Çocuklarla Yalnız Bir Yol Gezisinden Kurtulmak
Ve kaderimi yol boyunca yerine getirmek
Geçenlerde üç çocuğumu (altı, dört ve iki yaşları) Florida'dan Kuzey Carolina'ya eşim olmadan bir yolculuğa çıktım çünkü çılgın bir insanım. Yine de komik bir şey oldu; tamam çıktı. Belki sonuçta çok deli değilim (hayır, karım hala deli olduğumu doğruladı).
Sürücü yukarı doğru olaysızdı, çünkü karavanın bir üyesi olan annem (tam lojistik karmaşıktı, bu yüzden onlara girmeyeceğim), yolcu koltuğunda iyi bir bölüm için sürdü. çaldırırlar. On saatlik bir sürüşün yaklaşık on iki saat sürmesi normalde nedir, ama kimin umurunda? Bir program tutmaya çalıştığımız gibi değil. Çocuklar kesinlikle değildiler.
Sonunda Winston-Salem 9:30 civarında geldi, nerede ailem kaldıkları eski aile ev tarafından durduruldu ve nerede çocuklar ve ben kaldıkları otele ilerledi. Tüm çocuklar nihayet teslim olduklarında, uyku formları odanın etrafına çevrildi, yatakların ve zeminin bazı bölümlerinin belirsiz köşelerini doldurarak, gece yarısıydı. Sonunda sadece birkaç saat sonra yüzümde küçük bir kafa ile uyanmak için uykuya daldım.
Sabah, bir şekilde tüm giysi ve ayakkabı ve hatta çorap (belki) almak başardı ve gezinin vurgulamak için aşağı gitti: ücretsiz continental kahvaltı. Çocuklarım otel kahvaltı daha zevk bir şey yok. Ve iyi bir sebeple. Her biri yarım çörek, bir kaşık yoğurt ve iki veya üç yudum süt yiyorlardı.
Bir fincan kahveyi büfeye ileri geri gidip masamıza, uyanık ve müdahaleye hazır halde dururken yudumladım. Diğer otel konukları, kahve yudumlarken, gazete okurken ve ıslak saçlarından parmaklarını koştuğunda rahat ve kaygısız, ince gizlenmiş hayranlık ile yemek deneyimimiz olan gösteriye baktılar.
Günün ilerleyen saatlerinde kız kardeşimin doğum gününü (doğaçlama gezinin nedeni) kutladık, yüzmeye gittik ve annemin aile evinde vakit geçirmekten keyif aldık: nesiller boyu süren çocuk ve yetişkinleri büyüleyen büyülü bir yer. Evin kenarını, bir daireye dönüştürülen ve çocuklar için karşı konulmaz olan ikinci kata çıkan bir sarma demir merdiven vardır. Yumuşak çim ve güzel yaşlı ağaçlar ile bir arka bahçe var. Küçük bir dere ve taş köprüler ile caddenin karşısında küçük bir park var. Ve parkın hemen ötesinde terk edilmiş bir tren yolu. Ve belki de en önemlisi, hiçbir yere giden eski bir merdiveni gizleyen eski bir kapıyla ürkütücü bir bodrum var.
Annem çocukları ile nerede onlar dere araştırdı küçük parka yürüdü. Onlara çocukken orada nasıl oynadığını anlattı. Taştan su üzerinde nasıl köprüler kuruyorlardı.
"Bu küçük köprü sizden biri mi?" Altı yaşındaki çocuğum sordu, dere suyunun damlasından geçen bir düz taş çizgisine işaret etti.
“Ah, sanmıyorum,” diye cevapladı annem. “Çok uzun zaman önceydi.”
Daha sonra çocuklar ve ben terk edilmiş tren yolunu keşfetmeye gittik. Biz birinin çakıl driveway hiked ve kahverengi, paslı ve diz boyu otlar ile büyümüş parçaya veered. En büyük oğlumun, neredeyse üç yıl öncesine kadar aynı yerde çektiğim bir resmini yeniden yarattım. Dört kişilik bir aileyken beş değil.
Çocuklar, pist boyunca birkaç dakika geçirdiler ve aşağıdaki yolun üzerindeki küçük köprüden çıktığı yere kadar inching yaptılar. Çocuklar izleri temizlemek, yabani otları çekmek için trenlerin tekrar bu şekilde geçebileceği bir plan yaptığında, ben küçükken amcamla birlikte geldiğimi hatırladım. Parça o zaman aktifti ve amcam ve ben trenin geçerken ezilmesi için piste bir kuruş yerleştirdik. Tek bir yerde çok kişisel ve aile tarihi. Pek çok insan için çok fazla anı.
Biz otelde başka bir gece geçirdim. Üst üste ve etrafında uyumak. Yataklarda, beşiklerde ve yerde. Birisi gece boyunca bir noktada yataktan düştü, sanırım, ama çok rahatsız görünmüyordu. Otel kahvaltı bir gezi daha. Bir acele daha yemek. Bir gösteri daha. Ve sonra gittik.
Eve gitmeden önce gece Charlotte'daki diğer kız kardeşimin evine taşındık. Alacakaranlık yerleştikçe, mahallenin tepelerinde yukarı ve aşağı yürüdük. Bir komşunun evinde beslenen bir geyik gördük. Sonra çocuklar bir saat boyunca ateş böceklerini kovaladılar.
Florida'da ateşböceklerimiz yok, bu yüzden kendinden geçmişlerdi. Altı yaşındaki çocuğum birbiri ardına kolaylıkla yakalandı. Sabaha kadar saklamak için bir kavanoza koydu. Yeni keşfedilen yeteneği ile çok heyecanlandı.
Garip bir yerde uygun uyku bir gece daha ve biz eve yoldaydı. Geri sürüş uzun, ama sonuçta olaysız. Az durduk. En uzun gecikme dinlenme alanı olmak Gürcistan'da durur ve tesisleri kullandıktan ve piknik alanında oynadıktan sonra yaklaşık otuz dakika arabada oturduk, isimsiz kalan bazı çocuklar koltuklarına geri dönmeyi reddetti. Bazen beklemeniz gerekir.
Sonunda, eve getirdik. Bazı anılar yaptık, çok abur cubur yedik ve aile kaderimizi yerine getirdik, ki bu da Interstates 95, 26, 77 ve 40'ı Winston-Salem'e ve geri götürüyor. Üç küçük çocukla yalnız seyahat etmenin iyi tarafı, ebeveynlik güveninizi ve bittiğinde ağrıya karşı toleransınızı arttırmasıdır. Bir çeşit egzersiz gibi, bunu yapmak perişan olabilir, ama bunu yaptıktan sonra hoş hissettirir. Şimdi çocuklarımla 600 mil fethettiğime göre, üçünde de yedekte bakkalla gitmek biraz daha az göz korkutucu görünüyor. Hepsini tek başına sahile mi götürüyorum? Hayır! Bu hala perişan. Ama hey, hepsini kazanamazsın.
Hoşunuza gidebilecek son hikayeler:
Yayınlanan 22-04-2020