Belgeler konuşuyor
İkinci Dünya Harbi’nin sonuna doğru bakınız neler yaşandı…
19 Mart 1945’de, Sovyet Rusya, 1925 tarihli Türk-Sovyet Dostluk ve Saldırmazlık Anlaşması’nı tek taraflı olarak feshettiğini bildirdi.
Öte yanda ABD Başkanı Truman, 5 Nisan 1945’de, Orta Doğu’daki devletlerin güvenlik ve barışlarının sağlanması gerektiğini söylüyor, bölgede artık ABD’nin de varlık göstereceğini dünyaya duyuruyordu. [1]
Sovyet Rusya bir adım daha ileri gitti, 7 Haziran 1945’de, yeni bir işbirliği ve savunma anlaşmasının imzalanabilmesi için Kars ve Ardahan’ın geri verilmesini, Boğazlarda da Sovyet üslerinin açılmasını istedi.[2]
Sovyet Devlet Başkanı Stalin, Birinci Dünya Harbi’nde yarım kalmış hesabını görmek istiyordu.
Mesele buydu…
17 Temmuz’da, büyük harbin müstakbel galipleri Berlin yakınlarında, Potsdam’da yeniden bir araya geldiler.
Toplantıya, ABD adına Truman, İngiltere adına Churchill, Sovyetler adına Stalin katıldı.
İki önemli gündem maddesi vardı; Stalin’in Boğazlarda Sovyet üslerinin kurulması ve geçiş yönetiminde söz sahibi olmak istemesi ve işgal altındaki İran’ın durumu.
Önce Sovyetlerin Boğazlar konusundaki talebi görüşüldü; ABD ve İngiltere buna karşı çıktı, bir karara bağlanamadı, konu bir başka sefere ertelendi.
İran meselesine gelince, 1942’deki ittifak anlaşmasına göre İngiltere ve Sovyet Rusya’nın altı içinde İran’dan çekilmeleri gerekiyordu; İran’ın derhal boşaltılmasına karar verildi[3].
Bu kararla Sovyetler Yönetimi tıpkı Birinci Dünya Harbi’nde olduğu gibi dışlanıyor, Ortadoğu’nun yeni sahnesine bu kez ABD-İngiltere çıkıyordu.
Birinci Dünya Harbi’nde Sovyet Rusya nasıl dışlanmıştı?
1917 Bolşevik ihtilaliyle dünya savaşından çekilen Sovyet Rusya, Ortadoğu’daki Osmanlı topraklarının paylaşımında söz sahibi olamamıştı.
İngiltere ve Fransa bu bölgede hakimiyet kurmuş ve yeni sırırlar çizerek; Irak, Suriye, Lübnan ve Arabistan gibi Osmanlı’nın sancaklarından yeni devletler kurmuş ve kontrolü ele almıştı.
Peki, İkinci Dünya Harbi sonrasında ne oldu?
Sovyet Rusya yine oyun dışı kaldı…
Türkiye savaşa girmediği için, toprakları üzerinde kimse hak iddia edemedi ancak Sovyet Rusya emrivaki Kars ve Ardahan’ı isteyerek, Boğazlar’da da askeri üs isteyerek Akdeniz’e inmek istedi ama bu da olmadı.
İşte Ruysa’nın bugün Suriye’deki varlığı bu noktada başlatılmış bir kurguya dayanıyor…
Stalin önce , İkinci Dünya Harbi sonrası Ortadoğu’da oynayabilmek için Molla Mustafa Barzani eliyle KDP’leri kurdu.
Barzani’nin yönettiği bu KDP’le eliyle İran’da Mahabad devletini kurdu, bir yıl sonra ABD-İngiltere karşı çıkınca, yine kendisi yıktı ama…
Ama Rusya KDP’ler eliyle İran-Irak-Suriye ve Türkiye ekseninde örgütlendi.
Sovyet Rusya yçnetimindeki bu KDP’ler İran’da PJAK oldu, Irak’da Barzani oldu, Türkiye’de Asala-PKK oldu ve Suriye’de de PYD/YPG oldu.
Bugün AKP Hükümeti’nin “PYD, Rusya’nın piyonudur” açıklaması altında yatan tarihsel gerçekler işte bunlar!
Ancak…
Stalin’den sonra köprünün altından çok sular aktı, ABD ve İsrail oyuna girerek KDP’ler üzerinde etkili olmaya başladı.
İşte şu an ABD-Rusya birlikte bu KDP’ler üzerinden oynuyor.
Ve Türkiye ABD-Rusya kıskacına giriyor…
Peki, Rusya ne istiyor, ABD-İsrail ne istiyor?
AB, eski Bizans’ı istiyor, ABD enerji kaynaklarını istiyor, İsrail kendine müttefik devletler kurarak güvenliğini sağlayıp Akdeniz’den Karadeniz’e açılmak istiyor ve Rusya da Doğu Anadolu’da tampon bir devlet kurup Anadolu ile Asya’nın bağını kesmek yani Asya’daki Türk dünyasının Türkiye ile bağını koparmak istiyor.
Hepsini altında koyarsanız, karşımıza 10171 Malazgirt çıkar, 1.000 yıl süren Haçlı seferleri çıkar ve Haçlı İttifakı olarak da ABD-AB-İsrail ve Rusya çıkar…
Hepsinin tek hedefi var; anayasa yoluyla TÜRK kimliğini yok etmek, özelleştirme yoluyla kaynaklarının yönetimini ele geçirmek, Dinlerarası diyalogla Müslüman Türk Milleti’ni Hıristiyanlaştırıp Anadolu’dan silmek!
Kısacası Türkiye şu an 1071 Malazgirt’in rövanşını oynuyor!
Soru şu; mevcut siyaset bu rövanş savaşında hangi taraftadır…
[1] Barış Ertem, ‘Türkiye Üzerindeki Sovyet Talepleri ve Türk-Sovyet İlişkiler (1939-1947)’, Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, Cilt 3, s. 268, 2010.
[2] Age, s. 266.
[3] Fahir Armaoğlu, ’20. Yüzyıl Siyasi Tarihi’, cilt 1-2, s. 405, Alkım Yayınları, 1990.
BİLGETÜRK