Panera Ekmeğinden Nasıl Çıkarım Ve 5 Ay Boyunca Amerika'yı Seyahat Ettim
“Ne yapıyorsun ?!”
Yüzündeki bakış bana böyle söyledi.
Yöneticimi her zaman hatırlayacağım. Kısa. Gözlük. Asla gülümsemedi. Hayatından nefret ettiği ve benden çok hoşlanmadığı ayrı bir hissine kapıldım.
Onu suçlayamam. Kendimi çok düşünen, 22 yaşında ayrıcalıklı bir beyaz adamdım. Ama çok çalıştım ve bu sadece benim ilk gün çalışma kahvaltı oldu, bu yüzden gerçekten bir soğuk hap almak gerekiyordu.
Yeni kolej mezunu olan Panera Bread'daki görevimde iki hafta kaldım. Kolektif evren bana gerçekten çok önemli bir şey söylemek için her şeyi bir anda durdurmuş gibi hissettim:
"Sen buraya ait değilsin."
Sonsuza kadar benim öğle yemeği molası gelmesi aldı, ama ne zaman, bir salata, iki çikolatalı kurabiye (hak ettim) satın aldı ve benim ayrılmış 30 yerine 35 dakika bir standında oturdu.
Mola sınırımı aşmam önemli değildi.
Bırakacağımı biliyordum.
1 Aptal Yedekleme Planım vardı….
Freelancing.
4-5 ay önce üniversiteden mezun olduğumdan beri serbest yazı yazdım. Özellikle çok iyi değildim, ama çoğundan daha iyi nasıl yazılacağını biliyordum.
Bir dergide oldukça sık çalıştım.
Ve ben bunu sevdim.
Bu benim için yeterli bir “deneyim” idi.
Bu yüzden mezuniyetten beri her şeye başvurdum. İçerik yazma. Reklam Yazarlığı. Senaryo reklamları. Dürüst olmak gerekirse, hiçbir şey hakkında lanet bir şey bilmememe rağmen hepsini yaptım.
Bilgisayarımın dışındaki dünyada, Panera benim için son bir hendekti; Belki bir gün yönetici olmayı ve daha sonra şirkete girmeyi umuyordum. Güvenli bahis buydu - Annemin bana anlattığı “plan” oldukça mantıklı ve gerçekçi. Her iki kelimeden de nefret ettim.
Eski ya da başka bir şeyle uğraşmak gibiydi. Geri adım atmak. Ne demek istersen - Panera benim için buydu.
Salata yapıyordum ve bağırdım, çünkü önceden 38 saat gibi eğitilmemize rağmen onları yeterince hızlı yapmıyordum.
Kimseye söylemeden serbest çalışmaya devam ettim. Aslında, daha çok serbest çalıştım.
Göstermediğim Gün
BZZZZzzzzzzzz ....... BZZZZzzzzzz ... ..
Kafamın yanındaki bulanık beyaz bir ışığa uyandım. Panera arıyordu. Zil sesini açtım - bekle, aslında tüm telefonu kapattım, sonra yuvarlandım ve uyumaya geri döndüm.
Bu doğru - Panera Ekmeği'ni hayalet ettim. Ve her saniyesini çok sevdim. O tüm kahvaltı siparişleri yetişmek için karıştırmak zorunda gibi yöneticimin yüzünü giderek daha fazla hayal hayal etti.
Muhtemelen hiçbir yere gitmeyen bir serseri olduğumu düşünüyordu.
Birkaç ay sonra 3000 mil uzaklıktaki San Francisco'da uyanıyordum. Biraz serseri.
West Coast'a Giden Yolumu Serbest
Serbest çalışmanın Panera Bread'dan daha fazla ödediği ortaya çıkıyor. Ve her yerde çalışmanıza izin verir.
Bunu anlamaya çalışmak yaklaşık 3 ayımı aldı ve çok geçmeden muhtemelen New Orleans'ı ve Phoenix'teki arkadaşımı ve San Francisco'daki en iyi arkadaşımı görmeye tükürmeye başladım.
Kahretsin, neden sadece oraya gitmiyorsun?
BEKLE… Neden sadece oraya gitmiyorsunuz?
Annemi Doğu Kıyısı'ndan Batı Kıyısı'na bir yolculuğun aslında iyi bir fikir olup olmadığı konusunda ikna etmek düşündüğümden daha iyi gitti.
Sanırım beni uyarmaktan daha iyi biliyordu - akıllı kadın - ve bunu bilmeden önce Airbnb'leri ve New Orleans, Austin, El Paso ve Los Angeles'ta pansiyonlar için rezervasyon yapıyordum.
Oraya seyahat beni 4 hafta sürecek. Geri yolculuk? Bunu daha önceden planlamamıştım.
Hayatımın bu bölümünü çok canlı hatırlıyorum. Orlando'dan ayrıldığımı ve çok korktuğumu hatırlıyorum. 8 saat sonra New Orleans'a baktığımı ve çok korktuğumu hatırlıyorum.
Hayatımın en güzel yazına sahip olduğumu çok az biliyordum.
4 Temmuz 2016: Hayatımın En Güzel Günü
4 Temmuz'u seviyorum. Amerika'nın bağımsızlığını kutlamanın, kendimi kutlamaktan daha iyi bir yolu var mı?
O gün Pasifik Sahili Karayolu boyunca San Francisco'ya kadar uzun bir yolculuk için ayrıldım. Yolculuğumun son günü - uzun yolculuğumun tamamlanması.
O gün Pfeiffer Plajı'nı ziyaret ettim, bir galon gaz için 4.00 dolar ödedim ve en iyi arkadaşımla tekrar bir araya geldim. Sonra son derece yükseldim ve Fisherman's Wharf'taki Körfez üzerindeki havai fişekleri izledim.
Sana söylediğimde inanın - bütün gün rüyaların meselesiydi.
Bu hikaye beni oldukça popüler yaptı
Bu hikaye beni Huffington Post'a getirdi. Beni bir milyon görüntülemeye sahip viral NowThis videosunda yer aldı.
O zamanlar ne yaptığımın özel olduğunu biliyordum, ama henüz kendimden fazla şey yapmamıştım - bu yüzden bir şekilde olabildiğince önemli hissetmedi.
Geriye baktığımda, hayatımın çoğunun kendime inanmayarak harcandığını anlıyorum. Üniversite mezuniyetinden sonra bu kadar şaşırtıcı ve iyi bir şeyin olabileceğine inanmamak.
Artık aidat ödemenin ve fazla kalifiye olduğumuz ve ramen noodle'ını yediğimiz işlere başvurmanın zamanının geldiğini düşündüm.
Metaforik parmağımı eski patronuma verirken her şeyi toplayıp Amerika'nın en iyi bölgelerini görmenin zamanı değil.
Tüm bunları öğrendiğim en büyük şey nedir?
Dijital göçebe insanların “gerçek olamayacak kadar iyi” olduğunu söyledikleri aslında mümkündür ve tek sınırlarınızın hayallerinize koyduğunuz sınırlar olduğu ve bazen bunları gerçekleştirmek için gereken tek şey toplar “Bıraktım!” deyin. ve gerçekten bir şansın olabileceğine inanma güveni.
Tek ihtiyacınız olan bu.
Tüm ihtiyacım olan bu.
Öyleyse ileri git .. Devam et ve çık.
Bu hikaye, Medium'un en büyük girişimcilik yayını olan The Startup'da ardından +365,763 kişi yayınlandı.
En iyi hikayelerimizi almak için abone olun.
Yayınlanan 22-04-2020