Dakka'daki atık hacimleri hızla büyüyor. Mega şehir şu anda günde yaklaşık 5.000 ton atık üretiyor ve bunlardan sadece yarısından daha azı resmi olarak toplanıyor. Geri kalan kısım ya gayri resmi koleksiyoncular tarafından alınır ya da kanallara ve taşkın yataklarına ayrım gözetmeden atılır, kentsel drenaj sistemlerini ve su kütlelerini ciddi şekilde etkiler ve kısmen de hanehalkları tarafından yakılır. 2011 yılında belediye, şehir idaresi sınırları içinde yaklaşık 12 milyon kişi tarafından üretilen tüm atıkları ele alamayacağını açıkça belirtti, ancak tüm metropol alanı şu anda iklim değişikliğine bağlı göçle hızlandırılan 21 milyon insanı sayıyor. 2011'de belediye işleri daha iyi hizmetler sunmak için iki bölgeye ayrıldıktan sonra atık toplama ve bertarafından sorumlu Dakka South City Corporation (DSCC) ve Dakka North City Corporation (DNCC). Ayrıca şehrin ana depolama alanlarını yönetirler - güneydeki matuail ve kuzeyde Amin Bazar [1] [2]. Resmi olarak atık toplarken, geri kalanı Amin Bazar'a giderken. Her iki sitenin 2008 yılında sıhhi düzenli depolama alanlarına yükseltilmesi gerekiyordu, ancak izlemede büyük çevre sorunları ve eksiklikleri olmuştur [2]. Matuail depolama alanında, son raporlar yetersiz sızıntı suyu tedavisi ve sorumlu Dakka South City Corporation (DSCC) tarafından atıkların yetersiz sıkışmadığını kaydetti. Site 1995'ten beri kullanılmaktadır ve şimdi 100 dönümlük (40 hektar) bir alana kadar uzanmaktadır ve 20 metreden fazla çöp dağları. 2018 yılında, daha fazla uzantısı için arazi edinme süreci başlatılmış ve bir atık-enerji tesisinin kurulması düşünülmüştür [3] [4]. Amin Bazar'ın tartışmalı dökümü, şehir dışında taşkın yatağı olarak işaretlenmiş bir alanda, yaklaşık 22.000 köylü evlerin yakınında yer alıyor. Çevre Departmanı'ndan resmi izni olmadan DNCC tarafından başlatıldı ve şimdi bölgedeki atık taşmasına yol açtı ve faaliyetleri durdurmak için devam eden bir yasal savaşa yol açtı - ayrıca Ejatlas'taki ilgili davaya da bakınız. 2019'un sonunda, Yerel Yönetim Bölümü (LGD), bir İtalyan şirketi ile iki proje için daha önceki benzer planların bırakılmasından sonra, Power Divison ve DNCC ile işbirliği içinde bir atık-enerji pilot projesi duyurdu. finansal problemler. Daha fazla iletildiği gibi, farklı kamu kurumlarına sahip bir çalışma grubu yakında uluslararası firmalardan farklı teklifler arasında seçim yapacaktır [2] [5] [6] [7]. Sık sık yapılan bir eleştiri, atık bertarafı söz konusu olduğunda uzun vadeli planlamanın olmamasıdır, çünkü şehir şirketleri dolumları dolduktan sonra genişletecekler, ancak kontrolsüz ve sürdürülemez bir şekilde dökülmeye devam edecektir [3]. Kod> 0 2011 tarihli 3R (Azaltma, Yeniden Kullanım, Geri Dönüşüm) stratejisinde, Çevre Bakanlığı, diğerlerinin yanı sıra, atıkların kaynak olarak ayrılmasını zorunlu hale getirdi ve yasadışı atık bertarafını ele aldı. Organizasyon atık endişesi, UNCRD ve Japon İşbirliği Ajansı (JICA) ile geliştirilen strateji, atık yönetimi yönergelerinin sayısını belirtir ve ayrıca atık-enerji projelerine izin verir [1] [8]. Ayrıca Prodipon ve Prizma gibi STK'lar daha iyi sağlam ve tıbbi atık yönetimi ve gayri resmi geri dönüştürücülerin desteği için çalıştı. Mevcut mevzuat uyarınca, atık yönetimi, atık seçicilerini atıklara erişim konusunda meşru iddialarda bulunamadıkları için dolaylı olarak dışlayan her bir şehir şirketinin sorumluluğu olmaya devam etmektedir. Yeni katı atık yönetimi kurallarının 2017 taslağı yakında geri dönüşüm sektörünü artırabilir, ancak kayıt dışı sektörün dahil edilmesini açıkça ele almaz. Bu nedenle, geçim kaynağı olarak faaliyete bağımlı olan atık seçicilerin ticari işletmelerden daha fazla rekabet alabileceğinden korkmaktadır [9] [10] [11]. 2020 itibariyle, gayri resmi geri dönüşüm sektörüne çalışan kişilerin dahil edilmesini ele alacak herhangi bir politika yoktur [12]. Etkili atık yönetimi politikalarının uygulanmasının hala geride kalması ve çoğunlukla seçilen alanlardaki pilot projelere odaklandığı. Geri dönüşüm, finansman eksikliği, siyasi irade ve atık yönetimi konularının kamuoyu bilgisizliği nedeniyle hala kayıt dışı sektör tarafından yapılmaktadır [2]. Dakka'da, genellikle uluslararası işbirliğinin desteğiyle atık toplama amacıyla birkaç proje başlatıldı. Örneğin, ikincil transfer istasyonları her mahallede kurulmuş olmalıdır, ancak bunlar için genellikle yeterli alan bulunamaz veya yerliler veya etkili arazi spekülatörleri planlara karşı çıkmış, uygulanmayı geciktirerek veya önleyerek karşı çıkmıştır. [4] [7] Ayrıca, Bangladeş tarafından dünyanın ilk ülkesi olarak kabul edilen plastik torbaların kullanımına yasaktır [13].
Böylece, taşan atık ve yasadışı damping sorunları geçerlidir. Şehrin birçok yerinde, özellikle plastik ambalaj, şimdi damping bölgelerine dönüşen tüm kanalları ele geçirdi. Çöplerden elde edilen atıklar artık kanalizasyon sistemlerini bloke ediyor, bu da muson yağmurlarında kötüleşen ve sokakların ve alçak gecekondu mahallelerinin su basmasına ve sivrisinek kaynaklı dang, chikungunya ve sıtmada bir artışa yol açan bir durum. Başka bir sorun, balık ve su kuşları için toksik olabilecek polimer sızıntısıdır [1] [2] [13.] Ayrıca Kamrangirchar gibi Dakka'nın dış bölgeleri, atıkların nehirde ve fakir insanlarda bittiği gayri resmi damping alanları haline geldi, Çocuklar dahil, kendiliğinden geri dönüşüm işlerinden biraz gelir elde etmeye çalışın [14]. Durum, bir okulun plastik atıklara karşı bir kampanya başlattığı ve yerel toplulukla atölyeler düzenlediği Gawair mahallesinde benzer. Öğrenciler yerel parlamentoya daha iyi atık yönetimi talep eden mektuplar yazdı [15]. Geri dönüşümün bir parçası. Tahminlere göre, Dakka’nın atıklarının yaklaşık yüzde 15'i genellikle Tokais olarak adlandırılan atık seçiciler tarafından geri dönüştürülüyor. Dakka, dünya çapında en yüksek gayri resmi atık seçici konsantrasyonu, toplamda tahmini 120.000 kişi, ağırlıklı olarak kadınlar ve çocuklara sahip şehirler arasında. Geri dönüştürülebilir malzemelerin toplanması, sıralanması ve satılması onlara önemli bir gelir kaynağı sağlarken, belediyenin atık hacimlerini ve atık bertaraf maliyetlerini azaltmasına yardımcı olur. Gayri resmi geri dönüşüm zinciri tipik olarak metaller, kağıt, plastik, cam ve gıda artıklarına odaklanır, ancak aynı zamanda hayvan bağırsakları, mesaneler ve mideler gibi belirli atıklardan, çoğunlukla Doğu Asya'ya ihraç edilen sığır kemikleri ve boynuzları gibi değeri geri kazanır. ülkeler. Bangladeş'in önemli bir plastik geri dönüşüm endüstrisine sahip olduğundan, geri dönüşüm talebi yüksektir ve bu nedenle tüm plastik atıkların yaklaşık yüzde 50'si büyük ölçüde gayri resmi sektör tarafından geri kazanılır. Bu muazzam katkıya rağmen, Tokais resmi atık yönetim sisteminden dışlanmıştır. Değer kazandıkları atıkların mülkleri olarak kabul edilmediğinden, genellikle aşağı bakılır ve çeşitli ayrımcılık biçimleriyle karşı karşıyadırlar [1] [2] [3] [9] [12]. Bununla birlikte, kayıt dışı atık toplama, kayıt dışı sektörde düzenlemelerin daha katı bir şekilde uygulanmasını (örneğin, istihdamı resmileştirmek, işyeri kaydettirmek, normları uygulamak) kısa vadede bu tür geri dönüşümü caydıracak, insanları atık sorunu ağırlaştırırken daha da ileriye götüreceklerini bilerek, [8].
Matuail depolama alanında yaklaşık 2.500 Tokais çalışması, çoğunluğu kırsal alanlardan göç eden kadınların genellikle çocukları tarafından birleştirdiği. Atık toplama, günde 200 TK civarında (2,30 ABD doları) olabildikleri gibi kendilerini nispeten bağımsız olarak sürdürmelerini sağlar, ancak aynı zamanda büyük sağlık ve güvenlik riskleri ile birlikte gelir [16]. Topluluk, Matuail'de güvenlik donanımıyla atık seçiciler sağlayan, kendi kendine yardım grupları kuran ve birkaç düzinelerce resmi atık yönetimi şemalarına dahil etmeyi başaran Grambangla Unnayan Komitesi'nden destek aldı. Kâr amacı gütmeyen kuruluş, atık seçicilerin ve çocuk haklarını savunmaktadır ve sivil toplum kuruluşları, akademisyenler, gazeteciler ve atık seçicilerle yetkilileri bunları garanti etmeye çağırmaya yönelik halka açık forumlar düzenlemektedir. Ayrıca, uluslararası STK'lardan fonlarla desteklenen 200'den fazla atık seçici çocuğu için bir okul yürütmektedir. Ayrıca, atık seçiciler için kapasite geliştirme, örneğin dikişte başka iş bulmalarını sağlamak için sunulmaktadır [16] [17]. 2015 yılında Grambangla, bir sendikada atık seçicileri organize etmek için ilk denemeyi başlattı ve şu anda 500'den fazla üyesi olan “Bangladeş'in Atık Seçicileri Birliği” ni finanse etti - çoğunlukla Matuail'den kadın. Başlıca hedeflerinden bazıları, City Corporation tarafından yasal akreditasyonun elde edilmesi, atık seçici haklarının oluşturulması ve atık toplamacıların ve muhtemelen kooperatiflerin resmi atık yönetimi programlarına dahil edilmesi vardı [18]. 0 .
Dakka'nın Tokais'leri, toplama noktalarından ve çöplüklerde sokaklarda ve pazarlarda malzeme toplarken, hane halklarından daha yüksek değerli geri dönüştürülebilir ürünler ve genellikle kapıdan kapıya koleksiyoncular (Gariwallas) satın alan güzergahlı alıcılar (feriwallas olarak adlandırılır) vardır. Karışık atıkları bisiklet vanlarıyla toplayın ve belediye konteynırlarına getirin [1]. Gariwalalar genellikle yerel refah kuruluşları veya siyasi liderler ve sakinlerin, dükkanların ve restoranların hizmetleri için ödeme yapmaya istekli olduğu belirli sokaklar tarafından “gayri resmi olarak istihdam edilmektedir”. Dakka'da City Corporation'dan her alan için izin almak zorunda olan ancak genellikle resmi olarak işletmeler olarak kayıtlı olmayan 6.000 ila 7.000 arasında özel işveren vardır. Tokais, Gariwallas ve Feriwallas bir şekilde bazı atık türleri üzerinde rekabet eder. Haneler genellikle Feriwallas'a satmak için daha değerli geri dönüştürülebilir malzemeleri - evcil şişeler gibi - saklarken, Tokais israfa serbest erişimine bağlıdır. Vardiyalarını tamamladıktan sonra, Gariwalalar düşük maaşlarını desteklemek için genellikle birkaç saat daha geri dönüştürülebilir ürünler seçmeye devam ediyor [1] [8]. Bu çalışmanın çoğu çocuk atık seçicileri tarafından yapılır. Çocukların işe alımını yasaklayan özel kapıdan kapıya koleksiyon için bir ön koşul pratikte onaylanmamıştır. Koleksiyonerlerin çoğu aylık gelirli TK olan çocuklar olarak başlar. 1000 (12 $), daha fazla deneyime sahip TK'ye yükselebilir. Sonraki yıllarda 4.000. Birçok çocuk atık seçicisi için, son derece düşük ücretler için yapılan çalışma yine de hayatta kalmak için önemli bir yol sağlar. Bununla birlikte, yerel STK'lar, atık toplamanın karlı bir işletme olduğunu ve çocukların izleme yokluğunda sadece iş sağlığı güvenliğini değil, aynı zamanda çocukların haklarını da görmezden geldiğini belirtmektedir [19]. Ayrıca birçok Tokais yoksul ailelerden, örneğin anneleri başka işler yaparken sokaklarda şişeleri ve plastik ürünleri alan çocuklardır [20]. Ayrıca, kayıt dışı sektördeki çocuk atık toplama ve işgücü sömürüsünün yanı sıra, örneğin kullanılmış şırıngalar, bıçaklar ve süresi dolmuş ilaçlar gibi tıbbi atıkların yasadışı geri dönüşümü bulunmaktadır. Bu tür atıklar bazen sağlık çalışanları tarafından gayri resmi plastik geri dönüşüm endüstrisine yasadışı bir şekilde satılır veya hastanelerin veya çöplüklerin dışındaki çöp kutularından atık seçiciler tarafından toplanmıştır. Patwary ve ark. (2011), yasadışı bir ekonomi, geri dönüştürülebilir tıbbi eşyaları topluluklara yeniden paketlemenin ve sattığının ortaya çıkmıştır. Sürece dahil olan insanlar genellikle bulaşıcı hastalıkların ve diğer sağlık tehlikelerinin ilişkili risklerinin farkında değildir. Durum, hem geri dönüşüm faaliyetlerinde yer alan dezavantajlı kişiler hem de ucuz tıbbi ürünler satın alacak olanlar dezavantajlı kişilerin zayıf düzenlemeleri, yönetim düzeyinde yolsuzluk ve hakim yoksulluktan kaynaklanmaktadır [21]. 2020 itibariyle, bu tür atıklar ve STK'lar için özel damping zeminleri talep eden mevcut kurallara rağmen, Dakka'da tıbbi atıkların atılması için hala yeterli kapasite yoktu [22]. Gazeteci soruşturmaları, günlük olarak 4.000 kg'lık bir plastik hastane atıklarından, şu anda yaklaşık 3.500 kg karaborsa üzerinde kaldığını ortaya koydu. Atık, örneğin, kan torbalarını, şırıngaları vb. Yayımlayan çok sayıda gayri resmi geri dönüşümcü olan ve küçük üreticilere satılan ve küçük üreticilere satılan, küçük hurda dükkanlarında işlenir - burada Islambagh, eski Dakka'da - Ayakkabılar, mutfak eşyaları ve mobilyalar [11].
Grambangla'nın 2017 raporu, atık seçicilerin günlük zorluklarına ve insan haklarının ilişkili ihlallerine genel bir bakış sunuyor. Tüm atık seçicilerin yaklaşık yüzde 85'i okuma yazma bilmiyor ve birçoğunun doğum sertifikaları veya kimlik kartları yok. Atık seçici ailelerindeki çocuklar genellikle eğitime erişemezler ve bu nedenle kısır yoksulluk döngüsü, insanlık dışı koşullar altında çalışmaktan ve kamuoyunda sık sık ayrımcılık ve tacizden başka bir fırsatla devam eder. Bu koşullar, geri dönüştürülebilir ürünler satma, kredi verme veya krediler alma veya yetkililere veya özel aktörlere bağımlılıklar söz konusu olduğunda, aracı tarafından sömürülmeye yol açar, çünkü atık transfer istasyonlarına ve belediye atık dökümlerine erişimi kısıtlama eğilimi vardır. Buna ek olarak, atık seçiciler tehlikeli atıklara, toksik maddelere, bulaşıcı hastalıklara ve çok sayıda mesleki ve sağlık riskine maruz kalır. Resmi istihdamdan hariç tutulurlar, Sosyal Güvenlik Sistemine erişmeden kalırlar [9]. 0
Uddin ve ark. (2020) ayrıca Dakka'daki atık seçicilerin güvencesiz ve savunmasız durumunu vurgulamaktadır. Sosyal ve kültürel olarak marjinalleştirilmiş olmak, iddialarını aktif olarak dile getirmek için çok az ajansla, atık seçicileri de yaşamlarını ve çalışma koşullarını iyileştirecek politik ve altyapı desteğinden yoksundur. Çoğu durumda, Tokais, Bangladeş'in kırsal kısımlarından - genellikle doğal tehlikeler, aile çatışmaları veya iş eksikliğinden sonra - göç etmiş ve aktif olarak atıklarla çalışmak için seçilmemiştir, ancak başka bir fırsatı yoktur. Sağladıkları hizmetler için adil bir ödeme almazlar ve ayrıca başka bir işe taşınmakta zorluk çekmezler. Genellikle geri dönüştürülebilirler için dalgalanan fiyatlar ve hastalanırken geçici olarak çalışamaması nedeniyle mali sorunlarla karşılaşırlar. Çoğunluğunun istikrarlı bir evi yoktur veya evsiz değildir ve eğitim, su ve sanitasyon gibi kamu hizmetlerine erişimi; Yaklaşık yarısının sağlık sorunları var. Çoğu zaman tehlikeli atık ve bulaşıcı hastalıklardan temel koruma olmadan son derece yüksek sağlık ve güvenlik risklerine maruz kalırlar-son zamanlarda Covid-19 salgını sırasında, birçok atık seçicisinin geçimini sağlamak için çalışmaya devam etmekten başka seçeneği olmadığı durumlarda [ 12]. Ayrıca, alan tabanlı gönüllü kuruluşlar tarafından işe alınan binlerce istihdam edilen belediye temizleyici ve gariwallas çalışmaya devam etmiştir, ancak virüsün eve yayılmasının korkması için herhangi bir güvenlik donanımı almamıştır [23].