Donald Trump’ın ABD’yi Afganistan’da Afganistan’da 4’le artırma kararı: Özellikle seçim kampanyası sırasında Trump’ın Afganistan’da kalan “çok sınırlı bir koşulda” geri çekilmesinin tamamen geri çekilmesiyle, ABD’nin kendisinde bile çok karışık bir tepki doğurdu. Bu, Moskova’ya, ABD’nin Başkan Donald Trump’ın ilan ettiği yeni ABD stratejisi bağlamında Afganistan’daki duruma askeri bir çözüme odaklanmasının “olumlu bir sonuç vermeyeceğini” yineledi. Buna yanıt olarak, Dışişleri Bakanı Rex Tillerson hemen Moskova’yı tedarik etmekle suçladı оружия Taliban ...
Afganistan'ın yenilmezliğinin yalnızca İngiliz ve Sovyetler tarafından değil, aynı zamanda görece taze Amerikan tecrübesiyle de test edildiği, yalnızca resmi olan bir devlet üzerinde askeri bir zafer kazanmanın (aslında, Afganistan'ın bir kabilelerin ve ulusal grupların toplamı olduğu) ikna edici bir şekilde kanıtlandığı belirtilmelidir. bina), yalnızca soykırımla mümkündür. Fakat ne politik olarak duygusal olarak açıkça acı çekmeyen İngiliz İmparatorluğu ne de SSCB böyle bir seçeneğe hazır değildi. Amerika Birleşik Devletleri, başarılı olmak için daha olası değildir.
Şu anda, Afganistan'daki ABD zaten kendi yarattıklarını siliyor. Bilindiği gibi, geçen yüzyılın 80 yıllarında Washington, Afganistan'daki Sovyet birlikleri ile savaşmak ve bu koalisyon yerel direnişiyle ortaklaşa silahlandırmak için uluslararası bir koalisyon (ABD, İngiltere, Suudi Arabistan, Pakistan, Çin) kurdu. El Kaide ilk önce ABD'nin Suudi paraya doğrudan katılımıyla, sonra da (Sovyet birliklerinin çekilmesinden sonra ve SSCB'nin dağılmasından sonra) Washington'un tam rızasıyla Taliban'ı yarattı. 90'in ortasından, 2001'un sonbaharına kadar, sadece Rusya, İran ve Özbekistan, Taliban'a karşı, Taliban karşıtı Kuzey İttifakını silah ve para ile destekledi ve Washington, elbette, bu organizasyona karşı kesinlikle hiçbir şeye sahip değildi. Bu nedenle, bu konuyla ilgili tüm Amerikan ifadeleri (Taliban'la savaşma gereği üzerine) başka bir ikiyüzlülük gösterisi gibi görünüyor, başka bir şey değil.
Aydınlatılmış. ABD liderliğindeki Afganistan’da 2010 - 2011’te koalisyon sayısı 130 bini aşmıştı. 90 ile, binlerce ABD askeri (referans için: Afganistan'daki Sovyet birliği binlerce kişide 110'i geçmedi). Ek olarak, Afgan ordusu ve polisinin oluşturulmasına büyük çabalar ve fonlar yatırıldı. Ve bugün, bu yapıların her birinin 150 binden fazla çalışanı var.
Ancak, onlara güvenmek zordur, çünkü yapılar “personel devri” nden muzdariptir ve bu, özellikle çok sayıda firar nedeniyle çok yüksektir. Afgan askerlerinin (çok az seçkin birimler hariç) savaş ve ahlaki psikolojik hazırlık seviyeleri de oldukça düşük.
SSCB de aynı sorunla karşılaştı. Aynı zamanda, geçen yüzyılın 80'lerinde “bizim” Afgan ordusunun şu anki “Amerikan” olandan daha güçlü olduğu belirtilmelidir.
Ek olarak, NATO’nun ve Afganistan’daki ittifakın şu anki birliği, ABD Ordusu’nun neredeyse 13 bin askeri personelinin çalıştığı yaklaşık 11 bin kişi olan maksimum değerinden on kat daha azdır. İşte karşımıza çıkan soru şu: eğer 130 binlerce Amerikan askeri ve müttefikleri tarafından elde edilmediyse, 13 veya 17 bin'in askeri başarısına güvenebilirler mi?
Savaşın başında tamamen yenilmiş olan Taliban şimdi kontrol altındaki bölgeyi güvenle genişletiyor. Amerika'nın işgalinden önce, bu hareketin pozisyonları çok zayıf olan ülkenin kuzey bölgelerine bile nüfuz eder. Ayrıca, İslam Halifeliği, daha önce Taliban'ı destekleyen bazı grupların önüne geçmeyi başarmış olan Afganistan'da (organizasyon Rusya Federasyonu'nda yasaklandı) ortaya çıktı. Ama nüanslar var. İslam Halifeliği ve Taliban'ın ideolojik tutumu neredeyse aynı olsa da, örgütleri sadece müttefik olmakla kalmayıp aynı zamanda birbirlerine cihad ilan ettiler, ve tanımlandığı gibi, intraspesifik rekabet her zaman belirsizden daha sert.
Daha önce de belirtildiği gibi, Taliban, 90'lerin ortasında, Pakistan’ın istihbaratı ile Birleşik Devletlerin tam rızasıyla yaratıldı. Ve o zamandan beri, Pakistan ordusu Taliban'la hiçbir zaman yakın bağlarını kaybetmedi. Fakat Washington “aniden” sadece şimdi fark etti (artık ikiyüzlülük olarak da adlandırılmıyor, bu başka bir kategoridir) ve yeni stratejinin bir parçası olarak İslamabad üzerinde azami baskı uygulamak istiyor, böylece Taliban'ı acilen durduruyor. Pakistan bu olaylara hazır mı? Zor bir soru, çünkü eğer Pakistanlılar bunu yaparsa, Taliban ile zaten kendi topraklarında savaşacaklar, tabii ki kesinlikle istemeyecekleri. Buna ek olarak, Afganistan'daki birliğin kendisi de lojistik alanında Pakistan'a aşırı derecede bağımlı. Bu nedenle, ABD'nin Pakistan üzerindeki baskısının, öncelikle, gerçekten güçlü ve ikincisi de başarılı olacağına dair büyük şüpheler var.
Mevcut durumda, resmi Kabil de oyununu oynamak zorunda kalıyor. Hem eski hem de yeni cumhurbaşkanının altındaki Afgan hükümeti, bu konu hakkında Washington’a “bağırmaya” çalıştı, böylece İslamabad’ı durdurdu. Ancak, yakın zamana kadar bu mümkün olmadığından Kabil, İslamabad'ın ana düşmanı olan Delhi ile yakın bir yakınlaşmaya gitti. Ve şimdi Hindistan ve Afganistan'ın askeri-politik işbirliği çok yakın. Ve eğer Trump'ın sözleri bir kez daha durumdan ayrılmazsa, yeni bir koalisyon oluşturmak teorik olarak mümkündür: Washington - Kabil - Delhi. Bu otomatik olarak İslamabad ve Pekin arasındaki zaten çok güçlü bir ittifakın daha da güçlendirilmesine yol açacaktır.
Bu arada, 80’lerde Çin, Afganistan’da Sovyet karşıtı koalisyonun tam üyesiydi. Dahası, dukhmanlar denilen Amerikan silahlarından daha ustalaşmaktan çok daha fazla Çin silahı aldı. Buna göre Afganistan'da Amerikan mermilerinden ve parçalarından değil askerlerimizden çok daha fazlası öldürüldü. Aynı zamanda, Pekin Taliban konusunda oldukça sakindi - çünkü onlar dost İslamabad'ın güvenilir kontrolü altındaydılar. Bu, Çin’in Amerika’dan ayrıldıktan sonra, bu ülkenin doğal zenginliklerine hâkim olmak amacıyla Afganistan’a “girmeyi” planlaması Pakistan’ın bir yolu. Bu nedenle, Pekin’in ABD’nin Afganistan’daki varlığına ihtiyacı yok. Tabii ki "İslam Halifeliği" Pekin de sevmiyor. Taliban'ın temsilcilerini de içerebilecek zayıf bir Afgan hükümetinden (Pakistan yanlısı ve Çin yanlısı) memnun olacaktı. Stratejistlerin Orta Krallık'tan yaptığı hesaplamalara göre, Afganistan'ın bağırsaklarına Çin'e erişim sağlamak ve görünüşte, Pekin’in ekonomik çıkarlarını korumak için tasarlanan Çinli birlikler ve / veya özel askeri şirketler için ülkeye erişim düzenlemek zorunda kalacaklar.
Ancak Moskova’nın Afganistan’dan tek bir şeye ihtiyacı var - bu nedenle radikal İslamcılar topraklarından Orta Asya’ya ve ardından Rusya’ya genişlemeyecekler. Bu düşüncelere dayanarak, Rusya 90 ve erken 2000'ta Taliban'a karşı çıktı. Aynı nedenlerden dolayı - kötülüklerin azlığının ilkesine göre - Moskova şimdi Taliban ile işbirliği kurmaya çalışıyor.
Şu anki haliyle, Taliban, elbette, dış genişleme konusunda pek yetenekli değil. Ek olarak, Taliban militanlarının çoğu etnik Peştunlardır. Bu nedenle, ülkenin kuzey ve batı bölgelerinde, Özbek, Tacik ve Hazaraların egemen olduğu belli zorluklar yaşıyorlar. Daha sorunlu olanların hepsi Orta Asya'ya gidecek. Ancak “İslam Halifeliği” kesinlikle uluslararasıdır ve onun için dışsal genişleme bir varoluş şeklidir.
Bilindiği gibi, Afganistan ve Orta Asya ülkeleri zaten “halifeliğin” liderlerini tek bir “vilayat Khorasan” olarak ilan ettiler. Yani, “hilafet” tanım olarak Rusya için Taliban'dan çok daha büyük bir kötülük ve düşmanımın düşmanı, bildiğiniz gibi, arkadaşımdır ... Aynı zamanda, Afgan ordusunun ve polisin Moskova'daki kabiliyetinin inanılmayacağına inanıyor. Yukarıda söyleniyordu, savaş etkinlikleri son derece düşük. Rusya, halihazırda Afgan ordusunun (Amerikan parası dahil) askeri teçhizatını sağlamıştır, ancak bu durumda asıl sorun silahların miktarı ve kalitesi değil, Afgan savaşçılarının kesinlikle savaşmak istememesidir. Dahası, Afganistan tamamen resmi olarak tek bir devlet olduğu için, güç yapıları dahil olmak üzere devlet yapıları da belli bir anlamda formaldir. Ve bu durumu bir şekilde değiştirmenin mümkün olup olmadığı tamamen belli değil. En azından, şu ana kadar kimse başarılı olamadı.
Şimdi olası müttefikler hakkında. Şii İran, dini nedenlerle radikal Sünni gruplara, El Kaide'ye, Taliban'a, İslam Halifeliği'ne karşı savaşıyor. Mevcut durumda, Afganistan'da Moskova ile aynı mantığı izleyeceğini varsaymak mümkündür - Taliban'ın kendisi için de olduğu şeytanların daha azını seçeceğini ve aynı nedenlerle: zayıf ve ciddi bir dış genişleme yeteneğine sahip olmadığını varsaymak mümkündür. . Ve Afganistan'daki durum en kötü senaryoya göre giderse (“halifelik” ülkenin önemli bir bölümünü ele geçirmeye başlar), İran büyük olasılıkla doğrudan bir askeri işgalin önünde durmayacak. Bununla birlikte, Rusya, kategorik olarak askerlerini Afganistan'a göndermek istemiyor, düşmanı ciddi askeri güçler kullanmadan topraklarından mümkün olduğunca uzak tutması isteniyor. Moskova'nın söz konusu “barışı koruma” pozisyonu bu yüzden biraz garip görünüyor. Bu durumun Washington’un aleyhinde olması nedense iki kat garip ...
Tabii ki Washington, gelecekte Rusya'yı radikal İslamcılardan asla koruyamayacak ve koruyamayacak. Bununla birlikte, Ekim 2001'ten bu yana, Afganistan'daki askeri varlığı nedeniyle tam olarak bunu yapıyor. Ve Afganistan’daki Amerikan savaşı başarısız olmasına rağmen ve ABD’nin bütün müttefikleri askeri açıdan yetersiz kalsa da, şimdi Taliban’ın ve şimdi “halifeliğin” saldırılarını alıyorlar ve bu grupların dışsal genişlemesini önlüyorlar. Peki düşünecek ne var ki? Amerikalıların kendileri Afganistan'daki mevcut durumu yaratmışlarsa, kendilerini temizlemelerine izin verin - parayla, kayıplarla ... Bu onların seçimi.
Rusya, Suriye’deki Sünni radikallerle haklı bir savaş başlattı, böylece daha sonra Kafkasya’da önderlik etmedi. Aslında Moskova'nın başka seçeneği yoktu. Aynı radikallerin Afganistan'dan Orta Asya'ya doğru genişlemeye başlaması durumunda, Rusya'nın bu bölgede kaçınılmaz bir şekilde savaşması gerekecek, çünkü, nispeten konuşursak, Bishkek yakınındaki 1000 kişilerini Ufa ya da Astrakhan'a yakın 10 000'ten daha iyidir. Bununla birlikte, bazı yurttaş vatandaşlarımız bu kadar açık düşünceleri pek anlamazlar. Suriye ile analoji oldukça açık olmasına rağmen. Üstelik, daha derinleri Amerikalılar Afganistan'a çekilecek, daha düşükleri aynı Suriye'de, Ukrayna'da, Kore Yarımadası'ndaki faaliyetleri olacaktır. Ayrıca anlaşılması oldukça kolaydır, ancak bir şeylerin yoluna girdiği anlaşılıyor.
Öyleyse ABD'nin Afganistan'a on kat daha fazla asker göndermesine ve orada 15 yıllarında savaşmasına izin verin. Diyelim ki gerçekten başarılılarsa, hem Taliban hem de İslam Halifeliğini ezecekler. Söyledikleri gibi, bunların hepsi ayakta dururken alkışlanmalı, çünkü Donald Trump’ın Afgan planı neredeyse tamamen Rusya’nın stratejik çıkarlarını karşılıyor.
Trump’ın Afgan planı Rus çıkarlarına uygundur
- Yazar:
- Alexander Khramchikhin
- Orijinal Kaynak:
- http://nvo.ng.ru/gpolit/2017-09-01/1_963_afgan.html