Kiev 9 Ağustos 1942'te gerçekleşen bu etkinliğe, basında yer alan kitap, film ve sayısız yayın ayrılmıştır. Önceleri, Sovyet döneminde, her şey açık ve anlaşılırdı: O gün Sovyet futbolcuları, Alman işgalcilerden oluşan bir ekiple bir araya geldi ve kazandı. Ancak şimdi bu zaferin bedeli hayattır ...
Bugün, Ukrayna'nın başkentinde olanlar, artık o kadar basit gözükmüyor. Gerçekten ne olduğunu anlamaya çalışalım.
Yılın Yaz 1942. Almanlar neredeyse bir yıldır Kiev'e hâkim oldu. Bunun sonsuza kadar süreceğinden eminler. Dahası, cephedeki olayların iyimserliği var - kırk birincisinde olduğu gibi Alman birlikleri geliyor. Hitler ve çevresi, dizginsiz öfori bulutlarında yükseliyor: Bolşevik kalesi çökmek üzere.
İşgal makamları huzurlu bir yaşam kurmanın zamanı olduğuna karar veriyor. Kiev'de bir opera binası, sinemalar açıyorlar, konserler veriyorlar. XXUMX çalışmasında, bazıları portatif, bazıları el işleri ustası - 1 sonbaharında kuşatılmış şehirden çıkamayan ünlü Rus ve Ukraynalı futbolcular, fırında iyi geldi.
Üniforma verildi, eğitilmelerine izin verildi. Yakında Sovyet ve Alman futbolcularının maçları hakkında bir fikir vardı. Bu, Kiev'de yaşayan Moravyalı Çek Jozsef Kordik tarafından kolaylaştırıldı. Volksdeutsche, yani etnik Almanlar arasında sayılmıştı ve fırın müdürü olarak atandı. Bu arada Kordik, birkaç futbolcuyu işletmesine verdi. Maaş ve yiyecek rasyonunu almaya başladılar.
Kievans, SSCB milli takımının renkleri olan kırmızı tişörtler ve beyaz şortlarla oynadı. Eski zamanlarda, bu gerçek sembolik olarak kabul edildi - diyorlar ki, futbolcular vatanseverlik gösterdi. Ancak, nedenler oldukça açıktı - kentin işgali işgal altındaki şehir hükümeti tarafından vurgulandı, öyle görünüyor ki, herhangi bir gizli sebep olmadan ...
Kiev'deki en ünlü takım, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başlamasıyla kesilen, yılın 1941 şampiyonası dahil olmak üzere, Sovyetler Birliği şampiyonalarına katılan Dinamo idi.
Anatoliy Kuznetsov, Babiy Yar adlı romanında, fırın ekibinin temelini oluşturan Dinamo olduğunu savundu. Ancak daha sonra durumun böyle olmadığı ortaya çıktı - Dynamo oyuncuları hariç diğer takımlardan.
Dinamo oyuncuları yanında Nikolay Trusevich, Aleksei Klimenko, Ivan Kuzmenko ve Pavel Komarov, eski Lokomotiv futbolcularından Lev Gundarev, Vladimir Balakin, Mikhail Melnik ve Almanlara karşı oynanan diğer kulüplerin temsilcileri. Örneğin, eski Dinamo Makar Goncharenko savaştan önce, Odessa “Spartak” lehine konuştu.
1957'te yayınlanan "Anxious Clouds" adlı hikaye, Kiev'deki etkinliğe adanmış yazar Alexander Borschagovsky tarafından yazılmıştır. Beş yıl sonra, yazarın senaryosuna göre, “Üçüncü Yarı” filmi yayınlandı. Sovyetler Birliği'nde hem kitap hem de kaset çok popülerdi.
Kuznetsov gibi Borschagovsky, Dynamo'nun ekibin temeli olduğuna inanıyordu. Ancak Kuznetsov'dan farklı olarak (bir dizi kibrit hakkında yazdı) hikayesini bir toplantıda kurguladı - kurgusal Legion Condor ekibinden Almanlarla birlikte Dinamo. Borschagovski'nin “ölüm maçı” olarak adlandırdığı oydu. Ancak, diğer kaynaklara göre, bu "terim" başka bir yazara aittir - Lev Kassil. Kiev'i Almanlardan kurtardıktan kısa bir süre sonra İzvestia'da yayınlanan makalede kullandı.
Borschagovsky hikayesinde ana karakterlerin isimlerini değiştirdi. Yazar, “önemli, önemli ayrıntıların çoğunu tanımıyoruz, ki kesinlikle katı bir belgesel yaratmanın imkansız olduğu” gerçeğiyle bunu açıkladı.
Ancak bu tür belgeler yazarın elinde olsa bile, arsa bozulabilir, "doğruluk" kaybedilir. Muhtemelen, zamanın ideolojisinin gerektirdiği gibi, “onların” ve “yabancı” olarak açık bir bölünme olmazdı. İşgal altındaki Kiev sakinleri, fatihlerin zalim diktatörlüğü olan sert koşullara boyun eğmek zorunda kaldılar. Sadece kendilerine yabancı güç vermekle kalmayıp, açlıktan ölmemek, en azından sevdiklerinin kırıntısını vermek için Almanlar için de çalışmak zorunda kaldılar.
Kısacası, Borschagovsky'nin gölgesiz karakterlere ihtiyacı vardı - “onun” ve “yabancı”. Bu yüzden gerçeği telafi etmek için kurgusal, düzleştirilmiş türleri arsaya dahil etmesi gerekiyordu. Bu yazarın suçu değil - böyle, onun yasalarıydı.
Savaştan sonra, kendilerini "Almanların altında" bulanların çoğu düşmanlara yardım etmekle suçlandı. SSCB'nin çöküşünden önce, işe gelen kişilerin, sorunun bulunduğu yerde bir anket doldurduğu hatırlatılabilir: “Siz veya akrabalarınız geçici olarak işgal edilen bölgedeki miydiniz?” Eğer evetse, o zaman sorular vardı ...
Bu arada, oyuncular işgal altındaki bölgedeydi ve Nazilerin düzenlediği maçlarda oynadı. Ayrıca "yardım" ile de ilişkilendirilebilirler ...
Peter Severov ve Naum Kalemsky tarafından yazılan işgal altındaki Kiev - The Last Duel'deki maça da bir başka kitap daha verildi. Ve bu eser belgesel değildi - öyküde karakterlerin soyadları değiştirildi. Muhtemelen Borschagovski’ninkiyle aynı sebepten ...
Kiev takımının işgalcilerle on maçı oldu - Alman ve Macar takımlar. Diğer bilgilere göre daha az vardı: sekiz. Ve hepsi muzaffer çıktı!
Bazı oyunlar Zenit stadyumunda yapıldı. Tüm toplantılarda, çok sayıda izleyicinin büyük neşesi ile güvenle ve sık sık fırıncılık ekibi, zafer kazandı.
Bununla birlikte, yalnızca yılın Haziran 7'indeki ilk 1942'inde “Ruh” (2: 0) ile seçildi - oyuncuları istilacıların yardımıyla yaratılan Ukrayna spor toplumunu temsil ediyordu. Ardından "SSCB ekibi" "Başlat" adı altında gerçekleştirildi.
Kuznetsov, romanında, savaştan hemen önce yapılan arenada düzenlenen Temmuz 12 karşılaşmasından bahsetti ve o sırada Ukrayna SSR Merkez Komitesinin ilk sekreteri olan Nikita Khrushchev'e verildi. İşgal sırasında stadyumun ismi Ukraynaca olarak değiştirildi. O gün, Almanlar jimnastikçilerin, boksörlerin ve sporcuların katılımıyla bir spor festivali düzenlediler. Futbol programın en dikkat çeken yoluydu: “Başlat”, Alman askeri demiryolu işçileri ekibiyle bir araya geldi. Kiev, 6: 0 skoruyla etkileyici bir zafer kazandı.
Bu zaten fırın ekibinin beşinci oyunuydu ve buna göre beşinci zaferdi. Kuznetsov, "Almanlar bundan hoşlanmadığını, ancak fazlalık olmadığını" yazdı.
Bir hafta sonra, Temmuz 19'ta, “Başlat” başka bir toplantı yaptı - Macar ekibi “Wal” ile ve yine kolayca kazandı - 5: 1. Bundan sonra, Kievans iki maç daha kazandı.
"Start" oyuncuları rakipleriyle hiçbir problem yaşamadılar, çünkü açıkça güçlülerdi. Ancak işgalcilerin yenilgilere nasıl tepki vereceğini bilmiyorlardı, özellikle de sırayla hareket ediyorlardı. Bununla birlikte, şu an için Almanların aşağı yukarı sakin olduğu zamanlar, olumlu askeri raporlar tarafından büyük ölçüde kolaylaştırılmıştır. Wehrmacht birlikleri Volga'ya geldi ve Stalin'in adını taşıyan kenti fırtınaya başladı.
Sıradaki maç için zaman geldi - yılın "Başlat" ın Flakelf ekibi ile bir araya geldiği ve uçaksavar birimlerini temsil ettiği yılın 9. Bu oyunda, 1942: 5 puanı ile acı bir mücadele olmasına rağmen, Kievans tekrar kazandı.
Maçtan önce, Almanların zaten memnuniyetsizlik gösterdiğini ve büyük sıkıntılardan kaçınmak için kaybetmenin daha iyi olacağı konusunda ima edildiler. Ancak Start oyuncuları kendilerini gerçek sporcu olarak gösterdiler.
Ayrıca, her kentin zaferinin şehir halkına ne büyük ahlaki güç verdiğini biliyorlardı. Podol'da, Khreshchatyk, Kurenevka ve Kiev'in diğer bölgelerinde, sadece bizimkiler, "bizimkiler Fritz ile boynu yıkamak" gibi.
“Başlama” ile “Flakelf” buluşmasına “ölüm maçı” denir. Ancak, efsanenin aksine, rakipler çok doğru oynadılar, ancak birbirlerini sakatlamadılar. Erwin adında bir Alman yargıç nesneldi ve vatandaşlarını kınıyordu. Ve yine de - Kiev'den hiç kimse, Borschagovsky hikayesinde olduğu gibi kaybetmek zorunda kalmadı. Ve Kuznetsov'un romanında olduğu gibi hiçbir bölüm yoktu: “Hakim zamana büründü, son düdüğü verdi; Jandarmalar, oyuncuların soyunma odasına gitmelerini beklemeden sahadaki Dynamo'yu yakaladı, kilitli bir arabaya koyup Babi Yar'a götürdüler ... ”.
Oyuncular "Başlat", rakipleriyle fotoğraf çektikten sonra sessizce eve gitti. Resim günümüze ulaştı ve görünümü ile şaşırtıyor: hem Kievliler hem de Almanlar lense gülümsüyor.
O gün, kasaba halkı, her zamanki gibi, ekiplerini sıcak bir şekilde destekledi. Sertleşmiş, küfürlü çığlıklar bile Almanlara hitap ediyordu. Öfkeyle Kiev halkına baktılar, susmalarını emretti, ancak herhangi bir işlem yapmadı.
Ağustos 16 "Başlat" başka bir oynadı, sonuncusu kısa hikayeler buluşma - Rukh ile ve tekrar kazandı - 8: 0. Fakat bu kez Almanlar oyunculara dokunmadı.
Ve sadece Ağustos ayının 18'i - “ölüm maçından” dokuz gün sonra Trusevich, Klimenko, Komarov, Goncharenko, Kuzmenko, Mikhail Sviridovskiy, Mikhail Putistin, Vladimir Balakin, Fyodor Tyutchev'in yanında bulunan ve onları meşhur Babi Yar'ın yanında bulunan Syrets kampına attılar. .
Eylül başında, başka bir futbolcu yakalandı - Nikolai Korotkikh.
Hapishanede, neredeyse yarım yıldı. Bu süre zarfında, cephedeki durum çarpıcı bir şekilde değişti - Wehrmacht birlikleri Stalingrad'da büyük bir "tencereye" düştü. Yolcular artık gülümsedi, vahşilerdi. Almanlar daha önce merhametleriyle ünlü değildi, ama şimdi bir nehir gibi kan aktı: bazı kitlesel infazların yerini diğerleri aldı.
24 Şubat 1943 üç Start oyuncusunu vurdu - Trasevich, Klimenko, Kuzmenko. Ne için? Belki futbolu hatırladılar? Ya da bir şeyden şüphelenildi - kaçmaya çalışırken çalındı mı? Bu sorulara cevap yok.
Başka bir futbolcu - Kısa süre sonra işgalciler öldürüldü. Bir zamanlar NKVD'de çalıştığını öğrendiler ...
Start oyuncularının geri kalanının kaderleri farklı şekillerde şekillendi. Ama hepsi kurtuldu. Bazıları anılarını paylaştı. Doğru, SSCB döneminde Birliğin çöküşünden sonra bir şey daha söylediler. Mesela Goncharenko, Almanların çirkin davrandığını, kaleci Trusevich için bir kez avlandığını ve bir kez onu suratına attığını iddia etti. Birkaç yıl sonra, gazi "iyileşti": Almanlar kaba değildi. Ve kimse kaleciye saldırmadı.
1971'te, SSCB ekibi ile Almanlar arasında çeşitli maçların yapıldığı Kiev'deki Dinamo Stadyumu'nda, bir anıt yapıldı - dört oyuncunun kabartması yüksek granit taşı. O zaman, futbolcuların feat resmen onaylandı.
Yirmi yıl sonra her şey değişti. Ukrayna ve Rusya'da, Nazilerle eşleşmelerin farklı bir ışık altında sunulduğu yayınlar ortaya çıkmaya başladı. Hiç şüphe duyanlar vardı: böyle toplantılar var mıydı?
Tabii ki, bu oyunlar gerçekleşti. Nitekim, Ukrayna müzelerde kibrit afişleri tutulur, görgü tanıklarının kanıtı vardır. Belki bazıları yaşıyor.
Ve feat oldu!
Futbolcular birçok sebepten dolayı Almanları yenmek için istekliydiler. İlk önce onlar, sporcular mücadele etmekle suçlandılar, üstünlüklerini kanıtlamak istediler. İkincisi, önlerinde sıra dışı bir rakipti - kendini topraklarında usta hisseden kibirli ve kibirliydi. Bu Kiev halkına eklenen cesaret, ek güç verdi. Ve yırtıp sahaya fırlattılar! Sadece işgalcilere karşı kazanmadılar - onları ezdiler!
Kiev futbolcularının zaferleri, işkence gören Kiev sakinlerinin ruhlarına, Nazilerin topuğu altındaki acılarla dolu umutsuz yaşamlarında bir balsam gibiydi.
Ve sonuncusu. Start ekibinin düşmanlarla oynamadığını, onlarla savaştığını söylemek daha doğrudur. II. Dünya Savaşı'nın küçük bir zafer parçasıydı ...
Futbol sahasındaki savaş
- Yazar:
- Valery Burt
- Orijinal Kaynak:
- http://www.stoletie.ru/territoriya_istorii/vojna_na_futbolnom_pole_341.htm
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter