Londralı zengin bir tüccar olan William Walsingham'ın tek oğlu Francis Walsingham, 1532'de doğdu. Erkek kardeşi olmamasına rağmen beş kız kardeşi vardı. Amcası, 1521'den 1550'ye kadar Londra Kulesi'nin teğmeni olan Sir Edmund Walsingham'dı. (1)
Walsingham, Protestanlığın güçlü bir destekçisi olduğu Cambridge Üniversitesi'nde okudu. Lady Jane Gray'i İngiltere kraliçesi yapma planına karıştığından şüpheleniliyor. Walsingham, derin bir "fanatik gerginlik" ile "inançlı ateşli bir Protestan" olarak tanımlandı. (2)
Bir sapkın olarak tutuklanma ve yakılma tehlikesiyle karşı karşıya olan Walsingham, Avrupa'ya kaçtı ve Padua'da hukuk okudu. 29 Aralık 1555'te oradaki İngiliz öğrenciler için sözcü olarak atandı ve 8 Nisan 1556'ya kadar bu pozisyonu korudu. 1558'de ölümüne kadar Kraliçe Mary'ye karşı çeşitli komplolarda yer aldığına inanılıyor. (3)
Walsingham, bir Protestan olan Elizabeth İngiltere kraliçesi olunca Londra'ya döndü. William Cecil, Walsingham'ın Avam Kamarası'nda bir koltuk elde etmesini sağladı. 1563'te Lyme Regis halkını temsil etmek üzere seçildi. Parlamentoda nadiren konuşurdu, ancak dini hoşgörü konusunda Elizabeth'le aynı fikirde olmadığı kısa sürede anlaşılacaktır: "Walsingham'ın ve Elizabeth'in sözleri, çeşitli vesilelerle, dini konulardaki uzlaşmaz fikir farklılıklarını açıklıyor. Kendisi ne kadar vatansever olsa da, Walsingham, son çare olarak, inanç milliyetten daha önemliydi; Elizabeth, gerekli asgari devlet riayetine uymaları koşuluyla İngiliz Katoliklerinin rahat bırakılmasını istedi." (4)
Walsingham'a İngiltere'nin ilk karşı istihbarat ağını kurması için hükümetten para verildi. Walsingham, hükümdarın güvenliğinden sorumlu tutuldu. Elizabeth'i korumak için Avrupa'da bir casus ağı kurdu. Fransa'da on iki, Almanya'da dokuz, İtalya'da dört, İspanya'da dört ve Avrupa'da diğer üç yerden düzenli raporlar aldı. İstanbul, Cezayir ve Trablus'ta da muhbirleri vardı. Walsingham, Avrupa'daki casusları tarafından düzenli olarak bilgilendirildi. Casusluk sisteminin o kadar etkili olduğu iddia edildi ki, Roma'dan gönderilen gizli mesajlar İspanya'ya ulaşmadan Londra'da biliniyordu. (5)
Walsingham, Londra'da yaşayan İtalyan bankacı Roberto di Ridolfi'den şüphelenmeye başladı. Ekim 1569'da onu sorgulamak için getirdi. Ayrıca evinde arama yaptı ama suçlayıcı hiçbir şey bulunamadı ve Ocak 1570'de serbest bırakıldı. Ridolfi'nin biyografisini yazan LE Hunt, bu dönemde onun çifte ajan haline gelmiş olabileceğini öne sürdü: Elizabeth ve bakanlarının elleri, bazı bilim adamlarının ev hapsi sırasında Ridolfi'nin Walsingham tarafından başarılı bir şekilde çift taraflı bir ajana 'dönüştürüldüğünü' önermesine neden oldu ve daha sonra Elizabeth hükümetine karşı değil, onun için çalıştı. (6)
Ridolfi şimdi Ross Piskoposu John Leslie ve kraliçenin kuzeni ve İngiltere'deki en yüksek rütbeli akran olan Norfolk 4. Dükü Thomas Howard ile yakın bir ilişki geliştirmeye çalıştı. İskoç Kraliçesi Mary, 31 Ocak 1571'de evlilik öneren bir mektup yazarak Norfolk'u komploya katılmaya teşvik etti. Robert Hutchinson, yazarın Elizabeth'in Casus Ustası (2006) şu yorumu yaptı: "Norfolk'un tamamen gerçekçi olmayan mektubunu okuduğunda, onun inanılmaz ifadesini, içeriği, hayal ürünü değilse bile, kesinlikle yaygın bir kendini aldatma olduğunu hayal edebilir." (7)
Norfolk'un biyografisini yazan Michael A. Graves'e göre: "Başlıca katılımcıların hizmetkarları da dahil olmak üzere geniş, fazla insanlı ve savunmasız bir komplo ağı, İskoç kraliçesinin serbest bırakılmasını, dükle evlenmesini ve İspanyol askeri yardımı ile planladı. Elizabeth'in Mary lehine görevden alınması ve İngiltere'de Katolikliğin restorasyonu.Planın başarısı Norfolk'un onayını ve katılımını gerektiriyordu.Ross piskoposunun Mary'den şifreli mektuplar ileten ilk yaklaşımı, desteğini güvence altına alamadı.Ancak, Norfolk isteksizce Ridolfi ile görüşmeyi kabul etti ve bunun sonucunda İspanyol askeri yardımı talebini sözlü olarak onayladı." (8)
Roberto di Ridolfi sonunda Howard'ı Katolik olduğunu ve İspanyol güçleri tarafından desteklenirse bir isyana öncülük etmeye istekli olduğunu belirten bir bildiri imzalamaya ikna etti. "Daha sonra Ridolfi komplosu olarak bilinecek olan plan kısa sürede yerine oturdu: Bir Katolik ayaklanması Mary'yi serbest bırakmak ve sonra, yolda katılan İspanyol güçlerinin yanı sıra gayretli Katolikler ile onu Londra'ya getirmekti. Elizabeth'in yerini alacaktı. İngiliz kraliçesinin nihai kaderi, hassas vicdanlıların yararına bilerek belirsiz bırakıldı. Mary daha sonra Norfolk'la evlenerek tahtını güvence altına alacaktı." (9)
Ridolfi, Ross aracılığıyla Norfolk ve İskoç Kraliçesi Mary tarafından üzerinde anlaşmaya varılan ayrıntılı talimatların yer aldığı bir belge aldı. Bu ona Alva Dükü'nden silah, mühimmat, zırh ve para isteme yetkisi verdi ve 4.000'inin İrlanda'da bir oyalama yapabileceği öne sürülen 10.000 adam vardı. Ridolfi, planı Alva ile tartıştığı Brüksel'e gitti. Daha sonra II. Philip'e İngiltere'ye karşı ciddi bir savaşa karşı uyarıda bulundu: "Fakat İngiltere Kraliçesi ölürse, doğal veya başka bir ölüm olursa" o zaman Mary'yi boş tahta koymak için asker göndermeyi düşünmelidir. (10) Ridolfi Komplosu aşırı derecede kötü tasarlanmıştı ve on altıncı yüzyılın "daha beyinsiz komplolarından biri" olarak adlandırıldı (11).
Görünüşe göre Francis Walsingham ve William Cecil, Ridolfi Komplosu'nun farkına vardılar ve "Norfolk'u siyaset sahnesinden bir kez ve sonsuza kadar çıkarma fırsatını yakaladılar". (12) Mary Stuart'ın bir hizmetçisi ve Ross'un piskoposu Charles Bailly, 12 Nisan 1571'de Dover'a vardığında tutuklandı. Bagajının aranması, Bailly'nin yasaklı kitaplar ve komplo hakkında şifreli yazışmalar taşıdığını ortaya çıkardı. Thomas Howard ve kayınbiraderi John Lumley arasında. Bailly Kule'ye götürüldü ve rafta işkence gördü ve ondan elde edilen bilgiler Ross Piskoposu ve Norfolk Dükü'nün tutuklanmasına yol açtı. (13)
Walsingham ayrıca Mary'nin İskoç destekçilerine 600 sterlin altın taşıyan Norfolk sekreterlerinden ikisini de tutukladı. (14) Rafı görünce Robert Higford bildiği her şeyi anlattı. İkinci sekreter William Barker, itiraf etmeyi reddetti ve işkence gördü. Raftayken kararı başarısız oldu ve Norfolk'a ait evlerden birinin çatısının kiremitlerinde gizli belgelerin gizlendiğini ortaya çıkardı. Walsingham saklanma yerinde Ridolfi'nin göreviyle ilgili kağıtların tam bir koleksiyonunu ve İskoç Kraliçesi ve Ross Piskoposu'ndan Norfolk'a gönderilen on dokuz mektubu buldu. (15)
7 Eylül 1571'de Thomas Howard Londra Kulesi'ne götürüldü. Sonunda, Mary'nin İskoç destekçilerine para ve yazışma aktarımına bir dereceye kadar dahil olduğunu kabul etti. 16 Ocak 1572'de Westminster Hall'da yargılandı. Hukuk müşavirliği talebi, vatana ihanet davalarında caiz olmadığı gerekçesiyle reddedildi. Suçlama, kraliçeyi tacından ve hayatından mahrum etmek ve böylece "bu diyarın tüm yönetim durumunu değiştirmek" için pratik yapmaktı; 1569'daki başarısız kuzey ayaklanmasından sonra kaçan İngiliz isyancılara yardım ettiğini; ve kraliçenin İskoç düşmanlarına yardım ettiğini söyledi. (16)
"On altıncı yüzyılın devlet davasının, zaten varılmış bir kararın kamuya açık bir gerekçesinden biraz daha fazlası olduğu" iddia edildi. (17) Hükümet davası, belgesel kanıtlarla, Ross piskoposunun, hizmetkarı Bailly'nin, dükün sekreterlerinin ve diğer hizmetkarların yazılı itirafları ve kendi itiraflarıyla desteklendi. "Norfolk, kendisine karşı artan kanıtlara verdiği yanıtlarda aristokrat bir küçümseme havası aldı" iddia ediliyor. Bu, "ülkedeki en büyük soyluya, eski bir ailenin evladına bu şekilde davranılabileceğine dair bir inançsızlık gibi görünen şeyle pekiştirildi". Aleyhindeki delilleri de, onu sağlayanların aşağılıklarından dolayı reddetmiştir. Sonunda vatana ihanetten suçlu bulundu, ölüme mahkûm edildi ve idamı beklemek üzere Kule'ye geri döndü. (18)
Kraliçe Elizabeth, Norfolk Dükü'nün idamına izin vermek konusunda isteksizdi. Varantlar defalarca imzalandı ve ardından iptal edildi. Bu arada, ona ve çocuklarına hala onu sadakatine ikna etmeye çalıştığı mektuplar yazdı. Şunları yazdı: "Prens hizmetini yapmak dışında saraydan sakının ve en aşağı derecede olabildiğince yakın; çünkü yerin kesinliği yoktur, ya onu takip eden bir adam dünyevi ihtişama çok fazla sahiptir, ki bu sonunda onu baş aşağı yere fırlatır, yoksa orada tatmin olmadan yatar." (19)
Elizabeth sonunda Norfolk'u idam etmeyi kabul etti, ancak son anda fikrini değiştirdi. William Cecil, Francis Walsingham'a şikayet etti: "Kraliçe'nin Majesteleri her zaman merhametli bir hanımefendi olmuştur ve merhamet sayesinde adaletten daha çok zarar görmüştür ve yine de kendisine zarar vermenin daha sevildiğini sanmaktadır." (20) 8 Şubat 1572'de Cecil, Walsingham'a şunları yazdı: "Norfolk Dükü'nün ölümünün içsel kalışının ne olduğunu yazamam; ama aniden Pazar günü gece geç saatlerde, Kraliçe'nin Majesteleri beni çağırdı ve büyük bir savaşa girdi. Dük'ün ertesi gün ölmesinden hoşlanmamıştı ve o gece şeriflerin daha fazla haber alana kadar sabretmeleri için yeni bir arama emri çıkaracaktı." (21)
8 Mayıs 1572'de Parlamento, Kraliçe Elizabeth'i kendisine karşı komploya karışanlara karşı harekete geçmeye zorlamak amacıyla toplandı. Michael A. Graves, Elizabeth'in, belki de "Thomas Howard'ı kurtlara kurban ederek, bir kraliçe arkadaşını kurtarabileceği" umuduyla, sonunda baskıya boyun eğdiğine dikkat çekiyor. Elizabeth, İskoç Kraliçesi Mary'ye karşı harekete geçmeyi reddetti, ancak Norfolk'un 2 Haziran 1572'de Tower Hill'de idam edileceğini kabul etti. (22)
Elizabeth Jenkins, yazarın Büyük Elizabeth (1958) şu iddiada bulunmuştur: "Tahta geldiğinden beri, Elizabeth başını keserek infaz emri vermemişti. On dört yıl kullanılmadıktan sonra, Tower Hill'deki iskele paramparça oluyordu ve bir başkasını kurmak gerekiyordu. Dük'ün mektupları çocuklarına, Kraliçe'ye yazdığı mektuplar, ölümündeki kusursuz haysiyeti ve cesareti, sonunu aşırı derecede hareket ettirdi ve en azından, hiçbir hükümdarın bir uyruğu daha fazla müsamahayla veya daha fazla müsamaha ile ölüme göndermediği söylenebilirdi. isteksizlik." (23)
20 Aralık 1573'te Kraliçe Elizabeth, Walsingham'ı Baş Sekreter ve ertesi gün Özel Konsey Üyesi olarak atadı. Simon Adams'ın belirttiği gibi: "Elizabeth'in özel konseyinin saltanatın başlangıcından bu yana ilk büyük yeniden şekillendirilmesinin son aşamasıydı. Leicester ve Norfolk'un 1562'de atanmasından sonra özel konsey, ölümler dışında fiilen statik kaldı. eski üyelerden (altı, hepsi yaşıtları, 1570 ve 1573 arasında öldü) ve bunların değiştirilmesi.Elizabeth'in değiştirme arzusu göstermediği Cecil, Leicester ve Sir Nicholas Bacon'un yerleşik bir iç halkası vardı.Yeniden şekillendirmeyi başlatan şey Cecil'in yaratılışıydı. 25 Şubat 1571'de Baron Burghley olarak." (24)
Dış ilişkilerde uzmanlaşan Walsingham, Avrupa'da Protestanlar lehine saldırgan bir politikayı savundu. Kraliçe Mary'nin kocası olan İspanya Kralı II. Phillip'in İngiltere'yi Katolik bir ülke yapmak istediğine ikna oldu. Bu nedenle, bunun olmasını önlemek için bir casus ve ajan ağı kurdu. Walsingham'ın çok endişelendiği adamlardan biri, İngiltere'nin en önde gelen Katoliklerinden biri olan Francis Throckmorton'du. Nisan 1583'te Walsingham, Fransız büyükelçiliği içindeki ajanı Henry Fagot'tan Throckmorton'un büyükelçiyle yemek yediğine dair bir rapor aldı. Bir ay sonra Fagot, "İskoç Kraliçesi'nin baş ajanlarının Throckmorton ve Lord Henry Howard olduğu" bilgisiyle tekrar yazdı. (25)
Kasım 1583'te Walsingham, Throckmorton'un Londra'daki evinde tutuklanmasını emretti. Mary Stuart'a yazmakta olduğu bir mektubu imha etmek için yeni zamanı vardı, ancak ele geçirdiği kağıtları arasında "belirli Katolik asilzadeler ve beyefendilerin" isimlerinin bir listesi ve ayrıca "yabancı kuvvetlerin çıkarılmasına uygun" limanların ayrıntıları vardı. . İlk başta Throckmorton, hükümet araştırmacıları tarafından yerleştirilmiş olmaları gerektiğini söyleyerek kendisine ait olduklarını reddetti. Daha sonra, kendisine ülkeyi kısa süre önce terk etmiş olan Nutby adında bir adam tarafından verildiğini itiraf etti. (26)
Walsingham, Throckmorton'u rafa kaldırdı. İlk iki seansta cesaretle konuşmayı reddetti. İspanyol büyükelçisi Bernardino Mendoza'ya bir oyun kartının arkasına şifreli bir şekilde yazılmış ve arkadaşlarına ihanet etmeden önce bin ölüm öleceğini söyleyen bir mesajı kaçırmayı başardı. Bununla birlikte, üçüncü kez, İskoç Kraliçesi Mary'nin Elizabeth'e karşı yapılan komplodan haberdar olduğunu itiraf etti. Ayrıca Mendoza'nın komploya karıştığını da itiraf etti. İtirafını bitirdiğinde rafın yanındaki koltuktan kalktı ve haykırdı: "Şimdi bu dünyada benim için en değerli olana ihanet ettim." Şimdi, ölümden başka bir şey istemediğini söyledi. (27) Throckmorton'un itirafı, Walsingham'ın diplomatik ayrıcalıklarını kötüye kullananın Fransız büyükelçisinden ziyade İspanyol olduğunu bildiği anlamına geliyordu.
Duruşmasında Francis Throckmorton, "rafın onu işkenceyi hafifletmek için bir şeyler söylemeye zorladığını" iddia ederek itirafını geri almaya çalıştı. Throckmorton, 10 Temmuz 1584'te Tyburn'da idam edildi ve Kraliçe Elizabeth'in affını istemeyi reddederek "çok inatla" öldüğü bildirildi. (28)
Ağının sorunsuz çalışmasını sağlamak için Walsingham, Londra'daki kendi evinde bir casus okulu kurdu. Okulu, şifre ve sahtecilik öğretti ve saha çalışmasında potansiyel ajanlar eğitimi verdi. En başarılı mezunu Thomas Phelippes'ti. O zamanlar "düşük boylu, her yönden ince, kafasında koyu sarı saçlı ve açık sarı sakallı, yüzüne çiçek bulaşmış, kısa görüşlü, görünüşe göre otuz yaşında" bir adam olarak tanımlandı. Phelippes, Fransızca, İtalyanca, İspanyolca, Latince ve Almanca konuşabilen bir dilbilimciydi. Aynı zamanda Avrupa'nın en iyi kriptanalistlerinden biriydi.
Ekim 1585'te Gilbert Gifford, Mary Stuart'ın bir ajanı olan Thomas Morgan ile temasa geçtiği Paris'e gitti. Aralık'ta İngiltere'ye geçerek Rye limanına indi. Walsingham, Morgan kampında bir casusu vardı ve vardıklarında tutuklandı. Gifford'un Wasingham'a şöyle dediği iddia ediliyor: "Yaptığınız işi duydum ve size hizmet etmek istiyorum. Vicdanım ve tehlike korkum yok. Bana ne emrederseniz onu yapacağım." (29) Gifford'un biyografisini yazan Alison Plowden, "Gifford, Walsingham'ın gizli servisi tarafından zaten işe alınmış olabilir veya olmayabilir, ancak bu noktadan sonra onun çifte ticareti konusunda şüphe olamaz." (30)
Gifford serbest bırakıldı ve hemen Londra'daki Fransız Büyükelçiliği'ne başvurdu. Onlara Mary için birkaç mektubu olduğunu söyledi. (O sırada Chartley Kalesi'nde tutuluyordu. Gifford'a mektupları resmi yoldan iletirlerse Mary'nin onları asla göremeyeceği söylendi. Gifford daha sonra mektupları Chartley Kalesi'ne kaçırmanın bir yolunu bulmasını önerdi. Walsingham'ın yardımıyla Chartley Castle'a bira sağlayan adamla mektupları Mary'ye kaçırmasını ayarladı.Harfler deriye sarılmış ve bir fıçı birayı mühürlemek için kullanılan içi boş bir tapanın içine gizlenmişti.Bira üreticisi fıçıyı teslim etti. Chartley Castle'a ve hizmetçilerinden biri tapayı açar ve içindekileri Mary'ye götürürdü.Aynı işlem Mary'nin destekçilerine mesaj göndermek için de kullanıldı.(31)
Mart 1586'da Anthony Babington ve altı arkadaş, Temple Bar'ın dışındaki bir han olan The Plough'da toplandılar ve burada Mary'yi serbest bırakma, Elizabeth'e suikast düzenleme ve yurtdışından bir istila tarafından desteklenen bir isyanı kışkırtma olasılığını tartıştılar. Casus ağıyla Walsingham'ın Babington Komplosu'nun varlığını keşfetmesi çok uzun sürmedi. Bir mahkumiyet aldığından emin olmak için Gifford'un 6 Temmuz'da Babington'u ziyaret etmesini ayarladı. Gifford, Babington'a, komployu Fransa'daki Thomas Morgan'dan duyduğunu ve onun bira üreticisi arkadaşı aracılığıyla Mary'ye mesaj göndermesini sağlamaya istekli olduğunu söyledi. (32)
Ancak Babington, Gifford'a tam olarak güvenmedi ve mektubunu şifreledi. Babington, alfabenin harfleri (j.v ve w hariç) yerine geçecek 23 sembolden ve kelimeleri veya cümleleri temsil eden 35 sembolden oluşan çok karmaşık bir şifre kullandı. Ek olarak, dört boş değer ve bir sonraki sembolün bir çift harfi temsil ettiğini gösteren bir sembol vardı. Görünüşe göre Fransız Büyükelçiliği, Mary'nin gerekli kod kitabının bir kopyasını almasını çoktan ayarlamıştı. (33)
Gilbert Gifford, mühürlü mektubu Francis Walsingham'a götürdü. Daha sonra mektubun üzerindeki mührü kıracak, bir kopyasını çıkaracak ve daha sonra Gifford'a geri vermeden önce orijinal mektubu aynı damgayla yeniden mühürleyecek olan kalpazanları işe aldı. Görünüşe göre dokunulmamış mektup, olanlardan habersiz kalan Mary'ye veya muhabirlerine teslim edilebilir. (34)
Kopya daha sonra Thomas Phelippes'e götürüldü. "Mary ve muhatapları tarafından kullanılan şifrelerde, her kelimenin harfleri, paralel bir harf alfabesinin inşasını çözmek için gerekli olan bir ikame veya sembol sistemi kullanılarak şifrelendi. Bu şifre anahtarlarını oluşturmak için Phelippes, bireysel Harfler, İngilizce'de en yaygın olarak kullanılanlar ve modern bir bulmaca tarzında çıkarsanan daha az kullanılan ikameler sırasına göre tanımlandı." (35) Sonunda Babington tarafından kullanılan kodu kırmayı başardı. Mesaj açıkça Elizabeth'in suikastını önerdi.
Walsingham artık Babington'u tutuklamak için gereken bilgiye sahipti. Ancak asıl hedefi Mary Stuart'tı ve bu nedenle komplonun devam etmesine izin verdi. 17 Temmuz'da Babington'a cevap verdi. Mesaj Phelippes'e iletildi. Şifreyi çoktan kırmış olduğu için Elizabeth'in öldürülmesini onaylayan mesajı tercüme etmekte pek zorluk çekmedi. İskoç Kraliçesi Mary şunları yazdı: "Her şey hazır olduğunda, altı beyefendi çalışmaya başlamalı ve tasarımlarının tamamlanmasını sağlayacaksınız, kendim bu yerden kurtarılabilirim." (36)
Walsingham artık Mary ve Babington'u tutuklamak için yeterli kanıta sahipti. Ancak, komployu tamamen yok etmek için, olaya karışan herkesin isimlerine ihtiyacı vardı. Phelippes'e, Mary'nin mektubuna, Babington'u komploya karışan diğer adamların isimlerini vermeye ikna edecek bir dipnot hazırlamasını emretti."Tasarımı gerçekleştirecek altı beyefendinin isimlerini ve niteliklerini bilmekten memnuniyet duyarım; çünkü belki de tarafların bilgisi üzerine, burada uyulması gereken bazı tavsiyelerde bulunabilirim, ayrıca zaman zaman özellikle nasıl ilerlediğiniz gibi."
Simon Singh, kitabın yazarı Kod Kitabı: Kodların ve Kod Kırmanın Gizli Tarihi (2000) şunları belirtmiştir: "İskoçya Kraliçesi Mary'nin şifresi, zayıf bir şifrelemenin hiç şifreleme olmamasından daha kötü olabileceğini açıkça göstermektedir. Hem Mary hem de Babington, iletişimlerinin güvenli olduğuna inandıkları için niyetleri hakkında açıkça yazdılar, oysa eğer açık bir şekilde iletişim kuruyorlardı, planlarına daha ihtiyatlı bir şekilde atıfta bulunacaklardı.Ayrıca, şifrelerine olan inançları onları Phelippes'in sahtekarlığını kabul etmeye karşı özellikle savunmasız hale getirdi.Gönderici ve alıcı genellikle şifrelerinin gücüne o kadar güveniyorlar ki, düşündükleri düşmanın şifreyi taklit etmesi ve sahte metin eklemesi imkansızdır. Güçlü bir şifrenin doğru kullanımı, gönderici ve alıcı için açık bir nimettir, ancak zayıf bir şifrenin yanlış kullanımı, çok yanlış bir güvenlik duygusu yaratabilir." (37)
Walsingham mektupların gönderilmeye devam etmesine izin verdi çünkü Elizabeth'i devirmek için bu komploya başka kimlerin karıştığını keşfetmek istedi. Sonunda, 25 Haziran 1586'da Mary, Anthony Babington'a bir mektup yazdı. Babington, cevabında Mary'ye kendisinin ve altı arkadaş grubunun Elizabeth'i öldürmeyi planladığını söyledi. Babington, Walsingham'ın komplodan haberdar olduğunu ve saklandığını keşfetti. St John's Wood'da bazı arkadaşlarıyla saklandı, ancak sonunda Harrow'daki Jerome Bellamy ailesinin evinde yakalandı. (38) Tutuklandığı haberini duyan şehir hükümeti, "çanlar çalarak, şenlik ateşleri yakarak ve mezmurlar söyleyerek halkın sevincine" tanık olarak, halkın sadakatini sergiledi. (39)
Babington'ın evinde, aleyhine delil teşkil edecek belgeler arandı. İşkence görmeyen Babington, kendisiyle görüşüldüğünde, Mary'nin komployu destekleyen bir mektup yazdığını itiraf ettiği bir itirafta bulundu. Duruşmasında, Babington ve on iki müttefiki suçlu bulundu ve asma ve çeyreklik cezasına çarptırıldı. "Yarı boğulma ve kalp ve bağırsakların sökülmesi için diri diri diri diri ayrılmanın dehşeti, yanarak ölmek gibi korkunç ama kabul edilen düzende kabul edildi." (40)
Darağacı St Giles-in-the-Field yakınlarına kuruldu ve Babington liderliğindeki ilk yedi komplocu 20 Eylül 1586'da idam edildi. Babington'un son sözleri “Beni Rab İsa'yı bağışla” oldu. Başka bir komplocu, Chidiock Tichborne, Babington'u "onu içeri çekmek için" suçladığı uzun bir konuşma yaptı. (41) Adamlar "sadece kısa bir süre için asıldı, hala hayattayken kesildi ve sonra hadım edildi ve bağırsakları çıkarıldı".
Diğer yedisi ertesi gün iskeleye getirildi ve aynı ölüme maruz kaldılar, "ama daha iyisi, eski zalimlikten nefret eden Kraliçe'nin emriyle" Ölünceye kadar asıldılar ve ancak o zaman hadım etme ve bağırsaklarını çıkarmanın barbarlığına maruz kaldılar. . En son acı çeken, Babington ve diğerlerini ailesinin Harrow'daki evinde saklamaktan suçlu bulunan Jerome Bellamy oldu. Bellamy'nin erkek kardeşi, hapishanede kendini öldürerek cellat'ı aldattı. (42)
Mary'nin davası 14 Ekim 1586'da Northamptonshire'daki Fotheringhay Kalesi'nde gerçekleşti. Meclis üyeleri, akranlar ve yargıçlardan oluşan otuz dört kişilik bir komisyon toplandı. Elizabeth'i öldürmeye teşebbüse suç ortağı olmakla suçlandı. Başta, bir suçlu ve İngiliz yargı yetkisine tabi biri olmadığı anlaşılmadıkça duruşmaya katılmayı reddetti. Elizabeth öfkelendi ve Mary'ye şunları yazdı: "Çeşitli yol ve davranışlarla canımı almaya ve krallığımı kan dökerek yok etmeye çalıştınız... Bu ihanetler size kanıtlanacak ve hepsi ortaya çıkacak. Bu benim. Krallığın soylularına ve akranlarına ben de oradaymışım gibi cevap vermeni ister misin... Açıkça çekinmeden hareket et ve benden daha çabuk lütuf alabileceksin." (43)
Duruşma sırasında Mary Stuart, Walsingham'ı kanıtları tahrif ederek yıkımını tasarlamakla suçladı. Ayağa kalktı ve şunu inkar etti: "Özel bir kişi olarak dürüst bir adama yakışmayan hiçbir şey yapmadığıma ve kamu görevlisinin yerini aldığım için yerime yakışmayan bir şey yapmadığıma Tanrı'yı şehadet ederim. İtiraf etmeliyim ki, kraliçenin ve krallığın güvenliği için çok dikkatli davranarak, buna karşı tüm uygulamaları merakla araştırdım." (44)
Julian Goodare komplonun bir kurgu olduğunu savundu: "Bira fıçılarına gizlenmiş kodlanmış mektup paketleriyle Mary ile bir iletişim kanalı düzenlendi; entrikacılar tarafından bilinmeyen Walsingham, Mary'nin tüm yazışmalarını gördü. Bu nedenle arsa bir çerçeveydi. -up, Mary'nin savunucularının bazen şikayet ettiği bir nokta. Bununla birlikte, İngiliz hükümetinin, Mary'nin kendini suçlamasını önlemek için komployu tomurcuklamak zorunda olduğu açık değil. Mary'ye karşı." (45)
Duruşma 25 Ekim'de Westminster Sarayı'na taşındı ve Walsingham da dahil olmak üzere 42 kişilik komisyon Mary'yi Elizabeth'in suikastını planlamaktan suçlu buldu. Walsingham'ın beklediği gibi, Elizabeth rakibini infaz etme konusunda isteksiz olduğunu kanıtladı ve duruşmadan sonra bir kamu kararının verilmesini engelledi. Christopher Morris'in yazarı Tudorlar (1955), Elizabeth'in Mary'nin idamının herkesin korktuğu isyanı veya istilayı hızlandırabileceğinden korktuğunu savundu. "Mary'yi öldürmek, Elizabeth'in alışılmış merhametine ve doğuştan gelen şiddetli eylem korkusuna da yabancıydı." (46)
Parlamento Mary'nin infazı için dilekçe verdi. Elizabeth tereddüt etti ve her zaman olduğu gibi, eylemin sorumluluğunu başkalarına devretmeyi umdu ve "Mary'nin öldürülmesinin onu memnun etmeyeceğini ima etti". (47) Ancak, bakanları Elizabeth'ten talimat yazana kadar harekete geçmeyi reddetti. 19 Aralık 1586'da Mary, Elizabeth'e, kendisi üzerinde yetkisi olmayanlar tarafından haksız yere mahkûm edildiğini savunan uzun bir mektup yazdı ve "havarisel Roma kilisesinin itaatini ve otoritesini desteklediği için sürekli olarak ölüme maruz kalmaya kararlı" dedi. " (48)
Parlamento iki yasa tasarısı hazırladı: biri Mary Stuart'ı vatana ihanetten idam etmek için, diğeri ise onun İngiliz tahtına geçemeyeceğini söylemek için. Bunlardan ilkini reddetti ve ikincisini dikkate alacağına söz verdi. William Cecil, Walsingham'a Avam Kamarası ve Lordlar Kamarası'nın tek mantıklı yolda kararlı olduğunu söyledi "ama en yüksek kişide, böyle bir yavaşlık... böyle bir çözümde kalmak." Elizabeth, Walsingham ve Cecil'e "Şahinin peşinden kaçmak için ayaklarıma kaçan kuşu öldürebilir miyim? Onur ve vicdan korusun!" dedi.
1 Şubat 1587'de Elizabeth sonunda Mary'nin infazına izin veren uzun zamandır hazırlanmış emri imzaladı. Onu Walsingham'ın yakın zamanda baş sekreter olarak atanan meslektaşı William Davison'a belirsiz ve çelişkili talimatlarla verdi. Ayrıca Davison'a Walsingham'ı Amyas Paulet'e yazmasını ve ondan Mary'yi öldürmesini istemesini söyledi. Paulet, "kanun veya emir olmadan kan dökmek için vicdanını bu kadar kötü bir şekilde batırmayacağını" söyledi. Ancak, Paulet'in ya prensipte ya da bir suikastçının günah keçisi olacağından korktuğu için reddettiği iddia edildi. "Bu bölüm Elizabeth hakkında çok şey ortaya koyuyor: en alakalı olarak, artık Mary'yi hayatta tutmayı amaçlamadığını, sadece kendi itibarını korumayı amaçladığını gösteriyor. Elizabeth, infaz karşısında gerçekten perişandı; onun isteklerine aykırı olduğu iddiası değildi. kesinlikle doğru, ancak bunun için baskıya ne kadar uzun süre ve ne kadar direndiğini hatırladığında anlaşılabilir olabilir." (49)
Davidson infaz emrini aldı ve 3 Şubat'ta önde gelen meclis üyelerini bir toplantıya çağırdı. William Cecil, kraliçeye daha fazla atıfta bulunmadan derhal uygulanmasını istedi. Ancak, 5 Şubat'ta Davidson'u aradı. Davidson'a göre, gülümseyerek, Mary Stuart'ın idam edilmesinden önceki gece rüya gördüğünü ve bunun onu "onunla böyle bir tutkuya" soktuğunu söyledi. Davidson, ona hala idam emri isteyip istemediğini sordu. "Evet, Tanrım," diye yanıtladı, ciddiydi, ama tüm sorumluluğun kendisine yüklenmemesi için yönetilmesi gerektiğini düşündü. (50)
7 Şubat akşamı Mary'ye ertesi gün idam edileceği bildirildi. Dininden dolayı mahkûm edildiğini iddia ederek tepki gösterdi. İki kadın hizmetçisi Jane Kennedy ve Elizabeth Curle'un katıldığı Fotheringhay'ın büyük salonundaki iskeleyi kurdu. İki cellat onun önünde diz çöktü ve af diledi. "Seni tüm kalbimle bağışlıyorum, şimdilik umarım bütün dertlerime bir son verirsin" diye cevap verdi. (51)
Meryem'in son sözleri, "Ey Tanrım, senin ellerine, ruhumu övüyorum" idi. İlk darbe boynunu ıskaladı ve başının arkasını vurdu. İkinci darbe, cellatın baltayı kullanarak kestiği küçük bir sinir parçası dışında boynu kırdı. Başını saçlarından tuttu ve "Tanrı Kraliçeyi korusun" dedi. Bunu yaparken kafa yere düştü ve Mary'nin peruk taktığını ortaya çıkardı, aslında çok kısa, gri bir saçı vardı. (52)
Robert Wynkfield tarafından yazılan açıklamaya göre: "Sonra cellatlardan biri, jartiyerlerini çıkararak, giysilerinin altına sokulan, zorla dışarı çıkarılamayan, ancak daha sonra ölü cesetten ayrılmayan küçük köpeğini gördü. ama gelip başı ve omuzları arasında yattı, kanıyla bulaşan her şey götürüldü ve yıkandı, çünkü içinde kan olan her şey ya yakıldı ya da yıkandı ve cellatlar ücretleri için parayla gönderdiler. Ve böylece, şerif ve adamları dışında her erkeğin salondan çıkması emredildiğinde, onlar tarafından cerrahların onu mumyalaması için hazır halde yatan büyük bir odaya götürüldü." (53)
1587'de Walsingham, Mary'nin idamına karşı İskoç ve Fransız tepkileriyle uğraşmak zorunda kaldı. Her iki kampta da casusları vardı, bu yüzden Kraliçe Elizabeth ile anlaşma planlarını izleyebildi. 12 Kasım'da Robert Dudley'e, İspanyolların istila girişimini öngören bir mektup yazdı. Elizabeth ile görüştükten sonra, gizli istihbarat harcamalarında bir artışa karar verdi (12 ayda 3.300 £). (54)
Francis Walsingham, 6 Nisan 1590'da öldü.
Sir Francis Walsingham
Kraliçe I. Elizabeth, konseyinde yıllarca hizmet eden zeki, yetenekli ve çalışkan adamlardan oluşan bir üçlü yönetime sahipti. William Cecil, Lord Burghley, Dışişleri Bakanı ve Lord Yüksek Sayman olarak görev yaptı. Leicester'ın 1. Kontu Robert Dudley, Elizabeth'in en sevdiği ve muhtemelen hayatının aşkıydı. Özel Konsey Üyesi olarak sadakatle ve özenle hizmet etti. Muhtemelen üçü arasında en az tanınanı Francis Walsingham'dı. En çok Elizabeth'in "casus ustası" olarak bilinir.
Francis Walsingham, muhtemelen Chislehurst, Kent c'de doğdu. 1532'de zengin bir Protestan aileye. Babası başarılı bir Londra avukatı olan William Walsingham, annesi ise Sir Edmund Denny'nin kızı Joyce Denny'dir. Francis, Kıtada seyahat etmeye başladığı 1550-1 yılına kadar Cambridge King's College'da öğrenci olarak kayıtlıydı. 1552'de İngiltere'ye döndü ve avukat olmaya hak kazanmak için Gray's Inn'e kaydoldu. Genç, Protestan Kral Edward VI 1553'te öldüğünde, sadık bir Katolik olan ablası Kraliçe Mary Tudor'un yerine geçti. Francis de dahil olmak üzere birçok varlıklı Protestan Kıtada sürgüne gitti. Sürgündeyken İsviçre'nin Basel kentinde ve İtalya'nın Padua kentindeki üniversitelerde hukuk eğitimine devam etti.
Kraliçe I. Mary beş yıl sonra öldü ve yerine Protestan kız kardeşi Kraliçe I. Elizabeth geçti. Walsingham İngiltere'ye döndü ve Elizabeth'in ilk Parlamentosu'na seçildi. 1562'de Londra Belediye Başkanı Sir George Barne'ın kızı Anne ile evlendi. Anne 1564'te öldüğünde evlilik uzun sürmedi. Francis iki yıl sonra Ursula St. Barbe adında geniş bir mülkü olan bir dul kadınla tekrar evlendi. 1567'de bir kızı Frances vardı ve o Londra'da bir ev satın aldı.
1569'da Francis, Kraliçe Elizabeth'e karşı komploları etkisiz hale getirmek için William Cecil ile birlikte çalışıyordu. Bu sırada İngiltere'de tutsak olan İskoç Kraliçesi Katolik Mary'nin adını anan ilk komplolardan biri Ridolfi Komplosu olarak biliniyordu. Roberto di Ridolfi adlı bir adam, Mary'nin Katolik Thomas Howard, Norfolk 4. Elizabeth tahttan indirilecek, Mary onun yerini alacak ve İngiltere, Papa'nın altındaki Katolik katına geri getirilecekti. Francis, evliliği kınayan propaganda yazdı ve sonunda Ridolfi'yi kendi evinde sorguya çekecekti. Ridolfi komplo kurmaya devam etmeyi başardı, ancak habercisi Dover 1571'de yakalandığında, o sırada Avrupa'daydı ve bir daha İngiltere'ye dönmedi. Norfolk Dükü 1572'de tutuklandı ve idam edildi. Mary hapsedildi ve daha yakından izlendi, esasen bir hain olarak muamele gördü. Ridolfi'yi tanıdığını itiraf etti ama arsa hakkında değil.
Walsingham, İspanyolların aksine Fransızlarla diplomatik bir ittifakın savunucusuydu ve bu ittifakı geliştirmek için çalıştı. Aralık 1570'te Fransız Büyükelçisi seçildi. Fransa'da bulunduğu süre boyunca tüm Avrupa'da temaslar kurdu ve Fransızlarla bir anlaşma imzaladı. Fransız Protestanlar veya Hugenotlar ve diğer Avrupa Protestan çıkarları, Hollanda'da İspanyollara karşı bir isyanı destekledi. Bu Protestan isyanına Katolik muhalefeti, Hugenot lideri Gaspard de Coligny'nin öldürülmesi ve 1572 Ağustos'unda Aziz Bartholomew Günü'nde birçok Protestanın katledilmesiyle sonuçlandı. Francis, katliam gününde Paris'teydi ve kişisel güvenliği şüpheliydi. Evinde olabildiğince çok Protestanı barındırdı. O sırada hamile olan Ursula, dört yaşındaki kızlarıyla birlikte kaçmış ve birkaç ay sonra İngiltere'ye geri dönmüştür. Francis onlara ve yeni bebeği Mary'ye Nisan ayında katıldı. Artık Kraliçe ve Cecil tarafından güvenilir ve yetkin bir yönetici olarak görülüyordu.
İngiltere Kraliçesi I. Elizabeth, Sir Francis Walsingham ve William Cecil, 1. Baron Burghley ile birlikte
Aralık ayında Francis, Danışma Meclisine atandı ve ortak Baş Sekreter pozisyonuna verildi ve sonunda tek Sekreter oldu. İngiltere ile dünya çapında ticareti ilerletmek ve bir casus ağı örmek için çalıştı. Ayrıca, ölümüne kadar elinde tuttuğu Parlamentodaki bir sandalyeyi korudu ve başka küçük görevler aldı. 1577'de şövalye ilan edilecekti. 1579'da Elizabeth ona Barn Elms'de bir ev verdi ve bir barış anlaşması yapmak ve askeri istihbarat toplamak için özel bir elçilikle Hollanda'ya gitti. 1580'de küçük kızı Mary öldü. 1583'te İskoçya'daki siyasi huzursuzluk döneminde Francis, İngiliz çıkarlarını ilerletmek için sonuçsuz bir görevle İskoç mahkemesini ziyaret etti. Bu atama başarısız oldu, ancak karşılıklı bir savunma paktıydı, sonuçta 1586'da Berwick Antlaşması imzalandı.
Francis, St. Bartholomew's Day katliamı sırasında tanık olduğu vahşeti asla unutmadı. Protestanların rahipleri ve komplocuları takip etme konusundaki gayretini gösterdi ve bilgi toplamak için işkence kullanımını onayladı. Muhbirleri kullandı ve yazışmaları ele geçirdi. Ekibinde, şifreleri ve sahtekarlıkları deşifre etme konusunda uzman olan Thomas Phelippes adında bir kriptograf vardı. Arthur Gregory adında başka bir adam, mühürleri fark edilmeden kırıp onarmakta ustaydı.
1580'lerin başında İngiltere ve Fransa arasında gerilimler vardı. Fransız Kralı Henri III'ün saltanatı istikrarsızdı. Francis, İngiliz büyükelçisi Edward Stafford'u şüpheli ve güvenilmez buluyordu. Aslında İspanyolların maaşındaydı ve onlara istihbarat aktarıyordu. 1582'de İngiltere'deki İspanyol büyükelçisi Bernardino de Mendoza'nın mektupları ele geçirildi ve Katolik güçler arasında İngiltere'yi tekrar işgal etmeye ve İskoç Kraliçesi Mary'yi tahta geçirmeye yönelik bir komplonun kanıtlarını içerdiği bulundu. Nicholas Throckmorton adında bir adam suçlandı. Altı aylık gözetimin ardından Throckmorton tutuklandı ve işkence gördü. Mendoza'yı işkence altında seçti ve İngiltere'den kovulmasına neden oldu. Throckmorton, 1584'te idam edildi.
Kraliçe Elizabeth'in güvenliği artık kesinlikle tehlikeliydi. Mart 1585'te Parlamento, Kraliçe'nin Kişisinin Teminatı Yasasını kabul etti. Bu Kanun, Elizabeth'e karşı komplolarla bağlantılı herhangi bir taht iddiasını yasal olarak yargılamak için bir sürece izin verdi. Walsingham, İskoç Kraliçesi'nin bekçisine, gizli yazışmalar için herhangi bir yolu kapatması talimatını verdi. Daha sonra gelen ve giden tüm yazışmaların Phelippes ve Gregory tarafından mektupları bir fıçı biraya koyarak inceleyebileceği gizli bir yol oluşturdu. Bu şekilde, Anthony Babington adındaki Katolik bir asilzadenin mektupları deşifre edildi ve başka bir komployu gösterdi. Ancak bu sefer İskoç Kraliçesi, Elizabeth'e suikast planlarını içeren komployu onayladı. Babington ve ortakları tutuklandı ve idam edildi. Mary, Ekim 1586'da Kefalet Yasasını ihlal ettiği için yargılandı ve suçlu bulundu. 8 Şubat 1587'de Mary, Fotheringhay Kalesi'nde kafası kesildi. Francis, bu fiyasko yüzünden kısa bir süre Kraliçe'nin gözünden düştü.
Ayrıca bu süre zarfında Francis, Avrupa'daki ajanlarından İspanyolların bir İngiliz işgali için gayretli hazırlıklar yaptıklarına dair istihbarat alıyordu. Ülkeyi hazırlamak için gayretle çalıştı. Biraz şans, iyi rüzgarlar, uzman gemiler, kaptanlar ve denizciler ile İspanyol Armadası, 1588 Ağustos'unda İngiltere'ye herhangi bir zarar vermeden dağıtıldı. İstihbarat, baş sekreterin işinin normal bir parçasıydı, ancak Francis, bağlantıları genişletme ve kullanma konusunda çok ustaydı. Kıta boyunca. Çalışkan hazırlıkları, vicdani ve titizliği İngiltere'yi ve Kraliçe'nin hayatını kurtarmış olabilir. Kraliçenin acımasız ama sadık ve sadık bir hizmetkarıydı.
1571'den itibaren Francis'in sayısız sağlık sorunu vardı ve evde kalmak ve iyileşmeye çalışmak için zaman ayırdığı biliniyordu. Başında, karnında ve sırtında ağrılar ve su çıkaramama şikayeti vardı. Bu, testis kanseri, böbrek taşı, idrar yolu enfeksiyonu veya diyabet olasılığını düşündürür. 6 Nisan 1590'da evinde ölecekti. Ertesi gün sade bir törenle defnedildi ve Londra'daki Eski St. Paul Katedrali'ne defnedildi.
Kaynaklar: "Sir Francis Walsingham: A Courtier in an Age of Terror", Derek Wilson, "Elizabeth's Spymaster: Francis Walsingham and the Secret War that Saved England", Robert Hutchinson, "Her Majesty's Spymaster", Stephen Budiansky
Epstein'ın anlattığı gibi hikaye
Christopher Marlowe, Londra'dan sürpriz bir ziyaretçi aldığında 1585'te Cambridge Üniversitesi'nde yüksek lisans öğrencisidir. Majesteleri Kraliçe I. Elizabeth'in Dışişleri Bakanı Francis Walsingham'dan başkası değil. Walsingham bir casus ağı işletiyor ve Marlowe'u askere gitmeye zorluyor. Tarihi bir casus hikayesi için mükemmel bir başlangıç.
Marlowe ilk olarak eskiden İskoç Kraliçesi olan Leydi Mary Stuart'ın hanesine katılmakla görevlendirilir. Orada, onun etrafında dönen suikast planları hakkında bilgi toplamak ve onun katılımına dair suçlayıcı kanıtlar bulmaktır. Çok sonra Walsingham, kendisini Lord Strange'in etrafında Kraliçe Elizabeth'i öldürmeye niyetli başka bir komplocular çemberine sokması için onu görevlendirdi. Doğal olarak, Marlowe ikisinde de başarılı olur.
Sir Francis Walsingham: Kıtadan Gelen Casus
Kral'ın Koleji
Francis Walsingham, yaklaşık 1532'de İngiliz kraliyet mahkemesinde bazı görevlerde bulunan bir ailede doğdu. Hukuk okumak için Londra'ya gitmeden önce King's College Cambridge'e gittiği için aslında başka bir "Cambridge Casusu" idi. O zamanlar, King's College, Cambridge'de hararetle Protestan bir okuldu, oradaki eğitimi, büyük olasılıkla sonraki yaşamında dini coşkusuna katkıda bulundu. Katolik Mary I kraliçe olduğunda, Walsingham zulümden korktu ve İtalya'da hukuk okumak için zaman harcadı. Aile üyelerini çevrelerindeki insanların alışkanlıklarını ve kişiliklerini fark etmeye teşvik ettiği Padua'dan yazdığı bazı mektuplar, casusluğa erken bir ilgi gösteriyor. 1558'de I. Mary ölünce ve I. Elizabeth tahta geçince Walsingham Britanya'ya geri döndü ve Parlamento Üyesi (Budiansky) oldu.
Walsingham, milletvekili olarak çalışmasına ek olarak Elizabeth'in Dışişleri Bakanı William Cecil ile de çalışmaya başladı. Bu işi, İngiltere'nin Fransa büyükelçisi ("Sir Francis Walsingham") olarak atandığı 1570 yılına kadar sürdürdü. Fransa'dayken, Walsingham mahkemede Huguenot gruplarıyla çalışmaya çalıştı. Ayrıca, Katolikliğe olan güvensizliğini daha da pekiştiren St. Bartholomew's Day Katliamı'na da tanık oldu. Fransa'daki bu deneyimler daha sonra Elizabeth'in Duke d'Anjou ile evlenme teklif etmesine karşı çıkmasına ve Katolik ülkelerle ittifakları savunmasına neden oldu. Elizabeth onu İngiltere'ye geri çağırdığında 1573'e kadar Paris'te kaldı. Bu noktada Walsingham, casusluk dünyasına daha da ilerledi ve bazen ona Elizabeth'in “Spymaster” (Budiansky) takma adını kazandırdı.
Mary, İskoç Kraliçesi
Kraliçe Elizabeth'in güvenliği konusunda derinden endişe duyan Walsingham, onu devirme girişimlerini keşfetmek için geniş bir casus ağı oluşturdu. Türkiye ve Afrika'nın bazı bölgeleri gibi uzak yerlerde muhbirleri vardı. Bu sistem, daha modern istihbarat çalışmasının bazı özelliklerini üstlenmeye başladı, Walsingham hükümet fonu aldı, mektupları gizlice açma ve yeniden mühürleme yöntemleri üzerinde çalıştı ve ele geçirilen yazışmalardaki şifreleri çözmek için kod kırıcılar aradı (Budiansky). Walsingham, diğer ülkelerin ajanlarını “döndürmek” için bile çalıştı - bu, ABD'deki ajanlara benzer koşullarda. Tamirci Terzi Asker Casus, Walsingham bazen yakaladığı yabancı ajanlara çifte ajan olmaları karşılığında merhamet teklif ederdi. Walsingham hakkında bir kitabın incelemesi, bu benzerliklere değiniyor. John Cooper, Walsingham'ın dünyasının "John Le Carre-gibi...çifte iş ve entrika, burada köstebeklerin Katolik seminerlerine ekildiği ve sadakatlerin uygun şekilde değiştiği görülmüştür" diye yazıyor. Hatta “George Smiley bundan hoşlanırdı” (Thomson) iddiasında bulunacak kadar ileri gider. Walsingham'ın çalışması oldukça başarılıydı - Elizabeth'in hayatına karşı iki büyük komployu boşa çıkardı.
Bu komplolardan ilki Throckmorton Komplosu olarak adlandırıldı. Kasım 1583'te Walsingham, İspanyol ve Fransız Katoliklerini İngiltere'yi işgal etmeye ve İskoç Kraliçesi Mary'yi İngiliz tahtına koymaya ikna etmeye çalışan Francis Throckmorton'u tutukladı. Bir kraliçeyi idam etmekte tereddüt eden ve Mary'nin bilgisini ve katılımını kanıtlamak için yeterli kanıt bulunmadığından endişelenen Elizabeth, o sırada Mary'ye karşı herhangi bir işlem yapmadı. Ancak İspanya ile diplomatik ilişkilerini kesti. Ancak 1586'da Walsingham, Elizabeth'i devirmek için başka bir komployu ortaya çıkardı. Anthony Babington, Elizabeth'i Mary ile değiştirmeyi de amaçlayan Babington Plot'u tasarladı. Walsingham, Mary'yi, izlenmediğine inandığı bir iletişim yöntemi yaratarak kandırmıştı; ajanlarına, Mary'nin destekçilerini, bira fıçılarında mektuplar göndererek onunla yazışmaya teşvik etmesini sağlamıştı. Sonra Walsingham, Mary'nin Elizabeth'e (Budiansky) karşı bir isyanı bildiğini ve onayladığını kanıtlayan bir mektup göndermesini bekledi.
Elizabeth'in tarafında çok tereddüt ettikten sonra Mary, 1587'de Babington Komplosu'ndaki rolü nedeniyle idam edildi (“Sir Francis Walsingham”). Walsingham'ın en büyük casusluk başarılarından biri olmasına rağmen, ölümü uluslararası tepkilere yol açtı ve İspanya'nın 1588'de Armada'yı göndermesine katkıda bulundu. Ve bilim adamları Walsingham'ın davranışları hakkında farklı görüşler aldılar. Bazıları, Protestan Elizabeth'in saltanatına yönelik bir Katolik tehdidinden kurtulmak için umutsuz olan Walsingham'ın, aslında Mary'nin mektuplarının en suçlayıcı kısımlarını uydurduğuna inanıyor. Diğerleri, onun suçlu olduğunu kabul etseler de, Walsingham'ın bir iletişim yolu yaratmasının Mary'yi aksi halde kaçınacağı bir komploya ittiğini düşünüyor. On altıncı yüzyıl casusluğu bile tartışmalara neden olmaya devam ediyor.
Walsingham'ın Algıları
Walsingham, hükümetin kamu denetimine önemli ölçüde daha az açık olduğu bir zamanda çalıştı. Bu nedenle, çalışmalarının ayrıntılarının çoğu, yaşamı boyunca yaygın olarak bilinmiyordu. Walsingham'ın modern değerlendirmeleri son derece değişkendir. Bazıları onun parlak bir vatansever olduğuna inanırken, diğerleri onun acımasız bir dini fanatik olduğunu iddia ediyor. Kanıtlar, Walsingham'ın potansiyel tehditleri avlamakta yorulmak bilmemesine rağmen, yakalanan deneklere yaklaşımının (zaman bağlamında) nispeten insancıl olduğunu gösteriyor. Katoliklere işkence etmenin yalnızca empatiyi teşvik ederek davalarını destekleyeceğini savundu ve bu tür bir muameleyi (en azından resmi olarak değil) nadiren onayladı. Sekreteri işkenceyi yasadışı olarak eleştiren eserler bile yayınladı (Budiansky). Walsingham kesinlikle Katoliklere karşı derin bir önyargıya sahipti, ancak aynı şey diğer birçok on altıncı yüzyıl Protestanları için de söylenebilir. Çoğunlukla, Walsingham'ın, Cambridge Casusları gibi daha sonraki ajanların yarattığı aynı türden bir öfkeye ilham vermediği görülüyor.
Walsingham'a karşı tutum farkı, onun ikili bir ajan olmaması gerçeğine bağlanabilir. Walsingham, kendi ulusuyla ilgili istihbaratı başka bir devlete aktarmak yerine kraliçesi ve ülkesi için bilgi toplamak istedi. Bir bakıma Walsingham, bir casusun olabileceği kadar açık sözlüydü. Diğer ülkeler Elizabeth'in hükümetlerine sızmak istediğini ve casusluk operasyonlarının çoğunu organize etmekten Walsingham'ın sorumlu olduğunu biliyorlardı. Walsingham öldüğünde, İspanyol büyükelçisi İspanya Kralı II. Philip'e İngiliz mahkemesinin bu kötü habere yas tuttuğunu yazdı Philip'in “Ama burada iyi haber” (Budiansky) yanıtını verdiği bildirildi. Özellikle çağdaş bir mercekle, Walsingham'ın bazı operasyonları ahlaki olarak sorgulanabilir görünüyor. Ancak Sir Francis Walsingham, Kim Philby gibi ikili ajanların yaptığı gibi arkadaşlarına ve meslektaşlarına ihanet etmedi. Walsingham'ın kendi ülkesine olan açık bağlılığı nedeniyle, görünüşe göre tarihçiler, yöntemlerini sorgulasalar bile onun sonuna sempati duymuşlar.
Alıntılanan Eserler
Budiansky, Stephen. “Sir Francis Walsingham.” Ansiklopedi Britannica Çevrimiçi. Ansiklopedi Britannica, n.d. Ağ. 04 Ağustos 2016.
“Sir Francis Walsingham.” Sir Francis Walsingham. N.p., n.d. Ağ. 04 Ağustos 2016.
Thomson, Ian. “Kraliçenin Ajanı: Francis Walsingham at the Court of Elizabeth I by John Cooper: Review.” Telgraf. Telegraph Medya Grubu, 11 Ekim 2011. Web. 04 Ağustos 2016.
Rudolf Hess & İngiliz Okült Bağlantısı
İkinci Dünya Savaşı sırasında İngiliz İstihbaratı, uzmanlık bilgi ve becerilerine ihtiyaç duyduğu için birçok okültisti saflarına davet etti. Savaş sırasında Donanma İstihbaratının müdür yardımcısı, daha sonra en iyi gerilim yazarı olarak tanınan ve ünlü kurgusal casus James Bond 007'nin yaratıcısı olarak tanınan Teğmen Komutan Ian Fleming RN'di. Fleming, astroloji ve numeroloji ile de ilgilendi ve Birinci Dünya Savaşı sırasında ve 1920'lerde ve 1930'larda MI6 (Gizli İstihbarat Servisi) için çalışmış olan ünlü sihirbaz Aleister Crowley, gizli çıkarları olan Almanları gözetliyor (bkz. Yeni Şafak 105, Kasım-Aralık 2007).
Ian Fleming, moral yükseltici bir propaganda darbesi sağlamak için Alman hükümetinin üst düzey bir üyesini İngiltere'ye kaçmaya ikna etmek için cüretkar bir plan tasarladı. Bu fikir, Fleming'in kardeşi Peter tarafından yazılan bir romandan esinlenmişti. Ayaküstü uğramak (Jonathan Cape 1940). Peter Fleming bir gazeteciydi ve hem MI5 (Güvenlik Servisi) hem de gizli Özel Operasyonlar Yöneticisinin (SOE) propaganda bölümünde çalıştı. Roman, Hitler'in uçağının İngiltere'ye düştüğünü ve yakalandığını hayal etti. Reichminister ve Führer yardımcısı Rudolf Hess, gerçek komplo için uygun bir aday olarak seçildi. Bunun nedeni, İngiltere ile barışın destekçisi olması ve aynı zamanda astrologların ve okültistlerin etkisi altında olmasıydı. Bunun kendisine karşı kullanılabileceğine inanılıyordu.
Komutan Fleming, 1930'ların, İngiliz Düzeninden gelen zengin bir Nazi sempatizanı üyeliğine sahip, feshedilmiş bir Anglo-Alman dostluk topluluğu olan The Link'i yeniden yarattı. İronik olarak veya belki de tesadüfen The Link, 1930'da emekli olduktan sonra Donanma İstihbarat Departmanı'nın (NID) eski müdürü Amiral Sir Barry Domville tarafından kurulmuştu. Domville, MI5 onun komplo kurduğuna inandığı için Mayıs 1940'ta tutuklandı ve gözaltına alındı aristokrat barışçıların desteklediği faşist bir darbe. Amiral, Tümgeneral J.F.C.'nin arkadaşıydı. Birinci Dünya Savaşı'ndaki ilk tank savaşı için taktikleri tasarlayan ünlü bir askeri analist olan 'Boney' Fuller CBE. Fuller, Alman Panzerleri tarafından II. Dünya Savaşı'nda çok başarılı bir şekilde kullanılan yıldırım savaşı kavramını da icat etti. Fuller, Hitler'in açık bir hayranıydı (1939'da Führer'in 50. doğum günü partisine katıldı), Sir Oswald Moseley'in İngiliz Faşistler Birliği'nin (BUF) önde gelen bir üyesi, Ian Fleming'in bir arkadaşı ve Aleister Crowley'nin önde gelen bir öğrencisiydi. 1930'larda Fuller, Nazi ajanları tarafından kurulduğu iddia edilen aşırı sağcı Nordic League'i (aka Britanya'nın Beyaz Şövalyeleri) kurdu. Ancak 1950'lerde, anti-komünist propaganda yapan, MI6 destekli bir Rus göçmen grubunun üyesiydi. Fuller'ın savaş sırasında Mosley ve Domville gibi diğer önde gelen faşistlerle birlikte MI6 ajanı olduğu için stajyerlik yapmadığı öne sürüldü.
Ian Fleming'in fikri, Berlin'deki Alman Yüksek Komutanlığı'nı ve özellikle Rudolf Hess'i, savaş patlak verdiğinde The Link'in dağılmadığına, yeraltına indiğine ikna etmekti. İddiaya göre, aristokratlar ve kraliyet ailesi de dahil olmak üzere İngiliz Düzeninde daha da önde gelen Nazi yanlısı üyeleri yeniden gruplandırdı ve işe aldı. Bunlar, NID tarafından, başbakan Winston Churchill'in ulusal savaş zamanı hükümetini devirecek, ateşkes ilan edecek ve Almanya ile bir barış anlaşmasını kabul edecek siyasi güce sahip etkili kişiler olarak temsil edildi. Onun şartlarına göre Britanya İmparatorluğunun kontrolünü elinde tutacak ve Almanya işgal altındaki Avrupa'da özgür saltanat sürecekti. Naziler ayrıca İngiliz birliklerinin ortak bir anti-komünist haçlı seferinde Alman Wehrmacht ve SS ile birlikte Sovyetler Birliği'ne karşı savaşmak üzere gönderileceğini umuyorlardı.
Hitler İngiltere'yi işgal etmek ve işgal etmek istemedi. Bunun yerine Londra'da anlayışlı yeni bir hükümetle bir anlaşma müzakere etmeyi tercih ederdi. Führer'in Deniz Aslanı Operasyonunu - Güney İngiltere'nin önerilen işgalini - terk etmesinin ve bunun yerine Sovyetler Birliği'ni işgal etmesinin tek nedeninin Churchill'i barış şartlarını kabul etmeye zorlamak olduğu öne sürüldü. Kızıl Ordu yenilmiş olsaydı, Hitler Amerikalıların savaşa girmek için siyasi iradeye sahip olduğuna inanmadığından İngiltere gerçekten tek başına ayakta kalacaktı. Ne yazık ki, Sovyetlerin anavatanlarını savunma yeteneğini ve kararlılığını ve ayrıca ABD'nin zaten Büyük Britanya'ya sunduğu gizli desteği hafife aldı.
NID'nin Rudolf Hess'i tuzağa düşürme planı, siyasi istihbaratla birlikte sahte astrolojik tahminler kullandı. Hess, Hamilton Dükü olan bir İskoç aristokratının, savaşı bitirmek isteyen İngiliz toplumunun tepesindeki etkili insanlar adına barış şartlarını müzakere etmeye istekli olduğuna ikna olmuştu. Dük, Hess ile 1936'da Berlin Olimpiyatları'nda tanışmıştı ve füehrer yardımcısı, bir nedenden dolayı, Altın Şafak'ın hayatta kalan Hermetik Tarikatı'nın bir üyesi olduğunu düşündü. Ian Fleming, 10 Mayıs 1941'in Rudolf Hess'in İskoçya'ya uçması ve Hamilton Dükü ve sözde İngiliz "barış partisi"nin diğer üyeleriyle gizlice buluşması için uygun bir tarih olacağını belirten sahte bir astrolojik tahmin üretmesi için bir astrolog görevlendirdi. Hess'in okült danışmanları da ona 10 Mayıs'ta olağandışı bir gezegensel kavuşum olacağını söylemişti. O gün altı gezegen Boğa burcunda hizalanacak ve dolunay ile birleşecekti. Aynı zamanda Hitler'in haritası "malefik" astrolojik yönler gösteriyordu. Hess, kendisini İngilizlerle barış yaparak Almanya'yı gelecekteki olası yenilgiden kurtaran bir mesih kahramanı rolünde gördü. Führer yardımcısına İngiltere'deki siyasi durum ve astrolojik yönler hakkında ulaşan tüm (yanlış) raporlar, onu görevinin başarılı olacağına ikna etti.
Rudolf Hess, inişte Hamilton Dükü ve Kent Dükü tarafından karşılanacağına inanarak 10 Mayıs 1941'de İskoçya'ya uçtu ve Kral VI. İngiliz İstihbaratı tarafından kendisine verilen yanlış bilgilerle, bu üç adamın, savaş çığırtkanı Churchill'i ortadan kaldırabilecek ve Alman şartlarını kabul edebilecek gerçek bir barış hareketini temsil ettiğine ikna olmuştu. Hess, Windsor Dükü ile savaştan önce Berlin'i ziyaret ettiğinde de tanışmıştı. Sonuç olarak Hess, Alman asıllı kraliyet ailesinin bazı üyelerinin Nazizm'e sempati duyduğuna ikna oldu. Kesinlikle, Kraliçe Victoria'nın torunu ve Windsor Dükü'nün yakın arkadaşı olan eski Prens Charles Edward, Saxo-Coburg Dükü, Nazizmi seve seve benimsemişti. Aslında Hitler onu, Kızıl Haç'ın zihinsel hasta ve bedensel engellilerin yok edilmesinden sorumlu Alman şubesinin başına atamıştı.
Ne yazık ki, Hess karaya çıktığında Nazi yanlısı aristokratlarla ve kraliyet aileleriyle tanışmak yerine yerel bir çiftçi ve bir Ev Muhafız birimi tarafından yakalandı. Onu polise teslim ettiler ve MI5 tarafından sorgulanmak üzere Londra'ya transfer edildi. Ne yazık ki İngiliz hükümeti Hess'in yakalanmasını tamamen yanlış yönetti. Churchill'in NID ve SIS'in İngiliz müesses nizamının önde gelen üyelerinin Alman yanlısı olabileceğini öne süren hilesinin gerçeklere dayanmış olabileceğine inandığı ileri sürüldü. Bu nedenle hükümet, Hess'in 'barış misyonu'ndan yararlanmadı. Alman Yüksek Komutanlığı da onu reddetti ve uçuşunun izinsiz olduğunu söyledi. Ayrıca Hess'in deli olabileceğini öne sürdüler, bu yüzden propaganda amaçlı değeri zayıfladı ve azaldı.
Rudolf Hess'in bariz ilticası, okültizmin Nazi Partisi üzerindeki etkisi konusunda Berlin'de yaygın paniğe neden oldu. Gestapo hemen Aktion Hess Operasyonunu başlattı. Hitler'in doğrudan emriyle, Hess'in önde gelen okült danışmanı Ernst Schulte-Strathaus da dahil olmak üzere yüzlerce okültist, medyum ve astrolog topladılar. Haziran 1941'de, tüm kamuya açık falcılık, astroloji, falcılık veya telepati performanslarını yasaklayan bir kararname çıkarıldı. Hess ve onun ezoterik çıkarlarıyla bağlantılı herkes toplama kamplarına atıldı ve okült gizli topluluklar kapatıldı. Gestapo'daki personel sıkıntısı nedeniyle, Deniz İstihbarat Servisi'nden memurlar, tutuklanan medyumlardan bazılarını sorgulamak üzere görevlendirildi. Bazılarını, İngiliz denizaltılarını avlamak için sarkaçlı haritalarda radyestezi kullanarak gizli operasyonlar için işe aldıkları iddia edildi.
Ayrıca, Ian Fleming ve NID'nin, 1736 tarihli eski Cadılık Yasası uyarınca suçlanacak sondan bir önceki kişi olan Spiritualist medyum Helen Duncan'ı susturmak için bir komploya karıştığı iddia edildi. 1944'te bir seans yaptıktan sonra tutuklandı. batmakta olan ölü bir denizcinin ruhu HMS Bolham fiziksel olarak tezahür etti. Kayıp haberi kamuya açıklanmadığından ve Amirallik moral amacıyla bunu gizli tuttuğundan, Duncan güvenlik servislerinin hedefi haline geldi. O ve diğer medyumlar, ulusal güvenlik için ciddi bir tehdit olarak kabul edildi ve sızıntıları susturmak için bir MI5/NID kirli hile operasyonunun hedefi haline geldiler. Bu, İstihbarat Servislerinin aslında bu medyumların gerçek güçleri olduğuna inandığını gösteriyor. Duncan'ın tutuklanması ve daha sonra Winston Churchill tarafından kamu fonlarının israfı olarak kınandığı sonraki duruşmanın, iddiaya göre diğer medyaları caydırması gerekiyordu. Savaş Ofisi, Normandiya'ya yapılacak olan D-Day çıkarmalarıyla ilgili askeri sırların seanslarda ifşa edileceği ve halkın bilgisi haline geleceği veya Almanlara iletileceği konusunda paranoyaktı.
Sir Francis Walsingham
Sir Francis Walsingham (c. 1532[1] – 6 Nisan 1590), 1573'ten 1590'a kadar İngiltere Kralı I. Elizabeth'in Baş Sekreteriydi ve halk arasında onun "casus ustası" olarak hatırlanıyor. Walsingham, hem casusluk hem de iç güvenlik için modern istihbarat yöntemlerinin en eski uygulayıcılarından biri olarak sıkça anılır. İspanyol askeri hazırlığının kalbine nüfuz eden operasyonları denetledi, Avrupa'nın dört bir yanından istihbarat topladı ve kraliçeye karşı bir dizi komployu bozarak İskoç Kraliçesi Mary'nin idamını sağladı.
Walsingham, Elizabeth dönemi devletini yöneten, dış, iç ve dini politikayı ve İrlanda'nın boyun eğdirmesini denetleyen küçük bir zümreden biriydi. İskoçya ve İngiltere'yi bir araya getirmek için çalıştı. Genel olarak, dış politikası, İngiltere'nin giderek küreselleşen bir ekonomide bir denizcilik, Protestan gücü olarak rolüne dair yeni bir anlayış gösterdi. O keşif, kolonizasyon ve İngiltere'nin potansiyel deniz gücünün kullanımında bir yenilikçiydi. Aynı zamanda modern bürokratın ikna edici bir prototipidir.
Francis Walsingham, Walsingham aile koltuğunda, Chislehurst yakınlarındaki Scadbury Park'ta, Kent'te William Walsingham ve Joyce Denny'de doğdu. Francis yedi çocuktan biriydi. Babası 1533'te öldü ve daha sonra dul annesi saraylı Sir John Carey ile evlendi.
Walsingham, 1548'den itibaren King's College, Cambridge'de birçok Protestanla birlikte okudu, ancak yüksek sosyal statüye sahip bir lisans öğrencisi olarak bir dereceye kadar oturmadı.[2] 1550'de yurtdışına gitti ve iki yıl sonra Gray's Inn'e kaydolmak için geri döndü. Edward VI'nın ölümü ve Katolik Kraliçe I. Mary'nin tahta çıkması üzerine, Padua Üniversitesi'nde hukuk öğrencisi olarak eğitimine devam etmek için kaçtı. Nisan 1556 ve Kasım 1558 arasında İsviçre'yi ziyaret etti. Kıtadaki önde gelen Protestan devlet adamları arasında ilişkiler geliştirdi.
Elizabeth 1558'de tahta çıkınca Walsingham İngiltere'ye döndü ve Sir William Cecil'in desteğiyle 1559'da Banbury için Avam Kamarası'na ve ardından 1563'te Lyme Regis'e seçildi. Ocak 1562'de kızı Anne ile evlendi. Sir George Barnes, Londra Belediye Başkanı ve Alexander Carleill'in dul eşi.[3] Anne iki yıl sonra öldü ve Walsingham'ı oğlu Christopher Carleill'e bıraktı. 1566'da Sir Richard Worsley'nin dul eşi Ursula St. Barbe ile evlendi ve bir kızı Frances oldu. Walsingham'ın diğer iki üvey oğlu, Ursula'nın oğulları John ve George, 1567'de bir barut kazasında öldüler.
Sonraki yıllarda, Walsingham, Fransa'daki Huguenots'a destek talep etme konusunda aktif hale geldi. 1569'da Cecil, ilk hükümet rolü olan Ridolfi planını çözmesi için Walsingham'ı görevlendirdi. Walsingham ayrıca Nicholas Throckmorton[4] ve Leicester 1.
1570'de Kraliçe, Huguenotları Charles IX ile müzakerelerinde desteklemek için Walsingham'ı seçti. O yılın ilerleyen saatlerinde, İngiltere, Charles IX, Huguenots ve diğer Avrupa Protestan çıkarları arasında, İspanya Krallığı'nın eyaletleri olan Hollanda'nın yeni başlayan isyanını desteklemek için yakın bir ittifakı kovuşturmaya çalışan Sir Henry Norris'in Fransa büyükelçisi olarak başardı. Bu kursa Katolik muhalefeti Coligny'nin ölümü ve St. Bartholomew Günü Katliamı ile sonuçlandığında, Paris'teki evi, Philip Sidney de dahil olmak üzere Protestan mültecilerin geçici bir sığınağı oldu. Nisan 1573'te hayal kırıklığına uğramış bir şekilde İngiltere'ye döndü. Ancak kendisini Kraliçe'nin güvenebileceği biri olarak kurmuştu. Bir yüzyıl sonra, gönderileri "Tam Elçi"nin bir portresi olarak yayınlanacaktı.
Döndükten sonra, Walsingham, Sir William Cecil'in yerini alarak Sir Thomas Smith ile ortak baş sekreter olarak atandı ("eyalet" deyimi şu anda İngiltere'de kullanılmıyordu). Smith, 1576'da beklenmedik bir şekilde emekli oldu ve Walsingham'ı tek başına bıraktı.
Elizabeth, belki de ten renginden veya kasvetli kıyafetleri tercih etmesinden dolayı ona "Moor" adını verdi. Yeteneğine ve çalışkanlığına, güvenliğine olan tutkusuna ve dış ilişkiler konusundaki kavrayışına değer verdiği için, onun açık sözlü, genellikle hoş karşılanmayan tavsiyelerine katlandı.
1 Aralık 1577'de Walsingham şövalye unvanı aldı. 1574 ile 1578 arasını, İngiliz devletinin iç ve dış rutin işleri üzerindeki kontrolünü pekiştirmek için harcadı. Bu, Dover Limanı'nın önemli ölçüde yeniden inşasını ve Martin Frobisher'in kuzey batı geçidini keşfetme ve Labrador'un maden kaynaklarından yararlanma girişimlerine verilen desteğin koordinasyonunu içeriyordu. Walsingham, Sir Francis Drake'in kariyerinin en önde gelen destekçileri arasındaydı ve onun 1578'in 20131581'deki dünya turunun önemli bir hissedarıydı. Walsingham'ın bu girişime katılımı, İspanyolları kışkırtarak ve Pasifik'teki mülklerinin savunmasızlığını göstererek Protestan çıkarlarını desteklemek için hesaplandı.
1578'de Hollanda'ya ve yine 1581'de Fransız Mahkemesi'ne özel elçiliklerle gönderildi, bu hem Kraliçe'nin yeteneklerine olan yüksek güvenini hem de Katolikleri tehdit etmek için kararlı bir Protestan devlet adamı olarak konumunu nasıl kullanacağını bildiğini öne sürdü. güçler.
1578 ve 1581 yılları arasında Walsingham, mahkemede bir grubun Kraliçe'yi Fransız tahtının varisi olan Anjou Dükü ile evlenmeye teşvik etme girişimi üzerine tartışmaların ön saflarında yer aldı. Walsingham evliliğe, belki de halkın muhalefetini teşvik etme noktasına kadar tutkuyla karşı çıktı. Walsingham, artık çocuk doğurma yaşını geçmiş ve net bir halefi olmayan bir Kraliçe'nin Katolik bir Fransız eşinin çeşitli sonuçlarını araştırdı. İspanya'nın çıkarlarına karşı Fransa ile askeri bir ittifak kurmanın İngiltere'ye daha iyi hizmet edeceğine inanıyordu ve konseydeki tartışmalar, İspanya'nın oluşturduğu artan tehdide karşı bağımsız bir İngiltere'nin yaşayabilirliği ve altını oymakta olan uluslararası Katoliklik güçleri etrafında öfkelendi. Fransız devletinin birliği.
Walsingham, Aşağı Ülkelere doğrudan İngiliz müdahalesini savundu ve sonunda, 1584'te hem Anjou hem de Orange'lı William'ın ölümlerinden sonra, 1585'te Nonsuch Antlaşması'nda İngiliz askeri müdahalesi kabul edildi.
1585'ten ölümüne kadar Walsingham, İngiltere'yi İspanya ile artık önlenemeyecek olan savaşa hazırlamak için Cecil (daha sonra Baron Burghley) ile yakın bir şekilde çalışarak derinden meşguldü. Ayrıca, özellikle donanmayı erzak altına alarak, yerel bir ilçe milisleri örgütleyerek ve Dernek Bond'un Protestan saldırganlığını teşvik ederek İspanyol Armadasının gelişine hazırlanmak için çalıştı.
Walsingham, 1578'de İngiliz yanlısı Regent Morton'un devrilmesinden bu yana yıllar süren gerilemelerden sonra İskoçya'da bağlantısız bir hükümetin devrilmesini 1584'te güvence altına aldı. Walsingham, Gowrie Rejimi'nin çöküşünden sonra 1583'te bir başka İngiliz yanlısı girişim olan İskoç mahkemesini ziyaret etti.[5] Anglo-İskoç ve Protestan dostluğuna yönelik hareket ilk başta belirsizdi, ancak istikrarlı olduğunu kanıtladı ve James VI'nın İngiltere tahtına geçmesinin yolunu açtı.
Bunlar, Walsingham'ın öngörülemeyen III. Kumar borçları yüzünden tehlikeye atılan Stafford, İspanyol maaşındaydı ve hayati bilgileri İspanya'ya aktardı.
Karşı casusluk alanında, Walsingham, I. Elizabeth'i devirmek, İngiltere'yi Katolikliğe döndürmek ve İskoç Kraliçesi Mary'yi tahta geçirmek için Throckmorton ve Babington planlarının keşfinin arkasındaydı.
Kasım 1583'te, aylarca süren gözetimin ardından Walsingham, Throckmorton'u tutuklattı. İşkence altında, Throckmorton'un İspanyol büyükelçisi Bernardino de Mendoza ve diğerleriyle birlikte Elizabeth'e karşı komplo kurduğuna dair itirafını çıkardı. Mary tarafından bilinmeyen komplo, İngiltere ve İskoçya'nın iç ayaklanma ile birlikte iki yönlü bir işgali çağrısında bulundu. Throckmorton 1584'te idam edildi ve Mendoza İngiltere'den kovuldu.
Mary hakkında kovuşturma yapılmamasına rağmen, Walsingham Mary'nin etkisi konusunda o kadar endişelendi ki, Mary başka komplolardan onu sorumlu tutmaya karar verdi. Babington's Plot bu kararlılığın sonucuydu. Walsingham, İngiliz Katolik cemaati içindeki ve yurt dışında, bölünmelerinde usta olduğu casuslarından derinden yararlandı. Alışılmadık derecede iyi belgelenmiş olan Babington komplosunun ortaya çıkarılması, zorlayıcı bir karşı casusluktur ve Walsingham'ın özel sekreterlerinin şahsen gözetim yapmasıyla Elizabeth devletinin polislik kaynaklarını sınırlara kadar zorladı. Bu, Mary'nin 1587'de, Walsingham'ın iktidara gelişinden bu yana çalıştığı idamına yol açtı. Duruşmasına aktif olarak katıldı. Elizabeth'in kendisini bu eylemden uzak tutma arzusu nedeniyle, kraliçenin onaylamadığını iddia ettiği Mary'nin infazından sonra Kraliçe'nin memnuniyetsizliğinden payını kısa bir süre yaşadı.
İspanyol Armadasının saldırısından önce, ajanlarından ticari topluluklardan ve yabancı mahkemelerden çok sayıda gönderi aldı. Walsingham'ın özellikle Anthony Standen'ı işe alması bir istihbarat zaferini temsil ediyordu ve Standen'in gönderileri derinden aydınlatıcıydı. Bununla birlikte, II. Philip tarafından uygulanan yakın güvenlik, Walsingham'ın İspanyol stratejisi ve Armada'nın planlanan varış yeri hakkında karanlıkta kalması anlamına geliyordu. Bu, artı doğal olarak cesur ruhu, özellikle Drake tarafından savunulan daha agresif stratejileri teşvik etmesinin arkasında yatıyordu. 1587'deki Cadiz baskını İspanyol lojistiğine zarar verdi ve daha ihtiyatlı danışmanlar galip gelmeseydi Walsingham bunu ertesi yıl tekrar edecekti.
Yabancı istihbaratta, Walsingham'ın "istihbaratçılar" ağının (haberlerin yanı sıra sırların da) tamamı asla bilinemeyebilir, ancak önemliydi. Dış istihbarat, baş sekreterin görevlerinin bir parçasıyken, Walsingham ona yetenek ve hırs ve büyük miktarda kendi parasını getirdi. Ayrıca, ağını diğerlerinin şimdiye kadar yaptığından daha geniş bir alana yaydı ve İtalyan mahkemelerinde sunulan ve Konstantinopolis ve Halep'teki bağlantıları geliştiren ve Katolik sürgünlerle karmaşık bağlantılar kuran İspanyol politikasına ilişkin içgörüden yararlandı. John Bossy'nin son dedektif çalışması, tartışmalı olmasına rağmen, Giordano Bruno'yu işe aldığını öne sürdü. Küçük casusları arasında, Walsingham'ın istihbarat toplamak ve karşı istihbarat ima etmek için yabancı seminerlere yerleştirdiği bir dizi sahte dönüşümden biri gibi görünen oyun yazarı Christopher Marlowe olabilir. Daha merkezi bir figür, harfleri deşifre etme, sahte el yazısı oluşturma ve tespit edilmeden mühürleri kırma ve onarma konusunda uzman olan kriptograf Thomas Phelippes'ti.
Walsingham, muhtemelen Reform sonrası diplomatik dünyanın zorluklarını ve onun sunduğu yeni Avrupa tehditlerini ve ittifaklarını tamamen kucaklayan ilk İngiliz devlet adamıydı. Bu arada, ticari toplulukla yakından bağlantılı olarak, Muscovy Company ve Levant Company dahil olmak üzere en iddialı ticari promosyon planlarını aktif olarak destekledi. Davis'in kuzey batı sınırına yaptığı seferleri destekledi ve sevgili üvey oğlu Christopher Carleill tarafından yönetilecek Uzak Doğu'ya askeri-diplomatik bir misyonla Drake'in çevresini takip etmeye çalıştı.
Diğer konularda Walsingham, Parlamento'da ölümüne kadar elinde tuttuğu Surrey ilçe koltuğunu aldı, ancak büyük bir parlamenter değildi. 1584'te, Sir Walter Raleigh'e verilen mektup patentini dikkate alan komitenin bir parçasıydı. Hizmetçilerinden bazılarını önemli mevkilere atadı. Ayrıca Jartiyer Nişanı Şansölyesi ve Lancaster Dükalığı Şansölyesi atamalarını aldı.
Elizabeth'in saltanatının orta kısmında güvendiği bir danışman olarak Walsingham, yıllar içinde Kraliçe'den büyük miktarda para aldı. Servetini Kraliçe'nin ve Protestan davasının hizmetinde müsrifçe harcadı. Elizabeth bunu biliyordu, başarılı olamayacağını uyardı ve kişisel çıkar eksikliğinden pişmanlık duydu. Kuzey ve batı karakollarında arazi hibeleri, bira ve kumaş ihracatı için hibeler ve gümrük kiralamaları aldı. Mahkemeden ayrı olarak birincil konutları, Londra Kulesi'nin yanındaki Seething Lane'de, Surrey'deki Barn Elms'de ve daha uzakta, Hampshire'daki Odiham'daydı. Evlerinden hiçbir şey kalmamış.
Francis Walsingham, kısmen damadı ve meslektaşı Sir Philip Sidney'in borçlarını üstlenmiş olmasından kaynaklanan büyük borçlar bırakarak 6 Nisan 1590'da öldü. Ancak mali durumunun gerçek durumu belgelenmemiş ve düzenli olarak iddia edilenden daha az kasvetli olabilir ve Sidney malikanesini tazminat için takip etti ve sonraki yıllarda büyük arazi işlemleri gerçekleştirdi. Kızı Frances sadece yıllık gelir aldı. Bununla birlikte, Essex Kontu ile iyi bir evlilik yaptı ve Walsingham'ın dul eşi, ölümüne kadar rahatça yaşadı. Ölümünden sonra, arkadaşları, kötü defter tutmanın onu tacın borcunda adil olandan daha fazla bıraktığını ve sonunda varisleriyle bir uzlaşma üzerinde anlaşmaya varıldığını düşündüler. Kamuya açık belgelerine hükümet tarafından el konuldu ve özellikle mali durumuyla ilgili pek çok şeyi açığa çıkaracak olan özel belgeleri kaybedildi.
Walsingham hala tartışmaları çekiyor. Viktorya döneminden itibaren Katolik özürcüler, entrikaya karşı aşırı bir aşkla hareket eden acımasız, dolambaçlı bir adamı tasvir etmek için araştırdığı çeşitli komploları sıraladılar. Ajan provokatörleri kullanması tartışılmaz, ancak o zamanlar meşru kabul edildi.
Ayrıca, daha önce vefat ettiği Christopher Marlowe'un tartışmalı ölümü ve Shakespeare yazarlık sorusu ile ilgili teorilerde de yer alıyor.
Şefi dikkat çekiciydi. Müzisyenleri korudu ve hevesli bir şahindi. Dikkat çekici evler inşa etmemiş gibi görünüyor. Alimleri, ilahiyatçıları ve vaizleri himaye etti.
Anthony Burgess'in Christopher Marlowe'un hayatıyla ilgili A Dead Man in Deptford adlı romanında, kahramanın Walsingham tarafından örülen ağlara ölümcül bir şekilde yakalandığı gösterilmiştir.
Elizabeth filmi, tarihsel olarak yanlış olsa da, Walsingham'ın (Geoffrey Rush tarafından canlandırılan) casusluk becerilerine önemli ölçüde önem verir. Film, Walsingham'ın etkisini abartıyor, onu Burghley'e karşı zafer kazandığını gösteriyor ve onu Makyavelci, dinsiz ve cinsel açıdan belirsiz bir politikacı olarak resmediyor. Yanlış bir şekilde, kendisinin Guise Mary'yi öldürdüğünü veya şahsen onu öldürdüğünü ileri sürüyor. Rush, 2007'nin devamı olan Elizabeth: The Golden Age'de Walsingham rolünü tekrarladı. Walsingham, BBC dizisi Elizabeth R'de (1970) Stephen Murray tarafından canlandırıldı.
Walsingham, Channel Four mini dizisi Elizabeth I'de aktör Patrick Malahide tarafından canlandırıldı.
Walsingham, BBC Radio 4 komedi dizisi The Christopher Marlowe Mysteries'de Christopher Marlowe'un görev yöneticisi olarak görünür.
Walsingham ve kurgusal yeğeni, John Lambshead'in Lucy's Blade'inde görünür.
Walsingham, Neil Gaiman'ın çizgi roman mini dizisi 1602'de Sir Nicholas Fury'nin temelini oluşturdu.
The League of Extraordinary Gentlemen: Black Dossier'daki Sir Jack Wilton, Walsingham'ın "Glorianan Era"daki benzeridir. Wilton ayrıca ilk "quotM" olarak da belirtilir.
Samuel Blumenfeld'in The Marlowe-Shakespeare Connection: A New Study of the Authorship Question (McFarland, 2008) adlı eserinde, oyun yazarı Christopher Marlowe'un casus ustası Walsingham ve kuzeni Thomas Walsingham ile bağlantısı ayrıntılı olarak anlatılır.
Mark Chadbourn'un "Gümüş Kafatası" adlı romanında Walsingham, I. Elizabeth'in casus şefi ve sekreteri rolüyle karşımıza çıkıyor.
Rory Clements'te http://www.roryclements.com/novel "Martyr" Walsingham, "Sir Francis Drake"'e yönelik bir suikast girişimini engellemek için istihbaratçı "John Shakespeare"'i kullanıyor.
S. J. Parris'in "Heresy" adlı romanında, Bölüm 1, s. 29-39.
Miras
Walsingham haklı olarak İngiliz gizli servisleri tarihinde çığır açan bir figür olarak görülüyor. Kendi yöntemlerini ve sırlarını yakından korumasına ve dolayısıyla ardıllarının izleyecekleri doğrudan bir miras yolunda çok az şey bırakmasına rağmen, daha sonra dünya çapında profesyonel devlet casusluk teşkilatlarının temelini oluşturacak istihbarat yöntemlerinde öncüydü. Onun geniş kapsamlı eğitimi ve deneyimi ve psikolojik kurnazlığı, bu role hayranlık uyandıracak kadar uygundu. İngiliz tarihçi William Camden (1551-1623), Walsingham'ı “gizli sırları araştıran, insanların zihinlerini nasıl kazanacağını çok iyi bilen, en incelikli araştırmacı” olarak tanımladı. ona.... Her insanı gördü ve onu gören olmadı.” Başlıca özdeyişinin “Bilgi asla çok değerli değildir” olduğu söylendi.
Yıllar boyunca Walsingham'ı eleştirenler onu acımasız yöntemlere başvurmakla suçlasalar da, kanıtlar, Walsingham'ın yalnızca birkaç durumda raf kullanımına göz yumduğunu ve daha sonra yalnızca kanıtın kanıtlandığı en ciddi ihanet vakalarında bilgi elde etmek için kullanıldığını gösteriyor. suçluluk duygusu zaten tespit edilmişti, ülkeye sızarken yakalanan Katolik rahiplerin işkencesine şiddetle karşı çıktı (böyle yapmanın sadece onlara sempati getireceğini ileri sürerek) ve sekreteri Robert Beale, muhtemelen onun onayına göre hareket ederek, işkenceyi tamamen kınayan bir broşür yayınladı. zalim, barbar ve İngiliz yasalarına ve özgürlüğüne aykırı.
Baş sekreter olarak Walsingham, İngiltere'nin feodal monarşiden modern bürokratik devlete geçişinin bu döneminde ortaya çıkan yeni nesil profesyonel politikacı ve memurların olağanüstü bir örneğiydi. İngiltere'nin ulusal çıkarlarını Protestan davasıyla özdeşleştiren bir tür Protestan realpolitik'in sarsılmaz bir savunucusuydu ve kariyeri boyunca propagandanın, dezenformasyonun, kirli hilelerin ve casusluğun karşı çıkmak için açık diplomatik ve askeri politikayı güçlendirdiği güçlü bir dış politikayı destekledi. askeri gücü, nüfusu ve serveti İngiltere'ninkini büyük ölçüde aşan rakip uluslar. Özel hayatında sanat ve bilimin önemli bir hamisiydi, Kuzeybatı Geçidi ve diğer keşif yolculuklarının yanı sıra yazarlar, bilim adamları ve müzisyenler için yapılan aramaları destekledi.
Elizabeth'in tacının güvenliğini sağlamaya, İskoçya ve İngiltere birliğini kurmaya ve yabancı istila tehdidini etkisiz hale getirmeye yaptığı katkılar, onun en kalıcı mirası olmaya devam ediyor. Armada'nın yenilgisinden sonra, Amiral Yardımcısı Lord Henry Seymour ona takdirle yazdı: "İngiliz donanmasındaki birçok kişiden daha fazla kaleminizle savaştınız." Muhtemelen daha büyük bir haraç, baş düşmanı İspanya Kralı II. Philip'in ödediği haraçtı. Londra'daki bir İspanyol casusu, Walsingham'lı Philip'e, "Sekreter Walsingham'ın ölümünün sona erdiği ve bunun için çok üzüldüğü bir haber gönderdi." Mektubu aldıktan sonra kral, kenar boşluğuna ekledi, "İşte, evet! Ama burada iyi haber."
Francis Walsingham - Tarih
Şimdi dördüncü kitaba ulaştı, Bartholomeos Fuarıve Walsingham'ın yaşamının sonuna yaklaşıyoruz. Yıllarca hastalıktan ve bitmek bilmeyen aşırı çalışmadan acı çeken, 1590'ın başlarında ölecekti ve gizli servis, biri Cecils (Burghley ve küçük oğlu Robert) tarafından yönetilen, diğeri ise saraydaki iki hizip arasındaki mücadelenin merkezi haline gelecekti. hırslı ama inatçı Essex Kontu tarafından.
Peki Walsingham gidince Marranolara ne olacak? Ah, o da başka bir hikaye.
Ann Swinfen
Http://www.annswinfen.com
2 yorum:
Büyüleyici hikaye! Tanımadığım biri. Elbette, Yahudiler bir topluluk olarak orada olmasalar da İngiltere'den asla *tamamen* gitmediler. Venedik Taciri'nde Lopez'e bir gönderme yok muydu? Sadece bir ipucu. Sanırım Kraliçe'yi öldürmeye çalışmakla suçlandı.
Ayrıca Sir Edward Brampton olarak IV. Edward'ın ve ardından III. Richard'ın sağ kolu olan Portekizli Yahudi Brandao Duarte'yi düşünüyorum.Bazı özel sorunlar yüzünden Portekiz'den kaçtı, sonra Richard'ın diğer sadık hizmetkârlarının aksine Bosworth'tan sonra kaçtı - ve sadıktı - Portekiz'i ziyaret ettiğinde mutlu bir sonu vardı, büyüleyici Henry VII. Onun hakkında bir film olsaydı, Errol Flynn tarafından oynanırdı. -)
Teşekkürler, Sue! Aslında, pek çoğu Engizisyon'dan kaçtıktan sonra, Elizabeth döneminin sonlarında Londra'da epeyce bir topluluk vardı.
Evet, Lopez Walsingham'ın ölümünden sonra istihbarat çalışmalarına devam etmeye çalıştı, ancak her zaman aşırıya kaçan biriydi ve kendisini Essex ile Cecils arasındaki güç mücadelesinin içinde buldu ve bu durum kraliçeyi zehirlemeyi planladığı suçlamasına yol açtı. . Buna asla inanmadı, ama düşmanları onu aşağı yukarı arkasından idam ettirdi. Bilim adamları bunun uydurma bir suçlama olduğunu düşünüyorlar.
O zamanlar Londra'da yabancılara karşı çok fazla düşmanlık vardı ve Shakespeare bunu Venedik Taciri'nde kullanmaktan pek hoşlanmıyordu, ancak Shylock'a verdiği güçlü konuşmanın hikayenin diğer tarafını görebileceği anlamına geldiğini düşünüyorum.
Duarte'yi duydum ama onun hakkında pek bir şey bilmiyorum. Yazık Errol Flynn hala ortalıkta yok!
Francis Walsingham Kimdi? (Resimleri olan)
1530-1590), esas olarak Kraliçe I. Elizabeth döneminde İngiliz devletine yaptığı hizmetlerle hatırlanır. Kraliçe'nin Baş Sekreteri olarak Walsingham, rutin diplomasi görevlerinden casusluğa kadar çeşitli şekillerde devletin çıkarlarını gözetmiştir. Bazı tarihçiler, bilgi edinme konusundaki kararlı ve bazen sıra dışı yöntemlerine atıfta bulunarak Walsingham'ı “modern zekanın babası” olarak görürler. İngiliz tarihinin zaten karmaşık bir döneminde kesinlikle karmaşık bir adamdı.
Asil kökenli birçok İngiliz gibi, Francis Walsingham iyi eğitimliydi ve bir derece için sınavlara girmese de bir süre Cambridge'de okudu. Mary İngiltere tahtına çıktığında İngiltere'den ayrılmadan önce kısa bir süre hukuk okudu. Dindar bir Protestan olarak Walsingham, Katolik bir Kraliçe altında yaşayamayacağını hissetti, ancak bazı hesaplara göre Elizabeth I'i tahta getirmek için yurtdışından çalıştı.
I. Elizabeth'in taç giyme töreninden sonra Walsingham, devlete hizmet etmek için İngiltere'ye döndü. Elizabeth'i devirmek ve onun yerine bir Katolik hükümdar getirmek için birkaç büyük komployu ortaya çıkararak krallığa ve egemene yönelik tehditleri araştırdı. İngiltere ve Avrupa'da sürekli olarak bilgi toplayan ve işleyen geniş bir ajan ağı kullandı. Ajanlarına, postaları açabilmeleri, kodları ve şifreleri yorumlayabilmeleri ve başka yollarla bilgi çıkarabilmeleri için bir dizi casusluk tekniği konusunda eğitim verildi.
Walsingham, Kraliçe'nin casusu olmanın yanı sıra, bazen son derece yakıcı ve keskin olan tavsiyesini de sundu. Walsingham'ın hayatta kalan konuşmalarının ve yazılarının çoğu, yabancı görevlerdeyken oldukça yakışıklı ve çekici olabilmesine rağmen, açık sözlü, asitli bir kişiliğe sahip olduğunu öne sürüyor. Walsingham, Kraliçe I. Elizabeth'in renkli sarayında şüphesiz göze çarpıyordu, çünkü sade, koyu renkli giysiler giyiyordu ve pek çok saray mensubu gibi zarif sözlerin arkasına saklanmıyordu.
Diğer birçok danışmanla birlikte Francis Walsingham, İngiltere'nin küresel bir güç olarak ve Elizabeth'in bir Kraliçe olarak güçlendirilmesine yardımcı oldu. Sanat ve bilime oldukça cömertçe verdi, İngilizlerin yabancı toprakları keşfetmesini teşvik etti ve ressamlar, oyun yazarları ve diğerleri için bir hami olarak hareket etti. Elizabeth'in Danışma Meclisi'nin değerli bir üyesi olarak Walsingham, çoğu İngiliz devletini güçlendirmek için yatırım yaptığı para ve mülklerle ödüllendirildi. 1577'de Walsingham, İngiltere adına başarılarından dolayı şövalye ilan edildi. 1590'da, genellikle kabul edilmeyen cömertliği sayesinde derinden borç içinde öldü.
Birkaç yıl önce siteye katkıda bulunmaya başladığından beri Mary, araştırmacı ve yazar olmanın heyecan verici mücadelesini benimsedi. Mary, Goddard Koleji'nden liberal sanatlar derecesine sahiptir ve boş zamanını okuyarak, yemek pişirerek ve harika açık havayı keşfederek geçirir.
Birkaç yıl önce siteye katkıda bulunmaya başladığından beri Mary, araştırmacı ve yazar olmanın heyecan verici mücadelesini benimsedi. Mary, Goddard Koleji'nden liberal sanatlar derecesine sahiptir ve boş zamanlarını okuyarak, yemek pişirerek ve harika açık havayı keşfederek geçirir.
Kraliçe I. Elizabeth, İspanyol Armadası ve Tilbury'deki Ünlü Konuşma – 1588
Kraliçe Elizabeth, Tilbury'de ünlü konuşmasını yaptığında, İngilizler ve İspanyollar zaten denizde bir çatışmaya girmişlerdi. Büyük Armada ilk kez 19 Temmuz 1588'de görüldü. 28 Temmuz gece yarısı, İngiliz ordusu savaş gemilerini zift, kükürt, barut ve katranla doldurdu, sonra onları ateşe verdi ve Calais açıklarında demirlemiş İspanyol gemilerine doğru fırlattı. Kargaşada filonun büyük bir kısmı demirleme kablolarını keserek dağıldı.
Hiçbir İspanyol gemisi yakılmadı, ancak hilal oluşumu parçalandı ve filo kendini Calais'ten çok uzakta buldu. Yükselen güneybatı rüzgarı nedeniyle, gemiler konumlarını geri alamadılar ve İskoçya'nın etrafında kuzeye doğru yelken açmak zorunda kaldılar. Haberin Londra'ya ulaşması üç gün sürdü. Elizabeth'in gözdesi, Leicester Kontu Robert Dudley, Nisan ayından beri İngiltere'nin güneyindeki birliklerden sorumluydu. Thames boyunca savunmaları kontrol etmekle meşguldü. Tüm daha nitelikli alaylar Kraliçe'yi koruma onuru için yaygara kopardı ve Temmuz ortasına kadar Tilbury'deki ana kampta dört bin adam topladı.
Leicester mühimmat topluyordu ve abluka olarak hareket etmek için Tilbury kalesinin yanında bir tekne köprüsü düzenledi. Elizabeth birkaç hafta boyunca gerekirse ordusunun başına geçeceğini ilan etti. Konseyindeki adamlar buna şiddetle karşı çıktılar, ancak Leicester, morallerini yükseltmek için birliklere hitap etmesi gerektiğine ikna oldu. Mükemmel yönetim becerileriyle, onun Tilbury'ye gidişini ayarladı, hatta iniş yerinden kampa nehirden aşağı inmesi için bir geçit inşa etti. Bu onun için organize edeceği son gelişme olacaktı.
Leicester, Armada ile asıl çatışmayı zaten duymuştu ve Lord Burghley'nin Elizabeth'in gelişinden önce orduyu dağıtmaya çalışacağından endişeliydi. Sir Francis Walsingham'a, İspanyol Hollandası Genel Valisi Parma Dükü Alexander Farnese'nin hala bir tehdit olduğu konusundaki endişesini iletmek için yazdı. İspanya Kralı II. Philip'in Armada için planlarına Parma ve askerleriyle bir randevu da dahildi. Leicester, 5 Ağustos'ta Elizabeth'e şunları yazdı: "İyi tatlı kraliçe, amacınızı değiştirmeyin".
8 Ağustos'ta Kraliçe nehir yoluyla Tilbury'ye gitti. Ertesi gün “silahlı Pallas” kılığında birlikleri gözden geçirdi. Elizabeth, beyaz kadife bir elbisenin üzerine gümüş bir göğüs plakası ve elinde bir cop (otorite sembolü olarak hareket eden bir asa) giyerek kampa bir mil uzakta kaldığı evden at sürmüştü. Birliklerin geçişine tanık olduktan sonra, onlara görkemli bir atın üzerinde seslendi.
Thomas Deloney, Londra'ya aceleyle gönderilen ve 10 Ağustos'ta resmi izin alınmadan yayınlanan konuşmanın görgü tanığını yazdı. Bir türküden oluşan tek bir ilan sayfasıydı ve geniş çapta dolaştı. Konuşmanın kısa bir özetidir.
“Sevgili halkım, güvenliğimize dikkat eden bazıları tarafından, kendimizi silahlı kalabalıklara ihanetten uzak bir şekilde nasıl adadığımıza dikkat etmeye ikna ettik, ama sizi temin ederim, sadık ve sevgi dolu sevgime güvenmek istemiyorum. insanlar. Tiranlar korksun, ben her zaman öyle davrandım ki, Tanrı'nın altında en büyük gücümü ve güvencemi tebaalarımın sadık kalplerine ve iyi niyetine yerleştirdim. Ve bu nedenle, gördüğünüz gibi, bu zamanda sizin aranıza eğlencem ve eğlencem için değil, savaşın ortasında ve sıcağında hepinizin arasında yaşayıp ölmeye kararlı olarak geldim. Tanrı için, krallığım için ve halkım için onurumu ve tozda bile kanımı bırakmak. Zayıf ve çelimsiz bir kadının vücuduna sahip olduğumu biliyorum ama bir Kralın ve aynı zamanda bir İngiltere Kralının kalbine ve midesine sahibim ve Parma'nın, İspanya'nın ya da herhangi bir Avrupa Prensi'nin İngiltere'nin sınırlarını işgal etmeye cüret etmesini iğrenç bir şekilde küçümsediğimi düşünüyorum. Benim Alemi, benim tarafımdan herhangi bir onursuzluktan ziyade büyüyeceğim, kendim silahlanacağım, kendim, sahadaki erdemlerinizin her birinin Generali, Yargıcı ve Ödüllendiricisi olacağım. İleriye dönük tavrın için şimdiden ödülleri ve taçları hak ettiğini biliyorum.
Bu arada, Prens'in kendisinden daha asil veya değerli bir tebaa asla komuta etmediği Korgeneral [Leicester] benim yerime geçecek, şüphesiz ancak Generalime itaatiniz, Kamptaki Uyumunuz ve savaş alanındaki cesaretiniz sayesinde. Yakında Tanrı'nın, Krallığımın ve Halkımın düşmanlarına karşı ünlü bir zafer kazanacağız."
Adresten sonra askerleri güçlü bir haykırış yaptı. Leicester, sözlerinin "iyi tebaasının kalplerini o kadar alevlendirdiğini" açıkladı, çünkü aralarından en zayıfının İngiltere'ye çıkmaya cesaret eden en gururlu İspanyolla boy ölçüşebileceğini düşünüyorum. Elizabeth, Leicester'ın çadırında yemek yedi. Yemek sırasında, Parma'nın Hollanda'dan İngiltere'ye gitmekte olduğuna dair bir rapor kampa ulaştı. Leicester, güvenliği için Londra'ya dönmesi için ona yalvardı ama Elizabeth, böyle bir zamanda adamlarını terk etmeyi düşünmediğini açıkladı. Gece çöktüğünde ve Parma'nın gelişinin sadece bir söylenti olduğu anlaşıldığında, Elizabeth sonunda ayrılmaya ikna edildi.
Daha fazla okuma: “Bir Prensin Sözü: Elizabeth I'in Yaşamı”, Maria Perry, “Elizabeth I”, Anne Somerset