Schopenhauer şöyle demiş: “İnsan sadece yalnız olabildiği sürece bütünüyle kendisi olur. Yalnızlığı sevmeyen özgürlüğü de sevmez. Çünkü, insan ancak yalnız olduğunda özgürdür.”
Bunun üzerine ne söyleyebilirim? Yalnızca yalnızken kendimi özgür hissetiğimi hep biliyordum ama, önceleri bunu kendime bile itiraf etmekten çekiniyordum. Eşim, yalnız olmanın da özgür olmanın da evli bir erkek için arzulanması düşünülemeyecek şeyler olduğuna inanıyor! Bunları akıldan geçiriyor olmak, aldatmanın bir adım öncesi; evli bir adam özgür olmayı neden istesin? Özgürlük duygusunu tehlikeli buluyor belli ki. Haklı olabilir mi? Özgürlük kötü olabilir mi? Özgürlük içinde sadakat, mümkün ve zorunlu sadakatten daha üstün olabilir mi?