Van Gogh’un adı aslında Vinsent Fan Hoh diye okunuyor.
Bugün yüzerken kulvarımda bir adam belirdi.
Daha doğrusu bugün ben yüzerken çok yağmur yağıyordu. Görüş mesafesi oldukça azdı. Kulvarın bir ucundan bakınca, diğer ucu görünmüyordu diyeyim. Zaten de buharlaşma vardı. Bulutlarda yüzmek durumu.
Kulvarlar iki kişi tarafından paylaşılabiliniyor. Şöyle yapıyorsunuz: Bütün kulvarlarda insanlar varsa, bir tanesinde bir kişi varsa, o kulvarın kenarında oturuyorsunuz, ayaklarınızı suya sokuyorsunuz. O zaman yüzen sizin bacaklarınızı görüyor. Büyük ihtimalle ya yana çekiliyor ki siz de sığasınız, ya da başını çıkarıyor. Merhabalaşıyorsunuz. Giriyorsunuz. İşin “etiquette”i bu.
Adam sırtüstü yatmış, ben dönüşe geçmişim, o baş tarafta, tam ortada. Demek kulvarın dolu olmadığını göremedi diye düşündüm. Tabii kulaç seslerinden yanına yaklaşınca irkildi. Beni gördü. Daha doğrusu vücudu doğruldu ve bana döndü. Ama çekilmedi. Ben de iplere iyice yaklaşarak yanından geçtim, duvara ulaştım ve durmadan döndüm. Herhalde birden şaşırdı diye düşündüm. Herhalde havuza ters tarafından atlamışımdır da onun kulvarına girmişimdir zannetmemiştir!
Dönüşte adam yine ortada, sırt üstü. Bu sefer durmak zorunda kaldım.
“Excuse me. Excuse me!”
Doğrulup döndü. Ama çoook yavaş.
“Siz sağ tarafta kalın, ben sol taraftan yüzerim,” dedim. Gayet büyük bir gülümsemeyle. Ne de olsa belki ilk kez geliyor olabilir. Şaşırmış olabilir. Beyninde özür vardır. Kördür. Sağırdır. Olabilir.
Çok yavaş hareketlerle, uykulu gözlerle gözlüklerini çıkarttı. Etrafına hafif şaşkın bakarak, tamam dedi. Ben yaşlarda veya belki erken kırklarında. Rus filan tipli.
İşime devam. Duvara dokunup ters yöne döndüm. Tamamladım. Yön değiştirdim. Allah Allah! Adam yine ortada, sırt üstü. Zaten suyun içinde herkes gözüme deniz memelileri gibi görünüyor, bir de bu ağır kanlı ve tuhaf adam… İlerliyorum. Herhalde suyun sesi yine geldi ki, hafif doğrulup kenara çekildi. Bundan sonra ben bütün yüzmemi böyle sürdürdüm. Sürdürürken de, sağnak yağmurun ve bulutların içinde, ne de olsa 10. turdan sonra insanın beyni sıkılıyor ve uydurmaya başlıyor: Bu adam beni yanından geçerken suyun içine çekecek, boğmaya çalışacak. Ama benim kollarım çok kuvvetlidir, rahat alırım paçasını aşağıya. Meğer seri katilmiş, havuz havuz gezip öldürecek kadın arıyormuş. Veyahut çıkınca peşime takılacak ve saldırı! Arabamın kapısını nasıl suratına vururum. Burnu kırılır, kanlar fışkırır. Yerde tepinirken belki üstünden geçerim, ya da tekeri tam üstüne koyarım ki kaçamasın. Ben polisi ararken…
26. tur. Kafa uydurmalarla meşgulken zaman ne çabuk geçiyor! Yine en büyük gülümsememle adama iyi günler dileyip havuzdan çıktım. Sıcak duş bir iyi geldi!
Güney Fransa’nın en geleneksel yemeklerinden cassoulet yapıyorum. Hakkıyla yapmak üç gün sürüyor. Bizim kuru fasulyenin Sorbonne’a gitmişi demeyeceğim. Çünkü cassoulet de köylü yemeği. 1. gün: Önce ördek confit yapmak gerekiyor. Satın alınır ama evde yapmak hem zevkli, hem de çok ucuz. Ördek bacakları, bolca ördek yağı içinde, az ısıtılmış fırında çok uzun süre pişirerek yapılıyor. Bu et buzdolabında aylarca bozulmadan kalabilir. Muhteşem birşey. Kendi kendine de muhteşem. Sonra kurufasulyeler ıslatılıyor. 2. gün: Domuz göbek bölümü pişiriliyor. Küçük parçalanıyor. Domuz sosis de aynen. Fasulye haşlanıyor. 3. gün: En alta domuzun yağlı derisi, sonra diğer herşey kat kat. Bunlar fırına veriliyor ve uzunca süre pişiriliyor. Öyle ki, üstü kabuk tutuyor! Müthiş birşey, ne diyeyim? Evde yapılma ekmek. Şarap. Cuma’ya, Brian eve gelince yemek üzere.