Derbyshire’da sıcak bir yaz gününde Christopher Nieper, Şanghay’dan eski maden kasabası Alfreton’daki fabrikasına kumaş getirme konusunda endişeli.
İlkbaharda ve yaz başında üç ay boyunca Çin şehri Covid nedeniyle kilitliyken Şanghay limanında kumaşla dolu bir konteyner sıkışmıştı. Sonunda, daha fazla beklemekten kaçınmak için, önce Fransa’ya, sonra da Doğu Midlands’a hava yoluyla gönderilmesi için fazladan 5.000 € (4.200 £) ödedi.
“Mart ayında sipariş veren müşterilerim vardı: ‘Elbisem nerede? İptal etmek zorunda kalacağım.”’”
1961’den beri kasabada kadın giyim, triko ve iç çamaşırı üreten babasının adını taşıyan aile işletmesi David Nieper’in sahibi, hayati malzemeleri için eve daha yakın görünüyor.
“Üç ayı bir haftaya çevirebilirsiniz” diyor. “Bir şeyi dünyanın her yerine getirmek için gereken enerjiyi koruyarak çevreyi düşünün. Tasarruf edilen zamanı, kaçınılan israfı, müşteri memnuniyetini düşünün.”
Make UK endüstri grubu tarafından yapılan bir ankete göre, Çin’deki Covid kesintilerinin ve Rusya’nın Ukrayna’yı işgalinin neden olduğu ciddi aksamalara yanıt olarak, İngiltere’deki üreticilerin üçte birinden fazlası kullandıkları tedarikçi sayısını artırdı. Bu şirketlerin dörtte üçünden fazlası Birleşik Krallık tedarikçilerinden yararlanmalarını artırıyor.
Üreticiler biriminde politika direktörü Verity Davidge, “Son birkaç yılın sismik şokları, iş modellerini alt üst eden güçlü bir faktörler kokteyli yarattı” diyor. “Birçok şirket için bu, ‘tam zamanında’ geride bırakmak ve ‘her ihtimale karşı’ kucaklamak anlamına gelecektir.”
Bununla birlikte, yüksek üretim maliyetleri ve İngiltere’nin onlarca yıllık endüstriyel düşüş ve yetersiz yatırımdan sonra yeniden canlanan talebi karşılama kapasitesi ile ilgili sorularla birlikte, eğilim doğrudan olmaktan uzaktır. Pek çok firma için – özellikle dünyanın diğer tarafında büyük pazarları olan firmalar için – Birleşik Krallık tedarikçilerine dönüşmek pek bir anlam ifade etmeyecektir.
Davidge, “Şirketlerin, müşterilerine ve tedarikçilerine yakın olmakla ürün kalitesi, bulunabilirlik ve maliyet gereksinimlerini karşıladıklarından emin olmaları gerekiyor” diye ekliyor.
Nieper, “Tekstil becerileri Batı Avrupa’da neredeyse tükenmiş durumda” diyor. “Karada daha fazlasının olmamasının nedeni, karada yapılacak fabrikaların kalmamış olmasıdır.”
Britanya genelindeki firmalar yükselen enflasyon, ticaret kesintileri ve ciddi personel sıkıntısı ile mücadele ederken, giysi üreticisinin patronu ülkenin tedarik kısıtlamalarını düzeltmeye yönelik yeni bir girişimle meseleleri kendi eline alıyor. Ya da en azından Alfredton’ın.
Nieper, İngiltere’deki bir akademi güveninin birkaç iş destekçisinden biri olarak gelecek nesil işçilere yatırım yapmayı umarak ağırlığını yerel okulun arkasına attı. 2016’da David Nieper Academy olarak yeniden adlandırılan okul, bir zamanlar ülkenin en kötüleri arasında yer alan okul, neredeyse 800 öğrencisiyle Derbyshire’da en fazla talep edilen altıncı okul haline geldi.
Komşu Staffordshire’daki JCB Academy’de olduğu gibi – kazıcı üreticisi ve Bentley Motors, Network Rail ve Rolls-Royce gibi diğer işletmeler tarafından desteklenen – fikir, eğitimle daha yakın bağlantıların İngiliz endüstrisinin büyümesine yardımcı olabileceğidir.
“Herkes ‘İşçi bulamazsın’ diyerek şikayet ediyor. Pekala, devam etmeleri ve bu konuda bir şeyler yapmaları gerekiyor” diyor Nieper. İşletmelerin eğitime dahil olmasının tartışmalı olabileceğini kabul ediyor (“Kasaba şüpheciydi. Özel bir işverenin ne işi var?”), ancak okulu desteklemenin yerel ekonomiyi yükseltmeye yardımcı olmanın bir yolu olduğunu söylüyor.
“Bir nesil çocuğu yüzüstü bırakırsanız, bir kasabanın ekonomisini çökerteceksiniz. Düzeltilmezse büyürken yavaş bir yanık oluyor” diyor ve Alfreton’u çocukların büyüdüklerinde ayrılmak istemeye meyilli olduğu “klasik unutulmuş bir kasaba” olarak nitelendiriyor. “Bir okul 10 yıl boyunca başarısız olursa, bu tüm ekonomiyi etkileyecek, eğitim düzeyi düşük olan insanlar ayrılacak ve beklentileri düşük olacak.”
Daha fazla ilerleme kaydedilmelidir. Okul, Mayıs 2019’daki en son teftişinde Ofsted’den “iyileştirme gerekiyor” notu aldı – ancak okul müdürü Kathryn Hobbs’un “yorulmak bilmeyen” çalışması için övgü aldı.
Alfreton’a yakın büyüyen ama ayrılan birçok kişiden biri olan Hobbs, “Çocuklar başka alanlarda sahip oldukları fırsatlara sahip olmayabilir, ancak bunu gerçekleştirmek bizim işimiz” diyor. Okulu tersine çevirmenin zorluğunu üstlenmek için geri geldi.
Alfreton gibi eski madencilik ve değirmen kasabalarının endüstrinin kalbinde yer almasıyla tekstil bir zamanlar sanayi devriminin belkemiğini oluşturuyordu. Ancak bugün İngiltere’de giyilen kıyafetlerin sadece %3’ü yurt içinde üretiliyor. Küreselleşmenin üretimin offshoring’i mümkün kılmasıyla ve ileri düzeyde hizmet sektörü faaliyetine doğru bir kaymanın ortasında, Birleşik Krallık imalatı 1970’lerde ekonominin dörtte birinden fazlasından bugün yaklaşık %10’a geriledi.
İngiltere’nin artık bir şeyler üretmediği fikri, eski sanayi kasabalarının Brexit’e ezici bir çoğunlukla oy vermelerinin birçok nedeni arasındaydı. Bir fırsatı gözetleyen Boris Johnson, 2016’da Brexit kampanya izinde David Nieper fabrikasını ziyaret etti ve atölyede bir Oy Verme bayrağını bir araya getirmek için kullandı. AB’nin “kötü tasarlanmış bir iç çamaşırı” olduğu konusunda şakalar yaptı ve şaka yaptı: “Britanya’yı küçümseyen herkese külot.”
İngiltere’nin AB’ye ihracatı, Johnson’ın anlaşmasının yürürlüğe girmesinden sonraki ilk ayda yüzde 40 düştü. İyileşmeye rağmen, ülkenin ticaret performansı hala ithal edilen gelişmiş ülkelerin gerisinde kalıyor. İngiliz üretimine pek yardımcı olmuyor, Brexit sonrası sınır sorunları ve bürokrasi işletmeler için maliyetleri artırırken, daha katı göç kuralları işçi kıtlığını daha da kötüleştiriyor.
Alfreton’a yayılmış David Nieper fabrika sahalarında yapılan bir yürüyüşte, İngilizce olmayan çok az ses duyuluyor. Nieper, Polonyalı ve Litvanyalı işçiler olduğunu, okulda ise şu anda üç Ukraynalı mülteci olduğunu söylüyor. Çoğunlukla yerel olarak doğmuş bir işgücünü istihdam etmekten gurur duyuyor. “Ekonomiyi kasabanın içinden büyütebilirseniz çok daha iyi olur.”
Nieper, Brexit’ten bu yana kesinti ve daha yüksek maliyetlerle karşı karşıya kaldı, ancak patronu Fransa ve Almanya’ya satışların güçlü kaldığını söylüyor. Ürünleri İngiltere’de üretildiğinden, birçok rakibin ihraç ettiği orijinal olarak Asya’da üretilen giysilerin aksine, AB’de satıldığında sıfır tarife statüsüne hak kazanırlar. Bununla birlikte, çoğu İngiliz perakendeci, denizaşırı ülkelerde üretilen giysiler satıyor ve bu da İngiltere’nin AB’ye giyim ihracatında bir çöküşe yol açıyor.
“Brexit ile malzeme almak zor oldu. Covid ile ve şimdi tedarik zinciri sorunları ile hiçbir şey elde edemezsiniz, bu yüzden onu eve getirmeye karar verdik, ”diye açıklıyor Nieper.
İyimserliğine rağmen, büyük perakendeciler tamamen yerli tedarik zincirleri için yaygın bir geri dönüş şansı konusunda şüpheci. Nieper, yurtdışından daha yüksek maaşları ve üretim maliyetlerini yansıtan, büyük ölçüde daha yaşlı ve varlıklı bir demografiye göre, her biri yaklaşık 150 £ karşılığında elbiseler satabilir. Ama herkes için uygun olmayacaktır.
Marks & Spencer’ın başkanı Archie Norman, cadde devinin yıllık hissedar toplantısında İngiltere’den daha fazla ürün almayı çok istediğini, ancak “gerçekçi olarak maliyet açısından rekabetçi olmamız gerektiğini ve yerli üretim için beceri setini kaybettiğimizi” söyledi. . Büyük ölçekte göreceğimizi sanmıyorum [British clothing manufacturing] yakın zamanda herhangi bir zamanda” dedi.
Brexit belirsizliği, koronavirüs pandemisi ve hükümetin kalbindeki siyasi kaosla birlikte, İngiltere’nin sanayi üssünün arz kapasitesini artırmak için gereken türden iş yatırımları düzleşti. Harcama, Covid öncesi seviyelerin %10 altında kalıyor. Hükümetin bağımsız ekonomik tahmincisi, Brexit’ten üretken kapasiteye uzun vadeli %2’lik bir darbe olacağını tahmin ediyor.
Nieper, bu ters rüzgarlara karşı koymak için daha fazla şirketin İngiltere’ye yatırım yapma konusunda ciddi olması gerektiğine inanıyor. Ayrıca, son yıllarda hızlı moda rakiplerine ayak uydurmak için tedarik zincirini offshore ettiği için M&S’yi sorunun bir parçası olduğu için eleştiriyor. Bu tür hareketlerin, tarihsel olarak tekstil endüstrisinin evi olan Midlands ve İngiltere’nin kuzeyi üzerinde büyük etkisi oldu.
“Denize çıktıklarında, bu fabrikalar kapandı ve diğer her şey bir deste kart gibi yere düştü.”
İşler değişmeye başlıyor olabilir. M&S, Jaeger markalı giysilerin bir kısmının İngiltere’deki üretimini test ederken, sattığı mobilyaların çoğu Galler’de üretiliyor ve kendi etiketli güzellik ürünlerinin yarısı yurt içinde üretiliyor.
Tüketiciler, hızlı modanın çevresel ve etik sonuçları konusunda giderek daha bilinçli hale geliyor. Oxfam, İngiltere’de sahip olunan tüm kot pantolonları üretmenin, dünya etrafında 2.300’den fazla kez uçmaya eşdeğer karbon emisyonlarından sorumlu olduğunu tahmin ettiğinden, endüstrinin karbon ayak izi çok büyük.
Yeniden demirleme, hava millerini kısaltabilir ve İngiliz endüstrisine yardımcı olabilirken, İngiltere’nin tipik olarak daha yüksek üretim maliyetlerinin, daha yüksek fiyatlar veya zor durumdaki tüketiciler için daha az seçenek anlamına gelebileceğine dair endişeler var.
Nieper’ın üstesinden gelinmesi gerektiğini söylediği bir zorluk. “Daha müreffeh bir ulus olmamızın sırrı, değer katmaya başlamaktır. [through more manufacturing]. Ama büyük bir yeniden beceriye ihtiyacımız var.
“Yavaş yavaş toparlamalısın. Tek seferde olmayacak. Ama hepsini kaldırırsak, bu ülkeye genel olarak yardımcı olur.”