Endişe ve uyanıklık, sadece insanlarda değil, diğer canlı organizmalarda da tamamen normal fizyolojik olaylardır.
Sporadik stres, duyularımızı keskinleştirir ve çevresel dayatmalara daha etkili bir şekilde yanıt vermemizi sağlar ve bu nedenle, tehlikeli bir durumda hayatımızı kurtarabilir. Sınır senaryosunda, duyarlılıkta iki saniyelik fark, yaşam ve ölüm arasındaki farkı yaratabilir.
Sorun, uyaran ve sorumluluklarla dolu bir toplumda stres tepkisi kalıcı olmak için kurulduğunda ortaya çıkar.. Dünya Sağlık Örgütü (WHO), 300 milyondan fazla insan bundan muzdarip olduğu için depresyonun küresel bir endişe durumu olduğunu ortaya koyuyor. Her durumda, anksiyete semptomları çok geride değil: 260 milyon insan yaşam kalitelerinin uzun süreli anksiyete bozuklukları nedeniyle azaldığını görüyor.
Normal ve patolojik arasında bir sınır oluşturmak gerçek bir zorluktur, çünkü biz bireyler olarak bir klinik varlığı kişiliğimizde veya insan olarak durumumuzda beklenen bir şeyden ayırmak için yeterli psikolojik araca sahip değiliz. Bu nedenlerden ve daha pek çok nedenden dolayı aşağıda anksiyete ve patolojik anksiyete arasındaki farkların gözden geçirilmesi.
Kaygının fizyolojik mekanizmaları
Anksiyete, potansiyel olarak zararlı olarak algılanan ve bireysel hayatta kalmayı azaltan dış ve iç uyaranlara karşı organizmaların doğal bir savunma mekanizmasıdır. Doğal dünyada bir dereceye kadar kaygı faydalıdırHayvanları tehlike anında duyularını keskinleştirdiği için, besin kaynaklarına daha ısrarla ulaşmaya çalışıyorlar ve kısacası, çevrede bir gün daha kalabilmek için “ellerinden geleni yapıyorlar”.
İnsanlar zararlı bir uyarı algıladığında, adrenal bezler adrenalin salgılamaya başlar. Bu, kalp atış hızını artıran, kan damarlarını daraltan, hava yollarını genişleten ve sempatik sinir sistemi (CNS) mekanizmalarının aracılık ettiği savaş veya kaç tepkisine katılan bir hormondur. Adrenalinin plazma yarı ömrü 2-3 dakikadır, bu nedenle insanlarda çok kısa ama yoğun duygular oluşturur.
Diğer yandan, kortizol, mükemmel bir stres ve anksiyete hormonudur. Yarılanma ömrü yaklaşık 60-90 dakika olmasına rağmen, anksiyete bozukluklarında salgılanması zamanla nedensel ajan yok olduktan sonra devam edebilir. Kortizol, bağışıklık sisteminin hareketini baskılar, vücutta depolanan bileşiklerin metabolizasyonunu destekler, kan şekeri seviyelerini yükseltir ve vücut homeostazına izin verir. Kısacası, kortizol, stres zamanlarında en önemli şey olan kaynakları harekete geçirir; bu, enerji elde etmek ve tehlikelere yanıt vermek için kas tonusunu korumaktır.
Kaygı ve patolojik kaygı arasındaki 3 fark
Gördüğümüz gibi, adrenalin tehlikeye anında yanıt verirken, kortizol zamanla daha modüle edilmiş ve sürekli bir reaksiyondan sorumludur.
Patolojik düzeyde kortizol salgılanmasıyla ilgili en büyük sorun şudur: vücudun bağışıklık sistemi ve diğer birçok organ üzerinde zararlı etkileri olabilir. Normal ve patolojik kaygı arasındaki farkı görelim.
1. Anksiyete bir patoloji değildir, ancak yaygın anksiyete bozukluğu (YAB),
Söylediğimiz gibi, anksiyete doğal bir adaptif tepkidir, ancak zamanla sürdürülürse teşhis edilebilir bir hastalık haline gelir. Genelleştirilmiş anksiyete bozukluğu (GAD), panik bozukluğu ve birkaç fobi grubunu da içeren anksiyete bozuklukları veya anksiyete bozuklukları grubuna dahildir.
American Psychological Association (APA) tarafından 2013 yılında yayınlanan Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders’e göre, YAB bir dizi parametreye göre teşhis edilebilir. Bunlar aşağıdaki gibidir:
- En az 6 ay boyunca her gün (veya hemen hemen her gün) ortaya çıkan aşırı endişe. Bu endişeler hastanın rutin olaylarına ve aktivitelerine dayanmaktadır.
- Hasta semptomları kontrol etmekte çok zorlanır.
- Daha sonra göreceğimiz 6 semptomdan en az 3’ü, sürekli anksiyete tablosu ile ilişkilidir.
- Anksiyete, altta yatan başka bir zihinsel bozuklukla açıklanamaz.
- Semptomlar hastada fiziksel ve zihinsel sıkıntı yaratır ve sosyal düzeyde işlev görmesini engeller.
- Anksiyete, kimyasal veya metabolik bir tıbbi durumun (hipertiroidizm gibi) etkileriyle açıklanamaz.
Tüm bu tanı kriterleri klinik uygulamada standartlaştırılmıştır. Bu nedenle, yaygın anksiyete bozukluğu bir patoloji olarak kabul edilirken, sporadik anksiyete değildir.
2. Patolojik kaygı zamanla devam eder
Bu, hastalık ve normalliği ayırt etmede en önemli ayırıcı faktördür. Söylediğimiz gibi, belirli bir şekilde kaygı hissetmek normaldir (ve hatta olumludur), ancak asıl stres etkeni ortadan kalktığında yayılırsa, biraz daha karmaşık bir tablodan şüphelenmenin zamanı gelmiştir.
Bir hastanın bu patolojik yelpazede değerlendirilebilmesi için, anksiyete semptomları zaman içinde sürekli olarak en az 6 ay kalmalıdır.
Patolojik kaygısı olan bir kişi, korkularının haklı olduğunu her zaman hissedebilir. Bu nedenle, temelde ilgilendiğini algılar ve durumunun normalliğin dışında olduğuna inanmaz. Gerçeğin ötesinde hiçbir şey olamaz: Döngüsel olarak endişelenmek için nedenler bulmak, ne kadar geçerli olursa olsun, duygusal bir bozukluğun da bir işaretidir.
Bu ifadelerden şüphe duyuyorsanız, Son zamanlarda en yoğun endişelerinizin neler olduğunu kronolojik olarak bir zaman çizelgesine yerleştirinve neredeyse hiçbirinin yarım yıldan fazla sürmediğini göreceksiniz. Bir endişenizi diğerine zincirliyorsanız ve uzun süredir kendinizi iyi hissetmediğinizi hissediyorsanız, kaygı hayatınızın kontrolünü düşündüğünüzden daha fazla almış olabilir.
3. Patolojik kaygının bir dizi ilişkili semptomu vardır
Daha önce de söylediğimiz gibi, bir YAB’nin böyle kabul edilebilmesi için, bir dizi kriteri karşılaması gerekir; bunların arasında, hasta sizi maruz bıraktığımız 6 semptomdan en az 3’ünü gösterir: dinlenme eksikliği (güvercin deliği), hissetme kolaylığı yorgunluk, konsantre olma zamanının zorluğu, sinirlilik, kas gerginliği ve / veya uyku güçlüğü.
Ek olarak, bu işaretler yukarıda belirtilen 6 ay boyunca haftanın yarısından fazlasında mevcut olmalıdır. Bu sürekli klinik tablo, hastanın sürekli mutsuz hissetmesine neden olur., sindirim sorunları, baş ağrısı, hafıza bozukluğu ve diğer ek fizyolojik bozukluklar var.
Öte yandan, bazı araştırmalar, belirli alanlardaki profesyonellerin% 20’sine kadar, genel kaygı anlarında, sorunlarını somatize etme eğiliminde olduklarını göstermektedir. Bu, herhangi bir organik gerekçe olmaksızın, bir hastalığın sonucu gibi görünen lokalize ağrı veya rahatsızlık hissettiği anlamına gelir. En meşhur fiziksel ağrılardan biri mide ve bağırsaklardır, çünkü mide kasları, belirgin bir duyu olmaksızın stresli sinir yollarının hareketine bağlı olarak kasılır.
Diğer bir deyişle, genelleştirilmiş anksiyete, aksi takdirde orada olmaması gereken acıya yol açabilir. Bu, bireyin “gerçek” sağlığını doğrudan etkilemese de, daha fazla endişe yaratmanın ve kaygı döngüsünü geri beslemenin yanı sıra sosyal ve iş zorlukları için önemli bir tetikleyici olabilir.
Devam et
Gördüğünüz gibi, anksiyete ve patolojik kaygı arasındaki temel fark, psikolojik hislerin, duyguların ve süreçlerin meydana geldiği zaman aralığıdır. Endişelerin süresi 6 aydan uzunsa ve altta yatan diğer hastalıklarla açıklanamıyorsa bu psikolojik bozukluktan şüphelenmenin zamanı gelmiştir.
Her neyse, not edilmelidir ki genelleştirilmiş anksiyete bozukluğu tedavi edilebilirya psikolojik terapi ile birlikte farmakolojik bir yaklaşımla (en kötü anlarda uzun süreli antidepresanlar ve benzodiazepinler) ya da durumun yoğunluğuna ve hastanın isteklerine bağlı olarak tek başına psikolojik terapi ile. Resminizin fizyolojik normallikten kaçtığını düşünüyorsanız, profesyonellerden yardım istemekten çekinmeyin.
Bibliyografik referanslar:
- Barlow, DH, Blanchard, EB, Vermilyea, JA, Vermilyea, BB ve DiNardo, PA (1986). Genelleştirilmiş anksiyete ve genelleştirilmiş anksiyete bozukluğu: tanımlama ve yeniden kavramsallaştırma. Amerikan psikiyatri dergisi.
- Borkovec, TD ve Ruscio, AM (2001). Genelleştirilmiş anksiyete bozukluğu için psikoterapi. Klinik psikiyatri dergisi, 62, 37-45.
- Dugas, MJ, Gagnon, F., Ladouceur, R. ve Freeston, MH (1998). Genelleştirilmiş anksiyete bozukluğu: Kavramsal bir modelin ön testi. Davranış araştırması ve terapisi, 36 (2), 215-226.
- Gliatto, MF (2000). Genelleştirilmiş anksiyete bozukluğu. Amerikan aile hekimi, 62 (7), 1591-1600.
- Rowa, K. ve Antony, MM (2008). Genelleştirilmiş anksiyete bozukluğu.
- Wittchen, HU (2002). Genelleştirilmiş anksiyete bozukluğu: yaygınlık, yük ve topluma maliyeti. Depresyon ve anksiyete, 16 (4), 162-171.