Moskova, ABD’ye eşit olduğunu iddia etmedi, ancak “ABD’nin yardımcısı” (ya da “dünyanın başkan yardımcısı”) rolünü almanın ya da o anda en zayıf olsa bile, ABD’nin ve AB’nin yanında Batı’nın “üçüncü sütunu” haline gelmenin mümkün olduğunu düşünüyordu. Moskova, 90’lerin ilk yarısında, herhangi bir küresel görevi çözemedi ve çözemedi, ancak Sovyet sonrası alandaki doğal ve açık çıkarlarının tanınmasına (Sovyet sonrası ülkelerin egemenliğini ve toprak bütünlüğünü hiçbir şekilde reddetmedi) ve Batı'nın genel yasal yaklaşımları hakkında, uluslararası hukuka uyma ve herkes için tek tip davranış kuralları hakkında.
Moskova’nın bu umutları gerçekleşmiş olsaydı, yalnızca Avrupa’da değil, bir bütün olarak dünyadaki jeopolitik durumu kökten değiştirecek, Batı’ya gerçek bir güvence sağlayacak ve Rusya’nın gelişmesi ve onunla birlikte demokrasinin güçlenmesi yolunda tüm Sovyet sonrası alanın tümüyle korunmasını sağlayacaktı. ve piyasa ekonomisi.
Ne yazık ki, Batı, Sovyet sonrası Rusya'yı SSCB'nin varisi olarak her yönden, kaybeden taraf olarak görüyordu, buna göre davranması gerekiyordu, aslında herhangi bir ulusal menfaati reddetti (özellikle de en azından Batı’nın çıkarlarıyla örtüşmezse). Rusya, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Almanya olarak muamele gördü (bu, şimdi Batı'da, modern Rusya ve Nazi Almanyası'nın 30-ler'deki eylemleri arasında genellikle paralellikler olduğu gerçeğiyle doğrulandı). Yirminci yüzyılın demokratik Almanya 20'in sonsuz zulmünün bile, bunu Nazizm'e getiren Batı olduğunu anlayamadı.
Batının bu temel hatasıyla (her şeyden önce ABD), sonraki tüm sorunlar başladı. Bu hatanın diğer tarafı, Batı’nın kendisini yargılanmayan bir kazanan olarak algılamasıydı. Bu büyük ölçüde daha sonraki sorunları ağırlaştırdı.
90’in başlangıcında Batı, Rusya’nın Sovyet sonrası alandaki eylemlerine müdahale etmemek için yeterli gerçekçiliğe sahipti. Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri'ndeki zor duruma rağmen, Moldova, Gürcistan ve Tacikistan'da çok etkili bir barışçı olduklarını kanıtladılar. Bu, BM operetta güçlerinin dünyanın diğer bölgelerinde, yerel sorunları en iyi şekilde çözemedikleri ve en kötü ihtimalle ilave sorunları yarattıkları davranışlarının arka planında özellikle belirgindi. Bununla birlikte, Batı’nın 90’lerin başındaki Sovyet sonrası alanın işlerine karışmaması, görünüşe göre, müdahaleye hazır olma eksikliği ve Batı’nın çıkarlarına ilk müdahalesine zarar vermeme arzusundan kaynaklanıyordu.
Ancak daha sonra, Rusya'yı çevreleyen unsurlar Batı'nın eylemlerinde daha da büyük ölçüde görünmeye başladı. Zbigniew Brzezinski’nin “Büyük Satranç Tahtası” nın (1997’te yayımlanan) bilinen kitabı, bu anlamda, Rusya’nın coğrafi sınırlarında sadece “kıstırması” değil, aslında, kendi kendine çözülmesini, yani onu dönüştürmeye başladığı için çok anlamlı hale geldi. Her biri coğrafi komşulara odaklanan üç devletten oluşan zayıf bir konfederasyon. Elbette, ne bu kitabı yazarken, ne de Brzezinski'nin Washington'da resmi bir görevde bulunmamasından sonra, bu kitap hiçbir zaman tutarlı bir ABD dış politika doktrini statüsüne sahip değildi. Bununla birlikte, “Büyük Satranç Tahtası” hükümlerinin tam olarak Rusya ile ilgili olarak büyük ölçüde uygulandığını görmemek mümkün değildir. O sırada Batı, tek nedenden ötürü Rusya’nın bütünüyle parçalanmasını istemedi - nükleerinin kaderi hakkındaki endişeler yüzünden оружия.
ÇİFTE STANDART POLİTİKA
Moskova için son derece tatsız bir keşif, “Dostlar her şeydir, düşmanlar yasadır” ilkesine göre, Batı’nın (öncelikle ABD’nin) uluslararası sahnedeki eylemleriydi. Batı, diğer ülkelerin bu normları kesin olarak uygulamasını talep ederek (bu arada, Brzezinski'nin ABD’nin dünyadaki imajına çok zararlı olduğunun farkına vararak işaret etti), uluslararası hukukun normlarını tamamen görmezden gelme hakkını düşündü. Genel olarak, Batı’nın eylemleri, Batı’nın farketmediği ve anlamadığı, kaliteye geçtiği çok sayıda çifte standart gösterdi.
NATO'nun 1999'teki Yugoslavya'ya karşı saldırganlığı, o ülkeden özerk Kosova eyaletinin daha da şiddetle reddedilmesiyle, Avrupa'daki ve dünyadaki olayların daha da geliştirilmesi için kesinlikle çok önemliydi. Avrupa’da sınırların daha fazla yeniden çizilmesi için emsal olmuş olan şey buydu (Kırım, Batı’da böyle bir emsal olarak adlandırıldığında, bu yalanların ve ikiyüzlülüğün tepesidir). Batı’nın Kosova davasının eşi benzeri görülmediğini kanıtlama girişimleri eleştirmenler tarafından sürdürülmedi, çünkü Kosova, yalnızca SSCB ve Yugoslavya’nın çöküşünün bir sonucu olarak ortaya çıkan tanınmayan bir devletin tipik bir örneğiydi.
Ayrıca, saldırganlığın insani güdülerle açıklanması eleştiriye dayanmamaktadır. İlk olarak, uluslararası hukuk “insancıl saldırganlığa” izin vermez (her durumda saldırganlık saldırganlık olmaya devam eder). İkincisi, soru, neden bu durumda NATO 2001'tan önce Afganistan'daki Ruanda, Zaire / DRC'deki daha büyük ölçekli insani felaketleri tamamen görmezden geldi? Neden Libya’daki insani felaketler şimdi göz ardı ediliyor (bu felaketin nedeninin bir başka NATO saldırısı olduğu gerçeğine rağmen) ve Birleşik Devletler’in stratejik müttefikleri - Suudi Arabistan’ın önderlik ettiği Arap monarşileri olan Yemen (neden?) Tabii ki, Kosova’daki “insani müdahale” sırasında ve sona erdikten sonra, Arnavut militanların Sırp sivil nüfusuna karşı işlediği tüm suçlar tamamen göz ardı edildi. Genel olarak, bu durum eski Yugoslavya topraklarındaki tüm savaşlara uygulandı: bütün partiler suç işledi, ancak ceza neredeyse tamamen Sırplar tarafından yapıldı.
Daha sonra, sahte iddialar altında, ABD ve müttefikleri, 2003’te Irak’a, 2011’te NATO’ya ve Arap monarşilerine, Libya’ya karşı saldırganlığa saldırdılar (ikinci durumda, Birleşmiş Milletler’in çatışmaya bütün taraflara uçuşa yasak bir bölge sağlama görevini üstlendiler. anlaşmazlığın her iki tarafının da tam kapsamlı düşmanlıklarına).
Batı ülkeleri tarafından gösterilen çifte standartlara gelince, bunların sayısı tam bir devir için çok büyük. Bunun bir örneği, aynı zamanda neredeyse tüm Sünni terörizmin sponsoru ve organizatörü olan ve en önemli stratejik müttefiki olan ve özellikle Orta ve Orta Doğu standartlarına göre çok demokratik olan, kesinlikle totaliter Suudi Arabistan'a yönelik tutumdur. gerçek bir rekabetçi seçim koyun) - haydut bir devlet olarak. Bu arada, “haydut ülke” kavramının kendisinin uluslararası hukukla hiçbir ilgisi yoktur ve yalnızca ABD'nin bu hakkı görmezden geldiğinin altını çizer.
Başka bir örnek, aynı şekilde Esad ve Kaddafi'nin iç ayaklanmalarını bastırma eylemlerinin Batı’nın suçlu olduğu ve Kiev’deki mevcut rejimin tamamen yasal olduğu ilan edilmesidir.
Üçüncü örnek, nükleer füze programı nedeniyle, İsrail'den bahsetmeksizin, Hindistan ve hatta Pakistan üzerindeki bu tür bir baskının yokluğunda, DPRK üzerindeki benzeri görülmemiş bir baskı. Aslında, bu çift ya da üçlü standartlar DPRK üzerindeki baskının sıkılaştırılmasının Pyongyang'ın konumlarının karşılıklı olarak sıkılaştırılmasına ve daha fazlasına neden olmasının en önemli nedenlerinden biridir.
Amerika Birleşik Devletleri'nde “Rusya’nın Amerikan seçimlerine müdahalesi” nden yoğun olarak görülmediği ve hoşlanmadığı histeriklerden bahsetmek de imkansız. Bu müdahalenin gerçekleşip gerçekleşmediğine bakılmaksızın, seçimlere ve genel olarak diğer ülkelerdeki (belki de en yakın müttefikleri hariç) herhangi bir iç siyasi süreçlere müdahalenin ABD dış politikasının temeli olduğunu (yabancılarıyla eşanlamlı değilse) not etmek gerekir. genel olarak politikacılar). Son olarak, Rus sporunda doping sistemine karşı mücadele (gerçekten var olup olmadığına bakılmaksızın), “dünya sporunun saflığıyla” hiçbir ilgisi olmayan kesinlikle yasadışı yöntemlerle gerçekleştirilir. İğrenç bir politika ve başka bir şey yok.
CEZA SORU
Bu bağlamda elbette Kırım meselesine değinmek mümkün değil. Tabii ki, Kosova'nın emsali davası, Rusya’ya geçişinin (Moskova’nın Abhazya ve Güney Osetya’nın bağımsızlığını tanımasının yanı sıra) Rusya’ya geçişinde emsal teşkil etmiştir. Ancak mesele sadece bu emsalde değil. Bu durumda Rusya Dışişleri Bakanlığı, ulusların kendi kaderini tayin hakkı ve BM ile açıkça konuyla ilgili olmayan bir sömürgecilikle ilgili Sözleşme’yi esas alan profesyonellikten yoksun olduğunu gösterdi. Bu arada, buradaki ana mesele, Kırım'ın RSFSR'den Ukrayna SSR'sine 1954’te, dekoratif Sovyet yasalarının bile ihlal edildiğinin devredilmesinin yasallığı. Ek olarak, yılın Mart 2014’indeki Kırım referandumunun, Ukrayna’nın Aralık ayındaki 1991’teki bağımsızlık konusundaki referandumuyla aynı şekilde - Ukrayna’nın yasası ile ilişkili olması çok önemlidir. Diğer bir deyişle, Ukrayna'dan ayrılmak yasa dışı kabul edilirse, Ukrayna'nın bağımsızlığı da yasa dışıdır. Aynı zamanda, Aralık 1991’te, referandumun sonucu, hukukun üstünlüğünden daha yüksek çıkmıştı - oy kullanma hakkına sahip olan Ukrayna vatandaşlarının yaklaşık% 76’i bağımsızlık için oy kullandı. Tek istisna, bağımsızlık için tam olarak iki kat daha az oy kullanılan Kırım ve Sevastopol'du - toplam seçmen sayısının% 38'i. Yani, Ukrayna’ya yasadışı yollarla aktarılan Kırım, iradesine karşı yasadışı bir şekilde “bağımsızlığa çevrildi”.
Mart ayında oy kullanma hakkı olan Kırpilerin% 2014'i Rusya'ya geçiş için oy kullandı ve o gün dışında kalan yarımadanın sakinleri oy kullanabilseydi, bu sonuç daha da yüksek olurdu. Görüş 80 nüfusun% 'si Orwellian "düşünce suçu" hukuki uygulamaya girmediği sürece yasa dışı olamaz. Dahası, Kosova emsallerinin yanı sıra, yerel halk arasında yapılan referandumların sonuçlarının Londra tarafından üyeliği ile ilgili soruları kaldırmak için yeterli bir dayanak olarak değerlendirildiği Cebelitarık ve Falkland Adaları'nın emsalleri de var.
Genel olarak, kayda değer bir anı not edebiliriz. Jüri olmazsa, Batı’daki fiili Sovyet komünist rejiminin neredeyse Hitler’in suçu olduğu kabul edilir. Bununla birlikte, aynı zamanda, Sovyet rejiminin başlıca suçlarından biri olan “iç hiyerarşi” nin tamamen keyfi tutulması ve “Batı hiyerarşisi” nin Batı’nın görüşüne göre daha az keyfi bir şekilde tanıtılmaması tamamen anlaşılmaz kalmalıdır. Bu, çifte standardın bir başka örneğidir ve bu fenomen, açık bir şekilde, SSCB'deki iç sınırların kesilmesinin hemen hemen her zaman komünist liderliği tarafından Rusya'nın zararına (daha sonra RSFSR) ve Rusya'nın pahasına gerçekleştirildiğine göre açıklanmaktadır.
Rusya’nın Kırım, Abhazya ve Güney Osetya’daki eylemlerine elbette sonsuz ilhak, saldırganlık ve işgal denilebilir, ancak bu üç bölgenin her birinin nüfusunun en az% 80’inin Rusya’yı bir işgalci olarak gördüğü gerçeği ve Ukrayna’nın hiçbir yerde ve Gürcistan. Bu bölgelerin statüsündeki değişim, SSCB'nin çöküş sürecinin, iç sınırların tamamen yapay olarak kesilmesi sürecinin bir devamıdır. Dahası, bugün Güney Osetya halkı, Rusya tarafından Kırım'da olduğu gibi referandum yapmalarını yasakladığı için Moskova tarafından ağır bir şekilde rahatsız ediliyor. Bölünmüş bir halk olan Osetlileri yasaklamak, Rusya'ya katılmak isteyen, ancak “düşünce suçu” kavramının meşrulaştırılmasıyla mümkün.
Batı'da Rusya'nın “asırlık doğal saldırganlığı” üzerine tez çok popüler. Bu tez propaganda açısından çok uygundur, ancak elbette gerçekle hiçbir ilgisi yoktur. Rusya tüm enkarnasyonlarında (Moskova krallığından SSCB'ye) aynı jeopolitik ölçeğe sahip diğer ülkelerden daha agresif değildi tarihsel ve geleneksel olarak karşılık gelen dönemde geçerli olan kurallar tarafından oynanır. Dahası, Rusya bazen uluslararası alanda kendi çıkarlarının zarar görmesine karşı asalet gösterdi (“Asıl mesele hataları tekrar etmemek”, “17.03.17/XNUMX/XNUMX“ NVO ”). Mevcut Rusya Federasyonu da genel kurallara göre oynama hakkını arıyor ve daha fazlası yok.
VE IDEOLOJİ HAKKINDA
Aynı zamanda şu anki çatışmanın ideolojik yönüne de dikkat edilmelidir, yani: Batı’daki sol liberal ideolojide mutlak baskınlık, azınlık haklarına, çoğunlukla çoğunluğun haklarının zararına hipertrojenle dikkat çekmiştir. Bu ideoloji, Batı tarafından tek gerçek olarak kabul edilmeye başlandı (burada, Sovyet komünist ideolojisiyle, özellikle de solcu olduğu için paralellikler çizilmesi imkansızdır) ve insanlığın geri kalanına “hukuk düzeninde” uygulanmaktadır. Herhangi bir ülkedeki resmi Batı’nın bakış açısından demokrasinin, iktidarın iktidarda olduğu ve nüfusun çoğunluğunun desteğini aldığı durumda değil, iktidarın sol liberal ideolojinin elinde tutulduğu durumda olduğu durumda olduğu hissi vardır. hangi yolla iktidara geldiler.
70-lerde, Sovyet muhalifleri yetkililere “Anayasa Yapın!” Temyiz başvurusunda bulundu. Şimdi “uluslararası yasalara uyun!” Çağrısı ile Batı ülkelerine hitap etmek için her neden var. Bunu, yalnızca “kanunsuzluk hakkını” sağlayan ve kanunsuzluğunu meşrulaştıran Batı'nın münhasırlığına (öncelikle ABD) özel bir dini inancınız varsa göremezsiniz. Aslında, insanlığın benzer bir kısmının böyle bir inancının korunması Batı için büyük ölçüde bir hayatta kalma aracı haline gelir.
Birincisi, “endüstriyel sonrası bilgi toplumu” kimerik kavramına inanmakla, Batı'nın kendisi de büyük ölçüde kendi kendini etkisiz hale getirirken, aynı zamanda Çin ve diğer ülkelerin de Asya'nın doğu bölgesindeki sanayileşmesini sağlar. İkincisi, bazı sosyo-ekonomik süreçlerin bir sonucu olarak, Batı (daha az bir ölçüde - Birleşik Devletler, mutlak bir dereceye kadar - Avrupa), karşılaştırılabilir rakiplerle savaş yapma kabiliyetini yitirdi, çünkü psikolojik olarak istatistiksel hata seviyesini aşan zayiatlar için hazırlıklı değiller. Bilimsel ve teknolojik üstünlük Batı hegemonyasının korunmasına katkıda bulunan son pratik faktör olmaya devam etmektedir, fakat aynı zamanda yavaş yavaş sanayi ve silahlarla birlikte Asya'ya akmaktadır. Sonuç olarak, söz konusu yarı-dini inancın geri kalan insanlığın Batı’nın bu hegemonya için özel bir hakkı olduğuna dair inancı Batı hegemonyasının tek temeli olmaya devam ediyor. Yansıması, dünyadaki pek çok insanın (Rusya dahil) hala “Batı” ve “medeni dünya” (hatta “dünya topluluğu”) kavramlarını ciddi şekilde tanımladığı gerçeğidir. Bu inanç, büyük ölçüde Batı hegemonyasının pratik bir temeli (endüstriyel ve askeri güç) olduğu zamanlardan itibaren ataletle korunur. Buna göre, Batı için en büyük tehlike belirtilen inancın açığa çıkmasıdır.
RUSYA, ÖN BILGILERDEN BATI'YI KAZANIR
90'lerin sonunda, Rus seçkinleri, Batı'nın gönüllü olarak “dünyanın başkan yardımcısı” veya “üçüncü sütun” olarak kabul etmeyeceğini fark etti. O günden bu güne, açıkça başarısızlıkla kendi şartlarına göre zorlayarak “Batıya girmeyi” amaçlıyor. Daha doğrusu, yukarıda da belirtildiği gibi Batı'nın kendisine de yaydığı “kuralsız oyunun kuralları” nın Rusya için de geçerli olduğunu kanıt olmadan kanıtlamaya çalışıyor. Bu biraz paradoksal bir durum yaratır. Bir yandan, Rusya (daha doğrusu seçkinler), kendilerini bu eşsizliğe dahil etme şartı üzerine Batı'nın benzersizliğine inanıyor. Öte yandan, bu münhasırlığı büyük ölçüde tahrip eden Rusya’dır.
Her ne kadar pratik anlamda Batı'nın hegemonyasına yönelik ana tehdit Çin olsa da, ideolojik ve bilgi alanında Batı ile (tamamen savunma hariç) herhangi bir mücadeleye yol açmaz. Öte yandan Rusya, hem ülke içinde (Rusya’da İnternet'in neredeyse evrensel dağılımı ve neredeyse tamamen özgürlüğü ile birlikte) hem de neredeyse tamamen özgürlüğü ile zorlu bir rekabet içinde çalışabilecek, oldukça verimli bir bilgi makinesi yaratmayı başardı. Bu, Sovyet agitprop'uyla, 70-i'lerde çalışmayı bırakan, SSCB'nin bütün bilgi izolasyonuna rağmen, çarpıcı bir karşıtlığı temsil ediyor.
Batı'nın benzersizliğine olan inanç tamamen bilgi verici bir fenomen olduğundan, Çin'in muazzam ekonomik gücünden çok daha büyük bir tehdit oluşturan Rus propaganda makinesi: Rusya insanlığa “kralın çıplak” olduğu bilgisini getirebilir. Üstelik Rusya, Batı’ya bile bir çeşit alternatif ideoloji (solcu liberalizmin aksine “geleneksel değerler”) sunmaya başlıyor, SSCB’nin aksine geleneksel demokrasi ve piyasa ekonomisi paradigmasının ötesine geçmiyor. Bu, şu anda Moskova tarafından önerilen ideolojik alternatif marjinal olsa bile, Rusya’nın Batı seçkinlerini tehdit olarak algılamasını pekiştiriyor. Rus propagandasına karşı mücadelede, Batı açıkça kendi temel ilkelerinden birine itaatsizlik edecek ve başka bir çifte standart gösterecek. Batı'da Rus medya yapılarına karşı idari kısıtlamaların getirilmesi, Batı'da “kutsal ifade özgürlüğü ilkesinin” yalnızca Batı'ya avantajlar sağladığı sürece geçerli olduğu anlamına gelir.
Batının Kırım-Ukrayna olaylarına tepkisi özellikle gösterge niteliğindeydi. Batı, Kremlin propagandasının saf gerçeğiyle ortaya çıktığını açıkladı, ancak gerçekte ideolojik pathos tarafından daha da kötüleşen daha az gerçeğin ve daha da aptallığın olduğu kendi propagandasıyla karşılık verdi. Bununla birlikte, Batı medyasında çok sayıda Rus karşıtı makale, kural olarak, yazarların açık aptallığını yansıtır (ideolojik klişeler tarafından yönlendirilir, ne hakkında yazdıklarını anlamıyorlar). Ancak Rus İnternet, artık aptallık değil, kasıtlı bilinçli bir yalan olan Rusça'daki Rus karşıtı propaganda ile tıkanmıştır. Bu eşgüdümlü kampanyada görülemeyecek kadar çok şey var. Buna göre, Rusya'ya karşı batıda sahte yayılma suçlamaları Haber - çifte standardın başka bir örneğinden daha fazla değil. Batı tam olarak aynı şekilde davranır ve ilk kimin başladığı önemli değildir.
Ek olarak, Güney Osetya, Gürcistan, Kırım, Ukrayna, Suriye'deki başarılı ve etkili eylemleriyle Rusya, NATO’nun tamamen askeri iktidarsızlığını açıkça ortaya koydu ve Avrupa ülkelerini tanıdık bir tam güvenlik anlayışı ittifakından mahrum etti. Ve bu, Senatör McCain'in zarafetle ifade ettiği ve neredeyse bütün Batılı siyasi seçkinlerin düşündüğü gibi, “kendisini bir ülke olarak hayal eden bir benzin istasyonu” tarafından yapıldı. Bu seçkinler, yalnızca, gelişen durum için tam sorumluluk sahibi olduğunun farkında değil, aynı zamanda, içtenlikle bunu anlamıyor.
AMERİKAN ZİYARET RUSYA ANLAYIŞIYOR
Bu durumda ek bir sorun, Amerika Birleşik Devletleri de dahil olmak üzere Batı’da, aslında, Rusya’da hiçbir uzman bulunmamasıdır. Resmi olarak kabul edilen çok az insan var. Aynı zamanda, uzmanlar - Yerli Amerikalılar, Rusya hakkında her zaman gerekli bilgi birikimine sahip değildir ve en önemlisi, Rusya'da olup bitenlerin içeriğini anlamamaktadır. Uzmanlar - SSCB / Rusya'dan gelen göçmenler hemen her zaman bağlamla ilgili gerekli bilgi ve anlayışa sahiptir. Ancak anlaşılabilir nedenlerden dolayı, kendilerini “Amerikalıların kendisinden daha büyük Amerikalılara” göstermek için çabalıyorlar ve ayrıca eski ülkelerinin ideolojik nefretini hissediyorlar. Bu nedenle, analizler açıkça analistlerden ziyade propaganda alanına atıfta bulunur.
Buna göre, Amerikan seçkinlerinin nesnel bilgi edinecek hiçbir yeri yoktu. Bu, Rusya’nın eylemlerine ve elbette kabul edilemeyecek koşulsuz teslim olmak için eşit derecede yetersiz talebe yetersiz bir cevap verilmesine yol açmaktadır. Batı’nın politikası değişecekse, yalnızca daha fazla sıkılaştırma yönünde olacağı açıktır. ABD’nin, Rusya’nın münasevi rolünden ve uluslar arası hukuka ilişkin ulusal çıkarların mutlak önceliğinden Rusya’ya yakınlaşma uğruna reddedilmesi kesinlikle imkansızdır. Avrupa bu durumu çok fazla sevmeyebilir, ancak en azından kendi askeri zayıflığı nedeniyle ABD ile olan ittifakından vazgeçmeyecektir. Ayrıca, ideolojik nedenler, Avrupa eylemlerinde, ABD eylemlerinden daha az güçlü değildir.
Rusya’da, açıklanan şartların bir sonucu olarak, Batı’nın bütün eylemleri hem elitlerin hem de nüfusun önemli bir kısmı tarafından görülmeye başlandı; Dahası, geleneksel demokrasinin birçok unsuru şimdi Rusya'yı içeriden baltalamayı amaçlayan manipülatif teknolojilerin bir parçası olarak algılanıyor. Yani, Rusya’daki demokratik özgürlüklerin önemli bir bölümünün katlanması için sorumluluk, aslında Rus algısına en azından liderliği olan ihanetin, aldatmacanın ve ikiyüzlülüğün odağı haline gelen Batı’ya aittir. ABD’den Rusya’ya yapılan sürekli öğretiler, Rusya Federasyonu’nun iç işlerine müdahale olarak algılanmakla kalmıyor, aynı zamanda Washington’un eylemlerinin uygulanmasının öğretilerinin içeriğine genellikle doğrudan karşı çıktığı için tam bir reddedilmesine neden oluyor. Elitlerin ve Rusya nüfusunun ezici çoğunluğu, ABD’nin Rusya’ya herhangi bir şey öğretmek için en ufak bir ahlaki hakka sahip olmadığına inanmaktadır. Ve haklı olarak düşünüyor. ABD ve Batı, bir bütün olarak, geleneksel realpolitik çerçevesinde açıkça hareket ederse, onlara karşı iddialarda bulunmak aptallık eder: herhangi bir ahlak, bu tür eylemlere temelde yabancıdır, çifte standart normdur ve ana prensip, ayak izidir (“ortadan kaybolma”). Ancak Batı, yorulmadan bize ve tüm insanlığa, realpolitik'ten terk edildiğinden ve yalnızca “değerler” tarafından yönlendirildiğini söylüyor. Bundan da onun davranışı sadece ahlaksız değil, meydanda ahlaksız hale gelir.
BALFLOWER DURUMU
Dolayısıyla, Batı ile Rusya arasındaki ilişkilerde mevcut durum, kısmen Soğuk Savaş döneminde olduğundan daha da kötü. O zamanlar taraflar arasında güven yoktu, ancak birbirlerine güçlü muhalifler olarak kesin bir saygı vardı. Şimdi güven yok, ama saygı yok oldu. Aynı zamanda, yeni, daha gizli bir biçimde de olsa, ideolojik bir yüzleşme yeniden gündeme geldi ve bu, geleneksel jeopolitik rekabetin aksine, her zaman uzlaştırılamaz. Dolayısıyla, uzlaşma eğilimlerinin nereden gelebileceği tamamen anlaşılmazdır.
Sadece bir azalma değil, Batı ile Rusya arasındaki gerilimi de sıfırlamak oldukça gerçek. Gerçekleşen olayların tanınması, yani BM Güvenlik Konseyi’nin yeni statüsünün Kosova, Abhazya, Güney Osetya ve Kırım’ın (muhtemelen ek referandumlarla) aldığı kararlarla yasal olarak tescil edilmesi gerekmektedir. Dahası, Donbas ve Transdniestria'da uzlaşma kararlarına ihtiyaç duyulur ve bu bölgelere Ukrayna ve Moldova'da özel statü verilir. NATO, Sovyet sonrası yeni ülkeleri kabul etmeyi yasal olarak reddetmeli. Rusya ve Batı, Sovyet sonrası ülkeleri zorlu “biz veya onlar” seçiminden önce koymayı reddetmeli (ve şimdiye kadar her iki taraf da aynı şekilde davrandı). Son olarak, uluslararası arenadaki uluslararası anlaşmalar çerçevesinde varolan veya değiştirilen çerçeve çerçevesinde uluslararası arenadaki tüm ülkeler için ortak olan norm ve kurallara uymak ve bunları kesin olarak uygulamak gerekir.
Tabii ki, istisnasız tüm Batı yaptırımları, Batı’nın Rusya’yı “cezalandırma” ya da hukuki ya da ahlaki haklarına sahip olmadığından, eşit bir diyalog olasılığını dışladıkları için, Rusya’ya çok fazla zarar vermeyen Rusya’dan kaldırılmalıdır. Ayrıca, Rusya'nın eylemleri üzerinde kontrol kurmak yerine Rusya ile gerginliği azaltmak ve Rusya'da demokrasiyi güçlendirmekle ilgilenen Birleşik Devletler ise, Washington’ın sözde olması gerekmiyor, aslında Moskova’nın iç meselelerine müdahaleyi reddetmesi gerekiyor. Özellikle, Rusya’daki Batı yanlısı demokratik muhalefet için herhangi bir destek türünü bırakmak gerekiyor. Ancak bu durumda Rusya'da Batı yanlısı bir demokratik muhalefetin ortaya çıkması ve nüfusun yabancı nüfuz etmenin bir ajanı olarak değil, ulusal bir siyasi güç olarak algılanması ihtimali ortaya çıkacaktır. Ve sadece bu durumda, böyle bir muhalefet Rusya'nın iç politikaları üzerinde gerçek bir etki yaratma şansına sahip olacak.
Bunların hiçbiri yapılamayacağına dair en ufak bir şüphe yoktur. Soruna böyle bir çözüm olasılığı, Batı seçkinleri tarafından olumsuz bir versiyonda bile formüle edilmeyecektir. Bu nedenle, yalnızca Rus liderliğinin herhangi bir koşul altında "Batıya giriş" olasılığı hakkındaki yanılsamaları tamamen ortadan kaldırana kadar beklemek kalır. Ondan sonra, Rusya batıya karşı çıkan yeni bir doğu bloğunun inşasıyla gerçek bir “Doğuya dönüş” başlayacak. Başlangıçta (2014'ta), bu slogan tamamen propagandaydı, aslında Batı’ya bir çağrıydı: “Tekrar düşün!” Ancak, şimdi sloganın gerçek bir dış politika doktrinine dönmeye başladığına dair bazı işaretler var.
Bu “dönüşün” ne kadar başarılı olacağı ve Rusya'nın kendisine getireceği fayda ne derece karmaşık ve belirsiz bir sorudur. Ancak bunun Batı için çeşitli açılardan çok büyük sorunlar yaratacağına dair hiçbir şüphe yoktur. Yukarıda açıklanan mevcut durumun ortaya çıkışı göz önüne alındığında, Batı'nın bu sorunları gerçekten kendisi için yaratacağı söylenebilir. Bununla birlikte, Batı'dan ya şimdi ya da gelecekte gerçek durum hakkında bir farkındalık beklemenin bir nedeni yoktur.