Benden nefret mi ediyorsun ?
-Hiçbir zaman nefret etmedim. Nefret acı çekerken haklı bir gerekçedir. Herşey iyi olmak zorunda değil gerektiği zaman gülmesini bilmelisin.
Başka birinden nefret etmek doğal değil midir ?
-Ne zaman acıyı tadarsan, nefreti öğrenirsin. Birine zarar verdiğinde suçluluk duygusu sana eziyet çektirir. Bu, son vedam olacak. Ben size kendiniz hakkında ne düşündüğünüzü soruyorum. Birisinin emriyle insanları öldürmek sence kolay olur muydu ? Bu dünyada yalnızlığı tercih edenler vardır ancak bu yalnızlığa dayanabilen yoktur. Bu konuda artık bana inan ya da inanma, karar senin.. İnsanlar kabul ettikleri 'doğru' ve 'gerçek'ler ile yaşar ve bunlar, insanların gerçeklik olarak tanımladığı şeyleri oluşturur. Ancak bilirsin ki 'doğru' ve 'gerçek', belirsiz düşünceler çöplüğüdür.
Acılar, artık korkmamız gereken şeyler değil. Ama geleceğin sadece hayallerden ibaret olduğu zaman, en korkunç acı yavaş yavaş yayılır. Bazı insanlarda ölüm korkusu yok çünkü onların hayali ölümdür, ve bu korku yaratır. Acılar ne kadar güçlü olursa olsun yürümeye devam edeceğim.
-Bizim önemli arkadaşlarımız var ! Korkacak birşey yok çünkü biz yalnız değiliz ! Ve ben dostlarımı koruyacağım.
Neyin önemli olduğunu göremiyorsun çünkü bunu görmeye utanıyorsun. Ama kaçtığın tüm gerçekler orada değil mi ? Sana gözyaşlarımı göstermeyeceğim ! Bu gözyaşları, pişman ölenlerin gözyaşları !
-Daha sonra konuşmak korkutucuysa, konuşacak olan beni olacağım ! Asla pes etmeyeceğim !