Genellikle türetildiği gibi, kelime kabuki Japonca kelimeleri birleştirir ka ("şarkı"), bu (“dans”) ve ki ("beceri"). Ancak Japonya Times bildiriyor kabuki fiilden gelir kabuku, "eğik veya sallanmak" anlamına gelir ve "sıradan olmayan ve abartılı kıyafetler giymeyi tercih eden insanları" tanımlamak için kullanılır. Bir sanat formu olarak, Kabuki renkli kostümler, müzik, stilize performanslar ve geniş dramatik duruşlar ve jestlerle karakterizedir. kata. Genellikle tarihi savaşçılardan ve bilginlerden türetilen entrikalarla ortak temalar arasında onur, adalet ve düzen bulunur.
Batılılar karşılaştı Kabuki 19. yüzyılda ve 20. yüzyılın başlarında. 1867'de James Curtis Hepburn'ün Japonca-İngilizce sözlüğünde Kabuki “bir tür opera” olarak. 1938'de Japonya Turizm Endüstrisi Kurulu bir broşür yayınladı. Kabuki ziyaretçilere.
Amerikalı siyasi uzmanlar, siyasi şovmenliği ve duruşunu şu şekilde tanımlamaya başladılar: Kabuki 1960'ların başlarında, 1962'de Başkan Kennedy'nin New Frontier politikasını “renkli, kaygısız bir manzara” yaratan “finansal kabuki” olarak nitelendiren erken bir örnekle.
1966'da Endonezya kültürü uzmanı Ben Anderson, Japonların Endonezya'yı işgalini açıkça karşılaştırdı. Kabuki. Anderson, Japon hükümetinin şu unsurları kullandığını savundu. KabukiEndonezyalıları kontrol etmek için "gizemli sessizlikler, hafif ruh hali değişiklikleri, korkunç yüz buruşturma, muhteşem akrobasi ve görkemli gösteriler" dahil. Bu, zamanın Japon dış ilişkilerini önemli olmaktan çok teatral olarak nitelendirdi. O zamandan beri, kabuki Amerika Birleşik Devletleri, Japonya ve başka yerlerdeki siyasi dram ve gösterileri tanımlamak için kullanılmıştır.
Kabuki Tiyatrosunun Kökenleri ve Evrimi
Geleneksel Japon tiyatrosunun diğer popüler türlerinin çeşitli unsurlarının bir karışımı olarak on yedinci yüzyılda geliştirilen Kabuki olarak bilinen Japon tiyatrosunun yaygın olarak popüler biçimi. Başlangıçta, romantik ve çoğunlukla erotik temalarla dans etmeye dayalı bir performans sanatı ve öncelikle kadınları ve genç erkekleri icracı olarak kullandı. Sonunda, oyuncularla ve performansların genellikle cinsel doğasıyla ilgili birçok drama noktasından sonra, 1660'larda kabuki grupları, birkaç sahneyi bir oyun biçimi haline getirmeye, vinyet tarzı danslara daha az odaklanarak ve daha çok sahnelenen tiyatroya yönelmeye başladılar. Popülarite arttıkça, Kabuki'nin tarzı daha çok gerçek tiyatronun karakterine doğru ilerledi ve en kolay şekilde sürekli gelişen set parçalarına ve daha karmaşık olay örgülerine yönelik baskıya yansıdı. Kabuki'nin gelişimi, sanatın gerçekten geliştiği ve yeni bir yaratıcılık dalgasının vurduğu on yedinci yüzyılın sonlarında, Genroku dönemi olarak anılan dönemde bir biçim veya rönesansı vurmuş gibiydi. Bu aynı zamanda Kabuki ve Japon kukla tiyatrosunun birbirine karışmaya başladığı ve Kabuki'nin sonsuza kadar değiştiği ve sonraki yıllarda sürekli olarak rafine edildiği, bir şekilde oynanan bir danstan ziyade gerçek bir tiyatro tarzına dönüştüğü çağdır.
Kabuki'nin ilk olarak Izumo'nun Şinto rahibesi Okuni tarafından yaratıldığı kabul edilir, ancak onu bu eşsiz dans stilini yaratmaya getiren koşullar hakkında oldukça az bilgi vardır. Okuni'nin dans tarzının en olası kökenleri, geleneksel Japon halk danslarıyla bir şekilde kaynaşmış Budist danslarıdır. Ek olarak, danslarının Nagoya Sanzaemon tarafından kendisine öğretilen nō unsurlarından ilham aldığına dair spekülasyonlar var, ancak orijinal danslarının ayrıntılı açıklamaları yok ve bu nedenle çoğunlukla gerçeklerden ziyade spekülasyonlar üzerinde çalışmalıyız. Orijinal danslar hakkında hiçbir ayrıntılı bilginin günümüze ulaşmamış olmasına rağmen, bu orijinal performans sanatının oldukça hızlı bir şekilde popülerlik kazandığı kesindir, çünkü Okuni birkaç turne dans grubuna öncülük etti ve Kyoto'da birkaç lisanslı kabuki tiyatrosu oldukça hızlı bir şekilde ortaya çıktı ve sanat da aynı hızla gelişmeye başladı.
Wilson, Edwin ve Alvin Goldfarb. Yaşayan Tiyatro Tiyatro Tarihi. 6. New York: McGraw Hill, 2012. 94-99 Yazdır.
Greginjapants
Bu, yakın zamanda Japon Tarihi dersim için yazdığım bir deneme. Japon tiyatrosu inanılmaz derecede ilginç, bazı biçimler Bugaku 1300 yıldır neredeyse hiç değişmedi. Japonların teknolojik olarak bu kadar ileri ve eğitimli olmalarına rağmen miraslarını nasıl korudukları konusunda herkes her zaman şaşkındır ve geleneksel tiyatro bunun mükemmel bir örneğidir. Araştırırken bulduğum bazı tatlı videoları ekledim, Japon tiyatrosunu benden daha iyi anlattıkları için lütfen onları kontrol edin. Ayrıca yazım denetimi, tiyatroyu heceleme şeklime sinirlenmeye devam ediyor. Neyse Keyfini Çıkarın!
Japonya tarihi boyunca tiyatro, Japonya'daki yaşamın birçok unsurunu (gerçekçi veya sembolik olarak) yakından temsil etmede önemli bir rol oynamıştır. Ülkelerin küçük olmaları nedeniyle kısa sürede tüm ülkeyi etkisi altına alan etkiler, ithal stillerin hızla benimsenmesine ve iç damak zevklerine uygun hale getirilmesine neden olmuştur. Japonya'da hala sergilenen bu teatral formların çoğu, 1200 yılı aşkın bir süredir canlı formda korunmuş tarihi kalıntılardır. Bu sanat formları, yabancı etkilenmiş müzik ve tiyatrodan, hem yerli hem de yabancı etkileri birleştirerek, şu anda dünya çapında belirgin bir şekilde Japon olarak görülen birçok Japon unsurunu bir araya getiren bir üründe doruğa ulaşmaya doğru evrildi.
Tiyatro ile ilgili ilk tarihi kayıt, MS 612 yılında Korelilerden Gigaku'nun tanıtılmasıyla Kojiki'ye kadar izlenebilir. Gigaku, müzik eşliğinde maskeli sessiz bir dans olarak yapıldı. Prens Shotoku, Gigaku dansını Budist ritüeline dahil etmek istedi, bu yüzden Nara sarayı altında bir dans ve müzik okulunu himaye etti. Gigaku'nun belirli bölümleri Bugaku ve Sangaku'ya emildi ve sanat sonunda öldü. Sanat formu artık pratikte olmasa da, Nara'daki tapınaklarda saklanan danslarda kullanılan 200 maske hala duruyor. Burada Japon tiyatrosunun temel öğelerinin başında maske kullanımı, dans ve müzik eşliğinde görebiliriz.
Ayrıca 7. yüzyılda saray müziği Gagaku ve Bugaku'nun dans tarzı ile birlikte Çin'den Kore üzerinden aktarılmıştır. Başlangıcından itibaren her ikisi de soylular arasında çok popülerdi ve patronluk tasladı. İkili, mahkeme ziyafetleri ve törenlerinin, tapınak ayinlerinin, tapınak festivallerinin ve ülke çapındaki tiyatroların ayrılmaz bir parçası oldu. Bugaku üç farklı dans stiline ayrılabilir: Bun-no-mai uzun, yavaş şarkılar ve geniş dans hareketleri ile karakterize edilen zarif bir dans, Bu-no-mai kılıç ve mızraklarla yapılan askeri tarzda bir dans ve Hashiri-mai, maskeler, silahlar ve bagetler kullanarak dans etmek. Bugaku'nun yavaş, kesin ve muhteşem hareketleri, Noh gibi geleceğin teatral tarzları üzerinde bir etki olarak görülebilir. Genel olarak form, ana tema kontrollü hareket ve simetri, ani ve vahşi hareketlerle tezat oluşturan Japon kısıtlama estetiğini yansıtır. Bugaku'nun yükselişi sırasında Japonlar, yabancı (Kore ve Mançurya'dan ithal edilen Uho-no-mai, Çin ve Hindistan'dan Saho-no-mai) ve Japonya'da yaratılan danslar arasında ayrım yapar. Sonunda, Heian döneminin sonlarına doğru Bugaku, yeni bir eğlence tarzını tercih eden savaşçı sınıfın asaletinden idari gücüne değişmesi nedeniyle Dengaku ve Sarugaku lehine azalmaya başladı. Bugaku, ülke çapındaki bazı mabetlerde ve tapınaklarda hala korunmaktadır ve Gagaku ile birlikte, dünyanın hayatta kalan en eski saray dansı ve müziğidir. (UNESCO 1)
Sangaku, günümüz sirk performanslarına benzer şekilde şarkı söyleme, dans etme, taklit etme, akrobasi, kukla, sihir ve hokkabazlığı içeriyordu. MS 700 civarında Çin'den tanıtıldı. MS 1000'de Sarugaku adlı popüler eğlenceye dönüştü. Sanatçılar alt sınıflardan geldiler ve büyük ibadetçi kalabalığının eğlenmek için toplandığı festivallerde ve tapınaklarda sahne aldılar. Bu Sarugaku'nun büyük popülerlik kazanmasına izin verdi ve sonunda türbeler ve tapınaklar tarafından himaye edildi. (Inoura 40) Göstericiler loncalar kurdular ve Sarugaku performanslarına şarkı söylemeyi ve dans etmeyi dahil ederek sunumlarını geliştirmek için çalıştılar. Bu Sarugaku-no-noh olarak tanındı ve sonunda bugün bildiğimiz Noh dramasına dönüşecekti. Komik unsur Sarugaku-no-noh'un daha ciddi unsurlarından ayrıldı ama yine de birlikte icra edildi. 14. yüzyılda bu komik performanslar Kyogen olacaktı. Sarugaku'ya ek olarak, Dengaku'nun bir başka teatral formu da oldukça popülerdi. Dengaku, ekim mevsiminin başlangıcında ve yeni yıllarda çeltik ekim törenleri sırasında çiftçi nüfusun gerçekleştirilen tarla müziği ve rustik dansıydı. Şehirlere getirildi ve birçok ritüel unsur, Kanze okulunun kurucusu Kanami ve oğlu Zeami tarafından Sarugaku'nun repertuarına eklendi. Dengaku ve Sarugaku ün için sürekli rekabet halindeydiler ve Kamakura Dönemi'nin sonunda Dengaku Sarugaku'yu geride bırakmıştı. Buna karşılık Muromachi Dönemi'nin sonunda Dengaku azaldı ve Sarugaku popülerlik kazandı.
Yoshimitsu şogun bir Sarugaku performansı gördüğünde ve sessiz, güzel opera tarzı sanatını geliştirecek olan genç sanatçı Zeami'ye aşık olduğunda ortaya çıktı. Şogun Sarugaku'nun himayesi altında performanslar, pleb geçmişlerinden yükseldi ve aristokrat zevklere hitap edecek şekilde rafine edildi. (Varley 114) Noh, şogunların sponsorluğuna çok şey borçludur ve sanatçılar, sanatı mükemmel bir duruma getirmek için beş okula bölünmüştür. Bu, iemoto sisteminin başlangıcıydı, bugün hala görülebilen hiyerarşik bir yapı. İemoto, sanat formu üzerindeki otoritedir ve yeni oyunların veya stillerin tanıtımı onlardan gelmelidir. Sırlar ve gelenekler bu iemoto aileleri aracılığıyla aktarılır ve bir Noh sanatçısı olmak için bu ailelere aktörlerin benimsenmesi gerekir, bu uygulama . Noh, klasik ve modern geleneklerin yanı sıra, Zen kültürünün çoğunu kendi stiline dahil eden Japonya ve Çin'den gelen etkileri karıştırdı. Askerî hükümdarların taşra kültüründen başkentin kültürüne münasebetleri ve sosyal hayatın artan karmaşıklığı nedeniyle sıradan insanlar için entrikalar ve diyalog daha fazla ağırlık kazanmaya başladı. Edo döneminde Noh resmi olarak feodal lordların ritüellerinde icra edilirdi ve çoğu klan kendi Noh aktörlerini kullanırdı.(Waseda Uni.) Noh sahnesinde oyuncular tabi çoraplar giyerler ve suriashi denilen kısa kayma adımlarıyla hareket ederler. Oyuncuların hareketleri minimum stilize hareketlerle maksimum etkiyi yaratmayı amaçlar. Bu hareketler son derece kodlanmış ve sanat formu, yeniliğe çok az yer bırakan geleneklere dayandırılmıştır. Sahnenin üzerinde akustiğe yardımcı olan bir çatı var çünkü Noh başlangıçta açık havada gerçekleştirildi ve sahne öğelerinin çoğu o zamandan beri büyük ölçüde değişmeden kaldı. Her Noh sahnesinin arkasındaki çam ağacının resminin de Noh'un açık hava başlangıçlarının bir temsili olduğu düşünülüyor. Sahneyi çevreleyen dört sütun, Şinto mabetlerinden ilham aldı ve oyuncuların maskeli olduklarında iyi göremedikleri için sahnedeki konumlarını bilmelerine yardımcı oldu. Oyuncuların bu dünya ile bir sonraki arasında mecazi bir yol olarak sahneye girip çıktıkları “hashigakari” adı verilen yükseltilmiş bir podyum var. Bu, Noh kurulurken Japon halkının bir savaş zamanında yaşadığı ve hayatın geçici bir yanılsama gibi göründüğü gerçeğinden kaynaklanıyordu. Müzik, ilahiler ve orkestranın hızını değiştirmesi ve baş karakterle ilgili ruh halini belirlemesi ile Noh için çok önemlidir. Noh tiyatrosunun en ilginç ve güzel kısımlarından biri de olmazsa olmaz aksesuarlar olan maskelerdir. Maskeler, bakıldıkları açıyı değiştirerek veya ışığı değiştirerek duyguları iletebilmeleri için oyulmuştur. Abartılı özellikleri, Noh'un meşale ışığında icra edilmesinden ve sahneyi görmenin zor olmasından kaynaklanmaktadır. Abartılı özellikler, daha uzakta oturanların karakterleri ayırt edebilmelerini sağladı.
Noh'un yanı sıra Sarugaku rutinlerinde oynanan komedi oyunlarından gelişen Kyogen tiyatrosunu geliştirdi. Komik ve gerçekçi diyalog, Noh'a, tarihi öneme sahip veya edebi üne sahip kahramanlardan ziyade sıradan vatandaşların hayatına odaklanan bir iltifat görevi görüyor. Kyogen, Noh'un resmi, sembolik ve ciddi tarzından büyük ölçüde farklıdır ve faydalarından biri, ikisinin tarzlarının uyum içinde gerçekleştirilmesine izin vererek birbirini ihlal etmemesidir. Bir Noh performansı sırasında 3 kez bir Kyogen oyunu görülebilir. İki Noh oyunu arasında ayrı bir oyun olarak veya içerik Noh'un sıkı sınırlamalarının ötesinde olduğunda iki sahne arasındaki oyun sırasında gerçekleştirilebilir. Bir Noh performansı sırasında icra edildiğinde, Kyogen'in konuşması ve hareketi ciddi ve dramatik hale gelir ve rol, oyundaki olayları seyirciye daha anlaşılır bir konuşma diliyle açıklamaktır. (Inoura 119) Kyogen'de oyuncular genellikle maske takmazlar, ancak kullanıldıklarında mizahı artırmak için abartılı özelliklere ve ifadelere sahiptirler. Örneğin genç bir bakirenin maskesi Noh'un güzel ve sakin yüzü değil, tombul, şişman bir kızınkidir.
Kabuki, Edo döneminde başladı ve kasaba halkı arasında inanılmaz derecede popülerdi. Seyircileri fahişeliğin “yan işi” olan birçok topluluğu himaye etmeye kışkırtmak için çağrıştıran dans stilleri ve bu sanatçıların alt sınıflardan Bayan Kabuki'den gelmeleri şogunluk tarafından yasaklandı. Erkek kabuki, Bayanlar Kabuki'de görülen şehvet yerine Kyogen'i örnek almaya zorlandı. Bir performans sırasında oyuncular, oyundaki önemli anlarda karakterlerini oluşturmak için unutulmaz dramatik pozlar verirler. Ayırt edici mie pozu, dramatik gerilimi artırmak ve seyircinin aksiyonu daha iyi görebilmesini sağlamak için geliştirildi çünkü oyunlar orijinal olarak mumlar veya meşalelerle aydınlatıldı. Sahne öğeleri, bir oyuncu sahnenin ortasında yerden yükseldiğinde yugen hissini uyandıran döner sahneler ve tuzak kapılardan oluşabilir. Aktörler beyaz yüz makyajı yapar ve ardından karakterlerinin kişiliğini açıkça gösteren çeşitli renkli çizgiler uygular. Kırmızı, gücü ve adaleti, mavi kötü karakteri ve kahverengi doğaüstü varlıkları temsil eder. Noh'dan farklı olarak, bir Kabuki performansı sırasında seyirciler, oyun sırasında oyunculara bağırarak cesaretlendirmeye katılırlar. (Cavaye 68) Burada, alt sınıflar tarafından yaratılan ve sürdürülen “abartılı ve eksantrik” dramanın köklerini görebiliriz. Kabuki, zamanının giyim ve saç stillerini etkileyen Japonya'daki popüler kültürün başlangıcı olarak düşünülebilir. Japon tiyatrosunu güzel yapan telkin, taklit ve nüans incelikleridir. Gördüğüm bir oyunda “sagi musume”, kar fırtınasında kaybolan ve beyaz bir elbise giymiş bir kadınla başlar, ancak uğursuz siyah kuşağı, bir şeylerin pek doğru olmadığı hissini verir. Bunun bir kadın değil, sevgilisi tarafından ihanete uğradıktan sonra nefret dolu bir balıkçıl olarak reenkarne olmuş genç bir kız olduğunu oyuncu hareketleri ve anlatıcıların tezahüratlarından öğreniyoruz. Siyah giyimli bir asistan, kimonosunun üst katmanını çıkarmak için sahne dışından gelir ve aniden sahne, onun yeniden kırmızı bir kimono giymiş genç bir bakire olduğu bir geçmişe dönüş olur. Görünmez bir saray mensubu için baştan çıkarıcı bir saray dansı yaparken, müzik hızlanıyor ve hareketlerinin tarzı aniden değişiyor. Bu olay örgüsünün derinliği, bir oyuncunun sahnedeki hareketiyle doğallık ve sadelikle ifade edilmiştir.
Japonya'daki kuklacılığın kökenlerini bir kez daha Çin'den ithal edilen Heian dönemine kadar takip edebiliriz. Kuklalar ve joruri “anlatılan hikayeler” popülerlik kazandı ve Rykyuu adalarından ithal edilen shamisenlerle ilişkileri onlara geniş bir tanıtım yaptı. (UNESCO 42) Bu oyunlar Bunraku olarak bilinir hale geldi ve birçoğu Edo dönemi hikayelerinden ve 15. yüzyıl anlatılarından geliyor. Kabuki ve kukla tiyatrosu yakından iç içe geçmişti ve Bunraku'nun artan popülaritesi nedeniyle Kabuki, iyi bilinen kukla tiyatrosu oyunlarını oynamaya ve bebeklerin hareketlerini taklit etmeye başladı. Bu güne kadar kuklalar, hareketleri koordine etmek için uyum içinde çalışan 3 kuklacı ile hala el yapımıdır. sahnede sadece bir kukla. Bu 3 kuklacı tarzı benzersizdir ve dünyanın başka hiçbir yerinde görülemez. (Haar 43) Anlatıcı-şarkıcı taiyu oyundaki tüm karakterler için seslendirme yapıyor ve bir senaryoyu takip etmesine rağmen doğaçlama yapmasına izin veriyor. Hem Bunraku hem de Kabuki, aile veya aşk ile giri veya görev arasındaki çatışmaya odaklanan birçok oyuna sahipti.
Japon tiyatrosunun tarihine geri dönüp baktığımızda, günümüzün 3 ana sanat stiline yol açan her şey, benzersiz bir Japon yaratmak için çeşitli kültürlerden gelen gelenekleri harmanlayarak birbiri üzerine inşa edildi. Gerçekten de müzikal dans draması Japon toplumunda 1400 yıldır var. Gigaku'nun maskelerinin Bugaku'dakilere nasıl ilham verdiğini ve Noh ve Kyogen'e nasıl aktarıldığını görebiliriz. 7. yüzyılda başlayan yavaş ve kasıtlı dans hareketleri, günümüzde yaşayan gösteri sanatlarında görülebilenlere dönüştü. Başlangıçta Japonya, doğrudan Çin'i taklit etmeye kararlıydı, ancak yavaş yavaş sanat formları, Sarugaku gibi melez stiller oluşturan yerel zevkler ve etkilerle birleşti. Gittikçe daha fazla sanat Japon kültüründen birçok unsuru bir araya getirmeye başladı ve oyunlar özellikle Genji'nin Hikayesi ve Heike'nin Hikayesi gibi edebiyattan belirgin bir şekilde Japon etkisi almaya başladı. Şiir, ilahiler ve şarkı söyleme şeklinde dahil edildi ve sabi ve yugen gibi estetik dahil edildi. Tiyatro sanatları, aristokrat ve pleblerin kaynaşmasına yardımcı oldu ve bu kadar az değişiklikle bu kadar uzun süre devam etmeleri şaşırtıcı. Bu sanatlar, bugün de devam eden zengin bir mirasa sahip Japonya'nın somut olmayan kültürel varlıklarından bazıları haline gelmiştir.
Inoura, Yoshinobu. Japonya'nın Geleneksel Tiyatrosu. New York, NY: Weatherhill, 1981.
Cavaye, Ronald. Japon Sahnesi İçin Bir Kılavuz. Tokyo, Japonya: Kodansha Uluslararası, 2004.
Deneme: Kabuki tiyatrosunun kısa tarihi
Yıl 1603'tü. Tarihsel bir tuhaflıkla, Kraliçe I. Elizabeth'in öldüğü ve İskoçya Kralı VI. James'in İngiliz tahtına çıktığı aynı takvim gününde (24 Mart*), Japon Tokugawa Ieyasu, bundan sonra İmparator'dan şogun unvanını aldı. üç yıl önce savaş alanındaki ezici zaferi, Japonya'da Edo Dönemi olarak bilinen eşi görülmemiş bir siyasi istikrar döneminin başlangıcını işaret ediyor. Aynı yıl, Shakespeare yazarken otel, Cervantes üzerinde çalışıyordu. Don Kişot ve İngiltere'nin Amerika'daki ilk kalıcı yerleşimi hala dört yıl sonraydı, O-Kuni adında bir kadın Kyoto'daki Kamo Nehri kıyılarında dans etti ve istemeden Kabuki tiyatrosunun tohumlarını ekti.
O-Kuni bir miko (rahibe) bugün hala ülkenin en kutsal yerlerinden biri olan Izumo Mabedi'ne bağış toplamak için gösteri yapıyordu. Tesbih ve haçlı bir Katolik yabancı da dahil olmak üzere çeşitli skeçlerde tuhaf giyimli bir erkek gibi giyinerek ve en ünlüsü, zevk mahallelerine şehvetli bir ziyarette bir samuray gibi giyinerek dikkatleri üzerine çekti. erkekler). Sınırsız havası ve bilinçli olarak sıra dışı tavrıyla biliniyordu - yani, iyi bir ölçü için sağlıklı bir cinsel çekicilik dozu atarak "kabuku-ed" ya da alışılmadık cesur bir tarzda davrandı. Performansı bir sansasyon yarattı ve bu tür “kabuki” parçaları kısa sürede ulusu sardı. Kabuki'nin Çince karakterleri o zamandan beri ka (şarkı), bu (dans) ve ki (oyunculuk becerisi) okumak için akıllıca geliştirildi, ancak dilsel kökler punk tiyatrosuna daha yakın bir şey öneriyor.
O-Kuni'nin dans devrimi ve Ieyasu'nun iktidara yükselişi birbiriyle ilgisiz değildi. Bu noktaya kadar tiyatro, saygıdeğer maskeli Noh draması gibi soylulara ayrılmıştı. Sürekli savaşların ve siyasi çalkantıların kaygısından kurtulmuş işçi sınıfının kendi eğlencesini istediği ve bunun bedelini ödeyecek ekonomik imkânlara sahip olduğu bir zamanda ortaya çıkmak O-Kuni'nin şansıydı. O-Kuni'nin yenilikleri, Japonya'nın ilk tiyatro gösterilerinin düzenli olarak ödeme yapan bir halka oynamasına yol açtı. Bunlar, hiçbir edebi iddiası olmayan, kesinlikle dansa odaklanan, sanatçı odaklı yapımlardı. Başka bir deyişle, Kabuki sıradan insanın tiyatrosu olarak gelişti.
Gösteriler kısa süre sonra, genellikle genelevlerin mallarının reklamını yapmaları için bir paravandan biraz daha fazlası olan müstehcen ve cömert eğlence sunan öncelikle kadın meseleleri haline geldi. Bu, yapımların savurganlığına, hayranlar arasında oyuncular için tekrarlanan kavgalara ve şogunluğun tiyatrolardaki katı sosyal sınıflarının potansiyel olarak tehlikeli karışımına karşı ihtiyatlı davranan hükümetin öfkesini uyandırdı. Hükümet, kadınları sahneden yasaklamak için birkaç girişimde bulundu, ilki 1608 gibi erken bir tarihte, 1629'da kesin olarak devreye girmeden önce. Kabuki'nin popülaritesi, zaten bir dereceye kadar aktif olan erkek ve ergen erkekler, her ikisini de oynayarak eşiğine adım attıkça, neredeyse hiçbir ritmi kaçırmadı. erkek ve kadın rolleri. Ancak fuhuş ve seyirci kavgaları bir sorun olmaya devam etti ve yetkililerin 1652'de bunu da yasaklamasına yol açtı. Bundan sonra, kadın rolleri için bile sadece yetişkin erkeklerin sahne almasına izin verildi. Bu, cinsel imaları önemli bir cazibe olarak etkili bir şekilde ortadan kaldırdı. Bu andan itibaren Kabuki gerçek bir sanat formu olarak gelişmeye başladı.
İlk günlerde, askeri kale Edo'daki (şimdiki Tokyo, bir noktada %70 erkekti) izleyiciler imkansız süper kahramanları, abartılı hikayeleri ve abartılı makyajı, kostümleri ve setleri tercih ederken, Osaka'nın tüccar kasabasındaki şovlar, ölüme mahkûm aşk ilişkilerinde, mali sıkıntılarda veya diğer yerel meselelerde izleyicinin gerçek deneyimine daha yakın olan sıradan insanlara odaklanma eğilimindeydi. Sonuncusuna özellikle önemli bir katkı, ünlü oyun yazarı Chikamatsu Monzaemon'un ortaya çıkmasıyla 17. yüzyılın sonlarından itibaren kısa ama yoğun bir popülerlik dönemi yaşayan bölgenin Bunraku kukla tiyatrosundan geldi. Gösteri ve şenlikli oyuncular yerine drama ve karakterizasyon yoluyla eğlendirme zorunluluğu, sıradan insanların ve günlük yaşamın ilk sahne tasvirlerinden bazılarıyla zenginleştirilen daha derin gösterilere yol açtı. Chikamatsu fikirlerinin birçoğunu en son haberlerden ve skandallardan aldı, genellikle gerçek olayın haftalar içinde dramatik etki için ayarlanmış isimler ve hikayelerle gösteriler yaptı. Kabuki, Bunraku gösterilerinin çoğunu doğrudan canlı sahneye uyarlayarak hızla aynı şeyi yaptı, ancak 1800'lerin ortalarına kadar kuklalar tarafından popülaritesini gölgede bıraktı, o zamana kadar tamamen dönüştü. Günümüzün standart Kabuki repertuarının çoğunluğunun kökleri, Kabuki sahnesinin üç büyük başyapıtı da dahil olmak üzere Bunraku'dadır.Sadık Hizmetkârların Hazinesi, Sugawara ve Hat Sanatının Sırları, Yoshitsune ve Bin Kiraz Ağacı) ve hatta daha sonra doğrudan sahne için yazılan oyunlar bile kukla yıllarından miras kalan daha büyük karmaşıklığı yansıtır.
Oyuncuları kelimenin tam anlamıyla “insan olmayan”, tiyatroları ve genelevleri “kötü yerler” olarak değerlendiren Kabuki, yetkililerin önünde bir baş belası olarak kaldı. Şogun'un annesinin nedimelerinden birinin Kabuki'ye gittiği ve oyuncularla çay içtiği tespit edildiğinde, şogun oyun evini kalıcı olarak kapattı, diğer tiyatrolara ciddi kısıtlamalar getirdi ve 1000'den fazla kişiyi hapse attı, sürgüne gönderdi veya idam etti. . Genel olarak, gösterişten vazgeçildi - büyük bir Edo oyuncusu sırf gösterişliliği için küçük bir adaya sürgün edildi - ve yazarlar sadece zaman dilimini değiştirerek ve isimleri biraz değiştirerek bu sorunu aşmalarına rağmen, güncel hikayeler oldukça kısıtlıydı. Yine de, Kabuki o noktada tamamen bastırılamayacak kadar popülerdi ve yeni oyunlar, yazarlar ve yıldızlar ortaya çıkmaya devam etti. Çağın paradokslarından birinde, aktörler yasal olarak toplumsal ölçeğin en altında yer alırken, aynı zamanda zengin, ünlü ve moda ve sosyal trendlerde oldukça etkiliydi.
Dönem filmlerindeki ve yerli dramalardaki lezzetler yavaş yavaş her iki yönü de kapsayan, baş döndürücü karakter gelişimleri ve tüm gün süren iç içe geçmiş hikayeler içeren dolambaçlı gösterilere dönüştü. Yapımcılar, izleyicilerin sadece gösterişli kostümler, aksiyon ve canlı müzikle değil, dönen sahneler, uçan, kapanlı kapılar, çöken binalar, şelaleler ve tüm setleri yükseltebilecek asansörler gibi teknik yeniliklerle paralarının karşılığını almalarını sağladılar ve bunların hepsi günümüzde de kullanılıyor. . Dikkate değer bir gelişme, hanamichi Sahneden tiyatronun arkasına kadar uzanan, dramatik çıkışlar ve girişler için oyuncuları doğrudan seyircinin önüne getiren platform. Oyunculuk, nesiller boyunca her oyunculuk ailesinde aktarılan son derece stilize hareketler ve jestlerle ayırt edildi, böylece bugün performans stilleri geçmiş yüzyıllardakilerle büyük ölçüde uyumludur.
Kabuki, toplumdaki değişen güç yapısıyla birlikte, sözde güçlü ama yoksul savaşçı sınıfın zengin alt sınıflara giderek daha fazla bağımlı hale gelmesiyle değişti. 19. yüzyılın başlarındaki hikayeler, düşmüş samurayların ve hayaletler, tecavüz, ensest ve cinayetle uğraşan ahlaksız rahiplerin hikayelerine dönüştü ve sıklıkla erotik aşk ilişkileriyle bağlantılıydı. Sonraki on yıllar, küçük hırsızlar ve toplumun alt tabakalarından diğerleri hakkında şiirsel bir tarzda işlenen oyunlar için bir öfke gördü.
Yüzyılda daha sonra Amerikan müdahalesinden sonra askeri hükümetin düşmesi ve parlamenter demokrasinin getirilmesiyle, gelgitler bu sefer daha Batı esinli bir gerçekçiliğe doğru döndü. Gerçeğe yakın tarihi dramalar ve aktrislerin kullanımı gibi deneylerin çoğu, seyirciler uzak durduğu için kısa ömürlü oldu, ancak rafine Noh tiyatrosundan esinlenen dans parçaları gibi diğerleri, kalıcı başarılar elde etti.
Kabuki'deki yenilik ruhu, eski klasikler gelişmeye devam ederken bile, modern eserlere ve fikirlere dayanan metinler ve yorumlarla sonraki yıllarda da devam etti. Örneğin, geleneksel hayalet hikayeleri ve dönem oyunları psikolojik dramalar haline getirildi ve 1953'te aktör Senjaku II (daha sonra Sakata Tojuro IV) uzun zamandır unutulmuş acı çeken bir fahişeyi ünlü bir şekilde dönüştürdü. Sonezaki'de Aşk İntiharı performans tarzıyla modern duyarlılıklara daha uygun daha dinamik bir kadın haline geldi. 1980'lerde, Ennosuke III (şimdiki En'o II), Çin klasiklerine ve Japon halk masallarına dayanan destansı hikayelerin hizmetinde modern aydınlatma ve ses teknolojisini kullanan “Süper Kabuki” oyunlarıyla yaygın bir beğeni topladı ve büyük popülerlik kazandı. Bu, son zamanlarda halefi Ennosuke IV tarafından popüler bir yaklaşımı benimsemek için genişletildi. manga çizgi dizi.
Yurtdışı performansları, 1928'de Sovyetler Birliği'ne yapılan başarılı bir turdan bu yana, şimdi her kıtaya ulaşan çok sayıda turun yolunu açan başarılı bir şekilde gelişti. O. Henry, Verdi ve Shakespeare gibi Batılı sanatçıların eserlerinin Kabuki versiyonları vardır; On ikinci gece Londra'ya seyahat eden ünlü yönetmen Yukio Ninagawa tarafından.
Kabuki, ilk 400 yılında, ulusun kültürel mirasının bir parçası olarak statüsü ile kitleler için eğlence arasındaki çizgide ustaca yürümeyi başardı. Bir anlamda Amerikan müzikaline eşdeğer, hala yaşayan, nefes alan bir sanat formu olarak gelişiyor.
* O zamanki İngiliz tarihleri hala Jülyen takvimine dayanıyordu, bu yüzden bugünün ölçüsüne göre kraliçenin ölümü aslında 3 Nisan olacaktı. Ama yine de tesadüf hoşuma gitti.
Kabuki: Renk ve Tasarımda Bir Devrim
29 Temmuz 2017 – Eylül 03, 2017
Bu yaz Garden, Japonya'nın en gösterişli ve hayali performans sanatını sergideki yedi ayrıntılı kostümle keşfederken, Art in the Garden serisine heyecan verici ve yeni bir yön getirecek. Kabuki: Renk ve Tasarımda Bir Devrim.
17. yüzyılda Edo'nun (şimdi Tokyo) "yüzen dünyası"nın sakinlerinden doğan Shitamachi şehir merkezi kültürü, bu tür yanılsamaları paramparça ediyor! Eğlence mahallesinin hanımları, üst sınıfların daha ihtiyatlı kıyafetlerinden gıptayla ayrılan bir şekilde, zamanlarının moda tutkunları oldular. Kültür tüccarı sınıfı, romantik maceralar ve iyi ile kötü arasındaki ölüm kalım savaşlarıyla dolu şehir yaşamını Edo sokaklarında yansıtıyordu.
Shochiku Co. Ltd ve Shochiku Kostüm Co. Ltd.
Kabuki: A Revolution in Color and Design, Kabuki repertuarındaki en ünlü iki oyundan Sukeroku ve Shibaraku'dan otantik kostümlerden oluşan bir seçki sunuyor.
Sukeroku, adını uzun süredir kayıp ve değerli kılıcı aramak için eski Edo'daki Yoshiwara genelev bölgesini ziyaret eden atılgan hayduttan alır. İkonik kostümü ve makyajı, eğlence mahallesindeki gösterişli ruhun ve hayatın umurunda olmayan lezzetinin bir sembolü haline geldi. Sukeroku, kostümü Kabuki repertuarında şüphesiz en çarpıcı olan güzel fahişe Agemaki'ye aşık. Agemaki, Sukeroku'nun bulması için gönderildiği bir kılıcın yerinin sırrını elinde tutuyor ve hikaye iki saatlik renkli performansın ardından ortaya çıkıyor.
5. Kabuki Performansının Temel Unsurları Nelerdir?
Artık kabuki oyunlarının, özellikle şarkı ve dans olmak üzere birçok uyumlu unsuru birleştirdiğini biliyorsunuz. İşte bir kabuki oyununun ana bileşenlerine ve bunların birlikte nasıl çalıştıklarına daha ayrıntılı bir bakış.
Hem şarkıcılar hem de enstrümanlar tarafından yaratılan müzik, bir sahnenin anlatım tonunu ve hızını belirlemeye yardımcı olur. Şarkılar bir veya daha fazla şarkıcı tarafından çalınabilir (utakata) bir seferde ve genellikle eşlik eden bir Shamisen, bir tür Japon lavtası. Diğer enstrümanlar, ses efektleri oluşturmak veya oyuncular için ipucu olarak hareket etmek için kullanılabilir. Performansa bağlı olarak, müzisyenler tamamen sahne dışında olabilir, sahnenin arkasına veya yanına yerleştirilebilir veya hatta doğrudan oyunun hareketine dahil edilebilir.
Dans numaraları hemen hemen her fırsatta performanslara eklenir. Bununla birlikte, kabuki oyunculuğu o kadar stilize edilmiştir ki çoğu zaman danstan ayırt edilemez. Oyuncular dansa benzer hareketler kullanarak hareket etmek ve el kol hareketleri yapmak üzere eğitilirler, yani dans tüm kabuki oyunlarının ayrılmaz bir parçasıdır. Hareketler karaktere göre farklılık gösterir: onnagata (kadın karakterler) zarifçe akarken doki (komedi karakterler) neşeyle zıplar. Birçok performans canlı bir dans finaliyle sona erer (ogiri shosagoto) tüm oyuncu kadrosunu içeren.
Performans Teknikleri
Actors employ many choreographed movements resembling dance, including:
Tachimawari: a stage combat technique. Choreographed fighting can be hand-to-hand or use swords.
Roppo: movement that simulates walking or running. Usually paired with upbeat drums.
Ningyoburi: the act of one actor controlling another’s movements, as if a puppeteer. This technique was inspired by bunraku, Japanese puppet theater.
Hikinuki: a specialized technique that involves changing one’s costume onstage, often perfectly timed with music.
© Peabody Essex Museum, Uchikake Kimono for Kabuki, 19th Century
Since kabuki dramas tend to be set in the past, performers usually wear kimono, Japanese traditional clothing. Styles range from practical and subdued to cumbersome and extravagant. One of the most important skills of the actors is simply manipulating and moving in their heavy costumes no easy feat. The costumes and accompanying wigs are made by hand by skilled artisans and are sometimes ornately woven with fine silver and gold threads.
Known as kesho, kabuki makeup is based on a character’s traits. Actors’ faces are coated with oshiroi (white paint) to make them both more visible and dramatic. Then, colored lines are added to enhance their features as well as describe their character. Red represents qualities like passion and anger blue symbolizes evil or sadness. The patterns differ depending on the character’s gender. Supernatural beings like ghosts and demons wear the most dramatic makeup. Actors apply their own makeup so they can better understand their character. Alternatively, sometimes decorated kabuki masks are used, though these are more common in noh theater.
Set design and props
Stage decorations are lavish and typically include complex machinery. Moving lifts, traps, and curtains allow the performers and backgrounds to undergo astonishing transformations. For instance, an actor may suddenly disappear from the stage and reappear in the audience, or a background may revolve to simulate a ship moving across water. Apparitions and demonic characters are often suspended in midair with steel wires, a process called chunori. When actors themselves need to transform, a very useful player is the koken. Koken are stage assistants who help actors with costume changes and props. They often wear all black to maintain the illusion that the characters are transforming on their own.
Audience participation
During performances, it’s not unusual for audience members to shout and cheer for their favorite actor when he appears onstage or to applaud when something exciting occurs. Performers sometimes even address the spectators directly. It was only in later years that a stage separated the performers from the audience at all.
Kabuki-za
The Kabuki-za was originally opened by a Meiji era journalist, Fukuchi Gen'ichirō. Fukuchi wrote kabuki dramas in which Ichikawa Danjūrō IX and others starred upon Danjūrō's death in 1903, Fukuchi retired from the management of the theater. The theater is now run by the Shochiku Corporation which took over in 1914.
The original Kabuki-za was a wooden structure, built in 1889 on land which had been either the Tokyo residence of the Hosokawa clan of Kumamoto, or that of Matsudaira clan of Izu. [2] [3]
The building was destroyed on October 30, 1921, by an electrical fire. [3] The reconstruction, which commenced in 1922, was designed to "be fireproof, yet carry traditional Japanese architectural styles", [4] while using Western building materials and lighting equipment. Reconstruction had not been completed when it again burned down during the 1923 Great Kantō earthquake. Rebuilding was finally completed in 1924. [3]
The theater was destroyed once again by Allied bombing during World War II. [3] It was restored in 1950 [3] preserving the style of 1924 reconstruction, and was until recently one of Tokyo's more dramatic and traditional buildings. [4]
The 1950 structure was demolished in the spring of 2010, and rebuilt over the ensuing three years. [3] Reasons cited for the reconstruction include concerns over the building's ability to survive earthquakes, as well as accessibility issues. A series of farewell performances, entitled Kabuki-za Sayonara Kōen ( 歌舞伎座さよなら公演 , "Kabuki-za Farewell Performances" ) were held from January through April 2010, after which kabuki performances took place at the nearby Shinbashi Enbujō and elsewhere until the opening of the new theatre complex, which took place on March 28, 2013. [3] [5] [6]
The style in 1924 was in a baroque Japanese revivalist style, meant to evoke the architectural details of Japanese castles, as well as temples of pre-Edo period. This style was kept after the post-war reconstruction and again after the 2013 reconstruction.
Inside, with the latest reconstruction the theatre was outfitted with four new front curtains called doncho. These are by renowned Japanese artists in the Nihonga style and reflect the different seasons. [7]
Performances are exclusively run by Shochiku, in which the Kabuki-za Theatrical Corporation is the largest shareholder. They are nearly every day, and tickets are sold for individual acts as well as for each play in its entirety. As is the case for most kabuki venues, programs are organized monthly: each month there is a given set of plays and dances that make up the afternoon performance, and a different set comprising the evening show. These are repeated on a nearly daily schedule for three to four weeks, with the new month bringing a new program.
İçindekiler
Kabuki theater started during the Edo period (1603—1868). It developed into what we now know as kabuki during the Genroku (1688—1704). Kabuki was started by a woman, Izumo no Okuni, who performed in the dry river bed in Kyoto in 1603. It was very popular, especially because many of the stories and dance moves were about sex. Many of the women performers were probably prostitutes, and it was thought that kabuki disturbed discipline. This caused women to be banned from performing in Kabuki plays in 1629. Beautiful young men replaced women to play female roles, but in 1652 they were banned for the same reasons. Kabuki was allowed to continue with adult men playing all the roles, "Yaro kabuki," and this style is the one that has became famous.
Sonra Genroku era, Kabuki became popular in Japanese cities, growing rapidly as proper theater with great authors and actors. Ningyo Jyoruri (the puppet theater) also influenced the stories, directions, content and style. Ballet and theater music, such as Nagauta, Tokiwadubushi ve Kiyomotobushi were also influences on the development of kabuki. After the restoration of the Emperor in 1888, kabuki was influenced by foreign culture, stimulated by the rise of new drama.
İçinde Şov period, from 1926 to 1989, performances began in other countries. The Empire Theater in Japan was reconstructed, and renamed the National Theater. In 1954, the East Side Theater was constructed, and kabuki was shown from it on TV. In 1965, Kabuki was seen as an important cultural heritage. After World War II, the Japanese came to see that Kabuki as an important part of their culture. Many actors became famous people in Japan.
Actors Edit
Woman kabuki actors are rare though there was onnakabuki. NS onnakabuki is woman’s kabuki. Now the men play both male and female roles.
There are famous kabuki actors in Japan such as Danjuro Ichikawa, Ebizo Ichikawa and Koshiro Matsumoto. Danjuro Ichikawa is an especially famous kabuki actor. He started aragoto at the age only of 14. The aragoto is a kabuki genre dealing with a brave warrior, a fierce god, or a demon. He also wrote kabuki plays under the name of Hyogo Mimasuya.
The name of a kabuki actor usually is passed on from one generation to the next. Therefore the name of an actor is passes to the next generation. Kabuki actors do not perform only kabuki but also act in TV drama and movies. Koshiro Matsumoto often appears on TV.
Kabuki theaters are very unique. In the Genroku era, kabuki was influenced by nou veya kyougen which were the theater styles made before kabuki. In this period there was no roof for audiences, so that if it rained, actors could not perform. In the Edo period, all seats were covered with a roof.
Mawari-butai, a revolving stage, began in the Kyōhō era (1716–1735). Scenes are built on the revolving stage and when a new scene is needed they simply rotate the stage it makes progress of plays move quickly and easily. Foreign theaters have copied this kabuki invention.
Other unique system is hanamichi or "flower path". This is a walkway which crosses the auditorium at the same height as the stage. Actors can use this walkway to enter or leave the stage. During a play it can become many kinds of places. For example, it can be a river, a road, a corridor and so on. [3]
The most famous theatre in Japan is the Kabuki-za. It was built in Tokyo in 1889. [4] It was built as western-style theater. The interior decorations were Japanese style but the outside was brick walls and it was a three-storied theater at first. The interior decorations and outside changed many time. Kabuki theaters have long histories and these were so unique.
Famous authors of kabuki plays include Chikamatsu Monzaemon (1653—1724), Tsuruya Nanmboku (1755—1829), and Kawatake Mokuami (1816—1893). [5]
Kabuki plays can be put into three main groups Jidaimono, Sewamono ve Shosagoto. NS Jidaimono are plays which show the world of samurais or court nobles before the Edo period. The government banned performances that showed the history of the Edo period. Sewamono are plays about the lives of the town people in the Edo period. Shosagoto are plays that feature dance.
Gidayu kyogen veya Maruhonmono are kabuki plays that were first written as puppet plays. They were turned into kabuki plays when they became famous. Shin kabuki are plays which were written by writers who did not normally write kabuki plays.
Kabuki makeup helps audiences understand each character's role. It is special and emphasizes beauty of form. If an actor plays the role of a daughter or a man in love, he must apply makeup. First, he rubs grease, which is made of canola oil and perfume, into his face. Second, he paints out eyebrow with grease. Third, he rubs face powder on chest, neck, long hair and spreads powder with sponge. Next, he rubs face powder on face with sponge. Also, he puts rouge on nose, eyes cheek and the outer corner of the eye. He paints his eyebrow from red to black and he rubs lip with red lip stick and traces the outline clearly.
If the actor is playing a brave man, called Aragoto, he paints on rouge with red and black lines, Kumadori, to show brave feelings. Kumadori is a type of kabuki's make up. It was started in 1673 by Danjyurou Ichikawa. It shows the character's role, for example, Sujiguma biridir kamadori showing a super hero.
Modern Japanese has a lot of words that came from kabuki words. For example, there are three famous words the first is an ohako. Ohako means skillful things. Japanese often say the ohako is own good tune with karaoke. NS ohako is derived word from Danjuro Ichikawa. He kept the kabuki plays of his good kabuki in a box. NS ohako originated in there.
The second is a nimaime. NS nimaime means a good-looking man. NS nimaime was written secondarily from the right in the signboard of the kabuki. Therefore it came to be said so.
The third is a sanmaime. NS sanmaime means a comedian. The origin of this word is the same as nimaime, sanmaime was written third from the right in the signboard of the kabuki.
Now Kabuki actors often perform for foreign audiences. The group Heisei Nakamuraza directed by Nakamura Kanzaburou have become famous for their performances in foreign countries. [6] They were the first traditional style kabuki group to perform in New York City in 2004, with actor Nakamura Kankuro V. Using a tent as a playhouse near opera house, with the audience seated on tatami (Japanese mats), they performed "The Summer Festival: A Mirror of Osaka" with Japanese actors. [7] In July 2008, Heisei Nakamuraza again performed in New York and they played in English. It was a historical and splendid achievement.
In Australia, the Za Kabuki group at the Australian National University has been performing a kabuki drama each year since 1976 the single longest regular kabuki performance outside of Japan. [8]
Today marks the second day of the United States’s expedited meeting with China “as they work out ways for the U.S.-led world order to make room for a China that is fast accruing global influence and military power” (Associated Press. May 21, 2013).
Consider a hyperinflation not in the traditional ways of the Weimars and Zimbabwes that printed currency with ink and paper, but in derivatives (a portion in above chart). Over $1,000 Trillion unprinted pretend ‘derivatives’ dollars that do not exist, mostly interest rate derivatives that hold together the interest rate structure. Inflation subdued? That depends on where asset prices would be (stock market – 401k-IRAs – bank balance sheets…) without suspending FASB’s accounting rule and printing money ‘QE’ 0-1-2-3∞ + ZIRP and multi-trillion dollar swaps.
Behind this kabuki theatre is history in the making. It is the U.S. dollar’s diminishing role as the international settlement currency for world trade (about $18 trillion merchandise trade in 2012) along with its implications. Since at least 2012, bilateral trade agreements among other nations have begun settling in non-U.S. dollars. Over the next few years, China’s economy will become the largest in the world, and with India (the people) and Russia lead the world in gold accumulation.
May 7-8, 2013: G-20 Meets in Turkey: “Reinventing Bretton Woods” [Reinventing the gold standard…]
Developing and emerging economies led by China, now hold two-thirds of foreign exchange reserves among world central banks.
May 10-11, 2013: Unscheduled Meeting of G-7 (Britain, Canada, France, Germany, Italy, Japan and the United States) over the weekend in London. Federal Reserve Bank Chairman Bernanke absent. “ ‘It’s very rare for a G-7 to focus on financial regulation,’ one of the officials said, speaking on condition of anonymity”. Perhaps then, on the G-20’s meeting in Turkey which portends the re-entry of gold to anchor the new system. In the previous article, “Yes it is true: ‘Gold is dead.’” reports raise questions about how much gold, if any, is left at Fort Knox, which at its height vaulted about half of the gold holdings in the United States, half belonging to other countries.
(AP). “The June 7-8 meeting at a retreat southeast of Los Angeles, announced Monday by the White House, underlines the importance of the relationship between the countries as they work out ways for the U.S.-led world order to make room for a China that is fast accruing global influence and military power.
President Xi has said China wants its rise to be peaceful…”
Preview to Last Section of Part II Subversion of the United States
“America will never be destroyed from the outside… it will be because we destroyed ourselves.”– Abraham Lincoln
To summarize, destroy its family, its traditions, and values – the foundations of its society. Niye ya? Easier to control and condition the individual towards dependence and obedience to the supremacy of the state. These are the Communist International “Rules of Revolution” document found by the Allied forces in Dusseldorf, Germany after World War II. Yuri Bezmenov, Soviet KGB subversion ‘brainwashing’ expert-turned defector (Part I Ideological Subversion of the United States), could not vouch for the authenticity of the document, but he confirmed they are near verbatim to Soviet ideological subversion in his 1984 book, Love Letter to America (26MB in parts 1, 2, 3 due to size limits). One of these rules is “Always preach democracy, but seize power as fast and as ruthlessly as possible” (p. 17).
It raises an interesting question: Were the German people also subverted, ‘brainwashed’ to accept totalitarian-fascism as the wealth behind the U.S. foundations and investment banks financed the rise of Hitler? olarak Telgraf reported, these were the same foundations that funded covert operations to corral nations into the European Union following the end of World War II as several generations in the United States had been successfully ‘brainwashed’ towards the same ideology by the 1960s. Incidentally around this time as we see in Part II some of the most famous experiments in psychology were conducted in the United States to assess the level of obedience of the adult population, findings that shocked the researchers…
In 1908 when the Carnegie Endowment began its operations, the Trustees discussed a specific question: “Is there any means known more effective than war, assuming you wish to alter the life of an entire people?” and concluded there was “no more known effective means than war”. In 1909, the Endowment (Foundation) raised a second question: “How do we involve the United States in a war?” and concluded, “We must control the State Department.”
During WWI, the Trustees of the Carnegie Endowment dispatched a telegram to President Woodrow Wilson cautioning him to see to it that the war did not end too quickly. These were uncovered in the minutes of the Carnegie Endowment meetings during the congressional investigation in the 1950s that was halted by the White House and both sides of Congress. The director of the congressional investigation stated the Dictaphone tapes of these Endowment memorandums and meeting notes are held in the archives of the U.S. House of Representatives and within the Carnegie’s archives.
(Confirmed communist spy Alger Hiss was president of the Carnegie Endowment and David Rockefeller joined the Board at Hiss’s “invitation”. Hiss was forced to step down due to the investigation, which takes us to Covington & Burling – Yes, the law firm that created the legal foundation for MERS that expedited mortgage securitization at the center of the 2008 collapse that led to the nationwide suspension in home foreclosures in 2010 as the major banks, Fannie Mae and Freddie Mac used forged and defective documents to foreclose raising questions of broken chain of title on homes across the nation from their MERS.)
In 1917, President Woodrow Wilson appointed Robert S. Brookings to the War Industries Board (WIB) whose function was to connect business to government. President Wilson named Brookings chairman of the War Board’s Price Fixing Committee, which negotiated the maximum prices on raw industrial materials for producers during World War I. U.S. Major General Smedley Butler in his book War is a Racket (1935) cited U.S. Steel whose founder was J.P. Morgan as the leading beneficiary of World War I. J.P. Morgan combined U.S. Steel with the Carnegie Steel Company. U.S. Major General Butler wrote “War is a racket. It always has been… Only a small ‘inside’ group knows what it is about…” and ‘the American soldier follows the flag’.
Robert S. Brookings founded the Brookings Institution in 1916, one of the oldest think tanks in Washington D.C. In the previous article, “The European Union (EU) ‘Dream’ Wasn’t Even European,” the largest contributors to the Brookings Institution are the Ford Foundation and Rockefeller Foundation, Bill & Melinda Gates Foundation, and John L. Thornton of Goldman Sachs. Nearly a century later, the Brookings Institution is where Robert Rubin and Lawrence Summers – with former Federal Reserve Bank Chairman Alan Greenspan – who were instrumental in the proliferation of derivatives that collapsed the U.S. economy in 2008, gather to promote economic growth and health care, the last area to be taken under centralized control. A correction may be required when 401k and retirement plans are nationalized.
In 1976, Congressman Larry P. McDonald wrote in the book introduction,
“The drive of the Rockefellers and their allies is to create a one-world government combining supercapitalism and Communism under the same tent, all under their control. … Do I mean conspiracy? Evet ediyorum. I am convinced there is such a plot, international in scope, generations old in planning, and incredibly evil in intent.”
On June 2, 1983 W.A. Harriman, elder statesman of the Democratic party, flew to Moscow as a private citizen taking along a State Department translator for a confidential chat with Yuri Andropov, General Secretary of the Communist Party of the Soviet Union (Sutton). Not even the U.S. President or Vice-President had met with the new leader of the Soviet Union. Sutton noted the interesting timing as about three months later on September 1, 1983 Congressman McDonald was killed with 269 other passengers when Korean Airlines 747 was shot down by the Soviets. Yuri Bezmenov believed Congressman McDonald was the target, premeditated at the highest levels (1983 video).
Yuri Bezmenov’s former boss was head of Soviet KGB Yuri Andropov who became General Secretary of the Soviet Union with whom W.A. Harriman held a private meeting. A few weeks after the downing of Korean Airlines 747, the New York Times reported former President Nixon denied the Soviet’s claims that he canceled his seat on the same flight that killed Congressman McDonald (“Moscow asserts Nixon canceled seat on Korean 747.” NYT Sept 25, 1983). [Henry Kissinger was President Nixon’s national security advisor, whose order of importance at the White House was to respond first to calls from Nelson Rockefeller, then movie stars and celebrities, then the U.S. President (Woodward & Bernstein. (1976). Son Günler p.193). Kissinger-Rockefeller and the Iranian people’s billions are in Part II].
Who were the most vocal voices that assailed the communist hearings? The same W.A. Harriman, elder statesman of the Democratic party and partner in Brown Brothers Harriman & Co., the oldest investment bank in the United States. Another was Senator Prescott S. Bush – patriarch of 41 st and 43 rd U.S. presidents – Harriman’s partner at the investment bank for over 40 years, both financiers of Hitler’s Third Reich. It does not end there…
Sutton (1986, updated 2002) identified Brown Brothers Harriman & Co., J.P. Morgan, and Covington & Burling among their conduits over the past century. There is a London counterpart…
These series of previews and excerpts are assembled in Part II Subversion of the United States. Consider what mosaic emerges. “Too big to bail”-“Too big to fail”-“Too big to jail” banks. Catchy, yes. Just overlook the mechanisms that maintain the interest rate structure, the Treasury bond market, stock market… Consider the top U.S. attorney general who refused to investigate mortgage fraud in 2008 and the new SEC head, as both shared the same revolving door that leads back to Standard Oil tankers being manned by Nazi officers.
In Part I, back in the 1930s Premier Mussolini praised “President Roosevelt’s new plan for coordination of industry follows precisely the lines of Fascist cooperation… Dictatorships are inevitable.” (“Mussolini Sees World Driven Toward Fascism.” New York Times June 4, 1933) what America’s leading socialist, Norman Thomas described as “in effect what President Roosevelt has done has been to lay the foundation for an immense structure of State capitalism” (“Is the New Deal Socialism? A Socialist Answers.” NYT Haziran 18, 1933). What might this look like? The chart may remind some of the Hegelian dialectic over the left and right in the United States.
Bezmenov (1983 interview on subversion of the United States): “Situation is NOT under control. System is disgustingly out of control.”