We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Önümdeki koltukta oturan asker FaceTiming'in kız arkadaşı, kafalığın etrafına bakarken fark ettim. Son zamanlarda çok olan bu uzun otobüs yolculukları sırasında etrafımdaki insanları gizlice izlemeye çalışma alışkanlığı edindim. Askerler benim için her zaman en ilginç olanlarıdır, ancak şu anda iPhone'undaki video karesinin arka planında bir yerde görünür olduğum ve onların özel görüşmelerine müdahale ettiğimin son derece farkındayım. Bu ülkede iki aylık kaldığımda ilk defa değil, kendimi belli belirsiz bir şekilde yersiz hissediyorum.
İsrail'de 18 yaşında bir yabancı olarak olmak, bazen hem benim hem de çevremdekiler için endişe verici. Hafif bronzluğum, dalgalı koyu saçlarım ve belirsiz bir şekilde Akdeniz'e benzeyen özelliklerimle, beni gören insanlar ya benden çok daha genç ya da çok daha yaşlı olduğumu varsayıyorlar çünkü benim yaşımda zeytin yeşili yorgunluklar içinde olmalıyım. Hafta içi öğleden sonraları tarihi yerleri ziyaret etmek gibi şeyler yapmak yerine Negev'de hiçbir yerin ortasında. Ve sonra ağzımı açtım ve Ani lo m'daber ivrit? İbranice bilmiyorum? bir soru gibi çıkıyor, özür diliyor, nadiren kendi dilimde olduğum bir şekilde uysal. Bir İsrailli gibi tüm doğru donanımlarla falafel sipariş edebilirim ama ben onlardan biri değilim.
Genellikle aşikar bölünmelerle tanımlanmış görünen bir ulusta - dini gruplar, etnik gruplar, siyasi partiler ve mahalleler arasında - burada diğer türden Ben'im; Ben neredeyse ama tam değilim. İsraillilerle konuşurken, onlarla yürüyüş yaparken, onlarla parti yaparken ve onlarla arkadaş olurken bana çarpıyor. Büyük büyükannem ve büyükbabalarım diğer yönden bir tekneye kolayca binebilirdi, New York soğuğu yerine Yafo güneşi altında limana varabilirdi, daha önce Brooklynliler yerine serin olmadan önce kibbutznik olabilirdi. Görünüşe göre, bu otobüste benim yaşımdaki çocuklar ile aramdaki tek gerçek fark, benim bir yerde doğmuş olmam ve onların başka bir yerde doğmuş olmaları.
Lise matematik derslerinden pek bir şey hatırlamıyorum, ama bir asimptotun bir eksene sonsuz derecede yakın bir şekilde eğileceğini, sonunda ona paralel ilerleyeceğini, ancak ona asla dokunmayacağını hatırlıyorum. Seyahat ettiğim diğer yerlerin çoğunda hissettiğimden daha rahat ve burada İsrail'de bir göçmen gibi hissediyorum, ama hala yapmak gibi bir niyetim yok Aliyah - İsrail hükümetini vatandaşlık teklifine alıp buraya taşınmak - ve böylece kavisli yörüngemin bir çizgiye doğru düzeldiğini, bu yabancı ancak tanıdık eksene homolog olduğunu ve ona o kadar yakın flört ettiğini hissedebiliyorum. Gölgeyi bile hissedebiliyorum Hayfa sahilindeki karayolu boyunca uzanan muz ağaçlarından ambasabah 6'da Rothschild Bulvarı üzerinde renkli gün doğumu.
Doğası gereği bir insan izleyicisiyim, ancak bu karşılaştırmaları ve karşıtlıkları yaparak kafamdaki uçurumun açıldığından endişeleniyorum.
Sürücü bir dinlenme molasının park yerine çekiyor. Daha önce burada bulundum; Celile ile Tel Aviv arasında giden tüm Yumurtalı otobüsler burada durur ve tanrı biliyor ki çok yollarda olduğumu. Bir market, tuvaletler ve her yerde bulunan Aroma Espresso Bar'ın bir karakolu vardır. Açık hava piknik masaları buzlu kahveyi yudumlarken bir deniz IDF üniformasıyla doludur; Pazar sabahı ve tüm askerler bir hafta boyunca üslerine geri dönüyor, üniformalı ve askeri kimliklerini taşıyorlarsa ücretsiz otobüs yolculuğundan yararlanıyorlar. Önümde banyo için sırada bekleyen kız, beklenmedik bir şekilde lavaboda bir arkadaşıyla karşılaşır. Heyecanla sarılırlar ve hızlı İbranice'yi yakalarlar. Silahları metal üzerine metal dilinde sohbet ederek birbirlerine çarpıyor.
Daha önce hiç silah bile tutmadım, ama burada büyümüş olsaydım - belki Washington, DC'nin dışındaki yapraklı bir banliyö caddesi yerine Herzliya'da Tel Aviv'in dışındaki yemyeşil bir banliyö caddesinde - bir saldırı tüfeği olurdu. yedide beş gün omzumdan sarkıyorum. İsrailli meslektaşlarımın daha önce hiç görmediğim şeyleri gördüklerini, asla yapmak zorunda kalmayacağımı umduğum şeyleri yaptıklarını bilmek, ama aynı zamanda onları kendimden bu kadar büyük ölçüde farklı olarak sınıflandırmamaya çalışmak zor bir denge. Çünkü gerçek şu ki onlar değiller.
Hafta sonları evdeyken, Amerika'da tanıdığım herkes kadar arkadaşları, müzik, kötü TV ve ucuz alkolle meşgul oluyorlar. Sonuçta onlar genç. Kontrol noktalarında çalışan, savaş jetleri uçuran ve yarı otomatik ateş eden gençler. Eğer seçim hakkı verilirse, orduda hizmet etmek yerine, belki de doğrudan üniversiteye gitmeyi ya da Güneydoğu Asya'da bir iş ya da ruh araştırması başlatmayı tercih edecek olan ya da belki de istemeyen gençler. Vatanseverlik gururu küçümsenmemelidir ve İsrail gibi bir ülkede, sürdürülebilir bir yaşam gücüdür.
Aradan sonra otobüse geri döndüğümde, şimdi öğle vakti ve hava güneşli. Yanımdaki asker at kuyruğunu sallıyor, esniyor ve parlamaya karşı gözlerini kapatıyor. Bacaklarını uzatıyor, savaş botları koridora yapışıyor. Bana göre, dövüş botları sadece bir moda ifadesidir, bir geçiş ayini değil. Düşünmek tuhaf. Doğası gereği bir insan izleyicisiyim, ancak bu karşılaştırmaları ve karşıtlıkları yaparak kafamdaki uçurumun açıldığından endişeleniyorum. Burada duvardaki bağlantısız bir sinek olmak için çok benziyorum, ancak İsrail koşullarında var olmanın nasıl bir şey olduğunu tam olarak anlayabileceğimden de şüpheliyim.
Peki İsrail'in durumu nedir? Hala tam olarak emin değilim. İsrailli gazeteci Ari Shavit'in yazdığı gibi, ulusun kendisini küresel sahnede hem gözdağı hem de sindirme rolünü oynamanın benzersiz muammasının içinde bulması gerçeği mi? Bir yıl içinde, çocuklara ders kitaplarından askeri üniformalara geçmeleri ve birkaç yıl sonra tekrar ders kitapları vermeleri? Kötü şöhretli esnekliğin, inatçılığın ve dikenli dış görünüşünün sadece bir duygu değil, daha çok bir hayatta kalma aracı olduğu gerçeği mi? Yoksa tüm bunların burada düşünmek için bile yiyecek olmadığı gerçeği mi, çünkü bu sadece hayatın gerçeği mi?
Buruşuk bir ses duyuyorum ve sağıma bakıyorum. Koridorun karşısındaki adam, çok fazla saç jölesi ve omzuna tutturulmuş kahverengi bir Golani Brigade bere ile, boş Doritos çantasıyla üç sayılık atış yapmaya çalıştı ama çöp kutusunu ıskaladı. Kulaklığını çıkarır, kalkar ve otobüsün zeminindeki çöpü alır ve nazikçe çöp kutusuna yerleştirir.
Sonra koltuğuna geri döndü, silahını bir kedi yavrusu gibi saklamak için sakin ve dikkatlice kucağına koydu ve kulaklıklarını tekrar taktı. Pencerenin dışında Celile tepeleri geçiyor.