»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
George Gershwin
(1898-1937)
Piyanist, Besteci
»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
George Gershwin, Amerikalı bir besteci, piyanist ve ressamdı. Eserleri hem popüler hem de klasik türleri kapsardı. En bilinen eserleri arasında orkestral eserler Rhapsody in Blue (1924) ve An American in Paris (1928), şarkılar "Swanee" (1919) ve "Fascinating Rhythm" (1924), caz standardı "I Got Rhythm" (1930) ve Porgy and Bess (1935) operası bulunur ki bu opera "Summertime" adlı şarkıyı ortaya çıkarmıştır.
Ölümünden sonra Amerikan basını ağız birliği etmişcesine “sahip olduğumuz en iyi müzisyen artık yaşamıyor” gibi başlıklar atmıştı. Gershwin, döneminin yalnızca en iyisi değil, aynı zamanda en popüleriydi de. Gershwin’de her sınıftan insanların hoşlanabileceği bir şey vardı.
Gershwin, piyano eğitimini Charles Hambitzer ile ve bestecilik eğitimini Rubin Goldmark, Henry Cowell ve Joseph Brody ile aldı. Kariyerine şarkı tanıtımı yapan biri olarak başladı, ancak yakın bir zamanda kardeşi Ira Gershwin ve Buddy DeSylva ile Broadway tiyatro eserleri bestelemeye başladı. Paris'e gidip Nadia Boulanger ile çalışmayı amaçladı, ancak o onu reddetti. Daha sonra An American in Paris'i besteledi, New York City'ye dönüp Ira ve DuBose Heyward ile Porgy and Bess'i yazdı. İlk olarak ticari bir başarısızlık olan bu eser, yirminci yüzyılın en önemli Amerikan operalarından biri ve Amerikanın kültürel bir klasiği olarak kabul edilir.
Gershwin Hollywood'a taşındı ve birçok film müziği besteledi. 1937 yılında kötü huylu bir beyin tümörü nedeniyle hayatını kaybetti. Onun eserleri film ve televizyon için uyarlandı ve birçok farklı varyasyonla kaydedilen ve cover yapılan caz standartları haline geldi.
Geçmişi
Gershwin, Ukrayna-Yahudi kökenliydi. Büyük babası Jakov Gershowitz, Odessa'da doğmuş ve Yahudi olarak serbest seyahat ve ikamet hakkını kazanmak için Rus Ordusu'nda 25 yıl boyunca tamirci olarak görev yapmıştı; sonunda Saint Petersburg yakınlarında emekli oldu. Onun ergenlik çağındaki oğlu Moishe Gershowitz, kadın ayakkabıları için deri kesimi işinde çalışıyordu. Moishe Gershowitz, Vilnius'ta bir kürkçünün kızı olan Roza Bruskina ile tanıştı ve aşık oldu. Roza ve ailesi, Rusya'da artan anti-Yahudi duyguları nedeniyle New York'a taşındı ve Roza'nın adını Rose olarak değiştirdi. Moishe, Rusya'da zorunlu askerlik hizmetiyle karşı karşıya kaldıysa Amerika'ya taşınmaya karar verdi ve bunu karşılayacak kadar parayı biriktirdikten sonra hemen Amerika'ya taşındı. New York'a geldikten sonra adını Morris olarak değiştirdi ve bir kadın ayakkabı fabrikasında ustabaşı olarak çalışırken annesinin amcasıyla Brooklyn'de yaşadı. Rose ile 21 Temmuz 1895 tarihinde evlendi. İlk çocukları Ira, 6 Aralık 1896'da doğduktan sonra aile, Brooklyn'deki Snediker Avenue'deki ikinci katlı bir daireye taşındı.
Gershovitz’ler New York’da 1898 yılında doğan ikinci oğullarına Jacop adını verdiler. Ondan iki sene önce doğan diğer oğullarının adı ise İsrael’di. Ama baba Gershovitz çocuklar dünyaya gelmeden önce, Moşe olan adını Morris’e; Gershovitz olan soyadını da Gershwin’e çevirmişti bile. İsrael okuyup yazmaya meraklı bir çocuk gibi görünüyordu ama, kardeşi Jacop’un eğilimi pek belli değildi. Bir gün, Jacop 12 yaşındayken eve bir piyano geldi. İlerde adını George’a dönüştürecek olan Jacop’un hayat çizgisi de o yıl değişti. Halbuki, piyano ağabeyi için alınmıştı. Ama ağabeyi piyanoyu değil, kitapları tercih ettiğini belli etmişti. Küçük George’un ilk piyano öğretmeni bir komşu hanımdı. İki yıl sonra ise konser piyanisti olmak amacıyla Charles Hambitzer’den ders almaya başladı. Hambitzer'in 1918'deki ölümüne kadar Gershwin'in müzikal hocası olarak kaldı, ona geleneksel piyano tekniğini öğretti, Avrupa klasik müziği geleneğini tanıttı ve orkestral konserlere katılmasını teşvik etti. Piyanonun eve girişinden sadece 4 yıl sonra, genç Gershwin ilk profesyonel işini aldı. 15 yaşında okulu bırakmış ve bir müzik yayıncısında, şarkıları tanıtıcı piyanist olarak çalışmaya başlamıştı.
Çocukluğu
Aile, babalarının dahil olduğu her yeni işte konut değiştirdiği için birçok farklı yerde yaşadı. Büyük ölçüde Yidiş Tiyatro Bölgesi'nde büyüdüler. George ve Ira, yerel Yidiş tiyatrolarını sık sık ziyaret etti ve George, zaman zaman bir figüran olarak sahneye çıktı.
George, New York'taki apartmanlarda sıkça rastlanan bir çocukluk yaşadı, arkadaşlarıyla oynadı, paten kaydı ve sokaklarda yaramazlık yaptı. 1908'e kadar müziğe ilgi duymuyordu. Ancak on yaşında, arkadaşı Maxie Rosenzweig'in keman konserini duyduğunda ilgi duymaya başladı.
Küçük kız kardeşi Frances, ailede müzik yetenekleriyle geçimini sağlayan ilk kişi olmasına rağmen, genç yaşta evlendi ve anne ve ev hanımı olmaya kendini adadı, bu da ciddi bir müzik uğraşına zaman ayıramaması anlamına geliyordu. Sahne kariyerini bıraktıktan sonra yaratıcı bir çıkış olarak resim yapmaya karar verdi, ki bu da George'un kısa bir süre takip ettiği bir hobiydi. Arthur Gershwin, George ve Ira'nın izinden giderek şarkılar, müzikaller ve kısa piyano eserleri bestelemişti.
Tin Pan Alley ve Broadway, 1913–1923
1913'te Gershwin, 15 yaşında, okulu bıraktı ve ilk işini "şarkı tanıtıcısı" olarak buldu. İşvereni Jerome H. Remick and Company idi, Detroit merkezli bir yayınevi firmasıydı ve New York City'nin Tin Pan Alley bölgesinde bir şube ofisi bulunuyordu ve haftada 15 dolar kazanıyordu.
İlk şarkısı 1916'da yayınlandı ve Gershwin sadece 17 yaşındaydı: "When You Want 'Em, You Can't Get 'Em, When You've Got 'Em, You Don't Want 'Em" adlı şarkıydı ve ona 50 cent kazandırdı.
1916'da Gershwin, New York'taki Aeolian Company ve Standard Music Rolls için çalışmaya başladı, kayıt ve düzenleme yapmaktaydı. Kendi ve takma adlarıyla (Gershwin'e atfedilen takma adlar arasında Fred Murtha ve Bert Wynn bulunuyordu) onlarca hatta yüzlerce rulo üretti. Ayrıca kendi bestelerini Duo-Art ve Welte-Mignon çalan piyanolar için kaydetti. Piyano rulolarını kaydetmenin yanı sıra, Gershwin kısa bir süreliğine vodvil dünyasına da adım attı ve hem Nora Bayes'i hem de Louise Dresser'ı piyano eşliğinde çaldı. 1917 tarihli "Rialto Ripples" adlı yeni tip ragtime'ı ticari bir başarıydı.
1919'da sözleri Irving Caesar tarafından yazılan "Swanee" adlı şarkısıyla ilk büyük ulusal hitini elde etti. Dönemin ünlü Broadway şarkıcısı Al Jolson, Gershwin'in "Swanee" şarkısını bir parti sırasında dinledi ve bunu bir gösterisinde seslendirmeye karar verdi.
1910'ların sonlarında Gershwin, şarkı yazarı ve müzik direktörü William Daly ile tanıştı. İkisi Broadway müzikalleri Piccadilly to Broadway (1920) ve For Goodness' Sake (1922) üzerinde işbirliği yaptı ve Our Nell (1923) için müziği birlikte besteledi. Bu, uzun bir dostluğun başlangıcıydı. Daly, Gershwin'in müziğini sıkça düzenleyen, orkestrasyonunu yapan ve yöneten bir kişiydi ve Gershwin zaman zaman ondan müzikal tavsiye alırdı.
Müzikal, Avrupa ve Klasik Müzik, 1924-1928
1924 yılında Gershwin, ilk büyük klasik eseri olan Rhapsody in Blue'yu besteledi, bu eser orkestra ve piyano için yazılmıştı. Ferde Grofé tarafından orkestrasyonu yapılan eser, New York'ta Paul Whiteman'ın Konser Bandosu tarafından sahnelendi. İzleyiciler arasında Rachmaninoff, Stokowski, Heifetz gibi klasik müziğin devleri vardı. “Rhapsody in Blue”nun “jazzy” klarnet açılışı bütün salonu sardı ve bir daha bırakmadı. Konserin sonunda herkes ayaktaydı. 25 yaşını yeni doldurmuş olan genç besteci çevresini saranlara şöyle anlattı: “Rapsodiyi yaklaşık bir ay içinde yazdım ve bu yazma işlemi de genellikle Boston treninde gerçekleşti. Orkestrasyonunu Ferde Grofe yaptı. Bu Amerika’nın müzikal bir kaleidoskopu. Bizim insanlar, bizim blues ve bizim metropolitan çılgınlığımız”. Eleştirmenlerin görüşü ortaktı: Modern müzikte gerçekleştirilen müthiş bir deney, bir başyapıt!… Caz orkestrası ve piyano için yazılmış olan “Rhapsody in Blue”, yapısal olarak belki biraz basit, ama müzikal etki olarak müthişti. Konçertoyu orkestra şefi Whitemann ısmarlamıştı ve ilk çalınışında piyanoda George Gershwin’in kendisi oturuyordu. Gershwin’in bilgisi yeterli olmadığı için de, orkestrasyon Grofe’ye havale edilmişti. Eserin başındaki klarnet solonun öyküsü de çok ilginçtir. Provalar sırasında orkestranın klarnetçisi, espri olsun diye, parçayı solo olarak çalınca, bu Gershwin’in çok hoşuna gitmiş ve hemen esere eklemiştir. Daha sonra bu eser, Gershwin'in stilini ve farklı müzik tarzlarını devrimci bir şekilde birleştirme yeteneğini tanımlayan ve onun en popüler eseri haline geldi.
1920'lerin başından itibaren Gershwin sık sık söz yazarı Buddy DeSylva ile çalışıyordu. Birlikte Harlem'de geçen deneysel tek perdelik bir caz opera olan Blue Monday'i yarattılar. Eser toplam 20 dakika süren bir caz-operaydı. Dönem ırkçılığın kol gezdiği bir dönemdi ve siyahların rollerini yüzlerini boyamış beyazlar oynuyordu. Bu eser, çığır açan Porgy and Bess'in öncüsü olarak kabul edilir. 1924 yılında George ve Ira Gershwin, "Fascinating Rhythm" ve "Oh, Lady Be Good!" gibi geleceğin standartlarını içeren bir sahne müzikal komedisi olan Lady Be Good üzerinde işbirliği yaptılar. Bunu Oh, Kay! (1926), Funny Face (1927) ve Strike Up the Band (1927 ve 1930) izledi.
Gershwin kardeşlerin uzun yıllar sürecek olan Broadway saltanatı başlıyordu. Israel adıyla doğan Ira, George’dan iki yaş büyüktü. Yatkınlığı edebiyata idi ki, bunu 1932 yılında “Of Thee I Sing“in (Şarkılarım Seni Söyler) sözleriyle Pulitzer ödülü alarak doğruladı. Uzunca bir süre, daha doğrusu kendini kanıtlayıncaya kadar Arthur Francis takma adını kullandı. Bazı müzik yazarlarına göre takma ad kullanmasının bir nedeni de, kendisinden önce üne kavuşan kardeşinin soyadını sömürmekten kaçınmasıydı. Ira Gershwin kardeşinin ölümünden sonra da şarkı sözü yazmaya devam etti ve Kurt Weill, Harold Arlen ve Jerome Kern gibi ünlü müzisyenlerle işbirliği yaptı. 1983 yılında tam 87 yaşındayken öldüğü ana kadar müzikten kopmadı.
1920'lerin ortalarında Gershwin, kısa bir süreliğine Paris'te kaldı ve bu süre zarfında ünlü Nadia Boulanger ile kompozisyon çalışmak için başvuruda bulundu. Ancak Maurice Ravel gibi diğer potansiyel öğretmenlerle birlikte, sıkı klasik çalışmanın caz etkisiyle dolu tarzını bozabileceğinden korkarak onu reddettiler. Maurice Ravel Gershwin'e yazdığı ret mektubunda ona, "Zaten birinci sınıf bir Gershwinken neden ikinci sınıf bir Ravel olasınız?" diye yazdı. Bu dönemde Gershwin, An American in Paris adlı eserini yazdı. Bu eser, ilk olarak Carnegie Hall'da 13 Aralık 1928'de sahnelendiğinde karışık eleştiriler aldı, ancak hızla Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'nde standart repertuarın bir parçası haline geldi.
New York, 1929-1935
1929'da Gershwin kardeşler, Show Girl'ü yarattılar; Bir sonraki yıl Girl Crazy geldi ve bu eser "Embraceable You" adlı standartları tanıttı, Ginger Rogers tarafından seslendirilen ve "I Got Rhythm". 1931'de Of Thee I Sing, Pulitzer Drama Ödülü'nü kazanan ilk müzikal komedi oldu; kazananlar George S. Kaufman, Morrie Ryskind ve Ira Gershwin'di.
1934 yazını Güney Carolina'daki Folly Island'da geçiren Gershwin, Porgy romanının yazarı DuBose Heyward tarafından ziyaret etmesi için davet edildikten sonra bu çalışma tatilinde Porgy and Bess operasını yazmaya karar verdi. Porgy and Bess, Rhapsody in Blue'un bestecisi tarafından başka bir Amerikan klasiği olarak kabul edildi. Tiyatro tarihçisi Robert Kimball'a göre eser, "Sınırları aştı. Tam anlamıyla bir müzikal eser değildi ve tam anlamıyla bir drama değildi - hem müzik hem de drama eleştirmenlerinden tepki aldı. Ama eser her zaman bir kategori dışında olmuştur."
Operanın ilk sahnelenmesi şaşırtıcı bir şekilde neredeyse bir fiyasko oldu. Topu topu 124 gösterimden sonra kalktı. Kimi eleştirmenlerin “Siyah folk opera“ diye niteledikleri “Progy and Bess“in doğuşu hiç de parlak olmamıştı. Hikaye çok basitti. Sakat bir dilenci olan Porgy ile, her türlü “erdemsizliğe“ teşne Bess’in siyahların yaşadığı sefil bir bölgede, Catfish Row’da geçen trajik aşkları. Gershwin, müzikleri yazmadan önce uzunca bir süre böyle bir bölgede, South Carolina’daki Charleston’da, yaşayıp gözlemlerde bulunmuştu. Ira Gershwin’in yazdığı sözler çok anlamlıydı ve bölge halkının konuşma üslubuna sadık kalınmıştı. Aynı durum Gershwin’in müziği için de geçerliydi. Ama, içinde “I loves you Porgy“, daha sonra cazdan rock’a kadar her türlü “cover“ı yapılacak olan “Summertime“, “I got plenty o’nothing“, “Bess, you is my woman now“ gibi şarkıları barındıran bir opera uzun süre sessiz kalamazdı. 2. Dünya Savaşı’nın tam ortasında, 1942 yılında, “Porgy and Bess“ Broadway’de yeniden sahnelendi. Bu kez inanılması güç bir başarı kazandı. İkinci kez sahnelenişinde, en uzun süre neonlarda kalan müzikal ünvanını kazandı. “Porgy and Bess“in ilkleri yalnızca bununla da sınırlı kalmadı. Siyahlardan oluşan bir opera grubu dört yıl boyunca “Porgy and Bess“le dünya turu yaptı. Opera, Sovyetler Birliği’nde de sahnelendi. Milano’daki ünlü La Scala’da sahneye konan ilk Amerikan operası olma onurunu da kazandı. Tabii bunların hepsi George Gershwin’in ölümünden sonra gerçekleşmişti.
Son Yıllar, 1936-37
Porgy and Bess'in ticari başarısızlığının ardından Gershwin, Hollywood, Kaliforniya'ya taşındı. 1936 yılında RKO Pictures tarafından Fred Astaire ve Ginger Rogers'ın başrolünü oynadığı Shall We Dance filminin müziğini yazması için görevlendirildi. Gershwin'in uzun süren partisyonu, baleyi cazla yeni bir şekilde birleştiren bir müzikle yaklaşık bir saat sürer. Gershwin'in bestelemesi ve orkestrasyonu yapması birkaç ayını aldı.
Gershwin'in, besteleri hakkında sık sık danıştığı besteci Kay Swift ile on yıllık bir ilişkisi vardı. İkili evlenmedi, ancak Swift, ilişkiye bağlı kalmak için en sonunda kocası James Warburg'dan boşandı. Swift'in torunu Katharine Weber, çiftin evlenmediğini çünkü George'ün annesi Rose'un "Kay Swift'in Yahudi olmamasından dolayı mutsuz olduğunu" öne sürdü. Gershwin'in 1926 müzikali 'Oh, Kay' adını taşıyordu. Gershwin'in ölümünden sonra, Swift bazı eserlerini düzenledi, kayıtlarının transkripsiyonunu yaptı ve birkaç projede kardeşi Ira ile çalıştı.
Gershwin resme çok meraklıydı ve 1920’lerin sonlarına doğru Braque ve Chagall gibi ünlülerin resimlerinden oluşan zengin bir koleksiyon oluşturmaya başlamış; kendisi de sıkı bir şekilde resim yapmaya koyulmuştu.
Hastalık ve Ölümü
1937'nin başlarında, Gershwin şiddetli baş ağrılarından şikayet etmeye ve yanmış lastik kokusu aldığını söylemeye başladı. 11 Şubat 1937'de, San Francisco Senfoni Orkestrası'nın Fransız şefi Pierre Monteux yönetimindeki özel bir konserde çaldı. Normalde kendi bestelerinde mükemmel bir piyanist olan Gershwin, bu performans sırasında koordinasyon sorunları yaşadı. Bu sırada Hollywood film projeleri üzerinde çalışıyordu ve Ira ile Ira'nın eşi Leonore'un kiralık evlerinde yaşıyordu. Leonore Gershwin, George'un ruh hali değişimlerini fark etmeye başladı. Zihinsel bir rahatsızlık şüphesiyle onun evlerinden uzaklaştırılmasını istedi ve George, söz yazarı Yip Harburg'un yakınındaki boş bir konuta taşındı, burada bakıcısı Paul Mueller'in gözetimine alındı. Baş ağrıları ve kokusal sanrılar devam etti.
1937'nin 9 Temmuz gecesi, Gershwin Harburg'un evinde çöktü, hastaneye götürüldü ve orada komaya girdi. Ancak o zaman doktorları, beyninde bir tümör olduğunu düşünmeye başladı. Leonore, George'un yakın arkadaşı Emil Mosbacher'i aradı ve bir beyin cerrahı bulma konusundaki acil ihtiyacı anlattı. Mosbacher hemen Boston'daki emekli beyin cerrahı Harvey Cushing'i aradı, ancak o zamanlara kadar emekli olan Cushing, Dr. Walter Dandy'yi önerdi ve Dandy o sırada Maryland valisiyle Chesapeake Körfezi'nde balık tutuyordu. Mosbacher Beyaz Saray'ı aradı ve Maryland valisinin yatını bulmak ve Dandy'i hızlıca karaya getirmek için bir Sahil Güvenlik kesici gönderilmesini sağladı. Mosbacher daha sonra bir uçak kiralayarak Dandy'i Newark Havalimanı'na uçurdu, ancak o zaman, Gershwin'in durumu kritikti ve ameliyat ihtiyacı acil hale gelmişti. 11 Temmuz sabahı, Cedars hastanesinde beyninden büyük bir tümör çıkarılan Gershwin, 11 Temmuz 1937 pazar sabahı öldü. 38 yaşındaydı.
Haberi duyan Gershwin'ın arkadaşları ve hayranları yıkıldı. 8 Eylül 1937'de Hollywood Bowl'da adına bir anma konseri düzenlendi, bu konserde Otto Klemperer, Gershwin'ın Üç Prelüd'ünün ikincisinin kendi orkestrasyonu ile yönetti.
Tarzı ve Etkisi
Gershwin, 20. yüzyılın başlarındaki Fransız bestecilerinden etkilendi. Karşılığında, Maurice Ravel Gershwin'in yeteneklerinden etkilendi ve "Kişisel olarak cazı en ilginç buluyorum: ritimler, melodilerin nasıl işlendiği ve melodiler... George Gershwin'ın eserlerini duydum ve onları ilginç buluyorum." yorumunu yaptı. Gershwin'in senfonik eserlerindeki orkestrasyonlar genellikle Ravel'inkilere benzer görünür; aynı şekilde, Ravel'ın iki piyano konçertosu da Gershwin etkisini gösterir.
George Gershwin, Ravel ile çalışmak istedi. Fakat Ravel, Gershwin'in ne kadar kazandığını duyduğunda, etkisi olabileceğine dair şu şekilde yanıt verdi: "Sen bana ders vermelisin." (Bazı versiyonlar bu hikayede besteci olarak Ravel'in yerine Igor Stravinsky'yi kullanır, ancak Stravinsky bu hikayeyi orijinal olarak Ravel'den duyduğunu doğruladı.)
Gershwin'i diğerlerinden ayıran şey, müziğin formlarını kendi özgün sesine dönüştürme yeteneğiydi. Tin Pan Alley'de keşfettiği cazı, dönemin popüler şarkılarının ritimleri ve tonalitesiyle birleştirerek ana akıma taşıdı. George Gershwin, müziği hakkında pek büyük açıklamalar yapmasa da, "Gerçek müzik, halkın ve zamanın düşüncesini ve arzularını yansıtmalıdır. Benim insanlarım Amerikalılardır. Benim zamanım bugün." inancındaydı.
Bestelerinden birçoğu televizyonda ve çeşitli filmlerde kullanıldı; bunlardan bazıları caz standardı haline geldi. Ella Fitzgerald Gershwin bestelerinden birçoğunu 1959'da Gershwin Songbook (Gershwin şarkı kitabı) adıyla kaydetmiştir. John Coltrane, Frank Sinatra, Billie Holiday, Miles Davis ve Herbie Hancock gibi birçok müzisyen ve vokalist parçalarını seslendirdi.
1945 yılında George Gershwin’in hayatı filme alındı. 1951 yılında çevrilen PARİS’TE BİR AMERİKALI ise 1951 yılı Oscar ödülünü aldı. Vincent Minnelli’nin yönettiği filmde, 1996 Şubatında ölen Gene Kelly ve Leslie Caron, Gershwin’in müziği eşliğinde sinema tarihinin en başarılı bale-danslarını gerçekleştirdiler. Tabii bütün bunlardan “Porgy and Bess“in de nasibini almaması mümkün değildi. Yönetmen Otto Preminger bu ilk siyah folk operayı, 1959 yılında filme aldı. Bu bir tür siyah Carmen’de Porgy rolünü SIDNEY POITIER, Bess rolünü ise DOROTHY DANDRIDGE oynadı ve tabii ki şarkıları başkaları söyledi. Filmde PEARL BAILEY ve uyuşturucu satıcısı rolünde de ünlü SAMMY DAVIS Jr. vardı. “Porgy and Bess“ ilk sahnelendiği zaman, siyahların çok stereotip çizilmiş oldukları doğrultusunda eleştiriler almıştı. Bu yüzden başta SIDNEY POITIER olmak üzere, kimi siyah oyuncuları filmde oynamaya ikna etmek epey zaman almıştı. Buna karşılık, kimi müzik adamları “Porgy and Bess“i insan doğasının operasal bir portresi olarak, 20. yüzyılın müzik dehalarından BENJAMIN BRİTTEN’in “Peter Grimes“ı ile eşdeğer tuttular.
2007 yılında Kongre Kütüphanesi, George ve Ira Gershwin'in adını taşıyan Popüler Şarkı Ödülü'nü verdi. Kültür üzerinde popüler müziğin derin ve olumlu etkisini tanıyan bu ödül, her yıl yaşam boyu katkılarda bulunan bir besteci veya sanatçıya verilir. 1 Mart 2007'de ilk Gershwin Ödülü, Paul Simon'a verildi.