Bölüm ~ Dünyadaki Bütün Acılar Ona Göre Sadece Karakterini Biliyor~
(başlıktaki *Biliyor/bilemek)
Bir zamanlar duyulan Naihe Xiang ismi, aynı anda binlerce acı çekme hissine neden oldu. Aroma erken yaz gibi kokuyordu — parlak ve yatıştırıcı; ancak gerçekte, bir insanı irrasyonel hale getirmek için kullanılan bir ilaçtı, zihinle karışan bir ilaçtı.
Ölümcüllüğü, bir kişinin hayatını talep etmek için yeterli değildi, ancak etkiler vücuda sürekli olarak solunduğunda gerçekleştiğinden, kurban pus içinde boğulacak ve bağımlı hale gelecekti. İlaçsız bir gün de nefesleri kesilir, vücutları zayıflar, zihinleri halüsinasyonlar görmeye başlardı. Naihe Xiang ilacı olmadan üç gün sonra kemiklerinde bıçaklar hissederlerdi. Naihe Xiang ilacı olmadan beşinci günde ise öbür dünya ile bir randevuları olduğu söylenebilirdi.
Naihe Xiang ilacı adını böyle aldı.
Cui Buqu beş gün boyunca o boşlukta bekledi.
Diğeri uygun bir an seçti. İnanılmaz derecede yorgun olsaydı, bilinç ve bilinçsizlik arasında gidip gelirse, ancak o zaman ona yiyecek ve su gönderirlerdi. Cui Buqu bilincini geri kazandığında, yanında yemeğini ve suyunu hissetmek için uzandı.
Ona sadece onu hayatta tutmaya yetecek kadar biraz yiyecek ve su verildi. Bununla birlikte, yiyecek ve su eksikliği işkencenin en kötü şekli değil, gece mi gündüz mü olduğunu bilmeden sonsuz sessizlikti.
Karanlığın ardından, daha fazla karanlık ve sonsuz sessizlik boşluğu vardı.
Cui Buqu, saatleri saymak ve rahatlamak için sadece dört parmak ve on iki parmak eklemi kullanabilirdi. Taocu senaryolarını, Konfüçyüsçülükten Taoizm’e, sonra da Taoizm’den Budizm’e, tüm karanlık düşünceleri kafasından atmak için ezberinden okudu.
Ancak işitme duyusu giderek daha iyi hale geldi. Fareler ortalıkta koştursa ya da bir yere su sızıyor olsa bile, gün gibi net bir şekilde duyabiliyordu.
Ancak, Feng Xiao’nun bu malikaneyi terk edilmiş gibi hissettirmek için hangi yöntemleri kullandığını bilmiyordu. Sürekli aldığı yemekler olmasaydı, Cui Buqu unutulup unutulmadığını merak edecekti.
Ortalama bir insan böyle bir işkenceye dayanamazdı. Bırakın yarım ay ve Cui Buqu’un zayıf bir vücuda sahip olması bir yana, üç ila beş gün bir deliyi kovmak için yeterli olacaktır. Mevsim her değiştiğinde hastalanırdı. Üçüncü gün geldiğinde, etkilenmeye başladığı belliydi – zihni çılgına dönüyor, midesi açlıktan ağrıyor, kolları ve bacakları zayıf hissetmeye başlıyor, vücudu üşüyordu. Bu bittikten sonra tekrar hastalanacağını biliyordu. Sadece aklını başında tutmak için zihnini kullanarak Taoist senaryolarını okumayı bıraktı.
O anda odaya tatlı bir koku girdi.
Hem mevcut hem de aynı anda olmadığı hissini verdi. Bir yıl önce başkenti ziyaret ettiği zamanki nilüfer bahçesi gibi kokuyordu. Soluk ve tatlı, temiz ve saf, nilüfer gibi kokulu.
Bir süre sonra başkent kalabalıklaştı. Zenginler ve varlıklılar, önemli konukları ağırlamak için evlerini dekore ederdi. Pişmiş nilüfer ve beyaz mantarı çömleklerde tutmayı ve misafirler geldiğinde onları en az yarım gün saklamayı seviyorlardı. İlk olarak, misafirler bir kase pişmiş nilüfer ve beyaz mantar çorbası içmeden önce midelerine oturması için sıcak bir şeyler yudumlarlardı. Sıcaklık ve tat, boğazlarından midelerine yayılır ve tüm ısı enerjisi vücutlarından dışarı atılırdı.
Konuklara bu şekilde davranmak, Cui Buqu’un alıştığı bir şeydi.
Derin bir şekilde gözlerini kırpıştırdı.
Gözleri karanlıktan aydınlığa döndü.
Koku hala oradaydı, ama bu sefer bir halüsinasyon değildi.
Karanlığın ortasında kaşları seğirdi; sert bir kahkaha attı.
Naihe Xiang ilacı.
Bu ilaç zehirli ve ürkütücü olmasına rağmen, bulunması da zordu. Feng Xiao’nun ona böyle bir şey kullanacağına inanmak zordu, ne yazık.
Bu malikaneden ayrılamazdı. Aynı zamanda nefes almayı bırakamazdı. Kokuyu içine çekerek sadece bir uyuşturucu bağımlısını taklit edebilirdi.
Eğer biri mükemmel dövüş sanatı becerilerine sahip olsaydı, belki de enerjisini manipüle eder ve bir süre nefeslerini bastırırdı, ancak Cui Buqu durumunda, Naihe Xiang ilacı sadece vücudunu kırma sürecini hızlandırarak onu ölüm için yalvartırdı.
Görünüşe göre Feng Xiao’nun onu öldürme niyeti yoktu. İlacı sadece ondan samimi cevaplar almak için kullanıyordu. Ancak bu, bir ineği öldürmek için bıçak kullanmak gibiydi.
Yine de, Jiejian Bürosu üyeleri onun bu tür kokulara alıştığını tahmin edemezlerdi. Gerçeği söylemek gerekirse, Cui Buqu on gün ilaçsız yaşamayı başarmıştı. Bu süre zarfında, esasen yarı ölü olmasına rağmen, yine de bilinçli kalmayı başardı ve düşmanın lehine boyun eğmesine izin vermedi. O zamanki hocası Fan Wei bile kelimelerin ötesinde şok olmuştu. Vücudu herhangi bir dövüş sanatında eğitim için uyumsuzdu, ama yüreğinde kararlıydı.
Fan Wei, inanılmaz derecede zeki olmasına rağmen, Cui Buqu’un dövüş sanatlarını bilmemesine rağmen hala dünyanın üzerinde olabileceğinin farkındaydı.
Bazı insanların normal bir hayat yaşaması amaçlanmadı.
Ona göre dünyadaki tüm acı, karakterini geleceği için süslüyordu.
Tüm toprak kaldırıldığında, geriye kalan tek şey altın olacaktır.
Cui Buqu gözlerini kapatmaya devam etti.
Linlang Loncası’nın müzayedesi hâlâ devam ediyordu. Feng Xiao’nun acele etmeden önce on gün bekleyecek kadar sabırlı olacağına inanmayı reddetti.
¤¤¤¤¤¤¤¤¤
“Peki ne olacak?” Feng Xiao, o zamandan beri tek kelime etmeyen ve biraz sabırsız hisseden Pei Jingzhe’ye baktı.
Linlang Loncası’nın müzayedesi dört gün önce başlamıştı ve altı gün sürecekti. Yarın son gün olacaktı ve ilk birkaç gün, özellikle nadir bulunan ilaçlar ve nefis malzemeler satılmıştı.
Bu birkaç gün boyunca her şey çok kalabalıktı ve birçok başarılı takas vardı; eve dönerken birçok kişi sandıklarını doldurmuştu. Yine de birçok insanın gözü son müzayedeydi. Hazineleri karşılayamayacak olsalar da, gezilerinin boşa gitmemesi için onları kendileri görmek istemişlerdi.
Ancak, Feng Xiao inanılmaz derecede hoşnutsuzdu.
Çünkü bu birkaç gün; planları sorunsuz gitmiyordu. Wen Liang ve adamları hala hapisteydi, bu yüzden Linlang Loncası herhangi bir haylazlık yaratmaya cesaret edemedi. Öte yandan, kapısının önünde her gün ortaya çıkan sayısız insan kalabalığı vardı; merhamet için yalvarıyorlardı. Feng Xiao hepsini reddetti. Müzayedeye katılabilmek için Pei Jingzhe’ye Cui Buqu’u sık sık kontrol ettirdi. Qin ailesi sanki kalabalığın arasındaymış gibi ortaya çıkmadı, Cennet Gölü Yeşimi tamamen kaybolmuştu.
Feng Xiao, yeşim yeniden ortaya çıksa bile bunu biliyordu ki; açık artırmanın son gününde olacaktı. Aksine, düşünse ve düşünse de, bir şeyi kaçırmış gibi geliyordu ve huzursuz hissetti.
Jiejian Bürosu’nun yerini aldığından beri yaptığı her şey yolunda gitmişti. En son ne zaman bu kadar zor bir durumla karşılaştığını hatırlamıyordu. Sanki oyuncunun diğerlerinin yanı sıra istediği yere yerleştirilen bir satranç taşıydı. Başlangıçta sadece izliyordu, şimdi kendisi de bir akıl oyununa çekilmiş gibi hissediyordu…
Feng Xiao sanki bir şey anlamış gibi bir an şaşkına döndü, ama sonra bir anda şaşkınlığı yok oldu.
Pei Jingzhe, “Daha önce bana beş günlük Naihe Xiang ilacını vermemi emretmiştin, dayanamayacağından korktum, bu yüzden fazla kullanmaya cesaret edemedim. Şu anda, ben bir bakmaya gittiğimde, çoktan şaşkınlık içindeydi. Onu uyandırmak için bir kova kuyu suyu kullandım ve bu aralığı ona bazı sorular sormak için kullandım, ancak Qin ailesiyle hiçbir ilgisi olmadığı konusunda ısrar etti. Bu yüzden Usta Taoist Cui’nin masum olduğunu düşünüyorum.”
Bu kişi masum değilse, o zaman çelik bir kalbi vardı ve Naihe Xiang ilacının bile ona hiçbir şey yapamayacağı bir dereceye ulaşmıştı.
Ama bu mümkün mü?
Pei Jingzhe, bu kadar hasta ve zayıf bir kişiyi, dövüş sanatlarının ustası olsa bile, Naihe Xiang ilacının gücüne dayanabilecek birini görmemişti.
Feng Xiao, “Şimdi nerede?” Diye sordu.
Pei Jingzhe, “Doğu Kanadında Uyuyor” diye yanıtladı.
Feng Xiao kaşlarını çattı, “Serbest mi bırakıldı?”
Pei Jingzhe acı bir şekilde güldü “Sevgili ikinci Komutanım, herkesin sizin gibi olduğunu düşünüyor musunuz, Naihe Xiang ilacına günlerce dayanıyor ve hala ayağa kalkabiliyor musunuz? Ateşi var ve konuşmaktan bahsetmiyorum bile, şu anki durumundan kurtulup kurtulamayacağı hala tartışılıyor.”
Feng Xiao, “Hala yararlı olduğu sürece, hayatta kaldığından emin olun. Herhangi bir ilaç kullanın.”
Bunu duyduktan sonra, Pei Jingzhe hemen Feng Xiao’nun başka bir ilaç kullanacağını düşündü ve hızlı bir şekilde şöyle dedi: “Doktor şu anda daha fazla işkence biçimine dayanamayacağını söyledi!”
Feng Xiao bu yanıta karşı gelmedi.
Pei Jingzhe’yi Doğu Kanadına kadar takip etti ve Cui Buqu’un yatakta uyuduğunu gördü. Birkaç gün önce, belirgin biçimde soluk olan bu iki yanak; şimdi daha da solgundu. Parmakları örtülerin altından dışarı çıkmıştı; belli belirsiz yeşil görünüyordu.
Feng Xiao yatağın yanında durdu ve neredeyse yarım gün boyunca Cui Buqu’a baktı. Cui Buqu izlendiğini hissetti, rahatsız edici bir şekilde uyurken kaşları havalandı.
Pei Jingzhe, ” Lordum, zehri vücudundan çıkarmayı mı planlıyorsunuz? Eğer değilse, asla iyi olmayacak.”
Feng Xiao başını salladı, çenesine dokundu; bakışları, rüyasında savaşıyormuş gibi görünen Cui Buqu’u asla terk etmedi ve onu oldukça büyüleyici bulmuştu.
Bir süre sonra aniden konuştu, “Zuoyue Bürosunun bir üyesi olabileceğini düşünüyor musun?”
₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪
Önceki Bölüm ♡♡♡♡♡ Sonraki Bölüm