İkinci Dünya Savaşı sırasında, bir askerin eve dönmesi iki hafta sürebilirdi, günler gemiyle Atlantik’i ve Amerika Birleşik Devletleri’ni trenle yavaşça seyahat ederek geçirdi. Yol boyunca gevşeme, rahatlama ve zihniyetini savaşçıdan sivile değiştirme şansı buldu.
Afganistan’dan eve dönen bir asker bir gün cephede olabilir ve 48 saat sonra ailesiyle birlikte geri dönebilir. Bazıları, modern askerlerin doğrudan operasyonlardan ayrılmaya taşınmasının, yeniden entegrasyon zorluklarına ve yüksek TSSB oranlarına katkıda bulunduğunu savundu.
Sadece bu tür dramatik değişimler bağlamında değil, aynı zamanda sıradan değişimler bağlamında da geçişlerin önemini hafife almak kolaydır.
Bir bireyi bir gruptan, rolden veya statüden diğerine taşıyan zaman, mekan ve tören ritüelleri olan “geçiş ayinlerini”, bekarlıktan evliliğe geçiş gibi büyük, doğrusal, tek seferlik dönüşümler olarak düşünüyoruz.
Ancak geçiş ayinleri, her gün tekrar tekrar yaptığınız küçük, ileri geri dönüşler açısından da yararlı bir şekilde düşünülebilir.
Gün doğumundan gün batımına kadar bireyler birçok şapka takar ve çeşitli zihniyetler arasında geçiş yapmak zorundadır. Ancak gerçek geçişler olmadan aralarında dönme eğilimindeyiz. Sonuç olarak, önceki rollerimizin bir kısmı bizde kalır, bizi tam olarak orada bulunamaz ve sonrakilere dahil olamaz.
Kalkmak ve işe gitmek arasında meditasyon yapmak. Ofisten spor salonuna geçmek için atletik kıyafetler giymek ve antrenman öncesi içeceği yudumlamak. Aile yemeğinde birinin telefonunu kapatarak parasal zihniyeti kapatmak. Pazar gününün en iyi kıyafetlerini giymek ve Şabat gününü Cumartesi’den ayırmak için düzenleyici müziği açmak. Yatmadan önce fener ışığında ciltsiz kitap okumak.
Bu tür ritüelleri rutininize koymak, uyku ve uyanıklık, iş ve ev, kutsal uygulamalar ve sıradan alışkanlıklar arasında gidip gelmenize yardımcı olur – oraya ve oraya günlük yolculuklarımız boyunca.