Seksen Altı Cilt 02 Bölüm 01 Kısım 1
BÖLÜM 1
VALKÜRLERİN YOLCULUĞU
Ön saflardaki gökyüzü, Mayıs Sineği’nin yarattığı bulutların ardına kalmıştı. Ve ürkütücü bir gümüş rengi göz alabildiğince yayılmıştı.
“Tabur büyüklüğünde olduğu tahmin edilen başka bir Aslan kuvveti size doğru geliyor…!”
“ Bir müfreze de bize doğru geliyor!”
Filonun telsizleri çılgınca durum güncellemeleriyle çalkalanıyordu. Şu ana kadarki çatışmalarda kuvvetlerinin yüzde 30’unu kaybetmişlerdi ve Aslan’nın yaklaşmakta olduğu haberi, her geçen an daha da geriye itilen Federal Giad Cumhuriyeti’nin 177. Zırhlı Tümeni’nin 141. Alayı’nın 12. Bölüğü için ölüm anlamına geliyordu.
“Temasa kırk beş saniye! Oh, Tanrım…!”
“Tch… Daha fazlası mı geliyor…?!”
Savaş manevra kabiliyetinin dahisi Eugene, Vánagandr’ının tandem* kokpitinden inledi. Safkan bir Celena’nın gümüş saçlarına ve gözlerine sahipti. Gözlük takmasına rağmen yüzü on yedi yaşındaki birine göre küçük görünüyordu.
(Çn: Tandem: iki kişinin kullandığı aletlere verilen ad. İşte iki kişilik kullanılan bisikletler gibi.)
Lejyon Federasyon’a karşı acımasız bir taktik uyguluyordu; bir birim savaştan ayrılır ve takviye çağırmak için gizlice kaçardı. Çok geçmeden takviye kuvvet gelir ve Lejyon kalabalık halde yeniden savaşa üstünlük sağlardı. Giad Federal Cumhuriyeti’nin üçüncü nesil Saha Silahı Vánagandr, kara savaşında üstünlük açısından Aslan’a rakip olabilirdi. Ve daha aşağı olan Lejyon birimlerinin ise Vánagandr’a karşı hiç şansı dahi yoktu.
“Kahretsin, topçu tugayı ne yapıyor?! Koruma ateşi nerede?!”
Arka koltukta aracın nişancısı olarak oturan bölük komutanının telsizden acı acı küfrettiğini duyabiliyordu. Sekiz bacaklı Vánagandr’ın ağır adımları, tank taretinin yankıları ve enerji paketlerinin cızırtısı nedeniyle, kısa mesafeden olsa bile kokpitte bir şey duymak ya da sohbet etmek imkânsızdı.
Komutan elbette bunun tamamen farkındaydı. Mayıs Sineği’nin aralıksız konuşlandırılmasının yarattığı karanlık ile radar ve sensörleri tamamen işlevsiz hale gelmişti. Ve düşmanın yerini sadece gözle tespit etmek imkânsızdı. İşte bu yüzden Lejyon’a karşı savaşlar her zaman tek taraflı saldırılar olarak başlardı.
Kalın zırhla güçlendirilmiş dış iskeletler ve 12,8 mm ağır makineli tüfeklerle donatılmış zırhlı piyadelerin, Ejderha tipi Gri Kurt’la karşı karşıya geldiklerinde yapabildikleri tek şey siperleriyle birlikte ezilmek olmuştu. Bu arada, destek ünitesi olan Vánagandr, kalın kompozit zırh ve eşsiz bir güce sahip 120 mm namlulu topla donatılmıştı. Ancak bu eklentilerden dolayı ortaya çıkan hareket kabiliyeti eksikliği onun da ezilmesine yol açtı.
“Kaçma! Kaçmaya çalışsan bile, izin vermeyecekler!”
“Gelin, sizi boktan hurda metal parçaları! Yoldaşlarıma kalkan olmak benim için onurdur, duydunuz mu?!”
“Siktir, sanki böyle boktan bir yerde ölürmüşüm de! Ölmeyi reddediyorum…!”
Piyadeler, yaklaşmakta olan ölümlerini umursamamaya çalıştılar, kabus uyandıran çığlıklar iletişim hatlarını ele geçirmişken, kendilerine yaklaşan mekanik iblisleri bombave kurşun yağmuruna tuttular. Eugene, savaşırken bile kaderlerini çoktan kabullenmiş olan sesler kulaklarında yankılanırken dişlerini sıktı.
Biip
Savaşın başından beri istedikleri takviye talepleri, bir bip sesiyle savaş alanına vardıklarını belirtti. Ve işte tam o anda…
Birkaç mermi havada süzülerek soluk mavi ay ışığını ve gecenin karanlığını ince bir tül gibi kesti. Savunma hattı kurmuş Lejyon’un üst kısmına şaşırtıcı bir isabetle indiler, bazıları patladı, bazıları ise Lejyon’un üzerine daha küçük patlayıcılar yağdırdı. Bombardıman mükemmel bir şekilde yoğunlaşmış, zırhlı piyadelerin yelpaze düzenini es geçmiş ve yalnızca daha derinde yer alan Lejyon’un üzerine düşmüştü.
Bombardıman insanüstü bir başarıdan başka bir şey değildi. İnce zırhlı İzci tipleri -Karınca- topluca susturulmuştu. Gri Kurt’lar arkalarından ateşlenen bir roket yağmuruyla temizlenmişti. Hafif Lejyon tiplerinin savaş kabiliyetleri azalmış olabilirdi ama Tank tipi Aslan’lar top taretlerinden zarar görmeden sıyrılmıştılar… ta ki bir an sonra üstülerine boşalan zırh delici mermilerle yere yığılana kadar.
Ve Aslan’nın art arda ateşlenen toplarının kulakları sağır eden gürültüsü, bunun etkisi ile çıkan toz bulutları ve gümbürtüleri sessizliğe bürünürken, Eugene sonunda uzaktan gök gürültüsü gibi yankılanan sesi duyabildi. Ses hızını fazlasıyla aşan, saniyede 1.600 metrelik bir başlangıç hızıyla topun atış sesi bile duyulmadan çok önce siperi vurdu. Çarpmanın ardından metal plakaların birbirine çarparken çıkardığı keskin, ağır ve ayırt edici ses duydu.
“Bir 88 mm…?!”
“Siktir, bana bunu o şey olduğunu söyleme…?!”
Bir örümceğin avına vahşice atılıp parçalaması gibi, karanlık gökyüzünde Lejyon’a doğru atıldı. Düşman hattının ortasındaki bir Aslan’ın üzerine inerek, dört elektromanyetik kazığı Aslan’ın sırtına sapladı. Aslan şiddetle kasıldı ve seğirdi.
Dört çevik eklemli bacağı ve cilalı kemik renginde bembeyaz bir zırhı vardı. Her biri, bir çift yüksek frekanslı bıçak ve bir tel çapa ile donatılmış iki yakalama kolu, şu anda bir örümceğin kıskaçları gibi katlanmıştı ve sırtında 88 mm’lik yivsiz topu destekleyen bir silah montaj kolu vardı. Dört bacağının her birinin ucundaki 57 mm’lik kazık çakıcılar parlak bir gümüş tonunda parlıyordu.
Makine, Valkür adına yakışır soğuk ve vahşi bir güzelliğe sahipti ama aynı zamanda savaş alanında kayıp başını aramak için dolaşan iskeletin korkunç görüntüsünü de çağrıştırıyordu.
“Bir Reginleif…”
Bu kelimeleri söyleyen kişinin söyleme şekli, destek sağlamaya gelen bir müttefik karşısında söylenebilecek bir şeyden çok, bir düşman karşısında duyulan korkunun ifadesi gibiydi.
XM2 Reginleif. Mutlak savunma sağlaması için takılan ağır kompozit zırhı ve maksimum delme kuvvetini kapsayan 120 mm’lik bir topu olan Vánagandr’ın tam tersiydi. Reginleif’in patlayıcı gücü ağırlığının tam tersiydi ve güçlü ve yüksek verimli lineer aktüatörleri bu üçüncü nesilin son ürünü olan Saha Silahına yüksek hareket kabiliyeti kazandırıyordu.
Reginleif manevra kabiliyetini ön plana çıkardığı için savunma ve ateş gücünden ödün vermiş ve aşırı hareket kabiliyeti kullanıcılarının vücutlarına bile zarar vermişti. Üçüncü nesil yüksek hareket kabiliyetine sahip bir savaş aracıydı ve görünüşe bakılırsa tam bir çılgınlık eseri olarak tasarlanmıştı. “Onların” makinelerine dayanıyordu: Lejyon istilasına uğramış toprakların diğer tarafında Cumhuriyet tarafından yaratılan şeytani dronlara.
Lejyon yaşamın ve merhametin tüm izlerinden yoksundu ve ölen yoldaşları için hiçbir üzüntü duymuyordu. Ölümden korkmuyorlardı. Aslan birincil hedefini hızla değiştirerek, düşen bir eş birliğin enkazına takılmış olan Reginleif’i vurmaya hazırlandı.
Son saniyede tehlikeden kaçan Reginleif, bir an sonra ona bakan Aslan’a ateş etti. Birkaç ton ağırlığındaki tareti, kendi mühimmatının patlamasıyla havaya uçtu. Savaş birimi, hassas verileri düşman ellerinden korumak için alınan bir önlem olarak, gösterişli bir alev topu halinde havaya uçtu.
Reginleif, kırmızı ve siyah alevlerin yanı sıra ölümcül bir metal enkaz yağmurunun arasından hızla ilerledi. Tank türleri arasındaki elli metrelik boşluğu saniyeler içinde kapatarak, taretini döndürdüğü anda bir Aslan’a doğru kısa menzilli bir sıçrama yaptı ve kesiştikleri anda 88 mm’lik topundan çıkan zırh delici mermilerle Aslan’ın savunmasız kanadını püskürttü. Hiç duraksamadan, bir sonraki Aslan’a tek başına saldırmak için sıçramadan önce, yüksek frekanslı bıçaklarıyla kendisine saldıran bir grup Gri Kurt’u biçti.
Evet, tek başına.
Sadece tek bir üniteydi ama tek başına bu ünite, güçlendirilmiş zırhlı Lejyon’un büyük ölçüde sağlam bir bölüğünü yok etti. Yüksek frekanslı bıçağı gıcırdıyor, kazık çakıcıları mor elektrik cıvataları fırlatıyor ve 88 mm’lik topu kükreyerek savaş alanını sarsıyor, şeytani demir yığınlarını sadece hurda metale dönüştürüyordu.
Bu başarı makinenin gücü ile alakalı değildi. Aksine, övgü pilotlarına – Bir zamanlar “insansız savaş araçlarını” kullanırken İşlemci olarak bilinen kişilere – ve tüm farkı yaratan becerilerine aitti.
Reginleif ve Löwe arasındaki kayıp-değişim oranı Vánagandr ve Löwe’ninkinden daha yüksek değildi, hatta Reginleif’in kayıp oranı aslında daha yüksekti. Aslında, deneme aşamalarında Reginleif’lerden oluşan bir test birliği konuşlandırıldığında, bir bölük hariç hepsi imha edilmek üzere köşeye sıkıştırıldı. Sadece onların olduğu birlik bütün düşman birimlerini yok edebildiler.
Federasyon tarafından cehennemin derinliklerinden kurtarılan çılgın askerler, kendi özgür iradeleriyle o cehenneme geri döndüler. Lejyonla savaşa girmekten korkmadılar, onları bekleyen ölümler karşısında ürkmediler. Zırhı azaltıp hıza önem veren, pilotlarının hayatlarını hafife alan Reginleif’lere bindiler ve imkansız bir soğukkanlılıkla Lejyon’un peşine düştüler. Lejyon’un büyüklüğüne, onlara kafa kafaya saldırarak, dizginlenemez bir vahşet ve titiz bir koordinasyonla onları parçalayarak karşı koydular.
Bu çılgınlık.
Küçük bir gölge yükselip Reginleif’in uzun bacaklarından birine yapıştı. Reginleif onu silkelemek için bacaklarını kaldırdı ve ardından kazık çakıcılarından biriyle onu oyarak kafasından şişledi. Bu kendinden tahrikli bir tanksavar mayınıydı. Eugene bunu anlamıştı ama yine de gördüğü manzara karşısında dehşet içinde titredi. İşlemci o kısacık anda bunun yardım isteyen dost bir birlik olmadığını gerçekten anlayabilmiş miydi? Ya da belki de başlangıçta bunun bir dost olup olmadığını umursamadı ve kendini savunmak için hareket etti?
Reginleif inatçı bir çöp parçasından kurtulmaya çalışır gibi bacağını salladı ve bacağa canlı bir şekilde yapışmış olan insansı figür fırlayıp bir Aslan’a çarptı. Fünyesi tetiklendi ve patladı; yüksek patlayıcılı tanksavar savaş başlığının metal jeti, Tank tipinin zırhının üst kısmını delip geçti.
Titreyen alevler Reginleif’in beyaz zırhını aydınlattı ve üzerindeki Kişisel İşareti bir anlığına görünür kıldı. Bir kürek taşıyan başsız bir iskelet; İşleyicilerin en iğrenci ve en delisi olan Azrail’in uğursuz işareti. Aralarındaki en iyilerinin Kişisel İşareti. Tüm eş birlikleri ilk seferlerinde düşürüldüğünden, tek başına tüm düşman kuvvetlerini mağlup etmişti.
Onun adı-
Topçu koltuğunun arkasında oturan bölük yüzbaşısı acı acı inleyince Eugene’in gözleri fal taşı gibi açıldı.
Cumhuriyet’in kötülüğünden doğmuş, zalimlikle pişirilmiş ve acımasızlıkla parlatılmış olanların adı. Lejyon’dan hiçbir farkı olmayan, insan suretine bürünmüş katliam silahlarının adı.
“Seksen Altı… Cumhuriyet’in canavarları…!”
Temel olarak, zırhlı silahlar – ister koşu bandı tipi ister yürüyen tip olsun -Savaş durumları dışında çalıştırılmadıkları takdirde bozulma oranı önemli ölçüde azalır. Shin, İleri Teknoloji Araştırma Bürosu’nun 1.028. Deneme Birimi’nin savaş filosunun, kendi Reginleif’i olan Undertaker’ı taşıyan özel ağır nakliye aracının kabininde oturuyordu.
Federasyon ordusunun çelik mavisi renginde bir askeri kıyafet giymişti, üzerinde ulusal amblem olan iki başlı kartaldan esinlenilmiş bir rozet ve asteğmen rütbesi nişanı vardı. Açık mavi atkısı askeri yönetmeliklere aykırıydı ama resmi ortamlarda takmadığı sürece herkes görmezden geliyordu.
Depolama kutusu bölmesindeki bakım ekibinden bir Duyusal Rezonans çağrısı aldığında, RAID Cihazını boynundan çıkarmak için atkısının altına uzanıyordu.
“Teğmen Nouzen.”
“Telsiz hâlâ açık, Onbaşı.”
Hem Rezonans’tan hem de hoparlörlerden dilini şaklattığını duyabiliyordu.
“Doğru, kahretsin. Bu Para-RAID şeyinin radyodan ne kadar farklı olduğuna alışamıyorum. Zaten üzerinde çalışmamız gereken çılgın bir makine varken neden bu şeyi test etme işini bizim birimimize yüklediler ki…? Her neyse. Cephane doldurma konusunda, patlayıcılar ve zırh delici mermilerin yarısının tek yüklenmesi konusunda sıkıntın yok değil mi?
Kuzey Işıkları filosunun çoğunluğu Vargus’un eski savaş bölgelerinden gelen askerlerden oluşuyordu ve resmi olarak ordunun kayıtlarında yer almıyordu. Federasyon henüz İmparatorluk iken, Varguslar acil durumlarda savunma amacıyla İmparatorluk sınırlarının eşiğindeki savaş bölgelerine yerleştirilen savaşçı sınıfı kölelerdi. Nesiller boyu savaş meydanlarında yaşamış olmaları onları sertleştirmiş ve katılaştırmıştı ve mevcut rejim onları paralı asker olarak işe aldığı için disiplinleri oldukça gevşekti. Eh, En azından subaylara saygıyla hitap ediyorlardı.
“Evet, sorun değil.”
“Ayrıca yedek bıçaklarımız da bitti. Juggernauts sayısı gittikçe azalıyor, ve o çılgın silahı kullanan kişi bir tek sensin, Teğmen. Bir dahaki sefere baskın çıktığımız zaman, bana bir iyilik yap ve o bıçaklarını çılgın bir seri katil gibi sallamaktan kaçın, tamam mı?”
Bu makinenin resmi adı olan XM2 Reginleif yerine, (temel aldığı Cumhuriyet insansız hava aracıyla aynı adı taşıyan) Juggernaut olarak adlandırılması, Kuzey Işıkları filosunun bir başka özelliğiydi. Geçen ay, deneme baskınları için konuşlandıktan kısa bir süre sonra, kaptan dahil filonun yarısı çatışmada ölmüştü ve Shin kalan en kıdemli subay olduğu için yeni kaptan olarak atanmıştı. Reginleif’e Juggernaut diyordu ve diğer herkes onun sayesinde buna alışmış görünüyordu.
Hepsi de bunun bir Valkür’den çok daha uygun bir isim olduğu konusunda hemfikir görünüyordu. Kurtuluş getiren anlamına gelen bir isme kıyasla, grotesk, öfkeli bir tanrının adı, geliştirilmesi sırasında test operatörlerini ve daha sonra filosunun yarısını acımasızca yiyen asi, metalik bir canavara çok daha uygundu.
Juggernaut’un binicilerini seçme konusundaki aşırı eğilimi nedeniyle, askeri terminolojiye göre yok olma eşiğinde olan Kuzey Işıkları filosu, kuruluşundan bu yana yeni asker almamış, hatta yeniden örgütlenmemişti.
“Merak etmeyin. Lejyon yakında geri çekilecek.”
“Ha? Ah, doğru… Şu senin şey. Nasıl çalıştığını gerçekten anlamıyorum, İkinci Teğmen, ama kesinlikle kullanışlı.”
Ya bir hayranlık sözcüğü ya da kendi kendine konuşması gibi bir şeyle sözlerini bitiren onbaşı, sesinde bir korku belirtisiyle Para-RAID’i kapattı. Shin, boğaz mikrofonuna benzer, ancak çok daha gösterişli ve gelişmiş bir işlevi olan metal bir halka olan RAID Cihazını çıkardı.
Ve tam tasmadan pek farkı olmadığını düşünürken, sürücü koltuğundan modası geçmiş ve abartıya varan bir ton kullanan bir ses, sürücü koltuğundan ona seslendi. Sadece savaş alanını bilen Shin, bu konuşma tarzının bir ya da iki yüzyıl öncesine ait olduğunu düşünüyordu.
“İyi iş çıkardın, Shinei.”
“…Frederica. Yine gizlice girmişsin.”
Yaklaşık on yaşlarında küçük bir kız çocuğu, koltuğun arkasına yaslanmış ona doğru bakıyordu. İnce uzuvları, minyon bir yapısı ve askeri şapkasının altından ona bakan narin, bebek gibi bir yüzü vardı. Değerli taştan gözleri Pirop kırmızısıydı ve uzun oniks siyahı saçları dizlerine kadar iniyor, çelik mavisi üniformasıyla uyum sağlıyordu.
(Çn: Priop: Kırmızı renkli camsı bir taş, aynı şekilde oniks de siyah renkli bir taş.)
Altı aydır -deneme birliğine katılmadan önce- tanıdığı bu arsız kız göğsünü gururla kabartıyordu.
“Bakım ekibinin arasına karışarak beni dışlama çabalarınız ne yazık ki boşunaydı. Son kontrolleri yaparken oldukça telaşlı oldukları için, içeri sızmam çok kolay oldu.”
“…Onbaşı. Üsse döndüğümüzde küçük bir konuşma yapmamız gerekecek.”
“Teğmenim…?! Hayır, lütfen beni dinleyin! Bu sefer gerçekten çok işimiz vardı…”
Telsiz hattını kapatırken onbaşıyı bu sözlerle baş başa bırakan Shin içini çekti ve Frederica’nın tıpkı kendisininki gibi kırmızı olan gözlerine baktı.
“Sana sürekli söylüyorum, baskınlarda bizi takip etmek zorunda değilsin. Görevini düzgün yap, Maskot.”
“Emrim altında hareket ederken benimle bu şekilde konuşmak için ya çok cesursun ya da çok aptalsın. Dahası, görevlerini düzgün bir şekilde yerine getirmekten bahsetmeye hakkın yok. Bölük ne kadar küçük olursa olsun, komuta subayı olduğunu iddia eden biri, eş birliklerini geride bırakıp savaş alanına atılmaz. Çatışmaya yardım almadan atılma eğilimi senin kötü bir alışkanlığın. Bernholdt senden şikâyetçiydi, haberin olsun.”
Filonun en kıdemli üyesi ve hayatının baharında genç bir adam olan bu çavuş omuz silkti. Bu sessiz omuz silkme, tavsiyesinin göz ardı edilmesinden hoşnut olmasa da stratejik açıdan bir şikayeti olmadığını gösteriyordu. Bernholdt Shin’in muhakemesinin sağlam olduğunu kabul etmişti, bu yüzden Shin konuyu daha fazla kurcalamadı.
“Bana ayak uyduramamaları onların suçu. Öylece durup yetişmelerini bekleseydim, hareketli bir savunma kurmanın tüm amacını boşa çıkarmış olurdum.”
Geride kalan İşlemcilerin hepsi sessiz kaldı ve onun sözleri karşısında alaycı bir şekilde gülümsediler. Frederica ise sadece kaşlarını çattı.
“Hareketli savunma mı dedin. Gerçekten de senin gibi biri için bu çok uygun bir taktik . Ancak ben buna katlanamıyorum. Bu tür taktikler, kişinin savunma hattının ihlal edildiği varsayımı altında çalışır.”
Piyade birliklerini ön cepheye almak ve üstün hareket kabiliyeti ve ateş gücüne sahip zırhlı birlikleri arka hatlarda tutmak gerekecekti. Bu savunma stratejisi düşmanın ön hatları her yarışında, onları imha etmelerini sağlıyordu. Lejyon’un son bir aydaki şiddetli saldırıları her iki tarafı da çıkmaza soktuğu için, kayıpları en aza indirmek amacıyla bu savunma stratejisini benimsediler.
“Bu bize şimdilik zaman kazandırsa da, ordularımızın üreme kabiliyetleri arasındaki bariz fark, bu stratejinin eninde sonunda başarısız olacağını açıkça ortaya koyuyor. Ve başarısız olduğunda, ön saflarda olan sana ne olacağını sanıyorsun?”
Shin’in bakış açısına göre, tüm bunlar önemli olmak için çok geç söylenmişti. Bu onu zerre kadar ilgilendirmiyordu, bu yüzden sadece koltuğunda oturdu. Bu ülke düştükten sonra ne olacağı cephedeki askerler için önemli miydi? Onlar için önemli miydi?
Frederica, Shin’in gözleriyle buluşmak için öne doğru eğildi, hoşnutsuzluğu yüzünden okunuyordu. “Dinliyor musun, Shinei? Pervasızca tehlikeye atlama eğilimin de oldukça rahatsız edici. Kendi iyiliğin için hiç mi endişelenmiyorsun? Unutma ki artık Cumhuriyet’te yaşayan bir Seksen Altı değil, Federasyon’un bir askerisin… Hiyaaa?!”
Tiz bir çığlık attı. Shin, Frederica’nın gevezeliklerini susturmak için askeri şapkasını burnunun altına kadar çekmişti. Onun panik çığlıklarını duymazdan gelerek koltuğunun sert arkalığına yaslandı ve gözlerini kapattı.
Lejyon bu gece onlara çok sayıda baskın düzenlemişti ve bugün sayamayacakları kadar çok takviye çağrısı almışlardı. Bir ya da iki gece üst üste savaşma konusunda epey tecrübesi vardı ve uyuyabildiği her anın tadını çıkarmaya niyetliydi.
Bu arada Frederica hâlâ şapkasının merhametine kalmıştı.
“Uuuh, çıkaramıyorum; bir türlü çıkmıyor- Bernholdt, bana yardım eeeettttt.”
“Elbette. Ama bunu yaptıktan sonra, lütfen sessiz olun. Herkes, ikinci teğmen de dahil, günlerdir savaşıyor. Bazıları gözünü bile kırpmadı, biliyor musunuz?”
“Anlıyorum… Özür dilerim.”
Kısacık bir bakışın kendisine doğru döndüğünü hisseden Shin kendini kısa bir uykuya teslim etti. Uykusunda bile mekanik hayaletlerin feryatlarını ve ağıtlarını duyabiliyordu, batıdaki topraklarda sinsice dolaşırken sesleri hiç susmuyordu.
Not
Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.