Kişisel gelişim kitapları karşıtı biri olarak bu kitabı okumamın sebebi; Nick Vujicic'dir. Onunla ilgili resimleri ve yazıları sosyal medyada gördükçe daha da merakım artmış, bu kitabı ise burada görmüştüm. Dediğim gibi kişisel gelişim kitaplarını sevmesem de, onun kitabını biyografik bir kitap olarak okudum.
Pokomeliya hastalığına yakalanan bir bebeğin, anne karnındaki görüntülerinde gayet sağlam gözükmesi çok garip gelmişti okuduğum ilk sayfalarında. Doktorlar bu duruma çok şaşırmış, ailenin haberi yok. Nick Vujicic, böyle bir ortamda dünyaya gelir.
Ailesine yük olduğunu düşünüyor, normal bir okula gittiği için sürekli iğneleyici sözlere ve bakışlara kurban gitmiş. 10 yaşındayken intihara teşebbüs ettiğinde hayatı seçmiş; inanmış, başarmış, dünya çapında milyonlara ulaşan insanlar karşısında konferanslar vermiş.
Sokakta, okulda, bir kurumda ya da herhangi bir yerde kolsuz veya bacaksız birileriyle karşılaştığımızda üzülüyoruz, dile getiremiyoruz düşündüklerimizi. Empati yapmadığımız için sadece üzülmekle yetiniyoruz.
Nick, kitabında karşılaştığı bir duruma yer veriyor. Yurtdışındayken karşılaştığı 2 buçuk yaşlarındaki bir çocuğun kendisine sarılması. Nick, onun sarılışını hiç unutmadığını dile getiriyor. Çocuk, ellerini belinde birleştirerek sarılıyor Nick'e. 2 buçuk yaşındaki bir çocuğun empatisiyle karşı karşıyayız. Biz ne yapıyoruz peki! Teselliler, boş sözler, sahte bakışlar ve sahte ağlamalar.
'Her zaman başıma gelen şeylerin olumlu yanlarına bakmayı sevmişimdir. Hep de yargılayıcı bakışlarla karşılaştım.' Nick de aynısını söylüyor. Başınıza ne geldiyse olumlu düşünün, avantaja çevirin. Her şey sizin elinizde.
Bence kesinlikle okumalısınız. Nick Vujicic'den çok şey öğreneceksiniz.