Citroën’imiz için yeterince geniş bir çakıl sırtında yoldan çıktım ve 3 yaşındaki kızımı dışarı çıkardım. Yaklaşık 200 yıl önce bölgede meydana gelen bir salgının sonuçlarını görmek için onu, Batı Provence’ın alçak çalılarından benimle tırmanmaya çağırdım.
Kısa süre sonra bizi bir işaret karşıladı: Canal de Marseille. Erişim Yasaklandı. Boğulma riski. Onun ötesinde, bir yamaçtaki kemerli bir açıklıktan bir su kanalı fışkırıyordu. Tepeyi atlattık ve su yeniden ortaya çıktı, ancak bir sonraki yamaca yutulmak üzere. Bir tünelin ağzına yakın bir yerde bir clementine paylaştık. Ben hastalık ve insanlığın manzaralar üzerindeki izini düşünürken kayalık derinliklerde saklanan kuşlara seslendi.
Kolera 1830’larda Marsilya’yı harap ettiğinde, belediye başkanı sorunu çözme sözü verdi. Sonraki yıllarda bölgeye temiz su getiren Canal de Marseille inşa edildi. Kredi. . . Fransa Fotoğraf Ajansı / Alamy Hazır Fotoğraf
Kanallar Akdeniz Fransa’sında nadir değildir, ancak kanallar üstlerinde asılı değil vadi tabanlarını takip etme eğilimindedirler. Ne de bu kadar çok tünelden geçmiyorlar. Bu kanal, birkaç hafta önce kırsaldaki evimizden Marsilya’daki havaalanına kestirme giderken gözüme takıldı. Araştırma bir acı ve zafer hikayesini ortaya çıkardı.
Kolera 1830’larda Marsilya’yı harap ettiğinde, belediye başkanı sorunu “bedeli ne olursa olsun çözeceğine söz verdi. “Kentliler temiz su talep ettiler ve kanalın inşaatçıları bunu sağlamak için hain topografyanın üstesinden geldiler ve bize bu 80 mil uzunluğundaki harikayı bıraktı. Şu anki korkunç anda, başarıları yankılanıyor ve aynı zamanda fantastik görünüyor.
Geçmişin salgınları bize anıtları, ibadethaneleri, hastaneleri, tahkimatları, mezarlıkları ve inşaat mühendisliği özelliklerini miras bıraktı. Şimdi, tek kullanımlık maskeler ve derme çatma hastaneler çağında, Covid-19’un gezegenin yüzeyinde ne gibi kalıcı izler bırakacağını hayal etmek zor.
Hint Okyanusu’ndaki Réunion adasındaki tarihi karantina istasyonlarını yöneten Jessica Play, “Salgın hastalıklarla ilgili tarihsel hafızamız kısa ve bu doğal,” dedi. “Ölümün ve ıstırabın hatırası, düşünmemeyi tercih ettiğimiz şeyler. ”
Şimdi, mevcut küresel durumumuz sırasında, uzun zamandır kalıntı olarak görmezden gelinen önemli noktalar, anlamlarını yeniden kazanıyor. İşte bunlardan bazılarına bir göz atın.
Veba Sütunu, Viyana
Viyana’nın sembolik bulvarı Graben’in üzerinde taş bulutlardan bir sütun yükseliyor. Bulutların arasında, Kutsal Üçlü’nün altın bir tasvirinin altında dokuz melek duruyor. Daha sonraki trajedileri hatırlatan benzer anıtlar için bir şablon olan sütun, 1679’da Avusturya şehrinde tahmini 12.000 kişinin ölümüne yol açan hıyarcıklı veba salgınını anıyor.
Viyana Üniversitesi’nde öğrenci ve personel üyesi olan Thomas Harbich, anıt ve çevresiyle ilgili birkaç tweet de dahil olmak üzere 2014’ten beri her gün şehir hakkında trivia tweet attı. Geçen yıl, dikkate değer bir fenomene tanık oldu: Anıt canlandı, mevcut salgın sırasında yeniden keşfedildi.
Harbich, “İlk tecrit sırasında insanlar onu vebadan sonra olduğu gibi, kullanılması amaçlandığı şekilde kullandılar” dedi ve sütunun yeniden keşfinin sadece geçmişle değil, Viyanalıların sahip olduğu bağdan bahsettiğini belirterek, ama aynı zamanda ölüm ve hastalıkla. “İnsanlar bilinmeyene tepki gösterdi ve belki biraz daha dindar oldular, bu yüzden sütuna mumlar ve dualarla birlikte küçük notlar getirdiler. O zamanlar sokaklar tamamen boş olduğu için bakmak çok özeldi ve bunun ortasında parlıyordu. “
Leiden Veba Evi, Hollanda
Hastanelerin tarihi bir ironi barındırır. Batı dünyasında, en ölümcül hastalıkların getirdiği yıkım, hastaneyi bir umut yeri olarak tanımlamaya yardımcı oldu.
İngiltere, Oxford’daki Oxford Brookes Üniversitesi’nden sağlık hizmetlerinin tarihini inceleyen tarihçi Jane Stevens Crawshaw, “Çoğu tıbbi bakımın yeri ev olurdu” dedi. Yetimler ve savaş nedeniyle engelliler için tesisler de dahil olmak üzere, erken Rönesans Avrupa’sında var olan uzun vadeli bakım kurumlarını listeler.
Bu kurumlar kurulmaya devam ediyor, dedi, “ancak modern öncesi dönem salgınları olan veba ve çiçek hastalığına yanıt olarak, bu spesifik hastalıklar için özel tedaviler sağlamayı amaçlayan hastanelerin geliştiğini görüyoruz. “
Bazı salgın hastalıklar birkaç hastaneyi doğrudan yetiştirmiştir. Yaklaşan bir veba beklentisiyle 1710’da Berlin’de kurulan bir kurum, büyük bir tıp merkezi olan Charité’ye dönüştü. Diğer salgın hastaneler kullanımdan kaldırıldı. Avustralya’nın Sidney kentinde bir kızıl ateş patlaması, bugün bir sağlık bakımı müzesi olan Prince Henry hastanesine yol açtı.
Dr. Stevens Crawshaw, Hollanda’da 17. yüzyılda inşa edilen Leiden Veba Evi’nden bahsetmiştir. “Bir su kanalıyla çevrili ve bir diğeri de ortasından geçecek şekilde tasarlanmış güzel kare bir yapı. ”
Yüzyıllar boyunca bina askeri hastane, askeri müze, hapishane ve erkekler için gözaltı merkezi olarak hizmet verdi. 1990’dan 2019’a kadar şehrin doğal tarih müzesinin bir kanadı olarak işlev gördü ve 2016 ile 2017’de müze tadilattan geçerken Montana’da kazılan bir Tyrannosaurus rex olan Trix’in kemiklerini barındırdı.
Philadelphia Lazaretto, Tinicum Township, Penn.
Lazarettolar, limanları denizcilikteki patojenlerden korumak için tasarlanmış karantina istasyonlarıdır. Gelen bir kaptan, geminin menşei ve yörüngesi ve gemide bulunanların sağlık koşulları ile ilgili bir beyan verecektir. Liman temsilcileri onu almak için botla yola çıkacak, ardından şüpheli gemilerin yolcularını karantinaya alacakları tasfiye tesislerine yönlendireceklerdi.
İtalya’daki Venedik Lagünü’ndeki küçük bir ada olan Santa Maria di Nazareth, ilk lazarettolardan birinin yeridir. 1423’ten itibaren, veba hastaları toplumdan 40 gün uzakta geçirmeleri için oraya gönderildi. O zaman “karantina” kelimesinin kaynağı olan “karantina” olarak biliniyordu. “
Dr. Stevens Crawshaw, bu Rönesans kurumlarını “tıbbi ve ruhsal tedavi ve bakım sağlayan” harmanlanmış bir işlevi olan hastaneler “olarak adlandırıyor. ”
Philadelphia bölgesinde, Delaware Nehri’nin yanında, 1793 yılında her 10 kişiden birinin hayatına mal olan sarı humma patlamasından altı yıl sonra, Gürcü tarzında zarif bir lazaretto açıldı. Artık Tinicum Kasabasının ofislerini barındırıyor.
Amerika Birleşik Devletleri’nde hayatta kalan birkaç lazarettodan biridir. Bir diğeri ise Astoria, Ore’deki Columbia River Quarantine Station. New York City’nin 1730’larda çiçek hastalarını barındırmak için inşa edilen karantina istasyonu sonunda yıkıldı. Eski konumu şimdi Özgürlük Heykeli ile taçlandırılmıştır.
La Grande Chaloupe, Réunion Adası
Fransa’da kölelik 1848 baharında kaldırıldı, ancak haberin Réunion kolonisine ulaşması dokuz ay sürdü. Kısa süre sonra, gönüllü göçmenler köle işçiliğinin yerini almaya geldi.
Réunion o kadar çok yerden göçmen aldı ki, neredeyse her zaman endişelenecek bir salgın vardı. Ada sakinleri hastalıklara karşı özellikle savunmasız olduklarından, onlar için karantina istasyonları inşa edildi.
Köleler için tasarlanan lazaretto küçüktü ve tehlikeli durumdaydı; Çin, Hindistan, Yemen ve Madagaskar gibi çok çeşitli topraklardan gelen gönüllü göçmenler için inşa edilen bir diğeri, 1860 yılında La Grande Chaloupe (Büyük Uzun Tekne) olarak bilinen bölgede açıldı.
Siteyi denetleyen Jessica Play, “İnsanlar birkaç gün, birkaç hafta, bazen birkaç ay kalıyordu” dedi.
“Basit işçiler yoğun odalarda ranzalarda uyurdu,” diye açıkladı, “ama başka insanlar, tüccarlar, örneğin zengin geçmişe sahip insanlar da vardı. Karantina bedelini ödemek zorunda kaldılar, ancak koşulları durumlarını yansıtıyordu. Tarih arşivlerinde, bazen şampanya ve sığır diliyle servis edildiğini gösteren menülerde bulduk. ”
Taş yapıların yenilenmesi 2004 yılında başlamış ve devam etmektedir. Bayan Play, “Grande Chaloupe topluluğunu dahil etmek istedik ve insanları duvarcılık, ahşap işleri ve diğer el sanatları konusunda eğitmek biraz zaman aldı. ”Bir bileşik, diğer şeylerin yanı sıra, göçmenlerin pipolarının sergilendiği bir müzeye dönüştürüldü – birçok göçmen, yapacak çok az şeyi olduğu için zamanı sigara içerek geçirdi.
Başka bir bileşik, araştırma için bir ortamdır. Burada besin ve ilaç sağlayan bitkiler bugün yeniden çiçek açıyor.
Santa Maria della Salute Bazilikası, Venedik
1631’de Venedik vebanın pençesindeydi. Hastalıktan korunmak için cumhuriyet bir kilise inşa etmeye başladı: Santa Maria Della Salute veya St. Mary of Health. Kargaşanın ortasında bir bağlılık gösterisiydi.
Proje için seçilen mimar Baldassare Longhena idi. Longhena hakkında bir monografi yazan mimarlık tarihçisi Martina Frank, “Projeyi daha önce hiç görülmemiş yeni bir mimari olarak tanımladı” dedi. Plan son derece iyimserdi ve gelecekteki şükran bayramları vizyonundan ilham aldı.
Bazilika 56 yıl boyunca tamamlanmayacaktı, ancak temel taşının döşenmesinden yedi ay sonra, 21 Kasım 1631’de şehir vebasız ilan edildi ve yıllık şükran geleneği başladı. Tipik olarak, alayı kiliseye taşımak için Büyük Kanal’ın üzerine geçici bir köprü inşa edilir. Covid-19 ışığında 2020’deki bayram sınırlıydı ve köprü yapılmadı.
Venedik, her biri ilgili sanat eserleriyle süslenmiş, farklı veba dalgalanmalarından ilham alan beş Barok kiliseye sahiptir. Santa Maria della Salute’nin yüksek sunağında Flaman Barok sanatçısı Josse de Corte’nin heykelsi bir topluluğu var. Usta, hastalığı, meşale kullanan bir meleğin kovaladığı, akan giysiler içinde yaşlı bir kadın olarak tasvir etti.
Bu, ölümün kırılganlığı ve yakınlığı üzerine bir yorum mu, yoksa hanımefendi kötü bir cadıyı mı temsil ediyor? Daha çok bir cadı gibi, dedi Dr. Frank gülerek. “O zamanlar tüm toplum çok kadın düşmanı idi. “
Disco Hill, Montserrado County, Liberya
Ebola 2014’te Liberya’ya ulaştığında, ülkede sadece 58 doktor vardı ve çoğu uzun iç savaş sırasında göç etmişti. Sosyal alışkanlıkları değiştirerek vatanlarını kurtarmak halk sağlığı çalışanlarına bırakıldı.
Batı Afrika’daki Ebola enfeksiyonlarının yaklaşık yarısı, özellikle törensel yıkama yoluyla ölülerle temastan kaynaklandı. Bazı topluluklar gelenekleri bırakmaya ikna edilirken, diğerleri ısrar etti ve bazen uzay kıyafetlerine benzer koruyucu giysiler giyen cenaze ekiplerine fiziksel olarak saldırdı.
Monrovia bölgesindeki çözümlerden biri, mezar ekiplerinin geleneksel mezarlıklarda karşılaştıkları muhalefetle yüzleşmekten kaçınmalarına izin vermek için şehirden yeterince uzakta olacak yeni bir mezarlık oluşturmaktı. Yaklaşık 2.200 kurban şu anda Montserrado İlçesindeki Disco Tepesi’ne gömüldü. Bunların arasında mezarları Mekke’ye bakan Müslümanlar da var.
Liberya halk sağlığı uzmanı Mosoka Fallah, yerel liderlerin mezarlık arazisini bir okul, su için bir el pompası ve yerel halkı cenaze görevlisi olarak işe alma taahhüdü karşılığında satmayı kabul ettiğini söyledi.
Bay Fallah, definlerin başladığı 2014 yılının Aralık ayında Disco Hill’i ziyaret etti ve kendini gözyaşları içinde buldu. Bürokratik bir düğüm, sitenin kullanımını beş ay geciktirmişti. Bu arada, son derece popüler olmayan bir uygulama olan yüzlerce Liberya yakıldı. “Ölü yakılarak harap olan aileleri gördüm” dedi. Sadece çok, çok yanlıştı. “Disco Hill’e kapatılanların yaklaşık yüzde 70’i çömleklerde.
Bay Fallah, Disco Hill’in bugün Covid-19 kurbanlarının cenazesi için ortak bir yer olduğunu, çünkü fakirlerin sevdiklerini oraya ücretsiz gömebileceğini söyledi.
Plague Wall, Provence, Fransa
“Bu bölgelerde bir veba duvarı bile var, biliyor muydun?” Paul, Güney Afrikalı yazar André Brink’in “Veba Duvarı” adlı romanındaki bir karakter olan Andrea’ya sorar. Her ikisi de Fransa’daki Güney Afrikalı gurbetçiler ve ikisi de sevgililerden yeni ayrıldı. Konuşmaları çapkın ve hastalık geçmişi onlara taktiksel bir saptırma işlevi görüyor.
Provence’ın veba duvarına ilham veren korku, 1720’de tekneyle geldi. Yayılmasını engelleme girişimleri, şehirleri barikatlamak ve nehir feribotlarını her iki kıyıya bağlayan ipleri kesmeyi içeriyordu. Hepsi boşuna değildi. İki yıl içinde hastalık, güneydoğu Fransa nüfusunun üçte biri olan 130.000’e yakın kurban aldı.
Köy şapelleri hala salgına tanıklık ediyor. Birçoğu, köpeklerin ve bekar halkın koruyucu azizi ve efsanevi bir şifacı olan Montpellier St. Etraflarında dolanan Mur de la Peste, epidemiyolojik bir tahkimat.
Duvarın amacı, Fransız toprakları ile Papalık Devletleri tarafından kontrol edilen bir yerleşim bölgesi olan Comtat Venaissin arasındaki geçişi sınırlamaktı. Peter Mayle’ın “Provence’de Bir Yıl” filminin geçtiği Ménerbes köyü yakınlarında soluk bir siper olarak başlıyor. ”
Duvar, meşe fırçayla kaplı tepelerin üzerinden 18 mil kadar, dağların doğal bir engel oluşturduğu bir noktaya kadar uzanıyor. Veba, engeli aşarak, 1722’de Avignon şehrine ulaştı.
Ulusal AIDS Anıt Korusu, San Francisco
Birkaçı gül bahçesi büyüklüğünde olan 60’tan fazla site, Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada’daki AIDS kurbanlarını anıyor.
Ulusal AIDS Anıtı’nın yönetici direktörü John Cunningham, 20 yıldır bu hastalıkla yaşıyor. 1980’lerin ortalarında San Francisco’ya vardığında, gey topluluğunun mücadelesine ve neredeyse aynı anda iki büyük ölçüde farklı anma anlayışına tanık oldu. Bir yanda AIDS yüzünden kaybedilen hayatları anan ve çeşitli yerlerde sergilenebilen AIDS Anıt Yorganı vardı. San Francisco’daki Golden Gate Parkı’ndaki Ulusal AIDS Anıt Korusu ise taş ve kaldırımlara kazınmış isimlerle dolu bir ağaç, çimen, bitki ve yürüyüş yoludur.
Yakın tarihli bir Zoom röportajında Bay Cunningham şunları söyledi: “Bir grup insan toplandı ve kaybın yıkımını yaşayanların bir araya gelip sadece keder ve acıyı paylaşmakla kalmayıp, belki de canlandırmak için bir alan yaratmak istediklerine karar verdiler. hatırlama ve iyileştirme yoluyla umutla ileriye giden bir yol. ”
Şehir, Golden Gate Park’ta 10 dönümlük bir arazi sağladı ve topluluk üyeleri, o zamandan beri 250.000’in üzerinde gönüllü çalışma saatine ulaşan ortak bir çabayla siteyi düzenlemeye başladı. Korunun en önemli parçası, hem ölü hem de diri AIDS’ten etkilenen 2.500’den fazla kişinin isminin oyulmuş olduğu “Arkadaşlar Çemberi” dir.
Bay. Cunningham, korunun, kaybedilen kutsal yerlerin yerine geçme rolünün altını çizdi. “Büyüdükleri inanç toplulukları tarafından dışlanan birçok eşcinsel erkek, San Francisco’ya geldi ve köylerini buldu. Bir anma mekanı olarak yaratılan bu mekan, birçok yönden bir kutsal alan, manevi bir yerdir. “
Önerilen Covid-19 Anıtı, Montevideo, Uruguay
Salgından neredeyse hiç etkilenmeyen Uruguay, Covid-19 anıtının açılışını ilk yapanlar arasında olabilir. Şubat ortası itibariyle, Güney Amerika ülkesi virüse karşı 600’den az hayat kaybetmişti.
Montevideo mimarlık firması Gómez Platero, denize doğru uzanan ve bir gezinti yeri ile sonuçlanan bir yürüyüş yolundan oluşan bir anıt önerdi.
Martín Gómez Platero, “Şehircilik alanında çalışıyoruz ve kamusal alanların hayranıyız” dedi. “Günün sonunda, insanların doğa güçlerine tabi olduğunu günlük olarak hatırlamamıza yardımcı olmak için tasarlanmış bir kamusal alan. ”
Ekibinin tasarıma 2020 baharında başladığını ve sonuçların Uruguay’ın onaylayan başkanı Luis Lacalle Pou’ya gönderildiğini söyledi. O zamandan beri, şehir merkezinin doğu ucunda mevcut bir iskele ve küçük bir adayı içeren bir yer seçildi. Sadece Montevideo şehri henüz bir karar vermedi.
Virüs şu ana kadar 2,5 milyon can aldı. Hepsi arkada arkadaşlar ve aileleri bıraktı, hiçbiri belirli bir Güney Amerika şehrinin sahilinde yürüyecek olsalardı böyle bir dönüm noktasını kayıtsız görmezdi.
Yuval Ben-Ami, Güney Fransa’da bulunan Kudüs doğumlu bir yazar ve seyahat rehberidir.
New York Times Seyahati izleyin açık Instagram, Twitter ve Facebook. Ve haftalık Seyahat Gönderimi bültenimize kaydolun, bir sonraki tatiliniz için daha akıllı seyahatler ve ilham alma konusunda uzman ipuçları almak için.