

Cevap: Füruğ Ferruhzad (1935-1967) | İranlı Şair, Yazar, Oyuncu, Yönetmen,
Füruğ Ferruhzad 1957 yılında, yani 22-23 yaşlarındayken bir süre yurtdışında, Münihte kalıyor. Perviz Şapurdan boşanmış ve erk/ek egemen yasalar gereği bu evlilikten olan oğlu Kamiyar, babaya verilmiştir. (Ömrü boyunca göremeyecektir bir daha oğlunu.)
Seni istiyorum ve biliyorum
asla koynuma alamayacağımı
sen o aydın ve pırıl pırıl gökyüzüsün
ben bu kafeste bir tutsağım
(Tutsak, çev. Haşim Hüsrevşahi)
1957de çıkan İsyan kitabında yine oğluna seslenmektedir:
Senin suçsuz bakışların bir gün
bu başlangıçsız kitaba kayar
görürsün zamanın köklü isyanı
tüm şarkıların yüreğinde açar
(Senin İçin Bir Şiir, çev. Haşim Hüsrevşahi)
"Füruğ, 1958de İbrahim Golestan (İbrahim Gülistan) ile tanışır. İbrahim, İranın en önemli öykücülerinden, Twain, Hemingwayin çevirmeni, aydın bir kişi ve Golestan Film şirketinin sahibidir.
Golestan Filmde çalışmaya başlar Füruğ, sinemada oyunculuk, senaristlik, kameramanlık, yönetmen yardımcılığı, dublaj, montaj ve yaratıcı film editörlüğü yaptı. 1962 yılında yaptığı İranlı cüzzam hastalarını ve onların sorunları anlatan Khaneh siah ast (The House Is Black, Kara Ev) belgeseli, 1963 yılında Oberhausen Kısa Film Festivalinde büyük ödülü alır. Bu filmin çekimleri için gittiği Tebriz Cüzamlılar Evinde tanıdığı Hüseyini evlat edinir.
1964de Yeniden Doğuş kitabı yayınlanır, bu kitap İbrahim Golestana adanmıştır ve Füruğun şiirinin en olgun halidir. İran yazın tarihinde Füruğdan önce hiçbir kadın ne âşıkane bir şiir söylemiş ne de bir erkeğe hitaben şiir yazmıştır. O, yasak meyveden yiyen kadındır. Şiiri onun yazgısıdır. İbrahimle tanıştıktan sonra Füruğ değişir, olgunlaşır, cinsel isyanı düşünsel isyana dönüşür. Şiirin içeriği ile birlikte biçimi de değişir."
Tüm varlığım benim, karanlık bir ayettir
seni kendinde tekrarlayarak
çiçeklenmenin ve yeşermenin sonsuz seherine götürecek
ben bu ayette seni ah çektim, ah
ben bu ayette seni
ağaca suya ve ateşe aşıladım"
Yeniden Doğuş (İbrahim Golestana),
Çeviri: Haşim Hüsrevşahi
İbrahim Golestana yazdığı mektuplardan:
Varmak nedir bilmiyorum, ama kuşkusuz tüm varlığımın ona doğru aktığı bir maksat vardır.
Keşke ölseydim ve yeniden dirilebilseydim ve dünyanın başkalaştığını, dünyanın bu denli acımasız olmadığını, insanların bu her zamanki aşağılık ve kahpeliklerini unuttuklarını (
) ve kimsenin evlerinin etrafına duvar örmediklerini görseydim. Yaşamın gülünç alışkanlıklarına bağımlı olmak ve sınırlara ve duvarlara boyun eğmek doğaya aykırıdır.
Benim kötülüklerim nelerdir, iyiliklerimi anlatmadaki utangaçlık ve güçsüzlükten başka ve göz gördüğünce duvar, duvar, duvar olan bu dünyadaki iyiliklerimin tutsaklığının ağlamalarından başka. Ve güneşin karneye bağlandığı, fırsat kıtlığının ve korkunun ve boğuntunun ve hakaretin olduğu bu dünyada.
Hayret, ne kadar şaşılası bir dünyadır, benim kimseyle bir işim yok; işte benim bu zararsızlığım ve kendi kendimle olmalarım başkalarının merakına yol açıyor. İnsanlarla nasıl karşılaşmam gerektiğini bilmiyorum. Ben utangaç biriyim. Başkaları ile konuşmayı başlatmada çok zorluk çekiyorum, özellikle bana ilginç olmayan başkaları ile, neyse geçelim.
National Galleryde, Leonardodan bir tablo var, daha önceleri görmemiştim. Yani önceki Londra yolculuğumda. Müthiş bir şey! Her şey açık bir mavilikte çözülmüş. Eğilip namaz kılasım geldi. Din işte bu demek ve ben sadece aşk ve tapınsal övgü sırasında dinsel duygulara kapılırım.
Derimin altında başımı döndürecek bir baskı olduğunu duyumsuyorum. Her şeyi delmek istiyorum ve olabildiğince içine dalmak istiyorum. Yerin derinliklerine varmak istiyorum. Benim aşkım oradadır. Tanelerin sürgün verdiği yerde, Köklerin birbirine vardığı ve yaradılışın kendini çürümüşlükte sürdüren noktada. Benim tenim sanki onun geçici bir biçimidir. Temeline varmak istiyorum. Kalbimi bir meyve gibi tüm ağaçların dallarına asmak istiyorum.
Füruğ Ferruhzad, Yaralarım Aşktandır
__________________
"Ama gerçek, aziz dostum, can sıkıcıdır."