Hegel (1770-1831), J. G. Fichte ve en azından ilk eserlerinde F. W. J. von Schelling ile birlikte, Kant’tan sonraki onyıllarda Alman idealizmi dönemine mensuptur. Kant-sonrası en sistematik idealist olan Hegel, verdiği derslerin yanı sıra yayınlanmış yazılarıyla da, söylendiğine göre mantıksal bir başlangıç noktasından hareketle kapsamlı ve sistematik bir felsefe geliştirmeye çalışmıştır. Her halde, daha sonra Marx’ın alıp, komünizmle sonuçlanan materyalist bir tarihsel gelişim teorisine “dönüştürdüğü” bir anlatım olan en çok teleolojik tarih anlatımıyla tanınır. Almanya’da idealist felsefeler Hegel’den sonraya tarihlenirken (Beiser 2014), genellikle Alman idealizmi olarak bilinen hareket, Hegel’in ölümüyle birlikte fiilen son bulmuştur. Kuşkusuz, yirminci yüzyılın başından itibaren mantıksal düşüncedeki devrimlerden ötürü, Hegel’in düşüncesinin mantıksal yanı büyük ölçüde unutulmuştur ama siyasal ve toplumsal felsefesi ile teolojik görüşleri ilgi ve destek bulmaya devam etmiştir. Bununla birlikte, 1970’lerden bu yana, Hegel’in sistematik düşüncesine ve bunun mantıksal temeline daha genel bir felsefi ilgi yeniden canlanmıştır.
İçindekiler | Kitabın İçinden