Dünyada her şey ölmek üzere doğar.
Gündüzün mesela, geceye varınca nefesi tükenir; ölür.
Yazın güzelliğini bahar uzatamaz, kış gelince ölür.
Kelebekle Nuh arasında en ufak bir fark yoktur. İkisi de biraz yaşar ve ölür.
Dertler; doğar, demlenir, elbet ölür.
Mutluluğun zaten canı zayıftır, üç beş nefes alır almaz ölür.
İki ayaklılar, dört ayaklılar, hatta kırk ayaklılar da ölür.
Dallı budaklılar, köklü saçaklılar dahi ölür.
Çünkü doğmuşlardır.
Çünkü zamanın içinde yaşayan her şeyin bir doğumu vardır
VE her doğum, ölüme gebedir.