Sizden bir Yunan şehri hayal etmenizi istesem, ne hayal edersiniz?
Parthenon gibi binaları düşünüyorum. Tarih kitabımdaki Yunanistan gibi.
Bütün bu binalar çılgın, psychedelly parlak renklerle boyanmıştı – sarılar, yeşiller ve kırmızılar. Şimdi onları bu badanalı binalar olarak düşünüyoruz. Çevremizi, mimarimizi her zaman süslemelerle süsledik. Bu gerçeklik kanalları, atomlar yerine bitleri kullanarak dünyayı belirli şekillerde daha ilginç hale getirebilir. Boya yerine dijital boyadır. Çok yerel olabilir veya belki de tüm dünyada haritalanmış bir şeydir.
Yani lise balosu yapan çocukların spor salonunu dekore etmesine gerek kalmayacak. İnsanların gözlük takarlarsa görecekleri bir tema verebilirler, değil mi?
Elbette, kesinlikle.
Artırılmış bir gerçeklik katmanının saldırıya uğradığını hayal etmek korkutucu. İnsanlar sizinle dalga geçebilir görüş.
Sanırım bu her şeyle olabilir. Ama birinin dışarıda giydiklerimi hacklemesinden çok Nest gibi akıllı ev cihazlarımın saldırıya uğramasından endişeleniyorum.
Bana öyle geliyor ki, bu hala duyularımızın bize sağladığı şeyleri gerçekliğimizi inkar edecek şekilde değiştiriyor. Bu, şikayet ettiğiniz meta veri deposuyla aynı şekilde sağlıksız görünüyor. Harry Potter’ı seven bir çocuk hayal edin—Niantic, Potter evreninin lisansını aldı. Bir çocuğun tüm mahallesini Hogwarts dünyasına çevirebilirsin ve onlar onu asla kapatmazlardı. Ebeveynler çocuklara her zaman “Bir hayal dünyasında yaşıyorsunuz” derler. Peki, bu teknoloji kelimenin tam anlamıyla bırakın hayal dünyasında yaşasınlar.
Bilmiyorum, çocukken dünyada gördüğünüzden daha fazlasının olduğunu hiç hayal etmediniz mi?
Doğru. Ama hayal gücümü bunun üzerinde çalıştırmam gerekiyordu.
Disneyland’e gittiğinizde insanlar o şeyleri yeniden yaratırlar…
Ama sonra sen ayrılmak Disneyland.
Dijital olarak oluşturabilecekken neden betona milyarlar harcayasınız? Tamam, bir aralık var. Gerçeklik kanalını yarı saydamdan opaklığa kadar çevirmekten, dünyadaki her şeyi sentetik bir şeyle değiştirmekten bahsediyorsanız, o zaman size katılıyorum. Ama ben her şeyi seçici bir şekilde süslemekten bahsediyorum, örneğin cadde boyunca kutulara çiçek dikmek gibi. Bu, dünyayı küçük dozlarda daha ilginç hale getirebilir. Bunun kötü olduğunu düşünmüyorum. Çocuğunuzun bilgisayar oyunları oynamak yerine sizinle parkta yürüyüşe çıkmak istemesini sağlarsa, bu takası kabul edeceğim. Çünkü sekoyaları göreceksin ve temiz hava soluyacaksın ve o egzersizi yapacak. Ve eğer bir eğrelti otunun arkasına saklanmış bir Pokémon bulursa, tamam, bu konuda iyiyim.
Ama Pokémon’dan daha fazlası. Her türlü oyun dışı etkinlik için kullanılan kalıcı bir teknoloji sunuyorsunuz.
Evet, “demek” ile kastettiğimiz bu gerçek metaverse”—tüm bu dönüşümler için ortak substrat. Bunların çoğu eğlence amaçlı olurdu – dev robotlar, Pac-Man, Pokémon. Ama tamamen faydacı olabilir. Alışverişe veya herhangi bir sayıda pratik uygulamaya yönelik olabilir. VR meta veri tabanından farklı olan, bizimkiyle gerçek dünya olan bu ortak yapıya sahip olmanızdır. Bitler atomlara bağlanır. Ve böylece, bulunduğunuz yere bilgi ekleyen veya size yararlı işlevsellik kazandıran bu şeylere sahipsiniz. Bir otobüs bileti satın almanızı veya uçuşunuz için check-in yapmanızı sağlayan havada asılı bir sanal düğme veya sizi metroya götüren kaldırıma boyanmış oklar veya baktığınız ürün hakkında bilgi, etik kaynaklı olup olmadığı. Önemli olan potansiyel budur. AR, gerçek metaverse’nin gerçekleşeceği yerdir.
Daha Büyük KABLOLU Hikayeler