İlk son olmalı!
Kutsal Kitabı okuduğumuzda, İsa'nın söylediği her şeyi anlamaya çalışıyoruz. Tekrar tekrar meydana gelen bir ifade Matta İncili'nde okunabilir: "Ama ilk olan çoğu son ve sonuncusu ilk olacak" (Matta 19,30).
İsa görünüşe göre tekrar tekrar toplumun düzenini bozmaya, statükoyu ortadan kaldırmaya çalışır ve tartışmalı açıklamalar yapar. Filistin'deki birinci yüzyıl Yahudileri Mukaddes Kitabı çok iyi biliyorlardı. Olası öğrenciler, İsa ile karşılaştıklarında, karışık ve öfkeli geri döndüler. Bir şekilde İsa'nın sözleri onlar için eşleşmedi. O zamanın hahamları, Tanrı'dan bir nimet olarak kabul edilen servetlerine saygı duyuldu. Bunlar sosyal ve dini merdivenlerde "ilk" idi.
İsa başka bir vesileyle dinleyicilerine şunları söyledi: "İbrahim, İshak ve Yakup ile Tanrı'nın krallığındaki tüm peygamberleri gördüğünüzde dişlerin ağlaması ve parlaması olacak, ama kendinizi dışarı itin! Ve doğudan ve batıdan, kuzeyden ve güneyden gelecekler ve Tanrı'nın krallığındaki masada oturacaklar. Ve işte, sonuncusu, ilk olacaklar; ve önce onlar, son olacaklar »(Luka 13, 28-30 kasap İncil).
Kutsal Ruh'tan esinlenen İsa'nın annesi Meryem, kuzeni Elisabeth'e şunları söyledi: «Güçlü bir kolla gücünü gösterdi; eğilimleri gururlu ve kibirli olan tüm rüzgarlara onları dağıttı. Kudreti alt etti ve küçüğü kaldırdı »(Luke 1,51-52 Yeni Cenevre çeviri). Belki de burada gururun günahlar listesinde olduğuna ve Tanrı'nın iğrenç olduğuna dair bir işaret vardır (Atasözleri 6,16: 19).
Kilisenin ilk yüzyılında, havari Pavlus bu ters sırayı doğruladı. Sosyal, politik ve dini açıdan Paul "ilk" lerden biriydi. Etkileyici bir kökene sahip olan bir Roma vatandaşıydı. "Sekizinci gün İsrail halkından, Benjamin kabilesinden, İbranilerden bir İbranice, yasayla bir Ferisee'den sünnet edildim" (Filipililer 3,5).
Pavlus, diğer elçilerin zaten vaizler yaşadığı bir zamanda Mesih'in hizmetine çağrıldı. Korintliler'e yazıyor ve peygamber Yeşaya'dan alıntı yapıyor: "Bilge bilgeliğini yok etmek istiyorum ve bilge anlayışını reddediyorum ... Ama dünyadan önce aptal olan şey, Tanrı bilge utanması için seçti ; ve dünyada zayıf olan Tanrı, güçlü olanı utandırmayı seçti (1 Korintliler 1,19:27 ve).
Pavlus aynı insanlara, dirilen Mesih'in kendisine, başka bir vesileyle 500 kardeş, daha sonra James ve tüm elçiler Peter'a göründükten sonra "son olarak zamansız bir doğum olarak" göründüğünü söyler. Başka bir ipucu mu? Zayıf ve aptalca bilge ve güçlü olacak mı?
Tanrı sık sık doğrudan İsrail tarihi boyunca müdahale etti ve beklenen düzeni tersine çevirdi. Esav ilk doğdu, ama Yakup doğuştan miras aldı. İsmail, İbrahim'in ilk doğan oğluydu, ancak İshak'ın doğuştan hakkı verildi. Yakup Yusuf'un iki oğlunu kutsadığında, ellerini Manasseh'e değil, küçük oğlu Ephraim'e koydu. İsrail'in ilk kralı Saul halkı yönetirken Tanrı'ya itaat etmedi. Tanrı Jesse'nin oğullarından David'i seçti. David tarlalardaki dışarıdaki koyunlara bakıyordu ve demirlemesine katılmak için çağırılmak zorunda kaldı. En genç olarak, bu pozisyon için layık bir aday olarak görülmedi. Burada da "Tanrı'nın kendi kalbinden sonraki adam" diğer tüm önemli kardeşlerden önce seçildi.
İsa'nın hukuk öğretmenleri ve Ferisiler hakkında söyleyecek çok şeyi vardı. Matta İncili'nin 23. bölümünün neredeyse tamamı onlara hitap ediyor. Sinagogdaki en iyi koltukları sevdiler, pazar yerlerinde selamlandıkları için mutlu oldular, erkekler onlara haham diyorlardı. Kamuoyunun onayı için her şeyi yaptılar. Yakında önemli bir değişiklik ortaya çıkacaktı. "Kudüs, Kudüs ... Çocuklarını kanatlarının altında toplayan bir tavuk gibi kaç kez çocuklarınızı bir araya getirmek istedim; ve sen istemedin! Eviniz size terk edilmiş olarak bırakılacaktır »(Matta 23,37: 38).
Ne anlama geliyor: "Kudreti alt etti ve alçaktan kaldırdı?" Tanrı'dan aldığımız nimetler ve hediyeler ne olursa olsun, kendimizle övünmek için hiçbir sebep yoktur! Gurur, Şeytan'ın çöküşünün başlangıcına işaret etti ve bizim için ölümcül. Bizi yakalar anlamaz, tüm bakış açımızı ve tutumumuzu değiştirir.
Onu dinleyen Ferisiler İsa'yı iblis prens Beelzebub adına şeytanları kovmakla suçladılar. İsa ilginç bir açıklama yapar: «Ve İnsanın Oğlu'na karşı bir şey konuşan kim affedilir; ama kim Kutsal Ruh'a karşı bir şeyler konuşursa, ne bu ne de gelecekteki dünyada affedilmez »(Matta 12,32).
Bu, Ferisilere karşı son bir yargıya benziyor. Onlar birçok mucizeye tanıktılar. Doğru ve harika olmasına rağmen, İsa'dan uzak durdular. Son çare olarak, ondan bir işaret istedi. Bu Kutsal Ruh'a karşı günah mıydı? Bağışlama hala onun için mümkün mü? Gururuna ve gönülsüzlüğüne rağmen, İsa'yı seviyor ve pişman olmasını istiyor.
Her zaman olduğu gibi istisnalar vardı. Nicodemus geceleri İsa'ya geldi, daha fazla anlamak istedi, ancak yüksek konsey olan Sanhedrin'den korkuyordu (John 3,1). Daha sonra İsa'nın cesedini mezara yerleştirdiğinde Arimithea Joseph'e eşlik etti. Gamaliel Ferisileri havarilerin vaazına karşı çıkması konusunda uyardı (Elçilerin İşleri 5,34).
Krallıktan dışlanmış mı?
Vahiy 20,11'de İsa'nın "ölülerin geri kalanını" yargılamasıyla, Büyük Beyaz Tahttan önceki bir yargıyı okuduk. İsrail'in önde gelen öğretmenleri, o zaman toplumlarının “ilk” i, nihayet çarmıha gerdikleri İsa, gerçekten kim olduğunu görebiliyor olabilir mi? Bu çok daha iyi bir "işaret" tir!
Aynı zamanda, kendileri krallıktan dışlanırlar. Aşağıdan baktıkları doğudan ve batıdan insanları görüyorlar. Kutsal Yazıları bilmenin hiçbir avantajına sahip olmayan insanlar şimdi Tanrı'nın Krallığı'ndaki büyük bayramda oturuyorlar (Luke 13,29). Daha küçük düşürücü ne olabilir?
Ezekiel 37'de ünlü "Ölü Kemik Tarlası" var. Tanrı peygambere korkunç bir vizyon veriyor. Kuru kemikler “tıkırtı sesi” ile toplanır ve insan olur. Tanrı Peygamber'e, bu kemiklerin tüm İsrail evi olduğunu söyler (Ferisiler dahil).
Diyorlar ki: “Siz insan çocuğunuz, bu kemikler tüm İsrail evi. Bakın, şimdi derler: Kemiklerimiz solmuş ve umudumuz kaybolmuş ve bizimle bitmiştir »(Hes 37,11). Ama Tanrı diyor ki: "Bakın, mezarlarınızı açacağım ve sizi, halkımı, mezarlarınızdan çıkaracağım ve sizi İsrail topraklarına getireceğim. Ve mezarlarını açıp seni mezarlarımdan uzaklaştırdığımda, RAB benim olduğumu bileceksin. Ve tekrar yaşayabileceğine dair nefesimi vereceğim ve ülkenizde oturacağım ve RAB olduğumu bileceksiniz »(Eze 37,12: 14).
Tanrı neden en sonda ilk olanları yerleştirir ve sonuncusu neden ilk olur? Tanrı'nın herkesi sevdiğini biliyoruz - aradaki ilk, son ve her şey. Hepimizle bir ilişki kurmak istiyor. Çok değerli bir tövbe armağanı ancak alçakgönüllülükle Tanrı'nın yüce lütufunu ve kusursuz iradesini kabul edenlere verilebilir.
Hilary Jacobs tarafından