Aşırı nüfus, Bangladeş devletinin tarihsel ve politik gelişiminin özelliklerini, egemen bir devlet olarak dünya haritasındaki görünümünün özelliklerini de içeren siyasi istikrarsızlık tarafından eklenmiştir. Bangladeş, tam anlamıyla savaşta doğmuş bir ülkedir. Bu Güney Asya devletinin silah Siyasi bağımsızlık kazanmanın elinde, Batı ve Doğu Pakistan arasındaki kanlı çatışmada var olma haklarını savunmak - bir zamanlar birleşmiş birleşmiş devletin iki eski parçası olan Hindistan'ın serbest bırakılması ve bölünmesinin bir sonucu olarak 1947'te ortaya çıkan Pakistan devletinin iki parçası.
Bengal ve Hindistan bölümleri
"Bangladeş" adı "Bengalilerin ülkesi" anlamına gelir. Bengaller dünyanın en çok sayıdaki halkından biridir. En az 250 milyon kişi Hint-Avrupa dil ailesinin Hint-İran şubesinin Hint-Aryan grubuna ait Bengalce konuşuyor. tarihsel Bengal bölgesi her zaman şartlı olarak Doğu ve Batı Bengal'e ayrılmıştır. İslam'ın Doğu Bengal'de kurulduğu, Bengal'in batı kesiminin Hinduizme sadık kaldığı ortaya çıktı. İtiraf farklılıkları Bengalis - Müslümanlar ve Bengalis - Hindular'ın ayrılma arzusunun nedenlerinden biri haline gelmiştir. Bengal'i iki parçaya bölmek için ilk girişim İngiliz sömürgecilerinin Hindistan alt kıtasına egemen oldukları yıllarda yapıldı. 16 Ekim 1905'te Hindistan Valisi Lord Curzon Bengal'in bölünmesini emretti. Ancak, Hindistan'daki ulusal kurtuluş hareketinin yükselişi bu planın daha da uygulanmasını engelledi.
1911'te Doğu ve Batı Bengal, tek bir il olarak tekrar bir araya geldi ve Britanya, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Britanya Hindistan'a siyasi bağımsızlık vermeye karar verdiğinde 1947'a kadar birleşik bir biçimde var olmaya devam etti. İngiliz liderliği, İngiliz Hindistan'ın Müslüman ve Hindu siyasi elitleri arasında, bağımsızlık ilanına, eski sömürge yerine iki bağımsız devletin (Hindistan'ın kendisi ve Pakistan'ın devleti) oluşturulması eşlik edecek bir anlaşma vardı. İngiliz Hindistan'ın kuzey-batısında ve daha az bir ölçüde, kuzey-doğuda - sadece Doğu Bengal'de yoğunlaşan büyük Müslüman nüfus, Hindulardan ayrı yaşamaya ve kendi İslami devletlerini inşa etmeye çalıştı. Bu nedenle, 1947'ta, Britanya Hindistan'ın bağımsızlığını kazandığı ve iki devlete bölündüğü - Hindistan ve Pakistan, Bengal'in ikinci bölümü - Müslüman kısmı Doğu Bengal, Pakistan'ın bir parçası oldu.
Burada, Hindistan ve Pakistan'ın bağımsızlığından önce Bengal'in sosyal ve ekonomik anlamda İngiliz Hindistan'ın en gelişmiş bölgesi olduğu belirtilmelidir. Uygun coğrafi konum ve Güney ve Güneydoğu Asya'nın diğer bölgeleriyle gelişmiş ticari ilişkiler Bengal Avrupalı tüccarların ve daha sonra sömürgecilerin dikkatini çekti. Yaklaşık XNUMX. yüzyıldan itibaren İslam, çoğunlukla Bengal'in doğu bölgelerinde yoğunlaşan Bengal nüfusunun bir kısmı arasında yayıldı. Kast üyeliği temelinde ayrımcılıktan kurtulmaya çalışan alt kastların yanı sıra temas kurmak zorunda oldukları Arap tüccarlardan etkilenen kentsel katmanlar İslam'a girdi. Pakistan'ın daha sonra kurduğu topraklarda Kuzeybatı Hindustan'ın aksine, Bengal'de Arapların, Perslerin, Türklerin ve Moğolların küçük bir yüzdesi vardı. Pakistan kültürü ve tarihindeki Arap-Fars-Türk bileşeni açıkça görülebilirse, Bengal toplumun İslamlaştırılmasının biraz farklı olduğu tamamen “Hint” bir bölgedir.
Bence Hindistan Hindistan çerçevesindeki Bengalli halkı, hem Hindular hem de Müslümanlar gibi çeşitli inanç temsilcilerini birleştiren bir tür Bengal milliyetçiliği ile karakterize edildi. Birleştirici faktör, dilsel Bengalis topluluğuydu. Bengalce, ülkenin kuzeydoğu kesimlerinde "lingua franca" rolü oynayan, Hindistan'ın en yaygın ve gelişmiş dillerinden biridir, Hint-Kuzey Hindistan'ın Hindu nüfusu için Hintçe ve gelecekteki Pakistanlıların Urduca'sı gibi. İngiliz sömürgeci yönetimine karşı hoşnutsuzluk, kendilerini İngiliz İmparatorluğu boyunduruğundan kurtarma isteklerinde Hindular ve Bengal Müslümanlarını birleştiren bir diğer faktördü. Ek olarak, Bengaliler geleneksel olarak İngilizlerin sömürge görevlilerinin görevlendirdiği ve bu nedenle de modern politika ve ekonomi hakkında en yeterli bilgiye sahip olan Hindistan'ın en eğitimli ülkelerinden biriydi.
Britanya Hindistan'ın Hindu ve Müslüman devletlere bölünmesine, Hindular ve Müslümanlar arasındaki sorunlu ilişkilerde keskin bir bozulma eşlik etti. İlk olarak, ortaya çıkan ihtilaflar, Hindu nüfusunun Pakistan'dan ve Hindistan'dan Müslümanların hareketi ile ilişkiliydi. Şiddetli yer değiştirme, en az 12 milyonlarca Hindu ve Müslüman'ı etkiledi ve hem kuzeybatı hem de kuzeydoğu Hindistan'da gerçekleşti. Çoğunlukla Müslümanlar tarafından doldurulan Doğu Bengal, Pakistan devletinin bir parçası oldu, bu da mülkleri de dahil olmak üzere, topraklarında milyonlarca Hindu'nun tahliyesi anlamına geliyordu. Doğal olarak, bu Hindu ve Müslüman topluluklar arasında çatışmalara neden oldu. Bununla birlikte, Pakistan'ın bağımsız İslami devleti kurulurken, inançlı birliğe rağmen nüfusu arasında iç çelişkiler artmaya başladı.
Pakistan iki parçalı bir savaş sonrası dönemdi. Batı Pakistan, Kuzey-Batı Sınır Eyaletinin savaşçı Pashtun kabileleri olan Pencap, Sind ve Belucistan eyaletlerinin çoğunu kapsıyordu. Doğu Pakistan, Dakka şehrinde merkezi olan Doğu Bengal'de kuruldu ve Batı Pakistan'dan oldukça uzakta bulunuyordu. Doğal olarak, Doğu ve Batı Pakistan halkı arasında büyük farklılıklar vardı. Batı Pakistan'ın nüfusu, tarihsel olarak İran kültüründen büyük ölçüde etkilenmiş, Batı Pakistan'da konuşulan Urduca dili, Farsça, Arapça ve Orta Asya'daki Türk dillerinden geniş bir borçlanma katmanını emmiştir. Bengalli Müslümanlar tarafından doldurulan Doğu Pakistan, kültürel ve daha da önemlisi, Batı Pakistan ile önemli kültürel ve daha da önemlisi dilsel farklılıkları olan kültürel olarak daha “Hintli” olarak kaldı.
Bengalce için mücadele
Ayrıca gelişmiş ve eski olan Bengalce, Urduca ile rekabet etti. Bengal Müslümanları, Urducayı Pakistan devletinin dili olarak öğrenmekle yükümlü değillerdi, çünkü Bengalce'nin gelişmiş düzeyinden ve yaygınlığından tamamen memnun kaldılar. Bengalce Pakistan nüfusunun önemli bir kısmı tarafından konuşuldu, ancak hiçbir zaman devlet dilinin statüsünü almadı. 1948’te, Batı Pakistan elitinin temsilcileri tarafından baskın olan Pakistan’ın önderliği, Urduca’yı ülkedeki tek resmi dil olarak ilan etti. Urduca, yerel nüfusun öfkesine neden olan Doğu Pakistan topraklarında resmi belge ve kurumların resmi dili oldu. Ne de olsa, Bengal halkının ezici çoğunluğu Urduca konuşmadı, eğitimli Bengaliler bile Bengalce ve İngilizceyi konuştu, ancak daha önce Urduca çalışmayı gerekli görmediler, binlerce kilometre Bengal'den yayıldılar. Urduca'yı bilmeyen Bengalli seçkinlerin, birleşmiş bir Pakistan’ın siyasi yaşamına katılma ihtimalinden izole edildiği, kamu görevini yapamadığı ve kamu ve askeri hizmette kariyer yapamadığı ortaya çıktı. Doğal olarak, mevcut durum Doğu Pakistan sakinlerinin Bengalce dilini savunmasında kitlesel gösterilere yol açtı. Bengalce dil statüsü hareketi (“Bhasha Andolon” - Dil hareketi) Doğu Pakistan’da ivme kazanıyordu.
Bengalce dilinin devlet statüsü için mücadele etme hedefini belirleyen ilk kültürel ve siyasi örgüt, neredeyse 1947’te Aralık ayında İngiliz Hindistan’ın bölünmesinden hemen sonra kuruldu. Bengal dili bir devlet dili olarak. Bununla birlikte, Bengalce'yi Pakistan'ın ikinci devlet dili olarak ilan etme fikrine, iki dilliliğin ayrılıkçı ve merkezkaç eğilimlerinde bir artışa yol açacağını ve aslında birçoğunun idari deneyimden rekabet ettiğini düşünen Batı Pakistanlı siyasi seçkinlerin temsilcileri karşı çıktı. sömürge döneminde ve hizmetlerinde Urduca dilinin cehaletinden terfi eden tek engel.
11 Mart Doğu Pakistan'ın başkenti Dakka Üniversitesi'nde düzenlenen 1948, Bengalli'yi resmi statüsünden yoksun bırakmaya karşı protesto eden öğrencilerin grevine başladı. Protesto sırasında polisle çatışmalar yaşandı, öğrenci lideri Muhammed Toaha, bir polis memurundan silahları almaya çalışırken yaralandıktan sonra hastaneye kaldırıldı. Mart 11 öğleden sonra, öğrencilere göre, polisin metodlarına göre acımasızca bir miting düzenlendi. Öğrenciler Hacılar Nazimuddin'in evine taşındı, ancak adliyede durduruldu. Polisin birkaç kişiyi yaraladığı polisle yeni bir çatışma yaşandı. 19 Mart 1948, Bengalce'yi Pakistan'ın devlet dili olarak ilan etme ve Pakistan devletinin lobisini yaptığını söyleyen iddiaların icat edildiğini ilan eden Pakistan genel valisi Muhammad Jinn tarafından Dakka'ya getirildi. Jinna, yaptığı açıklamada, yalnızca Urduca'nın İslam Pakistan'ın ruhunu ifade ettiğini ve yalnızca Urducanın ülkenin tek resmi dili olarak kalacağını vurguladı.
Bir sonraki protesto dalgası 1952’de gerçekleşti Bengalli öğrenciler, Pakistan’ın yeni genel valisi Hawaji Nazimuddin’in Urduca’yı ülkenin tek devlet dilinde koruduğu konusundaki son açıklamalarına sert tepki gösterdiler. 27 Ocak 1952, Dakka Üniversitesi’nde Abdul Bhashani’nin öncülüğünde Dil Sorunları Merkez Komitesi tarafından kuruldu. Şubat 21, komite tarafından ilan edilen bir protestoya başladı. Öğrenciler üniversite binasının dışında toplandı ve polisle çarpıştı. Birkaç kişi tutuklandı ve sonrasında kentte isyanlar başladı. Yetkisiz bir gösteri dağıtan polis mermileri tarafından birkaç kişi öldürüldü. Ertesi gün, Şubat 22 isyanları yoğunlaştı. Dakka'da, 30'ten fazla 000 protestocu toplandı ve devlet dairelerine ateş açtı. Polis yine göstericilere ateş açtı. Çeşitli aktivistler öldü ve gösteride dokuz yaşında bir çocuk hazır bulundu.
Şubat 23 gecesi öğrenciler, üç gün sonra Şubat 26’in polis tarafından tahrip edildiği Şehitler Anıtı’nı kurdular. Pakistan hükümeti, protestocuların sayısını ve polisin mağdurlarını bildirmeden medyaya ağır sansür uyguladı. Resmi versiyonda Hindular ve komünist muhalefetin entrikalarıyla neler olduğu açıklandı. Bununla birlikte, Dakka'daki vahşi protesto gösterileri bastırılması Bengalce dilinin devlet statüsü için halk hareketini yenemedi. Şubat 21 Bengalis kurumlarda kendiliğinden hafta sonları düzenleyerek "Şehitler Günü" olarak kutlamaya başladı. 1954'ta iktidara gelen Müslüman Lig, Urduca taraftarlarının büyük protestolarına neden olan Bengalce diline resmi statü vermeye karar verdi. Bununla birlikte, Bengalce dilinin haklarını tanımaya yönelik bazı adımlar atılmıştır. 21 Şubat 1956, bir sonraki "Şehitler Günü", ilk kez Doğu Pakistan'da polis baskısı olmadan yapıldı. 29 Şubat 1956 Bengalce dil resmen Pakistan anayasasının metninde değişiklik yapıldığı şekilde, Pakistan'ın ikinci dilini ilan etti.
Ancak, Bengalce'nin ülkenin ikinci resmi dili olarak tanınması, Batı ile Doğu Pakistan arasındaki ilişkilerin normalleşmesini gerektirmiyordu. Bengaliler, hükümet organlarında ve kolluk kuvvetlerinde Batı Pakistan'dan gelen insanlar tarafından yapılan ayrımcılıktan memnun değildi. Ayrıca, Pakistan Hükümeti tarafından doğu bölgesinin kalkınması için sağlanan maddi yardım miktarından da memnun değildiler. Doğu Pakistan’da özerklik duygusu artmakta ve Bengalli milliyetçilerin Doğu Pakistan’ı Bangladeş olarak yeniden adlandırması talebi, yani “Bengalis Ülkesi” protesto hareketinin daha da artmasına neden olmuştur. Bengalis, Batı Pakistan’ın kasten doğu bölgesine karşı ayrımcılığa uğradığına ve Bengalis’in devlet organlarında konumunun güçlendirilmesine asla izin vermeyeceği konusunda ikna edildi. Buna göre, Bengal halkı arasında, Pakistan içinde özerkliğe ulaşma ihtiyacında artan bir mahkumiyet vardı, en radikal Bengalli milliyetçiler ayrı bir Bengal devleti kurulmasını talep ediyorlardı.
Kurtuluş Savaşı. Mukti Bahini
Bengalis'in sabrını kıran damla Doğu Pakistan için korkunç bir felakete yol açan siklonlardı. 1970'taki siklonlar sonucunda, 500'in üzerinde Doğu Pakistan'daki binlerce insan öldü. Bengal politikacıları, Pakistan hükümetini, trajedinin bu kadar geniş çaplı sonuçlarını önlemek için yeterli fon sağlamadığı için suçladılar ve hasarlı altyapıyı yeniden inşa etmek ve etkilenen ailelere yardım etmek için acele etmediler. Doğu Pakistan'daki siyasi durum, merkezi yetkililerin parlamento seçimlerini kazanan Doğu Pakistan Halk Birliği (Awami Ligi) başkanı Şeyh Mujibur Rahman'ı engellemesi nedeniyle kötüye gitti.
Gençliğini Pakistan'ın serbest bırakılması hareketine katılan Bengalli bir Müslüman olan Mujibur Rahman (1920-1975), Müslüman Birliğinin aktivisti idi. 1948’te Doğu Pakistan’ın Müslüman Birliği’nin kurulmasına katıldı ve ardından Halklar Birliği’nin liderlerinden biri oldu. Pakistan'daki 1958'teki askeri darbeden sonra, askeri hükümet Mujibur Rahman'ı tutukladı. Birleşik bir Pakistan'ın varlığının 23 yıllarından, 12 yıllarında Mujibur Rahman gözaltında kaldı. 1969’te, bir başka hapis cezası sonrasında serbest bırakıldı ve 1970’te, Halkın Birliği, Doğu Pakistan’daki parlamento seçimlerinde çoğunluğu kazandı. Mujibur Rahman, Doğu Pakistan hükümetini kuracaktı, fakat merkezi liderlik buna her türlü engel koydu.
26 Mart 1971, Pakistan Cumhurbaşkanı General Yahya Khan, Müjibur Rahman'ın tutuklanmasını emretti. 25'in Mart ayındaki 1971 gecesi “Searchlight” Operasyonu “Doğu Pakistan'da düzen kurmaya” başladı. Sahabzad valisi Yakub Khan valisi ve Syed Mohammad Ahsan valisi yardımcısı tarafından temsil edilen Doğu Pakistan’ın liderliği sivil nüfusa karşı silahlı bir operasyona katılmayı reddetti ve görevden alındı. Korgeneral Muhammed Tikka Khan, Doğu Pakistan Valisi olarak atandı. Operasyon Projektörünün planı Binbaşı General Hadim Hussein Reza ve Rao Farman Ali tarafından geliştirilmiştir. Operasyonların planına göre, Batı Pakistanlı birlikler, Paragalil kuvvetleri ve Bengalis’in görevlendirdiği polisi silahsızlandırıyorlardı. Doğu Pakistan'daki binlerce polis memurunun - Bengalli vatandaşların silahlı askeri eğitim ve tecrübe sahibi olmaları gerekiyordu. General Mittha liderliğindeki Pakistan komandoları Mujibur Rahman'ı tutukladı.
Başkonsolos Rao Farman Ali komutasındaki birlikler Dakka'ya karşı bir saldırı başlattı ve Başkonsolos Hadim Hüseyin Reza'nın birimleri başkent etrafındaki kırsal bölgeleri taradı. Operasyonu yöneten Korgeneral Tikka Khan, daha sonra Doğu Pakistan sivil nüfusuna zulüm için “Bengal Kasabı” takma adını aldı. Bununla birlikte, Pakistan birliklerinin vahşiliğine rağmen, Bengaliler direniş örgütlenmeye başladı. 27 Mart 1971 Binbaşı Zaur Rahman, Mujibur Rahman'ın Bangladeş devletinin bağımsızlık ilanını temyizini okudu. Bangladeş'in egemenliğinin savunucuları bir gerilla savaşı başlattı, çünkü ülkenin bütün şehirleri muhalefet faaliyetlerini acımasızca baskı altına alan Pakistan birlikleri tarafından işgal edildi. Pakistan ordusu, çeşitli tahminlere göre, 200 binlerceden 3 milyon Bangladeş sakinine kadar öldürdü. Bir başka 8 milyon insan da kendi topraklarını terk etmek zorunda kaldı ve komşu Hindistan'a komşu devletlere kaçtı.
Hindistan, Bangladeş'in bağımsızlığının ilan edilmesinden hemen sonra, öncelikle Pakistan’ı zayıflatmanın yararına hareket ederek, yeni devlete tam destek verdiğini açıkladı. Ayrıca, Hindistan'a milyonlarca mültecinin gelmesi ciddi sosyal sorunlar yarattı, bu yüzden Hindistan liderliği Doğu Pakistan - Bangladeş'teki politik durumun erken normalleşmesiyle ilgilendi. Hindistan'ın desteğiyle, gerilla kuvvetleri "Mukti Bahini" (Kurtuluş Ordusu) Bangladeş topraklarında hareket etti. Doğu Bengal, her biri Pakistan ordusunda deneyime sahip bir Bengalli subay tarafından yönetilen 11 partizan bölgeye ayrıldı. Buna ek olarak, partizan oluşumları kendi hava kuvvetlerini ve nehir filosunu yarattı. Partizan Ordusu Hava Kuvvetleri 17 subay, 50 teknisyen, 2 uçak ve 1 helikopterden oluşuyordu, ancak az sayıya rağmen Pakistan ordusuna karşı 12 etkili eylem gerçekleştirdiler. Mukti Bahini nehir filosu askeri yolculuğunun başlangıcında 2 gemi ve 45 denizciden oluşuyordu, aynı zamanda Pakistan donanmasına karşı çok sayıda operasyon gerçekleştirdi filo.
Bangladeş'teki gerilla hareketi siyasi olarak birleşmiş değildi ve hem sağ kanat pozisyonlarında olan Bengalli milliyetçiler hem de solcular, sosyalistler ve Maoistler birleşti. En popüler gerilla komutanlarından biri de Teğmen Albay Abu Taher (1938-1976). Assam eyaletinin bir yerlisi, doğuştan Bengalyalıydı. 1960'teki üniversiteden mezun olduktan sonra, Abu Taher şehri aday subay olarak Pakistan ordusuna katıldı. 1962'te ikinci teğmene terfi etti ve 1965'te elit birim komandoya dahil edildi. Pakistan komandolarının bir parçası olarak, Abu Taher, Keşmir'deki Hint-Pakistan 1965 savaşına katıldı ve ardından Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Fort Benninge'deki gerilla savaşı tazeleme kurslarına gönderildi. Temmuz sonunda, 1971, Kaptan Ebu Taher, Binbaşı Ebu Mansur ile birlikte, Kaptan Dalim ve Ziyauddin, Pakistan ordusundan kaçtı ve Abbotabad bölgesindeki sınırı geçti ve Hindistan'a geçti. İki haftalık bir kontrolün ardından Abu Taher, hemen rütbenin rütbesini aldığı Bangladeş Kurtuluş Ordusunun emrinde. Ebu Taher partizan birimlerinden birinin komutanlığına atandı. 2 Kasım 1971 Taher, bir el bombası patlamasında bacağını kaybetti ve tedavi için Hindistan'a gönderildi.
Bangladeş manzarası ve iklimi Mukti Bahini'nin başarısına katkıda bulundu. Bangladeş’e gönderilen Pakistanlı birliğinin ezici çoğunluğunu oluşturan Batı Pakistan’lı göçmenler, gerillaların düzenli Pakistan ordusuyla mücadelede etkin bir şekilde kullandıkları orman ve partizan karşıtı mücadelede mücadelede deneyim sahibi değildi. Kurtuluş Ordusu'nun ilk komutanı Zaur Rahman idi ve Nisan ayında 1971, 17 gerillalarının tüm silahlı kuvvetlerini Nisan 1971'ta ele geçiren Albay Mohammed Osmani tarafından değiştirildi. savaş deneyimi. Sylhet Devlet Pilot Okulu'ndan ve Aligarh'daki Müslüman Üniversitesi'nden mezun olduktan sonra, kamu hizmeti kariyerine Britanya Hindistan'da başladı, ancak II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla askerlik hizmetine girdi. 53'te Dehradun'daki Hindistan Askeri Akademisi'nden mezun oldu ve ikinci teğmen rütbesiyle İngiliz Hint Ordusunda topçu subayı olarak görev yapmaya başladı. Osman, hızlı bir şekilde kaptan rütbesini - 1918 ve ana - 1984’te aldığı Burma Cephesi’nde savaştı. Savaştan sonra, Muhammed Osmani’nin İngiltere’deki personel memurlarının kursundan mezun olması ve teğmen rütbesine rütbesine atanması önerildi. Britanya Hindistan'ın bölünmesi gerçekleştiğinde ve Pakistan devlet bağımsızlığını kazandığında, Osmani, gelişmekte olan Pakistan silahlı kuvvetlerinde daha fazla hizmet almak için askere alındı.
Pakistan ordusunda, Genelkurmay Başkanı'nın baş danışmanı oldu. Fakat daha sonra Osmani karargahtan ordu birimlerine geçti ve Ekim ayında 1951, Doğu Pakistan'da bulunan 1 Doğu Boengal alayının komutanı oldu. Burada, Bengalce kültürünü alayın yaşamına sokmaya başladı, bu da Pakistan komutanlığının reddedilmesine neden oldu. Albay Osmani, 9 Pencap alayının 14 taburunun komutanı olan alt bir pozisyona transfer edildi, ancak daha sonra Doğu Pakistanlı tüfeklerin komutan yardımcılığına atandı. 1956’te, Osmani şehri albay’a terfi etti ve 1958’te Pakistan Ordusu Genelkurmay Başkan Yardımcısı ve ardından Askeri Planlama Anabilim Dalı Başkan Vekilliği görevine atandı. Pakistan Genelkurmay Başkanlığı'na hizmet veren Albay Osmani, Doğu Pakistan’ın savunma kapasitesini güçlendirmeye çalıştı ve Pakistan ordusu içindeki Bengalli silahlı birimlerin sayısını ve sayısını arttırdı. 16 Şubat 1967 Osmani emekli oldu. Bundan sonra, Halklar Birliği'nin kompozisyonunda siyasi faaliyetlerde bulundu. Bengalli milliyetçi politikacılar ile Bengal kökenli ordu görevlileri arasında bağlantı kurmada lider bağlantıyı yapan Osmani idi. Nisan ayındaki 4 Osmani'nin 1971'i, 2 Doğu Bunghal Alayı'nda göründü ve Nisan'da 17, Bangladeş Kurtuluş Ordusu'nun komutanı oldu. Bengalli halkının düzenli Pakistan birliklerinin güçsüz kaldığı etkili bir partizan hareketi kurmasına yardım eden Albay Osmani'nin engin muharebe tecrübesiydi.
Üçüncü Hint-Pakistan Savaşı ve Bangladeş'in Kurtuluşu
Düşmanlıkların başlangıcından bu yana, Bangladeşli partizanlar Hindistan'dan sadece onlara silah sağlamakla kalmayıp, aynı zamanda Bengal birliklerinin kisvesi altında düşmanlıklara katılmak için önemli bir Hindistan birliklerini de gönderdiler. Hindistan’ın Bangladeş partizanlarına yardımları Hindistan ve Pakistan arasındaki ilişkileri ciddi şekilde kötüleştirdi. Pakistan askeri liderliği, Hindistan'ın Doğu Bengal'deki partizan hareketini desteklerken, onu yenmenin mümkün olmayacağı sonucuna vardı. Bu nedenle Pakistan Hava Kuvvetleri tarafından Hindistan askeri tesislerine yönelik saldırıların başlatılmasına karar verildi. 3 Aralık 1971'de Pakistan Hava Kuvvetleri, Cengiz Han Harekatı sırasında Hint hava sahalarına hava saldırıları başlattı. Pakistanlılar için bir örnek İsrail grevi oldu havacılık Bildiğiniz gibi, o günlerde şimşek çakan İsrail Hava Kuvvetleri, İsrail'e karşı savaşan Arap ülkelerinin askeri uçaklarını yok etti. Ancak Pakistan Hava Kuvvetleri, havaalanlarındaki Hint havacılığını yok edemedi.
Üçüncü Hint-Pakistan savaşı başladı. 4 Aralık 1971 Hindistan'da seferber edildi. Pakistan'ın iki cephede - doğu ve batıdaki Hint pozisyonlarına saldırmaya çalıştığı gerçeğine rağmen, partilerin güçleri eşit değildi. Aralık ayında Lonneval 5-6 savaşında, Pencap alayının 1971 taburuna bağlı bir şirketin 23'inde, Hindistan ordusu, Pakistan ordusunun tüm tugayının - piyade tugayının 51'inin saldırılarını engellemeyi başardı. Tugay ekipmanı havadan Hint bombardıman uçağı tarafından tahrip edildi. Bu başarı, Hint ordusunun diğer etkili eylemleri tarafından takip edildi. Sovyetler Birliği, Bangladeşli bağımsızlık savaşçılarına ağır destek verdi. Arka Amiral Sergei Zuyenko komutasındaki SSCB Donanması'nın 12 seferinin mayın tarama gemileri, Pakistan filosunun bıraktığı mayınlardan Dakka limanını temizlemekle meşguldü. İki hafta süren düşmanlıklardan sonra, Hindistan silahlı kuvvetleri Bangladeş'in derinliklerine ilerledi ve başkent Dakka'yı kuşattı. 93'in üzerinde 000 asker ve Pakistan ordusunun memurları Hindistan ve Bangladeş'te yakalandı.
Aralık ayında, Doğu Pakistan’daki Pakistan birliklerinin komutanı General Niyazi, teslim olma eylemini imzaladı. Ertesi gün, Aralık ayında 16 Hindistan, Pakistan'a yönelik düşmanlıkların durdurulduğunu açıkladı. Böylece Bangladeş Devleti'nin Bağımsızlık Savaşı'na denk gelen Üçüncü Hint-Pakistan Savaşı sona erdi. 17 Aralık 16 Pakistan'daki 1971, Londra'ya ve Ocak 10'e giden Mujibur Rahman tarafından piyasaya sürüldü 1972, Bangladeş'e geldi. Bağımsız Halk Cumhuriyeti Bangladeş Hükümeti 2 hükümetinin ülkeye döndükten bir gün sonra başbakanlığını ilan etti - Ocak 12 1972 Pakistan’da, savaşın utanç verici yenilgisi hükümetin değişmesine neden oldu. General Yahya Khan istifa etti ve üç yıl sonra halefi Zulfiqar Butto, Bangladeş halkına, Pakistan ordusunun Bengal topraklarında işlediği suçlar ve vahşiler için resmi bir özür diledi.
Bağımsızlığın ilk yılları
Bangladeş'in ilk bağımsızlığı aynı demokratik reformların sloganları altında gerçekleşti. Bangladeş tarafından Hindistan, Çin ve SSCB tarafından sağlanan yardım, Bangladeş devletinin “sol yolunun” bir garantisi olmuştur. Mujibur Rahman, milliyetçilik, demokrasi, sosyalizm ve laikliği, egemen bir Bangladeş devleti inşa etmenin dört ilkesini ilan etti. Mart ayında 1972, SSCB'yi resmi bir ziyarette ziyaret etti. Bununla birlikte, Bangladeşli ulusal hareket içinde, farklı siyasi eğilimlerin temsilcileri arasındaki mücadele durmadı. Bangladeş devletinin babası Mujibur Rahman, ilan edilen sosyalist ve laik sloganlara rağmen, uygulamada İslam dünyasıyla işbirliği yapmaya meyilliydi.
Bangladeşli sol radikallerin bir kısmı, Mujibur Rahman'ın kurduğu rejimle aynı fikirde değildi ve ulusal kurtuluş devrimini daha da sürdürmeye ve onu sosyalist bir devrime dönüştürmeye çalıştı. Yani, 1972-1975 içinde. Chittagong bölgesinde, Siraj Sikder (1944-1975) liderliğindeki proleter parti Doğu Bengal partisi bir gerilla savaşı başlattı. Doğu Pakistan Teknoloji ve Teknoloji Üniversitesi 1967'ten mezun olan Siraj Sikder, çalışma yıllarında hala Doğu Pakistan Öğrenci Birliği'ne aktif olarak katıldı ve Ocak ayında 8 1968, yeraltı Doğu Bengal İşçi Hareketi'ni (“Purba Bangla Sramik Andolon”) kurdu. Bu örgüt, Sovyet yanlısı komünist partileri revizyonizmle suçlanan keskin bir biçimde eleştirdi ve hedefi Bangladeş'te Devrimci Bir Komünist Partinin kurulmasını belirledi.
Siraj Sikder ve onun gibi düşünen insanlarına göre, Doğu Bengal, Pakistan tarafından bir koloni haline getirildi, bu nedenle yalnızca bağımsızlık mücadelesi, Bangladeş halkına, Pakistan burjuvazisi ve feodal beylerinin baskılarından kurtulmalarına yardımcı olacak. Halkın Doğu Bengal Cumhuriyeti, Siraj Sikder'in Amerikan emperyalizminden, Sovyet “sosyal emperyalizmden” ve Hint yayılmacılığından kurtulduğunu gördü. Bağımsızlık savaşı sırasında, Siraj Sikder komutasındaki partizanlar, Proleter Doğu Bengal Partisi'nin (Purba Bangla Sarbahar Partisi) Marksizm-Leninizm-Maoizm'in fikirlerine odaklanan devrimci bir örgüt olarak yaratıldığı ülkenin güneyinde hareket etti. Siraj Sikder, Mukti Bahini gerilla hareketi temelinde, Bangladeş'te devrim niteliğindeki popüler bir hareketi geliştirmeye çalıştı. Bu amaçla Sikder liderliğindeki Maoistler, bağımsızlık mücadelesinin sona ermesinden sonra bile Chittagong dağlarındaki savaşı sürdürdüler. 3'te Siraj Sikder, Chittagong'daki Khali Shahr'daki Bangladeş istihbarat servisi tarafından tutuklandı ve Ocak ayında 1971, bir polis karakolunda öldürüldü.
Mujibur Rahman'ın faaliyetleri Bangladeşli subayların bir bölümünü memnun etmedi ve ülkede 15 Ağustos 1975 askeri darbesi oldu. Mujibur Rahman, tüm arkadaşları ve Bangladeş'teki tüm aile üyeleri, torunu ve on yaşındaki oğlu dahil, öldürüldü. Askeri rejim, sol harekete karşı acımasızca baskıya geçti. Bu, aralarında solcu fikirlere sempati duyan, kurtuluş savaşındaki katılımcıların hakim olduğu birçok askeri çıldırttı. Askeri rejimin politikasından memnun olmayan liderlerden biri Ebu Taher'di. Bacağının amputasyonundan sonra Bangladeş'e döndü ve teğmen rütbeli rütbesiyle askerlik görevine geri döndü. Haziran ayında, 1972 Taher, 44 Piyade Tugayı komutanlığına atandı. Ebu Taher sol görüşlerini sürdürdü ve Çin Halk Kurtuluş Ordusu'na dayanan Bangladeş ordusunu modernize etme fikirlerini paylaştı. Komutadaki siyasi farklılıklar nedeniyle askerlik görevinden istifa eden Teğmen Albay Abu Taher, Bangladeş Ulusal Sosyalist Partisi'nin önde gelen aktivisti oldu. Mujibur Rahman cinayetinin ardından ordudaki sol ajitasyonuna devam etti ve Kasım'da 3 1975, askerlerin ve Bangladeş ordusunun görevsiz subaylarının sosyalist bir ayaklanmasına yol açtı. Bununla birlikte, askeri rejim ayaklanmayı bastırmayı başardı ve Teğmen Albay Taher askeri mahkeme 24 Kasım 1975 tarafından mahkum edildi, kurtuluş savaşının kahramanı ölüm cezasına çarptırıldı ve 21 Temmuz 1976 asıldı.
Bangladeş'in daha fazla politik tarihi, siyasi olarak istikrarlı değildir. Mujibur Rahman cinayetinden bu yana geçen kırk yıl boyunca ülke defalarca askeri darbelerle sarsıldı, askeri hükümetler birbirlerinin yerini aldı. Ana muhalefet vektörü “laik milliyetçiler - İslami radikal” çizgisi boyunca gözlendi. Aynı zamanda, laik milliyetçilerin müttefikleri de sol ve laik güçlerdir. Bununla birlikte, solun bir kısmı ülkedeki bütün siyasi partilere karşı olumsuz şekilde yerleştirildi. Bangladeş Proleter Partisi'nden Maoistler ve Doğu Bengal Proleter Partisi'nin yeniden örgütlenmesi için Maoist Bolşevik hareketi ülkenin belli bölgelerinde partizanlarla savaşıyor, periyodik olarak Bangladeş kentlerinde kitlesel ayaklanmalar örgütlüyorlar. Devlete yönelik bir başka tehdit, dinin ülke yaşamındaki önemini arttırmak ve Bangladeş'te İslam devletini kurmak konusunda ısrar eden dini köktendinciler tarafından görülmektedir.