü, bu yüzden ön yolcu koltuğundan arkasına baktı ve gülümsedi: “Uyuşturucu üretimi, uyuşturucu kaçakçılığı, adam kaçırma ve cinayet, bu büyük bir dava. Bunu birkaç gün içinde çözmek oldukça güzel. Bu gece o küçük adam kaçıranları yakalayın, hepimiz eve gidip güzel bir uyku çekelim ve yarın öğleden sonra…”
“Lao Gao,” Yan Xie aniden konuştu, “Sireni kapat.”
Birkaç kişi aynı anda dondu.
“…Hey”, kafası karışmış Gao Panqing, istediğini yaptı.
Yan Xie, delil çantasına sarılı cep telefonunu çıkardı ve Diao Yong’un önünde salladı, “Cezanı azaltmak istemiyor musun?”
Diao Yong’un gözleri o telefonla sağa sola döndü: “Evet, evet, evet, bakmam gereken yaşlı ebeveynlerim ve çocuklarım var, bana yeni bir sayfa açma şansı verin…”
“Ama Chu Ci’yi öldürürler ve bir cinayete karışırlarsa, birinin cezasını indirmek imkansız olur.”
“-Ah?” Diao Yong’un sümük ve gözyaşları yüzünde katılaştı.
“Eğer hala yaşamak istiyorsan, dediğimi yap.” Yan Xie’nin işaret parmağı telefon ekranına dokundu, ses tonu soğuk ve anlamlıydı: “Bir telefon görüşmesi yapın.”
–
“Lao Chi, düşüncesizce davranma, sakin ol, polisin bunu yapması o kadar kolay değil-“
“Hala ne halt hayal ediyorsun!” Chi Rui öfkeyle kükredi: “O torun Diao Yong dün öğleden sonra hastaneye kaldırıldığından beri bizimle iletişime geçmedi ve Ding Jiawang hakkında da bir haber yok! Zaten polis tarafından tutuklanmasalardı başka nerede olacaklardı?”
Fabrikanın önündeki açık alanda çok sayıda uyuşturucu satıcısı kendi aralarında tartıştı. Teknisyen, “Mümkün, ama…” dedi.
“Sence o ikisi ne kadar dayanır? Bizi çoktan satmış olabilirler. Ölmek istediğin için kaçmıyor musun?! Para kazanmak için yaşamak zorundasın ama harcamak için de yaşamak zorundasın, yap. Diyelim ki bu çocuk “mavi altını” gerçekten yeniden yaratabiliyor, ama kaçsak bile, Çin bu kadar büyükken, kimya bilen başka bir öğrenci bulamayacağımızı mı sanıyorsun!?”
Aslında, söylediklerinde pek çok gerçek vardı ve teknisyen tereddüt etti ve aynı derecede tereddütlü olan Wang Le’ye baktı: “Pekala, bu doğru…”
Chu Ci solgundu, dudaklarını büzdü ve hiçbir şey söylemedi.
“Eğer buna cesaret edemezsen, ben yaparım!” Chi Rui taşı tekmeledi ve Wang Le’nin silahına gitti, “Korkak, silahı bana ver!”
Wang Le ona vermeye cesaret edemedi: “Lao Chi ne yapıyorsun? Bunu konuşamaz mıyız, hey önce bırak …”
“Sen konuşurken polis arabaları yola çıkmış olabilir. Sen yaşamak istemiyor olabilirsin ama ben istiyorum!”
“Tamam, tamam ama sakin ol yoksa bu çocuğa izin veririz-“
Telefon çaldı.
Ani çınlama ve titreşim herkesin donmasına neden oldu, önce Wang Le tepki gösterdi, “Uh… Lao Chi, bu senin.”
Chi Rui kafa karışıklığı içinde cep telefonunu çıkardı.
“Diao Yong?” Wang Le ekranda numarayı görünce ağzından kaçırdı.
Durum aniden çok kafa karıştırıcı hale geldi ve üç uyuşturucu satıcısı nasıl tepki vereceklerini bilemeden birbirlerine baktılar.
“Al, kaldır”, Wang Le, hala kafası karışmış durumda olan Chi Rui’ye hızla vurdu.
Chi Rui’nin aklı karmakarışıktı, başparmağı cevapla ve kapat düğmeleri arasında gidip geliyordu, bir şeye basmak istiyor ama basamıyordu. Bu eylemi birkaç kez tekrarladıktan sonra sonunda dişlerini gıcırdattı ve doğrudan ekrana bakarak cevap vermek için tuşa bastı.
“Merhaba?” O taraftaki arka plan gürültülüydü, ardından Diao Yong’un huysuz, tatminsiz sesi geldi:
“Telefona neden cevap vermiyorsun?” Plan iyi gidiyor mu? Merhaba?”
Birkaç kişi şok içinde birbirine baktı.
“…Neden senden bir haber alamadık?” Chi Rui temkinliydi.
“Siktir git, Ding Jiawang’a sor! Bıçaklandım ve neredeyse yoğun bakımda bitiyordum! Hastane bıçağın mide tüpüne saplanmasıyla ilgili bir şeyler söyledi. Tam ayrıntıları bilmiyorum ama biraz daha ileri gitseydim Bitirdin. Ding Jiawang’ın bunu bilerek yaptığını düşünüyor musun?”
Wang Le, Chu Ci’yi işaret etti ve aceleyle telefonunu kapatıp uzaklaşan Chi Rui’ye göz kırptı.
“Polisler tarafından yakalanmadın mı?” Chi Rui alçak sesle sordu.
–
Araba hafifçe titriyordu, herkes sessiz kaldı. Yan Xie yakından Diao Yong’a bakıyordu.
“Cesur bir adamım, tutuklanmadığım gibi onlara da ifademi verdim. Ah, bu sefer hastane masraflarını fabrika karşılamasaydı, kaybederdim. çok para. O Ding pisliği…”
“Durum iyi değil,” diyen Chi Rui, Diao Yong’un bitmek bilmeyen şikayetlerini yarıda kesti: “Kız, kendisinin ve ailesinin izlendiğini söyledi. Bunun standart polis prosedürü mü yoksa onlardan şüpheleniliyor mu bilmiyorum. güvende olduğuna emin misin?”
Diao Yong dondu ve yardım için Yan Xie’ye baktı.
Yan Xie hızla telefonuna birkaç kelime yazdı ve ona gösterdi-
Polis, Chu Ci için arama emri çıkardı.
“Ah, ne? Polisler Ding Jiawang’dan şüpheleniyor mu?” Diao Yong’un sesi şaşırmıştı, “Siz televizyon izlemediniz mi? Kamu Güvenliği Bürosu, Ding Jiawang’ın benim yakaladığım stajyeri Chu için kontrollü kimyasalların çalınmasından tutuklama emri çıkardı. Bunu bilmiyor muydunuz?”
Telefonda sessizlik oldu.
Her saniye dayanılmaz geliyordu ve polis arabasındaki bunaltıcı nefes alçalıp yükseliyordu.
“…Dikkatini topla ve onun hakkında daha fazlasını öğren, ayrıca Ding Jiawang’a da sana bir mesaj iletmesini söyle.” Chi Rui’nin şiddetli, derin sesi nihayet telefonda tekrar duyuldu, “O Chu çocuğu ilacı “yeniden yaratabilir”, onu bırakamayız. Şu anda küçük fabrikadayız.”
Arabadaki herkes birbiri ardına rahatladı ve Yan Xie onları onayladı.
“Tamam tamam. O Ding denen adamdan beni aramasını isteyeceğim. Mecbur kalırsam onu bulurum!” Diao Yong vaatlerle doluydu, sadece karşı tarafın telefonu kapatmak için tıkladığını duydu.
Fabrika bölgesinde, Chi Rui telefonu tekrar cebine koydu, arkasını döndü ve Chu Ci’ye bakmak için gözlerini kısarak suç ortağına doğru yürüdü.
Güneş batıyordu ve soluk alacakaranlık grinin bir tonuydu. Chu Ci tek kelime etmeden kirpiklerini indirdi, dimdik bakışlarının altında, yüzünde herhangi bir duygu olmadan dikildi.
Aniden Chi Rui bir yumruk savurdu – bam!
Chu Ci alnının köşesini kapattı ve sendeleyerek birkaç adım attı, parmakları mavi ve beyazdı ve parmak uçlarının arasından yavaşça kan sızıyordu.
Chi Rui buz gibi bir sesle, “Onu ‘laboratuvara’ götürün,” dedi.
–
Polis arabasının arka koltuğu.
Telefon kapanıp ekran kararınca herkes aynı anda rahat bir nefes aldı.
“Öğrenci hala yaşıyor gibi görünüyor,” Ma Xiang aşikar bir rahatlamayla göğsünü ovuşturdu, “Anne, birkaç kez daha ve bu genç kalbim erken emekli olmak zorunda kalacak! Yan-Ge, komuta merkezi, hâlâ yirmi dakikamız var. SWAT polisinin geldiğini söylemek için aradım.”
Yan Xie başını salladı, Diao Yong’un cep telefonunu aldı ve kanıt kutusuna attı.
“Başka ne yapabilirim? Ah, polis yoldaşlar?” Diao Yong, hayatta kalmak için umutsuzca samanlara tutunmaya çalışan boğulmakta olan bir adam gibiydi. “Ben de bana ne dersen onu yapacağım. Seninle işbirliği yapacağım!”
Yan Xie ona bakmadı ve sadece “Dua et” dedi.
“… Ne? Ne için dua ediyorum?”
“Ne için dua ettiğin umurumda değil! Şimdi durup sana bir Vajra Sutra ısmarlamamı ister misin?”
Diao Yong, konuşamayacak kadar korkmuş bir şekilde arka koltukta hemen küçüldü.
Yan Xie’nin kalan öfkesi gitmemişti, düzenlemeleri yapmak için bir şeyler söylemek üzere telsizi aldı. Ancak, aniden bir mesaj aldığında henüz düşüncelerini düzenlememişti.
–Soyadı Lu.
Yan Xie neredeyse anında önceliklerini tarttı, telefonu aldı ve arkasına yaslanarak kimsenin ekranı göremeyeceği bir açıyla telefonun kilidini açtı.
Bildiği bir sonraki şey, gözleri büyüdü.
Soyadı Lu: “Ben arkandayım.”
Yan Xie arkasına baktı ve arabanın arkasında herhangi bir doğaüstü fenomen görmedi. Sonra, tek taraflı görünen arka camdan, arabaların akışını kesen gümüş renkli bir Mercedes-Benz gördü. Sürücü koltuğunda, polis arabasının kuyruğuna şimşek gibi yetişen, ancak daha sonra kavşaktaki kırmızı ışıkta hemen fırlayan duygusuz Jiang Ting vardı.
“….” Yan Xie’nin gözü hızla birkaç kelime yazarken seğirmeye başladı: “Nasıl bildin?” Sonra tekrar sildi ve “Böyle hızlanırken nasıl mesaj atıyorsun ?!” mesajını yeniden yazdı.
Lu cevap vermedi.
Yan Xie soru sormak için can atıyordu ama birkaç kelime yazıp sildi, bunu birkaç kez tekrarladı. cevap vermek!”
“Yardımcı Yan, benim.” Yüzbaşı Kang, “Hedef konuma ulaştık, depoyu ve fabrika binasını çevreliyoruz ve araziyi incelemeye ve keskin nişancıların pozisyonlarını ayarlamaya hazırız. Talimatlarınız neler?”
“Beş dakika içinde sahaya varacağız ve plaka numarası JianA8Z668 olan gümüş grisi bir Mercedes-Benz daha sonra gelebilir. Bu, adli soruşturma bürosunun bir üyesi. Onu durdurma ve içeri girmesine izin verme!”
“Anlaşıldı!”
Yan Xie küfür etmek istedi ama ses çıkaramadı, yüzünde kızgın bir ifadeyle “Lu”ya uyuşturucu satıcılarının saklandığı yer hakkında bir metin mesajı gönderdi ve hemen cep telefonunu deri koltuğa çarptı.
“Patlama”
Hızlı hareket eden arabada o kadar sessizdi ki, Ma Xiang zayıf bir şekilde yorum yaptı: “Plaka numarası çok hayırlı, ha ha ha.”
Yan Xie’nin öfkesi sonunda öfkesi için bir çıkış yolu buldu: “Ne? Hayırlı olsun? Seni her gün hayırlı plaka numaralarını kopyalaman için yan taraftaki trafik polisi tugayına göndermeme ne dersin!?”
Ma Xiang: “…”
Daha sonra, arabadaki tümsekler dışında kimse konuşmadı, arabada başka hiçbir ses duyulmuyordu. Alçak basınç neredeyse katılaştı.
Birkaç dakika sonra arka koltuktan bir mesaj sesi geldi. Ma Xiang dikiz aynasından baktı, yalnızca Yan Xie’nin düşürdüğü cep telefonunu aldığını, ses tuşuna basarak ağzına götürdüğünü ve öfkeyle şöyle dediğini gördü:
“Hız yapmayı bırak. Dikkatli sür.”
Herkes: “…”
–
Wuhai Sanayi Bölgesi, Dongyuan Yolu üzerindeki Jiaxing işleme tesisi.
SWAT’tan Iveco deponun dışına park etmişti. Uzaktan bir araba uçarak geldi ve sonra kulakları sağır eden bir fren sesiyle aniden durdu. Hâlâ morali bozuk olan Yan Xie herkesin dikkatini çekerek arabadan indi ve “Durum nasıl?” diye sordu.
Kamu güvenlik sisteminde Kang Chifu/Usta olarak bilinen SWAT’ın kaptanı Kang Shuqiang, adamlarına fabrika bölgesinin hava haritasıyla bir şeyler anlatıyordu. Çabucak ilerledi, ama daha konuşamadan, efsanevi zengin ikinci nesil suç soruşturması vekilinin 24K titanyum alaşımlı köpek bakışları onu neredeyse kör etti.
“Ben…Fabrika kat planına baktık ve gizlice girmenin güvenli bir bahis olduğunu düşündük. Amacımız, çalışanlarımızı alarma geçirmeden içeri sokmanın bir yolunu bulmak.”
Kang Shuqiang durakladı, tereddüt etti ama sonunda herkesin aklındakini söylemekten kendini alamadı: “Abi, operasyon için mi yoksa podyum için mi buradasın? Neden önce saatini arabada bırakmıyorsun?”
“Ne biliyorsun,” dedi Yan Xie sabırsızca saati çıkarıp arabaya atarken.
“Beş gündür değişmedim. Cebimde bir yumurta olsaydı, şimdi içinden bir tavuk çıkabilirdi. Sence biz dedektifler, siz SWAT’lar gibi her gün kıyafetlerimizi değiştirir miyiz?”
Kang Shuqiang: “…..”
“Size gönderilen adam kaçıranlarla ilgili ayrıntılı bilgileri okudunuz mu?” Yan Xie sordu.
Antrenman nedeniyle her gün kıyafet değiştiriyoruz! Terlemek! Tembel olduğun için beş gündür değişmedin!
Kang Shuqiang sonunda boğazında taşmak üzere olan kusma arzusunu yuttu ve yüksek sesle şunları söyledi:
“Evet. Chi Rui’nin silah yapma ve bulundurma siciline sahip olduğu gerçeğini düşünürsek, uyuşturucu tacirlerinin saklandığı yerde gerçekten de sızma için belirli bir risk oluşturan yasa dışı silahlar ve mermiler olduğunu makul bir şekilde tahmin edebiliriz. Ama az önce görevlendirdim. dört keskin nişancı farklı keskin nişancılık noktalarına.Gangsterler son anda duvardan atlayıp rehin alsalar bile, bazı karşı önlemler hazırladık.
Yan Xie başını salladı, “O noktaya tırmanmasına izin vermemeye çalış.”
Bu sırada çevrenin dışından motor sesi geldi. Yan Xie kulaklarını hassas bir şekilde hareket ettirdi ve yukarı baktı.
Tanıdık bir gümüş grisi Mercedes Benz yavaşça yolun kenarına park etti, ardından güneş gözlüklü Jiang Ting, elinde bir trençkotla arabadan indi. Genç ve yakışıklı, zarif duruşuyla kapıyı sıkıca kapattı.
Yan Xie’nin ifadesi aniden ince bir değişime uğradı.
Ma Xiang koşarak geldi: “Kardeş Yan Kardeş Yan! Bu, keskin nişancıdan gelen son bilgiler, görsel olarak binanın içinde toplam üç adam kaçıran var-” sonra Yan Xie aniden onu engellemek için elini kaldırdı.
Halkın gözü önünde Yan Xie, Mercedes Benz’e doğru yürüdü, Jiang Ting’i tuttu, sonra onu arabanın yanına sürükledi ve tek kelime etmeden onu arka koltuğa itti ve kendi bindi.
Kang Shuqiang şaşkına dönmüştü.
Birkaç dakikalık sessizlikten sonra, Kang Shuqiang sonunda titredi ve Jiang Ting’in arabasını işaret ederek, dedi.
“… Patron Yan’ı unutun, adli soruşturma şubesi zaten herkesin olay yerine lüks bir araba sürebileceği bir yer mi? Ayda yarım köpek kazanan cephe polisleri ne olacak?”
Ma Xiang ciddi bir şekilde, “Pekala, bu Yan yardımcımızın kişisel danışmanı-Neden sen de bu pozisyon için rekabet etmiyorsun? Ama her şeyden önce 1,8 metre boyunda, 1,2 metre uzunluğunda bacakların olmalı ve yakışıklı olmalısın. . “
–
Yan Xie tek eliyle Jiang Ting’i arka koltuğa bastırdı, tüm kişiyi örttü ve kapıyı kapattı. Renkli camlar anında dış dünyayla bağlantılarını keser:
“Burada ne yapıyorsun?”
İkisi birbirine çok yakındı, burun uçları bile birbirine değiyordu.
Sonra Jiang Ting sağ elini hafifçe yukarı kaldırdı, Yan Xie’nin koluna gerçekten dokunmadı, bu boş bir hareketti: “Bana neden hala arabanı izlediğimi sorarsın sanmıştım.”
Yan Xie’nin boyu ve figürü, küçümseyici davrandığında, özellikle de bir şeye dikkatle baktığında, güçlü bir baskı hissi yaratabilirdi. Gözleri, on yılı aşkın bir süredir devam eden kriminal polislik kariyeriyle bilenmiş bir bıçak gibiydi, bu da insanların beyinlerinin derinliklerinden ürpermelerine neden olabiliyordu.
“…. ” Jiang Ting gözlerini kıstı.
“Bu, sana az önce ipucu veren birine karşı bir tavır değil.” Düşünceli bir şekilde sordu, “Ne oldu? Zhang Jiao’nun ifadesinin bana karşı bir şeyi var mıydı?”
Yan Xie kılını kıpırdatmadı.
Görüş açısının ucuyla, eli arkasında, cep telefonu kılıfını açtı ve bir çipi tokalamak için uğraştı.
“Hayır, Zhang Jiao’nun bu davaya katılmasıyla polis hiçbir saçmalığı kabul etmeyecek.” Jiang Ting çenesini kaldırdı ve Yan Xie’ye baktı ve “Ding Jiawang’ın ağzını mı açtın?” diye sordu.
Yan Xie’nin gözleri telefon kılıfını nazikçe kapatırken ne düşüneceğini bilmiyormuş gibi titredi.
—Sonunda gülümsedi.
Bu ifade, avına yaklaşan büyük bir hayvanın sessiz gülümsemesine benziyordu ama bir anda yok oldu. Sonra nihayet ayağa kalktı ve kollarını alaycı bir şekilde Jiang Ting’in omuzlarına dolayarak geriye doğru hareket etti: “-Özellikle masum olmadığınızı çok iyi biliyor gibisiniz, küçük polis!”
“Masum olup olmadığımı yargılamak için başkalarına ihtiyacım yok.” Jiang Ting sonunda boynunu hareket ettirdi.
“Daha fazla otur.”
“Tamam, tamam, biraz sarılmanın nesi yanlış, hey sen çok…”
Arka koltuk belli ki çok genişti ama Yan Xie, Jiang Ting’in düz omuzlarına sarıldı ve yan tarafını sıktı. Aynı zamanda, parmakları gevşer gevşemez, mikroçip sessizce Jiang Ting’in göğüs cebine gömlek kumaşına doğru kaydı: “Sorun nedir? Ne saklıyorsun?”
Yan Xie, son derece otoriter ve kibirli bir şekilde Jiang Ting’in kafasını işaret etti: “Size söylüyorum, bizim büromuzda bu tür bir polis çiçeği ülkeye, kolektife aittir, ama bireye ait değildir! Hadi, operasyon başlamak üzere.Beni arabada bekle, sana dışarı adım atmamanı söylüyorum.”
Arabanın kapısını açmak için eğilirken, arkasından Jiang Ting’in belli belirsiz sözlerini duydu.
“Yan Xie.”
Yan Xie hareket etti.
Etkilenmemiş görünüyordu, ancak o anda kalp atışlarını ölçmek için bir cihaz kullansaydı, sonuçlar şaşırtıcı olurdu.
Sonunda Jiang Ting’in sesini arkasından tekrar duyduğunda, bekleme birkaç saniyeyi eziyet gibi gösterdi.
“Beni sınama, ben senin tarafındayım.”
Yan Xie biraz tuhaf görünüyordu, fazla ciddiyeti olmayan çok yakışıklı bir gülümseme ortaya çıkarmak için geri döndü ve elinin tersiyle ona şefkatle vurdu: “Biliyorum. Merak etme. Ben koruyorum. sen, ben değil miyim?”
Jiang Ting hafifçe homurdandı ve Yan Xie alayı açıkça duydu.
“Ben gittim!” Yan Xie arabadan indi ve hiçbir şey olmamış gibi davrandı, “Sadece üç kişi, operasyonu yarım saat içinde bitirmeye çalışacağız! Gidiyoruz Gidiyoruz…”
Arabanın camı iki kez tıklatıldı.
Yan Xie camı indirmek için döndüğünde şaşkına dönmüştü, Jiang Ting’in dirseğini arabanın camına dayadığını gördü: “Sana bir şeyi hatırlatmama izin ver, Şef Yardımcısı Yan.”
“…..”
“Kaçıran üç kişi değil.” Jiang Ting yavaşça, “Dört.” dedi.