Bir manzarayı yakalamak için yeni bir yer keşfetmiş olarak tarladasınız. Deklanşörü bırakıyorsunuz ve sonra ne çektiğinizi görmek için kameranın arkasını oynatıyorsunuz… gökyüzü kapalı, tekrar yüzünüzde parlıyor. Korkunç bir göz kırpma vakanız var, ama gerçekten önemli mi?
içindekiler
Blinkies nedir?
Blinkies aslında bir “şey” değildir, en azından kendi başlarına değil. Bu sadece kameranın ışığın nerede aşırı pozlandığını veya eşdeğer olduğunu gösterme şeklidir (düşük ışıklar?!); Işığa maruz kalmanın artması/azalması ile ilgili uyarılar veya uyarılardır.
Aynısı, Adobe’nin gölge kırpma ve vurgulama ile onlara atıfta bulunduğu Lightroom’da da geçerlidir; Öne çıkan vurguları engellediyseniz, bunlar mavi, yasaklı vurgular kırmızı ile gösterilir.
24 bitlik bir görüntünüz varsa, her pikselin kırmızı, yeşil ve mavi için ayrı ayrı kaydedilmiş 8 bitlik bir değeri vardır. Bit derinliği, 256 olası farklı parlaklık seviyesinden birinin kaydedilmesine izin verir; Bu sıfır olduğunda (yani hiç ışık kaydedilmedi) yetersiz pozlama engellenir ve bunun 256 olduğu (mümkün olan en yüksek parlaklıktan daha büyük) aşırı pozlama engellenir.
Aşağıdaki görüntü, görüntünün kendisinin hem aşırı hem de az pozlanmasına iyi bir örnektir; Bu fotoğraf, gün batımının sahnede çok parlak olduğu (kırmızı kırpma uyarıları ile), ön planın derin gölgede olduğu (dolayısıyla mavi kırpma uyarıları) gün batımında çekilmiştir.
Adobe’nin buna neden “kes” dediği, görüntünün tamamındaki her pikselin birleşik ortalama RGB parlaklığını (gri olarak) çizen histograma baktığınızda netleşir; Zirveler en yaygın parlaklık değerlerini gösterir.
Bu durumda, gölgedeki geniş alanlar, histogramın sol ucundaki tepe noktası ile temsil edilir. Sadece küçük bir yoğun parlaklık alanı vardır ve bu alan ağırlıklı olarak kırmızıdır. Bunlar ‘kırpılır’ çünkü onları puanlayabilirseniz histogramın sol ve sağ uçlarının ötesine uzanacaklar.
Blinkies’i kullanma
Yanıp sönmeler Lightroom’da faydalıdır çünkü post prodüksiyonda düzenlemelerinize rehberlik etmeye yardımcı olurlar, ancak – ve burada kırpma teriminin kullanımı yararlıdır – orada gölgelerde hayır Işık, aydınlatmalardayken kaydedilir. çok fazla kayıt için ışık. Tüm bunlar, kırpılan pikseller hakkında hiçbir bilginizin olmadığı anlamına gelir.
Post prodüksiyona geldiğinizde, fotoğrafı tekrar çekemeyeceğiniz için sorunu gerçekten düzeltmek için çok geç; Yapabileceğin tek şey saklamak O. O.
Kamerada göz kırpma oynamak daha faydalıdır çünkü şempanzelerle uğraşırken en azından bir sorununuz olup olmadığını ve nerede olduklarını bilirsiniz. Canon fotoğraf makinelerinde flaş “Vurgu Uyarısı” olarak adlandırılırken, Nikon’da “Öne Çıkanlar” seçimi Ekran Seçenekleri’ndedir. Adından da anlaşılacağı gibi, bunlar aslında size gölgeler yerine kesik vurguları gösterir.
Ama yanıp sönenler aslında size ne gösteriyor? Kameranızın, sensörlerin üzerindeki renk filtresi dizisine dayalı olarak kaydedilen ayrı kırmızı, yeşil ve mavi piksellerle yalnızca tek bir katman veya ‘görüntü’ sakladığını unutmayın. Demosaicing (kamera veya Lightroom ile) bu tek fotoğrafı çeker, kırmızı, yeşil ve pikseli üç (kısmi) katmana ayırır ve ardından son görüntüyü enterpolasyon yapar.
Ardından, kameranın arkasındaki bir görüntüye baktığınızda gördüğünüz görüntü profiline dayalı olarak bir JPEG önizlemesi oluşturulur. Aynı zamanda kameranın flaşları etkinleştirmek ve histogramı görüntülemek için kullandığı şeydir.
Hepsi, gördüğün şey anlamına geliyor hayır Ne aldın; JPEG versiyonundan çalışır. Ham dosya çok daha büyük bir yazı tipine sahip olacaktır (bunu yapmak için iyi bir nedeniniz olmadıkça yalnızca bir JPEG çekmeniz için yalnızca bir neden).
Ayrıca, aşırı doygunluğun (konunuza bağlı olarak bir sorun olabilir veya olmayabilir) üç kırmızı, yeşil veya mavi katmanından herhangi birinde meydana gelebileceğini ve genellikle (üreticiye bağlı olarak) yalnızca üç katmandan ikisi etkinleştiğinde etkinleştiğini unutmayın. katmanlar etkilenir. Ve o zaman bile…fotoğraf profilinize bağlı olacak!
Doygunluğu ve parlaklığı artıran canlı bir şey arıyorsanız, ham dosya tamamen iyi olsa bile bir JPEG büyük olasılıkla kırpılacaktır. Nötr bir profil seçmek, gerçekte nasıl olduğu hakkında size çok daha iyi bir fikir verir.
Blinkies için çözümler nelerdir?
Göz kırpmaları kullanmak çok iyi ve güzel, ancak görüntünüzde ne kadar serbestliğe sahip olduğunuzu söylemezler. Daha doğrusu, ne kadar dinamik aralık var.
Aşağıdaki resim az pozlanmış ve histograma baktığınızda sağ yarısı açıkça kullanılmamış.
Açık çözüm, “doğru pozlama” olarak bilinen bir teknik olan en azından durarak maruz kalmayı artırmaktır. Bu, görüntü gürültüsünü azaltma avantajına sahiptir. Ancak bu, yukarıdaki resimde görülen genel yetersiz dinamik aralık sorununun üstesinden gelmeyecektir.
Bir seçenek, Nikon D850 (14,8 durak) gibi daha geniş dinamik aralığa sahip bir kamera kullanmak olabilir. Diğer bir seçenek de, parantez içindeki pozları çekerek ve ardından bunları yüksek dinamik aralıklı (HDR) bir görüntüde birleştirerek dinamik aralığı yapay olarak artırmaktır. Bu klişeler, aşırı gösterişli ve aşırı gösterişli klişelerden nahoş bir sıkıştırmayı paketlerken, idareli kullanıldığında sorunu gerçekten çözüyorlar.
Blinkies Gerçekten Önemli mi?
Ancak başka bir çözüm daha var, o da görmezden gel. Fotoğrafın yaklaşık 200 yıl önce icat edildiğini ve ilk fotoğrafın, yani Le Gras’taki pencereden görülen görüntünün düşük bir dinamik aralığa ve geniş bir titremeye sahip olduğunu kendinize hatırlatmak yerinde olur.
Kısacası, aşırı pozlama ve yetersiz pozlama en başından beri fotoğrafçılığın bir parçası olmuştur ve öğretmenler yalnızca araçlarının sınırlamalarıyla başa çıkmayı değil, aynı zamanda onu kendi çalışma uygulamalarına dahil etmeyi de öğrenmişlerdir. Aslında, Ansel Adams gibi bölge sistemi savunucularından bile siyah beyaz fotoğrafların yasaklanmış gölgeler ve parlak noktalar içereceğine dair neredeyse bir beklenti var.
“Gölgeleri Açığa Çıkarın ve Öne Çıkanları Geliştirin” mantrası, “Sağa Maruz Kalma”nın orijinal analog eşdeğeridir. Dolayısıyla bu fotoğrafçılar ticaretlerini kendilerine dayatılan teknik kısıtlamalar dahilinde kullanmak zorunda kalsalar da, bu onların yeteneklerinin bir sınırı olarak görülmedi.
Elbette, fotoğrafçılar her zaman neyin başarıldığının ve neyin başarılabileceğinin sınırlarını zorlamaya çalıştılar, ancak bu iki fotoğraf çekme yönteminin kökü aynıdır: sanatsal vizyon.
Yani, niyetle fotoğraf çekmek. Üretmek istediğiniz görüntüyü zaten görselleştirdikten sonra ortaya çıkın ve bunu akılda tutarak çekin. Gerçeği şu anda gördüğünüz gibi tasvir etmekle ilgili değil. Örneğin, insanların silüetlerini yakalamak istiyorsanız, daha sonra düşük dinamik aralıklı bir görüntüye indirgenen bir HDR görüntüsü oluşturmak için parantez içinde beş grup fotoğraf çekmenin bir anlamı yoktur.
Tersine, şehrin gerçek bir panoramik manzarasını istiyorsanız, geçmeli HDR fotoğraflar çekmek için döner bir tripoda ihtiyacınız olabilir. Sonra aradaki her şey. Resminizdeki dinamik aralığı ve onu nasıl kullanmak istediğinizi anlamak, üzerinde çalışabileceğiniz bir çekim yapmak için çok önemlidir.
Önünüzdeki gerçek dünya sahnesinin dinamik aralığını ve onu evcilleştirebileceğiniz araç ve teknikleri bilmek, yalnızca hayal ettiğiniz şeyi yaratmanıza izin verebilir.
Çarpıntı gerçekten önemli mi?