2000'lerin sonlarında ve 2010'lerin başlarında 'umut' kelimesi Batı siyasetinde her yerde bulunurdu. Barack Obama başkanlık kampanyasında kullanımı ikonik hale gelirken, umudun temyizi ABD ile sınırlı değildi: Solcu Yunan Syriza partisi 'umut yolda' sloganına dayandı, mesela, ve diğer birçok Avrupa partisi kucakladı benzer toplanma çığlıkları. Ancak o zamandan beri kamusal alanda 'umut'u nadiren duyuyoruz veya görüyoruz.
Günün ortasında bile, umudun söylemleri evrensel olarak popüler değildi. 2010’te eski başkan yardımcısı adayı Sarah Palin’in sözlerine sorulduğunda: “Bu ukala, senin için işe yaramaz şeyler nasıl gidiyor?” umudu gerçek dışı, hatta aldatıcı olarak gören yaygın bir şüphecilik içine girdi. Palin'in şüpheciliği (birçoğunun duyması şaşıracak) uzun zamandır felsefi gelenek içinde çalışmaktadır. Platon'dan René Descartes'a kadar pek çok filozof, umudun beklentiye ve güvenden daha zayıf olduğunu, çünkü yalnızca olasılık Bir olayın gerçekleşmesi muhtemel kanıt değil.
Bu filozoflar için umut, yalnızca bir kişi 'uygun' beklentiler oluşturmak için gerekli bilgiye sahip olmadığında uygun olan gerçekliğe ilişkin ikinci bir yoldur. Radikal Aydınlanma filozofu Baruch Spinoza, ümit 'bilgi eksikliği ve aklın zayıflığı' anlamına geldiğini ve “aklın rehberliği ile yaşamaya çalıştıkça, bağımsız olmaya çaba gösterdiğimizi” yazdığında bu görüşe ses verir. umut Bu görüşe göre, umut siyasi eylem için bir rehber olarak özellikle uygun değildir. Vatandaş, kararlarını, yalnızca umutla motive edilmelerine izin vermek yerine, hükümetlerin neler yapabileceği konusundaki rasyonel beklentilere dayandırmalıdır.
Bu şüphecilik ciddiye alınmalı ve gerçekten bizi umut söyleminin yükselişini ve düşüşünü daha iyi anlamaya yönlendirebilir. Peki siyasette umut için yer var mı?
WNe tür bir umuttan bahsettiğimiz konusunda kesin olmak gerekiyor. Bireylerin neyi umduğunu düşünüyorsak, insanların yaşamları için sonuçları olan herhangi bir politika, bir şekilde bir umuduna bağlı olacaktır - bu, bu politikanın başarısı için umut mu yoksa başarısızlığı için umut mu. Böyle bir umudun oluşması mutlaka iyi ya da kötü değildir; bu sadece politik hayatın bir parçası. Ancak siyasi hareketler umut verme sözü verdiğinde, açıkça bu genel anlamda umuttan bahsetmiyorlar. Bu özel ümit retoriği daha belirgin, ahlaki açıdan çekici ve ayırt edici bir şekilde ifade eder. siyasi umut şekli.
Siyasi umut, iki özellik ile ayırt edilir. Amacı politiktir: sosyal adalet için umuttur. Ve karakteri politiktir: kolektif bir tutumdur. İlk özelliğin önemi belki de açık olsa da, ikinci özellik umudun siyasete geri dönmesinden bahsetmenin neden anlamlı olduğunu açıklar. Siyasi hareketler umudu yeniden canlandırmaya çalıştıklarında, bireylerin artık bir şeyler umduğunu varsaymadığı varsayımına göre hareket etmiyorlar - umudun şu anda bizi şekillendirmediği fikrine dayanıyorlar. toplu geleceğe yönelik yönelim. Bu nedenle “umut politikası” vaadi, sosyal adalet için ümidin, kolektif eylem alanının, politikanın bir parçası haline geleceği vaadidir.
Buna rağmen, politik umudun gerçekten iyi bir şey olup olmadığı sorusu devam etmektedir. Hükümetin görevlerinden biri sosyal adaleti gerçekleştirmekse, siyasi hareketlerin sadece umuttan ziyade gerekçeli beklentileri teşvik etmesi daha iyi olmaz mıydı? Umudun söyleminde, söz konusu hareketlerin güven verici ilham verici stratejilerden yoksun olduğu kesin bir kabul değil midir?
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Politika alanında, kendine özgü, rasyonel olarak ne bekleyebileceğimize sınırlamalar getiren özel özellikler var. Bu tür bir sınırlama, 1993’teki Amerikan ahlaki filozof John Rawls’un “kapsamlı doktrinlerin” aşılmaz bir çoğulculuğu olarak tanımladığı şeydir. Modern toplumlarda, insanlar nihayetinde değerli olan konusunda hemfikir değiller ve bu anlaşmazlıklar çoğu zaman makul bir argümanla çözülemez. Bu çoğulculuk, bu konularda son bir fikir birliğine varacağımızı beklememizi mantıksız kılar.
Devletlerin sürdürmemesi gerektiği ölçüde, tüm vatandaşlara haklı çıkarılamayacak kadar sona eriyor, politikadan rasyonel olarak bekleyebileceğimiz en temel şey, temel insan hakları, ayrımcılık yapmama gibi makul olan tüm kişilerin kabul edebileceği adalet ilkelerinin peşinde koşmasıdır. ve demokratik karar verme. Bu yüzden, çoğulluğumuza saygı duyan hükümetlerin, daha talepkar adalet idealleri izlemelerini rasyonel olarak bekleyemeyiz - örneğin, iyiliğin en bireyselci kavramlarına rağmen, haklı olarak yeniden dağıtılabilir politikalar aracılığıyla.
Bu sınırlama, bir diğer Rawls'un iddialarıyla gerginlik içinde. Ayrıca, 1971'te en önemli sosyal yararın kendine saygı olduğunu savundu. Liberal bir toplumda, vatandaşların öz saygısı, diğer vatandaşların onları adil muamele hak olarak gördükleri anlayışı üzerine adalete olan bağlılıklarının olduğu bilgisine dayanmaktadır. Bununla birlikte, yalnızca dar bir idealler kümesi üzerinde anlaşma bekleyebilirsek, bu beklenti, kendimize olan saygımıza nispeten küçük bir katkı sağlayacaktır. Daha zorlu adalet idealleri konusundaki olası fikir birliği ile karşılaştırıldığında, bu beklenti, diğer vatandaşları adalete derinden adadık olarak görmemizi sağlamak için nispeten az olacaktır.
Neyse ki, kendimizi bekleyebileceğimiz şeyler ile sınırlamamız gerekmiyor. Haklı olmasak bile bekliyoruz sınırlı adalet sözleşmesinden daha fazla, hala toplu halde umut Gelecekte, daha zorlu adalet idealleri konusunda fikir birliği ortaya çıkacaktır. Vatandaşlar bu umudu topluca eğlendirdiğinde, bu, toplumun her bir üyesinin, bu projenin ne olması gerektiği konusunda hemfikir olsak bile, iddialı bir adalet projesine dahil edilmeyi hak ettiği iddiasını ifade eder. Bu bilgi kendine saygıya katkıda bulunabilir ve bu nedenle kendi başına arzu edilen bir sosyal iyiliktir. Uzlaşma yokluğunda, siyasi umut sosyal adaletin kendisinin gerekli bir parçasıdır.
Bu yüzden adalet amaçları için umut kavramını işe almak mantıklı, hatta belki de gerekli. Ve işte bu yüzden ümit söylemleri ortadan kayboldu. Umut söylemini ancak vatandaşların, içerikleri konusunda aynı fikirde olmadıklarında bile, sosyal adaletin iddialı projelerini keşfetmeye yönelik ortak bir taahhüt geliştirmeye teşvik edilebileceğine inandığımız zaman ciddiye alabiliriz. Bu inanç, Batı demokrasilerinin gerçekte ne kadar bölünmüş olduklarını ortaya çıkaran son gelişmeler ışığında giderek daha da anlaşılmaz hale geldi. Avrupa ve ABD'de oldukça büyük bir azınlık, umut söylemine cevaben, yalnızca adaletin anlamını değil aynı zamanda mevcut sosyal adalet sözlüğümüzün genişletilmesi gerektiğini düşündüğü fikrine katıldığını açıkça belirtti. Elbette kişi hala bireysel olarak bu görüşü taşıyanların onu değiştirmeye ikna edileceğini umabilir. Ancak, işler dururken, paylaşabilecekleri bir umut değil.
Bu fikir, Templeton Din Vakfı'ndan Aeon dergisine verilen bağışlarla mümkün oldu. Bu yayında belirtilen görüşler yazarlara aittir ve mutlaka Templeton Din Vakfı'nın görüşlerini yansıtmaz. Aeon Magazine'e fon verenler, işletmeye alma veya içerik onayı da dahil olmak üzere editoryal karar verme sürecine dahil değildir.
Yazar hakkında
Titus Stahl, Hollanda'daki Groningen Üniversitesi felsefe fakültesinde yardımcı doçenttir.
Bu makale, ilk yayınlanmıştır sonsuzluk ve Creative Commons altında yayınlandı.
İlgili Kitaplar:
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = umut politikası; maxresults = 3}