Ouroboros Paradoksu ve Ebedi Dönüş
Ouroboros paradoksu oldukça popüler bir kavramdır. Ancak birçok din, filozof ve fizikçi buna karşı çıkar. Çeşitli entelektüeller tarafından üzerinde çalışılan bir fikre, sonsuzluk fikrine atıfta bulunur.
Antik Yunan’da sonsuzluk, “ouroboros” olarak bilinen bir resimle temsil edilirdi. Bu, kendi kuyruğunu ağzına almış olan bir yılan resmidir. Aslında kendi kendini yemektedir.
Bu resimden, şu şekilde ifade edilen paradoks ortaya çıkar: “Bir yılan önce kuyruğunu yerse ve sonra tüm vücudunu yutarsa, yılan nerededir?”
“Bu ‘kendiyle beslenme’ süreci aynı zamanda ölümsüzlüğün bir simgesidir, çünkü Ouroboros’un kendini öldürdüğü ve hayata döndürdüğü, kendi kendini döllediği ve doğurduğu söylenmektedir. Zıtlıkların çarpışmasından yola çıkan Bir’i sembolize eder ve bu nedenle, kuşkusuz insanın bilinçdışından kaynaklanan prima materia’nın sırrını oluşturur.”
– Carl Jung
Sonlu ve sonsuz arasındaki ilişki
Ouroboros paradoksu, sonlu ile sonsuz arasındaki gergin ilişkiye atıfta bulunur. Ayrıca, varoluşun döngüselliğine ve var olan her şeye işaret eder. Her şeyi geride bırakarak ilerlediğimiz doğrusal zaman kavramına meydan okur.
Ouroboros figürü, aynı noktada başlangıç ve son arasındaki karşılaşmanın bir metaforudur. Bu perspektiften bakıldığında, gerçek bir başlangıç ve son yoktur, her şeyin kökenine döndüğü döngülerin sonsuz tekrarı vardır. Bu nedenle, zaman doğrusal değildir, yani geriye doğru hareket etme, başlangıca geri dönerek ilerleme paradoksu vardır.
Aynı zamanda bu, “sonsuzluk” kavramını ifade eder. Bu, sonu olmayan şey olarak tanımlanır. Hatta o kadar kapsamlı bir şey olarak anlaşılabilir ki, sınırları yoktur. Ancak, ouroboros paradoksuna göre, bunun başlangıcı ve sonu olmayan olarak anlaşılmasının nedeni, başlangıç ve bitişin her zaman buluşan gerçekler olmasıdır.
Ouroboros ve sonsuzluk paradoksu
Zaman, ouroboros paradoksunda bir döngü olarak temsil edilir. Şimdiki zamanın her anının gelecek tarafından tüketildiğini öne sürer. Yılan kendi kuyruğunu ısırır ve kendini yer. Bu, insan yaşamının kendisinde gösterilmektedir: hiçbir yerden gelir ve ölümle birlikte hiçbir yere geri döner.
Zamanı ölçme şeklimiz bu gerçeği temsil eder. Saatin okları bir noktadan başlar ve aynı yere dönene kadar dairesel bir rota çizer. Döngü daha sonra sonsuza kadar tekrarlanır. Her hafta, her ay ve her yıl aynı şey olur. Bir sayının bir yıldan diğerine değişmesi yalnızca kültürel bir süreçtir. Özünde, hiç bitmeyen döngülerdir.
Tüm bunların ilginç bir yönü, Ouroboros’un daha sonra evrensel hale gelen bir Yunan sembolü olmasına rağmen, bunun bir versiyonunun Aztek kültüründe de var olmasıdır. Tek fark yılanın tüylü bir yılan olmasıydı. Ancak konsept tamamen aynıydı. Şüphesiz, bu ilginç bir tesadüftü.
Ebedi dönüş
Doğu kozmolojilerinin çoğu, gerçekliğin döngüsel geçişi ilkesine dayanır. Batı’da, Friedrich Nietzsche “ebedi dönüş” fikrini öne sürdü. Onun fikri popüler oldu, ancak diğer filozofların düşüncesinde çok az süreklilik buldu. Böyle bir ilke iki şekilde ifade edilebilir: Biri yarı matematiksel, diğeri ontolojiktir.
Matematiksel bir bakış açısından, zamanın sonsuz olduğu doğru bir şey olurdu. Ancak evrenin maddesi ve enerjisi sonludur. Eğer öyleyse, madde ve enerjinin birleşme şekli sonludur. Bu nedenle, zamanın sonsuzluğunda aynı kombinasyon birkaç kez tekrarlanacaktır.
Başka bir deyişle, olmuş olan yine olacaktır. Bir örnek, vücudunuzu oluşturan moleküllerin bir noktada tekrar aynı şekilde birleşeceği ve tıpkı sizin gibi başka bir varlık oluşturacağı inancıdır.
Öte yandan, ontolojik bakış açısından, ebedi dönüş, yaşamın geçiciliğinin yeniden onaylanmasıdır. Kendi hiçliğimize doğru ilerliyoruz. Carl Jung, kendi adına, mecazi olarak, kendine hayat vermek için kendini öldürme süreci olan “yeniden doğuş”tan bahseder. Bu, bilinçsiz süreçlerimizin köküdür.
Alternatif bir açıklama
Son olarak, fiziğin, Ouroboros paradoksu ve ebedi dönüş meselesine yabancı olmadığı söylenmelidir. Nitekim iki fizikçi, Turok ve Steinhardt, evrenin kökeni için alternatif bir açıklama olduğuna ve bunun döngüsel olduğuna inanıyorlar. Onların hipotezinde, sözde “karanlık enerji” her şeyin anahtarıdır ve evrenin bir “patlama” ile tekrar tekrar başladığı sonsuz döngüler üretir. Belki de gerçekten durum budur.İlginizi çekebilir ...