1878 yılında Van Gogh mücadeleci bir vaiz olmak istiyordu. O bu kariyerinin en kötü zamanlarında, çizime başladı.
1878 baharında, Vincent Van Gogh 25. yaşına giriyordu. Hollandalı için kısa hayatındaki çabalamaları arasında çok az kutlanacak başarı vardı. Geleneksel, orta sınıf standartlarına göre, o bir başarısızlık olmuştu.
Bir süre sanat satıcısı olarak The Hague de çalıştı. Sonra Londra ve Paris te iş buldu. Utangaç ve Garip yapısı yüzünden uzmanlık olamadı ve kovuldu.ı ve 1876 yılında, o kovuldu. Bunu izleyen günlerde birkaç umutsuz eğitimcilik işi yaptı. Babasının ayak izlerini izleyip din işleri bakanı olmak için Amsterdam'a gitmeden önce, Dordrecht'te bir kitapçı da hatırlanmaya değmeyen işler yaptı.
1878 yılında, onda bu alan için gerekli çalışmayı yapabilecek sabır ya da titizlik yoktu. 25. doğum gününden birkaç ay sonra, misyoner eğitimi almak için bir evangelist okuluna, Brüksel'e gitti. Bundan sonra ki üç aylık periyotta çabasının yetersiz olduğu ve artık eğitime devam edemeyeceği söylendi.
Artık, Van Gogh'un ailesinde umutsuzluk başlamıştı. Ailesi için o kasten dağınık bir şekilde giyinen içinde eksantrik bir eğilimin şiddetlenmeye başladığı anti sosyal ve hantal birine dönüşüyordu. Böyle bir hayatı yaşamak onun için nasıl bir umut olabilirdi ki? Babası büyük oğlunun bir akıl hastanesine kabul edilmesi gerekip gerekmediğini merak etmeye başlamıştı.
Van Gogh, içindeki dini şevke ve katı bağlılığa rağmen bir misyoner olarak iş bulamadı. 1878 yılı sonunda, o Belçika'da Mons şehrinin batısındaki Borinage depresif kömür madenciliği bölgesi için işçi sınıfının bir vaizi olarak kendi işini kurmaya karar verdi.
Bir ustanın yapımı
Yeni sergilenen BAM (Beaux-Arts Mons) (Mons 2015 için Avrupa Kültür başkentlerinden biridir) belgelerine göre 1880 Ekimine kadar Borinage de kaldı. İçindeki tüm misyoner olma isteğine rağmen, Sanatçı olması için asıl teşvik nazik kardeşi Theo tarafından kendisine burada verildi.
Kendi göğsüne bir mermi ile delik açıp ölümüne sebep olduğu 1890 yazına kadar, önündeki on yıl içinde sanatçı olarak herkesi şaşırtacak deneyimleri de Borinage' de yaşadı.
Borinage'de hayat Van Gogh için kolay değildi. O, mütevazi bir kulübede yaşamak için çok para verdi ve 'Borins' pratik çalışma hayatına uyum için elbiselerini değiştirdi. Ne yazık ki, o yetenekli hatip değildi, bu yüzden toplantılara seyrek katıldı. Yerel kömür madeni işçileri ile kaynaşmak için kullandığı dil onlara aşırı telaşlı geliyordu.
Borinage de yaşadığı bu yalnızlık ve buna rağmen doğa içinde çalışma fırsatı bulması ise vasat bir vaizden bir ustaya dönüşmesinin ilk adımları olmuştu.
Makalenin tamamını BBC Culture da bulabilirsiniz.