Commedia dell'arte"İtalyan komedisi" olarak da bilinen, 16. yüzyılda İtalya'nın dört bir yanında gruplara seyahat eden profesyonel aktörler tarafından gerçekleştirilen mizahi bir tiyatro sunumuydu.
Gösteriler geçici sahnelerde, çoğunlukla şehir sokaklarında, hatta bazen mahkeme mekanlarında bile gerçekleşti. Daha iyi toplulukları - özellikle Gelosi, Confidenti ve Fedeli - saraylarda sahne aldılar ve yurtdışına seyahat ettiklerinde uluslararası üne kavuştular.
Müzik, dans, esprili diyalog ve her türlü hile komik etkilere katkıda bulundu. Daha sonra, sanat formu Avrupa çapında yayılmıştır, unsurlarının çoğu modern tiyatroda bile devam eder.
Çok sayıda İtalyan lehçesi göz önüne alındığında, bir turne şirketi kendini nasıl anlayacaktı?
Görünüşe göre, performansın lehçesini bölgeden bölgeye değiştirme denemesi olmadı.
Yerel bir şirket olsa bile, diyaloğun çoğu anlaşılamazdı. Bölgeden bağımsız olarak, sık kullanılan karakter il Capitano İspanyolca konuşurdu, il Dottore Bolognese'de ve l'Arlecchino mutlak anlamsızca. Odak, konuşulan metinten ziyade fiziksel iş üzerine yerleştirildi.
Etkilemek
Etkisi commedia dell’arte Avrupa hakkında dram Fransız pandomiminde ve İngiliz harlequinade'de görülebilir. Topluluk şirketleri genel olarak İtalya'da performans göstermesine rağmen, comédie-İtalyan 1661'de Paris'te kuruldu. commedia dell’arte 18. yüzyılın başlarında yalnızca yazılı dramatik formlar üzerindeki büyük etkisi sayesinde hayatta kaldı.
sahne donanımı
İçinde ayrıntılı setler yoktu commedia. Örneğin, evreleme minimalistti, nadiren birden fazla pazar veya sokak sahnesi vardı ve sahneler sıklıkla geçici dış mekan yapılarıydı. Bunun yerine hayvanlar, yiyecek, mobilya, sulama cihazları ve silahlar da dahil olmak üzere sahne malzemelerinden büyük faydalanıldı. Karakter Arlecchino birbirine bağlı iki çubuk taşıyordu, bu da darbe üzerinde yüksek bir ses çıkardı. Bu "şakşak" kelimesini doğurdu.
Doğaçlama
Dışa doğru anarşik ruhuna rağmen, commedia dell'arte hem ustalık hem de güçlü bir topluluk oyunu duygusu gerektiren son derece disiplinli bir sanattı. Eşsiz yeteneği commedia aktörler doğaçlama komedi önceden kurulmuş bir senaryo etrafında. Yasa boyunca birbirlerine ya da seyircinin tepkisine cevap verdiler ve lazzi (komediyi yükseltmek için oyunlara uygun noktalara yerleştirilebilecek özel prova rutinleri), müzikal sayılar ve sahnede meydana gelen olayları değiştirmek için doğaçlama diyalog.
Fiziksel Tiyatro
Maskeler aktörleri karakterlerinin duygularını beden yoluyla yansıtmaya zorladı. Sıçramalar, yuvarlanmalar, stok tıkaçları (burle ve lazzi), müstehcen jestler ve şakşak antikalar eylemlerine dahil edildi.
Stok Karakterler
Aktörler commedia sabit sosyal türleri temsil ediyordu. Bu türler dahil tipi fissiörneğin, aptal yaşlı adamlar, aldatıcı hizmetçiler veya sahte bravado dolu askeri memurlar. Gibi karakterler Pantalone (cimri Venedik tüccarı), Dottore Gratiano (Bologna'dan bilgiç) veya Arlecchino (Bergamo'dan yaramaz hizmetkar), İtalyan "türleri" üzerinde hiciv olarak başladı ve archetypes 17. ve 18. yüzyıl Avrupa tiyatrosunun favori karakterlerinin birçoğu.
- Arlecchino en ünlüydü. Bir akrobat, zekâ, çocuksu ve sevdalıydı. Kedi benzeri bir maske ve rengarenk renkli kıyafetler giydi ve bir yarasa ya da tahta kılıç taşıdı.
- Brighella Arlecchino'nun baş ağzıydı. Daha kaba ve sofistike, para için her şeyi yapacak korkakça bir kötüydü.
- Il Capitano (kaptan) profesyonel askerin karikatürüydü - cesur, sıkıcı ve korkakça.
- Il Dottore (doktor) kimin görkemli ve hileli olduğunu öğrenen bir karikatürdü.
- Pantalone Venedikli tüccarın zengin ve emekli, kötü ve cimri bir genç karısı veya maceracı bir kızı ile karikatürüydü.
- Pedrolino beyaz yüzlü, aydutlu bir hayalperest ve modern palyaçonun öncüsüdür.
- Pulcinellaİngiliz Punch ve Judy'nin gösterdiği gibi, çarpık burunlu bir cüce kamburdu. Güzel kızları kovalayan acımasız bir bekardı.
- Scarramucciasiyah giyimli ve sivri bir kılıç taşıyan, gününün Robin Hood'uydu.
- Yakışıklı sevgili (sevgili) birçok isimle geçti. Maske takmadı ve konuşmalarını yapmak için etkili olması gerekiyordu. Aşk.
- aşık olunan kadın kadın mevkidaşıydı; Isabella Andreini en ünlüydü. Hizmetkarı, genellikle Columbina, Harlequin'in sevgilisiydi. Esprili, parlak ve entrikaya verilen Harlequine ve Pierrette gibi karakterlere dönüştü.
- La Ruffiana yaşlı bir kadındı, ya anne ya da sevgilileri engelleyen bir köy dedikodu.
- Cantarina ve Balerin genellikle komedide yer aldı, ancak çoğu zaman işleri şarkı söylemek, dans etmek veya müzik çalmaktı.
Bazıları İtalya'nın belirli bir bölgesi ile ilişkili olan diğer birçok küçük karakter vardı. Peppe Nappa (Sicilya), Gianduia (Turin), Stenterello (Toskana), Rugantino (Roma) ve Meneghino (Milan).
Kostümler
Seyirci, her karakterin elbisesiyle temsil ettiği kişi türünü alabildi. Detaylandırma için gevşek oturan giysiler çok sıkı değişiyordu ve sarsıcı renk zıt tek renkli kıyafetlerle kontrast oluşturuyor. Dışında sevgilierkekler kendilerini karaktere özgü kostümler ve yarı maskelerle tanıyacaklardı. Zanni (palyaço öncüsü), böyle ArlecchinoÖrneğin, siyah maskesi ve patchwork kostümü nedeniyle hemen tanınabilir.
Yaparken sevgili kadın karakterler ne maske ne de o kişiye özgü kostümler giyiyordu, yine de bazı bilgiler kıyafetlerinden alınabiliyordu. İzleyiciler, çeşitli sosyal sınıfların üyelerinin genellikle ne giydiğini biliyorlardı ve ayrıca belirli renklerin belirli duygusal durumları temsil etmesini beklediler.
Maskeler
Tüm sabit karakter türleri, eğlence figürleri veya hiciv, renkli deri maskeler giydi. Karşıtlarının, genellikle hikayelerin döndüğü genç sevgili çiftleri, bu tür cihazlara ihtiyaç duymadı. Modern İtalyan el yapımı tiyatroda, maskeler hala eski geleneğinde yaratılmaktadır. carnacialesca.
Müzik
Müziğin ve dansın içine dahil edilmesi commedia performans tüm aktörlerin bu becerilere sahip olmasını gerektiriyordu. Genellikle bir parçanın sonunda, seyirciler bile neşeli yapımlara katıldı.