Richard Arkwright, fabrikaların büyümesinin arkasındaki beyinleri oluşturan kişidir. Dönen çerçevesini 1769'da patentledikten sonra, Derby yakınlarındaki Cromford'da ilk gerçek fabrikayı kurdu.
Bu hareket Büyük Britanya'yı değiştirmekti. Çok geçmeden bu fabrikada 300'den fazla kişi çalışıyordu. Daha önce hiç böyle bir şey görülmemişti. Ev içi sistem sadece kendi evinde çalışan iki ila üç kişiye ihtiyaç duyuyordu. 1789'da Cromford fabrikası 800 kişiyi işe aldı. Fabrikadaki birkaç mühendis dışında, iş gücünün büyük kısmı esasen vasıfsızdı. Belirlenen saatlerce sürecek bir işi vardı. Evdeki sistemde çalışanlar kendi saatlerinde çalışabilecekleri ve bir dereceye kadar esneklik gösterebilecekleri halde, fabrikalardakiler bir saat ve fabrika kuralları tarafından yönetiliyordu.
Edmund Cartwright'ın güç tezgâhı yetenekli dokumacıların yaşam tarzını sonlandırdı. 1790'lı yıllarda dokumacılara iyi ödeme yapıldı. 30 yıl içinde, çoğu, yetenekleri artık makineler tarafından ele geçirildiği için fabrikalarda işçi oldu. 1813 yılında, İngiltere'de sadece 2.400 güç tezgahı vardı. 1850'ye kadar 250.000 kişi vardı.
Fabrikalar kar amacıyla yönetildi. Her türlü makine güvenliği için paraya mal olun. Sonuç olarak güvenlik görevlileri yoktu. Güvenlik kıyafetleri mevcut değildi. İşçiler normal günlük kıyafetlerini giydiler. Bu çağda, giysiler sık sık gevşekti ve bariz bir tehlike vardı.
Çocuklar dört basit nedenden dolayı istihdam edildi:
yetimhanelerde pek çok kişi vardı ve kazalar meydana gelirse kolayca değiştirilebiliyordu, fabrika sahibi onlara, kırılmış iplikleri bağlamak için makinelerin altına girebilecek kadar küçük oldukları kadar ödemek zorunda olmadıklarından yetişkinlerden daha ucuzlardı. 'strappers' tarafından zorbalık için yeterince genç - yetişkinler bunun için durmazlardı
Bazı fabrika sahipleri iş gücüne bakma konusunda diğerlerinden daha iyiydiler. Arkwright bunlardan biriydi. Bazı sert fabrika kurallarına sahipti (işçiler iş yerinde ıslık çalmak için para cezası almak veya pencereden dışarı bakmak gibi) ama aynı zamanda iş gücü, kiliseler ve çocuk işçilerinden temel miktarda eğitim almaları için evler inşa etti. Diğer mal sahipleri, fabrikalarındaki işçilerin bir iş yaptıkları için minnettar olmaları gerektiğine inandıkları ve Arkwright'ın beğenileri tarafından inşa edilen konforların başka hiçbir yere yayılmadığına inandıkları için o kadar hayırsever değildi.
Endüstri Devrimi doruktayken, işçileri korumak için Parlamento tarafından çok az yasa çıkarıldı. Pek çok fabrika sahibi Parlamento Üyesi olduğu veya milletvekillerinin bildiği gibi, bu durum böyle olacaktı. Fabrika müfettişleri bu kadar kötü para aldıkları için kolayca rüşvet verdiler. Ayrıca, İngiltere'nin tüm fabrikalarını kaplamanın imkansız olacağı pek azı vardı.
Fabrikalar, nadiren kendileri için çalışan çocukların ve yetişkinlerin kayıtlarını tuttular. Şehirlerde istihdam sağlamak zor olabileceğinden, birçok insan yaşları hakkında yalan söyledi - mal sahibi daha iyisini nasıl bilebilirdi? Bu sistem altında, özellikle çocuklar acı çekti.