Kuzey Amerika A-5 Kanunsuz. Birleşik Devletler Donanması için bombardıman ve keşif uçağı
XX yüzyılın ortalarında. güvertede havacılık ABD Donanması, çeşitli sınıflardan savaş uçaklarını içeriyordu. Böyle bir uçak filosunun geliştirilmesi, kısa süre sonra nükleer uçak taşıyabilen Kuzey Amerika A-5 Vigilante süpersonik güverte bombacısının ortaya çıkmasına neden oldu. silâh... Ancak, gelecekte, geliştirme kavramı filo değişti ve bombardıman uçakları yeni bir rol için yeniden inşa edilmek zorunda kaldı.
Girişim ve düzen
1954'te, Kuzey Amerika Havacılık (NAA), alışılmadık bir görünüme sahip umut verici bir uçak gemisi tabanlı uçakla ilgili teorik bir çalışmaya başladı. Bir tasarımda, süpersonik hız ve orta menzilin yanı sıra nükleer silah taşıma yeteneğinin birleştirilmesi önerildi. Ön proje, böyle bir makine yaratma olasılığını doğruladı, ancak bir dizi gelişmiş ve cesur çözüme ihtiyaç olduğunu gösterdi.
Girişim NAA projesi Donanmayı ilgilendirdi. Ek gereksinimler buldular ve geliştirme şirketi bunları daha sonraki çalışmalarda dikkate aldı. Bu süreçlerin bir sonucu olarak, Temmuz 1955'te tam teşekküllü bir projenin geliştirilmesi ve tam boyutlu bir modelin inşası için bir sözleşme yapıldı. Bu çalışma bir yıldan biraz fazla sürdü ve Eylül 1956'da uçuş testleri için iki prototip yapımı konusunda bir anlaşma imzaladılar.
Zamanın terminolojisine göre, gelecek vaat eden bombardıman uçağı A3J adını ve Vigilante ("Vigilant") adını aldı. Prototipler XA3J-1 indekslendi. İlk seri için benzer bir isim korundu, ancak ondan "deneysel" "X" harfi kaldırıldı. 1962'de, bombardıman uçağının ilk modifikasyonunun A-5A Vigilante olarak yeniden adlandırıldığı yeni bir atama sistemi tanıtıldı.
İki XA3J-1 prototipinin yapımı 1958 yazına kadar devam etti. Ağustos ayının son gününde içlerinden biri ilk uçuşunu yaptı. Uçuş testleri birkaç ay sürdü, ciddi arızalar ve kazalar olmadan yapıldı ve ayrıca yeni makinenin tüm avantajlarını doğruladı. Aynı zamanda seriye başlamadan önce düzeltilmesi gereken bazı eksiklikler de gösterildi. 1959'da prototiplerden birinin düştüğü belirtilmelidir - ancak bu, bir bütün olarak projenin gidişatını etkilemedi.
55 uçaklık ilk seri sözleşme Ocak 1959'da imzalandı. Yıl sonunda, NAA bitmiş uçakları teslim etmeye başladı. Donanma teknolojide ustalaşmaya başladı ve ayrıca maksimum özellikleri belirlemeye başladı. 1960-61'de. deniz havacılığının pilotları birçok ulusal ve dünya rekoru kırdı.
Bombardıman uçağı A3J-1 ve saldırı uçağı F8U-1, uçak gemisi USS Enterprise'dan (CVAN-65) havalanıyor
Böylece, 13 Aralık 1960'ta, 1 tonluk bir yüke sahip pilotlar Leroy Heath ve Larry Monroe, neredeyse 27,9 km yüksekliğe yükseldi. A3J-1'in pratik tavanının 16 km'yi geçmemesi ve ön ivme nedeniyle balistik bir yörünge boyunca hareket ederek rekorun kırılması gerektiği merak ediliyor. Bu başarı yetmişli yılların ortalarına kadar rakipsiz kaldı.
Yüksek derecede yenilik
A3J-1 veya A-5, sivri gövde burnu ve kepçe tipi yan hava girişleri olan tamamen metal çift motorlu yüksek kanatlı bir uçaktı. Tüyler, her yöne dönen bir dengeleyici ve bir omurga ile kullanıldı. Burun, kanat ve omurganın katlama mekanizmaları vardı. O dönemin diğer bazı arabalarını anımsatan benzer bir görünüme, bir dizi önemli ve ilginç yenilik eşlik etti.
Gövde tasarımında olağan çeliğe ek olarak titanyum ve alüminyum-lityum alaşımları aktif olarak kullanıldı. Bazı elemanlar ısıyı yansıtmak için altın kaplamadır. Alışılmadık bir gövde düzeni kullanıldı. Gövdenin ortasına ve kuyruğuna sözde yerleştirildi. lineer bomba bölmesi: arka kapaktan erişilebilen silindirik hacim. Aynı zamanda, gövde, bir aerofiner ile iniş sırasında kancadaki yüklere uyacak şekilde güçlendirildi.
Uçağın süpürülmüş kanadı, sınır tabakası üfleme sistemine sahip geniş açıklıklı kanatlar aldı. Aileronlar yoktu. Rulo kontrolü, spoiler ve yatay kuyruğun diferansiyel sapması ile gerçekleştirildi. Uçaklar, bir uçtan uca kontrol sistemi tarafından kontrol edildi. Hidrolik ve kablo yönlendirmesi gereksizdi.
Santral, maksimum itiş gücü yakl. 79 bin kgf ve art yakıcı 8 bin kgf'den fazla. Motorlar ve art yakıcılar için ortak tanklara bağlı iki ayrı yakıt sistemi kullanıldı. Motorun kepçe hava girişi, otomatik ekipman tarafından kontrol edilen hareketli bir kamaya sahipti.
AN / ASB-3 nişan ve navigasyon sistemi, A1J-12 için geliştirildi. Amerikan pratiğinde ilk kez böyle bir sistem dijital bir bilgisayarla donatıldı. Ayrıca gemide çok modlu bir radar, bir optoelektronik istasyon, atalet navigasyon sistemi ve hatta ön camda tam teşekküllü bir Pilotun Öngörülen Ekran Göstergesi vardı. Aviyonik açısından Vigilante, zamanının en gelişmiş uçaklarından biriydi.
Yüksek derecede otomasyon, mürettebatı iki kişiye indirmeyi mümkün kıldı. Pilot ve navigatör-operatör, Kuzey Amerika HS-1A fırlatma koltuklarında birbiri ardına kokpitte bulunuyordu.
Doğrusal kargo bölmesi için, resmi olmayan Mağazalar Treni adıyla bir savaş yükü geliştirildi. İzin verilen boyutlarda bir nükleer bomba iki silindirik yakıt tankına bağlandı, ardından tüm "tren" bir kuyruk kaplamasıyla kapatılan bir bomba bölmesine yerleştirildi. İlk etapta kargo bölmesinden yakıt harcanması önerildi. Hedefin üstünde, bombacı tüm montajı atmak zorunda kaldı.
Kanat altında çeşitli silahların harici olarak askıya alınması olasılığı sağlanmıştır. Eldeki göreve bağlı olarak, direklere farklı türlerde bombalar veya asılı tanklar yerleştirilebilir.
A3J-1 / A-5A, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en büyük ve en ağır taşıyıcı tabanlı uçaklardan biriydi. 23,3 m kanat açıklığına sahip 16,16 m uzunluğa sahipti Yapının ölü ağırlığı 14,9 tona, maksimum kalkış ağırlığı 28,6 tona ulaştı Bombacı, uçakta depolama ve operasyon açısından oldukça zordu. taşıyıcılar. Katlanabilir üniteler işi biraz daha kolaylaştırdı.
Uçak gemisi USS Enterprise'ın (CVAN-5) hangarındaki A-65A Vigilante bombardıman uçakları, Eylül 1964. Bu uçaklar daha sonra keşif uçağına dönüştürülecek.
"Uyanık" irtifadaki maksimum hız, M = 2100'ye karşılık gelen 2 km / s'de belirlendi. Savaş yarıçapı 1800 km idi. Feribot menzili - 2900 km'den fazla. Servis tavanı 15,9 km'ye ulaştı. Kalkış ağırlığı sınırlı olduğunda, bombardıman uçağının iyi manevra kabiliyeti ve kontrol edilebilirlik gösterdiği kaydedildi. Aynı zamanda, iniş hızı yüksek kaldı ve bu da belirli risklere yol açtı.
Geliştirme sürecinde
Deneyimli XA3J-1'in testlerine paralel olarak, uçağın bir sonraki modifikasyonu geliştirildi - XA3J-2 veya A-5B. Bu proje, ana özellikleri geliştirmek için kanadın yeniden işlenmesini içeriyordu. Yakıt tanklarının hacmini artırmak için gövde değiştirildi. Tüm değişikliklerin bir sonucu olarak, tam yakıt ve dört ilave tankla (gövdede ve kanat altında) feribot menzili neredeyse iki katına çıktı. Uyumlu silah çeşitlerini de genişletmeyi başardık.
Bununla birlikte, yeni modifikasyonun beklentileri ve ayrıca temel otomobilin geleceği söz konusuydu. Ellili ve altmışlı yılların başında, Pentagon, donanmanın nükleer kuvvetin bir parçası olarak rolünü ve işlevlerini yeniden tanımlıyordu. Bu süreçlerin bir sonucu olarak, birkaç kilit karar verildi ve bunlardan biri, nükleer ve konvansiyonel silahlara sahip özel uçak gemisi tabanlı bombardıman uçaklarının terk edilmesini sağladı.
1963'te A-5A / B bombardıman uçaklarının yapımı iptal edildi. Bu zamana kadar, endüstri "A" versiyonundan 55'ten fazla uçak ve 18'e kadar yeni "B" uçağı inşa etmeyi ve teslim etmeyi başardı. Deniz havacılığının bir parçası olarak birkaç ağır saldırı filosu (Ağır Saldırı Filosu veya VAH) bu teknikle donatıldı. Savaş pilotları yeni teknolojide ustalaşmayı başardılar ve onu çeşitli savaş eğitim faaliyetlerinde defalarca kullandılar.
Başarılı bir uçak platformunu kaybetmek istemeyen Donanma, bombardıman uçağına dayalı keşif uçaklarının üretilmesini emretti. Böyle bir proje daha önce YA3J-3P adı altında çalışılmıştı ve araçlar RA-5C endeksi ile hizmete girdi. Donanma, 77'u inşa edilmiş olan bu uçaklardan 69'sini sipariş etti.Daha sonra 81 uçak mevcut A-5A / B'den - deneysel ve seri olarak yeniden donatıldı. Bu sayı, muharebe ve muharebe dışı kayıpları yenilemek amacıyla 36 uçak için ek bir sipariş içerir.
RA-5C projesinde, kuyruk kargo bölmesi bir keşif ekipmanı konteynerinin altına verildi. Farklı çekim modları, yandan görünümlü radar, elektronik harp ekipmanı ve bir yakıt deposu ile çeşitli tiplerde hava kameralarını barındırıyordu. Hizmet devam ederken, bu tür ekipmanların bileşimi birkaç kez değişti. Ekipman, navigatör-operatörün işyerinden kontrol edildi. Tüm iyileştirme kompleksi, yeni GE J79-10 motorları tarafından telafi edilen ağırlıkta önemli bir artışa yol açtı.
Haziran 1966'da Enterprise hava grubunun bir parçası. Diğer araçların arkasında keşif konfigürasyonunda bir çift Vigilante var
hava keşif
Altmışlı yılların sonuna kadar keşif uçakları üretildi ve yeniden inşa edildi. Buna paralel olarak, muharebe birimlerinin yeniden düzenlenmesi vardı. Vigilant'taki mevcut bombardıman filoları, Keşif Saldırı Filosu veya RVAH olarak yeniden adlandırıldı. Ayrıca bu türden birkaç yeni bölüm oluşturduk. Toplamda, ABD Donanması 10 RVAH filosuna sahipti. Dokuz muharebe görevlerini yerine getirebilirdi, bir tanesi daha eğitimdi.
Ağustos 1964'ten bu yana, keşif filoları Vietnam'daki deniz operasyonlarında kalıcı olarak yer aldı. Farklı uçak gemilerinde çalıştılar ve düzenli olarak birbirlerini değiştirdiler. Taktik durum ve düşman konumları hakkında veri toplamak için ana araçlardan biri haline gelen RA-5C idi.
Genel olarak, RA-5C keşif uçağının savaş kullanımı başarılıydı, ancak kayıpsız değildi. Toplamda, yaklaşık olarak yazmak zorunda kaldık. 30 araba. Biri hava savaşında vuruldu, uçaksavar füzelerinden üç kişi daha kaybedildi. Topçu 14 gözcüyü tebeşirledi. Geri kalanlar, çeşitli arızalar, kazalar vb. Nedeniyle savaş dışı kayıplar listesine dahil edildi. Özellikle, 29 Temmuz 1967'de uçak gemisi USS Forrestal'da (CV-59) çıkan bir yangında üç bombardıman uçağı yandı.
RA-5C iniş yapıyor
1974'te komut, ahlaki ve fiziksel eskime nedeniyle mevcut RA-5C Vigilante keşif uçağını iptal etmeye karar verdi. Aynı yıl, mevcut filoların ilki dağıtıldı. Son birim 1980'in başına kadar hizmet verdi, ardından dağıldı. RA-5C'nin terk edilmesiyle bağlantılı olarak, keşif görevleri çeşitli modifikasyonların daha yeni uçaklarına devredildi.
Mevcut Vigilante uçağı gereksiz olduğu için hizmet dışı bırakıldı. Bir düzineden fazla araba daha sonra çeşitli müzelere bağışlandı. Geri dönüşüm için birkaç düzine daha gönderildi, diğerleri ise uzun süreli depolamaya gitti. Bu tür ekipmanların çoğu, şimdiye kadar eğitim alanlarında parçalarına ayrılmış veya "taktik nesnelere" dönüştürülmüştür.
Tartışmalı bir üne sahip
Toplamda, yaklaşık. Tüm modifikasyonların 170 Kuzey Amerika A3J / A-5 Vigilante uçağı. Sıfırdan inşa edilen veya bombardıman uçaklarından dönüştürülen toplam izci sayısı 140 birime ulaştı. Bu, ABD deniz havacılığının gelişmesinde ve Donanmanın işlevlerinin genişletilmesinde önemli bir rol oynayan çok sayıda özel filonun oluşturulmasına izin verdi.
Vigilante tartışmalı bir ün kazandı. Uçak gemisi gruplarının yeteneklerini olumlu yönde etkileyen yüksek uçuş performansları ve savaş yetenekleri nedeniyle övüldüler. Ek olarak, uçak yüksek bir modernizasyon potansiyeli gösterdi - yeniden yapılanmadan sonra tüm avantajlarını koruyarak hizmet vermeye devam ettiler.
Aynı zamanda, uçağın uçak gemilerinde kullanılması oldukça zordu. Zorluklar ve problemler, aracın boyutları, kalkış ve iniş sırasında pilotluğun karmaşıklığı vb. Donanmanın diğer ekipmanlarına kıyasla yüksek operasyon maliyeti kaydedildi. Dijital araç bilgisayarı veya orijinal savaş yükü sistemi gibi gelişmiş gelişmeler her zaman gerekli güvenilirliği göstermedi. Örneğin, bir mancınık başlangıcında, tankları ve bombaları olan bir "tren" in yerinden çıktığı bilinen durumlar vardır.
Bununla birlikte, Kuzey Amerika A-5 / RA-5C Vigilante, ABD deniz havacılığında bir yer buldu ve neredeyse yirmi yıl boyunca farklı görevler üstlenerek içinde kaldı. Ayrıca, bu tür uçaklar hikayeler Amerikan uçak gemisi tabanlı havacılık ve aynı zamanda daha da gelişmesinin yolunu doğrudan etkiledi - bu süreçler özel bombardıman uçakları olmadan devam etmesine rağmen.
- Ryabov Kirill
- ABD Donanması, NASA
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.