Savunmasında, "gençleri baştan çıkarmak ve kentin tanrılarına inanmayıp yeni tanrılar icat etmek" bir yana, insanlara, Tanrı'nın mesajı uyarınca, önce bilgisizliklerini, sonra da ilkeli yaşamaları, ruhlarına gerekli özeni göstermeleri gerektiği göstermek amacıyla felsefe yaptığını dile getiren Sokrates'in işte bu temeller üzerine inşa edilmiş savunması, beş yüz kişiden oluşan jüriyi tatmin etmez ve Sokrates iki yüz yirmiye karşı iki yüz seksen oyla suçlu bulunur. Atina yasalarına göre, jürinin kararının ardından her iki tarafın verilecek nihai cezayı belirlemek amacıyla yeniden konuşup ceza teklifinde bulunmaları ve jürinin de tarafların önerilerinden birini seçip kararını vermesi gerekir. Savcılık ölüm cezası ister; bununla birlikte, özellikle Platon'un anlatımından anlaşıldığı kadarıyla, Sokrates'in önereceği bir para veya gönüllü sürgün cezasının jüri tarafından kabul edilmesi, herkesi mutlu edecektir. Buradan da anlaşılacağı üzere, Sokrates'e olan tüm muhalefet ve düşmanlıklarına rağmen, Anytos ve arkadaşlarının Sokrates'in kanına susamışlıkla suçlanmaları gerekmez. Gerçekten de onlar sadece Sokrates'in sesini kesmek, susmasını temin etmek istiyorlardı; dolayısıyla, Sokrates'in kendisi için para cezası istemesi veya sürgün önerisinde bulunması, onun dışında herkesi rahatlatacak bir çözüm yolu olacaktı.
Beklenen, elbette olmadı, Sokrates kendisi için herhangi bir ceza önerisinde bulunmayı reddetti; hatta, biraz da alaycı bir dille, Atinalıları yetiştiren, aydınlatan, onlara kendi çıkarlarının peşinde koşmaktan önce erdemi ve bilgeliği aramaları gerektiğini benimsetmeye çalışan biri olarak, kendisinin belediye sarayında ücretsiz yemekle ödüllendirilmesini talep etti.