Çözülmüş Devletler
4 Kasım'da kazanan her kim ise, çok az sayıda Amerikalı, ulusal birlikleriyle ilgili herhangi bir yanılsama barındıracak. Hangisini kırmızı ve mavinin eşleştirdiğinin önemi yok, Sağ ve Sol, kıyı seçkinleri ve üst geçitlerin üst geçidi - bir ülke olarak bölünmüş durumdayken, bölgesel olarak birbirlerinden ayrılan bir insan olarak durumumuzun etrafında durmak yok. din veya siyasal ideolojiyle olduğu gibi kültür.
Başka bir deyişle, ayrılma hakkında konuşmak için mükemmel bir zaman. Bu, Middlebury Enstitüsü'nün Üçüncü Kuzey Amerika Ayrılıkçı Konferansı, seçimden bir buçuk hafta sonra Manchester, New Hampshire'da toplandığında gerçekleşecek olan şey. İkinci Vermont Cumhuriyeti, ülkenin en aktif ayrılıkçı örgütlerinden biri olan Thomas Naylor, zamanlama gerekçesi hakkında samimi: “Tarih belirlendi” dedi, “Hillary Clinton'un seçileceği varsayımı üzerine ve Bu gerçekleşmeyecek elbette. ”Bununla birlikte, seçim sonrası zaman dilimi, Wall Street'in kurtarılması ve yaklaşmakta olan durgunluk konusundaki endişenin artmaya devam etmesi nedeniyle“ her gün giderek daha önemli görünüyor ”.
Manchester konferansı her tür ayrılıkçıyı bir araya getiriyor. Yazma OryonBill Kauffman 2006’daki kalabalığı “savaştan hemen önce bir daguerreotip için oturmuş gibi gri bir palto giyen Güney konfederasyondan at kuyruğu ve takım elbise, balıkçı yaka ve ayakkabısı, bir Alaska altın madeni ve bir delege olarak nitelendirdi. . ”İdeolojik farklılıklarından dolayı veya belki de bunlardan dolayı, hepsinin ortak bir sebebi var: bölünmez hale gelmek, merkeziyetçilikten uzaklaşmak, bölünmez bir ulusun mitini küçümsemek ve bunun yerine bunun farkını veren bir hikayeyle yer değiştirmek.
Bu hikaye kesinlikle yeni bir hikaye değil. Politik ayrılıkçılık fikri, Middlebury Institute'un kurucusu Kirkpatrick Sale'in dediği gibi, “Amerika kadar Amerikalı” dır. Bağımsızlığını ilan eden 13 sömürgeden 1776'da İngiliz Kraliçesinden bağımsızlık ilan eden 13 sömürgeden, devletin erken dönemindeki döküntülerine kadar. Cumhuriyetin yıllarında, Norman Mailer'in New York City belediye başkanı için ayrılıkçı 1969 kampanyasına, bölünebilirlik havası uzun zamandır Amerikan geleneğinin bir parçası olmuştur.
Yıllar boyunca, böylesi bir bölünmenin nedenleri Amerikan gobleninin kendisinin yapısı kadar değişmekteydi. 1941'de, bir grup hoşnutsuz madenci ve kayıt firması Oregon Oregon eyaletinin Curry County'deki adliyeye baskın düzenlediğinde ve geçici bir hükümet oluşturmak üzere Kuzey Kaliforniya'dan birkaç ülke getirdiğinde, 1941'de Kaliforniya ve Oregon sınırında ortaya çıkan hareketi düşünün. Yreka'nın madencilik kasabası olan “neden-REE-kuh” olarak ilan edilen Jefferson, daha da muhtemel olmayan Jefferson Eyaletinin olası başkenti. (Amerikan kurucularının en isyankârının bağımsız çizgisini hatırlatan devletin adı, ancak “Orofino” ve “Mittelwestcoastia” gibi tekliflerin merhametle reddedilmesinden sonra kararlaştırıldı.) İsyancı bayrağının bir çift X taşıdığını belirtmek için. bölge Sacramento ve Eugene'deki hükümetler tarafından iki katına çıkarıldı ve mağaza sahipleri satış vergisi paralarını devlet hazinelerinden yönlendirmek isteyen alışverişçiler için değişim kovaları çıkardılar. Avcı tüfeklerle donanmış yerel adamlar, Klamath Nehri Yolu boyunca barikatlar kurarak Bağımsızlık Bildirgesi'nin kopyalarını “Kaliforniya ve Oregon Eyaletlerine karşı vatansever isyan ettiklerini” açıkladıklarını ve her bir Perşembe gününe kadar daha fazla ihbarda bulunmayı planladıklarını açıkladılar. ”
Jefferson Eyaleti kısa ömürlü olduğu ortaya çıktı - ilk valisinin ani ölümü, ülkeyi isyan etmek için küçük bir oda bırakan bir vatanseverlik havasına sığdıran Japon Pearl Limanı bombalamasıyla hızla takip edildi. Fakat '41'in ruhu, 70 yaşında, eski bir çiftlik sahibi ve 17 yaşında, Kaliforniya'nın Siskiyou Bölgesi'nde yaşayan Leo Bergeron gibi erkeklerde yaşıyor. Golf gömleği ile gevşek asılı bir bolo kravat takıyor ve bir zamanlar onu eyalet Grange’nin cumhurbaşkanı yapan ve bu yılın başlarında ilçe amirliği için koşmaya yönlendiren enerjisini kaybetme belirtileri göstermiyor. Jefferson eyaletini canlandırmak için çalışıyor. “Bir devlet oluyor, bölge oluyor ve kendi ülkemiz haline geliyor” diyor bana. “İlk ikisi en zoru çünkü yasa koyuculardan her türlü onaylamaya ihtiyacınız var, ancak üçüncü seçenekle hepsine cehenneme gitmelerini söyleyebilirsiniz. Tamamen bağımsızlık ile ilgili - burayı biliyoruz ve kendimizi nasıl yöneteceğimizi biliyoruz. Washington ya da Sacramento'dan bize ne yapacağımızı söyleyen bazı deliklere ihtiyacımız yok. ”
Hayalperest? Tabii, ama şüphesiz onlar da asıl Jefferson için de öyle dediler. Ve Bergeron ve ekibinin, devlet ve ulusal yönetimler biçiminde kendi Kral Georgeları yokmuş gibi değil. 1941’de, isyan, kötü yol koşullarının bir ürünü ve bölgenin kaynaklarını kullanmak için sakinlerine ve geçim kaynaklarına katılmaktan daha fazla niyet gösteren uzak bir hükümetin ürünüydü. Bugün, Jefferson ayrılıkçıları, şu anda uzaktaki bir hükümet tarafından motive ediliyor; bu, şu anda yerel çiftçilerin, madencilerin, kaydedicilerin ve hatta Klamath Nehri'nin tıbbi esrar üreticilerinin işlerini tehdit eden şaşırtıcı bir çevresel ve diğer düzenlemeler listesini dayatıyor. Öyle ya da böyle, en kuzeydeki Kaliforniyalılar ve Oregonlu komşuları, topluluklarının kontrolünü kendi ellerine geri koymanın bir yolunu bulmayı planlıyor.
Thomas Naylor, Yreka'nın çevreci dayanaklarını, mülkiyet hakları aktivistlerini ve Sale ve kendisi gibi küreselleşme karşıtı solcuları bir araya getiren ideolojik çeşitliliğin, politik özerklik için bir zorunluluk değil, bir özellik olduğu konusunda ısrar ediyor. Bağımsız hükümetlerin çevre veya medeni haklar için devlet veya federal koruma önlemleri alma konusunda endişelenmemiz gerekip gerekmediğini sorduğumda, “Sorunlarımızın çoğunu çözmek için ABD hükümetinden daha kötü bir iş yapan birini hayal etmek zor. uzun vadede bu problemler en iyisi, kendilerine zarar veren küçük insan gruplarının ellerinde ele alınmasıdır. Belki de Kuzey Kaliforniya’daki insanların çevre ile uğraşma şekli, Vermont ağaç kucağındakilerin kucaklayacağı bir yöntem değil, ama onların yolu. ”
Kusursuz sol kimlik bilgilerine sahip olan Sale, 1960'larda Demokratik Toplum Öğrencileri'nin kurucusuydu. Millet-Naylor gibi, Güney Birliği ile ilişki kurmaya istekli olması nedeniyle kripto-ırkçı olmakla suçlanmadı. Bu çeşitlilik “bugün Amerika’nın gerçeği” demiştir. “Kırmızı devletlere karşı mavi devletlerden daha fazlası, farklı şeyler isteyen her türlü devlet. Ben de onlara izin ver dedim. İçinde bulunduğum devletin sevmediğim şeyler yaptığı ortaya çıkarsa, o zaman bağımsız bir cumhuriyetin hoşuma gittiği yerlere yakın bir yere gidebilirim. ”Gerçekten işinin hiçbiri olmadığını söylüyor. bağımsız bir Güney'de devam et; Vermont'ların istediği tek şey, sürekli işgal eden Leviathan'ı ormanın kendi köşelerinde dolanmaya devam etmekten alıkoyma yetkisidir.
Tüm bu seslerin bir kerede derinden radikal fakat garip bir şekilde tanıdık geldiği ölçüde, işler tam olması gerektiği gibi. “Sözde Amerikan Devrimi” Sale, “aslında bir ayrılık savaşıydı, isyan değil” dedi. Dahası, Cumhuriyetin ilk yılları, belirli bir boyuta ulaştığında birbirlerinden ayrılan bir devlet geleneği oluşturdular: 1820'de Massachusetts'ten Maine, 1796'da Kuzey Carolina'dan Tennessee, Kentucky ve (daha tartışmalı) Batı Virginia'dan 1792 ve 1861'de Virginia. Ve 1861'in diğer olaylarına gelince? Bunlar “çok başarılı olmadı” diye itiraf ediyor, “ancak başarısız olmuşlardı çünkü Kuzey'de güçlü ve genişleyen kurumsal Amerika, onları ezebilecek bir diktatör buldu”.
Elbette burada, işler zorlaşıyor, çünkü çoğu çeyrekte İç Savaş revizyonizminin en sert kokusu, tartışmayı cüretkar bir duruşa getirmek için yeterli. Sebepsiz olarak: çoğu tarihçi hala İç Savaş'ın geleneksel anlatısına büyük ölçüde problemsiz davranıyor ve Amerikan Güney'in kölelik ve ırk ilişkileriyle ilgili tarihi dehşet verici bir şey değil. Fakat o zaman, Kuzey devletlerinin kendi itici ırkçılığı, köleliği ve yerli nüfusun kötüye kullanılması ve imhası vardır. Ve Amerikan toprak genişlemesinin daha geniş bir geçmişi olan Hawaii’den birinin, herhangi birinin? - Lincoln’ün en büyük eleştirmenlerinin onu suçladığı kadar sık sık kanunsuz ve emperyal olduğu tartışılmaz. Bu tarihsel suçlar sadece bir bölgeye ait değil. Dahası, Konfedere sorununun olumsuz bir değerlendirmesi bile, bir diğer ayrılıkçı hareketin daha meşru şikâyetlere dayanması olasılığına açık kalmamasını engellemiyor.
Lincoln'e olan hoşnutsuzluğu üzerinde benzer şekilde kötü huylu bir Emory Üniversitesi filozofu olan Donald Livingston, Amerika'nın çatışmalı ayrılma ve devlet haklarının anlaşılmasının kökeninin derin olduğunu ileri sürüyor. Kitap boyu süren bir felsefi ayrılık muamelesi üzerine çalışan Livingston'a göre, günümüz Amerikalıları iki “anlaşılmaz Amerikancılığın” mirasçıları. Bir yandan egemenliği belirleyen Jeffersonian politik düzen modeli var. küçük çapta ve dolayısıyla ayrılığı “doğal bir siyasi toplumun yasal bir eylemi” olarak ele alıyor. Buna karşılık, Lincoln’ün anlayışı Amerika’yı görünmez bir ülke olarak görüyor - “kalıcı” ve “çözülemez birliği” Teksas v. Beyaz -bu durumda “ayrılma o zaman devrim olur; hükümetle bu şekilde bağdaşmazdı. ”Bu, Saleian'ın listelediği erken bölünmüş devlet hareketlerinin başarısını açıklayan Jeffersonian anlayışının baskınlığıydı. Lincoln'lünün yükselişi Konfederasyonun ezilmesine ve dürüstlüğüne yol açtı. sonradan ayrılıkçı hareket.
Jeffersonian görüşünün, Livingston’un, Aristoteles'in’de öne sürdüğü insan toplumu teorisine pek çok açıdan benzer olduğunu Siyaset. Aristoteles, yalnızca insanın “politik bir hayvan” olduğunu değil, aynı zamanda polis, ya da şehir devleti-ama aynı zamanda polis“Devletin nüfusunun en iyi sınırı”, “yaşamın amaçları için yeterli olan ve tek bir bakışta alınabilecek en büyük sayı” demiştir. Ve bu rakam tam olarak nedir? Livingston, her biri onbinlerce nüfusa sahip olan Atina, Venedik ve Floransa'ya, Aristoteles “yaşam ve yüksek kültür” değerlerine ulaşacak kadar büyük siyasi topluluklar olarak işaret ediyor.
Naylor'un Sovyetler Birliği ile azalan yıllarda istekli bir şekilde karşılaştığı modern Amerikan imparatorluğu, iyi bir yaşam için çok büyük olabilir - ve sadece merkezi federal otoritenin darlıklarına karşı savaşan düpedüz ayrılıkçılar değil. Örneğin, Özgür Devlet Projesi, devleti özgürlükçü bir cennete dönüştürmek için New Hampshire'a taşınmaya istekli, özgürce düşünen vatandaşları toplamayı amaçlamaktadır. Halen beş yıl süren sürücü, 8,700'den fazla kişi, FSP 20.000 üyeli kritik bir kitleye ulaştığında Granit Devletine gitmeyi taahhüt etti. FSP'nin gündeminde kesinlikle ayrılıkçı olmayan bir konu var: amaç bir kez daha özgür kalmanın mümkün olduğu bir Amerika köşesi oluşturmak.
Yreka'ya dönersek, geçerli duyum, Özgür İstasyonların neyin peşinde olduğu gibi bir düzenlemenin yeterince iyi olacağını, eğer sadece güçleri denemelerine izin verecek olsaydı, yeterli olurdu. Yine de, olasılıklar zayıf ve Jefferson aktivisti Brian Peterson bana ve ailesinin yakın zamanda şehre yakın bir zamanda satın aldığı beş dönümlük araziyi gösterdiğinde, seçmenlerin hâkim olduğu bir eyalette kırsal kesimde yaşayanların sıkıntılarını gösteriyor. kıyı kentleri belirginleşir. Toprak sahipleri ve bölge çevrecileri “gerçekten kendi başımıza bir şeyler yapmaya başladılar” diyor, “İnsanlar sonunda oturuyor ve konuşmaya başladılar ve gerçekten bir miktar ilerleme kaydetmeye başladılar” diyor. makul bir uzlaşma standartlarının oldukça farklı olması muhtemel olan yüzlerce veya binlerce mil ötedeki yaşayan düzenleyiciler için. Bergeron'un bahsettiği bu bağımsızlık çok uzak görünüyor.
San Francisco'da yetişen ve daha sonra Yreka'daki büyükanne ve büyükbabasına taşınmak için bir genç olarak kenti atlayan Peterson, Clinton yıllarında ayrılma zorunluluğunu yeniden canlandırmakta etkili oldu ve telefon görüşmelerinin sayısı hakkında konuştuğu için gülüyor röportaj yapmak isteyen muhabirlerden geliyor. Bergeron sayesinde, Siskiyou İlçesi Grange'nin Jefferson eyaletliğini resmi bir “proje” olarak değerlendirdiğini söyledi. Fakat bunun ne anlama geldiğinin çoğu, bir sürü komite oluşturup bununla ilgili dinlenmeleri. “Şimdi ve sonra kendime, hepsine değip değmeyeceğini soruyorum” diye itiraf ediyor, “ama sonra kendime soruyorum, başka kim yapacak?” Ve böylece bahçeciliği ve mesleği ile işleri arasında geçen zamanı buluyor. Jefferson web sitesi, sorgulara cevap veriyor ve koyu yeşil tişörtlerin siparişlerini öndeki çift çapraz logolu olarak dolduruyor.
“Bazen 1770'lerde ya da 1780'lerde geri döndüğümüzü hissediyor” diyor Muses, “Anayasa Konvansiyonunda oturmak ya da onun gibi bir şey.” Hiç şüphe yok ki Thomas Jefferson gurur duyardı.
__________________________________________
John Schwenkler, Berkeley'deki Kaliforniya Üniversitesi'nde felsefe doktora adayıdır.
Amerikan Muhafazakar Editöre mektuplar ağırlıyor.
Mektupları gönder: e-posta korumalı