Marquez, muhteşem romanı Kolera Günlerinde Aşk’ın bir yerinde şöyle diyordu hafızam beni yanıltmıyorsa: “İnsanlar bir kere doğmazlar. Bu iş annelerinin onları doğurduğu gün bitmez. Fakat hayat yeniden ve yeniden onları kendilerini doğurmaya mecbur eder.” İşte tam da böyle bir dönemde yaşıyoruz. Yeniden doğuyoruz. Düzenin bir türlü yok edemediği İnsan, yeniden doğuruyor kendisini. Yeniden ve aşkla... Bir aşkı yaşıyoruz, hepimizi her gün kendimize gebe bırakan, kendimizi yeniden doğuran, doğurtan, doğurgan bir aşkı.