Glasgow merkezli ressam Stephen Polatch, halüsinasyonlu banliyö alanlarında ortaya çıkan anlatılarda bir dizi elf figür, kuğu, kedi ve tilki tarafından doldurulmuş idiller yaratıyor. Bu gösteri boyunca video oyunlarına, Sembolist sanata ve dini ikonlara referanslar bulunabilir – ancak aynı zamanda eserlerin alegorik üst yapısından otobiyografik bir çizginin geçtiğinden şüpheleniliyor. Bu mütevazi ölçekli, yumurta tempera panelleri, tanıdık ve garip arasındaki sürtüşme ile canlandırılıyor. Almak RIP DoE’si (tüm eserler 2022), içinde altın ışıkla aydınlatılan iki eğlence düşkünü, kır çiçekleri, içki, meraklı bir kedi ve hatta bir parti şapkası içeren bir kompozisyondan resim düzleminin ötesine boş boş bakıyor. Bir dizi geri çekilmiş, krom sarısı perde sahneyi çerçeveliyor ve tiyatroyu düşündürüyor, sanki Edvard Munch atom çağındaki bir vodvil gösterisinin set tasarımcısıymış gibi.
Polatch’ın figürleri sık sık şaşkın ifadeler giyerler, görünüşe göre güç hatları, demiryolları ve gizemli krallıklarının sıkışık sokaklarını izleyen kirli kanallar tarafından etkilenmişlerdir. Çıplak, boş gözlü küçük hanımı içeri al Milngavie: Uzun, kırbaç gibi örgüleri yanında açılırken bir adamın önünde süzülüyor. Adamın boynuna kırmızı kurdeleden bir dal bağlı; kısmen süs, kısmen esaret aracı. Doymuş altınlar, kırmızılar, maviler ve pembelerle dolu stilize kompozisyon, Pamela Colman Smith’in ikonik 1909 tarot illüstrasyonlarını hatırlatıyor. Gerçekten de, Polatch’ın biçimler ve semboller sınıflandırması, doğaüstü enerjiyle yüklüdür ve okülte göndermelerle bezenmiştir.
Bazen sanatçının konuları bir tablodan diğerine sıçramış gibi görünüyor. Bluzlu bir önlük içinde oyuncak bebek benzeri bir figür bir ormandan çıkar. Baykuşlu Figürler ve ayrıca mevcut Milngavie, ancak sadece uzakta bir an olarak. İçinde haşhaş tarlası, gökyüzünde iki büyük kafa – biri ay şeklinde – bir kobra ve bir kedi tarafından takip edilirken başlık çiçekleri toplayan soluk tenli bir kıza bakar. Anlatılar anlaşılması zor olsa da, buradaki her çalışma çok daha büyük ve derinden absürt bir olay örgüsüne uyuyor gibi görünüyor.
Kaynak : https://www.artforum.com/picks/stephen-polatch-89284