Mahkeme salonunda Karl Brandt. Kaynak: en.wikipedia.org
Deneyler ve hayvan bakımı
Faşist Almanya'nın tıp alanında neler olup bittiğini tam olarak anlamak için, o zamanın tıbbi etiğini karakterize eden bazı ön gerçeklerle tanışmak gerekir. Tıbbi araştırmanın bir nesnesi olarak insan, Hitler doktorlarının uygulamalarından çok önce tıbbi uygulamaya girmeye başladı. Anti-çiçek hastalığı aşılama takipçilerinden biri (çiçek püstüllerinin cilde sürtünmesi, aşılama analogu), Mary Worthley Montegru 1721'de yeniliği mahkumlar üzerinde denedi. Hayatta kaldılar ve o zaman ölümcül çiçek hastalığına karşı bağışıklıkla birlikte, özgürlük için bir bilet aldılar. Genellikle ölüm sırası mahkumları, özellikle ölüm sonrası otopsi gerektiğinde tıbbi sorunları çözmek için kullanıldı. İntihar bombacılarının kaybedecek bir şeyleri yoktu ve genellikle iyi koşullar ve yaşamın uzatılması karşılığında kendilerini enfekte etmeyi kabul ettiler. Çoğu zaman, mahkumlara kısaca deneysel oldukları konusunda bilgi verilmedi. Bu nedenle, 1855'teki Dresden parazitolog Friedrich Küchenmeister, bir şehir hapishanesinde ölüm cezasına çarptırılan birkaç domuz tenyasını enfekte etti. O zaman, kökenleri tamamen açık değildi ve bunların domuz tenya larvaları olduğu teorisi pratik doğrulamayı gerektiriyordu. Öykü Küchenmeister, akşam yemeğinde bir tabakta birkaç tenya ile pişmiş domuz parçaları keşfettiğini söylüyor. Doğal olarak, modern insan hemen böyle bir bulgudan bayıldı, ancak XNUMX. yüzyılın ortalarında deneyimli bir doktor-araştırmacı böyle bir önemsemeye nüfuz edemez. Bilim adamı sakin bir şekilde öğle yemeğini bitirdi ve gelecekteki solucanlarla dolu et için satın aldığı kasap dükkanına koştu.
Karl Brandt ikinci sırada en sağda. Kaynak: en.wikipedia.org
İlk deneyde, ölümünden sadece üç gün önce bir kasap dükkanından cercariae içeren yiyeceklerle intihar bombacısı vermeyi başardılar. Ancak bu bile teoriyi doğrulamak için yeterliydi: Küchenmeister idam edildi ve domuz zincirlerinin genç bireylerinin bağırsaklarında bulundu. İspatın fazlasıyla yeterli olduğu anlaşılıyor. Ancak beş yıl sonra, bilim adamı denemesini birkaç mahkersm üzerinde tekrarlıyor ve infazdan dört ay önce daha uzun bir süre seçiyor. Burada, otopsiden sonra, doktor bir buçuk metre solucan domuz tenyası keşfetti. Keşif Küchenmeister ile kaldı ve tıp ve biyoloji üzerine tüm ders kitaplarına dahil edildi. Bilim insanının bazı çağdaşları, çalışma yöntemlerinden memnun kalmadıklarını ifade ettiler ve hatta "herbaryum annenin mezarında toplanmaya hazır" kelimelerinin bulunduğu bir şiirle markaladılar.
Bu, insanları kobay olarak kullanmanın tek örneğidir. Avrupa'da tıp etiği her zaman zor olmuştur. Naziler iktidara geldiğinde 30-40'lar hakkında ne söyleyebiliriz! ..
Nazi doktoru Karl Klauberg (solda) ve meslektaşları Auschwitz mahkumları üzerinde tıbbi deneyler yapıyorlar. Klauberg, formaldehit doğrudan uterusa enjekte ederek kadınları sterilize etmekle ünlüdür. Savaştan sonra Sovyet esaretiyle sona erdi, bir hapis cezasına çarptırıldı, tekrar hapse gönderildiği Almanya'ya döndü. 1957'de gözaltında çürüdü. Kaynak: ushmm.org
Amerikalı tıp uzmanı Dr.Leo Alexander, Jadwiga Jido'nun bacağındaki yara izlerine işaret ediyor. Polonya yeraltının bir üyesi olan Jido, Ravensbrück toplama kampındaki tıbbi deneylerin kurbanı oldu. Kaynak: ushmm.org
Aynı zamanda, 1933'te Almanya'da kabul edilen ilk faturalardan biri, hayvanların canlandırılması yasağıydı. 16 Ağustos 1933'te Alman Goering radyo tarafından ilan edildi (Peter Talantov’un “0,05. Sihirden Ölümsüzlük Aramasına Kadar Kanıta Dayalı Tıp” kitabından bir alıntı):
"Canlılığa mutlak ve kalıcı bir yasak sadece hayvanları korumak için değil, insanlığın da kendisine ihtiyacı olan bir yasadır ... Cezayı belirleyene kadar ihlal edenler toplama kamplarına gidecekler."
O zaman Almanlar, araştırma amaçlı olarak yasal kesimi yasal olarak yasaklayan dünyada ilkti. Adil olmak gerekirse, birkaç hafta sonra Eylül 1933'ün başlarında, Hitler'in doktorların baskısı altında, hayvanların anestezi altında ve kesin olarak tanımlanmış amaçlarla tıbbi olarak canlandırılmasına izin verdiğini belirtmek gerekir. Üçüncü Reich'in “insancıl” girişimleri arasında, katliamdan önce kürk taşıyan hayvanların genel anestezisi, ağrısız bir şekilde atları atmanın yeni yolları, kaynar canlı ıstakozların yasaklanması ve hatta Himmler'in kıdemli SS memurları (yamyamlardan gelen yamyamlar) vejetaryen diyetine sadık olması önerisi de yer alıyor.
Nazilerin "insanlık dışı" insanları ve zihinsel engelli vatandaşları yok ederek ulusun genetik portresini iyileştirme çabaları iyi biliniyor. Bu arada, sağlık hizmetlerinin bir parçası olarak, akciğer kanseri görülme sıklığının sigaraya bağımlılığını ilk keşfedenler Almanlardı. Zamanla, Alman doktorların bu tür çalışmaları taşmaya ve sağduyunun ötesine geçmeye başladı.
ABD - Karl Brandt
Geçen yüzyılın sonunda, Almanlar tıp üniversitelerinin anatomik bölümlerinin hazırlıklarının kökenini kontrol etmeye karar verdiler - çoğu ölümcül akıl hastası vücudun parçalarıydı. Yani, Strazburg'daki August Hirt'in ünlü Yahudi iskeletleri koleksiyonundan kurtuldular, ancak “malzeme” nin geri kalanına yarım yüz yıl daha tıp öğrencilerine anatomi öğretildi. Bütün bunlar, Üçüncü Reich'taki ilacın tam bir etik karteşi aldığını göstermektedir - devletin pahasına teorik görüşlerini doğrulamak ve sadist eğilimleri tatmin etmek mümkün olmuştur. Beyaz katlardaki katillere bir şekilde saygı göstermeye yönelik tek girişim, 9 Aralık 1946'da başlayan ana Nazi doktorlarının Nürnberg davasıydı. Bütün bunlar yıl boyunca Amerikan işgal bölgesinde gerçekleşti ve elbette, tek suçlular ABD'den gelen yargıçlardı - müttefiklerin hiçbirinin ilerlemesine izin vermediler. Aslında, mahkemenin kendisine “Karl Brandt'a karşı ABD” denildi - bu, Amerikalıların bireysel olarak yönettiği ve avukatları, SS erkeklerini, Alman sanayicilerini ve kıdemli Wehrmacht memurlarını yargılayan on iki küçük (ve az bilinen) Nürnberg duruşmasından biridir.
Sanıkların komuta yapısına yerleştirilmesi ile savcıların davası sırasında savcılar tarafından hazırlanan çizelge. Kaynak: ushmm.org
Doktorlar davasında adıyla değerlendirilen ana sanık, Üçüncü Reich ve Hitler'in kişisel doktoru olan ilk doktor Karl Brandt'dı. 1939'dan bu yana, zihinsel engelli ötenazi (T4 programı) programını yönetti, bu çerçevede en etkili öldürme sistemini geliştirdi. Brandt başlangıçta benzinle öldürücü fenol enjeksiyonları önerdi, ancak katliamlar durumunda bu çok zordu. Bu nedenle, Siklon B gaz ve gaz türbinlerine geçilmesine karar verildi. Süreç sonucunda Brandt asıldı. Toplam 177 doktor yargıçlardan önce geçti ve bunlardan yedisi Brandt dahil idam edildi. Bunların arasında, Anenerbe'nin başı olan doktor Wolfram Sievers, ırksal olarak düşük insanlardan oluşan bir iskelet koleksiyonu toplama fikrine takıntılıydı. Ayrıca T4 programı kapsamında Karl Brandt'ın iş arkadaşlarından Victor Braque'ı astılar. Diğer şeylerin yanı sıra, güçlü radyasyon kaynaklarına sahip insanları cast etmek için bir konveyör yöntemi önerdi - her iki cinsiyetten talihsiz insanlar, birkaç dakika boyunca banklarda oturdukları ve radyoaktif maddelerin bulunduğu bir odaya getirildi. Sorun, doz oranıyla aşırıya kaçmamak ve karakteristik yanıklar bırakmamaktı - sonuçta prosedürün gizlenmesi planlandı. Brandt'ın ismi Rudolph'un tıpla hiçbir ilgisi yoktu (Himmler'in kişisel asistanıydı), ancak Amerikalıları da toplama kamplarındaki insanlar üzerinde yapılan deneylerde suç ortaklığı için onu iskeleye gönderdi.
Karl Gebhardt. Kaynak: pinterest.es
Karl Gebhardt. Kaynak: en.wikipedia.org
Duruşmayı takiben yürütülen bir sonraki sanık, Himmler'in kişisel doktoru olan ve Karl Reind Heydrich'in ölümü de dahil olmak üzere cerrah Karl Gebhardt'dı. En tehlikeli yaralanmadan sonra, Gebhardt yetkiliyi tedavi ediyordu ve kıdemli yoldaşlar ona yeni yaratılan antimikrobiyal sülfonamid ilaçlarını Nazi'ye enjekte etmesini önerdi. Karl bunu reddetti ve Obergruppenführer SS kan zehirlenmesinden öldü. Himmler kişisel doktorunun sözlerine cevap vermesini ve sülfonamidlerin etkisiz olduğunu kanıtlamasını önerdi. Bu amaçla, askeri olanlara benzer yaraları olan Ravensbyuk'tan kadınlar tahsis edildi ve daha sonra yeni bir ilaçla tedavi edildi. Gebhardt'ın araştırmasına bilimsel bir bilgi alanı vermeye çalıştığı ve benzer yaralanmalara maruz kalan ancak sülfonamidlerle tedavi edilmeyen mutsuz kadınlardan oluşan bir kontrol grubu oluşturduğu söylenmelidir. Fakat Himmler, doktoru yeni antimikrobiyallerin etkinliğini kanıtlasaydı ne yapardı? İntikam korkusuyla Gebhardt, sülfanilamidleri bir kukla yapmak için her şeyi yaptı - kontrol grubu iyi koşullarda (tabii ki Ravensbrück için) yaşadı ve deney grubu tamamen sağlıksız koşullardaydı. Sonuç olarak, yeni araç beklenmedik bir şekilde işe yaramadı ve Gebhardt, en sevdiği şeyi - toplama kamplarının mahkumlarının uzuvlarının amputasyonlarını - sakin bir şekilde yapabildi. Onun insanlık dışı deneyleri engelli insanları bıraktı ve daha sonra çoğu öldürüldü.
Bir sonraki Landsberg hapishanesinde asılan savaş suçluları listesinde SS Hijyen Enstitüsü başkanı ve Sachsenhausen'de tıbbi araştırma organizatörlerinden Joachim Mrugovsky vardı. Savaş sırasında Buchenwald'da başhekim olarak çalışan Waldemar Hoven, idam edilen son kişiydi. Aslında, bu pozisyon için, Hoven ölüme layıktı, ama yine de "bilim" amacıyla tifüs hastalarına bulaşmayı başardı ve daha sonra aşıları test etti.
Waldemar Hoven bir avukatla konuşuyor. Kaynak: waralbum.ru
Waldemar Hoven. Kaynak: gettyimages.com
Yukarıda belirtilen infazlara ek olarak, beş Hitler doktoru ömür boyu hapse mahk fourm edildi, dördü çeşitli hapis cezalarına (10 ila 20 yıl arasında) ve yedisi beraat etti. Alman savaş suçlularında olduğu gibi, bazıları önceden kararlaştırılan son tarihleri aştı. Bu yüzden Gebhardt'ın sulfanilamid üzerine çalışmalarında yoldaş olan Hertha Oberheuser ile oldu: Yirmi kişiden sadece beş yıl sonra serbest bırakıldı. Muhtemelen, deney kurbanları için ölümcül enjeksiyonlarla ilgili olarak mahkemede beraatini dikkate aldılar (iddia ettiği gibi bunu rahmetten Ravensbrück'te yaptı).
Hertha Oberhuiser. Kaynak: ushmm.org
Gerhard Rose. Kaynak: ushmm.org
Büyük olasılıkla sanıkların çoğu neden yargılantıklarını tam olarak anlayamadılar. Gösterici bir konuşma, Robert Koch Enstitüsü'nün Tropikal Tıp Bölümü başkanı, bulaşıcı bir hastalık doktoru olan Gerhard Rose'du ve Luftwaffe projeleri çerçevesinde zorla tifüs ile insanları enfekte ederek boyadı:
“Bana karşı kişisel suçlamalar konusu, devlet tarafından sipariş edilen ve Alman bilim adamları tarafından tifo ve sıtma alanında yürütülen insan deneylerine karşı tutumum. Bu doğadaki çalışmaların siyaset veya ideoloji ile ilgisi yoktu, ancak insanlığın yararına hizmet etti ve aynı sorunlar ve "Her yerdeki ihtiyaçlar, salgınların tehlikeleriyle de ilgilenmesi gereken herhangi bir politik ideolojiden bağımsız olarak anlaşılabilir."
Rosa ölüm cezasından kurtuldu ve 1977'de Almanya'da bilimsel liyakat madalyası aldı.