Çin ve ABD: Kara Kıta için savaş
Soğuk Savaş sırasında, Kara Kıta, SSCB ile ABD arasında bir “savaş alanı” idi. Sonuç olarak, Küba ve GDR'nin desteğiyle, Kızıl İmparatorluk Afrika'da baskın olmaya başladı. SSCB'nin ve sosyalist bloğun ölümünden sonra, Amerika Birleşik Devletleri ve Batı ülkeleri pozisyonlarını tamamen geri getirdiler. Ama şimdi Çin ejderhası tarafından zorlanıyorlar. Çin, ekonomik projelerle aktif olarak Afrika'ya girmeye başladı. Politikasının özellikleri şunlardı: Birincisi, işbirliği yaptığı siyasi rejimlere olan kayıtsızlığı, SSCB veya ABD'den farklı olarak, Çin’e yönelik bir hükümet kurmaya çalışmaz (en azından şimdilik); ikincisi, yalnızca kaynakları emmekle meşgul olan Batı şirketlerinin aksine, Çin sosyal yönden önemli projeler yürütüyor.
Emtia cirosu, 21 yüzyılın başından beri 10 katını artırdı - 2005'ta, neredeyse 40 milyar dolar oldu ve 55,5'ta zaten 2006 milyar dolar, 2008'e doğrudan Çin yatırımları neredeyse 8 milyardı. Çin’in 2010’te Afrika ülkeleriyle ticaret hacmi, 130 milyar doları aştı. 2007'te Çin-Afrika Kalkınma Fonu kuruldu, başlangıç fonları 1 milyar dolar olarak gerçekleşti, ancak daha sonra 5 milyar'a çıkarılması planlandı.Ana'nın amacı: Afrika ülkelerinde tarım, sanayi, telekomünikasyon, jeolojik keşif ve madenciliğe yatırım yapmaktı. mineraller, kentsel altyapının gelişimi ve Afrika pazarına girmek isteyen Çinli firmaların tanıtımı.
Kasım ayında, 2006 Afrika ülkelerinden, 48 Afrika ülkelerinden delegasyonların katıldığı Pekin'de iki günlük bir Çin-Afrika zirvesi yapıldı. Bu toplantıda Pekin borcunun çoğunu Afrika ülkelerine yazdı, Çinli şirketler Afrika'da neredeyse en fazla enerji alanında olmak üzere neredeyse 52 milyar dolarlık sözleşmeler aldı. Pekin ayrıca Afrika ülkelerine 2 milyar dolar borç vermeyi de taahhüt etti. Aynı zamanda, Çin Devlet Başkanı Hu Jintao, Afrikalı liderleri Çin ile “kardeşlik ilişkileri” kurmaya davet etti. Bu yüzden Pekin aslında Afrika'yı bir etki bölgesi yapma niyetini açıkça ilan etti. Buna ek olarak, 5 zirvesinin ardından, Çinli devlet şirketleri 12'e girdiler; en büyükleri Liberya'da petrol ve gaz sahaları geliştiren, Nijerya'da 16 km uzunluğunda bir demiryolu inşa eden ve Gana'da bir hidroelektrik santral inşa eden 1,9 milyar değerindeki Afrika delegasyonları ile sözleşme yaptılar. Çin hükümeti Afrika ülkelerinde hastaneler ve okullar inşa etmeyi, her yıl Çin Halk Cumhuriyeti'ndeki binlerce Afrikalı öğrenciyi 1315'i davet etmeyi ve tahsil edilmeyen Çin ürünleri listesini 4'ten 190'e yükseltmeyi taahhüt etti. Bu nedenle Pekin, Afrika ülkeleriyle ilişkilerinde soyut “insan hakları” ve “demokrasi düzeyi” değil, okuma yazma ve cehaletle mücadelede destek konularına öncelik verdi. Yoksulluk. Bu bakımdan, Çin Sovyetler Birliği'nin iyi geleneklerini sürdürdü.
2007'ten bu yana Pekin, Afrika'ya “serbest ekonomik bölgeler” yaratma konusundaki başarılı tecrübesini genişletti: ilk “özel ekonomik bölge” Zambiya'daki “Bakır Kemer” de oluşturuldu; Mauritius adasında ikinci bölge olan Çin, bir ticaret merkezi olarak hizmet verecek, 21 Doğu ve Güney Afrika Ortak Pazarının Üye Devletlerine erişim sağlayacak; Üçüncü serbest ekonomik bölge, Tanzanya'nın başkenti Dar Es Salaam'da oluşturulacak.
Kasım ayında, 2009 Şarm El-Şeyh, Çin Zirvesi - Afrika'da yapıldı. Çin Halk Cumhuriyeti Başbakanı Wen Jiabao, 10 milyarın ortak projelerin geliştirilmesi için tahsis edileceğini açıkladı. Dahası, ticaret ve ekonomik işbirliği modern teknolojilerin transferiyle tamamlanacak, böylece Afrika ülkeleri bağımsız olarak gelişebilir. 95% African ürünleri için sıfır vergi uygulandı. Çin, Afrika ülkelerine çeşitli hastanelere 73 milyon 30 dolara tıbbi ekipman sağlamayı, 50 okulları inşa etmeyi, yenilenebilir kaynaklardan enerji üretimi için 100 projeleri (alternatif enerji projeleri) oluşturma sözü verdi. Afrikalı öğrencilerin Çince eğitim kurumlarında eğitim programı da genişletildi - şimdi 5,5 bin öğrencilere ve 100 Afrika ülkelerinden mezun olan öğrencilere ücretsiz yerler verilecek. Ayrıca Pekin, binlerce doktordan 3, binlerce agronomistten 2 ve binlerce öğretmenden 1,5'in eğitimini ödemeye karar verdi. Wen Jiabao, Pekin'in Afrika devletlerine yalnızca büyük altyapı tesislerinin inşasında değil, tarım, eğitim ve öğretim, sağlık hizmetleri, nüfusun yoksulluğunun ortadan kaldırılması ve içme suyunun arıtılması konularında da yardım etmeye hazır olduğunu söyledi. Çin, teknik uzmanların ve yöneticilerin eğitimi alanında işbirliğini güçlendirmeyi amaçlamaktadır. Bu alanların hepsi Afrika ülkeleri için sorunlu.
Krediler karşılığında Afrika ülkeleri, doğal hammadde temini, Çinli şirketlerle altyapı inşası için sözleşmeler imzaladılar. Pekin kendisi için dört görevi çözdü: 1) yeni hammadde depolarına erişim kazandı, şu anda Afrika'dan gelen petrol, Çin'in petrol ithalatının üçte biri; 2) Afrika da dahil olmak üzere yüzbinlerce Çinli için iş sağladı, ekonomisinin gelişmesini sağladı 3) Pekin bunun için gerçek varlıklar satın alarak dolar kağıtlarından ve ABD menkul kıymetlerinden kurtulmak için çok karlı; 4) Çin’in olumlu bir imajını yaratıyor, ABD’nin aksine, Çin’ler gerçekten de Afrikalıların yaşamını iyileştiriyor.
Ayrıca, Pekin askeri-teknik işbirliğine yönelik verimli bir şekilde çalışıyor: Çin silâh ucuz, Pekin esnek ödeme koşulları, indirim planları, kredi sağlar. Popüler takas şeması: silah karşılığında hammadde. Üstelik, Sovyet-Rus, Ukrayna teknolojilerinden dolayı Çin silahları oldukça iyi kalitede. Böylece, Sudan tankları T96 ve diğer zırhlı araçları satın aldı; Cezayir, Sudan ve Mısır'a Çin 155-mm howitzer tedarik edildi. Gana ve Nijerya, uçak, Çad ve Tanzanya zırhlı araçları, Kamerun ve Kongo topçu sistemleri vb. Satın aldı.
Çin genişlemesinin Batı neo-sömürgeciliği ile karşılaştırıldığında avantajları
- Politik olmayan, pragmatik bir yaklaşım, herhangi bir politik rejimin sadakatini satın alır, iç politik sorunlara müdahale etmez. Buna karşılık, PRC sadece kesintisiz kaynak temini gerektiriyor.
- Çin, Batılı şirketlerden daha elverişli koşullar sunuyor, kârın daha küçük bir kısmını alıyor ve Afrika'da daha fazla kaldı. Daha çok tercihli kredi koşulları.
- Afrika ülkelerinden kar elde etmenin yanı sıra, Çinli firmalar bu ülkelerin kalkınmasına katkıda bulunur, yerel nüfus ve altyapı için işler yaratır, sosyal yükler getirir - okullar, hastaneler, Afrikalı öğrencileri çalışmaya davet eder, bu sayede nitelikli öğretmenler, doktorlar, agronomistler ve diğerleri olur. n..
- Pekin dolaylı olarak, batılı finans kurumlarının yaptığı gibi “Afrika” seçkinlerini “besleyen” olarak, yozlaşmış Afrika yetkililerinin “ellerine” borç veriyor. Pekin, Afrika ülkelerinde altyapı geliştirme projeleri uygulayan, kontrol edip cezalandırabilecek Çinli şirketlere finansman tahsis ediyor.
ABD'nin, Batı ülkelerinin tepkisi
Pek çok Batı medya kuruluşu, ÇHC'nin Afrika'daki etkisini agresif bir şekilde genişletme politikası olarak adlandırıyor ve ÇH'nin Afrika'yı yeniden sömürgeleştirdiğini söyleyerek bunu yeni-sömürge ile karşılaştırıyor. Batı medyası ve insan hakları örgütleri Pekin'i, kararsız ve demokratik olmayan rejimleri ve Çinli işletmelerdeki Afrika işçileri için kötü çalışma koşulları olan ülkeleri destekledikleri için eleştiriyor.
Son yıllarda Anglo-Sakson Çin'in genişlemesine karşı direnişin ana alanları birkaç proje haline geldi - bunlar “Somalili korsanlar”. Görünüşe göre tesadüf eseri olan etkinlik zirvesi, 2006-2007 yıllarına düştü ve Pekin gittikçe geniş çaplı bir penetrasyona başladığında daha da kaybolmuyor. “Korsanlar” ın faaliyetlerinde kendine özgü anlar var: iyi koordinasyon ve farkındalık; aracıları çoğunlukla Batı Avrupa’da, Londra’da; BM düzeyinde, Londra ve Washington'daki uluslararası korsanlık karşıtı mevzuatın sıkılaştırılmasının ve benimsenmesinin engellenmesi; Batı projesinin şahsında “dünya topluluğuna” yönelik bir istek olsaydı, bu "korsanların" üzerine aşırıca basmanın ve ağır basmanın kolay olacağı açıktı. Siyasi irade buysa, korsanlık geçmiş yüzyıllarda oldukça başarılı bir şekilde ele alındı.
Anglo-Saksonların bir sonraki darbesi Sudan'da gerçekleşti - ülke bölündü. Çin, Sudan’da üretilen petrolün neredeyse tümünü aldı, ayrıca orada önemli alanlar satın aldı. Şimdi ülke, sınırların yeniden dağıtılması nedeniyle sert bir çatışmanın eşiğinde. Başka bir darbe Tunus'ta, Mısır'da, Libya'da savaşta devrimdir. Pakistan ve İran çevresindeki “karışıklık” aynı zamanda bu ülkelerde kendi çıkarları olan Çin'e de zarar veriyor.
Genel olarak, Çin, Sovyetler Birliği zamanında olduğu gibi Afrika savaşını kazanırken. ÇHC, Afrika ülkelerinin gelişmesine ve insan potansiyelinin gelişmesine yol açan Kara Kıta üzerinde büyük ölçekli ekonomik, insani ve yatırım projeleri yürüten Afrika hükümetleri ve sıradan Afrikalıların gözünde daha avantajlı görünüyor. Batılı ve “seçkin” küçük gruplar dışında, orta sınıf ve Kara Afrika, nüfusun çoğunluğunun gözünde Batı ve Amerika Birleşik Devletleri her zaman düşmanca davrandılar. Bu nedenle, mevcut Rusya Federasyonu, Kara Kıtaya geri dönen Çin'den bir örnek almalıdır.
kaynaklar:
http://www.baltinfo.ru/2009/11/08/Kitai-vydelil-na-razvitie-Afriki-10-mlrd-dollarov-113928
http://www.rbcdaily.ru/2007/05/17/world/275938
http://pda.warandpeace.ru/ru/exclusive/view/11519/
http://www.kommersant.ru/doc/719614/print
http://www.fondsk.ru/news/2011/06/03/kitaj-usa-borba-za-afriku-razgoraetsja.html
http://vpk.name/news/24659_kitai_uvelichil_eksport_oruzhiya_v_afriku_za_schet_barterov.html
http://nvo.ng.ru/armament/2010-07-16/8_china.html
http://www.csef.ru/studies/politics/projects/arab_revolution/analytics/1149/
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter