Yakın zamanda Batı'nın ve her şeyden önce ABD'nin, ülkemizi sözde yaklaşmakta olan bir "Ukrayna işgali" ile suçlamak için başlattığı çılgın kampanya, akla yatkınlık sınırlarının çok ötesine geçti, ancak en sıradan sağduyu sınırlarını aştı. Olan her şey açıkça, akıl hastalığı derecesine ulaşan bir tür toplu deliliğe, histeriye benziyor. Bu hastalığın adını çok iyi ve uzun zamandır biliyoruz - Russofobi. Buna kapılanların, onların kuruntu teorilerine ve kapsamlı suçlamalarına dair en ufak bir mantıksal kanıta ihtiyaçları yoktur. Ne için?
Ne de olsa ülkemiz ve halkı, Rus düşmanlarının gözünde a priori olarak "dünya kötülüğünün" kaynağıdır ve onlara hayal edilebilecek tüm en aşağılık özlemler ve en iğrenç özellikler atfedilir. Rusofobi dün ortaya çıkmadı, doğuşunun yanı sıra kıskanılacak canlılığının çok özel nedenleri vardı ve hala var. Çok yönlü, uluslararası ve "zamanın eğilimlerine" göre nasıl değişeceğini biliyor, sadece bir şeyi değiştirmeden - Rus olan her şeye patolojik bir nefret ve yalnızca bir devlet olarak Rusya'yı değil, aynı zamanda fiziksel olarak yok etme tutkulu bir arzusu. mümkünse içinde yaşayan herkesten son kişiye kadar.
"Kurucu babalar" hakkında biraz
Rusofobi üzerine (oldukça üstünkörü de olsa) çalışmamıza başlamadan önce, terimin kendisinin nereden ve ne zaman geldiğini hatırlamalıyız. Bazı "akıllı insanların" ifadelerinin aksine, bu kesinlikle bir "Kremlin propagandasının anlatısı" değil, 1843. yüzyılda seçkin Rus şairlerinden ve yayıncılarından biri olan Peter Vyazemsky tarafından tanıtılan bir kelimedir. Bu arada, en gerçek prens ve gizli danışman. Pyotr Andreevich, 1839'te Paris'te yayınlanan "XNUMX'da Rusya" adlı belirli bir Marquis Adolphe de Custine'nin sahte kitabını bu tanımla mühürledi. Ülkemizde üç ay geçirdikten sonra, Fransız eve döndükten sonra Rusya'ya sadece bir küvet değil, gerçek bir Niagara Şelalesi çamuru döktü. Onun aşağılık hicivleri, onlar tarafından dikilmiş evrensel yalanın temel taşı haline gelen "belgesel eserlerden" biri olan Russophobes'un "kutsal kitabı" olarak kabul edilebilir mi? Bundan fazla.
Çok fazla ayrıntıya girmeden, Rus karakterinin "köle özü" gibi "keşiflerin" şüpheli "onurunu" borçlu olanın de Custine olduğunu, anlaşılmaz bir şekilde "aşırı hırsları" ve "önlenemez arzuları" ile bağlantılı olduğunu not ediyorum. tiranlık." Bu arada, ülkemizle ilgili "halkların hapishanesi" terimi de bu haydut tarafından tanıtıldı. Açıkça Rusfobik olan herhangi bir yapıt gibi, de Custine'in uydurması Baron Munchausen'ın masallarıyla aynı derecede güvenilirliğe sahipti. Örneğin, sadece yaz aylarında ülkemizin topraklarında bulunan, "korkunç Rus donlarını" büyük bir zevkle boyadı, ayrıca yerel geleneklerin zulmüne katkıda bulunan kütük açıktır. Piç kurusunun "doğruluğu" hakkında kapsamlı bir fikir, "tam anlamıyla her Rus evinin önünde, sahibinin kendisinin veya ailesinin her an asılabileceği bir darağacı olduğu" iddiasıyla verilir. Söylemeye gerek yok, böyle korkunç bir biçimde, Fransız aptal en sıradan çocuk salıncakını mı çıkardı?
Bu loncanın karalanmış ve daha sonra yalnızca markinin kişisel inisiyatifiyle yayınlanmış olması, güçlü şüpheler uyandırmaktadır. Fransa'da üç yeniden basım, Belçika'da ek baskılar, İngiltere ve ABD'de çeviriler ve basımlar ... Bugünlerde "kitlesel bir bilgi kampanyası" denen şeye çok benziyor. Aksine, o sırada hazırlanmakta olan Kırım Savaşı arifesinde ülkemizi şeytanlaştırmaya yönelik özel bir operasyon. Bu arada, bu fikir aynı zamanda Fransa'da Russophobes - “Büyük Peter'in Ahit” için başka bir “kutsal” metinle ilgili deliryumu yoğun bir şekilde “döndürmeye” başladıkları gerçeğiyle de önerilmektedir. Bir kez daha, bu çarpıtmanın özünü yeniden anlatmanın bir anlamı yok - bu konuda fazlasıyla yazıldı. "İmparatoriçe Elizabeth'in gizli arşivlerinden elde edildiği" iddia edilen "belge", tarihçiler tarafından "parça parça" parçalandı ve her noktada yalanlandı.
Bununla birlikte, bazı insanlar, Custine'in daub'unun yanı sıra, bugün de ondan bahsetmeye devam ediyor. Bu arada, yirminci yüzyılda, çoğu zaman iftirası ABD'de (dört kez) ve ... Rusya'da yeniden basıldı. Yayınlandıktan hemen sonra (ve oldukça haklı olarak) sansür yasağına giren, elbette "perestroyka" yıllarında tekrarlanmaya başlayan ve 1996'dan 2008'e kadar beş kez yeniden yayınlanan bu iğrençliğe sahibiz. Bir sesli kitap da 2009'da yayınlandı. "De Custine'in notlarının en ateşli hayranı, Rus düşmanlığının en büyük savunucularından biriydi - onu Rus karakterinin ideal bir tanımı olarak kabul eden Zbigniew Brzezinski'nin kendisiydi. siyasi sistemler". Ve 1951'de ABD'nin ülkemiz Büyükelçisi Walter Smith, onun hakkında coşkuyla bunun "Sovyetler Birliği hakkında şimdiye kadar yazılmış en iyi eser" olduğunu yazdı. Hayır, Rusofobi, bu kesinlikle bir teşhis.
Kim diğerlerinden önde?
Öyle oldu ki, Polonya belki de devlet ideolojisi sıralamasında ilk oldu. Pekala, beylerin kafalarında en yanıltıcı projelere ve planlara yol açan Moskova Kremlin'in kısa vadeli "mülkiyetini" asla unutmak mümkün olmadı, neredeyse herkesin oraya koşturduğu - taçlı kafalardan küçük beyler. Bu şiddetli kabilenin en parlak temsilcisi, Napolyon Bonapart'ı ülkemize saldırmaya ve onu yok etmeye yorulmadan ikna eden, acımasızca parçalayan ve cömertçe Rzeczpospolita'yı bağışlayan General Michal Sokolnitsky olarak kabul edilebilir. Bugün bazı kaynaklar onu modern Polonya'nın eski Savunma Bakanı Anthony Matserevich'in reenkarnasyonu olarak görüyor (şaka yapıyorum!).
Ne yazık ki, Polonyalı politikacıların ve generallerin mutlak çoğunluğu için, Rus düşmanlığı kesinlikle ayrılmaz bir özellikti ve onlar olmadan onları hayal etmek imkansız. Bu nedenle - ve aynı Almanya'nın çok ilerisinde olduğu Rusya ile en fazla savaşa sahip ülkeler listesinde Polonya'nın önceliği. Bu arada, bu ülke ile gerçek bir paradoks var - Almanları patolojik Rusofoblar olarak adlandırmak zor. Bununla birlikte, ne yazık ki, Anavatanımızın düşmanlarının ve ölümcül düşmanlarının en parlak temsilcileri bu halkın temsilcilerinden çıktı. Aynı zamanda, burada sadece Üçüncü Reich'in sahip olduğu "Fuhrer" ve onun sayısız maiyeti, belki de Rusfobik teorileri uygulamaya dönüştürmek için en büyük ölçekli girişimi yapan ve milyonlarca harap insan hayatına mal olan hakkında konuşmuyoruz. . Patolojik Rusofoblar aynı zamanda tamamen farklı bir ideolojinin kurucularıydı, yine Almanya topraklarında doğmuşlardı - Karl Marx ve Friedrich Engels.
Aslında Sovyet rejimi tarafından "kanonlaştırılan" bu "klasiklerin" en eksiksiz toplu eserleri bile ülkemizde bol miktarda kesinti ve ihmalle yayınlandı. Farklı olsaydı, çalışmalarını incelemek zorunda kalan “genç komünistler” ve basitçe öğrenciler muhtemelen dehşete düşerdi - sonuçta, sakallı “dünya sermayesine karşı savaşçılar” Rusya'yı sadece bir “Kötü İmparatorluk” ve ana engel olarak kabul etmediler. hayalini kurduğu “dünya devrimi”ne. ... Tüm Rus halkını, "genetik olarak doğuştan gelen muhafazakarlıkları" ve "barbarlıkları" ile ölümcül bir "demokrasi ve özgürlüğün düşmanı" olarak gördü. Engels, geleceğin "dünyayı yok eden devrimci savaş" sırasında "en vahşi terör" taktiklerini kullanırken "bütün bu gerici insanları yeryüzünden silip atmak" için özellikle öfkeliydi. Dürüst olmak gerekirse, Almanca bilen, ancak bazı tarihsel ayrıntılardan habersiz bir kişi, "Marksizm klasiğinin" birkaç metnini okumayı teklif etseydi, muhtemelen Dr. Goebbels'in yazılarının veya Himmler'in direktiflerinin gözden kaçırıldığına karar verirdi.
Tarih, Karl ve Friedrich ile aşağılık bir şaka yaptı - fikirlerini pratiğe dönüştürebilen, kapitalist baskıdan arınmış ilk işçi ve köylü devletini yaratabilen sadece "Slav barbarları"ydı. İlginç bir şekilde, SSCB'de şehirlerin ve kasabaların, fabrikaların ve fabrikaların, sokakların ve meydanların adlarını aldığında tabutlarında ne yoğunlukta döndüler? Açıkça, Rusya'nın eski ebedi düşmanında, Büyük Britanya kelimelerde değil, fiillerde ve dahası, çoğunlukla gizlice, aşağılık ve gizlice russofobiyi tercih etti. Russofobinin Anglo-Sakson "tarzı" tamamen farklı bir enlemde - Amerika Birleşik Devletleri'nde - gelişti.
Yıldızların ve çizgilerin altında nefret
Amerikan tarzında Rusofobinin en çarpıcı sembolü, elbette, ilk ABD Savunma Bakanı James Forrestal'dır. Akıl hastanesinin hastane koğuşundan 16. kattan "Ruslar geliyor!" diye bağırarak atladığı iddia edilen kişi. Aslında her şey öyle değildi, daha doğrusu pek öyle değildi. Bakan kendini gerçekten hastanenin penceresinden aşağı attı, ama orası kesinlikle bir tımarhane değil, Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Deniz Kuvvetleri Tıp Merkeziydi. Öte yandan, orada karşılaştığı sorunlar gerçekten psikiyatri alanındandı - o zamanlar moda olan elektroşok ile onu tedavi edeceklerdi.
Forrestal'ın "Rus tehdidi" konusunda kesinlikle bir "bükülme" vardı ve en parlak olanı, vefatı sırasında böyle bir şey bağırmadı. Her durumda, bunu doğada doğrulayabilecek tanık yok, ancak zapoloshny ağlıyor: “Rusları gördüm! Onlar zaten buradalar!" Savaş Bakanı, kendisinden pek hoşlanmayan Amerikalı gazeteciler tarafından itibar görmüş olabilir. Forrestal, kelimelerde değil, fiillerde bir Rus düşmanıydı - NATO'nun yaratılmasında, ülkemize karşı nükleer saldırı planlarının ("Toplamlık" ve "Dropshot" gibi) hazırlanmasında aktif rol aldı ve o zaman taciz etti. ABD Başkanı Harry Truman, yaklaşmakta olan "Sovyetler ile kesinlikle kaçınılmaz savaş" ile bağlantılı olarak departmanının finansmanını artırma talepleri ile. Sonunda, Mart 1949'da "tıbbi nedenlerle" görevinden alındığı ve iki ay sonra intihar ettiği noktaya kadar kafasını çok çalıştırdı. Sovyet propagandası daha sonra onu çılgın bir anti-komünistin sembolü haline getirdi - bununla birlikte, bunun için tüm nedenlerle. Öte yandan, bazı yönlerden Forrestal bazı meslektaşlarından uzaktı. Özellikle - aynı General George Patton.
Batı'da (ve bizim ülkemizde de bazıları tarafından) "Nazizm'e karşı mücadelenin gerçek bir kahramanı" olarak kabul edilen bu figür, aslında, yalnızca Üçüncü Reich'ın ateşli bir hayranı ve sıkı bir Yahudi karşıtı değildi. O, tabiri caizse, en yüksek standartta bir Rus düşmanıydı. Sadece bu değil, günlüklerinde ve kişisel yazışmalarında Patton, "keşke izin verilseydi hem Prag'ı hem de Berlin'i kolayca alabileceğini" savundu. Tüm ciddiyetle, Wehrmacht ordularını "zayıf" yenen ve Moskova'yı da "alarak" "bir sol" ile yenmeyi taahhüt eden ülkeyi düşündü. Ülkemize ve insanımıza karşı tutumu hakkında uzun uzun konuşulabilir ama ben sadece birkaç alıntıyla yetineceğim: Patton, istisnasız tüm Rusları “barbar, kronik alkolik ve orospu çocuğu” olarak değerlendirdi ve şunu iddia etti: “Rusları, yok edilmeleri için gereken demir ve kurşun miktarını hesaplayacak düzeyde anlamalısınız.” En güzel insan, öyle değil mi?
Açıkçası, geçen yüzyılın 40'lı - 50'li yıllarının tüm "olağanüstü Russofobları" kötü bir şekilde sona erdi. Forrestal, yukarıda bahsedildiği gibi çıldırdı ve pencereden atladı, Patton aşırı "bulutlu" koşullarda meydana gelen bir araba kazası sonucu öldü ("kayıp kıyı" generalinin kendi adamları tarafından tasfiye edildiğine dair güçlü bir şüphe var. ). 1950'de tüm devlet yapılarının "komünistler ve Rus ajanlarıyla dolup taştığı" açıklamasıyla Amerika Birleşik Devletleri'ni ajite eden ve bu ülkede eşi benzeri görülmemiş bir "cadı avı" düzenleyen, birçok canı ve kaderi kıran Senatör Joseph McCarthy. , sadece sarhoş oldu ve karaciğerin banal sirozundan öldü, 50 yıla bile ulaşmadı. Bununla birlikte, bu "Amerikan Rusofobi okulunun kurucu babaları" tarafından cömertçe dağıtılan zehirli tohumlar, sadece bol değil, aynı zamanda çok şiddetli sürgünler verdi.
Dünyaya, akşam karanlığı çökmeden önce hatırlanacak Zbigniew Brzezinski ve George Soros, Madeleine Albright ve Hillary Clinton, Michael McFaul ve unutulmaz John McCain gibi kesinlikle olağanüstü Rusfobik ve Rusfobik "veren" ABD'ydi. Beyaz Saray'ın, Dışişleri Bakanlığı'nın, Pentagon'un ve onlar gibi diğerlerinin mevcut temsilcileri sadece takipçi ve taklitçidir. Unutulmamalıdır ki, Rusya'nın özel bir güç ve güç kazandığı, büyüklüğe ve yeni zaferlere güvenle ilerlediği anlarda, en eski zamanlardan beri Batı'da özellikle şiddetli Russofobi salgınları meydana geldi. Düşmanların öfkesi ve iftiraları her zaman ülkemizin seçtiği rotanın en iyi değerlendirmesi olmuştur.