EYLÜL - ARALIK 2017 | SAYI: 17
rinde, fuhuş ve fahişelik tüm toplum tabakalarındaki “satılmışlığı, satılık olmayı” ve buna bağlı olarak ahlâksal çöküşü sembolize ediyordu. Kadın sanatçılar ise, örneğin Jeanne Mammen’in “Flaneurin” adlı tablosunda olduğu gibi, nesnel, önyargısız, kadınlar arası dayanışmayı ön plana çıkarıyorlardı. Elfriede Lohse-Wächter ise Hamburg ve St. Pauli genelevlerinde bir süre yaşayarak, izlenimlerini, yaşadıklarını empati kurarak, ironik bir melankoli içinde anlatıyordu.
YENİ KADIN Weimar Cumhuriyeti döneminde kadınlar, teknolojik gelişme sonucu ortaya çıkan yeni mesleklerde; telefon sekreterliği, stenograf, ve tezgâhtarlık gibi, çalışma olanağı buldular. Memurlukta da sayıları çoğalmış, cumhuriyetin getirdiği liberal kanunlar sayesinde doktor, akademi-
ker ve politikada söz sahibi olma olanağı buldular. Hem üretici hem de tüketici olarak kültürel hayata giriyorlardı artık. Yazıyorlar, kitap gazete yayımlıyorlar, çiziyor resim yapıyorlardı. Kitle iletişim araçlarında seslerini duyuruyorlar, “Kadın Sorunu”nu politik tartışmalara taşıyorlardı. Kürtaj, gebeliği önleme yöntemleri, medeni haklar, fuhuş ve kadın işçi ücretleri tartışılan konulardı... 1920’li yıllarda erkek görününmlü kadın tipi dişiliğin görsel tasarımını oluşturuyordu. Erkek saçı gibi kesilmiş kısa saçlar, monokl, pantolon, smokin ve sigara sadece film yıldızı Marlene Dietrich’e ait eril aksesuar değildi. “Yeni Kadın” sonuç olarak medyanın tasarımı olarak kaldı, kısa bir dönem büyük şehirlerde geçerliliğini korudu, tutucu çevrelerin baskısı ile de tamamen yok edildi.
19
Aylık Kültür ve Sanat Dergisi AVRUPA KÜLTÜR'ün 17. Sayısı