Yoğun geçen bir günün ardından evine gitmek için arabasına binmişti Ahmet. Evine bir an önce gidebilmek için biraz hızlı gidiyordu. Arkasından gelen polis arabasının sirenini fark edip, yavaşlamadan önce arabasının kilometre saatine baktı. Hız limitinin 50 olduğu yerde 75 ile gidiyordu ve son üç ay içerisinde dördüncü defa polis tarafından durduruluyordu.
Ne kadar şansızım diye geçirdi içinden. Ahmet arabasını sağa çekti ve polisin yanına gelmesini bekledi. Polis elinde ceza tutanağı ile arabadan indi. Bu polis mahalle komşusu Osman Bey değil miydi? Ahmet iyice arabasının koltuğuna sindi. Bu durum bir cezadan daha kötüydü. Mahalleden tanıdığı polis, komşusu olduğuna bakmazsızın birini durduruyordu. Hem de hızlı gidip trafik kurallarını ihlal ettiği için. “Merhaba Osman Bey, birbirimizi yeniden böyle görmemiz çok ilginç.” “Merhaba Ahmet Bey.” “Beni, karımı ve çocuklarımı görmek için eve giderken yakaladın.” “Evet öyle…” Osman Bey umursamaz görünüyordu, hiç de gülümsemiyordu. “Son günlerde eve hep çok geç gittim.” Çocuklarımı özledim, ayrıca karım Ebru eve erken geleceğim için en sevdiğim yemekleri yapmış. Ne demek istediğimi anlıyor musun Osman Bey?”