İngiliz yolcu gemisi RMS Titanic’in 15 Nisan 1912’de batması, modern tarihin barış dönemindeki en ölümcül deniz felaketiydi. Southampton’dan New York City’ye ilk yolculuğu sırasında, gemi Kuzey Atlantik’te bir buzdağına çarptı ve trajik bir şekilde okyanus yüzeyinin 12.425 fit altına ilk ve tek yolculuğunu sona erdirdi.
Gemideki yaklaşık 2.224 kişiden sadece 710’u felaketten kurtuldu ve Titanic’in acil durum çağrılarına yanıt veren RMS Carpathia gemisi tarafından geminin asıl varış yeri olan New York’a nakledildi .
Southampton’dan ayrılmadan önce Titanic batmaz kabul edildi. Uzaktan kumandalı su geçirmez kapılar ve bir kaza durumunda gemiyi ayakta tutmak için tasarlanmış su geçirmez bölmeler gibi son teknoloji güvenlik ekipmanları ile donatılmıştı. Yine de, devasa okyanus gemisi gelişmiş güvenlik sistemi tarafından kurtarılmadı: Bir buzdağının beklenmedik çarpışması, buzdağının suyla dolmasına, parçalanmasına ve hızla yüzeyin altına batmasına neden oldu.
Titanic’in güvenlik sisteminin en önemli kusuru , muazzam ölü sayısından sorumlu olan cankurtaran kıtlığıydı. Titanic’in cankurtaran botları, gemi yolcularının yalnızca yaklaşık yüzde 50’sini barındırabiliyordu.
Bununla birlikte, Titanic’in mahkum ilk yolculuğuna çıkmasından 26 yıl önce , William Thomas Stead adlı ünlü bir İngiliz araştırmacı gazeteci, halkı böyle bir güvenlik sistemi ve dönemin yeni inşa edilen gemilerini rahatsız eden cankurtaran botlarının eksikliği konusunda uyarmaya çalıştı. Uyarısı , Mart 1886’da Pall Mall Gazetesi’nde yayınlanan “Bir Kurtulan Tarafından Orta Atlantik’te Posta Vapuru Nasıl Aşağı Çıktı” adlı kısa öyküsünden ibaretti .
Hikayenin konusu, Amerika Birleşik Devletleri’ne ilk yolculuğuna çıkan yeni inşa edilmiş bir yolcu gemisine binen Thomas adında bir İngiliz denizciyi anlatıyor. Ayrılırken Thomas, geminin az sayıdaki cankurtaran botunun tüm yolcuları ve mürettebatı kurtarmak için yeterli olmayacağını fark eder. Ancak kimse onun sözlerini ciddiye almıyor. Yolculuktan birkaç gün sonra, yolcu gemisi, yoğun sis nedeniyle tehlikeli bir şekilde gemiye yaklaşana kadar görünmeyen başıboş bir yelkenli gemiye çarptı. Çarpışmadan sonra ortaya çıkan tahribatta, yolcular ve mürettebat, geminin gerçekten de çok az cankurtaran botu ile donatıldığını fark eder. Gemideki 916 kişiden sadece 200’ü cankurtaran botlarına binmeyi başarırken, 700’den fazlası felaket sırasında hayatını kaybetti. Thomas suya atlayıp cankurtaran botlarından birine tırmanarak kendini kurtarmayı başarıyor.
Hikaye, yazarın editoryal yorumunu içeriyordu ve şu ifadeleri içeriyordu: “Bu tam olarak ne olabilir ve gemiler tekneler eksik denize gönderilirse gerçekleşecek.” Bununla birlikte, Stead’in uyarıcı hikayesi yayınlandığı sırada çok az ilgi gördü.
Öte yandan, Titanik felaketinden sonra birçok kişi hikayeyi ürkütücü bir kehanet olarak görmeye başladı, çünkü arsa ile Titanik’te meydana gelen olaylar arasındaki benzerlikler oldukça çarpıcıydı. Ayrıca, 1892’de Stead, farklı bir deniz felaketini anlatan başka bir kısa öykü yazdı. “Eski Dünyadan Yeniye” adlı ikinci hikaye, Kuzey Atlantik’te bir buzdağıyla çarpıştıktan sonra alabora olan kurgusal yolcu gemisi RMS Majestic’in hayatta kalanlarının yardımına gelen bir geminin mürettebatını anlatıyor . Titanic’in ölümünden sonra , bu hikaye aynı zamanda korkutucu bir habercilik vakası olarak görüldü.
Bununla birlikte, o zamanlar çok tartışmaya neden olan en tuhaf tesadüf, William Thomas Stead’in Titanik felaketinde öldüğü gerçeğiydi . Gemiye birinci sınıf bir yolcu olarak bindi ve New York’taki Carnegie Hall’da bir barış konferansına katılmayı planladı. Hayatta kalan birkaç kişiye göre Stead, geminin titiz tasarımına hayran kalan neşeli bir yolcuydu.
Çarpışmadan sonra, hayatta kalan Philip Mock adında bir kurtulan, Stead’in başka bir yolcu, Amerikalı bir albay, girişimci ve John Jacob Astor adlı yazarla bir enkaz parçasına yapıştığını gördüğünü iddia etti.
Stead’in cesedi asla bulunamadı. O, Titanic’in cankurtaran botlarından birinde oturmayı başaramayan pek çok kişi ile birlikte Atlantik’in dondurucu sularında boğuldu . Onun uyarıları, ancak cankurtaran botlarının olmayışının böyle bir felaketin temel nedeni olduğunu kanıtladıktan sonra ciddiye alındı.