Film, klinikte yatan alkol bağımlısı Alain'in sorunlu bir aşkın parçası olan Lydia ile buluşmasıyla başlar. Alain gazeteden intihar haberlerini kesen ve hayata dair sancıları hiç geçmeyen bir adam hâline gelmiştir. Âşığı Lydia dışında en büyük sorunu, karısı Dorothy'i yeniden sevebilmek ve beklemektir. Yeni Dalga filmlerine has olan bu çelişkili aşk durumu, sıradan insanlar ve filmin başrolü için farklı algılanır. Hayatını değiştirme iradesi Alain'de yoktur ama alkol bağımlılığından kurtulduğuna inanarak Paris'e gider ve hayata dair geride neler kalmıştır görmek ister. İçindeki ateş ise sürekli ölümü ve intiharı düşünmesine neden olmaktadır. Güçsüz ve iradesiz bağımlılığının ve insanlarla uzlaşamayan karakterinin kucağına, Paris'te arkadaşlarını gördükçe yeniden düşer.
Bana kalırsa bu filmin Yeni Dalga açısından önemi, karamsar havasına rağmen kurtuluşun ne olduğuna dair sorgulatmasıdır.Yeni Dalga'nın en temsili filmlerinden olmasa da Le feu follet, yeni dalga varoluşsallığına etkileyici bir dokunuş yapar. Alain'in "Yarın kendimi öldüreceğim." diyerek uykuya dalmaya hazırlanması çok şey söylemeden çok şey düşündürür. Paris'te arkadaşına yaptığı ziyarette arkadaşının söylediği "Hâlâ yaşanacak çok şey var." sözünün Alain için hiçbir anlamı yoktur. O sona gelmiştir. Arkadaşlarını da sahte tutkular peşine takılmış burjuvalar olarak görür. Ama Alain ne yapmış ve ne için çabalamıştır? Bunu anlamaktaki zorluk da Yeni Dalga'nın belirsizliğini koruyan, çok "derinlikli" olduğu hissettirilmeye çalışılan başkarakterleriyle ilişkilidir. Alain'i izlemeyiz. Alain'in kederinin içerisine sokulmuşuzdur adeta. Onun son sözleriyle bitirmek gerekirse; "Kendimi öldürüyorum çünkü beni sevmediniz, çünkü sizleri sevmedim. Çünkü bağlarımız çok gevşekti. Bağlarımız güçlensin diye kendimi öldürüyorum. Sizi silinmez bir lekeyle baş başa bırakıyorum."