Bu güç daha sonra toplumsal yöndeki bir önceki viraj tarafından oluşturulan böylesine bir bireyselcilik fıtıksal fıtığını başlattı. Ve hepimiz herkese çılgınca battaniyeyi batıralım.
Madencilik liderlerinden biri meydandaki metalürdülerden telgraf aldı: “Grevinizi destekliyoruz ve greve de devam etmeye hazırız!” Binlerce yudum bağırmaya başladı: “Evet! Onların da grev yapmasına izin verin! ”Fakat bir başka lider çıktı:“ Grev yaparlarsa, bir şey vermek zorunda kalacaklar, ama herkes için yeterli olmayacaklar. Bu nedenle, daha iyi cevap vereceğiz: destek için teşekkürler - ve greve gitmeme izin verin! ”Ve hepsi:“ Evet! Saldırmalarına izin vermeyin! ”
Bickford'un kişisel çıkar kordonu ülke genelinde alevlendi. Aynı sonuçlar için, başkalarının zararına, Kuzbass greve gitti, sonra diğerleri - ve bu kişisel göbeklilik tüm ülkenin göbek kordonunu yırttı. Ukraynalılar çıldırdı: “Ruslardan ayrılalım - ve kendi yağımızı yiyip kendimize pampushkas yiyeceğiz!” Ama sonunda onları Muskovitler'e köleleştiren şiddetli yoksulluktan yakalandılar. Bize bir engel koymuşlardı - ve kendilerini, kendilerini yalnızca kendi yağları ile değil, aşağılanma ile satılabilecek herşeye sürükleyerek başlarına sürüklemiş oldukları ortaya çıktı. Acımasız Moskova paneli, mutsuz khokhlushkami ile doluydu, kötü huylu güzelliklerini kötü bağımsızlıkları için sattı.
Sonra içgörü azar azar gelmeye başladı - ve merkezi, sanki bu göbek kangreninin başladığı aynı Ukrayna'da, eskiden bir hata için kefaret gibi görünüyordu. Yılda 2006’e Kırım’daki NATO tatbikatlarına karşı yükselen Kırım’lar artık pampuşalarına karşı isyan ettiler, ancak tek köklü Vatanımız için: “Biz NATO değiliz, Slavız! Kardeşlerimiz Rus! ”
Bütün karınca yuvasını, saldırıya uğrayan termitlerden koruman gerekiyordu, sadece kişisel bir bıçak değil! Tatilcileri, dinlenmeleri pahasına yaşayan Kırımlılarla bağlayan izlerin patlaması kaçınılmaz olarak, herkesin kişisel çöküşüyle doludur. Kırımın bu yolu yüzyıllarca muhaliflerden korumak için Kırım'a yardım etmesi için utanacak bir şeyimiz yok. NATO üyeleri Kırım beldeleriyle birlikte şeftalilere ihtiyaç duyulmaz!
Ve burada, Yanukoviç'i fırlatıp eski kaynamayı ortaya çıkaran Kiev Maidan'a şükredebilirsiniz, Chaly ve Aksenov gibi Kırım liderlerine ihanet etti. Neyi fethettiler? Aslında, ikiyüzlü gizli diplomasiden, Kırım ve Rusya'da özlem duydukları doğrudan söze ve seneye dönüştüler. Dediler - yaptılar: Kiev'deki “Altın Kartal” savaşçılarını aldılar, bağımsızlıkları için referandum ilan ettiler, siloviki'yi kendilerine atadılar.
Ciddi bir hareket, tüm sorumluluğu kendi üstüne alma adımı - halkın saygısını yitiren kaygan Rus liderlerin bu kadar eksik olduğu şey. Sadece cesurun çılgınlığı zafere yol açar ve Rus siyasetini sertleştiren korkakça salgın kaçınılmaz, nihayetinde yenilgiye yol açar. Ve siyasetçilerimiz, yeni dünyadaki Kırım için sıraya giren yanakları olan Yanukoviç, bütün dünyanın aşağılık aklının kaderini kolayca tekrarlayabileceklerini hissettiler. Zaten Matvienko, Federasyon Konseyi, birliklerimizi Ukrayna'ya getirmek için bir anlaşma yaptıktan sonra, benzeri görülmemiş bir cüretkar şakaya yükseldi: “NATO oraya nasıl girebilir? Buna rıza göstermedik! ”
Ancak tüm bunlarla, şu sorudan kurtulmam: Eğer şimdi kazanırsak, Kırım'da daha sonra ne olacak? Şimdi Kırım'a desteğimiz, Abhazya'daki 10 yaşındaki duruma çok benziyor. Daha az değerli lideri Ardzinba da şöyle dedi: “Tatil yerlerimiz ve NATO mandalinalarına gerek yok! Bu nedenle, yine de Rusya için çaba göstereceğiz. ” 2002 yılında, şimdi Kırım'da planlandığı gibi, sadeleştirilmiş bir şemaya göre, tüm Abhaz sakinlerine Rus vatandaşlığı verildi. “Abhazlar ve Ruslar sonsuza kadar kardeş! Yaşasın Rusya! ”- Abhazya'nın tamamı bir patlamada sevindi.
Restorasyon için bir plan hazırlandı, Rusya’ya sadık olan cumhurbaşkanı ve Rusya’nın yardımcısı olan cumhurbaşkanının doğrudan rapora göre kazandığı toprakları elden geçireceği belirlendi. Ancak bu müzik orada kısa bir süre çaldı. Kısa süre sonra her şey, sivil devlet bakanlığından bir reçete alan çürük bürokratlarımızın elleriyle ters çevrildi. O zamanlar, Rusya Federasyonu Başsavcı Yardımcısı Kolesnikov 'un yardımı ile, RA yanlısı cumhurbaşkanı Khajimba tarafından kazanılan 2004' da RA Cumhurbaşkanı seçimini zorla verdiler. Bunun yerine, kısa süre sonra öldürülen Besik Jonua'nın suçlu otoritesinin arkasındaki Bagapş'ı ve hüküm sürmekte olan Ankvab'ı dostça olmayan bir kulağın arkasına sürüklediler. Bütün bunlar ilk başta Abhazların şaşkınlığına neden oldu - ve sonra bir yandan diğerinin ne yaptığını bilmeyen hemşire-Moskova'ya yönelik hor.
Bürokratlarımızdan biri gururla övündü: “Ve böyle şeyler atmadılar!” Ve Abhazya sonunda, Rusların zaten boğazına sürüldüğü, diasporasının yılın 2002'inden bu yana yarı yarıya sürdüğü bir hırsızların etnokrasisine dönüştü. Bu geri tepme ve hırsızlık krallığında, yerel prensler, tüm Rus infüzyonlarının uygulandığı kara deliği kullanarak ortaklaşa kucaklayanlar ile kucaklaşıyorlardı.
2002'taki Abhaz atılımı, Kafkasya'daki otoritemizi, düşman Gürcüler'in bile Sukhum'a koştuğu noktaya yükseltti: Rusya'ya gitmek istiyoruz! Ancak Batı buna tahammül etmedi - ve yetkililerimizin yardımıyla bu politik ihmali düzeltti. Abhazya'daki operasyon için ön plana çıkan Putin, bir söz bile söylemeden kalesini takip etti - ve neden, bu onun gizli olduğu.
Peki, şu anki operasyonumuz başarılı olursa, Kırım'a ne olacak? Hazinemizin yağmalanması için yeni bir platform, Rusya'da saldırılar düzenleyen bir suçlu yatağı ve boynundaki başka bir parazit olacak mı? Devasa ve bulaşıcı bürokratik ahtapotumuzun “böyle şeyleri doldurmayan” kucağında boğulmadığından nasıl emin olabiliriz?
Rus siyasetindeki ana fren, her zaman her yöne çevrilebilecekleri ve çevrilebilecekleri Batı'da saklı rehberlerinin tutulması. Hırsız, tuhaf bir kancaya oturduğu ve bu nedenle hain olduğu gerçeği kadar korkunç değildir. Kırım operasyonundan önce bile, Putin tüm yetkililere yabancı mevduatlardan kurtulmalarını emretti ve bu bağlamda hafif bir iyimserlikle bana ilham verdi. Bunun cevabı açıkça devlete ait bankalardaki bu mevduatların dondurulması olacak - sahiplerinin vzvot yapacağı ve çalınan malları başkasının yatağı altında çalmaya devam edeceği! Ve eğer Putin'in karar vermesi, camarilinin karşılıklı nefretinden korkmadan, işe yarayacaksa, Kırım'ın ilerlemesi Abhazya'dan daha başarılı olabilir.
Ancak hala bürokratik mafyaya karşı kendi sivil panzehirimiz yok. Ve belki de uyku kitlelerimiz, bu konuda, medeni kış uykusundan yükselen Kırım'ın, zaten büyük sempatimize yol açan banka önderleriyle birlikte, bu konuda yardımcı olacaktır.
Keşke onlar, emekçilerinin şarapçılık ve resort endüstrisi işçilerinin emeğiyle, bizler, tatilciler ve haksız refahımızın yastığı üzerinde uyuyan vicdanı!
Yanukoviç kalkmadı ve hiçbir şey için gitmedi: Aile kasemi Ridna Ukrayna'ya verip annemin doğum yaptığı insanların kutsal mahkemesine geri döndüğümü söylüyorlar! Öyleyse efsaneye girerdiniz - kazanan değil, masum bir şehit! Hepimiz bunun için onu lanetliyoruz - ama kendi aramızda kim böyle bir başarı yaratabilir?
Hepimiz bu göbek fıtığı yüzünden boğuluyoruz - ve en azından şu anki Kırım örneğini de içeren bir şekilde ondan sonra ertelememiz gerektiğini anlıyoruz. Ve sonra belki onsuz yapacağız. Ve bu fıtık yavaş ama kesin bir şekilde bizi söndürür, arkın altından kötü görevlilere boyun eğir.
Putin, cesur antikleriyle birliklerimizi kahramanlık Kırımlarını savunmakla tehdit etme tehdidiyle, millete kaçınılmaz bir risk olmadan değil omuzlarını gururla düzeltme şansı verdi. Ve sonra sorun, yine de bizim. Bir zamanlar yerleşik olan liderin kabarmasına, ya da eleştirel klişenin ötesine geçmeye, Batı'ya ve onun bürokratlarına bağlı korkularını yenmeye kararlıydı.
Abhaz davasında, Batı'da gömülü kırıntılarıyla, Rusya'nın Gürcistan'dan bile daha kötü düşmanları olduğu ortaya çıktı. Ancak, Kırım devrimi temelinde, söylenenler sayesinde, hainlere de darbe olabilir, ilk başta ahlaki olarak en azından hayati bir tepeyi ele geçirme şansı var.