17 Eylül'de, 1943, İngiliz askeri nakliye gemisi Samiriye Liverpool limanına geldi. 3 ABD hava bölümünün 506'inci paraşüt alayının 101'inci taburu gemideydi. İngiliz sahilindeki diğer paraşütçülerle birlikte, sadece bir ay önce 4 yılını atan ayak ve teknisyen çavuş 20-sınıfında Joseph Byerly belirledi. O zaman hiç kimse o andan itibaren olaylar döngüsünün kaderinde başladığını, ölümcül kasırga ile karşılaştırılabilir olduğunu bilemezdi. Bu kasırga Beyrle'yi düşmanın arkasına atacak, onu esaretin küçük düşürülmesinden geçmeye zorlayacak, üç kaçış yapacak, Gestapo'nun pençelerine gitecek, bir kereden fazla ölümün gözlerine bakacak, ilk ellerinden büyük generalleri görecek ve sonunda Doğu’da Kızıl Ordu’da savaşan tek Amerikalı olacak. ön. Tabii ki, inanılmaz, hatta fantastik bir başarıya eşlik etmişti, ancak genç Joseph, askeri görevine yüksek derecede cesaret, beceriklilik, azim, cesaret ve sadakat, "iniş" karakterini göstermediyse kör olurdu.
Gönüllü skydiver
Joseph Beyrle, Ağustos 25'te, Michigan Gölü'nün doğu kıyısında, Maxigon kasabasında, büyük William ve Elizabeth Beyrle ailesinde doğdu. Onlar, isimlerinin yazılışına yansıyan Bavyera'dan (Almanca Bayren) göçmen torunlarıydı. Jesef, St. Joseph’in okuluna gittiğinde bile, atletizmle ilgilenmeye başladı - 1923 dakikadan daha az bir kilometre harcadı. Mezun olduktan sonra, Notre Dame Üniversitesi'nde bir meslektaş olması için teklif edildi, ancak orduya girdi, bir başka kıtada öfkeli olan savaşa girmeye çalıştı, özellikle iki büyük erkek kardeşi John ve Bill zaten benzer bir seçim yaptı. .
1942'in ortasında, Amerika Birleşik Devletleri'nde, General J. Marshall ve O. Bradley inisiyatifi üzerine, yeni bir tür askeri yaratmaya başladı. Camp Kleborn'da (pc. Louisiana) oluşturulan 82 Piyade Tümeni, ikiye ayrıldı ve Fort Bragg, 82 ve 101'teki üssünde iki hava bölümü kuruldu. Zaten var olan paraşüt alayları her birime bağlanırken, piyade alayı planör alaylarına dönüştürüldü.
Albay Robert Sink'in komutasındaki Toccoa (pc. Georgia), temel ve paraşüt eğitimi alan ilk 506 inci Paraşüt Alayı kuruldu. Alay, her biri 1800 asker ve sekiz memurdan oluşan ve üç müfrezeye ve merkeze bölünmüş üç şirketten oluşan üç taburdan oluşan 132 savaşçılarından oluşuyordu. Takım, sırayla, 12 halkından üç tüfek mangası ve 6 insanından bir harç kadrosuna bölündü. Harç takımı, 60-mm harcı ile donatıldı ve tüfek takımının bir 30 kalibreli makineli tüfeği vardı.
506 alayının personeli, esas olarak paraşütçü olmak için gönüllü olan sivillerden toplandı, atlama için fazladan bir maaş aldı. Bunlardan biri genç gönüllü Joseph Beyrle idi. Toccoa kampındaki birkaç haftalık yoğun fiziksel eğitimin, atlama okulunda daha fazla eğitim için gönüllü hazırlaması gerekiyordu. Burada inanılmaz derecede zor bir engel kursu ve Kürrahi Dağı ve sırtında tam ekranlı bir yürüyüş yapıldı. Bu dağ, 506 alayının, sloganının ve sembolünün arması oldu. Bu süre zarfında, Beyrle radyo modunu öğrendi ve Panama ormanlarında taşınabilir radyo istasyonlarını test etmeye katıldı. Atletizm konusundaki coşkusu ona çok yardımcı oldu ve tüm gönüllülerden 1 / 3 tam olarak fiziki zindeliği nedeniyle inişten çıkarıldı. Kasım ayında, taburların bir kısmı 1942 / 2 alayı ayak yürüyüşlerine gönderilen Fort Benning paraşüt okuluna gönderildi. Paraşütçülerin niteliklerini aldıktan sonra, 3'in alayı Screaming Eagles 506 paraşüt bölümüne (“çığlık atan kartallar” anlamına gelir), Fort Bragg'a katıldı ve Eylül ayında alay, Samiriye taşımacılığında İngiltere'ye gönderildi. . Bölümler, paraşüt onarım ve bakım atölyelerinin açıldığı Liverpool bölgesinde yer aldı ve Chilton Foliat köyü civarında eğitim başladı. 101'un sonunda ve 1943'in başlangıcından önce, Normandiya'ya inmeden önce onları güçlendirmek için personel ile sürekli 1944 ve diğer alaylar doluydu. O zaman Joseph, şahsen ilk kara olan paraşütçüleri kontrol etmek için bölüme gelen General D. Eisenhower ve Mareşal B. Montgomery'yi gördü.
Bu noktada Byerly, hesabında 60'ten fazla atladı ve deneyimli bir paraşütçü olarak kabul edildi. Bu, iyi bir Almanca bilgisinin yanı sıra, Özel Harekat Müdürlüğünün dikkatini genç bir paraşütçüye çekti. Nisan-Mayıs aylarında, 1944, Direniş üyelerine altın vermek için işgal altındaki Fransa topraklarında iki kez terk edildi ve iki kez de başarılı bir şekilde geri döndü. Mayıs ayında, Byerly, 6.928 bölümündeki Normandiya'da D-gününde inen ilk C-101 uçağı olan 432 bölümünün 10. savaşçı grubunun 47'ine katıldı. Bölünme henüz savaş tecrübesine sahip olmamasına rağmen, paraşütçüler yıllarca ABD'de ve İngiltere'de sekiz ay süren sıkı eğitimleri sayesinde başarıya inandılar.
Haziran 5 öğleden sonra, Müttefik hava kuvvetleri birlikleri iniş ve diğer düşmanlıklara hazırlanmaya başladı. Ekipmanlar koydular ve kişiselleştirdiler, akrabalarına son mektupları yazdılar, yüzlerine kamuflaj boyası koydular. Birçok paraşütçü, düşmanı korkutmak için kendilerini bir Mohawk kestirdi. Joseph için, 506 alayının komutanı Albay R. Sink'in sözleri, hafızasında, “Douglas bugün“ Harika bir gece. Yarın, tüm ülkemizde ve Müttefik ülkelerinde, geleceğinizi, kurtuluşun inişinin başladığını bildiren çanlar çalacak ... Yüksek emrinizin güvencesi sizinle. Korku yakında Almanlar için gerçek olacak. Davamızın doğruluğu ve gücümüzün gücünden ilham alarak, onu bulduğumuz her yerde düşmanı yok edeceğiz. Tanrı her birinizle, askerlerimizle olsun! Çalışmalarımızla bize olan inancını haklı göstereceğiz. ”
Kaderle Tanışın
Joseph Baerly, diğer binlerce Amerikan 6 ve binlerce binlerce İngiliz İngiliz paraşütçü 1944 ile birlikte, yılın 13 Haziran 7 gecesi atladı. 506 alayının üçüncü taburuna özel bir görev verildi: Exiter havaalanından ayrıldıktan ve Karentan yakınlarındaki "D" iniş bölgesinden indikten sonra Dover Nehri boyunca iki köprü ele geçirdi. 3 Taburu komutanı, Teğmen Albay Robert Walverton ve yardımcısı Binbaşı George Grant, iniş sırasında öldürüldü. Sadece inişe katılan 120 çalışanlarından 680 görevlerini gerçekleştirebildi.
Fakat Joseph Beyrle ilk olanlar arasında değildi ... Dinlenme çağrısı “Kth-th-rr-a!” İle dinlenmeden birkaç saniye önce C-47'ten atlamak, kısa süre sonra onlardan birkaç kilometre ayrıldığını fark etti. Joseph, Saint-Com-du-Mont kasabasındaki kilisenin çatısına indi ve toplanma yerine taşınıp daha önce aşırı teçhizattan kurtulmuş olarak kendini yalnız buldu. Sadece ölülerin üzerine tökezledi.
Her paraşütçü, yanında bir M-1 tüfeği, 160 mühimmat, iki parçalanma el bombası, bir kilogram plastik patlayıcı, 4,5 kg ağırlığında bir Mark-IV anti-tank mayını taşıyacaktı. Askerlerin çoğu tabanca, bıçak ve süngü ile donanmış. Paraşütçülere üç gün boyunca tarla rasyonları ve sigaralar verildi - her biri iki blok. Herkese bandaj, kükürt ilacı ve iki adet morfin tüplü şırınga içeren ilk yardım çantaları verildi. 101 bölümünün paraşütçülerine çocuklar için bir çağrı işareti ve şifre yerine kullanılması gereken bir kriket oyuncağı verildi - iki tıklama ile cevap vermek zorunda kaldılar. Kaptan McKnight'un radyo operatörü ve yıkıcı bir adam olan Joseph, bir telsiz ve patlayıcı ile zıplamak zorunda kaldı, ayrıca bir Thompson makineli tüfek ve bir Colt 45 kalibreli ile cephaneliğini geliştirdi.
Zaman zaman Joseph, radyoyu dinledi, ama hepsi boşa çıktı: yalnızca radyo parazitinin çökmesi ve o, radyoyu kıran, gömdü. Amerikan paraşütçülere şu talimatlar verildi: Başka davaları yoksa iletişim hatlarını tahrip edebilirler. Şehrin dışında kalan şema üzerinde küçük bir Alman aktarma istasyonu gördüğünü hatırladı. Gizlice çalmak, jeneratör ve dinamoyu baltalamayı başardı. Şafakta, Almanlara ilk defa rastlarken, onlara el bombaları attı ve çitlerin üzerinden atlayarak kendi pusulasını aramak için doğuya koştu, genellikle pusulayı kontrol ediyordu. Neredeyse 20 saat Joseph, aç, yorgun ama savaşa hazır olan onunla bağlantı kurmaya çalıştı. Alacakaranlık'a daha yakın, neredeyse dokunarak hareket ediyor, bir çitten diğerine sürünerek tarlada bir geçit gördü ve ona doğru koştu. Bir hışırtı duyunca, iki kez mekanik bir cırcır işareti ile cevap verdi, bu da “kendinin” anlamına geliyordu ancak buna karşılık keskin bir ses duydu: “Hyundai hoh!”, Birkaç saniye sonra güçlü erkek bedenleri ona yığıldı.
Dokuz Alman paraşütçünün bulunduğu kamufle edilmiş makineli tüfek yuvası, Oberst Friedrich-August von Heydte'nin emri altındaki 6-th paraşüt alayına (FJR6) aitti. Joseph, "meslektaşlarının" eline geçtiği için şanslıydı, bir subay için yanılmıştı, arandı ve silahsızlandı.
Komutanlığının yanlış hesaplanması nedeniyle esaret altında olduğunu söylemeliyim. Evet, evet, çünkü mekanik “cırcır böcekleri” kullanma fikri onları yalnızca inişin başında, yani tamamen karanlıkta kullanmak anlamına geliyordu. Aynı zamanda, karargah, günışığı cırcır böceklerinin ses çıkarmaması ve gün içerisinde verilen mekanik sinyal paraşütçülerin yerini gösterebileceği gerçeğini tamamen kaçırdı. Almanlar olanları hızla anladılar ve Joseph'in daha sonra tahmin ettiği gibi ilk mahkumları değildi ...
Günü savaşmadan, Byerly ele geçirildi. Bir savaş esirine götürülürken, düşmanla işbirliğini reddetmeye ve herkese gerçek bir asker olduğunu göstermeye kesin olarak karar verdi. Yusuf, kalp kaybına uğramadı ve aynı gün, kalçanın yaralanmasına rağmen, bombardımandan sonraki gün koştu.
Ancak ertesi gün tekrar esir alındı, kişisel rozeti alındı ve Saint-Lo ve Alenson şehirleri arasındaki toplanma noktasına gönderildi. Burada ilk Amerikan mahkumları grubu Alman Ordusu B Grubu komutanı Mareşal Erwin Rommel tarafından ziyaret edildi. Ziyaret sadece on dakika sürmesine rağmen, Joseph aşağıdan cılız alan Mareşal'e inatçı görünüşü hatırladı. Ayrıca, Amerikan paraşütçüsünün merkez tarafından Falez'in doğusundaki kalede bulunan savaş esirlerini sorgulaması bekleniyordu. Yaşam için, Bierley’nin başı bu sorgulama haftasını hatırlatmak için bir Alman tüfeğinin poposunda bir iz bıraktı. Yanlışlıkla kaymaya izin vermek istemeyen delirmiş gibi davrandı, sonunda arkasına gelene kadar, sonunda iyice dövdü. Paris'in kurtuluşundan yaklaşık bir ay önce Joseph, Fransız işbirlikçilerini yutan bir mahkumun bir parçası olarak sokaklarında yürümek için “şanslı” ve hatta bir propaganda Alman filminin çerçevelerine girmeyi başardı. Paris istasyonundan hayvancılık araçlarındaki tüm savaş esirleri Almanya'ya gönderildi. Yolda, tren Müttefikler tarafından bir defadan fazla bombalandı авиацияama Yusuf yine şanslıydı ...
"Krieg"
Gerçekte, bir savaş esiri anlamına gelen Alman sözcük kriegsgefangener'ın bu türevi, Alman esaretinde mahsur kalan binlerce Amerikalıyı 30 olarak adlandırdı. Resmen esaret altında kalmak, mahkumun kayıtlı olduğu, fotoğraflandığı, aşılandığı ve şahsi numaraya sahip bir yaka kartı verildiği kampa teslim edilmesiyle başladı, ikincisi Kızıl Haçtan eve kartpostal gönderme hakkını verdi. Savaş esirinin tüm kişisel bilgileri daha sonra Wehrmacht'ın askeri zayiatlar ve savaş esirleri ile ilgili referans hizmetine gönderildi. İlgili bölümlerin memurları, her savaş esiri için üç özel kayıt kartı doldurdu: biri soruşturma hizmetinde kaldı, diğeri mahk homemun evine veya ordusunda hizmet ettiği ülkeye geri gönderildi ve üçüncüsü Cenevre'deki Uluslararası Kızıl Haç'a gönderildi. Her savaş esiri özel bir işaret aldı - KG, sırtındaki forma ve diz altındaki sol bacağına dikildi. Mahkumlar; birlik, askeri rütbe, millet ve dine göre farklılık gösterdi. Daha sonra yaya olarak ya da vagonlarla sabit bir kampa gönderildiler - Rütbe ve birlik türlerine göre Stalag. Joseph için ilk böyle biri Limburg banliyösünde Stalag XII A, daha sonra Annaburg'da IV D, Mülberg'de IV B ve son olarak Kustrin yakınındaki III C idi. Joseph oğlunun savaştan sonra babasının fotoğraflandığında ne düşündüğünü sorduğunda Stalag XII A'da çekilmiş bir fotoğrafta ruh halinden bahsetti: "Dikkatini dağıtınca fotoğrafçıyı öldürmek için zamanım olacak mı?"
Bununla birlikte, Joseph, Xeppe X Ağustos'ta Dieppe'de ele geçirilen Rangers'ın tariflerine göre kampta hayatta kalmayı öğrendi: “her seferinde bir parça yiyecek bırak, yarın kalabilir,” “ne kadar yorgun olursan ol, tren”, “düşün, ne ve kime söylediğin.
1907 Lahey Sözleşmesine göre, mahkumların güç kaynağı, mahkumları ele geçiren ülkenin yedek güçlerinin standartlarını karşılamaktı. “Krigi”, Almanlar'dan her gün 230 gr ekmek, 0,5 kg haşlanmış patates, 15 gr margarin, 20 gr at eti, 20 gr marmelat veya reçel, 2 kahve ersatz bardağı hakkında aldı. Almanya ile Kızıl Haç arasında yapılan anlaşmaya göre, her savaş esiri haftalık bir yiyecek paketi alacaktı. Bu sözleşmenin ihlal edilmesine rağmen, paketler ayda en az iki kez teslim edildi. Amerikan Kızıl Haç paketinin 1943'ten savaş esirlerinin aldığı olağan içerikler: bir kavanoz sığır eti ve domuz eti yahnisi, karaciğer ezmesi, somon konservesi, bir paket kahve ya da kakao, bir paket peynir, kuru üzüm ya da kuru erik, portakal konsantresi, süt tozu, margarin, şeker, çikolata, bisküvi, birkaç parça sabun ve 2 sigara paketi. Genel olarak, parsel iyi güveniyordu. Bu tür yasal bir ürün arzı, “zorlu satıcılar” kampındaki gücüne, ürün alışverişinde en fazla kazanç sağlayan, sigara içen veya onları kumarla kazananlara yol açtı. Borçlarını ödeyemeyen kaybedenlerin çoğu, kamptaki argoda “Batman” denilen bayilere hizmet verdi. Stalag IV B, Basel Express olarak adlandırılan kendi kaçış teknolojisine sahipti. Bunu yapmak için, 60 sigara paketlerini (kamp koşullarında neredeyse imkansızdı) kurtarmak, kazanmak, çalmak ve kaçış kuruluna getirmek gerekiyordu. Burada gelecekteki kaçak Almanca öğrenmeye başladı. Rüşvet verilen Alman gardiyanlar aracılığıyla, auswais, bir bilet ve İsviçre sınırına bir geçiş, bir sepet yiyecek ve sivil kıyafet aldı. Almanlar bir bilet için sigara avansı aldı ve gerisi ancak kaçak İsviçre'ye ulaştıktan sonra ve kampta ondan bir kartpostal aldı.
Gördüğünüz gibi, Batılı mahkumlar, Sovyetin aksine açlıktan ölmediler. Stalin'in Kızıl Haç parsellerinin iradesinden yoksun bırakılan mahkumlarımız yarı açlıktan sürdüler ve gardiyanların zorbalığına maruz kaldılar. Batılı mahkumların kredisine göre, ilk fırsatta, açlıktaki yoldaşlarına yardım etmek için herhangi bir şekilde deneyen parsellerin rasyonlarını ve içeriklerini paylaşmaya çalıştıkları söylenmelidir. silahlara. Korgeneral? M. Üç yıldan fazla bir süredir Alman esaretinde olan F. Lukin, “ölüm oranının olduğunu” bilerek, “diğer devletlerin mahkumları,“ ölüm oranının ”olduğunu bilerek, bize gizlice yiyecek verdiğini, Hatta bir duman bile. " Ayrıca buna da katıldı.
kaçış
Yılın Eylül 17’inde 1944’e doğu Almanya’daki Stalag III C’de gelen Beyrle, Sovyet savaş esirlerinden Kızıl Ordu’nun Polonya’da savaşmakta olduğunu öğrendi ve kaçmaları gerektiğinde doğuya kaçmaları gerektiğini fark etti. Burada Stalag'da kendisini Brewer ve Quinn'in “suç ortağı” buldu. Joseph yine şanslıydı - 60 (!) Paket sigara zarını kazandı. Bir Ekim gecesi, kaçakların teli nasıl kestiklerini ve ormanda saklandıklarını fark etmemiş gibi davranan bir Alman muhafızı rüşvet verdiler. Joseph ve yoldaşları atlar için tahılla bir tren vagonuna binmeyi başardılar. Tren doğuya gitti. Birkaç gün seyahat ettiler - araba bir başkasına bağlıydı. Ama sonunda tren durdu. Berlin'in güney eteklerinde bir depo idi. Hayal etmesi imkansız, ancak askeri üniformalı üç Amerikan paraşütçü Nazi Almanyasının başkentinde kendilerini buldu. Bombalama ile tahrip edilen dev depo terk edildi ve kaçaklar kanalizasyon sisteminin kapağında farkedilmeden saklandı. Birkaç gün sonra, su arayışı içinde, onlara sosis ve bira muamelesi yapan yaşlı bir demiryolu işçisine rastladılar ve bir muşamba kaplı, el arabasıyla bodrum katına taşındılar, güvenli bir şekilde ... Gestapo'ya teslim oldular.
Joseph, casus olduğu itirafıyla yumruklarını, botlarını, klüplerini, kırbaçlarını dövdü, Berlin’e Amerikan “uçan kale” den düşürdüğünü itiraf etti. Bu Gestapo'nun “komando emri” temelinde onu vurmasına izin verecek. İnatla inanmak istemedi, çünkü kampta yoklama sırasındaki yoldaşları hala isimlerini bağırdılar, kaçış gerçeğini gizlediler ve görünüşe göre komutanlar tepeye başarılı bir kaçış bildirmek için acele etmiyorlardı. Savaş kampı belirteçlerinin tutsakları bile yardım etmedi ...
Gestapo'nun pençelerinden beklenmedik bir şekilde kurtarma, iki hafif makineli tüfekle bilinmeyen bir Wehrmacht teğmen albayının karşısına çıktı. Gerçek şu ki, Ekim ayındaki 1944, Almanya'nın yenilgisinin sadece bir zaman meselesi olduğu durumlarda, Almanların savaştan sonra işlenen savaş suçlarıyla ilgili sorumluluğu sorusunu gündeme getirmenin makul olduğu yönünde. Müttefikler, Müttefik savaş esirlerine karşı suçlarını işleyenler de dahil olmak üzere, savaş sonrası arama ve savaş suçlularının yargılanmasını garanti eden milyonlarca broşür yayınladılar. Bu nedenle, Wehrmacht üç Amerikan paraşütçüye karşı durdu ve onları ceza hücresi için yalnızca 15 günlerini aldıkları Stalag III C'ye geri yolladı.
Fakat Byerly, Brewer ve Quinn kaçış fikrini bırakmadılar. Bu sefer, her Cuma ve Salı günü kampa üç büyük varil pancar, şalgam ve kabak getiren çiftlik minibüsünü kullanmaya karar verdiler. Salı günleri Salı günlerinden birinde mahkumların geri kalanı, gardiyanları yönlendirmek için bir mücadele düzenledi. Bu sırada, kaçaklar sessizce el arabası üzerindeki boş fıçılarda yer aldı ve kendilerini kampın dışında buldu. Ancak yokuşun altında hareket eden minibüs bir taşa uçtu ve ... variller devrildi, kırıldı, gözetleme kulelerindeki gardiyanlar kaçaklara ateş açtı. Brewer ve Quinn ölümcül şekilde yaralandılar ve Byerly, bir tavşan gibi sararken, ormana ulaştılar ve çoban köpeklerini izlerinden çekmek için dere boyunca birkaç kilometre koştular.
Yaklaşık bir haftalığına doğuya doğru yol aldı, Alman köylerini ve çiftliklerini atlayarak, topçu kanonunun gökgürültüsünü duyuncaya kadar - Ocak 12'te, Sovyet kuvvetlerinin Vistül-Oder operasyonuna başladı.
Git ... Batı!
Savaş sırasında gerçekleştirilen en büyük cephe hattı operasyonlarından biri olan G.K. Zhukov komutasındaki 1. Beyaz Rusya Cephesi'nin Varşova-Poznan saldırı operasyonu, stratejik Vistula-Oder operasyonunun bir parçası oldu. Operasyon hızlı geçti. 20 gün boyunca, 1. Muhafızların ön planda olduğu Sovyet birlikleri tank 500 km derinliğe kadar ilerleyen ordu, Polonya'nın tüm batı kesiminde özgürlüğüne kavuştu. 35 düşman bölümü tamamen yenildi, diğer 25'i personelin% 50-70'ini kaybetti, yaklaşık 150 bin kişi ele geçirildi. Birkaç şubede bir atılıma başlayan ve günde 20 ila 30 km mesafeyi hareket ettiren Sovyet birlikleri, nehir üzerinde Berlin'e uzak yaklaşımlara ulaştı. Oder ve Breslau ve Kustrin bölgelerindeki batı kıyısındaki köprü başlarını ele geçirdi. Sadece bu alanda kaçaklarımız doğuya doğru yol aldı ...
Ellerinde silah olan ilk Sovyet askerlerini gören Joseph, onlara silahlarını kaldırdı, son Şanslı Strike paketini başının üstünde tuttu ve kampta öğrendiği ifadeyi tekrarladı: “Ja Amerikansky tovarishch, Amerikansky tovarishch!”. Kızıl Ordu için yabancı bir yaratık olan Yusuf, sadece görmeye geldi. Müttefik ulusların askeri cemaatini anmak için fakir Amerikalılara çok miktarda votka ve alkol döküldü.
Tabii ki yine şanslıydı! 1 Muhafızları Tank Tugayı'nın ilk tank taburunun muharebe grubuna girdi, yalnızca (!) Kadın tanker ve Gardiyan Muhafızları tank ordusunun tek kadın komutan yardımcısı, kaptan Alexander Samusenko (yılın Mart 1'unda öldürüldü) tarafından komuta edildi.
Şaşırtıcı bir tesadüfle tabur, Amerikan Sherman tanklarıyla donatıldı ve Joseph, savaşın bitmek üzere olduğuna ve müttefik kuvvetlerin birleşeceğine inanmak için geçici olarak bu tank tugasında görev yapmasını istemeye başladı. Amerika. Görünüşe göre, genç paraşütçü gardiyanın kaptanını sevdi ve onu Sherman'a bir makineli tüfek olarak bıraktı ve ona kulak telleri ve otomatik bir PCA ile şapka vermesini emretti. Bir Sovyet üniforması giyen ve bir Amerikan vatandaşı olan bir Amerikan tankına hizmet eden, Sovyet tank tugayının bir parçası olarak, kendisini korumak için ellerinden geleni yapan tank güvenlik görevlileri için bir tür tılsım oldu. Ancak paraşütçü, savaş ünitesinde bir hatıra rolüne uymadı ve taburdaki bütün Amerikan telsizlerini ayarladı ve bazen yollardaki enkazları temizlerken yıkıcı bir adam olarak davrandı. Sovyet askerleri ona Yo dedi - Joseph için kısa.
Gardiyanlar taburunda yaklaşık bir ay kazandığı için, yılın Kızıl Ordu 1945 modeli, taktikleri, silahları, ahlakı, gelenekleri, dövüş ruhu hakkında çok ilginç anılar bıraktı.
1945 Ocak ayının sonunda, taburun Joseph'in hizmet ettiği tankları, kaçtığı Stalag III C'yi serbest bıraktı. Esaret altındaki eski yoldaşlarını Joseph'i Sovyet askeri üniformalarının kurtarıcıları olarak gördüklerinde şaşırdılar. Ancak Almanların taburun pozisyonunu bombalaması sırasında birkaç gün geçirdikten sonra, Ju-87'in düşürdüğü bir bomba parçasını kasıp kasıkta yaralandı ve Landsberg'deki bir hastaneye yollandı. Bir Şubat günü, hastaneyi yaralı askerlere teşekkür etmek isteyen Mareşal Zhukov ziyaret etti. Olağandışı bir hasta hakkında rapor edildi ve mareşal Joseph'i görmek istedi. Byerly'nin anılarına göre, Zhukov ona şöyle sordu: “Normandiya'dan Polonya'ya sizi hangi rüzgar getirdi?”, Sonra onu dinledikten sonra tarihekledi: "Müttefikler savaş omuzunu omuza bırakacaklar ve Hitler aksini düşünüyorsa, bizimle savaşmak için cesur bir seçim yapan bu genç Amerikalıyı görmek zorunda kalacaktı." Sahibinden görevliden, kendisinden geçerli belgeleri olmadığı için kimliğini onaylamanın yanı sıra memleketine göndermesine yardım etmesini istedi.
Zhukov tarafından imzalanan ve "herhangi bir komuta direğini açan, öne ya da önden giden herhangi bir kamyona koyan" bir resmi mektup yayınlandı. SSCB topraklarına giden sıhhi trenlerdeki kamyonları, studebakerleri ve teplushki'leri değiştirerek Moskova'ya ulaştı ve hemen ABD Büyükelçiliğine gitti ve bir kez daha kader dönüşü bekledi.
İki ulusun kahramanı
Küçük bir kazı yapmak ve Maksigon'daki memleketindeki Joseph ailesine ne olduğunu anlatmak gerekiyor. Zaten 7 Temmuz 1944, ailesi, askeri bakanlıktan oğullarının esaret altında olduğu konusunda telgraf aldı. Bu, Byerly'yi esaret altında gören ve daha sonra kaçmayı başaran paraşütçüler tarafından bildirildi. Eylül ayında Normandiya'da, bir nedenden ötürü, bir nedenden ötürü, ilk kaçıştan sonra Almanlar tarafından elinden alınan bir “G-Ai” Beyrle Ordusu rozeti bulundu. Buna dayanarak, aileye Joseph'in ölümü hakkında bir bildirim gönderildi ve ona ölümcül Mor Kalp madalyası verildi. Yıl boyu 17 Eylül 1944’in oğlu için cenaze töreni düzenleyen tüm ailenin kederini hayal edebiliyoruz. Ve zaten Ekim ayındaki Uluslararası Kızıl Haç'tan 23, Joseph Beyrle'nin resmen Almanlar tarafından esir tutulduğunu bildirdi. Ve aile mutlu bir şekilde madalya ve 861 dolarlık altı aylık parayı Savaş Bakanlığına iade etti.
1945’in Mart ayında ABD büyükelçiliğine gelen Joseph, ölü olduğunu kabul etti ve dahası, verilerini kullanan bir Alman casusu ondan şüphelenildi. Kimliğinin parmak izleri ile onaylanmasından önce Beyrle, Moskova Metropol Oteli'ndeki denizcilerin koruması altında tutuldu. 21 Mart 1945, Joseph Beyrle'yi Mor Kalp Emri ve Bronz Meşe Yaprağı ile ödüllendiren resmi bir emir verdi. Kahraman, Michigan'a deniz yoluyla Odessa'dan Nisan 21, 1945 tarihinde döndü ve iki hafta sonra Chicago'daki zaferini kutladı. Ertesi yıl evlendi ve düğün, ev sahibinin hizmet edildiği kilisede gerçekleşti. 9 Aralık 1953'in Normandy kampanyası sırasında üstün yer hizmeti için Joseph Beyrle'ye Bronz Yıldız madalyası verdiğini bildirdi.
1994'te, savaş sırasındaki eşsiz hizmeti nedeniyle, Beyrle, İkinci Cephe'nin açılışının 50 yıldönümü onuruna düzenlenen törenle anma madalyaları aldı. Etkinlik Washington'daki Beyaz Saray'da yapıldı. Ödüller ABD Başkanı Bill Clinton ve Rusya Devlet Başkanı Boris Yeltsin tarafından verildi. Birinci Rus cumhurbaşkanı, Yusuf'a ikinci dereceden Şanzıman Nişanı'nı, Kızıl Yıldız Nişanı'nı ve ikinci derecenin Yurtseverlik Savaşı Nişanı'nı verdi. Mareşal Zhukov'un 100 yıldönümüne madalya verdi.
Ülkemize duydukları sempatiyi sonsuza dek koruyan, Kızıl Ordu’da savaşan tek Amerikalı olan inanılmaz bir kader askeri, Aralık ayı 12 2004’i değildi. Ertesi yıl, Nisan ayında, Arlington Askeri Mezarlığı'nda askeri onurlarla gömüldü. 1954'te doğan oğlu John Beyrle, ABD'nin Rusya büyükelçisinde 2008 - 2011 idi. Babasına "iki ulusun kahramanı" dendiği için çok gurur duyuyor. Her ne kadar Joseph Beyrle'nin oğluna göre, “Her zaman gerçek kahramanlar savaştan geri dönmeyenler…” dedi.