Bazen oturup diyorum ki, ne gerek var acı çekmeye. Konuş, hallet, rahatla. Ne kadar mutlu ne kadar huzurlu. Sonra bu düşüncenin dibine indikçe ne kadar mutsuz ve ne kadar huzursuz olduğuma inandırıyorum kendimi. Eskiden hazırım derdim, ne olursa olsun bunun sonu. İstersem depresyona girip teker teker yolayım saçlarımı, istersem umurumda olmasın ama yine de konuşayım. Şimdi göze alamıyorum galiba, o kadar kırıldım ve yoruldum ki. Bunu söyleyeceğimi hiç düşünmezdim ama artık uğraşmaktan yoruldum.