We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
16 Aralık 1944'te Almanlar, Müttefik cephe hattını kuzey Fransa'dan batıya, kuzeybatı Belçika'ya itme girişimi olan Ardennes Taarruzu ve Bulge Savaşı olarak da bilinen, savaşın son büyük taarruzunu, Sonbahar Sisi Operasyonunu başlattı. Almanların Amerikan savunma hattını iterken Ardennes ormanı çevresinde bir "çıkıntı" oluşturması nedeniyle sözde Bulge Savaşı, Batı cephesindeki en büyük savaştı.
Almanlar ilk saldırıya 250.000 asker attı, beş panzer tümeni tarafından korunan 14 Alman piyade tümeni - sadece 80.000 Amerikalıya karşı. Saldırıları sabahın erken saatlerinde Müttefik hattının en zayıf noktasında, 80 millik kötü korunan tepelik, ağaçlık bir ormanda gerçekleşti (Müttefikler, Ardennes'i geçmenin çok zor olduğuna ve bu nedenle bir Alman saldırısı için olası bir yer olmadığına inanıyorlardı). İnce, izole Amerikan birimlerinin savunmasızlığı ile Müttefik hava örtüsünün Alman hareketini keşfetmesini engelleyen kalın sis arasında, Almanlar Amerikalıları geri çekilmeye itmeyi başardılar.
DAHA FAZLA OKUYUN: Bulge Savaşı: American Grit, Hitler'in Son Hendek Saldırısını Nasıl Durdurdu?
Özellikle etkili bir Alman hilesi, Amerikan hatlarına sızan ve ele geçirilen ABD üniformalarını, kamyonlarını ve ciplerini kullanarak ABD ordusunun kimliğine bürünen ve iletişimi sabote eden İngilizce konuşan Alman komandolarının kullanılmasıydı. Bu hile, Amerikan birlikleri arasında, hile keşfedildikten sonra bile, asker arkadaşlarının kimliği konusunda yaygın bir kaosa ve şüpheye neden oldu. General Omar Bradley bile, bir nöbet noktasını geçmesine izin verilmeden önce, futbol ve Betty Grable hakkındaki soruları yanıtlayarak kimliğini üç kez kanıtlamak zorunda kaldı.
Savaş üç hafta sürdü ve büyük bir Amerikan ve sivil can kaybıyla sonuçlandı. Ardennes kasabası Malmedy'de 72 Amerikan askerinin SS askerleri tarafından öldürülmesi de dahil olmak üzere, Nazi vahşeti bolca yaşandı. Tarihçi Stephen Ambrose, savaşın sona ermesiyle, "Katılan 600.000 askerden yaklaşık 20.000'i öldürüldü, 20.000'i yakalandı ve 40.000'i yaralandı" tahmininde bulundu. Amerika Birleşik Devletleri ayrıca savaşın ikinci en büyük asker teslimini yaşadı: 106. Piyade Tümeni'nin 7.500'den fazla üyesi bir kerede Schnee Eifel'de teslim oldu. Çatışmanın yıkıcı vahşeti, Amerikan birlikleri için firar etmeyi de bir sorun haline getirdi; General Eisenhower, İç Savaş'tan bu yana firar için idam edilen ilk Amerikalı olan Er Eddie Slovik'i örnek almak zorunda kaldı.
Savaş, daha iyi hava Amerikan uçaklarının Alman mevzilerini bombalamasına ve bombalamasına izin verene kadar sona ermeyecekti.
DAHA FAZLA OKUYUN: Bulge Savaşı Hakkında Bilmediğiniz 8 Şey
Otto Skorzeny liderliğindeki 22 komando, Amerikan ciplerini sürerek Müttefik topraklarına geçti. Görevleri karışıklığı yaymak ve sabotaj operasyonları yürütmekti.
9.000 Amerikan askerinden oluşan bir kuvvet kuşatıldı ve teslim oldu - Filipinler'deki Bataan Yarımadası'ndan sonra ABD kuvvetlerinin en büyük toplu teslimiyeti.
Amerikan birlikleri, hayati bir yol kavşağında duran karlı St Vith boyunca ilerliyor
İkinci Dünya Savaşı'nın 8217'leri Bulge Savaşı: Nadir ve Güçlü Fotoğraflar
Bir Amerikan tankı, 20 Aralık 1944'te Bulge Savaşı sırasında Ardennes Ormanı'nda buzlu bir yoldan kayan başka bir top arabasının yanından geçiyor.
George Silk The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Yazan: Ben Cosgrove
Aralık 1944'ün ortasından Ocak 1945'in sonuna kadar, Belçika'nın yoğun ormanlık Ardennes Dağları'nda, binlerce Amerikan, İngiliz, Kanada, Belçika ve Fransız kuvveti, II. Dünya Savaşı'nın son büyük Alman taarruzunu geri döndürmek için mücadele etti. Müttefik kuvvetler nihayetinde zafer kazanırken, her iki tarafta da on binlerce kişinin öldüğü altı haftalık kısır bir savaştı. Bugün, çatışma Bulge Savaşı olarak bilinir.
Burada LIFE.com, savaş boyunca LIFE fotoğrafçıları tarafından çekilmiş bir dizi fotoğraf sunuyor. Bu resimlerin çoğu LIFE dergisinde veya başka hiçbir yerde yayınlanmadı.
Son taarruzunun başarılı olması için Almanya'nın lehinde çalışması için dört faktöre ihtiyacı vardı: Müttefik birliklerine hava desteğini etkisiz hale getirecek kötü hava koşullarında Müttefikleri hazırlıksız yakalamak Müttefiklere karşı erken, yıkıcı, moral bozucu darbeler uygulamak ve Müttefik yakıt kaynaklarını ele geçirmek bozulmamış. (Almanya başlangıçta 27 Kasım'a saldırmayı planladı, ancak yakıt sıkıntısı nedeniyle ilk saldırısını ertelemek zorunda kaldı). 16 Aralık 1944'te Alman saldırısı başladı: Wehrmacht (Üçüncü Reich'ın birleşik silahlı kuvvetleri), Belçika'nın güneyinden Lüksemburg'a uzanan 85 millik bir Müttefik cephesi boyunca 250.000 askerle saldırdı.
Birlikler Müttefik topraklarına 50 mil kadar ilerleyip Amerikan hatlarında savaşa unutulmaz adını veren “bulge”'i yaratırken, saldırı ilk başta şaşırtıcı derecede etkili oldu.
Amerikan kuvvetleri muzaffer hissediyordu - Paris Ağustos'ta kurtarılmıştı ve bazı Amerikalı ve diğer Müttefik liderler arasında Almanya'nın neredeyse yenildiğine dair bir his vardı. Aralık 1944'te, ABD Ordusu tarafından resmi olarak “Ardennes-Alsace Seferi” olarak etiketlenen saldırı, herhangi bir gönül rahatlığının tehlikeli bir şekilde yanlış yerleştirildiğini gösterdi.
Bununla birlikte, ilk Alman çabaları ne kadar etkili olursa olsun, Alman askeri komutanının güvendiği Müttefik kuvvetlerin tam ve erken nakavtını başaramadılar. (Wehrmacht Mareşal Walter Modeli, saldırıya başlangıçta sadece yüzde 10'luk bir başarı şansı vermişti. Operasyonun Almanca adı: Wacht am Rhein veya “Ren'i İzle”).
Bulge'un en zor yönlerinden biri hava durumuydu, çünkü aşırı - gerçekten de tarihi - soğuk hasara yol açtı ve nispeten basit seyahat, barınma ve yemek lojistiğini günlük bir mücadeleye dönüştürdü. Ocak 1945, Avrupa'nın bu kısmı için kayıtlara geçen en soğuk Ocak ayıydı ve savaş boyunca 15.000'den fazla Müttefik askeri donma ve soğukla ilgili diğer yaralanmalar için tedavi edildi.
Saldırıdan önce, İngilizce konuşan bazı Alman birlikleri Müttefik askerleri kılığına girdi. Yol işaretlerini değiştirmeye ve genellikle yanlış bilgi yaymaya özen gösterdiler. Bunu yapan ve yakalanan Almanlar kurşuna dizilerek idam edildi. Bu galerideki birkaç resim, böyle bir infazı anlatıyor. Üç Alman, LIFE dergisi Haziran 1945'te ABD Savaş Bakanlığı'nın görüntüleri yayınladığı sırada yakalanan, denenen ve vurulan Alman istihbarat subayları olduğunu bildirdi.
'Naziler, tehlikeli görevleri için özenle hazırlanmıştı [LIFE yazdı]. Mükemmel İngilizce konuşuyorlardı ve argoları, Alman kamplarındaki Amerikan savaş esirleriyle yakın ilişkileri sayesinde ayarlanmıştı. Lahey Sözleşmesinin kuralları uyarınca bu Almanlar, casus olarak sınıflandırılabilirdi ve bir askeri mahkeme tarafından derhal askeri mahkemeye çıkarılabilirdi. Kısa bir müzakereden sonra Amerikalı subaylar onları suçlu buldu ve casuslar için olağan cezayı emretti: kurşuna dizerek ölüm.
Bu arada, Müttefik tedarik operasyonlarını engellemek için liman ve demiryolu işçilerine rüşvet verme girişimleri de dahil olmak üzere, diğer Alman sabotaj çabaları büyük ölçüde etkisiz kaldı.
Belki de Bulge Savaşı'ndaki belirleyici an, Almanların Bastogne kasabasında sayıca az ve kuşatılmış Amerikan birliklerinin teslim edilmesini talep etmesiyle geldi. Amerika Birleşik Devletleri Generali Anthony McAuliffe ültimatoma, artık efsanevi tek kelimelik bir yanıtla yanıt verdi: “Nuts!” Adamları, 4. Zırhlı Tümen tarafından kurtarılana kadar birkaç Alman saldırısına direndi.
Winston Churchill, Bulge Muharebesi'nin ardından Avam Kamarası'nda “Bu, kuşkusuz Amerikan savaşının en büyük savaşıdır,” dedi, "ve inanıyorum ki, her zaman ünlü bir Amerikan zaferi olarak kabul edilecektir.& #8221
Müttefik kuvvetler muzaffer olurken, zaferin bedeli ağır oldu, yaklaşık 20.000 Amerikalı öldü ve on binlercesi yaralandı, kayboldu veya esir alındı. İngiliz birlikleri 1000'den fazla kayıp verdi. Amerikan kuvvetleri için Bulge, İkinci Dünya Savaşı sırasında Batı Cephesindeki en kanlı savaştı.
Alman kayıpları ciddiydi ve tahminler 70.000 ila 100.000 zayiat (kaynağa bağlı olarak) arasında değişiyordu.
25 Ocak 1945'teki zaferle, Nazi Almanyası'na karşı nihai zafer elde edildi Müttefik kuvvetler avantajlarını bastırdı ve Berlin'e doğru son saldırıya başladı. 7 Mayıs'ta Almanya koşulsuz teslim olmayı kabul etti. Bulge Savaşı'nın sona ermesinden beş aydan kısa bir süre sonra, Avrupa'daki savaş sona erdi.
Amerikan birlikleri, Bulge Savaşı sırasında karla dolu bir siperde.
John Florea The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Amerikan askeri, Bulge Savaşı sırasında bir samanlığın yanında donmuş zeminde bir siper keser. Makineli tüfek, her an beklenebilecek bir Alman karşı saldırısına hazırlık olarak kuruldu.
John Florea The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Amerikalı bir topçu, 1944 Bulge Savaşı sırasında, tıraş kasesi için bir kask kullanarak buz gibi soğukta tıraş oluyor.
John Florea The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Amerikan askerleri, Bulge Savaşı sırasında kuzey Ardennes Ormanı'ndaki karlı bir çit boyunca siperlerde adamlar.
George Silk The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Müttefik birlikleri, Bulge Savaşı sırasında Ardennes Ormanı'ndaki bir yangının etrafında.
George Silk The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Bulge Savaşı, Belçika, 1944 sırasında Alman piyadelerini ormanlardan ve tarlalardan temizlemek için koyulan bir Müttefik barajının bıraktığı kabuk kraterleri.
William Vandivert The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Amerikan kamyonları ve karla kaplı Ardennes tarlasında yarı paletli araçlar, Bulge Savaşı.
William Vandivert The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Bulge Savaşı
John Florea The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Bulge Savaşı sırasında mezar kazma görevinde olan Alman savaş esirleri.
George Silk The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Bulge Savaşı sırasında yol kenarında bir ceset.
John Florea The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Alman askeri enkazı, Bulge Savaşı.
George Silk The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Bulge Savaşı sırasında öldürülen bir Alman askerinin donmuş cesedi.
John Florea The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Müttefik birlikler ve Alman ölüleri, Bulge Savaşı.
John Florea The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
LIFE'ın bildirdiğine göre, 1944'teki Bulge Savaşı'nın ilk günlerinde Almanlar tarafından yakalandıktan sonra bir tarlada 'çok yakın mesafeden katledilen' 115 Amerikalıdan bazıları. Bulunduklarında makineli tüfekle donmuş cesetlerin çoğu hala ellerini başlarının üstünde tutuyordu.
John Florea The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Belçikalı siviller, 1944'te Amerikan birlikleri tarafından tahliye edildi.
George Silk The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Bir Amerikan tankı, 20 Aralık 1944'te Bulge Savaşı sırasında Ardennes Ormanı'nda buzlu bir yoldan kayan başka bir top arabasının yanından geçiyor.
George Silk The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Kuzey Ardennes mezrasının Belçikalı sakinleri, 1944 Bulge Savaşı sırasındaki çatışmalardan kaçar.
George Silk The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Amerikan askeri, Bulge Savaşı.
George Silk The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Bulge Savaşı sırasında Amerikan askerlerinin portreleri, Aralık 1944.
George Silk The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Belçikalı çocuklu Amerikan birlikleri, Bulge Savaşı.
George Silk The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Bulge Muharebesi'nin ilk günü olan 16 Aralık 1944'te bir Amerikan yakıt deposuna yapılan saldırı sırasında esir düştükten sonra yaralı bir Alman askeri derme çatma yatakta yatıyor.
John Florea The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Almanlar Bulge Savaşı sırasında teslim oldular.
George Silk The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Alman savaş esirleri, Bulge Savaşı, Ocak 1945.
George Silk The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Bazıları karda kamuflaj için tulum giyen Alman mahkumlar, gardiyanlar tarafından sürülür. (Yakın dövüşte ABD birlikleri de kar kamuflaj kıyafetleri kullandı.)
John Florea The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
23 Aralık 1944'te fotoğraflandı ve Haziran 1945'te LIFE'da yayınlandı. Bir hücre bloğunun arkasında, Alman mahkumlar milletvekilleri tarafından kazıklara bağlı. Casus olarak yargılanıp hüküm giydiler, idam edilmek üzereler.
John Florea The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Gözleri bağlı bir mahkum, beton bir duvarın önündeki bir kazığa eli ve ayağıyla güvenli bir şekilde bağlanır. Kalbinin üzerine büyük bir beyaz kağıt hedef sabitlenmiştir. Amerikan milletvekilleri, idam mangasının komutanı son düzenlemeleri denetleyene kadar hazır bekliyorlar. Belçika, 1944.
John Florea The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Yaylım ateşlenir ve beton bloğun duvarında üç beyaz duman bulutu belirir. İlk patlama üçünü de neredeyse anında öldürdü. Hepsi askeri polis olan idam mangası, her biri yedek olarak bir ek nişancı ile sekiz kişilik üç gruptan oluşuyordu.
John Florea The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Bulge Savaşı'nın ilk günlerinde bir Alman casus olarak vuruldu, 1944.
John Florea The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Bulge Savaşı sırasında Belçika'daki Amerikan birlikleri.
George Silk The LIFE Resim Koleksiyonu/Shutterstock
Bu Gün: Bulge Savaşı başlıyor
16 Aralık 1944'te Almanlar, Müttefik cephe hattını kuzey Fransa'dan batıya, kuzeybatı Belçika'ya itme girişimi olan Ardennes Taarruzu ve Bulge Savaşı olarak da bilinen, savaşın son büyük taarruzunu, Sonbahar Sisi Operasyonunu başlattı. Almanların Amerikan savunma hattını iterken Ardennes ormanı çevresinde bir "çıkıntı" oluşturması nedeniyle sözde Bulge Savaşı, Batı cephesindeki en büyük savaştı.
Almanlar ilk saldırıya 250.000 asker attı, beş panzer tümeni tarafından korunan 14 Alman piyade tümeni - sadece 80.000 Amerikalıya karşı. Saldırıları sabahın erken saatlerinde Müttefik hattının en zayıf noktasında, 80 millik kötü korunan tepelik, ağaçlık bir ormanda gerçekleşti (Müttefikler, Ardennes'i geçmenin çok zor olduğuna ve bu nedenle bir Alman saldırısı için olası bir yer olmadığına inanıyorlardı). İnce, izole Amerikan birimlerinin savunmasızlığı ile Müttefik hava örtüsünün Alman hareketini keşfetmesini engelleyen kalın sis arasında, Almanlar Amerikalıları geri çekilmeye itmeyi başardılar.
Özellikle etkili bir Alman hilesi, Amerikan hatlarına sızan ve ele geçirilen ABD üniformalarını, kamyonlarını ve ciplerini kullanarak ABD ordusunun kimliğine bürünen ve iletişimi sabote eden İngilizce konuşan Alman komandolarının kullanılmasıydı. Bu hile, Amerikan birlikleri arasında, hile keşfedildikten sonra bile, asker arkadaşlarının kimliği konusunda yaygın bir kaosa ve şüpheye neden oldu. General Omar Bradley bile, bir nöbet noktasını geçmesine izin verilmeden önce, futbol ve Betty Grable hakkındaki soruları yanıtlayarak kimliğini üç kez kanıtlamak zorunda kaldı.
Savaş üç hafta sürdü ve büyük bir Amerikan ve sivil can kaybıyla sonuçlandı. Ardennes kasabası Malmedy'de 72 Amerikan askerinin SS askerleri tarafından öldürülmesi de dahil olmak üzere, Nazi vahşeti çok fazlaydı. Tarihçi Stephen Ambrose, savaşın sona ermesiyle, "Katılan 600.000 askerden yaklaşık 20.000'i öldürüldü, 20.000'i yakalandı ve 40.000'i yaralandı" tahmininde bulundu. Amerika Birleşik Devletleri ayrıca savaşın ikinci en büyük teslimiyetine maruz kaldı: 106. Piyade Tümeni'nin 7.500'den fazla üyesi bir kerede Schnee Eifel'de teslim oldu. Çatışmanın yıkıcı vahşeti aynı zamanda Amerikan birlikleri için firarı bir sorun haline getirdi General Eisenhower, İç Savaştan bu yana firar için idam edilen ilk Amerikalı olan Er Eddie Slovik'i örnek vermek zorunda kaldı.
Savaş, daha iyi hava Amerikan uçaklarının Alman mevzilerini bombalamasına ve bombalamasına izin verene kadar sona ermeyecekti.
Tarih: Panzer Lehr ve Bulge Savaşı
Jacob Bebbington, 1944'te batı cephesinin en ünlü ve amansız savaşlarından birinin arka planını araştırırken Ardennes'in çamur ve karına dalıyor.
130. Panzer Lehr Tümeni olarak da bilinen Panzer Lehr, muhtemelen Alman ordusundaki en cömert donanımlı elit birliklerden biriydi.
Panzer Lehr, 1943'te Brandenburg bölgesinde, tamamlanmak üzere Verdun'a taşınmadan önce kuruldu. Öncelikli olarak Kuzey Afrika'da ve Doğu Cephesi'nde harekât görmüş gazilerden oluşuyordu, yani seçkin bir birim olarak kabul edildi ve daha sonra Panzer IV'ler, daha yeni Panterler, Puma zırhlı arabalar ve (nadiren) bir karışımı ile tam olarak donatıldı. Her iki Panzer Grenadier alayı için yarı paletli.
Panzer Lehr başlangıçta Normandiya'da, Ordu Grubu Batı'nın stratejik rezervlerinin bir parçası olarak Müttefik çıkarmalarına karşı koymak için konuşlandırıldığı bir eylem gördü. İlk İngiliz ilerlemesini durdurmayı başardı ve Caen'in eteklerinde bir dizi savaş olan Tepe 112 için mücadeleye katıldı.
Müttefik hava saldırılarından ağır kayıplar vermesine rağmen Panzer Lehr, 11 Temmuz'da Le Desert köyüne saldırması emredilene kadar müttefiklere karşı inatçı bir direniş göstermeye devam edecekti. Tarlalarda ve Bocage'de savaşan tümen, Amerikan M10'ları ve kara saldırı uçaklarından ağır kayıplar verdi ve sonunda 20 tank kaybettikten sonra geri çekildi - bu, Almanya'yı zorlayan bir kaynağın karşılayamayacağı bir sayı. İnatçı bir savunma yaptıktan ve bunun için ağır bir acı çektikten sonra, Panzer Lehr 5 Ağustos'ta Alencon'a başlangıç gücünün sadece küçük bir bölümünde çekildi - zar zor çalışır durumda yirmi tank, bir Grenadiers bölüğü, bir Pioneers bölüğü, altı sahra topu ve yedekte sadece 200 adam bulunan bir keşif müfrezesi ve Eylül ayına kadar daha da azına sahipti. Şirket yeniden takılması için Almanya'ya geri çağrıldı.
Aralık 1944
Aralık 1944'e kadar ve tüm ikmal çabalarına rağmen, Panzer Lehr hala güç altındaydı, ancak bu Ardennes saldırısı için konuşlandırılmasını engellemedi. Sadece 57 tank toplayabilen (27 Panzer IV ve 30 Panther) Panzer Lehr'in savaşa hazır olarak kabul edilmek şöyle dursun, hala bağımsız bir birlik olarak var olması şaşırtıcı.
Sayıları telafi etmek için Panzer Lehr'e bir dizi Tank Avcısı verildi, kaynaklar 21 civarında (büyük olasılıkla çoğunluğu her yerde bulunan Stug III G'dir) ve toplam gücünü 78 AFV'ye çıkardı.
Savaş
16 Aralık 1944'te Panzer tümeni için işler başlangıçta iyi başladı ve destek piyadeleri ilk rotayı temizlemeyi başardı. Ancak bu şans dayanamadı ve Panzer Lehr kısa süre sonra Wiltz'e giden yolda sert bir direnişle karşı karşıya kaldı, Amerikan birlikleri Hosingen kasabasına yaklaştıkça yoğunlaşan ve sonunda savaşta çıkmaza giren ağır bir direniş gösterdi. Yolun nihayet temizlendiği 18 Aralık'a kadar.
Panzer Lehr, bu geçici durgunluğu bastırdı ve Wiltz ve Bastogne'a (Alman saldırısının ana kavşak noktası olan, Band of Brothers ve 1965 filmi ‘Battle of the Bulge’'de gösterilen) yollarını açmayı başardı. panzerlere karışan 26. Volksgrenadier'in atlı nakliyeleri nedeniyle beklendiği kadar hızlı ilerleyemedi.
Yine de sürmemesi gereken şeyler ve ertesi gün, 19, panzerler ABD 10. Zırhlı Tümen birlikleri tarafından inşa edilen bir barikata çarptı. Bunu delip geçmesine ve Amerikalıları geri çekilmeye zorlamasına rağmen, birlik Mageret kasabasında sert bir direnişle karşılaşan 26. Volksgrenadier için destek gerektiğinden doğrudan Bastogne'a ilerleyemedi. Bölgede faaliyet gösteren ve uzaktan gelen savaş sesleriyle daha da desteklenen Amerikan tanklarının bir sütununun raporları geldiğinde durum daha da karmaşıklaştı (aslında ABD 9. Zırhlı ve 2. SS Panzer Tümenleri arasında bir çatışma).
Durma ve durum netleşene kadar bekleme kararı alındı ve tümen karşı saldırıya geçen düşman araçlarını durdurmak için bir barikat kurdu. Bunu yaparken Panzer Lehr, Bastogne yolunun herhangi bir ilerlemeye kapatılmasına izin vermişti, 101. .
Bu noktada, Tümen 2 kampfgruppe'ye bölündü ve az sayıda tankı 26'ncı tanka Bastogne'u ele geçirme girişimleriyle yardım etmek için hareket ederken, geri kalanı Meuse'ye devam etti. 26'ncı orduya yardım için gönderilen kısım, Bastogne'a bir dizi beyhude saldırıya ayrılacak ve sonuçta çok az meyve verecekti. Bu arada, Bölümün geri kalanı hızla ilerledi ve sonunda St Hubert'te düşman kuvvetleri tarafından durdurulmadan önce bir Amerikan konvoyunu ele geçirmeyi başardı. Bastogne'nin hemen güneyindeki bir çatışma döneminden sonra Panzer Lehr'e 21 Aralık'ta 116. ve 2. Panzer Tümenlerine katılması ve Dinant'a saldırması emri verildi.
22 Aralık, Panzer Lehr'in birleşik Panzer kuvvetinin bir parçası olarak St Hubert yolunda hızlandığını, bir kez daha havalanmadan ve Rochefort'a ve ardından Dinant'a doğru yarışmadan önce kasabaya saldırdığını ve yol boyunca ilerlediğini gördü. Sonunda işler iyi gidiyor gibi görünüyordu ve birlikler böyle düşündükleri için affedilebilirdi, ancak küçük umut ışığı kısa sürede süpürüldü. 902. Panzergrenadier Alayı olan Rochefort'a ulaşan ilk Alman birlikleri, bir top ateşi ve hızlı ilerleme ile karşılandı, birkaç yıl önce Blitzkrieg'inkine çok benzeyen, Amerikalılar inatçı bir savunma yapınca durma noktasına geldi. Sonunda, bir günlük savaştan sonra Amerikalılar nispeten az kayıp vererek geri çekildi ve 23'ünde ilerlemeye devam etti.
Ancak bu gecikme, Amerikalılara yeniden örgütlenmeleri için zaman vermişti ve 25'inde, artık tükenmiş olan üç Panzer Tümeni'nin birleşik gücü, Meuse'nin taşkın ovaları boyunca Amerikalıların 7. Kolordusu tarafından karşılandı. Artık Ardennes taarruzunun bocaladığı ve tabuttaki son çivinin doğanın kendisinden geleceği açıktı - Müttefiklerin hava üstünlüğünü devreye sokmasını engelleyen bulutlar, sis ve kötü hava nihayet ortadan kalktı ve taarruz tükendi. Alman zırhı yerden dövüldü ve havadan dövüldü, 2. Panzer Tümeni kesildi ve kuşatıldı ve Panzer Lehr'in onları kurtarmaya yönelik kısa girişimi ağır kayıplarla başarısız oldu.
Kavganın sonu
Bu kadar ileri gittikten sonra, hedeflerinin keskin nişan mesafesine ulaştıktan sonra, Alman kuvvetleri geri çekildi ve akşam karanlığının örtüsü altında geri çekildi.
Yorgun ve tükenmiş Panzer Lehr'den geriye kalan çok az şey, Alman kuvvetlerinin onu ele geçirmesine izin verecek kadar uzun süre Bastogne'a yaklaşmayı savunmakla görevlendirildi. Gerekli sayı ve erzaktan yoksun olduklarından, ilerlemekte olan 4. Zırhlı Tümen'e bir yol çarpmasından başka bir şey kanıtlamadılar. Sonunda 130. Panzer Lehr Tümeni, Müttefikler Normandiya'ya saldırdığında sadece dört ay önce olan bir zamanların güçlü gücünün sadece bir gölgesi olarak Bulge'dan çıktı.
Bu, Lehr'in hikayesinin sonu olmayacaktı ve Bölük savaşın sonuna kadar savaşmaya devam edecekti, ancak Ardennes'de uğradığı kayıpları bir türlü toparlayamadı. Almanya, bir zamanlar bu büyük birliği geri getirecek deneyimli adamlardan ve malzemeden yoksundu. Sonuç olarak, Bulge Savaşı, Panzer Lehr'i gerçekten kıran savaş olarak kabul edilebilir.
İçinizde bir makale var mı? Koleksiyonunuzu Bolt Action dünyasına göstermek için can atıyor musunuz? O zaman [email protected] adresine birkaç resim içeren bir satır bırakın.
Bastogne için savaşırken Tank Savaşında sonraki hamlelerinizi düşünün (senaryo sayfa 60-62):
Bulge Savaşı Başlıyor - 16 Aralık 1944
16 Aralık 1944'te Hitler, Batı Cephesi'ndeki son kumarını, savaşın gidişatını değiştireceğine inandığı Ardennes'e bir saldırı başlattı. Alman taarruzunun yükünü taşıyan ABD Ordusu tarafından II. Dünya Savaşı'nda yapılan en büyük ve en maliyetli savaş olmaya devam edecekti.
Aşağıdaki alıntı, Alman Planlarının kökenlerini araştırıyor. şuradan alınır Sefer 115: Bulge Savaşı 1944 (1) Steven J. Zaloga tarafından.
Ardennes saldırısı fikri, Hitler'e 1944 Eylül ayının ortalarında, 20 Temmuz 1944 bomba planından kurtulması sırasında geldi. Wehrmacht operasyon personelinin şefi Albert Jodl, Ardennes'in Müttefik cephesinin en zayıf tutulan bölgesi olduğunu söyledi. Hitler, bu sözü, 1940'ta Fransa'ya karşı çarpıcı bir zafere yol açan, Meuse'deki cesur Panzer sürüşüyle hemen ilişkilendirdi. Almanya'nın umutsuz koşulları göz önüne alındığında Hitler, batıda bir başarının savaşın gidişatını değiştirebileceğine kendini ikna etti. Ateşli zihninde, İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri arasındaki ittifak kırılgandı ve güçleri denize bir saldırı ile ayrılabilseydi, Müttefik cephesi çökecekti. Hitler, batı cephesindeki Müttefik birliklerinin üçte birinin yarıya kadar yok edilebileceğini hayal etti. Diğer tiyatrolarda benzer bir saldırı hiçbir fırsat sunmadı. Jodl, Hitler'in planlarını hazırlamakla görevlendirildi ve ilk taslağı 11 Ekim 1944'te sundu.
Alman askerleri terk edilmiş ABD teçhizatının yanından geçiyor
Kaynak: Vikipedi
Ardennes taarruzu, daha önceki Alman karşı taarruzları tarafından şekillendirildi. Ağustos başında Mortain yakınlarında ve Eylül ayında Lorraine'de ilerleyen ABD Ordusuna karşı daha önce iki Panzer operasyonu başarısız olmuştu. Saldıran Alman kuvvetleri her iki muharebede de mütevazı bir sayısal üstünlüğe sahip olsa da, Amerikan topçu ve hava gücü karşısında bu yeterli değildi. Hitler, Ardennes operasyonunun insan ve malzeme açısından önemli bir üstünlük gerektireceği sonucuna vardı. Ardennes'i sadece dört Amerikan tümeni elinde tuttuğundan, Hitler toplamda yaklaşık 30 Alman tümenine ihtiyaç duyulacağını hesapladı. Yaz felaketlerinden sonra Wehrmacht'ın zayıflamış durumu göz önüne alındığında, böyle bir kuvvet Kasım 1944'ün sonlarına kadar toplanamadı, ancak sonbaharın sonlarında kötü hava koşulları Müttefik hava gücünü engelleyecekti. Planın önemli bir unsuru, ilk olarak izle am Rhein (Ren'de İzle), tam bir gizlilikti. Temmuz 1944'teki askeri darbe girişiminden bu yana, Hitler düzenli ordunun komutanlarına karşı patolojik bir güvensizliğe sahipti. Planın ayrıntıları, planlayıcılar için minimum düzeyde tutuldu ve birliklerin ve malzemelerin sonbaharın sonlarında Alman sınırına hareketi, Yeni Yıl'da Müttefiklerin Ren Nehri üzerinde yapılması beklenen taarruzlarına hazırlanma çabası olarak açıklandı.
Saldırı, ABD Ordusu tarafından kuzeyde Monschau'dan güneyde Echternach'a kadar, yaklaşık 60 km mesafedeki Ardennes sektörüne yönelikti. Eifel'deki komşu Alman bölgesi yoğun ormanlıktı ve taze Alman birimlerini hava gözlemlerinden koruyordu. Saldırı üç ordu tarafından yürütülecekti: kuzeyde ve merkezde iki Panzer ordusu ve bu omuza karşı yapılacak karşı saldırıları engellemek için güney kanatta nispeten zayıf bir piyade ordusu. Hitler yalnızca güvenilir Waffen-SS Panzer tümenlerini kullanmayı tercih ederdi, ancak yeterli değildi. Böylece, merkezde 5. Panzer Ordusu tarafından paralel bir saldırı ile hayati kuzey sektöründe 6. (SS) Panzer Ordusu tarafından bir saldırıya karar verdi. Monschau'dan St Vith'e kadar olan 6. Panzer Ordusu bölümü en önemlisiydi, çünkü buradaki başarı, Meuse üzerinden Liégravege üzerinden Antwerp'e giden en kısa rotayı güvence altına alacaktı. Alman planlamacılar, Birinci ABD Ordusu için ana lojistik ağının bu bölgede olduğuna ve bu bölgenin yakalanmasının, Amerikan müdahalesini zayıflatmanın yanı sıra malzeme sağlayarak Alman saldırısına yardımcı olacağına inanıyorlardı. Saldıran Alman ordularının en zayıfı olan 7. Ordu, Bastogne'a saldıracaktı. Kuzeydeki iki Panzer kuvvetinin aksine, 7. Ordu'nun neredeyse hiç zırhlı desteği yoktu. Bastogne, herhangi bir stratejik hedeften oldukça uzak olduğu için orijinal Ardennes planında çok az rol oynadı. Waffen-SS Panzer komutanları, Meuse nehrine bir veya iki gün içinde ulaşabileceklerinden oldukça emindiler ve plan, taarruzun yedinci gününde Antwerp'e ulaşmanın mümkün olabileceğini düşündü.
Wiltz, Lüksemburg yakınlarındaki ABD Mühendisleri
Kaynak: Vikipedi
izle am Rhein Başarı için çok az gerçekçi şansla gözü karaydı. 1944 sonbaharının sonlarında Alman kuvvetlerinin kalitesi, Fransa ve Doğu Avrupa'daki feci kayıplar nedeniyle yazdan bu yana büyük ölçüde düştü. Plan, ancak ilk Amerikan savunması hızla kırılabilirse ve Panzerler Meuse için yarışırken ABD Ordusu oyalanırsa başarılı olabilirdi. Bu, Hitler'in Alman muharebe gücüne ilişkin abartılı tahminine ve Amerikan muharebe alanındaki hünerinin küçümseyici bir küçümsemesine bağlanmıştı. Ardennes'in ormanlık tepelik bölgesinden geçen birçok kilit rota, dar noktalarda ve önemli nehir geçişlerinde nispeten küçük kuvvetler tarafından kapatılabileceğinden, kilit hedeflere ulaşmadaki herhangi bir gecikme planı mahveder. Amerikalılar Ardennes'i güçlendirmek için daha iyi hareket kabiliyetini kullanabildikleri için sadece birkaç günlük gecikmeler ölümcül olurdu. Planın lojistik desteği şüpheliydi. Yakıt ve mühimmat yetersizdi ve taarruz başladığında, Eifel'e giden demiryolu hatları, hava durumuna bakılmaksızın acımasızca bombalanacak ve yeniden ikmal önlenecekti.
Daha fazlasını okumakla ilgileniyor musunuz? Sefer 115: Bulge Savaşı 1944 (1) ve Sefer 145: Çıkıntı Savaşı 1944 (2) kupon kodunu kullanırsanız her ikisi de %20 indirimli BOTB. Bu kupon, kitabın hem basılı hem de dijital sürümlerini kapsar.
Lütfen her iki kitabın da basılı sürümlerinin Talep Üzerine Baskı olduğunu unutmayın. Bunlar, sipariş ettiğiniz diğer kitaplara ayrı olarak gönderilecektir ve gönderilmesi 2 hafta daha uzun sürebilir.
Bulge Savaşı
1944 sona ererken, Müttefik kuvvetler, Mihver devletlerine karşı zafere doğru büyük adımlar attığı bir yıla bakabilirdi. Avrupa'da, başarılı D-Day çıkarmaları yerini Fransa'nın kurtuluşuna bırakmıştı ve Müttefik kuvvetler şimdi Alman sınırında bekleyen Hollanda ve Belçika'ya girmişti. Bazılarının savaşın Noel'e kadar biteceğini bile tahmin ettiği Müttefik liderliğine aşırı güven duygusu bulaşmaya başladı. Müttefiklerin Hurtgen Ormanı ve Vosges dağlarında ilerlemesi yavaşlamış olsa da, savaşın neredeyse kazanıldığı ve yıl sona ererken nihai zaferin çok yakın olduğu hissi hala vardı.
Adolf Hitler'in başka planları vardı. Almanlar, gece ve radyo sessizliği altında gizlice bir saldırı gücü topluyorlardı. Hitler recognized a potential opportunity to pull German victory out of the Allies grasp with a last roll of the dice: he would launch a winter offensive through a weak point in the Allied lines in the Ardennes, drive to Antwerp in Belgium, taking the port city and splitting the British army to the north from the American army in the south. The Germans could then methodically destroy the Western armies. Hitler believed he could exploit the unease between the Anglo-Americans and the Soviets to achieve a negotiated peace with the US and Britain which not only would preserve the Nazi regime, but allow him to concentrate solely on the war on the eastern front.
These were the stakes when the Germans launched their surprise attack through Belgium on December 16, 1944. Some of the first Americans to confront Hitler’s gamble on the front lines were the men of the 394th Infantry Regiment at Lanzareth Ridge. Eighteen men put up devastating fire against the first attack of over 500 German paratroopers. “It was kind of like a manslaughter,” remembered platoon leader Lyle Bouck. But the element of surprise and the strength of the Germans were overwhelming. On the third attack, Bouck and his men were captured. “I felt like what I did was a failure,” Bouck declared many years afterward. This was despite the fact that his platoon had held up the spearhead of Kampfgruppe Peiper of the 1st SS Panzer Division, preventing a force of over 5,000 men from advancing for eight crucial hours, a feat which would later make the platoon the most decorated in US Army history.
It would be hours before the Allies realized the German offensive was more than a feint, and not all were so lucky to share the fate of Lyle Bouck, now a German POW. The next day at Malmedy, Belgium, Kampfgruppe Peiper overtook a group of Americans from the 285th Field Artillery Observation Battalion and rounded the prisoners into a field. “We were in a group and just standing there with our hands up. And every tank and half track that came around just fired in the group. And everybody started dropping. I dropped and could hear guys praying and maybe I was too, you know? And anyone that was moaning or something, they came around and fired at the ones that were moaning,” recalled survivor Ted Paluch. The Malmedy Massacre saw over 80 men murdered in one of the most brutal war crimes committed against American troops in Europe.
These two incidents, featuring heroism and brutality, set the stage for what was to come in the next six weeks of battle. The German attack famously “bulged” the Allied lines. Fierce Allied resistance along the northern shoulder of the Elsenborn ridge denied the Germans the northern roads they needed for success. In the center, the Allied defenders at the vital crossroads town of St. Vith fought ferociously and delayed the German timetable for advancement there by nearly a week. In the south, the spirit of resistance was enshrined at the besieged and surrounded town of Bastogne, when Brigadier General Anthony McAuliffe answered the German demand to surrender with a one-word reply: “NUTS!” The US 3rd Army’s drive to relieve Bastogne cast a legendary aura around these events with over 600,000 American troops participating, it remains the largest battle ever fought by the US Army in its history.
In the end, the Allied lines bulged but did not break, and drove the Germans back towards their homeland and the final stages of the war. Hitler would have no chance again to win the war. But successfully denying Hitler’s last gamble came at a high cost. In the fighting that took place between December 16, 1944 and January 25, 1945 the US suffered well over 80,000 casualties, including an official Army count of 19,246 dead and better than 23,000 American troops taken prisoner. It is a sobering reality and testament to the scale of the struggle to realize that the Battle of the Bulge accounts for approximately 10% of all American combat casualties in World War II.
Rather than Spill Blood Needlessly to Take Meaningless Ground, Hoge Called Off the Attack on Winterspelt
Staff Sergeant Frank Mykalo knocked out a German machine-gun position, enabling the men in the lead half-tracks to dismount and deploy along the side of the road. In the 27th AIB’s move to take the high ground, B Company advanced along the center of the road. A Company moved south under the protection of the high river bank, while C Company deployed along the left side of the road as the enveloping company. During the assault, B Company suffered about 40 casualties including its commanding officer, Captain Henry D. Wirsig.
During the 27th AIB’s assault, a call went out for the 14th Tank Battalion to join the action. In minutes, a platoon of medium tanks from A Company of the 14th rolled across the bridge at Steinebruck and placed high explosive and heavy machine-gun fire on the enemy’s position in the woods and along the draw. By noon, the 27th AIB, with the help of Company A, 14th Tank Battalion, had retaken that first stretch of high ground. By mid-afternoon, General Hoge ordered his infantry to halt and dig in. Counter to the plan laid out earlier by General Jones, Hoge had decided to launch his attack on Winterspelt with the entire 14th Tank Battalion as the lead element rather than with the more vulnerable infantry of the 27th AIB.
The 14th Tank Battalion was on its way to the Steinebruck bridge when Brig. Gen. Herbert T. Perrin, assistant commander of the 106th Infantry Division, drove up carrying a message from General Jones. Perrin told General Hoge, “You can continue this attack on towards this back country, but you must be back on this side of the river by nightfall.”
Hoge could not see much sense in making an attack, taking ground, and then turning right around and coming back, especially if the attack was successful. So, rather than spill blood needlessly to take meaningless ground, Hoge called off the attack on Winterspelt. His troops remained in place, and the pullout to the west side of the Our River began at dusk. Fortunately for Colonel Reid, word came at about 1730 that his 424th Infantry Regiment was to withdraw immediately.
By the end of the day, the 27th AIB had withdrawn through Steinebruck without casualties despite enemy shelling of the village. Both B and C Companies pulled back to the vicinity of Neidingen, near the battalion command post, while the 14th Tank Battalion established a perimeter defense around its assembly area near Breitfeld about halfway between the Our and St. Vith. Troop D, 89th Recon held the sector from Steinebruck to Weppeler while A Company, 27th AIB put up a defensive line anchored on the high ground east of Maspelt. Between these units, a place was found for the provisional company composed of the 424th Infantry stragglers.
While 9th Armored was thus engaged in the Winterspelt area during the morning hours of December 17, Brig. Gen. Bruce C. Clarke, commander of CCB, 7th Armored Division, arrived at General Jones’s command post in St. Vith at approximately 1030. By this time the Germans had essentially closed the trap on the two infantry regiments on the Schnee Eifel. Jones wanted Clarke to counterattack immediately with his combat command “and break that ring that these people have closed around the Schnee Eifel.”
It was a clear disappointment to Jones when Clarke told him that he, his operations officer, his aide, and his driver were the only representatives of the 7th Armored Division to have reached St. Vith at that time. Furthermore, General Clarke had no idea when his command would arrive.
During the rest of the day and on into the evening of December 17, CCB, 7th Armored moved into St. Vith and began a buildup that resembled a large horseshoe on the high ground to the east of the village. Although the 7th Armored Division was finally arriving, General Jones had been led to believe that the whole division would arrive in St. Vith starting at 0700. Jones had been counting on this when he sent Hoge’s 9th Armored Command to Winterspelt rather than Schoenberg. It appeared now that the fate of his two northern regiments was sealed.
Late on December 17, General Manteuffel was concerned with the lack of progress in his attack beyond the Schnee Eifel toward St. Vith. Since St. Vith should have been taken on December 16 or the 17th at the latest, he decided to leave his command post at Waxweiler and spend the night with the 18th Volksgrenadier Division at Schoenberg. While walking to avoid the traffic congestion, Manteuffel encountered his superior, Field Harshal Model.
Model informed Manteuffel that he would be given the Führer Escort Brigade, which was nearly equal in strength to an American light armored division, for the upcoming assault on St. Vith. The brigade had 9,000 men, Mark IV tanks, assault guns, 104mm and 105mm artillery, 88mm antiaircraft guns, and a number of heavy automatic weapons batteries.
Troop D, 89th Recon had positioned its troop headquarters and first platoon to cover the bridge over the Our. During the night, the troopers experienced harassing fire from light and medium artillery and could observe enemy infantry and at least four tanks moving along high ground to the south of the river. At approximately 0100 on December 18, a German force of about 30 men tried to cross the Our at Steinebruck after a brief artillery barrage. They were repulsed by machine-gun fire. A second attempt on the bridge, made by about 40 men four hours later, was also thrown back by machine-gun fire. Both assault groups suffered heavy casualties. Fire from the 16th Field Artillery broke up other enemy formations trying to assemble on the high ground to the south. One German tank was seen going up in flames.
The provisional company of 424th stragglers disappeared during the night. To cover this dangerous gap in the line C Company, 27th AIB was ordered to the Our between Troop D, 89th Recon and Company A, 27th AIB. On its way to the new position, C Company came under a sudden artillery and rocket barrage in the village of Lommersweiler. Unable to advance, it pulled back to the nearest high ground and dug in.
Sometime later that Monday morning, General Hoge sent his liaison officer to St. Vith to learn the dispositions of CCB, 7th Armored Division. En route, the officer was approached by a member of General Clarke’s staff who told him that German tanks were approaching St. Vith along the road from the north. He was also told that all that stood in their way were two troops of the 87th Recon Squadron, 7th Armored’s 87th, and a few antiaircraft half-tracks. The staff officer wanted to know if 9th Armored could spare some desperately needed help.
After listening to the information provided by General Clarke’s staff officer, General Hoge decided to go to St. Vith himself to assess the situation. Before departing, however, Hoge gave orders to Lt. Col. Leonard E. Engeman, commander of the 14th Tank Battalion, to get a strong force ready to move out to assist 7th Armored should it become necessary. Once in St. Vith, Jones explained that only the leading elements of the 7th Armored Division had arrived thus far and that St. Vith’s northern approach was under attack. Hoge immediately got on the phone and ordered Engeman to move out.
Engeman set out with two task forces to meet the enemy. One task force was made up of A and B Companies of the 14th Tank Battalion, B Company of the 482nd Antiaircraft Artillery, and another platoon of the 14th. The second task force consisted of B Company of the 811th Tank Destroyers. Both task forces reached St. Vith shortly before noon on the 18th to find not one, but two German attacks moving against the town.
One task force encountered reconnaissance probes on N27 conducted by units of the 1st SS Panzer Division approximately 1,000 yards north of St. Vith. The Sherman tanks of B Company repulsed the enemy with fire from their 76mm guns. When B Company pulled back to refuel and rearm, A Company passed through to take up the fight. The second task force hit another probe by the 1st SS Panzer and pushed it out of Hunningen.
Top 20 Images Of The Battle Of The Bulge
The Battle of the Bulge was fought from 16 December 1944 until – 25 January 1945 and was the last German offensive launched on the Western front and went through the densely forested Ardennes region in Belgium, France, and Luxembourg, a repeat of the operation launched May 1940 which caused the fall of France in six weeks.
The surprise attack caught the Allied forces completely off guard, attacking in a sector held by American units, the US Forces bore the brunt of the attack and sustained their highest casualties for any operation during the second world war. The battle also severely depleted Germany’s armored forces on both the western and the eastern front, and Germany was largely unable to replace them thus this operation served to shorten the war by many months.
Btry C, 702 TD Bn., 2nd Armored Division, tank destroyer on dug-in ramp has plenty of elevation to hurl shells at long range enemy targets across the Roer River.
Members of the 630th Tank Destroyer Battalion, Company “B”, who lost their vehicles during advancement to Belgium, take Infantry positions on a hill covering an approach in Wiltz, Bastogne, Belgium (12/20/44)
A 7th Armored Division antitank gun covers the approach on a road to Belgium (12/23/44)–Railroad crossing near Vielsalm, Belgium.
Tankmen of the U.S. First Army gather around a fire on the snow-covered ground near Eupen, Belgium, opening their Christmas packages (12/30/44) -5th Armd. Regt.
Three members of an American patrol cross a snow covered Luxembourg field on a scouting mission. White bedsheets camouflage them in the snow. Left to right: Sgt. James Storey, Newman, Ga. Pvt. Frank A. Fox, Wilmington, Del., and Cpl. Dennis Lavanoha, Harrisville, N.Y. (30 Dec 1944). Lellig, Luxembourg
Dudelange, Luxembourg. Painted white to blend with snow-covered terrain, an M-36 tank destroyer crosses a field. (3 Jan 1945)
Members of the 101st Airborne Division walk past dead comrades, killed during the Christmas Eve bombing of Bastogne, Belgium, the town in which this division was besieged for ten days. This photo was taken on Christmas Day. 1944
The members of the 101st Airborne Division, right, are on guard for enemy tanks, on the road leading to Bastogne, Belgium. They are armed with bazookas. 23 Dec 1944.
The 101st Airborne troops move out of Bastogne, after having been besieged there for ten days, to drive the enemy out of the surrounding district. Belgium 12/31/44.
U.S. troops of the 28th Infantry Division, who have been regrouped in security platoons for defense of Bastogne, Belgium, march down a street. Some of these soldiers lost their weapons during the German advance in this area. Bastogne, Belgium (12-20-44)
An American road-block is set up with 30 caliber heavy machine gun, and a tank destroyer is ready for action on Adolph Hitler Straase. 1st Battalion, 157th Regiment, 45th Division (10 Dec 1944)
BASTOGNE, BELGIUM. Troops of the 101st Airborne Division watch C-47 s drop supplies to them. 26 December 1944
An aerial view of Ardennes in Belgium, showing Allied forces and artillery blast holes in a snowy field.
A German SS Panzer trooper geared up for winter during the Battle of the Bulge.
Troops at the front in Belgium
Soldiers dig foxholes in the frozen ground in the Battle of the Bulge.
1st Army GIs search for German paratroopers during the Battle of the Bulge, December 1944.
American infantry from the 290th Regiment crouch in snowy woods near Amonines, Belgium, January 1945.
German prisoners taken during the Battle of the Bulge, circa late Dec 1944