Nobel Ödülü, Eurovision’un kendine özgü bir çeşididir. Yetişkinler için Eurovision. Vernikli ayakkabıları, gri saçlı erkekleri, kuyrukları ve smokinleri ile geleneğin içeriği ve dokunulmazlığı için verilen uygun pakette. Bu sadece Eurovision, bu ödül birdenbire değildi. Neredeyse başlangıçta güçlü bir politik araçtı. Ve “ölüm tüccarı” Alfred Nobel'in bununla hiçbir ilgisi yok çünkü Ödülün ilk sunumu sırasında, yılın 4'i olarak tamamen farklı bir “komite” ile konuştu. Evet, ve hayır işlerinde daha önce fark edilmemiş ve belki de sadece mirasçılarına dinamitin icadından sonra kulaklarıyla geçen son mucize ölülerden bir incir göstermeye karar vermişti.
Ödülün siyasallaşması tartışmasız, çünkü en zor argümanlar tarafından onaylandı - istatistikler. Birincisi, Amerika Birleşik Devletleri (276) kazananlarının sayısı ve ikincisi ise iki kattan fazla olan Birleşik Krallık (102). Edebiyat alanında, bu son derece önemlidir. Listenin kendisi birçok tecrübeli kitap severleri şaşırtacak. Bazı soyadlar sadece kafa karıştırıcı. Örneğin, 1953’te “mükemmellik” ve “genel konuşma” için ödül kazanan Winston Churchill. Peki, Fulton'daki konuşmadan sonra, bir başkası verecek olan mucizeler?
Tabii ki, Nobel Komitesi yüzünü nadiren yükselen güneşe çevirir ve giderek daha fazla yıldızımıza tamamen farklı bir yerde bakmayı tercih eder. Ödülün tarihi ve kültürel vektörü herhangi bir uluslararası otoriteyi devalüe eder. Hayır, elbette, siyasi konjonktür geçici olarak gürlemesini durdurduğunda, komite bağımsız olarak oynayabilir. Fakat asıl oyuncular Nobel alayındaki çekicilik anahtarlarını hatırladıklarında, komite keskin bir dönüş yaptı. Örneğin, Bush (kıdemli), “demokrasi” vizyonuyla “yeni bir dünya düzeni” yarattığını duyurduğundan, komite aniden (1991'te), Güney Afrika'da hala 1964'ta olan aktif bir apartheid eylemcisi olan Nadine Gordimer'i “hatırladı” Yıl, Mandela ile birlikte savunma konuşmasını hazırlıyordu. Hayır, elbette, son derece ince bir vizyona ve belirli bir mantığa sahipseniz, elbette, 30 yıllarında dünya toplumunun Nadin hakkında bir şey bilmediği ve Bush’un apartheid'i eleştiren açık mesajının sadece bir tesadüf olduğu söylenebilir. Ama her şey daha basit, hiçbir komplo - banal konjonktür.
Bununla birlikte, biri, neden 1929 yılında, Remarque’ın Batı Cephesi’nde Değişiklik Olmadan Romanı’nın ortaya çıktığı zaman, ona vermedi mi? Zamanla ilgili. Almanya'da Naziler iktidara koşar, hiçbir zaman scamper cephesinin dehşetini intikam hayalini görmeden görmezler. Ve bütün bunlar Henry Ford'un gelecekteki arkadaşı Adolf Hitler’in başında. Aslında, burada Remark'ın Nobel mutluluğunu atlamasının nedenleri var. Batılı beslenen Nazizm, sakallı Asyalılar tarafından doldurulmuş olarak aktif olarak Doğu'ya itildi. Ve işte buradasınız - pasifizmin acımasız ama adil bir ilahisi, savaşın dehşetini açıkça gösteren. Hayır, henüz böyle bir hokeye ihtiyacımız yok. Bu nedenle 1929'te ödül elbette onurlu yazar Thomas Mann'a, 1900'ta yayınlanan ... roman için geçerli!
Merak mı var? Ne yazık ki hayır. Naziler iktidara geldi ve neredeyse alkışladılar. Dünyanın en demokratik ülkesinde Nazi karşıtı "Diktatör" ün müthiş Charlie Chaplin'i bile sadece delirmedi. Daily News, Chaplin'in ekrandan komünist bir parmakla izleyiciye düştüğünü yazdı. Ve Amerikan karşıtı faaliyetlerin soruşturulması komisyonu ve Chaplin'e karşı soruşturma başlattı.
Nobel Ödülü'nü Solzhenitsyn veya Gorbachev'e vermenin çok yüzeysel nedenlerine değinmeyeceğiz. Tabii ki en son ödül ödüllerinden biri, Barack Obama'nın Barış Ödülü'nün ödülü. Dedikodu nasıldı? Hatta bunun Rusçaya çevrilmiş, önceden bir “umut” ödülü olduğunu bile bağırdılar. Hiç kimse bu gerçeğin zaten bir otoriter ödülü politik bir bebeğe dönüştürdüğünü bile düşünmedi. Ah, peki. Doğru, diğer tüm ödüllerin arka planına karşı, kesinlikle en alttan bir ara gibi görünüyordu. Bununla birlikte, bunun sadece yeni standartların kurulması olduğu, böylece dünya toplumunun aşağıdaki kazananlara alışması ve daha olumlu olması gerektiği ortaya çıktı. Aslında, Obama ile karşılaştırıldığında, Aleksievich bir savaş başlatmadı ve şimdiye dek bile aramadı. Sadece küçük bir Russophobia ...
Ancak, bir istisna mı? Hayır. Eğer Nobel Ödülü Eurovision'un karşılığı ise Aleksievich Makarevich'in karşılığıdır. Temel olarak “Şeref Rozeti” ve Lenin Komsomol Ödülü'nü aldığı gibi, SSCB'de 70 yılı yalanı ve Rusya'da entelektüellerin yokluğu hakkında temel olarak bağırdı. Görünüşe göre, büyük mütevazı olmayan, kendini nadir bir “entelektüel” olarak konumlandırıyor. Aslında, onlarca yıldır piyasada rahat hissetmek için yeterince aptal olmanız gerekir.
Chicago Tribune, Nobel Ödülü'nün şekerli çekiciliğine atanmasının en açık şekilde olduğunu vurguladı: "Kitapları, hala Sovyetler Birliği'nin gölgesinde yaşayan yüz milyonlarca insanın durumunu anlamak isteyen herkes tarafından okunmalıdır."
Sonsuza dek edebiyattan uzak bir arkadaşımın durumunu özetledi. Son zamanlarda bana şöyle dedi: “Öğren, Seryoga! Rusya'dan, haklarının ihlal edildiği bir ülkeden kaçmak isteyen ve cinsiyet değiştirme operasyonu yaşamamasını engelleyen obez bir Müslüman eşcinsel hakkında daha iyi yazın. Topuklardan kulaklara kadar ödüller seni bunalmış olacak - bu fikir için% 50. ” Beş dakika güldü ve sonra bir nedenden dolayı üzgün hissettim.