Bunların arasında, tavanın hemen hemen ortasında bir tek lamba asılı durur -asıl olarak gaz lambasıdır- ama filozofun kulübeye yerleşmesinden sonraki senelerde elektrik ampulü ile değiştirilmiştir. Kulübenin hayat kısmının yan duvarında, masanın üzerinde şair ve yazar Johann Peter Hebel’in bir portresi asılıdır.
"Şehirliler çoğu zaman, dağların arasındaki köylülerin uzun, tekdüze yalnız olma durumuna hayret ederler. Oysa bu yalnız ( Alm. Alleinsein, İng. Loneliness) olma değil, [uzlet]tir.*
Gerçi insan büyük şehirlerde de neredeyse başka hiçbir yerde olamayacak kadar kolaylıkla yalnızlığa düşebilir. Ancak insan orada asla [uzlet içinde] olamaz. Çünkü [uzlet] bizi tecrit eden değil, aksine bütün varoluşumuzun, bütün şeylerin özünün geniş yakınlığının içine doğru açılmasını sağlayan kendine özgü güçtür.“
Heidegger kır manzarasının kendisi için bir gözlem nesnesine -estetik bir olay olarak manzaraya- indirgenmiş olmadığını belirtir. Neredeyse bir otobiyografi kisvesi altında “doğrusunu söylemek gerekirse ben kır manzarasını asla seyretmem. Onun sürekli değişimini, gündüz ve geceyi, mevsimlerin muazzam geliş ve gidişlerini deneyimlerim” der.
Bu kitap bir insan ve yer arasındaki kuvvetli bir ilişki hakkındadır. 1922 yazında, Martin Heidegger (1889-1976) Güney Almanya’nın Kara Orman dağlarının yükseklerinde onun için inşa edilmiş olan ufak bir barakaya [cabin] yerleşir. Heidegger, yaklaşık olarak altı metreye yedi metre olan bu yapıya, “die Hütte’ ’(kulübe) der. O, birçok ünlü yazısına, öğrencileri büyüleyen, Sein und Zeit (Varlık ve Zaman) kitabını şekillendirmeye başlayan erken dönem derslerinden tutun da son ve en esrarengiz metinlerine kadar burada çalışmıştır. Heidegger; yapı, çevresi ve mevsimleri ile duygusal ve düşünsel bir yakınlık iddiası ile bu kulübede çoğunlukla tek başına elli seneden fazla süre düşünmüş ve yazmıştır.
"Soğuk kış akşamında sert bir kar fırtınası, vuruşlarıyla kulübenin etrafında kıyameti kopardığında ve her şey karla kaplandığında ve örtüldüğünde, o zaman felsefenin yüksek zamanıdır. İşte o zaman, felsefenin soruları sade ve önemli olmak zorundadır."
Bununla birlikte, 1946’da üniversite Heidegger’in, akademik ününü Nazi Partisi’nin hizmetine sunmuş olduğuna, kritik bir zamanda onu [Nazi Partisi’ni] onayladığı sonucuna vardı ve öğretmesinin, modern koşullar için aşırı derecede “taraflı” olduğuna karar verdi. Emekliliğe zorlandı, emekli aylığına bağlandı ve bir sonraki karara kadar akademide ders vermesi yasaklandı.