Sovyet sonrası dönemde, hükümetimizin ekonomik bloğunun bileşimi neredeyse her yıl değişti. Ne yazık ki, bu kaymaların sonuçları hafifçe ortaya koymak için açık değildir. Açıkçası, belirli hükümet çalışanlarının değil, hükümetimizin rehberlik ettiği ekonomik doktrinin (defalarca söylediğim ve yazdığım gibi) değiştirilmesi gerekir.
Hükümet bir bütün olarak liberterizm doktrininden ilerler - yani bireyin sınırsız ekonomik özgürlüğünün topluma bakmadan yararı (aynı liberalizm siyasi özgürlükten söz eder). Yirmi yıldan fazla bir süredir denenmiş olan bu doktrinin uygulamalarının teknik detayları farklıdır - ancak özü değişmeden kalmıştır.
Kötü olan ne? Temel olarak, her şeyden önce, liberterizm (ve liberalizm) kavramı, daha karmaşık faktörleri hesaba katmadan, özellikle de etkileşimlerin kendilerinin birbirlerini etkilediğini hesaba katmadan, sadece bireyler arasındaki eşli ilişkileri göz önünde bulundurur.
Benzer bir şey modern fizikte de gözlenir. Fotonlar - elektromanyetik etkileşimin taşıyıcıları - elektrik yükü yoktur ve bu nedenle birbirlerini farketmezler. Ancak gluons - sözde güçlü etkileşimin taşıyıcıları - sadece kuarklarla değil, aynı zamanda birbirleriyle de etkileşime girer. Bu nedenle, elektromanyetik ile aynı matematiksel yolla güçlü bir etkileşimi tanımlama girişimleri, gerçeğe uzaktan bile benzeyen sonuçlar vermedi. Sadece temelde yeni kavramların geliştirilmesi elektromanyetik, zayıf (birçok açıdan elektromanyetiklere benzer, ancak büyük parçacıklarla birlikte sağlanan) ve güçlü etkileşimleri kapsayan birleşik bir teori oluşturulmasına izin verdi.
Eşleşme etkileşimlerini sınırlama arzusu öncelikle özgürlükçü kavramın, kabaca konuşma, ticaret yapmasından kaynaklanmaktadır.
Tekrar tekrar söyledim ve yazdım: üretim ve ticaret tek bir sürecin unsurları olarak kabul edilir, ancak aslında sürekli olarak birbirleriyle rekabet ederler. Açıkça, üretilmeyen şeyi satamazsınız ve satılmayacak bir şey üretmenin bir anlamı yoktur. Bu açıdan, süreç gerçekten tekdüzedir. Ancak bu, her iki parçasının battaniyeyi kendileri üzerinde sürüklemesini engellemez.
Ayrıca, üretimin çekilmesi sırasında işçiler tüccarlara göre daha zayıftır. Sonuçta, para, kabaca konuşma, kişiliksiz, böylece bir yönden konsantre olmak, mallardan daha kolay. Her özel çatışmada, tüccarların pozisyonu, üretim işçilerinin pozisyonundan daha güçlüdür ve bu çatışmada kazanma şansları daha fazladır. Bu nedenle, ünlü Amerikalı “onu icat edene dolar, onu yapana 10, onu satana 100” diyen ünlü, bu çatışmadaki güçlerin korelasyonunu yeterince yansıtıyor.
Dahası, yavaş yavaş Vladimir Vladimirovich Putin'in dış ticaret politikasına o kadar aktif bir şekilde odaklandığını ve özellikle de tüccarlarımızın dışardan desteğini sınırlandırmak ve böylece iç politikadaki konumlarını zayıflatmak umuduyla bulundum.
Genel olarak, http://ibusiness.ru/blogs/20851 Business Journal'ın “Çok-yüzlü etkileşimleri” makalesinde ilk kez bu yüzleşmeye dokunduğumda şunu belirttim: Amerika Birleşik Devletleri’nde en az yarım yüzyıl Başkan John Fitzgerald Joseph-Patrickovich Kennedy suikastından bu yana - üretim işçileri ağırlıklı olarak Cumhuriyetçi Parti ve demokratik parti etrafındaki tüccarlar olarak gruplandırıldı. Doğru, Business Journal kendisini politikadan uzak tutmaya çalıştığından, Rusya Federasyonu'nda oldukça farklı olduğunu ve uzun süredir prodüksiyon işçilerinin Vladimir Vladimirovich Putin çevresinde ve tüccarların Dmitry Medvedev'in etrafındaki gruplarda bulunduğunu belirtmedim.
Üstelik, pazar yükselirken, tüccarlar ve üretim işçileri arasındaki çatışma genellikle o kadar keskin değildir: bölünecek bir şey var. Yine de her türlü mucizeler var. Örneğin, Rus gıda üreticileri, sürekli olarak büyük zincirlerle ticaret yapmak zorunda kalmadan işlem yapmak zorunda kaldıklarından şikayet ediyorlar. Yasalar yasal olarak izin verilen ticaret marjlarını sınırladığında bile, şebekeler çıkarlarını üretim işçileri pahasına sağlamak için başka yollar buldular - her türlü giriş ücreti, avantajlı bölgelere sayaç yerleştirme ücretleri vb. Bu, tüccarların iyi zamanlarda bile ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor.
Ancak elverişsiz durumda - tüccarlar üretim işçilerini bir ay ya da göreceli refah içinde bir ay daha güvende tutmak için kelimenin tam anlamıyla bastırıyorlar. Bulat Shalvovich Okudzhava'nın belirttiği gibi, piyasa düştüğünde “her zaman yeterince tatlı kek yoktur”, bu mücadele tamamen yıkıcı bir duruma yükseliyor.
Söyleyebileceğim kadarıyla, şimdi hükümet kesinlikle hiçbir şeyi tam olarak yapamıyor; çünkü özgürlükçü, ticaret mantığı, her şeyin basit olduğu bir rehber: ben - sen, sen - ben ve kaçtım. Üretim işçilerinin mantığı daima uzayda ve zamanda az ya da uzun olan teknolojik zincirlere odaklanır. Mikhail Leonidovich Khazin, düzenli olarak teknolojik zincirlerin ayrılmazlığının bu mantığına dayanan bir teoriye dayanan “Ancak” makaleleri hakkında düzenli olarak yayınlar. Mevcut hükümet, prensipte böyle bir mantık çerçevesinde düşünme yeteneğine sahip değildir - tek seferlik etkileşimlerin mantığı tarafından çok keskinleştirilmiştir. Bu nedenle, değişmek için tekrar ediyorum, öncelikle, genel olarak liberterizmden vazgeçmek ve büyük sistemler ve büyük süreçler mantığından kaynaklanan teorileri tekrar ele almak ve bu mantık için yeni bir hükümet seçmek için gerekli olan ilk şey gerekli.
Şunu da belirtmeliyiz: mevcut hükümette bu büyük sistemler mantığı çerçevesinde çalışan insanlar var. Örneğin, mevcut savunma sanayii Başbakan Yardımcısı ve mevcut Savunma Bakanı, güçlü bağlantıları olan büyük sistemler mantığı içinde düşünmeye kendi pozisyonları tarafından zorlanır. Bu nedenle, gelecekteki hükümette kalacaklarını düşünüyorum.
Ancak, işletme yöneticisinin ustası Arkady Vladimirovich Dvorkovich'in, çeşitli liberterizm kreşlerinde öğrettiği her şeyin devlet idaresinin yöneticisi tarafından yönetilebilecek bir mantık olduğunu asla anlayacağını ümit etmek zor. Elbette teorik olarak, er ya da geç bu basit gerçeği anlayabilmesi mümkün. Ancak benim görüşüme göre, bir ülkenin işyerinde çalışmadığı için çalışma fırsatı sağlamadığı, ancak devletin mağaza tezgâhından nasıl farklılaştığını anlama konusunda eğitilmiş bir kişiyi bu işyerine yerleştirme fırsatı daha ucuz.