Hegel'e göre tarihsel varlık alanını oluşturan insan bu süreçte Devleti kurarak en önemli adıma atmıştır. Çünkü Tin kendisini devletle görünüme getirebilecektir. Sivil toplum ile devlet arasındaki ayrımı ilk defa 1821 yılında yazdığı Hukuk Felsefesi adlı eserinde Hegel yapmıştır. Hegel'de sivil toplum, ailenin diyalektik bir gelişme ile devlete varmasında aracı bir basamak olarak gelişmektedir. Hegel sivil toplumun ne özgürlüklerin teminatı ne de bir sözleşme ile geliştiğini söyler.
Tarihsel bir gelişme olarak modern bir toplumda olgunlaşan sivil toplum, pazar ekonomisi, sosyal sınıflar, ekonomik şirketler, bireyler ve devlete bağımlı olmayan her türlü kurum ve kuruluşu kapsar. Hegel'e göre ihtiyaç sivil toplumdaki etiğin anahtar kavramını ve bu alandaki çekişmenin temel objesini oluşturur. İhtiyaç sistemi karşılıklı ilişkileri, zorunlu kılar. Karşılıklı doyum sağlamak ve kişisel ihtiyaçları karşılamak için birey başkalarını bir araç olarak kullanır ve onlarla yarışır.
Hegel'e göre insan varlık hakkında duyularını hiç kullanmaksızın yalnızca akıl yoluyla gerçek ve apaçık bir bilgiye ulaşabilir. Çünkü aklın yasalarıyla varlığın yasaları bir ve aynıdır. Yine Hegel'e göre bu dünya, bu dünyayı meydana getiren ve bilgimizin konusu olan nesneler, insan zihninden başka bir zihnin eseridir. Bu mutlak zihne Geist adını verir. Geist kendi kendisine yeten kendi kendisinin bilincinde olan bir varlıktır. Ona göre her şey üç aşamalı bir gelişme sonucu meydana gelir. Bu aşamaları tez, antitez ve sentez olarak nitelemiştir. Her şey karşıtı aracılığıyla değişir ve gelişir. Her tez antitezini gerektirir ve bu ikisinin ilişkisi daha yüksek düzeyde senteze ulaşır.