Ailede bir fıkra var, biri bir cümlenin neden var olduğunu veya ne anlama geldiğini sorduğunda, düşünceli bir ifade alıyorum, parmağımı havaya kaldırıyorum ve “Fransızca’dan …” diyorum çocuklar inliyor. Ortak bir ifadenin kökenini bulmak konusunda tatmin edici bir şey var. Bazen İncil, bazen Shakespeare, bazen bir film ya da şarkı ama neredeyse her yerde olabilir. İfadelerin nereden geldiğini bilmek büyük sosyal hataları önleyebilir. Örneğin, “eenie meenie minie moe”nun orijinal versiyonunun ırkçı bir hakaret içerdiğini öğrenmeden önce 20’li yaşlarımdaydım; Çocukken öğrendiğim versiyon bu değildi. Bunu bilerek, kafiyeyi tamamen repertuarımdan çıkarmaya özen gösterdim. Bir meslektaşım bir keresinde bir işe alım etkinliğinde slogan olarak “Kool Yardımını İç” i kullanmayı önermişti; Kibarca biraz hızlı googling önerdim.
“Öğrenci-hazır kolej” o kadar çok duyduğum ve sadece birkaç yaşında olduğunu öğrendiğimde şaşırdığım ifadelerden biri. kitaptan geliyor Öğrenciye Hazır Bir Kolej Olmak, ki bu sadece ikinci bir baskıda çıktı. (İlk baskı 2016’da yapıldı.) Yazarlar, Tia Brown McNair, Susan Albertine, Nicole McDonald, Thomas Major Jr. ve Michelle Asha Cooper, kitabı üniversite liderlerine kampüslerdeki konuşmayı değiştirmeleri için bir teşvik olarak konumlandırıyor. Buradaki fikir, “üniversiteye hazır öğrenciler” modelinden “öğrenciye hazır kolejler” modeline geçmektir. Daha derindeki fikir, kolejlerin kültürüne ve operasyonlarına eşitlik kazandırma konusunda kasıtlı olmaktır.
Kitap, düşünmeyi ve eyleme geçmeyi teşvik etmek için tasarlanmış bir dizi soru etrafında yapılandırılmıştır. Soruların altında yatan varsayımlar, öğrencilerin bir boşlukta var olmadıklarının kabulü etrafında döner. Eşit olmayan akademik hazırlık, yetenek veya sıkı çalışma kadar ekonomik ve ırk ayrımcılığını da yansıtır. Gerçek katılım -sadece bilinçli dışlamanın yokluğu değil- tekrar tekrar yapılması gereken bir seçimdir. Fırsat boşlukları, telafisi mümkün olmayan kusurlu öğrencilerin işaretleri olmaktan çok, çok daha büyük güçlerin işlevleridir.
Eşitlik teması, analizlerin çoğunun temelini oluşturmaktadır. Daha önce bu şekilde muamele görmemiş olsalar bile, tüm öğrencilere saygı gösterilmesini ve gerçek bir başarı şansı verilmesini nasıl sağlayabiliriz? Kitap Amerika Birleşik Devletleri’nde geçtiğinden, öncelikle ırka odaklanıyor.
Bu açıkça geçerli bir seçim, ancak cesaret verici bir tonu sürdürmek için yazarlar belirli bir soyutlamaya zorlanıyorlar. Brookdale’in paylaşılan yönetişim hakkındaki açıklamasını alıntıladıktan birkaç sayfa sonra, “yüksek öğretim reformu literatüründe, değerler ve topluluk değeri oluşumuna öncülük eden kanıta dayalı yaklaşımlar için bol miktarda tavsiye bulunmadığını” belirtiyorlar (64). Evet, ve bunun bir nedeni var. Değerler, aynı kelimeleri kullansalar bile farklı kişiler tarafından farklı tanımlanır. “Eşitlik”, “çeşitlilik”, “akademik özgürlük”, “mükemmellik” ve “fırsat” gibi kelimeler birden çok (ve bazen birbiriyle çelişen) anlamlar taşır. Misyon ifadeleri, tıpkı anayasalar gibi, herhangi bir sayıda gündeme hizmet edecek şekilde okunabilir. Bu, gerçek veya algılanan maddi çıkarlarla kesiştiğinde özellikle doğrudur.
Kitabın bu çelişkileri irdelemesini bekledim ama olmadı. Reform liderlerinin bazen muhalefette duyacağı türden ifadelere birkaç örnek verdi, ancak bundan daha derine inmedi. Keşke olsaydı; kaçırılmış bir fırsat gibi görünüyordu. Çok daha uzun ve daha az iyimser bir kitap olabilirdi, ama aynı zamanda daha faydalı bir kitaptı. Yazarların pragmatizmi benimsedikleri göz önüne alındığında – kendi kredilerine göre – böyle bir analizin çalışmayı güzel bir şekilde tamamlayacağını düşünüyorum. Direnci saygılı bir şekilde aşmak için onu anlamanız gerekir. Burada direnişin doğası verili ve açık olarak alınır. İkisi de değil.
Adil olmak gerekirse, bu bir analizden çok bir çalışma kitabı veya bir dizi bilgi istemidir. Kolejlerin gerçekten sahip oldukları ve gerçekten sahip olacakları öğrencilere daha iyi hizmet vermelerine yardımcı olmak için “bazı ortodoksları tersine çevirmeye” (177) yardımcı olmak için tasarlanmıştır. Bu, etik bir zorunluluğa dayanan çok önemli bir görevdir. Sorulardan -çok iyi olanlardan- cevaplara geçmek, bu kitabın kapsamının ötesinde bir dağınıklık gerektirir. Öğrencilerimiz saygıyı hak ediyor ve kendilerinin en iyi versiyonlarına dönüşmelerine ve gelişmelerine yardımcı olan kurumları hak ediyorlar. “Öğrenciye hazır kolej” ifadesi bu noktada büyük ölçüde ilham verici olabilir, ancak bu değerli bir arzudur. Her ne kadar iyi bir ifade olsa da, gereksiz olduğu gerekçesiyle sonunda kullanımdan kaldırıldığını görmeyi çok isterim.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/blogs/confessions-community-college-dean/thoughts-%E2%80%98becoming-student-ready-college%E2%80%99