Opera - Opera
Opera , müziğin temel bir bileşen olduğu ve dramatik rollerin şarkıcılar tarafından alındığı , ancak müzikal tiyatrodan farklı olan bir tiyatro türüdür . Böyle bir "çalışma" (İtalyanca "opera" kelimesinin gerçek çevirisi) tipik olarak bir besteci ile bir librettist arasındaki bir işbirliğidir ve oyunculuk , sahne , kostüm ve bazen dans veya bale gibi bir dizi sahne sanatını içerir . Gösteri tipik olarak , bir orkestra veya daha küçük bir müzik topluluğu eşliğinde bir opera evinde verilir ve 19. yüzyılın başlarından beri bir şef tarafından yönetilir .
Opera, Batı klasik müzik geleneğinin önemli bir parçasıdır . Başlangıçta tamamen söylenen bir parça olarak anlaşılan opera, şarkılarla oynanan bir oyunun aksine , bazıları müzikal tiyatro , Singspiel ve Opéra comique gibi sözlü diyalogları içeren çok sayıda türü içerir hale geldi . Geleneksel sayı operasında , şarkıcılar iki şarkı söyleme tarzı kullanırlar: resitatif , konuşmadan etkilenen bir stil ve kendi kendine yeten aryalar . 19. yüzyıl, sürekli müzik dramasının yükselişine tanık oldu .
Opera , 16. yüzyılın sonunda İtalya'da ortaya çıktı ( Jacopo Peri'nin çoğu kayıp Dafne'si ile , 1598'de Floransa'da üretildi ) özellikle Claudio Monteverdi'nin , özellikle L'Orfeo'nun eserlerinden doğdu ve kısa süre sonra Avrupa'nın geri kalanına yayıldı: Heinrich Schütz Almanya'da, Fransa'da Jean-Baptiste Lully ve İngiltere'de Henry Purcell 17. yüzyılda ulusal geleneklerini oluşturmaya yardımcı oldular. 18. yüzyılda, İtalyan operası George Frideric Handel gibi yabancı bestecileri çekerek Avrupa'nın çoğuna (Fransa hariç) hakim olmaya devam etti . Opera seria kadar İtalyan operasının en prestijli biçimiydi Christoph Willibald Gluck 1760s onun "reform" operaları ile yapaylık karşı tepki gösterdi. 18. yüzyılın sonlarına ait operanın en ünlü figürü, opera seria ile başlayan ancak en çok İtalyan çizgi romanları ile ünlü olan Wolfgang Amadeus Mozart'tır , özellikle Figaro'nun Düğünü ( Le nozze di Figaro ), Don Giovanni ve Così fan tutte . yanı sıra , Alman geleneğinin simgelerinden Die Entführung aus dem Serail ( Saraydan Kız Kaçırma ) ve Sihirli Flüt ( Die Zauberflöte ).
19. yüzyılın ilk üçte biri, Gioachino Rossini , Gaetano Donizetti ve Vincenzo Bellini ile bel canto stilinin doruk noktasını gördü, hepsi bu tarzın imzasını taşıyor . Ayrıca , Daniel Auber ve Giacomo Meyerbeer'in çalışmalarının yanı sıra Carl Maria von Weber'in Alman Romantische Oper (Alman Romantik Operası) girişiyle tipikleşen büyük operanın gelişini gördü . 19. yüzyılın ortalarından sonlarına kadar , İtalya'da Giuseppe Verdi ve Almanya'da Richard Wagner tarafından yönetilen ve yönetilen altın bir opera çağıydı . Opera'nın popülaritesi İtalya'daki verismo döneminde ve 20. yüzyılın başlarında Giacomo Puccini ve Richard Strauss'a kadar çağdaş Fransız operasına kadar devam etti . 19. yüzyılda, paralel opera gelenekleri Orta ve Doğu Avrupa'da, özellikle Rusya ve Bohemya'da ortaya çıktı . 20. yüzyıl, atonalite ve serileştirme ( Arnold Schoenberg ve Alban Berg ), Neoklasizm ( Igor Stravinsky ) ve Minimalizm ( Philip Glass ve John Adams ) gibi modern tarzlarla ilgili birçok deney gördü . Kayıt teknolojisinin yükselmesiyle, Enrico Caruso ve Maria Callas gibi şarkıcılar , opera hayranları çemberinin ötesine geçen çok daha geniş kitleler tarafından tanındı. Radyo ve televizyonun icadından bu yana operalar da bu medyada icra edildi (ve bunlar için yazıldı). 2006'dan başlayarak, bir dizi büyük opera binası , performanslarının canlı yüksek çözünürlüklü video yayınlarını tüm dünyadaki sinemalarda sunmaya başladı . 2009 yılından bu yana, tüm performanslar indirilebilir ve canlı olarak yayınlanabilir .
Operatik terminoloji
Bir operanın sözcükleri libretto (kelimenin tam anlamıyla "küçük kitap") olarak bilinir . Bazı besteciler, özellikle Wagner, kendi librettolarını yazdılar; diğerleri librettistler ile yakın işbirliği içinde çalıştılar, örneğin Mozart, Lorenzo Da Ponte ile . Genellikle " numara opera " olarak anılan geleneksel opera, iki şarkı söyleme modundan oluşur: anlatım , konuşma çekimlerini taklit etmek ve vurgulamak için tasarlanmış bir tarzda söylenen olay örgüsü pasajları ve arya (bir "hava" veya resmi şarkı ) karakterlerin duygularını daha yapısal bir melodik üslupla ifade ettiği. Vokal düetler, üçlüler ve diğer topluluklar sık sık ortaya çıkar ve eylem hakkında yorum yapmak için korolar kullanılır. Singpiel , opéra comique , operetta ve semi-opera gibi bazı opera türlerinde , anlatımın yerini çoğunlukla sözlü diyalog alır. Anlatımın ortasında veya yerine geçen melodik veya yarı melodik pasajlara arioso da denir . Çeşitli operatik ses türlerinin terminolojisi aşağıda ayrıntılı olarak anlatılmıştır . Hem Barok hem de Klasik dönemlerde, anlatım, her birine farklı bir enstrümantal topluluk eşlik eden iki temel biçimde görünebilir: secco (kuru) anlatım, kelimelerin aksanıyla dikte edilen serbest bir ritimle söylenen, sadece basso eşliğinde continuo genellikle olduğu, klavsen ve çello; veya accompagnato (aynı zamanda strumentato ) 'in orkestra eşliğinde sağladı. 18. yüzyılda aryalara giderek orkestra eşlik ediyordu. 19. yüzyılda, accagnato üstünlüğü ele geçirdi, orkestra çok daha büyük bir rol oynadı ve Wagner, Wagner'in "sonsuz melodi" olarak adlandırdığı arayışında arya ve anlatım arasındaki neredeyse tüm ayrımı ortadan kaldırarak operada devrim yarattı. Sonraki besteciler Wagner'in örneğini takip etme eğilimindeydiler, ancak Stravinsky'nin The Rake's Progress'teki gibi bazıları bu trendi alt etti. Orkestranın operadaki değişen rolü aşağıda daha ayrıntılı olarak anlatılmıştır .
Tarih
Kökenleri
İtalyanca kelime opera , hem yapılan emek hem de üretilen sonuç anlamında "iş" anlamına gelir. Latince gelen İtalyan kelime türemiştir opera , bir tekil isim anlamı "iş" ve ayrıca isim çoğul opus . Göre Oxford İngilizce Sözlük , İtalyanca bir kelime ilk 1639 yılında "şiir, dans ve müzik birleştirilir kompozisyon hangi" anlamında kullanılmıştır; bu anlamda kaydedilen ilk İngilizce kullanımı 1648 yılına dayanıyor.
Jacopo Peri'nin yazdığı Dafne , bugün anlaşıldığı üzere opera olarak kabul edilen en eski besteydi . 1597 civarında, büyük ölçüde " Camerata de 'Bardi " olarak bir araya gelen , okuryazar Floransalı hümanistlerden oluşan seçkin bir çevreden esinlenerek yazılmıştır . Dafne , önemli bir şekilde, Rönesans'ın antik döneme özgü karakteristiğinin daha geniş bir şekilde yeniden canlanmasının bir parçası olan klasik Yunan tiyatrosunu canlandırma girişimiydi . Camerata üyeleri, Yunan dramalarının "koro" bölümlerinin orijinal olarak söylendiğini ve hatta muhtemelen tüm rollerin tüm metninin söylendiğini düşünüyorlardı; Böylece opera, bu durumu "eski haline getirmenin" bir yolu olarak düşünüldü. Ancak Dafne kayboldu. Peri'nin 1600 yılından kalma daha sonraki bir çalışması Euridice , günümüze ulaşan ilk opera müziği oldu. Hala düzenli olarak yapılacak ilk opera olma şerefi, ancak, gider Claudio Monteverdi 'nin L'Orfeo mahkemesinde için bestelediği, Mantua arasında 1607 Mantua mahkemede Gonzagas , Monteverdi işveren, önemli bir rol oynamıştır operanın kökeni sadece konçerto delle donne'nin saray şarkıcılarını ( 1598'e kadar) değil, aynı zamanda ilk gerçek "opera şarkıcılarından" biri olan Madama Europa'yı da istihdam ediyor .
İtalyan operası
Barok dönem
Opera, uzun süre mahkeme izleyicileriyle sınırlı kalmadı. 1637'de Venedik'te , halka açık operaların katıldığı ve bilet satışlarıyla desteklenen bir "sezon" (genellikle karnaval sırasında ) fikri ortaya çıktı . Monteverdi, Mantua'dan şehre taşınmış ve son operaları olan Il ritorno d'Ulisse in patria ve L'incoronazione di Poppea'yı 1640'larda Venedik tiyatrosu için bestelemiştir. En önemli takipçisi Francesco Cavalli operanın İtalya'nın her tarafına yayılmasına yardımcı oldu. Bu erken dönem Barok operalarında, geniş komedi, bazı eğitimli duyarlılıkları sarsan bir karışımda trajik unsurlarla harmanlandı ve operanın birçok reform hareketinin ilkini ateşledi, Arcadian Academy sponsorluğunda , libretti yardımcı olan şair Metastasio ile ilişkilendirildi. 18. yüzyılın sonuna kadar İtalyan operasının önde gelen formu haline gelen opera serisinin türünü kristalleştirdi . Metastasian ideali sağlam bir şekilde kurulduktan sonra, Barok dönemi operasındaki komedi, opera buffa olarak adlandırılan şeye ayrılmıştı . Bu tür unsurlar opera serisinden çıkarılmadan önce, birçok libretti bir tür "opera-içinde-opera" olarak ayrı ayrı açılan komik bir olay örgüsüne sahipti. Bunun bir nedeni, büyüyen tüccar sınıfının yeni zengin, ancak yine de soylular kadar kültürlü olmayan üyelerini halk opera evlerine çekme girişimiydi . Bu ayrı olaylar, kısmen İtalya'nın uzun süredir gelişen doğaçlama bir sahne geleneği olan commedia dell'arte'den türetilen, ayrı ayrı gelişen bir gelenek içinde hemen diriltildi . Bir zamanlar sahne oyunları arasında bir ara icra edildiği gibi, 1710'larda ve 1720'lerde büyük ölçüde Napoli'de gelişen yeni çizgi roman türü intermezzi'deki operalar, ilk olarak opera serileri sırasında sahnelendi. Ancak o kadar popüler oldular ki, kısa süre sonra ayrı yapımlar olarak sunulmaya başlandı.
Opera serisinin tonu yükseltildi ve form olarak oldukça stilize edildi, genellikle uzun da capo aryalar ile serpiştirilmiş seko anlatımdan oluşuyordu . Bunlar virtüöz şarkılar için büyük bir fırsat sağladı ve opera serisinin altın çağı sırasında şarkıcı gerçekten yıldız oldu. Kahramanın rolü genellikle , şarkıcının ergenlikten önce iğdiş edilmesiyle üretilen ve bir çocuğun gırtlağının ergenlik çağında dönüşmesini engelleyen yüksek perdeli erkek castrato sesi için yazılmıştır . Kastratoların gibi Farinelli ve Senesino yanı sıra kadın soprano gibi Faustina Bordoni olarak, Avrupa çapında büyük talep oldu opera seria Fransa hariç her ülkede sahne hükmetti. Farinelli, 18. yüzyılın en ünlü şarkıcılarından biriydi. İtalyan operası Barok standardını belirledi. Handel gibi bir Alman besteci kendini Londra'daki izleyiciler için Rinaldo ve Giulio Cesare'nin beğenilerini bestelerken bulsa bile, İtalyan libretti normdu . İtalyan libretti, klasik dönemde de egemenliğini korudu , örneğin yüzyılın sonuna doğru Viyana'da yazan Mozart'ın operalarında . İtalya doğumlu önde gelen opera serileri bestecileri arasında Alessandro Scarlatti , Antonio Vivaldi ve Nicola Porpora bulunmaktadır .
Gluck'un reformları ve Mozart
Opera serisinin zayıf yönleri ve eleştirmenleri vardı. Üstün eğitim almış şarkıcılar adına süsleme zevki ve dramatik saflığın ve bütünlüğün yerine geçecek şekilde gösterinin kullanılması saldırılara neden oldu. Francesco Algarotti 'ın Opera Kompozisyon (1755) için bir ilham olduğunu kanıtladı Christoph Willibald Gluck ler reform'. Opera serisinin temellere dönmesi gerektiğini ve tüm çeşitli öğelerin - müzik (hem enstrümantal hem de vokal), bale ve sahneleme - baskın dramaya boyun eğmesi gerektiğini savundu . 1765 yılında Melchior Grimm , Encyclopédie için lirik ve opera librettoları üzerine etkili bir makale olan " Poème lyrique " i yayınladı . Niccolò Jommelli ve Tommaso Traetta da dahil olmak üzere dönemin birkaç bestecisi bu idealleri uygulamaya koymaya çalıştı. Ancak başarılı olan ilk kişi Gluck'du. Gluck, "güzel bir sadeliğe" ulaşmak için çabaladı. Bu, virtüöz olmayan vokal melodilerinin basit armoniler ve baştan sona daha zengin bir orkestra varlığıyla desteklendiği ilk reform operası Orfeo ed Euridice'de açıkça görülmektedir .
Gluck'un reformları, opera tarihi boyunca yankı buldu. Özellikle Weber, Mozart ve Wagner ideallerinden etkilenmişti. Mozart birçok yönden Gluck'un halefi tarafından libretti ile komik opera bir dizi yazmak için drama, ahenk, melodi ve kontrpuan mükemmel bir anlamda birleşik Lorenzo Da Ponte , özellikle Figaro'nun Düğünü , Don Giovanni ve Cosi fan Tutte , hangi en sevilen, popüler ve tanınmış operalar arasında kalır. Ancak Mozart'ın opera serisine katkısı daha karışıktı; Zamanında ölüyordu ve Idomeneo ve La clemenza di Tito gibi güzel çalışmalara rağmen , sanat formunu yeniden hayata döndürmeyi başaramayacaktı.
Bel canto, Verdi ve verismo
Kanto bel opera hareketi 19. yüzyılın başlarında gelişti ve operaları ile örneklenmiştir Rossini , Bellini , Donizetti , Pacini , Mercadante ve diğerleri. Kelimenin tam anlamıyla "güzel şarkı söyleyen" bel canto operası, aynı adı taşıyan İtalyan stilistik şarkı okulundan türemiştir. Bel canto hatları tipik olarak gösterişli ve karmaşıktır, üstün çeviklik ve adım kontrolü gerektirir. Bel canto tarzındaki ünlü operaların örnekleri arasında Rossini'nin Il barbiere di Siviglia ve La Cenerentola'nın yanı sıra Bellini'nin Norma , La sonnambula ve I Puritani ve Donizetti'nin Lucia di Lammermoor , L'elisir d'amore ve Don Pasquale sayılabilir .
Bel canto döneminin ardından, daha dolaysız, güçlü bir tarz, İncil operası Nabucco'dan başlayarak Giuseppe Verdi tarafından hızla popüler hale geldi . Bu opera ve Verdi'nin kariyerini takip edecek olanlar, İtalyan operasında devrim yarattı ve Rossini ve Donizetti'nin eserleriyle sadece sesli havai fişek gösterisinden dramatik hikaye anlatımına dönüştü. Verdi'nin operaları , Napolyon sonrası dönemde İtalyan milliyetçiliğinin büyüyen ruhuyla rezonansa girdi ve kısa sürede birleşik bir İtalya için vatansever hareketin bir simgesi haline geldi. 1850'lerin başında Verdi en popüler üç operasını üretti: Rigoletto , Il trovatore ve La traviata . Bunlardan ilki, Rigoletto , en cüretkar ve devrimci olduğunu kanıtladı. Verdi, arya ile anlatım arasındaki farkı daha önce hiç olmadığı kadar bulanıklaştırıyor ve operayı "bitmeyen düet dizisi" haline getiriyor. La traviata da romandı. Nezaketçinin hikayesini anlatır ve genellikle ilk "gerçekçi" operalardan biri olarak anılır, çünkü edebiyattan büyük krallar ve figürler sunmak yerine, sıradan yaşamın ve toplumun trajedilerine odaklanır. Bu olduktan sonra belki de en büyük Fransız beste, tarzını gelişmeye devam opera , Don Carlos ve iki kariyerine biten Shakespeare esinli eserleri, Otello ve Falstaff İtalyan opera erken 19. beri gelişmişliği büyümüştü ne kadar açığa, yüzyıl. Bu son iki çalışma, Verdi'yi en ustalıkla düzenlenmiş haliyle gösterdi ve hem inanılmaz derecede etkili hem de modern. In Falstaff , Verdi form ve stil için önde gelen standart ayarlar baskın opera yirminci yüzyıl boyunca olur. Falstaff , uzun, ertelenmiş melodiler yerine, genişletilmek yerine tanıtılan ve sonradan bırakılan, ancak daha sonra tekrar gündeme getirilecek birçok küçük motif ve slogan içerir. Bu motifler asla genişletilmez ve seyirci bir karakterin uzun bir melodiye başlamasını beklerken, yeni bir karakter konuşarak yeni bir cümle sunar. Bu opera tarzı opera Verdi'den itibaren yönetildi ve halefleri Giacomo Puccini , Richard Strauss ve Benjamin Britten üzerinde muazzam bir etki yarattı .
Verdi'den sonra İtalya'da verismo'nun duygusal "gerçekçi" melodramı ortaya çıktı. Bu tarafından tanıtılan bir stil oldu Pietro Mascagni 'ın Cavalleria rusticana ve Ruggero Leoncavallo ' ın Pagliacci gibi popüler çalışmalarıyla dünyanın opera aşamalarını hakim olmuştur Giacomo Puccini'nin 'ın La bohème , Tosca ve Madama Butterfly . Daha sonra gibi İtalyan besteciler, Berio ve Nono , ile denemişlerdir modernizm .
Almanca opera
İlk Alman operası 1627'de Heinrich Schütz tarafından bestelenen Dafne idi , ancak müzik notası hayatta kalmadı. İtalyan operası, 18. yüzyılın sonlarına kadar Almanca konuşulan ülkeler üzerinde büyük bir etkiye sahipti. Yine de, bu etkiye rağmen yerli formlar gelişecektir. 1644'te Sigmund Staden , şarkı söylemenin sözlü diyalogla dönüşümlü olduğu popüler bir Alman operası biçimi olan ilk Singspiel , Seelewig'i üretti . 17. yüzyılın sonlarında ve 18. yüzyılın başlarında, Hamburg'daki Theater am Gänsemarkt, Keizer , Telemann ve Handel'in Alman operalarını sundu . Yine de Handel'in yanı sıra Graun , Hasse ve daha sonra Gluck da dahil olmak üzere zamanın büyük Alman bestecilerinin çoğu operalarının çoğunu yabancı dilde, özellikle İtalyanca yazmayı seçtiler. Genelde aristokrat sınıf için bestelenen İtalyan operasının aksine, Alman operası genellikle kitleler için bestelenmiş ve basit halk benzeri melodiler gösterme eğilimindeydi ve Mozart'ın gelişine kadar Alman operası onunla eşleşmeyi başaramadı. Müzikal gelişmişlikte İtalyan muadili. Abel Seyler'in tiyatro kumpanyası , 1770'lerde Alman dilinde ciddi operaya öncülük ederek, önceki basit müzik eğlencesine bir ara verdi.
Mozart 'ın Singspiele , Die Saraydan Kız Kaçırma (1782) ve Die Zauberflöte (1791) Alman opera için uluslararası tanınma ulaşmada önemli bir atılım oldu. Gelenek tarafından 19. yüzyılda geliştirilmiş olan Beethoven onun ile Fidelio iklimine esinlenerek (1805), Fransız Devrimi'nin . Carl Maria von Weber , İtalyan bel kantosunun hakimiyetine karşı Alman Romantik operasını kurdu . Onun Der Freischütz (1821) doğaüstü bir atmosfer yaratmak için dehasını gösterir. Dönemin diğer opera bestecileri arasında Marschner , Schubert ve Lortzing yer alır , ancak en önemli figür şüphesiz Wagner'di .
Wagner, müzik tarihindeki en devrimci ve tartışmalı bestecilerden biriydi. Weber ve Meyerbeer'in etkisiyle başlayarak , yavaş yavaş bir Gesamtkunstwerk ("tam bir sanat eseri"), müzik, şiir ve resmin bir karışımı olarak yeni bir opera kavramı geliştirdi . O ölçüde karmaşık bir ağ ile puanları yaratarak orkestra rolü ve gücü artmış izlekleriyle tekrarlayan, temalar genellikle prototipler gibi onun daha önceki operada duyulabilir hangi drama, karakter ve kavramlarla ilişkili Der fliegende Holländer , Tannhäuser ve Lohengrin ; ve daha fazla ifade etme arayışında tonalite gibi kabul edilmiş müzikal gelenekleri ihlal etmeye hazırdı . Olgun müzik dramaları Tristan und Isolde , Die Meistersinger von Nürnberg , Der Ring des Nibelungen ve Parsifal'de arya ve anlatım arasındaki ayrımı, kesintisiz bir "sonsuz melodi" akışı lehine kaldırdı. Wagner ayrıca, genellikle Cermen ya da Arthur efsanelerinden gelen hikayelere dayanan eserlerinde operaya yeni bir felsefi boyut getirdi . Son olarak Wagner , Bayreuth'ta kendi eserlerini istediği tarzda icra etmeye adanmış Bavyera II. Ludwig'in himayesinde kendi opera binasını inşa etti .
Wagner'den sonra Opera asla eskisi gibi olmayacaktı ve birçok besteci için mirası ağır bir yük oldu. Öte yandan Richard Strauss , Wagnerian fikirlerini kabul etti , ancak Verdi'nin getirdiği yeni biçimi dahil ederek onları tamamen yeni yönlere götürdü. İlk olarak skandal Salome ve tonalitenin sınırlara zorlandığı karanlık trajedi Elektra ile ün kazandı . Sonra Strauss , Mozart ve Viyana valslerinin Wagner kadar önemli bir etki haline geldiği en büyük başarısı Der Rosenkavalier'de yön değiştirdi . Strauss, genellikle şair Hugo von Hofmannsthal'ın libretti ile çok çeşitli opera eserleri üretmeye devam etti . 20. yüzyılın başlarında Alman operasına bireysel katkılarda bulunan diğer besteciler arasında Alexander von Zemlinsky , Erich Korngold , Franz Schreker , Paul Hindemith , Kurt Weill ve İtalya doğumlu Ferruccio Busoni sayılabilir . Arnold Schoenberg ve haleflerinin operatik yenilikleri modernizm ile ilgili bölümde tartışılıyor .
Jacques Offenbach tarafından bestelenen Fransızca dil operetlerinin hayranı olan Avusturyalı besteci Johann Strauss II , 19. yüzyılın sonlarında , en ünlüsü Die Fledermaus olan birkaç Almanca operet besteledi . Bununla birlikte, II. Strauss'un operetleri Offenbach'ın üslubunu kopyalamaktan çok, belirgin bir şekilde Viyana havasına sahipti .
Fransız operası
İthal İtalyan opera prodüksiyonlarıyla rekabet halinde, İtalyan Jean-Baptiste Lully tarafından Kral Louis XIV'in sarayında ayrı bir Fransız geleneği kuruldu . Yabancı kökenli olmasına rağmen, Lully bir Müzik Akademisi kurdu ve 1672'den itibaren Fransız operasını tekelleştirdi. Cadmus et Hermione'den başlayarak , Lully ve librettisti Quinault , dans müziği ve koro yazımının özellikle öne çıktığı bir form olan tragédie en musique yarattı . Lully'nin operaları , Fransız dilinin dış hatlarına uyan anlatımsal anlatım için de bir ilgi gösterir . 18. yüzyılda, Lully'nin en önemli halefi , hepsi de zengin orkestrasyonları ve armonik cesaretleriyle dikkat çeken, opéra-ballet gibi diğer türlerde sayısız eserin yanı sıra müzikte beş trajedi besteleyen Jean-Philippe Rameau'ydu . İtalyan opera serisinin Barok dönem boyunca Avrupa'nın büyük bir kısmında popülaritesine rağmen , İtalyan operası, kendi ulusal opera geleneğinin daha popüler olduğu Fransa'da hiçbir zaman fazla bir yer edinmedi. Rameau'nun ölümünden sonra, Alman Gluck 1770'lerde Paris sahnesi için altı opera üretmeye ikna edildi . Rameau'nun etkisini gösterirler, ancak basitleştirilmiş ve dramaya daha fazla odaklanırlar. Aynı zamanda, 18. yüzyılın ortalarında Fransa'da başka bir tür popülerlik kazanıyordu: opéra comique . Bu, aryaların sözlü diyalogla değiştiği Alman şarkısının eşdeğeriydi . Bu tarzda Önemli örnekler üretildi Monsigny , Philidor , her şeyden önce, ve Grétry . Devrimci ve Napolyon dönemi boyunca, Gluck'un takipçileri olan Étienne Méhul , Luigi Cherubini ve Gaspare Spontini gibi besteciler , hiçbir zaman tamamen "komik" olmayan türe yeni bir ciddiyet getirdiler. Bu dönemin bir başka olgusu, devrimci başarıları kutlayan "propaganda operası" idi, örneğin Gossec'in Le triomphe de la République (1793).
1820'ye Fransa'da Gluckian etkisi İtalyan bir tat yol vermişti bel canto özellikle geldikten sonra, Rossini içinde Paris . Rossini'den Guillaume Tell , en ünlü üssü başka bir yabancı olan Giacomo Meyerbeer olan büyük operanın yeni türünü bulmaya yardımcı oldu . Meyerbeer'in Les Huguenots gibi çalışmaları virtüöz şarkıları ve olağanüstü sahne efektlerini vurguladı. Boïeldieu , Auber , Hérold ve Adam'ın ellerinde daha hafif opéra comique de muazzam bir başarı elde etti . Bu ortamda Fransa doğumlu besteci Hector Berlioz'un operaları duruşma hakkı kazanmaya çalıştı . Gluck geleneğinin doruk noktası olan Berlioz'un destansı başyapıtı Les Troyens'e neredeyse yüz yıldır tam bir performans verilmedi.
19. yüzyılın ikinci yarısında, Jacques Offenbach yarattığı operet gibi esprili ve alaycı eserlerle Orphée enfers yardımcı girişe yanı sıra opera Les Contes d'Hoffmann ; Charles Gounod , Faust ile büyük bir başarı elde etti ; ve Georges Bizet oluşan Carmen izleyicileri onun karışımını kabul etmeyi öğrenmiş kez, romantizm ve gerçekçilik, tüm opera comiques en popüler oldu. Jules Massenet , Camille Saint-Saëns ve Léo Delibes , Massenet'in Manon , Saint-Saëns'in Samson et Dalila ve Delibes'in Lakmé'sidir . Operaları başka bir tür olan Opera Lyrique'i oluşturdu, opera çizgi romanı ve büyük operayı birleştirdi. Büyük operadan daha az ihtişamlıdır, ancak opera çizgi romanının sözlü diyalogları yoktur. Aynı zamanda, Richard Wagner'in etkisi Fransız geleneğine bir meydan okuma olarak hissedildi. Birçok Fransız eleştirmen, Wagner'in müzik dramalarını öfkeyle reddederken, birçok Fransız besteci onları değişken bir başarı ile yakından taklit etti. Belki de en ilginç yanıt Claude Debussy'den geldi . Wagner'in eserlerinde olduğu gibi, orkestra Debussy'nin eşsiz operası Pelléas et Mélisande'de (1902) başrol oynar ve gerçek aryalar yoktur, sadece anlatıcıdır. Ancak drama abartısız, esrarengiz ve tamamen Wagnerist olmayan bir drama.
Diğer önemli 20. yüzyıl isimleri arasında Ravel , Dukas , Roussel , Honegger ve Milhaud bulunmaktadır . Francis Poulenc , operaları ( Dialogues des Carmélites dahil ) uluslararası repertuarında yer edinmiş herhangi bir milletten çok az sayıda savaş sonrası besteciden biridir . Olivier Messiaen'ın uzun kutsal draması Saint François d'Assise (1983) da büyük ilgi gördü.
İngilizce opera
İngiltere'de operanın öncülü 17. yüzyıl oyunuydu . Bu, bir oyunun sonunda gelen bir sonraki parçaydı. Sıklıkla iftira niteliğinde ve skandaldı ve popüler melodilerden düzenlenmiş müziğe dayalı diyalog setinin ana kısmından oluşuyordu. Bu bağlamda, jigler 18. yüzyılın balad operalarını öngörür. Aynı zamanda, Fransız maskesi , daha önce görüldüğünden çok daha gösterişli bir ihtişam ve son derece gerçekçi bir manzara ile İngiliz Sarayında sağlam bir hakimiyet kazanıyordu. Inigo Jones , bu yapımların en iyi tasarımcısı oldu ve bu tarz, üç yüzyıl boyunca İngiliz sahnesine hakim olacaktı. Bu maskelerde şarkılar ve danslar vardı. In Ben Jonson 'ın Aşıklar Made Men (1617), "Bütün maske, stilo recitativo İtalyan şekilde sonra söylenen". İngiliz Milletler Topluluğu'nun yaklaşımı tiyatroları kapattı ve İngiliz operasının kurulmasına yol açabilecek her türlü gelişmeyi durdurdu. Ancak 1656'da oyun yazarı Sir William Davenant The Siege of Rhodes'un yapımcılığını üstlendi . Tiyatrosunun drama yapma yetkisi olmadığı için, önde gelen bestecilerden ( Lawes , Cooke , Locke , Coleman ve Hudson ) bazı bölümlerini müzik olarak belirlemelerini istedi. Bu başarıyı Peru'daki İspanyolların Zalimliği (1658) ve Sir Francis Drake'in Tarihi (1659) izledi . Bu parçalar , İspanya'yı eleştirdikleri için Oliver Cromwell tarafından teşvik edildi . İle İngilizce Restorasyon , yabancı (özellikle Fransızca) müzisyenler geri karşıladı. 1673 yılında, Thomas Shadwell sitesindeki Ruh tarafından üretilen aynı adı comédie-bale '1671 desenli' Molière ve Jean-Baptiste Lully . William Davenant , aynı yıl bir Shakespeare oyununun (Locke ve Johnson tarafından bestelenen) ilk müzik uyarlaması olan The Tempest'in yapımcılığını üstlendi . Yaklaşık 1683'te John Blow , genellikle ilk gerçek İngilizce opera olarak düşünülen Venüs ve Adonis'i besteledi .
Blow'un acil halefi, daha iyi bilinen Henry Purcell'di . İtalyan tarzı anlatımın kullanımıyla eylemin ilerletildiği başyapıtı Dido ve Aeneas'ın (1689) başarısına rağmen, Purcell'in en iyi eserlerinin çoğu tipik operanın bestelenmesinde yer almıyordu, bunun yerine genellikle Purcell'in The Fairy-Queen (1692) filmindeki Shakespeare ve The Prophetess ( 1690) ve Bonduca'daki ( 1690) Beaumont ve Fletcher gibi izole sahnelerin ve maskelerin sözlü bir oyunun yapısında yer aldığı yarı opera formatının kısıtlamaları ). Oyunun ana karakterleri genellikle müzikal sahnelerde yer almıyor, bu da Purcell'in karakterlerini nadiren şarkı yoluyla geliştirebildiği anlamına geliyor. Bu engellere rağmen, amacı (ve ortağı John Dryden'inki ) İngiltere'de ciddi bir opera kurmaktı, ancak bu umutlar Purcell'in 36 yaşında erken ölümüyle sona erdi.
Purcell'in ardından İngiltere'deki operanın popülaritesi birkaç on yıl boyunca azaldı. 1730'larda , hem kendi besteleri için hem de Handel'i İngilizce'deki büyük ölçekli eserlerin ticari olasılıkları konusunda uyarmak için büyük ölçüde Thomas Arne'ye atfedilen operaya yeniden ilgi duyuldu . Arne, İtalyan tarzı tümüyle söylenen çizgi roman operasını deneyen ilk İngiliz besteciydi ve en büyük başarısı 1760'da Thomas ve Sally idi . Opera Artaxerxes (1762), İngilizce'de tam anlamıyla bir opera serisini kurmaya yönelik ilk girişimdi ve 1830'lara kadar sahneyi tutan büyük bir başarıydı. Arne, İtalyan operasının birçok unsurunu taklit etmesine rağmen, o zamanlar İtalyan etkilerinin ötesine geçebilen ve kendine özgü ve belirgin bir şekilde İngiliz sesini yaratabilen belki de tek İngiliz besteciydi. Modernize edilmiş balad operası Love in a Village (1762), 19. yüzyıla kadar süren pastiche operası için bir moda başlattı. Charles Burney , Arne'nin "tüm İngiliz bestecilerin yağmaladığı veya taklit ettiği Purcell veya Handel'in melodisinden tamamen farklı, hafif, havadar, orijinal ve hoş bir melodi" sunduğunu yazdı.
Arne'nin yanı sıra, bu dönemde İngiliz operasının diğer baskın gücü , opera serileri Londra'daki opera sahnelerini onlarca yıldır dolduran ve İtalyan modelleri kullanarak yazan John Frederick Lampe gibi çoğu yerli besteciyi etkileyen George Frideric Handel'di . Bu durum, Michael William Balfe'nin çalışmaları ve büyük İtalyan bestecilerin yanı sıra Mozart, Beethoven ve Meyerbeer'in operaları da dahil olmak üzere 18. ve 19. yüzyıllar boyunca devam etti, İngiltere'deki müzik sahnesine hakim olmaya devam etti.
Tek istisna vardı türkü operalar gibi, John Gay 'ler Dilenci Operası'nın (1728), müzikal burlesques , Avrupa operetler ve geç Viktorya dönemi hafif opera , özellikle Savoy Operaları ait WS Gilbert ve Arthur Sullivan , müzikal hangi türleri eğlenceler sıklıkla operatik gelenekleri aldatıyordu. Sullivan, Ivanhoe adında yalnızca bir büyük opera yazdı (1876'dan itibaren birkaç genç İngiliz bestecinin çabalarını takiben), ancak hafif operalarının bile Fransız operetlerinin yerini alması amaçlanan bir "İngiliz" opera okulunun parçası olduğunu iddia etti ( 19. yüzyılın ortalarından 1870'lere kadar Londra sahnesine hakim olan genellikle kötü çevirilerle yapıldı. London's Daily Telegraph , The Yeomen of the Guard'ı "gerçek bir İngiliz operası, diğerlerinin öncüsü, umalım ve ulusal lirik sahneye doğru muhtemelen önemli bir ilerleme" olarak tanımladı . Sullivan dahil G & S serisi, bu daha ciddi bir niteliği vardı 1890'larda birkaç ışık opera üretti Haddon Hall ve Güzellik Stone , ama Ivanhoe Broadway kadar değişen alçılar-rekor kullanarak, 155 ardışık performansları için koştu ( La bohème ) tek büyük operası olarak hayatta kaldı .
20. yüzyılda İngiliz operası, Ralph Vaughan Williams'ın ve özellikle bugün standart repertuarında kalan bir dizi eserde dramatik ve mükemmel müzikalite için mükemmel bir yetenek ortaya koyan Benjamin Britten'in eserleriyle daha fazla bağımsızlık iddia etmeye başladı . Daha yakın zamanlarda Sir Harrison Birtwistle , ilk operası Punch ve Judy'den Minotaur'daki en son kritik başarısına kadar Britanya'nın en önemli çağdaş bestecilerinden biri olarak ortaya çıktı . 21. yüzyılın ilk on yılında, erken dönem Birtwistle operasının librettisti Michael Nyman , Facing Goya , Man and Boy: Dada ve Love Counts gibi operalar bestelemeye odaklanıyor . Bugün Thomas Adès gibi besteciler, yurtdışına İngiliz opera ihraç etmeye devam ediyor.
Ayrıca 20. yüzyılda, George Gershwin ( Porgy ve Bess ), Scott Joplin ( Treemonisha ), Leonard Bernstein ( Candide ), Gian Carlo Menotti , Douglas Moore ve Carlisle Floyd gibi Amerikalı besteciler , popüler müzik tarzları. Onları Philip Glass ( Einstein on the Beach ), Mark Adamo , John Corigliano ( The Ghosts of Versailles ), Robert Moran , John Adams ( Çin'de Nixon ), André Previn ve Jake Heggie gibi besteciler takip etti . Missy Mazzoli , Kevin Puts , Tom Cipullo , Huang Ruo , David T. Little , Terence Blanchard , Jennifer Higdon , Tobias Picker , Michael Ching ve Ricky Ian Gordon gibi birçok çağdaş 21. yüzyıl opera bestecisi ortaya çıktı .
Rus operası
Opera, 1730'larda İtalyan opera toplulukları tarafından Rusya'ya getirildi ve kısa süre sonra Rus İmparatorluk Mahkemesi ve aristokrasisi için eğlencenin önemli bir parçası haline geldi . Baldassare Galuppi , Giovanni Paisiello , Giuseppe Sarti ve Domenico Cimarosa gibi birçok yabancı besteci (ve çeşitli diğerleri) çoğunlukla İtalyanca olmak üzere yeni operalar bestelemek için Rusya'ya davet edildi . Aynı zamanda Maksym Berezovsky ve Dmitry Bortniansky gibi bazı yerli müzisyenler opera yazmayı öğrenmek için yurt dışına gönderildi. Rusça yazılan ilk opera İtalyan besteci Francesco Araja'nın (1755) Tsefal i Prokris'tir . Rusça operanın gelişimi Rus besteciler Vasily Pashkevich , Yevstigney Fomin ve Alexey Verstovsky tarafından desteklendi .
Ancak, gerçek doğum Rus opera ile geldi Mikhail Glinka ve onun iki büyük opera A Çar için Yaşam (1836) ve Ruslan ve Lyudmila (1842). Ondan sonra, Rusya'da 19. yüzyılın sırasında, gibi opera şaheserleri orada yazıldığı Rusalka ve Taş Misafir tarafından Alexander Dargomyzhsky , Boris Godunov ve Khovanshchina tarafından Modest Mussorgsky , Prens İgor tarafından Alexander Borodin , Eugene Onegin ve Maça Kraliçesi tarafından Pyotr Çaykovski ve Nikolai Rimsky-Korsakov'un yazdığı The Snow Maiden ve Sadko . Bu gelişmeler , daha genel Slavofilizm hareketinin bir parçası olarak Rus milliyetçiliğinin sanatsal yelpazedeki büyümesini yansıtıyordu .
20. yüzyılda, gelenekleri Rus opera dahil birçok besteciler tarafından geliştirilmiştir Sergei Rachmaninoff eserlerinde Miserly Şövalye ve Francesca da Rimini , İgor Stravinsky içinde Le Rossignol , Mavra , Oedipus rex ve Rake İlerlemesi , Sergei Prokofiev in Gambler , Üç Portakal Sevgisi , Ateşli Melek , Bir Manastırdaki Nişanlı ve Savaş ve Barış ; yanı sıra Dmitri Şostakoviç içinde Burun ve Mtsenkli Lady Macbeth , Edison Denisov içinde écume des jours L' ve Alfred Schnittke içinde bir Idiot ile Yaşam ve Historia von D. Johann Fausten .
Çek operası
Çek besteciler ayrıca 19. yüzyılda, uluslararası popüler The Bartered Bride da dahil olmak üzere sekiz opera yazan Bedřich Smetana'dan başlayarak kendi başlarına gelişen bir ulusal opera hareketi geliştirdiler . Smetana'nın sekiz operası, Çek opera repertuarının temelini oluşturdu, ancak bunlardan yalnızca The Bartered Bride , bestecinin memleketi dışında düzenli olarak icra ediliyor . 1892'de Viyana ve 1895'te Londra'ya ulaştıktan sonra, hızla dünya çapındaki her büyük opera şirketinin repertuarının bir parçası haline geldi.
Antonín Dvořák'ın ilk operası hariç dokuz operası Çekçe librettolara sahiptir ve koro eserlerinden bazıları gibi Çek ulusal ruhunu aktarmayı amaçlamıştır. Bugüne kadar operalarından en başarılı olduğu Rusalka tanınmış arya "Měsíčku nebi hlubokém na" ( "Şarkı Ay'a") içeren; Çek Cumhuriyeti dışında sıklıkla çağdaş opera sahnelerinde oynanır . Bu, eşitsiz icatlarına ve libretlerine ve belki de sahneleme gereksinimlerine atfedilebilir - Jacobin , Armida , Vanda ve Dimitrij , işgalci orduları tasvir etmek için yeterince büyük aşamalara ihtiyaç duyar.
Leoš Janáček , yenilikçi çalışmalarıyla 20. yüzyılda uluslararası tanınırlık kazandı. Daha sonraki olgun çalışmaları, ulusal halk müziği üzerine yaptığı önceki çalışmalarını , ilk olarak 1904'te Brno'da prömiyeri yapılan Jenůfa operasında görülen modern, oldukça özgün bir sentezle birleştirir . Jenůfa'nın (genellikle " Moravya ulusal operası" olarak anılır ) 1916'da Prag'daki başarısı, Janáček'e dünyanın en büyük opera sahnelerine erişim sağladı. Janáček'in sonraki eserleri en ünlüsüdür. Káťa Kabanová ve Kurnaz Küçük Vixen , Sinfonietta ve Glagolitik Kütle gibi operaları içerir .
Diğer ulusal operalar
İspanya aynı zamanda zarzuela olarak bilinen kendine özgü bir opera biçimini de üretti ve iki ayrı çiçeğe sahipti: biri 17. yüzyılın ortalarından 18. yüzyılın ortalarına kadar ve diğeri 1850 civarında başlar. 18. yüzyılın sonlarından ortalarına kadar. 19. yüzyılda, İtalyan operası İspanya'da son derece popülerdi ve yerli formun yerini aldı.
Rusya'nın Doğu Avrupa'da birkaç ulusal opera ortaya çıkmaya başladı. Ukrayna operası, en ünlü eseri Zaporozhets za Dunayem (Tuna'nın Ötesinde Bir Kazak) tarafından dünya çapında düzenli olarak sahnelenen Semen Hulak-Artemovsky (1813–1873) tarafından geliştirilmiştir . Diğer Ukrayna opera bestecileri içerir Mykola Lysenko ( Taras Bulba ve Natalka Poltavka ), Heorhiy Maiboroda ve Yuliy Meitus . Yüzyılın başında, Gürcistan'da yerel halk şarkılarını ve hikayelerini 19. yüzyıl Romantik klasik temalarla birleştiren Zacharia Paliashvili liderliğinde farklı bir ulusal opera hareketi ortaya çıkmaya başladı .
19. yüzyılda Macar ulusal operasının kilit figürü , eserleri çoğunlukla tarihi temalara odaklanan Ferenc Erkel'di . En sık icra ettiği operalar arasında Hunyadi László ve Bánk bán vardır . En ünlü çağdaş Macar opera Béla Bartok 'ın Duke Mavisakal'ın Kalesi .
Stanisław Moniuszko'nun Straszny Dwór operası (İngilizce The Haunted Manor ) (1861–64) Polonya ulusal operasının on dokuzuncu yüzyıldaki zirvesini temsil eder . 20. yüzyılda Polonyalı bestecilerin yarattığı diğer operalar dahil Kral Roger tarafından Karol Szymanowski'nin ve Ubu Rex tarafından Krzysztof Penderecki .
Türkiye'den ( Osmanlı İmparatorluğu ) bilinen ilk opera, 1868'de etnik Ermeni besteci Tigran Çukhacıyan tarafından bestelenen ve kısmen 1873'te sahnelenen bir Ermeni operası olan II. Arşak operasıdır . 1945'te Ermenistan'da tamamen sahnelendi.
Sovyetler Birliği'nin ilk yıllarında Azerbaycanlı besteci Üzeyir Hacıbeyov'un Koroğlu (1937) adlı eseri gibi yeni ulusal operalar ortaya çıktı . İlk Kırgız operası Ai-Churek , 26 Mayıs 1939'da Kırgız Sanat On Yılı sırasında Moskova'da Bolşoy Tiyatrosu'nda prömiyerini yaptı . Vladimir Vlasov , Abdylas Maldybaev ve Vladimir Fere tarafından bestelendi . Libretto Joomart Bokonbaev, Jusup Turusbekov ve Kybanychbek Malikov tarafından yazılmıştır. Opera, Kırgız kahramanlık destanı Manas'a dayanmaktadır .
İran'da opera, 19. yüzyılın sonlarında Batı klasik müziğinin ortaya çıkmasıyla daha fazla ilgi gördü. Ancak İranlı bestecilerin, özellikle 1967'de Roudaki Salonu'nun inşası, sahne için çok çeşitli eserlerin sahnelemesini mümkün kıldığı için, sahayla deneyimlemeye başlaması 20. yüzyılın ortalarına kadar sürdü . Belki de en ünlü İranlı opera Rostam ve Söhrab tarafından Loris Tjeknavorian 2000'li yılların başına kadar değil galası.
Latin Amerika'da opera, Avrupa kolonizasyonunun bir sonucu olarak başladı. Amerika'da şimdiye kadar yazılan ilk opera , Tomás de Torrejón y Velasco'nun yazdığı La púrpura de la rosa idi , ancak Meksikalı Manuel de Zumaya'nın Partenope , Latin Amerika'da doğmuş bir bestecinin yazdığı ilk operaydı (müzik artık kayboldu). Portekizce bir libretto için ilk Brezilya operası , Elias Álvares Lobo'nun yazdığı A Noite de São João idi . Bununla birlikte, Antônio Carlos Gomes , Il Guarany gibi İtalyan librettoslu Brezilya temalı operalarıyla İtalya'da göreli bir başarıya sahip olan, genellikle en seçkin Brezilyalı besteci olarak kabul edilir . Arjantin'de Opera açılışı sonrasında 20. yüzyılda geliştirilen Teatro Colon Buenos Aires-ile opera Aurora tarafından, Ettore Panizza , ağır göç nedeniyle, İtalyan geleneğine etkisi altında. Arjantin'den diğer önemli besteciler arasında Felipe Boero ve Alberto Ginastera bulunmaktadır .
Çağdaş, yeni ve modern eğilimler
Modernizm
Belki de operadaki modernizmin en bariz üslup tezahürü, atonalitenin gelişmesidir . Operadaki geleneksel tonaliteden uzaklaşma Richard Wagner ve özellikle Tristan akoru ile başlamıştı . Richard Strauss , Claude Debussy , Giacomo Puccini , Paul Hindemith , Benjamin Britten ve Hans Pfitzner gibi besteciler , daha aşırı bir kromatizm ve daha fazla uyumsuzluk kullanımıyla Wagnerian uyumu daha da zorladı. Modern opera bir başka yönü, buradan uzun bir kayma olduğunu, süspansiyon melodiler, ilk olarak gösterildiği kısa hızlı Mottolar için Giuseppe Verdi onun içinde Falstaff . Strauss, Britten, Shostakovich ve Stravinsky gibi besteciler bu stili benimsemiş ve genişletmiştir.
Operatik modernizm gerçekten iki Viyanalı bestecilerin operaları başladı Arnold Schoenberg ve öğrencisi Alban Berg , atonalite her iki besteciler ve savunucuları ve daha sonraki gelişme, (aynı Schoenberg tarafından hazırlanan) dodekafoni . Schoenberg'in erken müzik-dramatik çalışmaları, Erwartung (1909, 1924'te prömiyeri) ve Die glückliche Hand , genel olarak yoğun bir renk armonisi ve uyumsuzluk kullanımı sergiliyor. Schoenberg ayrıca ara sıra Sprechstimme kullandı .
Schoenberg'in öğrencisi Alban Berg, Wozzeck (1925) ve Lulu'nun (1935'teki ölümünde tamamlanmamış olan ) iki operası, yukarıda açıklanan özelliklerin çoğunu paylaşsa da Berg, Schoenberg'in on iki ton tekniğine ilişkin son derece kişisel yorumunu tartışmalı müziklerine ve olay örgülerine rağmen operalarının neden standart repertuar içinde kaldığını belki de kısmen açıklayan daha geleneksel bir ton doğası (karakter olarak oldukça Mahlerian). Schoenberg'in teorileri, kendileri onun tekniklerini kullanarak beste yapmasalar bile, o zamandan beri önemli sayıda opera bestecisini (doğrudan veya dolaylı olarak) etkiledi.
Bu şekilde etkilenen besteciler arasında İngiliz Benjamin Britten , Alman Hans Werner Henze ve Rus Dmitri Shostakovich sayılabilir . ( Philip Glass aynı zamanda atonaliteden de yararlanır, ancak üslubu genellikle minimalist olarak tanımlanır , genellikle başka bir 20. yüzyıl gelişimi olarak düşünülür.)
Bununla birlikte, operatik modernizmin atonalite kullanımı da neoklasizm biçiminde bir tepkiye yol açtı . Bu hareketin ilk liderlerinden biri , 1913'te neoklasik sayı operası Arlecchino (ilk kez 1917'de gerçekleştirilen) için libretto yazan Ferruccio Busoni idi . Ayrıca öncüler arasında Rus Igor Stravinsky de vardı . Stravinsky , Diaghilev yapımı Petrushka (1911) ve The Rite of Spring (1913) baleleri için müzik besteledikten sonra , opera-oratoryosu Oedipus Rex (1927) ile sonuçlanan bir gelişme olan neoklasizme döndü . Stravinsky, ilk balelerinin modernist eğilimlerinden tamamen opera olarak nitelendirilemeyen, ancak Renard (1916: "şarkı ve dansta bir burlesque") ve The Soldier's Tale (1918: "okunacak, çalınacak ve dans edilecek"; her iki durumda da açıklamalar ve talimatlar besteciye aittir). İkincisi, aktörler, özellikle eski Alman Melodrama türüne benzer şekilde, enstrümantal eşlik yerine belirli bir ritimle konuşma bölümlerini ilan ederler . Rimsky-Korsakov'dan esinlenen eserlerinden The Nightingale (1914) ve Mavra'dan (1922) sonra Stravinsky, dizisel tekniğini görmezden gelmeye devam etti ve sonunda tam teşekküllü bir 18. yüzyıl tarzı diyatonik sayı operası The Rake's Progress (1951) yazdı . Serileşme direnişi (Schoenberg'in ölümünden sonra tersine çevirdiği bir tutum) diğer birçok besteciye ilham kaynağı oldu.
Diğer eğilimler
Hem operada hem de genel orkestra repertuarında 20. yüzyıl boyunca yaygın bir eğilim, daha küçük orkestraların maliyet düşürücü bir önlem olarak kullanılmasıdır; Büyük yaylı bölümleri, çoklu harpları, ekstra boynuzları ve egzotik vurmalı çalgıları olan büyük Romantik dönem orkestraları artık uygulanabilir değildi. 20. yüzyıl boyunca devlet ve sanatın özel himayesi azaldığından, yeni eserler genellikle daha küçük bütçelerle görevlendirildi ve icra edildi, çoğu zaman oda büyüklüğünde işler ve kısa, tek perdelik operalarla sonuçlandı. Birçok Benjamin Britten bireyin operaları 13 enstrümancılar kadar az olduğu için puanlanır; Mark Adamo'nun Küçük Kadınlar'ı iki perdelik gerçekleştirmesi 18 enstrümantalist için puanlandı.
20. yüzyılın sonlarına ait operanın bir başka özelliği de, operaları daha uzak bir tarihe dayandırma, çağdaş kurgusal öykülerin veya oyunların yeniden anlatılması ya da efsane veya efsaneye dayalı geleneğin aksine, çağdaş tarihi operaların ortaya çıkmasıdır. The Death of Klinghoffer , Nixon in China ve Doctor Atomic by John Adams , Dead Man Walking by Jake Heggie ve Anna Nicole by Mark-Anthony Turnage , operada canlandırılan karakterlerin canlı olduğu son yaşayan bellekteki olayların sahnede dramatize edilmesini örneklemektedir. prömiyer performansı sırasında.
Metropolitan Operası ABD'de (genellikle Met olarak da bilinir) onun dinleyiciler yaş ortalaması için kitleler ağaran büyük trendi durdurmak için daha genç bir kitleyi çekmek girişiminde 60. Birçok opera toplulukları olduğunu 2011 yılında bildirilen klasik müzik son yıllarda beri 20. yüzyılın. Çabalar, Met seyircisinin yaş ortalamasının 2018'de 58'e düşürülmesi ile sonuçlandı, Berlin Devlet Operası'nda yaş ortalaması 54 olarak bildirildi ve Paris Operası ortalama yaşı 48 olarak bildirildi.
ABD'deki daha küçük şirketler daha kırılgan bir varlığa sahiptir ve genellikle eyalet ve yerel yönetimlerden, yerel işletmelerden ve bağış toplayıcılardan gelen desteğin bir "yamalı yorganına" bağımlıdırlar. Yine de, bazı küçük şirketler yeni izleyiciler çekmenin yollarını buldular. Yeni izleyiciler kazanmada bir miktar başarı elde eden opera performanslarının radyo ve televizyon yayınlarının yanı sıra, sinemalara canlı performansların yayınlanması da yeni izleyicilere ulaşma potansiyeli göstermiştir.
Müzikallerden operaya doğru
1930'ların sonlarına doğru bazı müzikaller daha operatik bir yapıyla yazılmaya başlandı. Bu eserler karmaşık polifonik toplulukları içerir ve zamanlarının müzikal gelişimlerini yansıtır. Caz tarzlarından etkilenen Porgy ve Bess (1935) ve geniş, lirik pasajları ve opera parodileriyle Candide (1956) Broadway'de açıldı, ancak opera repertuarının bir parçası olarak kabul edildi. Show Boat , West Side Story , Brigadoon , Sweeney Todd , Passion , Evita , The Light in the Piazza , The Phantom of the Opera ve diğerleri gibi popüler müzikaller karmaşık müzik aracılığıyla dramatik hikayeler anlatır ve 2010'larda bazen opera evlerinde görülür. . The Most Happy Fella (1952) yarı-operatiktir ve New York Şehri Operası tarafından yeniden canlandırılmıştır . Diğer rock etkileri müzikalleri gibi Tommy (1969) ve İsa Christ Superstar, (1971), Les Misérables (1980), Kiralık (1996), Spring Awakening (2006) ve Natasha, Pierre & 1812 Büyük Comet (2012) Kompozisyon yoluyla , diyalog yerine anlatım yoluyla ve leitmotifler gibi çeşitli operatik konvansiyonları kullanır .
Operada akustik geliştirme
Operaların icra edildiği bazı modern konser salonlarında ve tiyatrolarda akustik geliştirme adı verilen ince bir ses elektronik güçlendirme türü kullanılır. Büyük opera binalarının hiçbiri "... geleneksel, Broadway tarzı ses takviyesi kullanmasa da, çoğu şarkıcı, tiyatronun her yerine dağılmış bir dizi çirkin hoparlöre karıştırılmış radyo mikrofonları ile donatılmıştır", birçoğu ses takviyesi kullanır. akustik güçlendirme ve sahne dışı seslerin, çocuk şarkıcıların, sahne üzerindeki diyalogların ve ses efektlerinin (örn. Tosca'daki kilise çanları veya Wagnerian operalarında gök gürültüsü efektlerinin) ince güçlendirilmesi için sistem .
Operatik sesler
Operatik vokal tekniği, elektronik amplifikasyondan önceki bir zamanda, şarkıcıların enstrümantalistlerin ses seviyelerinden büyük ölçüde ödün vermek zorunda kalmadan, bir orkestra üzerinden duyulacak kadar ses üretmesine izin vermek için gelişti.
Vokal sınıflandırmalar
Şarkıcılar ve oynadıkları roller tarafından sınıflandırılır ses türü dayalı TESSITURA , çeviklik, güç ve tını onların seslerinin. Erkek şarkıcılar sınıflandırılabilir ses aralığı olarak bas , bas-bariton , bariton , baritenor , Tenor ve kontrtenor ve dişi şarkıcı en kalın , mezzosoprano ve soprano . (Erkekler bazen bu durumda olduklarında bunlar, "kadın" vokal aralıklarında şarkı Sopranist veya countertenor . Kontrtenor sık operaya karşılaşıldığında, bazen yazılı parçaları şarkı kastratoların onları daha yüksek şan sağlayacak bir genç yaşta -men kısırlaştırılmış niteliktedir.) Şarkıcılar daha sonra göre sınıflandırılır boyutu örneğin -için, bir soprano Sözü soprano, olarak tanımlanabilir koloratüre , soubrette , Spinto veya dramatik soprano. Bu terimler, bir şarkı sesini tam olarak tanımlamasa da, şarkıcının sesini, şarkıcının ses özelliklerine en uygun rollerle ilişkilendirir.
Yine de oyunculuk becerilerine veya gereksinimlerine göre başka bir alt sınıflandırma yapılabilir, örneğin genellikle bir pıtırtı konusunda uzman olması gereken basso buffo ve bir çizgi roman oyuncusu. Bu, tarihsel olarak opera ve sözlü dramanın genellikle aynı repertuar şirketi tarafından sahnelendiği Almanca konuşulan ülkelerin Fach sisteminde ayrıntılı olarak gerçekleştirilir .
Belirli bir şarkıcının sesi yaşamı boyunca büyük ölçüde değişebilir, üçüncü on yıla kadar nadiren vokal olgunluğuna ulaşabilir ve bazen orta yaşa kadar olmayabilir. İki Fransız ses türü, prömiyer dugazon ve deuxieme dugazon , Louise-Rosalie Lefebvre'nin (Mme. Dugazon) kariyerindeki ardışık aşamalardan sonra isimlendirildi . Yıldızı döküm sisteminin diğer terimler menşeli Paris tiyatro olarak baryton-Martin ve soprano şahin .
Ses parçalarının tarihsel kullanımı
- Aşağıdakiler yalnızca kısa bir genel bakış olarak düşünülmüştür. Ana makaleler için soprano , mezzo-soprano , kontralto , tenor , bariton , bas , kontrtenor ve castrato'ya bakınız .
Soprano sesi tipik olarak 18. yüzyılın ikinci yarısından beri operanın kadın kahramanı için tercih edilen ses olarak kullanılmıştır. Daha önce, o bölümün herhangi bir kadın sesi veya hatta bir kastrato tarafından söylenmesi yaygındı . Geniş bir ses aralığına yapılan mevcut vurgu, öncelikle Klasik dönemin bir icadıdır . Bundan önce, soprano kısımları nadiren yüksek bir A'nın üzerine çıkan ( örneğin, Handel , yüksek C'ye kadar uzanan tek bir rol yazdı ), menzil değil, öncelikli vokal virtüözlüğü idi , ancak castrato Farinelli'nin bir tepeye sahip olduğu iddia ediliyordu. D (alt aralığı da olağanüstüydü, tenor C'ye kadar uzanıyordu). Nispeten yeni kökenli bir terim olan mezzo-soprano, Purcell'in Dido ve Aeneas'ındaki kadın başrolden Wagner'in Tristan und Isolde'daki Brangäne gibi ağır rollere kadar geniş bir repertuvara sahiptir (bunlar her ikisi de bazen sopranoların söylediği rollerdir; orada; bu iki ses türü arasında oldukça fazla hareket vardır). Gerçek kontralto için, parça yelpazesi daha sınırlıdır, bu da kontraltoların yalnızca "cadıları, sürtükleri ve sarışınları " rolleri söylediği şeklindeki içeriden şakaya yol açmıştır . Son yıllarda, Barok dönemine ait, başlangıçta kadınlar için yazılmış ve orijinal olarak castrati tarafından söylenen "pantolon rollerinin" birçoğu karşı oyunculara atandı.
Klasik dönemden itibaren tenor sesine geleneksel olarak erkek kahraman rolü verilmiştir. Repertuvardaki en zorlu tenor rollerinin çoğu , Donizetti'nin La fille du régiment sırasında orta C'nin üzerinde 9 Cs dizisi gibi bel canto döneminde yazılmıştır . Wagner ile birlikte, Heldentenor olarak tanımlanan bu vokal kategorisi ile ana karakter rolleri için vokal ağırlığına vurgu yapıldı ; bu kahramanca sesin, Puccini'nin Turandot'undaki Calaf gibi rollerde daha İtalyan bir karşılığı vardı . Basların operada uzun bir geçmişi vardır, opera serilerinde destekleyici rollerde ve bazen komik rahatlama için kullanılmıştır (aynı zamanda bu türdeki yüksek seslerin üstünlüğüne bir tezat oluşturuyor). Bas repertuvarı, Don Giovanni'deki Leporello'nun komedisinden Wagner'in Ring Cycle'daki Wotan'ın asaletine , Verdi'nin Don Carlos'un çelişkili Kral Phillip'ine kadar geniş ve çeşitlidir . Bas ve tenor arasında ağırlık olarak Mozart'ın Così fan tutte'sindeki Guglielmo'dan Verdi'nin Don Carlos'undaki Posa'ya kadar değişen ağırlıkta bariton vardır ; gerçek adı "bariton" 19. yüzyılın ortalarına kadar standart değildi.
Ünlü şarkıcılar
İlk opera performansları, şarkıcıların sadece tarzdan bir yaşam kurması için çok seyrek görüldü, ancak 17. yüzyılın ortalarında ticari operanın doğmasıyla profesyonel sanatçılar ortaya çıkmaya başladı. Erkek kahramanın rolü genellikle bir kastratoya emanet edildi ve 18. yüzyılda, Avrupa çapında İtalyan operası oynandığında, Senesino ve Farinelli gibi olağanüstü vokal virtüözlüğüne sahip önde gelen castrati , uluslararası yıldızlar haline geldi. İlk büyük kadın yıldız (veya prima donna ) Anna Renzi'nin kariyeri 17. yüzyılın ortalarına dayanıyor. 18. yüzyılda, bir Handel operasının icrası sırasında birbirleriyle yumruk yumruğa kavga başlatan Faustina Bordoni ve Francesca Cuzzoni'de olduğu gibi, bir dizi İtalyan sopranosu uluslararası üne kavuştu ve sık sık şiddetli rekabetle karşılaştı . Fransızlar, erkek kahramanlarının bir haute-contre (yüksek tenor) tarafından söylenmesini tercih ederek, Joseph Legros'un (1739-1793) önde gelen bir örneğini oluşturduğu castrati'yi sevmediler.
Geçtiğimiz yüzyılda opera himayesi diğer sanatlar ve medya (müzikaller, sinema, radyo, televizyon ve kayıtlar gibi) lehine azalmış olsa da, kitle iletişim araçları ve kaydın gelişmesi Maria Callas , Enrico gibi birçok ünlü şarkıcının popülaritesini destekledi. Caruso , Amelita Galli-Curci , Kirsten Flagstad , Juan Arvizu , Nestor Mesta Chayres , Mario Del Monaco , Renata Tebaldi , Risë Stevens , Alfredo Kraus , Franco Corelli , Montserrat Caballé , Joan Sutherland , Birgit Nilsson , Nellie Melba , Rosa Ponselle , Beniamino Gigli , Jussi Björling , Feodor Chaliapin , Cecilia Bartoli , Renée Fleming , Marilyn Horne , Bryn Terfel ve " Üç Tenor " ( Luciano Pavarotti , Plácido Domingo ve José Carreras ).
Orkestranın değişen rolü
1700'lerden önce, İtalyan operaları küçük bir yaylı orkestra kullanıyordu , ancak nadiren şarkıcılara eşlik etmek için çaldı. Bu dönemdeki opera sololarına klavsen , ud gibi "mızraplı çalgılar" ve bir bas sazdan oluşan basso contino grubu eşlik etti . Yaylı çalgılar orkestrası tipik olarak sadece şarkıcı şarkı söylemediğinde çaldı, örneğin bir şarkıcının "giriş ve çıkışları, vokal numaraları arasında [veya] [eşlik eden] dans" gibi. Bu dönemde orkestranın bir başka rolü , bir şarkıcının solosunun sonunu işaretlemek için orkestral ritornello çalmaktı . 1700'lerin başlarında, bazı besteciler yaylı orkestrayı belirli aryaları veya ezberleri "... özel olarak" işaretlemek için kullanmaya başladılar; 1720'de çoğu aryaya bir orkestra eşlik etti. Domenico Sarro , Leonardo Vinci , Giambattista Pergolesi , Leonardo Leo ve Johann Adolf Hasse gibi opera bestecileri opera orkestrasına yeni enstrümanlar ekleyerek enstrümanlara yeni roller verdiler. Tellere nefesli enstrümanlar eklediler ve belirli aryaları özel olarak işaretlemenin bir yolu olarak enstrümantal soloları çalmak için orkestral enstrümanlar kullandılar.
Orkestra, şarkıcılar 1600'lerden beri sahneye çıkmadan önce enstrümantal bir uvertür de sağladı . Peri 'in Euridice kısa enstrümantal ile açılır ritornello ve Monteverdi ' nin Orfeo (1607) bir açılır toccata bu durumda, sesi kapalı bir tantana trampetlerin . Fransız uvertür bulunduğu haliyle Jean-Baptiste Lully 'ın operada canlı hareketin ardından belirgin bir 'noktalı ritim' yavaş giriş oluşmaktadır Fugato tarzı. Uvertürü, perde kalkmadan önce sık sık bir dizi dans melodisi izledi. Bu uvertür tarzı da en önemlisi, İngiliz opera kullanılmıştır Henry Purcell 'in Dido ve Aeneas . Handel ayrıca Giulio Cesare gibi bazı İtalyan operalarında Fransız uvertür formunu kullanır .
İtalya'da, 1680'lerde "uvertür" adı verilen farklı bir biçim ortaya çıktı ve özellikle Alessandro Scarlatti'nin operaları aracılığıyla yerleşti ve Avrupa'ya yayıldı ve 18. yüzyılın ortalarında standart opera uvertürü olarak Fransız biçiminin yerini aldı. Genellikle homofonik üç hareket kullanır : hızlı-yavaş-hızlı. Açılma hareketi normalde çift sayaçta ve büyük bir anahtarda idi; önceki örneklerdeki yavaş hareket kısaydı ve zıt bir anahtarda olabilirdi; Sonuç hareketi dans gibiydi, çoğu zaman konser veya minuet ritimleriyle yapıldı ve açılış bölümünün anahtarına geri döndü. Biçim geliştikçe, ilk hareket tantana benzeri unsurlar içerebilir ve sözde "sonatina formu" ( geliştirme bölümü olmadan sonat formu) modelini alabilir ve yavaş bölüm daha geniş ve lirik hale gelir.
1800'den sonra İtalyan operasında "uvertür" sinfonya olarak bilinmeye başladı . Fisher ayrıca Sinfonia avanti l'opera teriminin (kelimenin tam anlamıyla "operadan önceki senfoni") "bir operayı başlatmak için kullanılan bir sinfoni için erken bir terim, yani daha sonra başlayacak bir hizmetin aksine bir uvertür olarak" olduğuna dikkat çekiyor. işin bölümü ". 19. yüzyıl operasında, bazı operalarda, Uvertür, Vorspiel , Einleitung , Giriş ya da her ne denebilirse, müziğin perde yükselmeden önce geçen kısmı idi; Uvertür için artık belirli, katı bir forma gerek yoktu.
Orkestranın şarkıcılara eşlik etmekteki rolü, 19. yüzyılda Klasik tarzın Romantik döneme geçmesiyle değişti. Genel olarak, orkestralar büyüdü, ek perküsyon enstrümanları gibi yeni enstrümanlar eklendi (örneğin, bas davul, zil, trampet vb.). Orkestrasyon orkestra parçaları da 19. yüzyılda üzerinde gelişti. Wagnerian operalarında, orkestranın ön cephesi, uvertürün ötesine geçti. Ring Cycle gibi Wagnerian operalarında , orkestra sık sık tekrarlayan müzikal temaları veya leitmotifleri oynadı , orkestraya "... statüsünü bir prima donna'ya yükselten" bir önem veren bir rol . Wagner'in operaları, daha fazla pirinç enstrümanı ve büyük topluluk boyutları ekleyerek eşi görülmemiş kapsam ve karmaşıklıkla not edildi: aslında, Das Rheingold'a verdiği skor altı arp gerektiriyor . Wagner ve Benjamin Britten gibi müteakip bestecilerin çalışmalarında, orkestra "sık sık hikaye hakkında, içindeki karakterlerin farkındalık düzeylerini aşan gerçekleri aktarır." Sonuç olarak, eleştirmenler orkestrayı edebi bir anlatıcının rolüne benzer bir rol oynar olarak görmeye başladılar. "
Orkestranın ve diğer enstrümantal toplulukların rolü opera tarihi boyunca değiştikçe, müzisyenleri yönetme rolü de değişti. Barok döneminde, Fransız besteci Lully'nin uzun bir kadroyla yönettiği bilinmesine rağmen, müzisyenler genellikle klavsen çalgıcısı tarafından yönetilirdi. 1800'lü yıllarda Klasik dönem boyunca, konser şefi olarak da bilinen ilk kemancı, orkestrayı otururken yönetirdi. Zamanla bazı yönetmenler, oyuncuları yönetmek için ayağa kalkmaya ve el ve kol hareketlerini kullanmaya başladı. Sonunda müzik direktörünün bu rolü şef olarak adlandırıldı ve tüm müzisyenlerin onu görmesini kolaylaştırmak için bir podyum kullanıldı. Wagnerian operaları tanıtıldığında, eserlerin karmaşıklığı ve onları çalmak için kullanılan devasa orkestralar şefe giderek daha önemli bir rol verdi. Modern opera şeflerinin zorlu bir rolü var: Hem orkestra çukurundaki orkestrayı hem de sahnedeki şarkıcıları yönetmeleri gerekiyor.
Dil ve çeviri sorunları
Handel ve Mozart'tan beri birçok besteci operalarının librettosunun dili olarak İtalyancayı tercih ediyor. Bel Canto döneminden Verdi'ye kadar besteciler bazen operalarının hem İtalyanca hem de Fransızca versiyonlarını denetlerdi. Bu nedenle, Lucia di Lammermoor veya Don Carlos gibi operalar bugün hem Fransızca hem de İtalyanca versiyonlarında kanonik kabul edilmektedir.
1950'lerin ortalarına kadar, besteci veya orijinal librettistler tarafından izin verilmemiş olsa bile, çevirilerde opera üretmek kabul edilebilirdi. Örneğin, İtalya'daki opera evleri düzenli olarak Wagner'i İtalyanca olarak sahneledi. II.Dünya Savaşı'ndan sonra opera bursu gelişti, sanatçılar orijinal versiyonlara yeniden odaklandı ve çeviriler gözden düştü. Avrupa dilleri, özellikle İtalyanca, Fransızca ve Almanca bilgisi, bugün profesyonel şarkıcılar için eğitimin önemli bir parçasıdır. Mezzo-soprano Dolora Zajick , "Opera eğitiminin en büyük parçası dilbilim ve müzisyenliktir" diye açıklıyor . "Sadece ne söylediğimi değil, diğer herkesin ne söylediğini anlamalıyım. İtalyanca, Çekçe, Rusça, Fransızca, Almanca, İngilizce söylüyorum."
1980'lerde süper yıldızlar (bazen üst yazı da denir ) ortaya çıkmaya başladı. Süper yıldızlar ilk önce neredeyse evrensel olarak bir dikkat dağıtıcı olarak kınanmış olsalar da, bugün birçok opera binası ya süperertitleri, genellikle tiyatronun sahne önü kemerinin üzerinde öngörülen ya da izleyicilerin birden fazla dil arasından seçim yapabileceği bireysel koltuk ekranları sağlıyor. TV yayınları, dili iyi bilen bir izleyici kitlesine yönelik olsa bile tipik olarak altyazıları içerir (örneğin, bir İtalyan operasının RAI yayını). Bu altyazılar yalnızca işitme güçlüğünü değil, genel olarak izleyiciyi de hedeflemektedir, çünkü söylenen bir söylemin anlaşılması, konuşulandan çok daha zordur - hatta anadili İngilizce olanların kulaklarında bile. Bir veya daha fazla dilde altyazılar, opera yayınlarında, eşzamanlı yayınlarda ve DVD sürümlerinde standart hale gelmiştir.
Günümüzde operalar sadece nadiren çeviri olarak yapılmaktadır. İstisnalar dahil İngiliz Ulusal Operası , Saint Louis Opera Tiyatrosu , Pittsburgh Opera Tiyatrosu İngilizce çevirileri lehine, ve Opera Güney Doğu,. Humperdinck'in Hansel ve Gretel'i ve Mozart'ın The Magic Flute'un bazı prodüksiyonları gibi genç bir izleyici kitlesine yönelik opera prodüksiyonları bir başka istisna .
Finansman
ABD dışında ve özellikle Avrupa'da, çoğu opera binası vergi mükelleflerinden kamu sübvansiyonları alıyor. İtalya'nın Milano kentinde, La Scala'nın 115 milyon Euro'luk yıllık bütçesinin% 60'ı bilet satışlarından ve özel bağışlardan, geri kalan% 40'ı kamu fonlarından geliyor. 2005 yılında La Scala, İtalya'nın sahne sanatları için 464 milyon € 'luk toplam devlet sübvansiyonunun% 25'ini aldı. İngiltere'de, İngiltere Sanat Konseyi fon sağlayan Opera North , Royal Opera House , Galler Ulusal Opera ve İngiliz Ulusal Operası . 2012 ve 2015 yılları arasında bu dört opera şirketi İngiliz Ulusal Balesi , Birmingham Kraliyet Balesi ve Kuzey Balesi ile birlikte Sanat Konseyi'nin ulusal portföyündeki fonların% 22'sini oluşturdu. Bu dönemde, Konsey, büyük ölçekli opera ve bale şirketleri için fonlarının bir analizini üstlendi ve şirketlerin 2015-2018 finansman kararlarından önce karşılamaları için öneriler ve hedefler belirledi. Şubat 2015'te, İngiliz Ulusal Operası'nın iş planına ilişkin endişeler, Sanat Konseyi'nin , Konseyin endişeleri 2017 yılına kadar karşılanmazsa, The Independent'ın "benzeri görülmemiş bir adım" olarak adlandırdığı " özel finansman düzenlemeleri" kapsamına alınmasına yol açtı . Opera için Avrupa kamu finansmanı, Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki yıl boyunca hizmet veren opera binalarının sayısı arasında bir eşitsizliğe yol açtı. Örneğin, "Almanya'da yıl boyunca yaklaşık 80 opera binası varken [2004 itibariyle] üç kattan fazla nüfusa sahip olan ABD'de hiç opera binası yok. Met'in bile sadece yedi aylık bir sezonu var."
Televizyon, sinema ve internet
24 Aralık 1951'de Gian Carlo Menotti'nin tek perdelik operası olan Amahl and the Night Visitors'ın canlı yayınıyla ABD'de opera yayıncılığı için bir dönüm noktası elde edildi . Amerika'da televizyon için özel olarak bestelenmiş ilk operaydı . Tosca'nın orijinal Roma ortamından ve günün zamanlarından canlı olarak yayınlandığı 1992'de İtalya'da bir başka kilometre taşı yaşandı : ilk gösteri Cumartesi günü öğle vakti 16. yüzyıl Sant'Andrea della Valle Kilisesi'nden geldi; 16. yüzyıldan kalma Palazzo Farnese, akşam saat 20: 15'te ikincisinin geçtiği yerdi; Pazar günü sabah 6'da üçüncü perde Castel Sant'Angelo'dan yayınlandı. Üretim 105 ülkeye uydu üzerinden iletildi.
Büyük opera şirketleri performanslarını Amerika Birleşik Devletleri ve diğer birçok ülkede yerel sinemalarda sunmaya başladı. Metropolitan Opera , 2006 yılında dünyanın dört bir yanındaki sinemalara bir dizi canlı yüksek tanımlı video aktarımına başladı. 2007'de Met performansları ABD'nin 350 şehrinde 424'ün üzerinde tiyatroda gösterildi. La bohème dünya çapında 671 ekrana çıktı. San Francisco Operası , Mart 2008'de önceden kaydedilmiş video yayınlarına başladı. Haziran 2008 itibariyle, 117 ABD şehrinde yaklaşık 125 tiyatro gösterileri gerçekleştiriyor. HD video opera aktarımları, büyük Hollywood filmleri için kullanılan aynı HD dijital sinema projektörleri aracılığıyla sunulur . Londra'daki Kraliyet Operası , Milano'daki La Scala , Salzburg Festivali , Venedik'teki La Fenice ve Floransa'daki Maggio Musicale gibi Avrupa opera evleri ve festivalleri de, 90 şehir dahil olmak üzere 2006 yılından bu yana dünyanın dört bir yanındaki şehirlerdeki tiyatrolara prodüksiyonlarını aktarmıştır. ABD'de
İnternetin ortaya çıkışı, izleyicilerin operayı kullanma biçimini de etkiledi. 2009'da İngiliz Glyndebourne Festival Operası , ilk kez, Tristan und Isolde'nin 2007 yapımı tam bir dijital video indirmesini sundu . 2013 sezonunda, festival altı prodüksiyonunun hepsini çevrimiçi olarak yayınladı . Temmuz 2012'de ilk çevrimiçi topluluk operasının prömiyeri Savonlinna Opera Festivali'nde yapıldı . Özgür İrade başlıklı , Opera By You adlı İnternet grubu üyeleri tarafından oluşturuldu. 43 ülkeden 400 üyesi librettoyu yazdı, müziği besteledi ve Wreckamovie web platformunu kullanarak setleri ve kostümleri tasarladı . Savonlinna Opera Festivali'nde profesyonel solistler, 80 kişilik bir koro, bir senfoni orkestrası ve sahne makineleri sağlandı. Festivalde canlı olarak gerçekleştirildi ve internet üzerinden canlı yayınlandı.
Ayrıca bakınız
|Performans sanatları|
- Operaları Listeleri bir de dahil olmak üzere, genel listede yanı sıra tarafından tema ile, ülke tarafından orta ve tarafından mekan
- Opera içeren kurgusal edebiyat listesi
- Opera yönetimi
Referanslar
Notlar
Kaynaklar
- Apel, Willi , ed. (1969). Harvard Müzik Sözlüğü (2. baskı). Cambridge, MA: Harvard Üniversitesi Yayınları'ndan Belknap Press. ISBN 0-674-37501-7 .
- Cooke, Mervyn (2005). Yirminci Yüzyıl Operası'na Cambridge Companion . Cambridge: Cambridge University Press . ISBN 0-521-78009-8 . Ayrıca Google Kitaplar'ın kısmi önizlemesine bakın .
daha fazla okuma
- Stanley Sadie (1992) tarafından düzenlenen , 5,448 sayfa, New Grove Dictionary of Opera , İngiliz dilinde en iyi ve açık farkla en büyük genel referanstır. ISBN 0-333-73432-7 , 1-56159-228-5
- Amanda Holden (1994) tarafından düzenlenen Viking Opera Rehberi , 1.328 sayfa, ISBN 0-670-81292-7
- Oxford Illustrated History of Opera , ed. Roger Parker (1994)
- Opera Oxford Sözlük tarafından, John Warrack ve Ewan Batı (1992), 782 sayfa, ISBN 0-19-869164-5
- Opera, The Rough Guide , Matthew Boyden ve ark. (1997), 672 sayfa, ISBN 1-85828-138-5
- Opera: Kısa Bir Tarih , Leslie Orrey ve Rodney Milnes , World of Art, Thames & Hudson
- Abbate, Carolyn ; Parker Roger (2012). Opera Tarihi . New York: WW Norton. ISBN 978-0-393-05721-8 .
- DiGaetani, John Louis : Operaya Davet , Çapa Kitapları, 1986/91. ISBN 0-385-26339-2 .
- Dorschel, Andreas, 'Opera Paradoksu', Cambridge Quarterly 30 (2001), no. 4, sayfa 283–306. ISSN 0008-199X (baskı). ISSN 1471-6836 (elektronik). Operanın estetiğini tartışır.
- Silke Leopold , "The Idea of National Opera, c. 1800", United and Diversity in European Culture c. 1800 , ed. Tim Blanning ve Hagen Schulze (New York: Oxford University Press, 2006), 19–34.
- MacMurray, Jessica M. ve Allison Brewster Franzetti: 101 Opera Kitaplığı Kitabı: İngilizce Çevirilerle Tam Orijinal Dil Metinleri , Black Dog & Leventhal Publishers, 1996. ISBN 978-1-884822-79-7
- Howard Mayer Brown, "Opera", The New Grove Dictionary of Music and Müzisyenler . 2001. Oxford University Press
- Rous, Samuel Holland (1919). Victrola Opera Kitabı. Çizimler ile Operaları Hikayeleri ... . Camden, New Jersey: Victor Talking Machine Company. Görüntüle at Internet Archive .
- Simon, Henry W .: A Treasury of Grand Opera , Simon and Schuster, New York, 1946.
- "Opera" , Herbert Weinstock ve Barbara Russano Hanning , Encyclopædia Britannica
- Valls, María Antonia (1989). Hitos de la Música Universal ve Retratos de sus Grandes Protagonistas . (Resim, Willi Glasauer ). Barselona: Círculo de Lectores.
|Wikimedia Commons, Opera ile ilgili medyaya sahiptir .|
- Kapsamlı opera performansları veritabanı , Operabase
- StageAgent - çoğu ana opera için özet ve karakter açıklamaları
- Bu ne hakkında? - Opera arsa özetleri
- Vocabulaire de l'Opéra (Fransızca)
- Stanford Üniversitesi'nde bir kaynak olan OperaGlass
- HistoricOpera - tarihi opera görüntüleri
- "America's Opera Boom" Yazan Jonathan Leaf, The American , Temmuz / Ağustos 2007 Sayısı
- Opera ~ Opera makale arşivleri
- "Opera Tarihi" . Tiyatro ve Performans . Victoria ve Albert Müzesi . Erişim tarihi: 15 Şubat 2011 .