“Ama genç efendi-nim, şövalyelerinizden ne haber? Yardımcı Yüzbaşı ve çocukların çalışmak için Harris Köyü’nde kalacaklarını duydum.”
Cale, Hans’ın bitmek bilmeyen soru yağmuruna karşı kaşlarını çattı. Hans On ve Hong’u kollarına alıp devam ederken bunu umursamadı.
“Yardımcı Yüzbaşının Karanlıklar Ormanını araştırmak için geri kaldığını mı söylediniz?”
Karanlıklar Ormanındaki patlama. Yardımcı Yüzbaşı patlamanın nedenini biliyordu çünkü Cale ona açıklamıştı, ancak “resmi” hikâye, Cale’in katılımını bir sır olarak sakladıkları için olayı araştırmak amacıyla geride kalmasıydı.
‘Genç efendi-nim, şimdilik bu küçük rollerle ilgileneceğim, ama sonsuza kadar bu noktada kalmayacağım.’
Cale, Hilsman’ın kendisine yaptığı yorumu aklından çabucak sildi. Zaten gereksiz bir sohbetti.
“Artık onlara ihtiyacım yoktu, bu yüzden girişe yaklaşınca gitmelerine izin verdim.”
Balina kardeşler girişte gruptan ayrılmıştı. Doğal olarak yanlarında bir şişe bataklık suyu vardı. Ancak bu şişedeki içeriğin yarısı Cale ile birlikteydi.
Hong’un kuyruğu titriyordu çünkü yakında güçlenecekti. On da aynı şekilde.
“Hans.”
“Evet efendim.”
“Veliaht prens onunla ne zaman görüşmem gerektiğini söyledi mi?”
Cale umursamazca sordu. Ancak Hans keskin bir şekilde cevap verdi.
“Hemen. Söylediği buydu.”
Cale gülümsemeye başladı. Veliaht prens gerçekten endişelenmiş olmalıydı. Cale sakince konuşmaya başladı.
“O zaman gidelim.”
***
Cale kanepeye oturdu ve bacak bacak üstüne attı. Bölgenin görüntülü iletişim büyücüsü Cale’e doğru baktı.
“Hazır mı?”
“Ah, evet, evet!”
Büyücü devam etmeden önce yutkundu.
“Majesteleri ile şu anda iletişim kurmak mümkün gibi görünüyor.”
Büyücü, veliaht prensin şu anda aradığı kişi olan Cale’e bakıyordu. Kendisinin ne kadar gergin olduğuna kıyasla, Cale çok sakin görünüyordu.
“O zaman şimdi odadan çıkabilirsin.”
Büyücü hızla eğildi ve odadan çıktı, ancak çıkarken meraktan birkaç kez ona doğru döndü. Cale, büyücü ayrılır ayrılmaz görüntülü iletişime başladı ve kısa süre sonra yarı saydam kürenin üzerinde bir yüz belirdi.
Cale hemen konuşmaya başladı.
“Ulusun harika yıldızıyla konuşmak benim için büyük bir onurdur-”
– Yeter.
Veliaht prens, Cale’in sözleri onu ürpertmiş gibi hemen onun sözünü kesti. Cale, konuşmayı çabucak keserken sinsi bir şekilde sırıttı.
Alberu sakince, kaba ancak yine de nasıl oluyorsa, saygılı bir şekilde oturan Cale’i gözlemledi ve sonra doğrudan konuya girdi.
– Breck Krallığında ne büyük bir karmaşa yarattılar öyle.
Cale’in gülümsemesi daha da genişledi. Beklediği şey buydu. Yoksa Cale neden böyle acele etsindi ki? Veliaht prensin yüzünü görmekten zevk almıyordu sonuçta.
‘Veliaht prensin bilgi ağı en doğru bilgi ağıdır.’
Cale sessizce oturdu ve hiçbir şey olmamış gibi gülümsedi. Her şey kendi kendine düzelecekti.
– Hiçbir şey söylemediğine göre, sanırım zaten ne olduğunun farkındasın.
Söylemek mi? Hiçbir şey söylemeden her şey kendi kendine çözülmüştü.
– Prenses Rosalyn kararını vermiş gibi görünüyor. Başka nasıl olacaktı da, bir Büyük Dükün tüm ailesini bir günde yok edecekti?
Cale, ‘yok edildi’ kelimesiyle kalbinin hopladığını hissetti ama bunun yüzüne yansımasına izin vermedi. Çünkü Alberu’nun onu gözlemlediğini görebiliyordu. Şu anda Alberu, neler öğrenebileceğini görmek için Cale’i dürtüyordu.
– Taht hakkından da vazgeçti.
Rosalyn taht iddiasından gerçekten vazgeçmişti. Artık bir büyücü olarak gerçek doğasını gösterme zamanı gelmişti.
– Ama duyduklarıma göre yanında çok güçlü iki kişi varmış. Herkes bilmiyor olabilir ama ben biliyorum.
Veliaht prens bazı şeyleri açıklamakta gerçekten iyiydi.
Alberu’nun keskin bakışları Cale’i işaret etti.
– Onlar senin astların değil mi?
Choi Han ve Lock. Cale, Alberu’nun sorusuna gerçeği söyleyerek yanıt verdi.
“Astlarım mı?”
Onlar Cale’in astları değildi. Choi Han’ın onunla hiçbir ilgisi yoktu ve Lock sadece anlaşma yaptığı biriydi. Cale, veliaht prensin dudaklarının kenarının yavaşça yukarı doğru çıktığını görebiliyordu. O da Cale gibi kanepeye yaslandı ve gelişigüzel bir şekilde söylendi.
– Seni kurnaz tilki.
Cae buna karşı çıkamazdı. Alberu, Cale’in tepkisizliğini gördü ve eklemeden önce başını salladı.
– Sihirli Kuleyi neden istiyorsun?
Veliaht prens artık lafı uzatmaya veya Cale ile tatlı dille konuşmaya çalışmıyordu. Cale, ciddi bir ifadeyle veliaht prense baktı.
“Ekselânsları.”
Cale oturduğu yerden kalktı ve bu durum veliaht prensin de merakla oturmasına neden oldu. Cale daha sonra devam etti.
“Sık sık, sizinle benim birbirimize çok benzediğimizi düşünüyorum.”
Veliaht prens kaşlarını çatmaya başladı.
– Çok korkunç bir düşünce.
“Kabul ediyorum.”
Cale, veliaht prensin ikisinin benzer olabileceği konusunu küçümsediği gerçeğini bir kenara itti ve devam etti.
“Roan Krallığı hiçbir şeyi olmayan bir krallık.”
Sessizlik bir anda odayı doldurdu. Odanın dışındaki büyücü, Cale’in az önce söylediklerini duyduysa, bayılmış olabilirdi. Ancak veliaht prens Alberu, Cale’in beklediği gibi gülümsüyordu.
Veliaht prens yemi yakalamış gibiydi.
– Şimdi söylediklerine dikkat bile mi etmiyorsun?
“Majesteleri, şu anda gülümsüyorsunuz, değil mi?”
– Yani, gerçek bu sonuçta.
Veliaht prens onunla aynı fikirdeydi.
Roan Krallığı, ne şövalyelerin ne de büyücülerin çok güçlü olmadığı bir krallıktı. Uzun bir tarihe sahip olmasına rağmen, her yönüyle ortalamaydı.
Ancak veliaht prens Alberu, barış zamanlarında bu sıkıntı yaratmıyor olsa da, kaos zamanlarında her açıdan vasat olmanın doğru olmadığını biliyordu. En az bir alanda iyi olmaya ihtiyaç duyduklarını biliyordu.
Ancak bu, kısa sürede kolayca oluşturulabilecek bir şey değildi.
Bu kadar büyük ölçekli bir konu, şanslı olsalar onlarca yıl, şanslı olmasalar da en azından ortalama yüzlerce yıl alacaktı. Bu yüzden kararını vermişti.
Başkasından al.
Başka bir krallığın uzmanlığını al ve onu kendine ait yap.
Ve gözlerinin önünde iyi bir av belirmişti.
Eskiden büyücülerin krallığı olan Whipper Krallığı.
Alberu yorum yaparken Cale ve Alberu göz göze geldi.
– Seni keskin zekâlı piç.
İkisinin de yüzlerinde benzer sırıtışlar vardı. Bu sefer konuşma sırası Cale’deydi.
“Benim için Sihirli Kule. Ve sizin için, majesteleri-”
Cale ve Alberu aynı anda cevap verdi.
“Büyücüler.”
– Büyücüler.
Alberu gözlerini eliyle kapatıp gülmeye başlamadan önce odayı kısa bir sessizlik doldurdu.
– Haha. İlginç. İlk başta, benim gibi birinin olmasının korkunç olduğunu düşünmüştüm.
Veliaht prens elini çekmeden ve cevap vermeden önce bir süre güldü.
– Neye ihtiyacın varsa vereceğim.
Alberu daha sonra Cale’in yanıtını bekledi.
“Çok teşekkür ederim.”
Sadece bu cümle ve başka bir şey değil. Ancak, bu cümle Alberu’yu isabetli bir şekilde vurmuştu. Alberu, Cale’in bu kendinden emin tavrını merak etti ve sordu.
– Ama neden Sihirli Kuleyi istiyorsun?
Cale, veliaht prensin onu tekrar gözlemlediğini fark etti. Gerçekten başa çıkması zor bir insandı ama bu kadar endişelenmesi için bir neden yoktu.
‘Kuzeyde olanları bilip bilmediğimi öğrenmek istediğine eminim.’
Romanda Roan Krallığı için endişe kaynağı olan bir varlık vardı, Kuzey Şövalyeler Krallığı. Veliaht prens Alberu, onlar istilalarına hazırlanırken bu krallığa karşı temkinliydi.
Savaş bir kaos zamanıdır ve kaos hazırlıklı olanlar için fırsatlar sağlayacaktır. Bu fırsatlardan biri, Whipper Krallığından kaçan büyücülerdi.
Krallıkta fazla nüfuzu olmayan veliaht prens, onları, gücüne güç katmak ve krallık içindeki nüfuzunu artırmak için kullanabilirdi.
Kim Rok Soo, ‘Bir Kahramanın Doğuşu’nun beşinci cildini okusaydı, muhtemelen yeni kahramanlar olarak gelişen iki gücü bilirdi. Bunlardan biri Kuzeyli bir şövalye olurdu.
‘Ve diğeri muhtemelen şu anda önümdeki veliaht prens olurdu.’
Özellikle Kara Ejderha ona veliaht prensin insan olmadığını söylediği için. Cale gülümsemeye başladı. Veliaht prens, Cale’in Kuzeyin hareketlerini bilip bilmediğini ve Sihirli Kuleyi bu nedenle isteyip istemediğini anlamaya çalışıyordu.
“Sadece bir Sihirli Kule sahibi olmak istiyorum.”
– … Sormamalıydım.
Alberu, Cale başını iki yana sallarken yüzündeki kurnaz gülümsemeyi görebiliyordu.
“Öyleyse majestelerinin büyücülere neden ihtiyacı var?”
Alberu da aynı şekilde sırıtmaya başladı.
– Sadece onlara bir ev vermek istiyorum.
Her iki cevap da korkunç bahanelerdi, ancak ikisi de birbirini yalanlamadı. Sanki bir tablonun parçasıymış gibi rahat bir şekilde arkalarına yaslanan iki kişi birbirleriyle sohbet etmeye devam ettiler.
– Ne zaman yola çıkmayı düşünüyorsun?
“Yaklaşık bir ay içinde gitmeyi planlıyorum.”
Bir ay sonra. Cale, hazırlıklarını bitirecek ve o anda Whipper Krallığına gidecekti. Whipper Krallığına vardığında İç Savaş sona ermek üzere olacaktı. Toonka’nın aptal yüzü, Cale’in zihninde altın gibi parlıyordu.
– Oraya nasıl gideceksin?
“Gemiyle.”
– Ve korumaların?
Korumalar. Bu kelime Cale’in gülümsemesine neden oldu ve Alberu hatasını anladı.
– Sanırım bu gereksiz bir soruydu. Cale, vücudun hala zayıf olduğu için dikkatli ol. Ne yapacağını biliyorsun, değil mi?
“İyi olan her şeyi geri getireceğim.”
– Bazen gereksiz bir şekilde gerçekten de aynı sayfadayız.
Cale ve Alberu, ikisi çok farklı insanlar olsa da, yüzlerindeki gülümseme şu anda çok benzer görünüyordu.
Üç hafta sonra.
Cale yavaşça gözlerini açtı ve etrafında dönmeye başladı. Büyük yatağının üzerinde yuvarlandı ve esnemeye başladı.
Saat öğleden sonra 3’tü. Daha yeni kalkmıştı. Gözlerini ovuşturup tavana bakmaya başladı.
“Ben kazandım! Bugün bir saat sonra uyandı!”
“En küçüğümüz yine kazandı. Neden her seferinde daha da geç uyandığını gerçekten bilmiyorum.”
Kara Ejderha ve Hong, birbirleriyle sohbet ederken Cale ve saat arasında bir ileri bir geri baktılar. Cale, sağ eliyle karnını ovuşturdu. Sadece aç olduğu için kalkmıştı.
“…Ah, çalışmak zorunda olmayan zengin bir insanın hayatı.”
Mutluluğun tanımı buydu.
Cale son üç haftadır hiçbir şey yapmamıştı.
Ejderha için bir isim bulmuştu, ancak düşünmek için bir ay daha istedi ve diğer insanlara yolculuk için hazırlanması gereken her şeyle ilgilenmelerini emretti. Her gün erken uyuyor ve geç kalkıyordu, evin içinde hiçbir şey yapmadan etrafta dolanıp duruyordu. Ailesinin ona iyileşmesi için dinlenmesini söylemesi harikaydı. Bu yüzden onları dinlemişti ve kesinlikle hiçbir şey yapmamıştı.
Ama Cale’in mutluluğu sonunda paramparça olmuştu.
“İnsan, Choi Han geri dönmüş gibi görünüyor.”
Kara Ejderha, Cale gülümserken kulağına fısıldadı.
“Bu harika. Son zamanlarda çok sıkılmıştım.”
Cale, sabırlı bir ifadeyle yatakta doğruldu.
Choi Han’ın grubunun bugün gelmesi gerekiyordu. Saat 3 olduğundan, muhtemelen çoktan buradaydılar ve onu bekliyorlardı.
Cale yataktan kalkmadan önce gerindi. Hiçbir şey yapmamakla geçen bu son üç hafta, düşüncesini daha da fazla sağlamlaştırmıştı.
‘Para kazan, böylece sonsuza kadar hiçbir şey yapma.’
Cale’in gözleri çok kararlı görünüyordu. Bir daha hiçbir şey yapmadan oturabilmek için Whipper Krallığı ve Ormanın Kraliçesi ile aynı anda ilgilenmeye karar vermişti. Cale banyoya yönelirken Kara Ejderha, kapının kapandığını görünce Hong’a yaklaştı.
“Zayıf insanın gözleri sadece bir yere gidecek olduğunda ruhla dolu gibi görünüyor.”
“Haklısın. Ama şimdi daha güçlü olduğum için mutluyum. Canının yanmayacağından emin olabilirim.”
Kara Ejderhanın Hong ile konuşmasını dinleyen gümüş kedi On’un yüzünde tuhaf bir ifade vardı. Cale yatağın etrafında dönüp kendi kendine mırıldanırken sahip olduğu yüzündeki gülümsemeyi düşündü.
“Ruh dolu olduğuna emin misin?”
“Evet. Eminim.”
“Abla, kesinlikle öyle.”
“Mm, sanırım öyle.”
On sonunda kabul etti ve kürkünü yalamaya başladı. On ve Hong’un kürkleri şimdi çok daha parlaktı. Üçü oturup Cale’in çıkmasını beklediler. Uzun bir aradan sonra tekrar evden çıkmayı dört gözle bekliyorlardı.Bookmark(0)