Bugün Ekim Devrimi’nin 100. yıldönümü ve kapitalizmi sona erdirmek için mücadele eden bizler kendimizi eşsiz bir kavşakta buluyoruz. Bir yandan, kapitalist sınıf iktidarının dünya çapında yoğunlaşmasının ortasında, aşırı sağ ve milliyetçi hareketlerin, tamamen eşi benzeri görülmemiş olmasa da, sefalet ile sola doğru radikalleşme arasında kolay bir denklik fantezisini dinlendiren bir canlandığını görüyoruz. Öte yandan, anti-kapitalist sol da bir gençleşme yaşıyor. Amerika Birleşik Devletleri’nde, sosyalist örgütlere üyelik geçtiğimiz yıl boyunca arttı ve öyle görünüyor ki, her hafta sosyalizmin bugünün gençliği arasında yenilenmiş çekiciliğini kanıtlayan yeni bir anket okuyoruz. Bu yeni güçlerden bazıları, sosyalizmi, açık ya da örtülü olarak, devletin ve kapitalist toplumsal ilişkilerin ortadan kaldırılması olarak değil, kapitalizmin aşamalı bir reformu olarak anlıyor ve bu yönelim, bugün sol stratejinin birçok tartışmasını çerçeveliyor. Rus Devrimi’nin yüzüncü yıldönümü böylece, bize, 1917’de Rus toplumunun devrilmesine yol açan faktörlerin tarihsel yakınlaşmasını bir kez daha gözden geçirme ve Bolşevik Parti’yi, örgütlenme çalışmasına, heterojen toplumsal öznelerin iktidarı ele geçirme ve uygulama yeteneğine sahip dinamik bir birliğe eklemlenmesine öncelik veren bir deney olarak yeniden gözden geçirme fırsatı sunuyor.
Eğer komünizmi, derin oturmuş, kendi kendini yöneten, sınıfsız bir toplum kurmak için örgütlenme biçimleri içinde ve bu biçimler aracılığıyla mücadele eden karmaşık ve çeşitli bir işçi sınıfının toplumsal mücadeleleri yoluyla ortaya çıktığını düşünürsek, o zaman Rus Devrimi, sovyetler ve Bolşevik Parti temel referans noktaları olarak kalır. Ancak, aşağıdaki makalelerin çoğunun açıkça ortaya koyduğu gibi, ne nostaljinin cazibesine yenik düşmeliyiz ne de Bolşevik projeyi her durum için değişmez bir model olarak okumalıyız. Herhangi bir titiz araştırma projesinin sonuçları, en azından, bizi 1917 deneyimlerinden ayıran büyük uçurumları aydınlatacaktır. Müdahalelerimiz ancak mevcut konjonktürümüzün sürekli yenilenen stratejik analizine dayandırılabilir. Dolayısıyla 100 yıl sonra Lenin’e dönüşümüz kritik bir dönüş olmalı ve bazı örgütsel biçimleri diğerlerine karşı fetişleştirmek yerine yeni mücadele biçimlerine açık kalmalıyız.
Burada okuyucular, bazıları yeni ve diğerleri daha önce Viewpoint’te bulunan çeşitli kümelerdeki metinlerden bir seçki bulacaklardır. İlk olarak, Antonio Negri’nin Lenin üzerine yakın zamanda kaleme aldığı makalelerin iki yeni çevirisini sunuyoruz. Ayrıca Viewpoint’te yeni olan, Bolşevik Alexandra Kollontai’nin Kadın İşçilerin Hakları İçin Mücadelesi’ne, biri Kollontai’nin kendisi tarafından (1918) yazılmış, bu broşürün Devrim’den sonra yayınlanmasını bağlamsallaştıran ve diğeri Sheila Rowbotham (1971) tarafından İngilizce’ye çevrildikten sonra yazılan iki giriş niteliğindedir. Viewpoint editörü Salar Mohandesi’nin Lenin ve Devlet ve Devrim üzerine sonraki iki makalesi daha önce 2012’de yayınlanmıştı. Panagiotis Sotiris, Jodi Dean ve Immanuel Ness’in sonraki üç makalesi, Viewpoint’in dördüncü sayısı The State’te (2014) devrimci strateji üzerine bir yuvarlak masa toplantısından yeniden basılmıştır; Daniel Bensaïd’in 1968 tarihli yüksek lisans tezinin çevirisi, orijinal olarak aynı sayıda yayınlanmıştır. Arşivlerimizin derinliklerinden, Asad Haider ve Mohandesi’nin Anton Pannekoek ile Cornelius Castoriadis arasındaki yazışmaların çevirilerine 2011 tarihli girişleri, Lenin’e sözde “aşırı sol” içindeki yanıtların çeşitliliğine tanıklık etmektedir. Ve son olarak, Matthieu Renault’nun 2015 yılında Mirsaid Sultan-Galiev hakkında, SSCB’nin başlarında Rus şovenizmine karşı çıkan Müslüman komünizmini teorize eden az çalışılmış bir Bolşevik hakkındaki makalesini de buraya dahil ediyoruz.
Kaynak:viewpointmag.com
☭