100 yıl önce, Ekim 1917'te Beinsitz Platosu için savaş sona erdi. İtalyan ordusunun taarruzu, ele geçirilmesi İtalyan cephesinin gücünü sağlamak olan doğal dağ sınırlarını yakalamak için gerçekleştirildi. Ayrıca, İtalyan hükümeti zafer kazanmak, halkı güvence altına almak istedi - halk uzun, sonuçsuz ve aşırı kanlı bir katliamdan bıkmıştı. Bir yenilginin bir toplum ortaya çıktı, insanlar barış istedi.
Isonzo'nun onbirinci savaşı İtalyan ordusunun belli bir başarısıyla sona erdi. Fakat ordunun kaybı çok büyüktü. Ve ordunun zayıflaması ve ayrışmasının kontrol altına girmeyeceğinden ve yeni bir darbeye dayanamayacağından korkan yüce Avusturya-Macaristan komutası, Almanya'dan İtalyan cephesinde belirleyici bir saldırı düzenlenmesi konusunda yardım istedi.
tarih öncesi
İlkbaharda - yılın 1917 yazında, orduyu önemli ölçüde güçlendiren İtalyanlar saldırdı. Başlıca düşmanlıklar, hem Avusturyalıların hem de İtalyanların korunmalarına uygun olan (nehirler, dağlar) araziye dayanarak yıllar içinde savunmasını geliştirdiği Isonzo Nehri bölgesinde devam etti. Bu nedenle, her iki taraf da burada en güçlü savunma pozisyonlarına sahipti ve saldırgan operasyonlar genellikle sadece önemsiz gelişmelere ve her iki tarafta da ağır kayıplara neden oldu.
Bu nedenle, Mayıs 1917’ta İtalyan ordusu Isonzo’ya yeni bir saldırı düzenledi - zaten arka arkaya onuncuIsonzo'nun Onuncu Savaşı). Saldırı, 14 mayıs ayında başladı, Plavy'den Goritsy'ye kadar olan bölgede topçu hazırlıklarıyla başladı. Saldırıya uğrayan İtalyan piyade, konumlarını iyileştirmeyi başardı ve 2-3 km ilerletti. Daha sonra İtalyan komutanı Cadorna ana saldırıyı güneye yolladı. Operasyonun bir özelliği, Avusturya-Macaristan mevkilerini bombalayan ve makineli tüfek ateşi ile ateşleyen İtalyan uçakları 130'un katılımıydı. İtalyanlar ilk savunma hattını ve çok sayıda baskın yüksekliği yakalamayı başardılar. Başka savaşlar da taktiksel başarıya yol açtı, İtalyanlar bir başka 2-4 km geliştirdi. Mayıs ayının sonunda, saldırı patladı ve İtalyanlar yeni işgal edilen bölgelerde savunma düzenlemeye başladı. Savaş sırasında her iki taraf da büyük kayıplara uğradı: İtalyanlar 36 bin insan öldü, 96 bin yaralandı ve 25 bin mahkum öldü. Avusturyalılar yaklaşık 100 bin kişi öldü, yaralandı ve 24 bin mahkum hakkında kaybetti.
10 Haziran 1917'ten beri, İtalyan komutanı Trentino'nun güneyindeki konumunu dört kolordu ile geliştirmeye çalıştı. Bu hakaret dahil edilmiştir tarih Monte Ortigar'ın savaşı gibi. İtalyanların saldırıları Haziran 25'e kadar devam etti, ancak başarısız oldu ve ağır kayıplar da eşlik etti (doğanın savunuculara yardım ettiği dağlarda savaşlar yapıldı). İtalyan ordusunun Alp birlikleri, Monte Ortigar'ın tepesini ele geçirmeyi başardı, ancak çok geçmeden Avusturya-Macaristan ordusunun Alp birlikleri tarafından güçlü bir karşı saldırıya uğradılar. Ağır kayıplardan sonra İtalyan birimleri geri döndü. Operasyonun başarısız olması nedeniyle, 6 İtalyan ordusunun komutanı General Mambretti görevinden alındı. İtalyan ordusu 20 binden fazla kaybetti, yaralandı ve tutsaklar, Avusturya'nın 9 bini kaybetti ve yaralandı.
Şu anda, İtalya'nın önündeki genel durum bozuluyor. Rusya'da bir devrim gerçekleşti, silahlı kuvvetler savaş kabiliyetlerini kaybederek hızlıca çürümeye başladı. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, Rus cephesinde belirleyici bir yenilginin sürekli tehdidinden kurtuldu, bu da İtalyan cephesinde hemen hemen bütün şok kuvvetlerinin üzerinde yoğunlaşmayı mümkün kıldı. Avusturya komutası, birlik ve silahları Doğu Cephesi'nden çekmeye başladı. Böylece, Isonzo'daki 10 savaşından sonra, 5-I Avusturya-Macaristan ordusu üç yeni bölüm ve bir topçu tugayıyla güçlendirildi.
Isonzo'nun Onbirinci Savaşı
İtalyan komutanlığı yine Isonzo'ya büyük bir saldırı yapmaya karar verdi. Avusturyalılar, kazanımlarına rağmen, yeni pozisyonlara çekilme konusunda daha fazla düşündüklerini, birliklerin bitmeden süren savaşlarla yorgun ve demoralize olduğunu düşünüyor. Bununla birlikte, geri çekilen askerlerin yeni savunma hattında kalmamaları ve daha ileriye gitmeleri büyük bir risk oluşturuyordu, bu yüzden Bainzitz platosu üzerinde konumlarını sürdürmeye karar verdiler. Bu platoda, en sert savaşların Isonzo'nun yeni savaşı sırasında gerçekleştiği görülüyordu.
Askeri olarak, İtalyanlar düşmanlarını kazanmaktan korkarak pozisyonlarını geliştirmek istediler. Rus cephesinin çöküşüyle ilgili olarak, güçlendirilmiş Avusturya-Macaristan ordusunun bir saldırı yaratabileceğine inanılıyordu. Isonzo'daki Onuncu Savaş sırasında, İtalyan kuvvetleri birkaç önemli pozisyon ele geçirdi, ancak bu, ele geçirilemez bir savunma oluşturmak ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun derinliklerine gelecek belirleyici saldırı için bir sıçrama tahtası almak için yeterli değildi. Özellikle, İtalyanlar Bainzitz platosunu ve Goritsa'nın doğusundaki yükseklikleri işgal etmek istedi. Ayrıca, saldırı bir dizi politik nedenden ötürü meydana geldi. İtalya, Müttefik Konferanslarında bazı taahhütlerde bulundu. Temmuz toplantısında, Cadornu'dan kış başlangıcından önce veya en az bir saldırı operasyonu gerçekleştirmesi istendi. İtalya, Avusturya-Macaristan'ın çeşitli zorlukları hakkında bilgi aldı, güçlü bir darbenin askeri-politik çöküşe yol açabileceği görülüyordu. Ek olarak, yönetici seçkin olan İtalya'nın kendisi için de büyük bir zafer gerekiyordu. Uzun bir savaş, kesin zaferlerin olmaması, ordunun bir yerde durması, korkunç kayıplar ve nüfusun yoksunluğu halkın hoşnutsuzluğuna neden oldu. Yenilgisel ruh hali oldukça güçlüydü. Hükümetten, komutanlardan ve savaştan çok fazla kazanç elde eden arkalarındaki mali ve endüstriyel çevrelerin büyük bir zafer kazanması gerekiyordu.
Yüksek Komutanlık tüm serbest kuvvetleri doğu cephesinde yoğunlaştırdı. Ağustos ayındaki 18'e göre, 51 bin silah ve harçları olmak üzere konsantre bir 600 bölümü (toplamın 887 taburu) vardı. 5-I İtalyan ordusu altı koloride tekrar restore edildi - 2, 4, 27, 24, 2 ve 6 (toplam 8 vision bölümü). 26, 2 ve 4 binaları temel olarak Isonzo'nun sol kıyısında, 6 ve 27 binaları Plavoy ve Monto Santo'nın batı yamaçları arasında yer alıyordu. 24 Corps, 8 ve 2 orduları arasındaki bağlantıyla desteklenen bir tür ayrı gruptu. Ordunun 3 silahları ve 2366 harçları vardı. 960 Ordusu, 3 tabancaları ve harçları etrafındaki 18 bölümlerinden oluşuyordu. Ayrıca, 2000 ½ piyade ve 6 ½ süvari bölümlerinde özel bir rezerv vardı. Beinszitz platosundaki saldırı, esas olarak 1 ve 24 davalarına verildi. Düşmanın savunmasından geçerlerse, Ternova'nın ormanlık platosunda ilerlerler ve Goritsy'nin doğusundaki Avusturya pozisyonlarını atlarlardı. 27 Ordusu Vippakko Nehri vadisinden deniz nehrine saldırmak zorunda kaldı.
İtalyanlar, 5 tüfekleriyle (5 taburları) 248 silahlı General Boroevich'in (Isonian ordusu) komutasındaki 2200-I Avusturya-ordusu tarafından karşı çıktılar. Üç bölüm zaten Rusya cephesinden gelmişti ve başka bir 6 konuşlandırıldı ve yolda idi. Avusturyalılar, demiryolu ve otoyol - arka ile iyi iletişimi olan Tolmino'da köprü kafasını kontrol etti. Köprü başı, olası bir saldırı sırasında birliklerin toplanması için uygun bir alandı. Plato Beinsitz, savunma ve saldırı için uygun bir diğer güçlü nokta ve Avusturya ordusunun bir sıçrama tahtasıydı.
18 Ağustos 1917, İtalyan ordusu Isonzo Vadisi'nde bir başka büyük saldırı daha başlattı. Ağustos 19 gecesi topçu hazırlıklarının ardından, Genel Cavilla'daki 24 Kolordu ve General Vanzo'nun 27 Kolordu İsonzo'ya köprü kurmaya başladı. Görev son derece zordu: geçilmez bir seyyar nehrin üstesinden gelmek, yüksek bir bankaya dayanan bir düşmanı tam anlamıyla kavga etmek. Avusturyalılar makineli tüfekleri kayalara yerleştirdiler ve özellikle 27 kolordu alanında çok şiddetli bir direnç gösterdiler. Bu nedenle, köprülerin yapımına atanan 14'ten yalnızca 6 kurulmasını başardı.
Ağustos 19 sabahı, 8 Kolordu'nun 27 taburu ve 4 Kolordu'nun 24 Taburu nehri geçip üç kattaki düşman mevkilerine saldırdı - nehre, yamaçlara, kıyı yüksekliğine ve platonun tepesine, Vrh Elenik ve Kobilek. Aynı zamanda, 4 ve 6 İtalyan birlikleri, Avusturyalıları kuzey ve güneye gösterici eylemlerle bağladı. Aktif bir saldırıya ve General Badoglio'nun 2 Kolordu'na başladık. Ağustos 20 gecesi, daha önce Avusturya yangından zarar gören köprüler onarıldı ve yenileri de yapıldı. 24 Birliği'nin çoğu bölgesi nehri zorladı. İtalyan birlikleri, Cook ve Elenik'in kilit yüksekliğinin yan ve arka taraflarına ulaştı. Yakında Cook boy aldı. Ağustos ayında, 22, fırtınada, Elenik'in üç taraftan süpürüldüğü yüksekliğini de üstlendiler. 2 İtalyan Kolordu Kobilek'e saldırdı. 23 Ağustos, bu dağ ve diğer Avusturya kaleleri hala düştü. Platodaki Vrch, Bat ve Monte Santo da dahil olmak üzere tüm Avusturya savunma sistemi çöktü.
Mesnyak ve Velikiy Vrh bölgelerinde, 27 Kolordu'nun saldırısı ve 14 Kolordu'nun savaşa girmesi ertelendi. Ancak, Ağustos 24 gecesi, düşmanın geri çekildiği belli oldu. Bu bir zaferdi, İtalyanlar yaklaşık 10 km derinliğe kadar ilerledi, 200 meydanında alanı işgal etti. km, 20 bin mahkum ve 125 silah, çok sayıda farklı stok ve askeri teçhizata kadar ele geçirdi. Avusturyalılar Mezenyak - Cal - Vrgowek - Madoni - Zagorje - San Gabriele hattında bir yer edinmeyi planladılar. Burada savunma hatları hazırlandı. İtalyanların platodan ilerlemesi yavaşladı: burada su yoktu, yollar tahrip edildi, arazi çok zordu. Askerler çok yorgundu, arka birimler geride kaldı, topçular gibi çekilmeleri gerekiyordu. Daha da büyük bir sorun ise rezervlerin eksikliğiydi, ağır kayıplara neden olan parçaları yenilemek gerekliydi. Mükemmel şekilde güçlendirilmiş Avusturya pozisyonlarına yapılan saldırı, İtalyan ordusuna çok kan ile verildi. Topçu mühimmatı da sona ermişti: 3,5 milyon büyük ve orta kalibreli mermi operasyon için tedarik edildi, 2 milyondan fazlası zaten kullanılıyordu. Ordunun arzı iyi organize edildi, ancak hızlı bir Avusturya karşı saldırı olasılığını hesaba katmak gerekiyordu ve mühimmatın korunması gerekiyordu.
Savaş henüz bitmedi, ancak küçük çatışmalardan oluşan bir kitleye girdi. 24 ve 27 cisimleri, biraz daha ilerlemekte büyük güçlükle başarılı oldular, ancak Avusturyalılar çoktan iç içe geçti ve kararlılıkla geri savaştılar. Savunmalarını kırmanın güçleri ve araçları orada değildi. 29 Ağustos Yüksek Komutanlığı saldırıyı durdurma emri verdi. Savaş, Goritsy’nin sadece kuzey ve doğusunda devam etti.
2 Ordusu birliklerinin ilerlemesiyle eş zamanlı olarak, 19 Ağustos ve 3 Ordusu saldırıya geçti. Kıyı kanadında, 3 Ordusu birlikleri, İtalyan ve İngiliz gemilerini ateşle destekledi. 3 Ordusu, 2 Ordusu kadar başarılı değildi, burada Avusturyalılar kendilerini Bainzitz Platosu'ndan daha inatla savundu. 7, 11 ve 25 kolordu önemsiz, yerel başarı elde etti, ancak Avusturyalılar kaybedilen karşı saldırıya geçti ve kurtarıldı. 23 ve 13 paketlerinin bölümlerinde de benzer küçük kazançlar elde edildi. 23 August, elde edilen sonuçlarla tamamen orantısız olan büyük kayıplar nedeniyle geniş bir saldırıyı durdurmak zorunda kaldı.
Ayrıca, bireysel savaşlar değişken başarı ile devam etti. İtalyan ordusunun ilerlemesi ile uyarılan Avusturya komutası 4 September, Monte Hermada bölgesinde kuvvetli bir karşı saldırı düzenledi. 23 kolordu kısımları sıkıldı, ancak daha sonra kaybedilen toprakları tekrar ele geçirildi. 13 Kolordu eski pozisyonlarına geri itildi, tekrar saldırıya uğradı, ileriye taşındı, ancak şiddetli çatışmalar sonrasında Eylül 5-6 yine eski surlara çekildi.
Eylül 4-5 Avusturya birlikleri, Santa Caterina, Büyük Mantar ve San Gabriele bölgesinde saldırıya uğradı. Bazı İtalyanları ittiler, ancak kısa sürede kendilerine saldırdılar ve düşmanı attılar. Eylül 11’in en güçlü topçu hazırlık bölümünden sonra, İtalyan ordusunun 6’i, San Gabriel’e düzenlenen saldırıya tekrar girdi. İtalyanlar dağın zirvesine dağıldı ve 2 bin mahkumu ele geçirdi. Ancak güçlü Avusturya ateşi, İtalyanları dağın tepesinden ayrılmaya zorladı. Dağ mücadelesi birkaç gün daha devam etti ve aşırı inatçılık ile ayırt edildi. Her iki taraf da büyük kayıplara uğradı. 14 Avusturya alayının albası şöyle yazdı: “Bu San Gabriele'yi kim tam olarak anlatabilir ki, her üç ya da dört günde bir asker alayları tarafından tüketilen ve hiç şüphesiz resmi olarak tanınmasalar bile elden ele geçen, bu tür bir Moloch'u “İtalyanlar dağa başka bir güçlü saldırı düzenledi ve garnizonunu her taraftan ağır bombardımanlarla izole etti, ancak bu girişimin mühimmat eksikliği nedeniyle terk edilmesi gerekiyordu.
Eylül 15 Bainzitz Platosu'nda kavga etmeye devam etti. İtalyan birlikleri, platonun en doğusunda bulunan 895 ve 862 yüksekliğini aldı. Sonra İtalyanlar birkaç yerel başarı daha başardılar. Ekim ayı 5’a kadar savaş sonunda sona erdi.
sonuçlar
Isonzo'nun onbirinci savaşı tamamlandı. İtalyan ordusu Bainzitz platosunda başarı elde etti. Ancak belirleyici başarıya ulaşılamadığından bu başarı taktikseldir. Avusturya ordusu, Tolmino ve San Gabriele'nin kilit pozisyonlarını korudu. Bu pozisyonları geride bırakarak Avusturyalılar, ilerleyen İtalyan kuvvetlerine tehdit oluşturdular. Askeri olarak, yüksek kıyılarda güçlü bir konumda bulunan düşmanı tam olarak gören nehirden geçerken ve dağlık bir bölgede bulunan çok fazla kuvvetlendirilmiş paralel hatlara yapılan saldırı, hem komutanları hem de onurlandıran İtalyan ordusunun en parlak operasyonlarından birini temsil ediyor. ve İtalyan ordusunun sıradan bileşimi. Goritsy bölgesinde, İtalyanlar başarılı olamadı. Carso'da çok büyük başarılar çok azdı.
Genel olarak, İtalyan ordusu bu katliamda 166 bin kişiyi kaybetti: 40 bin öldürüldü, 108 bin yaralandı ve 18 bin mahkum. Avusturyalılar, İtalyanlardan daha az olmasına rağmen, ağır kayıplara maruz kaldılar. Özellikle çoğu mahkumlardı - 30 bin kişi.
İtalyan birliklerinin saldırısı, Avusturyalıları zor durumda bıraktı. Sonsuz katliamdan bıkmış olan Avusturya-Macaristan ordusu, Rus ve İtalyan cephelerinde korkunç kayıplar yaratmaya başladı. Avusturya Genelkurmay Başkanı General Arts şefi, İtalyanların Trieste’ye geçeceği ve yeni bir İtalyan taarruzu durumunda, Avusturya-Macaristan ordusunun dayanamadıklarını ve kaçamadıklarını belirtti. Alman Yüksek Komutanlığı, Almanya’nın arkasında ayrı bir barışı sağlayabilecek bir müttefiki konumunun zayıflatılması konusunda da endişeliydi. Viyana gerçekten böyle bir adım düşündü.
Ludendorff şöyle yazdı: “İtalyanlar yine başarılı. Doğru, Avusturya-Macaristan ordusu işgal ettikleri alanı işgal ettiler, ancak Carso Platosu'ndaki kayıpları çok büyüktü ve moralleri o kadar sarsıldı ki, Avusturya-Macaristan'ın önde gelen askeri ve siyasi çevreleri, Avusturya-Macaristan ordusunun yeniye dayanamayacağına ikna edildi. saldırı ve Isonzo'ya yapılan onikinci saldırıya dayanmayacak. İtalyan cephesindeki Avusturya-Macaristan ordusunun Alman birlikleri tarafından güçlendirilmesi gerekiyordu. ” Sonuç olarak, Avusturya-Alman komutası İtalyan cephesinde belirleyici bir saldırı başlatmaya karar verdi.