14.01.2012 - 01:00 | Son Güncelleme: 14.01.2012 - 01:00
Mekke-i mükerremenin fethine dâir -2-
Peygamberimiz, Hazret-i Ebû Bekrle Hazret-i Ömeri çağırdı; onlarla istişâre yaptı ve harbe karâr verdi. Eshâbına, sefer için hâzırlık yapmalarını emrettiler!..
Dün, hakkında birkaç kelime yazdığımız konumuza, bugün de devâm etmek istiyoruz. Kureyşliler, Efendimizin dün arz ettiğimiz mektûbundaki teklîflerini ve gösterdikleri merhameti anlayamadılar. Mekkeli müşrikler bu teklîfleri kabûl etmediklerini ve harbe hazırlanacaklarını bildirdiler. Hem Benî Bekirle ittifâkımızı kesmeyiz, hem de Huzâalılardan öldürülenlerin diyetlerini ödemeyiz! Ancak harb edebiliriz diye haber gönderdiler. Fakat sonra, böyle yaptıklarına bin defa pişmân olup, korkularından antlaşmayı yenilemek üzere Ebû Süfyânı Medîneye doğru hemen yola çıkardılar. Daha Ebû Süfyân Medîneye gelmeden, sevgili Peygamberimiz, onun geleceğini Eshâb-ı kirâmına bildirdi ve Şöyle anlarım ki, Ebû Süfyân, barışı yenileyip müddetini de uzatmak üzere geliyor. Lâkin, murâdı hâsıl olmayıp geldiği gibi geri döner buyurdu. O zaman henüz Müslümân olmamış olan Ebû Süfyân, Medîne-i münevvereye geldi. Kızı ve Peygamber Efendimizin mübârek hanımı, müminlerin annesi olan Ümmü Habîbenin evine gitti. Daha sonra da Eshâb-ı kirâmın ileri gelenlerine gidip, sulhu yenilemek istediklerini söylediyse de hiçbirinden müsbet cevâp alamadı. MÜŞRİKLER ONU KINADI!.. Ebû Süfyân, Peygamberimizin mescidine girdi, Ey insanlar! Ben, her iki tarafı da himâyeme alıyor, sulhu yeniliyorum dedi. Peygamberimiz, Yâ Ebâ Süfyân! Sen, bunu (kendi kendine) söylüyorsun, ben değil buyurdu. Sevgili Peygamberimizin huzûruna gelen Kureyş lideri: Ben, Hudeybiye antlaşmasını yenilemek ve müddetini de uzatmak için geldim. Haydi, aramızdaki bu muâhedeyi bir yazı ile yenileyelim dedi. Habîb-i Ekrem Efendimiz: Biz, Hudeybiye antlaşmasına aykırı bir davranışta bulunmayız ve onu değiştirmeyiz buyurdu. Kureyş lideri, tekrâr tekrâr: Antlaşmayı değiştirelim; yenileyelim dediyse de, sevgili Peygamberimiz, ona hiçbir cevâbda bulunmadı. Kureyş lideri Ebû Süfyân, gösterdiği bütün gayretlerin hiçbir fayda vermediğini görünce, bundan sonra Mekke-i mükerremeye döndü. Mekkeye varınca, Kureyş müşriklerine durumu anlatıp; Hayâtımda, Eshâbının Muhammede gösterdiği bağlılık ve itâat gibi bir itâatle bağlanan başka bir kavim görmedim dedi. Müşrikler; Demek ki, hiçbir şey yapamadan geri döndün, öyle mi? diyerek onu kınadılar. Artık Mekkeli müşriklerin, beklemekten başka yapacakları bir şey kalmamıştı. Ebû Süfyân, Medîneden ayrılınca, sevgili Peygamberimiz Mekkeyi fethetmeye karâr verdi. Çünkü Kureyşliler, ahdlerinde durmamışlar ve barışı bozmuşlardı. Fakat bu sırrı, gâyet gizli tutuyor, müşriklere hâzırlanma fırsatı vermeden ve Harem-i şerîfde kan dökülmeden, Mekkeyi teslîm almak istiyordu. Bu bir harp tedbîri idi. Zira, Mekke fethedilince, kim bilir niceleri Müslümân olmakla şereflenecekti... HARBE KARAR VERİLDİ!.. Peygamberimiz, Hazret-i Ebû Bekrle Hazret-i Ömeri çağırdı; onlarla istişâre yaptı ve harbe karâr verdi. Eshâbına, sefer için hâzırlık yapmalarını emredip, nereye gidileceğini bildirmedi. Hâzırlığa başlanıp ordu toplandı. Bütün hâzırlıklar gizli tutuldu. Mekke yollarının tutulması ve kontrol işi, Huzâa kabîlesine verildi. Bu kontrol, son derece titizlikle yapıldı. Eshâb-ı kirâm, Efendimizin emri üzerine cihâd için hâzırlığa başladılar. Fakat nereye sefer yapılacağını bilmiyorlardı. Peygamber Efendimiz, ayrıca çevredeki Müslümân kabîlelerden Eslem, Eşca, Cüheyne, Husayn, Gıfâr, Müzeyne, Süleymân, Damra ve Huzâaoğullarına haber gönderdi. Allahü teâlâya ve âhıret gününe îmân edenler, Ramazân-ı şerîfin başında Medînede bulunsunlar buyurarak onları harbe katılmaya davet etti. Habîbullah Efendimiz, bir tedbîr olarak, Mekkeye giden yolları tutup, irtibâtı kesmek üzere, Hazret-i Ömere vazîfe verdi. Hazret-i Ömer, derhâl dağ yollarına, geçitlere ve diğer yol başlarına nöbetçiler dikip Mekkeye gitmek isteyen herkesi geri çevireceksiniz emrini verdi. [İnşâallah, bu konuyu başka bir fırsatta yine ele alalım.]