Sevgi dolu (2016)
NS sevgi dolu gerçek hikaye, Richard Loving ve Mildred Jeter'ın Virginia'da aynı bölgede büyüyen ergenlik döneminde tanıştıklarını ortaya koyuyor. Mildred tamamen siyah bir okula gidiyordu ve Richard beyaz bir liseye gidiyordu. İlk başta Mildred, Richard'ın kibirli olduğunu düşündü, ancak onu tanıdıkça onun "çok iyi bir insan" olduğunu fark etti ve sessizce aşık oldular. Birkaç yıl çıkıp çıktıktan sonra Mildred, 18 yaşında hamile olduğunu keşfetti ve evlenmeye karar verdiler. Filmdeki gibi, Richard duvar ustası olarak çalışıyordu. -Biography.com
Richard ve Mildred evlenmek için Washington DC'ye mi gittiler?
Richard'ın annesi onlara evlenmemelerini mi tavsiye etti?
Richard'ın annesi Lola Loving, "Hayır, onlara evlenmemelerini tavsiye etmedim" dedi. "Ona oraya [Washington, D.C.'ye] gitmemesini söyledim." Röportajda, "çok mutlu" göründüklerini söylemeye devam etti. Filmde, Richard'ın annesi (Sharon Blackwood tarafından canlandırılıyor) birlikteliklerine karşı benzer ama biraz daha güçlü bir duruş sergiliyor ve Richard'a (Joel Edgerton) "O kızla asla evlenmemeliydin" diyor. Lola, Mildred'den (Ruth Negga) hoşlandığını söyler, ancak Richard'a, başlarına gelebilecekleri bela konusunda daha iyi bilmesi gerektiğini söyler. -Sevgi Hikayesi
Richard neden Mildred'den "Bean" takma adıyla bahsediyor?
Richard Loving, karısı Mildred'e "Bean" veya "Beanie" takma adıyla atıfta bulunur çünkü bu, uzun ve sıska boyundan dolayı bir kız olarak aldığı "String Bean" lakabının kısaltılmış bir versiyonudur. -Biography.com
Richard ve Mildred 1958'de evlendiğinde, kaç ABD eyaletinde ırklararası evlilik yasa dışıydı?
NS sevgi dolu film gerçek hikayesi, ırklararası evliliğin 1958'de Virginia dahil 24 eyalette yasa dışı olduğunu ve hapis cezasıyla cezalandırıldığını doğrular. -Sevgi Hikayesi
Richard Loving, hafta sonları gerçekten drag yarışı yapmayı sever miydi?
Evet, içinde olduğu gibi sevgi dolu Filmde, Richard ve iki arkadaşı bir araba üzerinde çalıştılar ve birçok hafta sonunu yarış pistinde geçirdiler. Eşleri ve kız arkadaşları eşlik etti. Richard'ın en iyi arkadaşı Raymond Green, "Bir parça 33 olmak üzere 99 kupamız vardı" diyor. -Sevgi Hikayesi
Polis gece onlar yataktayken mi evlerine girdi?
Evet. 14 Temmuz 1958'de, evlendikten sadece birkaç hafta sonra, Şerif Garnett Brooks ve iki yardımcı, Caroline County'deki evlerini, seks yaparken yakalama umuduyla yaklaşık 2'de bastı ve bu da onları başka bir Virginia yasasını ihlal ederdi. Bunun yerine, memurlar onları yataklarında uyurken buldu. Richard, "Bir gece geldiler ve birkaç kez kapıyı çaldılar. Onları duydum ve ben daha ayağa kalkamadan kapıyı kırıp içeri girdiler" diye hatırlıyor Richard. "Kalktığımızda, ellerinde fenerlerle yatağın yanında duruyorlardı."
"Richard'a yattığı kadının kim olduğunu sordular" diyor Mildred, "ve ben onun karısıyım dedim ve şerif 'burada değilsin sen değilsin' dedi ve o dedi ki, ' Hadi gidelim." Mildred, polise yatak odasının duvarında asılı olan evlilik cüzdanını göstermeye çalıştı, ancak sertifika, Virginia'da "karı koca olarak barışa karşı birlikte yaşamaktan" suçlu olduklarının kanıtı olarak kullanıldı. ve Commonwealth'in onuru." Bu kendilerine yöneltilen suçlamaydı. Virginia yasalarına göre, eyalet dışında Washington, D.C.'de evlenmiş olmaları önemli değildi. -Sevgi Hikayesi
Richard ve Mildred Loving, polisin evlerine baskın düzenlediği gece gerçekten tutuklandı mı?
Evet ve 6 Ocak 1959'da suçlarını kabul ettiler ve birbirleriyle evlendikleri için bir yıl hapis cezasına çarptırıldılar. Evlilikleri, eyaletin beyazlar ve beyaz olmayan kişiler ("renkli" kişiler) arasındaki evliliği yasaklayan, eyaletin melezleşme karşıtı tüzüğü olan 1924 tarihli Virginia'nın Irk Bütünlüğü Yasasını ihlal etmişti. Cezaları, Virginia eyaletinden ayrılacakları ve geri dönmeyecekleri (Washington, D.C.'ye taşındılar) anlaşmasına göre 25 yıl süreyle ertelendi. Davanın duruşma hakimi Leon M. Bazile, daha sonra, Ocak 1965'te iki ACLU avukatı ondan kararını bozmasını ve davayı boşaltmasını istediğinde aşağıdakileri yazacaktı:
Lovings hakkındaki belgesel, Richard ve Mildred'in gerçek görüntülerini içeriyor mu?
Evet. Tüm aşk hikayesi belgesel, gerçek Richard ve Mildred Loving'in samimi görüntüleriyle doludur. Duruşma sırasında, Yüksek Mahkeme kararının sonuna kadar kendilerinin filme alınmasına izin verdiler. Belgesel, birbirlerine duydukları sevgiye ve Virginia'da karı koca olarak birlikte yaşamalarına izin verilmesi için verdikleri mücadeleye ilk elden bir bakış sunuyor. Davayı üstlenen iki avukatın yanı sıra çocukları ve aile üyeleri de gösteriliyor. Nancy Buirski'nin belgeseli bir filmin kendisi gibi ortaya çıkıyor ve birçok yönden ilham aldığı Jeff Nichols filminden daha iyi.
Mildred'in hücresinden geçerlerken şerif gerçekten bir mahkûma "Seni bu gece onun yanına koymalıyım" mı dedi?
Evet. Bu Mildred, Virginia, Bowling Green'deki hapishanede tutulurken oldu. Daha sonra bir muhabire, "Bir öğleden sonra bu mahkûm dışarıdaydı, dışarıda çalışıyordu ve şerif onu geri getirdiğinde, 'Bu gece onunla buraya gelmene izin vermeliyim' dedi. Beni ölesiye korkuttu." Richard ve Mildred'in tutulduğu hapishane bugün hala var. Mildred'i canlandıran aktris Ruth Negga, Mildred'in tutulduğu hücreyi görebildi. -EncyclopediaVirginia.org
Mildred ve Richard, Virginia'da karma evliliklere karşı bir yasa olduğundan habersizler miydi?
Evet, Mildred'e göre, kendisi ve Richard'ın Virginia'da evli bir ırklar arası çift olarak yaşadıkları için hapse atılabileceğinden habersizdi. Ancak eyalet içinde evlenemeyeceklerinin farkındaydı, bu yüzden düğümü bağlamak için kuzeye Washington, D.C.'ye gittiler. -Sevgi Hikayesi
Caroline County, Virginia'da Lovings'e ek olarak yaşayan başka ırklararası çiftler var mıydı?
Yetkililer Mildred'in kefaletle hapisten çıkmasına izin vermeyi reddetti mi?
Evet. araştırmasında sevgi dolu Gerçek hikaye, Richard ve Mildred'in 1.000 $'ın altında tahvil olduğunu öğrendik, ancak yetkililer tahvil şirketine, şirket Mildred'i de çıkarmaya çalışırsa Richard'ı hapse geri koyacaklarını söylediler. Bir bağ olmadan ama babasının sorumluluğu altında eve gitmesine izin verene kadar birkaç gün daha orada kaldı. Mahkemeye çıkacağından emin olacaktı. Mildred, "Ailesinin evine gitti, ben de ailemin evine gittim" dedi. -Sevgi Hikayesi
Mildred, yardım için o zamanki Başsavcı Robert Kennedy'ye gerçekten yazdı mı?
Evet. 1963'te Mildred, ailesi ve arkadaşları için özlem duydu ve Richard ve çocukları ile Washington DC'de sürgünde yaşayan şehir hayatından bıkmıştı. ve ben Washington'dayken, şey, sadece eve dönmek istedim... Çocukların oynayacak yerleri yoktu. Kafese kapatılmak gibiydi ve dayanamadım. Dayanamadım." Oğlu Donald'a bir araba çarptıktan sonra, yeterince yaşadı (Donald sıyrıklar ve morluklar yaşadı ama iyiydi). O zamanki Başsavcı Robert Kennedy'ye yardım için yazdı ve Lovings'in davasını almaya karar veren Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği (ACLU) ile iletişime geçmesini tavsiye etti. -Sevgi Hikayesi
Sevenler Sivil Haklar hareketine dahil miydi?
Hayır. Mildred, "Medeni Haklarla ilgili hiçbir şeyin içinde değildim," dedi. "Virginia'ya geri dönmeye çalışıyorduk. Amacımız buydu, eve dönmek." Mildred, Dr. Martin Luther King Jr. ile tanışmayı çok seveceğini söyledi. -Sevgi Hikayesi
Virginia'dan sürgünde geçirdikleri süre boyunca, Richard ve Mildred birlikte eyalete gizlice geri döndüler mi?
Lovings davası nasıl oldu da Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi'nin eline geçti?
ACLU avukatları Philip J. Hirschkop ve Bernard S. Cohen başarısız bir şekilde ilk yargıç olan Yargıç Leon M. Bazile'nin kararını bozmasını sağlamaya çalıştıktan sonra, Lovings'in davasını Virginia Yüksek Temyiz Mahkemesi'ne taşıdılar. Avukat Bernie Cohen, "Hiçbir Virginia eyalet mahkemesinin lehimize karar vermeyeceğinin açık olduğunu biliyorduk" diyor. "Yargıç Bazile'nin ırkçı görüş bildirdiğinde yaptığı şey, bize Virginia Yüksek Mahkemesi'ne başvurmamız için net bir şans vermekti. Virginia Yüksek Mahkemesi'ne başvurduk, bizi rahatlatmayan korkunç bir karar daha aldık ve sonra temyiz edilebilir bir karar aldık. oradan ABD Yüksek Mahkemesi'ne." Yüksek Mahkeme, her 200 davadan sadece birini (daha sonra kabaca 400'de biri) dinlemeyi kabul ettiğinden, Yüksek Mahkemenin davayı görme olasılığı onların lehine değildi. Bernie, "Belki saf değildik, ancak mahkemenin davaya bakacağından emindik" diyor. "Brown v. Eğitim Kurulu zaten karar verilmişti." Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi, 10 Nisan 1967'de sözlü tartışmalarla davayı dinlemeyi kabul etti. -Sevgi Hikayesi
Lovings sözlü argümanları dinlemek için Yargıtay'a gitti mi?
Richard ve Mildred Loving'in davası gerçekten dönüm noktası niteliğinde bir Yüksek Mahkeme kararına yol açtı mı?
Evet. Richard ve Mildred Loving'in davası oybirliğiyle 1967 Yüksek Mahkeme kararına yol açtı Loving v. VirjinyaBu, ırklar arası evliliği yasaklayan önceki tüm eyalet yasalarını devirdi. Bu, Virginia'nın 1924 tarihli Irk Bütünlüğü Yasası'nı içeriyordu; bu, Afrikalı veya Kızılderili Ataları olan kişiler de dahil olmak üzere beyaz ve beyaz olmayanlar arasındaki evliliği yasakladı (Mildred, hem Afrika kökenli Amerikalı hem de Kızılderili kökenliydi). Virginia'nın Irk Bütünlüğü Yasası, tek damla kuralı olarak bilinen Afrika kökenli bir ataya sahip herhangi bir kişiyi dahil etmişti ("bir damla siyah kan", siyah olarak sınıflandırıldığınız anlamına geliyordu). Filmde bu kuraldan da kaçınıldı. Jones'un Özgür EyaletiNewton Knight'ın torununun beyaz bir kadınla evlendiği için yargılandığını buldu (büyük büyükannesi muhtemelen siyah bir kadındı).
Nihayetinde, Richard ve Mildred Loving'in hukuk ekibi, Virginia'nın Lovings'in eyalette evlenmesini veya evli bir çift olarak yaşamasını yasa dışı kılan anti-karışıklık yasasının, Anayasanın Ondördüncü Değişikliğini, özellikle de Eşit Korumasını ihlal ettiğini savundu. Madde. Yargıtay, yasanın hem Eşit Koruma Maddesini hem de Hukuki Süreç Maddesini ihlal ettiğini belirterek kabul etti. Başyargıç Earl Warren'ın mahkemeye yönelik görüşünde, evliliğin temel bir medeni hak olduğunu ve ırka dayalı bu hakkın inkar edilmesinin vatandaşları "hukuki süreç olmaksızın özgürlükten" mahrum bıraktığını belirtti. 12 Haziran 1967 Yüksek Mahkemesi kararı, o zamana kadar hala ırklar arası evliliği yasaklayan yasalara sahip olan toplam 16 eyaleti etkiledi. -Biography.com
Yargıtay'ın 9-0 oybirliğiyle verdiği karar şöyle:
Lovings hiç Virginia'ya geri döndü mü?
Evet, Yüksek Mahkeme'nin 1967'den sonra Loving v. Virjinya karar, ırklar arası evliliği yasaklayan mevcut eyalet yasalarını geçersiz kıldı, Richard ve Mildred, neredeyse on yıl boyunca eyaletten men edilmiş olarak (bir süredir orada gizlilik içinde yaşıyor olsalar da) Virginia'da tekrar özgürce yaşayabildiler. Richard, Richard'ın babası tarafından kendilerine verilen ve üç çocuğunu büyüttükleri bir dönümlük arazide onlar için bir ev inşa etti. Mildred'in annesine ve Richard'ın ailesine yakındı. Richard'ın 1975'teki ölümüne kadar orada evli bir çift olarak yaşadılar. Mildred orada yaşamaya devam etti ve 2008'de zatürreden öldü. -Biography.com
Richard Loving bir araba kazasında mı öldü?
Lovings'in hikayesi hakkında yapılmış başka filmler var mı?
Evet. Nancy Buirski'nin belgeseli Aşk Hikayesi 2011 yılında vizyona giren ve bir TV filmi olan Bay ve Bayan Sevgi 1996'da yayınlandı. İkincisi, Richard rolünde Timothy Hutton ve Mildred rolünde Lela Rochon'u canlandırdı.
hakkındaki bilginizi genişletin sevgi dolu Lovings ile yapılan bir röportajı içeren bir haber bölümünü izleyerek filmin gerçek hikayesini izleyin. Ardından Yüksek Mahkeme davasının sözlü argümanlarını dinleyin Loving v. Virjinya.
Evcil Hayvanlarda Ayrılık Kaygısı
Evcil hayvanlarda ayrılık kaygısı gerçek bir şeydir ve uyarı işaretlerini tanımak önemlidir.
Mart ayından bu yana Covid-19, dünyanın çoğunun evlerinde karantinaya alınmasını gerektirdi. İnsanların çoğu, yaklaşık beş ay boyunca evden çalıştı. Bu, evcil hayvan sahiplerinin sürekli olarak evcil hayvanlarıyla ilgilenmeleri, onlarla oynamaları, onları dışarı salmaları vb. anlamına geliyordu. Bu nedenle, dünya yavaş yavaş tekrar açılmaya başladığında ve evcil hayvan sahipleri evden uzakta normal yaşam çalışma programlarına dönmeye başladığında, evcil hayvan sahipleri evcil hayvanlarının davranış biçiminde bir fark fark etti. Pek çok evcil hayvan, özellikle çoğu insanın evden zar zor çıktığı bu çılgın zamanda ayrılık kaygısı geliştirir.
Evcil Hayvanlarda Ayrılık Kaygısı Şunlara Yol Açabilir:
Çiğneme, Kazma ve İmha
Ayrılık Kaygısının Sebepleri:
Bir dizi şey evcil hayvanlarda ayrılık kaygısına neden olabilir. Şu anda açık bir neden, bireylerin uzun süre evde kalmasını gerektiren covid-19'dan kaynaklanmaktadır. Daha sonra bu bireyler, evcil hayvanları uzun süre yanlarında bırakarak günlük hayatlarına dönebildiler. Diğer bir neden de, evlat edinilebilir bazı köpeklerin, ilk evlat edinildiğinde, vasilerinin ayrılabileceğinden korktukları için ayrılık kaygısı yaşayabilmeleridir. Diğer bir neden ise, eğer bir evcil hayvan normal rutininde ani bir değişiklik yaşarsa, örneğin covid-19, karşılığında onlarda ayrılık kaygısına neden olabilir. Hareket etmenin de ayrılık kaygısına neden olabileceğini unutmayın, bu nedenle köpeğiniz ve siz çok hareket ederseniz, evcil hayvanınızda ayrılık kaygısını tetikleyebilir.
Ayrılık Kaygısı Nasıl Korunur:
Evcil hayvanınızın hafif bir ayrılık kaygısı varsa, ayrıldığınızda evcil hayvanınız için heyecan verici bir şeye dönüşmeyi deneyin. Bu, ayrılmadan önce onlara ikramlar sunmak anlamına gelebilir, böylece ayrılmanızı bir ikram almakla ilişkilendirmeye başlarlar. Ayrıca onları, KONG markasının içine fıstık ezmesi veya peynir gibi yiyecekler koyabileceğiniz veya içine şeker koyabileceğiniz oyuncaklar sunduğu gibi oyuncaklar gibi yapboz bırakmak da yardımcı olabilir. Bu oyuncak, evcil hayvanınızın dikkatini bir süreliğine dağıtacaktır ve ne zaman bir ödül alır oyuncakla oynuyorlar. Bu oyuncaklar, siz evden çıkarken sadece evcil hayvanınıza sunmaya çalışır. Bu, evcil hayvanınızı, ayrılacağınız zamanın tadını çıkarmaya başlaması için eğitecektir, çünkü kendilerine bir ödül verileceğini bilirler.
Evcil hayvanınızın orta düzeyde bir ayrılık kaygısı varsa, ayrılmanıza alışması daha fazla zaman alabilir. Bu, onları daha yavaş bırakma sürecini almak anlamına gelir. Evcil hayvanınızı bir seferde yalnızca kısa süreliğine terk etmeye başlayın ve onları ödüllendirmeye devam edin. Onlar alışmaya başladıkça, gittiğiniz süreyi artırın. Zamanla evcil hayvanınız, ödül aldığı için gittiğinizin meşe olduğunu anlamaya başlayacaktır. Özellikle ayakkabı giydiğinizi veya anahtarlarınızı kaptığınızı fark ettiklerinde şiddetli kaygı yaşayan köpekler için. Bu evcil hayvanlar için, her zaman ayrılmadan bu öğeleri sizinle ilişkilendirmeye çalışın. Bu eşyaları kullanmaya çalışın ama evcil hayvanınıza bu eşyalardan korkmamaları gerektiğini göstermek için bırakmayın. Genelde sizi takip eden bir evcil hayvanınız varsa, o odaya girerken köpeğinize banyo kapısının dışında oturmasını ve kalmasını söylemek gibi şeyler yapmaya çalışın. Evcil hayvanınızı kapının diğer tarafında bırakma sürenizi kademeli olarak artırın. Bu, bir evcil hayvanı kendi başlarına olabilecekleri ve iyi olacakları konusunda eğitir. Bu işlem biraz zaman alacaktır, bu nedenle evcil hayvanınızla sakin ve sabırlı olun. Bu süreç bir odada başlamalı, ancak fazla mesai, evcil hayvanınızın peşinden gitmeden evden çıkabilmeniz ve dışarı çıkabilmeniz için fazla mesai yapmalıdır. Evcil hayvanınızdaki hızlanma, titreme, nefes nefese kalma gibi stres belirtilerini izlemeye devam edin. Bu belirtilerden herhangi biri ve diğerleri görünürse bir adım geri atın ve daha yavaş hareket edin. Bu genel süreç boyunca, yavaş yavaş almanız önemlidir, bu nedenle evcil hayvanınızı gerçekten hiç bırakmamaya çalışın ki bu çok zor olabilir. Bir arkadaş gibi birinin evcil hayvanınızın yanında durabilmesi için ayrılmanız gerekip gerekmediğini ayarlamaya çalışın veya evcil hayvanınızın tamamen yalnız kalmaması için bir köpek bakım hizmeti kullanmayı deneyin.
Bazı Diğer İpuçları:
Evcil hayvanınızı gittikten sonra selamlarken sakin bir şekilde merhaba deyin ve sakin kalmaya başlayana kadar onları görmezden gelin. Hoşçakal demekle aynı şey, sakin olun ve onların vahşi ve çılgın olmalarına izin vermeyin. Sakinleşmek için oturmak ya da oturmak gibi bildikleri bir görevi yerine getirmelerini sağlayın. Başka bir ipucu, evcil hayvanınızı mümkün olan sandık eğitimidir. Evcil hayvanınız sandığını güvenli bir yer olarak ilişkilendiriyorsa, bu, siz ayrılmaya gittiğinizde kaygılarını hafifletebilir. Evcil hayvanınızı, genellikle içinde en rahat edeceği güvenli bir oda sağlamak için kafese koymamanız da yararlı olabilir. Başka bir ipucu, evcil hayvanınız için ikramlar ve oyuncaklar gibi bol miktarda zihinsel uyarı sağlamaktır. Ayrıca her gün ayrılmadan önce köpeğinize bir tür egzersiz yapmayı deneyin. Evcil hayvanınızın gün boyunca bulması için gizli ikramlar ve yiyecekler bırakmak da onları meşgul edecek ve eğlendirecektir. Yukarıdaki ipuçlarından hiçbiri yardımcı olmazsa, evcil hayvan davranışları konusunda bir profesyonelden yardım almayı deneyin. Size ve evcil hayvanınızın iyileşmesine yardımcı olacak bir rejim belirleyebilecekler. Evcil hayvanınız için farklı seçenekler hakkında bir veterinerle konuşmak için ciddi vakalar için ilaç da gerekli olabilir.
Özellikle herkesin yaşadığı bir yıldan sonra evcil hayvanlarda ayrılık kaygısı yaygın olabilir. Evcil hayvanlarınızda ayrılık kaygısı belirtileri arayın ve evcil hayvanınızın iyileşmesine yardımcı olabileceğiniz farklı yolları fark edin. Ayrıca, endişeli davranışlar için evcil hayvanınızı asla cezalandırmamayı unutmayın. Disiplin etmemek için elinizden gelenin en iyisini yapın ve bunun yerine gelecekteki davranışlardan kaçınmak için bu ipuçlarını kullanın. Ayrılık kaygısı sabırla korunabilir.
Loving v. Virjinya
Virginia'nın 1924 Irk Bütünlüğü Yasası uyarınca ırklararası bir çift olarak tanımlanan Richard Loving ve Mildred Jeter, Haziran 1958'de Washington DC'de evlendi ve evlerine Caroline County'ye döndüler. Temmuz ayında Virginia'nın ırklar arası evliliğe karşı yasalarını ihlal ettiği için tutuklanan Lovings, suçlu bulundu ve Virginia'dan ayrılmaları şartıyla bir yıl hapis cezasına çarptırıldı. 1963'te, mahkûmiyetlerini Virginia eyalet mahkemelerinde bozmaya çalışan ve ardından ABD Yüksek Mahkemesi'ne başvuran Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği'nden yardım aldılar. ırk temelinde evliliği kısıtlayan yasalar.
Tarihi Kaynaklar Departmanı tarafından 2017 yılında dikilmiştir. (İşaret Numarası E-232.)
Konular. Bu tarihsel işaretçi şu konu listelerinde listelenmiştir: Afrikalı Amerikalılar ve Boğa Sivil Haklar. Bu giriş için önemli bir tarihi yıl 1967'dir.
Konum. 37° 32.374′ K, 77° 25.929′ W. Marker Richmond, Virginia'da. Marker, East Broad Street'te doğuya giderken sağda, East Broad Street ve North 11th Street'in kesiştiği noktadadır. Harita için dokunun. Marker şu posta adresinde veya yakınında: 1111 E Broad St, Richmond VA 23219, Amerika Birleşik Devletleri. Yol tarifi için dokunun.
Yakındaki diğer işaretçiler. Bu işaretleyiciye yürüme mesafesinde en az 8 başka işaretleyici vardır. Richmond, Virginia Bicentennial (bağırma mesafesinde
bu işaretçi) Eski Belediye Binası (bu işarete bağırma mesafesinde) Virginia Sivil Haklar Anıtı (bu işarete bağırma mesafesinde) Hunter Holmes McGuire, MD (yaklaşık 300 fit uzakta, doğrudan bir hatta ölçülmüştür) Vali Edmund Randolph (yaklaşık 300 fit) uzakta) John Tyler (yaklaşık 300 fit uzaklıkta) Kardiyak Transplantasyonun Doğum Yeri (yaklaşık 300 fit uzaklıkta) Thomas J. Jackson, General CSA (yaklaşık 300 fit uzaklıkta). Richmond'daki tüm işaretçilerin bir listesi ve haritası için dokunun.
İlgili belirteçler. Bu işaretleyiciyle ilgili işaretçilerin listesi için buraya tıklayın. Bunlar hakkında işaretler Loving v. Virjinya
Ayrıca bkz. . .
1. Vikipedi Girişi. Mildred Loving, 1964'te, Virginia'daki ailelerini ziyaret etmek için birlikte seyahat edememelerinin yanı sıra Washington'daki sosyal izolasyon ve mali zorluklardan dolayı hüsrana uğrayan Başsavcı Robert F. Kennedy'yi protesto etmek için yazdı. Kennedy onu Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği'ne (ACLU) sevk etti. ACLU, Lovings adına dava açan gönüllü işbirliği avukatları Bernard S. Cohen ve Philip J. Hirschkop'u atadı.
Virginia Caroline County Circuit Court'ta, mahkemeden ceza kararlarını iptal etmesini ve Lovings'in cezalarını, Virginia'daki yanlış birleştirme tüzüğünün Ondördüncü Değişikliğin Eşit Koruma Maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle iptal etmesini talep etti. (10 Eylül 2017'de gönderildi.)
2. Yakın zamanda Loving v. Virginia anısına yapılan adanma tartışmaları alevlendirdi. Adele Uphaus-Conner'ın 2017 tarihli makalesi Fredericksburg Serbest Lance-Star. “Ancak işaretçinin o gün adandığı yer—Richmond'daki Capitol Meydanı'nın yanındaki Patrick Henry Binasının önünde—, Eyalet Tarihi Kaynaklar Bakanlığı'nın planladığı yer değil. Törenden iki hafta öncesine kadar işaretleyicinin Caroline County'de kurulması gerekiyordu. (10 Eylül 2017'de gönderildi.)
Richard (1933-1975) ve Mildred'in (1939-2008) Loving by Gray Villet'in bu fotoğrafı Washington DC'deki Ulusal Portre Galerisi'nde asılıdır.
Loving v. Virginia'dan önce, Norfolk'ta devletin ırk yasalarına meydan okumak için Naim v. Naim vardı
Mildred Jeter güzel ve kahverengi tenliydi, bir mısır sapı kadar zayıf ve sıskaydı. Richmond dışındaki memleketindeki insanlar ona "çay fasulyesi" derdi. Ama aşık olacağı, yasaları çiğneyeceği ve sonra düzelteceği beyaz adam Richard Loving için, o onun "Fasulyesi"ydi.
1958'de beyazların diğer ırklardan insanlarla evlenmesinin yasalara aykırı olduğu bir zamanda evlendiler. Ceza olarak, bir yargıç onları Virginia'dan kovdu. Hukuka meydan okudular ve tarih yazdılar.
Onların dönüm noktası 1967 Yüksek Mahkemesi davası, Loving v. Virginia, beyazlar ve "diğerleri" arasındaki evliliği yasaklayan yasaları iptal etti. Virginia'da çekilen ve ülke çapında vizyona giren "Loving" filminin konusu.
Ancak karardan 11 yıl önce, Norfolk çifti Ham ve Ruby Naim'in evliliği aynı yasayı test etti. Yüksek Mahkeme, her iki davanın arkasında Baş Yargıç Earl Warren olsa bile, Naim v. Naim'e çok farklı bir sonuç verdi.
Warren, yıllar sonra Loving davası için görüş yazdığında Naim v. Naim'i hatırlayacaktı. Ruby ve Ham'ın kısa evliliğinin Portsmouth'un Devre Mahkemesindeki bazı kırılgan belgelerin dışında yeniden ortaya çıktığı nadir durumlardan biridir.
Birkaç aşk mektubu, Ruby ve Ham Say Naim'den geriye sadece birkaç sayfa yazıya dökülmüş mahkeme ifadesi ve dosyalamalar var. Gazeteler, iki yıllık mahkeme savaşının haberlerinin çoğunu kendi iç sayfalarına havale etti. Ancak beyaz bir kadınla Çinli bir tüccar denizcinin kasırga romantizmini çevreleyen dava, ırklar arası evliliklere karşı yasaları parçalayan ilk Virginia davası olacaktı.
3 Nisan 1952'de Michigan'dan Ruby Elaine Lamberth Norfolk'a geldi. Annesine emanet ettiği iki küçük çocuğu vardı.
Birkaç hafta içinde Çin'in Kanton şehrinde doğmuş olan Ham ile tanıştı. 1942'de ABD'ye gelmiş, aşçı olarak çalışmış ve daha yüksek ücret karşılığında İngiliz tayfalarından Amerikan gemilerine atlamıştı.
Ruby ve Ham, o Nisan ayında, 817 Redgate Ave adresindeki bir eve yerleştikten kısa bir süre sonra çıkmaya başladılar. Haziran ayına kadar, yasal hale getirmekten bahsediyorlardı, ancak bir arkadaşları onlara yapamayacaklarını söyledi. En azından Virginia'da değil.
Virginia, koloni henüz emekleme dönemindeyken, ırkların cinsel olarak karışmasına karşı tavır almıştı. 1691'de, karışık ırk evliliklerinin "iğrenç karışımı ve sahte meselesini" önlemek için beyazların ve siyahların evlenmesini yasakladı. Özellikle siyah erkeklerden çocukları olan beyaz kadınları hedef aldı.
Ancak devlet, kölelerine tecavüz eden beyaz köle sahiplerini genellikle görmezden geldi.
Virginia Tech tarih profesörü ve 2002'de iki kitabın yazarı olan Peter Wallenstein, "Beyaz erkeklerin beyaz kadınlar üzerinde özel bir imtiyazı olmalı ve ayrıca, her zaman siyah kadınlara ücretsiz cinsel erişim sağlamalı - Virginia yasalarına göre suç yok" dedi. Mahkemeye Söyle Karımı Seviyorum: Irk, Evlilik ve Hukuk" ve 2014'te yayınlanan "Irk, Cinsiyet ve Evlenme Özgürlüğü: Sevmek v. Virginia".
1860'larda, ırklar arası ilişkiler, Latince 'miscere' (karıştırmak) ve 'cins' (sınıf veya grup) terimlerinin bir karışımı olan "miscegenation" adını aldı.
1878'e gelindiğinde devlet bahsi yükseltmişti: Kanunları çiğneyenler iki ila beş yıl hapis cezasına çarptırılabilirdi. Ardından, 1924'te Virginia, sismik "Irk Bütünlüğünü Koruma Yasası"nı kabul etti.
Beyazlık tanımlandı: Beyazların soylarında başka bir ırk veya etnik köken olamazdı. Tek istisna, Pocahontas'la olan bağlarından gurur duyan Virginia'nın ilk ailelerini koruyan 1/16 Kızılderili soyunu iddia edebilenler içindi.
Irk Bütünlüğü Yasası, insanların ırklarını devlete kaydettirmelerini zorunlu kıldı ve esasen insanları kendilerini "beyaz" veya "renkli" olarak listelemeye indirdi. Yerli Amerikalılar, Japonlar, Çinliler, Filipinliler, aşk söz konusu olduğunda "renkli" kategorisine alındı.
Ruby ve Ham evlenmeye karar verdiğinde, birlikteki eyaletlerin yarısından fazlasının melezleşmeyi önleme yasaları vardı.
26 Haziran 1952 sabahı, 26 yaşındaki Ruby ve 29 yaşındaki Ham, Kuzey Carolina'nın yalnızca beyazlar ve siyahlar arasındaki evliliği yasakladığı Elizabeth City'ye gitti.
Aşıklar 13:55'te evlendi. ve 4 civarında Norfolk'a döndüler. Ertesi gün 247 W. Mason St.'ye taşındılar. Artık evli olan Ham, ABD vatandaşı olmak için başvurdu ve süreci yönlendirmesi için Washington avukatı David Carlerer'ı tuttu.
Eylül ayı başlarında Ham, S.S. Lipari ile yola çıktı ve Kasım ayına kadar karısını görmedi. Yakında tekrar dışarı çıktı ve Ocak 1953'te geri döndü. Bu, birlikte yaşadıkları son zaman olacaktı.
Yıl, çift için çok önemli olacak. Ham denize döndüğünde, Ruby arkadaşlarıyla yaşayarak etrafta zıpladı ve sonunda Portsmouth'daki George Washington Otoyolu üzerinde bir yere taşındı.
Nisan ayında Ruby, kocasına 11 sayfalık bir aşk mektubu yazdı.
"Jambon, sana ihtiyacım var. Benden bu kadar uzakta sensiz yaşayamam. İçimde çok boş hissediyorum. Bu şekilde daha fazla gün nasıl dayanabileceğimi anlamıyorum. Artık sana bu kadar çok ihtiyacı olan benim vücudum değil. O kadar uzun zaman oldu ki doğam soğudu. Şimdi kollarını ve dudaklarını özlüyorum. Seni en çok geceleri özlüyorum. Her zaman yaptığın gibi ben uyurken yanımda olup beni tutmanı ne kadar çok isterdim."
Ancak Ağustos ayının sonlarında Ruby annesine mektup yazıyor ve onunla seyahate çıkan bir erkek arkadaşından bahsediyordu. Ayrıca evliliğindeki sorunları da ima etti.
"Yarın New York'la olan gemiyi kontrol edeceğim ve aramız düzelir düzelmez sana haber vereceğim.," yazdı. "Lütfen bunun için endişelenme, çünkü Stan benimle ve bunu engellemenin bir yolu varsa hiçbir şeyin veya kimsenin bana zarar vermesine izin vermeyeceğini biliyorum.."
Bir ay sonra, 19 Eylül'de ailesine yazdığı mektupta üslubu çok daha farklıydı. New York'ta Ham'ı ziyaret ediyordu ve kendisine beş çift Japon pijaması, bir takım tabaklar ve kızları için hediyeler aldığını söyledi.
Sonra 10 gün sonra bir "Sevgili Ham" mektubu yazdı.
"Ham, tüm bu karmaşa, uğraşıp uğraşamayacağım kadar fazla. Daha fazla dayanamıyorum ve içtenlikle tüm durumdan tamamen kurtulmanın en iyisini hissediyorum. Başka bir deyişle, özgürlüğümü takdir ederdim."
Birkaç gün içinde Ruby, Portsmouth'da boşanma davası açtı: Ham'ın Norfolk'taki Mowbray Arch'ta "Kay" adında bir kadınla ilişkisi olduğunu iddia etti. Bunu kanıtlayamazsa, yargıcın evliliği iptal etmesini istedi.
İddiası: Her şeyden önce evli olmaları yasa dışıydı.
Ham, Carliner ile temasa geçti, Kim boşanma avukatı değildi. Ancak Carliner, eyaletin melezleşme karşıtı yasasını kabul etmedi. Gençliğinden beri asiydi - 1934'te 16 yaşındayken, Alman Büyükelçiliği önünde Nazi hükümetine karşı gösteri yapmaktan tutuklandı. Kısa süreliğine katıldığı Virginia Üniversitesi'ndeki bazı profesörlerin beyaz üstünlükçü görüşlerini de beğenmedi.
Naim'in göçmen statüsünü koruma arzusundan mı yoksa aşktan mı evli kalmak istediği belli değil, ancak Carliner, Virginia yasalarından kurtulmak için davayı üstlendi.
Boşanma duruşması 19 Şubat 1954'te yapıldı. Carliner, Ruby'nin mektuplarını kanıt olarak girdi ve kendi ilişkisi olduğunu söyledi. Ayrıca Virginia'nın Irk Bütünlüğü Yasası'nın Anayasa'yı ihlal ettiğini savundu.
Virginian-Pilot'un bir makalesine göre, "İnsanların evlenmeyi seçtikleri kişilerle evlenme hakkını elinden alıyor" dedi. "En temel hak, 14'üncü değişikliğin verdiği özgürlüklerden biri olan eşini veya kocasını seçmektir."
Baş yargıç Floyd E. Kellam, uzun duruşmayı çabucak halletti.
Kellam, "Evliliğin geçersiz olduğunu düşünüyorum" dedi.
Carliner karardan memnun kaldı. Ceset o zamanlar bilindiği için şimdi savaşı Virginia Yüksek Temyiz Mahkemesine götürebilirdi.
Ancak dava Haziran 1955'te duyulduğunda, Carliner yedek kulübesinden hissettiği husumet karşısında şaşkına döndü.
Carliner, yıllar sonra, "O sahada dokuz beyaz adam vardı ve bu adam Çinliydi, siyah değil, ama onlar için hiçbir fark yaratmadı" dedi. 2007 yılında öldü.
"Mahkeme salonunda bana bir pislikmişim gibi davranıldı. Sadece davayı ele alırken bir birey olarak bana karşı bu muazzam düşmanlığı hissettim."
Virginia mahkemesi Kellam'ın kararını bozmayı reddetti ve kendi tarafında Güney duyarlılığı olduğunu biliyordu.
Sadece iki hafta önce, Yüksek Mahkeme, 1954 tarihli Brown v. Board of Education davasının devamı niteliğindeki Brown II davasında karar vermişti. 1954 kararı, ayrılmış devlet okullarına son verilmesini talep ediyordu ve Güney kaynıyordu ve Virginia savaşa öncülük ediyordu.
Carliner'a karşı çıkan başsavcı J. Lindsay Almond Jr., siyah ve beyaz öğrencilerin birlikte ders almalarını önlemek için üç yıl sonra Norfolk'taki altısı da dahil olmak üzere birkaç Virginia okulunu kapatacak olan vali olacaktı.
Eyalet mahkemesi, Haziran 1955'te Carliner ve Naim'e karşı cimri davrandı:
Anayasadaki hiçbir şey "devleti, vatandaşlarının ırk bütünlüğünü korumak için yasa çıkarmasını yasaklamaktan ya da Devletin, melez bir vatandaş türü olmaması için evlilik ilişkisini düzenleme yetkisini inkar etmekten" alıkoyamaz.
Carliner daha sonra ABD Yüksek Mahkemesine başvurdu.
Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği ve Japon Amerikan Vatandaşları Birliği de dahil olmak üzere birçok grubun desteğini aldı. NAACP'nin katkısını istedi ama sivil haklar grubu buna dokunmadı. NAACP avukatları, okul dışında ırk ayrımının kaldırılmasının odağını almak istemediler.
Yüksek Mahkeme de okulda ırk ayrımcılığının kaldırılmasına ilişkin serpinti içinde kaldı. Hukuk katipleri, patronlarını ırklar arası evliliği gündeme getirmenin zamanı olmadığı konusunda uyardı. Wallenstein, Güney için çok erken olacağını söyledi.
Ayrılmış okullar için en büyük argümanlardan biri siyah erkekleri beyaz kızlardan uzak tutmaksa, Wallenstein, memurların görüşleri hakkında "burada kendi yolumuza girmesek iyi olur" dedi.
Brown v. Board davasında mütalaasını yazan Warren, Naim davasını dinlemek istedi, ancak onu gözden geçirecek yeterli yargıç bulamadı. Yüksek mahkeme, Virginia Yüksek Temyiz Mahkemesine Naim v. Naim'i daha fazla çalışma için Portsmouth'a geri göndermesini söyledi. Eyalet mahkemesi "hayır" diyerek cesur bir adım attı. Carliner, davayı tekrar dinlemeyi reddeden Yüksek Mahkemeye geri gönderdi. Dava öldü.
Naimlerin evliliği iptal edildi.
2 Haziran 1958'de, Yüksek Mahkemenin Naim davasını rafa kaldırmasından iki yıl sonra, Richard ve Mildred Loving evlenebilecekleri Washington DC'ye gittiler.
İkisi, Richmond'un dışındaki Caroline County'de, Central Point'in ıssız topluluğunda büyümüştü. Bölge, çoğu ayırma normunu görmezden geldi. Blacks and whites attended separate schools, but many residents had the milky-to honey-colored skin of blacks, whites and Native Americans who forgot they weren't supposed to be together. The main line through Central Point, "Passing Road," is supposedly named for the number of people in the area who could "pass" for white.
Mildred herself was half-black and half-Native American.
The Lovings returned to Central Point, and in the middle of a hot July night, the sheriff burst into their bedroom.
Mildred said later in interviews that she woke to a bright flashlight shining in the dark room and the sheriff standing by the bed. He asked Richard who the woman was in his bed. Mildred replied she was his wife.
The sheriff corrected her: "Not here you're not."
The couple was charged with violating the anti-miscegenation law and going out of state to evade it.
Richard spent a night in jail and was bailed out. Authorities wouldn't allow him to bail out his pregnant wife. She stayed in jail for several more days.
The couple pleaded guilty to judge Leon Bazile, who suspended the sentence on a condition: They would have to leave Virginia for 25 years. They could return to visit family, but not together and not at the same time.
Richard and Mildred and their two sons moved to Washington. In 1963, Mildred wrote a letter to Attorney General Robert Kennedy, who had been talking about the impending Civil Rights Act. He responded that he couldn't help but suggested she contact the ACLU.
Attorney Bernard Cohen, who would later serve in the Virginia House of Delegates, was smitten with the idea of a couple named 'Loving' fighting for love. He later enlisted another attorney, and the two spent four years on the case.
Loving faced a much different U.S. Supreme Court and national audience than Naim had. The 1960s had witnessed a sweep of civil rights legislation, and formal segregation was slowly withering. By 1967, only 16 states still had anti-miscegenation laws on the books.
Virginia still fought, though. When Cohen filed papers in the court of the judge who had tried the Lovings, Bazile defended his sentence with strong language:
"Almighty God created the races white, black, yellow, Malay and red, and he placed them on separate continents. And but for the interference with his arrangement there would be no cause for such marriages. The fact that he separated the races shows that he did not intend for the races to mix."
Virginia's appeals court sided with Bazile. The Lovings went to the U.S. Supreme Court.
While Warren hadn't gotten a majority of the court to hear Naim, the justices all agreed to hear Loving. The court announced its unanimous decision on June 12, 1967. Warren referred to Naim in his ruling:
"In Naim, the state court concluded that the State's legitimate purposes were 'to preserve the racial integrity of its citizens,' and to prevent 'the corruption of blood,' 'a mongrel breed of citizens,' and 'the obliteration of racial pride,' obviously an endorsement of the doctrine of White Supremacy."
White supremacy could not be justified in the U.S. Constitution.
"Under our Constitution," Warren read, "the freedom to marry, or not marry, a person of another race resides with the individual, and cannot be infringed by the State.
The history behind Loving v. Virginia
* Editor&rsquos Note: This post is part of a symposium commemorating the 50th anniversary of the U.S. Supreme Court&rsquos ruling in Loving v. Virjinya. Other contributions come from Ken Tanabe and Serena Mayeri.
To explain the history of racial laws and practices essential for understanding the landmark Supreme Court case of Loving v. Virjinya (1967), you have to go back all the way to the colonial period in American history. In 1691, the royal colony of Virginia was among the earliest of the British colonies in North America to attempt to regulate marriage and sexual contact between white colonists and any people of color (&ldquonegroe, mulatto, or Indian&rdquo as the statute put it). The irony is that this first Virginia law on the matter did not explicitly prohibit such unions, but instead threatened all interracial spouses with permanent banishment. [1]
Sadly, of course, that&rsquos exactly what the judge in Caroline Country, Virginia tried to impose as a punishment on Richard and Mildred Loving when they appeared before his court in 1959. They were told that in order to avoid prison, they would have to leave the state for 25 years and that they could only return to visit family if they did so separately.
On the question of interracial marriage, American law has evolved in a complicated fashion, mostly tied up in the bitter politics of slavery and its legacy. When Pennsylvania passed its gradual abolition act in 1780, for instance, it also became the first state to repeal a previous ban on interracial marriage. Some free states, like Vermont, never allowed slavery and also never imposed any color restrictions on marriage.[2] Yet there were also several former slave states, like Virginia, that continued to regulate the prospect of marriage across color lines well into the twentieth century. These &ldquomodern&rdquo prohibitions were initially part of attempts during the Reconstruction period after the Civil War to segregate newly freed blacks from white society, especially in the former Confederate states, but also in the handful of former Union slave states. By the 1890s, these various segregationist laws and practices came to define for most Americans the &ldquoJim Crow&rdquo South.
But the movement to stop interracial marriage gained a new and broader dimension in the 1920s with the growing global popularity of eugenics, or what is now acknowledged as the pseudoscience of improved human breeding. Virginia&rsquos Racial Integrity Act of 1924 was a by-product of this craze for eugenics. The statute reaffirmed the traditional Reconstruction-era state ban on interracial marriage, but now also carved out an exception for marriages between whites and those &ldquowith no other admixture of blood than white and American Indian." This was considered by some as progress, at least compared to the original standards of 1691.
It should be noted that over the years these various state marriage laws, from all eras in American history, have usually been termed anti-miscegenation statutes. But that term itself was not coined until the Civil War, when it was invented by Northern Democrats for political purposes and put to use in the 1864 presidential election. It was the name of a phony pamphlet that appeared to promote race-mixing as a scientific endeavor. Democratic operatives then distributed this hoax (or what might be considered a pioneering example of &ldquofake news&rdquo) to leading Republicans and even President Abraham Lincoln asking for their endorsements. Lincoln declined to respond, but some others did, and the pamphlet became a source of bitter controversy in the campaign.[3]
Under the doctrines of American federalism, marriage is a subject normally reserved for state law, but the U.S. Supreme Court did address itself to the particular topic of interracial marriage or sexual relations on occasion. The most infamous statement by the court on this issue came from Chief Justice Roger B. Taney in the majority opinion for the Dred Scott case (1857). While explaining how blacks could not be considered citizens under federal law, Taney pointed to the American traditions against &ldquointermarriages between white persons and negroes or mulattoes,&rdquo which he called &ldquounnatural and immoral.&rdquo
After ratification of the Fourteenth Amendment (1868), the Supreme Court began to rule on equal protection matters as they applied to interracial marriage and sexual relations. The most notable decision came in Pace v. Alabama (1883), when the court ruled that since the punishment under Alabama state law for each participant in a mixed-race sexual relationship was the same, regardless of their color, then there was no equal protection violation in the case before them. In other words, the state statute was considered constitutional because it was equally cruel to both whites and blacks.
There were other major interracial marriage and sex cases between Pace ve Loving, but some of the most important turning points in the fight for marriage equality involved criminal justice and not domesticity. İçinde Powell v. Alabama (1931) and Norris v. Alabama (1935), for example, the Supreme Court tried to establish some procedural protections for nine black youths, the so-called &ldquoScottsboro Boys,&rdquo who had been falsely accused of raping a white woman. This federal intervention did little to help those black defendants, however, who were subsequently retried in state courts. Nonetheless, it did begin to turn the legal tide at least on the matter of equal protection and civil rights.
Yet no historical discussion of the Loving case can ignore the other type of law that always mattered in cases like these. First, there were state laws. Next there was at least the hope of the U.S. Constitution and its promised individual protections. But lurking behind all of it was what people in the Jim Crow South labeled the &ldquolynch-law.&rdquo Lynching, or extra-judicial violence, was the punishment of choice in hundreds, perhaps thousands, of cases of interracial contact, sex, and even marriage. Most lynching occurred in the former slave states, but there were cases in the North as well. The latest scholarship suggests that there were nearly four thousand documented lynching episodes in the American South alone between the 1870s and 1950s.[4]
When Mildred Jeter and Richard Loving married in Washington, DC, in June 1958, they were doing so less than three years after young Emmett Till had been brutally killed for simply flirting with a white woman in Mississippi. Till&rsquos violent death ultimately became one of the key turning points in the struggle for civil rights. But when the Lovings first entered the Virginia judicial system in 1958 and 1959 for the simple act of marrying, his death stood before them as a dire warning. They knew that they had to concern themselves with much more than a dry understanding of the laws. They also had to worry about what might lurk behind any attempt to challenge these statutes or the arbitrary customs and practices that had shaped them so awfully for hundreds of years.
Matthew Pinsker is Associate Professor of History at Dickinson College.
The Loving Family
“Be it enacted by the general assembly of Virginia, That the State…prepare a form whereon the racial composition of any individual, as Caucasian, Negro, Mongolian, American Indian, Asiatic Indian, Malay…may be certified by such individual…
“It shall hereafter be unlawful for any white person in this State to marry any save a white person, or a person with no other admixture of blood than white…“
So declared Virginia’s Racial Integrity Act of 1924, which forbade marriage between interracial couples. Anti-interracial marriage laws were nothing new in Virginia, the state had some form of them in effect since the time of slavery (1600s). But this particular act was a direct consequence of the American eugenics movement of the early 1900s, which hoped to “improve the inborn qualities of a race” by way of immigration restrictions, anti-interracial marriage laws, forced sterilization, and even euthanasia programs to remove “defective genetic attributes” from the reproductive pool. It was this Racial Integrity Act of 1924 that Mildred and Richard Loving, an interracial couple from Virginia, brought down with their famous court case of Loving v. Virginia in 1967, and with it helped put an end to state sponsored implementation of white supremacy.
Mildred Jeter, a skinny girl of African American and Native American descent, was born in 1939, six years after Richard Loving, who was of English and Irish ancestry. They both lived in Caroline County, Virginia, a place much friendlier towards racial mixing than other Southern communities of the time.
Mildred met Richard when she was eleven and he seventeen. She went to an all-black school, and he, having left his all-white high school after only a year, made a living as a construction worker. What started as a friendship eventually blossomed into love, and after Mildred became pregnant at age eighteen, they decided to get married.
Marrying in their home state of Virginia was impossible, so Mildred and Richard drove 90 miles north to Washington D.C. where interracial marriage was legal. Upon returning home the Lovings lived in peace for just a few weeks until in the middle of the night their house was raided by the local sheriff along with two deputies acting on a tip. The sheriff barged into the Loving’s bedroom at 2AM demanding to know of Richard,
“Who is this woman you’re sleeping with?”
“I am his wife,” Mildred answered.
Their marriage certificate hung on the wall.
“That’s no good here,” the sheriff proclaimed.
The Lovings were taken to jail. Richard was allowed to post bail the following day, but Mildred, despite being pregnant, was held longer. The Lovings were charged with violating Virginia’s Racial Integrity Act, a felony crime carrying a one to five year jail term. During the hearing the presiding judge, Judge Leon Bazile, stated,
“Almighty God created the races white, black, yellow, malay and red, and he placed them on separate continents. And but for the interference with his arrangement there would be no cause for such marriages. The fact that he separated the races shows that he did not intend for the races to mix.”
The Lovings pled guilty to breaking Virginia’s anti-interracial marriage law and were given the minimum one year sentence. With the ruling came the stipulation that their sentence would be suspended if they left Virginia and did not return together for twenty five years. The Lovings agreed. They moved to Washington D.C., had three children, and lived there for five years, until the isolation from family and friends, as well as financial hardship, made them long to return to Virginia.
The year was 1963, and the Civil Rights Movement was in full swing. Mildred, inspired by the movement, got in touch with the American Civil Liberties Union who agreed to take on the Lovings’ case and help them return home. There was only one problem, since the Lovings had pled guilty to breaking Virginia law, they had no right to appeal the original ruling. So they contacted Judge Leon Bazile and asked him to void his verdict on the basis that Virginia’s anti-interracial marriage law was in violation of the Fourteenth Amendment’s Equal Protection Clause. He declined. The Lovings appealed, and the case went to Virginia’s Supreme Court of Appeals, but that court upheld Judge Bazile’s decision, stating that Virginia’s anti-interracial marriage law didn’t in fact violate the Fourteenth Amendment because both whites and non-whites were punished equally for the crime of interracial marriage.
But the Lovings didn’t give up. They appealed the Virginia court’s decision to the United States Supreme Court. The court, at the time headed by Chief Justice Earl Warren who also presided over Brown v. Board of Education, examined the case and overturned Virginia court’s decision.
“Marriage is one of the ‘basic civil rights of man,’”, Warren stated, “fundamental to our very existence and survival… To deny this fundamental freedom on so unsupportable a basis as the racial classifications embodied in these statutes…is surely to deprive all the State’s citizens of liberty without due process of law. The Fourteenth Amendment requires that the freedom of choice to marry not be restricted by invidious racial discriminations. Under our Constitution, the freedom to marry, or not marry, a person of another race resides with the individual, and cannot be infringed by the State.”
Interracial marriage was declared legal in Virginia and in the US as a whole. The Lovings, now legally married, were finally able to live in peace at home in Virginia.
Of Virginia’s anti-interracial marriage law in general, Justice Potter Stewart and Justice William O. Douglas, two of the associate Justices who were part of the Supreme Court’s ruling, stated,
“There is patently no legitimate overriding purpose independent of invidious racial discrimination which justifies this classification. The fact that Virginia prohibits only interracial marriages involving white persons demonstrates that the racial classifications must stand on their own justification, as measures designed to maintain White Supremacy.”
Loving v. Virginia became one of the Civil Rights Movement’s most important cases. The Lovings were hailed as heroes by their community and the country at large.
But when asked about their accomplishments in a Life magazine interview, Richard Loving humbly said,
“We have thought about other people, but we are not doing it just because somebody had to do it and we wanted to be the ones. We are doing it for Biz.”
(1967) Loving v. Virginia
WARREN, C.J., Opinion of the Court
SUPREME COURT OF THE UNITED STATES
________________________________________
388 U.S. 1
Loving v. Virjinya
APPEAL FROM THE SUPREME COURT OF APPEALS OF VIRGINIA
________________________________________
No. 395 Argued: April 10, 1967 — Decided: June 12, 1967
________________________________________
MR. CHIEF JUSTICE WARREN delivered the opinion of the Court.
This case presents a constitutional question never addressed by this Court: whether a statutory scheme adopted by the State of Virginia to prevent marriages between persons solely on the basis of racial classifications violates the Equal Protection and Due Process Clauses of the Fourteenth Amendment. For reasons which seem to us to reflect the central meaning of those constitutional commands, we conclude that these statutes cannot stand consistently with the Fourteenth Amendment.
In June, 1958, two residents of Virginia, Mildred Jeter, a Negro woman, and Richard Loving, a white man, were married in the District of Columbia pursuant to its laws. Shortly after their marriage, the Lovings returned to Virginia and established their marital abode in Caroline County. At the October Term, 1958, of the Circuit Court of Caroline County, a grand jury issued an indictment charging the Lovings with violating Virginia’s ban on interracial marriages. On January 6, 199, the Lovings pleaded guilty to the charge, and were sentenced to one year in jail however, the trial judge suspended the sentence for a period of 25 years on the condition that the Lovings leave the State and not return to Virginia together for 25 years. He stated in an opinion that:
Almighty God created the races white, black, yellow, malay and red, and he placed them on separate continents. And, but for the interference with his arrangement, there would be no cause for such marriage. The fact that he separated the races shows that he did not intend for the races to mix.
After their convictions, the Lovings took up residence in the District of Columbia. On November 6, 1963, they filed a motion in the state trial court to vacate the judgment and set aside the sentence on the ground that the statutes which they had violated were repugnant to the Fourteenth Amendment. The motion not having been decided by October 28, 1964, the Lovings instituted a class action in the United States District Court for the Eastern District of Virginia requesting that a three-judge court be convened to declare the Virginia anti-miscegenation statutes unconstitutional and to enjoin state officials from enforcing their convictions. On January 22, 1965, the state trial judge denied the motion to vacate the sentences, and the Lovings perfected an appeal to the Supreme Court of Appeals of Virginia. On February 11, 1965, the three-judge District Court continued the case to allow the Lovings to present their constitutional claims to the highest state court.
The Supreme Court of Appeals upheld the constitutionality of the anti-miscegenation statutes and, after modifying the sentence, affirmed the convictions. The Lovings appealed this decision, and we noted probable jurisdiction on December 12, 1966, 385 U.S. 986.
The two statutes under which appellants were convicted and sentenced are part of a comprehensive statutory scheme aimed at prohibiting and punishing interracial marriages. The Lovings were convicted of violating § 258 of the Virginia Code:
Leaving State to evade law. — If any white person and colored person shall go out of this State, for the purpose of being married, and with the intention of returning, and be married out of it, and afterwards return to and reside in it, cohabiting as man and wife, they shall be punished as provided in § 20-59, and the marriage shall be governed by the same law as if it had been solemnized in this State. The fact of their cohabitation here as man and wife shall be evidence of their marriage.
Section 259, which defines the penalty for miscegenation, provides:
Punishment for marriage. — If any white person intermarry with a colored person, or any colored person intermarry with a white person, he shall be guilty of a felony and shall be punished by confinement in the penitentiary for not less than one nor more than five years.
Other central provisions in the Virginia statutory scheme are § 20-57, which automatically voids all marriages between “a white person and a colored person” without any judicial proceeding, and §§ 20-54 and 1-14 which, respectively, define “white persons” and “colored persons and Indians” for purposes of the statutory prohibitions. The Lovings have never disputed in the course of this litigation that Mrs. Loving is a “colored person” or that Mr. Loving is a “white person” within the meanings given those terms by the Virginia statutes.
Virginia is now one of 16 States which prohibit and punish marriages on the basis of racial classifications. Penalties for miscegenation arose as an incident to slavery, and have been common in Virginia since the colonial period. The present statutory scheme dates from the adoption of the Racial Integrity Act of 1924, passed during the period of extreme nativism which followed the end of the First World War. The central features of this Act, and current Virginia law, are the absolute prohibition of a “white person” marrying other than another “white person,” a prohibition against issuing marriage licenses until the issuing official is satisfied that the applicants’ statements as to their race are correct, certificates of “racial composition” to be kept by both local and state registrars, and the carrying forward of earlier prohibitions against racial intermarriage.
In upholding the constitutionality of these provisions in the decision below, the Supreme Court of Appeals of Virginia referred to its 1965 decision in Naim v. Naim, 197 Va. 80, 87 S.E.2d 749, as stating the reasons supporting the validity of these laws. In Naim, the state court concluded that the State’s legitimate purposes were “to preserve the racial integrity of its citizens,” and to prevent “the corruption of blood,” “a mongrel breed of citizens,” and “the obliteration of racial pride,” obviously an endorsement of the doctrine of White Supremacy. İD. at 90, 87 S.E.2d at 756. The court also reasoned that marriage has traditionally been subject to state regulation without federal intervention, and, consequently, the regulation of marriage should be left to exclusive state control by the Tenth Amendment.
While the state court is no doubt correct in asserting that marriage is a social relation subject to the State’s police power, Maynard v. Hill, 125 U.S. 190 (1888), the State does not contend in its argument before this Court that its powers to regulate marriage are unlimited notwithstanding the commands of the Fourteenth Amendment. Nor could it do so in light of Meyer v. Nebraska, 262 U.S. 390 (1923), and Skinner v. Oklahoma, 316 U.S. 535 (1942). Instead, the State argues that the meaning of the Equal Protection Clause, as illuminated by the statements of the Framers, is only that state penal laws containing an interracial element as part of the definition of the offense must apply equally to whites and Negroes in the sense that members of each race are punished to the same degree. Thus, the State contends that, because its miscegenation statutes punish equally both the white and the Negro participants in an interracial marriage, these statutes, despite their reliance on racial classifications, do not constitute an invidious discrimination based upon race. The second argument advanced by the State assumes the validity of its equal application theory. The argument is that, if the Equal Protection Clause does not outlaw miscegenation statutes because of their reliance on racial classifications, the question of constitutionality would thus become whether there was any rational basis for a State to treat interracial marriages differently from other marriages. On this question, the State argues, the scientific evidence is substantially in doubt and, consequently, this Court should defer to the wisdom of the state legislature in adopting its policy of discouraging interracial marriages.
Because we reject the notion that the mere “equal application” of a statute containing racial classifications is enough to remove the classifications from the Fourteenth Amendment’s proscription of all invidious racial discriminations, we do not accept the State’s contention that these statutes should be upheld if there is any possible basis for concluding that they serve a rational purpose. The mere fact of equal application does not mean that our analysis of these statutes should follow the approach we have taken in cases involving no racial discrimination where the Equal Protection Clause has been arrayed against a statute discriminating between the kinds of advertising which may be displayed on trucks in New York City, Railway Express Agency, Inc. v. New York, 336 U.S. 106 (1949), or an exemption in Ohio’s ad valorem tax for merchandise owned by a nonresident in a storage warehouse, Allied Stores of Ohio, Inc. v. Bowers, 358 U.S. 522 (1959). In these cases, involving distinctions not drawn according to race, the Court has merely asked whether there is any rational foundation for the discriminations, and has deferred to the wisdom of the state legislatures. In the case at bar, however, we deal with statutes containing racial classifications, and the fact of equal application does not immunize the statute from the very heavy burden of justification which the Fourteenth Amendment has traditionally required of state statutes drawn according to race.
The State argues that statements in the Thirty-ninth Congress about the time of the passage of the Fourteenth Amendment indicate that the Framers did not intend the Amendment to make unconstitutional state miscegenation laws. Many of the statements alluded to by the State concern the debates over the Freedmen’s Bureau Bill, which President Johnson vetoed, and the Civil Rights Act of 1866, 14 Stat. 27, enacted over his veto. While these statements have some relevance to the intention of Congress in submitting the Fourteenth Amendment, it must be understood that they pertained to the passage of specific statutes, and not to the broader, organic purpose of a constitutional amendment. As for the various statements directly concerning the Fourteenth Amendment, we have said in connection with a related problem that, although these historical sources “cast some light” they are not sufficient to resolve the problem
[a]t best, they are inconclusive. The most avid proponents of the post-War Amendments undoubtedly intended them to remove all legal distinctions among “all persons born or naturalized in the United States.” Their opponents, just as certainly, were antagonistic to both the letter and the spirit of the Amendments, and wished them to have the most limited effect.
Brown v. Board of Education, 347 U.S. 483, 489 (1954). See also Strauder v. West Virginia, 100 U.S. 303, 310 (1880). We have rejected the proposition that the debates in the Thirty-ninth Congress or in the state legislatures which ratified the Fourteenth Amendment supported the theory advanced by the State, that the requirement of equal protection of the laws is satisfied by penal laws defining offenses based on racial classifications so long as white and Negro participants in the offense were similarly punished. McLaughlin v. Florida, 379 U.S. 184 (1964).
The State finds support for its “equal application” theory in the decision of the Court in Pace v. Alabama, 106 U.S. 583 (1883). In that case, the Court upheld a conviction under an Alabama statute forbidding adultery or fornication between a white person and a Negro which imposed a greater penalty than that of a statute proscribing similar conduct by members of the same race. The Court reasoned that the statute could not be said to discriminate against Negroes because the punishment for each participant in the offense was the same. However, as recently as the 1964 Term, in rejecting the reasoning of that case, we stated “Pace represents a limited view of the Equal Protection Clause which has not withstood analysis in the subsequent decisions of this Court.” McLaughlin v. Florida, supra, at 188. As we there demonstrated, the Equal Protection Clause requires the consideration of whether the classifications drawn by any statute constitute an arbitrary and invidious discrimination. The clear and central purpose of the Fourteenth Amendment was to eliminate all official state sources of invidious racial discrimination in the States. Slaughter-House Cases, 16 Wall. 36, 71 (1873) Strauder v. West Virginia, 100 U.S. 303, 307-308 (1880) Ex parte Virginia, 100 U.S. 339, 334-335 (1880) Shelley v. Kraemer, 334 U.S. 1 (1948) Burton v. Wilmington Parking Authority, 365 U.S. 715 (1961).
There can be no question but that Virginia’s miscegenation statutes rest solely upon distinctions drawn according to race. The statutes proscribe generally accepted conduct if engaged in by members of different races. Over the years, this Court has consistently repudiated “[d]istinctions between citizens solely because of their ancestry” as being “odious to a free people whose institutions are founded upon the doctrine of equality.” Hirabayashi v. United States, 320 U.S. 81, 100 (1943). At the very least, the Equal Protection Clause demands that racial classifications, especially suspect in criminal statutes, be subjected to the “most rigid scrutiny,” Korematsu v. United States, 323 U.S. 214, 216 (1944), and, if they are ever to be upheld, they must be shown to be necessary to the accomplishment of some permissible state objective, independent of the racial discrimination which it was the object of the Fourteenth Amendment to eliminate. Indeed, two members of this Court have already stated that they
cannot conceive of a valid legislative purpose . . . which makes the color of a person’s skin the test of whether his conduct is a criminal offense.
McLaughlin v. Florida, supra, at 198 (STEWART, J., joined by DOUGLAS, J., concurring).
There is patently no legitimate overriding purpose independent of invidious racial discrimination which justifies this classification. The fact that Virginia prohibits only interracial marriages involving white persons demonstrates that the racial classifications must stand on their own justification, as measures designed to maintain White Supremacy. We have consistently denied the constitutionality of measures which restrict the rights of citizens on account of race. There can be no doubt that restricting the freedom to marry solely because of racial classifications violates the central meaning of the Equal Protection Clause.
These statutes also deprive the Lovings of liberty without due process of law in violation of the Due Process Clause of the Fourteenth Amendment. The freedom to marry has long been recognized as one of the vital personal rights essential to the orderly pursuit of happiness by free men.
Virginia is for the Lovings
1969 was a remarkable year. Richard Nixon became the 37 th President, Neil Armstrong and Edwin “Buzz” Aldrin were the first two men to land on the moon, and Woodstock the music festival took place. Also born in 1969 was the tourism/travel slogan “Virginia is for Lovers,” established by advertising agents David N. Martin and George Woltz of Richmond, Virginia. This bold and provocative phrase was intended to plant a new image of a more exciting Virginia, appealing to younger consumers who were the market of the future. Given the new unofficial state motto, it is incredible that only two years before Richard Perry Loving, a white man, and Mildred Delores Jeter Loving, a woman of African American and Native American descent, were fighting for the right to live as husband and wife in the state of Virginia. Loving v. Virjinya (1967) was a landmark civil rights decision of the United States Supreme Court which invalidated laws prohibiting interracial marriage.
As seen in the Opinion given above, the Supreme Court overturned the convictions for violating the Virginia Code in an unanimous decision to dismiss the case that a law forbidding both white and black people from marrying people of another race and providing identical penalties to white and black violator could be construed as racial discrimination (RG 267, Appellate Jurisdiction Case Files). The court ruled that Virginia’s miscegenation status violated both the Due Process Clause and the Equal Protection Clause of the Fourteenth Amendment.
Telegram Announcing the Decision in Loving v. Virginia
As we celebrate African American History month and Valentine’s Day in February, readers should keep in mind that Richard and Mildred Loving never considered themselves activists, they just wanted to live a simple life loving each other, living happily married, and raising their children in their home in the state of Virginia.
Readers should note that several documents from the Supreme Court Loving v. Virginia case file are featured in the Records of Rights ve Making their Mark: Stories through Signatures exhibits. Making their Mark will open March 21, 2014 and close January 5, 2015 in the O’Brien Gallery at the National Archives building in Washington, DC.
The judgment of the Supreme Court of Appeals of Virginia was reversed The action of an appellate court overturning a lower court's decision. . Ώ]
Chief Justice Earl Warren delivered the opinion for a unanimous court. Justice Potter Stewart authored a brief concurring opinion but signed onto the court's opinion as well. After a factual and procedural review of the case, Chief Justice Warren noted the historic nature of the issues before the court, stating that "[t]his case presents a constitutional question never addressed by this Court." The chief justice evaluated both the constitutionality of the statute on equal protection grounds and of the Lovings' convictions under that statute on due process grounds.
Equal protection
Chief Justice Warren noted that the Virginia appellate court presented three arguments in support of the constitutionality of the statute. First, the state court advanced that Virginia's "legitimate purposes" for the law were "'to preserve the racial integrity of its citizens' . to prevent 'the corruption of blood, a mongrel breed of citizens,' and 'the obliteration of racial pride.'" Next, the Virginia court also held that marriage was within the purview of state regulation under the Tenth Amendment and that, while this regulatory power is not unlimited, the state argued that the only laws implicated by the Fourteenth Amendment's Equal Protection Clause were "state penal laws containing an interracial element as part of the definition of the offense" and that these laws "must apply equally to whites and Negroes in the sense that members of each race are punished to the same degree. Thus, the State contends that, because its miscegenation statutes punish equally both the white and the Negro participants in an interracial marriage, these statutes, despite their reliance on racial classifications, do not constitute an invid ious discrimination based upon race." Finally, the Virginia court argued that, if the Fourteenth Amendment did not prohibit anti-miscegenation statutes, then the justification for upholding the statute would hinge on whether Virginia could present a rational basis for treating interracial marriages differently from other marriages. As the scientific evidence for this question was "substantially in doubt," the Virginia court urged the justices to "defer to the wisdom of the state legislature in adopting its policy of discouraging interracial marriages." Ώ]
Chief Justice Warren rejected the equal application argument advanced by Virginia, writing that "[b]ecause we reject the notion that the mere 'equal application' of a statute containing racial classifications is enough to remove the classifications from the Fourteenth Amendment's proscription of all invidious racial discriminations, we do not accept the State's contention that these statutes should be upheld if there is any possible basis for concluding that they serve a rational purpose . the fact of equal application does not immunize the statute from the very heavy burden of justification which the Fourteenth Amendment has traditionally required of state statutes drawn according to race." Ώ]
Chief Justice Warren continued, Ώ]
The clear and central purpose of the Fourteenth Amendment was to eliminate all official state sources of invidious racial discrimination in the States . There can be no question but that Virginia's miscegenation statutes rest solely upon distinctions drawn according to race . the Equal Protection Clause demands that racial classifications, especially suspect in criminal statutes, be subjected to the 'most rigid scrutiny,' . and, if they are ever to be upheld, they must be shown to be necessary to the accomplishment of some permissible state objective, independent of the racial discrimination which it was the object of the Fourteenth Amendment to eliminate . There is patently no legitimate overriding purpose independent of invidious racial discrimination which justifies this classification. . We have consistently denied the constitutionality of measures which restrict the rights of citizens on account of race. There can be no doubt that restricting the freedom to marry solely because of racial classifications violates the central meaning of the Equal Protection Clause. ΐ]
Due process
Chief Justice Warren, in rejecting the equal protection argument, also noted that the freedom to marry was an essential liberty within the Fourteenth Amendment's Due Process Clause. In this, the chief justice reversed The action of an appellate court overturning a lower court's decision. the Lovings' convictions under the Virginia anti-miscegenation law, noting, "To deny this fundamental freedom on so unsupportable a basis as the racial classifications embodied in these statutes, classifications so directly subversive of the principle of equality at the heart of the Fourteenth Amendment, is surely to deprive all the State's citizens of liberty without due process of law. The Fourteenth Amendment requires that the freedom of choice to marry not be restricted by invidious racial discriminations. Under our Constitution, the freedom to marry, or not marry, a person of another race resides with the individual and cannot be infringed by the State." Ώ]