Mimari mimari sistem ve sırası. Daha sonra, özellikle, klasik mimari tarzda ve onun eşlik eden bileşimindeki sütun formunun oransal sistemine atıfta bulunur. Eski Yunan düşüncesinde, tüm doğal organizmalarda olduğu gibi, mimari de doğa yasalarına (Aristoteles tarafından "Mimisis") uymalı veya taklit edilmelidir. Bu nedenle, mimarinin her parçası, insan vücudu gibi, kendi biçimini ve rolünü korurken uyumlu bir bütün oluşturmalı ve bu amaçla, parçalar arasındaki ilişki, özellikle Boyutsal oranlar (oran, eurythmia) önemli olarak kabul edildi. . Kolonun tabanının yarıçapı bir birim olarak, binanın bileşenleri arasında silindire özel önem verirler ve katlar, sütun yüksekliğini, sütunlar arası boyutları ve diğer boyutları belirlemek için kullanılır. Ahşap bölme Sanat gibi bir yöntem yarattı. Yunan silindirik formu, eski ahşap bina döneminin şeklini koruduğu söylenen devasa bir dorik düzen, Küçük Asya'dan zarif bir iyonik düzen ve MÖ 5. yüzyılda ortaya çıkan hassas bir korint düzeni içerir. Başkent (Sermaye) ve dekoratif detaylar. Yunanlılar, çeşitli deneylerle bu özelliklerin her birine uyan boyutsal bir orantı oluşturdular. MÖ 4. yüzyılın sonunda, silindir tipi, sütun çapı ve sütun sayısı belirlendiği sürece, Neredeyse otomatik olarak, tüm tapınak şeklini hayal edebildim. Tabii ki, bunlar tamamen sabit değildi ve bölgeler arasında önemli farklılıklar vardı, ancak belirli bir norm (canon) ( Yunan Sanatı [Mimari]). Bunlar ayrıca eski Roma'ya da iletildi ve Romalılar iki tane daha ekledi: Etrüsk kökenli basit bir tuscan tuscan sırası, İyonya ve Korint'i birleştiren muhteşem bir kompozit sipariş ve formata sütun eklemek ve detay dekorasyonunu değiştirmek gibi 3 Değişiklik katma. Ancak, Romalılar MÖ 2. yüzyıldan itibaren betonu bir yapı malzemesi olarak kullanmaya başladığından ve Yunanistan gibi sütun eyer yapısı yerine ana duvarları olan monolitik bir yapıya doğru ilerlemeye başladığından, sütun orijinal yapısal anlamını kaybetti, Yan sütunlar ve dört köşeli sütun Duvarı (direk) olarak sınırlayan dekoratif bir elemana dönüşür. Bununla birlikte, Romalılar için düzen, doğası olmayan bir şekle sahip olmayan beton bloklara mimari bir düzen verme aracı olarak kabul edildi ve sürekli olarak çeşitli fikirler eklendi. Bu sistemlere gelince, Vitruvius Adamı Mimarlığın on kitabı tek otoritedir, ancak onun için bunlar henüz mimari gereksinimlerinden biriyle doğrudan bağlantılı değildir, Ordinatio Sabit değildi. <Sipariş> adına, bunlar en yüksek mimari standartlara yükseltildi. LB Alberti Daha sonra Rönesans mimarlarıydılar. Alberti'nin “Mimarlık Teorisi” nde (1483), henüz bir sipariş adı yoktur ve Tuscan formülü Doris formülü ile tanımlanır ve dört tip silindir vardır, ancak oran Pisagor harmonik ortalamasıyla orantılıdır. . Sisteme göre, tüm binayı etkileyecek bir şey olarak tanımlandı. İlk kez “düzen” kelimesi silindirik form ve “5 sipariş” ile birleştirildi. Serrio Görünüşe göre “Mimarlık için Genel Kriterler” (Cilt 4, 1537). Bu Vignola tarafından daha da rafine edildi, Palladio "Mimarlık Dört Kitabı" (1570) pratik bir ilke olarak kuruldu. Bu noktadan itibaren, emirler klasik mimari müfredatın ana teması haline geldi, ancak 18. yüzyıldaki neoklasik teorisyenler Roma pilasterlerinin kullanımını ve antik Yunan tarzının yapısını dışladı. Maddeyle birlikte sütunlu bir dirilişi savundu, antik Yunan tapınağını, özellikle Atina Parthenon'u en eksiksiz örneği olarak övdü ve modern mimari estetik üzerinde büyük bir etkiye sahipti. Mimari dersin merkezi olarak düzen, 19. yüzyılın ortalarında 20. yüzyılın modern mimari hareketine Gotik yeniden canlanması sırasında reddedildi, ancak tüm mimarinin orantılı uyumu anlamındaki düzen hayatta kaldı ve modernizm Merkeziydi. Özellikle Le Corbusier Genel olarak, insan vücudu boyutlarına dayalı modüler bir boyut sistemini savunan ve mimarlığın sanayileşmesini ve standardizasyonunu teşvik eden standartlaştırılmış bir boyut sistemi vardır. modül Adıyla çağrılmanın tezahürü olarak görülebilir.
→ Orantılı [Mimari]