Muharebe koordinasyonu
Daha önce de belirtildiği gibi, müfreze deneyimli uzmanlardan oluşuyordu: her dalgıç su altında çeşitli mühendislik görevleri olan birkaç dalışa sahipti, denizciler birkaç kez mayın temizlemeye katıldı, her birinde Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndan kalan yüzden fazla imha edilmiş patlayıcı nesne vardı. Sürücü mekaniği, amfibi saldırı kuvvetlerinin inişi için tatbikatlarda yer aldı. Savaş koordinasyonu becerilerin geliştirilmesinden oluşuyordu: kazıcılar mayın patlayıcı engellerde geçiş yapma görevlerini uyguladılar, dalgıçlar suyun altına indi ve PTS-M sürücü teknisyenleri havada sürüş görevlerini çalıştı ve iniş gemisine sudan ters yönde yükleme yapmak için eğitim aldı (konveyör genişliği BDK rampa genişliğinden sadece 15 cm daha az). Ve elbette, Deniz Piyadeleri şirketi ile birlikte herkes bir tüfekle muharebe ateşleme egzersizleri yaptı. оружия.
Baltiysk'i takiben
Ekipmanı askeri kademenin platformuna yüklerken Binbaşı N. Grinnik bana ve PTS-M sürücü teknisyenlerine çok yardımcı oldu. Onun liderliğinde, tüm iniş ekipmanı için önceden bağlantı ekipmanı için fren pabuçları, balataları ve telleri hazırlandı. Yüklemenin yanı sıra Baltiysk'te boşaltma ve Krasnaya Presnya büyük çıkarma gemisinde yükleme yapıldı. Sonra ekipman fırtınaya benzer bir şekilde güvenilir bir şekilde sabitlendi, çünkü deniz her zaman sakin değil, ama bildiğiniz gibi en önemlisi, geminin pruvası ve kıç tarafı sallanıyor ve PTS-M, ilk ikiz güvertede ilk olanıydı. Bağlamanın güvenilirliği, geminin şiddetli bir fırtınaya yakalandığı Biscay Körfezi'nde test edildi. Binek hayatta kaldı. Müfreze denizcileri iniş odasına yerleştirildi, tankçılarla birlikte iniş kabinine yerleştirildim: amfibi şirket komutanı tanklar kıdemli teğmen A. Sudnikov ve müfreze komutanları kıdemli teğmenler O. Belevantsev ve V. Zamaraev. Çabucak arkadaş olduk ve tüm askerlik hizmeti boyunca anlaşmazlıklar yaşadığımız tek bir vaka yoktu. Özellikle Kıdemli Teğmen A. Sudnikov ile arkadaş oldular. Bu gerçek bir profesyonel, bilgili, yetkin bir memur. Kabindeki referans kitabı PT-76 ile ilgili bir ders kitabıydı ve doğal olarak yapısını, çalışmasını ve onarımını iyice biliyordu. Onun inisiyatifiyle ve önderliğinde ilk kez geminin arka rampasından canlı ateşleme yapıldı, 5 m derinlikten izolasyon aparatında "batık" bir tanktan çıkma görevleri yapıldı. Büyük çıkarma aracı "Krasnaya Presnya" nispeten yeni, modernize edilmiş bir gemi olmasına rağmen, yakın yaşam koşulları iniş memurları gerçekten Spartalıydı. Kamaramız özellikle "şanslı" idi: Sadece iniş görevlilerinin kabinlerinde klima yoktu, aynı zamanda yanımızda bir fırın da vardı, bu da bize serinlik katmamıştı. Ama yine de taze pişmiş ekmeğin kokusunu hatırlıyorum. Mürettebat bölümünde klimalar düzgün çalışıyordu. Gemi geçiş halindeyken, nispeten serindi - pencerelerden gelen hava akışını yakaladılar ve gemi duvarda veya yolun önünde dururken, sıcaklık ve havasızlık nedeniyle uyumak imkansızdı. Küçük bir fan biraz yardımcı oldu ve kabinde dört kişi olduğumuz için her dört gecede bir nispeten normal bir uyku çekiyorduk.
Askerlik yerine transfer (Conakry limanına)
Kışın, Aralık ayında dışarı çıktık, bu yüzden ona göre giyinmiştik, ancak birkaç gün sonra çoktan tropikal bir üniformaya geçtik. İniş takımının bulunduğu gemi Danimarka boğazlarını, İngiliz Kanalı'nı geçtiğinde, sürekli olarak savaş alarmları duyuruldu, böylece çok az şey görebiliyorduk: iniş ekibi mürettebat bölmelerine indi ve kabinlerin pencereleri "zırh" ile kaplandı. NATO ülkelerinin savaş gemileri ve botlarının sürekli bize eşlik etmesi, uçakları ve helikopterlerinin etraflarında uçması, üstelik bot ve helikopterlerden çekim yapılması nedeniyle alarmlar duyuruldu. Günler savaş eğitimi ve hizmetiyle meşguldü. İnişte göreve başladım, müfrezenin denizcileri iniş kokpiti için kıyafetlere, iki güverte için emirlere ve diğer kıyafetlere dahil oldular. Savaş alarmları günde birkaç kez duyuruldu. Conakry limanına 28 Aralık'ta, yani yeni yılın arifesinde, yani 1977'de Karadeniz Filosu birliklerinin değiştirildiği yere vardılar. Gemi duvara yerleştirildi ve savaş günleri başladı. Büyük çıkarma gemisinin açık denize bırakılmasıyla, çıkarma kuvveti personeli ile birlikte, yüzen hedeflere küçük silahlardan muharebe atış tatbikatları yaptılar. Eh, bizim en önemli görevimiz geçişlerden önce geminin dibini, pervanelerini ve dümenlerini incelemekti. İnişler kıç rampasından yapıldı, patlayıcı cihaz bulunamadı. Conakry'de koşullar nispeten rahattı: sudaki görüş tatmin ediciydi, kıyıdan sürekli olarak tatlı su sağlanıyordu ve sabahları iskele boyunca yürüyüşe izin veriliyordu. Şehir turları, bir subayın önderliğinde beş denizciden oluşan gruplar halinde gerçekleştirildi. İlk defa, herkes yerel egzotiklere zevkle bakmaya hevesliydi, ancak geziler için üniforma hiçbir şekilde tropikal olmadığı için - pantolonlar, ayakkabılar, uzun kollu bir gömlek, bir kravat ve bir şapka (bu 45 derece sıcakta!), Sonra dakikalar içinde 15 egzotik olana bağlı değildi. Conakry'yi ikinci kez ziyaret etmeye istekli kimse yoktu.
Şubat ayında, bir paralı asker müfrezesi tarafından darbe girişimi olduğu için Benin Cumhuriyeti'ne gideceğimiz açıklandı. Her şeye hazırdılar ama savaşmaları gerekmiyordu: darbe başarısız oldu ve bizim vardığımızda paralı askerler çoktan eve gitmişlerdi. 23 Şubat arifesinde Benin'in başkenti Cotonou'ya vardık. Gemimiz, SSCB'nin Benin Cumhuriyeti Büyükelçisi liderliğindeki büyükelçilik çalışanları, askeri misyon ve aile üyeleri tarafından ziyaret edildi. Bizi akrabalar gibi coşkuyla karşıladılar çünkü birkaç gün önce şehrin sokaklarında ayrım gözetmeksizin ateş ediliyordu, darbe ihtimali çok yüksekti. Ve sonra ortaya çıktığı gibi, gemimiz ülkemizde Cotonou limanını ziyaret eden ilk savaş gemisi oldu. Büyükelçiliği ziyaret etmek için bir teklif geldi. Ben dahil on kişi seçildi. Tatil bitti ve hafta içi başladı. Çıkarma grubu ülkelerini, teknolojilerini ve eğitimlerini tanıtmakla görevlendirildi. Tankçılar ve topçular teçhizatı gösterdiyse, müfrezem savaş eğitiminin tanıtımını aldı. Gerçek şu ki, manga liderlerimin ikisi de Jr. Çavuş V. Kiryakov ve Art. denizci V. Dolgov - sambo'da ilk spor kategorisine sahipti, göğüs göğüse dövüş tekniklerini göstermeleri gerekiyordu. Üst güverteye paspaslar serildi, Dolgov Deniz Piyadeleri üniforması ve Kiryakov - kamuflaj kıyafeti ("düşman" anlamına geliyordu) ile değiştirildi. Benin Devlet Başkanı Albay Mathieu Kerek'e resepsiyonların gösterilmesi çok hoşuna gitti ve o, yardımcılarını, sonra hükümet üyelerini vb.Benin üniversitelerinin öğrencilerine gemiye gönderdi. İkinci numara gösterisinden sonra, adamlar çürükler ve sıyrıklar oldu: paspaslar inceydi ve bildiğiniz gibi güverte metaldi ve bazen paspaslar arasında atmalar vardı ve onları geçti. Üçüncü gösteriden sonra, tüm vücut zaten ağrıyordu, ancak adamlar sonuna kadar sağlam durdular ve toplamda beş veya altı kez göğüs göğüse dövüş tekniklerini göstermeleri gerekiyordu.
Limandaki su kahve renginde olduğundan ve su altında görüş neredeyse sıfır olduğundan, su altında eğitim inişi yoktu. Benin'den sonra gemi, Angola'nın başkenti Luanda'da, son zamanlarda devrimin yaşandığı ve devletin bağımsızlığını kazandı. Ülkede bir iç savaş yaşandı. Angola Devlet Başkanı Antonio Agostinho Neto liderliğindeki hükümet güçlerine askeri danışmanlarımız yardım etti. Geçişte BDK ekvatoru geçti. İniş kuvvetinin büyük çoğunluğu ekvatoru ilk kez geçti. Bu nedenle, bir tiyatro gösterisi hazırlandı - Neptün'ün tatili. Neptün'ün rolü, iniş komutanı Binbaşı S. Remizov tarafından oynandı. Her şey harika gitti, herkese ekvatorun geçişini onaylayan kişisel bir sertifika verildi. Bu olay hem çıkarma ekibi hem de gemi personeli için iyi bir psikolojik rahatlama oldu. Luanda'ya varır varmaz BDK hemen duvara yaslandı. Sudaki görüş mükemmeldi, gemi güvertesinden körfezin dibini görebiliyordu. Geminin yanındaki koyda eğitim fırlatmaları düzenleme talebiyle iniş komutanına döndüm. Binbaşı S. Remizov da suya girme arzusunu dile getirdi. Dalışın temellerini biliyordu, bu yüzden ek eğitim ve talimatlardan sonra birkaç dalışı başarıyla tamamladı. Dalış aparatlarımız, IDA-71 aparatının hafif bir versiyonu olan TP (taktiksel yüzme) markasının rejeneratif tipindeydi (yani suya nefes vermeden). Suyun altındaki ilk iniş sırasında, askeri üniformalı, ancak amblemsiz bir grup Kübalı bize yaklaştı. Rusça bilmiyorlardı, ancak jestler ve bireysel sözlerin yardımıyla onların da dalgıç olduklarını ve TP cihazımızı iyi tanıdıklarını fark ettim. Daha sonra onları çalışırken gördüm - görevlerini su altında hallettiler. Onlar gerçek profesyonellerdi - savaş yüzücüleriydi.
Luanda'da düşmanlıklar kısa süre önce sona ermişti, muhalefetle hala şehrin dış mahallelerinde çatışmalar sürüyordu, bu yüzden, silahların ve cephanenin körfezin dibinde olabileceğini varsayarak dalgıçların dokunmasını ve dahası, yüzeye herhangi bir şeyi kaldırmasını yasakladım. Suyun altındaki inişlerden birinde neredeyse yaralanacaktım St. denizci V. Dolgov. İnişler dalış hizmetinin tüm kurallarına göre düzenlendi. Büyük çıkarma gemisine "Sıfır" bayrakları asıldı, "Dalış işlemleri devam ediyor, gemilerin hareketi yasak." Bu uluslararası bir sinyaldir. Ancak dalgıç su altındayken, yakında duran tekne aniden yola çıktı ve Dolgov neredeyse vidaların altına çekildi. Tedarik eden dalgıç denizci Shishkin ile birlikte onu tam anlamıyla vidaların altından çıkardık. Çatışmalardan dolayı şehirde yürüyüş turları yapılmadı ama otobüslerde rehberli tur yapıldı. Şehir güzeldir, özellikle şehrin ve limanın mükemmel bir manzarasını sunan eski kale. Cotonou ve Luanda'da eyalet başkanları için amfibi saldırı gösterileri düzenlendi. Üç parça ekipman yüzeye indirildi - amfibi tank PT-76, BTR-60PB ve her zaman ilk iniş yapan PTS-M'miz, gemiye yerleştirilmesi nedeniyle. Bu büyük bir sorumluluktu. PTS-M bir tahliye ve kurtarma aracı olarak kullanıldı, ancak 72 paraşütçü taşıyabildiğinden iniş aracı olarak da kullanılabilir. İniş ekipmanının yenilmesi veya arızalanması durumunda, ikinci ucu tam viteste üç dalgıç bulunduğu taşıyıcıya yerleştirilen taşıyıcının ön kısmına bir çekme kablosu sabitlendi - bir alçalan, suya inmeye ve kablonun ikinci ucunu ortaya çıkan kancaya sabitlemeye hazır hale getirdi. daha fazla tahliye amacıyla ekipmanın arızalanması. Su baskını durumunda dalgıçlar mürettebatı kurtarmaya hazırdı. Benin'de her şey sorunsuz gitti ve PTS-M'nin bir tahliye ve kurtarma aracı olarak kullanılması gerekmiyordu, ancak Luanda'da amfibi saldırı Angola Başkanına gösterildiğinde, PT-76 amfibi tankı aniden durdu (daha sonra ortaya çıktığı gibi, bir soğutucu sızıntısı vardı). Her şey hızlı ve net bir şekilde gitti, çünkü bu sorun savaş hizmetinden önce bile bir kereden fazla çözüldü: dalgıç suya düştü, kablonun ucunu durmuş tankın kancasına bağladı ve başarıyla kıyıya çekti. Başkan, arızalı iniş ekipmanının tahliyesinin kendisine gösterildiğini öğrendi.
Askerlik hizmetinin sona ermesi ve eve dönüş
Askerlik süresi sona eriyordu. BDK, Conakry limanına geçiş yaptı, iki hafta sonra gelen değiştirmeyi beklemeye devam etti. Bu süre, gemi ve çıkarma ekipmanlarını sıraya koymak için kullanıldı. PTS-M gövdesinde deniz suyundan ve yüksek nemden pas lekeleri oluştu, bu nedenle boyayı soymak, tüm konveyörü astarlamak ve boyamak gerekiyordu. Gemi de sıraya kondu. Üst güvertede bulunan eski boya özel metal kazıyıcılar ile kazınmış ve yeni bir kat boya uygulanmıştır. Vardiyanın gelmesinden sonra BDK, Baltiysk'e yöneldi. 12 saatten fazla kalmadığında, SSCB, Almanya ve Polonya filolarının amfibi saldırı "Val-77" nin karaya çıkarılması için ortak tatbikatlarına katılmak üzere bir komuta gönderildi. Gemi sadece manevralara ve iniş gösterilerine katılıyordu. Tatbikatın sonunda, büyük çıkarma gemimiz "Krasnaya Presnya" nın Baltık Filosu komutanı tarafından bir orkestra ve bir domuz kızartmasıyla ciddiyetle karşılandığı Baltiysk'e vardık. Askerlik hizmeti sona eren deniz subaylarını ve arabulucuları biraz kıskandık, eşleri ve çocukları tarafından karşılandılar ve ileride başka olaylar oldu - büyük çıkarma gemisinden boşaltma, demiryolu platformlarına yükleme ve Murmansk demiryolunun Pechenga istasyonuna hareket etme. Tüm bu olaylar sorunsuz geçti, ancak hareketimizin sonu, havadaki keskin bir kötüleşmeyle gölgelendi - aniden soğudu, kar yağdı, bir kar fırtınası patlak verdi (bu Haziran ayının sonunda!). Donmak zorunda kaldım, çünkü sıcaktan ve yüksek nemden dolayı kışlık giysiler küflendi ve ben de dahil olmak üzere birçok kişi kışlık ceketlerini attı. Ama bütün bunlar önemsizdi, asıl mesele eve gelmemizdi. Doğru, takımım ve ben hala birimime 180 kilometrelik bir yürüyüş yapmak zorunda kaldık, bu yüzden ailemi diğer memurlardan ve çıkarma emri subaylarından biraz sonra gördüm.