Susan, Norrköping, İsveç'te yaşıyor ve Kerboran, Türkiye'den. Üç çocuğu ve 9 torunu var.
Susan, Türkiye'nin güneydoğusundaki dokuz kardeşin en büyük çocuğu olarak büyüdüğü bir Hıristiyan köyünde büyüdü. Okula gitmeyen tek kardeşiydi, çünkü büyükannesi onun ayak izlerinde yürümesini ve köyde ebe ve tıp kadını olmasını istedi. O kadar az onu takip etti ve çeşitli hastalıklar ve bozukluklar için farklı bitki ve otların nasıl kullanılacağını öğrendi. Aynı zamanda en büyük çocuk olduğu için annesine küçük kız kardeşlerine ve erkek kardeşlerine bakmalarına yardım etti ve aile için yemek pişirdi. 16 yaşındayken, diğerleri gibi, çalışmak için Almanya'ya taşınmak istedi. Babası onun yapmasına izin vermedi ve kötü vicdan onun yerine İstanbul'a taşınacağını kabul ettirdi. Orada bazı akrabalarıyla yaşadı ve başlangıçta Türkçe konuşamadığı için sinirlendi. Büyüdüğü köyde Kürtçe konuşuyorlardı, ancak kendi dilleri olan Süryani halkına aitler, Süryani. Sonunda bir Yunan ailesinde hizmetçi olarak çalışmak zorunda kaldı. Çalıştığı aile onunla ilgilendi ve okumasını öğretti. Okuma yazma bilmediği için okumaya başlaması gereken çocuk kitapları satın aldı. Orada bir yıl çalıştıktan sonra ailesini ziyaret etmek için köye geri döndü. Daha sonra ailesinin evlenmesi için bir koca seçtiğini öğrendi.
Susan ve kocası ilk çocuklarını aldıkları İstanbul'a taşındı. Yine hamileyken, kocası çalışmak için Almanya'ya taşındı. Susan köye geri dönmek zorunda kaldı. Orada daha sonra ölen bir kız çocuğu doğurdu. 1974'te kocasıyla Almanya'da tekrar bir araya geldi. İki yıl sonra İsveç'e taşındılar. İsveç'te Susan çocuk bakımında dadılık olarak çalışmaya başladı çünkü çocuklara bakmaktan zevk alıyordu. İstanbul'da çalıştığı aileden aldığı okuma becerileri İsveç dilini daha kolay öğrenmesine yardımcı oldu. Ancak, dil engeli birçok durumda ona bir sopa koyar. Kardeşi onu ehliyet almaya ikna ettiğinde denemek bile istemiyordu. Trafik kurallarını İsveççe okuyamadı ve imkansız olarak gördü. Trafik okulundaki sürücünün yardımı ile ehliyetini almayı başardı. Gurur duymasına neden oldu ve kendine güveni arttı.
Susan çok az nakış yapmayı severdi ve maalesef hareketi sırasında İsveç'e getirmediği birçok yaratma yaptı. Fakat annesi İsveç’e geldiğinde, Susan’ın ilk nakış işlerinden birine, 9 yaşındayken yaptığı bir yastığına sahipti. Susan bu dayanağı çalıştığı okul öncesi çocuklar için nasıl nakış yapılacağını öğrenirken gösterdi. Bugün, torunlarına gösterebileceği için mutlu.