"Kardeşler Horace ve Curiatii arasındaki savaş". Fresk parçası. XNUMX'ncı yüzyıl Capitoline Müzesi. Roma. İtalya. Yazarın fotoğrafı.
2016 yılında Capitoline Müzesi'nin bu ve diğer freskleri, 500 avro tahsis eden A. Usmanov'un desteğiyle restore edildi.
Bu makale, şehir devletinin sosyo-ekonomik gelişiminin özelliklerini dikkate alarak dini inançların Roma'nın askeri meseleleri üzerindeki etkisine odaklanacaktır.
erken tarih Roma, kabile toplumu ve bölgesel topluluk dönemidir. Devletin büyümesiyle birlikte, artık Roma'nın gelişimine tekabül etmeyen bölgesel topluluğun krizi geldi. Bölgesel topluluğun çöküşü, iç savaş sırasında meydana geldi, bunun sonucunda hükümet biçimi değişti, Roma tarihinin imparatorluk dönemi başladı.
Toplumun dini fikirleri, Roma'nın varlığı boyunca, Hıristiyanlığın kabulüne kadar değişti.
Okul kitaplarından bildiğimiz tek bir Roma dini yoktu. Değişimler sadece zaman içinde değil, mekânda da meydana geldi, bölgelere, sosyal gruplara ve modaya bağlıydı.
Roma tarihinin ilk zamanlarında tüm Romalıların milislerinin bir biçimi olan lejyon, şehrin tüm dini törenlerini savaşta yürütürdü.
Yavaş yavaş, özellikle XNUMX. yüzyılın krizinden önce. M.Ö e., lejyon şehirden ayrı bir yapı haline gelir, bir halk milisi olmaktan çıkar, profesyonel, kapalı bir yapıya dönüşür.
Но обо всем по порядку.
başlangıç
Roma, tanrılar tarafından belirlenen bir askeri kamp olarak yaratıldı.
Bilimsel bir bakış açısıyla, Roma'nın veya topluluğunun yaratılmasında, Roma'nın pleb bölümünün temeli olacak Latin klanlarının ve yabancı toplulukların kaynaşmasını gözlemliyoruz. Bu, komşulara bir yandan bir grup suçlu olarak ve diğer yandan askeri bir kamptaki askerler olarak Romalılar hakkında konuşmak için bir neden verdi.
Romulus tarafından kurulduğu dönemin Roma'sı, askeri lider bir kral olan rahip-kralın bulunduğu bir kabile merkezidir. Roma, kabilelerden oluşan bir kabileler birliğinin kabile merkeziydi: Titya, Ramna ve Lucera. Kabileler, sırayla, babalar, patrisyenler tarafından yönetilen klanlardan oluşuyordu, bunlar yaşlı adamlar - "senatörler". Kral, tüm benzer toplumlarda olduğu gibi gücü mutlak ve sınırsız olmayan bir kabile lideridir.
Bir versiyona göre Romulus'un kendisi, Parens Urbis, hoşnutsuz kabile liderleri, "senatörler" tarafından öldürüldü, ancak resmen cennete yükseldi. Bu dönemin toplumu için önemli olan: kabile başkanı Romulus, kabilesini korumaya devam etti, ancak zaten ilahi bir kılıkta. Yükselişinin sadece herhangi bir yerde değil, tüm vatandaşların askeri bir toplantısında gerçekleşmesi, paramiliter Roma toplumu için özellikle önemlidir.
O dönemin bir insanı ve toplumu için dindarlığın hayatın bir parçası olmadığını, aslında hayatın ta kendisi olduğunu anlamamız gerekiyor.
Biçimin en şiddetli uyumu, biçimcilik, ayin ve büyüsel eylemlerin titiz ve ayrıntılı tekrarı, bu varoluşun en önemli faktörüdür. Bu arada, bugün kiliselerdeki büyükanneler aynı biçimci yaklaşıma bağlılar. Roma'daki tanrılarla ilişkiler, bir yandan son derece ilkel, diğer yandan resmi olarak sözleşmeye dayalıydı. Tanrılara karşı bu tutum büyülüydü: adakların ve yükümlülüklerin yerine getirilmesi durumunda tanrıların lütfunun sağlandığına inanılıyordu.
Tanrılarla ilişkilerin bu biçimsel sözleşmeye dayalı doğasından, ünlü Roma hukuku da doğar. Rahipler ilk hukukçulardı. Yerleşik ayin veya kuralın gözetilmesinden en ufak bir sapma belaya yol açtı.
krallar ve tanrılar
Romulus'un kendisi (753-717), bildiğimiz gibi, Mars'tan doğdu ve Mars'ın kutsal hayvanı olan bir dişi kurt tarafından beslendi.
Birçok araştırmacı, şu anda lider olmanın ya bir tanrı gibi olmak ya da pratik olarak bir tanrı olmak anlamına geldiğini savunuyor. Romulus'tan sonraki ikinci kral olan Numa, gök gürültüsüne neden olabilir. Roma'nın ana şehri olan Alba'nın kralları, Latium'lu Jüpiter'in soyundan geldi, belki de efsanevi kral Latinus'un kendisi öldüğünde, Latium'un Jüpiter'i oldu. Ve tapınağı kutsal bir koruydu.
Romulus, Plutarch'a göre, gençliğinde, soyguncular ve hırsızlarla savaşmanın yanı sıra, kutsal ayinler yapmayı ve gelecek hakkında tahminde bulunmayı severdi.
Romulus'un ölümünden sonra, Julius klanından Proculus, Romulus ile tanıştığı "quirites" - halk ordusunu bilgilendirdi ve ona Roma'nın dünyanın hükümdarı olması gerektiğini söyledi:
“Ve bu nedenle, askeri işlerde gayretli olmalarına izin verin, kendilerini tanımalarına ve Roma'ya direnecek hiçbir insan gücü olmadığını gelecek nesillere aktarmalarına izin verin. silahlara'.
Bugün Roma'da hala görülebilen Roma kısaltmasında SPQR, Q - quirites anlamına gelir, belki de bu dönemin en önemli ve hatta ikonik silahı olan "mızrak" teriminden gelir.
Plutarch, "quiris" in antik çağda bir mızrak veya ok olabileceğini yazdı. Juno'nun bir mızrağın ucundaki görüntüsünün Quiritida, Regia'da çekilen mızrağın Mars olarak adlandırıldığını, bunun aslında tanrı Mars olduğunu bildirdi. En iyi savaşçılar bir mızrakla ödüllendirildi; düşman tarafında savaş ilan ederken rahip bir mızrak fırlattı. Savaşçıların çoğu mızraklarla savaştı ve bu silahları erken dönemdeki toplantılarda - halk toplantılarında. Mızraklı savaşçının tanrısına şaşmamalı, aynı zamanda ulusal meclisin tanrısıdır - Quirin'di. Romulus'un ölümünden sonra, kültü Quirinus'un kültüyle birleştirildi. Bu şaşırtıcı değil, çünkü kabile sistemi için Romulus, ulusal meclisin başında duran bir savaşçı liderdi.
Hint-Avrupa etnik gruplarının tüm devletleri savaş yolları boyunca gelişti. Şehrini kuran Romulus, militan Jüpiter'e hemen bir "tapınak" kurdu. Bizim görüşümüze göre tapınakla ya da bildiğimiz ve temsil ettiğimiz antik tapınakla herhangi bir ilişki olmasın diye tapınağı tırnak içine aldım, Roma'daki ilk Yunan yapımı tapınak yaklaşık 300 yıl sonra ortaya çıkacak.
Meşe ve meşe bahçeleri Jüpiter'in "tapınakları" idi. Sabinlere karşı kazanılan zaferden sonra, Romulus liderlerinin "şişman zırhını" (opimia) kutsal meşeye getirdi ve burada ilk Roma tapınağı olan Savaşçı Jüpiter Theretrius tapınağının yerini belirledi. Düşmanların mağlup liderlerinin tüm "şişman zırhını" Jüpiter Feretrinsky'ye adamasını emretti:
"Yeminini Jüpiter'i olabildiğince memnun etmek için," diye bildiriyor Plutarch, "ve hemşehrilerine hoş ve neşeli bir gösteri sunmak için, Romulus kampında devasa bir meşe ağacı kesti, onu bir ganimet gibi yonttu, sonra Akron'un silahlarının tüm parçalarını sıkı bir düzende yerleştirdi ve astı ve kendisi akıllıca giyindi ve gevşek saçlarını bir defne çelengi ile süsledi. Kupalarını sağ omzuna alarak ve dik tutarak, muzaffer fidesini sıktı ve ordunun önüne geçti, tamamen silahlı onu takip etti ve siviller onları sevinçle ve hayranlıkla karşıladı. Bu alayı, daha sonraki zaferlerin başlangıcı ve modeliydi.
“Şişman zırh” sorusu açık kalıyor, yani “yağ zırhı” belirlemek zor, ancak Romulus'tan sonra Titus Livius'a göre Veyanlara karşı kazanılan zaferden sonra (şehirleri 18 km idi) tapınağa sadece iki benzer zırh girdi. Roma'dan) Aulus Cornelius Cossus ve Marcus Claudius Marcellus'un MÖ 222'de Galyalılar üzerindeki zaferi. e.
Yardım için tanrılara başvurmadan savaşta hiçbir zafer kazanılmadı; sadece kralın kendisi bu tür taleplerle başvurabilirdi. Böylece Sabinler Roma kalesini ele geçirdiklerinde Romulus Jüpiter'e döndü. Elbette, askeri durumu yansıtan Jüpiter, düşmanı durdurmak - "Stavitel" (Stator) ona başka bir tapınak inşa etmeye söz verdi.
Erken Roma'nın, militan Roma topluluğuna ek olarak düşman "şehirler"-topluluklarla çevrili olduğu koşullarda, Romalıların varlığını sağlayan "savaş" tanrılarıydı. Ve Roma cemaatinin savaştaki tüm faaliyetlerine dindarlık nüfuz etmişti.
Birincisi, diğer Hint-Avrupalılar gibi, yıldırım tanrısı Jüpiter veya Zeus veya Perun'du. Jüpiter'in ilk küçük Roma tapınağında sadece bir çakmaktaşı ve bir asa vardı, bir tanrının görüntüsü yoktu, yani Romalılar tanrılarına henüz antropomorfik bir görünüm vermemişlerdi. Jüpiter'in imajının insan formunda olmadığı dönemde sembolü taş bir oktu.
Roma'nın yeryüzü tanrısı Mars yavaş yavaş savaş tanrısı oldu ve Varro'nun (MS 27) yazdığı gibi göksel tanrı Janus, hatta belki de St. Augustine (354- 430), zaten ikinci kral altında Numa savaşla ilişkilendirilir. Kral, Janus'un "babası" için bir tapınak dikti. Tapınağın kapıları kapalıysa, Roma savaş açmaz, açıkken savaşırdı.
Janus daha sonra bir kapı ve iki yüzlü tanrı oldu ve başlangıçta değildi. Numa, komşularıyla barış konusunda anlaştığı için bu tapınağı kapattı, ardından tapınak MÖ 1'de 241. Pön Savaşı'nın sona ermesinden sonra konsül Titus Manlia'nın altında kapatıldı. e. ve MÖ 31'deki Actium savaşından sonra Caesar Augustus altında. e.
Erkek tanrılara paralel olarak kadın dövüş tanrıları da vardı. Araştırmacılar, varlıklarını ve ibadetlerini, bu aşamada tüm etnik gruplarda, örneğin Doğu Slavlar veya Araplar arasında karşılaştığımız anaerkilliğin kalıntılarıyla ilişkilendirdiler. Kurtarıcı Juno kültü o kadar önemliydi ki, rahipler değil, praetorların kendileri (XNUMX. yüzyıldan kalma konsoloslar) ona kurban verdiler. Keçi postuna bürünmüş elbiselerin üzerine giydirilmiş, keçi kafası miğfer gibi başının üzerine çekilmiş, elinde kalkan ve mızrakla tasvir edilmiştir.
Juventa (Gençlik) kültü, daha genç askerlik yaşları ve Haziran ayı ile ilişkilendirildi. İlk lejyon yaşlılar ve küçükler olarak ikiye ayrıldı. Roma ve Bizans'ta böyle bir bölünme, ilke zaten farklı olmasına rağmen, 17. yüzyılın sonuna ulaştı. Gençler, 45 ila 45 yaşları arasındaki milisler, 60 ila XNUMX yaşları arasındaki yaşlılar. Juventa, sadece genç savaşçıların hamisiydi.
Kehanet ve savaşlar
İlk Romalılar arasında ve daha sonra Roma tarihinde uzun bir süre boyunca savaşa hazırlanmanın en önemli faktörü kehanetti.
Yazdığımız gibi, Romulus'un kendisi, toplumun Tanrılar önündeki bir temsilcisi olarak merak etti ve ikinci kral da aynısını yaptı. Roma'daki falcılara, sadece "kuş" a göre değil, diğer işaretlere göre de yorum yapmalarına rağmen, adı bir kuştan gelen augurlar denirdi. Romulus ve Remus kardeşlerin bir işaret yardımıyla “seçildiği” bilinmektedir: İlkine 12, ikinciye 6 uçurtma uçtu.Birçok eski yazarın bundan şüphe ettiğini unutmayın, ancak bizim için daha önemli olan bu eylemler gerçekleşti.
Augurs geleceği tahmin etmedi, ancak tanrıların olumlu veya olumsuz bir işaret gönderip göndermediğini belirledi. Deliklerden kuşları izleyen kahinler için çadırın kurulma ve kutsanma sırasına kesinlikle uyuldu. Ve her askeri kampanyadan önce, yargılanabildiği kadarıyla üretildi.
Ancak Romalılar ve onların kutsal kralları, hayvanların iç organlarının kehanet bilgisine sahip değillerdi. Bunun için cumhuriyetin en başına kadar Etrüsklerden haruspileri davet ettiler. Gelecekte, haruspiler de lejyona aitti.
MÖ 2'de 208. Pön Savaşı sırasında olması önemlidir. e. konsül Marcus Claudius Marcellus, Volscian'lardan ve Etrüsklerden bir müfrezeyle tepenin sadece bir keşif (!) İlk hayvanın “kafası” olmayan bir karaciğeri, ikincisinin ise kocaman bir “kafası” vardı. Bu, falcıları ciddi şekilde endişelendirdi, ancak Marcellus, kötü alametin iyi tarafından iptal edildiğini düşündü.
Sonuç olarak, her iki Roma konsolosu da keşif sırasında pusuya düşürüldü ve öldürüldü. Elbette askeri başarısızlık ve Kartacalıların atlıların yolunu tutması sonucu öldüler, ancak batıl Romalılar farklı düşündüler. Asılsız olmamak için, Hannibal'in Trebia'daki yenilgisinden sonra MÖ 217'de nasıl diktatör olarak atandığını anlatan Plutarch'ı bu hesapta aktaralım. e. Fabius Maxim Kunskator. Süvari başı hakkında emirler vererek tanrılara kurban etmeye başladı:
“Sonra tanrılara haraç ödedi, görevlerini en iyi şekilde yerine getirmeye başladı: insanlara başarısızlığın nedeninin askerlerin korkaklığı değil, komutanın tanrıya karşı ihmalkar, kayıtsız tutumu olduğunu ilham verdi. , düşmandan korkmamaya, tanrıları yatıştırmaya ve onurlandırmaya çağırdı ve aynı zamanda ruhlara hurafe aşılamadı, ancak cesaret ve cesareti dindarlıkla güçlendirdi, tanrılar için iyi umutları kovdu ve düşman korkusunu zayıflattı. .
"Savaş Kurbanları"
Ancak, savaştan önce hatasız olarak işaretlerle tahminlere ek olarak ve bu gelenek tüm Roma Hıristiyanlık öncesi dönem boyunca korundu, bir fedakarlık yaptılar. Tabii ki, ilk kral Romulus da aynısını yaptı. Evet ve Romulus'un kendisi, belki de, bazı araştırmacıların önerdiği gibi, senatörler sadece öldürmekle kalmadı, feda etti. İlk yabancı tanrı kültü Roma'da tekrar ortaya çıktığında, savaş tanrısı Herkül, Romulus ona seçilmiş bir ineği kurban etti, bir kurban ziyafeti düzenledi ve rahipler atadı.
O zamanın bazı askeri ve kutsal kavramlarının anlamı bizimkinden önemli ölçüde farklıdır. Bugün “kurban” terimi, savaşta gereksiz kayıplar anlamına gelir, ancak Romalılar arasında farklı bir anlamı vardı.
Romalılar arasındaki savaşta kurbanlar, her şeyden önce, düşmanların cesetlerini tanrılara adak olarak zafer sunağına getirmek, tanrılara adak ve vaatleri yerine getirmek, düşmanı sadece Tanrı adına öldürmektir. Romalılar ve Albanlar tarafından kardeşlerin bir düellosunda, Horatii ailesinden hayatta kalan üç kardeşten biri, tüm Curiatii'yi öldürür:
"İkisini kardeşlerimin gölgelerine kurban ettim, üçüncüsünü bu savaşın devam ettiği davanın kurbanına vereceğim, böylece Romalılar Arnavutlara hükmedecek."
Ve Etrüsk kralı Parsena'nın baskın yaptığı gün Kazık Köprüsü'nü koruyan Horace Cocles, düşmanın saldırısını tek başına durdururken, Romalıların geri kalanı Roma'ya giden tek yol olan bu köprüyü yıktı. Bundan sonra, tamamen silahlı, büyük olasılıkla keten zırhlı, kendini nehre attı ve kendini Tiber Nehri tanrısına teslim etti:
"Baba Tiber! Size alçakgönüllülükle dua ediyorum: bu silahı ve bu savaşçıyı olumlu bir şekilde kabul edin!”
Ama kendisi kaçmayı başardı. Bu kurban etme geleneği Roma dönemi boyunca sürdü, bazen insan kurbanları savaşta değil, ondan önce, özellikle tarihin kritik anlarında veya şiddetli savaşlarda yapılırdı. Böylece, Roma'nın babaları olan senatörler, kendilerini zafer sunağında sundular ve MÖ 390'da Galyalılar tarafından evlerinde öldürüldüler. e., ölümünden önce, büyüklüğü ile savaşçı Galyalıları vurdu.
Capitoline Tepesi'ndeki Jüpiter Tapınağı'nda Marcus Aurelius'un Kurbanı. Kısma. XNUMX'ncı yüzyıl Capitoline Müzesi. Roma. İtalya. Yazarın fotoğrafı
Titus Livy, insan kurban etmenin Romalıların özelliği olmadığını iddia etse de, bunlar periyodik olarak Herkül tapınağında sunuldu. MÖ 216'da Cannae Savaşı'ndaki yenilgiden sonra. e. Boğa Pazarı'ndaki Herkül tapınağında, Galyalılar ve Yunanlılardan bir erkek ve kadın gömüldü.
Gladyatör dövüşleri de bu ayinle ilişkilendirilebilir, ilk dövüşler MÖ 264'te düzenlendi. e. Decimus Junius Brutus, babasının Bull Market'teki cenaze töreni sırasında. MÖ 216'da. e. konsolos ve augur Marcus Aemilius Lepidus'un cenaze töreninde 22 çift kavga etti. Daha sonra, kutsal kurbandan yapılan gladyatör dövüşleri, Romalılar için muhteşem bir eğlence haline gelecekti.
Görüşmelerde
Bir antlaşma üzerinde müzakere ve anlaşma, savaş ve barış ilan etme - tüm bunlar Romalıların dini yaşamından ayrılmadı ve bir ritüel sistemi ile birbirine bağlandı. Anlaşmanın nasıl sonuçlandığını Titus Livius anlattı. Anlaşma Arnavutlar (Alba Longa şehri) ve Romalılar tarafından imzalandı. Anlaşmanın sözlerinin dile getirilmesi sırasında, Romulus, Romalılar anlaşmayı ihlal ederse, Jüpiter tarafından kurbanı çakmaktaşından bir kurban bıçağıyla öldürürken, kurbanla aynı şekilde cezalandırılmaları gerektiğini söyledi.
İlk başta, sözleşmeler kralların kendileri, toplulukların başkanları tarafından yapıldı, ancak zamanla bu görevler, ibadet pratiği ile ilgili birçok diğerleri gibi rahiplere devredildi. Yönetim görevlerinin artmasıyla birlikte, tüm törenler, ritüeller ve eylemlerle baş edemediler.
Bu reform geleneksel olarak eski yazarlar tarafından Kral Numa'ya atfedildi. Aslında, bu tamamen doğru değildi. Büyük olasılıkla, süreç uzun sürdü ve hem klanların tanrılarla ilişkilere dahil olma hakkı mücadelesiyle hem de sadece zaman kalmadığında liderin görevlerinin artmasıyla ilişkilendirildi. birçok eylem. İlk fetihler sırasında bile Romulus'un (veya "toplu Romulus") çok sayıda tapınak, dini tören vb.
Erken Roma tarihinden birçok faktörün, kralların gücünün mutlak olmaktan uzak olduğunu gösterdiğini, Romulus'un öldürülmesi efsanesinin kendisinin buna tanıklık ettiğini, kralın kendisinin kabile liderlerinin rızası olmadan savaş başlatamayacağını zaten yazmıştık. senatörler ve tüm halkın oyu .
Kralın askeri işlevlerinin her zaman kutsal eylemler gerçekleştirmesine izin vermeyeceğini varsayan Numa, sürekli Jüpiter'le birlikte olma ve ona fedakarlık yapma hakkını Jüpiter'in rahip flaminesine devretti. Flamin Jüpiter'e bir kraliyet curule sandalyesi ve büyük olasılıkla kraliyet kıyafetleri verildi. Ama kralın hâlâ kutsal işlevleri vardı.
Burada, kraliyet gücünün niteliklerinin, Thunderer'ın niteliklerini açıkça tekrarladığı belirtilmelidir. Alba Longa'nın ve daha sonra Roma'nın kralları, meşe yapraklarından çelenkler, bir toga a la Jüpiter, bir asa veya bir tanrının değneği takarlardı. Konsoloslar ve imparatorlar daha sonra aynı şeyi yaptılar.
Jüpiter, dünyadaki kral gibi, tek başına hüküm sürmedi, durumun aynası açıktı. Bu nedenle, Jüpiter'in alevinin yanında Mars ve Quirinus'un alevleri vardı. Ve savaş ve barış ilan etme ritüelinden sorumlu olmaları talimatı verilen onlardı. "Verbenary" kafasında "yerli topraklarının" çimleriyle bir parça çim taşıdı, yanında Anavatan'ın Babası "hareket eden" bir rahip vardı.
Bütün İtalyanlar bu ayine sahipti ve dördüncü kral Anca Marcius bunu Equicol kabilesinden ödünç aldı. Tüm Roma tanrıları bu prosedüre "katıldı":
Memnuniyet talep ettikleri kişilerin sınırlarına gelen elçi, başını yünlü bir örtü ile örter ve şöyle der: “Dinle Jüpiter, filanca kabilenin sınırlarını dinle (burada adını veriyor) ; Yüce Kanun beni duysun. Ben tüm Roma halkının elçisiyim, hakkım ve şerefim üzerine bir elçi olarak geldim ve sözlerim iman olsun! Sonra gereken her şeyi hesaplar. Sonra Jüpiter'i tanık olarak alır... İstediğini alamazsa, 33 gün sonra şöyle savaş ilan eder: “Dinle Jüpiter ve sen, Janus Quirinus ve tüm gök tanrıları ve sen, dünyevi ve sen, yeraltı , - dikkat et! Bu kişinin (burada hangisi olduğunu söylüyor) hakkı ihlal ettiğine ve onu geri almak istemediğine sizi tanık olarak alıyorum.
Yırtık çim veya çim ile müzakereler sırasında bu eylemler, İskandinavlar arasında Saksonlar arasında da vardı. Ruslar arasında, sod anlaşmalarının kullanımı XNUMX. yüzyıla kadar vardı.
Bu nedenle, savaş öncesi müzakereler üç eylemden oluşuyordu: birincisi - tatmin veya tazminat talebi, ikincisi - 30 gün sonra, tanrıları tanıklık etmeye çağırmak, üçüncü - halk meclisinin Senato kararını onaylamasından üç gün sonra savaşta, savaş ilan edin. Roma'nın sınırları genişleyip sınırlara savaş ilan etmek imkansız hale gelince şehrin belli bir yerinden yapılmaya başlandı. Kör Appius Claudius, tapınağı MÖ 296'da yarattı. e. savaş tanrıçası - Bellona'nın onuruna.
Ovid'in Fasti'de yazdığı gibi:
Sabah iki kez geçecek ve Phoebus iki kez parlayacak
Ve ekinler sabah çiyiyle iki kez nemlendirilecek, -
Toskana savaşı sırasında bu gün Bellona'ya adandı.
Ve ekinler sabah çiyiyle iki kez nemlendirilecek, -
Toskana savaşı sırasında bu gün Bellona'ya adandı.
Şimdi, burada, özel olarak tahsis edilmiş bir "düşman" arsası yönünde, rahip cenazesi bir mızrak fırlattı.
427 yılında, büyük bir Etrüsk şehri olan Veii ile savaş başlamadan önce, savaş ilan etmek için cenazeler gönderilmesi gerekmiş, kötü alametler ve tanrı korkusu nedeniyle savaş ertelenmiştir. Ancak cenazeler yine de Etrüskler için gereksinimlerini dile getirdiler. Savaş başladığında, konsolosluk yetkisine sahip askeri tribün Aulus Cornelius Koss, Veyanların kralı Larta Tolumnius'u öldürdü ve “şişman zırhını” Jüpiter'e parlatarak bir zafer kazandı.
zafer
Bu dönemdeki ve hatta daha sonraki zafer, askeri-dini bir alaydır. Roma devletinin varlığı boyunca önemli değişikliklere uğramıştır, ancak bu eylemin dini temeli her zaman korunmuştur.
Krallar zaferlerini yürüyerek sergilediler. Ve dört beyaz atlı bir arabadaki ilk zafer, Roma'nın kraliyet gücü ile mücadelesi sırasında Etrüsklere karşı kazanılan zaferden sonra Praetor (Konsül) Valery tarafından yapıldı. Alayı şehrin dışında, Champ de Mars'ta başladı. Alayı Zafer Kapısı, Flaminius ve Circus Maximus'tan geçti.
Palatine çevresinde, Kutsal Cadde boyunca Capitol'e ve Jüpiter tapınağına. Köle, daha sonraki dönemde, muzafferin başının üzerinde altın bir çelenk tuttu ve kulağına fısıldadı: "Etrafına bak ve bir erkek olduğunu hatırla."
Bu eylem, Romalıların, ilk olarak, Jüpiter gibi davranmaya çalışan kralın kraliyet gücünün geri dönüşünden korkmaları ve ikincisi, Jüpiter'i gururla tahriş etmemek içindi. Aynı amaçla, zaferle yürüyen savaşçılar sadece muzaffer ilahiler değil, aynı zamanda komutanla alay eden “çastuşkalar” da söylediler. Tüm zafer töreni Jüpiter'in taklidi ile doluydu ve onunla ilişkilendirildi. Muzaffer, Capitol'de Jüpiter'e ve daha sonra da başındaki altın tacı feda etti. Ayrıca - ganimetin tapınak kısmına transfer oldu. Ve eylem, bildiğimiz gibi, Tanrı'ya kurbanın bir parçası olan ve birçok Hint-Avrupa halkı arasındaki en önemli pagan eylemi olan bir şölenle sona erdi.
dini kral
Kralın devrilmesinden sonra, güç bir yıl için seçilen iki "kral" a geçti - daha sonra konsül olan praetorlar veya liderler. Doğal olarak şu soru ortaya çıktı: Roma topluluğu ile tanrılar arasındaki etkileşim kral olmadan nasıl gerçekleşecekti. Tanrılarla olan geleneksel etkileşimi gözlemlemek için, halihazırda var olan rahipler ve yüksek rahip olan papa ile birlikte, bir ayin kralı (rex sacrorum) tanıtıldı. Papaza itaat etti. Bu, fikirlerin benzerlikle bağlantısına dayanan sihir veya homeopatik sihir uygulamasının klasik bir örneğidir.
Böylece, askeri işlevler seçilmiş "liderlere", praetorlara, sakrallara - kral rahibine devredildi.
Erken Roma tarihinde, kabile ilişkilerinin çöküşü ve komşu bir bölgesel topluluğun oluşumu döneminde, Romalıların tüm yaşamı dindarlıkla doluydu. Savaş, bu dönemin yaşamının en önemli parçasıydı ve savaştaki tüm eylemler insanların din hakkındaki fikirleriyle bağlantılıydı. Dini uygulamalar, fedakarlıklar, adaklar ve kehanet olmadan, ne hayatta ne de savaşta tek bir eylem gerçekleşmedi. Tarihsel kaynaklar, bu eylemler doğal olarak kabul edildiğinden bize her zaman bundan bahsetmez, ancak bu ayinlerin ihlal edildiğini veya bunlara uyulmadığını veya bunların yanlış ve ayrıntılı olarak takip edildiğini tarihi anıtlardan öğreniriz. Aynı durum, ancak Roma'nın sosyal yapısındaki değişiklikleri dikkate alarak gelecekte gözlemleyeceğiz.
Ve bizim için savaştaki yenilgi ve analizi her zaman her şeyden önce rasyonel bir açıklamaya sahipse, o zaman o yenilgi döneminin insanları için çoğu zaman irrasyonel açıklamaları vardı.
Devam edecek ...