"Aslında o uğursuz gece benim ölmüş olmam gerekirdi. Şehrin herhangi bir köşesine atılmış bedenim, birkaç gün sonra bulunurdu ve polis cesedimi teşhis etmen için seni savcının ofisine götürürdü. Tecavüze uğradığımı da orada öğrenirdin. Biz onlar kadar zengin ve güçlü olmadığımız için katil asla bulunamazdı. Sen de hayatına acı ve utanç içinde devam ederdin, birkaç yıl sonra da çektiğin acı yüzünden bu dünyadan göçüp giderdin.
Ama böyle olmadı. Bedenim bir kenara atılmadı ama mezar gibi olan Recayi Şehr Hapishanesi'ne atıldı. Bunu kadere verip şikayet etme. Ölümün, hayatın sonu olmadığını benden daha iyi biliyorsun.
Benim için bir kez daha acı çekmen gerekiyor. Beni idamdan kurtarmak için yalvarmamanı defalarca söylemiş olmama rağmen tek bir konuda onlara yalvarırsan üzülmeyeceğim. O da toprağın altında çürümek istemiyorum. Gözlerimin veya gencecik kalbimin toprak olmasını istemiyorum. Beni astıktan hemen sonra kalbimin, böbreklerimin, gözlerimin, kemiklerimin ve bağışlanabilecek tüm organlarımın bedenimden alınıp ihtiyacı olan birine hediye edilmesi hususunda gerekli ayarlamaların yapılması için yalvar. Organlarımı alacak kişilerin benim adımı bilmelerini, bana bir buket çiçek getirmelerini veya benim için dua etmelerini istemiyorum."
Hürriyet