Savaşların salgını için yargılanacaksak, silahlı çatışmaların ana itici gücü olan politikacılarla başlamalıyız. Bununla birlikte, kendileri böyle bir soruyu kabul edilemez buluyorlar, çünkü kendi bakış açısına göre, yalnızca ülkelerinin iyiliği ve en yüksek ulusal çıkarları temelinde kan dökülmesini istiyorlar. Belki de bu sebeple, Japon savaş suçlularının yargılanmasına yalnızca 11 devletleri katılmıştır, ancak saldırganlık mağduru çok daha fazladır ve hepsi davet edildi.
Tabii ki, Tokyo Mahkemesi bir uzaklığa benziyordu ve organizatörleri bunu anlayamadı - duruşma başlamadan bir yıldan az bir süre önce Amerikalılar iki yüz binden fazla kişiyi nükleer bombardımanla öldürdüler ve Japonları savaş suçları için de denedi. Ancak, kazananlar - her şeyden önce, bu ABD ve Büyük Britanya’yı ifade ediyor - başlatılan sürecin dış rezonansı çok az ilgi çekiyordu. İşte bu yüzden: Tokyo Uluslararası Mahkemesi, yalnızca İkinci Dünya Savaşı'nın Uzakdoğu'daki sonuçlarını yasal olarak pekiştirmeyi değil, aynı zamanda kendi suçlarımızın sorumluluğunu daraltmayı mümkün kıldı.
Buna bir diğer önemli politik faktör de eklenmelidir. Tokyo Mahkemesi çalışmalarına Mayıs 1946'te başladı, yani Winston Churchill, Fulton'da Soğuk Savaş'ın ve Batı'nın SSCB'ye karşı yeni stratejisinin ortaya çıktığı bir konuşma yaptı.
Mesela, Sovyetler Birliği heyeti, ABD’yle, hatta kendi makamlarıyla daha fazla sorun aramıyordu. Bununla birlikte, Truman ve Stalin arasındaki ilişki bozulduktan hemen sonra temsilcilerimiz hem ücretsiz öğünlerden hem de bağlı araçlardan dışa aktarıldı. O andan itibaren her şey dolar olarak ödenmek zorundaydı. Amerikan işgal otoriteleri patronun kim olduğunu gösterdi. Tabii ki kaba, ama net ve anlaşılır bir şekilde.
1946'in ilkbaharında, SSCB ile Anglo-Amerikan bloğu arasındaki politik çelişkiler belirgin biçimde yoğunlaşıyor. Bununla birlikte, buna rağmen, Mayıs ayında Tokyo Mahkemesi’nin “clockwork” ’ında 3 başlatıldı. Ana sanıklar için ömür boyu geri sayım başladı. "Tokyo showdown" konusu, o zamanın gazetelerinde ve dergilerinde her zaman bulunacak ve iki buçuk yıl boyunca tüm dünyadaki insanların dikkatini çekecektir.
Örneğin Japonya niçin Hitler'in bir diğer müttefiki - İtalya mahkemenin altına düştü? Bunun nedeni, ulusal öz-bilinç için acı veren yalnızca askeri yenilgiler değildir. Japonya, birçok denizaşırı ülkedeki muhaliflerini stratejik öneme sahip ve bunun yanı sıra doğal kaynaklar bakımından zengin. İkinci Dünya Savaşı, diğer şeylerin yanı sıra, Pasifik havzasında yabancı mülkiyete sahip olma iddiasıyla, Japonya’nın savaş arifesinde döndüğü yeni denizcilik devleti ile kolonileri yeniden kurmak için yapılan bir başka girişimdi.
Tokyo Süreci'nin “senaryosu” genel olarak Nürnberg'le aynıydı. Buna göre, Kasım ayında 1948'te sanıklara verilen cezalar öngörülmüştü. Tek fark Tokyo Mahkemesi'nin ömür boyu hapis cezası için "cömert" olmasıydı.
İddianamede 55 puanı vardı. Bunlar, sanıklara ve genel olarak barışa karşı suç, cinayet, savaş geleneklerine ve insanlığa karşı suçlar da dahil olmak üzere genel suçlamalardır. Deneme sırasında, 949 belgesel kanıtlarını ve 4356 ifadesini inceleyen toplam 1194 mahkeme oturumu gerçekleştirildi.
Tokyo davasında 28 sanığı vardı. Doğru, ikisi - Dışişleri Bakanı Yosuke Matsuoka ve Amiral Osami Nagano utançlarına kapılmadılar ve duruşma sırasında doğal sebeplerden öldüler. Bir diğeri, Sumey Okawa, zihinsel bozukluk belirtileri göstermeye başladı ve sanık sayısının dışında bırakıldı.
Uzun süren süreç, sanıklara Anglo-Amerikalılar ve Sovyetler Birliği arasındaki artan çelişkiler nedeniyle mahkemenin çalışmalarını tamamlamayacağı ve muzaffer ülkelerin koalisyonu gibi yıkılacağı konusunda belirsiz bir umut verdi. Ancak, bu olmadı. Yedi yüksek rütbeli sanık ölüm cezasına çarptırıldı, 16 ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı.
Bir zamanlar Japonya'nın Sovyetler Birliği'ndeki çıkarlarını temsil eden diplomatlara göre, mahkeme en insancaydı. Belki de bu, Japon imparatorluğunun SSCB ile savaşmadığı ve dolayısıyla ana müttefiki Almanya'nın yenilgisine katkıda bulunduğu için Sovyet hükümetinden kaynaklanan gizli bir minnettarlık haline geldi. Shigenori Togo (1938’ta SSCB Büyükelçisi - 1941, 1945’taki Büyük Doğu Asya’nın dışişleri bakanı ve dışişleri bakanı), 20’teki Büyük Doğu Asya’nın dışişleri bakanı ve 1949’teki 1936’teki büyükelçisi Mamoru Sigemitu’daki hapishanede öldü. - 1938'taki Japonya Dışişleri Bakanı 1943 - 1945 - 1944'taki Büyük Doğu Asya İşleri Bakanı 1945, yedi yıllığına 1950'ta affedildi ve daha sonra tekrar Dışişleri Bakanı oldu.
Mahkeme tarafından gerekçelendirilmemiştir. Nürnberg denemelerinde üçü vardı. Ancak, sekiz yıldan kısa bir süre içinde, 13'in ömür boyu hapis cezasına çarptırılması (üçü cezaevinde öldü).
O zamanlar uluslararası hukuk açısından mahkemelerin tüzükleri kusursuz değildir - bunlar kaybolanlara karşı zafer mahkemeleriydi. Ancak, o yıllara geri dönüp İngilizlerin, Axis ülkelerinin liderlerine yargısız misilleme yapılmasını önleme önerisini hatırlarsanız, mahkemelerin kurulması, uluslararası hukukun ilerici gelişimi üzerindeki etkisinden bahsetmek yerine, kendisini çok insancıl ve yasalara cevap veren bir eylem olarak sunacak. Modern üs, Birleşmiş Milletler ve ihtisas kurumlarının sözleşmeleri veya uluslararası mahkemelerin tüzükleri (örneğin, Uluslararası Ceza Mahkemesi Roma Statüsü) olsun Nürnberg ve Tokyo kurallarına dayanmaktadır. Önce açıkça savaş suçları, barışa ve insanlığa karşı suçlar tanımladılar.
Nürnberg ve Tokyo'nun dersleri, son iki yıldaki trajik olaylarla bağlantılı olarak hatırlanmaktadır - Yeni Rusya'daki sivillerin kitle imhası. Politikacı Alexander Kofman, Kiev makamlarının savaş sonrası mahkemelere benzetilerek adil bir ceza beklediğinden emin. DPR Dışişleri Bakanlığı'nın başında iken, “Batı ülkelerine Ukrayna'daki Nazi hükümetini desteklediklerini bildirmek için her şeyi yapıyoruz. Er ya da geç, belgelerimiz uluslararası ceza mahkemesinde yerini bulacaktır. ”