Onun saltanatı sırasında -kendi rızasıyla gelen ve getirtilen- Asya'nın en müstesna beyinleri Semerkand'da toplanmıştı ve bu, kıtada kültür ve sanat ışığının karanlığa gömülü Avrupa'dakinden daha fazla parladığı bir zamanda oluyordu. Sonradan Şerefeddin Ali Yezdi'ye aynı adlı kitabı ilham eden, özgün Zafername'nin yazarı Nizameddin Şami, Bağdat'tan çıkıp gelmişti. Hükümdarın çevresi Fars şairlerden geçilmiyordu. Dönemin çok yönlü ve şöhretli bilginlerinden biri, ilahiyatçı, dilbilimci, hukukçu ve Kuran tefsircisi Sadeddin Mesud Taftazani oradaydı. Onun yanı sıra, Ali ibn Muhammed; tasavvuf ve mantık ilmi uzmanı Seyyid Şerif el Curcani
ve Firuzabadlı ünlü lügatçi Ebu Tahrir ibn Yakub Şirazi de gelmişti. Timur, oğlu Miranşah'a kasideler yazmış olan saray şairi Lütfullah Nişaburi'ye de büyük hayranlık besliyordu. Timurname'nin yazarı Ahmed Kirmani adlı bir başka şair, Timur'la gayet teklifsiz konuşabiliyor; diğer yandan Cezeri gibi, Arap dilinin en güvenilir lügatierinden birini yazan seçkin bilginler, yüksek mevkilere getiriliyorlardı. Yüksek öğrenim kurumları, camiler, okullar ve hastaneler için ihdas edilmiş birçok vakıf ve fon vardı. Ve bu geniş akademik ve kültürel ağın ortasında Timur oturuyor ve ağını ören bir örümcek gibi ihsan dağıtıyordu.