Mark Rothko Kimdir ?
Mark Rothko Kimdir ?
Mark Rothko Biyografi
AMERİKALI RESSAM
Doğum: 25 Eylül 1903 – Dvinsk, Rus İmparatorluğu
Ölüm: 25 Şubat 1970 – New York, New York
Mark Rothko’nun Biyografisi
Rusya’nın Dvinsk kentinde (şimdi Letonya’da) doğan Marcus Rothkovich, Jacob ve Anna Rothkovich’in dördüncü çocuğuydu. Rusya, Siyonist Yahudiler için düşmanca bir ortam olduğu için Jacob, iki büyük oğluyla birlikte 1910’da Amerika Birleşik Devletleri’ne göç etti ve nihayet 1913’te ailesinin geri kalanını yanına gönderdi. Jacob, birkaç ay sonra ölmesine rağmen, Portland, Oregon’a yerleştiler. sadece İbranice ve Rusça konuşsalar da, yeni ülkelerinde geçimlerini sağlamalarını gerektiren ailenin gelişi. Rothko, çok küçükken İngilizce öğrenmeye ve işe gitmeye zorlandı ve bu, kaybolan çocukluğuna dair kalıcı bir acı duygusuyla sonuçlandı. Lincoln Lisesi’nden erken mezun oldu ve müziğe görsel sanattan daha fazla ilgi gösterdi. Yale Üniversitesi’ne burs kazandı, ancak kısa süre sonra Yale’deki ortamı muhafazakar ve dışlayıcı buldu.
Yale’den ayrıldıktan sonra, Rothko, kendi deyimiyle, “biraz aç kalmak ve serseri olmak için” New York’a gitti. Sonraki birkaç yıl içinde, Max Weber’in tek sanatsal eğitimini oluşturan Sanat Öğrencileri Birliği’ndeki natürmort ve figür çizim derslerine kaydolurken tuhaf işler aldı. Rothko’nun ilk resimleri çoğunlukla portreler, çıplaklar ve kentsel sahnelerdi. Portland’a bir dönüş ziyaretinde tiyatroda kısa bir süre kaldıktan sonra, Rothko, Lou Harris ve Milton Avery ile Fırsat Galerisi’nde 1928’de bir grup gösterisine katılmak üzere seçildi. Bu, kolejden ayrılan ve henüz üç yıl önce resim yapmaya başlayan genç bir göçmen için bir darbeydi.
1930’ların ortalarına gelindiğinde, Büyük Buhran’ın etkileri Amerikan toplumunda hissediliyordu ve Rothko, kitlesel işsizliğin sosyal ve politik sonuçlarıyla ilgilenmeye başlamıştı. Bu onu solcu Sanatçılar Birliği’nin toplantılarına katılmaya teşvik etti. Burada, diğer konuların yanı sıra, o ve diğer birçok sanatçı, sonunda verilen bir belediye galerisi için savaştı. İş İlerleme İdaresi’nin Şövale Bölümünde çalışan Rothko, diğer birçok sanatçıyla tanıştı, ancak çoğunlukla diğer Rus Yahudi ressamlarından oluşan bir grupla kendini rahat hissetti. Adolph Gottlieb , Joseph Solman ve John Graham gibi isimlerin yer aldığı bu grup, 1934’te Galeri Secession’da birlikte gösterildi ve “On” olarak tanındı. 1936’da, The Ten: Whitney Dissenters , protesto ettikleri Whitney gösterisinden sadece üç gün sonra, Mercury Galerilerinde gösterildi.
1930’larda Ekspresyonizm’den etkilenen resmi, genellikle asidik renklerle işlenen klostrofobik, kentsel sahnelerle (Metroya Giriş (1938) gibi) tipikti. Ancak 1940’larda Sürrealizm’den etkilenmeye başladı ve insan, bitki ve hayvan formlarını birleştiren daha soyut görüntüler için Ekspresyonizm’i terk etti. Bunları, eski mitlerde kilitli olan duyguları aktarabileceğini düşündüğü arkaik sembollere benzetti. Rothko, insanlığı özgür iradesi ve doğasıyla efsanevi bir mücadeleye kilitlenmiş olarak görmeye başladı. 1939’da mitoloji ve felsefe okumak için resim yapmayı kısa bir süreliğine bıraktı ve Nietzsche’nin Tragedyanın Doğuşu’nda özel bir yankı buldu.. Temsili benzerlikle ilgilenmeyi bıraktı ve iç ifadenin eklemlenmesiyle büyülendi.
Bu süre boyunca, Rothko’nun kişisel hayatı, şiddetli depresyonu ve muhtemelen teşhis edilmemiş bir bipolar bozukluk tarafından gölgelendi. 1932’de mücevher tasarımcısı Edith Sachar ile evlendi, ancak 1945’te iki çocuğu olacağı Mary Alice Beistel ile evlenmek için ondan boşandı.
Rothko, Newman ve Still ile gruplandırılma eğilimindeykenRenk Alanı Resminin üç ana ilham kaynağından biri olan Rothko’nun çalışmaları birçok ani ve açıkça tanımlanmış üslup değişikliği gördü. Belirleyici değişim, 1940’ların sonlarında, en iyi bilinen çalışmaları için prototipler oluşturmaya başladığı zaman geldi. O zamandan beri onun “çoklu biçimleri” olarak anılmaya başladılar: figürler tamamen yasaklandı ve kompozisyonlara uzayda yüzer gibi görünen çok sayıda yumuşak kenarlı renk blokları hakim. Rothko, ressam, resim ve izleyici arasındaki tüm engelleri kaldırmak istedi. Yerleştirdiği yöntem, izleyicinin görsel alanını boğmak için parıldayan bir renk kullandı. Onun resimleri, izleyiciyi tamamen kuşatmak ve izleyiciyi Rothko gibi sanatçıların umutsuzluğa kapıldığı mekanize, ticari toplumdan yukarı ve dışarı çıkarmak içindi. 1949’da Rothko, resimlerindeki formların sayısını kökten azalttı, ve onları öyle büyüttüler ki, tuvali doldurdular, sadece sınırlarında görünen lekeli renklerin üzerinde gezindiler. Bunlar, en iyi bilinen eserleri, onun “kesitleri” olarak adlandırıldı ve Rothko, insan özleminin evrensel sembollerini yaratma arzusunu daha iyi karşıladıklarını hissetti. Resimlerinin kendini ifade etme değil, insanın durumuyla ilgili ifadeler olduğunu iddia etti.
Rothko, hayatının sonuna kadar “bölümler” üzerinde çalışmaya devam edecekti. Amaçlarıyla resmen çeliştikleri için oldukça esrarengiz olarak kabul edilirler. Rothko’nun kendisi, stil değişikliklerinin içeriğinin artan netleştirilmesinden kaynaklandığını belirtti. Her şeyi kapsayan kompozisyonlar, bulanık sınırlar, rengin sürekliliği ve formun bütünlüğü, Rothko’nun hedefi olan yücenin aşkın bir deneyimine doğru gelişiminin unsurlarıydı. “Bir ressamın eserinin ilerleyişi, zaman içinde noktadan noktaya seyahat ettikçe, netliğe doğru olacaktır,” dedi, “ressam ile fikir ve fikir ile gözlemci arasındaki tüm engellerin ortadan kaldırılmasına doğru.”
Rothko, kariyeri boyunca, 1958’de Venedik Bienali’ndeki ABD temsilcilerinden biri olmaya davet edilmek de dahil olmak üzere birçok onursal ödül kazandı. Ancak, beğeniler hiçbir zaman Rothko’nun savaşan ruhunu yatıştırmış gibi görünmüyordu ve o, aşındırıcı ve kavgacı bir karakter olarak bilinmeye başladı. . Guggenheim Vakfı tarafından kendisine bir ödül verildiğinde, sanatın rekabetçi olması gerektiği fikrine karşı bir protesto olarak ödülü reddetti. İnançlarında her zaman kendinden emin ve açık sözlüydü: “Ben bir Soyutlamacı değilim” demişti bir keresinde. Kendisini, çalışmalarının “nesnel olmayan renk dolu resim” olarak sınıflandırmasından uzaklaştırdı. Bunun yerine resimlerinin “trajedi, coşku, kıyamet” gibi insani duygulara dayandığını vurguladı. Sanatın biçimsel ilişkilerin algılanmasıyla ilgili olmadığını, insan yaşamı açısından anlaşılabilir olduğunu iddia etti.
Rothko, ona pahalıya mal olsa bile, inançları için sık sık ayağa kalktı. Kesinlikle kendi kendini yenilgiye uğratan bir misilleme eylemi olarak, 1953’te Whitney’in iki resmini satın alma teklifini, “resimlerimin dünyada yol açacağı hayata dair derin bir sorumluluk duygusu” nedeniyle reddetti. Sonu mutsuz olacak bir diğer önemli proje ise 1958’de Seagram Binası için tamamladığı duvar resimleri serisiydi. Başlangıçta, Michelangelo ve Vasari şapellerine büyük bir hayranlık duyduğu için, çalışmalarını mimari bir ortama dahil etme fikri ona çekici geldi. Bu bina için üç seri resim yapmak için iki yıl harcadı, ancak ilk iki setten memnun değildi; sonra resimlerinin gösterişli Four Seasons restoranında asılacağı fikrinden memnun kalmadı.
1964’te Rothko, Houston’ın önde gelen sanat koleksiyoncuları ve hayırseverleri John ve Dominique de Menil’den büyük bir komisyon aldı. Dominique’nin Sanat Departmanı başkanı olduğu St. Thomas Katolik Üniversitesi kampüsünde sponsor oldukları mezhebe bağlı olmayan bir şapel için büyük duvar resimleri yapacaktı. Karanlık bir paletle meditatif bir ortam inşa etmek için bir dizi mimarla yakın bir şekilde çalışırken on dört resim üretti. Rothko Şapeli o zamandan beri Dalai Lama gibi dünyanın bazı büyük dini liderlerinin uluslararası toplantılarına ev sahipliği yapıyor.
1968’de Rothko aort anevrizması geçirdi ve üç hafta hastanede kaldı. Bu ölüm fırçası, hayatının geri kalanında onu gölgeleyecekti. Çalışmalarına hak ettiğini düşündüğü saygı ve hürmet gösterilmediği için gücendi. Ayrıca sanatının büyük bir mirası olmayacağından endişelenmeye başladı ve bu, yirmi beş tuvali içeren ve önceki çalışmasından açık bir sapmayı işaret eden son büyük serisi Black on Grays üzerinde çalışmasına neden oldu.
Ancak, çalışma moralini yükseltmedi ve 66 yaşında, Rothko aşırı dozda antidepresan alarak ve kollarını bir jiletle keserek intihar etti. 25 Şubat 1970 sabahı asistanı Oliver Steindecker, East 69th Street stüdyosuna geldiğinde onu banyonun zemininde kanlar içinde buldu. Birçok arkadaşı, tutkusunu ve ilhamını kaybettiğini söyleyerek intihar etmesine tamamen şaşırmadı. Bazıları, Arshile Gorky gibi daha önce bir iç mücadeleden ölen diğerleri gibi, Rothko’nun da işkence gören sanatçının kendini yok etme ritüeline boyun eğdiğini öne sürdü.
Ölümünün ardından, en iyi arkadaşlarından üçü onun mülküne mütevelli olarak atandı ve sekiz yüz kadar tablonun kontrolünü gizlice pazarlarının çok küçük bir bölümünde Rothko’yu birkaç yıldır temsil eden Marlborough Galerisi’ne devrettiler. değer. Rothko’nun kızı Kate, kötü şöhretli ve uzun süren bir tartışmaya dönüşen bu konuda adamları ve galeriyi mahkemeye verdi. Uzun süren mahkeme savaşı sırasında, sanat dünyasının bazen yasa dışı ve etik olmayan davranışları ilk kez kamuoyuna açıklandı. Zaman eleştirmeni Robert Hughes”Soyut Dışavurumculuğun ölümü” olarak adlandırdığı şeye esasen yol açan şey olarak “Rothko davası”nı gösterdi. Sonunda, Rothko çocukları davayı kazandı ve mülkün yarısını aldı. Rothko Vakfı daha sonra eserlerin geri kalanını Amerika Birleşik Devletleri ve yurtdışındaki müzelere bağışladı.
Resim Rothko’nun hayatını tüketti ve kendi yaşamı boyunca çalışmalarının hak ettiğini düşündüğü ilgiyi görmemesine rağmen, ölümünden sonraki yıllarda ünü çarpıcı bir şekilde arttı. Soyut Dışavurumcular arasında resmi olarak daha titiz sanatçılarla çelişen Rothko, yine de renk ve formun insan ruhundaki kompozisyon potansiyelini araştırdı. Bir Rothko’nun önünde durmak, onun muazzam tuvallerinin titreşen canlılığının huzurunda olmaktır; bir an için de olsa, amansızca uyandırmaya çalıştığı yüce maneviyattan bir şeyler hissetmektir. Kesin bir şekilde taviz vermeyen Rothko, sanat dünyasının daha tatsız yönlerine boyun eğmeyi reddetti; bu, yaşamını ve çalışmalarını şiddetle koruma konusunda sanat piyasasının tüm durumunu değiştirmekten başka bir şey yapmayan çocukları tarafından desteklenen bir pozisyon.