1. Ulusal Sanat Kadın Müzesi, Washington, D.C., 2005
2005 sonbaharında benden bir resim hakkında yazmam istendi. Ölümden sonra . Yakın zamanda baş editöre terfi ettim. Ulusal Sanat Kadın Müzesi ama bu iş için gerçekten nitelikli değildim. 24 yaşındaydım, sanata ilgi duyuyordum ama resmi eğitim almamıştım. Bu tabloyu henüz sevmedim. Ben bile beğenmedim. Ben hiç anlamadım. Ama müzede sergilenecekti ve üyelerin dergisi için bununla ilgili 600 kelime yazmam istendi.
Bu, dijital görüntülerin bol olmasından önceydi ve bana çalışmam için küçük bir slayt verildi. Eski moda bir izleyicinin içinden o slayta saatlerce baktım, göz yuvalarım plastik dürbünlere bastırıldı. Çaba anlamsızdı, çözme umudum olmayan bir bulmaca bulmacasının boş kutularına bakmak gibi anlamsızdı.
Resim, tuval üzerinde bir dizi Polaroid gibi düzenlenmiş, kontrastlı figürlerin 30 sahnesini tasvir ediyordu. Bazı silüetler mürekkep siyahıydı, sarı-yeşil arka planda keskindi ve bazıları sanki çizilmiş ve sonra silinmiş gibi grileşmişti. Hikaye şaşırtıcıydı. Çizgi film figürleri aynı kişi mi olmalı yoksa farklı insanları mı temsil ediyorlar? Söyleyemedim. Karakterler harfleri okur, paketlenmiş (ambalajsız ? ) kutulara gizemli bir kapıdan girildi (veya belki bırakıldı). Bir sahnede kapının arkasında dik bir merdiven görüldü. Biri o merdivenden düşüp ölmüş müydü? Resmin başlığı Ölümden sonra - gölgeli figürler hayaletler miydi? Mektup bir intihar notu muydu? Anlatı nerede başladı ve nerede sona erdi? Sahneler benim anlayabildiğim herhangi bir sırayla gitmedi. Mesafe ve perspektif değişmeye devam etti, sahneyi yeni açılardan yeniden çerçevelendirdi, yakınlaştırıp uzaklaştırdı. Ancak yakın plan görüntüler bile bu hikayenin gizemine dair yeterli ipucu sunmuyordu.
Makalem felaket olacaktı.
Ancak makalem bir felaket değildi. Müzenin çağdaş sanat küratörü - hem şık hem de korkutucu bulduğum, kırklı yaşlarının başında Britta adlı bir Alman kadın - benimle resmi tartışmak için programından zaman ayırmayı kabul etti. Bir film şeridinden veya çizgi romandan ödünç alınabileceğini düşündüğü ızgaralı yapıya işaret etti. Bu yapı önemliydi, dedi. Doğrusal bir hikayeyi, baştan sona okunabilen bir anlatıyı ima ediyordu. Ama burada kırık görünüyordu. Britta, doğrusal ızgara ile belirsiz anlatım arasındaki karşıtlığa odaklandı. Bunu düşünmemi önerdi. Gerginlik, işi anlamanın anahtarı olabilir.
İlk içgörü kokusu çok özel, güçlü bir yüksek. Karışıklık azaldığı ve gözlemcinin merakla dolduğu o an, bir anlayış dalgasıyla yıkanır. Uzun sürmez - bir sonraki anda akıl, tutarlılık için ilhamla güreşir ve mantığı ele alır. Bir şeyleri adlandırmaya, anlamlandırmaya, içgörümüzün üzerine inşa etmeye başlarız. Bu eklemlenme eylemi elbette yazmanın zevkidir. Ama analitik, entelektüel bir zevk. Başlangıçta birkaç saniyeliğine aydınlanmanın saf neşesi var.
Britta'nın neden bahsettiğini anladım ve sonra resimde başka şeyler görmeye başladım. Babam birkaç ay önce ölmüştü. Kanser hastasıydı ve beklenenin ötesinde yıllarca yaşadı. Kederliydim, ama dramatik, ham bir şekilde değil. Keder deneyimim, üzücü bir üzüntüden çok başa çıkacak enerjim olmayan şeylerle tanımlandı. Yemeklerimi yedim, işe gittim, arkadaşlarımı gördüm. Hepsini bir süre arka planda sıkıcı bir vızıltıyla yaptım. Aslında, yas tutmak o kadar sıkıcıydı ki, küçük bir dramayı - tatmin edici bir erimeyi ya da bir aile patlamasını - memnuniyetle karşılayabilirdim. Filmlerdeki gibi bir tür doruk noktası. Ama babamın ölümüne ya da sonraki aylara, yıllara dair tatmin edici bir anlatı yoktu. Yas tutma, ileri gittikçe geriye ya da çemberler içinde hareket ediyor gibi görünen yavaş, yinelemeli bir süreçti.
Resmin içgörüsü ile bağlantı kurdum. Film şeridi yapısının temsil ettiği amansız zaman yürüyüşü ile tam tersine, bu hızda hareket edemeyen ya da gitmeyen yaşam unsurları, geleneksel anlatı yayıyla çerçevelenmeyi reddeden hikayeler arasındaki gerilim, resimde parçalanmış anlatı ve tekrarlanan imgelerle temsil edilir. Resim ölümün ve kederin sıradanlığı konusunda ısrar ediyordu. Bir başkasının ölümünün her zaman tanımı gereği anti-laktik olacağına dair kesin gerçek - her zaman bir sonra bir ölüme, çünkü zamanın yasaları bizim hikayemizin onların hikayesi geçmişte kaybolurken devam etmesini gerektiriyor. Rakamlar Ölümden sonra sıradan bir zıtlık içinde yaşıyordu: kutuları paketlemek, eserleri tasnif etmek, devam etmek. Bu sıkıcılıkla ilgilendim. Bana karşı dürüst geldi.'Babamın ölümüne veya sonraki aylara, yıllara dair tatmin edici bir hikaye yoktu.'
Makalenin son halini yayınlamadan önce onay için Britta’nın posta kutusuna bıraktım. İyi olduğunu, ilk gördüğü taslaktan çok daha iyi olduğunu söyleyen cömert bir notla geri verdi. Bunun üzerinde çok çalışmış olmalıyım.
Sahiptim.
2. Jeff Bailey Galerisi, New York, New York, 2008
New York'a taşındıktan yaklaşık bir yıl sonra, Amy Pleasant'ı temsil eden galeri Jeff Bailey'e e-posta gönderdim. Daha önce onun hakkında yazdığımı, hayranı olduğumu anlattım. Bir ara onun çalışmalarını daha fazla görebilir miyim diye sordum. Açık konuştum: Hiçbir şey satın alacak konumda değildim. Bu sadece işine olan aşkı içindi. Jeff beni nezaketle gelmeye davet etti.
İşten sonra bir gece Chelsea galerisinde benimle buluştu. Sekizinci Cadde'den uzun bloklar boyunca yürümek Chelsea'ye giden bir tren - turist olarak değil, New York'lu olarak - heyecan vericiydi. Büyük bir dergide çalışmak istediğim için şehre taşınmıştım. New Yorklu benim ilk tercihimdi. Orada bir röportaj yaptım, ancak bir iş bulamadım ve bunun yerine, kira ödemem gerektiği için, editoryal yelpazenin diğer tarafında bir pozisyonu kabul ettim: Pazarlama materyallerinde düzeltme yaptığım Ralph Lauren'de bir kopya editörü olarak. Çalışmalar özellikle yaratıcı ya da zorlayıcı olmasa da moda dünyasındaki ilk aylarım, kendimi müze dünyasında ilk hissettiğimden daha fazla yersiz hissetmeme neden oldu. İş arkadaşlarım kadar şık değildim ve sektör hakkında hiçbir şey bilmiyordum. Ama modayı öğrenmeyi, renk, doku ve siluet hakkında düşünmeyi sevdim. Sanat okumaktan o kadar da farklı değildi. Ayrıca New York'ta yaşamaktan çok mutluydum. Randevuma zamanında gelmek için acele ederken botlarımın kaldırıma tıklama sesini beğendim.
Bir New York galerisine ilk defa geldim ve tam da hayal ettiğim gibiydi: endüstriyel, soğukkanlı, göz korkutucu. Ama Jeff sıcakkanlıydı, anlaşılmaz olsa da nazik, orta yaşlı, beyaz saçlı ve zarif bir tavırla. Bana Amy'nin birkaç resmini gösterdi, hepsi de benim sevdiğim gibi, altıya beş metrelik dev tuvaller üzerine hikaye tahtaları.
Jeff aslen Birmingham, Alabamalıydı, dedi. Amy'yi, Birmingham Sanat Müzesi'ndeki bir arkadaşı aracılığıyla keşfetmişti ve onu şehirdeki en umut verici genç sanatçılardan biri olarak tavsiye etmişti. Jeff onun çalışmasını gördüğünde, arkadaşının onun yeteneğine ilişkin değerlendirmesine katıldı. Onun özellikle iyi bir renkçi olduğunu düşünüyordu.
Ziyaretimizin sonuna doğru ne olduğunu sordum Ölümden sonra . Bana kendisinin satın aldığını söyledi. Ortağıyla birlikte sahibi olduğu hafta sonu evinde, küçük Hudson kasabası yakınında asılı duruyordu.
3. Jeff Bailey Galerisi, New York, New York, 2009
Jeff beni posta listesine ekledi ve Ocak 2009'da Amy'nin son gösterisinin açılışına katılmam için bir davetiye aldım. Sıkı Atış .
O zamana kadar Perşembe gecelerinin tüm galerilerin açılışlara ev sahipliği yaptığı ve bedava şarap sunduğunu öğrenmiştim, bu yüzden Chelsea'nin kalabalık olmasını bekliyordum. Jeff’in çatı katı, ben geldiğimde tahmin edilebileceği gibi doluydu. Yine de kalabalığa aldırmadım. O zamana kadar birçok galeri ziyaret ettim. Asistan dışında çoğu zaman boş kaldı ve o kadar da boş olmayan galerilerde sadece bir kişinin varlığını dikkat dağıtıcı buldum. Kalabalıkta, kendini bilinçli hissetmeden işe bakmak daha kolaydı.
İlk ziyaretimden bu yana bir yıl geçmişti. Brooklyn'e ilk taşındığımda kiraladığım penceresiz odadan, aynı binanın farklı bir katındaki, gerçek bir yatak odamın olduğu bir daireye taşınmıştım. Akıllıca yeni bir saç kesimim vardı. Benim için işe yarayan ve muhtemelen tesadüfen olmasa da, işimde terfi eden bir bakış buldum. Markanın web sitesi, sosyal medya öğeleri ve biraz pazarlama kopyası için bir kültür ve stil blogu yazıyordum. İşimi beğendim ve şehrin enerjisinin bir parçası olduğumu hissettim. New York'a yapmaya geldiğim şeyi yapıyordum.
Odanın içinde dolaşarak zamanımı aldım. Görünüşe göre Amy görsel senaryolardan uzaklaşmıştı. Artık sahnelerle çalışmıyor ve onları bir bütün oluşturan anlatı parçalarına ayırmıyordu. Bunun yerine, bir dizi muazzam yakın çekimde farklı açılardan inceleyerek tek bir anı patlatmıştı. Bir çift öpüştü ve Amy bunu üç farklı tuval üzerinde üç açıdan hayal etti. Bu yeni görüntüleri beğendim. Hala gizemlilerdi, ancak yakın çekim ölçeği figürlerinin daha gelişmiş karakterler gibi hissetmesini sağladı. Hayatlarını hayal etmeyi sevdim.
Amy'yi çevreleyen kalabalıkta bir mola oldu ve kendimi tanıtmak için oraya gittim. 2005'te onunla röportaj yaptığımda telefonda konuşmuş olsak da, onunla hiç yüz yüze görüşmemiştim. Sıcak ve kabarcıklıydı, uzun ve ince, uzun saçlı ve yumuşak Güney aksanıyla. Yüksek topuklular giymişti ama makyaj yapmamıştı ve Chicago'da okula gitmesine ve New York'a aşina olmasına rağmen, Birmingham'da uzun süre yaşadıktan sonra şehirden biraz bunalmış hissettiğini kabul ettiğinde güldü. Şapkama iltifat etti ve Güneyli kadınların eğitim dışında bu tür şeyler söylediğini bilsem de, gerçek görünüyordu. Onu sevdim.
Gösteriden sonra, Jeff'e e-posta göndererek onu ne kadar sevdiğimi söyledim. Büyükannem - babamın annesi - kısa süre önce ölmüş ve bana biraz para bırakmıştı ve ona Amy'nin daha küçük parçalarından birini satın almakla ilgileneceğimi söyledim. Bunun pratik bir para kullanımı olmadığını biliyordum, ama mirasımı bu şekilde harcamak bana uygun geldi. Şovda sergilenen bazı küçük çizimler vardı ve belki bunlardan birini karşılayabileceğimi düşündüm.
Jeff, Amy ile kendisinin bazı şeyleri tartıştıklarını söylemek için geri yazdı. Sevdiğimi biliyorlardı Ölümden sonra ; O parçayı satın almak isteseydim, Jeff onu kişisel koleksiyonundan çıkarır ve yerine başka bir eser alırdı.
Tablo 9000 dolara mal oldu. O ana kadar, tek bir oturuşta harcadığım en çok para, yeni dairem için yeni bir kanepede yatmaktı. 1000 dolara mal oldu ve IKEA dışında bir yerden aldığım ilk yeni mobilya parçasıydı.
Çeki yazarken midem bulandı. Ama bunu yapıp yapmayacağımı hiç sorgulamadım.
4. Brooklyn, New York, 2012
Arkadaşlarım Brooklyn'deki daireme gelip Amy'nin resmine ilgi duyduklarında, genellikle onlara işin başlığını söylemeden önce ne hakkında olabileceğini düşündüklerini sordum. Kaç kişinin taşınmakla ilgili olabileceğini düşünmesi beni şaşırttı. Sanırım tüm bu kutular. Ve kendi başıma hiç bu şekilde bakmamış olsam da, yorum beni içgörülü olarak etkiledi. Bir bakıma, resim daha çok hareket etmekle ilgili: bir şeyin sonu ile diğerinin başlangıcı arasındaki bulanık çizgi hakkında; zamanın bizi durmaksızın ileri götürdüğü hakkında; geçmişten hareket ettiğimiz yollar hakkında; Kendi hikayelerimizi anlamlandırmak için geçmişe baktığımızda anları nasıl kavradığımız hakkında.
2011 sonbaharında apartmanları ve işleri taşıdım. Kariyerimde, şehirdeki ilk haftalarımdan beri yaşadığım binadan çok da uzak olmayan Brooklyn'de küçük bir apartman dairesi satın alacak kadar yerleşik hissettim. Ama işimde de değişime doğru bir eğilim hissettim. Artık bir markanın bakış açısından yazmaktan memnun kalmadım; Kendi fikirlerim hakkında yazmak istedim. Ulusal bir moda haberleri blogunun baş editörü olarak Ralph Lauren'den ayrıldım. Haber blogu, öğrenilecek başka bir yeni sektördü, ancak bana kendi hikayelerimi seçme ve yazma özgürlüğü verirdi. Bu değişikliğin bir yazar ve editör olarak büyümeme yardımcı olacağını umuyordum.
Kendi tatil kartlarımı yapmayı seviyorum ve o Aralık ayında, arkadaşlarıma ve aileme göndermek için bir hafta sonunu Amy'nin resminden görüntüler oluşturarak geçirdim. Arka planı sarı-yeşil sulu boya ile ucuz kart stoğunu boyadım ve ardından üstüne siyah akrilik boya ile kontrast figürler çizdim. düşündüm Ölümden sonra ilginç bir yeni yıl metaforuydu, hepimiz bir yılı bitirip ertesi yıl başladığımız için arkadaşlarıma ve aileme sunacağım zaman ve hareket hakkında bir imge. 2012 için en iyi dileklerimi ilettim.
Kart şimdi beni utandırıyor: Amy'nin stilize figürlerinin garip, uzaylı başlı taklitleri, tonun tek notalık neşesi. Geriye dönüp baktığımda, o sırada hissettiklerimle ses çıkarmaya çalıştığım yol arasındaki tutarsızlığı görebiliyorum. Gerçekte, o zamana kadar New York'ta yaşam için gerekli olan çelik gücüm azalmıştı. Yeni işimi sevmedim. Çok çalıştım. Müzelere ve galerilere gitmeyi bırakmıştım. Amy'nin sonbaharda bir şovu vardı, ama çok meşguldüm ya da çok yorgundum ya da ikisini birden yapamayacak kadar. Sevdiğim çoğu şey gibi onun da işi, çoğu zaman anlamsız gelen kendi işimle dolup taşıyordu. Kendi hikayelerimi yazıyor olsam da, bir marka perspektifi ve benim olmayan bir sese göre filtrelendiler. Çoğu, okuyucuyu bir an eğlendirmek ve sonra unutulmaktı. Yayınlandı ve ardından hiç bitmeyen bir haber parşömeninde daha yeni bir hikaye ile değiştirildi, asla tekrar ziyaret edilmedi.
O anda Amy'nin resmi hakkında tekrar yazmaya çalıştığımdan şüpheleniyorum çünkü kendim için yarattığım hayatı gerçekten isteyip istemediğimi sorgulamaya başlıyordum. Kendimi bir kavrayışı zorlamaya çalışırken görebiliyorum. Ben de arkadaşlarıma olduğu kadar kendime de tavsiyelerde bulunuyorum - hayat ilerlemediğinde, beklenmedik şekillerde üst üste geldiğinde ve geri döndüğünde korkmamak için. Ve sonra, aynı nefeste, bunların hiçbirini yapmayı reddediyorum. Kendi hayatımın düzgün hikayesinde ısrar ediyorum. Başarının, güvenin, mutluluğun doğal bir ilerlemesi. Hayatımın sonsuza kadar ileriye doğru ilerleyen bir öyküsünü anlatıyorum - 'harika bir macera', temiz bir çözünürlüğe sahip bir yay. Burada geriye dönüş, tekrar ziyaret veya daire içinde düşünmeye yer yok.'Amy’nin işi, sevdiğim şeylerin çoğu gibi, çoğu zaman anlamsız gelen kendi işimle dolup taşıyordu.'
Ama bu mektupta retorik olarak sorduğum sorular ... Doğru yerde miydim? Doğru kararları mı verdim? Doğru işi mi yapıyordum? Geride kalmayı reddeden türdendir. Nihayetinde onlarla yüzleşmek zorunda kaldım. Yaptığımda cevap şuydu hayır artık değil . İşimden ayrıldım, yeni dairemden ayrıldım, bu kartı gönderdikten bir buçuk yıl sonra 2013 yılında tamamen şehirden ayrıldım.
5. Jeff Bailey Galerisi, Hudson, New York, 2015
Jeff'ten bir davetiye aldım ve son dakikada Amy'nin son gösterisinin açılışına katılmaya karar verdim. Onu yıllardır görmemiştim ve yeni işini merak ediyordum. Yaratıcı bir yazarlık programına katıldığım Virginia'dan Jeff'in galerisini taşıdığı New York, Hudson'a gittim. AirBnB'm Jeff'in galerisine sadece birkaç blok uzaklıktaydı ve Main Street'teki antika dükkanlarına göz attıktan sonra yürüdüm. Amy'nin sanatının çok değiştiğini hemen anladım. Anlatı unsuru artık tamamen gitmişti. Hikaye yoktu, karakter yoktu - sadece vücut parçalarının parçaları. İhanete uğramış hissederek kendimi şaşırttı ve işine sahip olduğumu bir şokla anladım. Değişmesini istememiştim.
Jeff’in yeni şehir dışı alanının güzel bir arka bahçesi vardı. Çoğu insan orada, bedava şarabın yanında takılıyordu. Galerinin ilk odasını kendime bıraktım ve Amy'nin yeni koleksiyonuna bakarak yarım saat geçirdim. Bir süre sonra, çalışmalarının geliştiği kadar değişmediğini fark ettim. Öykü panosu resimlerinin açık uçlu anlatılarında ve daha sonra 2009 gösterisinin yinelemeli karakterlerinde keşfettiği jestlere olan ilgisi odaklanmıştı. Görüntülerinin kapsamı yıllar içinde sahneden ana kadar, sadece izole bir vücut parçasına kadar uzanmıştı.
Ölçeği ve paleti de daralmıştı. Bu sergide sahip olduğum gibi birkaç büyük tuval vardı, ancak çoğunlukla işler daha küçüktü, minimalist bir siyah ve beyaz yelpazesinde boyanmıştı. Ton üzerinde şekil ve kontur vurgulanmıştır. Bir başın eğimi veya bir omuzun kıvrımı. Bir ayağın esnemesi. Görüntüler, izleyiciden, dikkatlice çizilmiş birkaç satırdan bir anlatı hakkında ne anladığımızı düşünmesini istiyordu.
Yeni işe ısınmaya başladım.
Amy beni bulmaya geldi. Merhaba kucaklaştık ve bir süre sohbet ettik. Şovdaki en sevdiği parçanın hangisi olduğunu sordum. Bana aynı zamanda en sevdiğim şeyin de olduğunu söyledi, beyaz bir arka planda uylukları her açıdan inceleyen siyah alt vücut silüetlerinden oluşan bir ızgara: kafa kafaya, profilde, yüzüstü. Amy, hareketsiz bir vücut parçasının bile hareketi ve hareketi uyandırabilmesiyle ilgilendiğini söyledi. Az önce ne oldu; ne olacak. Göz kırptığımızda dünyanın hareket etme şekli.
Biz konuşurken, Amy'nin oğlu onu aramaya geldi. Burnunun üzerinde çiller vardı ve gevşek bir futbol forması giymişti. Belli ki sıkılmıştı. 'Onlar ne?' diye sordu annesine, adlı bir tabloyu işaret ederek Bükmek , bakıcının bakış açısından bir turun siluetini gösteren davetiyedeki görüntü. Amy ona, Bacaklar tatlım, dedi. Ah, dedi, bir an duraklayarak. Baş aşağı pantolona benziyorlar.
2005'te makalem için Amy ile röportaj yaptığımda, iki küçük çocuğu uyuduktan sonra gece çağrısı yaptık. Konuşmanın bir noktada arka planda bir yürümeye başlayan çocuğun sesiyle kesildiğini hatırlıyorum. Oğlu uykudan çıkmıştı ve tekrar yatağa yatırılması gerekiyordu. Bu, on yıl sonra aynı çocuk olmalı. Göz kırptığımızda dünyanın hareket etme şekli , Bence. Ve aniden merakla dolup taştım. İşi anladım. Anlamın parçada olduğunu fark ettim. Anlatı baştan çıkarır, rahatlar. Kim olduğumuz hakkında, özenle seçilmiş ve kendi icatımızın ipleriyle birbirine bağlanmış anlardan oluşan kesin bir hikaye sunuyor. Ama hiçbirimiz hayatı gerçek zamanlı olarak hatırlayamayız ve onu bir video gibi saniye saniye oynatma yeteneğine sahip değiliz; sadece anı parçalarına tutunabiliriz. Anlam, parçalarda kendini gösterir çünkü bellek yapar. Ve parçalar, önceden ve sonra gelenlerle ilişkili olmaktan ziyade tek başına varolduğundan, anıları yeniden gözden geçirme, yeniden yorumlama, yeniden düzenleme ve yeniden düzenleme sürecine giriyoruz. İçgörü bulduğumuz şey bu huzursuz kolajlamada.
6. Rehoboth Plajı, Delaware, 2016
Babamın ölümünden bu yana neredeyse tam 12 yıl geçti. Burada, ailemin emeklilikleri için inşa ettikleri sahil evinde, taşınmalarından sadece birkaç ay sonra öldü. O zamanlar yepyeni bir evdi. Anma Günü'ne taşındıklarında iyiydi. Ama o yaz boyunca, annem ambalajını açıp süsledikçe, sağlıktan güçsüzlüğe, sonra acıya ve sonra kısaca hezeyana geçti. İşçi Bayramı hafta sonu öldü. İki yaz tatili, düşüşünü bir çift parantez gibi gösteriyor.
O öldüğünde onunla birlikteydim. Uzun haftasonu geldiğimde yatakta yalnızdı, topraklanmış bir uçurtmanın kuyruğu gibi çarşafların arasında arkasında yatan körelmiş bacakları. Nefesi çaresizdi. Onunla yattım. Onun gözlerinde tanınma aradım ama yoktu. Yine de orada olduğumu anlıyor gibiydi. Onunla konuştuğumda ve kolunu okşadığımda nefesi sakinleşti. Yavaş yavaş yavaşladı. Sonunda durdu.
Tek bir anıyı kaç kez tekrar ziyaret ederiz? Bu hafıza zamanla nasıl değişiyor?
Yüksek okula başladığımda, Amy'nin resimlerini diğer kutularla birlikte annemin bodrumuna koymak istemedim. Resmim bu evden birkaç mil ötede, teyzemin yanında, onu asacak kadar büyük ve boş bir duvarın olduğu yerde. Teyzem bununla benim için ilgilenmek konusunda çok cömert, ama bundan gerçekten hoşlandığını sanmıyorum. Sanırım bunu oturma odasına pek uymayan bir dekorasyon olarak görüyor. Yine de ziyaret ettiğimde resim benim için canlandırıyor. Bitirdiğimi düşündüğümde bile, ona o kadar çok baktım ki, ondan mümkün olan tüm anlamı topladım, sonunda geri dönüyorum.
Geçen gün Amy ile telefonda konuştum. Ona kendi yeni çalışmamdan bahsettim ve aynı zamanda gideceği yönden emin olmadığımı hissettim. Sempatikti ama saf değildi. “Anladığımız şeylerin tarihle bağlantılı olmasını istiyoruz. İş vardiyası sizi yeni bir yere götürebilir. Seni korkutabilir, ”dedi bana. Bu duyguyu aşmanın yolunun sadece çalışmaya devam etmek olduğunu söyledi.
Bu evin bodrum katında, tebrik kartlarını, oyun faturalarını ve diğer hatıraları sakladığım bir kutuda, babamın 1996 yılında bana yazdığı bir mektup var. Okulum, tüm velilerden, küçük tatilimiz sırasında teslim edilmek üzere bir mektup göndermelerini istedi. Ondan aldığım tek mektup bu. En alttaki imzası ve zarfın üzerinde benim adım kalemle yazılmış; geri kalanı, kısa bir yarım sayfa, düz Helvetica yazı tipiyle yazdı ve güzel bir el yazısı olmasına rağmen ev bilgisayarımızı kullanarak yazdırdı.
Bu mektubu periyodik olarak tekrar ziyaret ediyorum, kutusundan çıkarıp bodrumda tekrar okudum. Mektubun gövdesi onun bakış açısından hayatımın bir özetidir, ancak sadece bir paragraftır. Esasen, benimle ilgili anılarının bir listesidir: ilk adımlarım, ilk yüzme buluşmam, hareketsiz oturuşum ve bir yürümeye başlayan çocuk olarak şöminede dans eden alevleri izleme şeklim. Bunlar, geri kalan zaman kaybolurken onun için katılaşan parçalardı.
1996'da ilk okuduğumda, Maryland kırsalındaki bir inziva evinin arka bahçesindeydim. Dışarı fışkırıyordu. Okurken, paslı bir salıncakta tembelce ileri geri sallandım. Hafif yağmurda, zarfın üzerindeki adım ve babamın mektuptaki imzası, suluboya boyası gibi nazikçe kanadı. Beyaz ofis kağıdına gri ve mor bulutlar açmıştı. Siyah mürekkepte yeşilin alt tonlarını açığa çıkaran harfler lekelendi.
Dahil olan şeyler, resimler ve denemeler yapanlar, geride bir eser izi bırakırlar. Belki de en iyisi kelimeyi kullanmamaktır iz . Bu, bir başlangıcı ve sonu ima eder ve ilerleme retoriğine katılır, şimdiki zamanın üstünlüğünü savunur. Belki de en iyisi hayatımızın eserlerini ve çalışmalarımızı, etrafına bir form çizebileceğimiz ve sonra yeniden çizebileceğimiz bir takımyıldızın öğeleri olarak düşünmek. Bir hikaye düzenleyin ve yeniden düzenleyin.
Bugün babamın mektubunu tuttuğumda, bir hikaye diğerine sızıyor. Deneyim, hafıza sisi gibi hayaletimsi. Zamanın geçişi gibi.
__________________________________