-
her insan, acıdan kaçınmanın bir yolu olarak, bir anlamı olsun ya da olmasın, iyi ya da kötü, bir şeylere, bir savunma mekanizmasına tutunma ihtiyacı duyar. bu bir inanç olabilir, bir hakikat veya bir kendini aldatış olabilir, ya da bir ideoloji, bir felsefe, bir idol, bir hobi, bir amaç.
bu mekanizmaların pek çoğunu anlamsız, aldatıcı, aptalca, irrite edici, kişinin kendi mental sağlığını ve iyiliğini tahrip edici, hatta hayatın kendisine karşı düşmanca bulsam da, o patikayı seçmenize nelerin neden olabileceğini anlayabiliyorum.
fakat bu kavrayışım, bu mekanizmaları rasyonelleştirmenizdeki kökten hastalıklı mantığa işaret etmemem için bir bahane değil. acıdan kaçınmak için eninde sonunda bir savunma mekanizması geliştireceksiniz, ama bu mekanizmaları kendinize daha çok acı olarak geri döndürmemeye çalışın. kısır döngüye girmemeye dikkat edin.
acı, kaçınmanız gereken bir şey değildir; onunla yüzleşmeniz, üstesinden gelmeniz gereken, böylece sizi daha ferasetli, daha güçlü yapacak olan, gelişiminize ve yaşamın akışına katkıda bulunacak olan şeydir. ışığın parlamak için karanlığa ihtiyaç duyduğunun farkında olun, ama karanlığın sizi tüketmesine izin vermeyin.
tutkunuzu bulun, ama ona bağımlı olmayın.
size faydadan çok zarar getirdiğini gördüğünüz zaman, herhangi bir anda bırakıp gidecek iradeye sahip olun.
her şey eninde sonunda toz olup dağılıp gider, kendiniz için hiç değilse anlamlı bir şey olsun.
güçlü kalın.
bilgelikle kalın.