1949’da yayınlanan bu roman, çağdaşları tarafından «Joyce’un» olarak adlandırıldı. Çevirmenler altmış yıldan fazla bir süredir bunu başlatmakta tereddüt ettiler, ancak şimdi İrlanda edebiyatının ana başyapıtlarından birini tanıma fırsatımız var.
Connemara (İrlandalı Conmhaicne Mara, kelimenin tam anlamıyla «denizin torunları») İrlanda’nın batısında bir bölgedir. Burada, yerel mezarlıkta, ölüler garip öbür dünyaya öncülük ediyor. Yattıkları mezardan başka bir şey göremezler, tabuttan çıkamazlar ve canlıların sesini duyamazlar ama gönülleri ölçüsünde birbirleriyle konuşabilirler. Bu nedenle, kişinin hala yaşayan akrabaları hakkındaki haberleri ve ayrıca «yukarıdaki» dünya hakkındaki en son haberleri sadece yeni ölenlerden öğrenilebilir. Aslında, Martin O Kain’in tüm romanı şu konuşmalardan oluşur: tartışmalar, ağıtlar, dedikodular, küfürler, küfürler ve itiraflar, sürekli birbirini keser, üst üste gelir ve yavaş yavaş büyük ölçekli bir insan resmi oluşturur. hayat.
İrlandalı modernist yazarın 1949’da yayınlanan bu romanı çağdaşlar tarafından «Joycean» olarak adlandırıldı, eleştirmenler onu Flann O’Brien ve Samuel Beckett’in eserleriyle karşılaştırdı. Çevirmenler altmış yıldan fazla bir süredir bunu başlatmaya cesaret edemediler, ancak şimdi Rusça konuşan okuyucular İrlanda edebiyatının ana başyapıtlarından birini tanıma fırsatına sahipler.
Yeni ölen Katrina Padin, vasiyet ettiği gibi bir sterline mi gömüldüğünü, yoksa on beş şilin için kurtarılıp mezara mı indirildiğini tahmin edebilir. Her durumda, artık bunu doğrulayamaz. Ölüler mezarlarından dirilmezler. Ancak birbirleriyle iletişim kurabilirler. Martin O Kain’in tüm karakterleri ölmüş olsa da romanındaki seslerin uğultusu, İrlanda’nın batısındaki bataklıkların arasında kaybolmuş bir mezarlıkta geçiyor. Ölülerin diyaloglarının dirilerin konuşmalarından farkı yoktur, sadece biraz daha samimi ve cesurdur, çünkü onların korkacakları, saklanacakları başka bir şeyleri yoktur. Birisi haydut bir komşuyu ifşa etmeye çalışıyor, biri uzun süredir devam eden bir anlaşmazlığı çözmeye çalışıyor, biri ihmalkar akrabaları azarlamak, yaşam boyu sıkıntıları hakkında ağlamak veya tam tersine başarılarından gurur duymak için acele ediyor. Yavaş yavaş, tüm bu polifoni, ne kadar ironik olursa olsun, hayatın gümbürtüsüne, uzun süreli bir uğultuya dönüşmeden önce.
© Sarsfield ve Dill, 1949
© Y. Andreychuk, çeviri, 2020
© A. Bondarenko, sanat eseri, düzen, 2020
CORPUS ® Yayıncılık
© & ℗ LLC «AST Yayınevi», «Sesli Kitap», 2020
Ses yapımcısı: Tatyana Plyuta