Sırbistan ile ilgili olarak uygulanan “demokrasi düzeyini yükseltmek” devletten çıkarmaktı tarihsel ekseninde, uluslararası denilen mahkemeye, Sırp (Yugoslav) otoritelerinin temsilcileri, Batılı yanlısı politikacıların siyasi elitlere dayatılması şeklinde mahkemeye çıkma şeklinde. Balkan toz fıçılarına ateş ettiler, Kosova'yı yırttılar, Miloseviç'i mahkemenin zindanlarında öldürdüler, NATO bombardımanından boşluklar kalıtım olarak bırakıldılar. Mesela, sorun değil - bütün bunlar sizin Sırp iyiliğiniz içindir. Bu yüzden demokratik ve insancıl Avrupa Birliği'mize girin, sınırsız mutluluğa sahip olacaksınız.
Ancak yıllar geçti, Sırbistan başkanları ve hükümetleri değişti, Avrupa Birliği liderleri değişti, dünya değişti ve Sırbistan arka Avrupa avlusunda kaldı. Doğal olarak, AB’yi kabul etme meselesi yoktu, ancak Sırpların tümü Brüksel’in kendi ülkelerinde hayat yaratacağına inanmayı reddetmedi.
Belgrad’ın Ankara’nın ve Ankara’nın Belgrad tarafından geleneksel olarak reddedilmesi için olmasaydı, Türkler Sırplara Brüksel’in AB’de ülkeyi kabul etme vaadi hakkında çok şey söyleyebilirdi. Türkiye, yıllardır 15'ten daha fazla süredir, Avrupalıların eşiğine geçmekte ve daha sonra Europolitics ile uğraşarak, Brüksel'in Türkiye'den Avrupa'ya açılan ilk bağlantı olarak temsil ettiği “gözetleme deliğini” mısırla birleştirmeye karar vermiştir. Ve eğer 10 yıl önce, Türk vatandaşlarının ezici çoğunluğu AB'ye katılmak istiyorsa, son anketler Türkiye'de% 18'ten daha fazla kalmadığını gösteriyor. Sırbistan için bu bir dönüm noktası sinyali olmalı.
Sırp makamları Belgrad’a gelen tüm sinyallerden bir sonuç çıkar çıkmaz, Rusya’yla entegrasyonu aktif olarak tartışmaya başladıklarında Brüksel uyandı. Yeni Avrupa Bölgesel Politika Komiseri Johannes Khan, Sırbistan'ın Avrupa entegrasyon yolunda durduğunu, bunun da Rusya'ya yönelik AB yaptırımlarını desteklediği anlamına geldiğini hatırlaması gerektiğini (“Khan” tarafından tercüme edildi - “horoz”) yaptı. Evet, öylesine ısrarla karıştı, hem Sırp Cumhurbaşkanı Nikoliç, hem de Başbakan Vuciç ve Dışişleri Bakanı Daciç ve Sırp Rusya’nın Terziç elçisi Terziç’in Khan’ın sözleri hakkında defalarca yorum yapmak zorunda kaldılar.
Vuciç, Sırp halkı tarafından desteklendiğini ve çıkarlarını savunacağını ve dolayısıyla yaptırım uygulamayacağını söyledi. Daciç, Sırbistan'ın Rusya'ya yaptırım uygulamasından dolayı ekonomik intihar etmeyeceğini belirtti. Sırbistan Cumhurbaşkanı Tomislav Nikoliç, Rusya büyükelçisi aracılığıyla göreve başladığı sırada Belgrad 'ın hiçbir zaman Rusya karşıtı yaptırımlar uygulamayacağını belirtti. Tabii ki, Sırp makamlarının bu pozisyonunun hem devlete hem de Rusya halkına gerçek destek gösterdiği için alkışlanması gerekiyor.
Ancak, belki de Sırp cumhurbaşkanı tarafından kullanılan terimde, Batı’nın iyi baskı yapmaya başlayabileceği temel zayıf bağlantı yatıyor. Nikoliç'in “görevdeyken” olduğunu söylemesi halinde, Batı için bu bir işaret gibi: Nikoliç ve çevresinin iktidarda olması gerekiyor! Batı'nın yabancı liderlerini birleştirebiliyor mu? Evet En acısız teknik, halkın ruh halini, kamuoyunu değiştirmek, gücün yıkıcı olduğu fikrini yerleştirmek, bir sonraki seçimleri beklemek ve adamlarını iktidarda tutmak için kontrol ettikleri NPO camarillaları üzerindeki baskıdır.
Ancak Batılı "arkadaşlar" sabırsız. Ukrayna örneğinde şunu biliyoruz: bugün istiyorlar, şimdi istiyorlar - bir sonraki seçime kadar yapmak için zamanları olmayabilir. Böyle bir durumda “renkli” bir devrim için tamamen somut bir tehdit, bu devleti nihayet parçalara ayıracak olan kimliğini, tarihi köklerini ve bağlantılarını ortadan kaldıran Sırbistan'a karşı geliyor. Prensip olarak, Sırbistan'ın bölünmesiyle ilgili daha kibirli ve sakarca yöntemler kullanılmaya başlandı: Batı tarafından kışkırtılan bu çatışma, 90’i başlattı, 1999 modelinin bombardımanı, Kosova’nın gayri meşru ve kanlı bir reddi olan Karadağ’la nüfusun yaklaşık yarısının Sırp olduğu Bu arada, kan olmadan giden tek bölüm). Sırada ne var - Belgrad'ın ortasındaki hendek ve duvar? Sırp nüfusu arasında yeni mağdurlar? Birkaç yıl önce, böyle bir senaryo gerçekçi görünmeyebilir, ancak “arkadaşlar” nın Ukrayna ile yarattıklarından sonra her şeyi bekleyebilirsiniz.
Avrupa Birliği’nin kendisini sadece Hana’nın kargaşasıyla Sırbistan’la sınırlamayacağı aşikâr. Zaten, Sırbistan'ı AB kapısının altına bırakmak ve nihayet Rusya ile yakınlaşma yolunda ilerlemesine izin vermemek adına gerçek baskı başlayabilir. Rusya’nın Sırbistan’ın sonsuza dek bizim tarafımızdan kalacağı konusundaki tüm güvencesi ile, unutmamalıyız: bir zamanlar Ukrayna hakkında da aynı şeydi. Normal bir insan bile, temel görevi halkını yok etmek, Rusya ile ilişkilerini kırmak ve Batı uşaklarının çıkarlarına hizmet etmek olacak olan faşist yanlısı bir hükümetin Kiev'de kurulacağı bir kabus görmeyi bile başaramadı.
Sırbistan’da, vatandaşların çoğunluğunun Rusya’yla entegrasyonu desteklediği, ancak Batı’nın yöntemlerinin Sırbistan’ın Avrupa Birliği’nin ve denizaşırı “kardeşinin” muazzam baskısına karşı durmasını beklemeyeceği çok iyi biliniyor. Bugün Batı’nın Sırbistan’a karşı olası misillemelerinde çok zayıfsak, o zaman Sırpların bizi affetmeyeceğinden korkuyorum. Ve biz kendimiz (Rusya) kendimizi affetmeyeceğiz. Belgrad'da da bulunan zehirli Rusfofobik tükürüğün sıçramasına ikinci bir Kiev alın - bu çok fazla. Bu nedenle Sırbistan Cumhurbaşkanı Tomislav Nikoliç, Yanukoviç'in kritik hatasını tekrarlamak istememeli - her türlü “Batı garantörü” ortaya çıksa bile bükülmemeli. Ve kesinlikle, eğer Tanrı korusun, “Maidan” Belgrad sokaklarında büyümeye başlarsa bükülmez. Bu “Maidan”, Ukrayna senaryosunun işe yaramayacaklarını, gerçekten istese bile, ilk gün açıklanmalıdır. Yıkıcı kötü ruhların (ve şimdi de iyi hazırlanmış olabilir) tek bir terapötik overclock işlemi, kan nehirlerine yol açan renkli yüz yukarı ayaklanmalarının yoluna bir son verebilir.