Parmak Emmek Nasıl Bırakılır ?
Parmak emme, yeni doğan bebeklerin hemen hepsinde görülür. Bebekler, 1 yaşına kadar, çoğunlukla baş parmaklarını ya da diğer parmaklarını emerler. Güçlü bir emme refleksine sahip olan bebekler, parmak emmeyi henüz daha anne rahmindeyken öğrenmiş bulunmaktadırlar. Dokuz aydan itibaren, bebeklerde parmak emme ile uyku arasında yakın bir ilişkinin olduğu, uykusu gelen bir bebeğin parmağını ağzına götürdüğü görülür. Bebeklerin 1 yaşına kadar parmaklarını emmeleri doğaldır. Ancak, bazı durumlarda bebekler parmaklarını çok yoğun ve sık bir biçimde emerek, emdiği parmağını aşındıracak duruma getirirler. Yine, nadiren de olsa, parmak yerine bileğini emen bebeklere de rastlanmaktadır.
Bebekler, parmak emmeyi zamanla genelleştirerek oyuncaklarını, battaniyenin uçlarını ve çeşitli bazı nesneleri emdikleri ya da bazen de mobilyanın kenarlarını kemirdikleri dikkatimizi çeker. Ayrıca, dişlerini çıkarmaya çalışan bebeklerin parmaklarını ya da oyuncaklarını sık sık ağızlarına götürmeleri yaygın bir davranıştır. Bebekler, oyuncak ve nesnelerle beraber eline geçirdikleri kağıt parçacıkları, kireç ve toprak gibi bazı maddeleri de yine ağızlarına götürürler. Sık sık tekrarlanmayan bu gibi davranışlar, çocuğun daha çok dünyayı tanıma ve keşfetmesine yönelik davranışlar olarak kabul edilir. Ancak, yürümeye başlayan kimi bebeklerin bahçede ya da etrafta buldukları kil, kum, kireç, toprak ve hatta gübre gibi bazı zararlı maddeleri de ağızlarına götürerek yeme davranışlarında bulundukları görülmektedir. Çocuk, 15-18 aydan sonra bu gibi davranışlarını sürdürmeye hâlâ devam ediyorsa, o zaman kökeninde başka nedenler aranmalıdır. Böyle bir durumun ortaya çıktığı çocuklar, genellikle bakımsız, ihmal edilmiş ve çoğunlukla beslenmesi bozuk olan çocuklar olarak bilinmektedir.
Parmak emme alışkanlığı yaşla beraber giderek azalır. Bazı durumlarda, 18 ay dolaylarında yoğunlaşan parmak emme alışkanlığı, kimi çocuklarda 4 yaşına doğru kaybolurken kimi çocuklarda da okula gidinceye kadar devam eder. Araştırmalarda, okul dönemi çocuklarında parmak emme alışkanlığının yüzde 2 dolaylarında olduğu saptanmıştır.
Parmak emme alışkanlığı, çoğunlukla psikolojik sorun ve gerginliklerin bir belirtisi olarak ortaya çıkar. Daha çok bir güvensizlik belirtisidir. Anne-çocuk arasındaki yetersiz ilişki, korku, kıskançlık, utangaçlık, sıkılganlık gibi durumlar, çocuğun bu alışkanlığı edinmesinde zemin hazırlayıcı, önemli etkenler olarak sayılabilir. Ayrıca, açlık ve yetersiz beslenme de bu alışkanlığın kazanılmasının bir başka nedeni olabilir. Bir gerileme (Reakresyon) belirtisi olan parmak emme alışkanlığı, kimi çocuklarda daha sonradan ortaya çıkabilir. Örneğin, yeni bir kardeş doğumundan sonra cıvıldayan, emekleyen ve parmağını emen bir çocuk, kaybettiği ilgiyi bu bebeksi davranışlarıyla tekrar kazanma savaşına girebilir.
Parmak emme alışkanlığı geliştiren küçük çocukların anne babaları, çocuğun parmak emmesiyle aşırı derecede ilgilenmemelidirler. Zira, parmak emmeyle ilginin arttığını gören çocuk, bu davranışını daha da kuvvetlendirir. Çocukla yeterince ilgilenmek elbette ki, yapılması gereken bir davranıştır. Ancak bu, parmak emmeye yönelik olduğu takdirde direnç artar. Daha büyük çocuklarda parmak emmenin çocuksu ve çirkin bir davranış olduğu sade bir dille anlatılırken, bu alışkanlığından dolayı çocuğu azarlamak, eleştirmek, aşağılamak ya da onunla alay etmek yapılmaması gereken sakıncalı tutumlar arasındadır. Burada asıl önemli olan, parmak emme alışkanlığına etken olan nedenleri bulup ortaya çıkarmak ve ona göre davranmaktır. Psikolojik sorun ve gerginlikleri azalan çocukta güven duygusu geliştikçe, parmak emme alışkanlığı da ortadan kalkar.