İngiliz belgesel fotoğrafçısı Martin Parr , elli yıldır bize dünyayı benzersiz bakış açısıyla, ancak renk ve kontrastla doygun bir şekilde gösterdi. Konularının çoğu boş zamanlarındadır – dinlenmek, yemek yemek veya iyi vakit geçirmek.
Parr (1952 doğumlu), stüdyo benzeri surround aydınlatma sağlamak için makro lensi ve halka flaşıyla yakın çekimler de kaydeder. İlk çalışmaları müzelerin tercihini karşılamak için siyah beyazdı, ancak 1980’lerde Amerika’dan gelen çalışmalardan etkilenerek vitesi renkliye kaydırdı.
Parr, “50 yılı aşkın süredir fotoğrafçıyım” diyor . “Dünyayla olan ilişkimi çözmeye çalışıyorum; Tabii ki, dünyamdaki en büyük plan İngiltere’de yaşadığım yer, bu yüzden bu oldukça öncelikli hale geldi. Küratörlük yapmak, film yapmak, radyo yapmak ve vakıf kurmak gibi başka şeyler yapmayı seven bir fotoğrafçıyım.
“Ama nihayetinde, asıl faaliyetim, özellikle, sanırım, sadece Birleşik Krallık’ta değil, aynı zamanda tüm dünyada, her şeyden çok, varlıklı sınıfların boş zaman arayışlarına bakmaktır.”
Foto muhabiri mi yoksa Belgesel Fotoğrafçısı mı?
Parr, Wikipedia tarafından bir belgesel fotoğrafçısı ve foto muhabiri olarak anılıyor , ancak genellikle kendisine atfedilen iki etiket arasında belgeseli tercih ediyor.
Parr, “Kendimi bir foto muhabiri olarak görmüyorum” diyor. “Savaşlara, kıtlıklara ve fotoğraf ve film aracılığıyla bilmemiz gereken dünyadaki diğer tüm kötü şeylere koştuklarını görüyorum, ama bunu yapmak beni ilgilendirmiyor… Yani, bu konuyla ilgili. dünyayı ve onunla olan ilişkinizi kaydetmek, yani evet, Instagram’da bir sürü belgesel fotoğraf olduğunu iddia edebilirsiniz. Belgesel bugünlerde geniş bir platform.
“Daha yeni Jerry Badger, Başka Bir Ülke: 1945’ten Beri İngiliz Belgesel Fotoğrafçılığı ile Britanya’daki belgesel fotoğrafçılığın tarihi üzerine bir kitap yaptık . Bunlardan bazılarını gözden geçirip, bu belgesel değil diyebilirsiniz, bu yüzden bunun geniş bir platform olduğunu söyleyebilirim ve öyle olması gerekiyor.”
Parr, belgesel ve sokak fotoğrafçılığının örtüştüğünü düşünüyor. Çalışmaları sokak fotoğrafçılığı kitaplarında da yer aldı ve ikisi aynı olabilir.
“Bu tanımlarla ilgilenmiyorum çünkü nasıl tanımlayacağımı değil, fotoğrafı çekmekle ilgileniyorum” diyor.
Parr hem kentsel hem de kırsal ortamlarda çalışıyor, ancak şehirler onun işi için daha iyi.
Parr, “Kırsal yerlerde fotoğraf çektim ama sanırım insanlarla ilgileniyorum ve kentsel yerlerde kırsaldakinden daha fazla insan var” diyor. “[hiciv] var diyebilirim; Bir şey demek istiyorum, Britanya’da hâlâ çok iyi olduğumuz birkaç şeyden biri mizah duygusu. Televizyonda oldukça iyi bir komedimiz var, bu yüzden kendimi bu geleneğin bir parçası olarak görüyorum.
“Fotoğrafçılıkta çok demokratım. İşçi sınıfını, orta sınıfı ve üst sınıfı yaptım. Bana hangi dersi verdiğin umurumda değil. Onları fotoğraflamaktan çok mutluyum. İngiltere’nin sosyal sınıflarını fotoğraflamakla ilgileniyorum. Bu benim en büyük projem, ama unutmayın, ben çok seyahat ediyorum. Fotoğraf projeleri, komisyonlar ve kültürel komisyonlarla dünyanın her yerinde bulundum.
“Trump Cumhuriyet mitingine – kongreye geldim ve Konvansiyonel Fotoğraf (2017) adlı bir kitap yaptım. Cumhuriyetçiler arasında olmak oldukça şaşırtıcıydı. Demokratlardan daha fotojenik olduklarını söylemeye gerek yok.”
Parr’ın resimlerinde çoğunlukla insanlar var, ancak bir manzara kitabı yaptı – Uzak İskoç Posta Kutuları. 2004 ve 2010 yılları arasında, Parr ve karısı İskoç anakarasında tatil yaptılar ve sık sık yerel posta kutularını yalnız ama güzel İskoç fonunda fotoğraflamak için durdular.
Renk (ve Orta Format) Üzerindeki Amerikan Etkisi
1980’lerin başında, Parr siyah beyaz fotoğrafçılıktan renkliye geçmeye karar verdi.
Parr, “İlk önce Stephen Shore, William Eggleston, Joel Meyerowitz gibi Amerika’dan gelen tüm fotoğrafçıların [işlerini] gördüm ” diye hatırlıyor. “Sally Eauclaire’in hepimizin beğendiği ve onu görmeye ve konuşmasını dinlemeye gittiğimiz The New Color Photography adlı kitabıyla Birleşik Krallık’a seyahat ettiğini görmek ilham vericiydi . Ayrıca, John Hinde temasıyla ilgili kartpostallar topluyordum , çok küstah parlak kartpostallar ve düşündüm ki, sadece renk deneyelim [80’lerin başında].”
1982’de Parr İrlanda’dan geri döndüğünde. Yeni tanıtılan Plaubel Makina 67‘yi aldı ve renkli çekime başladı. Eşi İrlanda’da iki yıl konuşma terapisti olarak çalıştı, bu yüzden oraya taşındılar. Oradayken, A Fair Day-Photographs From the West of Ireland adlı bir kitap da yaptı .
Belgesel fotoğrafçısı, “67 orta formatı yaptığım yıllarda oldukça fazla flaş kullandım” diyor. “[Renkler] oldukça parlak ve yoğun ve bu paletin küstahlığını seviyorum, bu yüzden benimsemekten oldukça mutlu oldum. Bu günlerde hâlâ bir flaş silahım var ama onu pek kullanmıyorum ama ihtiyacım olursa 5D’nin üzerinde klasik bir Gary Fong [difüzör] var.”
Parr, flaş kullandığı Bad Weather adlı bir proje yaptı , ancak siyah beyaz kreasyonlarının çoğunda kullanmıyor.
Henri Cartier-Bresson Etkilenmedi
Magnum Photos’un kurucusu Henri Cartier-Bresson, 1994’te Parr’ın Paris’teki sergisini ziyaret etti ve efsanevi “belirleyici an” fotoğrafçısı etkilenmedi.
Parr, “Sevmediği renk bu” diye hatırlıyor. “Cartier Bresson, ‘Başka bir gezegendenmişsiniz gibi görünüyor’ dedi. Şov hakkında oldukça şaşırmıştı, bu yüzden ona ‘Nasıl hissettiğini anlıyorum, ama neden haberciyi vuracaksın’ diye yazdım.
“Şimdi, ilginç olan şu ki, Cartier-Bresson ile dört hafta içinde bir kitap yapacağım. Çok az fotoğrafçı Cartier-Bresson ile kitap yazabilir. 60’larda İngiltere’ye geldi ve ITV için İngiltere’nin kuzeyi ve oradaki en büyük tatil köyleri olan Blackpool hakkında bir film yaptı.
“Bu filmi pek beğenmedi çünkü yakınlaştırıp uzaklaştırıyorlardı. Fotoğraflarını sağladı, ancak bu projedeki fotoğraflar saklandı. Ayrılmak üzere olan Henry Cartier Bresson Vakfı’nın yöneticisi François Hébel, ikimizin bodrum katındaki yeni galeri alanında bir sergi yapmaya karar verdi ve gösterinin adı Uzlaşma. İçinde ikimizin de fotoğrafının olduğu bir kitap yayınlandı.
“ Martine Franck [Cartier-Bresson’ın ikinci karısı ve Magnum fotoğrafçısı] geldi ve bir çeşit makyaj yapmamızı çok istedi. Beni yemeğe davet etti ve yola çıktık. O andan itibaren iyi anlaştık; çok iyi arkadaş değildik ama medeniydik ve birbirimize merhaba dedik ve ona tüm Bresson kitaplarımı imzalattım. Yani bir sorun değildi ama bence Uzlaşma adlı gösteri için harika bir isim.”
Müzeler Renk İstemiyor
Parr, TIME dergisine 1970’lerde ciddiye alınmak ve çalışmalarını müzelerde sergilemek isteyen fotoğrafçıların B&W’de çalışması gerektiğini söyledi . O zamanlar renk, ticari fotoğrafçılığın ve enstantane fotoğrafçılığının paletiydi.
Bu açıklama hatırlatıldığında, Parr, “Aslında evet, ama biraz güncel değil çünkü 60’larda 1976 [MOMA, New York] şovundaki Eggleston gibi ciddi bir renkli fotoğrafçı olabilirsiniz.
“Bildiğiniz gibi, bu oldukça doğru, ancak bugünlerde geriye dönüp baktığımızda ilginç olan şey, ister renkli ister siyah beyaz olsun kimse gözünü kırpmıyor. İlk piyasaya sürüldüğünde, neredeyse Bob Dylan’ın elektrik alması gibiydi – gerçekten sapkınlık olarak kabul edildi. New York’ta, Eggleston aslında tüm eleştirmenler tarafından azarlandı. Muhtemelen on yılın en çok sövülen şovuydu. ”
Magnum Fotoğraflarına Girmenin Sorunları
Parr, “ Philip Jones Griffiths [Vietnam Savaşı hakkındaki kitabı, Vietnam Inc., kamuoyunu kristalize etti ve Amerika’nın Vietnam’a müdahalesiyle ilgili Batılı şüphelere şekil verdi] benim ana düşmanımdı” diyor. “Magnum’un bir parçası olmamı engellemeye çalıştı ama başaramadı. Karşı çıkan geleneksel fotoğrafçılar oldu.
“Magnum’daki sistemi biliyorsunuz; aday olmak için folio’nuzu ortaya koydunuz, daha ilk aşamadan itibaren %66,6 oy gerekiyor… Odaya hiç girmedim tabii ama neler olduğunu biliyordum.
“Tartışmalar, işimi ve ölçeği büyütmek mi yoksa Magnum’dan atılmak mı gerektiğini tartışmaktan daha sert, talepkar ve gürültülü olmamıştı.”
Parr, prestijli fotoğraf kooperatifine bir oyla üye oldu ve 1994 yılında katıldı.
“Ve sonra ironik bir şekilde, elbette, 2014-2017 yılları arasında üç buçuk yıl boyunca Magnum’un başkanlığını yaptım” diyor.
Tartışmalı Fotoğrafçı?
Parr’ın çalışmaları, sektördeki on yıllar boyunca çeşitli eleştirilerin ve tartışmaların odak noktası olmuştur.
“Bir sürü var” diyor fotoğrafçı. “Ben tartışmalıyım. Hala tartışmalı olmam beni şaşırtıyor. Bir insan nasıl bir süpermarkete gidip fotoğraf çekebilir veya bir sahil beldesine gidip tartışmalı olabilir ve savaşa ve kıtlığa giden ve ölen insanların fotoğraflarını çeken ve kimse bunun etik dışı olduğunu düşünmez? Bu hepsinden bir sürpriz.”
Parr’a göre ana konulardan biri fotoğraflarda görülenin “gerçeği”dir.
Parr, The Telegraph’a “Gazetenizdeki fotoğrafların çoğu, zor haber olmadıkça yalan” dedi . “Moda resimleri, insanların göz alıcı göründüğünü gösterir. Seyahat resimleri, gerçeklikle hiçbir ilgisi olmayan, en iyi şekilde görünen bir yeri gösterir. Aşçılık sayfalarında yemek her zaman harika görünür, değil mi? Tükettiğimiz fotoğrafların çoğu propaganda amaçlıdır.”
“Hala buna katılıyorum. Yani, bir süpermarkete gidip soğuk bir turta ya da buna benzer bir şey seçerseniz, işte size basit bir örnek. [ambalajın] kapağındaki resme bakın, sonra içinde ne olduğuna bakın – çok nadiren aynı görünüyorlar, asla aynı görünmüyorlar.”
2010 yılında The Telegraph , Parr’ı “sosyal belgesele eğik yaklaşımıyla tanınan, uluslararası üne sahip bir fotoğrafçı…” olarak tanımladı.
Parr omuz silkerek, “Bunu gerçekten eğik olarak tanımlayabileceğimden emin değilim” diyor. “Yani, sadece fikirlerim var; Farklı etkinliklere gidiyorum, onları fotoğraflamak istiyorum ve onlara eğik diyorsanız oldukça mutluyum çünkü bu alışılmadık bir isim, bunun uygulanmış olduğunu düşünemiyorum. Belki başka bir yalan ama dünya ile olan ilişkimi fotoğrafla yakalamaya çalışıyorum.
The Telegraph’ın Birleşik Krallık’taki en sağcı ikinci gazete olduğunu biliyorsunuz … The Guardian’da benim ve meslektaşlarımla birlikte okuduğum klasik ortanın solundaki gazetede benim hakkımda daha fazla bilgi olacak.”
Geniş Bir Odak Aralığı Fotoğraf İlgi Alanı
Parr, Birleşik Krallık’ı hem seviyor hem de nefret ediyor ve bazen aynı çerçevede.
Bristol merkezli fotoğrafçı, “Eh, kesinlikle yapıyorum çünkü hemşerilerimin Brexit’e oy vermelerine çok kızdım, bu yüzden yaptığım işte bulmaya çalıştığım dikkati artırıyor” diye itiraf ediyor. “Yani, evet, herhangi bir çelişki, herhangi bir belirsizliğe açığız.”
Parr, insanların geçmişe göre daha şüpheci olduğu günümüzde bile tebaasına yaklaşmayı seviyor.
Belgesel, “Bir kişinin fotoğrafını çekerken, boynunu veya sırtını fotoğraflamıyorsam, onlara otomatik olarak sorarım” diyor. “Birinin elinin fotoğrafını çekiyorsam, bunu sormadan yapamayacağımı biliyorsun, o yüzden sadece soruyorum.
“Bu, alışmanız gereken [normal sokak fotoğrafçılığı] bir şey. Yine de yapabilirsiniz; bu sadece daha fazla yapmanız gerektiği anlamına geliyor ve bunu eskisinden daha kararlı bir şekilde yapmanız gerekiyor çünkü biraz daha zor hale geldi.”
Parr’ın mantrası, eğlenceli bir resim yapmadığınız sürece kimsenin dikkat etmeyeceğidir.
Parr, “Yapmaya çalıştığım ve yaptığım şeyin bir parçası, insanları çekebilecek bir resim yapmak ve sonra isterlerse, hepsine birlikte bakarlarsa çünkü belli ki, tek başına bir resim yerine setler sunuyorsunuz” diyor. “Olanların siyaseti hakkında okunması gereken bir şey var, ancak bu zorunlu değil.
“Kraliçeyi arkadan fotoğrafladım ve bu son yıllardaki en iyi fotoğraflarımdan biri. Arkadan tanıyacağın çok az insan var.”
Kraliçe’yi bire bir seansta fotoğraflamak isterdi, ancak “Kraliçe için fazla vahşi olarak görülürdüm.”
Parr’ın kamera lensini açtığı bir diğer konu da yemek.
Fotoğrafçı, “Makro lensi [Nikon] aldığımda, bununla fotoğraf çekmek beni çok heyecanlandırdı ve yemek ilk konularımdan biriydi” diyor. “İngiltere, Fransa, Almanya ve Avrupa’daki en kötü yiyecek örneğini bulmaya çalıştım. Kötü yemek iyi fotoğraf çeker. İyi yemekten daha iyi resimler yapar. Abur cuburun İngiltere’dekinden daha fazla olduğu Amerika’daki eyalet fuarlarına da gittim çünkü daha çok abur cubur var ve daha fazla insan onu yiyor.”
100’den Fazla Fotoğraf Kitabı ve Sayım
Parr yaklaşık 120 fotoğraf kitabı yayınladı, ancak bu etkileyici sayı fotoğraf endüstrisinde hala bir rekor olmaktan uzak.
“Yani, Japonlar benden çok ilerde,” diye iç çekiyor Parr. “Araki gibi [ Nobuyoshi Araki (d. 1940), en üretken Japon fotoğrafçı] şimdi 475 ve Daidō Moriyama yaklaşık 300 yaşında olmalı . Avrupa haritasında ilk beşe girebilirim, ama hayır, kesinlikle çoğu değil. herhangi biri.”
Parr, çalışmalarının 600’den fazla sergisini açtı.
Parr, “Ne zaman daha fazla iş yapsam özgeçmişimi kısaltmaya çalışıyorum” çünkü artık kimse uzun özgeçmişleri okumak istemiyor, diyor.
Fotoğrafa Giriş
Parr sevgiyle, “Büyükbabam İngiltere’nin kuzeyinde yaşayan çok hevesli bir amatör fotoğrafçıydı” diyor. “Londra’nın banliyölerinde büyüdüm ve yaz boyunca onu ziyarete giderdim ve o bir FRPS [ Kraliyet Fotoğraf Topluluğu Üyesi ] idi.
“ Görüntüyü bir tür kaba kağıt üzerinde beyazlattığınız ve ardından yeniden mürekkeplediğiniz bir bromoil işçisiydi, yani Photoshop’un eski bir versiyonu gibi. Bromoil çemberindeydi ve her ay bir kutu gönderirdi, bilirsiniz, ve sonra 12 baskı olurdu. Birini koyar, diğerini çıkarırdınız ve insanlar bu baskıların arkasına yorum ve eleştiri yazarlar.
“Bana bir kamera ödünç verdi. Birlikte çekime gittik, film işledik ve baskılar yaptık. Bu yüzden 13-14 yaşlarımda fotoğrafçı olmaya karar vermiştim.”
Parr’ın sahip olduğu ilk kamera , 120 film üzerinde 2¼ inç kare resimler için kompakt bir yatay katlanır kamera olan Agfa Isolette idi. Kamera 1937’den 1960’a kadar Almanya’da üretildi.
Nesiller boyu fotoğrafçıları etkilemiş olan Parr’ın, çalışmalarını ve kariyerini etkilemiş olan fotoğraf efsanelerinden oluşan kendi listesi de bulunmaktadır.
“Beni etkileyen iki fotoğrafçı seçmem gerekse bunlar Tony Ray Jones ve [Gary]Winogrand olurdu. Altı tane seçmem gerekseydi, diğer [dört] Eggleston, William Klein, Robert Frank ve Walker Evans olurdu. Demek istediğim, bunlar savaş sonrası Amerikan fotoğrafçılığının harika isimleri.”
Fotoğraf Makineleri, Lensler ve Tercih Edilen Filmler
1970’lerin başında, Parr’ın tercih ettiği kit, 35 mm ve 50 mm lensli Leica M2 ile siyah beyaz fotoğrafçılıktı.
1980’lerde Parr , özellikle The Last Resort‘u (1985) oluştururken 80mm f/2.8 Nikon lens ve kamera flaşıyla orta format Plaubel Makina 67‘yi kullandı. “Güvenilmezlerdi”, bu yüzden Mamiya 67 ve 66’ya gitti ve Rolleiflex kullandı.
Ardından 60 mm mikro lensli bir Nikon fotoğraf makinesi geldi. Parr, kullandığı fotoğraf makineleriyle, ürettikleri fotoğraflardan daha az ilgilendiğinden, modeli tam olarak hatırlayamıyor.
2017’de Parr, geniş açılı lensi önemli ölçüde kullanarak farklı bir stil denedi.
Parr, “Halka flaş kullandım” diyor. “ Kötü Havada kullandım ve tabii ki çok daha sonra DSLR ve Nikon ile tekrar aldım ve uzun yıllar boyunca oldukça fazla kullandım. Daha büyük bir proje için dışarı çıktığımda hala bir tane var. Her iki kamerayı da yanıma alacağım.
“Bildiğiniz gibi, halka flaşın merceğin etrafında bir ışığı var, bu yüzden temelde taşınabilir bir stüdyo ışığı gibi gölgesiz stüdyo aydınlatmasını elde edersiniz.”
Parr, Kodak Tri-X’te 35 mm Siyah Beyaz çekim yaptı. Orta format, bir negatif 120 film olan Fujifilm Fujicolor 400 ile çekildi. Krom veya slayt film kullanılmamıştır. Yakın plan makro lens ile 35 mm için Agfa Ultra 100 ISO kullanıldı. Ultra adından da anlaşılacağı gibi ultra parlak renklere sahipti. Profesyonel negatif filmler kullanmamış, sadece amatör negatif filmler kullanmıştır.
Parr siyah beyaz günlerde kendi filmlerini geliştirdi ve son karanlık odası İrlanda’da banyolardan birindeydi. Renge geçtiğinde, onları bir laboratuarda işletti.
Parr, “Renkli negatif film ve flaş size çok yoğun renkler verdi ve sevdiğim ve işime dahil ettiğim bu palet” diye ekliyor. “Ticari fotoğrafçılıkta elde ettiğiniz palete çok benziyor.”
Parr, Canon 5D’nin biraz fazla ağır olduğunu kanıtladığı için günümüzde bir Fuji kamera da kullanıyor.
Devam Eden Bir Sağlık Savaşı
“İki yıl önce, omurga sıvılarının kanseri olan miyelom teşhisi kondu” diyor. “Miyelomla asla tedavi edemezsiniz, ancak bir remisyon durumuna girebilirsiniz, bu yüzden temel olarak kök hücrelerimi kanımdan çıkardım ve saklandılar, sonra büyük bir kemo patlaması yaptılar ve sonra sapı koydular. hücreler geri girdi.
“Kemoterapinin yan etkilerinden biri saçınızın kıvırcık çıkmasıdır, bu yüzden kıvırcık saçlara sahip olduğum çok küçük ve oldukça keyifli bir pozisyon olduğunu biliyorum. Artık direk büyümeye başladı. O yüzden bir süre kesmeyeceğim. Normale dönmeden önce bu kıvırcık saçın çılgınlığının tadını çıkarıyorum.”
Parr hayatı boyunca yaklaşık 70 ülkeyi ziyaret etti, ancak seyahat günleri artık geride kaldı.
“Seyahat günlerim şimdikinden daha az olacak,” dedi bir parça hüzünle. “Muhtemelen Avrupa’nın çok ötesine geçmeyeceğim. Üç hafta önce, Paris’te çekim yaparken sepsis oldum, bu yüzden neredeyse ölüyordum, ama bana hayatta kalmama yetecek kadar antibiyotik pompaladılar.
“Çok fazla seyahat konusunda biraz temkinli olacağım. Miyelomunuz olduğunda, hastalıklara karşı savunmasızsınız. Muhtemelen gıda bazlıydı. Miyelomu kastediyorum, teşhis konduktan sonra şanslıysanız size on yıl veriyorlar ama bu iki yıldan daha iyi.”
Parr, ilerleyen yıllarda İngiliz fotoğraflarından oluşan folyosunda boşlukları doldurmaya devam edecek.
Parr’ın dijital arşivinde yaklaşık 60.000 görüntü var. Bunların yaklaşık üçte biri taranmış film negatiflerinden/baskılarından geldi.
Parr bir CBE’dir (Britanya İmparatorluğu Düzeni Komutanı). Bir sonraki adım, 2016 yılında fotoğrafçılık hizmetleri için CBE, foto muhabiri ve savaş fotoğrafçısı Sir Donald McCullin’e (1935 doğumlu) şövalye ilan edilmek (eğer olursa), bu onurdur . Parr, 19 Haziran 2021’de CBE ile ödüllendirildi. ve ödülü bu ay King’in Bristol’deki temsilcisi Lord Lieutenant’tan aldı.
Martin Parr Vakfı
Martin Parr Vakfı , 2015 yılında Bristol’de kuruldu.
Parr gururla, “İngiliz fotoğraf dünyasındaki meslektaşlarımdan fotoğraf topluyorum ve bir vakıf kurmak istedim, bu yüzden 2015’te başarıyla yaptığım Register of Charities’e başvurdum” diyor.
“2017’de burada [Bristol’de] binayı açtık ve bir arşivimiz, kütüphanemiz ve galerimiz var. Şirketim ve vakıf için çalışan insanların hepsi burada kalıyor.
“İngiliz fotoğrafçılığında başka türlü fark edilmeyecek başarıları toplamayı ve sergilemeyi amaçlıyoruz. Bu fotoğrafçılardan baskılar alıyoruz ve son on yılda harika bir koleksiyon oluşturduk.
“Bir milyonun dörtte üçü kadar olan kendi kişisel arşivim var ve sonra arşiv odasında belki 10.000 baskımız var – beş bini benden, beş bini diğer fotoğrafçılardan. Yüzden fazla fotoğrafçı ve gerçekten sevdiğimiz belirli kişiler var, bu yüzden geniş bir Chris Killip ve Tom Wood koleksiyonumuz var .
” Steve Pyke gibi bazı [fotoğrafçılar] bize bazı resimler bağışladı, ancak genellikle onları bir fiyat pazarlığı yaparak doğrudan fotoğrafçıdan alıyoruz.
“Çok yoğun bir kitapçımız ve bir üyelik programımız var, bu nedenle her yıl doğrudan satışlarımızdan ve konuşmalarımızdan 300.000 £ (~339.000 $) toplamamız gerekiyor ve bunun da ötesinde, biliyorsunuz dört veya beş personelimiz var. Ödemek zorunda. Koleksiyon için görüntü almaya devam etmek için paramı vakfa yatırdım.
“(sağlık sorunları) beni aileyle, sevdiğin insanlarla ve tabii ki şut çekmeyi bildiğin zamanın ne kadar değerli olduğunun daha çok farkına varmamı sağladı. Bunu asla hafife alamazsınız. Bu yaz çok meşgul ve aktiftim ve sadece kameranın arkasına geçmeyi takdir ettim. Sık sık mobilite scooter’ımla dışarı çıkıyorum ve etkinlikleri çekiyorum. ”
Parr bir keresinde “Fotoğraf dünyadaki en basit şey” demişti , “ama gerçekten işe yaraması inanılmaz derecede karmaşık.”