Yayın tarihi: 15.02.2010
Bölüm 1
20. yüzyılın başında soyut sanat, fotoğraf için resim alanına girme fırsatı haline geldi. Burada da belli bir ikilik ortaya çıksa da: fotoğraf, bir yandan Batı resminin gerçekçilik takıntılı arzusunu sona erdirmesine yardımcı oldu ve belki de nesnel olmayan resmin ortaya çıkmasına neden oldu ve diğer yandan yavaş yavaş kendisi de doğruya doğru koşmaya başladı. soyutlama. Sanatta bu yönün fotoğrafa oldukça uygun kapsamlı bir tanımı Herbert Reid tarafından 1948’de “Modern Sanat” eserinde verildi: “Sanatçının fikrinden başlasalar bile, tüm bu sanat eserlerine soyut diyoruz. dış dünyanın herhangi bir nesnesi, gelecekte herhangi bir nesnel gerçekliğe dayanmayan bağımsız ve kendi kendine yeterli bir estetik değer kazanır.
En geniş anlamıyla soyut fotoğrafçılık, çeşitli teknikler ve teknikler kullanılarak yaratılan çok çeşitli bir görüntü kategorisidir, ancak genel kuralı sembolik temsilden kaçınmaktır. Soyut fotoğrafçılık, tanınabilir bir şeyin tasvir edilmesi gerektiği fikrini reddeder, bunun yerine nesnesi olarak görüntünün kendisini ve yaratım sürecini almayı tercih eder. Bu nedenle Henry Fox Talbot’un fotojenik çizimleri, Etienne-Jules Marey’nin kronografları ve Alfred Stieglitz’in 20. yüzyılın başlarındaki şehir manzaraları, soyut fotoğrafçılığın ilk örneklerine atfedilebilir.
z
Alvin Langton Coburn. Ahtapot. 1912 Telif Hakkı © 2000–2005 Metropolitan Sanat Müzesi – Ford Motor Company Koleksiyonu.
Paul Strand. Soyutlama. 1916
z
Bir akım olarak, soyut sanat nihayet 1910-20’de şekillendi ve tam anlamıyla resimden fotoğrafa kadar tüm sanat türlerini kapsıyordu. Derinliklerinde birçok eğilim ve sözde “izm” doğdu: kübizm, fütürizm, yapılandırmacılık ve diğerleri.
1913’te Alvin Langton Coburn, Wassily Kandinsky’nin resimdeki soyut deneylerinden birkaç yıl sonra, Londra’daki Goupil Gallery’deki kişisel sergisine Yukarıdan New York başlıklı beş fotoğraflık bir seri ekledi. Bunlar, yüksek bir noktadan alınan ve buna ek olarak, gerçekten soyut bir meydanlar ve binalar deseni yaratan çarpık bir perspektife sahip şehir manzaralarıydı.
Yazarlar arasında çağdaş fotoğrafçılığın öncüleri vardı: Laszlo Moholy-Nagy, Erich Mendelssohn, Alexander Rodchenko ve diğerleri. Ancak soyut fotoğrafçılığın babasının ünü Coburn’a ve 1917’deki “wartographs” – ilk yazılım-soyut fotoğraflarının başlığına gitti. Onları yaratmak için, kamerayı üç yüzlü bir aynalar prizması aracılığıyla çeşitli nesnelere yöneltti. Bir yıl sonra, Kritsian Schad bir görüntü oluşturmak için kamera kullanımını tamamen terk etti ve bugün fotogram olarak bilinen şeyi geliştirdi.
z
Harry Callahan. Karda çimen. 1943
Christian Shad. Shadografi numarası 152. 1977
z
Yazar eserlerini “shadography” olarak adlandırdı ve soyut sanatçıları takip ederek, başlıklar yerine görüntüleri basitçe numaralandırdı. Shad’in icadı, Talbot’un fotojenik çizimle ilgili ilk deneylerinde kullandığı ilkeye dayanıyordu: Kağıt artıkları ve düz nesneler, ışığa duyarlı kağıda yerleştirilir ve genellikle Kübistlerin resimli kolajlarına benzeyen silüetler elde edilir. Fotoğrafçı, hayatı boyunca tekniğine sadık kaldı ve hem 1917’de hem de 1977’de “gölgeler” yarattı. Man Ray, El Lissitzky, Laszlo Moholy-Nagy, Franz Roch gibi birçok sanatçı, ortaya çıkan fotogramı soyut formlar alanında deneysel aramalar için en uygun ve etkileyici teknik olarak benimsedi.
Solarizasyon, “rayografi”, çoklu pozlama, klişe-verre tekniği, fotomontaj, “nesnel olmayan” görüntüler ve yeni bir dünya anlayışı yaratmak için araçlar haline geldi. Ortaya çıkan iki boyutluluk eğiliminde olan öngörülemeyen soyut desenler, Wassily Kandinsky, Kazimir Malevich ve Max Weber’in iyi düzenlenmiş ve düşünceli eserlerine dışsal bir benzerlik gösteriyordu. 20. yüzyılın ikinci yarısı, Kilian Breuer’in luminogramı ve Pierre Cordier’in chemigramı ile listeye devam etti.
z
Bilinmeyen fotoğrafçı. Eyfel Kulesi. 1909
z
Ancak soyut görüntülerin yaratılması, karanlık bir odada ışık ve kimyasal manipülasyonlarla sınırlı değildir. Soyut fotoğrafçılığın bir başka “dalı” pekala “soyut gerçekçilik” olarak adlandırılabilir. Belki de ilk temsilcisi, “saf” fotoğraf hareketinin ideoloğu Paul Strand’dir. 1916 tarihli Chair Abstraction adlı çalışması, soyutlama çabasını uygulayan ve bu “dalı”nın karakteristiği olan ana teknikleri ilan ediyor gibi görünüyor: yakın çekim fotoğrafçılık, olağandışı açılar, ışık efektleri ve fotoğrafı çekilen nesnelerin kendilerinin etkileyici doğal özellikleri. Benzer şekilde nesnelerin tanıdık görünümünü değiştirmek de mümkündü. Çevredeki gerçekliğin herhangi bir nesnesi, yapraklardaki desenden evin duvarına kadar bir model olabilir.
Bir nesnenin fotoğrafı çekildikten sonra ne hale geldiği sorusu, 20. yüzyılın ilk yarısında Albert Renger-Patch, Carl Blossfield, Imogen Cunningham, Charles Schiller ve Aaron Siskind, Harry Callahan gibi fotoğrafçıların çalışmalarında özel bir önem kazandı. , Mario Gicamelli – 1950’den sonra.
z
Alvin Langton Coburn. girdap. 1917 © Charles Isaacs Fotoğraflar, Inc.
Vasily Kandinsky. Birkaç daire. 1926
z