Daniel Buck’ın mükemmel kitabını okuyorum”Okullarımızda Sorun Ne?” ve gerçekten faydalı olan bir fikri paylaşmak istiyorum. 3. bölümde Buck, tamamlayıcı metinlerin okumadaki gücünü tartışıyor.
Bu, meslektaşlarım ve benim “gömülü kurgusal olmayan” olarak adlandırdığımız bir şey. Erica Woolway, Colleen Driggs ve benim bununla ilgili bir bölümümüz var. Yeniden Düşünülen Okuma ve müfredatımızı bu adla tasarlarken yaygın olarak kullanıyoruz. Fikir şu ki, birincil metne kısa kurgusal olmayan metinler eklemek, ona tam doğru zamanda doğru arka plan bilgisini aşılayabilir, böylece öğrenciler daha fazla öğrenir ve kitabı daha ilginç, daha erişilebilir ve çok daha zengin ve ilginç bağlantılar ile bulur.
Buck, örneğin günümüz Çin’inde vatandaşların gözetlenmesiyle ilgili bir makaleyi okurken okuma örneğini veriyor. Verici veya okurken narsist kişilikler üzerine bir makale Sihirbazın Yeğeni. Veya Emily DiMatteo’nun bu harika video örneğinde yaptığı gibi, Hayvan Çiftliği’ni okurken hafızanın ne kadar öznel ve manipüle edilebilir olduğuna dair bir makale okuyabilirsiniz.
Buck’ın konuyla ilgili tartışması – ve “bilgi ihtiyacının” tatmin edilmesinin kitabı okuyucular için nasıl hayata geçirdiği – mükemmel. Ancak daha sonra yeni bir konuya geçiyor; tamamlayıcı metinleri uzun yazma istemlerine yerleştiriyor.
“Aynı bilgi ihtiyacı yazmak için de geçerli… Romeo ve Juliet ile ilgili son makalem onlara şu basit soruyu yanıtlama görevi veriyor: Bu bir aşk hikayesi mi? Ancak onlardan bunu yapmalarını istemeden önce, popüler medyadan edindikleri aşk felsefesine güvenmelerine gerek kalmaması için çeşitli pasajları ve aşk teorilerini okuyoruz. Onlarla birlikte Corinthians’ın ünlü düğün pasajını okudum (“Aşk sabırlıdır; aşk naziktir…”); sevginin nasıl sadece bir duygu olamayacağını, eylem gerektirdiğini anlatan Lewis’ten alıntılar; aşık olurken beynimizden geçen kimyasalların bilimsel açıklaması; ve eski Yunanlıların aşk için kullandıkları farklı kelimeler hakkında kısa bir okuma… [phila, eros, storge and so on]. Sadece bu parçaları okuduktan sonra öğrencilerimden cevap vermelerini istemek konusunda kendimi rahat hissediyorum [the question] uzun formda.”
Dürüst olmak gerekirse, bu pasajı okumak benim için biraz aydınlanma oldu. İlk olarak, üniversitede en az sevdiğim dersle ilgili kısa bir anıyı hatırlattı: Felsefe. Sürekli olarak, hakkında birkaç genel fikrim ve pek çok belirsizliğim olan geniş ve görünüşte zor sorular üzerine yazmamız istendi. Sahip olmadığım şey, geri dönebileceğim belirli kavramlarda sahip olduğum fikirlerin belirsiz başlangıçlarını veya diğer insanların sorunları yönetilebilir noktalara indirgeyen önceki yansımalarını kilitleyecek kelime dağarcığıydı. Geniş, kapsamlıydı ve her soru bir parti hilesi gibi geldi. Ondan nefret ettim ve hayatımın geri kalanında bir daha felsefe dersi almadım ya da başka bir kitap okumadım.
Ne düşünüyorsun? Özgürlüğün doğası nedir? Ruhundan cevap ver. Söylediğin hiçbir şey yanlış değil.
Buna entelektüel “özgürlük” diyebilirsiniz sanırım – biz buna genellikle öğrencilerle diyoruz, istediğiniz şey hakkında yazma özgürlüğü – ama aslında bu, teknik terimlere ve temel fikirlere sahip olduğunuz bir şeyi tartışmanızın istenmesinden çok daha az özgürleştiricidir. mantıklı.
Söyleme: işte size faydalı olacak bazı kelimeler. İşte yazarken, biraz da matematik gerçeklerini ezberlemeye benzer, tarihten yararlanabileceğiniz bazı önemli fikirler. Ve bunu iyi anlamda söylüyorum, eleştirel düşünmenin merkezinde yer alır ancak birçok eğitimci bunu gözden kaçırır ve yanlış anlar Bir şekilde.
Matematiksel gerçekleriniz konusunda otomatikseniz, eleştirel düşüncenizi ve analizinizin derinliğini geliştirir. Olgusal akıcılık ve derin anlayış bir aradadır. Eğer (ve sadece) matematik bilgilerinizle otomatik iseniz, bir problemi çözmenin daha kolay yollarını düşünebilir veya iki problemin benzerliklerini anlayabilirsiniz. Ancak, en temel algoritmik düzeyde çalışmaya çalışıyorsanız, çalışan belleğiniz daha sıradan görevlere takılıp kalır.
Yazılı olarak da öyle. Temel bir fikri çerçevelemek ve adlandırmak zorundaysanız, tartışmaya çalışırsınız, bu yorucudur, o kadar da eğlenceli değildir ve zamanınızı daha derin analizlere değil, sıradan işlere harcarsınız. Lewis’in eylem anlayışından veya Yunanlıların farklı isimleri ayrıştırmasından hızlıca faydalanabilirseniz, yüzeyin ötesine çok daha çabuk geçersiniz.
Her neyse, Yeniden Değerlendirilen Okuma müfredatımızda sık sık öğrencilerin bu kitabı okumaktan en iyi şekilde yararlanmak için başka neleri bilmeleri gerektiğini sorarız. Ve şimdi, Daniel Buck sayesinde, öğrencilerin bu makaleyi yazma deneyiminden en iyi şekilde yararlanmak için başka neleri bilmeleri gerektiğini soracağız.
Kaynak : https://teachlikeachampion.org/blog/daniel-buck-on-embedding-nonfiction-in-writing-tasks/