Tatarların zırhları çok çeşitliydi, ama en yaygın olanı yün, pamuk vb. İle kapitone yumuşak malzemelerin zırhlarıydı. Bu kabuklara "çelik kadar sert" anlamına gelen "Khatangu Degel" adı verildi. Metal ve sert deriden yapılmış bufalo (sırt) şeritler ve plakalar haline getirildi. Dikey deriyi ince deri şeritlerle birleştirerek, lamel zırhı topladılar ve yatay şeritleri birleştirerek laminer zırhı aldılar. Tüm kabukları çeşitli nakış ve boya ile süslenmiş, plakalar bir parlaklık için cilalandı. Ancak Batı'nın mutlak yeniliği, metal plakaların tutturulduğu, içten dışa dikilmiş ve deriden kalın, dayanıklı renkli kumaşın dış kaplamasına tutturulmuş yumuşak bir kaide üzerinde bir kabuğuydu. Perçinler, kumaşın arka planına karşı canlı bir şekilde göze çarpıyordu ve tuhaf bir dekorasyondu. Bu kabuk, imparatorun korumalarının gizli zırhı olarak icat edildiği Çin'den ödünç alındı. XIV yüzyılın sonunda. Avrasya'da ve İspanya'ya kadar zaten dağıtılmıştı. Tatar hanlıklarında ve Rusya'da böyle bir tür kabuğa “kuyak” deniyordu. Zaten XIV yüzyılın başında. Altınordu'da ring-lamellar zırhı icat edildi. İçinde çelik plakalar çelik zincir dokuma ile birbirine bağlanır.
Türk javshanı Altınordu topraklarında icat etti. XV yüzyıl.
Üç tür kabuk vardı: Javshan, Behter ve Hoguzlik. Bu tür zırh olağanüstü koruyucu özelliklere ve esnekliğe sahipti. Doğal olarak, üretimi pahalıydı ve sadece asil ve zengin savaşçılar böyle bir zırhı karşılayabilirdi.
Plano Carpini notlarına yazdı:TARİHİ Tartar ":
«silâh en azından herkes en az bir tane olmalıdır: iki ya da üç yay ya da en az bir tane iyi ve üç büyük ok ucu, bir balta ve aletleri çekmek için ipler. Zenginlerin kılıçları, sonunda keskin, sadece bir tarafını kesmiş ve biraz çarpık; ayrıca silahlı bir atları, koruyucu kılıfları, kaskları ve zırhları var. Bazıları zırh ve deriden yapılmış atlar için aşağıdaki gibi yapılmış atları kapsar: bir boğaza veya koldaki geniş bir hayvana ait kayışları alırlar, üç veya dört tane birlikte reçine dökerler ve bunları kayışlarla veya tellerle bağlarlar; üst kayışta, ipleri uca ve alt kayışa koyarlar - ortada ve sonuna kadar yaparlar; bu nedenle, alt kayışlar büküldüğünde, üst kayışlar dayanır ve böylece vücut üzerinde iki ya da üç katına çıkar. Atın örtüsünü beş kısma ayırırlar: atın bir tarafında bir diğerinin diğer tarafında, kuyruktan başa uzanan ve eyere bağlı olan ve sırtın arkasındaki ve boynundaki eyerin arkasına; ayrıca diğer tarafını iki tarafın bağlantılarının bağlı olduğu sakrum üzerine yerleştirir; Bu parçada kuyruğunu açığa çıkardıkları bir delik açıyorlar ve ayrıca göğsün bir tarafını döşiyorlar. Tüm parçalar dizlere veya bacakların bağlarına uzanır; ve alınlarından önce, boynun her iki tarafına yukarıda belirtilen taraflara bağlı bir demir bant koyarlar. Lats ayrıca dört bölümden oluşur; bir kısmı kalçadan boyuna doğru uzanır, ancak göğsün önünde sıkıştırıldığı için ve insan vücudunun konumuna göre yapılır, vücudun etrafına sığar. sakrumun arkasında, boyundan vücuda uyan parçaya uzanan başka bir parça koyarlar; omuzlarda, bu iki parça, yani ön ve arka, her iki omuzda bulunan iki demir bandına tokalar ile tutturulur; ve her iki elin üstünde, omuzlardan bileğe kadar uzanan, aynı zamanda açık olan bir parçaya ve her diz üzerinde bir parçaya sahipler; Bütün bu parçalar tokalarla birbirine bağlanmış. Kask yukarıdan demir veya bakırdır ve etrafındaki boynu ve boğazı kaplayan deriden yapılmıştır. Ve tüm bu deri parçaları yukarıda belirtilen şekilde yapılmıştır. ”
O devam ediyor:
“Bazıları için, yukarıda adlandırdığımız her şey aşağıdaki gibi demirden oluşuyor: bir parmağın genişliği ve bir avuç uzunluğunun etrafında ince bir şerit oluşturuyorlar ve böylece birçok şerit hazırlıyorlar; Her şeritte, sekiz küçük delik açmakta ve üç şeridi sıkı ve güçlü bir şekilde içine sokmakta, şeritleri çıkıntı yapıyormuş gibi bir başkasına koymakta ve yukarıda belirtilen şeritleri, yukarıda belirtilen deliklerden geçen ince şeritlerle şeritlere bağlamaktadır; üst kısımda, her iki tarafa da katlanan ve başka bir kayış ile dikilen bir kayış dikerler, böylece yukarıdaki bantlar iyice sıkı bir şekilde birbirine oturur ve bantlardan bir kayış oluşturur ve sonra her şeyi yukarıda belirtildiği gibi parçalar halinde birbirine bağlarlar. . Ve bunu hem atları hem de insanları donatmak için yaparlar. Ve onu parlatırlar, böylece bir insan yüzünü onlarda görebilir. ”
Altın takı at koşumunun ağırlığının, Moğol asaletinin zenginliğini gösteren iki kilograma ulaştığını ekledik. Güney Sibirya ve Moğolistan'da bulunan arkeolojik materyaller, at koşum takımı süslerinin zenginliği ile değerlendirilebilir.
Moğol-Tatar ve sivri tepeli kubbe şeklinde kasklar vardı. Perçinlendi veya birkaç metal ve deri parçasından birleştirildi. Boyun ve bazen yüz, lameller veya laminer şekilde yapılmış bir barmitsa ile kaplandı. Doğu ve Doğu Avrupa’nın ustaları Tatar’lardan uzun ince bir sivri, bir vizör, metalik scuffles ve yüz merkezinin korunmasını yarım maske ile ödünç aldılar (bu makalenin 1 kısmı).
Tatar Misyrka - Kulikov sahasında hafif bir kask bulundu, Don'da - Tanais
“... böyle bir kaskı tam olarak neyin önümüzdeki yüzyıllardaki askeri başlıkların prototipi haline getirdiğini tahmin etmek zor değil - hatta Batı Avrupa ülkelerinin ordularında”, - The Great Horde: kitabında yazarlar: Arkadaşlar, Düşmanlar ve Mirasçılar, G.R. Enikeev.
XIV yüzyılın son on yıldan beri. Diz üzerinde yaygın olarak kullanılmaya başlanmış kanat tozlukları ve posta tozlukları diz üzerinde diskle kullanılmaya başlandı. Katlama destekleri (Kolçak) özellikle yaygındı.
Tatar-Moğol kalkanının tasarımı, her zaman kullanmamış olmalarına rağmen daha derin bir dikkate almayı hak ediyor. Bu tür inşaatları bölgedeki Çin'den Türkiye'ye ve Polonya'ya yayarlar. Ona Khahal (kalkan) denirdi. Kalkan, ahşap umbonun etrafında eşmerkezli olarak istiflenmiş güçlü, esnek, kalibre edilmiş çubuklardan yapılmıştır. Kendi aralarında, çubuklar goblen prensibine göre iplikler veya ince lifler ile birleştirildi. Kamış paspasların dokuma ve dekorasyon ilkelerine göre dokunmuş dışbükey yuvarlak bir siper çıktı, sadece dikdörtgen değil, eş merkezli. Ahşap umbon üzerine demir tutturulmuş. Estetik özelliklere ek olarak kalkan yüksek koruyucu özelliklere sahiptir. Elastik çubuklar fırladı ve keskin bir şekilde düşmanın bıçağını geri attı ve oklar ona saplandı. Zamanla, Juchi Ulus topraklarında Kara ve Azak Denizi kıyılarında yaşayan İtalyanlar demir bantlardan ödünç aldılar, bu da kalkanı büyük ölçüde güçlendirdi.
Bu nedenle, Tatar-Moğol savaşçısı ve savaş atı, silah ve zırhtaki düşmandan aşağı değildi. Adil olmak gerekirse, pahalı ağır zırhın o zamanlar başka yerlerde olduğu gibi asaletten alınabileceği söylenmelidir. Ancak metalden aşağı olmayan deri, Tatar-Moğol ordusunun neredeyse her savaşçısına sahipti.
Devam edecek ...
Kaynaklar:
Görelik M.V. Halha-kalkan: Moğol kalkanı ve türevleri // Doğu-Batı: Avrasya kültürleri diyalogu. Avrasya'nın kültürel gelenekleri. 2004. Vol. 4.
Enikeev G.R. Büyük Horde: arkadaşlar, düşmanlar ve mirasçılar. M: Algoritma, 2013.
Petrov A.M. Büyük İpek Yolu: en basit, ama az bilinen. M.: Doğu edebiyatı, Rus Bilimler Akademisi, 1995.
Rubruk G. İyilik Yazında Doğu Wilhelm de Rubruk Ülkelerine Yolculuk 1253. Çeviri A.I. Maleik.
Plano-Carpini, John de. Moğolların tarihi. Trans. AI Maleik. SPb., 1911.
Kradin N.N., Skrynnikova T.D. Cengiz Han İmparatorluğu. M.: Doğu edebiyatı, 2006.