İmam Zeynelabidin (a.s), hicretin otuz sekizinci yılında dünyaya gelmiştir. Emirü'l-Müminin Ali'nin (a.s) iki yaşındaydı. Annesi, Nuşirevan soyundan gelen Şehribanu-dur. O hazretin yüce ismi "Ali"dir. İmam Zeynelabidin, kendisinden sonra gelen Ehlibeyt İmamları'nın babasıdır.
Dünyadaki bütün musibet ve üzüntüleri ve Ademoğullarının tüm acı ve kederlerini bir yere toplayacak olursak bunların yüce peygamberlerin (Allah'ın selâmı onların üzerine olsun) çektikleri acı ve musibetlere ulaşmadığını görürüz. Bütün peygamberlerin (Allah'ın selâmı onların üzerine olsun) çektikleri eziyet ve zulümlere bakacak olursak onların da On İki Ehlibeyt İmamları'nın çektikleri acı ve üzüntülere ve karşılaştıkları musibet ve belalara ulaşmadığını görürüz. Ve sadece İmam Zeynelabidin'in hayatında gördüğü acı ve kederler ile bütün Ehlibeyt İmamları'nın gördükleri hakaret, cefâ ve eziyetleri bir arada düşünecek olursak İmam Zeynelabidin'in çektiği acı ve musibetler kadar olmadığını görürüz. İmam Zeynelabidin iki yaşındayken Resulullah'ın (s.a.a) Ehlibeyti musibete uğramıştır: Emirü'l-Müminin Ali'nin şehadeti. İmam Hasan'ın musibeti, Kerbela kıyameti, Şam esareti, düşmanların hakareti; bütün bunlar İmam Zeynelabidin'in hayatında vuku bulmuştur.
İmam'ın (a.s) özel ashabından birisi şöyle rivayet etmektedir:
"Bir gün İmam'ın (a.s) ağlayışına canım yandı. Ey Resulullah'ın oğlu! Bir süre susun da rahatlayasınız, dedim. İmam (a.s) bana: Hz. Yakub'un kaç oğlu vardı? diye sordu. Ben, on iki oğlu vardı, dedim. İmam, 'Onlardan kaçı ölmüştü?' buyurdu. Birisinin öldüğü zannediliyordu, dedim. Bunun üzerine İmam (a.s) şöyle buyurdu:"
"Hz. Yakub on iki oğlundan sadece birisinin öldüğü değil, kaybolduğu sanısı üzerine gözleri tutuluncaya kadar ağladığına göre ben nasıl susabilirim ki? Oysa bir sabah on sekiz azizimi öldürüp başlarını keserek çıplak bedenlerini kum ve topraklar üzerinde bıraktılar!..."
Allâme Dimyeri bu rivayeti "Hayatu'l-Heyevan" adlı kitabında kaydettikten sonra şöyle rivayet etmektedir:
"Bir gün İmam Zeynelabidin (a.s) şık bir elbise giymiş ve iyi bir merkebin üzerinde ihtişamla Medine pazarından geçiyordu. Şamlı bir adam o hazretin şık giyimine bakarak ismini sordu. Hazretin kim olduğunu öğrenince, karşısına dikilip çirkin sözler söylemeye ve küfretmeye başladı. Zamanın imamı bu çirkin davranışa karşı Şamlı adama, 'Senin burada garip olduğunu görüyorum.' buyurdu. Şamlı, evet cevabını verdi. İmam (a.s), 'Öyleyse bize gel; yemeğe ihtiyacın olsa yersin, elbiseye ihtiyacın varsa giyersin, ata ihtiyacın olursa binersin.' buyurdu. Bu cevap karşısında Şamlı adam bayılıp yere yıkıldı."
Ebu Nuaym Hafız ise "Hilyetu'l-Evliya" adlı kitabında şöyle naklediyor:
"İmam Zeynelabidin'in özel ashabından olan Zührî diyor ki: Abdulmelik b. Mervan bir gün İmam'ı (a.s) zincirlerle bağlı bir vaziyette Şam'a çağırttı... Ben İmam'ın (a.s) huzuruna giderek, 'Keşke senin yerine beni bağlasaydılar.' dedim. İmam (a.s), 'Ey Zühri! Ben istersem bu bağlardan kurtulurum.' buyurdu ve o anda ellerini ve ayaklarını zincirlerden çıkardı ve bir müddet sonra zalimlerin gözerinden kayboldu."
İmam Zeynelabidin'in burada zikredemeyeceğimiz yüz binlerce benzeri kerametleri vardır.
İmam Zeynelabidin (a.s) Medine-i Münevvere'de, hicretin doksan beşinci yılında, elli yedi yaşında şehit olmuştur. Mübarek türbesi Bakî mezarlığında amcası İmam Hasan'ın (a.s) türbesinin yanındadır. İmam Muhammed Bâkır'la İmam Cafer Sadık'ın (a.s) mübarek mezarları da oradadır. Yüce İmamların mezarlarını kuşatan bu türbe, ne de güzel ve yüce bir türbedir!
İmam Zeynelabidin'in (a.s) on biri erkek ve dokuzu kız olan yirmi çocuğu vardı. İmamet soyu, büyük oğlu İmam Muhammed Bâkır (a.s) vasıtasıyla devam etmiştir. Allah şeref ve yüceliğini artırsın.
Beşinci İmam, Muhammed Bâkır (A.S)
İmam Ebu Cafer Muhammed Bâkır hicretin elli beşinci yılında dünyaya gelmiştir. Annesi, İmam Hasan'ın (a.s) kızı Ümm-ü Abdullah'tır. İmam Muhammed Bâkır (a.s), soyu hem anne ve hem baba tarafından İmam Ali'ye ulaşan ilk kişidir. İmam (a.s) kendi asrının imamı olduğu gibi Kur'ân ve din bilimlerinin de merkeziydi. İlmî meseleleri keşfetmesi, açması nedeniyle İmam'a "Bâkır" lakabını vermişlerdir.
Fakat Ümeyyeoğulları'nın zorbaları ve zalim sultanlar, İmam'ı hakikat nurlarını yaymasına engel oldukları için inzivaya çekilmek zorunda bırakmış, içtihadî ilminden ve fetvalarından hiç kimsenin yararlanmasına fırsat vermemiş, böylece de ilim dairesi sadece değerli evlâtlarına, özel ashab ve izleyicilerine has dar bir çerçevede kalmıştır.
İmam (a.s), hicretin yüz on ikinci yılında, altmış üç yaşında vefat etmiş ve Bakî mezarlığındaki pak türbeye defnedilmiştir. İmam Muhammed Bâkır'ın (a.s) altı oğlu, üç kızı vardı. Büyük oğlu Ebu Abdullah Cafer Sadık'tır. Diğerlerinin ismi Abdullah, Ali, Zeyd, Ubeydullah ve İbrahim'dir. İmamet soyu ve vasilik İmam Cafer Sadık ile devam etmiştir.
Altıncı İmam, Cafer Sadık (A.S)
Bu şanı yüce imamın değer ve azameti yazıya sığmaz. İmam Cafer Sadık'ın (a.s) ne derecede bir âlim ve nasıl mükemmel bir arif olduğu hususunda şu kadar yeter ki, İmam'ın özel öğrencilerinden olan yalnız "Cabir b. Hey-yan-i Sufî"nin İmam'dan kaydettiği çeşitli ilimler beş yüz risaleyi içermektedir. Bakın, sadece bir öğrencisi bu kadar ilim toplayıp yazabilmişse, diğer öğrencilerinin, ashap ve izleyicilerinin duyup topladıkları ilimler ne kadar olur varın siz düşünün?!
İmam Cafer Sadık (a.s) kendi asrının vasisi ve imamı olduğu gibi dini bilimlerin filozofu ve Kur'ân nurlarının da kaynağıydı. Abdullah b. Abbas diyor ki: İlim on kısma bölünmüştür. Dokuzunu sadece Emirü'l-Müminin Ali biliyor, geri kalan bir kısmını da Emirü'l-Müminin Ali herkesten daha iyi biliyor. Şimdi biz diyoruz ki, Emirü'l-Müminin Ali'nin ilmi, İmam Cafer Sadık'a gelinceye kadar sürekli artmıştır. İmam Sadık hazretleri bu ilimlerin tümüne sahipti.
Şeyh Abdurrahman Selemî, "Tabakatu'l-Meşayih" adlı kitabında şöyle diyor:
"İmam Cafer Sadık, bütün bilginlere üst gelmiştir. O, dinde yüce bir ilme, dünyada büyük bir zühde, nefsanî istekler karşısında mükemmel bir takvaya ve hikmette kamil bir bilgiye sahipti."
Tasavvuf erbabının önderi ve tarikat önderlerinin öncüsü olan "Eba Zeyd-i Bestamî" diyor ki:
"Doksan dokuz mükemmel üstada hizmet ettim; ama eğer İmam Cafer Sadık'ı görmeseydim, imansız ölürdüm..."
İmam'ın yüceliğini bununla mukayese ediniz.
Allâme Dimyerî, "Hayatu'l-Heyevan" adlı kitabında şöyle rivayet ediyor:
"Müçtehidimiz Ebu Hanife Numan b. Sabit di-yor ki: Rabi' ile birlikte İmam Cafer Sadık'ın huzuruna girdim. İmam bana, 'Sen kıyasla mı amel ediyorsun?' buyurdu. Ben, evet dedim. Bunun üzerine İmam, 'Kıyas yapma; ilk kıyas yapan İblis'tir. İblis, ben Adem'den daha üstünüm; beni ateşten ve onu ise topraktan yarattın, dedi.' buyurdu."
"Ebu Hanife diyor ki: İmam benden birkaç soru sordu. Fakat ben bu sorulara cevap veremeyince meseleyi kendisi açıkladı ve sonunda buyurdu ki:"
"Başta dört su vardır: Birincisi ağızda, ikincisi gözde, üçüncüsü burunda ve dördüncüsü ise kulaktadır. Eğer kıyas edecek olursak bu dört suyun tadının bir olduğuna hükmetmemiz gerekiyor; çünkü hepsinin kaynağı birdir. Fakat bu dört suyun tatlarının farklı olduğunu görmekteyiz. Örneğin ağızdaki su tatlı, gözdeki su ekşi, kulaktaki su acı ve burundaki su ise tuzludur..."
"Nu'man b. Sabit Ebu Hanife diyor ki: İmam Sadık, bu dört sudaki Allah'ın hikmetini sebepleriyle birlikte birer birer açıkladı. Ben, İmam'ın ilmine hayran kaldım."
Eba Zeyd-i Tayfur-i Bestamî'ye eğitim veren İmam Cafer Sadık'tır. İmam Sadık da babası İmam Muhammed Bâkır'dan eğitim almıştır. Emirü'l-Müminin Ali'ye kadar da böyledir (oğul babadan eğitim almıştır). İmam Cafer Sadık'ın, dedesi "Kasım b. Muhammed"den eğitim aldığı rivayeti akla ve nakle ters düşmektedir. Kasım b. Muhammed'in âlim ve faziletli bir pir olduğu bir gerçektir; fakat nübüvvet ilminin mirasçısı olan İmam Cafer Sadık'ın, İmam Muhammed Bâkır varken imam olmayan birinden eğitim almış olması kesinlikle aklın muhakemesi ve naklî delillerle bağdaşmaz; çünkü Ehlibeyt İmamlarının kendileri zahirî ve batınî ilimlerin mirasçılarıdırlar...
İmam, o kadar geniş ve derin ilim ve hikmet okyanusuna sahip olmasına rağmen, zamanın hakimleri ve asrının zalimleri o hazretin imamet ilimlerinin nurlarının yayılmasına engel oluyorlardı. İşte bu nedenle de ilim ve feyizleri yalnız evlâdına ve özel izleyicilerine has dar bir çerçevede kalmıştır.
İmam'ın asrında halife olan "Mensur Devanikî", İmam'ı sürekli tehdit ederek, korkutarak zindanlara atıp zincirlerle eziyet ve zulüm ettiği hâlde Medine'de Malik b. Enes'i ve Kufe'de Ebu Yusuf'u bağış ve ihsanlara boğuyordu!!! Ancak İmam'ın döneminde kadı olmayı kabul etmeyen Ebu Hanife'yi de hapsedip gardiyan Rabi'nin eliyle yüz sopa vurdurdu ve Ebu Hanife Nu'man b. Sabit, Mensur'un zindanda Rabi vasıtasıyla vurdurduğu sopalar sonucu vefat etti.
Mensur, birinin İmam Cafer Sadık'tan bir fetva duyduğunu bilseydi onu eziyet ve zulümlere uğratırdı; ama Medineli Malik b. Enes'in yazdığı "Muvatta" adlı hadis ve fıkıh kitabını zorla halka dağıttı. Bunun sebebi de açıktır tabi ki; çünkü İmam'ın varlığı ve imamet ilminin yayılması o zorbaların dünyevî emellerine ve nefsanî heveslerine ters düşüyordu.
Daha şaşırtıcı olan konu şudur: İmam'ın döneminde olan Ehlibeyt cemaati, zahirde takiyye edip İmam'ın ilim okyanusundan faydalanarak bütün kitap ve amellerini İmam'ın fetvalarıyla doldurup ahkam, fıkıh ve usulde İmam'ın fikir ve görüşünü kaynak edinirken, o dönemlerde takiyye etmeyen Ehlisünnet cemaati, zalim Mensur Deva-nikî, Harunu'r-Reşid, Me'mun ve Mütevekkillerle bağlantı kurduklarından o zalim ve zorba hakimlerin arzularına aykırı bir girişimde bulunamamışlardır. Çünkü Mensur'un görüşüne aykırı davranan Ebu Hanife Nu'man b. Sabit'i zindanda öldürdüklerini görüyorlardı.
Mensur, Ebu Hanife'yi kadı ve fetva mercii olmaya davet etti. Fakat Ebu Hanife bu teklifi reddetti. Ebu Ha-nife'nin öğrencisi Ebu Yusuf, "Niçin bunu reddediyorsun?" dedi. Ebu Hanife, "Çünkü şeriat hükümleri çok derin bir okyanustur." dedi.
Ebu Yusuf, "Derin okyanusu ilim gemisiyle yarar ge-çersin." dedi.
Ebu Hanife, "Fakat o gemi biz değil, Resulullah'ın Ehlibeyti'dir ve o geminin kaptanı da Âl-i Muhammed'in âlimi olan Ebu Abdullah Cafer (İmam Sadık)dir." dedi ve bu yüzden dövüldü.
Burada değinmeyi gerekli gördüğümüz hayret edilecek bir nokta daha var:
Bizim Ehlisünnet ve'l-Cemaat uleması, dinî konularda sayılmayacak kadar fazla, milyonlarca kitap yazmış, yüz binlerce hadis rivayet etmiş, milyonlarca rivayet ve eserler toplamış ve yüz binlerce ravilerin ismini kaydetmişlerdir. Fakat bu kadar teliflerinde İmam Zeynelabidin'den sonra gelmiş olan Ehlibeyt İmamları'ndan ne bir rivayet var, ne bir hadis kaydedilmiş, ne bir haber nakledilmiş ve ne de raviler arasında Ehlibeyt İmamları'ndan birinin ismi vardır.
Fıkıh kitaplarına bakınız; bin yerde Ebu Yusuf, Muhammed b. Şeybanî ve diğerlerini gördüğünüz hâlde bir tek yerde bile İmam Sadık, İmam Kâzım ve İmam Rıza'nın ismini göremezsiniz; Resulullah'ın Ehlibeyti ve dinin rükünleri bunlar değil midir?!
Sahih-i Buharî ve Sahih-i Müslim'e bakacak olursak, Buharî'de dokuz bin ve Müslim'de ise on bin sahih olduğunu ikrar ettiğimiz hadis var. Bu kadar hadisten bir tanesinde bile Ehlibeyt İmamlarına isnad edilmemiştir; o kadar raviler arasında Âl-i Muhammed'in ne "Bâkır"ı var, ne "Sadık"ı, ne "Kâzım"ı var ve ne de "Rıza"sı. Acınacak bir durum değil mi? Biz bu üzücü konuyu artık kapatıp tarihin gelecek muhakemesine bırakalım.
İmam'ın (a.s) beş oğlundan biri olan İsmail, İmam hayattayken vefat etmiş ve Baki mezarlığında defnedilmiştir. Diğer oğulları ise İsmail'le bir anadan olan Abdullah, "Muhammed Dibac" ve vasisi olan "Musa Kâzım"dır.