Kabul ediyorum, bir sonraki malzemenin serbest bırakılması ile biraz gecikti, ama hiçbir şey. Özellikle, seyahat ederken bir şey aldım ve bu yapılması gereken başka bir şey olacak!
Böylece, son makalede, Birinci Dünya Savaşı'ndan hemen önce durduk ve bizim için hala ondan önceki Rus-Japonlar vardı.
Rus-Japon savaşına zaten dokunulduğundan, bunun üzerinde gerçekten durmak istemiyorum, çünkü bizim için ilginçti, zaten çizdim.
Sadece Rus-Japon savaşının askeri yaşamın hayati öneme sahip iki bileşeninin ilk yeri haline geldiği hala eklenmeye devam ediyor. Yani konserve ve tarla mutfağı.
Konserve mama ile her şey basit, ne zaman iyi, ne zaman son derece kötü Burada Uzak Doğu’da, savaşların olduğu yerde, konserve yiyecek yoktu. Savaşa gidecek zamanları yoktu, sıralama istasyonlarına sıkışıp kaldılar, mühimmat ve ikmal eksikti.
Ne yazık ki öyle. Transsib güzergahlarında yüz binlerce konserve konservesi kalmıştır. Ancak karışıklık, bildiğiniz gibi ordunun normal halidir, bu yüzden şaşırmayın.
İkinci prömiyer bir tarla mutfağı. Ve burada biraz daha ayrıntı alacağım.
Başlangıçta, tekerlekler üzerinde bir ordu fırın vardı. Bu Napolyon'un gittiği zamandan beri. İşte nasıl biriydi:
Bu bir Alman tarlası fırını. Diğer ülkelerde, her şey aynıydı. Ekmek pişirme ve / veya kraker kurutmak için tasarlanmış tekerlekli fırın.
Tek adımda kazanı fırına koymadan önce tekerleklerdeki soba fikrinden geliyor gibi görünüyor. Ancak hayır, bu adım 100 yıl boyunca yapıldı.
Bu arada, saha mutfaklarının Rusya'da ilk defa ortaya çıktıklarını söyledikleri hiçbir şey için değil. Mutfakların kullanıldığı ilk kampanyanın, Rus birimlerinin isyanı bastırmak için Çin'e gittiğinde, 1900'te gerçekleştiğine inanılıyor.
Bu kampanyanın fotoğrafları aslında hayatta kalamadı, ama işte, lütfen, önceki fotoğraflar. 1897 yılı ile tarihlenirler ve özellikle o zamanlar emperyalik ailenin ve diğer ağustosun oldukça hareketli bir pişirme merkezlerine sahip olduğunu açıkça göstermektedir.
Fotoğrafta çeşitli yemekler pişirmek için çok amaçlı bir fırın ve bir kulübe ve çok fırınlı bir mutfak bulunmaktadır.
Rus ordusunda ilk toplu mutfak, Mikhail Bogolyubsky sisteminin mutfağıydı.
Bu mutfağın ilk kitle haline geldiğini düşünüyorum. Genel olarak, şampiyonluk, Julian Parchico tarafından 1877'ta icat edilen mutfağa ait ancak mutfaklarından yaklaşık bir düzine serbest bırakıldı. Parichko’nun mutfakları, Rus-Türk 1877-1878 savaşında kullanıldı, ancak hiç yayılmadılar.
Sonuç olarak, 1898’te, Rus ordusunu sağlamak için Bogolyubsky sistemi "yürüyüş merkezi" olarak kabul edildi. Ocak, vida kilitleri üzerinde hava geçirmez bir kapak bulunan, odun yanan bir ateş kabı ile kilitlenen ve tek bir devasa konsere monte edilmiş bir tava tenceresidir.
1904'te Bogolyubov'un mutfağı Rus ordusu Turchaninov'un albay tarafından rafine edildi. Korkunç bir şey oldu, ancak Rus askeri departmanı çok hızlı bir şekilde hizmete girdi ve Turchaninov’un Askeri Kampı Semaver serisini başlattı.
Turchaninov'un mutfağı savaşmayı başardı. Ve o zaman, Rus ordusu dünyadaki tarla mutfaklarıyla donatılmış tek orduydı. Rus-Japon savaşından sonra zaten, bu kadar çok kim olduğu fikrini aktarmaya başladılar.
Turchaninov mutfağında ilk önce bir kazan vardı, ancak hemen hemen bir değişiklik yapıldı ve iki kazan vardı. İşte, "çorba ve yulaf lapası"!
Resimde mutfağın iki kazanlı olduğu görülüyor. Ayrıca, konserden hızlı bir şekilde dört tekerlekten çekişli hale geldi, üzerine bir kutunun yerleştirildiği, yakacak odun, skimerler ve diğer faydalı şeylerin depolanmasının uygun olduğu bir ön uç aldı.
Çok başarılı olduğu ortaya çıkan Turchaninov mutfağı hemen hemen hiç değişmeden 1941'a kadar perçinlendi. Bu, Petersburg'daki Sormovsky otomobil fabrikasını içeriyordu.
Rus-Japon savaşından sonra, diğer ordular mutfak almaya başladı. Doğal olarak, bazı mutfaklarımızı kupa olarak alan Japonlar. Ve temsilcileri Mançurya cephesinde olan ve oradan getirilen Almanlar, bu yenilikle ilgili eleştiriler aldı.
1906'te, Almanya'da, Turchaninov’un çalışma için özel olarak satın alınan mutfağını kazandığı kamp mutfağının en iyi örneği için bir yarışma ilan edildi.
Ancak doğal olarak, Alman ordusunun tedariki için kendi modellerinden biri benimsendi. Rus mutfağının aksine, iki değil üç kazan ve hatta pişirme için ayrı bir fırın vardı.
Alman askerleri bu birimi "goulashkanone" - "gulaş tabancası" olarak adlandırdı.
1909'te, kendi mutfakları olan ve ayrıca üç kazanlı olanları, Avusturya ordusuna tanıtıldı.
Kimsenin mutfağın yakınındaki Rus askerleri tarafından karışmasına izin vermeyin. Mutfak Avusturya-Macar olup ön taraftaki işaret korunmuştur. Sadece bizim ödünç. Veya basıldı. Genel olarak, kupa çıktı.
Avrupalı orduların geri kalanının askerleri için de tarlada yangın koşullarında yiyecek pişirmeye devam ettiler.
Doğru, Birinci Dünya Savaşı'nın başlangıcında herkes akıllı olanları yakalamak için aceleyle mutfakları kurarak acele etti. Fransızlar, İtalyanlar, İngilizler, Amerikalılar ...
Bu arada, bizimki daha da ileri gitti!
Saha mutfağının dezavantajları olduğu hızla anlaşıldı. Örneğin, küçük bir bant genişliği ve pişirmeyi engelleyen kötü hava koşulları.
Demiryolu arabasına dayalı bir mutfak tasarlandı ve hatta testi geçti!
Mutfak test edildi, evet, fakat genel olarak ona bağlı değildi. Her ne kadar fikir ilginçti.
Genel olarak, mutfak çok dikkat çekti. Birinci Dünya Savaşı'nda, mutfaklar o zamanın telaşsız kameralarına izin verdiğinden ve mutfaklar çok sık düşmana ulaşmadığından isteyerek fotoğraflandılar.
Mutfak talimat vermeye başladı.
Bu bir Sovyet talimatı, ancak yine de.
Genel olarak, Birinci Dünya Mutfağı her türlü birliğin desteğinin ayrılmaz bir parçası olarak yer aldı.
Bir asker keyfi olarak cesur olabilir, eğitilebilir, silahlandırılabilir ve donatılabilir, ancak açlıktan zorlukla ayağa kalkabilirse - değersizdir.
Büyük savaşın ispat ettiği şey bu.
Kurallar hakkında konuşalım mı?
Prensip olarak, Rus-Japonlarla karşılaştırıldığında, ödenekler değişmedi ve Rus ordusunun sıradan savaşçılarına böyle bir günlük diyet verildi:
700 gram çavdar krakeri veya bir kilo çavdar ekmeği;
100 gram gevrekleri (Sibirya veya Kuzey zor şartlarında - 200 gram);
400 gram taze et veya 300 gram konserve et;
20 gram tereyağı veya domuz yağı;
17 gram podboltochnoy unu;
6,4 çay;
20 gram şeker;
0,7 gram biber;
250 gram taze veya yaklaşık 20 gram kurutulmuş sebze.
Çorba yapmak için kurutulmuş sebzelerin (lahana, havuç, pancar, şalgam, soğan, kereviz ve maydanoz) karışımı.
Patatesler hala çorba sebzeleri olarak kabul edildi ve yaygın değildi. Daha önce olduğu gibi, bir "tutturma" ürünü olan Rice, resmi olmayan bir yasaklama kapsamına girdi ve aşırı durumlarda çokça dağıtıldı.
Dini görevler sırasında, Rus ordusundaki etlerin yerine balıklar (bugün olduğu gibi deniz değil, nehir, çoğunlukla kuru kokular şeklinde) veya mantarlar (çorbada) ve tereyağı - sebzeli olarak değiştirildi. 200 gramında mısır gevreği rasyonları arttırıldı ve yağsız birinci sıraya tahıllar eklenmiş olmasına rağmen, çorba ya da patates çorbası.
Günde bir asker tarafından yenen tüm yiyeceğin toplam ağırlığı iki kilograma yakındı, kalori içeriği 4300 kcal'den daha fazlaydı. Bugün iyi görünüyor, o yıllarda iyi görünüyordu.
Örneğin, Alman ordusunda rasyonlar sadece 3500’e kcal, ancak İngiliz İmparatorluğu’nun ordusunda sürdü - 4500’tan daha fazla.
Başlayan savaş koşullarında, askerlerin rasyonları başlangıçta, özellikle et - için günlük 615 gramına daha da artmıştı, ancak savaş uzun süren bir aşamaya girdiğinde, rasyonlar önceki seviyelerine dönmüştü.
Dahası, aynı Galiçya'da yiyecek tedarikiyle ilgili sorunlar, Rus komisyon üyelerini taze mezbahaneyi konserve sığır eti ile değiştirmeye zorladı.
Birinci Dünya Savaşı katılımcılarının sayısız anısına göre, aslında, 1917'in devrimci kaosunun başlamasından önce, askeri departmanın askerlerin beslenme standartlarını koruyabildiğini belirtmek gerekir. Evet, kalite kötüleşti.
Ancak belli bir Rubicon, 1915 yılıdır.
Buradaki mesele, köyün yıkılması ve Almanların yaşadığı gıda krizinin çok fazla değildi, hatırlamaya bile değmez, kıyaslamak değil. Temel olarak, aynı yollar, daha doğrusu, onların yokluğu, tedarikte bir sorun haline geldi.
Quartmaster, Livonia'dan Bulgaristan'a kadar gobalı sürüleri sürmek zorunda kaldı ve yüz binlerce ton un, sebze ve konserve çukuru getirdi. Asıl sorun bulmak ve istiflemek değil, tasarruf ve teslim etmekti.
Bu nedenle, çürümüş eti Potemkin savaş gemisine getirmek gibi durumlar sık sık görülen bir durumdu ve her zaman sadece kötü niyetli niyet ve görevlilerden dolayı değil.
Askerlerin ekmeği ile bile kolay değildi, ürün en basit görünüyor.
Bu ekmeğin tarifi çirkin basitti: un, maya, tuz ve su. Yumurta yok, tereyağı yok. Ne var ki, Rus-Japon savaşına geri döndüğünde, dünyanın aşağı yukarı yerleşim bölgelerinde askerlere ekmek, bir de Mançurya'nın bozkırlarında bir başka şey sağlamanın bir şey olduğu ortaya çıktı.
Arz arttıkça, kırıcı tekrar sahneye çıktı. Ve onunla zaten alışılmış gastrointestinal hastalıklar. Tarla koşullarındaki tatsız “rusk” hayatı konserve yiyeceklerle biraz aydınlandı. Yine askerlere teslim edilirlerse. Ama konserve yiyecek vardı ve çok iyiydiler.
Ordunun ihtiyaçları için endüstri, silindirik “teneke” lerde birkaç çeşit üretti: “rosto,”, “dana eti”, “etli ve tahıllı çorba”, “etli bezelye”. Üstelik “kraliyet” yahnisinin kalitesi Sovyet'ten olumlu yönde farklıydı ve daha da ötesi, şu an hakkında yazmış olduğum mevcut konserve yemeği.
Genel olarak, cephedeki işler kötüleştikçe ve askeri departman aptallaştıkça, hem rasyonların değeri hem de kalitesi kötüleşti. Alt rütbenin günlük yiyecek arzının enerji değeri 3150 kaloriye düştü ve Ocak 1915'ten savaşın sonuna kadar sürekli azalıyordu.
Et rasyonunun büyüklüğü, diyetin en önemli unsuru olarak istisna değildi. Kuzey-Batı Cephesinde, örneğin, Mayıs 17’te 1915’in siparişine göre günlük değerler, 1 / 2 kilo et, çeyrek kilo sığır eti ve ... her şey olarak belirlenmiştir. Evet, kimse zeminde ve kendi masrafları altında satın alma olasılığını iptal etmedi, ancak herkes bu hesaba sahip değildi.
Anıların birçoğu memurlara söylese de, kendi paralarını satın alan askerler için mal temin ediyor. Ama ne memurlardı ...
Yılın nisan 7'inin 20'inden (1916) savaşın sonuna kadar, et rasyonunun etinin unu 1 / 2 olarak “etin balık olarak et olarak sayılmasına izin verildi”.
Genel olarak, seçkin tarihçi M. V. Oskin'in teorisine göre, ordunun çöküşü kaçınılmaz olarak takip edecek olan en alt kısımdı. Bu, genel olarak oldu. Ve Troçki'yi ve ajitatörlerini istediğin kadar suçlayabilirsin, ama 200 et atıkları, afedersin, 200 et atıkları.
Bu rasyonlarla savaşmazlar. Böyle oranlarla kaybedersiniz.
Oskin MV Rus ordusu ve 1914'ta gıda krizi - 1917
Armeev V. Shchi evet püresi - bizim yemek.