BEŞİKTAŞ'ın özellikle ilk 45 dakikada iyi oynadığını söyleyemeyeceğim. Ardı ardına beş maç kazanırken de iyi oynamadığına göre, Beşiktaş'ı dün Kocaeli'nde diğer haftalardan farklı uçlara götüren nedenleri araştıracağım.
Beşiktaş, hücuma çok adamla koşmasına karşın, neden pozisyon yakalamakta sıkıntılar yaşıyordu... Çünkü, orta sahanın hücuma katkıları sınırlıydı. Yasin, inanılmaz bir enerji tüketimi ile oynarken, pas sevrivisinde beklenmedik toplar kaptırıyordu. Şifo, bu bozuk organizasyonu toparlayacak fizik ve nefes gücünden yoksun görünüyordu.
Belli ki, sakatlık Şifo'yu bir hayli sarsmış... Tayfur, adının, şöhretinin ve kalıbının oyununu oynamıyor. Açık söyleyeyim, önümde koşuşan herbir Beşiktaşlı futbolcuya bakıyorum, Münch'ün dışında hiçbirinin kavgasında maçı kurtaracak bir kıvılcım göremiyorum. Ahmet Dursun, parkta bir topun peşinden koşan çocuklar gibi... telaştan ayakları dolanıyor.
ADRES BELLİ
Ersen Martin, hep kaleye uzak yerlerde iyi, hoş hareketler yapıyor. Oysa, bu çocuk Beşiktaş'ın gol umudu değil mi? Öyleyse, ceza sahasına, gol bölgelerine uzak durmanın anlamı ne... İkinci yarıda oyuna giren Ertuğrul neler yapıyor? O da Şifo gibi sakatlığın darbelerinden henüz sıyrılamamış. Koşarken zorlanıyor. Öyleyse bu maçı kim kurtaracak. Kim, bu kötü Beşiktaş'ı galibiyete ateşleyecek... Adres belli, biraz önce telaşlı çocuklara benzettiğim Ahmet Dursun... Çünkü, bu çocuk kötü de oynasa, topu eline ayağına da dolaştırsa, bir şeyi çok iyi beceriyor. Gol atmak onun için öyle kolay ki...