İkinci Dünya Savaşı sırasında Danimarka Direniş hareketi meraklı bir pozisyondaydı. Teorik olarak, Danimarka hükümeti Almanya'ya savaş ilan etmediği için resmi olarak Nazi Almanyası ile savaşta değildi (Danimarka'nın 1940'da Almanlar tarafından yasadışı bir şekilde işgal edildiğini açıkça belirtmişti). Hükümet ve kral Christian X resmi bir protesto yapmıştı, ancak Alman birliklerinin Danimarka hükümetinin isteklerine karşı orada bulunmasına rağmen Danimarka'ya “bağımsızlık” veren bir Alman kararını kabul ettiler.
Dolayısıyla Danimarka direnişinin hiçbir biçimi Müttefikler tarafından 'yasallaştırılamadı'. Kopenhag'daki hükümet, Danimarka'nın işgalinin bir eşlik olduğunu kabul etmesine rağmen, pek çok Danimarkalı yoktu. Danimarka Donanması'nın çoğu Müttefik limanlarına yelken açtı ve yurtdışındaki Danimarka büyükelçileri hükümetlerinin kararını kabul etmeyi reddetti.
Bir Danimarka Direniş hareketi vardı. İçinde bulunanların çoğu Danimarka Ordusundaydı. Direnişte olanlar, Özel Operasyonlar Yöneticisi'ne (SOE) istihbarat vermeye istekliydi, ancak SOE tarafından talep edilen herhangi bir sabotaj operasyonuna katılmayı reddetti. Gerçekleşen herhangi bir sabotaj, Danimarka içindeki veya Stockholm merkezli direniş liderleri tarafından onaylandı. 1943'ten itibaren Danimarka'da sabotaj eylemlerinde bir artış oldu.
1943'e kadar, Danimarka'daki Almanlar işgalci bir güç için nispeten kolay bir zamana sahipti. Bununla birlikte, Danimarka'daki sabotaj Almanların tutumunun daha belirgin bir şekilde sertleşmesine yol açtı. Direnç şüphelilerinin tutuklanması genellikle grevlere yol açtı. Bu, daha fazla greve neden olan sivil itaatsizlik nedeniyle daha fazla tutuklamaya yol açtı.
Ağustos 1943’e gelindiğinde durum o kadar kötüleşti ki, Almanlar Danimarka hükümetine bir ültimatom verdi - acil durum ilan edeceklerdi ve tüm yakalanan sabotajcıları ölümüne mahkum edeceklerdi. Hükümet bunu yapmayı reddetti ve istifa etti. Almanlar resmi olarak gücü ele geçirerek karşılık verdiler ve yasal olarak Danimarka “işgal altındaki bir ülke” oldu. Ancak bu olaydan sonra, Danimarka Direnişi, şimdi Almanlara karşı yaptıkları için meşrulaştı.
Eylül 1943'te 'Danimarka Özgürlük Konseyi' kuruldu. Bu, Danimarka direniş hareketini oluşturan birçok farklı grubu birleştirmeye çalıştı. Konsey yedi direniş temsilcisi ve bir KİT üyesi idi. Direniş hareketi 20 binin üzerine çıktı ve D-Day'in başında sabotaj eylemleri belirgin şekilde arttı. D-Day inişlerinin Normandiya’da olmasına rağmen, SOE Avrupa'da daha fazla Alman askerinin, Fransa’nın kuzeyindeki bölgelerinde daha az bulunabileceğine inandığını belirtti. Bu nedenle, Danimarka'da ne kadar çok sabotaj eylemi olursa, o kadar çok Alman birliği oraya bağlanır.
Danimarka Direnişi ülkenin İsveç'e olan yakınlığını büyük bir etki yarattı. Stockholm, Danimarka Direnişi için gerçek bir üs haline geldi. Burada Danimarka'dan çok daha güvenliydiler - ancak ülkelerine kolayca geri dönebildiler. Deniz yolu, Danimarka Direnişinin Danimarka'dan 8.000 Yahudiden 7.000'in üzerinde ülke dışına çıkmasına da izin verdi. Bu nedenle, Danimarka savaştaki Yahudiler için en düşük istatistiksel kayıp oranlarından birine sahipti.