Gizli havaalanları
Neredeyse Mayıs 1945'teki Üçüncü Reich’in çöküşünden hemen sonra Nazi rejiminin sırları hakkında söylentiler ortaya çıktı ve güçlendi. Antarktika'nın kıyısındaki gizli üsler, Güney Amerika ormanlarındaki kaçak Nazi köyleri, Almanya'nın büyük şehirlerinin altındaki devasa sığınaklar hakkında, Kurtadam militanlarının yıllardır saklandığı devasa sığınaklar hakkında konuştular ... Şaşırtıcı bir şekilde, bu söylentilerin önemli olduğu ortaya çıktı. en azından bazı gerçek kuruluşlarla. Özellikle, birçok gizli hava limanının ve denizaltı üssünün izleri, en uzak köşelerinde bulunmuş ve bulunmakta idi, öyle gözüküyor ki, şöhretli “savaş yankısı” nın ulaşmaması gerekiyordu.
1989 yazında, Arkhangelsk Bölgesi'ndeki sığ bataklıkta Sovyet ikiz motorlu Pe-3 savaşçılarının mürettebat kalıntılarına sahip kalıntısı kazayla keşfedildi. Yerel tarihçilerin arşivlerde yaptığı araştırmalar, bu uçağın, köle ekibiyle birlikte Kasım 1942’tan bu yana kayıp olduğu düşünülen Teğmen Ustimenko tarafından yönetildiğini gösterdi. Belki de bu şaşırtıcı olmazdı - düşmüş uçaklar uzun bir süre boyunca çeşitli yerlerde bulundular ve yine de bulunacaklardı - eğer garip bir durum olmasaydı: buradan cepheye birkaç bin kilometre kalmıştı ve piyonlar biliniyordu. top kabukları en az 30 mm kalibreli.
Birkaç yıl sonra, Arkhangelsk'in doğusunda, Okulov Gölü bölgesinde, yerel sakinler, yoğun şekilde döşenmiş metal plakalarla kaplı geniş bir kumlu alana rastladılar. İlk başta anlaşılamayan bu yapının amacı, bu açıklığın kenarında ahşap yapı kalıntıları bulunduğunda ortaya çıktı ve bir radyo vericisi parçaları, havacılık benzininden çıkan variller ve İkinci Dünya Savaşı'nın Alman askerlerinin küçük şeyleri vardı. Gizli bir Luftwaffe Havaalanı oldu. Seksenlerin sonlarında, Arkhangelsk ve Vologda bölgelerinde birçok yerde benzer gizli kalkış alanlarının bulunması önemlidir. Böylece, Sovyet Kuzeyinin ıssız bölgelerinde işletilen bir dizi gizli Luftwaffe havaalanı ağı olduğu sonucuna varıldı. Görünüşe göre, bu atlama siteleri öncelikle sabotaj faaliyetleri için tasarlanmıştı. Gerçek şu ki, savaş yıllarında Lend-Lease müttefikleri tarafından teslim edilen malların Murmansk ve Arkhangelsk limanlarından cepheye demiryolu ile ulaştırılması Vologda ve Arkhangelsk bölgelerinde gerçekleşti. 1942'in ikinci yarısında RSHA ve Abwehr'in bu bölgelerdeki sabotaj ve keşif gruplarına büyük bir transfer başlatması şaşırtıcı değildir.
Yoğun ormanlar veya orman tundrası, geçilmez bataklıklar ve sulak alanlarla dolu nüfuslu alanlar, sabotaj için neredeyse mükemmel bir alan yarattı. Genel olarak, Alman sabotajcılarının savaş operasyonlarının ve NKVD'nin az sayıdaki askeri birliklerinin ve organlarının muhalif operasyonlarının özellikleri, Boris Vasiliev'in ünlü hikayesinin arsa çizgisine benziyordu. Örneğin, Haziran ayının sonunda Cherepovets ve Vologda yakınındaki 1942 birkaç Ju-52 uçağı beş sabotaj grubu ateşledi. Bu paraşütçüler, kurulduğundan bu yana sabotaj ve istihbarat etkinliklerinde uzmanlaşmış olan ünlü Brandenburg eğitim alayının savaşçılarını içeriyordu. Doğru, bu grupların sonraki kaderi bilinmiyordu.
Aynı yılın Ağustos ayında 28'ten 29'e kadar olan gece boyunca, Murmansk demiryolu alanına iki "paraşütçü grubu" Brandenburg "kompozisyonu geldi. Bu gruplar demiryolunu iki yerde havaya uçurmayı ve bir günden fazla bir süre boyunca trenlerin hareketini engellemeyi başardı.
Burada Alman komutunun Rus rakibini hissetmesine izin vermeyen ünlü "Alman zihniyetinin" de burada söylendiği söylenmelidir. Örneğin, yılın aynı 1942'unun Eylül ayının başlarında, Alman sabotaj grubu Vychegda Nehri üzerindeki köprüyü yok etmek için Syktyvkar'ın kuzey-batısında paraşütle çevrildi: Vorkuta'yı SSCB'nin merkezi bölgelerine bağlayan tek demiryolu geçti. Sabotajcılar köprünün gardiyanını imha etmeyi başardılar, ancak patlama meydana gelmedi, çünkü yakınlarda çalışan cezaevi mahkumları Almanlar için beklenmedik bir şekilde onlara saldırdı ve tam anlamıyla onları parçaladı. Elbette, neredeyse hiç kimse Alman uzmanlara “Rus sorusu” hakkında, yetkililer tarafından rahatsız edilen Stalinist GULAG mahkumlarının neden sadece “kurtarıcılara” katılmadığını değil, onları kendi elleriyle öldürdüklerini açıklayamayacaktı.
Zeplin Projesi
Genel olarak, 1942’in sonbaharında, Sovyetler Birliği’nin Avrupa kesimi boyunca büyük miktarda Alman casusu gözlendi: Eylül ve Ekim aylarında, Yaroslavl, Penza ve Saratov bölgelerinde ve Bologsky bölgesinde çok sayıda paraşütçü grubu atıldı. Gerçek şu ki, 15 Şubat 1942 bile, Reichsführer Himmler'in emri ile "Zeppelin" olarak adlandırılan özel bir istihbarat teşkilatı kurdu. Bu yapının, SSCB'nin askeri-ekonomik potansiyelini sabotaj, sabotaj ve terörle zayıflatması gerekiyordu. Genel yönetim, SD'nin dış istihbarat şefi Walter Schellenberg tarafından gerçekleştirildi ve özel operasyonların planlanması için, Üçüncü Reich'te sabotaj çalışmalarında uzman olan Otto Skorzeny çekildi.
"Zeppelin" projesi, Alman özel hizmetlerinin planlarında bir öncelik aldı. Tüm toplama kamplarında, çalışanları dikkatle "koşullu" olarak seçilen ofisler ve işe alım merkezleri kuruldu. Binlerce gönüllü, Sovyetler Birliği'nin arka bölgelerinde özel bir eğitimden sonra terk edilmiş olacak olan Sovyet savaş esirlerinden seçildi. Aslında, 1942'in sonunda, yaklaşık 15, sabotaj ve istihbarat okullarında eğitim almış binlerce kişiye istihdam edildi. Zeppelin himayesinde derhal 60 gibi bir okul ağı kuruldu. Bu tür özel okulların, Varşova ve Breslau yakınlarındaki Pskov'dan çok uzakta olmayan Evpatoria'da bulunduğu bilinmektedir.
... Eylül ayının başlarında, Konosh istasyonunun yakınında bir grup Estonyalı sabotaj atıldı. Hepsi Fin ordusunun askerleriydi. Ayrılmış, yaklaşık bir aydır sabotajcılar bir demiryolu hattını havaya uçurdu ve her seferinde fark edilmedi. Konosha, bölgedeki zorlu paraşütçüleri yakalamak için birkaç ordu birimini bir araya getirdi: yerel avcı birliklerinin avcılarıyla birlikte, bölgeyi taradılar, ancak sonuç işe yaramadı. Aynı zamanda, NKVD radyo servisi, sabotajcıların gönderdiği şifreyi merkezine dayadı. Deşifre, Almanların grubu tahliye etmeye karar verdiğini ve ihracatın Konosha'nın kuzey batısındaki Lacha Gölü'nden bir deniz uçağı yapmak olduğunu gösterdi.
Gölün kıyısında, NKVD birlikleri ve yerel askeri okulun öğrencileri arasından bir pusu kuruldu. 22 ekim sabahının erken saatlerinde, güvenli bir şekilde göle sıçrayan sisle He-115 uçan bir tekne ortaya çıktı. Kısa süre sonra, belirsiz Estonlar kıyıya çıktılar. Ondan hemen sonra, tüfekler ve hafif makineli tüfekler ateşlendi. Ancak, ateş altında olsa bile, beş sabotaj uçağı hemen uçup fırlattı. Geri kalanlar ateş ederek ormana girdiler.
Heinkel uçmayı başardı, ancak pilot ağır şekilde yaralandı ve bir yakıt tankı atıldı, bu yüzden otuz kilometre sonra Almanlar yakındaki bir göle acil iniş yapmak zorunda kaldılar. Hasarlı uçağı terk ettikten sonra Estonyalılar, bir Alman uçuş mühendisi ile birlikte ormana kaçmaya çalıştılar, ancak yakında NKVD birlikleri tarafından kuşatıldılar. Sabotajcılar teslim olurken Alman kendini vurdu. Bir süre sonra, bu sabotaj grubunun birkaç üyesi tanımlandı ve ortadan kaldırarak cephe hattına geçmeye çalıştı. Bununla birlikte, grup tamamen tahrip edilmedi, savaşçılarının birçoğu hala kendilerine kaçmayı başardı.
Genel olarak, Sovyetler Birliği'nin kuzey bölgelerinde sabotaj ve istihbarat faaliyetleri, Alman istihbarat servislerinin öncülüğünde o kadar çekici görünüyordu ki, 1943'un başında, Rovaniemi (Finlandiya) şehrinde, özel bir istihbarat okulu düzenlenmiş, casusların ve sabotajcıların kutup şartlarında çalışmak üzere eğitildiği görülmüştür. Aynı yılın Temmuz ayından bu yana, Pskov'da bulunan Abvergroup-204 de benzer bir faaliyette bulundu.
Özel bir eğitimden sonra, Pskov'daki yakındaki bir hava alanından ajanlar Sovyet arkasına atıldı. Görevleri en çok demiryolu taşımacılığı, lojistik üslerin ve depoların imhası ve ayrıca Sovyet karşıtı propagandaların gerçekleştirilmesinde sabotajdı. Bazı durumlarda, aktarım iki bin kilometreye kadar ve bazen daha ileri bir mesafeden gerçekleştirildi. O zamanlar en gizli hava limanları, hala izleri Arkhangelsk ve Vologda bölgelerinde bulunan yakıt ikmali ve rekreasyon amaçlı kullanılıyordu.
1943 sırasında Sovyetlerin arkasına bırakılan sabotajcı sayısı neredeyse iki katına çıktı ve neredeyse yarısı önden itibaren 300'tan 2000'e kadar bir derinliğe sürüldü. Doğru, pek çok savaş esiri tek bir hedefle işe başladı: toplama kampından kaçmak için, NKVD’nin istatistiklerine göre, tüm ajanların üçte biri inişten hemen sonra teslim oldu. Her ne kadar Zeppelin ajanlarının belli bir yüzdesi pes etmemiş olsalar da, artık Alman liderleriyle de temas kurmamışlardı - sadece ülkenin geniş alanlarına dağılmışlardı. Bu tür verimsiz çalışmalara örnek olarak, Zeppelin programının bir parçası olarak Ekim 104 ile Eylül 1942 arasında Sovyet arkasındaki ajanların grupları hakkında puan alan abvercommand-1943'in aktivitesi verilebilir. Sadece ikisi geri döndü.
Zeppelin yönetiminin, büyük ölçekli hava saldırı kuvvetlerinin Sovyet arkasına aktarılması için sürekli olarak çeşitli projeler geliştirdiği söylenmelidir. Böylece, 1943 yazında, 400 kişiye kadar olan dört özel grubun inişi için bir plan geliştirildi. Aynı zamanda, bir grup Kuzey Urallar'a, ikincisi - Volga havzasında, üçüncüsü - Kama'ya ve dördüncü - Astrakhan bölgesinde yer alacaktı. Nedense Almanlar bu fikri terk etti. Ancak RSHA'da olgunlaşan ve kısmen yürütülen en iddialı proje, GULAG mahkumlarının ayaklanmasını organize etmek amacıyla yapılan bir inisiydi. Bu projede daha ayrıntılı durmak gerekir.
Uralları yakala
Savaşın başlangıcında, 102 Piyade Tümeni Ivan Bessonov'un komutanı Almanlar tarafından ele geçirildi. İlk sorguda, kendisini Sovyet yetkililer tarafından haksız yere kırıldığını ve bu nedenle düşmana hizmet verdiğini belirtti. 1930'ten 1940'e NKVD'nin sınır birliklerinde hizmet ettiği yıl olduğu ortaya çıktı, ancak daha sonra Sovyet-Finlandiya savaşı sırasında üstlerini bir şeyle kızdırdı ve orduya transfer edildi. Bu bükme kariyeri Bessonov'a uymuyordu, bu yüzden yakalanmaya ve ihanete uğramaya karar verdi. Dahası, esir memurlar için kampta iken, kendi politik örgütünü “Bolşevizmle Mücadele Siyasi Merkezi” oluşturmaya karar verdi. Alman SD hizmeti Bessonov'u himayesinde tuttu ve kısa süre sonra örgütsel çalışmalar yapabileceği Buchenwald sonder kampına transfer oldu. Temmuz ayında 1942, birkaç bölümden oluşan bir karargah kuruldu.
O zaman, sadakatini kanıtlamak için Bessonov, Almanlara Uralları yakalamak için geniş çaplı bir plan sundu. Plan, Sovyet savaş esirlerinden altı bin kişilik havadan saldırı kuvvetlerinin inişini sağladı. Serbest bırakma, Kuzey Dvina ve Ob'dan Perm ve Izhevsk'e kadar geniş bir alanda yapıldı. İnişten hemen sonra, paraşütçü saldırı saldırılarının bölgedeki sayısız gulag kampını ele geçirmesi, mahkumları silahlandırması ve Sovyet gücüne karşı kitlesel bir ayaklanma düzenlemesi gerekiyordu. Operasyonun temel amacı Uralların tamamen ele geçirilmesi ve Sovyetler Birliği'nin Avrupa kesiminin Sibirya ve Uzak Doğu ile olan demiryolları iletişiminin kesilmesiydi.
Dışarısı aptallıkla, böyle bir plan, her koşulda refahla, işe yarayabilirdi. Bessonov, NKVD'deki geçmiş hizmeti sayesinde kampların yerini ve güvenlik sistemini biliyordu. O sırada yalnızca Komi Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nde, 250'ten daha az olmayan binlerce mahkersmın “hapishanede” olduğu akılda tutulmalıdır; Bunların en az yarısına karşı silah takıp sarkmak mümkün olsa bile, Sovyet arka tarafında yaklaşık on birime eşit bir Alman yanlısı ordusu ortaya çıkacaktı. Özellikle gulagdaki durum oldukça gergin olduğundan, mahkumların isyanı savaş sırasında meydana geldi. Örneğin, Ocak ayında 1942'ta isyancılar, Pechora'dan yüz kilometre uzaklıktaki bir ilçe merkezi olan Ust-Usa köyünü bile ele geçirmeyi başardılar.
2 Filosu Aufkl.Gr.Ob. Sabotajcıları ve ajanları düşmanın derin arka kısmına atmakta uzmanlaşmış olan dL, Finlandiya ve Kuzey Norveç'teki hava limanlarından askerlerin Arkhangelsk bölgesindeki gizli üslerde ortada iniş yapan Vorkuta ve Salekhard bölgelerine asker göndermesini mümkün kılan He-111 uçakları vardı. Salekhard'ın ele geçirilmesi durumunda, deniz yoluyla malzeme temin etmek mümkündü.
Öyle ya da böyle, ancak Ekim 1942'te Bessonov planı pratik uygulama aşamasına girdi: Bolşevizmle Mücadele Siyasi Konseyi bir kerede altmış radyo operatörü hazırlamaya başladı, Urallar bölgesinin askeri bir ele geçirilmesine dair ayrıntılı bir program geliştirildi ve Sovyet karşıtı propaganda edebiyatının serbest bırakılması başladı. Breslau bölgesinde, gizli bir keşif merkezinde, üç taburlu bir saldırı tugası kuruldu. 1943 yazında, her şeyin hazır olması gerekiyordu, ancak ilkbaharda Bessonov aniden tutuklandı ve tekrar bir toplama kampına yerleştirildi. Gerçek şu ki, Bessonov’un ana rakibi olan ünlü General Vlasov sahneye çıktı.
Ancak Bessonov planının reddedilmesine rağmen, Alman istihbarat servislerinin liderliği Komi Cumhuriyeti topraklarına bir test atmaya karar verdi. Oradaki arazi, bir derivasyon grubunun gizli bir inişi için neredeyse idealdi: çok sayıda bataklık ormanı, nadir yerleşim yerleri, ancak Vorkuta - Pechora-Kotlas-Vologda demiryolunda düzinelerce köprü vardı.
Sonunda, Haziran ayındaki 6, 1943, bir grup on iki eski Sovyet savaş esiri olan ve ilk önce Narvik'ten (Norveç) ayrılmadan önce uzun süre brifing alan ve ardından Narvik'ten (Norveç) ayrılmadan önce uzun bir brifing, Pechora'dan Kozhva köyünün etrafına paraşütle iniş yaptı. Grubun asıl görevi, yeni sabotaj partileri ile uçak almak üzere pistin ıssız bölgesinde hazırlık yapmaktı; ek olarak, Pechora demiryolu üzerinde bir dizi patlama yapmaya çalışması gerekiyordu.
Saldırı misyonunun deneme niteliğine rağmen, Almanlar teçhizata zarar vermedi: sabotajcılarla birlikte, 22 kargo konteynırı düşürüldü silah, patlayıcılar, radyolar, ürünler ve üniformalar. Tüm sabotajcılar NKVD memurlarının üniformasıyla giyildi ve kusursuz belgelerin yanı sıra para ve rasyon kartlarına sahipti. Takım, Abwehr Nikolaev'in kanıtlanmış bir temsilcisi tarafından yönetildi.
İnişin ertesi günü, Nikolaev fırlatma sırasında dağılmış sabote edicileri toplamayı başardı ve neredeyse tüm kargo konteynırlarını buldu. Fakat bundan sonra olanlar Abwehr’in planlarının bir parçası değildi: beklenmedik bir şekilde Nikolayev’i vuran militanlardan biri, ardından tüm grup Sovyet makamlarına teslim olmaya gitti. Doğru, NKVD'nin yerel temsilcilerinin iniş gücü hakkında hiçbir şey bilmedikleri, aynı zamanda böyle bir olayın gelişmesi için tamamen hazırlıksız oldukları ortaya çıktı. Nitekim, Rusya'nın derinliklerinde, önden binlerce kilometre uzakta olan, NKVD biçimindeki militanların silah ve patlayıcılarla ortaya çıkması herkes için şok yaratabilir. Yerel makamlar, Almanlarla bir radyo oyunu başlatmaya karar verdi, ancak oturum sırasında zaten kodlanmış koordinatlara sahip olan komuta haritasının kaybolduğu ortaya çıktı. Açıkçası, Almanlar, telsiz operatörünün Rusların kontrolünde çalışıp çalışmadığını basitçe kontrol etmeye karar verdi. Cevap verecek bir şey yoktu, bu yüzden radyo oyunu gerçekten başlamadan sona erdi.
Abwehr keşif grupları artık bu alanda kendi bölgelerini terk etmediler.
Çok gizli olmaz "
... Haziran 19 gecesi, yüksek irtifadaki ön çizgi Heinkel-1943 işaretini geçti ve Sovyet topraklarına girdi. Moskova Bölgesi'ndeki Yegoryevsk bölgesinde, iki Alman istihbarat ajanı bir uçaktan paraşütle atıldı. Böylece, RSHA'nın (VI C / Z) Unternemen Zeppelin keşif birimi VI'nın şubelerinden Zeppelin-Nord tarafından hazırlanan Joseph Operasyonunun aktif aşaması başladı.
Ancak düşmanın iddialı planları gerçekleşmedi.
Haziran ayının başlarında 20, 1943, bir adam Moskova Bölgesi NKVD Egoryevsky Bölge Bölümü'ne geldi. Şaşırmış görevli memuruna, Alman istihbaratına sızmış olan Kuzey-Batı Cephesi özel bir bölümünün Severov özelinde bir istihbarat subayı olduğunu söyledi. Ortağıyla birlikte Boytsov, özel bir görevi gerçekleştirmek için Almanlar tarafından Kızıl Ordu'nun arkasındaki paraşütlerle terk edildi. Tabii ki, Severov ve Avcıları, SSCB NPO'su Karşı İstihbarat Dairesi Genel Müdürlüğü'nün emrinde derhal Moskova'ya teslim edildi.
Çok geçmeden, Severov'un gerçekten de Sovyet makamlarının özel görevlerini yerine getirdiği ortaya çıktı. Grubun ciddi karşı-istihbarat faaliyetleri yürütmenin mümkün olduğu çok ilginç bir görevi olması nedeniyle, yakında SEMC Smersh'in başkanının istihbarat teşkilatı VI C / Z Zeppelin-Nord şubesiyle bir radyo oyunu düzenlemesine izin verildi. Böylelikle, Smersh’in en büyük radyo oyunlarından biri olan “Riddle”, Haziran 27’in 1943’inden, 7’in 1945’i ile XNUMX’e, XNUMX’in XNUMX’i ile başladı. Zeppelin'e giden tüm şifreler Joseph (Joseph) takma adıyla imzalandı.
Buna paralel olarak, düşman uçağını bölgemize sokma çalışmaları devam etti. Ağustos ayındaki 14'teki 15 gecesi, 1944, Yegoryevsk bölgesinde, tuzak çukurlarıyla donatılmış özel olarak hazırlanmış bir karşı istihbarat sahasında, bilinmeyen tasarımlı bir düşman uçağı çıkarılarak gönderilen materyallerin teslim edilmesi için gönderildi. Ancak beklenmeyen olaylar oldu. Şirş halkını şaşırtması için, hiçbir tuzağa sıkışmamıştı. Karşı istihbarat memurları bunu anladıklarında öldürmek için ateş açtılar, ama uçak piste başarıyla manevra yaptı, ateş altında döndü, havalandı ve güvenli bir şekilde cepheyi terk etti ...
Bu tür bir arızaya çözüm, sadece bir ay sonra, Arado-232 markasının benzer bir özel uçağının Smolensk bölgesinde “Sis” radyo oyunu sırasında yakalanmasının ardından mümkün oldu. Alman ajanı tarafından iddia edildiği iddia edilen malzemelerin ardından gelen uçağın, keşif gruplarını düşmanın arkasındaki derinlere inmek için özel olarak tasarlandığı ortaya çıktı. Normal şasi yerine, sulak alanlara bile inmesini sağlayan lastik izlerle donatıldı. Bu, mürettebatının tuzaktan başarıyla kaçınmasına izin verdi.
Daha sonra, 1944'in ilkbahar-yazında, çok sayıda iddialı projenin gerçekleştirildiği Alman faaliyetinin son dalgası meydana geldi. Bunlar arasında, Sovyet karşıtı bir ayaklanma örgütlenmesi amacıyla Kazakistan’daki “Alash” müfrezelerinin sabote edicileri ve Ural sanayi merkezlerinin Vau-1 cruise füzeleriyle bombalanması için hazırlık yapılması. Fakat elbette en etkileyici, Stalin’e yapılan suikast girişiminin planıydı. Bu bölüm, literatürde defalarca anlatılmıştır, bu nedenle, sadece özel amaçlı uçakların da içinde yer aldığı sürece, bunu söyleyeceğiz.
Eylül 30 1944, USSR NKGB'den bir not No 4126 / M aldı. Belge: “5 Eylül s. Smolensk bölgesinin ilçe merkezine yakın şehir -. Karmanova NKVD-NKGB, Kızıl Ordu’nun bir parçası olarak bilinmeyen bir şüpheliyi gözaltına aldı. Rzhev'e giderken bir yan arabası olan bir motosiklet izledi ve Sovyetler Birliği Kahramanı Tavrin Pyotr Ivanovich adına belgeler sundu. Onunla birlikte, tavrina'nın karısı Shilova Lydia Petrovna olarak adlandırılan bir motosiklet arabasında araba süren bir kadın gözaltına alındı. Arama sırasında, tutuklular, 9 suçlamaları ile özel bir Panzerknack ele geçirdiler. Çalışma, Panzerknack mermisinin (kalibre 30 mm, uzunluk 170 mm, ağırlık 235 gram), 35 metre kadar olan zırh delici 40 - 300 mm olan zırh delici yüksek patlayıcı bir kümülatif hareket bombası olduğunu buldu. Cihaz, elektrik bataryasına ince bir kablo ile bağlanır ve bir düğmeye basılarak çalıştırılır ...
Yılın Eylül 1943’inden Ağustos’un 1944’ine, Tavrin de dahil olmak üzere, önce Pskov’da, ardından Riga’da ve SD’nin çalışanı (Mussolini’nin kaçırılmasında yer alan) SD’nin Doğu Bölüm başkanı Skorzen’in öncülüğünde Riga ve Berlin’de Terörist davranmak için terörist olarak eğitim SSCB liderlerine karşı davranır. Ek olarak, Tavrin'in uzun süredir bir hain tarafından Almanya'daki Anavatan'a (Moskova'daki CPSU (b) Rostokinsky Bölge Komitesi eski sekreteri G. b. Zhilenkov) işlenmesi.
P. Tavrin (sağda) ve Riga'daki Alman Zeppelin-Nord istihbarat teşkilatı başkan yardımcısı G. Greif
Eylül ayındaki 4 gecesi, 5 ile. Riga'nın ön cephesinde, uygun olmayan alanlara iniş yapmak için kullanılan dört motorlu bir Alman nakliye uçağı ile transfer edildi ve bölgede bir motosikletle iniş yaptı. Karmanovo. Transfer, şartlı olarak "Zeppelin" olarak adlandırılan, Riga'daki Alman istihbarat ajansı SD tarafından düzenlendi.
Transferin amacı T. Stalin'e ve uygunsa hükümetin diğer üyelerine - Beria, Kaganovich ve Molotov'a karşı bir terör eylemi düzenlemek ve yürütmektir. Davada ekli delil albümü.
Tavrin durumunda Alman istihbaratının diğer niyetlerini belirlemek için Almanlarla bir radyo oyunu başlattı. 25 ile Ekim. Düşmanın radyo merkezi ile iki yönlü bir iletişim kuruldu. Bir radyo operatörü olarak Tavrina’nın karısı Lydia Almanlar’dan radyo servisi yapan ve Tavrin’le arkaya fırlatılan Lydia Yakovlevna Shilova (tutuklandı)… ”
Sadece transferi yapan benzersiz uçağın geri dönerken düştüğünü ve neredeyse indikten hemen sonra performans gösteren sanatçıların NKVD'nin elinde olduğunu söylenenleri ekleyebiliriz.
Ön çizgiden atmadan önce motosiklette tavrin
Sabotajcı için uçak
Bu "mucize uçağı" neydi? Uçağın aerodinamik şeması, belirli bir bağımlılığı sağlama şartlarından, şirketin baş tasarımcısı Wilhelm Van Nes tarafından seçildi: yük - sınıf için iyi kalkış ve iniş verilerinden yeteri kadar yüksek bir seyir hızında, hazırlıksız platformlarda çalışma, tüm menzilde yüksek uçuş performansı operasyonel uçuş şartları.
Kanadın yüksek konumu ile üzerine motor yerleştirilmesi ve aralıklı iki kanatlı dikey kuyruk, uçağın uzunlamasına momentinde geniş bir saldırı açıları aralığında olumlu bir değişiklik elde etmeyi sağladı. İki kanatlı kanat dikdörtgen biçimli bir orta bölüm ve yamuk konsollardan oluşuyordu. Yüksek verimli mekanizasyona sahip bir kanat oluşturmak, kanat açıklığının yaklaşık yüzde 53'ini alan ve kanat alanını neredeyse yüzde 25 kadar arttıran geri çekilebilir kanatlara yerleşmeden önce çok fazla araştırma gerektiriyordu. Ek olarak, kalkış sırasında, kanatların ortasında, kanatların ortasında bulunan vidalarla yoğun bir şekilde üflenmesi, kaldırma kuvvetini neredeyse yüzde 30 oranında artırdı. Bütün bunlar, maksimum kaldırma katsayısını elde etmemizi sağladı.
Çalışmanın uzunluğunu azaltmak için fren paraşütleri kullanması gerekiyordu ve gerekirse kalkışı azaltmak için roket güçlendiriciler kullanılabilirdi. Tüylerin yerleşimi, yatay tüyleri tamamen serbest bırakılmış mekanizasyon ile kanattan bevel akışı aralığından çıkarmak için o sırada modaya ayrılmış, iki salma bir şema ile seçildi. Bu düzenleme düşük aerodinamik sürtünme ile nispeten küçük bir alanda yatay ve dikey kuyruk seçmemizi sağladı.
Azami taşıma yükü, taşınan yükün boyutları ve miktarı göz önünde bulundurularak paraşütlere düşürülme ihtimalinin sağlanması, yük bölmesinin ve gövdenin boyutlarının kuyruk şeklinin şekli belirlenmiştir. Tüm değişkenlerin geliştirilmesinin bir sonucu olarak, kargo bölmesi 6,6 m uzunluğunda, 2,3 m genişliğinde ve 2 m yüksekliğindedir, bu boyutlar müşterinin kargo bölümünün kapasitesine ilişkin gereksinimlerini karşılamıştır.
Gövdenin ön direncini azaltmak için, Ar-232 gövdesinin arka kısmının alt bypass edilmesine karar verilmiştir, bu da küçük bir sürükleme katsayısı ile iyi aerodinamik özelliklere sahip bir gövde elde etmeyi mümkün kılmıştır.
Van Nes'in önerdiği en ilginç yenilik kasa tasarımıdır. Normal, hazırlanmış hava limanlarından operasyon için, uçakta, bir burun tekerleğine sahip olan normal üç direkli iniş takımına ve 22 küçük pnömatiklerden oluşan ilave bir iniş takımına, uçağın göbeğindeki hazırlıksız bölgelerden operasyon için kullanıldı. Böyle bir iniş takımı uçağın, uygun olmayan bir arazide, örneğin 15 cm kalınlığa kadar düşmüş ağaç gövdeleri üzerine inmesini ve 1,5 m derinliğine inmesini mümkün kılmış, doğal olarak, eğer böyle bir iniş planlanmışsa, taşıma kapasitesi azaltılmıştır. Sıra dışı şasi programı için Ar-232, Alman askerlerinden “Kırkayak” takma adını aldı.
Gövdenin kargo bölmesine yükleme ve boşaltma süresini azaltmak için tavana vinçli bir ray monte edilmiştir. Gövdenin arka kısmı, aynı zamanda birlikler ve kargoların inişini kolaylaştıran bir yükleme rampası olarak, bir hidrolik tahrik yardımıyla indirilebildi. Savunma silahı, üç adet MG-81 Z makineli tüfekten oluşuyordu: Burunda biri, 1000 mühimmat mermisi mermisi ile, gövdenin tepesinde - bir 1600 atışı mermisi ve rampanın üstünde - 2000 kartuşları.
Ar-232'in gelişmesiyle birlikte Kuzey Afrika ve Kuzey Kutbu'ndaki ulaştırma operasyonlarını çekmek planlandı. Çap olarak karşıt iklim koşullarında görev yapmak için, uçağın standart ekipmanı, kış ve yaz ekipman ve aksesuarlarını içerir; örneğin: ek bir radyo seti, bir kurtarma kauçuğu, bir yağ ısıtma radyatörü, otonom bir marş ve onarım işlerini tabanlarından uzakta yapmak için çeşitli aletler.
Savaşın sonunda, Ar-232 birçok özel göreve katıldı. Bunlardan biri hakkında - operasyon "Scherhom" - daha ayrıntılı olarak belirtmeye değer. Ordu Grup Merkezi'nin 1944 yazındaki yenilgisinden sonra, Alman birimlerinin kalıntıları kuşatıldı. Gruplardan biri, batıya doğru gitmeye çalışan, ancak Sovyet birliklerinin arkasında bir tür partizan savaşı örgütleme emri alan Sherhorn tarafından komuta edildi.
Sherhorn grubunun ve diğerlerinin arz ve ardından tahliyesi için altı Ar-232 çekmek, KG 200'e transfer olmak istediler, ancak gerçekte Aralık 8 operasyonu başlangıcında sadece iki araba transfer edildi. Şubat ayına kadar, 1945 inci Sherhorn grubuna tedarik etmek için tek uçuşlar düzenlediler. Sistematik olmayan uçuşlara kötü hava koşulları, teknik sorunlar ve havadaki güçlü muhalefet neden oldu.
Almanların inanılmaz faaliyetine rağmen, operasyon sonunda yararsız olduğunu kanıtladı. Sovyet istihbaratının bütün yeteneklerini göstermesi: Sherhorn uzun süredir ele geçirilmişti ve Alman radyo raporları emri başarılı olmayı umuyordu.
Bu arada, bu operasyona katılan iki otomobilden biri olan Ar-232 B-017, daha sonra İngilizler tarafından mükemmel koşullarda yakalandı ve etrafa uçtu. Uçağı havada test eden bir RAF test pilotu olan Eric Brown, Alman “nakliye işçisinin” mükemmel uçuş özelliklerini doğruladı. Savaştan sonra, bu makine İngiltere ile Almanya arasındaki iletişim için kullanıldı ve Kasım ayında, 1945 Farnborough'daki ele geçirilen uçak gösterisine katıldı.
Ne yazık ki, tamamen hazırlıksız iniş pedlerinden çalışabilen, dünyanın ilk özel askeri nakliye uçağının üretimi, II. Dünya Savaşı'nın sonunda kırmızı kalem darbesiyle Luftwaffe uçağı türlerinin azaltılmasına neden oldu. Ve bu nedenle, Ar-232, Ju-52 kadar yaygın olarak tanınamadı.
Aslında, Almanların sabotaj ve keşif gruplarının çoğu ünlü Ju-52 tarafından gerçekleştirildi, bu yüzden birkaç kelime söylediğinizden emin olun.
İkinci Dünya Savaşı'nın başlangıcındaki Ju-52'in büyük hacimli ve dışa dönük görünüşte görünüşte herhangi bir savaş potansiyelini tamamen kaybettiği görülüyordu. Ancak Luftwaffe'de "Yu Teyze" adı altında bilinen oluklu kaplama, çıkartılamayan iniş takımı ve üç adet hava soğutmalı motorun bu iddiasız kombinasyonu, savaş sırasında birçok savaş uçaklarından daha önemli bir rol oynadı.
Bir grup savaşçı keşif ve sabotaj birimleri ile Goebbels
Ernst Zindel'in tasarladığı ilk üç motorlu Ju-52 / 3 m, ilk uçuşunu Nisan 1931'ta yaptı. Denemelerin başarısı, sadece bu seçeneği oluşturmaya odaklanma kararına yol açtı. Dessau'daki montaj hattındaki tüm uçaklar üç motora dönüştürüldü. 1941'te Ju-52 / Зm-g7 e, tahta ve otomatik pilotta kargo ambarının artmasıyla seriye gitti. Dışarıda, motorların arkasındaki kanatta bulunan büyük çapaklardan ve bazı arabalardan - kabine "tapa başlığı" adı verilen ilave bir tüfek yerleştirmesiyle ayırt edildiler. Daha sonra bu kurulum standart hale geldi.
Ju-52 / 3 m-g8 e, büyük bir kargo kapısı ve kabin katında ek bir kapı aldı. Üretim sırasında, MG-15 üst makineli tüfek yerine MG-131 kuruldu. Çeşitli sorunların çözümünde yeniden ekipman için, doğrudan ünitelere takılan yedi standart “dönüşüm kiti” kullanılmıştır.
Ju-52 / 3 m-g14 e'nin en son üretim sürümü, sonbaharın sonunda, 1943 sonbaharının sonunda üretime alındı ve 1944'un ortasına kadar üretime son verildi. Pilotun zırh korumasını kullandı, silah, kabin tavanındaki bir mobil ünitedeki bir MG-15 makineli tüfek, yan camlardaki iki MG-15 ve üstteki açık taretteki bir MG-131 makineli tüfekten oluşuyordu. Macaristan'da yapılan uçaklar haricinde, lutfwaffe, 1944 döneminde Alman ve Fransız fabrikalarından 376 Ju-52 / Зm aldı. 1939'in başlangıcından beri, 3225 uçağı piyasaya sunuldu.