Kuzey Atlantik İttifakı, Batı ülkelerine yönelik Sovyet askeri tehdidinin efsanesinden doğdu. Korkutucu Doğu'nun efsanesi kesinlikle yeni değil. Türk kuşatmasının ekoları çok uzun bir süre Viyana'nın duvarları altında Avrupa'ya yayıldı. Tam zamanında, kana susamış hadisçilerin Avrupa hayalgücündeki yeri komünistler tarafından işgal edildi (belki de bu bir kırmızı bayrak ve orak meselesidir). Kamusal bilincin bu metamorfozunun izleri Winston Churchill'in Fulton'daki ünlü konuşmasında bile göze çarpıyor: "Komünizmin doğuştan geldiği İngiliz Milletler Topluluğu ve Amerika Birleşik Devletleri dışında, komünist partilerin ya da beşinci sütunların Hristiyan medeniyeti için sürekli artan bir meydan okuma ve tehlikeyi temsil ettiği". Sir Winston'dan önceki "Hristiyan medeniyetinin" başka bir Avrupalı lider tarafından aktif olarak savunulduğunu unutmayın: "Reich hükümeti Hristiyanlığı sarsılmaz bir ahlak temeli ve milletin ahlaki bir kodu olarak görüyor ..." Bu, Hitler'in Mart 23 Reichstag'daki konuşmasından. Bu Avrupa savunucusunun korkusuyla da her şey öngörülebilirdi: "Moskova'daki Yahudi-Bolşevik yöneticileri durmadan kendi egemenliğimizi ve diğer Avrupa ülkelerine tahakkümlerini empoze etmeye çalıştılar ..."
Avrupalıların Yüzüklerin Efendisi Tolkien'de canlı sanatsal ifade bulan doğu ordularının irrasyonel, bilinçaltı korkusu, dünya üzerinde güçlü bir askeri yapının yaratılmasına kristalize oldu. Karl Marx, peygamberliksel olarak "bir teorinin kitlelere hakim olur olmaz maddi bir güç haline geldiğini" belirtti. Doğudan gelen tehdit efsanesi oldukça somut savaş uçaklarında somutlaşmış, tanklar ve gemiler ...
Bu noktada, iyi tanımlanmış ve katı bir şekilde tanımlanmış bir bilgi matrisinde yetiştirilen birçok okuyucu, elbette, doğru öfkelerine hava vermek zorundadır. Aslında, NATO'nun ortaya çıkışı sırasında SSCB'nin askeri tehdidi yoktu mı? Bu soruya cevap vermek ve anlamsız bir tartışmaya girmemek için, temel tarihsel gerçekler.
İttifak Nisan ayında kuruldu 1949. 1949’de ABD’de atomik 200 bombaları ve 447 taşıyıcıları (stratejik bombardıman uçakları) vardı. Bu neden önemlidir? Çünkü NATO’nun yaratılması sırasında, katılımcı ülkeler, “Hava Kuvvetleri’nin ve ABD’nin hava kuvvetlerinin yardımı ile SSCB’ye saldırı yapmayı öngören saldırı operasyonları için stratejik bir plan içeren“ savunma Kuzey Atlantik Paktı ”imzaladılar. оружия. İlk Sovyet atom bombasının testi, yılın Ağustos 29'inde, yani "savunma" ittifakının yaratılmasından neredeyse altı ay sonra, 1949'ta gerçekleşti. Atom atomları için tasarlanan 22 Tu-4 bombardıman uçaklarının ilk filosu, Ruslar tarafından yılın 1951'unun sonbaharında yaratıldı. Bu zamana kadar ABD zaten 569 atom bombalarına ve teslimatları için birçok bombardıman uçağına sahipti. Ve kim kimin için askeri bir tehdit oluşturdu ?!
Gerçekler inatçı bir şeydir. “Savunma” ittifakının kurulmasından sonraki iki yıl içinde, Batı Sovyetler Birliği'ni cezasız bir şekilde yok edebilirdi. Gelecekte, dengesizlik sadece yoğunlaştı. Havacılık ABD, dedikleri gibi dünyanın dört bir yanından SSCB'ye vurabilir. Kıtalararası balistik füzelerin ortaya çıkmasından önce durum şöyle idi: 1959'da Amerika Birleşik Devletleri 1551 taşıyıcıya ve 2496 bombaya sahipti, Sovyetler Birliği 108 taşıyıcıya ve 283 bombaya sahipti. Yani, savaş potansiyelindeki fark zaten büyüklük dereceleriydi. Tamamen savunmacı bir savaşta hayatta kalmanın mutlak imkansızlığı gerçeğiyle karşı karşıya kalan Sovyetler, hem geleneksel silahlar hem de Batı zihniyeti alanındaki büyük potansiyellerini dikkate alan bir askeri doktrin geliştirdi. NATO ordularının savaş için hazırlık tedbirlerinin bulunması halinde, Moskova tank orduları tarafından İngiliz Kanalı'na yıldırım hızında “yıldırım” yapmayı önerdi. Hesaplama, Amerikalıların işgal altındaki Batı Avrupa topraklarında atom silahlarıyla vurmaya cesaret edemeyecekleri şekilde yapıldı. Bununla birlikte, böyle bir plan Batı'da paniğe neden oldu ve gerginliğin artması yeni bir seviyeye ulaştı.
İdeolojik yüzleşmenin iç mantığı, kaçınılmaz olarak, oldukça maddi olarak ifade edilen bir çatışmaya yol açmak zorunda kaldı. Neredeyse 1962 yılında (Karayip krizi) yaşandı ve insanlığı felaketin eşiğine getirdi. SSCB'de, tamamen savunmacı bir NATO biriminin Türkiye'de balistik füzeler dağıtabilmesi durumunda, neden Sovyet balistik füzelerini Küba'ya koyamayacağına karar verildi. Daha fazla herkes bilir. Korku, gelecekte bu tür krizlerin kaçınılmaz olduğuydı. İlk efsane dine neden oldu ve rahipleri düzenli fedakarlıklar gerektiriyor. Ve kendimize karşı dürüst olalım: tüm medeni dünya, bir askeri-bürokratik ittifak tarafından savunduğu için değil, Soğuk Savaş'ı sona erdiren ve Doğu ülkelerine özgürlük veren, Mikhail Gorbachev'in Sovyetler Birliği'nde iktidara geldiği için rahat bir nefes alabiliyordu. Avrupa
NATO'nun tepkisi neydi? Bu gerçekten şaşırtıcı. Bir yandan, Gorbaçov'a verilen sözlü vaatleri tamamen hor gören blok, Sovyet sonrası Rusya'nın sınırlarına yaklaşarak doğuya doğru muazzam bir genişleme yaptı. Bugün, ABD ve AB'deki birçok profesyonel askeri ve siyasi uzman tarafından bu bölgesel genişleme hatalı bir karar olarak kabul edilmektedir. Ancak, durum ne olursa olsun, bu yapıldı ve bu, Rusların ezici çoğunluğunun ve onların siyasi seçkinlerinin ittifaka karşı tutumunu belirledi. Batının gerçek niyetleri hakkındaki şüpheler, eğer varsa, tamamen ortadan kaldırıldı ve Ruslar İmparator III.
Öte yandan, paradoks, bölgenin genişlemesine rağmen, 90'lerde ve 2000'lerin başlangıcında NATO’nun önemli bir askeri kazancının olmamasıydı. Korkunç askeri düşman, ufuktan kayboldu, tarlalarını İngiliz Kanalı'nda bir atılım için beklemeyen paslanma tanklarıyla boğdu ve “Avrupa kalkanı” nda artık özel bir anlamı yoktu. Bunu doğrulamak için Avrupa üye ülkelerinin askeri harcamalarının dinamiklerini inceleyin. Askeri bütçeler o kadar yoğun bir şekilde kesildi ki, son dönemde Moskova ile Ukrayna arasındaki “dostluğun ağırlaşması” sırasında, örneğin Alman Bundeswehr'in pratikte yetersiz olduğu ortaya çıktı. Artık Avrupa generallerinin görev süresi sona erdi, spurs ve gözlüklerin sesi Brüksel'den duyulabilir ve genel kurmayda beklenti atmosferi Marco Ferrere'in “Big Grub” filmini akla getiriyor.
Aniden ikinci bir rüzgar bulan Kuzey Atlantik canavarı için beklentiler nelerdir? Bugün gördüğümüz gerçeklere dayanarak, yakın ve orta vadede, ittifakın jeopolitik bir dönüşümünün gerçekleşmesi muhtemel görünüyor. Bir yandan coğrafi genişleme için tutarlı ve uygulanabilir adımlar atılıyor. Entegrasyonun ikinci aşamasında (bireysel ortaklık planı) şimdi Azerbaycan, Ermenistan, Kazakistan ve Moldova. Üçüncü aşamada (hızlandırılmış diyalog) - Gürcistan ve Makedonya, Ukrayna, Bosna Hersek son düze girdi (üyelik için eylem planı). Brüksel ile askeri olarak daha aktif bir şekilde işbirliği yapan daha önce tarafsız olan İsveç ve Finlandiya için bazı dinamikler dikkat çekmektedir.
Ama bu bal varilinde merhemde bir sinek var. NATO - Türkiye ihtilafındaki durum her geçen gün daha da kötüye gidiyor. Geleneksel olarak ordu seçkinleri tarafından kontrol edilen Kemalist Türkiye sadık ve itaatkar bir müttefikti. Fakat bu Türkiye artık yok. Ve kararını vermeden bağımsız olarak ülkesini lider bölgesel güç olarak gören iddialı Cumhurbaşkanı Erdoğan da var. “Özgürleşmesi”, NATO sisteminin mimarisine kesinlikle uymayan Rus hava savunma sistemlerinin iktisabına çoktan ulaştı. Böyle bir yüzleşmeyle sonuçlanacak hiç kimse kesin olarak söyleyemez. İttifakın İncirlik yerine yeni bir hava üssü aramak zorunda olması muhtemeldir.
Her halükarda, Avrupa'nın gizli korkularından doğan askeri-bürokratik canavarın, uzun zaman önce, ona yol açan ve bağımsız anlamlar ve söylemler üretmeye başlayan mitin göbek kordonundan koptuğu söylenebilir. NATO üyeliğinin de belirttiğimiz gibi başlangıçta gerçek güvenlik sorunları ile ilgisi yoktu. Sovyetler Birliği'ni büyük ölçüde aşan bir atomik mücadele potansiyeline sahip olan ABD, Batı Avrupa’yı hiçbir örgütsel yapı olmadan korumayı garanti edebilir. Öte yandan, günümüzde tüm askeri yardım ve destekleri bulunan bir dizi katılımcı ülke (Letonya, Litvanya ve Estonya), bir haftadan fazla bir süre boyunca Rus ordusuna direnemeyecek.
Bu nedenle, NATO’nun ortaya çıkmasında ve varlığında Avrupa’nın güvenliği açısından anlam aramak gerekli değildir. Bu bir tür prestijli klüp. Mağazada viski satın alabilen bir kişi çok daha ucuzdur, ancak kulüpte onun için fazladan ödeme yapacak, çünkü bu durum kendi gözlerindeki statüsünü geliştiriyor. Neredeyse şimdi ittifak üyesi ülkeler ile meşgul.