Rockville
(PCER-851: dp. 903 (f.), 1. 184'6", b. 33'1", dr. 9'5", s. 14 k. cpl. 83, a. 1 3", 2 40mm., 6 20mm., 3 dcp., 2 dct.; cl. PCER-848
Rockville, 18 Ekim 1943'te Pullman Standard Car Co., Chicago, Illinois tarafından PCER-851, devriye gemisi eskort kurtarma olarak atıldı- 22 Şubat 1944'te fırlatıldı ve 15 Mayıs 1944'te Lt. Comdr. Frank S. Bayley komuta ediyor.
Sarsıntının ardından, ameliyathane, X-ray ekipmanı, 65 hastane yatağı ve 11 kişilik bir sağlık personeli ile eksiksiz bir tıbbi kurtarma gemisi olarak inşa edilen PCER-851, 10 Temmuz 1944'te Bermuda'da TG 26.1'de göreve gönderildi. Ağustos ayında Bermuda bölgesinde devriye gezdi, Norfolk ve İngiliz Batı Hint Adaları arasındaki denizaltılara eşlik etti ve G1ladalcanal (CVE-60) (qv) çevresinde inşa edilmiş bir avcı katil görev grubu tarafından Bermuda'dan Newport'a yakalanan U-505'ten mahkumları taşıdı. Haberler.
20 Ağustos'ta PCER-851, Pasifik için yola çıktı. 15 Eylül'de Pearl Harbor'da ComServPac'e rapor verdi; daha fazla tıbbi ekipman aldı, ek tıbbi personel aldı ve 21'inde batıya doğru yola çıktı.
Ekim'de Papua Milne Körfezi'ne vardı ve Manus'a ilerledi, buradan 11'inde TU 79.11.3'te Leyte Körfezi'ne doğru yola çıktı.
Yolda, taşımaları taradı. 20'sinde, zayiat almak için Dulag sahillerinden ayrıldı. İnişlerden sonra 25'ine kadar Dulag bölgesinde kaldı, Japon hava saldırıları arttıkça Taeloban'a TG 78.2'ye katılması emredildi. Öğleden sonra şarapnel isabet etti ve 20 mm'lik bir patladı. dergi. Dört adam yaralandı.
PCER, Kasım ayı boyunca, Leyte Körfezi bölgesinde "kaza alma" görevine devam etti. Aralık ayında Ormoe Bav'a giden kuvvetlere eşlik etti, ardından Mindoro istilası için kurtarma ve tahliye gemisi olarak TG 78.3'e katıldı. Yolda su hattında delinerek, yangınla mücadelede yardım eden bir Japon uçağına su sıçrattı; ve batık gemilerden kurtulanları kurtardı. Ayın 15'inde hedefe vardığında, aynı gün Leyte'ye dönmek için yola çıktı ve buradan Yeni Gine'ye devam etti. Yeni Gine'de kalan
Amirallik Adaları bölgesinde Şubat ayına kadar, 3d ile Saipan'a yöneldi ve Iwo Jlma kampanyası için sahneye 11'inde geldi.
PCER-851 15'inde Voleano Adaları'na doğru yola çıktı. Yine yolda tarama görevleri yaptı ve vardıktan sonra sahillerde devriye gezdi. 1 Mart'a kadar Iwo Jima'dan uzak kaldı, ardından Leyte'ye geri döndü.
27'sinde, Güney Saldırı Gücü'nün bir birimi olarak Ryukyus için Leyte'den ayrıldı. 1 Nisan'da Okinawa'dan geldi ve 0610'da "851"i yok etmeye çalışan, ancak hedefini aşan ve geminin yaklaşık 25 yard kıç tarafında denize düşen tek motorlu bir Japon uçağı tarafından "karşılandı".
5'inde devriye gezdi, çok az hareket gördü. Ardından, ayın 6'sında, hayatta kalanları kurtarmaya ve intihar botları ve uçakların çarptığı gemilerden ve çıkarma gemilerinden ceza almaya başladı. LCS-82, Maryland Laffey, Morrtson ve Ingraham mürettebatı, tee PCER tarafından desteklenenler arasındaydı.
28 Haziran'da PCER-851, Ryukyus'tan ayrıldı. Altı gün sonra, Rockwall'a Pearl Harbor'a kadar eşlik ettiği Saipan'a girdi. 19'unda geldiğinde, düşmanlıklar Ağustos ortasında sona erdiğinde onarımdan geçiyordu.
Ekim ayının ortalarında, doğu kıyısı için PCER başladı. Norfolk'a Kasım ayı sonlarında geldi. Ocak 1946'da kuzeye New London'a taşındı; Mart ayına kadar Sualtı Ses Laboratuvarı operasyonlarını yürüttü; sonra Boston'a devam etti. 19'unda vardığında, hizmet dışı bırakıldı ve 12 Nisan'da Donanma Rezervi eğitim gemisi olarak hizmete girdi. O zamandan 1950'ye kadar 1. Deniz Bölgesi yedeklerini eğitti.
Haziran 1950'de yedek olarak komisyona alındı, 22 Kasım 1950'de aktif listeye geri döndü ve o yıl boyunca ve sonrakilerin çoğu esas olarak New England bölgesinde faaliyet göstermeye devam etti.
15 Ekim 1951'de PCER-851, EPCER851, deneysel devriye gemisi eskort kurtarma olarak yeniden adlandırıldı ve 4 kil daha sonra Norfolk için Boston'dan ayrıldı. Thenee, yeni ana limanı Washington, D.C.'ye ve Donanma Araştırma Laboratuvarı'ndaki görevine geçti.
15 Şubat 1956'da Roekville adında bir elektronik laboratuvarı ve atölyesi bulunan EPCER-851, Ocak 19G5'e kadar Newfoundland'dan Karayipler'e kadar Washington dışında araştırma operasyonları yürüttü. Daha sonra Norfolk'a taşınarak, araştırma operasyonlarına Western Electric Co.'nun temsilcileriyle birlikte, etkisiz hale getirilmesi emredildiği 1968 yılına kadar devam etti. Rocknille hizmet dışı bırakıldı ve 21 Aralık 1968'de Donanma listesinden çıkarıldı.
PCER-851, II. Dünya Savaşı sırasında üç savaş yıldızı kazandı.
Rockville Center, binlerce yıldır insanlar tarafından işgal edilmiştir. Genel olarak konuşursak, tarih öncesi Woodlands dönemi East River kültürünün halkının, batı Long Island'ın tarihi Kızılderili kabilelerinin Algonkianca konuşan ataları olduğuna inanılıyor. [4] Lenape soyundan gelenlerin tarihi bölgesi, Canarsie, Recouwacky (Rockaway), [5] Matinecock ve Massapequa, günümüz batı Long Island'ın Queens ve Nassau İlçelerini içeriyordu.
1643 yılına gelindiğinde, Hollanda-İngiliz yerleşimlerinin doğusunda yaşayan kabaca on üç Algonquin grubu (daha sonra kabileler olarak anılacaktır) vardı: Batı Long Island'daki dört ya da daha fazla Lenape şefliği ve tarih öncesi Woodlands dönemi Windsor kültürünün Metoac soyundan gelenler. Doğu Long Island, bazıları tarafından Pequot'un dalları olarak kabul edilir: Merrick, Nissequoge, Secatoag, Seatauket, Patchoag, Poosepatuck (Uncachogee olarak da bilinir), Corchaug, Shinnecock, Manhasset ve Montaukett.
İthal hastalıklar, 16. yüzyılda yerlileri yok etmişti. 17. yüzyılın on yıllarında hastalık hala önemli bir faktör olsa da, batı Long Island'da hastalık nedeniyle yerli ölüm oranı yerleşimcilerinkine benziyordu. Çoğu Lenape, Avrupa kolonilerini genişleterek anavatanlarından itildi, koloniler birçok göçmen aldı, Munsee konuşan Hint toplulukları ise almadı. Onların korkunç durumu, kabileler arası çatışmalardan kaynaklanan kayıplarla daha da kötüleşti.
Reckouakie kabilesi (Reckonhacky şefliği), Queens County'deki bugünkü Rockaway ve çevresindeki orijinal topraklarını 1640'ta Hollanda Valisi Kieft'e, Yeni Hollanda'yı daha iyi savunmak için istediği için bırakmıştı. [6] Çoğu doğuya, akrabalık bağları olan Matinecock'un (veya Massapequa'nın) geleneksel topraklarında Rockville Center olacak yere yerleşti. Hollandalı ve İngiliz yerleşimciler, 1639 anlaşmasının, Yerli Amerikalıların işgal edilmemiş toprakların intifa hakkını paylaşmaya istekli oldukları anlamına gelen anlaşmanın tam şartlarının aksine, Batı Long Island'da hiçbir Kızılderili'nin kalmayacağı anlamına geldiğini (böylece göçmenlere satabilecekleri) açıkladı. , Hollanda liderliği, sachem'in seçkin alanından daha üstün bir alana sahip. Bu, dört yıllık açık savaşın ardından birçok çatışmaya yol açtı. Reckonhacky / Rockaway, Hint topluluklarının Hollandalı askerler tarafından tahrip edilmesinin ardından 24 Mayıs 1645 tarihli bir barış anlaşmasına taraftı. [7] [8] [9] Şiddetli kamulaştırma, ek Hollandalı ve İngiliz yerleşimcilerin gelmesiyle onları yerinden etti. [10]
Köy, yerel Metodist vaiz ve topluluk lideri Mordecai "Rock" Smith'in ardından 1849'da "Rockville Merkezi" olarak adlandırıldı. 1893'te bir köy olarak kuruldu. [11] Rockville Center, on dokuzuncu yüzyılın sonlarında ve yirminci yüzyılın başlarında, Long Island Demiryolu Yolu (LIRR) ile New York'a bağlı bir banliyö kasabası olarak ortaya çıktı. [12] 1915 yılında, New York Tribünü Rockville Center'ın "ortalama ölümlülerin mutlu yaşayabileceği" bir yer olduğunu ilan edecek kadar ileri gitti. [13]
Zamandaki birçok Long Island topluluğu gibi, Rockville Centre'ın nüfusu da 1920'lerde Ku Klux Klan'ın önemli sayıda destekçisini içeriyordu. [14] Beyaz üstünlükçü örgüt, 1923'te kasabanın savaşta ölen anıtına bir çelenk yerleştirdiğinde, Amerikan Lejyonu protesto etmek için onu kaldırdı, ancak şehir polisi o kadar çok şikayet çağrısı aldı ki, çelengi değiştirmek zorunda kaldılar. . [14] 1960'ların sonlarında, Rockville Center köyü, esas olarak Afrikalı-Amerikalıların yaşadığı toplu konut birimlerini sürdürmediği için sert bir eleştiri aldı. [15] Nassau County İnsan Hakları Komisyonu'ndan bir rapor, Rockville Center'ın "zencilerin uzaklaştırılmasından yana olmasa da, en iyi ihtimalle kayıtsız olduğunu" belirtti. [15] Martin Luther King Jr., 1968'de Rockville Center'ı ziyaret etti ve 26 Mart 1968'de South Side Junior Lisesi'nde geniş bir dinleyici kitlesine hitap etti. [16]
17 Şubat 1950'de Rockville Center istasyonunun yakınında iki LIRR treni çarpıştı, 32 kişi öldü ve 80'den fazla kişi yaralandı. [17]
|Tarihsel nüfus|
|nüfus sayımı||Pop.||%±|
|1880||1,882||—|
|1900||1,884||—|
|1910||3,667||94.6%|
|1920||8,262||125.3%|
|1930||13,718||66.0%|
|1940||18,613||35.7%|
|1950||22,362||20.1%|
|1960||26,355||17.9%|
|1970||27,444||4.1%|
|1980||25,412||−7.4%|
|1990||24,727||−2.7%|
|2000||24,568||−0.6%|
|2010||24,023||−2.2%|
|2019 (tah.)||24,550||[3]||2.2%|
|ABD On Yıllık Nüfus Sayımı [19]|
2000 nüfus sayımı
2000 yılı nüfus sayımı [20] sırasında, köyde yaşayan 24.568 kişi, 9.201 hane ve 6.468 aile vardı. Nüfus yoğunluğu, mil kare başına 7.496,5 kişiydi (2.892,0/km 2 ). 2004 [güncelleme] itibariyle, mil kare başına (1.108.7/km 2 ) ortalama 2.874.0 yoğunluğa sahip 9.419 konut vardı. [21] Köyün ırksal yapısı %84,3 Beyaz, %9,8 Afrikalı Amerikalı, %7,8 Hispanik veya herhangi bir ırktan Latin, %1,5 Asyalı, %0,08 Yerli Amerikalı, %0,04 Pasifik Adalı, %3,0 diğer ırklardan ve %1,03 idi. iki veya daha fazla yarıştan %.
%33.9'unun 18 yaşından küçük çocuğu olduğu, %59,1'inin evli çiftlerin birlikte yaşadığı, %9,0'ının kocası olmayan bir kadın hane reisi olduğu ve %29,7'sinin aile dışı olduğu 9.201 hane bulunmaktadır. Tüm hanelerin %26,9'u bireylerden oluşuyordu ve %13,7'sinde 65 yaş ve üzeri tek başına yaşayan biri vardı. Ortalama hane büyüklüğü 2.64 ve ortalama aile büyüklüğü 3.25 idi. Nüfusun %25.8'i 18 yaşın altında, %5.8'i 18'den 24'e, %26.2'si 25'ten 44'e, %25.9'u 45'ten 64'e ve %16,3'ü 65 yaş ve üzeriydi. Ortanca yaş 40 yıldı. Her 100 kadın için 87.9 erkek vardı. 18 yaş ve üzerindeki her 100 kadın için 81,9 erkek vardı.
2007'de yapılan bir tahmine göre, [22] köydeki bir hanenin medyan geliri 99.299 dolardı ve bir ailenin medyan geliri 128.579 dolardı. Erkeklerin medyan geliri 70.149 dolar, kadınlarda 43.800 dolar. Köyün kişi başına düşen geliri 40.739 dolardı. Nüfusun %5.0'i ve ailelerin %2.8'i yoksulluk sınırının altındaydı. Toplam nüfus içinde 18 yaşın altındakilerin %7,0'si ve 65 yaş ve üzerindekilerin %5,7'si yoksulluk sınırının altında yaşıyordu.
2010 nüfus sayımı
2010 nüfus sayımı [23] sırasında, köyde yaşayan 24.111 kişi, 9.201 hane ve 6.468 aile vardı. Nüfus yoğunluğu, mil kare başına 7.496,5 kişiydi (2,892.0/km2). 2010 [güncelleme] itibariyle mil kare başına ortalama 2.874.0 (1.108.7/km 2 ) yoğunluğa sahip 9.419 konut vardı. [24] Köyün ırksal yapısı %78,3 Beyaz, %8,6 Siyah veya Afrikalı Amerikalı, %9,7 Hispanik veya Latin, %0,1 Amerika Yerlisi ve Alaska Yerlisi, %2,0 Asyalı, %0,0 Yerli Hawaili ve Diğer Pasifik Adalı, %0,1 idi. % Diğer Bazı Irk ve %1,2 İki veya Daha Fazla Irk.
10.002 hane bulunmakta olup, bunların %32,0'sinin 18 yaş altı çocuklarıyla birlikte yaşadığı, %56,1'inin evli çiftlerin birlikte yaşadığı, %9,8'inin kocası olmayan bir kadın hane reisi olduğu ve %31.3'ünün aile dışından olduğu tespit edilmiştir. Tüm hanelerin %27.5'i bireylerden oluşuyordu ve %32.7'sinde 65 yaş ve üzeri tek başına yaşayan biri vardı. Ortalama hane büyüklüğü 2.64 ve ortalama aile büyüklüğü 3.28 idi. Nüfusun %25.8'i 18 yaşın altında, %5.8'i 18'den 24'e, %26.2'si 25'ten 44'e, %25.9'u 45'ten 64'e ve %16,3'ü 65 yaş ve üzeriydi. Ortanca yaş 40 yıldı. Her 100 kadın için 87.9 erkek vardı. 18 yaş ve üzeri her 100 kadın için 81,9 erkek vardı.
Rockville Center, 40°39'48" Kuzey, 73°38'13" Batı'da (40.663390, -73.636831) yer almaktadır. [25] Köyün toplam alanı 3.4 mil kare (8,8 km 2 ), bunun 3,3 mil kare (8,5 km 2 ) kara ve 0,1 mil kare (0,26 km 2 ) sudur, ikinci toplam alanın %2,38'ini oluşturmaktadır. toplam alan.
Rockville Center öğrencileri Rockville Center U.F.S.D., Oceanside U.F.S.D. ve Baldwin U.F.S.D.'ye katılırlar.
Rockville Center U.F.S.D. beş devlet ilköğretim okulu vardır: Watson Okulu, Gizli Okul, Wilson Okulu, Hewitt Okulu ve Riverside Okulu. Rockville Center'da ilkokullara ek olarak South Side Ortaokulu ve South Side Lisesi de bulunmaktadır. Bölge, South Hempstead ve Hempstead'in bir kısmı da dahil olmak üzere Rockville Centre sınırlarının ötesine uzanır. Gizli İlköğretim Okulu, Güney Hempstead bölgesinde. Rockville Center'ın bir kısmı Oceanside okul bölgesinde ve bir kısmı Baldwin Okul Bölgesi'nde yer almaktadır.
www.schooldigger.com'a göre, South Side Lisesi New York Eyaletindeki 752 okul arasında 116. sıradadır. Bu, gerçek test puanlarına dayanmaktadır. [3], 2012'de South Side Lisesi, US News & World Report'un En İyi Liseleri tarafından 22. sırada ve NY eyaletinde 2. sırada yer aldı. Ayrıca Newsweek'in The Top of the Class: 1.300 en iyi ABD Okulu'nun tam listesi, 2008'de 42., 2007'de 44., 2006'da 32., 2005'te 45. ve 2003'te 65. sıralarda yer almıştır.
Village of Rockville Center sakinlerinin yaklaşık yüzde 20'si Oceanside Union Ücretsiz Okul Bölgesi'nde yaşıyor. Rockville Center öğrencileri Oceanside School #2 ve Oceanside School #5'in yanı sıra Oceanside Middle School ve Oceanside High School'a devam ediyor ve bazıları Baldwin School District'te yaşıyor ve Baldwin, NY'deki Plaza İlköğretim Okulu, Baldwin Ortaokulu ve Baldwin Lisesi'ne gidiyor [ 26]
Rockville Center'da bir özel K-8 Katolik gündüz okulu vardır Saint Agnes Katedrali Okulu. Saint Agnes Katedrali Okulu tek bir kampüsü kaplar. Saint Agnes Katedrali Okulu, Nassau County'deki aileler için Anaokulundan Sekizinci Sınıfa kadar bir günlük okul eğitimi sağlar. Saint Agnes Katedrali Okulu'nun üst okulu (9-12), şimdi feshedilmiş olsa da, bir zamanlar kompleksi paylaştı. Okul, Long Island özel okulları arasında tutarlı bir şekilde yüksek puan alan akademik programlarının yanı sıra çeşitli ortaokul yerleşimleri için yaygın olarak kabul edilmektedir.
Rockville PCER-851 - Tarihçe
Rockville Township, Bates County, Missouri Tarihi
Gönderen: Bates County, Missouri Tarihi
Yazan: W. O. Atkeson
Tarihsel Yayıncılık Şirketi
Topeka - Cleveland 1918
Rockville ilçesi, Bates ilçesinin güneydoğu köşesindedir. Çoğunlukla düzlükte yuvarlanır ve güney hattında Osage'e akan Panther, Camp ve Shaw dalları tarafından sulanır ve boşaltılır. Bol kereste ve ince toprak. Bu çalışmada alıntılanan hükümet toprak eksperlerine göre, ilçenin en alçak bölgesi, ilçenin en kuzeybatı kesimindeki West Boone kasabasından yaklaşık dört yüz fit daha alçak.
Robert Belcher, 1838'de 11. bölümde Rockville ilçesine yerleşti ve 1856'da öldü. Ticaretle uğraşan Bridges adında bir adam, bu sıralarda Rockville kasabasının güneyindeki Osage nehrine yerleşti. William Anderson, 1837'de Rockville'in iki buçuk mil batısında yerleşti ve 1858'de öldü. İlk kunduracı Berry Hunt, 1838 sonbaharında geldi ve ilçe ve kasabanın güneydoğu köşesindeki nehre yerleşti. Matt Millering ve John N. Belcher sırasıyla 1856 ve 1855'te geldiler. William ve Wiseman Hollingsworth, doğu kesiminde savaştan önce ilk yerleşimcilerdi. David O. Deever ve babası ve ailesi Frank Logan, John H. Walker, Thomas Belcher ve William Shaw hepsi eski yerleşimcilerdi ve hepsi savaştan önce geldi.
Rockville, ilçe kurulduktan üç yıl sonra 1824'te ortaya çıktı ve ilçe merkezi oldu. 1825'te nüfusu 500 ile 600 arasındaydı. Sakinler, Temmuz 1854'te kasabayı dahil etmek için oy kullandı. [9]
Anlık büyüklük ölçeğinde 3.8 büyüklüğünde bir deprem şehirde kaydedildi ve 17 Haziran 2021'de USGS tarafından onaylandı, eyalet ve Illinois çevresindeki şehirlerde çok sayıda artçı sarsıntı bildirildi.
Rockville, Crawfordsville'in yaklaşık 30 mil (48 km) güneybatısında, US Route 36 ve US Route 41'in kesiştiği noktada yer almaktadır.
2010 nüfus sayımına göre, Rockville'in tamamı arazi olmak üzere toplam 1.49 mil kare (3.86 km 2 ) alana sahiptir. [11]
İklim Düzenle
Bu bölgedeki iklim, sıcak, nemli yazlar ve genellikle ılıman ve serin kışlar ile karakterizedir. Köppen İklim Sınıflandırma sistemine göre, Rockville, iklim haritalarında "Cfa" olarak kısaltılan nemli bir subtropikal iklime sahiptir. [12]
|Tarihsel nüfus|
|nüfus sayımı||Pop.||%±|
|1850||726||—|
|1860||728||0.3%|
|1870||1,187||63.0%|
|1880||1,684||41.9%|
|1890||1,689||0.3%|
|1900||2,045||21.1%|
|1910||1,943||−5.0%|
|1920||1,908||−1.8%|
|1930||1,832||−4.0%|
|1940||2,208||20.5%|
|1950||2,467||11.7%|
|1960||2,756||11.7%|
|1970||2,820||2.3%|
|1980||2,785||−1.2%|
|1990||2,706||−2.8%|
|2000||2,765||2.2%|
|2010||2,607||−5.7%|
|2019 (tah.)||2,478||[4]||−4.9%|
|ABD On Yıllık Nüfus Sayımı [13]|
2010 nüfus sayımı
2010 yılı nüfus sayımına göre [3], kasabada yaşayan 2.607 kişi, 1.212 hane ve 679 aile vardı. Nüfus yoğunluğu, mil kare başına 1.749.7 kişiydi (675,6/km 2 ). Mil kare (361.2/km2) başına ortalama 935,6 yoğunluğa sahip 1.394 konut vardı. Kasabanın ırksal yapısı %98,7 Beyaz, %0,1 Afrikalı Amerikalı, %0,5 Kızılderili, %0,2 Asyalı, %0,1 diğer ırklardan ve %0,5 iki veya daha fazla ırktan oluşuyordu. Herhangi bir ırktan Hispanik veya Latin, nüfusun% 0.7'sini oluşturuyordu.
1.212 hanenin %24,6'sının 18 yaş altı çocuk sahibi olduğu, %39,9'unun evli çiftlerin birlikte yaşadığı, %12,8'inin eşi olmayan bir kadın hane reisi, %3,3'ünün eşi olmayan bir erkek hane reisi olduğu, ve %44,0'ı aile dışıydı. Tüm hanelerin %39,5'i bireylerden oluşuyordu ve %20,1'inde 65 yaş ve üzeri tek başına yaşayan biri vardı. Ortalama hane büyüklüğü 2.14 ve ortalama aile büyüklüğü 2.82 idi.
Kasabada ortanca yaş 44,8 yıldı. Asistanların %20,9'u 18 yaşın altındaydı %8,1'i 18 ila 24 yaşları arasındaydı %21.2'si 25 ila 44 arasındaydı %27.4'ü 45 ila 64 arasında ve %22,3'ü 65 yaş ve üzerindeydi. Kasabanın cinsiyet yapısı %46.8 erkek ve %53.2 kadındır.
2000 nüfus sayımı
2000 yılı nüfus sayımı [5] itibariyle, kasabada 2.765 kişi, 1.286 hane ve 735 aile yaşıyordu. Nüfus yoğunluğu, mil kare başına 1.924,4 kişiydi (741.4/km 2 ). Mil kare başına (372.7/km 2 ) ortalama 967.4 yoğunluğa sahip 1.390 konut vardı. Kasabanın ırksal yapısı %98.16 Beyaz, %0.14 Afrikalı Amerikalı, %0.47 Kızılderili, %0.29 Asyalı, %0.22 diğer ırklardan ve %0.72 iki veya daha fazla ırktandı. Herhangi bir ırktan Hispanik veya Latin, nüfusun %0.83'ünü oluşturuyordu.
1.286 hane bulunmakta olup, bunların %24,4'ünün 18 yaş altı çocuklarıyla birlikte yaşadığı, %43,5'i evli çiftlerin birlikte yaşadığı, %10,8'inin kocası olmayan bir kadın hane reisi olduğu ve %42.8'i aile dışı kişilerden oluşmaktadır. Tüm hanelerin %39,4'ü bireylerden oluşuyordu ve %23,0'ında 65 yaş ve üzeri tek başına yaşayan biri vardı. Ortalama hane büyüklüğü 2.11 ve ortalama aile büyüklüğü 2.82 idi.
Kasabada nüfusun %21.5'i 18 yaşın altında, %6.9'u 18'den 24'e, %27.0'ı 25'ten 44'e, %20.9'u 45'ten 64'e ve %23,7'si 65 yaşında veya daha eski. Ortanca yaş 42 idi. Her 100 kadın için 81,1 erkek vardı. 18 yaş ve üzerindeki her 100 kadın için 77,0 erkek vardı.
Kasabadaki bir hanenin medyan geliri 27.813 dolardı ve bir ailenin medyan geliri 36.066 dolardı. Erkeklerin medyan geliri 30.909 dolar iken, kadınlar için 21.745 dolar oldu. Kasabanın kişi başına düşen geliri 18.431 dolardı. Ailelerin yaklaşık %14,8'i ve nüfusun %15,4'ü yoksulluk sınırının altındaydı; 18 yaşın altındakilerin %28,0'ı ve 65 yaş ve üzerindekilerin %9,7'si yoksulluk sınırının altındaydı.
Rockville Köprüsü
Bazen demiryolu mühendisliğinin birçok büyük başarısı arasında unutulan Pennsylvania Demiryolu'nun Rockville Köprüsü (bazen Susquehanna Nehri Köprüsü olarak adlandırılır), demiryolunun Chicago'ya giden ana hattı boyunca Harrisburg, Pennsylvania'nın hemen kuzeyinde bulunur.
Orijinal köprü, güçlü Susquehanna'yı 1840'ların sonlarında geçti ve mevcut köprü 20. yüzyılın başına kadar tamamlanmadı.
Mühendislik projelerinin sonsuza kadar sürmesi için inşa edildiği bir dönemde inşa edilen etkileyici Rockville Bridge, o kadar iyi tasarlanmış ve düzenlenmiştir ki, şimdiki sahibi Norfolk Southern tarafından bugün düzenli olarak kullanılmaya devam etmektedir.
Eski bir ifade var"Sadece eskisi gibi şeyler inşa etmiyorlar." Bu, bazı erken dönem taş viyadüklerin ve köprülerin, bazıları şimdi 150 yaşın üzerinde olduğu, günümüzde düzenli yük trafiği görmeye devam ettiği demiryolu endüstrisinde çok fazla geçerlidir.
Thomas Viyadüğü, Starrucca Viyadüğü, Morrisville–Trenton Demiryolu Köprüsü gibi isimler. hem siyasi hem de mali açıdan güçlü, taş kemer açıklıkları da dahil olmak üzere birçok iyileştirme projesi gerçekleştirdi.Bir bahar fırtınası sırasında çekilen bu dramatik sahnede, batıya giden bir Norfolk Güney gemisi 21 Nisan 2012'de Rockville Köprüsü'nden geçiyor. Jon Wright fotoğrafı.
Pensilvanya Demiryolu üzerine, tarihinden sahip olduğu farklı işletmelere kadar, burada anlatılamayacak kadar çok kütüphaneler yazılabilir, bu da demiryolunun kısa bir tarihidir. Pennsy, Philadelphia ve Pennsylvania için bir kurumdu.
100 yılı aşkın bir süredir kilit taşı, devletin kendisi kadar PRR'yi de temsil ediyordu. Yasama meclisi en önemli limanı Philadelphia'yı korumak için daha verimli bir ulaşım arteri aradığında Harrisburg'da doğdu.
Kanun yapıcılar ve iş liderleri, özellikle yükselen Baltimore ve Ohio gibi rakiplerini savuşturmaya çalıştıkça, güçlü mali desteğe de sahip oldu.
Pennsylvania Demiryolu, demiryolunun en kalıcı başarılarından ikisi, New York City'deki büyük anıtı, Pennsylvania İstasyonu ve efsanevi yolcu treni olan birçok şeyle hatırlanır. Broadway Sınırlı.
Rockville PCER-851 - Tarihçe
Montgomery History, Montgomery County tarihi ve mirasının toplanması, korunması ve yorumlanmasıyla ilgilenen, ilçe çapındaki tek özel, kar amacı gütmeyen kuruluştur. Rockville'de, Dernek bir Kütüphane, iki müze (yaklaşık 1815 Beall-Dawson Müzesi ve Stonestreet 19. Yüzyıl Tıp Müzesi) ve Müze Dükkanı işletmektedir. Konuşmacılar Bürosu ve gezici sergiler programı gibi sosyal yardım ve tarih eğitimi girişimlerimiz aracılığıyla Montgomery Tarihi, tarihi müzeden ve toplumdan alarak ilçe genelindeki sakinlere de ulaşıyor. Bütün bunlar sizin gibi bağışçıların desteğiyle mümkün oluyor!
Montgomery History'ye yaptığınız bağış, yerel kültürel mirasımızın aktif olarak korunmasını desteklemektedir. Montgomery County kadar hızlı değişen bir ilçede desteğiniz, Montgomery History'nin yaptığı işe verdiğiniz değerin ve gelecekteki sakinlerin yararlanacağı uzun vadeli faydaların güçlü bir göstergesidir.
Daha fazla bilgi için lütfen 301-340-2825 numaralı telefondan veya e-posta ile bizimle iletişime geçin.
Montgomery Tarihine katkıda bulunduğunuz için çok teşekkür ederiz!
Posta kontrolleri:
Montgomery Tarihi
111 W. Montgomery Ave.
Rockville, MD 20850
PACER Vaka Bulucu
PACER Case Locator (PCL), bölge, iflas ve temyiz mahkemeleri için ulusal bir endekstir. PCL, PACER için bir arama aracı olarak hizmet eder ve bir tarafın federal davaya dahil olup olmadığını belirlemek için ülke çapında arama yapabilirsiniz. Her gece mahkemelerden veri alt kümeleri toplanır ve PCL'ye aktarılır. PACER Case Locator (PCL), bölge, iflas ve temyiz mahkemeleri için ulusal bir endekstir.
PCL, PACER için bir arama aracı olarak hizmet eder ve bir tarafın federal davaya dahil olup olmadığını belirlemek için ülke çapında arama yapabilirsiniz.
PACER Vaka Bulucu Özellikleri
|Davalar için tüm mahkemeleri (temyiz, iflas, bölge) aramak için tek durak yeri olarak kullanın.|
|Kaydedilmiş Vakalar özelliğini kullanarak tercih ettiğiniz vakaların bağlantılarını kaydedin.|
|Kaydedilmiş Aramalar özelliğini kullanarak sık yaptığınız aramaları kaydedin.|
|Bölge ve tarih aralığı gibi gelişmiş arama özelliklerini dahil etmek için basit bir aramayı özelleştirin.|
|Deneyiminizi özelleştirmek için tercih ettiğiniz açılış sayfasını ayarlayın.|
Vaka bilgilerine erişim, sayfa başına 0,10 ücrete tabidir. Tek bir belgeye erişim maliyeti, 30 sayfaya eşdeğer olan 3,00 ABD Doları ile sınırlıdır. Sınır, isim aramaları, vakaya özgü olmayan raporlar veya federal mahkeme işlemlerinin dökümleri için geçerli değildir.
Adli Konferans politikasına göre, üç aylık dönem için kullanım 30 ABD Doları veya daha az olduğunda ücretlerden feragat edilir.
Yeni açılan davalar genellikle bu sistemde 24 saat içinde görünür. Halihazırda PCL'de mevcut olan veriler için Mahkeme Bilgileri sayfasını kontrol edin. En son veriler doğrudan mahkemeden elde edilebilir.
Rockville PCER-851 - Tarihçe
2021 Köy Seçim Sonuçları
Incorporated Village of Rockville Center, 15 Haziran Salı günü genel bir Köy seçimi gerçekleştirdi. Sakinler iki Mütevelli ve bir Köy Adaleti seçtiler, hepsi dört yıllığına. Daha "
Parkta Aile Gecesi Serisi Cuma Geceleri
Harika yemek ve müzik için Cuma geceleri Village Green'de bize katılın. 6-9pm 6/11, 7/9, 7/16, 7/23, 7/30, 8/20, 9/17 Daha fazla »
Köy Konağı 14 Haziran 2021 Pazartesi Yeniden Açılıyor
Eugene J. Murray Köy Salonu, COVID-19 salgını nedeniyle kapatıldıktan sonra 14 Haziran Pazartesi günü halka yeniden açılacak. Çalışma saatleri Pazartesiden Cumaya 08:00 - 16:00 arasıdır.
Sponsorluk İmkanı Mevcut
Köy, yeni logomuzu Köy aydınlatma direklerinde sergilemek için afişler oluşturuyor ve sponsorluk fırsatları mevcut - Yaz Gösterisi için 14 Mayıs'a kadar sipariş verin Devamı »
Kaldırım Kenarı Ağaçları Sipariş Etme Zamanı
Ağaç Siparişleri 11 Eylül 2021'e kadar kabul edilecektir. Devamı »
Elektrik ve Su On-Line Fatura Ödemeleri Durduruldu
Elektrik ve Su sistemimizde yapılan yazılım güncellemeleri nedeniyle, Village web sitesinde ve telefonla kredi kartı ve e-çek ödemeleri geçici olarak askıya alınmıştır. Sakinler hala çek veya havale ile ödeme yapabilirler. (Daha fazla bilgi için resme tıklayın).
Rockville Center'da Bu Ay
Haziran/Temmuz 2021 Sayı - En son "Bu Ay"ı e-postayla almak için lütfen e-uyarılara (hızlı bağlantıların altında) kaydolduğunuzdan emin olun Daha fazla »
RVC Artık Yerleşik Olmayanlar için Park İzni Sunuyor
Rockville Centre Köyü'ndeki park alanları için artık yerleşik olmayan bir banliyö park izni mevcuttur. Altı aylık izin, daha fazla bilgi için resmin üzerine tıklayarak 175$'lık bir ücret karşılığında mevcuttur.
5G'de Köy Düzenlenen Topluluk Forumu
Village of Rockville Center, 19 Ekim Pazartesi günü Zoom aracılığıyla 5G ile ilgili bir forum düzenleyecek. İzlemeye erişmek veya "Hızlı Bağlantılar" menüsünden erişmek için resme tıklayın.
GEÇİT
Kısmen CADCA'nın (Amerika Uyuşturucuyla Mücadele Topluluğu Koalisyonu) sağladığı hibe sayesinde, Rockville Gençlik Merkezi Koalisyonu, ameliyat ve opioidlerin üç ailenin hayatını nasıl değiştirdiğini anlatan Gateway'i sunuyor. Burada izleyin Devamı »
Yeni Village of Rockville Center web sitesini keşfetmek için lütfen birkaç dakikanızı ayırın. Birçok harika özelliği, kullanımı kolay menüleri ve navigasyonu ile bizimle yeni ve heyecan verici yollarla bağlantı kurabileceğinizi umuyoruz.
Bu yeni web sitesiyle amacımız, ziyaretçilere Village of Rockville Centre ve sakinlerine sunduğu hizmetler hakkında daha kolay bilgi edinmelerini sağlamaktır. Yeni web sitesi çok daha kullanıcı dostu. Yeni özellikler arasında, site, sizinle daha iyi iletişimi teşvik etmek için Facebook ve Twitter için entegre sosyal medya düğmeleri içerir.
Mütevelli Heyeti ve ben her zaman yanınızdayız. Sizinle iletişim kurmaya ve size yanıt vermeye kararlıyız çünkü anlayışlı ve hesap verebilir bir Köy hükümetinin Rockville Center'ın yaşamak, çalışmak ve oynamak için bu kadar arzu edilen bir topluluk olmaya devam etmesinin önemli bir nedeni olduğuna inanıyoruz.
Tarih
1739'da kurulan Christ Church, sömürge Prens George's Parish'in kalıcı çekirdek kilisesidir.
Bucak, başlangıçta orta ve batı Maryland'in çok geniş ama seyrek nüfuslu bir sınır bölgesine hizmet eden orijinal güney Maryland mahallelerinden birinin çocuğu olan 1726'dan kalmadır. 1724'te Londra'nın St. Paul's Katedrali'nde görevlendirilen Maryland'li Rahip George Murdock, ilk rektörümüzdü.
İlk kilise sığınağımız, Rock Creek'in kıyısında (bugünkü Rockville Mezarlığı'nın arazisi) mevcut binadan bir mil uzakta bulunan bir fıçı tahtası ve kütük şapeldi. 1808'de şapelin yerini bir tuğla bina aldı ve Amerikan topraklarında kutsanan ilk Piskoposluk piskoposu Thomas Claggett tarafından kutsandı. Christ Church daha sonra Rock Creek Parish Columbia Bölgesi'nde kurulduğunda Parish ev kilisesi oldu. Rockville kasabası büyüdükçe, cemaatçiler 1822'de kiliseyi "şehir merkezinde" şimdiki yerine taşımaya karar verdiler. İç Savaş sırasında, cemaatçiler köle sahipleri ve Birlikçiler arasında bölündü. Yerel bir çatışma sırasında, tüm Vestry üyeleri rehin alındı ve Konfederasyon Generali J. E. B. Stuart tarafından, zarar görmeden serbest bırakıldıkları başka bir kasabaya 20 mil kadar yürüdüler. 1884 yılında, gotik canlanma mimarisinin zirvesine yakınken, 1822 Kilisesi'nin alanı ve malzemeleri kullanılarak mevcut binada inşaat başladı. Çalışma 1887'de tamamlandı.
1926'da oyunlar, konserler, operetler ve topluluk toplantıları için bir toplanma yeri sağlayan bir kilise salonu inşa edildi. 1956 yılında salon genişletildi ve yeni Pazar Okulu tesisleri inşa edildi. 1960'ların ortalarındaki son büyük genişleme, ibadet alanını üç katına çıkardı ve yeni sınıf alanı ekledi. 1960'ların genişlemesi, birkaç kilit taşı karara işaret etti. İlk olarak, uzak banliyölere taşınmak yerine Rockville şehir merkezinde kalmaya karar verdik - bizi şehrin gelişen ve karmaşık merkezinin ana kilisesi olarak tuttuk. İkincisi, alanımızı ve misyonumuzu paylaşan Christ Episcopal School ile ortaklığımızı pekiştirdi. Okulun varlığı, yıllardır Hristiyan eğitimine verdiğimiz yüksek önceliği yansıtmaktadır. Bu öncelik, devam eden güçlü Pazar Okulu'na ve çok çeşitli yetişkin eğitimi programlarına da yansımaktadır. Başlangıçta Maryland Piskoposluğunun bir parçası olan bucak, 1896'da Columbia Bölgesi'ne bitişik ve güney Maryland'e uzanan diğer Maryland mahalleleriyle birlikte kurulduğunda Washington Piskoposluğu'nun bir parçası oldu. Bu piskoposluğa üyelik, bizi kırsal güney Maryland'den Washington, D.C.'deki şehir içi ve banliyölere, bizimki gibi yoğun metropol alan küçük şehirlere kadar çok çeşitli halklar ve ortamlarla Hıristiyan kardeşliğine getiriyor. Prince George's Parish, yeni cemaatler ve misyon kiliseleri için bir ana kilise olmuştur. Gaithersburg'daki Ascension Parish, 1950'lerdeki son cemaat yan ürünümüzdü. Mesih Kilisesi'nden aileler, St. Nicholas misyonunu başlatmada etkili oldu. Christ Church ayrıca, özellikle Fahri Rektörümüz Peder Elwyn Brown'ın teşviki ve rehberliği altında, en az otuz yıl boyunca ekümenik faaliyetlerde liderlik rolü üstlenmiştir. Several years ago, one of our Assistant Rectors, Betsy Hague, was consecrated jointly by Episcopal and Lutheran bishops -- a significant event in Christian unity.
Worship through music has been another emphasis at Christ Church. For over a century, our choirs have provided leadership in Sunday worship through the singing of psalms, hymns, canticles, service music, and anthems. In 1919, we invested in our first pipe organ. In the 1950's our rector, Father Raymond Black, introduced the practice of chanting major portions of the liturgy (and also directed parish productions of Gilbert and Sullivan operettas). During the 1970's, annual choir concerts included Bach cantatas, Requiems by Faure and Rutter, Britten's St. Nicholas and Noye's Fludde, and the Stravinsky Mass. Recent custom has seen the incorporation of major works of the liturgical repertoire within the celebration of Sunday Eucharists several times a year.
While we are often seen (and see ourselves) as a church of traditional practices, we have done much to move to meet changing times and parish needs. We have transitioned smoothly to the new editions of Prayer Book and Hymnal. We have introduced a strong and growing lay ministry. Women joined our vestry in 1970. We welcomed our first woman priest, Mother Eleanor Biscoe, in 1990. We have hosted a number of seminarians, including several from Africa. Our worship services have adapted to a changing congregation, while still holding to their Prayer Book foundation. We have welcomed persons of many ethnic, economic, faith, and racial backgrounds. Also, we have opened our doors and our hearts to the spiritually and physically needy of our community in a number of ways. We have a foundation of accomplishment in working to fulfill our mission statement.
Village History Reflects Its Growth and Stability
The date: July 15,1893. The place: Atheneum Hall. The vote: 139 in favor, 79 opposed. With that, the citizens of Rockville Centre, Queens County, State of New York, took the first step toward the home rule and self determination, which today, at 100, make this Village a great place to live, work, and raise a family
Even before the citizenry took the momentous step of approving incorporation, Rockville Centre was a thriving south shore community. From its roots as a village for the Reckouackie Indians, to its settlement as Near Rockaway, in the 17th century by Dutch and English pioneers, to its Revolutionary War persona as a hotbed of Toryism, Rockville Centre grew and prospered, so that by 1870, the local press was urging a home rule referendum.
New Rockaway included what today is Rockville Centre, as well as Oceanside, Lynbrook, and East Rockaway.Population increased slowly through the 17th century, but with the erection of DeMott's Mill on Smith's Pond, Rockville Centre's position as a commercial center for the south shore began to emerge. The revolutionary fervor sweeping other parts of the thirteen colonies seemed far removed from the inhabitants of Near Rockaway, until June 1776, when a skirmish at DeMott's Mill turned neighbor against neighbor as the forces of independence swept through a fiercely loyalist community.
The community stability and growth of services which are the hallmarks of today's Village were also an integral part of its early development as a thriving residential and business center. By the dawn of the 19th century, there were six mills serving the needs of the region's farmers and miners, and the area near what is, today, Lincoln Avenue and Merrick Road, was a developing shopping area, with a variety of tradesmen, including a blacksmith, a carriage maker, a furniture store, a carpenter and an inn.
As the century unfolded, perhaps the single most important event, other than incorporation, in transforming the hamlet into the thriving Village it is today, occurred when Robert Pettit, in 1849, applied to the United States Post Office for permission to open a post office in his general store. Several names for this postal address were rejected in Washington, including Smithville, Smithtown, and Rockville, but the addition of "Centre" created what the Post Office agreed was a distinctive-sounding designation.
Pettit had chosen the name to honor Mordecai "Rock" Smith, a Methodist preacher and community leader, whose father had operated DeMott's Mill. Smith was a blacksmith, a farmer, and the justice of the peace.
Once "Rockville Centre" was on the map, it became the site of real estate development, and newspapers touting its accessibility by stagecoach from New York City, and the existence of postal service, as well as the abundance of shellfish and game, suggested that there were 300 homes, a few stores, two schools with eight teachers, and churches used by Baptist, Episcopalian, Methodist, and Roman Catholic worshippers, in an area of under two square miles.
Back in 1925, the Long Island Railroad ran at ground level, through downtown Rockville Centre. Front Street was wide enough at that time to permit two-way traffic with sufficient space in the center to provide some convenient parking for some residents commuting to NYC.
The safety and convenience of having the railroad tracks run overhead has narrowed Front Street. The increase in the number of LIRR commuters has been accommodated at the parking fields built by the Village during the forties and fifties in areas near the station.
Today, 100 years later, 24,727 residents enjoy life in a thriving community of 3.3 square miles, with 9,200 housing units, more than 400 retail and service shops as well as professional and corporate offices, seven parochial and public schools, a college, and 15 diverse religious denominations. There are over 150 acres of parks, ball-fields and playgrounds, and a municipal government which provides the most comprehensive range of services anywhere on Long Island.
Following ratification of the home rule referendum, the first Village elections were held on August 19, 1893, and John Lyon was elected Village President. This title, for the Village's chief elected official was changed to Mayor in 1925, during the tenure of Charles Richmond. Mr. Lyon was joined on the Village Board by Edwin Wallace, Edwin Seabury, Glentworth Combes, Nelson Seaman, and John Runcie. The first Village Board meeting was held on August 26, at the Wallace home on Maple Avenue.
The First water and electric utilities building on the south side of Maple Avenue was constructed on land obtained by the Village from Captain Edwin Wallace. Water service started in 1895, and the electric generating plant began operations at that site in 1898.
The original steam generator used to pump Village water is on display at the utilities complex on Maple Avenue.
Just as the Wallace homestead was at the heart of the Village's activities in 1893, the property on which it stood, now the Village Green, offers the Village a beautiful passive park, and provides a location for those events which help to make Rockville Centre special. These events include the Ragamuffin parade, the arts festival, the summer concert series and the lighting of the Village Christmas tree.
As an independent municipality, Rockville Centre government leaders made early decisions that positioned the Village as a leader among Long Island communities, and assured its vibrant growth into the 20th century.
The motivating force behind the creation of a municipal water utility was concern for controlling the spread of fires. In 1895, residents approved the levy of a water tax to construct a water system. The Water Department was established on land donated by Trustee Wallace, where it still stands today. Originally, water mains were installed in the downtown business district, and gradually, residential pumping was added to the system.
The original wells were about 50 feet deep while water is pumped today from 10 wells nearly 1,000 feet deep, and enters the distribution system under pressure from storage in four towers that collectively hold nearly 4 million gallons.
The foresight of the Village's founding fathers is revealed most clearly by their establishment of a municipal electric power plant, in 1898. Originally designed to power street lights, and operated only in the evening hours, the plant, still located on Maple Avenue, is one of three municipal electric utilities on Long Island.
At the outset, the power plant averaged 206,182 kilowatt hours of power per year to 285 customers. Today, with the continuing upgrade of the generators, and the Village's access to hydropower supplied by the Power Authority of the State of New York, Rockville Centre's Electric Light and Power provides more than 10,000 residential and commercial customers with approximately 170 million kilowatt hours of power each year, at rates substantially below any other electric utility in the region.
The out front philosophy is still evident as the Village works to complete an electric enhancement project which will ensure Rockville Centre's continued access to safe, efficient and economical electric power.
Throughout its first 35 years, Rockville Centre grew and prospered. The expansion northward and the advent of residential development in the late teens and early 1920's resulted in the creation of a Building Department, and sewers were installed in the late 20's. In 1926, the Village was one of the first Long Island communities to install traffic lights, and by 1928, the Police Department was completely motorized.
In 1929, the first large apartment block was constructed, at the corner of North Village and Hempstead Avenues, where the Tudor Apartments still remain. There were two movie theaters one of them, the Fantasy, still is open at the same location today. Various bank buildings from that era still dot the Village landscape, albeit the banks which built them no longer exist.
The South Shore Trust building remains on North Village Avenue, and presently houses offices the Nassau County National Bank now serves as a branch of European American Bank, opposite the railroad station on Front Street, and the original office of the First National Bank on Sunrise Highway at Park Avenue now houses the offices of the Roman Catholic Diocese of Rockville Centre, which was identified by the 1990 census as the largest non governmental employer on Long Island.
By its 40th anniversary in 1933, the Village had six fire companies and 33 police officers. The diversity in the style and the beauty of architecture at that time earned Rockville Centre the name "The Village of Homes." Interestingly, the commute to New York City, at that time, was 37 minutes, about the same as it is today!
The growth of suburbia following the Second World War brought growth to Rockville Centre, too, and by the mid l950's, Village residents could boast of a year-round recreation facility. The success of this municipal service led to the building of the John Anderson Recreation Center in 1962 and the extension of services to the Martin Luther King Community Centre in 1981. In 1986, the Village obtained the 110 acres of Donald Browne Rockville Centre Park from New York State, and that site is presently utilized for picnicking, fishing, and ice skating, as well as Boy Scout Camporees, nature trails and model boat racing.
The year-round programs attracted 1900 boys and girls, ages 5 to 18, in 1956 today's extensive recreation schedule of classes, events, and facilities' use is enjoyed by every age group, from toddler to senior citizen. In 1992, more than 10,000 residents utilized the Recreation Center and the Village's parks.
During the mid-50's, the Village built commuter parking fields, and augmented existing lots to provide space for the explosion of automobiles experienced in the post-war period. It successfully urged the State to complete the rerouting of the Sunrise Highway/ Merrick Road intersection, to eliminate a hazardous entry into the Village, and it approved preliminary plans to eliminate substandard housing in the west end of the community.
Changing needs motivated the Urban Renewal projects of the 1960's, and spawned the creation of a Senior Services staff to serve the needs of Rockville Centre's growing aged population in 1979. Although 100 years "old" in 1993, the Village government continues to emphasize resident services and to provide for the upkeep of its infrastructure. Professional management, electric enhancement combined with affordable rates, drainage improvement, water system upgrade, advanced fire alarm and police response mechanisms, clean, safe, and attractive streets, recycling to protect the environment and save taxpayer monies, modern physical plants and facilities for the efficient delivery of services, abundant recreational opportunities, and attention to the special needs of its citizens combine to keep Rockville Centre a youthful and yet mature community.
As the Village looks to its second century, Rockville Centre is truly a great place to live, work and raise a family!
NOTE: The text of this page is available for modification and reuse under the terms of the Creative Commons Attribution-Sharealike 3.0 Unported License and the GNU Free Documentation License (unversioned, with no invariant sections, front-cover texts, or back-cover texts).List of site sources >>>