Psychedelic ilaçlar kafa karıştırıcıdır ve kime sorduğunuza bağlı olarak onlar hakkında çok farklı görüşler almak kolaydır. Bir yandan, meraklılar - küçük bir bilimsel araştırma gövdesinden bahsetmemek gerekirse - uzun zamandır, sorumlu bir şekilde ve uygun bir gözetim ile alındığında, LSD ve psilosibin (sihirli mantarlarda aktif bileşen) gibi klasik psychedelics denilen bir huzur ve manevi aydınlanmaya giden yolu düzeltmenin güvenli yolu. Öte yandan, 1960'ların kültürel spazmları ve müteakip bir hükümet bu maddelere baskı yapmasından bu yana, halüsinojen tükenmişliğinin arketipi kamusal hayal gücünde büyük rol oynamıştır; yani, LSD veya ‘shroom'ları deneyen insanlar - bazen sadece bir kez bile! - sonsuza dek onları tam olarak şişmiş bir psikoz durumuna sürükleyen geri dönüşler ve diğer semptomlar tarafından mahvoldu.
İlgili ÖykülerBu NBA Oyuncusunun Depresyonu ve Kaygısı ile İlgili Videoyu İzleyin
Bir süredir araştırmacılar bu korkuların abartılı olduğuna inanıyorlar. Aslında, Michael Pollan'ın çok ilginç bir şekildeNew Yorklu makalede, psikedeliklerle son deneyler yapmış olan bu az sayıda araştırmacı, hem ölümcül hastalığı olan hem de genel popülasyonda anksiyete ve depresyonu tedavi etme potansiyellerinden oldukça etkilendiler (kesin olarak, küçük, oldukça ön çalışmalar) .
Şimdi Psikofarmakoloji Dergisi'nde biri Pål-Ørjan Johansen ve Teri Suzanne Krebs, diğeri Peter Hendricks liderliğindeki bir ekip tarafından yapılan iki yeni çalışma, psikedeliklerin tehlikeli olduğu fikrine daha fazla darbe vurdu.
Her iki çalışma da, Amerikalıların kendi bildirdiği uyuşturucu kullanımı ve akıl sağlığı sorunlarının bir örneği hakkında bilgi içeren büyük bir veri seti olan Ulusal Uyuşturucu Kullanımı ve Sağlık Araştırmasına baktı. Johansen ve Krebs “19.299 psychedelic kullanıcıları da dahil olmak üzere rastgele seçilen ABD yetişkinleri” 135.095 üzerinde odaklandı - “psychedelics” burada kaktilike peyotta bulunan LSD, 'shrooms ve meskalin içerir - ve ilaçların kullanımı ile çeşitli arasındaki korelasyonları araştırdı akıl sağlığı sorunları ve diğer sonuçlar.
Onların anahtar paket servisi olan restoran:
Geçtiğimiz yıl, yaşam boyu psychedelics kullanımı ile geçen yıl ciddi psikolojik sıkıntı, zihinsel sağlık tedavisi alma veya ihtiyaç duyma, depresyon, anksiyete veya intihar düşünceleri veya davranışları arasında herhangi bir ilişki bulamadık. Bunun yerine, yaşam boyu psikedelik kullanımı, yatan psikiyatrik tedavinin azalması ile ilişkiliydi.
Aynı veri kümesinin farklı bir dilimini inceleyen Hendricks'in çalışması (“27.235 ömür boyu klasik psychedelic kullanımı rapor etti” 191.382 katılımcı), maddelerin zararsızlığı konusunda benzer sonuçlara vardı, ancak intihar riskine daha yakından odaklandı :
Hipotezlerle uyumlu olarak, yaşam boyu klasik psychedelic kullanımı, geçen ay psikolojik sıkıntı olasılığının% 19 azaltılması, geçen yıl intihar düşüncesi olasılığının% 14 azaltılması, geçen yıl intihar planlamasının% 29 azaltılmış olasılığı ve% 36 azaltılmış olasılığı ile ilişkilendirilmiştir. Geçen yıl intihar girişimi. […] Buna karşılık, diğer tüm maddelerin ömür boyu yasadışı kullanımı, eğilim seviyesindeki veya üzerindeki psikolojik sıkıntı ve intihar olasılığının artmasıyla büyük ölçüde ilişkiliydi.
Klasik psychedelics aslında güvenli ise, tüm korkunç psikoz öyküleri nereden geldi? Bunun basit cevabı, herkesin bildiği gibi, bazen bu korkuların kültürel olarak yankılanması durumunda bazen bazı korkuları aşan medya kapsamıdır. Biraz daha karmaşık olan cevap, neye neyin sebep olduğunu yanlış anlamakla ilgilidir. 'Psikedelikler psikolojik olarak yoğun ve birçok insan hayatlarının geri kalanında psychedelic bir deneyim için olan her şeyi suçlayacak,' dedi Krebs Doğa Zoe Cormier'in yeni araştırmasının yazımı. Aynı şey arkadaşlar ve aile üyeleri için de geçerlidir: Sevilen bir kişinin bazı akıl hastalıklarına kurban gittiğini görebilir ve bu psychedelic kullanımı aslında rahatsızlığa neden olmasa bile geçmiş psychedelic kullanımı üzerinde suçlayabilirler. (Elbette, dünyadaki en iyi uzmanların bile birçok akıl hastalığının nedenlerini tam olarak anlamadığı göz önüne alındığında, bu hatayı yapmaktan kimseyi suçlamak zordur.)
Bu çalışmaların her ikisinin de dikkat çekmeye değer birkaç kısıtlaması vardır: Birincisi, araştırmacıların kabul ettiği gibi, kendi bildirdiği verilerde doğal eksiklikler vardır, çünkü insanlar bazen alışkanlıklarını veya deneyimlerini yanlış, kasıtlı olarak veya değil rapor edebilirler ( Öte yandan, bu boyutta veri kümeleri elde etmek genellikle daha zordur. değil bildirilen verilere güvenmek ve daha büyük olanı bilimsel açıdan daha iyidir). Çalışmalar ayrıca bazı ilaçları dışarıda bıraktı - Doğa “yazarların ketamin, PCP, MDMA, sinek mantarı mantarları, DMT veya halüsinojenler kategorisine geniş ölçüde düşen diğer ilaçları içermediğini” belirtmiştir, çünkü bu ilaçlar biyokimyasal ve nörolojik düzeyde farklı şekilde çalışmaktadır. (Bu makalede, Doğa Örneğin, PCP ve ketamin tehlikeli bir şekilde bağımlılık yaratabileceğini kabul eden Johansen'den alıntılanır - Öte yandan LSD ve ‘mantarlar bağımlılık yapmazlar.)
Ancak, 1960'larda ilk kez ele geçirilen psikedeliklerin tehlikeli görüşünü destekleyemeyen artan araştırma gövdesi ile birlikte, bu iki çalışma kesinlikle Hendricks ve ortak yazarlarının “[ g] klasik psychedelics üzerine yapılan araştırmalara radikal bir geri dönüş ”, son 30 yıl boyunca kullanımlarının ilk kültürel paniği olarak ortaya çıkmıştır. Sorun, terapötik vaatlere rağmen, bu maddelerin gösterdiği - ve aynı derecede önemli olarak, sorumlu bir şekilde kullanıldıklarında yan etkilere bağlı olmadıklarına dair kanıtlara rağmen - psilosibin ve LSD'nin ABD'de Çizelge I kontrollü maddeler olarak kalmasıdır (PDF), yani tam olarak yapabileceklerini ve yapamayacaklarını kesin olarak tespit etmek için gerekli olan titiz deneyleri yapmak son derece zordur. Aslında, bazı araştırmacılar bu tür çalışmaları yapmak istiyorlar, ancak onları engelleyen birçok bürokratik engelden dolayı rahatsız etmiyorlar.
Bununla birlikte, ülke çapında çeşitli laboratuvarlarda bu araştırma dır-dir devam ederse, engeller olsa da ve bir e-postada Hendricks, klasik halüsinojenlerin doğası gereği tehlikeli olduğu efsanesi çoğunlukla ortadan kaldırıldığı için, ileriye giden yol olarak gördüğü şeyi ortaya koydu. “İnanıyorum ki sonraki en önemli adımlar, klasik psychedelics'in intihar ve ayrıca intihar patogenezinin (yani intihara yol açmaya neden olan) tedavisinde etkinliğini, yani duygusal rahatsızlığı (yani ruh hali bozuklukları), madde kötüye kullanımını (yani bağımlılığı) değerlendirmek olduğuna inanıyorum. , dürtüsel-saldırgan kişilik özellikleri, travmatik öyküler ve nörokognitif disfonksiyon ”dedi.
Klasik psychedelics bu koşulların bir kısmını bile tedavi etmeye yardımcı olabilirse, beklemeye değer olacaktır - ve onlarca yıl boyunca gereksiz korku izleme gibi görünüyordu.