Çocuklar bugün. Birbirlerinin kulaklarını patates ve buz küpleri ile delemezlerse, parmaklarını açıp neodim mıknatıslarını sinir uçlarına bölerler. Ve asla dışarı çıkmazlar! Tüm günlerini bodrumda genomik testler yaparak ve biyonik inşa ederek geçirirler.
Çok uzun zaman önce, kendin yap (DIY) projeleri gölge ağacı mekaniği ve garajlarında ahşap torna tezgahlarını tutan insanlardı. Gres ve demir, ağaç ve kablolama ile uğraştılar ve uzmanlara bilgisayarlı veya biyolojik bir şey bıraktılar.
Fakat 1970'lerin başında, ucuz mikroişlemciler ilk pazarlanabilir kişisel bilgisayarı kurmak için bir yarış başlattılar. Bu, Microsoft ve Apple gibi geleceğin endüstri devlerini doğuran bir yarışmadı, ikincisi Steve Job'un ebeveynlerinin garajında doğdu. 1980'lerin ortasına gelindiğinde, bir zamanlar üniversitelerde ve sınırlı teknoloji araştırma merkezlerinde savaşan bir teknoloji, tomurcuklanan çocuk programcılarının alanı haline gelmişti.
Tüm bunların önyüklemeli biyoteknoloji ile ne ilgisi var? Her şey. İki kuşak - bilgisayarları inşa eden ve onları programlayan bir kişi - Internet çağını ve nokta-com patlamasını kıstırırken, onlar da bir aşka tarafından yönetilen, DIY teknolojisine dayanan yeni bir ethos yarattılar. Yaratılış ve geliştirme için bir susuzluk ve özgürce paylaşılmış fikirler ve araçlar ağı ile bağlanmış.
Bu "hacker ahlakı" kısa zamanda hayatımızdan beynimize kadar her şeyi kandırmak için yayıldı. Biyolojimiz veya biyolojik bilgilerimiz neden farklı olsun? Neden, korsanlara sor, yön teknolojisinin karar vermesi için endüstriyi ya da hükümeti beklemeli miyiz? Kim, kendi bilgilerimize sahip olmalı, erişmeli mi yoksa faydalanmalı mı? Biyoloji kaderse, kaderimize genetik kazalarına güvenmekten memnun oluruz? Ve eğer bilgi güce sahipse, toplumsal eşitlik, o iktidarı, tedbirli ve mümkün olana, halkın eline vermemizi gerektirmiyor mu?
Onlar zor sorular, ama biyohackerlar başkalarının cevap vermesi için beklemiyorlar. Vücut değiştirirken öğütücüler En iyi teknolojiyi mutfak kesme tahtası üzerinden implant etmeye çalışmak, diğer biyo-korsanlar daha iyi bir biyolojik fare kapanı oluşturmak için işbirliği yapmakta, diğerleri ise toplum biyoteknoloji uzaylarında temel genomikleri öğretmektedir. Daha ucuz teknolojiye ve Web'in sağladığı bilgi ve topluluğa erişim sayesinde, bu küçük ama büyüyen hareket, Big Pharma'nın ve üniversitelerin depolanan koridorlarının özel koridorlarının ötesinde sibernetik ve genomları genişletiyor.
Bunların hepsi şu soruyu gündeme getiriyor: Biyohaberler bilimin demokratikleşmesine yardımcı oluyor mu yoksa geniyi şişeden mi çıkarıyorlar?
Genspace'in kurucu ortağı Oliver Medvedik, katılımcıların DNA'sını 2013 Dijital Yaşam Tasarım Konferansı sırasında bir PCR reaksiyon tüpüne yerleştiriyor.
"Uçan arabam nerede?"
Teknolojinin nasıl oynadığıyla ilgili bir çok hayal kırıklığını simgeleyen bir sorudur - Orta yüzyıl bilim dergilerinin vaat ettiği fantazi geleceğin Botox ve sertleştirici işlev bozukluğu haplarının gerçekliğiyle karşılaştırılmasından doğmuştur.
Uçan arabaların biyolojik eşdeğerini arıyorsanız, daha kötüsünü yapabilirdiniz transhumanisminsan ırkının, doğuştan gelen fiziksel ve zihinsel kısıtlamaları aşmak için bilim ve teknolojiyi kullanabileceği veya kullanması gerektiği fikri. Bazılarının "ölçülü benlik" dediği şeyin ipuçlarını görüyoruz, zeki saatler veya benzer cihazlar kullanarak kişinin bedenini ve zihnini izleme trendi. Ancak bunlar, bazı bilgisayar korsanlarının hacker'larını ortaya çıkaran paketlenmiş, özel uygulamaları temsil ediyor.
Biyohackerler yaratma, keşfetme ve yenilik yapma temel insan arzusu tarafından yönlendirilir. Yeni varoluş biçimlerini keşfetmek ve deneyimlemek için meraktan ilham alırlar. Bu tür fikirler, bilim adamlarının ve beyinlerin, onları tanımlamak için bir kelime bulunmadan çok önce, mekanik yapılarda bulunan bilim kurgu pulplarına geri dönüyor.
O terim sibernetik (Yunanca kybernetes ya da "steersman"), 1948 yılında Amerikalı matematikçi Norbert Wiener (1894-1964) tarafından sağlandı. Hedefleme sistemi geri bildirimlerini ve bilgi teorisini araştırırken, bunu ortaya koydu. 1960'a gelindiğinde, bilim adamı ve mucit Manfred Clynes, uzayda yaşamı mümkün kılacak bir yol olarak ilaç ve mekanik geliştirmeleri önerdi. Yazarın yazarı Nathan Kline ile birlikte terim cyborg, "sibernetik bir organizma" [kaynak: Popper] bir portmanteau.
Yarım yüzyıl sonra, sınırlayıcı bir DIY öğütücü olan Lepht Anonym gibi insanlar ve Reading Üniversitesi'nde bir sibernetikçi olan Kevin Warwick, cyborg geleceğini zıplamak için geçmişteki koklear implantları ve insülin pompalarını harekete geçirmek için kaşınıyorlardı. Warwick, kapıların kilidini açabilecek bir RFID çipi implante ederek başladı. Kısa bir süre sonra, robotik bir eli manipüle edebilen ya da Atlantik Okyanusu'ndaki benzer donanımlı eşi ile duyusal deneyimlerini paylaşabileceği, kolundaki sibernetik sensörleri yerleştirmeye devam etti. Bu tür teknolojiler, telepresence robot operasyonu veya, beyin-beyin iletişimi [kaynak: Popper] dahil olmak üzere çok sayıda potansiyel tıbbi ve tıbbi olmayan kullanım sunar.
Bu arada, hobileri ve öğrencileri genellikle profesyonel danışmanların yardımıyla biyo-araştırma yapmak için sağlayan topluluk biyo-çekiş alanları, 2010'larda patlamaya başladı. 2013 yılına kadar, Amerika Birleşik Devletleri'nde [kaynak: Firger] yarısı olmak üzere yaklaşık 40 bağımsız yurttaş-bilim grubunu genişletmişlerdir. Ünlü örnekler arasında, Genspace, New York şehrinin sosyal biyolabı ve Sunnyvale, California'da sivil toplum kuruluşu olan BioCurious bulunmaktadır.Mahalle biyobiliminin gerçekleştirilmesinin ötesinde, bu gruplar, MIT'nin iGEM (International Genetically Engineered Machine) organizasyonu ve BioBricks yarışması tarafından örneklendirilerek, genetik ve biyolojideki her yaştan insanı eğitmek için daha büyük bir çabaya katkıda bulunurlar.
İngiliz cyborg ve sanatçı Neil Harbisson, 9 Eylül 2011'de İspanya'da poz veriyor. Harbisson'un bir eyeborg'u var (bkz. Kenar çubuğu).
Mohandas Gandhi bizi “dünyada görmek istediğimiz değişim” olarak gösterebilirdi, ama öğütücüler kavramı yeni bir aşırı [kaynak: Shapiro] haline getirdi. Ekonomistler ve bilim adamları tarafından öngörülen post-insan geleceği için sabırsızlanıyorlardı, bedenlerine ve jüri donanımına sahip cihazlarını vücutlarına yerleştirmek için mutfaklarına ve vücut piercing salonlarına götürdüler.
Riskler yüksek. Tekniğin en popüler uygulamalarından biri olan mıknatısların parmak uçlarına yerleştirilmesi, bu öğütücülerin manyetik alanların hissetmesini sağlar [kaynak: biohack.me; Borland; Popper]. Bu bir gateway biohack, sağlıklı doku kesmek ve yabancı nesneleri [kaynak: Popper] implant fikrine yenilerini alıştırmanın bir yoludur. Anesteziye yasal erişim olmaksızın katılımcılar, parmak uçlarını (veya bazıları tarafından önerilen, dudak veya cinsel organlar) çekici hale getiren sinir uçlarının bir implant noktası olarak cazip hale geldiklerini, ayrıca bir acı dünyası ve geçme riski anlamına da geldiğini buluyorlar.
Öğütücü web siteleri belirli eklemeleri yapmaya istekli vücut piercinglerinin listelerini sunmaktadır, ancak bu dükkanlar ayrıca olası saldırı suçları veya lisanssız tıp uygulamaları da dahil olmak üzere önemli yasal riskler üstlenmektedir.
Ancak daha büyük risk, yanlış biyopotamlı implantlardan kaynaklanmaktadır. Bir nesneyi veya cihazı steril, su geçirmez ve kimyasal olarak tepkimeye girmeyen bir maddeye maruz bırakmamak, toksik maruziyete veya enfeksiyona karşı bir bağışıklık tepkisinden, hastanede kalma, yaşam kaybı veya uzuv veya nörolojik hasara neden olan her şeyden kaynaklanabilir. Tasarruf etmek için, birçok öğütücü, bilgi ve kaynakları web sitelerinde toplar, sıcak yapıştırıcı veya silikon kaplama [kaynak: Borland] kullanarak toplu ve biyolojik olarak sipariş verir.
Mümkün sınırlarını zorlamak için keşfedilmemiş bölgeyi keşfetme şansı, tehlikeli bir itiraz tutar. Bu ruh haliyle, bazı garaj biyo-sahtekarları, sensörleri ve elektronikleri nihai olarak küçültmeyi ve implant etmeyi umdukları dıştan takılmış prototiplere koyarlar. Bunlar arasında prefrontal korteksi elektriksel olarak uyaran bir şapka, manyetik kuzey yönünde titreşen bir ayak bileği ve bir tür eko-yer sağlamak için manyetik implantlarla çalışan bir cihaz bulunur [kaynaklar: Borland; Firger; Popper].
Grindhouse Wetware, Pittsburgh banliyölerinde yer alan küçük ama büyüyen bir bodrum biyohacker grubu, böyle bir cihazı ilk kez implante ettiğini iddia ediyor. 2013'te Grindhouse üyesi Tim Cannon'ın ön kolunun altında çok temel bir biyosensör paketi olan Circadia'yı yerleştirdiler. Aşırı kalın bir kart destesinin boyutu hakkında, Circadia vücut sıcaklığı verilerinin haftalarını toplar ve senkronize edilmiş bir Bluetooth akıllı telefona gönderir. Yerleşik akıllı saatler için, bir gün kalp hızı, vücut ısısı, kan basıncı ve kan şekeri gibi biyometri gösterebilen zamana ve metin mesajlarına [kaynak: Firger] gibi daha yaygın bilgilerle birlikte bir konsept kanıtıdır.
İlk Cyborg Pasaportu
Sanatçı Neil Harbisson biohacking için daha güvenli bir yol aldı: Bunu yapmak için bir hastane ikna etti. Renk görme olmadan doğan Harbisson, eyeborg adı verilen bir cihazı kullanır ve bu da onun duyabildiği kafatası titreşimlerine dönüştürerek renkleri tespit etmesine yardımcı olur. Doktorlar cihazı sabit bir şekilde kafasına yapıştırdıktan sonra, devlet tarafından kabul edilen ilk resmi vesikalık fotoğraf çekilerek [kaynak: Popper] tarih yazdı.
Birkaç dağınık değirmenci ve bodrum biyoçizicisi bazı yeni teknolojilerle ateşlenebilir, ancak yaygın bir biyobilim kültürüne ilham vermeleri olası değildir. Bunun için, eğitim ve erişim engellerini aşan DIY biyobiliminin savunucularına, bir zamanlar dijital dünyayı açtıkça, açık erişim, işbirlikçi programlamaya benzer şekilde bakmalıyız. 1970'lerin ortasındaki bilgisayar patlaması gibi, genişlemesi de zaman, bilgi ve kaynakları paylaşan yetenekli insanlar tarafından değil, aynı zamanda girişimcilik ve sabırsız yaratıcılık ruhuyla da ateşleniyor.
Projeler genetik testler yapmaktan DNA'yı ayırmaya, bakterileri yeniden programlamaya ya da genetik mühendisliği yapılmış makineler oluşturmaya kadar uzanabilir. Biyohackerler, plak yiyen ve dişleri, sudaki arsenikleri ve tümör hücrelerini öldüren bakterileri algılayan organizmaları yeniden dengeleyen ağız bakterileri ile uğraşırlar [kaynaklar: Boustead; Brodwin]. En az bir biohacker, bakterileri "E.colaroid" [kaynak: Boustead] olarak adlandırılan ayrıntılı bir görüntüleme tekniğine dönüştürüyor. Mikrobiyal yakıt hücreleri, biyolüminesan bakteri genlerinden elde edilen karanlıkta parlayan bitkiler gibi bol miktarda haber kapsamı almıştır [kaynaklar: Biba; Brodwin]. Bu arada, New York, Brooklyn'de bir üniversite olan Yuriy Fazylov, nükleer felaketleri hafifletmek veya gezegenleri kolonize etmek için radyasyona dirençli bitkiler üzerinde çalışıyor [kaynak: Brodwin].
Biyobilim ve biyoteknoloji kadar üstün bir alanda bir hobici olmanın bile nasıl mümkün olabilir? Gerekli araçlar, tak-çalıştır kitlerine daha ucuz ve rafine hale geldikçe, daha geniş bir dizi insan için erişilebilir hale gelirler. Buna, gönüllülüğün gücünü ve icat etme gerekliliğini ekleyin ve inovasyon için bir reçeteniz var. Bu prensibin gücü, DIY biyo-bilimcilerinin, birçoğu teknik değerlere sahip olduğu düşünüldüğünde daha da belirginleşir;
OpenPCR, biyohacked bir sürümünü düşünün polimeraz zincir reaksiyonu (PCR) Her zamanki fiyatın onda birini sayan DNA analizi için gerekli makine, ya da Kaliforniya Üniversitesi, Berkeley öğrencilerinin kartondan, Lucite'den, mavi bir LED'den ve bir iPhone'dan çıktığı jel görüntüleme cihazı, sinerji değerini görmeye başlarsınız. sıkı ekonomik zamanlarda [kaynaklar: Biba; Martin]. Bu arada, küçük biyofilmler yetim ilaçları üzerinde çalışmaya başlıyor - büyük farmasötik şirketleri için [kaynak: Martin] ile uğraşmak için çok nadir olan hastalıklar için ilaçlar.
Pratik konuşmak gerekirse, biyobilimi kamusal alana taşımak hem potansiyel avantajları hem de riskleri tutar. Akademisyenin daha metodik yaklaşımını yanıltarak, biyoşizörlerin daha hızlı hareket etmeleri ve bilim adamlarının çözülemeyecekleri alanları keşfetmeleri. Ancak, aynı zamanda, az anlaşılmış biyoloji ve fizyoloji alanlarına da bulaşırlar. Sonunda, profesyoneller ve amatörlerin en iyi uygulamaları tanıtmak için işbirliği yapmaları gerekecektir.
Fakat DIY biyobilim ayrıca etik ve halkın iyiliği için hayati sorulara ışık tutuyor. Biyohackerlar, eylemlerinden başka ne olursa olsun, kendi alanlarında kamusal eğitimi genişletti ve genetik araştırmanın özel niteliği hakkındaki meşru endişeleri dile getirdi.
Genetik Bir Maçta Üçü Kötü Şanslar
Brooklyn enformasyon sanatçısı Heather Dewey-Hagborg, topluluk biyosunda öğrendiklerini, eşsiz bir sanat projesine giriştiler. Şehrin etrafından saç, sakız ve sigara izmaritleri gibi DNA yüklü maddeleri bir araya getirdi ve onları Genspace'de sıraladı, daha sonra bilgi sahiplerinin yüzlerini [Kaynak: Brodwin] 3 boyutlu modeller oluşturmak için kullandı.
Dewey-Hagborg, konuyla ilgili olarak ne kadar bir sonuca vararak, ilgili bir projeye girmeye karar verdi: DNA izlerini kaldırabilecek spreyler [kaynaklar: Brodwin].
Zaten bellek, bilgi erişimi ve iletişimi geliştiren makinelerle birlikte yaşıyoruz. Akıllı telefonlar ve portatifler, bizi sürekli bağımlı hale getirmiş, hatta sürekli bağımlı hale gelmişti, ki bu da uzun süren bir soruyu gündeme getiriyor: Bu tür aygıtları bedenlerimize hangi noktada entegre etmek pratik veya çekici hale geliyor?
En alakalı görünen ikinci soru. Pratiklik kaçınılmaz görünüyor, ancak sağlıklı bir insanın "siberleşmesi" normal görünmesi normal bir şey yapacaktır. Hangisi başka bir soruyu gündeme getiriyor: Geleceği bir itişe sokarken, öğütücüler bizi cyborg'un altında yatan beden korkusuna karşı duyarsızlaştırmaya yardım edecek mi? Yoksa bu görünüşte anlamsız uygulamalar ve biyolojik sonuçları, tam tersi bir etkiye sahip olacak mı?