ATGM'nin tarihi
ATGM Almanya'ya ev sahipliği yapıyor
İlk ATGM - tanksavar güdümlü füzelerin yaratıcısı, diğer pek çok ilginç askeri gelişme gibi, Almanya olarak kabul edilir ve özellikle Max Kramer'i tasarlar. 1941'te BMW güdümlü füze silahlarında araştırma ve geliştirmeye başladı. Panzerabwehrrakete X-7 (savunma karşıtı tank füzesi) olarak bilinen dünyanın ilk ATGM'sinin gelişimi 1943 yılında başladı. Bu rokete X-7 Rotkappchen (ondan tercüme edildi. "Küçük Kırmızı Başlıklı Kız") seçildi. Bu ATGM'nin ana hava savunma füzesi, X-4 havadan havaya füze idi. İlk 7 test roketi fırlatmaları, 21'in Eylül ayında 1944'te yapıldı ve 1944'in sonunda - 1945'in başlangıcında, Almanya'da yaklaşık yüz lansman gerçekleştirildi.
Savaşın son yılının baharında, “Ruhrshtal Brekvede” şirketi 300 Panzerabwehrrakete X-7 etrafında üretildi, roket aerodinamik şemasına “tailless” göre yapıldı. Puro şeklindeki roket gövdesi uzunluğu 790 mm. ve çap xnumx mm. uzak kiriş üzerinde bir dengeleyici ve ters süpürülmüş kanatlı 140 ile donatılmıştı. Kanatların uçlarına tellerle birlikte 2 kabı monte edildi. ATGM'yi hedefe yönelik, gövdesinin arkasında bulunan özel bir izleyici yardımıyla gerçekleştirildi. Füzeden gelen topçu, işaretçinin tam olarak hedefe yönelik olmasını sağlamak için uçuşu boyunca gerekliydi. Red Hat başlatıcısı, 2 m uzunluğunda ve 1,5 kg ağırlığında normal bir ray sehpasıydı. ATGM'nin kütlesi, 15 kg idi. Bugüne kadar, bu füzelerin savaş koşullarında kullanımı hakkında güvenilir bir kanıt bulunamamıştır.
Savaştan sonra, victor eyaletlerinde kendi ATGM'lerini oluşturmak için X-7 örnekleri kullanıldı. Bu durumda, bu füzelerin yaratılmasında en büyük başarı Batı'da başarıldı. Fransa'da, 1948'ta, SS-10 ATGM, iki yıl önce İsviçre'deki Küçük Kırmızı Başlıklı Kızağı temel alınarak yaratıldı, Kobra ATGM tasarlandı.
Birinci nesil ATGM
8 Mayıs SSCB'de 1957, jet güdümlü silahların oluşturulması konusunda bir hükümet kararı verdi. Ve aynı yılın Mayıs ayında, 28 Bumblebee ATGM Kolomenskoye KB'nin yapımına başladı. Roket oluşturma çalışmaları, genç bir mühendis S. P. Invincible tarafından yönetildi. Roket yaratıcılarına rehberlik eden ana prensip basitleştirilmesiydi, içindeki karmaşık cihazların sadece sigorta ve iki derecelik jiroskop olarak kalması kolaylaştı. Roket operatör tarafından kontrol edilirken, rokete gelen komutlar bir ATGM'ye monte edilmiş bir makaradan çözülen iki damarlı bir kablo vasıtasıyla iletilir. Roketin kendisi de son derece basitti: üssünde kümülatif bir savaş başlığı vardı, arkasında bir jiroskop, daha sonra kablolu bir makara ve daha sonra bir sabitleyici ve fırlatmalı katı yakıtlı motorlar vardı.
Nisan ayında, hala kontrolsüz “Bumblebees” in ilk test lansmanları 1958'ta yapıldı, yaz aylarında kontrol edilen versiyonlar test edildi ve Ağustos ayında 28 ATGM ZM6 “Bumblebee”, 2K15 kompleksinin askeri önderliğinde Yarustin’in askeri liderliğinde Yarustin’de görev yaptı. 1 Ağustos 1960 Yılın "Bumblebee" sonunda Sovyet Ordusu tarafından kabul edildi. İlk vaftizlerinin birinci nesil ATGM kompleksleri, 1956'taki İsrail-Mısır savaşında gerçekleşti (Fransız SS-10 kullanıldı). Sovyet Bumblebee Bombacıları ilk kez yılın 1967 Arap-İsrail savaşında kullanıldı.
Birinci jenerasyonun tüm ATGM'lerinin bir özelliği, roketin hedef modda manuel modda ("üç puan" yöntemi) hedeflenmesiydi, joystick'i kullanan operatör roketi bir hedefle birleştirerek sürekli görünürde tutuyordu. Komutların ATGM'den rokete aktarılması, roketin kendisine monte edilmiş özel bir bobinden çözülen bir tel ile gerçekleştirildi. İlk ATGM'nin hızı 150-200 m / s, hedefi vurma olasılığı 60-70%, bu füzelerin ölü bir bölgesi 200-400 metre, atış için minimum uzaklık 500-metre, maksimum 3 kilometre idi. Birinci neslin en ünlü ATGM'lerinden biri Sovyet kompleksi "Bebek" idi.
ATGM Baby'nin taktik ve teknik özellikleri:
Çekim menzili, minimum - 500 m, maksimum - 3 000 m;
Yönlendirme sistemi: komut, tel, manuel
Zırhlı penetrasyon kümülatif savaş başlığı - 400 mm'ye kadar;
Savaş başlığı ağırlığı - 2,6 kg.
İkinci nesil ATGM
Gerçek silahlı çatışmalarda tanksavar sistemlerinin kullanımının analizi, bu tür silahların geliştirilmesine ihtiyaç duyulduğunu göstermiştir; çünkü, birinci nesil tanksavar güdümlü füzelerin, manuel kontrol nedeniyle yalnızca 1 kilometreden daha yüksek olmayan bir mesafede yeterli etkinliğe sahip olduğu görülmüştür. Bu tür füzeler düşük yürüyüş hızına ve düşük ateş hızına sahipti. Onların uygulamaları için çok yetenekli operatörler gerekli. Tüm bunlar tasarımcıların bu sorunları gidermeye ya da etkilerini azaltmaya çalıştıkları yeni neslin kompleksleri üzerinde çalışmaya başlamasının nedeni idi. Böylece, yarı otomatik bir rehberlik sistemine sahip ikinci nesil ATGM ortaya çıktı. 1961 yılında yaratılışları ile ilgili araştırma ve geliştirme çalışmaları başladı.
Yeni ATGM'nin, birinci nesil ile karşılaştırıldığında eşit bir savaş başlığı kütlesi olan savaş birimlerinde, genellikle 1,5-2 kat daha fazla zırh penetrasyonu vardı. Ortalama uçuş hızı 160-200 m / s'ye yükseldi. Transfer süresi ortalama 1 dakikaya düşürüldü. Minimum etkili menzil, 50-75 metrelere düşürüldü, bu da kısa mesafedeki hedefleri vurmasına izin verdi. ATGM'lere hem depolama hem de ATGM'yi başlatmak için kullanılan özel taşıma ve fırlatma kapları (TPK) verildi. Ancak aynı zamanda, 20-25 saniye için atış pozisyonunu değiştirmeden, nişancının roketin tüm uçuşuna hedefe vurabilmesi için eşlik etme ihtiyacının olduğu belirtildi.
İkinci nesil ATGM'lerin geliştirilmesindeki liderlerin, 1970'te TOW giyilebilir-portatif kompleksi (ana geliştirici Hughes Uçak) olan ve 1972'ta, Dragon tabanlı ATGM Dragon (McDonnell Douglas tarafından yaratılmıştır) benimseyen Amerikalılar olduğuna dikkat çekmek önemlidir. Aynı zamanda, Avrupa'da, ATGM NOT ve portatif MILAN (Franco-Alman endişesi Euromissile tarafından yaratılmıştır) Batı Almanya ve Fransa'da hizmete giriyor. İkinci nesil ile ilgili ilk yerli tanksavar sistemleri, 1970, 1974 ve 1978 yıl içinde askere girmek için - taşınabilir tanksavar sistemleri 9K111 «Faggot" yıpranmış taşınabilir ATRA 9K113 'Yarışma' ve taşınabilir bir ATGM 9K115 'Metis', sırasıyla. Tüm ATGM'lerin geliştiricisi, Tula'dan Enstrüman Mühendisliği Tasarım Bürosu'ydu.
İkinci nesil anti-tank sistemlerinin benimsenmesiyle neredeyse eş zamanlı olarak, ikinci nesil gerçek savaş operasyonlarında test edildi. Komplekslerin yeni yetenekleri, savaş kullanım taktiklerini gözden geçirdi. Komplekslerin taşıma ve atış menzili ile ayrılması önerildi. Şimdi motorlu tüfek veya piyade takımına, 2000 metreye kadar etkili bir atış menzili ile taşınabilir bir kompleks verildi. Bu ATGM'ye 2 çalışanlarından yapılan bir hesaplama yapıldı. Buna karşılık, 4000 metreye kadar etkili bir atış menzili olan portatif veya portatif bir ATGM daha önce büyük birimlere (bir şirket veya tabur) bağlıydı.
BGM-71A'nın TOW ATGM taban versiyonunun performans özellikleri:
Çekim menzili, minimum - 65 m, maksimum - 3 750 m;
Kontrol sistemi: fırlatıcıdan görsel olarak tel ile indüklenir;
Zırhlı penetrasyon kümülatif savaş başlığı - 600 mm;
Savaş başlığı ağırlığı - 3,9 kg.
2 + nesil ATGM
İkinci kuşak ATGM'lerin yaratılması ve modernizasyonu sürekli olarak gerçekleştirildi ve yeni teknik yetenekler kullanıma sunulduğunda. Daha sonra birçok kompleks, ağrısız bir şekilde 2 + nesline gelişti. En son bilimsel ve teknolojik gelişmelerin kullanılması sayesinde, tanksavar sistemleri, çok çeşitli hedeflere etkili bir şekilde ulaşılmasını mümkün kılan güçlü, yüksek hassasiyete sahip bir silah haline gelmiştir. Bu nesil komplekslerin etkili kullanımının en açıklayıcı örneklerinden biri de "Sturm" tanksavar sistemleri kullanılmasıydı. Örneğin, 2003’te, Shturm-S ve Shturm-V tanksavar füzelerini kullanan Irak ordusu, düşman 43 MBT’nin en son gelişmelerinin yanı sıra BMP, BTR, SAU, ZRK ve koalisyonun ATGM’sinin çeşitli zırhlı araçlarının son gelişmelerine de varabildi.
Bu sistemler, Ağustos 2008’taki Gürcü-Rus ihtilafı sırasında başarıyla kullanıldı. Daha sonra, 2 / 3'ten önce, tüm hedefler (silahlar, askeri ve özel teçhizat, hem de Gürcistan Silahlı Kuvvetleri'nin nesneleri), hava bazlı ATGM kullanımı ile vuruldu. Kuzey Kafkasya'daki terörle mücadele operasyonunun bir parçası olarak, düşman insan gücünü yok etmek için çeşitli silah türlerinin yanı sıra sığınaklar, hap kutuları ve diğer güçlendirilmiş ateşleme noktalarının yok edilmesi için tank karşıtı füze sistemleri kullanıldı.
İkinci nesil ATGM'nin bir özelliği de, füzenin zaten yarı otomatik modda (iki nokta yöntemi) hedefe yönelik olmasıydı. Bu hedefleme yöntemi ile, kompleksin işletmecisi sadece artı işareti ve hedefi birleştirmelidir ve roket bağımsız olarak imha hedefine yöneliktir. Bu, vuruş hızını 90-95% 'e getirmeyi mümkün kılarken, bir tel kullanarak komutların kompleksin rokete aktarılmasını sağlarken uçuş hızını 150-200 m / s seviyesinde tuttu. Kablosuz iletişim hatlarının ortaya çıkmasından sonra bu sorun çözüldü. Bundan sonra, kompleks ve roket arasındaki bağlantı, gürültü bağışıklığına ve birbirini kopyalayan birkaç frekansa sahip özel bir radyo bağlantısı kullanılarak gerçekleştirildi. Buna ek olarak, ATGU izleme IR aralığında mümkün oldu, ikinci neslin komplekslerinde termal görüntüleme manzaraları ortaya çıktı.
ATCM “Sturm” un ATGM “Attack” ile taktik ve teknik özellikleri:
Çekim menzili, minimum - 400 m, maksimum - 6 000 m;
Kontrol sistemi: ya radyo komutu ya da lazer ışını;
Zırhlı penetrasyon tandem kümülatif savaş başlığı - 800 mm'ye kadar;
Savaş başlığı ağırlığı - 5,4 kg.
Üçüncü nesil ATGM
Zırhlı araçların imha araçlarının geliştirilmesiyle eş zamanlı olarak ve bazı durumlarda ve bu gelişmeden önce, onlara karşı koruma araçları geliştirilmiştir. Birimlerin kullanımı, düşmanlıkların yürütülmesi için ayarlamalar ve yeni taktikler yapıldı. Üçüncü nesil tanksavar güdümlü füze sistemlerinin temel özelliği, roketin hedefe tamamen otomatik olarak yönlendirilmeye başlamasıydı. Raket bir hedef arama kafası ile donatılmıştır, hedefi bulur ve yok eder.
Bugün üçüncü kuşak tanksavar karşıtı sistemlerin geliştirilmesinde ana yönelimler şunlardır: tek bir füze ile zırhlı bir hedefi yok etme ihtimalindeki bir artış; maksimum ateş aralığını arttırmak; Kompleksin savaş alanında hayatta kalma kabiliyetinin ve bunun tüm hava koşullarının kullanılmasının arttırılması; savaşa hazırlıklı olma ve yangın oranında artış sağlama; “bak-çek” ve ““ çek-unut ”ilkelerinin uygulanmasında uygulama; yüksek gürültü bağışıklığının yanı sıra, roketin uçuşunu kontrol etme ve fırlatmadan sonra hedef arama kafasına göre hedefi yakalama kabiliyeti ile operatöre fiber optik veri iletiminin uygulanması.
Anti-tank sistemlerinin, şirket seviyesindeki motorlu tüfek bölümlerinin yüksek hassasiyetli silahlarının rolünde yaygın olarak kullanılması, savaş başlıklarının donatılmasında önemli bir fark yarattı. Günümüzde, üçüncü nesil ATGM'ler, 1000-1200 mm seviyesinde zırh nüfuzu, savaş başlığı yakma (termobarik) ve yüksek patlayıcı yanı sıra, yüksek patlayıcı parçalanma savaş başlıkları seviyesine sahip güçlü tandem şekilli savaş birimleri ile donatılabilir. 3 neslinin en gelişmiş Rus ATGM'i, Rusya dışındaki tanınmış Cornet-EM ve Krizantem komplekslerini içeriyor.
Kornet-EM ATGM'in taktik ve teknik özellikleri:
Çekim menzili, minimum - 100 m, maksimum - 10 000 m;
Kontrol sistemi: lazer ışını içinde otomatik yönlendirmeli otomatik;
Birikmiş savaş başlıklarının delinmesi - 1100-1300 mm.
Savaş başlığı ağırlığı - 4,6 kg;
Bilgi kaynakları:
-http: //vpk-news.ru/articles/9133
-http: //ru.wikipedia.org/wiki
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.