Kayıt için, Mike Flanagan'ın büyük bir hayranı olduğumu söylemek isterim . Her yeni bir şey bulduğunda gerçekten heyecanlandığım birkaç korku yönetmeninden biri. Büyük veya küçük ekrana adapte etmeye karar verdiği her malzemeye bağlılığı, tutkusu ve sevgisi var. Hayatımız boyunca bizi felç eden ve korkutan ve baş edilmesi son derece zor olan travmaları keşfetmek için dehşeti kullanıyor.
İki yıl önce, The Haunting of Hill House'da bunu fevkalade yaptı . Geçmişlerinden derinden yaralanmış ve perili karakterleri tasvir ederek kederi yavaşça parçalayan ( beş aşamasını akıllıca tasvir eden) bir korku gösterisi . Sadece aile olarak birlikte yüzleşebilecekleri yıkıcı bir acıyla birbirlerine bağlanmışlardı.
Benzer bir tema ve yapıyı kullanan Flanagan, büyük ölçüde Henry James'in The Turn of the Screw adlı romanındaki bir sonraki gösterisinin konusunu temel aldı . O zamanlar heyecan verici bir haberdi , ancak daha önce verdiği kalite ve nüansın hayal kırıklığımın nedeni olabileceğini düşünmek belki de. Kısacası, The Haunting of Bly Manor iyi değil. Neden? Sana anlatacağım.
Amerikalıların (sürece değil Tom Hardy ihlalleri gibi bir garip ve tersi İngilizce roller ve yardımcısı oynamak izlerken bir sorun yok tutarsız Amerikan aksanı o yaptığı Venom ). Ancak, Bly Malikanesi'nde bu hızla sorunlu hale gelir. Flanagan, Hill House'dan havalı İngilizce karakterleri oynamayı amaçlayan birkaç oyuncu tuttu ve bu işe yaramıyor. Gerçek dışı ve berbat görünüyorlar.
Bunun geçmişini görebiliyordum, ama beni şaşırttı, İngiltere doğumlu çocuklar bile anadil aksanlarıyla tuhaf konuşuyorlar. Kullandıkları sözcükler ve ifadeler ve vurgulama biçimleri genellikle 18. yüzyıldan can sıkıcı bir filozof gibi geliyor. Flanagan'ın onlara neden bu kadar korkunç özellikler vermeye karar vermesi beni aşıyor.
İkisini on dakika izledikten sonra, televizyonda gördüğüm en dayanılmaz çocuk oyuncu oldukları için onlara ölümcül bir lanet yazmamı sağladılar.
Kulak çınlayan aksanlarının yanı sıra, çocuklar da iyi oyuncular değil. Performansları bana amatör bir oyunculuk grubunun provasını izliyormuşum gibi hissettirdi.
Şaşırtıcı bir şekilde, Carla Gugino gibi büyük bir aktris bile bu dizide kendini yabancı hissediyor. Hill House'da iyi performans gösteren hemen hemen her oyuncu A-oyununu getirmekte başarısız oluyor, ki bu onların hatası mı yoksa daha çok sahip oldukları zayıf senaryo ve diyaloglardan mı sorumlu olduğundan emin değilim.
Bu beni bir sonraki noktama getiriyor. In Hill House , her karakteri benzersiz geliştirildi ve aksine iyi yazılmış Bly Manor . Derinlikleri ve kırılganlıkları vardı, her biri kendi şeytanlarıyla savaşıyorlardı, kolayca ilişkilendirilebilirlerdi. Yeni dizide karakterler İngiliz dizisi EastEnders 874. bölümünden gelmiş gibi donuk ve kayıtsız . Sorunlu geçmişleri ilgi çekici ve gizemli olmalı, ancak bunun yerine, büyük bir gotik malikanedeki sığ kağıt hamurlarıdır.
Jumpscares ucuzdur, ancak korkusuz bir korku şovu daha da ucuzdur. Bir korku antolojisinin vaadi karşılandığı sürece yavaş yavaş ortaya çıkan bir diziyi izlemekten çekinmiyorum ve içinde korkunç ve şüpheli sahneler var. Beni yanlış anlamayın, Hill House'da bile bunlardan pek yokmuş ama olay örgüsünü ürkütücü tutmak için mükemmel bir şekilde zamanlanmış ve hızlanmıştır. Yeni sezonda en korkutucu şeyler aksanlar.
Seslendirmeleri seviyorum ve film yapımında aşırı kullanıldığını düşünmüyorum. Bununla birlikte, en yaygın senaryo yazımı hatalarını duyduysanız, fazladan bir katman eklemeden ekranda gördüklerinizi doğrulayan bir anlatım kullanmak bunlardan biridir. Bly Malikanesi'nde olan tam olarak budur . Miles bir ağaca tırmanıyor. Miles ağaçtan düşüyor. Bunu anlamadıysanız, bir ses bunu sizin için sanki körmişsiniz gibi ifade edecektir.
İyi bir hikayenin işe yaraması için mutlaka şok edici veya sansasyonel olması gerekmez. Hill House sürprizlerle dolu değildi, ancak gizemli bir atmosfer ve ürpertici bir müzikle mükemmel şekilde desteklenen ilginç bir hikayeye sahipti. Ne yazık ki, Bly Malikanesi'nde , olaysız ve keskin olmayan komployu kurtarmak için yeterli görsel "numara" yok. Hikaye, izleyiciyi eğlendirecek ilgi çekici ve ilgi çekici bir deneyim değil.
Bir dizideki her zayıflığı ve yanlışlığı saplantılı bir şekilde arayan insanlardan değilim. Korku söz konusu olduğunda, hikayeden daha fazla zevk almak gerektiğinde inançsızlığın askıya alınmasını kolayca uyarlayabilirim. The Haunting of Bly Manor'u selefi kadar sevmek istedim ama Hill House'u harika ve unutulmaz kılan her şey burada eksikti. Sanırım Flanagan'ın bundan sonra ne yapacağını ( Geceyarısı Ayini) beklemem gerekecek ve o zamana kadar sadece Oculus , Doctor Sleep , Gerald's Game veya Hill House'u yeniden izleyeceğim . Bence bunu da yapmalısın.'Bebek Bakıcısı: Katil Kraliçe' Geçmiş Travmanızı Kabul Etmenizi İstiyor
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.
Korfu'daki Durrells'i izlemenin kışın karanlığından bir kaçış sunacağını umuyordum, ancak bunun yerine erkek bumbler üzerine bir meditasyon buldum. Geçen ay, kış başladığında kaçmayı umuyordum ama gidecek hiçbir yer yoktu: Tatil seyahatleri nedeniyle vakaların artması ülke çapındaki hastaneleri doldurmuştu ve hava soğuktu, bu da arkadaşlarla soğuk yürüyüşlere dönüştü. Caddenin karşısından maskeler takıp birbirimize bağırdık.
Kış gelmiyor, Kış boktan. Ve bununla bir zamanlar en sevdiğim şov için coşkum.
Yıllar içinde, benim televizyon payımdan daha fazlasını izlediğimi söylemek doğru olur. Ve çoğu insan gibi, bir diziyle olan ilişkim genellikle karmaşık değildir: ya zevk alırım ya da beğenmem.
Nickelodeon'daki genç yetişkin aksiyon şovu Avatar: The Last Airbender'ın popülaritesi, aksiyon dolu olay örgüsünde, Ateş Ulusu'nun diğer uluslara karşı savaşında ve karakterlerin kötü ve havalı unsur "bükme" güçlerinde yatıyor gibi görünüyor. Bununla birlikte Avatar, ekstra duygusal etki için Doğu felsefesinin unsurlarını aktif bir şekilde birleştirerek diziye ortalama bir çizgi filmden daha olgun bir his veriyor.