Yarışmayı özlüyorum ve bir dahaki sefere diğer binlerce insanla bir başlangıç çizgisine katılabileceğimizi bilmiyorum . Bunun yerine, kendi ırklarımdan bazılarına ve onların bir koşucu ve bir insan olarak kimliğimi nasıl şekillendirdiklerine bakıyorum. Sizden de aynı şeyi duymak isterim!
8. sınıfın başlamasından birkaç gün önce derslere kaydolduğumda, beden öğretmenim beni kros için kaydolmaya teşvik etti. Tüm yaz basketbol için antrenman yaptım, bu yüzden denemek için yeterince iyi durumda olabileceğimi düşündüm. İlk karşılaşmam 2 millik bir döngüdü ve şaşkınlığıma göre sahanın çoğunu yönettim. Bitiş güzel değildi - ikinci sıradaki çocuk kazanmak için yanıma geldi ve ardından beş kez kustum. Ancak şaşırtıcı derecede güçlü performansım, belki bir koşucu olabileceğimi düşünmem için bana güven verdi. Çıktım ve ikinci yarışımı kazandım, beni yarışın ortasında bir dizi tepede geride bırakan çocuğu geride bıraktım. Ortaokulda veya lisede koşmak, Cuma gecesi ışıkları altında oynanan büyüleyici bir spor değildi. Size popülerlik veya ilgi çekmedi. Bunun yerine, size sınırlarınızı zorlamayı ve neler yapabileceğinizi görmeyi öğretti.
Lisede ilk birkaç yılımda inişler ve çıkışlar yaşadım. Genç yılın benim atılımım olması gerekiyordu. Sonra yılın ikinci buluşmasında bitiş çizgisine doğru koşarken kalçamda bir pop sesi duydum. Hala tam olarak neyi sakatladığımı bilmiyorum, ancak sezonum etkili bir şekilde sona erdi. Yıl sonunda birkaç ortak girişim toplantısı için geri döndüm. Bu yaralanma bana alçakgönüllülüğü ve sabrı öğretti ve ayrıca vücuduma iyileşmek için nasıl zaman vereceğimi öğretti. Bunlar bir koşucu olarak defalarca öğrenmen gereken dersler.
Lise birinci sınıfımın sonunda, hedeflerime ülke genelinde veya pistte ulaşana kadar saçımı kesmemeye karar verdim. Sonra hayal kırıklığı yaratan bir ikinci yıl geçirdim ve yukarıda belirtilen kros yaralanması üçüncü yıl. Böylece iki yıl sonra, uzun, akan bir saç kafasıyla koşu sezonuna girdim. Sezonun sonuna kadar nihayet hedeflerimden birine ulaştım - 4:50 mil denizaltı koşmak. O hafta, saçlarımın tıraş edildiğini görmek için tüm ekip soyunma odasında toplandı.
Üniversiteden sonra giriş düzeyinde bir gazeteci olarak çalışarak hızla ilerleyin. Bir gün editörüm bana yerel Hash House Hasher grubunun gelinlik yarışmasını kapsayan tesadüfi bir görev verdi. Göreve daldım ve alıntıları not almak için sarhoş koşucularla birlikte silindir şapkalar ve peçeler içinde koştum. Bunu Pulitzer'e layık bir hikaye gibi ele aldım. Üzerinde ismimin yazdığı bir günlük gazete makalesi ile hiç bu kadar gurur duymamıştım . Bu ilginç makale, başka bir gazetede bir editörün dikkatini çekti, bu da şans eseri, Hash House Harriers ile ilk bira milim hakkında koşmayı ve yazmayı içeren bir muhabir konumuna yol açtı. " The Beer Runner " olmaya devam edecek ve San Francisco'daki Dünya Bira Mil Şampiyonası da dahil olmak üzere DRAFT Magazine için birkaç bira mili daha koşacak ve yazacaktım.Nasıl bira mil ünlüsü olunur
Seçkin bira mili koşucuları olsa da, bu kadar aptalca bir yarış size kendinizi fazla ciddiye almamayı ve yarışın sosyal yönünden daha fazla keyif almayı öğretir.
İş arkadaşım Sonya yerel maratonumuza ücretsiz giriş isteyip istemediğimi sorduğunda 20'li yaşlarımın ortasında bir yerdeydim. Bir maraton koşmayı hiç düşünmemiştim, ama ne kadar zor olabileceğini düşündüm. Gençtim ve formdaydım. Bundan sonra ne olacağını zaten biliyorsun. Çok hızlı başladım, ilk denememde Boston'a hak kazanacağımdan emindim. Sonra DUVARA çarptım. Kasılma kaslarımı germek için sık sık durarak son altı mili yürüdüm ve koştum. Maraton son kez beni aşağıladı, ama kesinlikle öğrendiğim en acımasız derslerden biriydi.
Üniversiteden sonra, ücretsiz uçak bileti almak ve ülkeyi rahatça dolaşmak için havayolu bagajı görevlisi olarak yarı zamanlı çalıştım. Arkadaşlarımla California'ya uçmak ve pitoresk Big Sur Maratonu'nda koşmak için birkaç arkadaş kartı kullandım. Parkur zorlayıcıydı, birçok yükseklik değişikliği içeriyordu ve en yavaş maratonlarımdan biriydi. Ama bu konunun dışındaydı. Eğlenmek için gezici sirkler takan bir grup hippi ile sörf yaptık ve yarıştan sonra okyanusta küçük bir kabin kiraladık. Deneyimin saf neşesi için seyahat ve yarış kombinasyonuna aşık olmamı sağladı.
A, şu anda 10 yaşında olan kızımızın doğduğu sıralarda maratonlara birkaç yıl ara verdi. Sıradan 5K'lar yaptım ama ciddi bir şey değil. 6 yıl önce oğlumuz doğduğunda tekrar maraton antrenmanına başladım. Onu uyutmak ve karıma evde bir mola vermek için onu mahallede yürüyüş arabasıyla gezdirdim. Bu, dayanıklılığımı düşündüğümden daha fazla arttırdı ve PR için iyi bir şansım olduğunu düşünerek bir sonbahar maratonuna girdim. Bu yarışa çok muhafazakar bir şekilde başladım ve yükselmeye, yükselmeye devam ettim. Beklemediğim şey, zamanımı yaklaşık 27 dakika kesip 3 saat ara vermemdi. 30'lu yaşlarımın ortasına yaklaşırken, bu başarı beni yeniden canlandırdı ve bir koşucu olarak bana yeniden taze bir güven verdi.
Her zaman 42,2 mil boyunca birkaç saniye hatta birkaç dakika tıraş olabileceğimi düşündüm. Ama liseden sonra, en iyi 5K günlerimin çoktan gittiğini anladım. Hız gençler içindir. Ama 30'lu yaşlarımın sonlarında, zamanımın gelişmeye devam ettiğini gördüm. Şaşırtıcı bir şekilde, yerel bir 5K'da benden çok daha hızlı biriyle takıldım ve bu beni büyük bir PR'a taşıdı ve 17 dakikayı aştım - daha önce benim için mümkün olduğunu hiç düşünmediğim bir engel. Şans olmadığından emin olmak için bir hafta sonra tekrar yaptım.
İki çocuğa baba olarak koşmak yeni bir anlam kazanır. Kendim için biraz zamana ihtiyacım var ve kafamı toparlamam gerekiyor, ama aynı zamanda aile sorumluluklarını dengelemem ve baba olmam gerekiyor. Disney yarışlarına katılın! Herkes için bir kazan-kazan. Aile Disney'e gidecek ve ben bir yarışa katılacağım. Geçen yıl yarısını koştum ve PR'd ( bunu Disney'de kim yapıyor? ). Bu yıl geri döndük ve Bay İnanılmaz kılığına girerek tam maraton koştum.Koşuyu eğlenceli kılan nedir? Yarı yolda kucaklamak
Geçen yıl, en başarılı yarış yılımı baştan sona geçirdim ve en hızlı maratonumu 2: 52'de koştum .Zaferin acısı
Bugün koşmak, eğitilecek yarışlar olmaksızın yeni bir anlam kazanıyor. Hala aktif kaldığım için minnettarım, ancak eğitim döngüsünün yapısını, başkalarıyla yarışmanın yoldaşlığını ve kendinizi en üst düzeye çıkarmanın tatlı yorgunluğunu özlüyorum. Tanıdık ritüel, bir gün geri döndüğünde daha da fazla anlama gelecektir. Bu arada koşmanın ve yarışın bize yıllar içinde ne kadar çok şey öğrettiğini ve şekillendirdiğini düşünebiliriz.
Bu anılar beni 2007'ye götürüyor, Laura'nın makalesini basılı olarak görmek için sabırsızlandığını biliyordum. “Editörle iletişime geçmeli miyim?” İngilizce dersinden önce bana sordu.
Yapabildiğiniz halde başarılı olamadığınızda kendinizi bir antrenmanda sıkışırken mi buluyorsunuz? Seni hissediyorum. "Sağlıklı bir vücut mutlu bir vücuttur" sözüne ne kadar inansak da, bunu her gün gerçekleştiremeyiz.
16 yıllık günlük tutmanın ipuçları Zaman yolculuğu, günlük tutmanın olumlu bir kazasıdır. 16 yıl boyunca günlük tuttuktan sonra, hayatın gerçek özünü görmeme yardımcı olan şeyin, hakkında günlüğe kaydettiğim şeylerden ziyade günlük tutma eylemi olduğunu fark ettim.
Peki, düşünmek yerine ne yapabilirsiniz? Yapılandırılmış problem çözme yapın. Sorunları çözün ve bir eylem planına karar verin.
Küresel salgın ilk kez duyurulduğunda şaşırtıcı bir duyguydu. Korkunçtu ve yine de bir şekilde heyecan vericiydi - en hafif tabirle yeni bir deneyim.
Uzun zaman önce Rolfed almaya karar verdim. Algılanan tüm postüral kusurlarımla duruşumu kökten değiştirmenin ilginç bir yolu gibi görünüyordu.