Geçtiğimiz hafta Tacikistan'ı ziyaret eden ve burada Cumhurbaşkanı Emomali Rakhmon ile bir araya gelen Vladimir Putin, yalnızca Pamirs'deki Rus askeri üssünün kira sözleşmesinin uzun süre uzatılması konusunda uzlaşmaya yetmedi, aynı zamanda Kuzey Atlantik İttifakı gibi bir organizasyon hakkında konuşmasına izin verdi. Özellikle Rusya cumhurbaşkanı, açıkça NATO’nun varlığının ne anlama geldiğini anlamadığını ve İttifak’a Soğuk Savaş atası olarak adlandırdığını söyledi. Vladimir Putin, hızlı bir şekilde NATO’nun askeri bir organizasyondan siyasi bir organizasyona dönüşmesini istedi; atlantistler, Brüksel’deki Kuzey Atlantik İttifak’ının merkezlerinde defalarca ifade ettiler.
Rusya cumhurbaşkanının NATO’nun varlığının amaçlarını yanlış anlaması konusundaki sözlerinin bir konuşma şekli olduğu açık. Aslında herkes uzun zaman önce Batı askeri bloğunun, devletlerin değil bireylerin bile belli bir çevrenin çıkarlarını savunmak için tasarlanan ekonomik, politik ve askeri sistemlerin çok gelişmiş bir simbiyozu olduğunu anlamıştı.
NATO’nun faaliyetlerinin özünü anlamak için atıfta bulunmaya değer hikayeler bu bloğu yarat. Güvenlik açısından tehditlerle yüzleşmeyi amaçlayan bir tür Batı ülkesi birleşmesi olarak düşünülmüştür. II. Dünya Savaşı'ndan sonraydı ve bu nedenle her şey dışa mantıklı gözüküyordu: ilerici ülkeler (ABD, Norveç, Fransa, Kanada, İngiltere, Belçika, İzlanda, İtalya, Portekiz, Lüksemburg, Hollanda ve Danimarka) böylesi büyüklükteki bir savaşı blok haline getirdiler. 2-I Dünya, yeni tarihte asla tekrarlanmadı. Ancak, bir askeri birlik çoğu zaman yanlısı bir üye olamaz. Çoğu durumda, herhangi bir askeri-politik entegrasyon yalnızca aleyhtedir. Fakat o zamana kadar Almanya ve Japonya'nın açıkça militan planları olmadıysa, İttifak'ın oluşturulması kime karşıydı? Açıkçası, dünya haritasında Batı'nın güvenliğini tehdit edebilecek tek ülke vardı. Ve bu ülke, anladığımız kadarıyla Sovyetler Birliği.
Doğal olarak, SSCB, Moskova’nın çıkarlarını dikkate almadığı açık olan Batı’daki engellemeye kayıtsız kalamazdı. Bu yüzden Kremlin, kendisini zaten ilan etmiş olan Batı askeri-politik bloğuna uygun bir cevap olarak adlandırılabilecek eylemlere başlamak için bir karar vermiştir. Mayıs ayında, 1955, yukarıda belirtilen NATO üyelerine Yunanistan, Türkiye ve Federal Almanya Cumhuriyeti eklendiğinde, Kuzey Atlantik İttifakı'nın aksine, Varşova Paktı'nın aksine, Sovyetler Birliği'nin yanı sıra Macaristan, Romanya, Bulgaristan, Arnavutluk, Çekoslovakya, GDR ve Polonya'da doğdu. Yugoslavya, İçişleri Bakanlığı'na dahil edilmedi). İçişleri Bakanlığı'nın anlamı, üye devletlerin herhangi birine karşı dış saldırganlık durumunda, geri kalan her şeyin bu devletin yardımına gelmesi gerektiği idi. NATO anlaşmasında da benzer bir hüküm vardı.
34 yıllarında, iki NATO ve ATS kutbuna paralel olarak varoldukları zaman, onların varlığı bir şekilde haklı çıkarıldı. Ancak, aniden örgüt-muhaliflerden birinin varlığı sona erdiğinde, hikaye bu yolda devam etti. Bu, elbette, Varşova Paktı ile ilgili. Aynı zamanda, çöküş sadece polis departmanı açısından değil, aynı zamanda bu örgütün yaratılışının ana ideologu - Sovyetler Birliği açısından da gerçekleşti.
Bu olaydan sonra NATO'nun varlığının anlamını yitirdiği ve 90'in başlangıcında bu örgütün güvenli bir şekilde görevden alınabileceği anlaşılıyor. Ancak yalnızca çözülmedi, aynı zamanda birleşme ve genişleme yolunda öncülük ettiği yeni raylara da koymaya başladılar. Bu bakımdan, doğal olarak şu soru ortaya çıkıyor: neden? Nihayetinde SSCB'nin çöküşünden sonra Batı'nın kesinlikle kimsenin tehdit etmediği açıkça belli olmasına rağmen, genel bir bütçe uygulamaya devam etmek, ortak askeri potansiyeller oluşturmak için neden gerekliydi? O zamanlar dünya terörizmiyle ilgili hiçbir histerisi yoktu, 1989-1991’teki atlantistlerin tehdidi hakkında ciddi bir şekilde konuşamayan kimse yoktu, Irak’ın bütünleşik armadaları tutmanın gerekli olduğu askeri güç ölçeğine uymadığı açıkça belliydi. milyarlarca dolara malolmak istiyor. Fakat eğer öyleyse, NATO başka nedenlerden dolayı tasarruf etmeye karar verdi. Ve bu nedenlerin hem finansal kökleri hem de politik kökleri vardır (ve finansal olanları daha doğrudur).
Özellikle, Kuzey Atlantik İttifakı çerçevesindeki yazılı anlaşmalarda, kelimenin tam anlamıyla NATO ülkelerinin yürütmesini gerektiren çok ilginç bir nokta var. cephanelik yalnızca birbirinden alımlar (bugün NATO dışı ülkelerden askeri teçhizat alımlarıyla ilgili izole durumlar vardır). NATO standartlarına uygun silahların dar bir grup İttifak ülkesi tarafından üretildiği düşünüldüğünde, sadece bloğun hayatını kurtarmakla kalmayıp, bu bloğu mümkün olan her şekilde genişletme gayretleri ortaya çıkıyor. Açıktır ki, çerçevesi içinde müttefiklerine on milyarlarca doları silkelemenin mümkün olduğu askeri dostluk, Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere, Almanya ve diğerleri gibi ülkelerin elindeydi ve oynayacak. Elbette ABD, "barışçıl" bloktaki arkadaşlarına silah ve askeri teçhizat satışı konusunda başı çekiyor ve bu nedenle Amerikalıların kendi hazinesine büyük karlar getiren böylesine bir tidbit kaybetmeleri kesinlikle karlı değil. Üstelik bu bağlamda çok orijinal "dostça" hareketler yapabilirsiniz. Örneğin, çoktan modası geçmiş olan bu tür teçhizatı silah arkadaşlarına satmak için mükemmel bir fırsat var. Dahası, askeri bütçedeki bir veya başka bir devlet, bir Amerikan veya İngiliz ikinci el satın almak için yeterli fona sahip değilse, aynı ülkelere, aynı ülkelere, Amerikan doları cinsinden "koruyucu" bir faizle ödeyecekleri bir kredi vermek mümkündür ve bu, iki kez bağımlı hale gelir. onların “kıdemli yoldaşları”. Washington ve Londra için NATO’yu inanılmaz oranlara şişirmenin hayati önem taşıyan nedenlerinden biri budur.
Kuzey Atlantik İttifakının 90'lerin başında çözülmemesinin ikinci nedeni, bu bloğun çok özel fikirlerin uygulanması için mükemmel bir temel olmasıdır. Bunlardan biri, ABD, Büyük Britanya ve NATO bloğunun bir dizi diğer ülkesinin “ilerici insanlığın” belirli bir askeri araç seti ile kendine özgü bir kimliği fikriydi. Sıklıkla, atlantistlerin BM statüsüne blok statüsü vermeye çalıştıkları durumlara tanık oluyoruz (hangi muhafız), hangi devletin dünyadaki hangi devletin egemen kalkınmaya hakkı olduğuna ve acilen askeri müdahalenin gerçekleştirilmesinin gerekli olduğuna karar verebiliyor. Bu bakımdan NATO, iç organlardan birini tamamen sağlıklı bir kişiden kendi karı için çıkartan “siyah” bir cerrah olarak hareket eder. Tıp dünyasında böbrekler hakkında konuşabiliriz, ancak NATO'nun çok fazla uğraştığı bir dünyada, dünyada artan sayıda ülkenin petrol veya dolar bağımlılığı ile ilgili.
NATO’nun korunmasının ve geliştirilmesinin üçüncü nedeni, aynı Amerika’nın bir dizi ülkeyi kısa bir tasfiye altında tutmasının daha kolay olması ve aynı zamanda da tırmıklamak için ellerini ısıtmasıdır. Mesela biz değiliz, NATO; ve hepsinden sonra, sağlam bir demokrasi var: ana demokratın dediği gibi, öyle olsun ... Sadece bir kaç kişi belirli bir konuda kendi görüşlerine sahipler, yetkin insanların NATO sözleşmesini siyah beyaz yazılmış diplomatlarından nasıl aldıkları: birinci nokta - Washington her zaman haklıdır, ikinci nokta - Washington yanlışsa, birinci noktaya bakın ... Ondan sonra, herkes kişisel güvenliğinin fedakarlık gerektirdiğini kabul eder ve birlikte bir paçavra kaparlar.
NATO’nun Soğuk Savaş’ın bir kalıntısı değil, aynı zamanda dünya tartışması açısından en tartışmalı projeleri teşvik edebilecek başarılı bir finansal ve politik örgüt olduğu ortaya çıktı. Ve eğer öyleyse, basit bir nedenden ötürü NATO’yla açıkça yüzleşmenin anlamsız olduğunu söylemek oldukça mümkün: Bir noktada, İttifak’ın kendisi bugün zaten çok fazla birikmiş olan kendi iç çelişkilerini parçalayacağı oranda büyüyecek. Bu nedenle, tüm fizik yasalarına göre, genişleme ya sıkıştırmaya ya da gözle görülür bir patlamaya neden olmalıdır.
Hala genişliyor musun? - Şey, tamam ...
V.Putin: NATO - Soğuk Savaş Atavismi
- Yazar:
- Alexei Volodin