Drake, Amiral Pedro de Valdes'in teslim olmasını kabul etti.
Avrupalı yırtıcılar gezegene gittikçe daha fazla yayıldı. Aynı zamanda, farklı ülkelerin sömürge politikası oldukça farklıydı. Katolikler ve Protestanlar arasında özellikle güçlü bir fark vardı.
İspanya
İspanyol fatihler Amerika ve Filipinler'i işgal ettiklerinde, olabildiğince acımasız davrandılar. Herhangi bir direniş kana bulandı.
Ancak, bir veya daha fazla kişi veya kabile itaat eder etmez, yerliler Hıristiyanlığa dönüştürüldü. İnsanlar İspanyol hükümdarının tebaası olarak tanındı ve diğer İspanyolların yanı sıra yasaların da korumasını aldı.
İspanyol soyluları, liderlerin kızları olan Hint "prensesleri" ile kolayca evlendi ve sıradan askerler yerel yerli kadınları eş olarak aldı. Ne de olsa kadınsız yürüyüşe çıktılar. Bu tür evliliklerden çocuklar tamamen eşit vatandaşlardı.
Hatta birçoğu kökenlerinden gurur duyuyordu. İnka Garcilaso de la Vega'nın yarattığı "kraliyet ailesi" nin torunlarından biritarih İnkaların durumu ”ve Aztek hükümdarlarının soyundan gelen Fernando de Alva Ishtlilxochitl, eski Meksika tarihini yazdı.
İspanyol kolonilerindeki karışık evliliklerin torunları, ikinci veya üçüncü sınıf insanlar değildi.
Ama Hollanda ya da İngiltere'nin mülkiyetindeydi. Orada, "üstün ırk" temsilcileri ile yerliler arasındaki evlilikler, ılımlı bir ifadeyle, onaylanmadı. Beyazların ve Kızılderililerin karışık evliliklerinin torunları olan Mestizos, orada “ikinci sınıf” insanlardı.
Ve İspanyol kolonilerinin vatandaşları önemli ayrıcalıklar, toprak ve hizmetkârlar aldı. İspanya'nın denizaşırı mülkleri, gelirinin ana kaynağı haline geldi.
Amerikan madenleri değerli metaller (altın ve gümüş) ve değerli taşlar sağlıyordu. Baharatlar, oryantal kumaşlar ve porselen Filipin Adaları'ndan geldi.
Koloniler kısa sürede oldukça zengin yaşamaya başladılar ve metropolde aşırı baskı ve sansürü bilmiyorlardı. Özellikle burada Katoliklik, siyah kölelerin ve Kızılderililerin pagan inançlarıyla oldukça hızlı bir şekilde birleşmeye başladı. Çifte bir inanç ortaya çıktı.
Yerel yetkililer ve rahipler bunu kabul ettiler. Sapkınlığın ancak taşıyıcıları ile ortadan kaldırılabileceğini anladılar ve bu ekonomik olarak kârsız. Kim çalışacak?
Bu nedenle, Hıristiyanlığa ve iktidara karşı gelmeyen inançlardan (ve aynı zamanda ritüellerini sessizce yerine getirenlere) vazgeçildi. Sonuç olarak, inanılmaz ortakyaşam doğdu: Karayip adalarında - vudu kültü, Meksika'da - "ölüm karnavalları" ve kutsal Ölüm kültü, "koyu tenli Mesih" kültü, vb.
Şehirler, katedrallerin ve sarayların büyüklüğü ve güzelliği için yarıştı. İspanyol mimarisi insanlığa çok sayıda güzel anıt bıraktı. Şimdiye kadar Latin Amerika ve Filipinler şehirlerinin eski mahalleleri dünyanın her yerinden turistlerin ilgisini çekiyor.
Meksika, Arjantin ve Peru'daki toprak sahipleri büyük ölçekte mülkler düzenlediler. Bunlar bir eyalet içindeki tüm eyaletlerdi. Çok sayıda asker ve hizmetçi müfrezesinin tutulduğu müstahkem mülkler inşa edildi.
Sahiplerin Hintli kadın, mestizo, siyah kadın ve melez kadın haremleri vardı. Günah sayılmadı.
Hem özgür insanlar hem de serfler ve köleler çiftlikte çalıştı. Ancak İspanyollar için siyah köleler çok değerliydi. Çoğunlukla Hollandalılar veya Portekizliler tarafından getirildiler. Bu nedenle zenciler korundu. Hatta ciddi suçlar için bile ölüm cezası olmadan cezalandırmaya çalıştılar.
Hatta bir zenci köleyi cezalandırmanın özel bir yolunu buldular, ama aynı zamanda çalışma kapasitesini koruyarak - bir kaçma girişimi ya da cüretkar bir eylem için, Zenciler hadım edildi. Zenciler böyle bir önlemi ölümden daha kötü olarak görüyorlardı. Ve tek başına böyle bir cezalandırma tehdidi siyahlar için çok etkili oldu. Zenci köleler sessizdi.
Fetihçilerin İnkalar ile savaşı. XNUMX. yüzyıl gravürü.
"Asil korsanlar" ve "İspanyol kötü adamlar" efsanesi
XNUMX. yüzyılda, Karayip Denizi gerçek eşek arısı yuvasıydı.
Buradaki sayısız ada, İspanya, Hollanda, İngiltere ve Fransa tarafından kendi aralarında bölünmüştü. Krallardan ve hükümetlerden uzaktı, yerel halk kendi yasalarına göre yaşıyordu.
Göçmenler, şeker kamışı ve tütün yetiştirmek için bereketli adalara akın etti ve bu da büyük karlar sağladı. Yetiştiriciler ve başarılı çiftçiler zenginleşti.
Ancak herkes yerel koşullarda nasıl tarım yapılacağını bilmiyordu, çoğu iflas etti. Toprakları büyük toprak sahipleri tarafından satın alındı. Yani, 1645'te Barbados'taki İngilizlerin 11 bin çiftçisi ve 6 bin kölesi vardı. Ve 1660'larda, on binlerce kölenin çalıştığı 745 ekici kaldı.
Birçok kaptan köle avladı.
Dahası, köle olan Kızılderililer veya Zenciler değil, beyazlardı.
Zengin Batı Hint Adaları'nda topraklarını kaybeden yoksullar ve köylüler koştu. Ve ayrıca maceraları hayal eden maceracılar ve çocuklar. Seyahat için ödeme yaptılar veya denizciler ve kabin ekiplerine ödeme yapmak üzere işe alındı.
Ve vardıklarında kaptanlar ve kaptanlar yolcularını ve geçici denizcileri kişi başına 20-30 reais'e sattılar.
İngiltere ve Fransa'nın liman kentlerinde, işe alım görevlileri faaliyet gösteriyor, fakir ve köylülere ücretsiz arazi parçaları ve zengin olmak için muhteşem fırsatlar sunuyordu. Getirdiler ve hemen sattılar.
Birisi birkaç yıllığına bir hizmet sözleşmesi imzaladı. Mesela, çabucak çalışacaksın ve orada işini bulacaksın ve servete giden yol açık. Aslında, bu tür hizmetkarları tamamen köleleştirmeye çalıştılar ya da çok kısa sürede kişinin "sona ereceği" şekilde sömürüldüler.
Valiler, işgücü gerektiren yerel üretimden payları olduğu için bunu görmezden geldi, hatta teşvik ettiler. Ve kendileri o zamanlar en büyük yetiştiricilerdi.
Parçalanmış çiftçiler, kaçak ve özgürleşmiş köleler ve hizmetliler, tuhaf işlerde yaşayan liman güruhunun kalabalıklarını doldurdu. Ayrıca korsan, yani deniz soyguncusu oldular.
Bunların arasında, bir sertifikası olan, düşman malını soyma hakkına sahip bir patenti olan askere alınmış özel ekipler vardı.
Batı'da, kurgusal romanlar ve filmlerin yardımıyla, sinsi ve kana susamış İspanyollarla savaşan sert ama asil insanlar (R. Sabatini'nin romanlarından Kaptan Blood gibi) hakkında bir efsane yaratıldı. Bu resimlerin gerçeklikle ilgisi yok.
Anglosaksonlar, tarihi kendi avantajlarına göre yeniden yazdılar. Siyah beyaza döndü ve tam tersi.
İspanyollar, yalnızca İngilizlerin ve Fransızların kafasında "sinsi kötülerdi".
Ne de olsa, Amerika'ya ilk gelen ve en büyük ve en kârlı toprakları ele geçiren "şu ve bu tür" İspanyollar oldu. Büyük Hint uygarlıklarını yağmaladılar (kuzeyde çoğunlukla avcı kabileleri vardı) ve zengin ve müreffeh şehirler yaratmayı başardılar.
Hollandalıların, İngilizlerin ve Fransızların, zaten gelişmiş ve gelişmiş toprakları işgal etmek için İspanyolları zengin topraklarından çıkarmaya çalıştıkları açıktır. Bunun için Kızılderilileri kullanmaya çalıştılar.
Ve İspanyollar, "sinsi kötüler", aktif olarak direndiler. Ve hücumda (İngilizler ve diğerleri) kendilerini vermediler. Dahası, Kızılderililer en çok İspanyollara yardım etti. "Soluk kardeşlere" karşıydılar. İspanyol şehirleri "talih beylerinin" ortaya çıkması konusunda uyarıldı, kendileri oklarla karşılaştılar.
Korsanların genellikle büyük gemileri yoktu. Bunların arasında genel olarak birkaç profesyonel denizci vardı. Efsanenin aksine, çoğunlukla küçük gemilerde, genellikle sadece teknelerde çalışıyorlardı.
Büyük ve iyi silahlanmış gemilerin yelken açtığı İspanyol konvoylarıyla savaşmak için çok cesaretleri vardı. Fırtınaların çarptığı başıboş askerleri izlediler. Gizlice onları takip ettiler ve bir fırsatta (çoğunlukla geceleri) saldırdılar ve onları gemiye aldılar.
En zengin ganimet (bir servet) İspanyolların zengin kıyı kentlerinden gelebilirdi. Soyguncular defalarca Havana, Valparaiso, Cartagena, Porto Caballo, San Pedro, Cebelitarık, Veracruz, Panama, Maracaibo, vs.'yi harap edip yaktılar.
Olone, A. Exquemelin'in "Amerika Korsanları" nda
"Soylu" korsanlar
Soylu soyguncuların ana üsleri Hollanda'nın Curacao adası, Fransız Tortuga ve Jamaika'daki İngiliz Port Royal'di.
Bunlar gerçek "korsan babylon" tur. Tüccarlar burada gelişti - ganimet alıcıları, esnaflar, haydutlar ve köle tüccarları.
Orada tavernaların, kumarhanelerin ve genelevlerin bulunduğu "neşeli" mahalleler, kudret ve ana ile inşa ediliyordu. Sahipleri her zaman korsanların "operasyonları" hakkında bilgi sahibidirler. Dönüşleri için Avrupa'da alkol yüklü gemiler sipariş edildi.
Başarılı baskınlardan sonra vahşi çılgınlık başladığında fiyatlar fırladı. Bu nedenle zengin korsanlar azdı.
Altın, gümüş, para ve değerli taşlar içkiye ve kadınları yozlaştırmaya gitti. Öyle yürüdüler ki, dünün "kazananları" ertesi sabah köle hisselerine dövüldü ve borç karşılığı satıldı.
Ancak tüm bu endüstrinin sahipleri (ve onlar aracılığıyla valiler) kendilerini inanılmaz bir şekilde zenginleştirdiler.
"Asalet" ile korsanlar sıkıydı.
Yaralılarını bile umursamadılar. Ölecekler, böylece diğerleri daha fazlasını alacak. Ele geçirilen köylerde insanlar katledildi, tecavüze uğradı, en ağır işkencelere maruz bırakıldı, gizli hazineler talep edildi ve fidye istendi.
Fransız Montbar the Fighter'ın cinsiyeti ve yaşı ne olursa olsun tüm mahkumları katletme alışkanlığı vardı. Pek çok kötü şöhretli işkence yöntemlerinden biri mahkumlardan birinin karnını açmak, kolonun bir ucunu çıkarmak ve direğe çivilemek ve ardından talihsiz adamı ölene kadar dans ettirmek ve onu yakarak kütüğü yakmaktı.
The Dutchman Rock Brezilyalıların çılgın bir mizacı vardı. Tüm Jamaika ondan korkuyordu. Öfke gibi davrandı. Mahkumlar iki ateş arasında kazığa tutuldu veya yatırıldı ve yavaşça kızartıldı.
Fransız korsan François Olone gaddarlık konusunda ondan aşağı değildi. Zulmünü duyan İspanyollar teslim olmadılar, ölümüne savaştılar.
Tuhaflıkları bir ürperti ile hatırlandı:
"Olone işkence yapmaya başlarsa ve zavallı adam soruları hemen cevaplamazsa, bu korsanın kurbanını parçalara ayırması ve sonunda kılıcının kanı yalaması gerekmiyordu."
Ayrıca Olone, Tortuga valisiyle bir paylaşımda bulundu.
Ancak İngiliz korsan Henry Morgan, Jamaika valisiyle eşleşti (daha sonra kendisi vali oldu ve korsanları destekledi).
Ele geçirilen İspanyol şehirlerinde Morgan şahsen insanların kulaklarını ve burunlarını kesti. Suç ortaklarının bazıları "basitçe" işkence gördü ve dövüldü. Diğerlerine St. Andrey - parmaklar ve ayak parmakları arasında yanan fitiller sürmek. Üçüncüsü, gözleri alınlarının üzerine çıkacak şekilde boyunlarına bir ip doladı. Bazıları cinsel organlarından asıldı ve defalarca kılıçlarla itildi.
İşkence gören kurbanları 4-5 gün öldü. Bazılarının ayaklarına yağ sürülerek ayaklarını ateşe soktu. Ne kadın ne de çocuklar bağışlandı.
İngiliz Morgan gerçek bir alaycı canavardı, tipik bir İngiliz korsandı (bu yüzden vali oldu). Panama'da devasa hazineleri ele geçirdikten sonra halkını soydu ve terk etti.
Yağma gemileri onun tarafından kaçırıldı. Ve 1,5 bin arkadaşını ıssız kıyıya attı. Çoğu açlıktan, hastalıktan ve Kızılderililerin oklarından öldü.
Bu arada, "Amiral Morgan" İngiltere'ye geldi. Orada ihtiyacı olana verdi. Ve kısa süre sonra İngiltere'de bir "kahraman" olarak ondan bahsetmeye başladılar. Kral, Morgan ile şahsen görüşmek istedi. Morgan, İngiltere'ye yaptığı hizmetlerden dolayı asaletle ödüllendirildi.
Dahası, İngiliz kralı daha sonra bu kana susamış haydutu Jamaika valisi yardımcısı ve Batı Hint Adaları'ndaki silahlı kuvvetlerin komutanı olarak atadı. Morgan ayrıca korsanlarla savaşmakla görevlendirildi. O zamandan beri en kötü şöhretli soyguncuları idam etti.
Dolayısıyla, gerçekte, İspanyol gemileri ve şehirleri, sonradan tarihi çok ustaca yeniden yazan İngiltere'den "soylu soyguncuların" kurbanlarıydı.
Band oluşumları ve o zamanların çeşitli deniz İngilizleri ve Hollandalı kötü ruhları, İspanyol şehirlerinin, köylerinin ve gemilerinin soyulması ve yok edilmesinden beslendi.
İspanyolların ellerinden geldiğince direndikleri, mahkumlarla törene katılmadıkları açık. Korsanın bahçedeki yeri.
İspanyol sömürge imparatorluğu bir bütün olarak hayatta kaldı.
Korsanlık ise o kadar gelişti ki İngiltere ve Fransa'nın ticari ve ekonomik çıkarlarını tehdit etmeye başladı.
Korsanlara, seferlere karşı olağanüstü önlemler alındı.
Karayipler'deki korsanlar yenildi.
Yüzbaşı Henry Morgan, Panama'ya saldırır, 1671