"Köyümüzde" dedi yaşlı bir adam, "orada burada yıkılmış evler, bozulmuş duvarlar ve şans eseri yağmur yağdığı zaman suyu içeri almayan çürümüş, yarı açık damlar görüyoruz. Neden? Bu dünyada herkesin barınacak bir yere sahip olma hakkı var. Ne ağaç eksik, ne de damları onaracak yaprak. Hep beraber çalışıp, içinde oturulamaz hale gelen kulübelerin yerine geniş, sağlam kulübeler yapmayı öneriyorum. Hepimiz sırayla bu işe yardım edelim." Orada bulunan, istisnasız herkes alkışladı. İyi söylemişti! Ve yaşlı adamın hareketi herkesçe benimsendi. "Bu sağgörülü ve iyi bir halk" dedim kendi kendime, o akşam eve dönerken. Ama ertesi gün, önceki akşam karar verilen işin başlangıcı ile ilgili bilgi almaya gittiğimde, kimsenin artık bu konuyu düşünmediğini anladım.