Salem Cadı Mahkemeleri’nde 1692 yılının Mart ayında başlayan yargılamaların ardından 22 Eylül 1692’de cadılıkla suçlanan yedi kadın idama mahkum edildi. Massachusetts’e bağlı kontluklarda kurulan Salem Mahkemeleri’nde 15 ay boyunca 20’den fazla insan yargılandı ve 20 kişiye ölüm cezası verildi.
Salem köyünün papazı Samuel Parris’in 9 yaşındaki kızı Betty ile onun 11 yaşındaki kuzeni, ruhsal sarsıntı geçirmeye ve tuhaf davranışlar göstermeye başladı. Çocukların vücutlarında iğneyle açılan delik ve yaraların olduğunu söylemeleri, yerlerde sürünmeleri ve kendilerini garip şekillere sokmaları şüphe uyandırdı ve bir doktor çocukları muayene etti. Ancak çocuklarda fiziksel bir rahatsızlık bulunamadı. Kısa süre sonra Salem köyünde yaşayan bir genç kadın da benzer davranışlar göstermeye başladı. Bunun üzerine, o dönem Avrupa’da son derece yaygın olan cadılık suçlaması gündeme geldi. Yalnız yaşayan, yoksul ya da yaşlı olan veya farklı bir etnik kökenden gelen kadınlar -diğer bölgelerde olduğu gibi Salem’de de- olayların olağan şüphelisi ilan edildi. İlk yargılamadan sonra Sarah Good, Sarah Good’un hizmetçiliğini yaptığı Sarah Osburne ve Papaz Parris’in yanında köle olarak çalıştırılan Tituba tutuklandı. İki kadın suçlamaları inkar ederken Tituba cadı olduğunu söyledi. (Tituba, cadı olduğunu söylemesine rağmen bir süre sonra serbest bırakıldı. Kilisedeki görevini kaybetmek üzere olan Papaz Parris, cadı avı başlattığı için kahraman ilan edildi ve bu şekilde görevine devam etti. Olayların papazın çevresinde başlaması ve Tituba’nın cadı olduğunu kabul etmesine rağmen serbest bırakılması, yargılamaların papazın komplosu olduğu iddialarına yol açmıştır.)
Salem Mahkemeleri’nde, üç kadının tutuklanmasının ardından, köy halkı garip olaylar yaşadığını iddia etmeye devam etti. Bunun üzerine cadıların daha geniş bir grup olduğu kanısına varıldı ve yeni yargılamalar başladı. Cadı olmakla suçlanan çoğu kadın 20’den fazla kişi yargılandı ve köylülerin anlatımlarına dayanılarak yapılan yargılamalar sonrasında birçoğu tutuklandı. Yargılamalar sırasında, Martha Corey, kendini ve bazı kadınları, kiliseye düzenli olarak gittiklerini söyleyerek savundu ve kilise tarafından yapılan suçlamaların dayanaksız olduğunu savundu. Ancak yapılan savunmalar reddedildi. Cadılıkla suçlanan kadınlardan bazıları hapisten kaçtı, bazılarıysa hapishanedeyken öldü. Yedi kadın; Martha Corey, Mary Eastey, Mary Parker Alice Parker, Ann Pudeator, Wilmot Redd ve Margaret Scott ve bir erkek; Samuel Wardwell ise 22 Eylül 1692’de halka açık şekilde idam edildi.
1692 yılında cadılar tarafından “büyülenen” köylülerin yaşadığı garip ağrıların, çavdar mahmuzu (çavdar, buğday ve diğer tahıllarda bulunan bir tür mantarın yol açtığı toksitlenme) nedeniyle oluştuğu ortaya çıkarıldı. 1976’da Science dergisinde yayımlanan araştırma, Salem’deki köylülerde görülen sanrı, kusma ve kas spazmları gibi semptomların çavdar mahmuzu nedeniyle oluştuğunu gösterdi.
Yasal olarak ilk cadı yargılaması 1204’te yapıldı, 600 yıldan uzun bir süre devam ettikten sonra, 1736 yılında cadılık bir suç olmaktan çıkarıldı. Cadılıkla yargılanan ve idam edilerek, yakılarak ya da işkence ile öldürülen insanların çoğu kadın. Cadılık suçlamasıyla öldürülen insanların sayısı net olarak bilinmese de yapılan araştırmalar 50 bin ile 300 bin arasında olduğunu gösteriyor. Günümüzde, Kamerun ve Suudi Arabistan yasalarında hala cadılıkla ilgili maddeler bulunuyor. Bunun yanı sıra Afrika toplumlarında, Hindistan’da ve Papua Yeni Gine’de cadı olduğu düşünülen insanlar öldürülmeye devam ediliyor. Tanzanya, Burundi ve Uganda gibi Afrika ülkelerinde ise albinizm ile doğan çocuklar, “tuhaf” görünüşlerinden dolayı, cadılara büyücülük malzemesi yarattığı gerekçesiyle öldürülüyor.