Süfyân-ı Sevri tavaf ederken her adım başında Resulullah (sav)'e salavat getiren bir adam görür ve ona söyle der:
-Be adam! Sen tesbih ve tahlili bırakıp, kendini tamamen Resulullah (sav)'e salâvat getirmeye vermişsin. Bu hususta bildiğin bir şey mi var?
Adam:
-Allah günahını bağışlasın, sen kimsin? deyince de:
-Ben Süfyân es-Sevrîyim, demiştir. Bunun üzerine adam Süfyân'a şunları söylemiştir:
-... Bir keresinde babamla birlikte haccetmek için yola çıkmıştık. Konak yerlerinden birinde babam hastalandı. Yolculuktan geri kalarak
onunla ilgilendim. Fakat sonunda öldü. Ruhunu teslim edince yüzü siyahlaştı. Ben
dehşete kapılarak: 'Şüphesiz biz Allah içiniz ve ona döneceğiz." (Bakara, 156)
dedim ve yüzünü örttüm. Bu sırada göz kapaklarım ağırlaştı ve uyku bastı. Üzgün
bir halet-i ruhiye ile uykuya daldım. Rüyamda bu kadar güzel yüzlüsünü, bu kadar
temiz giyimlisini ve bu kadar hoş kokulusunu hayatta görmediğim birisini gördüm. Ağır adımlarla yürüyerek babamın yanına geldi. Kefeni yüzünden kaldırıp avucunu yüzüne sürer sürmez babamın yüzü parlayıverdi. Sonra kalkıp giderken, elbisesinden tutarak:
-Ey Allah'in kulu! Sen kimsin de bu gurbet elde Allah (cc) seni babama ihsan etti, seni nimete vasita kıldı? diye sordum.
Bana şöyle dedi:
-Beni tanımadın mı? Ben Kur'an'ın sahibi Abdullah oğlu Muhammed'im. Bu baban günahkar biriydi,fakat bana çok salâvat getirirdi. Ölürken başına bu hal gelince benden imdat istedi. Ben ise bana çokça salâvat getirenlerin imdadına koşarım.
Bu sırada uyandım ve baktığımda babamı yüzü beyazlamış, parıldar bir şekilde gördüm.