Zarar görmemiş mayın tarlalarının düşmanın eylemlerini ciddi şekilde engellediği, ancak kendi başlarına durduramayacağına dair hiçbir şüphe yoktur. 1917'ten itibaren Irbensky Boğazı'na yerleştirilenler gibi çok yoğun mayın tarlaları bile, bunun için birkaç gün sürmesine rağmen, Alman mayın tarama gemileri tarafından geçirildi.
Hiçbir durumda, savaş gemileri, yok ediciler ve denizaltılar gibi hafif kuvvetler mayın topçu pozisyonlarının savunmasında önemli bir rol oynayamadı. Rolleri devriyeler ve keşiflerle sınırlıydı, ancak hiçbir durumda trolü engelleyemediler.
Bununla birlikte, burada önemli bir rezervasyon yapılması gerekmektedir. Mihail Koronatovich Bakhirev, Irbensky Boğazı'ndaki maden pozisyonunun çok kötü ayarlandığına inanıyor:
Irbensky Boğazı'nın kendisinde, uzun zaman önce bir mayın tarlası teslim edilmiş ve korunmuştu;
1) Boğazın güney kıyısı düşmana aitti ve ağır bir şekilde tahkim edildi;
2) alanın geniş bir alanı düşmanın her zaman süpürme çalışmaları yapmasını mümkün kıldı ve geçişi zorlamak istediği anı yakalayamadık; Bunun yanında, bu alan sayesinde, düşman mayın tarlalarının sürekli gözlemlenmesi ihtimalinden mahrum kaldık;
3) bu düşman eserleri filosunun desteği olmadan tamamen gerçekleştirilebilir;
4) konumumuzu düzenleyerek düşmanın atılımı sırasında, her zaman kıyıya paralel engellerimizle korunduğundan, yok edici ve denizaltı saldırılarından her zaman garanti edildi (bence, büyük bir hataydı);
5) Düşman, sahili boyunca dayak kanalını kurma ve iyi durumunu izleme fırsatını buldu;
6) Avcılarımızı ve denizaltılarımızı denizde, denizde ve dolayısıyla Riga Körfezi'nden gelen düşmanları beklenmedik bir şekilde kovma fırsatımız olmadı.
7) bu alan Baltık Denizi'nde Riga Körfezi'nden keşif yapmamızı imkansız hale getirdi.
1) Boğazın güney kıyısı düşmana aitti ve ağır bir şekilde tahkim edildi;
2) alanın geniş bir alanı düşmanın her zaman süpürme çalışmaları yapmasını mümkün kıldı ve geçişi zorlamak istediği anı yakalayamadık; Bunun yanında, bu alan sayesinde, düşman mayın tarlalarının sürekli gözlemlenmesi ihtimalinden mahrum kaldık;
3) bu düşman eserleri filosunun desteği olmadan tamamen gerçekleştirilebilir;
4) konumumuzu düzenleyerek düşmanın atılımı sırasında, her zaman kıyıya paralel engellerimizle korunduğundan, yok edici ve denizaltı saldırılarından her zaman garanti edildi (bence, büyük bir hataydı);
5) Düşman, sahili boyunca dayak kanalını kurma ve iyi durumunu izleme fırsatını buldu;
6) Avcılarımızı ve denizaltılarımızı denizde, denizde ve dolayısıyla Riga Körfezi'nden gelen düşmanları beklenmedik bir şekilde kovma fırsatımız olmadı.
7) bu alan Baltık Denizi'nde Riga Körfezi'nden keşif yapmamızı imkansız hale getirdi.
Maden pozisyonu M.K. Bakhirev, ışık kuvvetlerini daha verimli bir şekilde kullanabiliyordu. Ancak, bazı şüpheler var.
Tabii ki, mayın tarlaları sahile (boğazı geçerken) dik olarak yerleştirilmişse, aralarında savunucuların bileceği ve ilerleyenlerin bilmeyeceği serbest mayınlar olacaktır. Bu durumda, sahilin altında bir grup destroyer yapmak ve ardından mayın tarlalarının dışına çıkarak bir saldırı yapmak mümkün olacaktı. Ancak Alman mayın mayınları, bu tür bir saldırıyı imkansız kılmak için yoğun ateş geliştirerek oldukça güçlü olan hafif kruvazör, armadillos ve korkusuzluklar gibi daha büyük gemilerin koruması altında çalıştı. "Zafer" iki kez (3 Ağustos 1915 g. Ve 4 Ekim 1917 g.) Düşman avcılarını maksimum atış mesafesinden sürün. İki hafif kruvazörün desteğiyle iki savaş gemisinin ya da korkusuzluğunun (yani, genellikle trol kervanını doğrudan kapatacak şekilde atanan böyle bir ayrılmanın) bu görevle daha hızlı ve daha etkin bir şekilde başa çıkacağına dair hiçbir şüphe yoktur.
Denizaltılara gelince, onlar için mayın tarlalarının düşman tarafından zorlanması bir saldırı için neredeyse ideal koşulları temsil ediyor gibi görünüyor. Denizaltının asıl sorunu, su yüzeyindeki düşman savaş gemisine yaklaşamaması (boğulması) ve teknede su altında olması bunun için çok düşük olmasıdır. Bu nedenle, büyük çapta, bir denizaltı, torpilinin ulaşabileceği bir yerde olması halinde bir savaş gemisine saldırabilir оружия. Ancak mayın tarlalarının atılımı tekne için ek olanaklar sunuyor.
Birincisi, düşmanın ayrılmasının önemli bir kısmı, genellikle fairway'in sallanacağı anı bekleyen mayın tarlalarının önünde bulunur. Buna göre, denizaltı, düşmana yaklaşmak ve ona saldırmak için yeterli zamana sahip. Eğer denizaltı mayın tarlalarının arkasındaysa, o zaman uygun bir pozisyon seçebilir, çünkü düşman mayın tarlasının nerede bittiğini ve yeni bir kişinin başlayıp başlamayacağını, neden dikkatli olmanız gerektiğini ve mayın olduğu yerde trol kervanının arkasında düşük hızda hareket etmeniz gerektiğini bilmez. hayır.
Bununla birlikte, denizaltı kullanımının tek başarılı örneği, Alman Indianola mayın Tarlası üssünün saldırıya uğramasıydı; bu da hasara yol açtı ve Ekim 4 1917 savaşına katılmayı reddetti. Bu da Moonzund'un savunmaya katılmasına rağmen oldu. tekneler için çok gelişmiş kullanılan çok deneyimli İngiliz ekipleri. Bir dereceye kadar, böyle hayal kırıklığı yaratan bir sonuç, Almanların daha büyük gemilerini korumak için yeterli sayıda yıkıcı çektiğinin sonucudur. Ancak diğer durumlarda, denizaltılar başarısız oldu. Böylece, 1915'ta filo komutu Irbensky Boğazı'na E-1, E-9, Barlar ve Gepard gönderdi. Ağustos 10 sabahında iki hafif kruvazör eşliğinde iki zırhlı kruvazör (Roon ve Prince Heinrich) Irben Boğazı'na yaklaştı. Kısa bir savaşta Rus muhriplerini uzaklaştırdılar ve Tserel Burnu'nun bombardımanına doğru ilerlediler. Toplamda, Alman kruvazörü 40 dakika sürdü, bu sırada E-1 ve Çita üç kez Alman kruvazörlerine saldırmaya çalıştı. Ne yazık ki, başarı olmadan.
Hafif güçlerin mayın topçu pozisyonlarının savunmasında belirli bir rol oynayabileceği varsayılabilir, ancak bunları kendi başlarına savunamazlar.
Kıyı topçularına gelince, neredeyse Moonzund’un savaşlarında kendini göstermedi: 10 Ekim’de, Moon ve Werder’in pilleri Almanlar tarafından çok hızlı bir şekilde bastırıldı. 4-mm silahlarının en güçlü bataryasının teknik nedenlerden dolayı yangını durdurmak zorunda kaldığına dair makul bir varsayım var.
Sadece az ya da çok “parlak nokta”, “Friedrich der Grosse” ile “König Albert” arasındaki savaş gemileri arasında dört modern 305-mm silahtan oluşan “Zerel pil” ile kısa bir düello oldu. Bir silahın iki Alman askerine (ve bir de epizodik olarak) karşı savaşıldığı gerçeğine rağmen, Almanlar onu ezemedi ve Ruslara zarar vermeden geri çekilmeye zorlandı.
“Kıyı ile denizin” sayısız savaşının deneyiminin öğrettiği gibi, kıyı topçusu gemiye dayanabilecek kapasitededir. Buna güzel bir örnek, Çanakkale Boğazı'nı Türklerin müttefik Anglo-Fransız filosunun saldırılarına karşı savunmasıdır. Türkiye'nin kıyı savunma topçularının, hem niceliksel hem de niteliksel olarak müttefiklere göre daha düşük olmasına rağmen, Türklerin mayın topçu pozisyonları, kendilerine verilen beklentileri haklı çıkardı.
Türkiye kıyı savunmasının az sayıdaki modern silahlarından biri.
Rus pillerin neredeyse 1917'teki Moonsund'un savunmasında hiçbir rol oynamaması, kıyı topçuluğunun zayıflığı hakkında değil, yalnızca birliklerin propagandası hakkında, dayanıklılıklarını ve savaşma arzusunu tamamen kaybettiğini söylüyor. Genel olarak, modern kıyı topçularının savunduğu mayın topçu pozisyonlarının düşmanın birçok kez üstün deniz kuvvetlerini durdurabildiği düşünülmelidir. Ancak kıyı topçularının dikkate alınması gereken iki ciddi kusuru vardır.
Bunlardan ilki, kıyı topçuluğunun yalnızca en önemli nokta objelerini örtmek için kullanılabileceğinden, herhangi bir hareketlilik eksikliği ile birlikte çok yüksek bir maliyettir. Aynı zamanda, eğer düşman bunlardan birini fırtınaya sokacaksa, diğer tüm noktalarda bu topçu işe yaramayacak ve boşta duracaktır.
İkincisi kıyıdan kırılganlıktır. Dolayısıyla, örneğin, “Zorel bataryası”, belirlenen komutanların ve hesaplamaların varlığında, neredeyse denizden yenilmezdi. Ancak hiç kimse, Almanların Ezel adasında (aslında 1917 d'de yaptıkları) başka bir yere inişlerini ve belirtilen pili karadan ele geçirmelerini engelleyemedi. Ancak tüm tehlikeli bölgeleri güvenli bir şekilde örtmek için ağır silahlar artık yeterli değildi. Çanakkale Boğazı'ndaki operasyona geri dönersek, çok sayıdaki topçu olmasına rağmen (hem sabit kıyı savunma hem de saha savunması) Türklerin, iniş kuvvetlerinin inişini önleyemediğini göreceğiz. Doğru, çok özverili savunmaları askerlerin verilen görevleri yerine getirmelerine izin vermedi ve sonuçta ikincisi tahliye edildi.
Tabii ki, bütün bir kıyı akü sistemi kurabilir ve onları topraktan gelen burçlarla kapatarak, birinci sınıf bir kale oluşturarak, deniz ve kara rakiplerine eşit derecede etkili bir şekilde savunma yeteneğine sahip olabilirsiniz. Ancak bu tür yapıların maliyeti oldukça yüksektir. Örneğin, Finlandiya Körfezi'ne giriş yapan ve Büyük Kale'nin bir bölümünü kapsayan Revel-Porkalaud pozisyonunun maliyeti 55 milyon ruble olarak hesaplandı. İki Sivastopol savaş gemisinin neredeyse tam fiyatı! Şunlara dikkat edilmelidir:
1) yukarıda belirtilen 55 milyonu, kara düşmanına karşı savunma pozisyonları oluşturmadan, yalnızca kıyı tesislerini içermekteydi;
2) başlı başına, Revel-Porkalaud pozisyonu Finlandiya Körfezi'nin istilaya karşı korunmasını garanti etmedi ve sadece güçlü bir Baltık filosuyla birlikte koruyabildi.
Genel olarak, kıyı topçularıyla korunan mayın topçu bariyerlerinin, üstün bir filoya karşı çok etkili bir savunma olduğu düşünülebilir, ancak bu savunma kendi kendine yeterli değildir ve bir bütün olarak sahilin korunmasını garanti edemez. Kıyı topçuları sadece en önemli noktalarından bazılarını kapsayabilir ve onu desteklemek için diğer deniz savaşı araçlarına ihtiyaç duyar.
Büyük Peter kalesinin ayakta kalan konumlarından biri
Şimdi ağır topçu gemileri düşünün. Moonshund’un tecrübesinin gösterdiği gibi, mayın topçu pozisyonu, onu savunan gemilere önemli avantajlar sunuyor ve çok daha güçlü bir düşmana dayanmayı mümkün kılıyor. Tabii ki, her iki durumda da, 1915 ve 1917'te operasyonlar yürütürken, Almanların hedeflerine ulaşmış olduğu ve Riga Körfezi'nin deniz kuvvetlerinin Riga Körfezi'ne girmesini engelleyemediği ve 1917'te Büyük Zund savaşını kaybettiği söylenebilir.
Ama ... Açık denizde tek başına “Şan”, “Alsace” ve “Braunschweig” gibi yedi savaş gemisi içeren 4-th filosu Hohzeeflott ile savaşmış olsaydı, Rus savaş gemisi bir saat boyunca bile dayanamazdı. Ancak mayın topçu pozisyonunu savunurken "Glory" sadece ölmedi, aynı zamanda Almanları operasyonu durdurup geri çekilmeye zorladı. Gunmen Nassau ve Posen denizde Glory'yi yarım saat içinde vuracaklardı, ancak mayın topçu pozisyonunda Slava onları bir gün geri tuttu ve operasyonun ikinci gününde Alman dreadnough'lar Riga Körfezi'ne girmeyi başardılar. "Koenig" ve "Kaiser" bile M.K.'nin gemilerini yok edemedi. İlk denemeden Bakhirev, açık denizdeki Benke savaş gemileriyle savaşmak için "Zafer" ve "Vatandaş" oldu.
Ağır topçu gemilerinin mayın topçu pozisyonundaki savaşı aşağıdaki özelliklerle karakterize edildi:
Düşman ne kadar üstün olursa olsun, mayın karavanını örtmek için sadece küçük bir kısmını kullandı. Bu nedenle, Almanlar hiçbir durumda ikiden fazla ağır gemi çekmedi: 26 Temmuz 1915, o yılın Ağustos ayında Alsace ve Braunschweig, 3-4 - Nassau ve Posen ve Ekim ayında 1917. - “Koenig” ve “Kronprinz”. Genellikle, savaş gemilerine ek olarak, düşman ayrıca süpürme karavanının filosuna iki hafif kruvazörü de içeriyordu.
Bu makalenin yazara göre, "Şan", "Brunswick" türündeki savaş gemisinden daha karmaşık bir gemiydi. Almanların, bu tür gemilerin savaş niteliklerine eşit olduğuna inandığına inanmaları muhtemeldir. Ancak Temmuz 26'te aynı "Zafer" e iki gemi koydular ve başarılı olamadılar. Çok basit bir şey gibi görünüyor: bir ila dört avantaj sağlayarak, bir veya iki savaş gemisi daha ekleyin, ancak bu yapılmadı. Bunun yerine, Nassau ve Posen savaşa gönderildi.
Ancak operasyonun Alman planı, genel bir savaşta onları yok etmelerine yardımcı olmak için Finlandiya Körfezi'nden dört “Sevastopol” tipi savaş gemisi cezalandırma umuduyla inşa edildi. Tabii ki, Rus korkaklar Moonsund Boğazı'nı Riga Körfezi'ne geçmek için çok derin oturuyorlardı. "Sivastopoli" yi savaşa atmak için, onları Finlandiya Körfezi'nin boğazından açık denize götürmek gerekiyordu. Ve 4 Squadron Hohzeeflotte bunun için ideal bir yem gibi görünüyordu: sayısız olsa bile, eski gemiler Rus komutasına Irben Boğazı'nı tek bir darbeyle kıran kuvvetleri ezmek için güçlü bir cazibe verdi. Başka bir soru da, Irbens yolunda, sekiz dreadnought ve üç savaş gemisi Hochseeflott'un dört Rus savaş gemisini bekledikleri, ancak Rusların bunu bilmediği varsayılıyor.
Alman filosunun şifrelerini "kruvaziyer kruvazörü" Magdeburg "dan alan Ruslar, Almanların bu niyetini biliyorlardı, ancak Alman komutanı elbette böyle bir şey yapamadılar. Buna göre, Baltık'ta dreadnoughts varlığını gizlemiş olmalıydı, sanki Almanlar Moonund için eski savaş gemilerinden daha fazla ciddiyet göstermemiş gibi. Yine de operasyona devam etmesi için Irben'e “Nassau” ve “Pozen” i göndermesi için yolladı. Neden?
Aşağıdakileri varsayabiliriz.
Birincisi, trol karavanının trol şeridinin genişliğinde bir sınırlaması olması muhtemeldir. Bu genel olarak anlaşılabilir bir durumdur: Çimenli yol ne kadar dar olursa, taraması o kadar kolay olur, bir mayın tarama gemisi için bir mayın tarafından havaya uçurulma şansı o kadar az olur ve eğer çok sayıda mayın tarama gemisi varsa, kaçırılanları en üst düzeyde dışlamak için onları birkaç kademeye bırakarak güvenli bir şekilde oynamak muhtemelen daha iyidir. mayınlar. Önemli mayın tarama kuvvetlerinin (39 Temmuz 26'te 1915 mayın tarama gemisi) katılımına rağmen, trol karavanını korumak için sadece iki savaş gemisi görevlendirildi. Savaşın 4 Ekim'deki ikinci aşamasında, Alman dretnotlar 19 mayın tarama gemisini takip ettiler, ancak Kronprinz yine de Koenig'i takip etti, yine de rotasının biraz solunda, yani oluşumlarının genişliği muhtemelen olduğundan daha azdı. paralel uyandırma sütunlarında yürüdü.
İkincisi, balıkçı karavanının hızı çok sınırlıdır. Tabii ki, o dönemdeki Alman mayın tarama gemilerinin performansının tanımlarında, 15 düğümleri bile trolle hareket hızını görebiliriz, ancak pratikte bunun gibi bir şey olmadığı açıktır. Irbensky Boğazı'nı geçmek için kişi 45 milinden daha fazla geçmemelidir, ancak Temmuz 26'te 03.50'ta 13.00'ta bile çalışmalarına başlamış olan Alman mayın tarama gemileri oldukça uzağındaydı.
Maden topçu pozisyonundan geçen ağır gemilerin manevra ve süratle ciddi şekilde sınırlı olduğu açıktır. Saldırganların aksine, savunucuların 1915 savaşlarında “Glory” gösterdiği gibi herhangi bir kısıtlaması yoktur Gemi, mayın tarlasının kenarı boyunca, önce kuzeyden güneye ve daha sonra ters yönde hareket etti ve düşman savaşlarından ateş altında kaldığında, her zaman doğuya çekilme, Alman ağır topçu menzilinin dışına çıkma ve tekrar baştan başlama fırsatı.
Aynı zamanda, savunucuların topçuları için ana hedef, eskort savaş gemileri değil, aksaklığı engellemeyi engelleyen mayın tarama gemileri. Ve kaplama kuvvetleri trol karavanını takip eder ve ikincisinden belli bir mesafede - en azından önlerinde mayın tarlası mayın tarafından havaya uçurulursa durmak için zamanın olması için. Bundan, savunan savaş gemisi ile mayın tarlaları arasındaki mesafenin, savunma savaş gemisini ağır örtü gemilerinden ayıran mesafeden her zaman daha az olacağı sonucuna varır.
Hiçbir şey savunucuların mayın tarlalarına maksimum atış mesafesine yakın mesafeden ateş etmesini engellemez. Bu durumda, yeterli miktarda ateş yoğunluğu ve yüksek kaliteli bir yangın kontrol sistemi ile, mayın tarlaları için örtüler sağlamak oldukça mümkündür. Moonund “Glory” de, savaş gemisi birinciyi sağlayamadı ve ikincisine sahip olmasa da mümkündü. Mücadele pratiğinin gösterdiği gibi, karavanın düzenli kaplamaları, mayın tarlalarından doğrudan isabet olmasa bile, çalışmayı ve geri çekilmeyi zorlamak için yeterlidir.
Bir trol karavanını kaplayan kuvvetlerin bu tür taktiklere direnmeleri son derece zordur. Mayın tarlalarının peşinden gelen gemilerden eşit miktarda ateşleme yapıldığında, düşmanlara ateş etmek hiç mümkün olmayabilir veya çok daha az zaman olabilir, çünkü savunucular yalnızca ara sıra saldırganların topçularının menzilinde olacaklar. Ancak bu son durumda bile, mayın topçu pozisyonunu koruyan savaş gemileri, patlayıcıların ağır topçularının savaşta kullanılmasına izin vermeyecek sivri burun köşelerinde bulunacak. Aynı zamanda, savunucular tüm gemilerde savaşabiliyorlar. Ek olarak, yavaşça ileri sürülen mayın tarama gemileri, çekim için 14 düğümlerinde manevra yapan bir savaş gemisinden çok daha kolay bir hedeftir.
Yukarıdakilerin tümü doğruysa, o zaman Wittelsbach ve Braunschweig tipinde ne üç ne de dört savaş gemisinin mayın topçu pozisyonunu savunurken tek bir Slava üzerinde mutlak üstünlük sağlamak için yeterli olmadığı ortaya çıktı. Operasyonun Alman komutanının kötü adamların varlığını maskelemesine neden olan ve "Nassau" ve "Pozen" savaşlarına gönderen şey de buydu. Ve sonunda görevlerini tamamladılar, ancak Almanlar ancak bir filo savaş gemisine karşı iki korkudan savaşa girdikten sonra geçmeyi başardılar! Aslında, iki kuşaktan farklı olan gemilerin yüzleşmesinden bahsediyoruz: “dotsusimsky” savaş gemileri ile dreadnough'lar arasında, ateş gücündeki önceki tiplerin savaş gemilerini çok aşan “predreadnough” denildi.
Rus imparatorluk filosunda bu gemiler “Andrey Pervozvanny” ve “İmparator Paul I” idiler. Söylemeliyim ki, eğer 3 ve 4 Ağustos 1915, Irbensky Boğazı tarafından korunuyorsa, bu gemilerden değil. konunun ne olacağı bilinmiyor. Ağustos ayındaki 3 savaşındaki "Şan" ana problemi, komutan ve ekibin yapay lurch ve taktik manevra ile doldurması gereken, fakat elbette, biri veya diğeri tarafından tam olarak telafi edilemeyen ana kalibre kısa aralığıdır. Ancak, 305 dereceli bir yükseklik açısına sahip 35-mm kule kurulumlarına sahip olan “Andrew İlk Adı”, 110 kb'de on iki inçlik mermileri ve 203 kbt'de 95-mm'yi vurabilir. Yani, bu mesafeden savaş gemimize ölümcül bir zarar vermeyecek olan Alman 280-mm silah menzilinin sınırında olmak, aynı zamanda 305-mm silahlarla dreadnough'lardan birine ateş edebilir ve 203-mm topuyla - tarafsız bir karavan ve kesinlikle Almanların bundan nasıl hoşlanacağı bilinmiyor. Ek olarak, “İlk İsmi Yapılan Andrew” ve “İmparator Paul I” de Heusler, 1910 modelinden bir yangın kontrol sistemi geliştirildiğini ve “Zafer” de olduğundan daha iyi bir SLA almış olabileceği akılda tutulmalıdır.
Yazar, 1915'teki Irbensky Boğazı'nın “Şan” tarafından değil, “Sevastopol” projesinin savaş gemilerinden biri tarafından savunulması durumunda Almanların bir parça olmadan çıkmak zorunda kalacağını iddia etme riskini de alacak. Çünkü Rus Korkusuz, yirmi metrelik telemetreleriyle (Slava'da olduğu gibi 9-ayakları değil), ana kalibreli bir düzine hızlı ateşli silahı olan silahlar, silahların kapasitesinden iki mil daha büyük olan 470,9 kablo mermileri Nassau tipindeki savaş gemileri ve bu mesafelerden neredeyse etkilenmeyen zırhlar, Almanlar için tamamen çözülemez bir problem teşkil edecektir.
Ne yazık ki, Rus komutanlığı en az bir kişinin savaşını kaybetme riskini almadı ve Sevastopol tipi bir gemiyi Moonzund'a göndermedi. Sebep açık: 1915 yılında, genel olarak, hiçbir savaş gemisi Moonsund kanalını doğrudan Riga'dan Finlandiya Körfezi'ne geçiremedi, bu yüzden bu sınıfın Moonzund'a giden gemisi kazanmak ya da ölmek zorunda kaldı. Bu yüzden en az değer veren savaş birimini gönderdiler (“Glory” ve “Tsesarevich” arasında seçim yaptılar). 1917'e gelince, Moonsund Boğazı'ndaki tarama işlemine rağmen, İlk Denilen ve Sevastopoli de geçemedi. Bu nedenle, Moonsund’un savunmasının başarısız olması durumunda geri çekilme fırsatı sadece “Glory” ile “Tsesarevich” te oldu ve yine, en deneyimli ve “barutla kokan” mürettebat sadece “Glory” üzerindeydi.
Bu bakımdan, yalnızca emperyal Baltık filosunun ana üssünü seçerken Revel'de (bugünkü Tallinn) durduğumuza pişman olabilir. Bir alternatif olarak, Moonsund'da böyle bir üs donatılması ve bunun için Moonzund Kanalı'nın derinleştirilmesi ve böylece iç filodaki tüm sınıf gemilerden geçmeleri önerildi. Moonsund'da filonun üssü olan değişken kabul edilirse, 1915'te, Riga Körfezi'ne girme girişiminin Kaiserlmarine için çok üzücü bir sonuçla, en yeni Rus dreadnoughts'un on iki inçlik silahlarının ufkuna gireceğine dair hiçbir şüphe yoktur.
Almanların, 1915’te Riga Körfezi’ne girmeyi başarmasının ana nedeni ve 1917’te Albion Operasyonu’nun başarısı, mayın topçu pozisyonu fikrinin bütünüyle sapkın değildi, ama Alman malzemesinin ezici ve niteliksel üstünlüğü idi. Almanlar “Şan” ı kesin olarak her şeyde aştı: ana kalibre, atış menzili, telemetre, SLA, vb. ve bu üstünlük nihayetinde Rus konumunun avantajlarını geçersiz kıldı. 1917’ta bu mükemmelliğe hidrografi sorunu da eklendi. Savaş Gemileri M.K. Bakhirev, Büyük Ses'in fairway'i tarafından son derece kısıtlandı ve neredeyse manevra yapamadı, kayan bir batarya haline geldi.
Yukarıdakilerden, şu sonucu çıkarabiliriz: Birinci dünya savaşında bir kıyı savunması biçimi olarak mayın topçu pozisyonu tam olarak değerini onayladı en zayıf filonun en güçlü saldırılara karşı savunma yapmasına izin vermenin bir aracı olarak. Ancak yalnızca en önemli özelliklerinden biri dikkate alındığında: mayın ve topçu pozisyonu sadece niceliksel olarak telafi edildi, ancak savunma kuvvetlerinin niteliksel zayıflığını telafi etti.
Başka bir deyişle, bir mayın ve topçu pozisyonunu filo savaş gemilerinin saldırılarına karşı başarılı bir şekilde savunmak için, daha küçük sayılar da olsa, eşdeğer filo savaş gemilerine ihtiyaç duyuldu. Korkusuz saldırısına direnmek için korkusuzlara ihtiyaç vardı. Mayın topçu pozisyonunu gemilerin daha zayıf tipleriyle (ve hatta daha sınıfları) korumak mümkün değildi.
Ay savaşlarının sonuçlarına göre, Revel-Pkalaud pozisyonunun kıyı topçularının desteğiyle dört Rus “Sevastopol” un, en azından bir düzine Hochseeflotte dreadnought'unun göründüğüne kadar (doğaüstü olmalarına kadar) bir saldırıyı püskürttüğü varsayılabilir. Baden, "380-mm ana kalibreli) ve Finlandiya Körfezi'ne giden Alman gemilerini kaçırmayın. Ancak ne "ne dört ne de sekiz ne de" on iki "on iki savaş gemisi, hiçbir izleyici, kıyı savunma savaş gemileri vb.
Çar’ın Baltık’taki korkusuz inşaat programının şimdi periyodik olarak eleştirildiği bilinmektedir. Aynı zamanda, ana tezi, Alman Yüksek Deniz Filosu ile hala eşitliği sağlayamadığımız için, savaş başladığında korkularımızın hala üslerde kendilerini savunmaya mahkum olduğu, savaşın başlamasının gerekmediği anlamına gelir. yaratılmasında büyük para harcarlar.
Fakat aslında, yalnızca emperyal Baltık filosunun bir parçası olarak dreadnoughts varlığı, Finlandiya Körfezi'nin dokunulmazlığını garanti etti ve eğer emir bu sınıfın bir gemisini Moonsund'a, belki de Riga'ya göndermeye cesaret ederse.
"Zafer" savaşları ve Moonsund Takımadaları'nın savunmasıyla ilgili bir dizi makalenin sonucuna varmak istiyorum. Modern araştırmacıların gözünde Amiral MK'nin itibarı Bakhirev, Gotland’da başarısızlığa uğradığı savaşın sonuçlarından büyük ölçüde etkilendi; buradaki kuvvetlerde genel üstünlüğe rağmen, Rus filosu mütevazı başarılardan daha fazlasını başardı. Sonuç olarak, kararsız ve bağımsız olmayan bir deniz komutanının özelliği, amirale yapışmış.
Ancak yılın 1917 koşulları altında, Şubat Devrimi ve ardından deniz subaylarının Mart katliamından sonra, denizciler saat teğmeninin V.G. St. Andrew bayrağını devrimci kırmızıya değiştirmeyi reddeden Bubnova (“Andrey Pervozvanny” savaş gemisi), Mikhail Koronatovich umutsuzca cesur ve yetenekli bir komutan gösterdi.
Kargaşanın, boşalanmanın ve kavga etmenin isteksizliği sırasında görevinde kaldığı gerçeği, subayların küstahlığı norm haline geldiğinde ordunun ve donanmanın içinde yayılmıştı, komutanların eylemi, subayların denetimi altındayken, komuta istisnası değildi; neyin daha çok korkulması gerektiğini bilemediler: Alman filosunun üstün güçleri ya da arkadaki hain merminin “yoldaşların” savaş emrini yerine getirmekte isteksiz olmaları gerektiğini söylüyorlar.
Kuru hatlar, M.K.’yi rapor ediyor. Moonsund’un Eylül Ayındaki Bakalev 29 Savunması - Ekim 7 1917, görevde kalma ve görevlerini yerine getirme riski bulunan Rus deniz subaylarının kendilerini bulduğu durumun trajedisini aktaramaz:
“Ajitasyonun etkisi altındaki ekip memurlara güvenmedi; Düşmana sürekli yakınlık ile sonuç, tehlikeli anlarda şaşkınlığa dönüşen ve hatta panik haline zor olanlara dönüşen aşırı bir gerginlikti. ”
“Disiplin olmadığını söylemek mümkündü ve ekipler her şeyi üstleriyle yapabileceklerine dair tam bir sorumsuzluk ve güven bilincine sahipti.”
“Şeflerin emirleri komiteler tarafından ve hatta ekibin genel toplantıları tarafından tartışıldı ve çoğu zaman yerine getirilmedi.
"Glory" komutanı 1 rütbeli Antonov, savaştan kısa bir süre önce, takımında hiç emin olmadığını ve herhangi bir operasyon sırasında takımın atanan yere gitmemeye karar vermesinin mümkün olduğunu ve isteğinin yerine getirilmemesi durumunda karar verebileceğini söyledi. onu bağlar ve subaylar. "
Yukarıdakilerin ışığında, Arka Amiraller Sveshnikov ve Vladislavlev'i (Moonsund destekli alanın komutanı ve denizaltı bölümünün başı) korkaklıklarını görevlerini bıraktıklarında suçlamak o kadar kolay değil. Ancak Mihail Koronatovich mevcut durumda bazı parlak taraflar bulmaya çalıştı:
"Bütün bunlara rağmen, emindim ve şimdi bana öyle görünüyordu. iyi yarı ilkbahardan beri Riga Körfezi'nde bulunan gemi mürettebatı, içtenlikle düşmanı kovmak ve koyun düşmanın ustalaşmasını engellemek istedi. ”
BÜTÜN yarısı!
MK Bakhirev, Dago ve Ezel'e yapılan saldırı tehlikesini doğru bir şekilde gördü ve onları korumak için ek topların konuşlandırılmasını istedi. Ancak filo merkezi bu olasılığa inanmadı ve amiral için hiçbir araç bulamadı.
Almanlar istilaya başladılar ve amiralin şüpheleri “zekice” doğrulandı. Komutasına emanet edilen kuvvetler üzerinde kuvvetli bir baskı var: düşman hem adalara hem de Irben Boğazı ve Soelozund'a saldırdı. Her şey bir kart evi gibi etrafa dağılıyor: garnizonlar savaşmıyor, mayın avcısı mayın fırlatmaya ikna edilemiyor, Irben savunmasının temeli, "Tserel bataryası" haince ele geçirilmiş ... Ve bu durumda M.K. Bakhirev, düşmanlarıyla savaşmak için kendisine emanet edilen gemileri kuvvetlerinden daha üstün hale getirmeyi başarır. Amiral, Bolşoy Zunda'da, pozisyonu sürdürmek ve Moonsund takımadalarının savunmasını kurtarmak için yetersiz bir şans beklentisi ile savaş verdi. Savaşta, herhangi bir taktiksel hataya izin vermeyerek kusursuz davrandı, ancak Rus mayın tarlası haritalarının varlığı göz önüne alındığında açıkça üstün Alman kuvvetleri, Mikhail Koronatovich'i tek bir şansla bırakmadı.
Eylemler M.K. Moonsund'daki Bakhirev, yetenekli ve kahramanca olarak tanınmalı ve hangi takımın gemilerinde olduğunu dikkate almalı - iki kat kahramanca. Tabii ki, "minnettar" ülke "tam olarak" savaş alanında gösterdiği cesaret için onu ödüllendirdi.
Zaten 2 Ocak 1918'de amiral emeklilik alma hakkı olmadan işten çıkarıldı ve o yılın Ağustos ayında sadece Mart 1919'da tutuklandı ve serbest bırakıldı. tarihsel Komisyon (Moriskoma). Kasım 1919'da, Mikhail Koronatovich, Yudenich isyanını kolaylaştırmakla suçlandı. 16 Ocak 1920'de, Alman filosunun üstün güçleriyle bu kadar cesurca savaşan amiral vuruldu.
MK Bakhirev ("Sevastopol" savaş gemisinin solunda ikinci)
Kullanılan literatür listesi:
1. Bakhirev M.K. Riga Körfezi Deniz Kuvvetleri Eylemleri Raporu 29 Eylül - 7 Ekim 1917
2. Vinogradov S.E. Savaş gemisi "Zafer". Yenilmez kahraman Morezund.
3. Kosinsky A.M. Baltık Filosu 1917'in Moonzund operasyonu
4. Melnikov R.M. "Admiral Makarov" (1906-1925) tipi zırhlı kruvazör.
5. Melnikov R.M. Tsarevich.
6. Muzhenikov V.B. Kaiser ve Koenig tiplerinin savaş gemileri (1909-1918).
7. Muzhenikov V.B. Alman savaş gemileri Bölüm 1: Nassau, Westfalen, Rhineland, Pozen.
8. Taras A.E. Denizde Birinci Dünya Savaşı.
9. Timirev S.N. Bir deniz subayı anıları. Savaş ve devrim döneminde Baltık Filosu (1914 - 1918).