Ben aşkın, acının ve devrimin kadınıyım.
Beni anlamadın demeyeceğim. Beni anladın. Zaten en dayanılmaz acı buydu. Sen beni anladın. Anladığın halde canımı yaktın.
Çıkış yolunun güzel olacağını ve asla geri dönmeyeceğimi umarım.
Kendi portremi resmediyorum çünkü çoğunlukla yalnızım, çünkü en iyi tanıdığım insanım.
Acılarımı boğmaya çalıştım; ama pislikler yüzmeyi öğrendiler ve şimdi ben, bu hoş ve iyi his tarafından alt edildim.
Ayaklar, uçmak için kanatlarım varken sizi neden arayayım?
Başıma gelen en iyi şey, acı çekmeye alışmaya başlamam.
Kendi tenimden daha çok seviyorum seni.
Resim hayatımı tamamladı.
Serra