[ad_1]
tarafından başladı kaza. Bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine 15 yaşındaki oğluma gönderdim. Belle ve Sebastian “Eğer Kendini Kötü Hissediyorsan” şarkısı.
“Harika şarkı,” diye mesaj attı. “Beğendim.” Sadece beş kelimeydi, ama aylardır kasıtlı olarak bana en çok söylediği şey buydu.
Geçtiğimiz birkaç yıl içinde, bir zamanlar hayat dolu kızım somurtkan bir hale geldi, öfkesi ve küskünlük etrafını sarmıştı. Buna birkaç faktörün katkıda bulunduğu görülüyordu. Kovid-19, onu ortaokul mezuniyetinden, mezuniyet balosundan ve dışadönük kişiliğini besleyen yoğun sosyal hayatından mahrum bırakarak kararmasında kesinlikle büyük bir rol oynadı. Ama arkadaşları da kayıplara karışmıştı ve odalarına kapanıp aileleriyle konuşmayı bırakan kimseyi tanımıyordum. Bir şekilde düşman olmuştum ve aramızdaki büyüyen uçurumu hiçbir şey kapatamıyor gibiydi.
Yıllardır biz bir ekiptik. Bekar bir anne, ona yaslanmıştım ve o da bana, bir anne-kız ilişkisinde normalden daha fazla. Ama tüm bunlar değişmişti.
“Seni anlamaya çalışıyorum,” dedim bir gün, göz teması kurmamaya dikkat ederek.
“Artık beni tanımanı istemiyorum,” diye yanıtladı. “Kendimi tanımıyorum bile!”
Elbette, o haklıydı. O kendini bilmezken ben onu nasıl tanıyabilirdim? Alışılmadık yakınlığımızın aslında sorunun bir parçası olduğu benim için netleşti. Benden uzaklaşması gerekiyordu, ama ben onu desteklemeye çalışırken bunu nasıl yapabilirdi? Yeni bir bağlantı yoluna ihtiyacımız vardı.
Belle ve Sebastian şarkısının bir döngüde çaldığını duyabildiğim mesajından birkaç saat sonra odasından çıktı ve haftalardır ilk kez kız kardeşi ve benimle öğle yemeğine oturdu. Birkaç geçici soru sorarak ilgisini çekmeye çalıştım: Bilim projesi nasıl gidiyordu, en iyi arkadaşı bu yaz kampa nereye gidecekti? Çok geçmeden onu salladığım belliydi. Hızla odasına geri döndü ve kapıyı arkasından çarptı.
Bir psikolog olarak, kelimelerle alışveriş yapıyorum – müzik aracılığıyla iletişim kurmanın derinliğini aştığını hissettim. Seattle grubu Witholders’ın eski bir müzisyeni olan arkadaşım Shannon Lorraine’i aradım.
“Bunu dene,” dedi, “’Deniz Üzerindeki Uçakta’ Nötr Süt Oteli. Ama ilgi gösterdiğinde çok heyecanlanma. Soğukkanlı davranmak.”
Kızıma şarkıyı gönderdim ve devam etme isteğimi bir metinle bastırdım. Bu sefer birkaç saatliğine odasından çıktı. Shannon’ı aradım ve ona, “Seni bir yılan oynatıcısı gibi hissediyorum. Bana bundan sonra ne yapacağımı söyle.”
Şarkı önermeye devam etti ve yavaş yavaş etrafımızdaki bulut biraz dağıldı. Ama kelimeler hala zor geliyordu.
Sonunda, Shannon’ın önerileri tükendi. Bir süreliğine Spotify’ın devralmasına izin verdim ve hiç duymadığım gruplardan şarkılar sundu: Posta Servisi, Françoise Hardy, Beyrut. Ama kızımla bir ilişki istiyorsam, bir algoritmaya güvenemeyeceğimi fark ettim ve kendi önerilerimi yapmaya başladım: stevie harikası, The Beatles, Joni Mitchell, Kürve çocukluğumdan bir favori—Malvina Reynolds. Bunlar, kelimelerin görünüşte bağlayamayacağı şekilde bizi birbirine bağlayacağını umduğum, benim geçmişimin küçük parçalarıydı.
[ad_2]
Kaynak : https://www.wired.com/story/sharing-music-rescued-my-relationship-with-my-teenager/