Ulusal Güvenlik Kompleksi, Başarısız Olacak Çok Büyük mü?
TomDispatch'ten: Amerika'nın savaşlarını kurtarmak
Tom Engelhardt tarafından | 20 Ekim 2011
Irak’ı savaşların AIG’i olarak düşünün - tek fark orada kurtarma işleminin sadece üç ödeme içermemesiydi. Bush yönetiminin o ülkeyi işgal etmesinden sekiz yıldan fazla bir süre sonra, kurtarma işlemi inanılmaz bir şekilde hala devam ediyor. ABD ordusu geri çekilse bile, Dışişleri Bakanlığı, işe alınacak silahlı müteahhitlerin ordusunu değiştirmek için milyarlarca dolar vergi harcaması yapmayı planlıyor. Afganistan? Anlaşmazlıkların Lehman Brothers'ı olabilirdi, ama Barack Obama Oval Ofisine girdiğinde Citigroup model alanını seçti ve 2009'da iki defa asker topladı. Başka bir deyişle, bu savaşı iki katına çıkardı ve o zamandan beri kurtarma parasını TARP etti. sular altında kaldı.
Şimdiye kadar - Occupy Wall Street'teki gösterilerin açıkça ortaya koyduğu gibi - “başarısız olmak için çok büyük” tek bir kurum anlamına geliyordu: 2008'de ABD ekonomisini bir uçurumdan çekerken böyle bir rol oynayan yağmalayan finansal kıyafetler, sanki onlar gibi görünüyordu kendilerini kötü anlaşmalar ve borçluluk yığını içinde yıkarlar ve Washington tarafından kurtarılırlardı. Sonunda Pentagon, ABD İstihbarat Topluluğu ve daha genel olarak Ulusal Güvenlik Kompleksi'ni içerecek kadar büyük ve başarısız kategorisini genişletme zamanı gelmedi mi?
Elbette, bu kurtarılan finansal kurumlar ve Kompleks arasında önemli bir fark var: ancak bankalar güçlü olabilir, ancak çok paralı maddi kıyafetler ve Wall Street, K-Street lobicilerine ve politikacıların seçim kampanyalarına batabilir. ABD Ticaret Odası’nın, başarısız olamayacak kadar büyük finansal kuruluşların eline geçmesi durumunda, eldeki federal hükümet şapkasına (ve gelecekteki ikramiyelere) gelmeleri gerekebileceğini
Pentagon ve Ulusal Güvenlik Kompleksi için bu oldukça başka bir konu. Bugünlerde sadece hafif bir abartı olduğunu iddia ediyorlarHangi Washington ve onların büyüklüklerinin, etkilerinin ve güçlerinin onları başarısızlığın sonuçlarından koruduğu.
Son on yılda, “askerler”, dini ikonların laik eşdeğeri olan sakrosanç haline geldiklerinde, hiçbir Kongre'nin Pentagon'a para akıtmak için para alamayacağının temin edilmesine de yardımcı oldular. (Kurumun önümüzdeki on yıl boyunca kesmesi beklenen çok fazla olan 450 milyar ABD Dolarına dikkat etmeyin. Bu miktarın gelecekteki öngörülen büyümedeki “kesintilerden” kaynaklanacağına ve daha fazlasına şiddetle karşı çıkacağına dikkat edin.) Aynı on yılda - El-Kaide'nin en çılgın hayallerinin ötesinde New York’a zarar veren kaçırılmış iki uçağa teşekkürler - “Amerikan güvenliği” (dar bir şekilde “teröristlerden” olarak tanımlandı) o anın mantığı haline geldi. Çok geçmeden, herhangi bir harcama için seçimin açıklaması yapıldı: en son uçaklar, gözetim ekipmanları, yüksek teknolojili hareket sensörleri ya da havaalanlarındaki gözetleme Tom teknolojisi.
“Birlikler” Pentagon için hapisten çıkmayan bir karta çevrildi ve cazibeye benziyordu. Ekonominin erimesinden bu yana geçen üç yıl içinde, çoğu Amerikalı için önemli olan şey geri çekildiğinde ya da altı dolar altına alındığında, bu bütçe hala neşeyle artmaktadır. Bu arada, “Amerikan güvenliği” için sürekli korku infüzyonları vardı ve genellikle terör olaylarının yardımı ile en ufak bir zarar vermedi. Bütün bunlar, zaten kitlesel bir istihbarat kıyafeti ekibinin, labirent bir sersemletici bürokrasiye dönüşmesine neden oldu.
Aynı ifade, onunla birlikte gelen iç güvenlik devleti olan İç Güvenlik Bakanlığı ve bununla birlikte gelen son derece kazançlı bir iç güvenlik-sanayi-sanayi kompleksi ve hepsi de kayda değer bir klipte büyüyen gübrelendi.
Ulusal Güvenlik Kompleksi İçin Bir Sigorta Politikası
Bir anlığına, Soğuk Savaş'ın zirvesinde, birisinin size ABD’nin silahlı büyük bir gücü (bir tane değil!) Ve gezegenin her yanına dağılmış en fazla birkaç bin teröristle karşı karşıya geldiği bir gelecek söylediğini hayal edin. mütevazı silahlı azınlık isyanları Irak ve Afganistan'da. Bu öngörüyü yapan kişiyi de düşünün: Bütçe ve büyüklükte, o anın Ulusal Güvenlik Kompleksi, Soğuk Savaş öncülüğünü gölgede bırakacaktır.
Kuşkusuz, onu bir deli olarak görevden almış olacaktınız. Eğer birileri Soğuk Savaş'ı yönetenlere böyle bir gelecek önerseydi, zafer olarak adlandırırlardı. Oysa bugün bizim gerçekliğimiz tam da budur, zaferin kendisi artık Amerikan dünyamızın hiçbir yerinde stoklanmayan vintajların en nadir hale gelmiştir.
Ulusal Güvenlik Kompleksinin boyutları şimdi hayal gücüne yalvarıyor. Aslında, onunla ilgili her şey onu “başarısız olamayacak kadar büyük” için küresel ölçüt haline getirmelidir. Örneğin Pentagon bütçesi, bugün Soğuk Savaş ortalamasından yaklaşık% 50 daha yüksektir ve küresel olarak tüm askeri harcamaların yaklaşık yarısını oluşturur. Ve yine de büyümeye devam etti; ve kurtarılan bankacılar, ülkeyi pratikte batırdıkları için ikramiyelerini eve götürmeye devam ederse, üst Pentagon tipleri, gelecekteki döner-kapı olanakları ile her zaman mevcut olan altın maaşlarını eve götürmeye devam ediyor.
Ulusal Güvenlik Kompleksi'nin gerçekliğini gerçekten anlamak istiyorsanız, şu durumu göz önünde bulundurun: bugün, 4.2 milyon federal işçi ve özel müteahhit çalışanları, yeni Zelanda veya Lübnan nüfusu hakkında güvenlik açıklığına sahip.
Washington bankalara teslim olan ne olursa olsun, Kompleks çok daha kolay. Ne de olsa, yöneticileri esas olarak, birlikleri destekleme ve Amerikan güvenliğini sağlama adına istediklerini az ya da çok öderler. Evet, kongre temsilcilerimiz resmi olarak parayı aldılar, ancak kendilerinden istenenden daha az teklif söz konusu olduğunda çok az seçeneğe sahipler. Ve cumhurbaşkanlığı seçim kampanyaları, adayları her zaman bu isimlere daha fazla kilitledi.
İşte yirmi birinci yüzyılın ikinci on yılı için temel bir Amerikan gerçekliği: Kompleks, diğer Amerikalılar için geçerli olmayan bir sigorta poliçesine sahipken, ulusal güvenlik adına büyük bir gizlilik örtüsü, çoğu Amerikalı'nın ne olduğu hakkında hiçbir fikre sahip olmamasını sağlıyor. paraları ile. Kompleksin finansmanı güvenlidir ve çalışanları ne tür bir eylemde bulunacaklarına bakmaksızın yasaların üstündedir. Şüphesiz, Pentagon hiç bir denetimden geçmedi. Varsayılan olarak, Kompleks'e, diğer Amerikalılara ne olursa olsun, kurumlarının ve çalışanlarının güvende kalacağını garanti ediyoruz. Amerikan güvenliğinin gerçek tanımı bu - ve başarısız olamayan bankalar ve bankacılar gibi bir şey değil mi?
Sorma, söyleme
Bu gibi durumlarda, maliyet nesne değildir. Rastgele bir örnek seçmek için, ABD İstihbarat Topluluğunu oluşturan - sayımların - 17 kıyafetlerinden biri Ulusal Jeo-Mekansal-İstihbarat Ajansı'dır. Tabii ki, Amerikalıların% 99,9'u gibi, hiç duymamışsınızdır, ancak 16,000 çalışanı, “yılda en az 5 milyar dolarlık bir kara bütçe olduğu” ve Pentagon’daki Pentagon’da bulunan yeni bir genel merkez kompleksi var. Bu size, vergi mükellefine mal olan Virginia, 1.8 milyar dolar.
Ve ne işe yarıyor? Tabii ki seni koru. Doğal olarak güvenliğinizi sağlayın. Bunun ötesinde, paranızı nasıl kullandığını sorma. Yazar Gregg Easterbrook'un açıkladığı gibi, bu çok gizli bir bilgidir. Ajans, “ulusal güvenliği desteklemek için zamanında, ilgili ve doğru jeo-uzamsal zekâ” sağladığını iddia ediyor.
Ve bu bir anomali değil. Vergileriniz düzenli olarak Kompleksi kurtarıyor. Bunun refahını sağlarsınız ve hiç kimse size bir açıklama yapmak için canınızı sıkmaz. Ekonomistler, Joseph Stiglitz ve Linda Bilmes, 2008'de sayıları yaptılar ve Irak Savaşının nihai maliyetlerinin tahmini bir “muhafazakar” teklifini sundular: 3 trilyon dolar. Washington giderek artan bir şekilde Irak'ta konuşlandırılan önemli sayıda birliği tutmayı ümit ediyor gibi göründüğüne göre, bu olağanüstü toplamın Amerikalıları ne satın aldığını sorabilirsiniz. Ancak hiçbir cevap gelmeyecek. Irak’ta annem kelimesi ne de Washington’da kimse sorumlu tutulmayacak.
Ve sormaya zahmet etme, çünkü önemli olan hiç kimse bilmen gerektiğini düşünmüyor. Bu arada, bizi altın paraşütlerden bahsetmiş olan, bizi Irak’a götüren ve bizi orada tutan bir kütüphanenin oluşturulmasını denetlemekte olan başkan ve son muhasebeleştirme yoluyla, ders devresinde 15 milyon dolarlık bir pop 100,000 ila 150,000 dolar arasında komisyon harcamıştı; istila etme kararında kilit bir oyuncu olan başkan yardımcısı ve ardından gelen savaş, en çok satan hatırası için 2 milyon dolardan fazla para aldı; Irak konusunda cumhurbaşkanına en keskin tavsiyesini sunan ulusal güvenlik danışmanı, üç kitaplı bir sözleşmede 2,5 milyon dolar garantili aldı ve şu anda Stanford Üniversitesi’nde görevlere katılırken konuşma sözleşmeleri için 150 bin dolar alıyor. Hoover Enstitüsü; ve gelecek istilayı bir paket yalanla savunmak için ABD'ye giden devlet sekreteri, dersleri için 150.000 dolar (dakikada 5.000 dolar) benzer bir para çekti - ve bunlar çok daha uzun bir listede sadece ilk birkaç isim.
Bu arada, Irak'ta bittiğini düşünüyorsanız, tekrar düşünün. Washington'un bu ülke için teşvik faturası hala yürürlükte. Dış Servis Sorumlusu Peter Van Buren, Huffington Post’ta Dışişleri Bakanlığı’nın şu anda Kongre’den beş yıldan fazla bir süredir polis memurları için iş yaratmak için 5 milyar dolar talep ettiğini yazıyor - Iraklı polis memurları.
Brown Üniversitesi'ndeki Watson Uluslararası Çalışmalar Enstitüsü'nün yakın tarihli bir raporunda, hem Afgan hem de Irak savaşlarının nihai maliyetinin 4,4 trilyon dolara kadar çıkabileceği tahmin ediliyor (Afgan polisine ve gelecek yıllar için orduya gidecek başka bir büyük teşvik paketi ile). Ve bu trilyonların teröre karşı küresel savaşı veya ulusal güvenlik kompleksinin geri kalanını harcamalarını içermediğini unutmayın.
Ulusal Öncelikler Projesi'nden Chris Hellman, TomDispatch için matematiği yaptı ve yine muhafazakar bir tahmin olduğunu, Amerikan vergi mükelleflerinin, kendi adına faaliyet gösteren en büyük askeri, istihbarat ve yurt güvenliği birleşimi için yılda en az 1.2 trilyon dolar tuttuğunu buldu.
Bütün bunlar sizi bir sonraki iç çamaşırı bombacısından korumak için. Tabii ki, Topeka veya El Paso veya Sacramento veya Juneau'da yaşıyorsanız, bir terörist tarafından bir meleğin buluşmasıyla tehlikeye atılma şansınız aynıdır. Bu demektir ki, o para kim güvenlik ağına giderse, o senin değil. Bu trilyonlar evinizin “sualtına” gitmesini veya gelirinizin uçurumdan düşmesini veya emekli aylığınızın buharlaşmasını veya işinizin drenaja veya denizaşırı ülkelere veya toplumunuzdaki öğretmenlere düşmesini engellemez (konuşmamak için) polisin) pembe makbuzların veya mahallenizdeki kütüphanenin kapanmasından veya çevrenizdeki “ekstra” itfaiyenin kapatılmasının engellenmesi.
Başarısızlık İçin Çok Güvenli?
Bir ülke “bir sonraki 17 üst düzey harcama ülkesinden daha fazla savunma için” harcadığında ve bir savaşı kazanamadığında, bir şeyin yanlış olduğunu ve “çok büyük” ve “başarısız” ın her biriyle bir ilişki içinde olduğunu bilmelisin. diğer. Ancak Washington öyle değil.
Şu anda, ABD hala Irak, Afganistan, Pakistan, Libya, Somali ve Yemen’de anlaşmazlıklar, ilan edilmiş veya bildirilmemiş, açık veya gizli anlaşmazlıklara katılmaktadır. Sadece geçen hafta, Başkan Obama, Uganda'ya ve çoğu Amerikalı'nın haritada bulamadığı diğer üç Afrika ülkesine silahlı bir “tavsiye ve yardım görevi” (ilk) 100 Yeşil Beresi göndereceğini açıklayarak, ön anteni yükseltti.
Onlar, yıllardır korkunç şeyler yapan küçük, gerilla kuvveti olan bir acımasız Lord'un Direniş Ordusu'nun ortaya çıkmasına yardımcı olacaklar (ancak ABD'yi tehlikeye atmadı). Bu, kısmen, Ugandalı askerlerinin Amerikan Somali'deki teröre karşı savaşını ilerletmelerine yardımcı olma yolundaki geri ödemedir. Her ne olursa olsun, aynı zamanda, sonu gelmeden başka bir küçük çaplı çatışma olması ve tabii ki Ulusal Güvenlik Kompleksi için başka bir potansiyel maaş günü olmakla tehdit ediyor.
Tek sorun: bu Kompleksin içinde olmadığınız veya bunun için silah ya da diğer teçhizat yapımına dahil olmadığınız sürece, ödeme maaşınız değil, sadece ödemeniz. Siz, vergi mükellefi, AIG, Goldman Sachs, Bank of America, Citigroup, JPMorgan Chase'i ve diğer bir çok önemli finansal şirketi bir araya getirdiniz. Derilerini ve bonuslarını kurtardın (ve karşılığında hiçbir şey alamadın). Tek parlak nokta: bunlar bir kerelik, iki kerelik veya üç kerelik anlaşmalardı.
Kompleks sonsuza kadar (en azından yöneticilerinin gördüğü gibi). Washington'da Pentagon ve istihbarat bütçeleri ve açığı hakkında mütevazı gürlemelere rağmen, sadece başarısız olmak için çok büyük değil, aynı zamanda genel olarak sorgulanmayacak kadar büyük ve fazla düşünecek kadar derine gömülmüş olarak kabul edilir.
TARPing savaşının Washington'daki bir eğlence haline gelmesine şaşmamalı.
Amerikan İmparatorluğu Projesi'nin kurucu ortağı Tom Engelhardt ve Amerikan Savaş Yolu: Bush Savaşları Obama'nın Nasıl Oldu?Hem de Zafer Kültürünün Sonu, Ulus Enstitüsü'nün TomDispatch.com sitesini çalıştırıyor. En son kitabı Amerika Birleşik Devletleri(Haymarket Books) Kasım ayında yayınlanacak.
Telif Hakkı 2011 Tom Engelhardt