Tam olarak, 170 yıl önce, ABD, şimdi California'nın en kalabalık ve en zengin eyaleti olan Meksika'nın ve daha sonra Meksika topraklarının eklendiğini açıkladı. Bu, bir komşuyla olan savaşın bir parçası olarak, bazen bir melez formunda yapıldı ve ABD'nin kendisi tarafından yabancı topraklar avına çıkarıldı. Bu olayların analizi Washington'ın modern anlayışı ve modern politikası için son derece önemlidir.
Temmuz ayında, 1846, ABD-Meksika Savaşı'nın başlamasından sonra, bir ABD filosu Kaliforniya sahiline ulaştı. Kıyıya iniş yaptıktan sonra, Amerikalılar Meksika birliklerini bulamadılar, ancak üzerinde boz ayı taşıyan bir tuhaf bayrak gördü. Üç haftadır bölgedeki gücün (ya da bunun büyük bir bölümünün) Kaliforniya'nın bağımsız cumhuriyetine ait olduğu, Amerika Birleşik Devletleri'ne dost olduğu ve bağımsızlığı için Meksika ile kavga ettiği ortaya çıktı.
İyi bir silahlı “haritacı” olan 70'in başındaki Mojave Çölü'nden geçişi yapan genç bir kaşif ve ABD Ordusu kaptanı John Freemont, Meksika hükümetine karşı bir isyan çıkardı. Fremont grubuna ABD'li yerel göçmenlerin yanı sıra, Başkan Santa-Anna'nın hoşnutsuz olduğu bazı Meksikalılar da katıldı. Birlikte, iktidarı ele geçirmeyi başardılar, çünkü Meksika başkanı Kaliforniyalılara bağlı değildi - genç Birleşik Devletler'in bütün öfkesi üzerine düştü.
ABD’nin kuzeyindeki muhalefet fikirli vatandaşlar, Amerikan şairi James Lowell’e göre “Kaliforniya’yı köle yapmak, seni küçük düşürmek ve halatları yağmak” isteyen kölelik sahiplerinin entrikalarını Meksika’ya karşı savaşta gördü. Muhalefet sertçe karaladı - Fremont köle sahibi değildi. Aksine, gelecekte bu muhalefetin yıldızı, genç Cumhuriyetçi Partinin ilk başkan adayı ve köleliğin kaldırılması için konuşacak seviyedeki ilk politikacı olacak.
Fakat yine de öndeydi, ancak bu arada, dürüst olmak gerekirse, devrimci yoldaşlara danıştıktan sonra Fremont, Amerikan komutasına özgür olmaktan bıktıklarını söyledi. Bir aydan daha az bir süredir var olmamış olan, hiç tanınmamış olan cumhuriyet, ABD'deki Kaliforniya devleti tarafından kaldırılmıştır. Meksika, bu bölgelerin imtiyazını yalnızca iki yıl içinde tanımaktadır - Amerikan birlikleri Mexico City'yi ele geçirdikten sonra. Savaşın bir sonucu olarak, ABD üçüncü oldu ve Meksika da topraklarının yarısını kaybetti.
Amerikalılar arasında aralarındaki anlaşmazlık
Aralık ayında, Meksika Savaşı'ndan bir çeyrek yüzyıl önce, Cumhurbaşkanı James Monroe kongreye yıllık mesajını okudu. Konuşması ABD dış politikasına ve Dışişleri Bakanı John Quincy Adams, St. Petersburg’un eski bir elçisi ve ikinci bir ABD başkanının oğluydu. Adams Jr.'a tezler açıkça Rus konsolosluğundan fısıldadı, konuşma St. Petersburg'a yönelik küfürlerle doluydu, ancak devlet sekreterinin dikkatinin odağı Rusya değildi. İspanyol sömürge imparatorluğu gözlerimizin önünde çöktü ve kısa süre sonra Amerika'da birçok yeni bağımsız devletin oluşacağı açıktı. Ayrıca Amerika, sadece adını taşıyan modern devleti değil, aynı zamanda tüm kuzeybatı Amerika'yı ve Britanya Kolombiyası'nı (yani modern Kanada'nın batı kısmını) içeren Oregon toprakları konusunda bir anlaşmazlığa girdi.
Başlangıçta, üç ülke Oregon bölgesini talep etti - Rusya, İngiltere ve İspanya. Daha sonra, ABD tarafından katıldılar. İspanyol iddiaları Amerikalılar tarafından satın alındı. Kendileri için kârlı bir sınır için pazarlık yapan Ruslar, İngiltere ile genç Devletleri bir araya getirme niyetiyle anlaşmazlığın dışında kaldılar.
Monroe’nun konuşması, kısaca, ABD’nin halihazırda var olan sömürgelerden söz etmediği, ancak belirli bir koloni hâkim bir egemenlik kazanmışsa, o zaman Avrupalıların işlerine müdahale etme hakkına sahip olmadığı gerçeğine indirgendi - bu, Amerikalıların iç meselesi. Aynısı, henüz sınırlarının henüz belirlenmemiş olduğu bölgeler için de geçerlidir. Açıkçası şu satırlar arasında okunuyordu: “Sadece müdahale etme hakkına sahibiz, çünkü burada demokrasimiz var ve siz Avrupalı tiranlarsınız, eller serbestsiniz.”
Başkan’ın konuşmasına Monroe Doktrini adı verildi. İçinde belirtilen ilkeler gereği, genel olarak ABD dış politikasının tümü hala inşa edilmekte, ancak doktrin resmen Başkan Obama'ya göre hatalı olarak değerlendirilmiş ve Başkan Adams, yaşamı boyunca bile pişman olacak zamanı buldu. Doğru, şimdi “etki bölgesi” Amerika kıtası değil, neredeyse bütün gezegendir. Ve Rusya’da, ABD’de bölgedeki İngiltere’ye karşı doğal bir dengeleme olarak gördüklerimi ancak 70 yıllarından sonra başlarında büyüdüklerinin farkına vardılar.
"Tanrı'dan çok uzak, ABD'ye çok yakın"
XIX yüzyılın ilk yarısında ABD ve Meksika'nın kaderi farklı şekillerde şekillendi ve Meksika'da çok daha ilginçti. İspanya’nın Napolyon’un 1808’teki birlikleri tarafından ele geçirilmesinden sonra, ulusal kurtuluş ayaklanmaları tüm kolonilerde patlak verdi, bazen çok başarılıydı, ancak Meksika kuruluşu sıkı bir şekilde oturdu ve durumu kontrol altında tuttu - cesur General Agustin Iturbide nerede isyan ederse isyancıları dövdü.
1814’te, Napolyon’un yenilgisinden sonra, her şey sakinleşmek zorunda kaldı, ancak 1820’te Madrid’in kendi devrimi vardı. Kralı devirmediler, ancak Majoratları ve feodal sistemin diğer kalıntılarını tasfiye etmesi, yılın 1812'sinin anayasasını geri yüklemesi ve Roma'daki Katolik Kilisesi'nin manastırlarından toprak almaya başladılar. Fetihlerin soyundan ve gayretli Katolik'in kalbi böyle bir istismara dayanamadı ve cesur General Iturbide, Meksika imparatorluğunu başından kendisi ile ilan ederek iktidarı ele geçirdi. Yeni devletin toprakları daha iyidi - kuzeyde Oregon’a, güneyde Panama’ya.
İlk başta, Iturbide bir hükümsüzdü, ama iyi düşünen kendini imparator Agustin I olarak ilan etti. Bundan kısa bir süre önce, genç generali (27 yıl) ve yetenekli askeri adam Antonio López de Santa Anna rütbesine terfi etti. Gelecekteki hükümdar boşuna yaptı, çünkü iki yıl sonra sadık birliklerin başında bulunan Santa Anna, imparatoru devirmek için Mexico City'ye geldi. İstikrar ve kaçınılmaz ulusal mutluluk adına, imparatorluk kaldırıldı, Meksika bir cumhuriyet oldu ve eski majesteleri, o zamanlar için iyi bir içeriğe rağmen İtalya'ya gönderildi. İki yıl sonra Agustin, bir isyancı isyanı geri döndürmeye ve yönlendirmeye çalışacak, ancak yakalanıp idam edilecek.
Bundan sonra başlayan darbeler dönemi, ayrıntılı olarak açıklamak için bir anlam ifade etmiyor. Fakat biz önemli bir noktaya dikkat çekiyoruz - Santa Anna her zaman güç alanlara ve daha sonra iki kez devirmek için aynı insanları yöneten komploculara askeri destek sağladı. “Her zaman kazananlar ile birlikte olmak” yaşam ilkesinden yola çıkarak, Batının bu Napoleonu (Santa Anna'nın kendisi için icat ettiği takma ad) her darbeden sonra gücünü arttırdı ve toplamda başkanlık sandalyesi 11 kez ziyaret edildi. Öte yandan, Meksika hızla toprak kaybediyordu ve 1824, Orta Amerika Birleşik Devletleri, mevcut Guatemala, Honduras, El Salvador, Nikaragua ve Kosta Rika kendi devletlerini kurdu.
Santa Anna, yalnızca Latin Amerika ordusu olduğu kadar narsisiydi. Ancak, açık sözlü bir diktatör olarak, özünde samimi bir liberal kaldı. Örneğin, Meksika'da 1829'ta yasaklı olan köleliği, katılımı olmadan değil, hoş göremedi. Olabildiğince Katolik Kilisesi'nden toprak almaya ve sıradan insanların hakları için savaşmaya çalıştı. Ancak, herhangi bir isyan, acımadan kanla boğuldu. Genel olarak, rakam ilerici, ancak aptaldı.
1835'te Santa Anna, gücünü daha da güçlendirmesi beklenen bir reform başlattı, ancak fikir bölgelerde bir dizi isyan ortaya çıkmasına neden oldu. Batılı Napolyon, çoğu yetenekli, gerçekten yetenekli bir asker olarak, zorlukla başa çıktı, ancak Teksas hakkında dişlerini kırdı. Texas için, araya girecek biri vardı.
Amerikan mucizesi
ABD'de aynı zamanda gözle görülür derecede sıkıcıydı. Kimse kimseyi devirmedi, ancak bazen milletvekilleri Kongre'de birbirlerine karşı yüzlerini dövdüler ve duvarlarının dışındaki düellolara ateş ediyorlardı.
Amerikan Devrimi günlerinde, iki canlı siyasi merkez ortaya çıktı - şimdi “battaniyeyi çeken” Massachusetts ve Virginia. Bu merkezler, garip dostlukları - düşmanlığı yarım yüzyıldan fazla süren liderleri - John Adams ve Thomas Jefferson'u tanıdılar. Belki de uzlaşmaz siyasi rakiplerin birbirlerini beslediği ve genç Devletlerin Meksika'nın yoluna gitmesine izin vermemiş olan içten bir sempati ve karşılıklı saygı. Aynı gün iki kurucu baba öldü - yılın Temmuz 4 1826'i, ortak yazarları olan Bağımsızlık Bildirgesi'nin imzalanmasının 50 yıldönümünde. Çatışmalarına devam etmek için mirasçılar vardı. John Quincy Adams, babası gibi, bir dönem başkan olarak kaldı ve 1828’in yeni bir jeffersonist liderine yeniden seçilmesini kaybetti - Kanada’lıların Beyaz Saray’ı yakmaları konusunda ısrar etmelerine rağmen, Beyaz Saray’ı yaktı.
On dokuzuncu yüzyılın ilk yarısında Amerika'yı tanımlayabilecek herhangi bir kelime varsa, bu “büyüme” dir. Nüfus her 20 yılda iki katına çıktı, GSYİH - her 15. Kuzeyde, arazinin bolluğu ve işçi eksikliğinden dolayı, aktif olarak mekanik çalışma başlattılar - bu yaklaşım dönüm başına daha az verim verdi, ancak kişi başına saat başına daha fazla verim verdi ve Avrupa'da, her zaman yeterli arazinin olmadığı yerlerde, imkansızdı. Bankacılık sektörü de hızla büyüdü ve fabrika esnafı esnafın yerini aldı. Yüksek emek mekanizması yüksek düzeyde bir eğitim gerektiriyordu ve kırklı yıllara kadar ülkenin beyaz nüfusunun% 90'i (Kuzey -% 95) yüzde yüzünü okuyabildi ve saydı - Avrupa'da bu yüzyılın sonuna kadar bu rakamlara ulaşıldı ve Rusya'da sadece Bolşevikler bu sorunu çözebildiler. Güney, teknik gelişmede biraz gerisinde kalmıştı (örneğin, demiryollarının döşenmesi hızında, Güney, yalnızca kuzeyden daha aşağıdaydı, gezegenin geri kalanının önünde olmasına rağmen), ancak kendi ekonomik sürücüsü - pamuk, fiyatları da yaklaşık on yılda iki katına çıkmıştı. Amerika sadece gezegenin en okuryazar ve teknik olarak gelişmiş hali haline gelmedi, aynı zamanda en kalabalıklarından biri oldu - batı ülkelerinden bu göstergede sadece Rusya ve Fransa'ya ikinci oldu.
Doğal olarak, bu hızlı büyümeyi sürdürmek için toprağa ihtiyaç vardı ve zamanla topraklar azdı. Özellikle her şeyin tütün ve pamuk tarlaları altında sürüldüğü Güney'de. İktidara geldiğinde, General Jackson, Kızılderilileri orijinal bölgelerinden uzaklaştırmaya ve komşu güçlerde ayrılıkçı duyguları sürdürmeye başladı. Meksika'da her şeyden önce. Ve yeminli düşmanı Adams tarafından yazılmış Monroe Doktrini'ne tam olarak uyuyor. Bu, Amerikan içi anlaşmazlığın bir başka özelliğidir: Kuzey ve Güney, zevklerine gelirlerse birbirlerinden fikirleri “çalmak” için küçümsemediler.
Baldıran kase
1825'ten bu yana Teksas'ta (o zamanlar hala Meksika'nın bir parçası), Amerika Birleşik Devletleri'nden göçmenleri açık bir şekilde kandıran bir kanun vardı. Arsalar kendilerine sadece paralar için satıldı, taksitle ödeme yapmalarını sağladı ve dahası, yerleşimciler on yıl boyunca vergiden muaf tutuldu. Yasalar yereldi, ancak komşu bir ülkeden gelen lobiciler tarafından iyi ödendi ve Mexico City’de neyin yol açabileceği yalnızca 1830’te tahmin edildi, ardından Devletlerden Meksika’nın sınır devletlerine göçü yasaklandı. Fakat o zamana kadar, göçmenlerin akışı zaten durdurulamazdı ve Teksas'taki 30'lerin ortasında, iki İspanya büyüklüğünde bir alanı işgal eden 30’in ortasındaki 7,5, her biri Santa Anna rejimine sadık olmayan, sadece XNUMX’a dayanan binlerce Meksikalı hakkında yaşadı. . Kaliforniya'da, eğilimler aynıydı, ancak daha önce gelen Meksikalılara göre çok fazla sayıda gelen Amerikalıların üstünlüğü o kadar belirgin değildi.
1835’te, ayrılıkçı bir isyan, Teksas’ta Santa Anna’nın alışkanlık dışı bir şekilde kendini kanda boğmaya çalıştığını söyledi. İlk başta, bu onun için çalışıyor gibiydi ve Teksas öz bilincinde Alamo Savaşı hala önemli bir yer tutuyor (benzer nedenlerden dolayı, Ruslar Brest Kalesi'nin savunmasını hatırlıyorlar), ancak 1836'ta Napoleon West, Sam Houston'dan zorlu bir karşı saldırı aldı - Tennessee eyaletinin eski valisi ve o zamanlar devrimci ordunun başındaki bir Teksas devrimcisi ve komutanıydı. ABD, “devrimcilere” aktif ama gayrı resmi destek sağladı - burada hem Güney'den hem de silâh, önde gelen ekimciler tarafından para ile satın alındı ve gazetelere duyulan sempati. Jackson, Adams ve Kongre’de yerleşik diğer “kuzey şirketi” nin müdahalesiyle doğrudan askeri desteğe gidemedi. Whigs'e bir parti projesi olarak adlandırdılar, Jackson'ın zorba olduğunu ve İngiliz hükümdarlarından daha kötüsünü ima ettiler (Jackson partisinin Demokratik olarak adlandırıldığını ve hala var olduğunu ve Whigs'in Cumhuriyetçilerin temeli olduğunu belirteceğiz).
Sonuç olarak, yakalanan Santa Anna, Jackson ile ilginç bir diyalogu geçirdiği Amerika Birleşik Devletleri'nde koruma altına alındı. Bu, hakkında konuşacak bir şeydi, iyi - her iki liberal de kalptedir, ama açıkçası, Meksikalı bir durumda diktatörce ve bir Amerikalı için otoriterlik eğiliminde açık bir eğilime sahipti. Santa-Anne’nin anavatanına, Teksas’ın bağımsızlığını tanımak için bilet ödemesi teklif edildi, çünkü şimdilik, Teksas Jackson’ı ekleyemediler;
Kuzey, güneydeki aktif genişlemeye direnme konusunda kendi çıkarlarına sahipti. 1820’te, o ve Güney, Missouri’deki Thomas Jefferson Louisiana’daki Satınalma’daki uzlaşmayı kabul etti. Yani - büyük fakat fakir nüfuslu bir Fransız Louisiana, yalnızca 50'taki binlerce nüfusta bara ulaştıktan sonra devletler haline gelen “bölgelere” bölündü ve Birliğe yalnızca bir serbest devlet ve bir köle mülkiyeti dahil edildi. Bununla birlikte, Güney hala bir eyalette (ve Senato'da iki oyla) bir avantaja sahipti, ancak daha kalabalık olan Kuzey Temsilciler Meclisi'nde çoğunluğu buldu. Teksas'ın eklenmesi (böylesi bir colossus'u üç ila dört eyalete bölmenin gerekli olduğu açıkça görülüyordu) çöplüğe bir uzlaşma gönderdi hikayeler: Yeni topraklar kesinlikle çok sayıda göçmen çekecek ve bir kuşakta Güney baskın olmaya başlayacak, özellikle Güneyliler planlarını bu anlamda gizlememişlerdir.
Buna ek olarak, kuzeyliler Teksas ve onun haklı nüfusu ile birlikte ABD'nin Maidan ve diğer darbelere Meksika tutkusu kazanmasından korkuyorlardı. Boston şairi, siyasetçi ve filozof R. U. Emerson, Meksika topraklarının aşırı absorpsiyonunu şöyle ifade etti: “Bir insan vücuduna ölümcül bir miktar arsenik yutmuş gibi. Meksika bizi zehirleyecek ”(Emerson’un Rus“ meslektaşları ”“ Ukrayna’dan bir kızı alabilirsin ama Ukrayna’yı bir kızdan çıkaramazsın ”ile aynı şeyi formüle edebilirdi ve Ukraynalılar ülkenin doğusunu“ su basan ”“ pamuk ruhlar ”hakkında bir konuşma yaptılar. Görünüşe göre Meksikalılara daha fazla şikayette bulunmuş olmalıydı, “zehir” umurunda değildi, ama Kuzey'in aktif öfkesi onları yavaşlattı.
Savaş, kıtlık ve salgın hastalıklara oy verin
1844’te ABD’de bir başka cumhurbaşkanlığı kampanyası düzenlendi ve diğer bazı önemli olaylar düzenlendi. Özellikle, uzun süren tartışmalardan sonra, Teksas Birliğe ve bir tek devlete dahil edildi; çünkü bu, Uzlaşma ile uyuşmak mümkün olmayacaktı. Bu arada, güneşli Virginia eyaletinden bir Knox Polk da bu sırada bir demokrat ve Jackson müttefiki olan başkanlığa koşuyordu. Güneyliler, New Mexico ve Kaliforniya’nın ilhakını, kuzeydeki Kanadalılarla olan "sınırsız anlaşmazlığın" tüm Oregon - ya da hiçbir şey, şartlarımız - ya da savaş "ilkesi konusundaki kararını doğuruyor.
Whigs direnmeye çalıştı. Oregon'la ilgili meseleye Kuzey'in kendisi tarafından karar verildi, oradaki sömürgecileri aktif olarak birleştirdi, yani Teksas'taki Güney ile aynı çizgide hareket etti, ancak Oregon'da (cumhuriyeti ilan eden Fremont'un aynı anda hiçbir otoritesi olmadığı gibi). Kaliforniya'da başlangıçta sınırları netleştirmek ve uygun kara yolları aramak için oraya gittim. Ancak kuzeylerin güneyindeki genişleme korktu. Zagashnik'ten bile eski (ve bu arada, savaşın güneyindeki 1812), Bay Polk'un savaş, kıtlık ve salgınlara oy vermeyi teklif ettiği gerçeği sloganı bile yaşlandı.
İdeolojiyle demokratlar daha iyi sonuçlandı. 1845’te Demokrat John O'Sullivan, Teksas ve Oregon’un birleşmesini memnuniyetle karşılayan “Ek” yazısını yazdı. Bu makalede önerilen kavram yaratıcı bir şekilde Monroe Doktrini'nin ilkelerini geliştirdi ve Manifest Destiny adını aldı (klasik Rus çevirisinde - “Açık Plan”). Bunun anlamı, Amerika'nın kendisinin ve ilahi imkanın Atlantik'ten Pasifik'e kadar uzanmasıdır. Lord, ABD’nin Atlantik kıyısındaki dar bir şerit olan 13 kolonileri birliği olarak kalmasını istedi mi? Aksine, Özgürlük İmparatorluğunun tüm Yeni Dünyaya yayılmasını istedi. Yıllar önce 170 tarafından ortaya konan bu ideolog, günümüze kadar sürdü, ondan ABD’nin Amerikan tarzı demokrasiyi yayma arzusunun ulaşabileceği her yer burası.
Böylece Amerikalılar savaş için asil bir bahane aldı. Bir bahane bulmak için kaldı. Nisan ayında, 1846-th, birlikleri Meksika topraklarına dalan Amerikalıların kendileri tarafından kışkırttığı bir sınır çatışmasıydı. 16 Amerikalı askerleri ve bir subayı öldürdü. Alayı Cumhurbaşkanı alayında “Amerikan kanı Amerikan toprağına döküldü” dedi. Whigs içtenlikle savaşı durdurmaya çalıştı. Illinois’li genç, uzun boylu ve sakar bir Senatör haritayı sallıyor ve Bay Polk’un ona çarpışmanın gerçekleştiği yeri göstermesini istiyordu. Bu Illinois’in adı Abraham Lincoln'dü, ama hiçbir şey yapamadı - Amerika savaşa girdi, savaşta sağır bir zafer kazandı ve topraklarının neredeyse yarısını Meksika’dan reddetti.
Kısmen Polk, Oregon ile olan sözünü yerine getirerek, Kanada ile olan eski sınır anlaşmazlığını çözdü ve 49 paralelinde sınır belirledi. Alayı'ndan önce ya da sonra başka hiçbir başkan bu kadar geniş bölgeleri Birliğe bağlamamıştır. Planlanan plan yerine getirildi - ABD şimdi okyanustan okyanusa doğru uzanıyordu ve kıtasal hatları (Alaska hariç) o zamandan bu yana pek de değişmedi, ancak California'daki Fremont'un başarısı Orta Amerika ve Küba'da aynı numarayı yapmaya çalışan bir takım takipçilere ilham verdi. Özgürlük Adası, güney eyaletlerinin tepesindeki ana elmas olacaktı. Şans yok: İspanyollar, teslim olan Amerikalılardan ziyade adanın sular altında kalmasını tercih ettiklerini açıkça belirtti. Muhtemelen, zamanla, Amerika Birleşik Devletleri hala Latin Amerika'da Küba'ya ve diğer bölgelere el koyabilecekti, ancak zamanları yoktu - İç Savaş başladı.
Gerçekleşmiş bir kehanet ve dürüst olmak gerekirse Meksika'ya karşı kazanması kolay bir zafer için ABD, fahiş bir bedel ödemek zorunda kaldı. Gururlu Santa Anna'ya karşı kazanılan zaferden güneye Kuzey'in çok daha fazlasını kazandı ve iki bölüm arasındaki hassas denge geçmişte kaldı. Bu, Kuzey ve Güney arasındaki savaşı kaçınılmaz hale getirdi ve Amerikalılar bu savaşta diğerlerine göre daha fazla asker kaybetti, aynı zamanda otuz yıl önce gelişmekte olan ABD'yi attı. Böylece, Önceden belirlenmiş Kader yerine getirildi, ancak kader nihayetinde canavar olanı attı.