yapı kredi yayınları hakkında birşey yazmamı hoş karşılamıyorum. 12 yıl çalıştıktan sonra, kendi isteğimle ama sevimsiz koşullarda ayrıldığım bir kurum hakkında, benden sonra yapılan işleri konu alacak ve biraz eleştirellik taşıyacak birşeyler söylemek istemiyorum, yanlış anlaşılmaktan çekiniyorum. lakin bu örnekte bunu yapacağım, çünkü söyleyeceğim şeyler benim dışımda çok sayıda yazar ve iyi okur tarafından da dile getiriliyor, dolayısıyla ben bir açıdan aracılık yapıyor oluyorum; ikincisi, aslında benim dönemime ait bir uygulamayla ilgili, dolayısıyla kendime de pay çıkarıyorum eleştiriden.
bu iki tasarımda da kendini çok net ortaya koyan bir kurumsal kimlik vardı elbette, ama aslında siyah bantlardan arda kalan alanda kullanılacak görsel de bu kimliğin -en azından ilk başta- bu kimliğin bir parçasıydı. "görsel dil" burada yine yky'ye özgü, özgün sonuçlar verecekti. ne yazık ki bu pratikte pek geçerli olmadı.
yıl 2011. yky, ana konsepti 1993'te atılmış, 1997'de güncellenmiş kapak tasarımlarını kullanmayı sürdürüyor. görsel açıdan genellikle hiçbir çarpıcılığı olmayan, çoğunlukla rutin ama görsel dil açısından tanımsız kapaklar çıkıyor okuyucunun karşısına. bu süre zarfında türkiye'de yayıncılık epey gelişti, dünya yayıncılığıyla organik bağları çok daha güçlendi. yayınevleri hala çok kötü kapaklar da yapıyor tabii, ama çok iyi kapaklar da çıkıyor. bazı yayınevleri, çeviri kitapların özgün kapaklarını uyarlayarak kullanma yoluna gittiği için, dışarıdan da taze kan geliyor. böyle bir yayıncılık ortamında, yky'nin artık kapak tasarımlarını yenilemeye, yeniden tanımlamaya ihtiyacı olduğunu düşünüyorum. sırf kapakları yüzünden yky'ye kitap vermek istemeyen yazar arkadaşlarım var. bu cümle başka büyük yayınevleri için de kurulabilir elbette, o yüzden sözüm onları da kapsasın: 2-3 yılda bir, can sıkıntısından kapak şablonu değiştirilsin demiyorum, ama okuyucuyu ilk çarpacak unsurun da bir handikap haline gelmesine izin vermemek gerekir, diyorum.