İngiltere'de yapılan iklim araştırmasında çıkan sonuçlara göre dünyada 1997 yılından beri hava sıcaklıkları yükselmiyor. Küresel ısınma korkusu yerini mini buzul çağına bıraktı
Dünya gündeminin değişmez konularından biri olan küresel ısınma, bir grup İngiliz bilim insanına göre bitti. İklim araştırma çalışmalarıyla tanınan East Anglia Üniversitesi'nin, yayımladığı ortak araştırmaya göre, küresel ısınmanın yerini artık, 'mini buzul çağı' alıyor. Soğuk hava dalgasının adı Almanya ve Doğu Avrupa'da 'Cooper' olarak adlandırılıyor. 30 bin ayrı meteoroloji ölçüm istasyonundan gelen verilere dayanarak gerçekleştirilen çalışmada, dünyada hava sıcaklıklarının yükselmesinin, 1997 yılında durduğu bulgusuna ulaşıldı. Dahası, önümüzdeki 15 yılın, güneş faaliyeti nedeniyle daha da soğuk geçmesi bekleniyor. '25. Döngü' denilen bu süreçte sıcaklıklar 2022'de dibe vuracak. Öyle ki, 1790 ile 1830 yılları arasında Avrupa Kıtası'nda ortalama sıcaklıkları 2 dereceye kadar düşüren soğuklara ulaşılması, hatta bunun da ötesine geçilmesi, olası senaryolar arasında sayılıyor. Öte yandan, Türkiye ve Avrupa'nın doğusunu etkisi altına alan dondurucu soğuklar onlarca can aldı.
Erken Dönemin Avrupalı Kaşifleri ve Kuzey Amerika'daki yerleşimciler, istisnai derecede sert geçen kışları bildirdiler. Örneğin, Lamb'e göre, Samuel Champlain Haziran 1608'de Superior Gölü kıyılarında buzların ilerlediğini bildirdi. Hem Avrupalılar hem de yerli halk 1607-1608 kışında Maine'de aşırı ölümlere maruz kaldı ve Jamestown, Virginia'da aşırı don olduğu bildirildi.[24] Aynı zamanda Yerli Amerikalılar, gıda kıtlığı nedeniyle ligler kurdular.[23] James Körfezi'ne bir keşif gezisine liderlik eden Pierre de Troyes, Chevalier de Troyes'un günlüğü 1686'da, körfezin hala çok fazla yüzen buzla dolu olduğunu ve 1 Temmuz'da kanosuyla arkasına saklanabileceğini kaydetti.[50] 1780 kışında, New York Limanı dondu ve insanların Manhattan Adası'ndan Staten Adası'na kadar yürüyerek gitmesine izin verdi.
Dağ buzullarının kapsamı 19. yüzyılın sonlarına kadar haritalanmıştı. Kuzey ve Güney ılıman bölgelerinde, denge hattı yüksekliği (net ablasyondan net birikim bölgelerini ayıran sınırlar) 1975'ten yaklaşık 100 metre (330 ft) daha düşüktü.[51]Glacier Ulusal Parkı'nda, buzul ilerlemesinin son bölümü 18. yüzyılın sonlarında ve 19. yüzyılın başlarında yaşandı.[52] 1879'da John Muir, Glacier Körfezi buzunun 48 mil çekildiğini buldu.[53]Maryland'deki, Chesapeake Körfezi'nde, büyük sıcaklık dolaşımları muhtemelen Kuzey Atlantiktermohalin dolaşımının gücündeki değişikliklerle ilişkiliydi.[54]
"2001 tarihli Hükümetlerarası İklim Değişikliği Üçüncü Değerlendirme Raporu (TAR)", etkilenen alanları tanımladı:
Dağ buzullarından elde edilen kanıtlar, Alaska, Yeni Zelanda ve Patagonya da dahil olmak üzere yirminci yüzyıldan önce Avrupa dışındaki birçok bölgede buzullaşmanın arttığını göstermektedir. Bununla birlikte, bu bölgelerdeki maksimum buzul ilerlemelerinin zamanlaması önemli ölçüde farklıdır ve bu, küresel olarak eşzamanlı artan buzullaşmayı değil, büyük ölçüde bağımsız bölgesel iklim değişikliklerini temsil edebileceğini düşündürmektedir. Bu nedenle, mevcut kanıtlar, bu aralık boyunca küresel olarak eşzamanlı anormal soğuk veya sıcaklık dönemlerini ve "Küçük Buz Devri" ve "Orta Çağ Sıcak Dönemi" geleneksel terimlerini desteklememektedir. "Geçtiğimiz yüzyıllarda hemisferdeki veya küresel ortalama sıcaklık değişimlerindeki eğilimleri tanımlamada sınırlı bir faydaya sahip gibi görünmektedir. Yarım küre olarak," Küçük Buz Devri "yalnızca Kuzey Yarımküre'nin bu dönemde hafif soğuması olarak düşünülebilir yirminci yüzyılın sonlarına göre 1 ° C'den az soğuma yaşanmıştır.[9]
"2007 IPCC dördüncü Değerlendirme Raporu (AR4)", Ortaçağ sıcak dönemine özel önem veren daha yeni araştırmaları tartışıyor:
...birlikte bakıldığında, şu anda mevcut olan rekonstrüksiyonlar, son 1 milenyum üzerindeki Yüzüncü Yıl zaman ölçeği eğilimlerinde, sahada belirgin olandan daha fazla değişkenliğe işaret etmektedir.... Sonuç olarak, on yedinci ve on dokuzuncu yüzyılın başlarında nispeten serin koşulların ve on birinci ve on beşinci yüzyılın başlarında sıcaklığın bir göstergesidir, ancak en sıcak koşullar yirminci yüzyılda belirgin olmuştur. Tüm yapılanmaları çevreleyen güven düzeylerinin yüksek olduğu göz önüne alındığında, hemen hemen tüm yapılanmalar daha önce sahada belirtilen belirsizlik içinde etkili bir şekilde kapsanmaktadır. Çeşitli yakın yapılanmalar arasındaki temel farklılıklar, esas olarak on ikinci ila on dördüncü, on yedinci ve on dokuzuncu yüzyıllarda görülmüş serin farkların büyüklüğü ile ilgilidir.[10]