Anti-kapitalizm: Teori ve pratik
Medya 1999’da yeni bir terim keşfetti: “anti-kapitalizm” Bu terim , ilk olarak 18 Haziran’da Londra’da mali kuruluşlara karlı düzenlenen protesto gösterileri sırasında gazete başlıklarında karşımıza çıktı. Ardından, 30 Kasım’da ABD’nin Seattle kentinde Dünya Ticaret Örgütü’ne karşı girişilen gösterilerle birlikte, çok daha geniş ölçekte tüm dünya basınında boy gösterdi. Medya, hiç hoşuna gitmese de, yadsınamayacak kadar açık bir gerçeği keşfediyordu. Berlin duvarının yıkılışı ve Sovyetler Birliği’nin çöküşüyle ilan edilen pazar kapitalizminin sözde nihai zaferinden on yıl sonra, içinde yaşadıkları sistemi reddeden insanların sayısı giderek artıyordu.
Küreselleşme tezlerinin marksist eleştirisi
“Küreselleşme” 1990’ların sorgusuz kabul gören tezlerinden biri haline gelmiş durumda. Bu sözcüğü mali raporlarla şirket hesaplarında, tutucusundan sosyal demokratına tüm Batılı politikacıların söylemlerinde, büyük şirketlerin iç bültenleriyle sendika temsilcileri toplantılarında duymak ve görmek mümkün. Kullanıldığı her yerde, dünya ekonomisinin yeni bir aşamaya ulaştığını ve hem hükümetlerin hem işçi sınıfının bu ekonomi karşısında artık iktidarsız kaldığını ifade etmekte kullanılıyor.
Küresel kapitalizmi durdurabilir miyiz?
Çokuluslu kapitalizmin simgeleri her yanımızda. McDonald’s ve Burger King, Ford ve General Motors, Shell ve BP, Coca Cola ve Pepsi, IBM ve Microsoft. Gerçekten de, hangi sanayi dalını düşürsek düşünelim, bir avuç şirket dünya piyasalarının kocaman bölümlerini tümüyle kontrol ediyor. Yakın geçmişte çeşitli gösterilerde bir McDonalds dükkanının, bir BMW satış mağazasının ve bir Starbucks Cafe’sinin yerle bir edilmesinin başlıca nedenlerinden biri, bu şirketlerin olağanüstü güçlü çokuluslu şirketleri temsil eder hale gelmiş olması. Bu dev şirketler politikalarını ve uygulamalarını istedikleri gibi dayatıyorlar, insanların hayatlarını mahvediyorlar, toplumları dağıtıyorlar ve çevreyi imha ediyorlar.