Karine, hukukta, bilinenden bilinmeyenin varlığının çıkarılması. Karine kavramı, çoğunlukla yargılamada, hakların aranması ve korunmasında ispat yüküne ve bu yükün dağılımına ilişkin olarak kullanılır. Genellikle fiili (maddi) ve yasal (kanuni) karine biçiminde ikiye ayrılır.
Fiili karine, yargıcın, bir hukuk kuralıyla bağlı olmaksızın, insanlar ve yaşam konusundaki deneyimlerinden yararlanarak, belli olmayan olgu hakkında sonuç çıkarmasını ifade eder. Fiili karineler ispat yükünü etkilemez, başka deyişle ispat yükü bakımından bir istisnaya yer vermez. Bu bakımdan ancak ilgili bulundukları konuda yargıca kanaat verecek derecede güçlü olan fiili karineler delil sayılır. Bunun ötesinde doğal ve beşeri olayların etkilerinden dayanak bulan tarafın, buna ilişkin sonuçları da ispat etmesi gerekir.
Yasal karineler yasa hükmüyle açıkça öngörülmüştür. Bu tür karinelerde genellikle bir hakkın varlığı ya da yokluğu varsayılır. Söz konusu hususun tersi ispatlanmadıkça delil sayılan yasal karine, iddiayı ispatlama yükünü ortadan kaldırır. Yasal karineyi, yasal varsayımla karıştırmamak gerekir. Büyük benzerlikler taşıyan bu iki kavram arasında önemli farklar da vardır. Yasal karinenin tersi ispatlanabilir; yasal varsayımda ise varlığı kabul olunan husus kesin sayılır.
Yasal karinelerde, olgu karineleri ve hak karineleri biçiminde ikili bir ayrıma gidilir. Olgu karineleri belli bir hukuksal sonucun doğması için varlığı gerekli olumlu ya da olumsuz olgunun, bu hukuksal sonuçla ilgisi olmayan başka bir olgudan çıkarılmasına olanak verir. Örneğin, miras bırakanın ölümü anında terekenin borca batık olduğunun resmen saptanması durumunda mirasın reddedilmiş sayılması, alacağın devrinde, gecikmiş faizlerin de ana alacakla birlikte devredilmiş sayılması, hangisinin önce ya da sonra öldüğünü saptamanın mümkün olmadığı durumlarda ölenlerin birlikte ölmüş sayılması (birlikte ölüm karinesi).
Hak karineleri ise, bir hakkın ya da hukuksal ilişkinin var olup olmadığı konusunda bir sonuca varılmasını sağlar. Örneğin zilyetliğin mülkiyet hakkına karine sayılması, evlilik sırasında ya da evliliğin sona ermesinden başlayarak 300 gün içinde doğan çocuğun “evlilik içi” sayılması, duvar, çit, parmaklık gibi iki taşınmazı birbirinden ayıran nesneler üzerinde her iki komşunun müşterek malik olduğunun varsayılması.
Yasal karinelerin bir bölümü çürütülebilir. Örneğin ölenlerden birinin daha önce öldüğü kanıtlandığında, birlikte ölüm karinesi değer ve etkisini yitirir. Bazı karinelerin çürütülebilmesi ise olanaksızdır (kesin karine). Örneğin, evlilik dışı çocuk için açılan babalık davasında, ananın gebe kaldığı sırada “iffetsiz bir hayat yaşadığı” anlaşılırsa dava reddedilir.