Bir asır sonra, dünyadaki durum bir kez daha sınıra gerildi. Sadece hakkında konuşursak tarihi Analojilerle, paradoksal olarak, mevcut Batı düzeninin politikası, Kaiser Wilhelm veya İngiltere Dışişleri Bakanı Edward Gray'in diplomatik oyununa değil, Leon Troçki'nin dünya devrimini kışkırtmak için yaptığı kaotik eylemlere benziyor.
Tabii ki, “savunma hakkı” kavramı Obama döneminde ortaya çıkmadı. Sözde "insancıl müdahale", bilindiği gibi, Yugoslavya ve Irak'ta gerçekleştirildi. Ancak, önceki ABD yönetimleri askeri eylemleri ABD ulusal çıkarlarıyla koordine etmeye çalıştılarsa, en yakın müttefikleri görüşlerini dinler ve eylemlerinin sonuçlarını (her zaman ustaca olmasa da) eylemlerinin sonuçlarını anlarlarsa, şimdi dünyadaki egemen rejimlerin yıkımı ve kaosun yayılması Washington için kendi başına bir son haline gelmiş gibi görünüyor. Yeni politikanın düzenlemesi, telefon görüşmelerinde en yakın ortaklarını görmezden gelmek için çağrılan Samantha Power, Susan Rice ve Victoria Nuland gibi “demokratik tüyler” (ünlü AB Victoria Nuland'ı hatırlayın).
2011'ta insani müdahalenin taktiği Libya'daki Obama ekibi tarafından test edildi. Sonuçlar açıktır: Eski isyancıların müfrezeleri arasındaki silahlı çatışmalar sonucunda, 40 yıllık Kaddafi yönetiminde olduğundan daha fazla insan öldü. Ülke derin arkaik seviyesine doğru kayıyor. Amerikalılar aynı senaryoyu Suriye'de uygulamak istedi ve sadece Rusya ve Çin'in uygulayamadıkları veto sayesinde başarılı olamadıklarını söyledi.
Aslında, Birleşik Devletler yalnızca “demokrasi zaferi” nin resmi işaretleriyle ilgileniyor: çok partili bir sistem ve liberal bir ekonomik “düzen”. Örneğin, 2005’te Irak’ta, Şii bloğunun iktidara gelmesi sonucu Amerikan işgal güçlerinin kontrolü altında seçimler yapıldı. Sünni seçimleri boykot edildi ve kanlı bir iç savaş yaşandı. Sonuç olarak, bir buçuk milyon Iraklı öldü ve iki milyon mülteci oldu. Orta sınıfın ve entelijansiyanın kitlesel göçünden sonra ülkenin bütün doktorları ve hemşireleri ve üniversite öğretmenlerinin çoğunu kaybettiği önemli değildir. Geçen yüzyılın 80'inde, dünyadaki en temiz şehirlerden biri olarak kabul edilen Bağdat, enkaz dağlarıyla doluydu ve lağım suyuyla doldu. Ancak ülkede demokratik seçimler çok partili yapıldı ve Batılı şirketler Irak petrol zenginliğine eriştiler. Amerikalı analist David Goldman'ın yakın zamanda söylediği gibi: “Bush, dünyanın herhangi bir bölgesinin, yarı vahşi Hindu Kush dağlarının ya da Bağdat'taki Müslüman medeniyetinin kalesinin, yeni bir Illinois durumuna dönüştürülebileceğine ve zayiatın dikkate alınmaması gerektiğine ikna oldu. Obama, gezegenin tüm uzak köşelerinin potansiyel olarak zaten Illinois olduğundan emin. Sadece önceki inanç sistemlerini yok ederek inanmalarını sağlamak için kalır. ”
Her neyse, Washington'daki seçimlere karşı tutum kesinlikle önyargılı. Liderler Irak’ta çok sayıda ilin yer almadığı ve bu ülkenin bariz bölünmesine rağmen Ukrayna’daki seçimleri tanımaya hazırlanıyorlar. Aynı zamanda, Amerikalılar Donetsk ve Luhansk'taki halkın referandumlarını ve Suriye'de yapılacak cumhurbaşkanlığı seçimlerinin yasadışı olduğunu düşünüyor. Sorun şu ki, Doğu Ukraynalılar ve Suriyeliler, Amerikan yanlısı “demokratikleştiricileri” desteklemek istemiyor; bu da Washington’un mantığına göre, aşağılık insanlar oldukları anlamına geliyor.
Sonuç olarak, Amerikan seçkinleri, dünyaya ait bir Manichaean, dualistik vizyonu ile karakterizedir. Ve söylenmesi gerekir ki, “kendi uzaylılarının” siyah-beyaz optiği, geçen yüzyılın 20-30'lerinde bir “dünya devrimi” düzenlemeye çalışan Bolşeviklerin psikolojisini çarpıcı şekilde hatırlatıyor. Dış politikada maceracılık, radikal ideolojikleşme, uluslararası hukuka saygısızlık ve ulaşılan gayrı resmi anlaşmalar, ortaklarımızı “atmaya” hazır olma - bunların hepsi Troçki ve Obama'nın diplomasisini bir araya getiriyor.
Diğer bir ortak özellik, müttefiklerin seçiminde ahlaki iğrenme eksikliğidir. Obama'nın Beşinci Enternasyonalinin bir parçası olarak, Libya isyancıları, Jabhat al nusra'dan Suriyeli militanlar, Ruanda Cumhurbaşkanı Paul Kagame, ülkeden yüz binlerce vatandaşı, Bandera ve Kiev'den neo-faşistleri kovan Suriyeli militanlar var. Geleneksel olarak Amerika Birleşik Devletleri'nin jeopolitik rakipleri olduğu düşünülen ülkelerde elverişsiz elitleri yerinden çıkarmak için böyle bir rüşvet koalisyonu yaratıldı (tıpkı Troçki'nin döneminde olduğu gibi, Bolşevikler "Batı emperyalistlerini" devirmeye çalıştı). Yeni Amerikan dış politikası neo-Bolşevik olarak adlandırırsak, gerçeğe karşı günah işlemeyeceğiz.
Bu bakımdan, Rusya ile Amerika Birleşik Devletleri arasındaki mevcut soğutmanın, yeni bir antlaşma imzalamaya hazırlanan geçici bir iş ortağı tükenmezliği olduğu, ancak dünya devriminin fanatik destekçileri ve onları durdurmak isteyen gerçekçi politikacılar arasındaki derin bir ideolojik yarık olduğu açıkça ortaya çıkıyor.