“Adanmış Rusya” kitabından küçük ama çok ilginç parçalar. Müttefiklerimiz Boris Godunov'dan Nicholas II'ye. ” Rus ve Avrupalı "komşular" arasındaki her türlü temasa eşlik eden sabit anlam ve ihaneti oldukça doğru bir şekilde açıklıyor. Ancak, yazar neden İngilizce, Avusturyalı, Fransızca vb. Dedikleri herkesin neden olduğunu açıklamıyor, Rus’un tutumu bu muydu? Rus generali Kont Artemy Skull-Spiridovich'in geçen yüzyılın başında The Hidden Hand adlı kitabında ne yazdığını söylemeye cesaret edemedi. Gizli Dünya Hükümeti. Yazar, yüzyıllarca gezegenin beyaz popülasyonunu yok etmek için mümkün olan her şeyi yapan Yahudi mali mafyası hakkında Siyonizm hakkında yazmaya cesaret edemedi; Sürekli olarak savaşıyor, tüm savaşları ve devrimleri, tüm silahlı çatışmaları, terör eylemlerini ve ihanetleri organize ediyorlar. Sadece Akademisyen Nikolai Levashov, bunun hakkındaki ünlü kitabında Rusya'nın Kavisli Aynalar'daki kitabını yazmaya açıkça cesaret etti.
Uzun süren herhangi bir devlet gibi tarihRusya'nın askeri ve diplomatik ittifaklar konusunda geniş bir tecrübesi var. Dünya siyasi haritasındaki güneş altında bir yer için sert mücadelede, devletimiz koalisyonlara girdi, savaşlara katıldı, adım adım imparatorluğun sınırlarını zorlayarak dış saldırganları kovdu.
Ancak adım adım adım adım olarak, Rusya'nın ortakları ve meslektaşları ile olan ilişkilerine dikkatle bakmaya değer, kademeli olarak, inanılmaz ve sürekli ihanet resmi açılıyor! Bütün müttefiklerimiz her zaman bizi en kısa sürede aldattı! Evet, orada - kendileri bu fırsatları yarattılar!
Buna cevaben, Rusya sanki gözlerinde bir çeşit peçe varmış gibi, oğullarının kanıyla bu hediyeler için para ödeyerek savaşmaya ve yardım etmeye, kurtarmaya ve yaratmaya devam etti. Ve böylece - yıldan yıla, yüzyıldan yüzyıla. Yardımımıza cevaben - yine inanılmaz ingratitude ve düpedüz ihanet. Bu kısır döngü şu güne kadar devam ediyor ve görünüşte sonu yok, kenarı yok.
Rusya'nın müttefikleri ona her zaman ihanet etti. Kuralda da istisnalar yok - tüm askeri ve politik “dostlarımız” bu şekilde davrandılar. Bu nedenle, bu sayfadan başlayarak "müttefik" kelimesini alıntılayacağız, çünkü sadece bu şekilde gerçeğe karşılık gelecek.
Neden bugün uzun geçmişin olaylarından bahsediyoruz? Aslında, bugün bile ülkemizin “gerçek” arkadaşları ve ortakları var ve daha önce nasıl davrandıklarını anlayana kadar, mevcut kurnazlıklarını takdir edemeyiz.
Rusya için gelecekteki zaferlerin tarifleri geçmiş yenilgilerin anlaşılmasında yatmaktadır!
* * *
Şubat ayında, 1799, Pavel Ben İtalya'ya gönderilen Rus birliklerinin Baş Komutanı Mareşal Suvorov Komutanı atadım. Paul, ünlü komutan ile iyi bir ilişki içinde olmasına rağmen "müttefiklerin" isteklerini yerine getirmeye gitti. İmparatora haraç ödemeliyiz - kendi gururuna ayak basıp tek doğru kararı vermeyi başardı. Bu kampanyada Suvorov en iyi özelliklerini gösterecek ve şüphesiz Rus ordusunun onurunu koruyacak. Yetmiş yaşındaki kahramanımız Konchanskoe malikanesinden ayrılıp askerlerine giderken, onu daha ayrıntılı olarak anlatacağız. Yemin ederim, haketti!
Başlıkları taşıyan Alexander Suvorov: Kont Rymniki, Majesteleri Prens İtalyan, Rus ve Roma İmparatorluğu Kontu, Rus kara ve deniz kuvvetlerinden Generalissimo, Avusturya ve Sardunyalı birlik Mareşal Tarlası, Sardunya Krallığı Büyük ve Kraliyet Kan Prensi 13 Kasım 1729 Moskova'da doğdu.
50 yaz askerlik görevinden dolayı, en yüksek Rus ve yabancı emirlere layık görüldü: İlk Çağrılı Havari Aziz Andrew, St. George 1 derecesi. Aziz Vladimir 1 derecesi. St Alexander Nevsky, St Anna 1 derecesi. Kudüs'ün St. John büyük haç, 1 sınıfı Avusturya Maria Theresa, Prusya Kara Kartal, Kızıl Kartal ve Onur için, Sardunya Duyuru ve Aziz Mauritius ve Lazarus, Bavyera Aziz Hubert ve Altın Aslan, Fransız Kamelsky Meryem ve Aziz Lazar, Polonya Beyaz Kartalı ve Aziz Stanislav.
Bu sayım basitçe büyülenir ve asıl zafer için aldığı tüm bu ödüller! Asil bir ailenin çocuğu olarak doğdu (babası Rus ordusunun generali idi), Suvorov 18 yüzyılın en eğitimli askeri isimlerinden biriydi; matematiği, felsefeyi, tarihi biliyordu, Almanca, Fransızca, İtalyanca, Lehçe, Türkçe ve bazı Arapça, Farsça ve Fince; tahkimatı mükemmel biliyordu.
K. Lebezhko. Suvorov askerleri öğretiyor
Parlak askeri kariyerinin doruk noktası İtalyan ve İsviçre kampanyalarıydı. "Müttefiklerimizin" doğrudan ihaneti nedeniyle, Suvorov harikalar yaratmaya zorlandı. Nisan 4'te 1799'i alarak İtalya'daki müttefik Rus-Avusturya kuvvetlerinin emri (86 bin) Suvorov batıya gitti. Kuvvetlerin bir parçası olarak, Mantua şehrini ve 43 bin kişiyle engellendi. Fransız ordusuna doğru ilerledi.
15 Nisan ayında, Rus-Avusturya birlikleri, General Moreau ordusunun bulunduğu karşı yakasında Adda Nehri'ne yaklaştı (28 bin kişi). Su bariyerini deneyimli, güçlü bir rakibin önüne geçmek, herhangi bir komutan için en zor görevlerden biridir. Suvorov deneyimi işgal etmek değildi.
Sabahın erken saatlerinde, Genel Bagration komutasındaki bir kopma, Fransızların sol kanadına rahatsız edici bir darbe verdi. Bu manevranın altında, ertesi gün, Müttefik ordunun ana güçleri nehri orta yönde zorladı. Fransızlar umutsuzca savaştı ama 7,5 bin kişiyi kaybetti, geri çekilmek zorunda kaldı. İlerlemiş olmasına rağmen, Suvorov’un kayıpları yalnızca 2,5 bin kişi olarak gerçekleşti. Gerçekten mükemmel bir zafer!
Avustralyalıların ısrar ettiği büyük Mantua kalesinin kuşatılmasını reddeden Suvorov, Piedmont'u işgal etti ve Milan ve Torino'yu ele geçirdi. Bu arada, İtalya'nın güneyindeki başka bir Fransız ordusu (35 bin kişi) acilen mağlup Moreau'ya yardım etmek için kuzeye gitti. Etnik bir Scotsman olan General MacDonald, bu birliklere komuta etti ve Napolyon daha sonra şöyle dedi: “İlk gayda seslerini duyana kadar ona güvenebilirsin.” Ancak, bildiğimiz gibi, Rus ulusal aracı hiçbir şekilde torba değildir ve bu nedenle Suvorov ile savaşmak için haklıydı.
Komutanımızın askerlerine karşı tutumu yaygın olarak bilinir. Bakımı için ona sevgi ile cevap verdiler. "Müttefik" kelimesi, Suvorov için boş bir ses değildi. MacDonald'a yaklaştığında, beklenmedik bir şekilde Avusturya Genel Ott'in müfrezesine saldırdı, Suvorov derhal yardım etmeye koştu. Yaz sıcağında, Rus askerleri kaçmak zorunda kaldı (!) Savaş alanına ayak uydurmak için.
60 saatte 38 km'den daha fazla sürenin üzerine, Suvorov, 30 ile binlerce askeri zamanında geldi. Gelişmiş Rus birlikleri derhal savaşa katıldı ve Rus ordusuna bu kadar hızlı yaklaşmalarını beklemeyen MacDonald'ın askerlerini itti. Ertesi gün, Suvorov, askerlerin zor geçişlerine rağmen yorgunluğuna rağmen, Fransızların üstün güçlerinin saldırısına uğrayan ilk kişi oldu. İnatçı kavgalarda geçen günün sonunda, Fransızlar Trebbia nehrine bir kenara itildi. Nehrin kıyısındaki bazı yerlerde, savaş geceleri 11 saatlerine kadar sürdü ve el ele savaşa dönüştü.
Ertesi gün, 8 Haziran 1799 sabahında MacDonald inisiyatifi ele geçirmeye karar verdi. Sayısal üstünlükten faydalanan Fransızlar, Rus alaylarını zorlamaya başladı. Savaşın en kritik anı geldi. Suvorov, generallerinin Fransızları kısıtlamanın imkansızlığı konusundaki ifadelerine tepki göstermedi. En kritik anda, 70 yaşındaki komutanın kendisi atının üzerine atladı ve bir gömleğinde mucizevi kahramanlarını neşelendirmek için pozisyona çıktı. Suvorov'un saflarındaki görünümünden esinlenen askerler karşı saldırı başlattı. Fransızlar buna dayanamadı ve ilk konumlarına çekildi.
Gece, savaş azaldı. Bu arada, Suvorov'a, MacDonald'a yardım etmek için acele ettiği Moreau ordusunun binicilik devriyelerinin gerisinde olduğu bilgisi verildi. Suvorov ordusu kuşatmayı tehdit etmeden önce. Ardından mareşal ertesi sabah MacDonald’a saldırmaya karar verdi ve ona son bir yenilgiyi verdi ve Moreau ordusuna katılmasını engelledi. Ancak ordunun yarısını kaybeden MacDonald'ın askerleri (16 bin kişi) savaşa devam edemedi. Yaralı MacDonald, başarısına inanmayan, geri çekilme emri verdi. Müttefikler 6 bin kişiyi kaybetti. - kayıp oranı yine Rus komutanının lehinedir.
Suvorov'un dehası ve azmi, askerlerin cesareti Ruslara başarı kazandırıyor silahlara. Kampanyanın tamamında son bir mola var. MacDonald, birliklerin kalıntılarıyla, İngiliz Amiral Nelson'ın denizden engellediği Cenova'da kendisini kilitledi. Kaptan 2 rütbe G. G. komutasındaki Rus müfrezesinin desteğiyle kraliyet Napoliten ordusu Göbek Napoli'yi alır. Savaş kazanılmış gibiydi. Suvorov, Fransızları Cenova bölgesinde bitirmeyi ve Fransa'nın işgaline başlamayı ve böylece muzaffer bir şekilde kampanyayı sonlandırmayı teklif ediyor.
Ancak Avusturya liderliğinin başka planları vardı. İlk başta, Fransız garnizonlarının yerleştiği İtalya'daki geri kalan kaleleri ele geçirmeyi teklif etti. Rus komutan öfkesini gizlemedi: “Her yerde, cahil bir gofkrygsrat, çekingen bir büro, yenilmez bir alışkanlık alışkanlığı ... Yerel fetihler, her şeyi Viyana Kapıları'na kaybetmeye alışkın oldukları gibi, kurallarıyla değil ...” diye yazdı.
Fransa'daki durum paniği hatırlatıyor. Napolyon'un kampanya 1796'in meyveleri iki ay içinde kayboluyor. Askeri bir felaketin kokusu ve bu gibi durumlarda her zaman olduğu gibi, güç, güçlülerin ayaklarına düşmek için güçsüzlerin ellerinden uzaklaşmaya başlar. Fransa Cumhuriyeti'nin kolektif otoritesi - Dizin bileşimini azaltmaya başlar. Yönetim sayısı beşten üçe düşürüldü. Bununla birlikte, herkesin bunun hiçbir şeyi değiştirmeyeceği ve yalnızca bir kararlı kişinin yaklaşmakta olan felaketi durdurabileceği açıkça anlaşılıyor. Sadece onu bulmak için kaldı.
Mevcut kahramanlar generallerinden, Napolyon İtalyan kampanyasına katılan Xnum yaşındaki Joubert, Anavatan'ın kurtarıcısı rolü için çok uygundur. Ancak, General Barthelemy-Catherine Joubert orduda ve halkta gerektiği kadar popüler değil. Askeri zafer, ona zafer kazandırabilir. Temmuz 27’e başkomutan olarak atandı ve Avusturyalıların geçici nezaketini kullanarak orduyu yeniden biçimlendirdi.
Bu arada Suvorov kuşatılmış Cenova hariç bütün kuzey İtalya'yı işgal etti. Fransızların acelesi var. General Joubert, 38 bininci ordunun başında ilerlemeye devam etti. Fransız generali Novi kentine ulaşan ovada 65 bininci bir müttefik ordusu görüldü. Hikaye bizi Suvorov şakasıyla ilgili bıraktı: "Genç Joubert öğrenmeye geldi - ona bir ders vereceğiz!" Bu gücün kendi tarafında olmadığını anlayan Fransız komutan, eteklerinde güçlü bir doğal pozisyon aldı.
Suvorov, Joubert'i ovaya çekemeyeceğini fark etti. Sonra Rus komutanı kendine saldırmaya karar verdi: 4 Ağustos 1799, Ruslar müstahkem Fransız pozisyonlarına saldırmaya gitti. Savaşın başında General Joubert ölümcül bir yara aldı. Paris’e büyük şerefle gömülecek, ancak Fransa’yı yönetme kaderi değildi! Katili değiştiren General Moreau, askerlerinin cesaretini ve görevlerinin gücünü umarak ayakta durmaya karar verdi.
Zorlu mücadele yedi saat sürdü ve sonucu belirsiz kaldı. Nitekim, bu gün Fransız askerleri, darbe mektubunu kıran cesaret mucizeleri gösterdiler. Bu korkunç bir sıcaktı ve her iki ordu da tüm rezervleri tükettiğinden dolayı tükenmekten düştü. Ancak Ruslar daha güçlüydü. Akşam saat altıda Moreau geri çekilme emri verdi, ama yakında geri çekilme bir uçuşa dönüştü. Saat sekizde, Fransızların fırtınasıyla savaş sona erdi. Müttefik ordunun kaybı, sen 6,5 olarak gerçekleşti. Fransızlar, 11 bin kişiyi kaybetti. (Bunlardan 5 bin mahkum hakkında).
Askerlerin büyük yorgunluğu ve önümüzdeki gece nedeniyle, Müttefikler Cenova'ya çekilmeyi başaran Fransız birliklerini takip etmedi. Moreau'nun son yenilgisi sadece bir zaman meselesi olarak kaldı ve bu, Müttefikler'in güney Fransa'ya neredeyse ücretsiz yolunu açtı. İtalya'nın kuzeyinde, İngilizce-Rusça'ya geldikten sonra filo Chichagov ve Popham filoları aktif operasyonları yoğunlaştırdı. Ortak bir İngiliz-Rus inişi indi. Ancak, gerekli desteği almıyor ve saldırı ivme kaybediyor.
Tüm Napolyon savaşlarının kahramanı olan Napolyon'un kendisi de Mısır'daydı. General Bonaparte hala fantastik kariyerinin başındaydı, ancak içgüdüleri haklı olarak Fransa için asıl tehlikenin nereden geldiğini söyledi. İngiltere, yalnızca ona güçlü bir darbe uygulayarak düşmanca eylemleri durdurmaya zorlanabilir. Napolyon uzak Mısır'a giden Hindistan'a kara yolu aramakla meşgul. Bu, Mısır'a sahip olan Memlüklere maksimum destek sağlayan İngilizler tarafından iyi anlaşılmıştır. Aboukir savaşındaki İngiliz filosu, Fransız filosunu parçaladı ve Bonaparte’nin ordusunu geri aldı.
Olumsuz askeri operasyonların gelişimini öğrenen ve Fransa'yı uzak Mısır'dan kurtarmayacağının farkına varan Napolyon, ordunun emrini General Kleber'e devretti, bir gemide oturuyor ve aceleyle eve yelken açtı. Neyse ki, İngiliz filosunun Cenova'yı bloke ettiği ve küçük bir geminin İngiliz gemilerinin savaş oluşumlarından kaydığı anı anlayabilirsiniz.
Eylül ayının sonunda, Rus birlikleri yeni zaferler arıyor: Rus ordusu Roma'yı işgal ediyor ve Amiral Ushakov komutasındaki filo İyonya Adaları'nı işgal ediyor. Fransızlar Hollanda'dan aceleyle çekildiler, Akdeniz'de tüm stratejik noktalar kayboldu, İtalya'daki garnizonları teslim olmaya başladı. Yine Fransa, kıyamet eşiğinde. Ve kurtarıcısı yakın! Ekim 9 "sihirbazı" Bonaparte Fransa'ya geldi ve başkenti zafer yolculuğuna başladı. Yenilgiyi bilmeyen generallerin sonuncusu, Fransa'nın son umudu. Bir hafta sonra Paris'e geldi. Daha sonra Suvorov, Napolyon'la kendisiyle savaşmak zorunda kalmamasına çok üzüldü, ancak Tarih çok haklıydı.
Rus generalisimo kısa bir dinlenmeden sonra Rus birliklerini Fransa'ya taşımayı, savaşlarla geçmeyi ve devrimci Paris'i ele geçirmeyi amaçladı. Bununla birlikte, İngiltere ve Avusturya Rusya'nın artan etkisinden hoşlanmıyorlar, "müttefikler" başarı durumunda İtalya'nın bizde kalacağı korkusuyla başlıyor. Rus birlikleri Kazan krallığını paramparça ederken, bu Avrupa'yı gerçekten rahatsız etmedi. Ancak Peter İsveç'i ezip kuzey denizlerinin kıyılarını ele geçirip imparatorluk imparatorluklarını ilan ettiğinde, Avrupa endişelenmeye başladı.
Bir dizi Türk savaşında Catherine devasa toprakları ele geçirdiğinde, askeri gemiler için tersanelerin aceleyle inşa edilmeye başlandığı güney denizlerine erişim sağlandığında, Avrupa avlularında bizden korkmaya başladılar. Ve sonra, Avrupa'nın tam kalbinde, İtalya'da karşı çıkacak hiçbir şeyi olmayan mükemmel Suvorov birlikleri var! Tabii ki, Rus birlikleri hiç bu kadar ileri gitmedi. V.O'ya göre. Suvorov'un İtalyan kampanyası Klyuchevskogo, "Rusya'nın Avrupa sahnesindeki en mükemmel yolu".
Ancak Ruslar bu “sahnede” açıkça ortaya çıktılar. Suvorov mucizesi savaşçılarının yardımı ile Avusturya, Kuzey İtalya'yı Fransa'dan geri çekti ve daha sonra Ruslara ihtiyaç duymadan vazgeçerek onlardan kurtulmaya karar verdi. Müttefik görevle ilgili, basit bir dürüstlükle ilgili sözler, "müttefiklerimiz" için hiçbir zaman rol oynamadı. İtalyan kampanyasının sona ermesiyle, Avusturya komutanlığı, yalnızca tartışmanın değil, tüm müttefik güçlerin tabi olduğu Suvorov'un emirlerini iptal etmenin de noktasına gelmişti. Şimdi komutana kararlarının her biri hakkında Viyana'ya rapor vermek zorunda kaldı ve sadece Avusturya Askeri Konseyi tarafından onaylandıktan sonra, ona hareket etme fırsatı verildi.
Fransız alaylarının güney sınırlarında Rus alayları vardı, Napolyon savaşlarını 1814 yılında değil, on beş yıl önce bitirmek için eşsiz bir fırsattı! Ve Avrupa’nın ne kadar kan ve acı çekmekten kaçınabileceğini kim bilir, kampanyanın Suvorov versiyonunun müttefiklerini de kabul edin. Fakat o an, "müttefiklerimiz" in ana düşmanı artık Fransa değil, Mareşal Suvorov Tarlası'nın ordusuydu.
Bu yüzden bu bölümün başındaki soruyu cevaplamaya yaklaşıyoruz. Suvorov neden Alplere gitti? Çünkü "müttefiklerimiz" İngiltere ve Avusturya, Rus ordusunu belirli bir ölüme göndermeye karar verdiler, tüm koşulları yaratarak, tek bir Rus askerinin bu kampanyadan geri dönmemesini sağladı!
Avusturya hükümeti, Grenoble-Lyon-Paris’e yapılacak bir taarruza yönelik stratejik planın aksine, Avusturya’nın kurtuluşu için Paul I’den asker transferi gerçekleştirdi.
Beklenmedik bir dönüşün ardında ne olduğunu gayet iyi anlayan Suvorov, “Beni orada yok etmek için İsviçre'ye sürdüler” dedi. Ve - gerçek. Suvorov'un dağ maceralarının incelenmesi, açıkça "müttefiklerin" Rus ordusunu öldürmek için ellerinden gelen her şeyi yaptığına inanıyor. Ve sadece Suvorov'un dehası, "dostlarımızın" tüm ustalıklarının üstesinden gelmeyi başardı.
Avusturya Komutanlığı tarafından yapılan değişikliklerin ardından, aşağıdaki eylem planı kabul edildi: Arşidüklü Charles'ın Avusturya ordusu, Mainz'i kuşatmak, Belçika'yı işgal etmek ve Hollanda'daki İngiliz-Rus birlikleriyle iletişim kurmak için İsviçre'den Ren'e transfer ediliyor. Suvorov komutasındaki birlikler İtalya 'dan İsviçre' ye nakledildi. Prens L.J. De Conde komutasındaki Rus ordusunda görev yapan Fransız Ordusu ordusu Rus Ordusu A. Rimsky-Korsakov ve Fransız ordusu, Suvorov komutasındaki bütün bu güçleri Fransa'ya işgal etti.
Şaşırtıcı bir şekilde, Paul bu plana katılıyorum, görünüşe göre hala kiminle uğraştığı konusunda kötü bir fikri vardı. Ancak, buna razı olarak, Rus imparatoru yine de Suvorov'un gelişinden önce İsviçre'nin Fransız birlikleri tarafından Avusturya kuvvetleri tarafından temizlenmesini istedi. Doğal olarak, ona bunu vaat ettiler ve doğal olarak vermediler.
O zamanlar İsviçre mevcut refah ve huzurundan uzaktı. Bağımsız bir devlet olarak, 1643’ten bu yana uluslararası tanınma aldı. 1798’te, Fransız birlikleri ülkeye girdi ve Rouget de Lille’nin yazdığı “Marseillaise” şarkısını söyledi. Hızlı bir işgalden sonra, sıhhi bir kordon olarak devrimci Fransa tarafından kuşatılan kukla yapay oluşumlarından biri olan Helvetic Cumhuriyeti'nin kuruluşu ilan edildi. Çok hızlı bir şekilde, cumhuriyet temsilcilerinin keyfi ve haksız olması İsviçreli'nin öfkesine neden oldu; aristokrasinin ülkede üstünlüğü vardı ve İsviçre, Fransa'nın en acımasız düşmanları oldu.
Bu şartlar altında İsviçre'yi serbest bırakmanın bir anlamı yoktu. Serbest bırakılmasının anahtarı Paris’in anahtarlarının yanında yatıyordu ve Fransa’nın devrimci ordularının yenilgisi tüm uyduların otomatik olarak düşmesi anlamına geliyordu. Böylece Napolyon'un yenilgisinden sonra gerçekleşecek. 1815’te, Viyana Kongresi, İsviçre’nin bağımsızlığını ve ebedi tarafsızlığını tanıyarak, bu sempatik ülkeye bugün bildiğimiz iyilik ve doygunluğu verdi.
İsviçre kampanyası için, Suvorov her zaman olduğu gibi belirleyici ve hızlı bir plan geliştirdi. Rus komutan, düşmanın ana grubunu ezmek için en kısa ve en zor yolu seçti. Mümkün olan en kısa sürede, tüm kuvvetlerin çeşitli yönlerden belirleyici eylemleriyle İsviçre kampanyasının muzaffer bir sonucunu elde etmek için - bu Suvorov’un stratejik planının özüdür. Üç yönde çalışan tüm birlikler için yollar belirlendi ve en önemlisi saldırının zamanlaması.
Ve eğer Avusturyalıların ihaneti olmasaydı, Fransız ordusunun tekrar mağlup edileceğinden emin olabilirdik. Olayların farklı şekilde ortaya çıkması Alexander Vasilyevich'in suçu değil. Tüm İsviçre kampanyası harika bir Suvorov doğaçlamadır. Bunlar on yedi gündür, sürekli olarak büyük ve küçük savaş serileri, büyük ve küçük Rus askerleri.
Onunla birlikte hareketin hızı için, Suvorov yalnızca 25 dağ silahlarını aldı, tarla topçusu ve el arabaları başka bir şekilde gönderildi. 140 km, 4 Eylül 1799'ten beş gün sonra, Rus birlikleri Tavern kentine geldi. Halen karargahındayken Suvorov, Avusturya komiserine paket hayvanların, yiyeceklerin ve yemlerin ordusunu hazırlamaları ve konsantre olmaları talimatını verdi.
Daha önce tahmin ettiğiniz gibi, Suvorov “bir sendika” sürprizi bekliyordu - yerinde hiçbir şey yoktu! Ardışık beş kıymetli gün, kayıp mühimmatı toplamak için harcandı. Sonuç olarak, Suvorov’un stratejik planı engellendi. Beş gün kısa bir süre gibi görünüyor, ancak tüm İsviçre kampanyasının sadece on yedi gün sürdüğünü hatırlamalıyız ...
Eylül ayında 10, hiç dağlarda savaşamayan Rus birlikleri (!) Fransız 8,5 bin dekolmanının işgal ettiği zaptedilemez Saint Gothard'a yaklaştı. 13 Eylül Suvorov ana güç pasine saldırdı. İki saldırı püskürtüldü, ancak üçüncü saldırı sırasında, General Bagration’nın çıkarılması Fransız mevkilerinin arkasına taşındı. Öğle saatlerinde, sert bir savaştan sonra Suvorov, St. Gothard'a yükseldi. Fransızlar Eylül 14’ta Urzern-Lough tünelinde Rus askerlerini tutmaya çalıştı, dağlarda yumrukladı, yaklaşık 65 metre uzunluğunda ve yaklaşık 3 çapta.
Çıktıktan hemen sonra, uçurumun üstünde dev bir kornişin asıldığı yol, aniden "Şeytan Köprüsü'ne inmiştir. (Suvorov'un mucizevi savaşçılarına ait anıtın bugün durduğu yer burasıdır.) İtalya'nın kuzeyine ve Alman topraklarının güney sınırlarına ince bir iplikle bağlanmış derin bir geçidin üzerinden atılan bu köprü. Geçidin karşısındaki boğazın üzerine bir şeytanın taşı asılıydı; hem tünelden çıkan hem de köprünün kendisinin açıkça görüldüğü ve içinden geçtiği yer. Suvorov yaklaştığında, Fransızlar köprüyü ancak kısmen tahrip etmişti. Yakında duran ahşap yapıyı sökmüş olan Ruslar kütükleri birbirine bağladı ve köprüyü hızla restore etti, karşı bankaya koştu. Fransız, saldırıya dayanamadığı için geri çekildi.
15 Eylül, Suvorov'un donmuş ve aç birlikleri, Altdorf kasabasına geldi. Orada yeni bir sürpriz bekliyorlardı. Burada daha fazla yol olmadığı ortaya çıktı! Fransızlar tarafından tahrip edilmedi, bir yıkılma tarafından tahrip edilmedi - asla olmadı, Avusturya komutanlığı Rusları bu konuda bilgilendirmeyi unuttu! Sadece unuttum!
Bu doğrudan ihanete ne demek olabilir? Rus ordusu daha fazla yolun olmadığı yere kadar savaşıyor! Ve Lucerne Gölü'nün ötesinde, tüm gemiler zaten düşman tarafından ele geçirildiğinden beri, bunun da aşılması gerekmedi. (Avusturya ordusu gitti!).
Suvorov bir kelime için cebine hiç girmedi, ancak o anda hangi müttefiklerini "hangi kelimelerle koruduğunu" ancak tahmin edebiliriz! Dahası komutanımız Rostock sırtından ve Muoten vadisinden geçmeye karar verdi. Modern dağcılık ekipmanlarında bile, Suvorov birliklerinin yolu güçlüklere neden oluyor ve tüm mühimmatlarının yanı sıra atları, topları ve yaralı yoldaşları sürüklemesi gereken donmuş askerler hakkında ne söylenebilir! Rus savaşçılar her şeyi taşıdılar - iki gün içinde Muoten vadisine kadar ağır 18-km'yi kapladılar. Fakat, içine düştükten sonra Ruslar kendilerini uçurumun kenarında buldular ...
Gerçek şu ki, önceden onaylanmış bir plana göre, Suvorov, Rusya'dan gelen taze askerlerle tanışmak için dağlara yürüdü. Fakat önce, Suvorov'a katılacak olan General Rimsky-Korsakov komutasındaki kolordu, Arşidüklü Charles'ın birimlerine katılmak üzere gönderildi. Ani bir grevden tamamen bir araya gelinceye kadar Rus birliklerini güvenceye almak zorunda kalan birimin Avusturyalılarıydı.
Avusturyalılar sadece net değiller, Paul I'in vaatlerine rağmen, ülke Fransızlardandı, bu nedenle Avusturya komutanlığı, Rus komutasını uyarmadan arşidük ordusunu İsviçre'den çekmeye başladı. Viyana Komutanlığı'nın gizli ve haince kararını takiben Avusturya komutanı binlerce askerinin 36'ini indirdi ve onlarla birlikte Orta Ren'e gitti.
Avusturya birliklerinin geri çekilmesi, İsviçre kampanyasının tamamı için ölümcül sonuçlar doğurdu. Zürih'e yaklaşan General Rimsky-Korsakov'un ordusu, “müttefikler” yerine atanan toplantının yerine, üst düzey Fransız kuvvetleri tarafından karşılandı. Sonuç olarak, umutsuz direnişe rağmen, iki günlük bir savaşta tamamen mağlup edildi.
Rimsky-Korsakov askerlerinin ölümünün haberi ve Muoten vadisine inerek Suvorov'u aldı. Ancak bu sorun bitmedi. İşte Suvorov, "müttefiklerin" son hediyesini aldı. Avusturya’nın İsviçre’den kopmalarının tamamen geri çekilmesi, yalnızca Rus birliklerinin yenilgisine yol açmakla kalmadı, aynı zamanda Suvorov geçişinin hedefi olan Schwyz kasabası tarafından da işgal edildi.
Özetlemek için. Bir ihanet zincirinin bir sonucu olarak, Suvorov birlikleri yiyeceksiz ve sınırlı miktarda mühimmatla çevrilmiş! Tüm planlar atıldı, zaten orduyu kurtarmakla ilgiliydi. Askeri konseyde, Glaris kasabasına dağılmaya karar verildi. Rus kuvvetleri, her tarafa baskı yapan Massena birlikleri ile yapılan en sert savaşlarda oradan geçmeyi başardı. Glaris'te hiçbir Avusturya askeri yoktu, oradan çoktan uzaklaştılar.
Ardından, birlikleri kurtarmak için Suvorov, Ilanz'a çekilmeye karar verdi. Ringenkopf aralığındaki en zor geçişin ardından, Rus birlikleri Ilanz kasabasına ve oradan Eylül ayının 27 - Chur bölgesi ve ardından kış daireleri için Almanya'ya çekildi.
Avusturya komutasının hain eylemleri, Rus birliklerinin kaybının nakit kompozisyonun yaklaşık üçte birine ulaştığını ortaya koydu. Gösteriden önce Suvorov'un 21 bin kişisi vardı, ama Ilanz'a 15 bin kişiyi getirdi. Ancak böyle umutsuz bir durumda bile, 1400 mahkumlarını Fransızlara getirmeyi başardı.
Pavel, Suvorov'un eylemlerini çok takdir ediyorum: “Anavatan düşmanlarını her yerde ve hayatında kazanma, tek bir şeyden yoksun kaldın - doğanın kendisini aşmak için, ama şimdi bunun üstesinden geldin”. Generalissimo - en yüksek askeri rütbeye hak kazandı. Kralların varlığında bile, birliklerin “İmparatorluk Majestelerine verilenler gibi ona tüm askeri onurları vermeleri” gerektiğine göre başka bir kararname vardı.
Avusturyalıların hain davranışıyla ilgili haberi aldıktan sonra Paul, çok kızmıştı. “Bu Almanlar” dedi, “her şeyi aşağı indirebilir, taşıyabilir ve aşağı taşıyabilir” dedi. Avrupa'nın siyasi ufkunda bir fırtına azalıyor. Kırgın ve kırgın Pavel, Suvorov'a orduyla derhal Rusya'ya dönmesini emretti, Avusturya ile olan ittifakını sona erdirdi ve büyükelçisini Viyana'dan geri çağırdı. Aynı yıl, Londra büyükelçimiz tamamen benzer nedenlerden dolayı geri çağrıldı - İngilizlerin, Hollanda’daki Fransızlara (Britanya komutasındaki Rus ordusu, kelimenin tam anlamıyla açlıktan ve hastalıklardan uzaklaşarak) karşı harekete geçmesiyle, yardımcı Rus birliklerine karşı haince tutuldu.
Ne yazık ki, kampanyanın ağırlığı ve yıllar boyunca çalışmalarını yaptı - Generalissimo Suvorov Mayıs 6’te St. Petersburg 1800’e varırken öldü ve hak ettiği ödüllerin tadını çıkarmak için vakti olmadı
İkinci koalisyon dağıldı. Rusya'nın savaştan çekilmesinin ardından ne Ruslar ne de Ruslar olmadan Avusturyalılar ne de Napolyon'un dehasına karşı gelemezlerdi. Fakat Viyana monarşisinin birlikleri zorla Napolyon'u durdurmaya çalıştıysa, o zaman İngilizler adalarında oturup, savaşmak ve başkalarına ölmek için güvenmeyi tercih ettiler.
Mısır kampanyasından döndükten kısa bir süre sonra, Napolyon darbeye girdi ve ilk konsül olarak kendini ilan etti. Sonra beklenmedik bir şekilde İtalya'yı işgal etti ve Avusturyalıları Marengo köyü yakınlarındaki bir savaşta yendi. Luneville Barış Antlaşması, Fransa'nın Ren Nehri'nin sol yakası olan Belçika'yı ve kukla İtalya Cumhuriyeti'nin yaratıldığı Kuzey İtalya'nın tamamını kontrol altına aldığı Avusturya ile imzalandı.
Hiç kimse İngiliz çıkarları için ölmek istemediğinde, hiçbir zaman aşırı bir ihtiyaç duymadan mücadele etmiyorsa, adalılar Mart'taki 1802'da Amiens'in Fransa ile İngiltere arasındaki barışı tamamladılar.
Bonaparte, Rusya’nın Fransa’ya karşı savaşa katılmasının veya katılmamasının kuvvetlerin dağılımında belirleyici bir rol oynadığının farkındaydı. "Fransa'nın sadece bir müttefiki Rusya olabilir" - bu onun geçmiş olaylardan çıkardığı sonuçtu. Ve aktif olarak Paul I ile bir ittifak aramaya başladı. Bonaparte, Rus çarı sempati için herhangi bir bedel ödemeye hazırdı.
Onun kusursuz "müttefikleri" üzerine kızgınlığı ve huzursuzluğu çok büyük olan Rus imparatoru yavaş yavaş benzer düşüncelere gelmeye başladı. Paul onun hatalarından ders almayı başardım. Şimdi açıkça Rusya’nın Fransa’ya kesinlikle yabancı çıkarları nedeniyle savaşa girdiğini ve en azından bunun için kesinlikle hiçbir şey almadığını açıkça gördü! Bu akıl yürütmenin mantıksal sonucu, Rusya ile Fransa arasında bir sendikaya duyulan ihtiyacın olduğu düşüncesiydi.
18 Temmuz 1800, Fransız hükümeti, 6000 civarındaki tüm sayıdaki tüm Rus mahpuslara, şartsız ve şartsız olarak eve dönmeyi teklif etti. Dahası, Rus savaşçıların yeni özel bir üniforma giymiş, yeni silahlarla, pankartlarıyla ve tüm askeri onurlarıyla eve dönmesi gerekiyordu!
Daha muhteşem bir jestle gelmek zordu. Ayrıca, diplomatik kanallar aracılığıyla Paul, Fransa’nın Malta’yı Rusya’nın yetkisi altında devretmeye hazır olduğunu ve şu anda onu kuşatmakta olan İngilizlerden Napolyon’un birlikleri “hak sahibine” devretmeden önce savunacaklarını söyledi.
Uzun süre tereddüt ettikten sonra Paul, kafasını kesen Fransa'nın elini uzatmaya karar verdim. Bu nedenle, sürgündeki hükümdar, sürgündeki mahkemesi Rusya topraklarında bulunan Louis XVIII'den sınırları terk etmesi istendi. Fransız yanlısı duyguları ile tanınan General Sprengporten, özel bir görevle St. Petersburg'dan Fransa'ya gönderildi. En büyük şerefle kabul edildi. Yavaş yavaş yeni sendikanın kıvrımları ortaya çıkmaya başladı.
Rusya keskin bir dönüş yaptı ve dünün arkadaşlarına karşı dünün düşmanı ile arkadaş olmaya başladı. Tabii ki, İngiltere, Paul I'i radikal bir adımdan korumaya çalışıyordu. Ancak, her zaman olduğu gibi, İngilizler karşılığında hiçbir şey vermeden her şeyi istedi. Malta'yı ele geçirmek ve Malta Emri haklarını ihlal etmek, bu adayı Rus imparatoruna vermek yerine İngilizler, Napolyon'un doğduğu Corsica'yı ele geçirmesini teklif etti.
Bu son pipetti. Paul Daha fazla şüphem yoktu. İngilizlere olan nefreti o kadar büyüktü ki, Bonaparte’nin Hindistan’daki ortak bir kampanya fikrini kolayca kullanmaya başladı. Napolyon’un planına göre, 35 bininci Rus ordusu Astrakhan’dan çıkacak, Hazar Denizi’nden geçip Pers şehri Astrabad’a inecekti. Ren Ordusu Moreau'lu Fransız Kolordu'nun aynı büyüklüğü Tuna'nın ağzına inmek, Taganrog'a geçmek, sonra da Tsaritsyn'den Astrabad'a geçmek oldu. Daha sonra Hindistan'da ortak bir kampanya olması gerekiyordu.
Rusya, İngilizlerle çatışma için tam kapsamlı hazırlıklara başladı. İngiltere’nin gemilerine bir ambargo uygulandı, yüklerine el kondu, ekipler tutuklandı ve Rusya iç bölgelerine gönderildi. Ve Ocak ayında 12, 1801, Pavel Don Orlov birliklerinin atamanına yürüyüşü için bir emir gönderdim! Don Kazaklarının 41 alayı, 500 Kalmyks ve at topçularının 2 şirketleri İndus ve Ganj vadilerine doğru hareket etmeye başladı.
Hindistan'da en iyi iki Avrupa ordusundan bir askerin ortaya çıkmasının öngörülemeyen sonuçları olabilir. Fransa ve Rusya’nın gerçek ittifakı, İngiltere’nin küresel hegemonyasını baltalamakla tehdit ediyor. Cevap yıldırım hızını izler. İngilizler aceleyle bir komplo hazırlıyor, şimdi Rus imparatorunu durdurmanın tek yolu bu. Ana İngiliz silahı kullanılır - altın. İngiltere'nin Rusya elçisi Lord Whitworth, bir darbe düzenler ve organize eder.
Amaç, imparatoru Rus tahtından İngiliz çıkarlarını gerçekten tehdit eden herhangi bir şekilde kaldırmak. Darbe korkunç bir acele içinde hazırlanıyor - İngiltere Büyükelçiliği misyonunun Rusya'dan çıkması emredildi! Lord Whitworth, polisin koruması altında Rus başkentinden çıkarıldı ve pasaportunu sınırda göndermek için uzun süre beklemek zorunda kaldı. Ancak tapu yapıldı.
Büyük Britanya'nın dünya hegemonyasını ele geçirmeye cesaret eden Rus başlı başkanlar uzun sürmezler. Mart 11 gecesi, komplocular, İmparator Paul Paul'un odadan ayrılmasını talep etti. İmparator, birisini protesto etmeye ve hatta birisine vurmaya çalıştığında, asilerden biri onu atkısıyla boğmaya başladı, diğeri ise büyük bir enfiye kutusu ile tapınağa vurdu. Paul'un bir apoplexy'den öldüğü insanlara duyuruldu.
Bir gecede ben İmparator Alexander olan Çar Alexander, katılımından sonra babanın katillerine parmakla dokunmaya cesaret edemedi: Palen, Bennigsen, Zubov, Talyzin. Paul I'e karşı olan komploun “yabancı” kökeni, tahtın yükselmesinden hemen sonra ardılının hemen yürüdüğü Kazakların Hindistan'a taşınmasını durdurduğu gerçeğiyle de belirtiliyor!
Paul I. Cinayeti, KS Badigin'in romanı için örnek
Paul I’de Napolyon yönünde keskin bir şekilde kısıtlayan Rusya’nın politikası da, ani bir şekilde olağan İngiliz yanlısı kursa geri döndü. Aynı günlerde, Paris’te Bonaparte’nin otobanının yakınında bir bomba patladı. Napolyon bu girişimden zarar görmedi. Napolyon, Pavel cinayeti hakkında “Paris’te beni özlediler, ama beni Petersburg’da vurdu,” dedi.
Yeni mücadele turunun önündeki mola sona erdi. İngilizler derhal yeni bir Fransız karşıtı koalisyon toplamaya başladılar ve Napolyon İngiliz Adalarına inişe hazırlanmaya başladı.
Rusya'da yeni bir çağ başladı - İskender'in, kendi babasına ihanet eden çağ. Böyle bir başlangıç, Rus devleti için iyi bir şey vaat etmedi. Ne de olsa, yeni Rus imparatorunun ardında İngilizlerin karanlık gölgeleri beliriyordu ...