Elena, arabanın Blaise Kalesi’ne varmadan durmasını emretti. Birinin onu görüp de garip bulacağından endişeleniyordu. Kasabaya giderken, arabacısına onu akşam tekrar alması talimatını vermişti, ancak, eve farklı bir araçla gelmiş olsaydı şaşırabilirdi. Ayrıca Kuhn’u ailesine açıklama olasılığından da kaçınmak istedi.
Elena arabayı durdurduğunda, görev bilinciyle sessiz kalan Kuhn sessizliğini bozdu.
“Beni çağırmak istiyorsan pencerene kırmızı bir mendil bağla.”
“Sonra ne olur?”
“Gelip seni göreceğim.”
Elena’nın ani tepkisi şüpheydi. Bir kere, odasının nerede olduğunu bilip bilmediğini merak etti. Cevap vermesinin ne kadar süreceğini de bilmiyordu. Birkaç gün sürseydi, o zaman hiçbir işe yaramazdı. Ancak Carlisle, onun yetenekli bir adam olduğuna dair güvence vermişti ve Kuhn’un yeteneklerinin kapsamını da merak ediyordu.
“Pekala. Bir şeye ihtiyacım olursa pencereme bir mendil koyarım.”
Elena, Kuhn’u onu nasıl ziyaret edeceği konusunda sorgulamadı. Niyeti merak edilebilir, ancak Kuhn ona değişmeyen bir ifadeyle sadece sessizce baktı. Carlisle ile karşılaştırıldığında, bu adamda hiç duygu yokmuş gibi görünüyordu.
Başını salladı ve arabadan indi. Kuhn veda etmek için onun arkasında eğildi.
ttogag, ttogag–
Elena, Blaise Kalesi’ne doğru tek başına yürümeye başladı. Karanlık sokakta sadece onun ayak sesleri net bir şekilde yankılanıyordu. Yukarı bakıp Blaise Şatosu’nun girişinin gündüz gibi aydınlandığını görene kadar ne kadar yürüdüğünün farkında değildi. Yaklaştığında, aralarında erkek kardeşi Derek’in de bulunduğu bir grup insanın dışarıda toplandığını gördü.
“…Erkek kardeş? “
Derek, onu görünce Elena’ya doğru koştu.
“İyi misin?”
“Evet. Bütün bunlar neyle ilgili?”
Derek, zarar görüp görmediğini anlamak için ona baktı, sonra kaşlarını çattı.
“Nereye gittin? Ve nasıl geri döndün? Aile şövalyeleri seni kaybettiği için ne kadar endişelendiğimi biliyor musun?”
“Ah…”
Ancak o zaman Elena, şövalyeleri onu takip etmeleri için görevlendiren kişiyi fark etti. Düşüncelerini hızla uygun bir bahaneye çevirdi. Evde birini endişelendirmiş olabileceğini düşündü ama şato bu şekilde aydınlanırken ağabeyinin onu beklemesini beklemiyordu. Daha sonra gelseydi, kesinlikle her yer alt üst olurdu.
“Ben… Ben sadece biraz temiz hava almak istedim, bu yüzden sokaklarda dolaştım. Şövalyelerin beni takip ettiğini bile bilmiyordum, bu yüzden onları kaybettiğimi bilebilir miydim?”
“Sadece sokaklarda yürüyorsan, seni nasıl kaybettiler?”
“Çünkü kalabalık bir bölgeydi ve çok fazla insan vardı, değil mi? Ne olduğunu bilmiyorum.”
Derek’e kocaman, masum gözlerle baktı. Derek, Elena’yı daha fazla sorgulamadı ve arkasında duran şövalyelere baktı. Şövalyelerden bazıları bitkin görünüyordu ama ondan tüm hikayeyi isteyemezlerdi.
“Hepiniz benim için endişelendiğiniz için mi buraya geldiniz?”
“Hayır. Aslında bu gece kapsamlı bir eğitim alacaktık.”
Şövalyelerin yüzlerindeki ifade toza dönüştü. Elena kendini tutamadı ama bir kahkaha patlattı.
Görünüşe göre Derek, Elena için endişelendiğini kabul edemeyecek kadar utanmıştı. Tatbikatlardan geçmesi gereken şövalyeler için üzülüyordu ama Elena, Derek’in onu düşündüğü için içinin ısındığını hissetti.
“…Teşekkürler kardeşim.”
Derek’in sert ifadesi yumuşadı. Arkasını döndü ve rahat bir ses tonuyla Elena ile konuşarak şatoya geri döndü.
“Hava soğuk. Saçma sapan konuşmayalım da içeri girelim.”
Derek ve tüm aile şövalyeleri kaleye geri döndüler. Geri çekilen sırtlarına bakan Elena’nın yüzü bir gülümsemeyle genişledi.