Teksas’taki oylamadan bir gün önce Cruz, 260.000 dolarlık kampanyasına borç verdi. Bu ilginç ve görünüşte gereksiz bir jestti: Kampanyanın nihai raporu, kampanyanın eldeki 263.000 dolar nakitle sona erdiğini gösterdi.
Yine de Cruz mantıksız davranmıyordu. Kendi başına bir meydan okuma için zemini hazırlıyordu, dünyanın sendeleyen kalıntılarına bir saldırı. McCain-Feingold kampanya-finans yasası 2002 yılı.
Daha resmi olarak İki Partili Kampanya Reform Yasası veya BCRA olarak bilinen bu yasa, kampanyaların adaylardan alınan kredileri nasıl geri ödeyebileceğini sınırladı. Bir kampanyanın bu tür kredileri tam olarak geri ödeyebileceği 20 günü vardır. Bu son tarihten sonra 250.000 dolardan fazla geri ödeme yapamaz.
Cruz’un kampanyası ona geri ödemeyi bitirdiğinde, son tarih geçmişti. Bu yüzden kampanya komitesi kredinin sadece 250.000 Dolarını ödedi ve 10.000 Dolar’ı ödenmemiş bıraktı – Cruz daha sonra federal mahkemede yasanın hükmünün İlk Değişiklik haklarının ihlali olduğunu savunarak geri almak için dava açtı. Bu, Pazartesi günkü Federal Seçim Komisyonu ile sonuçlanan ve üç yıldan fazla süren davayı harekete geçirdi. Yargıtay kararı.
Cruz, kredisinin miktarını ihtiyatlı bir şekilde belirlemişti, böylece yasal bir yenilgi ona sadece 10.000 dolara mal olacaktı. Ama kazandı. Ve onun kazanması, FEC’in dahil olduğu geçmişteki kararlarla zaten parçalanmış bir yasada bir delik daha açtı. Vatandaşlar Birleşik (Yargıtay tarafından Ocak 2010’da karar verildi) ve Speechnow.org (iki ay sonra DC Devresi tarafından karar verilir) Vatandaşlar Birleşik).
Federal Seçim Komisyonu v. Cruz şimdi listeye katılıyor ve BCRA’yı hükümsüzlüğe doğru itiyor. Baş Yargıç John Roberts tarafından yazılan çoğunluk görüşü, kredi kısıtlamasını adayların serbest konuşma hakları üzerinde kabul edilemez derecede külfetli bularak reddetti. 1976 davasından bu yana Buckley v. Valeo, adayların kendi kampanyalarına sınırsız harcama yapmalarına izin verildi. Bu nedenle, ödünç verebilecekleri miktarı sınırlamak için hangi olası gerekçe olabilir? Roberts tartıştı. Bunun gibi kredilerin geri ödenebileceği koşulları kısıtlamak bile, bir adayın siyasi konuşma hakkını anayasaya aykırı olarak sınırlamaktır.
Etkili muhalefetinde, Yargıç Elena Kagan bir cevap önerdi:
Bir adayın göreve seçilmesinden sonra kendi cebini dolduracak siyasi katkılar, özel bir yolsuzluk tehlikesi oluşturur. Adayın (kişisel mali durumunu yenilemek için) parayı almakla her zamankinden daha fazla ilgisi vardır ve şimdi karşılığında bir şeyler verebilecek durumdadır.
Çoğunluk bu endişeyi varsayım olarak reddetmiş ve yolsuzluğa veya yolsuzluk görüntüsüne karşı yeterli koruma olarak siyasi katkılar üzerindeki mevcut kısıtlamalarda teselli bulmuşlardır.
Büyük kazananlar Cruz Karar, adayların kendilerine büyük bir çek yazacak kadar zengin, ancak paraya sonsuza kadar veda edecek kadar zengin değiller. Gerçek bir milyarder, kampanya kredisini geri almaya zahmet etmeyebilir, ancak sade bir multimilyoner isteyebilir veya buna ihtiyaç duyabilir. Yani onlar için büyük gün.
Bunun ötesinde, bu davanın gerçekten kendi içinde bir dönüm noktasını temsil ettiği şüpheli. Daha çok, en büyük değişikliğin süper PAC’nin yükselişi olduğu 2002’den bu yana kampanya finansmanının büyük bir yeniden yapılandırılmasının parçası.
Bir zamanlar, herhangi bir seçimdeki en önemli oyuncular kampanyaların kendisiydi. Adayların ve kampanya yöneticilerinin yönlendirmesi altında para topladılar ve harcadılar. Yargıtay’ın BCRA karşıtı kararları, kampanyalardan gelen harcama gücünü, neredeyse tüm adaylardan daha büyük ölçekte artırabilen ve harcayabilen süper PAC’lere yeniden paylaştırdı. Süper PAC’ler yalnızca kampanyalardan bağımsız olmakla kalmaz, aynı zamanda kampanyalarla koordinasyon içinde olmaları özellikle yasaktır. Adayların ve süper PAC’lerin ayrılmasını gerektiren kural, bir kampanyanın sözde iletişim kurmayan iki bölümü arasında çok dikkatli bir savunuculuk yapılmasını gerektirir, aksi takdirde bir aday, seçiminde yalnızca bir izleyici gibi bir şeye indirgenebilir.
Öyle olsa bile, kuralın garip etkileri olabilir. Örneğin, süper PAC’ler, tercih ettikleri adayın yasal olarak okuyabilmesi için artık olumsuz oylama bilgilerini dünyaya yayınlayacak. Örneğin, bu yılın Şubat ayında, JD Vance’in Ohio’daki senatör adaylığını destekleyen süper PAC yayınlanan Vance’in Büyüme Kulübü’nün Asla Trumpçı olarak kendisine karşı yaptığı saldırı reklamları tarafından ne kadar kötü yaralandığını belgeleyen 98 sayfalık bir PowerPoint sunumu. Bu, bir kampanyanın normalde kabul etmek isteyeceği bir şey değil. Ancak paylaşılan bilgiler faydalı oldu. Vance’in destekçisi Peter Thiel, kendisini süper PAC’den ayırmıştı. o vermişti Geçen yıl 10 milyon dolar, böylece hala Vance kampanyasının danışmanı olarak hareket edebilir. Finanse ettiği ancak özel olarak okuyamadığı araştırmaların kamuoyunda paylaşılmasıyla uyarılan Thiel, kampanya danışmanı statüsünü maksimum etki için kullanabildi. kazanmaya yardım etmek Eski Başkan Donald Trump’tan Vance için geç bir onay. Onay 15 Nisan’da geldi ve Vance birincil kazandı üç hafta sonra.
Kagan’ın muhalefetinin edebi gücü, Cruz karar çok dikkat. Ama bu bir yanlış yönlendirme olabilir. 2020’lerde, kampanya finansmanındaki büyük haber, kampanyaların içinde neler olduğu değil, kampanyaların dışında ve çevresinde neler olduğudur. ABD kampanya finansmanı tarihinde çok sık olduğu gibi, reformun istenmeyen etkileri, amaçlananları eziyor.
Muazzam derecede güçlü ve muazzam derecede düzensiz süper PAC’lerin olduğu bir dünyada, belki de FEC’nin polislik kampanyalarına yönelik eski odak noktası modası geçmiş, hatta ters tepmiştir. Bugünün sorusu şu olabilir: Gizli, aşırı güçlü süper PAC’lerin inkar edilebilirliğine sığınmalarına izin vermektense, adayları kampanyalarından nasıl sorumlu tutabilir ve sorumluluklarını nasıl geri verebiliriz?
Bir seçim kampanyasıyla en azından kimin kime cevap verdiğini bilirsiniz. Bu çok olmayabilir. Ama McCain-Feingold kanunlaştığından beri inşa ettiğimiz dünyadan daha iyi.
.