...sokağa çıkmama kurallarının sadece erken saatte yürüyüşe çıkanların azalmasına neden olacağını düşünerek biraz daha uyusam iyi olur dedim.
tekrar uyandığımda, bu hafta pek hissetmediğim şekilde "uykumu almışım" diye düşündüm.
sonra anneme çıkıp kahvaltıyı hazırladım.
kahvaltıdan sonra yürüyüşe çıktım. ara vermiş yağmur çiselemeye başladı yeniden, şemsiyemi açtım.
yürürken "şakacı sokak"ı düşündüm, mahallemizin en şakacı sokağını. kıvrım kıvrım giden, tam bitti sanırken yeniden başlayan, tam adı gibi neşeli bir sokak.
yazmalıyım bu sokağı, açayım haritayı önüme anlatayım, bir gün.
tam o sırada yolumu kaybetmeyeyim mi?
tabii ki, şehrin içinde, bildiğim yerlere en fazla yüz ikiyüz metre uzaktayken, kayboldum demek biraz abartmak olur. yine de bir an için verdiği his oydu. neredeyim yahu? nereden gideceğim? bu sokağa bu yönden hiç girmemişim galiba...
bir iki dakika sonra anladım yönümü, eve doğru dönen yola saptım. on obeş metre sonra köşedeki küçük dükkanda kooperatif tabelası gördüm. karşıya geçtim, önce vitrinden baktım, sonra içeriyi kolaçan ettim. kibar genç bir adam sorularımı sabırla cevapladı. hiç aklımda yokken tarhanadır, pirinçtir, peynirdir, yumurtadır yüklendim eve dönerken. iyi oldu.
akşamüstüne doğru film izlemek amacıyla bilgisayarın başına geçmiştim ki, ane brun'un yeni şarkısını dinlemeye başladım. sanırım onuncu defadır dinliyorum şu satırları yazarken.
işte burada, buyurunuz: