Aşık Mahzuni Şerif bir ezgisinde “Fânî dünyanın sefası bir kuru kavga imiş, gerçeğiyle insan olmak her şeyden âlâ imiş” der.
Yunus Emre’yi anımsatan, ne özlü bir deyiş. İnsanı, insana hatırlatıyor.
Varlık içinde insandan başka bu denli kendine yabancılaşan, kendini unutan bir varlık daha var mıdır? Hele kendi nefsini unutup, diğer insanlarla giriştiği rekabet ve kavgaya doymayıp, dağa taşa, ovaya, kurda, kuşa savaş açan bu denli muhteris başka bir varlık var mıdır?
Onun için insan hiç olmazsa ara sıra kendini ölçmeli, insan olarak ne üretip ne tükettiğini tartmalı.
Güzel söz ve tebessüm dahil ürettiği tüm değerleri bir yana, tükettiklerini bir yana koymalı. Ürettiği değerleri tükettiklerine bölmeli. Çıkan sonuç 1’in üzerinde ise binlerce, yüzbinlerce kez insanlık sınırları içinde kalmış olduğu için şükretmeli.
Yunus’u, Aşık Veysel’i, Mahzuni Şerif’i hatırlamalı.
Hakikaten yüreğinde duymalı şu sözün manasını: Fânî dünyanın sefası bir kuru kavga imiş, gerçeğiyle insan olmak her şeyden âlâ imiş.
Duyduğu için, gördüğü için, hatırladığı için, kısacası insan kaldığı için şükretmeli.