Ben İzmir’in fakir bir mahallesinde doğdum. Babamın fazla parası yoktu, ama beni daha çok zengin çocuklarının gittiği bir okula yazdırdı.
Ama o okulda zengin ve fakir arasındaki sınıf farkını hiç farketmedim. Çünkü hepimiz aynı tip okul üniformasını giyiyorduk. Siyah bir önlük ve beyaz bir yaka.
Ama sonbaharla birlikte herkes nezle olunca sınıf farkı ortaya çıkardı. Zengin çocukları, ceplerinden temiz bir mendil çıkarır, ben burnumu önlüğümün koluna silerdim.
Türkiye hükümeti, 1923 yılından beri geçerli olan üniforma zorunluğunu geçen hafta kaldırdı.
Ne yazık ki bizim ülkemizde bir iyi haberin karşısında mutlaka bir de kötü haber vardır.
İyi haber: Çocuklar gelecek eğitim yılından itibaren blucin ve renkli tişörtler giyebilecekler – erkekler nihayet saçlarını da uzatabilecekler.
Kötü haber: Kız çocukları bundan sonra da kısa etek giyemeyecek. Tişörtleri kısa kollu olamayacak. Ama din derslerinde başörtüsü takmak serbest.
Çünkü iktidarda İslami bir parti var. O iktidar erkek çocuğundan korkmaz. Ama kız çocuğundan korkuyor.
Haklı da. Çünkü kızlar daha cesurdur. Haksızlığa karşı erkeklere göre daha isyankardır.
Eminim bir gün kısa kol ve kısa etek yasağını da bu ülkenin genç kadınları kaldırtacak.
Alman versiyonu
-
Ertugrul Özkök Weil ich arm war, wischte ich mir die Nase am Ärmel ab
Ich wurde in einem armen Stadtteil von Izmir geboren. Mein Vater hatte nicht viel Geld, aber er schrieb mich an einer Schule ein, die vor allem von den Kindern reicher Eltern besucht wurde.