Otuzlu yılların başından beri, Japon gemi yapımcıları hafif uçakları taşıyabilecek denizaltıların yaratılmasıyla meşguldü. Botla taşınan uçağın keşif işlevini yerine getireceği varsayılmıştır. Gelecekte, uçağın grev rolü göz ardı edilmedi, ancak denizaltıları ve uçağı taşıyan uçağın özellikleri, onlar için savaş yüküne bazı kısıtlamalar getirdi. Bununla birlikte, keşif uçağı da denizaltılar için yeterince kullanışlıdır. Özellikle, Pearl Harbor’a yapılan saldırının ardından, baskının sonuçlarının fotoğraflanması ve çekilmesi, A9 I-1 denizaltı tarafından Hawaii kıyılarına getirilen bir keşif uçağı tarafından gerçekleştirildi.
1942'in başlangıcında, Amiral I. Yamamoto'nun girişimi üzerine, aynı anda birkaç bombardıman uçağı taşıyabilecek yeni bir denizaltı projesi oluşturulması başladı. Aynı zamanda, umut verici bir denizaltıda taşınmaya uygun ve bomba silahları taşıyabilecek özel bir deniz uçağının geliştirilmesi başlatıldı. Yeni denizaltıların, grev uçaklarını kıyı hedeflerine veya düşman gemi gruplarına gizlice gönderebilecekleri varsayıldı. Gizli bir yaklaşım ve beklendiği gibi sürpriz bir saldırı, yeni denizaltıların ve uçaklarının yüksek savaş etkinliğini sağlamaktı. Gelecek vaat eden bir denizaltı için yüksek talepler. Dört uçak taşıması ve binlerce kilometrelik bir seyir süresine sahip olması gerekiyordu. Sualtı parkurunun menzili 65 km'yi geçmekti. Bu şartların sonucu, gelecek vaat eden bir denizaltının büyüklüğü ve yer değiştirmesiydi. Su altı yer değiştirmesi, hesaplamalara göre, 70 bin tonu aşacaktı.
Perspektif denizaltının özel amacı mimarisini belirledi. Sentok denizaltısının, güçlü bir kompleks gövdesiyle çift gövdeli olduğu öne sürüldü. Yeterli miktarda yakıtın taşınması ve hava sızdırmaz bir şekilde kapatılmış bir hangarın yerleştirilmesi için, orijinal, sağlam ve değişken bir bölüm muhafazası geliştirilmesi gerekiyordu. Burun kısmında iki büyük "borudan" oluşuyordu ve bu kısımda sekiz şekline benziyordu. Orta kısımda, güçlü bir durumun şekli sorunsuz bir şekilde değişti ve sonsuzluk işaretine benzendi. Bu, silindirik hangarın yerleştirilmesinden kaynaklanıyordu. Güçlü gövdenin kıç kısmı 8 rakamı şeklinde yapılmış ve aynı zamanda merkezi olanla da aynı şekilde eşleşmiştir. Düzenlenmiş bir ışığı kapatmak için sağlam bir kasa önerildi.
“∞” işaretine benzer şekilde, gövdenin orta kısmının üzerine silindirik (3,5 metre çapında) uçağı hangar yerleştirildi. Sentok projesinin denizaltılarının üç Aichi M6A Seiran uçağı yakıt ve оружия. Denizaltının büyük boyutları izinli bir şekilde kalkış prosedürünü basitleştirmiştir. Kalkıştan sonra, denizaltılar hangarın ön kapağını açmalı, uçağı güverteye açmalı ve kalkışa hazırlamalıydı. Daha sonra, M6A deniz uçağının kalkışı sağlayan mancınık üzerine monte edilmesi gerekiyordu. İnişin, daha önce olduğu gibi, daha sonra da bir vinç yardımıyla gemideki uçağın kaldırılmasıyla suya yapılması önerildi.
Sentok projesine verilen yüksek taleplerin en belirgin sonucu denizaltıların büyük boyutlarıydı. Sualtı 6560 tonlarının yer değiştirmesi ile (yüzey - en fazla 5200 ton), yeni denizaltıların toplam uzunluğu 122 metre ve maksimum 12 metre gövde genişliğine sahip olmalıdır Ortalama taslak 7 metredir. Böylece, I-400 serisinin Japon denizaltıları, İkinci Dünya Savaşı sırasında sınıflarının en büyük temsilcileri haline geldi. Dahası, büyüklükleri ve yer değiştirmeleriyle ilgili kayıtları, atomik denizaltıların ortaya çıkmasına kadar sürdü. En büyük Japon denizaltılarının bir başka kaydı da seyir menziliyle ilgiliydi. Bu parametrenin tahmini değeri 69 bin kilometreyi aştı. Bu, Sentoku teknesinin yakıt doldurmaya ihtiyaç duymadan gezegenin herhangi bir yerine ulaşabileceği anlamına geliyordu.
Böylesine büyük bir denizaltıyı harekete geçirmek için uygun güce sahip bir elektrik santrali kurmak zorunda kaldı. Yüzey konumunda, denizaltılar "Sentoku" bir 2250 beygir gücüne sahip dört dizel motor kullanarak hareket etmek zorunda kaldı. Her. Su altında hareket etmek için teknelerin, 2100 beygir gücüne sahip iki elektrikli motorla donatılması gerekiyordu. Böyle bir enerji santralinde, yüzey pozisyonunda gelecek vaat eden uçak denizaltıları, en az 18 düğümünün, 12 düğümlerinin yakınındaki denizaltılarda hızlarına ulaşabilir. Sağlam gövde ve hangarın özellikleri, 100 metre derinliğe dalar.
"Sentoku" projesinin denizaltılarının mürettebatı, çeşitli kaynaklara göre, 144 çalışanlarından (21 çalışanı) veya daha fazlasını içermektedir. Yemek ve tatlı su temini, 90 güne kadar süren yüzme için tasarlanmıştır.
Zamanın diğer denizaltıları gibi, "Sentoku" da torpido ve top silahlarını donatmayı önerdi. Denizaltıların yay bölümünde, sekiz adet torpido borusu kalibre edilmiş 533 mm sağlandı. Mühimmat, 20 torpidolarından oluşuyordu. Buna ek olarak, denizaltılar güçlü uçaksavar silahları taşımak zorunda kaldı. 96 mm kalibreli otomatik bir "Gun 25" tabancasına dayanan üç namlulu topçu biriminin yanı sıra ayrı bir şekilde monte edilmiş bir silahtan oluşuyordu. 140-mm tabanca "Tip 11", hangarın arkasına yerleştirilmiş, hem hava hem de yüzey hedeflerine saldırmak amaçlıydı.
Güçlü torpido ve topçu silahlarının varlığına rağmen, Aichi M6A Seiran bombardıman uçağı, Sentoku denizaltılarının ana savaş aracıydı. Bu uçaklardan üçü büyük ve uzun bir hangar denizaltısında taşındı. N. Ozaki'nin öncülüğünde “Aichi” şirketinin tasarımcıları, bomba silahları taşımanın yanı sıra sınırlı büyüklükte bir hangarda taşınmaya uygun nispeten kompakt bir uçak yaratmayı başardılar. Seyran bombacısının kanat açıklığı 12,26 metre, toplam uzunluğu 11,64 m ve Aichi Atsuta 32 sıvı soğutmalı 1200 sıvı soğutmalı motorla donatılmıştı. Normal kalkış ağırlığı 4050 kg'a eşitti, maksimum 4450 kg'a ulaştı.
"Seyran" aerodinamik şema "nizkoplan" tarafından yapıldı. Bunun karakteristik bir özelliği, suya inmeyi amaçlayan iki büyük yüzdürmedir. Tasarımın bu unsurları, bombardıman uçağının savaş özelliklerini etkileyebilecek uçuş özelliklerini ciddi şekilde sınırladı. Bununla birlikte, müşterinin özel gereksinimleri, uçak tasarımcılarını belirli özelliklerden ödün vererek tavizler almaya zorladı. Bu nedenle, M6A uçağının maksimum hızı (5000 metre yükseklikte) 475 km / s'e eşitti ve seyir 300 km / s'yi aşmadı. Bir pilot ve bir okdan oluşan bombacı mürettebatı, arka kokpitte bulunan bir 2 Tip 13 mm makineli tüfek kullanarak düşman savaşçılarına karşı savunma yapabilir. Göreve bağlı olarak Seyran uçağı iki adet 250 kg bomba veya bir adet 800 kg bomba taşıyabilir. Ek olarak, 850 kg'dan daha ağır olmayan tek bir torpil monte etmek mümkündü.
M6A Seiran bombardıman uçaklarında küçük bir hangarda bir denizaltıya yer açmak için kanat katlama ve kuyruk birimleri sağlandı. Şamandıralar sökülmüş. Hangarda taşınmaya hazırlandıktan sonra, uçağın enine boyutları pervanenin çapı ile belirlendi. Hangarın büyüklüğü, üç uçağı katlanmış biçimde, yakıt ve mühimmat stoğunu taşımaya izin verdi. Ek olarak, kalan hacimde demonte bir biçimde başka bir bombardıman uçağı yerleştirmek mümkündü. Meclisinde, başkalarının uçuşuna hazırlık yapmaktan çok daha fazla zaman harcamak zorunda kalacaktı.
Orijinal planlara göre, Japonya gemi endüstrisi, Sen Toku tipi denizaltılarını donanma 18'e transfer etmekti. Ancak, sanayi uçak gemisi denizaltılarının sayısını etkileyen diğer siparişlerin yerine getirilmesiyle meşguldü. Önde gelen I-400 denizaltı, yılın 1944'unun sonunda Japon filosuna girdi. Birkaç gün sonra, ikinci denizaltı I-401 donanmaya verildi ve Temmuz 1945'un son günlerinde denizciler üçüncü denizaltısını aldı. Pasifik'teki düşmanlıkların sonuna kadar, Japonya altı denizaltı "Sentoku" inşaatına başlamayı başardı. Ayrıca, zorlu ekonomik durum nedeniyle, gerekli olan denizaltı serisi, başlangıçta planlanan 18 ünitelerinden 12'e düşürüldü. Ancak, bu planlar kağıt üzerinde kalmıştır.
1945'in başlangıcında, “Sentoku” tipinin ilk iki denizaltı, ana silahlanmasını atık depolama koşullarında test etti ve sonrasında hizmet vermeye başladı. Bombalama hedeflerinin yanı sıra en yüksek seyir menzilinin olasılığı, yeni denizaltıların ilk mücadele görevini belirledi. Hedefleri Panama Kanalı'nın taşkınlarıydı. Japon komutanlığı, bu cisimlerin tahrip edilmesinin veya hasar görmesinin Pasifik'teki Amerikan birliklerinin arzını ciddi şekilde etkileyeceğini düşünüyordu. Denizaltılar I-400 ve I-401, Orta Amerika kıyılarına gitti, ancak yakında geri dönüş emri aldı. Komut, bu tür bir saldırının anlamsızlığını ve bununla ilişkili riskleri anladı, çünkü denizaltıcıların üsse dönmelerini emretti. Ağustos ayının başlarında, Sentok denizaltılarının ikinci yürüyüşü başladı ve bu da başarısızlıkla sonuçlandı. İki denizaltı Uliti'nin tavan arasına gidip Amerikan gemilerine saldıracaktı. I-400 denizaltısının denize açılmasından birkaç gün sonra bir yangın meydana geldi ve tamir için üsse geri dönmek zorunda kaldı. I-401, sırayla, savaş görevini bağımsız olarak gerçekleştiremedi ve eve geri döndü.
Uliti Mercan Adası'na yapılacak ikinci gezi ilk önce Ağustos 17 için planlandı, ancak daha sonra 25'e aktarıldı. Ancak, denizaltılar "Sentoku" asla amaçlarına ulaşamadılar. Pasifik'teki savaş sona ermişti ve Ağustos 20'ta uçak gemisi denizaltılarına ait mürettebatlara, tüm silahları ve uçakları yok edecekleri emri verildi. Mühimmatlı bombardıman uçakları denize düştü ve torpidolar denize atıldı. Güçsüzlüğünü savaşın kritik anında gerçekleştiren I-401 denizaltı komutanı Aridzumi, kendisini ölümüne vurdu.
İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, Sen Toku tipi üç denizaltı da Amerikalı uzmanların dikkatlice çalıştıkları Pearl Harbor'a transfer edildi. 1946'in baharında Sovyetler Birliği, Müttefiklerle daha önce kararlaştırılan haklarını kullanmaya karar verdi ve yakalanan Japon gemilerine erişim istedi. Muhtemel sonuçlardan korkan Amerikan tarafı hızla kupalardan kurtuldu. Nisan 1'te denizaltı I-402, torpiller tarafından vuruldu ve Mayıs 31 I-400 ve I-401 dibe vuruldu. I-401 su altındaki teknenin tam konumu 2005'te belirlendi. Projenin ana denizaltı 2013 Ağustos ayında daha sonra keşfedildi.
Havadaki denizaltılar "Sentoku" çok geç göründü ve İkinci Dünya Savaşı boyunca hiçbir etkisi olmadı. Belki de eşsiz gemiler deniz savaşlarının seyrini etkileyebildi, ancak yüksek savaş etkinliklerinden şüphelenmek için sebepler var. Gerçek şu ki, suya batırılabilir torpidolar söz konusu olduğunda, Sentoku denizaltısının diğer projelere göre neredeyse hiçbir avantajı yoktu. Aichi M6A Seiran bombardıman uçaklarına gelince, yetenekleri belirsiz görünüyor. Nispeten düşük manevra kabiliyeti ve zayıf savunma silahlandırması ile birlikte düşük uçuş hızı, bir denizaltıdaki gizli taşımayla ilişkili tüm avantajları dengeleyebilir. Böylece, gerçek bir savaş koşulları altında, denizaltı I-400 veya “kardeşliği” kısa sürede hava grubu olmadan bırakılabilir.
Şüpheli savaş niteliklerine ve başarılı bir şekilde seyahat edilen kısa savaş yollarına rağmen, Sen Toku denizaltılarını taşıyan uçak projesi özellikle ilgi çekicidir. Japon tasarımcılar birçok ülkeden meslektaşlarının kendileri için belirlediği sorunu çözmeyi başardılar. Ek olarak, Japonya, muhtemelen bu tür askeri teçhizatın daha da gelişmesini etkileyen “uçak taşıyan denizaltı uçakları” komplekslerinin gerçek yeteneklerini açıkça gösterdi. Denizaltılar "Sentoku", seri halinde inşa edilen sınıfının son temsilcileriydi. Gelecekte, denizaltı taşıyan uçaklar proje aşamasının ötesine geçmedi.
Sitelerin malzemelerinde:
http://lenta.ru/
http://combinedfleet.com/
http://militaryhistoryonline.com/
http://korabley.net/