II. Dünya Savaşı, dayanıklı Jeep'ten seri üretim penisiline ve korkutucu atom bombasına (ayrıca 1,2,3) kadar Amerikan kültürünü sonsuza dek değiştirecek sayısız icadın ortaya çıkmasına neden oldu. Ancak savaşın Amerika Birleşik Devletleri'ndeki oyuncak endüstrisi üzerinde şaşırtıcı derecede büyük bir etkisi oldu.
Oyuncak ve oyun üreticileri, renkli ve uygun fiyatlı plastikler gibi en yeni bilimsel gelişmelere ek olarak savaş sonrası iki hareketten yararlandı. Birincisi, 1946 ile 1964 yılları arasında 76 milyondan fazla çocuğun doğduğu bebek patlaması nedeniyle daha önce görülmemiş bir tüketici havuzuna erişimleri oldu. Ve savaştan önce yeni bir fikir olan ancak kısa sürede yaygınlaşan televizyon, en yeni oyuncakları milyonlarca gence aynı anda göstermeyi mümkün kıldı. Dolayısıyla, oyuncak endüstrisinin 1940'ta yıllık toplam 84 milyon dolardan 1953'te 900 milyon dolara ve 1960'ların başında milyarlarca dolara fırlaması şaşırtıcı değildir.
Plastik: Savaş sahasından oyun odasına geçiş
İlk plastik türlerinden biri olan selüloitin geçmişi 19. yüzyıla kadar uzanmaktadır. Ancak daha pek çoğu 1930'larda ve 1940'larda ortaya çıktı. İpek ve doğal kauçuk gibi bazı malzemelerin tedarik edilmesinin zor ya da ordunun gereksinimlerini karşılayacak sayıda üretilmesinin imkansız olması, bu polimerlerin çatışma boyunca önemini artırdı. 1943'te geliştirilen zıplayan bir malzemenin savaş gücüne çok az hizmet ettiği görüldü, ancak savaş sonrası Silly Putty adıyla ün ve kazanç elde etmeye devam edecekti.
Bununla birlikte, plastik oyuncak sektörünü dönüştürecek olsa da, temkinli üreticiler hemen harekete geçmedi. Parker Brothers, Monopoly'nin herhangi bir özelliğini değiştirmekte tereddüt etti, çünkü bu popüler masa oyunu şirket için bir nakit kaynağı olmaya devam ediyordu.
Oyuncak üreticilerinin de savaş sonrası döneme uyum sağlamak için bu bekleme süresine ihtiyacı olmuştur. II. Dünya Savaşı sırasında Milton Bradley odak noktasını kutu oyunları yapmaktan uçak iniş takımları ve makineli tüfekler için parçalar üretmeye kaydırdı. Ayrıca Lionel şirketi de artık oyuncak trenler değil, telgraf anahtarları, pusulalar ve diğer askeri ihtiyaçlar üretiyordu.
1940'ların sonunda, büyük ölçüde risk alan işletme sahipleri sayesinde piyasada birkaç plastik oyuncak bulunuyordu. İlk kez piyasaya sürüldüğü 1949 yılında, Cootie oyunu basit ama ilgi çekici konusu nedeniyle hemen sansasyon yarattı: Oyuncular çok renkli plastik böcekler inşa etmek için yarışıyordu. Oyunun yaratılmasından sorumlu olan Herb Schaper, Minneapolis'te posta dağıtıcısı olarak çalışıyordu.
Aynı yıl, marangoz Ole Kirk Cristiansen tarafından ahşap oyuncaklar üretmek üzere kurulan Danimarkalı oyuncak üreticisi Lego, ilk plastik bloklarını tanıttı. 1958'de şu anda piyasada standart olan versiyon piyasaya sürüldü.
Amerikalı grafik tasarımcı George Lerner, Mr. Potato Head'i 1949 yılında yaratmış olsa da, 1952 yılına kadar halka sunulmadı. İlk başta plastik gözler, burunlar, ağızlar, gözlükler vb. vardı, ancak çocuklar içine yerleştirmek için kendi gerçek patateslerini kullanmak zorundaydı.
Oyun senaristleri plastik kullanarak oyun tahtalarını 3 boyutlu yaptı
Tahta piyonların ve diğer küçük oyun parçalarının yerini almak söz konusu olduğunda, büyük masa oyunu üreticileri plastikler alemine ilk tereddütlü adımlarını attılar. Ardından bazı oyuncak tasarımcıları daha büyük fırsatlar olduğunu görmeye başladı.
Marvin Glass & Associates tarafından yaratılan ve 1963 yılında Ideal tarafından dağıtılan Mouse Trap Game buna iyi bir örnektir. Geleneksel karton oyun yüzeyine ek olarak daha büyük plastik parçaların kullanımını getirdiği için genellikle ilk gerçek üç boyutlu tahta oyunu olarak kabul edilir. Mouse Trap ve sayısız taklitleri başarılarının çoğunu plastiğin mümkün kıldığı Rube Goldberg mekanizmalarına borçludur. (Goldberg, sıradan işleri mizahi bir şekilde yapan gülünç derecede karmaşık makineler çizimleriyle tanınan bir gazete karikatüristiydi).
Glass ve tasarımcı ekibi oyuncak endüstrisinin sınırlarını zorlayarak kısa bir süre sonra Goldberg'den esinlenen ve plastiği yaratıcı bir şekilde kullanan bir dizi oyun üretti. Dönemin az sayıdaki kadın oyun tasarımcısından biri olan Dalia Verbickas, Crazy Clock (1964) ve Fishbait (1965) gibi bir dizi klasiğe katkıda bulundu.
Glass'ın şirketi oyuncakları kendisi yapmak yerine büyük oyuncak ve oyun üreticilerine lisanslıyordu. Mr. Machine (Ideal, 1960), Rock 'Em Sock 'Em Robots (Marx, 1964) ve Operation: Genesys (Milton Bradley, 1965) en iyi bilinen çalışmalarından bazılarıdır. Plastik olmasaydı, hiçbiri olmazdı.
Çocukların televizyonla hedeflenmesi
Tabii ki 1950'lerde ve 1960'larda oyuncakların popülaritesindeki artış plastik olmadan gerçekleşemezdi. II. Dünya Savaşı'ndan sonraki yıllarda dünya nüfusundaki büyük artış gibi televizyonun ve televizyon reklamcılığının hızla yaygınlaşmasının da önemli bir rolü vardı. 1946'da sadece 8.000 olan televizyon sayısı 1960'a gelindiğinde 45 milyondan fazla Amerikan evinde bulunuyordu.
Amerikan evlerinde televizyonların yaygınlaşmasıyla birlikte, pazarlamacılar çocukları doğrudan hedef alabileceklerini keşfettiler. Hem oyuncak hem de kahvaltılık gevrek üreticileri, hedefe yönelik pazarlama kampanyalarıyla genç alıcıları hedefleme konusunda uzmanlaştı. Televizyonda tanıtılan pek çok kahvaltılık gevrek, bir oyuncakla birlikte sunuluyor ya da belirli sayıda kumbara karşılığında bir oyuncak vaat ediyordu.
Doğrudan çocuklara odaklanan ilk TV reklamında Mr. Potato head (Bay Patates Kafa) öne çıkarıldı. O yıl Hasbro'ya göre tanesi 98 sentten bir milyondan fazla satıldı.
Yetişkinlerin oynadığı oyunlar: Twister'ın ortaya çıkışı
Oyuncak ve oyun üreticileri ilk nesil ergen Baby boomers'tan vazgeçmek niyetinde değildi. II. Dünya Savaşı sırasında, ileri görüşlü birkaç işletme gençlere pazarlama potansiyelini gördü ve çabalarını bobby soxers (genellikle lise ve kolejlerdeki adlarını giydikleri popüler bobby çoraplarından alan genç kızlar) ve onların erkek benzerlerini hedeflemeye başladılar.
Twister, Milton Bradley tarafından 1966 yılında, en büyük Baby boomers'ın 20 yaşına bastığı yıl tanıtıldı. Vinil mat, geleneksel bir oyun tahtası yerine büyük, özenle düzenlenmiş puantiyeler içeriyordu. Oyuncular kendi vücutlarını oyun taşı olarak kullanır ve plastik çarkın belirlediği şekilde vücutlarını birbirlerine doluyorlardı.
Bir bakıma Twister, savaş sonrası üç trend olan ucuz plastik, nesiller arası çekicilik ve renkli TV reklamlarının simgesiydi. Ayrıca, her zaman bir artı olan seksilik izlenimi de veriyordu. Twister'ın 1967 yılında üç milyondan fazla kopyası satıldı.