Bir yanda Avrupalıların katilleri, hırsızları, yasadışı bütün insanları sürgüne gönderdiği bir ülke: Amerika. Öte yanda binlerce yıllık köklü geçmişiyle Türkiye. 1787’de bir devlet olarak tarih sahnesine çıkmış bir ülke Amerika. Kahramanlara ihtiyacı var. Bizde neredeyse her evde karşımıza çıkabilecek türde bir insanın hayatı, milyonlarca dolarlık sinema filmine konu oluyor. Bizim garibanlar da belediye otobüslerinde dayak yiyor. İki dünya savaşında da topraklarında bir tek mermi patlamamış Amerika’nın, kendi toplumunu motive edebilmek için kahramanlara ihtiyacı var. Bizde ise neredeyse ayağınla karıştırabilecek kadar çok olan gerçek kahramanların yüzüne bakan yok.
Boston saldırısını hatırlıyorum. Bunun olmamasını dilerdim. Terör (ki doğrusu teror’dur) kimden ve nereden gelirse gelsin lanetlenmesi gereken bir eylemdir. Ancak yiğidi öldür, hakkını yeme. ’’Rambo’’ filmini hatırlarsınız. Vietnam’da savaşan bir Amerikan eski askerinin uğradığı haksızlığa isyan öyküsüdür.
Bu film yine Hollywood’un Amerikan tarihi yaratılmasına büyük katkılarından biridir. Bizim çocuklarımız -ne yazık ki- kendi tarihini bilmez ama Amerikan tarihini çok iyi bilir. Sebebi de bu tür filmlerdir. Amerika’yı kınamıyorum; aksine takdir ediyorum. Çünkü onlar yapılması gerekeni yapıyorlar.
Filme gelince: Öncelikle teknik açıdan neredeyse kusursuz. Bu tür bir sahneyi, yani sapasağlam bir insanın bacaklarının kesilmiş bir biçimde tekerlekli sandalyede oturtulduğu bir sahneyi Forrest Gump filminde izlemiş ve büyük hayranlık duymuştum. Aynı hayranlığım burada da nüksetti.
Oyuncular ve yönetmen konusunda bir şey yazmayacağım; çünkü sansür yiyebilirim.
İyi seyirler.