tarihçi 1914-1918 tarafından işlenen birçok savaş suçu örneği bilinmektedir. Bu nedenle, üretime alınan ilk davalardan biri, Polonya kenti olan Kalisz kentinin Alman birlikleri tarafından yakalanması ve mağlup edilmesi koşullarının soruşturulmasıydı.
1914 yazında, seferberlik duyurusu nedeniyle ve Almanya ile Rusya arasındaki savaşın muhtemel başlangıcıyla ilgili söylentilerin etkisiyle, Alman sınırından 3-4'ta bulunan Kalisch sakinleri alarma geçti. Bununla birlikte, yerli nüfusun çoğunluğu, Alman birliğinin kültürel bir ülke olduğunu kabul ettiği için Alman birliklerinin başlangıcından korkmuyordu. Sivillerin acı çekmeyecekleri ve düşmanca eylemlerin yalnızca savaş ordusu arasında ve şehir dışından gerçekleşeceği, Rus İmparatorluğu'nun hemen hemen tüm yetkililerinin 18 ve 19 Temmuz ayı için ayrıldığı (tarihlerin eski stillere göre verildiği düşünülüyordu. - SP) devlet mülkiyeti. Ayrılan son kişi Rus birlikleri ve sınır muhafızlarıydı.
20 Temmuz günü (2 Ağustos) şafakta, Rus askerleri yola çıkarak demiryolu yapılarına, gümrüklere ve askeri yiyecek depolarına ateş açtı ve Prosnu Nehri üzerindeki köprüleri havaya uçurdu. Şehir kendine kalmıştı ve içinde tek bir Rus askeri kalmadı.
O gün yaklaşık 2 saatte, küçük bir Germen keşif ekibi ve İskender III'ün ismini taşıyan bir Ulan alayı şehre girdi ve yavaş yavaş diğer askeri birlikler gelmeye başladı. Görgü tanığı gözlemlerine göre Alman birliklerinin ortaya çıkması, Polonya nüfusunun çoğunu kısıtlama ile karşıladı ve diğer kısım, özellikle de yerel Almanlar, coşkuyla - "Ura" nın çığlıkları, Alman "Nosn" ve şapkalarını fırlattı.
Gece yarısı civarında, Prusya'nın 155 Piyade Alayı taburu, şehre kendini komutan olarak ilan eden Binbaşı Preysker komutasına girdi. Bukovsky belediye başkanına binlerce kişiye yemek hazırlama ve sabah 7 atlarına 150 atları için yem hazırlama ve her onuncu kişiyi öldürme tehdidinde bulunma emri verdi (bu, onbinlerce kişiden oluşan bir şehirde!).
Bütün Temmuz 21 günü sakindi. Ancak akşam saatlerinde 11 saatlerinde, sabaha kadar süren çekim başladı.
Temmuz 22 sabahında, Kalish'te, korkunç bir tablo görülebiliyordu: evlerde atışlar, panellerde kan vardı; pencerelerdeki pencereler kırıldı; Sokaklarda, elinde tabanca ve tüfekle sokaklarda dolaşan Alman askerlerinin bile yaklaşmalarına izin vermeyen yaralı ve öldürülen siviller vardı. Yaralıları sadece hastanelere götürmek değil, aynı zamanda tıbbi yardım da sağlamak yasaktı. Öldürülen sakinlerin cesetlerini birkaç günlüğüne alıp gömmek yasaktı.
ŞAHİTLERdaha sonra Rusya tarafından oluşturulan soruşturma komisyonu tarafından sorgulanan, sadece tek bir ceset değil, aynı zamanda 15, 20 ve daha fazla atışta gördü. Acımasızlıklar, şiddet, şehrin yağmalanması, yanan evler birkaç gün daha sürdü.
Düşman suçlarının soruşturulmasının aktif başlatıcılarından Vasily Petrovich von Egert yazdı:
"Mahkeme yapacak tarih. Şöyle diyecek: Savaş Ruslar tarafından değil Almanlar tarafından başlatıldı ve hareketlerinin imajı uzun yıllar sonra okurken bile saçlarını kıllar. Açık bir Rus sınır kasabasını işgal ettiler ve henüz tek bir Rus askeri görmeyen, sadece önlerinde sivilleri olan, derhal, kendi taraflarıyla veya Rusya’ndan önce Rus tarafından daha önce başarabilen, düşmanca bir şey olmadan, kan dökmeye başladılar. vatandaşları.
Almanlar şehre girmeden önce bir memur vuruldu, üstlerinin emirleri üzerine hazine olarak depoladığı Rus parasını yaktı ve bu yüzden de yasal olarak görevini yerine getirdi.
Burada hiç para alamamışlar, sekiz saat boyunca kentin soyguncusunu dövüp işkence ettiler ve ondan para çekti. Onu sokakta neredeyse diri diri canlı olarak bıraktılar ve sulh hakiminin hizmetkarı ayağa kalktı ve merhametle, tatsız birinin altına yastık koydu, onu da vurdu.
Sonra kadınlara başladılar ve onlara tecavüz ettiler ve iki durumda kızları için ayağa kalkmış babaları vurdular. Akşamları, sarhoş oldular ve yaramazlıkların bir kısmı, başkalarının şehrin karşı ucundan kaçtıkları havaya ateşlendi, karanlıkta, Kazakların geldiğini ve birkaç Alman askerinin öldürüldüğünü hayal ederek kendi insanlarına ateş etmeye başladılar.
Skandalı örtbas etmeye ve sakinler arasındaki kan banyosunu sürdürmek için olanlardan yararlanmaya karar verdik. Çekimlerin çevrelerinden yapıldığı bahanesi altında, dokuz kadın ve birkaç çocuk da dahil olmak üzere çoğu kişi yakalandı ve vuruldu. Daha sonra, şehre kısa bir mesafede gittiler ve ikincisini, insanların da öldürüldüğü ve birçok binanın yıkıldığı bombardımana maruz bıraktılar.
Öldürülen Alman askerlerini inceleyerek ve cesetlerinden mermi çıkarıp, Alman tüfek atışlarından düştüklerini onaylayan doktorun başı, çekimleri istenmeyen bir tanık olarak beklediğinde kaçtığında bir ödül verdi.
Bu, aynı zamanda Almanya'daki savaşta yakalanan Ruslara karşı en şiddetli şiddetin eşlik ettiği savaşın başlangıcıydı. Ondan sonra, uzun ve kesintisiz bir dizi zulüm, Almanların ve Avusturyalıların gittiği her yere gitti. ”
Çok başlangıç "Uygar" Almanya, Rusya ile savaşıyor. Zaten 1914'te Rusya hükümeti, Danıştay, Duma, ordunun üst düzey komutanları ve yargı mevcut savaştaki düşmanın cezai faaliyetlerini araştırmak için acil soruşturma komisyonu oluşturma gereği üzerine bir rapor sundu. Raporda, "Almanlar ve Avusturyalılar, kültürel uluslar arasındaki temel savaş kavramlarıyla uyumlu olmayan şiddet biçimlerinin ve boyutlarının dehşetine bağlı kaldıklarını" vurguladı.
Bu arada, Almanya, Avusturya-Macaristan'da, Rus birliklerinin barbarlığı ve vahşeti hakkında tam olarak konuştukları biliniyordu. Ayrıca, özel yüksek komisyonların gözetimi altında, bu söylentileri doğruladığı iddia edilen gerçekler üzerine bir soruşturma yürütülmüştür. Bu, Rusya’nın Almanların ve müttefiklerinin cezai eylemlerini soruşturması gereğini haklı çıkardı. Bu amaçla, işlemlerinin esas olarak devlet organları, birlikler ve bireysel vatandaşlar tarafından işlenen savaş suçları olduğu özel soruşturma organları oluşturulması önerildi.
Birinci Dünya Savaşı sırasındaki savaşçılar arasındaki yasal ilişkiler, Cenevre Sözleşmesi’nin Yılın 1864’i, Yılın 1868’in St. Petersburg Beyanı, Yılın 1907’in Lahey Sözleşmesi ve Yılın 1909’in Londra Beyanı'na dayanıyordu.
Aşağıdaki eylemler, öncelikle düşmanın ve birliklerinin tahkimatlarına doğrudan yönlendirilen suçlu kabul edildi:
- mümkünse korunan yerleşim yerlerinin kuşatılması ve bombardıman gerekliliklerine uyulmaması, tapınaklar, bilim, sanat ve sadaka amaçlarına hizmet veren binalar, tarihi eserler, hastaneler ve yaralıların toplandığı yerler;
- parlamento bayrağının veya bayrağının, düşman birliklerinin işaret ve üniformalarının yanı sıra Kızıl Haç işaretlerinin sahte kullanımı;
- patlayıcı mermilerin kullanılması;
teslim olma bayrağını yükseltmek ve daha sonra savaşçılara yaklaşırken düşmanın memurlarına veya askerlerine ateş etmek gibi hain cinayetler;
- zehir kullanımı.
İkincisi, Yaralı ve Hasta Cenevre Sözleşmesinin kurallarına aykırı olarak ihlal:
- Kamp hastanelerinde ve Kızıl Haç vagonlarında çekim;
- yaralı düşmanın savaşından sonra bitirmek, işkence, soygun ve yardımsız ayrılmak;
- seçilen yaralı bakımdan mahrum kalma.
Üçüncüsü, savaş esirlerine ilişkin kuralların ihlali:
- savaş esirlerinin askeri harekatla ilgili çalışması, işlerinin ödenmemesi veya yerel fiyatların altındaki hesaplamaların yapılması, memurların çalışmaya zorlanması;
- Kendi askeri birliklerinde uygun olan yiyecek, konaklama, giyecek ve memurluk maaşının karşılığı ile uyuşmayan savaş esirlerinin kötü içeriği;
- savaş esirlerinin özgürlüğünü, tüm şiddet olaylarını ve bunlara karşı genel bir suç niteliğindeki eylemleri sınırlandırmak için gerekli önlemler dışında оружия, atlar ve savaş kâğıtları), hakaret vb.
Dördüncüsü, savaşçı olmayan nüfusun yaşamı, sağlığı, onuru ve mülkiyeti ile ilgili herhangi bir tecavüz (birliklere veya kişilere silahlı saldırılarla dokunulmazlık güvencelerinin mahrum bırakılması durumu hariç):
- korunmasız şehirlerin, köylerin, meskenlerin ve binaların saldırı veya bombardımanları;
- belirli bir yerin aracını aşan ürün popülasyonundan ve boyutlarındaki şeylerden talep, toplanan nesnelerin ordunun ihtiyaçları için değil, gönderilmesi veya eve alınması. Nakit veya makbuzlarda ödeme yapılmadan yapılan talepler. Ücretli hizmetler veya nüfusun kendi anavatanlarına karşı askeri operasyonlarda yer almasını zorunlu kılma zorunluluğu getirilmemesi;
- genel ceza kanunları uyarınca suç olan savaşçı olmayanlara karşı hareket eder.
Bu hükümlerin hiçbiri Alman kuvvetleri tarafından ihlal edilmedi.
Soruşturmadan hem gerçekleri hem de failleri tespit etmesi istendi. Dahası, bu, olay yerinde yeminli olarak, tanıkların ve mağdurların sorgulanması, olay yeri incelemesi, maddi ve yazılı delillerin incelenmesi ve ele geçirilmesi, tıbbi veya teknik muayeneler, sanığın sorgulanması ile mümkün olmalıdır. Böylece yasal güç üzerine hazırlanan protokoller, açık eylemlerle eşdeğerdir, böylece daha sonra yeni bir soruşturma yapılmadan, suçluların fesihten sonra - savaşın muzaffer olduğu - suçlandığını iddia etmek mümkün olacaktır.
Çalışmanın hem askeri hem de sivil adli soruşturma yürütücü olarak görevlendirilmesi ve askeri suçları soruşturmak için özel olarak atanmış kişilere emanet etmesi gerekiyordu. Ayrıca, düşman suçlarıyla ilgili tespit edilen verilerin araştırılması ve sentezlenmesinin genel yönetiminden sorumlu en üst organ olarak Acil Durum Soruşturma Komisyonunun oluşturulması önerildi.
Düşman savaş suçlarını soruşturmak için GEREKLİLİKLER yürürlüğe girdi. 9 Nisan Avustralya’nın ve Alman askerlerinin savaş yasalarını ve geleneklerini ihlal etmelerini soruşturmak için onaylanan en yüksek Acil Durum Soruşturma Komisyonu 1915 faaliyete geçti. Devlet Senatosu'nun ceza kaçakçılığı departmanının senatörlerinden birinin, Seçim için Devlet Konseyi üyesi ve Duma'nın bir üyesi de dahil olmak üzere yedi üyeden oluşan başkanlığında çalışması gerekiyordu.
Aralık 1915’te, komisyon, Türk ordusuna ve Rus askerlerine karşı Rus ordusuna ve Rus konularına yönelik savaş yasalarını ve geleneklerini ihlal eden vakaları da dahil ederek soruşturmanın kapsamını genişletti.
Yeminli Avukat Nikolai Platonovich Karabchevsky Acil Durum Araştırma Komisyonu Başkanı oldu. Komisyonun evrakları, Hükümet Senatosu'nun binasında açılmıştır (İngilizce setinin girişi). Ziyaretçiler günlük olarak alındı. Bilgi gazetecileri hafta içi günlerde aldı. Komisyon müze açtığında. CSK'nın faaliyetleri hakkındaki bilgiler düzenli aralıklarla basılmıştır. Diğer yandan, gazeteler ihtiyaç halinde nereye dönecekleri ve düşmanın isyanları hakkında bilgi verecekleri yerler hakkında bilgilendirildi.
Son olarak, 1916’te, “Nisan 29 1915’tan Olağanüstü Soruşturma Komisyonu’nun Ocak 1 ve 1915’taki faaliyetlerinin gözden geçirilmesi” yayınlandı. Kullanılması yasak olan patlayıcı mermilerin kullanıldığına dair kanıtlar ve bu suçların komisyonuna elverişli koşullar ilk cildi açtı. 1868'te bile, St. Petersburg'da bile, Almanya ve Avusturya-Macaristan da dahil olmak üzere pek çok güç temsilcisinin, “Akit tarafların ... aralarında savaş durumunda, hem kara hem de deniz tarafından karşılıklı olarak kullanılmalarını reddetme taahhüdünde bulundukları bir bildiri imzaladığı belirtildi. Birlikler, kabukları, 400 cinsinden ağırlığı olan c. Patlama özelliğine sahip olması veya şok veya yanıcı bir bileşim ile donatılmış olması. "
1899’teki Lahey’deki toplantıda, bu hüküm “sert kabuğun tüm çekirdeği kaplamadığı veya kestiği kabuk mermileri gibi insan vücudunda kolayca açılacak veya düzleştirilecek mermiler kullanmama” zorunluluğu ile tamamlanmıştır.
Son olarak, yılın Cenevre Sözleşmesi 1907'i, gereksiz acı çekebilecek tüm silahların, mermilerin veya diğer malzemelerin kullanımını yasakladı.
Obzor, savaş tiyatrosundan birçok haberleşmede, askeri operasyonların başından beri Alman ve Avusturya birliklerinin, Rus birliklerine ateş etmek için patlayıcı mermiler kullanmaya başladıklarını vurguladı. Almanlar tarafından kullanımlarının ilk örneği Ağustos 7 ve Avustralyalılar tarafından Ağustos 12 yılının Ağustos ayında kaydedilmiştir.
AĞUSTOS'DAN Zaten 1914, Rus birliklerine karşı patlayıcı madde kullanımı sistematik hale geldi. 1 Ocak ayında 1916, Acil Durum Soruşturma Komisyonu (ČSK), patlayıcı mermilerden kaynaklanan 5.178 yaralanma vakalarını belirledi. Kafa, göğüs veya midedeki isabetlerinin neredeyse her zaman ölüme yol açtığı akılda tutulmalıdır. Ve onlar tarafından yaralanan askerlerin hepsi sorguya çekilmedi ve tıbbi muayeneye tabi tutulmadı.
CSK tarafından toplanan yakalanan Avusturyalı asker ve subayların ifadesi, savaşın başlamasından bu yana patlayıcı mermili kartuşların istisnasız tüm askerlere dağıtıldığını söylüyor. Onları Rus birliklerine ateş etmek yalnızca askeri komuta tarafından yasaklanmadı, aynı zamanda her şekilde teşvik edildi. Yakalanan subay, Avusturya tüfeği alayının bazı memurlarının, Rus askerlerine can sıkıntısı ve bahis yüzünden patlayıcı mermiler attığını belirtti. Birkaç düşük rütbeli mahk explosm, patlayıcı mermilere sahip olan kartuşların yalnızca Rus subaylarına ve genel olarak komutanlara ateş etmek için dağıtıldığını onayladı.
Yakalanan Avusturya subayları, patlayıcı mermilerle yaralanan askerlere gösterdi. Sonuç olarak, Viyana'daki savaş bakanlığına protestolar gönderdiler: “Bu mermilerin yol açtığı yaralanmalar korkunç. Hayırseverlik adına, bunların daha fazla kullanılmasına karşı protesto ediyoruz ve bu manzaraları (resmen Avusturya ordusu - SP olarak adlandırdıkları gibi) kartuşlarını kullanmayı bırakmayı istiyoruz. Görme kartuşlarının kullanımının Cenevre Sözleşmesini ihlal ettiğini ve daha sonra yakalanan memurların tekrarlanması durumunda aynı kartuşlarla ateş edeceklerini söylediler. ”
18 Şubat Avusturya’daki 1915 ordusu General Svetozar Boroevich von Boin komutasındaki 3, Rus ordularından biri tarafından ilan edildi. Patlayıcı mermilerin kullanımına maruz kalan Avusturya askeri personeline yönelik misilleme korkusundan kaynaklandı ve şöyle dedi: “Ölümle cezalandırılırsa, resmi olarak orduya tanıtılan Avustralya-Macaristan askerleri ve sadece mesafeleri belirlemek için“ U ”patronları kullanılacaktır. 2 Rus askerleri esir olmaktan hemen kurtuldu. ”
Avusturya-Macaristan ordusunun en yüksek komuta personeline ait bir memurun tanınması, birliklerde yasak mühimmatın varlığının, Rusya ile bir askeri çatışmadan çok önce, düşmanın uluslararası hukukun yasakladığı savaş araçlarını kullanma kararlılığıyla dolduğunu göstermektedir. Kartuşların markalanması, Avusturya devletine ait tesiste 1912'tan ve Karlsruhe ve Budapeşte'deki fabrikalarda üretildiklerini gösterdi.
Bu mermilere sahip kartuşların bulunmasının imkansız hale gelmesi imkansız olduğundan, Avusturyalılar bu fişeklerin yalnızca çekim amacıyla askeri birimlere dağıtıldıklarını ve “mesafeyi belirlemek” için bir versiyon sundular.
Ancak Rusya'da, bu mermilerin patlayarak önemsiz duman ve zayıf alevler verdiğini ve bu nedenle savaş durumunda sıfırlama yapabilecekleri konusunda şüpheli olduklarını gösteren bir inceleme yapıldı. Ayrıca, siste ve yakın mesafeden, makineli tüfekler dahil doğrudan mesafeden kullanıldı.
dikkatlice Rusya'da usuller araştırıldı ve Alman bloku ordularının diğer savaş suçları. Almanlar tarafından boğucu gazların kullanılması nedeniyle özel öfke yaratıldı. Gerçek şu ki, Birinci Dünya Savaşı'nın başlangıcında eski ve orta çağlarda gözlemlenen her türlü duman ve gazın kullanımı neredeyse durdurulmuştur. Buna ve boğucu veya zararlı gazları dağıtma amacı taşıyan mermilerin kullanılmasını yasaklayan, yılın 1899'in Lahey Bildirgesi'ne katkıda bulundu.
Savaştan önce zaman zaman, Almanya'daki bilim insanlarının, boğucu gazların doğası üzerine laboratuarlarda çalıştığı ve onlarla mücadele etmek için tedbirler aradıkları konusunda birçok rapor, halk çevrelerinde veya Avrupa güçlerinin askeri alanlarında alarm vermedi. Bu tür çalışmalar, dalış, madencilik ve keson işi sırasında nefes almayı kolaylaştırmanın yollarını arayan Almanlar tarafından açıklandı.
Fakat zaten 1915'in baharında, Alman bilim adamlarının çalışmalarının yasaklanmış bir silah yaratmaya yaradığı ortaya çıktı. 8 Mayıs ayındaki 1915, 3 Tobolsk Piyade Alayı'nın 4 ve 38 taburlarına karşı Pisse ve Skrode nehirleri 3 görevlisini ve 4 düşük dereceli telgraf operatörünü etkileyen boğucu bir gaz serbest bırakıldı.
Büyük çapta ilk kez, Mayıs ayında Rus birlikleri 18'e karşı kullanıldı. 30 versiyonları boyunca, Kuzey-Batı Cephesinin bazı kısımları boğucu gazlardı. KSK’nın materyallerinde, görgü tanıklarının ve mağdurların durumuna göre, bu savaşın Bzura nehrine yakın görüntüsü yeniden yaratıldı. Komisyon revirlerden tıbbi yardım istedi, tıbbi geçmişinden alıntılar ve gazla zehirlenmiş 951 örnekleri üzerine kederli sayfaların kopyalarını aldı. Toplamda, düşmanın boğucu gazların kullanımını onaylayan alt rütbelerin 747'i ile görüşülmüştür.
Klorun etkisi sadece askere değil, aynı zamanda gaz aralığında kalan tüm canlılara da tanıklık etti. Bir gaz bulutundan sonra saldırıya uğrayan ve dikkatsizce tüfeğin ateşinden saklanmak için yere konan Alman askerlerinin cesetleri de bulundu.
O günlerde, Petrograd Telgraf Ajansı Varşova'dan şu mesajı verdi: “Pozisyonlardan gelenler, Alman merkezi tarafından Bzura'daki birlikler için verilen ilginç bir emri iletti. Düzen, diğer şeylerin yanı sıra şöyle diyor: “Tanrı'nın kendisi bizimle ve bizim için. Bütün dünyayla mücadele ederek, O'nun iradesiyle, düşmanları yeneceğimiz yeni bir silah - gazları ellerine aldılar. Büyük Almanya’nın Avrupa’daki gücü ve egemenliği, Alman mücadelemizin tek amacıdır ve bu nedenle hiçbir şeyden vazgeçip, kesin, zaten kazanılmış bir zafer kazanana kadar savaşmalıyız. Düşmanlarımız yenileceği için bu iki ay sürmeyecek. ”
Tanıdık nedenler? Gelecekteki Nazi'nin II. Dünya Savaşı “kahramanları” bu emirleri gündeme getirdiler mi?
SERTİFİKA Rus birliklerine karşı işlenen suçlar, gazete sayfalarında yayınlanan özel broşürlerde daha sık görülmeye başladı. Bu nedenle, Mayıs ayının 28'inin “Rus geçersiz” 1915'i, “Galiçya cephesinden getirilen yaralı askerler arasında zehirli gaz mağdurları var” demiştir.
Aynı gazete Haziran’ın 4’ine de yazdı: “İmparator Egemen, hükümsüz, hukuka aykırı davranma, genç olmayan komutanlar, memur Aleksey Makukha ve görevden alınmamış memur Parasyuk’a askerlik görevinden işten çıkarılma, her yıl 518’in emekli maaşını artırma emrini verdi. kahramanca cesaret ve askeri yemin bağlılıklarını ödüllendirir. Bu düşük rütbeler böyle bir kraliyet lehinedir, çünkü Avusturyalılar ve Almanlar tarafından kendilerine uygulanan işkenceye rağmen, Makukha’nın dilini kesip Panasyuk’un kulaklarını ve burnunu şekillendirirken, düşmana Rus birliklerinin sayısını ve yerini söylemeyi reddettiler. ”
Haziran 7'te, esaretten kaçanların Petrograd'a geldiğini bildirdi. “Jandarma devriyesinin rütbeleri tarafından sorgulananlar, son derece kötü koşullarda, çok iyi bir ahırda esaret altında yaşadıklarını ve bazılarına açık havada 20 günleri kaldıklarını, Almanlara çok kötü davrandıklarını, kalitesiz yiyecek verdiklerini ve Rus mahpuslar arasında salgın hastalıkların neden çoğu zaman ölümle geliştiği çok sınırlı sayıda ... ”
Ağustos ayında, Yüksek Komutanlığın Genel Merkezi tarafından onaylanan “Almanya'da ve Avusturya-Macaristan'da mahkumlarımızın nasıl yaşadığı” başlıklı resimli broşür 1915 idi. Yaralı ve yakalanan tutsaklarımızın dayakının bireyleri değil, komutanların başkanlık ettiği tüm birimleri içerdiğini söyledi.
Bavyera Prensi Ruprecht ve Genel Stenger (58 Bavyera Kolordu 14 Tugayı Komutanı), diğer Alman subayları, mahkumların infazı için emir verdi. General Stenger'ın emri verildi: “Bugünden itibaren mahkumlar artık alınmamaktadır. Bütün mahkumlar, önemli sayıda olsalar bile, hemen ateş ederler. Yaralılarla aynı, onlarla olsun ya da olmasın aynı. ”
Yakında bu ceza emirlerinin yerine getirildiğine dair kanıtlar vardı. Genelkurmay karargahı, “Temmuz ayının ilk günlerinde Kholmsk yönünde alınan altıncı Avusturyalı kolordu tutukluları, gelen yenilemeye göre, Raki Rus'taki Rus mahkumların 5.000'ini gördüğünde ısrar ediyorlar. Bu atışların gömüldüğü mezarlık. ”
Şahitler esaretten kaçanlar arasındaydı. İşte bunlardan birinin hikayesi - sıradan Sibirya alayı Ignatius Kalinin:
“O gün yakalandığımız gibi, çoğumuz Almanların iğrenç vahşetine tanık olduk. Ben diğer alt rütbelerle birlikte Alman rezervinin yakınındaki bir tepenin arkasına oturdum. Orenburg Kazaklarının 8'inin Almanlara çok yakın olan ormanı nasıl terk ettiğini ve hemen Almanların yakınında koştuğunu görüyoruz. En büyüğü kılıcı aldı, ama sonra bir atış çaldı, düştü. Almanlar kaçtı, Kazakları kuşattı ve gerisini acele etti. Kanalın yanına dizilmişlerdi. Taahhüt edilmemiş bir memur onlara, ardından bir memura yaklaştı. Bir şey sipariş etti. Kazaklara karşı dizilmiş birkaç Alman geldi, silahlarını hazır duruma getirdi. Kazaklara nişan al. Yaşlılar mendilini salladı, bir voleybolu çaldı; Kazaklar düştü; tüfek izmaritleri ile vahşice dövülmeye başladılar;
Yanımızda bir Kazak vardı, dedi ve şöyle dedi: "Bakın kardeşler, tutsak edilirsiniz ve vahşice öldürüldük."
Almanya sınırlarına ve savaş esirlerinin kamplarına giderken, Almanlar tarafından öldürülen Kazakların kaderini kıskandık, çünkü esaret altındaki hayat eziyet dolu. Her gün çok çalışan, çok çalışan, açlık ve çeşitli hastalıklar çok sayıda mağdur olduğunu iddia ediyordu. Hepimiz yavaş açlıktan öldük. Bazıları bu işkencelere dayanamadılar: “Vur, bizi öldür ya da yememize izin ver!”.
Yakalanan Avusturyalı subaylardan biri, piyade alayının teğmeni, 6’in Haziran’ındaki 1915 anketinde, şunları söyledi:
“Alman subaylar sürekli olarak ve Avusturya askerlerimize Rus mahkumlara, yaralılara ve cesetlere zulmü öğretiyorlar. Almanların, yaralıların kulübesinde egzersiz yapmaya zorladıklarını ve Rus askerlerinin bataklığa sıkışıp kaldıklarını kendi gözlerimle gördüm. Uhlanslar bataklıktan dikkatlice geçerken, buradaki savaşın sadece iki gün önce sona ermesinden bu yana, muhtemelen çoğu hala hayatta olan Rus kafalarını kesti.
РАБОТА Acil Durum Soruşturma Komisyonu, yalnızca savaş yasalarını ve geleneklerini ihlal ettiği ifadesine indirgenmedi. Sonunda, malzemenin bolluğu, kriminal askeri faaliyetlerin organizatörü kim olduğunu düşündürdü. Cevap açıktı. Örneğin, “Savaşın Sebepleri ve Görevi (1914-1915)” broşüründe yer alan Profesör N. Lazarevsky, şunları kaydetti: “Almanya, askeri çıkarları gerektirmedikçe, tüm vaatlerinin zorunlu olmadığını açıkladı. Ve belirlenmiş savaş kuralları, sadece askerler ve memurlar tarafından değil, hükümet tarafından da ihlal edilmektedir: Belçika'ya ve Lüksemburg'a saldırmayacağına söz verdikten hemen sonra saldırmaya karar verir; ordusuna patlayıcı mermiler sağlıyor; kiliselerin yıkılmasını emreder; Reims Katedrali, bu yanlış mazeretin altında dört aydan fazla bir süredir bombalanıyor, sanki bir keresinde Fransızlar tarafından bir gözlem merkezi kurulmuştu; Herhangi bir gerekçe olmadan Notre Dame de Paris’e bomba atma emri verir; Louvain Üniversitesi ve kütüphanesinin imhasını emreder; İngiliz filosuna saldırmaya cesaret edemediği için, Alman filosunu, Almanların yapmamasını taahhüt ettiği korunmasız şehirleri (Libau, Scarborough) bombalaması için gönderdi.
Mesele şu ki, sadece Almanlar herşeye ihtiyaç duyulduğuna inanıyor; acımasızlıklarının tadını çıkarırlar, hayran kalırlar, barbarlar, Hunlar dendiklerinde gurur duyarlar; Wilhelm kendisine Tanrı'nın belası, Attiloa diyor. ”
Almanca'dan (Alman Genelkurmayının resmi baskısı) Almancaya çevrilen “Kara Savaşı Gümrükleri” kitabının önsözü, “Geçen yüzyılın yaratıcı düşüncesi tamamen, savaşın doğasından tamamen ayrışmış bir biçimde askeri geleneklerin gelişimine öncülük etme girişimlerine dönüşen intihar düşüncelerini tamamen devraldığından beri ve amacı. Bu tür girişimler tamamen istenmez ve gelecekte, özellikle ...
Askeri tarih inceleyen subay, kendisini çok güçlü insancıl düşüncelerden koruyabilecek, bu çalışma, özellikle gerçek insanlık acımasız uygulamalarından oluştuğu için, savaşta bir derecenin kaçınılmaz olduğunu gösterecektir. ”
KAMU Rusya görüşü ana savaş suçlularına dikkat çekti: Alman ve Avusturya-Macaristan genel kurmayları, orduların en yüksek emri ve düşman ülkelerin üstün liderliği. Yukarıda, ilk etapta, bir deneme olmalıydı.
Ve bunun için kazanması gerekiyordu. Alman Genelkurmay Başkanlığı'nda mahkemenin mağlup edilmesi kaçınılmazlığı da gerçekleşti.
... Ekimden sonra, Petrograd'daki 1917, Almanya ve müttefiklerini cezalandırıcı olayların kurbanları hakkında garip bir şekilde "unuttu". Acil Durum Araştırma Komisyonunun materyalleri ortadan kayboldu, müze teşkilatı imha edildi.
Sonuç olarak, Birinci Dünya Savaşı tarihi ile ilgili devrim sonrası eserlerdeki faaliyetlerinden hiçbir iz yok. Belgelerinin askeri ansiklopedilerde veya özel basımlarda herhangi bir belirtisi yoktur. Bu savaşın uzmanları bile, Alman ve Avusturya-Macaristan savaş suçlularının yargılanması için hazırlıkların nasıl yapıldığını bilmiyor.