Cizvit düzeninin ilk adımlarında, kurucusu hakkında bilgili, net bir anlayış oluşturmak daha kolaydır.
Ve bu, dikkat çeken şey, biyografilerin girmemeyi tercih ettiği şeydir: resmi ve gayri resmi hayatın büyüleyici detaylarına rağmen, yaşamı boyunca Loyola'nın ismi şimşek çakmadı. Esas olarak doğrudan temas ettiği din adamları tarafından biliniyordu. Ancak Loyola'nın mucizeleri hakkında hiçbir şey duymadılar ve onu Tanrı'nın seçtiğini düşünmediler. Dahası, defalarca zulüm gördü, sapkınlıktan şüphelenildi ve hatta Engizisyon'a ihanet etti.
O zaman kimse Loyola'nın mucizelerini duyamazdı, çünkü Cizvitleriyle ilgili icatlar ancak ölümünden sonra yayılmaya başladı. Cizvit Ribadenera'nın yazdığı hacimli hayatın ilk iki baskısında, Loyola'nın mucizeleri hakkında hiçbir şey söylenmez. Bu basımlar, Loyola'nın ölümünden otuz bir yıl sonra, 1572 ve 1587'te yayınlandı. Ancak, 17. yüzyılın başında, mucizelerin neden “ihmal edildiğini” iddia ettiği nedenini açıklamaya çalıştığı, hayatın yeni bir versiyonu ortaya çıktı: Loyola'nın kutsallığının herkes için hiç şüphesiz olduğunu düşündüğü ortaya çıktı. Üçüncü baskıda hatalarını düzeltti ve burada ilk kez Cizvit Tarikatının kurucusunun hayali bir mucizesi var.
Kanonlaşma kuralları, yani azizlere kayıt olma, sunulan adayın kalbine “tanık” mucizeler koymasını gerektirir. On yedinci yüzyılın başlarında, Cizvitler Loyola'yı bir aziz rütbesine inşa etmeyi planlıyordu. Zaten birçok Avrupa ülkesine girmeyi başaran ve papaların lehine küfür eden "İsa Topluluğu" nun yüceltilmesi için gerekliydi. Kilise ve elbette Cizvitler kendileri için yüksek sesle reklam yaptılar. Loyola'nın mucizeleri kilise yetkilileri tarafından "tanıklık edildi", 1662'ta, papa onun aziz olduğunu ilan etti ve Cizvitler geri kalanıyla ilgilenebildi.
Oradan kurgu ve süslemeler çıkarırsak, Loyola'nın kilise hayatındaki kalıntıları nelerdir?
Biyografisinde iki kişi, pek çok açıdan farklı görünüyorlar: “Dönüşüm” den önce Loyola ve yaşamının ikinci yarısında Loyola, dünyadan önce hoşgörüsüz bir fanatik, iddialı, zeki bir politikacı, insan kalbinin bir usta, uzak görüşlü ve acımasızca davranan bir dünya olarak göründüğünde sinsice, soğuk bir hesaplama ile, bazen çok karışık bir durumda, manevra yapmak, saklanmak, beklemek çok ustaca. Bu ikinci Loyola, mücadeledeki herhangi bir yoldan habersiz olmayan Cizvitizm ruhunu temsil ediyor.
Bununla birlikte, gençliğinde Loyola'nın hem fanatizm hem de teokratik özlemlere yabancı olduğu söylenmelidir. Hayatın yazarları ne kadar yaşadıysa, erken çocukluktan itibaren “doğruluk” a ve kiliseye genç bir adam olarak en büyük hizmeti sunma arzusuna atıfta bulunursa, kuşkusuz, geleceğine benzer bir şekilde gelişebileceğini çok uzun zamandır düşünemezdi. sonunda oldu.
Loyola, 1491 yılında doğdu. Doğuştan, varlıklı olmayan İspanyol asillerdendi. Genç bir Loyola hayatında böyle bir durum vardı.
“Bampa'daki yılın 1515'unda (bu, Navarre'nin İspanyol özerk bölgesinin başkentidir)” diye yazıyor G. Bemer (Jesuits, M., 1913 Year, s. 103-104). Şubat ayının son günlerinden itibaren, piskoposluk sarayı hapishanesinde yargılanmayı bekleyen genç bir şövalye nedeniyle bir arkadaşıyla. Genç bir suçlu, karnavalın en komik gecelerinde bir din adamının yanı sıra Correidor'un sert ellerinden kaçtığını ve şu anda bir de Rahibe'nin kaçtığını iddia etti. Gipuzkoa'da (Kuzey İspanya'da, Bask Ülkesinin bir parçası olan) Gipuzkoa eyaletinde bir dizi “büyük suç” işledi. sonuç olarak, kraliyet mahkemesine bağlı değildir, ancak kilisenin daha hoşgörülü mahkemesinden önce suçlarından sorumlu tutulmalıdır. Ne yazık ki, kütüphane, sanığın tamamen manevi olmayan bir yaşam sürdüğünü kanıtlayabildi. Bu nedenle, correhidor enerjik olarak manevi mahkemenin kaçanları iade etmesini istedi. Kilise hakimi bu talebi ancak karşılayabilirdi. Mahkumun laik bir mahkemeye teslim edilmesi ve sert bir cezaya maruz bırakılması çok muhtemeldir. ”
Loyola - “Genç şövalyenin adıydı”, diye devam ediyor Bremer. “Davranışlar, şüphesiz Don Ignatius'un o zamanlar bir aziz olmadığını ve hiç biri olmak için çabalamadığını kanıtladı.”
Mayıs ayında, garnizonun başındaki otuz yaşındaki Loyola olan 1521, yedi yıl önce manevi ve laik otoritelerde sıkıntı yaşadığı aynı kentin kalesi Pamplona'yı Fransızlardan korudu. Sınır kasabasındaki Pamplona'daki çatışma İspanya ve Fransa arasında geçti. O zamana kadar Loyola kaptan rütbesine sahipti ve İspanyolların yenilmesiyle sona eren kalenin savunmasına öncülük etti.
Savaşta her iki bacağında da ciddi şekilde yaralandı. Fransızlar düşmanlarını ayırdı ve gerekli tüm tıbbi bakımı verdi: Fransız doktorlar ilk bacak ameliyatını yaptılar. Kırıklarla tedavi için eve yollandı ve kısa bir süre sonra bir kemiğin çarptığı dehşetle keşfedildi. Loyola'nın yaptığı gibi doyumsuz bir hırsla donanmış bir adam için bu talihsizliğin dayanılmaz olduğu ortaya çıktı, çünkü askeri hayata dönme umudunu bırakmadı.
Ve Loyola aşırıya gitti: kemiği tekrar kırmayı emretti. Ameliyattan sonra ne kadar acı verici olduğunu tahmin etmek kolaydır. Ancak, Loyola her şeyden acı çekti. Kemik kırıldı ve tekrar birlikte büyüdü. Ancak popüler baskılar ikinci kez alındığında, diz yakınında yürümeyi önleyen bir kemik parçası bulundu. Loyola yine cerrahlara döndü ve bu parçayı kesmesini emretti. Acı veren başka bir ameliyattan geçmek zorunda kaldım - hepsi boşunaydı: bir bacak diğerinden daha kısa oldu. Loyola da burada teslim olmak istemedi: bacağını günden güne uzatmak için kullanılan özel bir kapı icat edildi. Yeni işkence öncekilere mal oldu, ancak sakatlanan bacak bir ömür boyu hala kısa kaldı.
Loyola'nın tüm biyografileri, dayanıklılığının gücünü göstermek için bu meraklı hikayeden bahsediyor, sonradan engellerin üstesinden geldiği fanatik kalıcılık kaynaklarını aramaya çalışacak ve bulmaya çalışacak.
Loyola'yı bu tür niteliklerin tanındığını inkar etmek gerçekten imkansız - bu çok istekli bir nitelikti.
Loyola'nın nasıl umutsuzluğa düştüğünü hayal etmek kolaydır. Ancak durum umutsuz değildi: gelecek vaat eden bir manevi alan açılıyordu.
Daha sonra hayatlarını kendi işkencesi, oruç ve dua ile geçiren manastırlardaki fanatik rahiplerle tanışmak mümkündü. Ancak manevi kariyeri bir zenginleştirme kaynağı olarak gören din adamları-işadamı tipi de yaygındı. Soyluların birbirleriyle, küçük oğulları için “ekmek” kilisesi pozisyonları almaya çalışırken, onlara ne büyük servet mirası ne de toplumda önemli bir pozisyon veremediklerinde şaşırmamak gerekir.
Ignatius Loyola, ailedeki onüçüncü çocuktu! Çocukluk yıllarında bile, Loyola’nın ailesi, onu zaman içinde rahip yapmaya karar verdi ve hatta bazı prosedürler uyguladı: özellikle, tonajın tepesinde - kel bir yama yaptı. Genç Loyola, Pamplona'daki sorunlar sırasında kendisi için laik bir mahkemeden ziyade kiliseyi talep etmek için bundan faydalandı. Ancak, genel olarak konuşursak, daha sonra her şey tersine dönene kadar ebeveyn planlarını komik bir şey olarak hatırladı, böylece bu yola devam etmek zorunda kaldım.
Biyografi uzmanları bir kez daha yatalak kaldıklarında şövalyelerin romantizmini istediklerini söylüyorlar. Fakat belki de akrabalar, ruhun kurtuluşu hakkında düşünmenin daha iyi olduğunu düşünmüşlerdir: romanlar yerine, azizlerle ilgili efsaneler ve Mesih'in yaşamının bir tanımını almıştır. Ve Loyola’nın bilincinde, bu okumanın etkisiyle, bir dönüm noktası yapıldı - mesleğine “Tanrı'nın bir azizi” olma yolunda inanmaya başladı.
Pamplon kuşatmasından bu yana bir yıl geçti. Loila yeni planlarını yapmaya karar verdi. Bunu basitçe “dünyadan” bütün mütevazi bir şekilde kaybolarak yapabilirdi. Öyle ya da böyle, başlayacağı yerde, görünüşte hiç şüphesi yoktu: geceyi Montserrat manastırında, Bakire kilisesinde geçirdi. silâh - kılıç ve hançer, daha sonra memurun üniformasını paçavralarla değiştirdi, yalvarmaya başladı, tanıdıkların şaşkınlığına ve yanlış yorumlanmasına neden oldu ve nihayet tüm bölgenin kendisi hakkında konuşmasını sağlamak için geleneksel son adımı attı - mağarada “kaçmaya” başladı.
Muhtemelen, oldukça rahat bir mağaraydı: Yeni ortaya çıkan keşiş, orada Cizvitlerin ana rehberlerinden birini yaptıkları Ruhsal Egzersizler kitabını yazdı.
Eylül ayında Kudüs'e geldi 1523. Fransiskanların düzeninin bir temsili vardı. Loyola'ya fikrinin anlamsız olduğunu, onu dinleyemediklerini ve dinleyemeyeceklerini, gelecek vaazların belirtilen içeriğinin şüpheli olduğunu ve dinleyicileri konuşup İspanyolca konuşmalarını anlasalar bile, yetkililer ve toplumla başının derde gireceğini açıklamaya çalıştılar. başka bir inanca geçmek için yerleştirilmemiş.
Yetersiz bilgisiyle hedefe ulaşamadığını ve Barselona'ya dönerek Latince oturduğunu fark etti.
Yani iki yıl geçti. Loyola, dört gencin yanı sıra, önce üniversiteye gidip teolojiyi yenmek için önce Alcala'ya, nihayet teolojik bilimi yenmeye başladı, sonra Salamanca'ya ve nihayet ünlü Sorbonne'nin bulunduğu Paris'e gitti - en teorik fakülte olan teoloji fakültesi Katoliklerin ilahiyat merkezleri.
Hiçbir Loyola Üniversitesi oyalandı. Öğreterek değil, vaaz vererek ilgisini çekti.
Alcala'da, Loyola en kutsal Engizisyon tarafından tutuklandı: bir sapkınlık olduğu bildirildi, şaşkın konuşmalarının İspanya'da bile her türlü vaaz vericiliği örneği gördüğü tuhaf bir izlenim bıraktı. Ama aynı şey yolunda gitti: fanatizm dışında papa bağlılık dışında ruhu için hiçbir şey yoktu. Serbest bırakıldı.
Yavaş yavaş, Loyola, çok özel bir çileciliğin zamanının geldiği, sıranın hala görülmediği, papaların gücünü güçlendirmenin yanı sıra başka hedefleri bilmediği sonucuna varmıştı. Bu fikri tam olarak düşünmesi, benzer düşünen bir grup insanı çekmesi ve onların yardımı ile başlamak için çok büyük miktarda para toplaması birkaç yıl aldı.
15 Ağustos 1534, Loyola ve altı takipçisi Paris'in kiliselerinden birinde toplandı ve üç sıradan manastır sözü verdi, onlara yeni bir tane ekledi - papaya sorgulamayan bir itaat yeminini verdi. Bu gün Cizvit Tarikatı tarihinde ilk olarak düşünülmeli.
Rağmen Papa Pave III, manevi düzenlerin sayısını artırmaya meyilli değildi. Uzun süre tereddüt etti ve Cizvit Tarikatı yalnızca yılın 27 Eylül 1540'inde onaylandı. Loyola’nın planlarında, papa uzun süredir devam eden arzusunu yerine getirme fırsatını gördü - koşulsuz bir şekilde, yaşamlarını bağışlamadan, Protestanlığa ve sapkınlığa karşı mücadelede egemenlerine hizmet edecek olan papalık janissaries gibi bir şey yaratmak için. Loyola ve yoldaşlarının kendilerini en iyi şekilde kullanmalarına yardımcı olduğunu ve “hayatlarını Mesih'e, bizlere ve haleflerimize, Roma’daki rahiplere sonsuz hizmet vermeye adadıklarını” vurguladıklarını belirttiğinin özellikle önemli olduğunu belirtti. kitaptan: PN Ardashev. “Evrensel Tarihte Bir Okuyucu”, bölüm 1, 1914 yıl, s. 165).
Ignatius Loyola, yeni toplumun ilk generali oldu.
Ölümünden sonra, öğretiminin devam edeceğini ve bugünün ana görevi olan Cizvit kolejlerinin de dahil olduğu Ukrayna dahil dünyanın birçok ülkesinde takipçileri bulacağını hayal bile edemezdi. fanatik sadık savaşçıları hazırlar.
Böylece, medyada, 2014’taki Gorlovka’nın bir Cizvit okulunda eğitim almış olan özel bir Ukrayna militan grubunun "Yüz İsa Mesih" imhasına ilişkin raporlar ortaya çıkmaya başladı. “İçişleri Bakanlığı'nın özel taburuna dahil olan“ Shakhtarsk ”birimi, Dmitry Korchinsky Kardeşliği üyelerinden oluşuyordu. Yüzlerce kişinin başında Odessa Kardeşler'in başı vardı, militanları Sağ Sektörün ziyaret radikalleriyle birlikte, Odessa Ticaret Birliği Evi'nin 2'unda insanları öldüren ve yakan Dmitry Linko ”dedi.