kıyıdan Güney Kaliforniya’da, ısınma suları, mikroplastik kirlilik, aşırı avlanma gibi gerçek bir dertler denizinin ortasında, 96 kilometrekarelik bir koruma başarı öyküsü. Santa Cruz Adası, Nature Conservancy koordineli bir yok etme kampanyası başlatana kadar bir zamanlar vahşi domuzlar ve istilacı Arjantinli karıncalarla doluydu. Bu sevimli izin verilir ada tilkisi yok olmanın eşiğinden dönmek.
Savaş kazanıldı, ancak savaş bitmedi, çünkü Nature Conservancy şimdi o bölgeyi başka bir istilacıya karşı savunmak zorunda: fareler. Her yerde adaların belası, sıçanlar karaya çıkar ve çılgınlar gibi ürer, yollarına çıkan hemen hemen her şeyi yiyip bitirir – yerli bitki tohumları, kuş ve sürüngen yumurtaları, yerel halkın mahsulleri. (Kentsel çelik ve beton adaları, özellikle Manhattan, tabii ki de rahatsız.) Bir kez yerleştiklerinde, onlardan kurtulmak son derece zordur. Galapagos Adası Seymour Norte’de, korumacılar onlara zehir damlayan insansız hava araçlarıyla saldırmak zorunda kaldı.
Bu nedenle, Santa Cruz Adası’nda Nature Conservancy, bir vahşi yaşam kamera tuzakları ağı ve fotoğraflarda insan yüzlerini tanıyan aynı AI tekniğini kullanarak farelerin inip inmediğini öğrenmek için bir gözetim sistemi ile deneyler yapıyor. Bilim adamları yüz yıldır kamera tuzağının çeşitli biçimlerini kullanıyor olsa da, bu sürüm bir kemirgen göründüğünde otomatik olarak algılıyor ve ardından korumacılara bir e-posta uyarısı gönderiyor. Nature Conservancy’de projeye liderlik eden yazılım geliştiricisi Nathaniel Rindlaub, “Bunu fareler için bir zil sesi olarak düşünebilirsiniz” diyor.
Bu yenilik, Santa Cruz Adası’nın kendisi tarafından gerekli kılındı. Tipik olarak, bir biyolog, hafıza kartını almak ve pili değiştirmek için birkaç ayda bir kamera tuzaklarını tekrar ziyaret etmelidir. Bu, bir yağmur ormanına veya bu durumda Manhattan’ın üç katı büyüklüğündeki dağlık bir kayanın etrafına yürüyüş yapmak anlamına gelebilir. Fotoğraf makinenize ulaştığınız zaman, farenin orada olmasının üzerinden aylar geçmiş olabilir – tam olarak hızlı bir tepki vermeye elverişli değil.
Veya bu arada bir geyik veya bir ayı kameranızı devirebilir. Veya merceğin önünde ileri geri savrulan bir çimen yaprağı, bir grup fotoğrafın çok hızlı bir şekilde yanmasına neden olabilir. Veya kamera boş alanın binlerce fotoğrafını çekebilir. Calgary Üniversitesi’nden bilgisayar bilimcisi Saul Greenberg, “Tüm resimlerinizin yüzde 90 veya 95’inin içinde hiçbir şey olmayabilir” diyor. geliştirir kamera tuzakları için görüntü tanıma, ancak bu yeni çalışmaya dahil değildi. “Tanımayı unut. Bu görüntülerin boş olduğunu söyleyebilirseniz, bu kamera kapanı kullanan birçok insan için büyük bir kazanç.”
Rindlaub’un yeni sistemi, bu tür görüntüleri ayıklamak için yarı özerk ve neredeyse gerçek zamanlı olarak çalışıyor. Güneş enerjisiyle çalışan kameralardan oluşan bir ağ, radyo ile birbirine bağlanır. Biri bir şey algılarsa, bir resim çeker ve onu zincirdeki bir sonraki kameraya gönderir, bu da onu bir sonrakine iletir ve görüntü internete bağlı bir baz istasyonuna ulaşana kadar böyle devam eder. Görüntü daha sonra buluta yüklenir.
“Görüntüler sisteme alındığında,” diyor Rindlaub, “içlerinde ne olduğunu esasen belirlemeye çalışan bir dizi bilgisayarlı görü modelinden geçerler.” Bu algoritmalar, ada tilkileri gibi doğal vahşi yaşamı ve kemirgenleri ayırt etmek için eğitilmiştir. Ancak şu anda sadece kemirgenleri arayacak kadar gelişmiş durumda. Genel olarak, yerli geyik faresi ile istilacı bir sıçan arasındaki farkı henüz söyleyemediği için. Belirsiz bir şekilde kemirgensel bir şey gördüğünde, Rindlaub’a ve insan gözleri aradaki farkı söyleyebilecek kadar yetenekli meslektaşlarına bir e-posta gönderir. Şimdiye kadar: Santa Cruz Adası’nda fare tespit edilmedi.
Kaynak : https://www.wired.com/story/rats-are-invasive-menaces-these-cameras-spy-on-them/