İkinci İntifada (2000-2005) sırasında sağcı liderlik tarafından ortaya atılan eski bir İsrail sloganı “IDF kazansın”.
Korkak politikacıların, Filistin’i seven solun, önyargılı mahkemelerin ve düşman medyanın ordunun performansına müdahale etmesine izin vermemek anlamına geliyordu – sadece kazanmaları için ne gerekiyorsa yapsınlar.
Yaklaşık 20 yıl sonra, bu slogan ilgi çekici bir düzenlemeden geçti. Şimdi diyor ki: “IDF kazansın Kovid-19. “
‘Uçurumun eşiğinde’: İsrail, enfeksiyonlar tırmanırken koronavirüs kilitlenmesini sıkılaştırıyor
Alt metin: Başka hiç kimsenin, kesinlikle politikacıların veya sorumlu diğer sivil kurumların bir fikri olmadığı için, salgının yönetimsini İsrail ordusunun üstlenmesine izin verin. Uzmanlığa, teknolojiye sahipler ve en önemlisi, İsrail parlamentosunun her biri kendi gündemiyle yükümlü olan 120 üyesi değiller.
Kanal 12 tarafından Temmuz ayında yayınlanan bir kamuoyu araştırmasında, ankete katılanların yüzde 57’si koronavirüsün “operasyonunun (İsrail ordusu) İç Cephe Komutanlığı ve Savunma Bakanlığı’na devredilmesi gerektiğini” iddia eden Savunma Bakanı Benny Gantz’ın pozisyonunu destekledi. . Sadece yüzde 20 bu fikre karşı çıktı.
Bu aramayı başlatan ilk kişi Gantz değildi. Savunma bakanı olarak selefi Naftali Bennett ve diğer birçok yüksek rütbeli yedek subay da aynı şeyi söyledi. Ancak o sırada Başbakan Benjamin Netanyahu krizin yönetimini ezeli rakibine devretmekte isteksizdi.
Ancak Covid-19’un ayrımlı planları vardı. 13 Nisan’da bir röportajda, ismi açıklanmayan bir üst düzey güvenlik görevlisi, Haaretz gazetesinin askeri işler konusunda önde gelen uzmanı Amos Harel’e “İsrail ordusunun koronavirüs krizini çözemeyeceğini” söyledi. Liberal gazetenin kendisi sivil krize askeri müdahaleye karşı uyardı.
Ordu bizi kurtarsın
Beş ay sonra hızlı ileri sarıldı ve Harel, bu hafta askeri genelkurmay başkanı Aviv Kochavi’yi “İsrail yaygın bir koronavirüs salgınıyla karşı karşıya kalırken zorluğa yükselmeye” çağırdı.
Değişim esas olarak, işlevsiz Netanyahu hükümetine duyulan bütün umutsuzluğun ve güven kaybının bir yansımasıdır.
Hükümetin krizle başa çıkmadaki muazzam başarısızlığı düşünüldüğünde, bu bulgular pek de şaşırtıcı değil. Tüm anketlere göre, İsraillilerin çoğu hükümetin salgınla nasıl başa çıktığına olan güvenini kaybetti ve bu, virüsün ilk Mart-Nisan dalgasındaki hükümetin performansından çok büyük memnuniyet duymaktan çok uzak.
Giderek artan sayıda İsrailli, Netanyahu’nun kişisel ve siyasi çıkarlarının – en önemlisi üzerinde dolandırıcılık ve rüşvet suçlamaları – krizi ele almasındaki birincil motivasyonu olduğuna inanıyor.
Giderek artan sayıda İsrailli, Netanyahu’nun kişisel ve siyasi çıkarlarının – en önemlisi dolandırıcılık ve rüşvet suçlaması – krizi ele almasındaki birincil motivasyonu olduğuna inanıyor, oysa diğer kabine bakanları tamamen yetersiz görünüyor.
Hakim olan düşünce, İsrail vatandaşlarının işlerini kurtarmakla daha çok meşgul olan bağımsız bir liderlik tarafından terk edilmiş olmaları veya BAE ve Bahreyn ile Netanyahu’nun kendisi tarafından ağırlıklı olarak turistik bir zenginlik olarak pazarlanan “barış anlaşması” gibi büyük, alakasız jestler tarafından terk edilmiş olmasıdır.
Halen yüksek düzeyde kamu güvenine sahip olan ordu, doğal kurtarıcı gibi görünüyor. Özellikle de sağlık krizi keskin bir askeri jargonla çerçevelendirildiğinde. Pandemi bir “savaş”, koronavirüs bir “düşman” ve tüm vatandaşlar, liderliklerinin her geçen gün kaybetmeye devam ettiği zorlu bir savaş için seferber oluyor.
Ödüllü İsrailli-Filistinli film yönetmeni Rana Abu Fraiha, Facebook sayfasında “Hepimize bu lanet koronavirüsle ilgili olarak dayatılan askeri jargondan çok rahatsızım” dedi.
Savaş sözleri
Bu krizi yönetmedeki başarısızlık bile dövüş renkleriyle boyanmıştır. Bir televizyon röportajında, emekli general ve ordunun askeri istihbarat müdürlüğü eski başkanı Amos Yadlin, salgını 1973 Arap-İsrail savaşının travmatik tecrübeiyle karşılaştırdı.
1973’te de İsrail ordusu ulusu kurtarırken felaket getirdiği düşünülen kibirli, bencil hükümetti. Bu anlatı, büyük bir ayrıma rağmen İsraillilerde yankı uyandırıyor: savaşın aksine, sağlık krizi sivil bir meseledir. Askeri müdahale söz konusu olduğunda tehlike, bu ayrımı bulanıklaştırıyor.
‘Sağlığın güvenlikleştirilmesinin meşrulaştırılması, basitçe düzensiz yöntemlerin kullanımının meşrulaştırılmasına ve medeni haklar ihlalinin basitçe kabul edilmesine yol açabilir’
– Yagil Levy, sosyoloji profesörü
Covid-19 bağlamında askeri jargon kullanımı ve ordunun sınırlı seferberliği İsrail’e özgü değil. Amerika Birleşik Devletleri ve diğer koronavirüs mağduru ülkelerde de oluyor. Ancak kamusal alanda ordunun varlığının gündelik bir gerçeklik olduğu İsrail’de, askerleri sivillerin yaşamlarından sorumlu tutmanın uzun bir tarihi var.
İsrailliler 50 yıldan fazla bir süredir askeri işgal altındaki Filistinlilerin yaşamlarını dikte ediyor. İsrail ile işgal altındaki Batı Şeria arasındaki ayrılık duvarının kurulması, duvarın yakınında yaşayan Filistinlilerin karşılaştıkları zorluklara erişim sağlamak gibi, çözüm sağlamakla görevli yeni bir askeri unvan – “günlük hayatın koordinatörü” bile doğurdu. topraklar. Koronavirüs krizi sırasında bir “günlük yaşam koordinatörü” tarafından denetlenmek, o zaman İsraillilere oldukça normal gelebilir.
Ordu ve güvenlik güçleri her yerde ve pandeminin yönetiminde büyük rol oynuyor.
İç Cephe Komutanlığı hafif hastalar için koronavirüs otelleri kurdu ve huzurevlerini yönetiyor; gizli servis, bulaşıcı vakaları tespit etmek için cep telefonlarını izleme lisansına sahiptir; Mossad, tıbbi ekipmanı bulmak ve tedarik etmek için seferber edildi; Taburlar, nüfusa yardım etmek için ultra-Ortodoks çoğunluklu şehirlerde konuşlandırıldı – sadece birkaç isim.
MEE’ye konuşan İsrail Açık Üniversitesi sosyoloji bölümünde sivil-asker ilişkileri uzmanı Profesör Yagil Levy, bu benzersiz durumu “İsrail’deki koronavirüs krizinin güvenlikleştirilmesi” olarak tanımlıyor.
“Salgının bir güvenlik sorunu olarak çerçevelenmesi, krizin yönetimi teslim edildiğinde gelişmeye başladı. [by Netanyahu] Milli Güvenlik Kurulu’na “diyor.
“Güvenlik kurumunun güçlü kaldığı bir ülkede mantıklı geliyor ve IDF’nin yetkin ve siyasi önyargısız olarak algılanması aslında cazip.
Levy, “Yine de, sağlığın güvenlikleştirilmesinin meşrulaştırılması, düzensiz yöntemlerin kullanımının meşrulaştırılmasına ve sivil hakların ihlalinin basitçe kabul edilmesine basitçe yol açabilir” dedi.
Bu değişim, Netanyahu ve çevresindekilerin İsrail demokrasisinin tüm kurumlarına başarılı bir şekilde saldırdığı bir zamanda gerçekleşti.
Yeni sıkılaştırılan tecrit konusunda uzun süren parlamento tartışması, İsrail toplumu üzerindeki etkisini tartışmak için neredeyse hiç zaman bırakmadı. Bunun yerine, uzun saatler, Netanyahu’nun ikametgahı önünde haftalık kitlesel gösterileri engellemenin yollarını bulmaya ayrıldı.
Kilitleme mi yoksa kısma mı?
Sanki yenilenen boğucu kilitlenmenin gerçek amacı enfeksiyon zincirini kesmek değil, gösteriler zincirini kesmekmiş gibi geliyor.
İsrail bugün, 1948’den beri yürürlükten kaldırılmayan eski olağanüstü hal düzenlemelerinin diktatörlük tarzı bir yönetim için yer bıraktığı bir anayasal krizin ortasında olduğu için özellikle sorunludur. Bu ortamda, yapıcı bir askeri destek sistemi ile tam bir askeri devralma arasındaki çizgiyi aşmanın yakın tehlikeleri konusunda kamuoyunda hiçbir tartışma yoktur.
Kamusal tartışma, kişisel hayatta kalma ile meşgul olan derin bölünmüş bir toplumda imkansız bir görevdir. İsrail toplumu şu anda on yıllık kasıtlı olarak bölücü iç politikanın ve temel dayanışma hissunun erozyonunun bedelini ödüyor.
Sivil ve askeri alan arasındaki ayrım çizgisinin kamuoyunda tartışılmaması nedeniyle, Ulusal Güvenlik Araştırmaları Enstitüsü ve İsrail Demokrasi Enstitüsü, “Koronavirüs altında toplum-asker ilişkileri: ilk dalgadan içgörüler” başlığı altında bir dizi makale yayınladı.
Adaletsiz barış: İsrail solu neden Netanyahu’nun Körfez anlaşmalarını destekliyor
Bu başlık altındaki bir makalede, siyaset bilimci Stuart Cohen şu soruyu soruyor: “Askeri müdahale ve koronavirüs: gerçekten kaygan bir yokuş mu?”
Cohen, krizin yönetiminin ordu gibi temelde demokratik olmayan bir kuruma devredilmesine karşı ikazda bulunan İsrail Ulusal Siber Müdürlüğünün kurucusu ve eski başkanı Profesör Eviatar Matania tarafından ifade edilen endişeye atıfta bulunuyor.
Cohen endişelerin abartıldığını ve tüm savunma güçlerinin yardım etmek için orada olduğunu ve devralmak için olmadığını iddia ediyor.
Onun anlayışı, salgının nispeten iyi yönetilen ilk dalgasından kaynaklanıyordu. Bu koşullar altında, ihtiyatlı sorular yöneltenler bile, krizin yönetimini orduya devretmenin ancak istisnai koşullar altında ve sivil sistemin yakın zamanda çökmesi durumunda kabul edilebilir olduğunu iddia ettiler.
Yine de İsrail’deki vakaların sayısı artarken ve personel yetersizliği olan hastaneler olağanüstü hal ilan ederken, ordu şimdi de bu ulusal krizde son çare olarak adım atmaya hazırlanıyor.
Demokrasinin sadece bir engel olduğu siyasi liderlerle demokratik denetim ve dengelerin yokluğunda, tehlike hemen köşeyi dönünce.