Stumbling on Happiness kitabından:
Siyah beyaz fotoğraf dersinde, bir grup öğrenciye bir proje için çekmiş oldukları kişisel fotoğraflarından en çok beğendikleri 2 adetini bastırıyorlar ve basılan fotoğraflardan seçtikleri birisini saklayabileceklerini söylüyorlar.
Ayrıca, grubun yarısına daha sonra isterlerse diğer fotoğrafla değiştirebileceklerini söylerken, diğer gruba fotoğrafı değiştiremeyeceklerini söylüyorlar.
Sonradan yapılan bir ankette, fotoğrafı değişitrme hakkına sahip olan grubun, diğer gruba göre seçtikleri fotoğrafları daha
fazlaaz beğendiği anlaşılıyor.
Gerçek: Seçimlerimiz değiştirilemez olduğunda, seçimlerimizin doğru olduğunu gösteren, pozitif yanlarını görebiliyoruz. Bir şeye karar verdiğimizde, bunun hep iyi yanlarını görmeye eğilimliyiz.
Mesala araba aldığımızda, karar verirken bir çok şeyi değerlendirmemize rağmen, aldıktan sonra sadece pozitif yanlarını görürürüz, kararımızı etkileyen negetif yönler artık yoktur.
Veya evlilikte. Evlenmeden önce veya birisiyle çıkmaya başlamadan önce, bu kişi gerçekten uygun kişi mi derken, ilişkiye başladıktan sonra, acabalar biter çoğunlukla. "Öyle bir insan" deriz sadece. Çoğu zaman. Konu acabalarımıza geldiğinde artık "öyle bir insan olabilir ama " deyip başlayan pozitif cümleler kurarız. İlişki devam ettiği sürece. Aksi takdirde ilişki zaten yürümez. En azından sağlıklı olarak.
Peki sizce, ürünlerimizi alan insanları kararlarını değiştiremeyecekleri bir pozisyona sokmak, pazarlamanın ana görevlerindendir birisidir, diyebilir miyiz?