Para nerede
Bir Goldman Sachs yöneticisi tarafından yayınlanan NY Times Op Ed'in kamuoyuna ahlaki çöküşünü önleyen ve sonuçta istifa eden Rod Dreher'e teşekkürler. Bu bir halt ifade ediyor.
Yine de bir şey eksik. Eksik olan bir anlatıdır: Kültür nasıl değişti? Neden değişti? Goldman, son derece güçlü bir kültüre sahip, Sokaktaki en güvenilir firmalardan biri olmaktan vampir kalamarlığına nasıl geçti?
Basit cevap - ve Michael Lewis’in The Big Short’un sonunda yaşadığı cevap - kurumsal yapı değişti. Sadece Goldman’da değil, Wall Street’de, bir zamanlar özel ortaklıklar olan yatırım bankaları, artık kamu kuruluşları olan para merkezli bankaların yan kuruluşlarıdır. Yani, hedefin bir zamanlar ortaklık olduğu, şirkete uzun bir sadakat oyunu oynamayı gerektiren (ve dolayısıyla müşteri ilişkilerini geliştirme oyunu) ve ortağın başkentiyle ihtiyatlı risk almayı gerektiren bir nokta olduğu için, şimdi hedef büyüktür. tek bir yılda büyük sayıları artırmak gerektiren bonus.
Bu onun bir parçası olabilir. Ancak diğer yandan, yeni Wall Street kültürünün bir sürücüsü özel ortaklıklar olan hedge fonlarla yetenek yarışmasıdır.
Ancak eski Goldmanite’imizin bu günlerde büyük olabileceğinizi söylediği üç yönteme bakalım:
Lider olmanın üç hızlı yolu nedir? a) Goldmanca konuşan firmanın “eksenlerini” uygulayın; müşterilerinizi hisse senetlerine veya kurtulmaya çalıştığımız diğer ürünlere yatırım yapmaya ikna etmek için kullanın, çünkü çok fazla potansiyel kar elde etmedikleri görülüyor. b) “Filler Avlayın.” İngilizce: Müşterilerinizi - bazıları sofistike ve bazıları olmayan - müşterilerinizi Goldman'a en büyük karı getirecek olan şeyle işlem yapın. Bana eski moda de diyebilirsiniz, ancak müşterilerime kendileri için yanlış olan bir ürünü satmaktan hoşlanmıyorum. c) İşinizin likit olmayan, opak bir ürünü üç harfli bir kısaltma ile takas edeceği bir koltukta otururken kendinizi bulun.
Eserin yazarı Greg Smith, Wall Street kariyerimin önceki bölümlerinde çalıştığım hisse senedi türevlerinde çalıştı ve bunun önemli olduğunu düşünüyorum. Çünkü bu üç para kazanma yönteminin hiçbiri türev dünyasının dışında bir anlam ifade etmiyor.
Bir firma “balta”, şirketin tasfiye etmeye çalıştığı bir pozisyondur (uzun bir pozisyonda satış yapın, kısa bir pozisyonda satın alma). Bir akış işinde - örneğin tahvil veya hisse satışı - kasıtlı olarak envanter tutmaya çalışmazsınız. Nitekim, herhangi bir süre envanter tutmak için genellikle risk yönetimi tarafından cezalandırılırsınız. Demek ki "eksenlerin" genellikle kısacık. İyi satış-tüccarlar, eksenlerin dışında verimli bir şekilde çalışabilir ve kısa sürede teklif / teklifin yayılmasını mümkün olduğunca kaybedebilir. Bu temel bir pazar yapma becerisidir.
Ancak türev ürünler tasfiye edilmiyor; korunuyorlar. Ve “korunma amaçlı” koruma, bu ürünlerin gerçek dünyadaki davranışlarına kısmen benzerlik gösteren teorik bir modelin çıktısı olduğu için, onları nasıl hedge edeceğiniz konusunda oldukça fazla takdir yetkisi var. Aslında, her türev pozisyonu tescilli bir işlem pozisyonudur ve karı maksimize etmek için bu pozisyon etrafında işlem yapma sanatıdır. Bazı türevler eksenleri akış sektöründeki eksenlere benzeyecek - piyasaya çok uzun süre maruz kalacaksınız, yani - bunlar genellikle riskten korunmak için en basit eksenler olacak ve bu nedenle müşterileriyle çalışmak için en az ihtiyaç duyulanlar olacaktır. ilk sırada. Bir müşterinin özellikle bir balta kullanması için bir şeyi yapılandırdığı noktaya geldiyse, zaten çok ağır bir ilişki içindesiniz.
İkincisi “filleri avlama” dır. Şimdi, eğer birleşme ve satın alma sürecinde iseniz, yaptığınız her şey filleri avlamaktır - büyük karlarla çok sık uğraşmayan büyük fırsatlar. Ancak bir seviyede bu fırsatlar karmaşık, bir başka seviyede ise çok basit - müşteriniz bir işletme satın alıyor. Ve eğer bir belediye tahvil satıcısıysanız, filler yerde çok azdır. Ancak türev sektöründe, fiyat keşifinin zor olduğunu yeterince opak olan bir ürün icat ederek bir fil inşa edebilirsiniz. Bazen filler, o müşterinin gereksinimlerini karşılamak için belirli bir müşteri için inşa edilir. Kulağa müşteri hizmetleri gibi geliyor, ancak özel kabine veya ısmarlama terzilik gibi: bu hizmet için para ödüyorsunuz ve ne kadar kolay olduğunu söyleyemezsiniz. Ancak, CDO’nun on yılı ile ilgili olağanüstü şeylerden biri Wall Street’in, bu özelleştirilmiş ürünler gibi çoğu zaman opak olan seri üretilen bir ürüne çarpmayı başarmasıdır. Ve buna göre fiyatlandırılır.
Bu da bizi üçüncü, “üç harfli bir kısaltmaya sahip herhangi bir likit olmayan, opak ürünle takas ediyor” olarak karşılıyor. Şimdi, normal zamanlarda geri dönerek, likit ürün ticareti yapmak zor bir görevdi. Blok masasındaki hiç kimse, asla işlem yapmayan bir yığın hisse senedi siparişi almak istemez - çünkü hiç işlem yapmazsa, işlem yapamazsınız. Çok büyük miktarda sıvı stok siparişi almak istiyorlar - ve daha sonra düzenli bir şekilde işlem yapmanın maliyetinin ne kadar olacağını tahmin etmeye karşı para kazanmaya çalışıyorlar. Ancak türevlerin yan tarafında, likidite, ürün tasarımının bir işlevidir. Bu, müşterinin fiyatın ne olması gerektiğini söyleyemediği, rakip ürünlerde olduğu gibi uygun bir şekilde karşılaştıramayacağı anlamına gelir. Nasıl Apple'ın içine giremeyeceğiniz bir ürün yapma teşviki olduğu gibi (çünkü bu sizi uzun vadeli ürün hatlarına hapseder) türev yapıcılarının tersine mühendislik yapması zor olan ürünleri bir araya getirmek için bir teşviği vardır.
Fakat türevlerin kendileri 1980'lerden beri buralardalar. Kendi döngülerinden geçiyorlar. 1990'ların başında, egzotik faiz oranı türevlerinin ürünleri öfkeydi ve Bankacılar Güven bunları bir araya getirmede lider firmadı. Sonra Greenspan oranları hızla artırdı, bir grup müşteri düşündüklerinden çok daha fazla para kaybediyordu ve müşteriler egzotik ürünlerden uzaklaştıkça, işletmeler kendi gereksinimlerine en basit, en kolay değere sahip çözümlere odaklanarak keskin bir şekilde küçüldü. Öyleyse neden en son döngü saygıdeğer Goldman Sachs kültürünü mahvetti?
Bu soruyu cevaplamak için, son on yılın ortasında ne kadar paradan bahsettiğimizi fark etmeniz gerekiyor. Rakamların toplamda anlaşılması zor, bu yüzden küçük bir örnek vereceğim. Listelenen seçenekler masasında en iyi satış yapan tüccarlardan biri olan ve CDO'ların pazarlamacısı olmuş bir adamı hatırlıyorum. İlk ticaretinde, on milyon likit olmayan tahvil koydu - nominal olarak büyük bir ticaret değil, bu tür bir varlık için büyük bir ticaret. Kendisinden memnun kaldı: bu oyunu oynayabilirdi. Sonra ticaretteki marjı öğrendi: Yüzde neredeyse yüzde yirmi. Şirketi neredeyse iki milyon dolar yapmıştı. Tek bir ticaretten. Tipik bir listelenmiş opsiyon ticareti için firma için kazanabileceğinden iki kat fazla para kazanıyor. Bu noktada memnun değildi - o ana kadar kariyeri boyunca enayi için çalınmamış olup olmadığını merak etmeye başladı. Ve hala bir enayi için oynanıp oynanmadığı - şimdi çılgınca miktarda para için yeterli bir şekilde ödenip ödenmeyeceği, şimdi firma için kazanacağını anladı.
Neden bu kadar para kazanıldığını, oyunun neden olduğu kadar devam ettiğini ve balonun da olduğu kadar büyüdüğünü, başka bir mesajın konusu olduğunu söyledi. Buradaki amacım sadece bu. Normal miktarlarda paradan bahsederken, “müşteriyle ilgilenelim ve uzun vadeyi düşünelim” demek disiplini gerektirir. Para miktarı, 2000'lerin ortalarındaki kadar şaşırtıcı hale geldiğinde, oyun - en iyi ihtimalle - “kendimizi müşteriyle ilgilendiğimize nasıl ikna edebiliriz?” Olur. Çünkü ya dikkat etmenin tek yolu varsa? Müşterinin oyundan çıkmak için mi? Bu, 2000'li yılların ortalarında ipotek destekli düşük CDO'larda kesinlikle böyleydi. Aslan'ın firmanızın kazancındaki payından sorumlu olan makineyi nasıl kapatırsınız? Ve istemiyorsanız, müşterilerinizle ilgilendiğinizi söylerken tam olarak ne demek istiyorsunuz?
Mali kriz Wall Street'in büyüklüğünde dramatik ve daraltıcı bir daralmaya neden olmalıydı. Krizin merkezinde bulunan işletmeler - çoğunlukla türev ürünler ve yapılandırılmış ürünler şirketleri - hem daha büyük düzenlemelere yanıt olarak hem de müşterinin ürünlerini susturmasına yanıt olarak eski boyutlarındaki küçük kesimlere küçülmeliydi. Ancak, uygulandığı haliyle finans, sadece başarısız olmak için çok büyük değil, aynı zamanda anlamlı bir şekilde küçültmek için de büyüktü ve politik tepkimiz yalnızca çöküşü önlemek için değildi - bu gerekliydi; Endüstri eski sağlığına benzeyen bir şeye geri döndü - ki bu sadece gerekli değil, aynı zamanda politik ve ekonomik geleceğimiz için aktif olarak tehlikeliydi.
Şimdi Wall Street'teki insanlarla konuşursanız, özellikle yeni girenler için iş piyasasının hala zorlu olduğu hakkında konuşurlar, ancak sertliğin ne anlama geleceği hakkında hiçbir fikirleri yoktur. Endüstri hala çok büyük, çok büyük ve karlı. Goldman gibi bir firmanın kültürünü hala aynı işi yaptığı sürece düzeltemeyiz. Uzun vadede, Wall Street'i düzeltmenin tek yolu nihayet kırmak.