We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Tanrı Sevgisini ve Şeytanla Mücadeleyi Gerçekleştirmek: Ortaçağ Mistik Kültürünün "Teatralliği"
Sikorska, Liliana
Medieval English Studies, cilt 10 (2002), No. 1
Öz
Ortaçağ mistik kültürünün dramatik niteliği iki yönüyle gözlemlenebilir, yani gerçekleştirilen Tanrı sevgisi ve şeytanla mücadele. Bir yandan, örneğin Angela of Foligno’nun (c. 1249 ~ 1309) gerçek dönüşüm anını ve Margery Kempe’nin (1373 ~ 1438’den sonra) doğuş ve tutkuyu dramatize etmesini etkileyen çeşitli duygusal dindarlık biçimleriyle karşılaşıyoruz. Öte yandan, zamanın tüm aziz kadınları, çeşitli baştan çıkarma ve kötülük biçimleriyle hem iç hem de dış savaşları bildiriyor. Catherine of Sienna (1347 ~ 1380) şeytan tarafından kelimenin tam anlamıyla dövüldü. Margery Kempe, kilisedeki tüm genç din adamlarına (aziz hayatı boyunca cinselliğiyle mücadele etmek zorunda olan kişidir) ilişkin aşırı cinsel ve erotik vizyonlara sahiptir. Julian of Norwich (1342 ~ 1416) şeytan tarafından baştan çıkarılır ve işkence görür. Vurguyu dış tövbeden iç tövbeye kaydıran geç ortaçağ kültüründe daha bireyselleştirilmiş dini uygulamaların ortaya çıkışı, kamusal tövbe uygulamalarının performatif doğasını azaltmadı. Çoğu mistik, kendi psikomaksi versiyonunu icra eder. Mechthild of Magdeburg (1217 ~ 1282) örneğinde olduğu gibi, ahlaksızlıklar ve erdemler arasındaki iç mücadelede olduğu gibi, şeytanla mücadeleyi sadece ruhsal olarak değil, aynı zamanda fiziksel açıdan da dramatize ederler. Geç Ortaçağ Avrupa'sında popüler bağlılığın önemini kavrayabilmek için mistik kültürü performans bağlamına yerleştirmek için çeşitli girişimlerde bulunulmuştur. Gail McMurray Gibson, Margery Kempe’in “performanslarını” duygusal dindarlığın anlamını revize eden “adanmışlık tiyatrosu” olarak görüyor. Bu makale, sadece duygusal dindarlığı değil, aynı zamanda tövbe edici ahlakın “teatralliği” içindeki ortaçağ mistik kendini biçimlendirmesini anlamanın anahtarı olan ortaçağ tövbe geleneği bağlamında didaktik tiyatro olan psikomaki kavramının revizyonu ile ilgilidir.