Fotoğraf kredi: Liz Henry. (CC 2.0)
Sunrise, gri chaparralın üstündeki yüksek turuncu kayalıkları aydınlatan Utah mesas'a dokunur. Tren, eğrilerin ve anahtarların arasından geçer. Rio Grande kömür arabaları, Desert Moon Hotel'in kırılan pencerelerinde sona eren uzun bir demiryolu tarafını dolduruyor.
Jordan öldü, bir şeyler isteyen erkekler tarafından öldürüldü. Ya onun mülkiyeti ya da sadece acı çektirmenin hazzı. Acı yaratarak güç bulmayı umarlarsa, başarılı oldular. Sırtına bir mermi koyarak, oğlumuzu ve hayatın bizim için ne anlama geldiğinin çoğunu aldı.
Erken ışık yarıklardan ve kanyonlardan geçerken, yaşayan ve ölülerin konuşması için bir yol bulan bir adamla tanışmak için Chicago'ya gidiyoruz. Adı Allan Botkin ve yas tutanların doğrudan kaybettiklerinden duyabilecekleri bir durumu nasıl tetikleyeceğini biliyor. Tam olarak inanmıyorum, ama sahip olduğum tek şey bu.
Jude ve ben dar ranzamızın kenarında oturuyoruz. Ürdün'ün hayatının resimleri ve hatıraları var. Işık şimdi daha güçlü, pencerenin dışındaki dünya artık gölgelerde gizlenmiyor. Şu anda, yolculuğumuz çok saçma geliyor. Işığın netliği, fiziksel olandan ve umudundan ve geçici olandan bilinmeyenlerden ne görülebileceğinin ebedi olarak ayrıldığını gösterir.
Jordan'ın külleri Berkeley'deki odasının dolabında. Onu çocuk odasından annesine ilk taşırken, onunla aynı ağırlıktalar. Ve şimdi onu bulmaya, sesini tekrar duymak için her boş yere ulaşmaya çalışıyoruz.
Chicago’da gri renktedir ve Büyük Göller’i rüzgârla besler. Allan Botkin, sadece hafta sonları, bazı büyük şirketlerin ofis binalarında çalışmaktadır. Onunla çalışma kabinlerinin tavşandan yapılmış bir konferans salonunda toplandık. Botkin, uyarılmış ölüm sonrası iletişim (IADC) için kullandığı prosedürün kazayla keşfedildiğini açıklıyor.
TSSB'den Ölüm Sonrası İletişim'e
Gaziler İdaresi (VA) psikoloğu olarak, sıklıkla, Frankin Shapiro tarafından geliştirilen Botkin'in kendi göz hareketi duyarsızlaştırma ve yeniden işleme (EMDR) varyantı olan, odaklanmış EMDR ile travma sonrası stres bozukluğunu tedavi etti. Hastaları travmatik bir sahneyi görselleştirmeye ve gözlerini ileri geri oynatmaya teşvik eden basit bir işlemdir. Göz hareketi seri olarak beynin zıt taraflarını uyararak duygusal acıyı kademeli olarak azaltır.
EMDR'nin etkinliğini gösteren çok sayıda bilimsel literatür; travma hastalarının yaklaşık yüzde 75 ile çalışır. Ben psikoloğum. EMDR'yi yüzlerce kez, özellikle erken cinsel istismarın etkilerinden muzdarip insanlarla kendim kullandım.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Botkin, ölümle sonuçlanmayan iletişim protokolüne, evlat edinmeyi planladığı Vietnamlı genç bir kız olan Le'nin ölümünden asla iyileşmeyen bir kıdemli olan Sam'le karşılaştı. Botkin, Sam'in dikkatini hüzününe ve Le'nin kollarında ölü yatan hatırasına odaklamasıyla sayısız göz hareketi kümesi boyunca rehberlik etti.
Sam ağrının azalmaya başladığını bildirdiğinde, Botkin bir tane daha göz hareketi yaptı, ancak özel bir talimatı yoktu. Sam gözlerini kapattı ve sessiz kaldı. Sonra ağlamaya başladı. Botkin, erkeğin tecrübesini tanımlamasını istediğinde, “Le'yi uzun siyah saçlı güzel bir kadın olarak gördüm. Parlak bir ışıkla çevrili beyaz bir elbisenin içindeydi. Ölmeden önce onunla ilgilendiğim için teşekkür etti .... Le, 'Seni seviyorum Sam' dedi. ”[Allan Botkin, Ölüm İletişiminden Sonra İndüklenmiş]
Botkin, ölüm sonrası bir iletişimin ne olabileceğine tanık olduğunu fark etti - EMDR prosedüründe basit bir değişkenle mümkün oldu. Sam'in deneyiminin tekrar edilebildiğini keşfetmek için yola koyuldu. Önümüzdeki birkaç yıl boyunca, Botkin VA'da seksen üç hasta ile yeni prosedürü başlattı. Hepsi derin kederden acı çekiyorlardı. Hiçbirine EMDR'nin genel bir tasviri ve bunun travma ve kederle olan etkinliğinden başka ne bekleneceği söylenmedi. Seksen üç hastadan seksen biri ölüm sonrası bir iletişim yaşadı - yüzde 98.
Şimdi benim sıram
Jude ve ben konferans salonuna yerleştikten sonra, Botkin bizimle birlikte röportaj yapıyor. Daha sonra, EMDR prosedürü için her birimiz yalnız geliriz. Benim sıram geldiğinde, Botkin'in yüzünün, tanık olduğu acıdan bir miktar kalıntı ile kazınmış gibi göründüğünü fark ettim. Uzuvları görünmez bir ağırlık taşıyormuş gibi yavaşça hareket ediyor. Göz hareketini yönlendirmek için mavi bantla kenarlı ince bir PVC borudan yapılmış bir değnek kullanır. “İşe yarıyor” diyor asanın sabit bir hareketine başlaması.
Jordan'ın ölümünü öğrendiğim sahneyi hayal etmemi istiyor. San Francisco tıp denetçisinden bir çağrıyla başladı. Adam, “Herkesin alabileceği en kötü haberi aldım” dedi. “Oğlunuz dün gece geç saatlerde - otuz saat civarında - bisikletiyle eve biniyordu ve sokakta saldırıya uğradı. Vuruldu. Olay yerinde öldüğünü söylediğim için üzgünüm. ”
Sonra kendi telefon konuşmamı yapmak zorunda kaldım. “Ürdün'ü kaybettik,” diyerek üzüldüğüm için özür dilerim. O zaman, kelimelerin anlamı pek zorlamıştı, ama Botkin'le oturduğumda asit gibi yanıyorlardı ve onları düşünmeye zar zor dayanabiliyorum.
EMDR sırasında şu kelimelerin sesine odaklanıyorum: “en kötü haber… Ürdün'ü kaybettik.” Gözlerim değnek hareketini takip ediyor. Jordan'ın öldüğü kapıda düştüğünü görüyorum. Botkin, tek bir uyuşukluk ortaya çıkıncaya kadar, ağırlığın kaldırılmasıyla devam eder.
EMDR'nin çalışma şekli budur. Bunu kendi hastalarımla defalarca gördüm - nasıl acıyı bırakmaya başladıkları, donmuş görüntülerin ve hislerin nasıl yumuşamaya başladığı.
“Gözlerini kapat,” Botkin sonunda tonları çekti. Ne olursa olsun olmasına izin ver.
Hiçbir şey değil. Uzak bir panik başlıyor - tüm bu yolu sessizlik için geldim. Güzel oğlumun erişilemez olduğunu; Ondan bir daha asla haber alamayacağım. EMDR'yi kendi işimde kullanmamın ve ne bekleyeceğimi bilmenin yolunda olup olmadığını merak ediyorum.
Gözlerimi açtım Sonra Botkin değneği bir kez daha hareket ettirir ve ben onu takip ederim. Yine, gözlerimi kapatmam, ne olursa olsun gitmesine izin vermemden hoşlanıyor.
Şimdi aniden bir ses duyuyorum. Jordan, sanki odadaymış gibi konuşuyor. Diyor:
Baba ... Baba ... Baba ... baba. Anneme burada olduğumu söyle. Ağlama ... sorun değil, sorun değil. Anne, ben iyiyim, seninleyim. Ona iyi olduğumu söyle, tamam. Sizi seviyorum millet.
Bunlar kesin kelimeler. Ve bilmem gereken en fazla iki şeyi aktarıyorlar: Ürdün'ün hala var olduğunu ve mutlu olduğunu. Son anlarının acısı çoktan sona ermiştir ve kendisini iyi hissettiren bir yerdedir.
Ertesi gün Chicago'dan ayrılacağız. Jude, bütün umutlarımıza rağmen, Ürdün'ün sesini duymadı. Onun için ölülerin sessizliği kalır. Ona verebileceğim tek şey sadece duyduğum kelimeler. Ama yeniden bir bağlantı hissi hissediyorum. Kesilen şey yine bir bütündür; kaybedilenler bana geri verildi. Oğlumu duydum. Ölüm perdesinin farklı taraflarında hala birbirimize sahip olduğumuzu öğrendim.
Trende evde daha hafif hissediyorum. Ancak Mississippi'nin gri sularını geçerken, tanıdık bir düşüncem var: Ürdün'ün bunu göremediğini, yaşadığım her şeyin - ve tüm hissettiğim - onun tarafından bilinmediğini biliyorum. Pencereye bir şeye uzanıyormuş gibi dokunuyorum. Sonra sözlerini hatırlıyorum: “Burada seninleyim.” Birkaç dakika sonra, Burlington'ın eski tuğla cephelerinde ışık kayboluyor. Jordan'a göstermeyi hayal ediyorum.
Ve sonra ne?
Eve geldiğimizde, Jude ve ben, Jordan'ı bulabildiğimiz şekilde dinleyip aramaya karar verdik. Günlüğüme yazdım:
Sol el sağ eli bilmiyor. Bilinçli zihin bilinçaltının ne tuttuğunu hatırlamaz. Etrafında ölenlerin sesleri konuşuyor. Ama korkuyoruz çünkü dinlenmesi delilik.
Beynin sağ tarafında dinleyebiliriz - çünkü sezdiğimiz yer; bilgeliği bildiğimiz yer. Sol tarafta yalnız olma hikayesini oluşturuyoruz. Görünmez.
Ellerimiz duaya katılıyor. Ancak dua dinlemeden konuşuyor. Zihin aşk için kelimeler bulur. Açıklayan. Bilinen güzelliği aramak, kabul etmek. Ama bizi yıkayan koroya sağırız. Bizi tutar. Her adımı bizimle atar.
Telif Hakkı © 2016, Matthew McKay, PhD.
Yeni Dünya Kütüphanesi izniyle yayınlanmaktadır.
www.newworldlibrary.com
Makale Kaynağı
Ürdün'ü Aramak: Ölüm ve Görünmez Evren Hakkındaki Gerçeği Nasıl Öğreniyorum
Matthew McKay, PhD.
Yazar Hakkında
Matthew McKay, DoktoraYazarıdır Jordan arıyor ve diğer birçok kitap. Klinik bir psikolog, CA Berkeley'deki Wright Enstitüsü'nde profesör ve New Harbinger Yayınları'nın kurucusu ve yayıncısı. Onu çevrimiçi ziyaret edin http://www.SeekingJordan.com.