Yeni yıla savaş tezkeresinin gölgesi altında girmiştik. Sonuçları gecikmedi. Libya'daki iç savaşa Trablus Hükümeti yanında doğrudan askeri müdahalede bulunmak üzere, Saray'dakinin deyişiyle, "Askerlerimiz peyderpey gidiyor; harekât merkezi kurulacak, bir korgeneral süreci yönetecek. Muharip güç olarak bizim orada farklı ekiplerimiz olacak, bizim askerimiz içinden değil".
Açık söylemek, ama ondan önce açıkça sormak gerek: Ekonomik bir dev, siyasi cüce olarak ne kadar kalır? Ekonomik dev denebilecek bir ülkenin, askeri cüceliği ne kadar sürer? Böyle bir ülke, “devliğini” siyasi ve askeri bir cüce olarak ne kadar sürdürebilir?
Dev, çıkarlarını bu iki düzlemde de korumak ve geliştirmek isteyecektir.
Şakası yok, toplum her açıdan ısınıyor. Bir yandan gelirler enflasyon artışını izleyemezken, hatta hiç geliri olmayan işsizler ordusu çığ gibi büyürken, diğer yandan toplumun temel gereksinimleri olan barınma (kira-aidat+ ısınma+ elektrik+ su), gıda, ulaşım ve iletişim giderleri gerek vergiler gerekse kamunun ve piyasanın (ithal maliyetleriyle de şişen) fiyat politikalarıyla iyice kabarıyor.
19 Ocak günü Berlin’de Almanya Başbakanı Merkel’in çağrısı üzerine ABD, Almanya, Birleşik Arap Emirlikleri, Britanya, Cezayir, Çin, Fransa, İtalya, Kongo Cumhuriyeti, Mısır, Rusya ve Türkiye’nin hükümet ve devlet başkanları ve/veya dışişleri bakanları düzeyinde ve uluslararası örgüt ve kuruluşlardan; Birleşmiş Milletler, Afrika Birliği, Arap Birliği ve Avrupa Birliği’nin yüksek temsilcilerinin
Muhammed bin Abdülvahab bir 18. yüzyıl şahsiyeti. Emperyalizmin Ortadoğu ve Afrika’ya el attığı tarihte bir dini hareket oluşturmaya girişti. Ona göre din yozlaşmıştı, arınmak için Müslümanlar dini bilgileri doğrudan doğruya Kuran’dan ve hadislerden öğrenmeli, peygamberin ölümünden sonra benimsenen örf ve adetlerin hepsi terk edilmeliydi.
Türkiye Cumhuriyeti'nde, kuruluştan itibaren, yeni devletin bürokrasisini yetiştirmek ve daha karmaşık (kapitalist) bir devletin işleyişini üstlenebilecek bir olgunluğa eriştirmek için çabalar harcandı.