We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Donald Hiss, iş adamı Charles Hiss'in oğlu olarak 15 Aralık 1906'da Baltimore'da doğdu. İki kız kardeşi ve iki erkek kardeşi vardı: Anna (1893), Mary Anne (1895), Bosley (1900) ve Alger (1904) . O doğduktan kısa bir süre sonra babası usturayla boğazını keserek intihar etti.
Donald ve Alger'a babasının ölümünün gerçek nedenleri söylenmedi. Alger Hiss daha sonra yazdı Bir Hayatın Hatıraları (1988): "Babam, finansal ve ailevi endişelerin altında ezilmiş bir adam olan büyük bir toptan kuru mal firmasının yöneticisiydi. İntihar, o yıllarda herhangi bir aile için trajik olduğu kadar utanç verici bir darbeydi ve benimki tepki gösterdi. On yaşıma kadar babamın intihar ettiğini bilmiyordum ve ön basamaklarında oturan bir komşunun başka bir komşuyla konuştuğuna kulak misafiri oldum." (1)
Donald Hiss, John Hopkins Üniversitesi ve Harvard Hukuk Fakültesi'nden mezun oldu. Donald, Oliver Wendell Holmes'un yasal sekreteri oldu. (2) Aynı zamanda Felix Frankfurter'in de yakın bir arkadaşıydı ve Alger Hiss'in belirttiği gibi: "Donald Hiss, Frankfurter ile sürekli sıcak ilişkiler sürdürdü ve mülkünün yöneticisiydi." (3) New Deal'in bir destekçisi olarak Çalışma Departmanında Frances Perkins'in asistanı oldu. (4)
Tarımsal Uyum İdaresi (AAA) danışmanı ve Birleşik Devletler Komünist Partisi (CPUSA) üyesi olan Harold Ware, Donald Hiss, Alger Hiss, Nathaniel Weyl, John Abt, Laurence Duggan'dan oluşan bir "tartışma grubu" kurdu. , Harry Dexter White, Abraham George Silverman, Nathan Witt, Marion Bachrach, Charles Kramer, Julian Wadleigh, Hope Hale Davis, Henry H. Collins, Lee Pressman, Charles Kramer ve Victor Perlo. Ware, "Amerikan Komünist Partisi'nin yeraltı bölümünün başkanı" Joszef Peter ile çok yakın çalışıyordu. Peter'ın devlet kurumları grubu için tasarladığı tasarımın, kariyerleri ilerledikçe "politikaları birkaç düzeyde etkilemek" için olduğu iddia edildi. Weyl daha sonra Ware Group'un her üyesinin aynı zamanda CPUSA'nın bir üyesi olduğunu hatırladı: yolcu kabul edildi... Gizliliği rahatsız edici ve rahatsız edici buldum." (5)
Whittaker Chambers, Ware Group'ta önemli bir figürdü: "Bağlı olduğum Washington aygıtı kendi gizli varlığını sürdürdü. Bunlardan biri, adını örgütlemede aktif olan Amerikan komünisti Harold Ware'den alan sözde Ware grubuydu. Yemin ederim, altmış ya da yetmiş kişi daha olmalıydı, ancak Pressman hepsini bilmese de ben de bilmiyordum. Hepsi Komünist Partinin aidat ödeyen üyeleriydi. Neredeyse hepsi Birleşik Devletler Hükümetinde çalışıyordu, bazıları oldukça yüksekti. pozisyonları, özellikle Tarım Bakanlığı, Adalet Bakanlığı, İçişleri Bakanlığı, Ulusal Çalışma İlişkileri Kurulu, Tarımsal Uyum İdaresi, Demiryolu Emekliliği ent Kurulu, Ulusal Araştırma Projesi - ve diğerleri." (6)
Grubun çoğu Sovyet casusu oldu. Ancak Chambers'a göre Donald Hiss, kardeşi Alger Hiss'in aksine, hiçbir zaman gizli bilgileri aktarmadığını iddia etti. Albay Boris Bykov, Cezayir'den kardeşini gizli hükümet belgeleri sağlamaya ikna etmesini istedi ama o reddetti. Christina Shelton, yazarın Alger Hiss: Neden İhaneti Seçti? (2012) Alger'in küçük kardeşinin casus olmasını istemediğini iddia ediyor: "Görünüşe göre Alger kardeşini bir şekilde korumak istiyordu ya da belki de gerçekten riskli casusluk işine hazır olmadığını düşünüyordu. Ayrıca bazı endişeler de vardı. Donald'ın komünist olmayan karısı sorun yaratabilirdi. Her halükarda Chambers, Donald Hiss'ten çalıntı hiçbir gizli materyal almadığını söyledi." (7)
Hiss, eski Catherine Jones ile evlendi ve üç çocukları oldu, Bosley, Cynthia ve Joanna. 1938'de Dışişleri Bakanlığı'nda çalışmaya başladı. İkinci Dünya Savaşı sırasında Dean Acheson için çalıştı. 1945'te Donald, sağlık nedenleriyle Dışişleri Bakanlığı'ndan istifa etti. Ancak ayrılmasının nedeninin, Whittaker Chambers ve Elizabeth Bentley tarafından yapılan suçlamalar nedeniyle FBI ile röportaj yapmış olması muhtemeldir.
Kıdemli bir Sovyet casusu olan Anatoly Gorsky, Bentley'in ilticası nedeniyle tehlikeye girmesi muhtemel 43 Sovyet kaynağını listeleyen bir iç belge yazdı. Buna Donald Hiss (kod adı Junior), Alger Hiss (Leonard), Harry Dexter White (Richard), Joszef Peter (Storm) Henry H. Collins (105.), Julian Wadleigh (104.), Harold Glasser (Ruble) dahildir. ), Noel Field (Ernst), Abraham George Silverman (Aileron) ve Lee Pressman (Vig). (8)
3 Ağustos 1948'de Whittaker Chambers, Amerikan Karşıtı Faaliyetler Meclisi Meclisi'nin huzuruna çıktı. "Komünist Partinin bir üyesi ve o partinin ücretli bir görevlisi" olduğunu ancak Ağustos 1939'da Nazi-Sovyet Paktı'nın imzalanmasından sonra ayrıldığını söyledi. Ware Group'un "orijinal amacının" nasıl "öncelikle değil" olduğunu açıkladı. casusluk" değil, "Amerikan hükümetinin komünist sızması." Chambers, casus ve gizli komünist ağının Alger Hiss, Harry Dexter White, Lauchlin Currie, Abraham George Silverman, John Abt, Lee Pressman, Charles Kramer, Nathan Witt, Henry H. Collins ve Donald Hiss olduğunu iddia etti. Silverman, Kramer, Collins, Abt, Pressman ve Witt, Beşinci Değişiklik savunmasını kullandı ve HUAC tarafından sorulan soruları yanıtlamayı reddetti. (9)
Bununla birlikte, Donald Hiss, Birleşik Devletler Komünist Partisi'nin gizli bir üyesi olduğunu inkar etmeye istekliydi. 13 Ağustos'ta HUAC'a okuduğu bir açıklamada, "Bay Chambers'ın benimle ilgili yaptığı her açıklamayı kesinlikle reddediyorum. Komünist Partiye bağlı veya herhangi bir şekilde cephesi olan herhangi bir resmi veya gayri resmi kuruluş.Aslında, ait olduğum tek kuruluş ve kulüpler yerel YMCA, Maryland'deki Miles River Yat Kulübü, eski Washington Racquet Kulüp, Harvard Hukuk Okulu Derneği, Amerikan Uluslararası Hukuk Derneği ve üniversite kardeşlikleri ve spor kulüpleri." Daha sonra, "D. Whittaker Chambers adında biriyle tanıştığımı hatırlamıyorum, basında gördüğüm fotoğrafını da tanımıyorum. Komünist Partinin ilkelerine sempati duyuyorum." (10)
Ancak, bu tanıklık Alger Hiss sorunlarına neden olacaktı çünkü üç gün sonra HUAC'a Whittaker Chambers'ı tanıdığını itiraf etti. Chambers'ın belirttiği gibi: "Donald Hiss'in açık sözlülüğü halk üzerinde güçlü bir etkiye sahipti. Ama bu dürüstlük hemen hemen Alger Hiss için bir handikap olduğunu kanıtlayacaktı. Donald Hiss yeminli bir şekilde beni hiçbir ad altında tanımadığını söylemişti. Bu nedenle, 1935'ten 1938'e kadar, Hiss kardeşlerin Washington'da birbirlerinden çok uzak olmayan bir yerde yaşamalarına ve birbirlerini sık sık görmelerine rağmen, Donald Hiss, George Crosley adında bir adamı hiç tanımamıştı ve buna katlanamadı. Kardeşinin bu ilginç karakter hakkındaki ifadesini herhangi bir zamanda, aralarından hiç bahsedilmediği sonucuna varmak gerekir. , çok dikkatli bir şekilde, üç gün sonra beni tanımaya başlayın." (11)
Donald Hiss hükümetteki görevinden ayrıldı ve 1976'da emekli olana kadar Washington DC'deki prestijli Covington, Burling, Rublee, Acheson & Shorb hukuk firmasına katıldı. Ayrıca Johns'ta yarı zamanlı uluslararası hukuk profesörüydü. Hopkins İleri Uluslararası Çalışmalar Okulu. (12)
Donald Hiss 18 Mayıs 1989'da öldü.
Donald, Minnie'nin üçüncü oğlu ve en küçük çocuğuydu. Donald'dan iki yaş büyük olan Alger, bu kardeşe en yakın olandı ve görünüşe göre onun üzerinde büyük bir etkisi vardı. Donald Hiss, Alger'inkine çok yakın bir kariyer yolu izledi: Johns Hopkins ve Alpha Delta Phi, Harvard Hukuk Okulu, Oliver Wendell Holmes'un hukuk sekreteri, New Deal'de devlet hizmeti, Ware Group üyeliği ve Dışişleri Bakanlığı pozisyonu. Ancak Donald, Alger'in yaptığı gibi Harvard'da hukuk incelemesi yapmadı ve bu "bütün hayatı boyunca aklını kurcaladı". Donald, İçişleri Bakanlığı'nda ve ardından Çalışma Bakanlığı'nda avukat olarak çalıştı. 1938'de II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar Dışişleri Bakanlığı'nda çalıştı ve bu süre zarfında Dean Acheson'ın asistanlığını yaptı. 1945'te Donald, sağlık nedenleriyle Dışişleri Bakanlığı'ndan istifa etti. 1976'da emekli olana kadar Washington DC'deki prestijli Covington, Burling, Rublee, Acheson ve Shorb hukuk firmasına katıldı. Aynı zamanda Washington'daki Johns Hopkins İleri Uluslararası Çalışmalar Okulu'nda yarı zamanlı uluslararası hukuk profesörüydü. DC Donald, eski Catherine Jones ile evlendi ve Bosley, Cynthia ve Joanna adında üç çocukları oldu.
(1) Alger Hissi Bir Hayatın Hatıraları (1988) sayfa 2
(2) Christina Shelton, Alger Hiss: Neden İhaneti Seçti? (2012) sayfa 20
(3) Alger Hissi Bir Hayatın Hatıraları (1988) sayfa 16
(4) Whittaker Odaları, Tanık (1952) 469
(5) Nathaniel Weyl, röportaj ABD Haberleri ve Dünya Raporu (9 Ocak 1953)
(6) Whittaker Odaları, Tanık (1952) sayfa 31
(7) Christina Shelton, Alger Hiss: Neden İhaneti Seçti? (2012) sayfa 78
(8) Harvey Klehr ve John Earl Haynes, Casuslar: Amerika'da KGB'nin Yükselişi ve Düşüşü (2010) sayfa 29
(9) Sam Tanenhaus, Whittaker Chambers: Bir Biyografi (1997) sayfa 246
(10) Donald Hiss, Amerikan Karşıtı Faaliyetler Meclisi Komitesi'ne okunan açıklama (13 Ağustos 1948)
(11) Whittaker Odaları, Tanık (1952) sayfa 576-577
(12) Christina Shelton, Alger Hiss: Neden İhaneti Seçti? (2012) sayfa 78
İşte Donald Trump Neden Kimsenin Notlarını veya SAT Puanlarını Bilmesini İstemiyor?
Washington DC, 27 Şubat: Michael Cohen, Başkan Donald J. Trump'ın eski kişisel avukatı. [+] Washington DC'deki ABD Capitol'deki Meclis Gözetim Komitesi'nde ifade veriyor.
Dün, Kongre'ye verdiği ifadenin bir parçası olarak, Michael Cohen, Başkan Trump'ın yönetimi altında, Trump'ın liselerine, kolejlerine ve Kolej Kuruluna (SAT'nin yaratıcısı) mektuplar gönderdiğini ve onları yasal işlem ve hapisle tehdit ettiğini açıkladı. Trump'ın akademik kayıtlarını yayınlarlarsa zaman. Cohen, Fordham Üniversitesi'nin rektörüne gönderilen ve Trump'ın lisans eğitimini Pennsylvania Üniversitesi'ndeki Wharton Okulu'nda tamamlamadan önce iki yıl boyunca katıldığı böyle bir mektubun kaydını verdi. Trump'ın lisesi aynı mektubu aldığını doğrularken, Pennsylvania Üniversitesi ve Kolej Kurulu yorum yapmayı reddetti. Bunun gibi mektupların tamamen gereksiz olduğunu belirtmekte fayda var - FERPA kapsamında, öğrencinin yazılı izni olmadan akademik kayıtları ifşa etmek, bu kayıtlarla yapabileceğiniz hemen hemen en yasa dışı şeydir. Yine de, Trump'ın transkriptleri ve standart test puanlarının yayınlanması konusunda bu kadar endişe duymasının mantıklı olmasının birkaç nedeni var.
1 - Trump, Obama'nın Akademik Kayıtlarını Eleştirdi, Ama O'nun Benzeri
Trump ve Obama aslında çok benzer lisans deneyimlerine sahipti. Her ikisi de ilk iki yıllarında daha az rekabetçi ama yine de prestijli okullara (Fordham ve Occidental) gittiler, ardından Ivy League okullarına transfer oldular ve lisans derecelerini Ivy League okullarından aldılar (sırasıyla Columbia ve Penn). Pek çok okulun dereceleri belirleme şekli, yatay geçiş öğrencilerinin onları almasını zorlaştırabilmesine rağmen, hiçbiri onur derecesi ile mezun olmadı. Üstelik, hem Trump hem de Obama "kafalarını eğmiş" görünüyor - Trump, Obama'yı Columbia sınıf arkadaşlarının çoğu tarafından hatırlanmadığı için açıkça eleştirdi, ancak aynı şey kendisi ve Wharton için de geçerli. Obama daha sonra mezun olmasına rağmen büyük övgü Harvard Hukuku'ndan, Trump ise yüksek lisans okuluna gitmedi. Trump'ın projeksiyon konusunda bir ünü var, bu nedenle Obama'nın varsayılan akademik geçmişine yönelik sesli eleştirilerinin, kabul ettiğinden daha fazla kendi siciline benzediğini düşünmek mantıklı. Birincisi, Penn'e kabulü büyük ölçüde kişisel aile bağlantılarına bağlıyken, Obama'nın bir Ivy League okuluna nasıl kabul edildiğini sorguluyor.
2 — Trump “Sınıfında Birinci” Mezun Olmak Hakkında Yalan Söyledi
Trump, Penn'deki Wharton Okulu'ndan "sınıf birincisi" mezun olduğunu defalarca iddia etti (ve medya kuruluşlarının onun adına haber yapmasına izin verdi). Aslında yakın değildi -Trump onursuz mezun oldu. Bazı okullar, dereceleri GPA yüzdesine dayandırır, ancak Wharton onları yalnızca GPA'ya dayandırır, bu da, onursuz mezun olabilmek için GPA'sının 3.40'tan az olması gerektiği veya akademik dürüstlük veya öğrenci davranış ihlalleri nedeniyle cezalandırıldığı anlamına gelir. . Bununla ilgili ilginç olan şey, genel not ortalamasının kendisi değil, Trump'ın endişe duymuş olabileceği yalandır. Trump'ın üniversite not ortalaması, Obama'nın not ortalaması hakkında spekülasyon yaparak, kendi kayıtları hakkında yalan söyleyerek ve okullarını serbest bırakırlarsa tehdit ederek büyük bir anlaşma yapana kadar önemli değildi.
3 — Trump, Notların Gerçekte Olduğundan Daha Önemli Olduğunu Düşünüyor
Bu makaleyi araştırırken, çeşitli başkanların akademik kayıtları hakkında tartışan makaleler, blog yazıları ve forum konularına düştüm. bir çok güzelsin bu yazılar ve makaleler ve birçok insan onlarca yıllık onur politikalarına ve yıllıklarına derinlemesine dalıyor. Eğitim danışmanlığı alanında çalışan, lise ve üniversite öğrencilerine eğitimlerinden en iyi şekilde nasıl yararlanacakları ve gerçek dünyaya nasıl hazırlanacakları konusunda koçluk yapan biri olarak, kesinlikle itibar kazanmış tanınmış kişilerin akademik kayıtları hakkında bu kadar çok spekülasyon görmek cesaret kırıcı. üniversite kariyerlerinden çok daha önemlidir. Bu spekülasyonların çoğu, hem kendi kayıtları hem de Obama'nın kayıtları hakkında Trump'ın kendi iddialarına dayanıyordu ve bana göre, 72 yaşındaki bir adamın lise ve üniversite notları hakkında endişelenmesi ve bunları başkalarıyla karşılaştırması cesaret kırıcı. . Şirketimin (ve Yale'e girmeme yardımcı olan) kuruluş ilkelerinden biri, notların, Ivy League okullarına kabul de dahil olmak üzere gelecekteki başarı için insanların düşündüğünden çok daha az önemli olmasıdır. Bu, Trump'ın kendi IQ'suna olan takıntısına benziyor - bu, büyük ölçüde anlamsız olan, gerçek bir doğrulama yöntemi olmadan kendi kendine bildirilebilen ve doğrudan fikirleriyle ilgilenmeden diğer insanları görevden almak için kullanılabilen bir ölçümdür. Günün sonunda, GPA gelecekteki başarı için çok daha az önemlidir - ve bir kişinin hayatında çok daha kısa bir süre için önemlidir - karakter, dürüstlük ve iş ahlakının gücünden daha önemlidir.
Arama Sonuçları
Alger Hiss, 1981 ile sözlü tarih görüşmesi. [CCOH]
Proje: New Deal sözlü tarih koleksiyonunun yapılması.
. Hediye 1983 röportaj Katie Louchheim tarafından 4 Kasım 1981. tıslama, Cezayir röportajlar. Yeni Anlaşma, 1933-1939. Amerika Birleşik Devletleri Siyaseti ve Hükümeti 1933-1945. Sözlü tarihler. aat röportajlar. aat Louchheim.
Donald Hiss, 1981 ile sözlü tarih görüşmesi. [CCOH]
Proje: New Deal sözlü tarih koleksiyonunun yapılması.
. Louchheim, Hediye 1983 röportaj Katie Louchheim tarafından 4 Kasım 1981. tıslama, Cezayir röportajlar. Yeni Anlaşma, 1933-1939. Amerika Birleşik Devletleri Siyaseti ve Hükümeti 1933-1945. Sözlü tarihler. aat röportajlar. aat.
Alger Hiss'in hatıraları: sözlü tarih, 1968. [CCOH]
Proje: Carnegie Corporation projesi.
. /--/69 tıslama, Cezayir röportajlar. New York Carnegie Şirketi. Uluslararası Barış için Carnegie Vakfı. avukatlar röportajlar. Vakıflar Yetkililer ve çalışanlar. Sözlü tarihler. aat röportajlar. aat Grossner.
Alger Hiss [elektronik kaynak], 1981 ile sözlü tarih röportajı. [CCOH]
Proje: New Deal sözlü tarih koleksiyonunun yapılması.
. ve okuma odasında yerinde erişim hakkında bilgi için El Yazması Kitaplığı. Katie Louchheim, Hediye 1983 röportaj Katie Louchheim tarafından 4 Kasım 1981. tıslama, Cezayir röportajlar. Yeni Anlaşma, 1933-1939 Birleşik.
Donald Hiss [elektronik kaynak], 1981 ile sözlü tarih röportajı. [CCOH]
Proje: New Deal sözlü tarih koleksiyonunun yapılması.
. ve okuma odasında yerinde erişim hakkında bilgi için El Yazması Kitaplığı. Katie Louchheim, Hediye 1983 röportaj Katie Louchheim tarafından 4 Kasım 1981. tıslama, Cezayir röportajlar. Yeni Anlaşma, 1933-1939 Birleşik.
Alger Hiss ile sözlü tarih görüşmesi [elektronik kaynak], 1968. [CCOH]
Proje: Carnegie Corporation projesi.
. Yayıncılık, Westport, CT). Sözlü tarih Sözlü tarih Gönderildi 11/--/69 tıslama, Cezayir röportajlar. New York Carnegie Şirketi. Uluslararası Barış için Carnegie Vakfı. avukatlar röportajlar. bağışlar.
Alger Hiss'in Hatıraları, 1975 [CCOH]
Proje: Bireysel görüşmeler sözlü tarih koleksiyonu.
. kişilikler, John Foster Dulles, Adlai Stevenson röportaj Edward Robb Ellis tarafından Erişim: Açık Ad dizini mevcut Sözlü tarih Sözlü tarih Gönderildi 04/--/83 tıslama, Cezayir röportajlar. http.
Müfredat
Tarihçiler kanıtları nasıl değerlendirir ve geçmiş hakkında nasıl sonuçlar çıkarır? Simon Schama'nın Ölü Kesinlikler adlı tezi ne kadar ikna edici? "Soru sormanın ve anlatıları ilişkilendirmenin tarihsel temsilin birbirini dışlayan biçimleri olması gerekmediğini" ve tarihin nihai olarak "hayal gücünün bir işi" olması gerektiğini mi? Bu ve diğer konuları araştırdıktan ve belge paketlerine dayanarak kendi 'tarihlerini' yazdıktan sonra, öğrenciler, kanıtlar ne kadar zengin olursa olsun tarihçilerin "gerçeği" belirleyip belirleyemeyeceğini tartışmak için Allen Weinstein'ın Yalan Yalan: Hiss-Chambers Davası'na odaklanırlar. Yukarıdaki grafiğe referans için buraya tıklayın.
TALİMATLAR:
Simon Schama, Ölü Kesinlikler New York: Alfred A. Knopf, 1991,
"Kaptan Berry'nin İradesi, 1784" bir belge paketi,
"Baltimore Yanıyor mu?" retoriğin anlamı, yasallığı ve sonuçları üzerine bir belge paketi, 1964-1968,
Allen Weinstein, Yalan. Hiss Chambers Davası. New York: Alfred A. Knopf, 1978.
Atanan okumaya dayalı kısa (3-4 sayfa) bir makale aşağıdaki sınıftan kaynaklanmaktadır. kitap veya Belge Paketinin tartışıldığı son sınıf. İki kitap hakkındaki eleştirel yazılar, kitaptaki argümanlara tepkilerinizi ve yazarın ne kadar ikna edici olduğuna dair düşüncelerinizi içermelidir. İlk ödev için diğer yazarların kitap incelemeleri sağlanacak, ancak ikinci kitap için öğrencilerden kütüphanede incelemeler aramaları ve ilgili buldukları eleştirileri makalelerine eklemeleri bekleniyor.
Ölü Kesinlikler için deneme1 Mart Çarşamba günü sona erecek, başlangıçta 26 Nisan Çarşamba günü sona erecek, iptal edildi ve öğrencilerden bunun yerine çabalarını son ödev üzerinde yoğunlaştırmaları istendi.] Belge paketlerine dayalı denemeler, vardığınız sonucu yazmak için kendi çabalarınız olmalıdır (okumalarımızdan yola çıkarak). ve Schama'nın tartışılması) tarihin yapması gereken en etkili ve ikna edici yoldur. yazılacak. Belge Paketleriyle ilgili makaleler, programda belirtildiği gibi teslim edilecektir: "Captain Berry's Will" için 15 Mart Çarşamba ve "Is Baltimore Burning?" için 5 Nisan Çarşamba.
Daha Fazla Yorum:
John Paul Martin - 4/9/2009
Alger Hiss Davası ile çok ilgileniyorum ve Whitaker Chambers'ın dürüstlüğünü sorgulamak istiyorum. Bu makale, Hiss Savunmasının Whitaker Chambers'ı yalancı, eşcinsel ve rahatsız bir adam olarak gösteremediğini iddia ederek başlıyor, ancak aslında kendi FBI tanıklığı, Witness kitabı, geçmişinin her analizi ve diğer kurbanların tanıklığı tam olarak bunu kanıtlıyor. . Savunmasında bir argüman duymak istiyorum. Teşekkürler
George Robert Gaston - 4/19/2007
Bazı insanların Alger Hiss'in ülkesine ihanet etmekle suçsuz olduğu önermesine tutunmasının iki nedeni olduğunu düşünüyorum.
İlk olarak, Hiss onlardan biriydi. New Deal tarafından ifade edilen yeni Amerikan refah devleti liberalizminin özünü oluşturanlardan biriydi. İhaneti, Amerikan “ilerici” düşüncesi için temel olan bir dizi fikri sorgulamaya çağırdı. Bunların başlıcası, savaş sonrası Amerika Birleşik Devletleri'nde siyasi düşüncenin temel dayanaklarından biri olan enternasyonalizmdi. Bu nedenle, siyasi, gazetecilik, sosyal ve akademik seçkinler, Hess'i savunmaları aslında meşru müdafaa olduğu için savunmasına koştu.
Ezra Pound'un faşizmi tövbe etmeden savunmasının bu seçkin grup tarafından haklı olarak kınandığını ve Jean-Paul Sartre'ın Stalin'i sürekli savunmasını alkışlamasalar da mazur gördüğünü hatırlamamız gerekiyor.
İkincisi, haberci yanlıştı. Hiss davası, aynı insanların Joe McCarthy ve Richard Nixon'a duyduğu nefretle karışmıştı. Richard Nixon, Dışişleri Bakanlığı dosyalarını incelerken GRU veya KGB Washington istasyon şefini yakalamış olsaydı, Hess'i savunan kişilerin hemen savunmaya geçeceklerini düşündüm.
Louis Nelson Projesi - 18.04.2007
"Joe McCarthy'nin yaptığı şeyin itici gücünü kabul etmeliler"
Lawrence Brooks Hughes - 17.04.2007
Venona transkriptleri sayesinde, Hiss'in savunucuları artık çok az sayıdadır, Weinstein ve Tanenhaus, et al. Bu, bu yorum panosuna atlamadıkları gerçeğinden açık. Muhtemelen Hiss hakkında yanıldıklarını kendilerine itiraf ettiler, ancak bunun dışında düşünmemeye çalışıyorlar. Ne yazık ki, bunu düşünmeleri gerekiyor. Tüm dönem hakkındaki teminat düşüncelerini ayarlamaları gerekir. HUAC'ın iyi iş çıkardığını ve Hollywood'un kara listelerine alınmayı hak ettiğini kabul etmeliler. Joe McCarthy'nin yaptığı şeyin ülke için doğru ve iyi olduğunu, kişisel olarak bir aptal olsa bile kabul etmeliler. Aynısı Richard Nixon için de geçerli. Yrd. Hazine Bakanı Harry Dexter White. Joe Stalin'in ajanları olan ülkemizin kararlı düşmanları tarafından Roosevelt'ten yararlanıldığını kabul etmeliler. (Bu insanlar Ruslara tüm atom sırlarımızı verdi). J. Edgar Hoover'ın anısına karşı tutumlarını değiştirmeliler. vb., vb. Hiss'in ışığını gören liberaller bundan sonra yüz çeviremezler ve geri kalan her konuda kendilerine karşı dürüst olmazlar. Onlar için kolay değil, ama özür dilemeyi hak eden birçok insanı karaladılar. Sınıfta birçok yalanı vaaz ettiler ve bunu telafi etmeleri gerekiyor.
Jason Blake Keuter - 16.04.2007
Hiss'in bir Sovyet Casusu olduğunu reddetmenin ana nedeni ideolojiktir veya belki de dini daha iyi bir kelime olurdu. Aslında, Hiss daha büyük, daha önemli bir inkarın simgesidir: komünizm tehdidi.
Hiss'in casus olduğunu kabul etmeye başlayan herhangi bir sol kanat oyuncusu, casusluğun aslında Sovyetler tarafından yapıldığını kabul etmeye başlar. Bu kabul onları, sosyalizmin ilerici değil, dinamik ve özgür kapitalizm ile onun yerine ABD'nin yarattığı ve Sovyetlerin çaldığı can çekişen sosyalizm arasında bilimsel veya teknolojik hiçbir ırkın olmadığı asalak olduğuyla yüzleşmeye doğru tehlikeli bir yola sokar. Aslında komünizmin tüm sözde başarıları hep batı ve kapitalizm sayesinde olmuştur. Başarısızlıkları tamamen kendisine aitti.
İçindekiler
Alger Hiss, Mary "Minnie" Lavinia (kızlık soyadı Hughes) ve Charles Alger Hiss'in Baltimore, Maryland'de doğan beş çocuğundan biriydi. Her iki ebeveyn de köklerini on sekizinci yüzyılın ortalarına kadar takip edebilen önemli Baltimore ailelerinden geliyordu. Hiss'in baba tarafından büyük-büyük-büyükbabası 1729'da Almanya'dan göç etmiş, iyi evlenmiş ve soyadını "Hesse"den "Hiss" olarak değiştirmiştir. [8] Minnie Hughes öğretmen okuluna gitmişti ve Baltimore sosyetesinde aktifti. 24 yaşında evlendikten kısa bir süre sonra Charles Hiss iş dünyasına girdi ve kuru mal ithalat firması Daniel Miller and Co.'ya katıldı. İyi bir iş çıkardı, yönetici ve hissedar oldu. Charles'ın erkek kardeşi John 33 yaşında aniden öldüğünde, Charles, erkek kardeşinin dul eşi ve altı çocuğunun yanı sıra kendi genişleyen ailesinin mali ve duygusal sorumluluğunu üstlendi. [8] Charles, karısının en sevdiği erkek kardeşi Albert Hughes'un Daniel Miller'da iş bulmasına da yardım etti. Hughes ilk başta kendini ayırt etti ve firmanın saymanlığına terfi etti, ancak daha sonra karmaşık bir iş anlaşmasına dahil oldu ve ortak bir anlaşmanın parçası olan mali yükümlülüğü yerine getiremedi. [8] Bir onur meselesi olarak, Charles Hiss, kayınbiraderinin borçlarını kapatmak ve şirketten istifa etmek için tüm hisselerini satmaya mecbur hissetti. Bu, büyük bir mali panik yılı olan 1907'ydi. Akrabalarının kendisine bir iş bulmak için yaptığı sonuçsuz girişimlerden sonra, Charles ciddi bir depresyona girdi ve boğazını bir usturayla keserek intihar etti. Eski refahından ve sosyal konumundan en iyi şekilde yararlanan Minnie, şimdi mirasına ve aile üyelerinden gelen yardıma güvenmek zorundaydı. [ kaynak belirtilmeli ]
Alger Hiss, babasının ölümü sırasında iki yaşındaydı ve kardeşi Donald iki aylıktı. O günlerde alışıldığı gibi, Charles Hiss'in ölümünün koşulları onlara söylenmedi. Alger bunu yıllar sonra komşularından istemeden öğrendiğinde, ona gerçeği söyleyen ağabeyi Bosley ile öfkeyle yüzleşti. Şok olan Hiss, hayatının geri kalanını ailenin "iyi adını" geri getirmeye adamaya karar verdi. [8]
Hiss'in erken çocukluk dönemi, melankolinin gölgesinde kalsa da, kardeşleri ve yakınlarda yaşayan kuzenleriyle zorlu oyunlarda geçen çocukluk yılları mutsuz değildi. Baltimore mahalleleri köşe yazarı Murray Kempton tarafından "perişan bir soyluluk" olarak tanımlandı. [9] Ancak Hiss, çocukluğunun ekonomik koşullarını "mütevazı", ancak "özellikle perişan değil" olarak tasvir etti. [10] (Hiss yirmili yaşlarındayken iki trajedi daha yaşandı: ağabeyi Bosley Bright hastalığından öldü ve kız kardeşi Mary Ann intihar etti.) [10]
Hiss, bölümlere ayırmayı ve baba tarafından suretler aramayı öğrendi. Okulda popülerdi ve yüksek performans gösteriyordu. Liseyi Baltimore City College'da ve kolejde sınıf arkadaşları tarafından "en popüler öğrenci" olarak seçildiği ve Phi Beta Kappa'dan mezun olduğu Johns Hopkins Üniversitesi'nde okudu. 1929'da hukuk derecesini Harvard Hukuk Okulu'ndan aldı ve burada gelecekteki ABD Yüksek Mahkemesi yargıcı Felix Frankfurter'in himayesi altındaydı. Harvard'da geçirdiği süre boyunca, anarşistler Nicola Sacco ve Bartolomeo Vanzetti'nin ünlü cinayet davası gerçekleşti ve mahkumiyetleri ve idamlarıyla sonuçlandı. Dava hakkında bir kitap yazan Frankfurter ve dönemin önde gelen birçok liberali gibi Hiss de Sacco ve Vanzetti'nin haksız yere mahkum edildiğini iddia etti. [ kaynak belirtilmeli ]
Hiss, bir Boston hukuk firması olan Choate, Hall & Stewart'a ve daha sonra o zamanlar Cotton, Franklin, Wright & Gordon olarak bilinen New York hukuk firmasına katılmadan önce Yüksek Mahkeme Yargıcı Oliver Wendell Holmes, Jr.'da bir yıl boyunca katip olarak görev yaptı. [ kaynak belirtilmeli ]
Başkan Franklin Delano Roosevelt'in New Deal döneminde, Hiss bir hükümet avukatı oldu. 1933'te Adalet Bakanlığı'nda kısa bir süre görev yaptı ve daha sonra I. Dünya Savaşı sırasında maliyet aşımlarını ve askeri müteahhitler tarafından vurgulanan iddiaları araştıran Senato'nun Nye Komitesi'nde geçici asistan oldu. Jerome Frank tarafından yönetilen ve Tarımsal Uyum İdaresi'ni (AAA) meşruiyetine yönelik meydan okumalara karşı savunan liberal hukuk ekibi. Arkansas'taki tarım işletmeciliğinin yoğun muhalefeti nedeniyle, Frank ve geleceğin çalışma avukatı Lee Pressman'ın da dahil olduğu sol kanat yardımcıları, 1935'te "liberallerin tasfiyesi" olarak bilinen olayda kovuldular. [12] Hiss kovulmadı, ancak bu süre zarfında Tarım Bakanlığı hukuk ekibindeki radikallerle bağlantılı olduğu iddiaları gelecekteki tartışmaların kaynağı olacaktı.
Bu arada Hiss, Temmuz 1934'ten Ağustos 1935'e kadar Nye Komitesi'nde başlangıçta "araştırmacı" [13] ve daha sonra "hukuk asistanı" [14] [15] [16] (danışman) olarak da görev yaptı. " DuPont yetkilileri ve Bernard Baruch'u 29 Mart 1935'te sorguladılar ve çapraz sorguya çektiler. [18] [19] [20] [21] 1947'de Baruch ve Hiss, Nicholas Murray Butler'ın cenazesine katıldılar. 1988'de Baruh'u "ulus hakkında basmakalıp açıklamalara çok verilen boş ve abartılmış bir Polonius" olarak nitelendirdi. [22]
1936'da Alger Hiss ve küçük kardeşi Donald Hiss, Dışişleri Bakanlığı'nda Cordell Hull altında çalışmaya başladı. Alger, Dışişleri Bakan Yardımcısı Francis B. Sayre'ın (Woodrow Wilson'ın damadı) asistanıydı ve ardından Uzak Doğu İşleri Dairesi müdürünün özel asistanıydı. 1939'dan 1944'e kadar Hiss, Cordell Hull'un Uzak Doğu meseleleri konusunda özel danışmanı olan Stanley Hornbeck'in asistanlığını yaptı.
1944'te Hiss, savaş sonrası uluslararası örgütleri planlamaya adamış bir politika yapıcı kurum olan Özel Siyasi İşler Ofisi Direktörü olarak atandı. Hiss, gelecekteki Birleşmiş Milletler için planlar hazırlayan Dumbarton Oaks Konferansı'nın yönetici sekreteri olarak görev yaptı [23]. Kasım 1944'te Birleşmiş Milletler projesine öncülük eden Hull, sağlık sorunları nedeniyle Dışişleri Bakanı olarak emekli oldu ve yerine Dışişleri Müsteşarı Edward Stettinius geçti.
Şubat 1945'te, Stettinius başkanlığındaki ABD delegasyonunun bir üyesi olarak Hiss, Üç Büyük, Franklin D. Roosevelt, Joseph Stalin ve Winston Churchill'in ittifaklarını pekiştirmek için bir araya geldikleri Yalta Konferansı'na katıldı. Sovyetler Alman topraklarına girmişlerdi ki, onlardan herhangi biri Nazi rejimiyle ayrı bir barış yapabilirdi. Müzakereler, Avrupa'nın savaş sonrası bölünmesini ve sınır onarımlarının yapılandırılmasını ve Nazilerden arındırılmasını ve Birleşmiş Milletler için Dumbarton Oaks'tan devralınan henüz tamamlanmamış planları ele aldı. Konferans gerçekleşmeden önce Hiss, "Kurtulmuş Avrupa Bildirgesi"nin Amerikan taslağının oluşturulduğu toplantılara katıldı. Bildirge Doğu Avrupa'nın siyasi geleceğiyle ilgiliydi ve sağdaki eleştirmenler daha sonra Sovyetlere zarar verici tavizler vermekle suçladılar. [24]
Hiss, konferans için arka plan belgelerini ve belgelerini bir araya getirmekten ve "Uzak Doğu veya Yakın Doğu ile ilgili ortaya çıkabilecek genel konulardan" sorumlu olduğunu belirtti. [25]
Hiss, Stalin'in (Dumbarton Oaks'ta yapılan) [26] Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'ndaki on altı Sovyet cumhuriyetinin her birine bir oy verme önerisine karşı çıkan bir memorandum hazırladı. Tecritten korkan Stalin, Britanya ile oy vereceğini tahmin ettiği Britanya İmparatorluğu'nun birçok ülkesinin ve Amerika Birleşik Devletleri ile birlikte oy vermesi beklenebilecek Latin Amerika'nın oylarını dengelemeyi umuyordu. [27] Roosevelt ve Stettinius tarafından sunulan ve Stalin tarafından kabul edilen nihai uzlaşmada, Sovyetler üç oy aldı: Sovyetler Birliği'nin kendisi, Ukrayna SSR'si ve Beyaz Rusya SSR'si için birer oy. [28]
Hiss, 25 Nisan 1945'ten 26 Haziran 1945'e kadar San Francisco'da düzenlenen Birleşmiş Milletler Uluslararası Organizasyon Konferansı'nın (BM Şartını oluşturan sözleşme) [29] Genel Sekreteriydi. Allen Weinstein, Andrei Gromyko'nun, konferansa katılan Sovyet delegesi, Hiss'i "tarafsızlığı ve adaleti" için üstün Stettinus'a övdü. [30] Hiss daha sonra Dışişleri Bakanlığı'nın Özel Siyasi İşler Dairesi'nin tam müdürü oldu. [29] 1946'nın sonlarında Hiss, hükümet hizmetinden ayrılarak Carnegie Uluslararası Barış Vakfı'nın başkanı oldu ve burada 5 Mayıs 1949'a kadar görevde kaldı ve görevi bırakmak zorunda kaldı.
3 Ağustos 1948'de, eski bir Komünist Parti üyesi olan Whittaker Chambers, Alger Hiss'i kınamak için Amerikan Karşıtı Faaliyetler Meclisi'nin (HUAC) önüne çıktı. şirketinde kıdemli bir editör Zaman dergisinde Chambers, Yalta anlaşmalarını eleştiren sert hicivli bir başyazı yazmıştı. [31] Chambers, Hiss'i 1930'larda "Birleşik Devletler Komünist Partisi'nin bir yeraltı örgütünün" bir üyesi olarak tanıdığını iddia etti. [32] Chambers'ın "Ware Group" olarak adlandırdığı grup, Amerika'nın güneyindeki siyah beyaz kiracı çiftçileri pamuk endüstrisinin sömürüsüne ve borç köleliğine karşı örgütleme niyetinde olan bir Amerikalı komünist olan tarımcı Harold Ware tarafından örgütlenmişti (Ware, 1935'te öldü). Chambers'a göre, "o dönemde bu grubun amacı esas olarak casusluk değildi. Orijinal amacı Amerikan hükümetine komünist sızmaktı. Ancak casusluk kesinlikle nihai hedeflerinden biriydi." [33] Tarihçi Tim Weiner'in belirttiği gibi, "Bu çok önemli bir noktaydı. Sızma ve görünmez siyasi etki ahlaksızdı, ancak tartışmalı olarak yasa dışı değildi. Casusluk ihanetti, geleneksel olarak ölümle cezalandırılabilirdi. Bu ayrım, HUAC'ın en zeki üyesinde kaybolmadı. , Kongre Üyesi Richard Nixon. J. Edgar Hoover'ın izniyle beş aydır FBI dosyalarını inceliyordu. Nixon, siyasi kariyerine Hiss'in ve New Deal'in sözde gizli komünistlerinin sıcak takibiyle başladı." [34]
Chambers'ın anti-Stalinist Isaac Don Levine'in ısrarı üzerine Dışişleri Bakan Yardımcısı Adolf A. Berle, Jr.'a gittiği ve Hiss'i Departmandaki bir yeraltı komünist hücresine üye olmakla suçladığı 1939'dan beri Hiss hakkında söylentiler ortalıkta dolaşıyordu. Tarım. [35] 1942'de Chambers bu iddiayı FBI'a tekrarladı. 1945'te Hiss'i ima eden iki kaynak daha ortaya çıktı. Eylül 1945'te, Ottawa'daki Sovyet Büyükelçiliği'nde görevli şifre memuru olarak üç yıllık turu sona ermek üzere olan 26 yaşındaki Ukraynalı Igor Gouzenko, Sovyetler Birliği'nden ayrıldı ve Kanada'da kaldı. [36] Sığınma karşılığında Gouzenko, Kanadalı yetkililere, nükleer silahlar hakkında bilgi edinmek için aktif olarak çalışan bir Sovyet casusluk ağı hakkında kanıtlar sundu. ABD Dışişleri Bakanı Stettinius'a göre bir Sovyet ajanıydı. Bundan haberdar olduğunda, Hoover, Gouzenko'nun Alger Hiss'e atıfta bulunduğunu varsaydı. [38] Üç ay sonra (Aralık 1945'te), Sovyetler Birliği için bir Amerikan casusu olan ve aynı zamanda komünist gruplar arasında kurye olarak da görev yapan Elizabeth Bentley, [39] FBI'a, FBI Silvermaster Dosyasında belgelendiği gibi, "A. bu sefer Kramer, Glasser'ı Perlo'nun grubundan ilk olarak alan kişinin adının Hiss olduğunu ve ABD Dışişleri Bakanlığı'nda olduğunu söyledi." [40] Bentley ayrıca, "Eugene Hiss" olarak adlandırdığı söz konusu adamın Dışişleri Bakanlığı'nda çalıştığını ve Dean Acheson'ın danışmanı olduğunu söyledi. Her iki durumda da (Gouzenko ve Bentley), FBI Alger Hiss'in muhtemel eşleşme olduğuna karar verdi. [32] [41] Hoover, Hiss'in ev telefonunu dinledi ve onu ve karısını sonraki iki yıl boyunca araştırıp takip ettirdi. [42]
Chambers'ın suçlamalarına yanıt olarak Hiss, masumiyetini protesto etti ve aklamak için HUAC'ın huzuruna çıkmakta ısrar etti. 5 Ağustos 1948'de verdiği ifadede, daha önce komünist olduğunu veya Chambers ile şahsen tanıştığını reddetti. Başkan Truman'ın ve basının ateşi altında, Komite böylesine saygın bir adama karşı soruşturmasına devam etme konusunda isteksizdi. [43] Ancak daha sonra Hiss'in o günkü tavrını "küstah", "aşağılayıcı" ve "aşırı derecede aşağılayıcı" olarak tanımlayan Kongre Üyesi Richard Nixon, devam etmek istedi. [44] Nixon, İkinci Dünya Savaşı sırasında komünist faaliyetler hakkında rapor vermek için Baltimore'daki işçi sendikalarına sızmış ve kendisine FBI dosyalarına erişim izni verilmiş olan bir Roma Katolik rahip olan John Francis Cronin'den FBI'ın şüpheleri hakkında gizli bilgiler almıştı. [32] [45] Cronin, "1945'te Amerikan Komünizmi Sorunu" başlıklı bir makalede, "Dışişleri Bakanlığı'nda en etkili komünist Alger Hiss olmuştur" diye yazdı. [46]
Biraz isteksizce, Komite, Nixon'ı, en azından birbirlerini tanıyıp tanımadıkları konusunda kimin yalan söylediğini, Hiss'i mi, Chambers'ı mı belirlemeye çalışacak bir alt komitenin başkanı yapmak için oy kullandı. [47]
Chambers'ın bir fotoğrafını gösteren Hiss, yüzün "tanıdık gelebileceğini" kabul etti ve Chambers'ı şahsen görmek istedi. HUAC temsilcilerinin bulunduğu bir otel asansöründe kendisiyle şahsen karşılaşan Hiss, Chambers'ı gerçekten tanıdığını, ancak kendisini serbest yazar olarak temsil eden bir adam olan "George Crosley" adı altında tanıdığını itiraf etti. Hiss, 1930'ların ortalarında dairesini bu "Crosley"e kiraladığını ve ona eski bir araba verdiğini söyledi. [32] [48] Chambers, kürsüde Crosley takma adını kullandığını reddetti, ancak Hiss'in avukatlarına özel ifadesinde bunun onun mahlaslarından biri olabileceğini kabul etti. [49] Hiss ve Chambers, 17 Ağustos 1948'de bir HUAC alt komitesinin önüne çıktıklarında, aralarında şu görüş alışverişi yapıldı:
HISS.Hiç George Crosley adı altında gittin mi? ODALAR. Bildiğim kadarıyla değil. HISS. Hiç benden Twenty-Ninth Street'te bir daire kiraladınız mı? ODALAR. Hayır yapmadım. HISS. Yapmadın? ODALAR. Hayır. Ben ve ailem P Caddesi'nde yaşadığımız için ben orada değilken, eşiniz ve çocuğunuzla Washington'daki Twenty-dokuzuncu Cadde'deki bir apartman dairesinde hiç vakit geçirdiniz mi? ODALAR. Kesinlikle yaptım. HISS. Yaptın mı, yapmadın mı? ODALAR. Yaptım. HISS. Olumsuz cevaplarınızı bu olumlu cevapla nasıl bağdaştırdığınızı anlatır mısınız? ODALAR. Çok kolay, Alger. Ben komünisttim ve sen komünisttin. [50]
Chambers'ın açıklamaları, bir Kongre duruşmasında yapıldığı için, hakaret davalarına karşı ayrıcalıklıydı. Ne zaman, ulusal radyo programında Basınla tanışmak, Chambers alenen Hiss'i komünist olarak adlandırdı, Hiss'in avukatı William L. Marbury Jr. ona karşı bir iftira davası açtı.
Chambers, Hiss'in sadece bir komünist değil, aynı zamanda bir casus olduğunu iddia ederek misilleme yaptı, daha önce yapmadığı bir suçlama ve 17 Kasım 1948'de patlayıcı iddialarını desteklemek için altmış beş sayfalık yeniden daktilodan oluşan fiziksel kanıtlar sundu. Sonuncusu 1 Nisan 1938 tarihli Dışişleri Bakanlığı belgeleri ve Hiss'in el yazısıyla Dışişleri Bakanlığı kablolarının içeriğini özetleyen dört not. Bunlar "Baltimore belgeleri" olarak tanındı. Chambers, Hiss'in onları 1938'de kendisine verdiğini ve Priscilla'nın, Chambers'ın Sovyetlere geçmesi için Hisses'in Woodstock daktilosunda onları yeniden yazdığını (Hiss yazamadı) iddia etti. [32] El yazısıyla yazılmış notlardan biri, Letonya doğumlu bir adam ve bir Amerikan vatandaşı olan karısının Kasım ve Aralık 1937'de Moskova'da tutuklanması ve kaybolmasıyla ilgili bir telgrafın (28 Ocak 1938'de alındı) [51] içeriğini kopyaladı. [52] Sorgu sırasında ne Hiss ne de amiri Francis Sayre olayı hatırlamadı. Hiss başlangıçta notu yazmayı reddetti, ancak uzmanlar bunun kendi el yazısı olduğunu doğruladı. [53] 1949'da sorguya çekilen Sayre, telgrafın Hiss'in ticaret meseleleriyle ilgili görevleri ile ilgisi olmadığını belirterek, soru soranlara "Bu telgrafın neden dağıtım listesinde olduğunu ve bu telgrafın neden bu telgrafa yazıldığını anlayamadı. ya da özellikle neden tam bir kopyanın yapılması gerektiğini." [54]
Önceki ifadelerinde, hem Chambers hem de Hiss casusluk yaptıklarını reddetmişti. Chambers, Baltimore belgelerini sunarak daha önce yalan söylediğini kabul ederek hem Hiss'i hem de kendisini yalancı şahitlik suçlamalarına maruz bıraktı. Chambers ayrıca, Hiss'e yönelik suçlamalarında önemli bir nokta olan Komünist Parti'den kendi kopuşu için yeni bir tarih verdi. 1 Eylül 1939'dan başlayarak dokuz yılı aşkın bir süre boyunca, 1937'de Parti'den ayrıldığını iddia etmişti. Chambers, şimdi, gerçek tarihin 1938 Mart'ının başlarında, "Baltimore belgeleri" yılı olduğunu iddia etmeye başladı, ancak sonunda sonunda anlaşma sağlandı. duruşma, 15 Nisan 1938. [55] [56] [57]
2 Aralık'ta Chambers, HUAC müfettişlerini Maryland çiftliğinde bir önceki gün onları sakladığı içi boş bir balkabağından balkabağı yamasına götürdü, 1938'de Hiss'ten geldiğini söylediği beş rulo 35 mm film üretti. kuyu. Filmin bir kısmı geliştirilmemiş ve bazılarında yangın söndürücülerin boyanmasıyla ilgili kamuya açık Donanma belgeleri gibi önemsiz içerikli görüntüler yer alırken, aynı zamanda o sırada sınıflandırılmış olan Dışişleri Bakanlığı belgelerinin görüntüleri de vardı. Vahiyin dramatik sahnelenmesinin bir sonucu olarak, hem film hem de Baltimore belgeleri kısa süre sonra topluca "Kabak Kağıtları" olarak bilinir hale geldi. [32]
Büyük jüri Hiss'i iki kez yalan yere yemin etmekle suçladı - sınırlama süresi dolduğundan beri onu casuslukla suçlamadı. Chambers hiçbir zaman bir suçla itham edilmedi. Hiss iki kez mahkemeye çıktı. Yargıç Samuel Kaufman başkanlığındaki ilk duruşma 31 Mayıs 1949'da başladı ve 7 Temmuz'da askıda bir jüri ile sona erdi. hikayesindeki önemli tarihleri tahrif ediyor. Hiss'in ilk duruşmasındaki karakter tanıkları arasında geleceğin Demokratik başkan adayı Adlai Stevenson, Yüksek Mahkeme Yargıçları Felix Frankfurter ve Stanley Reed ve eski Demokrat başkan adayı John W. Davis gibi ileri gelenler vardı. Başkan Truman, soruşturmayı ünlü bir şekilde "kırmızı ringa balığı" olarak nitelendirdi. [58] Yargıç Henry W. Goddard'ın başkanlık ettiği ikinci duruşma, 17 Kasım 1949'dan 21 Ocak 1950'ye kadar sürdü.
Her iki davada da, savcılığın davasının anahtarı, daktilo edilmiş Baltimore belgelerinin tanımlayıcı özelliklerinin Hisses'in Chambers ile yaptığı iddia edilen casusluk çalışması sırasında sahip olduğu bir daktiloda yazılan örneklerle eşleştiğini belirten uzman tanıkların ifadesiydi. İddia makamı daktiloyu delil olarak da sundu. Yıllar önce ele geçirilmiş, yeri savunma müfettişleri tarafından bulunmuştu. Bu deneme, sekiz ila dört çıkmaza giren bir jüri ile sonuçlandı. "Hiss'in arkadaşlarından ve avukatlarından biri olan Helen Buttenweiser'a göre, Alger'in şok olduğunu gördüğü tek zamandı - sekiz vatandaşının ona inanmadığı gerçeği karşısında şaşkına döndü." [59]
İkinci duruşmada, sınır dışı edilmekle tehdit edilen ve ilk yargıcın tanıklık etmesine izin vermediği Avusturya doğumlu itirafçı bir Sovyet casusu olan Hede Massing, Chambers'ın hikayesini biraz doğruladı. 1935'te bir partide Hiss'le tanıştığını anlattı. [57] Massing ayrıca, Hiss'in, Massing'in yüzüğünden kendi yüzüğüne geçmek için Devletteki bir başka Sovyet casusu olan Noel Field'ı işe almaya çalıştığını da anlattı. [60] [61]
Bu sefer jüri Hiss'i suçlu buldu. Anthony Summers'a göre, "Hiss, suçlu bulunduktan sonra mahkemede sadece iki cümle söyledi. Birincisi hakime teşekkür etmekti. İkincisi, gelecekte bir gün daktilo ile sahtekarlığın nasıl işlendiğinin ortaya çıkacağını iddia etmekti. " [62]
25 Ocak 1950'de Yargıç Goddard, Hiss'i iki suçlamanın her birinde aynı anda yargılanmak üzere beş yıl hapis cezasına çarptırdı.
Müteakip bir basın toplantısında, Dışişleri Bakanı Dean Acheson duygusal bir tepki göstererek, "Alger Hiss'e sırtımı dönme niyetinde değilim" dedi. Acheson, İncil'de İsa'dan alıntı yaptı: "Ben bir Yabancıydım ve beni Çıplak olarak aldınız ve beni giydirdiniz, hastaydım ve beni ziyaret ettiniz, hapisteydim ve bana geldiniz." Acheson'ın sözleri, Acheson'ın sözlerini saygısızlık olarak nitelendiren Nixon'ı öfkelendirdi. [63] Karar, Birleşik Devletler İkinci Temyiz Mahkemesi tarafından onaylandı, [64] ve Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi bir certiorari emrini reddetti. [65]
Dava, 1930'larda ve 1940'larda ABD hükümetine Sovyet casusluğunun sızmasına ilişkin kamuoyu endişesini artırdı. Alger Hiss, eski bir Amerikan ailesinden gelen iyi eğitimli ve yüksek bağlantıları olan bir hükümet yetkilisi olarak tipik bir casus profiline uymuyordu.
Davayı çevreleyen tanıtım, Richard M. Nixon'ı kamuoyunun dikkatine sunarak, 1950'de ABD Temsilciler Meclisi'nden ABD Senatosu'na, 1952'de ABD Başkan Yardımcılığı'na ve son olarak da ABD Başkanı'na geçmesine yardımcı oldu. 1968.
Senatör Joseph McCarthy, Hiss kararından iki hafta sonra Wheeling, Batı Virginia'da ünlü konuşmasını yaptı ve kariyerine ülkenin en görünür anti-komünisti olarak başladı.
Beş yıl hapis cezasına çarptırılmış olmasına rağmen, Hiss Lewisburg Federal Hapishanesinde sadece üç yıl sekiz ay yattı. 27 Kasım 1954'te hapisten çıktı.
Hapishanedeyken Hiss, birçok mahkûm arkadaşı için gönüllü avukat, danışman ve öğretmen olarak görev yaptı.
1954'te serbest bırakıldıktan sonra barodan atılan Hiss, New York City'deki 295 Lafayette St. Puck Binası'nda bulunan S. Novick & Sons kırtasiye firmasında satış elemanı olarak çalıştı. 1957 yılında yayınladı. Kamuoyu Mahkemesinde, [66] savcılığın aleyhindeki davasına ayrıntılı olarak itiraz eden ve daktilosunun izini süren daktiloyla yazılmış belgeleri muhafaza eden bir kitap sahteydi. Hiss, ilk karısı Priscilla'dan 1959'da ayrıldı, ancak 1984'teki ölümüne kadar evli kaldılar. 1985'te, 1960'da tanıştıktan kısa bir süre sonra onunla birlikte yaşayan Isabel Johnson ile evlendi. [67]
11 Kasım 1962'de, Richard Nixon'ın 1962'de Kaliforniya valiliği için verdiği başarısız teklifin ardından Hiss, "Richard M. Nixon'ın Siyasi Ölümü" başlıklı bir bölümde göründü. Howard K. Smith: Haberler ve Yorum ABC televizyonunda göster. (NS Chicago Tribünü Hiss'in "hakaret"inin rapor edilen hedefleri arasında "uydurma delillere dayanarak onu mahkum etmek için korkunç bir komploda komplocular olarak suçladığı" kişiler arasında şunlar vardı: ikinci duruşmasının başkanı, temyizini reddeden üç temyiz mahkemesi yargıcı, J. Edgar Hoover ve FBI, başsavcı yardımcısı Alexander M. Campbell, federal savcı Thomas F. Murphy, onu suçlayan New York büyük jüri üyeleri, onu mahkum eden iki davasında jüri üyeleri ve HUAC üyeleri ve özellikle Richard Nixon ve Karl Mundt" [68] ) Görünüşü, izleyiciler ABC'yi mahkum edilmiş bir yalancının yayında görünmesine izin verme şikayetleriyle bombaladığında, sponsorların Smith'in programından çekilmesine neden oldu.Smith'in programı Haziran 1963'te iptal edildi.[69]
"Kabak kağıtları" olarak bilinen 35 mm'lik beş rulo, son derece sınıflandırılmış ve açığa çıkarılamayacak kadar hassas olarak nitelendirilmişti ve 1974'ün sonlarına kadar HUAC dosyalarında kilitlendiği düşünülüyordu. 1975'te, Michigan Üniversitesi'nde ekonomist olan bağımsız araştırmacı Stephen W. Salant, Bilgi Edinme Özgürlüğü Yasası uyarınca kendisine erişim talebini reddettiğinde ABD Adalet Bakanlığı'na dava açtı. 31 Temmuz 1975'te, Peter Irons ve Alger Hiss ve William A. Reuben tarafından açılan bu dava ve takip eden davaların bir sonucu olarak, Adalet Bakanlığı Hiss'i suçlamak için kullanılan "balkabağı kağıtları"nın kopyalarını yayınladı. Bir film rulosunun aşırı pozlama nedeniyle tamamen boş olduğu ortaya çıktı, [70] diğer iki rulo, can salları ve yangın söndürücüler gibi konularla ilgili Deniz Kuvvetleri Bakanlığı'nın sınıflandırılmamış belgelerinin zayıf okunaklı kopyaları ve geri kalan ikisi Devlet fotoğrafları. İki Hiss davasında tanıtılan departman belgeleri. [71] Pumpkin Papers'ın yayınlanmasından birkaç gün sonra, 5 Ağustos 1975'te Hiss, Massachusetts barosuna yeniden kabul edildi. Eyaletin Yüksek Yargı Mahkemesi, Baro Denetçileri Komitesini bozdu [72] ve oybirliğiyle aldığı bir kararda, mahkumiyetine rağmen Hiss'in avukat olmak için gereken "ahlaki ve entelektüel uygunluğu" gösterdiğini belirtti. Hiss, ağır bir cezai mahkumiyetten sonra Massachusetts barosuna yeniden kabul edilen ilk avukattı. [32]
1988'de Hiss bir otobiyografi yazdı, Bir Hayatın Hatıraları, hangi masumiyetini korudu. 15 Kasım 1996'da, 92. doğum gününden dört gün sonra New York'taki Lenox Hill Hastanesi'nde amfizemden ölümüne kadar yalan yere yemin etme mahkumiyetiyle savaştı. [73] [74] Arkadaşları ve ailesi onun masumiyeti konusunda ısrar etmeye devam ediyor.
1929'da Hiss, bir Bryn Mawr mezunu ve ilkokul öğretmeni olan Priscilla Fansler Hobson ile evlendi. Daha önce Thayer Hobson ile evli olan Priscilla'nın üç yaşında Timothy Hobson adında bir oğlu vardı (19 Eylül 1926 - 8 Ocak 2018). [75] Hiss ve Priscilla, Hobson'la evlenmeden önce birbirlerini tanıyorlardı.
Bullitt ve Weyl Edit'in Tanıklığı
1952'de ABD'nin eski Fransa Büyükelçisi William C. Bullitt, McCarran Komitesi'nin (Senato İç Güvenlik Alt Komitesi) huzurunda, 1939'da Başbakan Édouard Daladier'in kendisine Hiss adlı iki Dışişleri Bakanlığı yetkilisinin Sovyet ajanları olduğuna dair Fransız istihbarat raporlarını tavsiye ettiğini söyledi. [76] Ertesi gün sorulduğunda, o zamanlar 68 yaşında olan Daladier, gazetecilere 13 yıl önceki bu konuşmayı hatırlamadığını söyledi. [77] McCarran komitesi huzurunda ifade vermeye çağrılan ekonomist Nathaniel Weyl de, New Deal'in ilk günlerinde Tarım Bakanlığı için çalışmış ve onun, "genel olarak" eski bir Komünist Parti üyesiydi. Komünist Partinin gizli yöntemleri. 1950'de Weyl, FBI tarafından röportaj yaptı ve onlara 1933'te Harold Ware ve Lee Pressman ile birlikte gizli bir Komünist Parti birimine üye olduğunu ve Alger Hiss'in Ware'in kız kardeşinin keman stüdyosunda yapılan bazı toplantılarda bulunduğunu doğruladı. [78] Weyl'inki, bu nedenle, Chambers'ın bazı iddialarını destekler görünen tek tanıktır. Ancak 1950'de Weyl, anti-komünist bir kitap yayınlamıştı. İhanet: Amerikan Tarihinde Sadakatsizlik ve İhanetin Öyküsü (1950), sözde "Mal Grubu"ndan bahsetmedi. Dahası, Weyl, Hiss'in mahkumiyetinden kısa bir süre sonra çıkan bu kitapta, Alger Hiss'in casusluktan suçlu olduğuna dair şüphelerini dile getirdi. [57] [79] [80]
Daktilo hipotezine göre sahtecilik
Her iki duruşmada da FBI daktilo uzmanları, Chambers'ın elindeki Baltimore belgelerinin 1930'larda Hisses'in bir Woodstock markası olan ev tipi daktiloda Priscilla Hiss tarafından yapılan daktilo örnekleriyle eşleştiğini doğruladı. Her iki davada da ifade, sonunda kanıt olarak sunulan daktiloya değil, iki yazılı belge setini karşılaştırmaya yönelikti. Daha Aralık 1948'de Hiss savunmasının baş araştırmacısı Horace W. Schmahl, Hiss'in daktilosunu bulmak için bir yarış başlattı. [81] Üstün kaynaklara sahip FBI, Hiss ailesinin birkaç yıl önce çöpe attığı daktiloyu da arıyordu. Yine de, Schmahl önce onu bulabildi ve Hiss savunması, yazı tipinin FBI belgelerinde bununla eşleşmeyeceğini göstermek amacıyla onu tanıttı. Şaşırtıcı bir şekilde, ancak, yazı biçimleri mükemmel bir eşleşme olduğunu kanıtladı ve FBI'ın kanıtını doğruladı. Schmahl daha sonra taraf değiştirdi ve savcılık için çalışmaya başladı.
Hiss hapse girdikten sonra, avukatı Chester T. Lane, Schmahl ile çalışmış birinden Hiss'in tuzağa düşmüş olabileceğine dair aldığı bir ihbar üzerine, Ocak 1952'de yeni bir dava açılması için dava açtı. [82] Lane, (1) daktiloyla sahteciliğin mümkün olduğunu ve (2) bu tür sahteciliğin Hiss davasında meydana geldiğini ve sahteciliğin casus kağıtlarından sorumlu olduğunu göstermeye çalıştı. Bu tür sahtekarlıkların fizibilitesinin, bu tür uygulamalarda bulunan askeri istihbarat servisleri tarafından Savaş boyunca zaten belirlenmiş olduğunun farkında olmayan Hiss savunması, doğrudan bir daktilo uzmanı olan Martin Tytell'i işe alarak bir daktilo oluşturmak için fizibilite oluşturmaya çalıştı. Hisses'e ait olandan ayırt edilemez. Tytell, baskı özellikleri Hiss daktilosunun özelliklerine uyan bir faks Woodstock daktilo oluşturmak için iki yıl harcadı. [83]
Daktilo ile sahteciliğin yalnızca teorik bir olasılık olmadığını, aslında Hiss davasında meydana geldiğini göstermek için savunma, Sergi #UUU'nun Hiss'in eski makinesi olmadığını, onun gibi yazılması için değiştirilmiş daha yeni bir makine olduğunu göstermeye çalıştı. Eski Woodstock yöneticilerine göre, bir makinenin üretim tarihi, makinenin seri numarasından çıkarılabilir. Ek #UUU daktilodaki seri numarası, bunun olacağını belirtti. üretilmiş Hiss makinesini satan adam şirketten emekli olduktan ve satıcı emekli olduktan sonra daktilo satmamakta ısrar ettikten sonra. Onlarca yıl sonra, FBI dosyaları Bilgi Edinme Özgürlüğü Yasası kapsamında ifşa edildiğinde, FBI'ın da duruşma sergisinin Hiss'in makinesi olduğundan şüphe ettiği ve tamamen aynı nedenlerle FBI'ın bu endişeleri ilk duruşma hakkında olduğu gibi dahili olarak ifade etmesine rağmen ortaya çıktı. Başlamak için, halk 1970'lerin ortalarına kadar FBI'ın şüphelerini öğrenmedi. [84]
Lane, Ek #UUU'dan yazmanın Hiss'in eski makinesindeki yazımdan neden ayırt edilemez göründüğünü açıklamak için, Ek #UUU'nun, Hiss'in eski daktilosu gibi yazmak için profesyonel onarım çalışmalarıyla tutarsız bir şekilde kurcalandığını kanıtlamaya hazırlanan uzmanları bir araya getirdi. Ayrıca uzmanlar, Priscilla Hiss'in Baltimore belgelerinin daktilo yazarı olmadığına tanıklık etmeye hazırlandı. [85] Lane, yeni bir duruşma için yaptığı önergede topladığı adli tıp uzmanlarının vardığı sonuçları özetlerken, mahkemeye şunları söyledi: "Artık sadece Woodstock N230099'un gerçekliğini sorgulamıyorum. Şimdi Mahkemeye söylüyorum ki Woodstock N230099— daktilo duruşmalarda kanıt olarak - sahte bir makinedir. Yeminli ifadeyle sunuyorum ve duruşmada, bu makinenin kasıtlı olarak üretilmiş bir iş, eski bir gövde üzerinde yeni bir yazı tipi olduğuna dair uzman tanıklığı sunabileceğim. bu nedenle, yalnızca Alger Hiss'i sahte suçlama planının bir parçası olarak Whittaker Chambers tarafından veya adına savunmaya yerleştirilmiş olabilir." [86]
Temmuz 1952'de Yargıç Goddard, Chambers'ın kaynaklara sahip olduğu, daktiloyla sahtecilik yapmayı bildiği ve böylesi sahte bir makinenin bulunabilmesi için nereye yerleştirileceğini bildiğine dair büyük şüphelerini ifade ederek, Hiss'in yeni bir duruşma için önergesini reddetti. Goddard, kararında, Hiss'in savunucuları tarafından ortaya atılan, Chambers dışında birinin, yani Horace Schmahl ve/veya kovuşturma tarafındaki ortaklarının, daktiloyu taklit etme olayına karışmış olabileceği ihtimaline değinmedi. [87]
1976'da Hiss, 1979'daki anılarında anlattığı eski FBI yetkilisi William C. Sullivan'ı aradı:
1976'da, FBI'dan ayrıldıktan beş yıl sonra, New Hampshire'daki evimde Alger Hiss'ten bir telefon aldım. Hâlâ davası üzerinde çalışırken, kendisini yalan yere yemin etmekten mahkûm etmesine yardım eden daktilonun sahte olup olmadığını ona söylememi istedi.
Hiss davasında kendim hiç çalışmamış olmama rağmen, soruşturmadan sorumlu olan Richard Nixon'a mümkün olan her türlü yardımı yaptığımızı biliyordum. Nixon, FBI'dan Hiss'e karşı davasını sağlamak için kanıt üretmesini isteseydi, Hoover bunu yapmaktan çok memnun olurdu. Hiss'e daktilonun FBI Laboratuvarında yapılmadığını söyledim. Ona söylemediğim şey, istesek bile bunu yapamayacağımızdı. [88]
1976'da yayınlanan Adalet Bakanlığı belgelerine dayanarak, Hiss savunması, Temmuz 1978'de federal mahkemeye bir dilekçe verdi. coram nobis, savcılık görevi kötüye kullanma nedeniyle suçlu kararının bozulmasını istedi. 1982'de Federal Mahkeme dilekçeyi reddetti ve 1983'te ABD Yüksek Mahkemesi temyizi dinlemeyi reddetti. Yazıda, Hiss'in avukatları şunları savundu:
- FBI, Hiss savunma ekibinden, özellikle daktiloyla yazılmış belgelerin sahte olabileceğine dair önemli kanıtları yasadışı bir şekilde sakladı. Savunmanın haberi olmadan, II. Dünya Savaşı'ndaki askeri istihbarat ajanları, yargılamalardan on yıl önce, "dünyadaki herhangi bir daktilonun izini hatasız bir şekilde yeniden üretebilirdi". [89]
- Duruşmada savunma tarafından Ek #UUU olarak tanıtılan Woodstock No. 230099 daktilo ile ilgili olarak, FBI, seri numarası ile Hiss'in makinesinin üretim tarihi arasında bir tutarsızlık olduğunu biliyordu, ancak bu bilgiyi yasadışı bir şekilde Hiss'ten sakladı. [32]
- FBI'ın Hiss savunma ekibinde Horace W. Schmahl adında bir özel dedektif olduğunu. Hiss savunma ekibi tarafından işe alınan Schmahl, Hiss savunma stratejisini hükümete bildirdi. [90][91]
- FBI'ın, telefon dinlemeleri ve posta açılışları da dahil olmak üzere duruşmalar öncesinde ve sırasında Hiss'i yasadışı bir şekilde gözetlediği. Ayrıca, savcılık Hiss'ten ve avukatlarından bu gözetlemenin kayıtlarını alıkoymuş, bunların hiçbiri Hiss'in bir casus ya da komünist olduğuna dair herhangi bir kanıt sunmamıştır. [92]
Federal Yargıç Owen, Hiss'in iddiasını reddederken coram nobis Yargıç Goddard'ın 30 yıl önce Hiss'in yeni bir duruşma için yaptığı itirazı reddederken yaptığı iki noktayı kelimesi kelimesine aktardı, yani "Chambers'in bu kadar zor bir dava için mekanik becerilere, araçlara, donanıma veya malzemeye sahip olduğuna dair hiçbir kanıt yok. [daktilo sahteciliği gibi]" ve "Chambers bir kopya makine yapmış olsaydı, Hiss tarafından bulunabilmesi için onu nereye yerleştireceğini nasıl bilebilirdi?"
FOIA talepleri "balkabağı kağıtları"nın içeriğini kamuoyuna açıklayan Stephen Salant, Schmahl'ın eğitimli bir Ordu "casus avcısı" (kendilerine bu adla anılır), Karşı İstihbarat Kolordusu'nda (CIC) özel bir ajan olduğunu belgeledi. ). Hiss savunmasının maaş bordrosundayken ve Hiss'in daktilosunu ararken, Schmahl FBI'a Aralık 1948'deki "şu anki işinin" Askeri İstihbaratta olduğunu, iddiasının henüz bağımsız olarak doğrulanmadığını söyledi. [93] [94] Askeri İstihbarat Eğitim Merkezinde, CIC ajanları sahteciliğin temellerini ve daktilo edilmiş örnekleri onları üreten daktiloyla eşleştirerek nasıl tespit edeceklerini öğrendiler. [95] 1940'larda CIC'nin siviller üzerindeki yerel gözetimi kapsamlıydı, ancak o kadar gizliydi ki genellikle gözden kaçıyordu. Tespit edildiğinde, gizli CIC ajanları genellikle FBI ajanları ile karıştırıldı, çünkü sadece Büro sivilleri soruşturmaya yetkiliydi. [96] 1930'larda Ordu karşı istihbaratı, Chambers ile bağlantılı bir başka şüpheli komünisti, Aberdeen Deneme Alanında çalışan bir sivil olan Franklin Vincent Reno'yu izledi ve kısa bir süre sonra ABD Ordusu silahları hakkında Chambers'a bilgi verdi. [97] ABD Ordusu karşı istihbaratının Chambers'ın diğer ortaklarını izleyip izlemediği bilinmiyor, ancak Hiss BM Şartı Konferansı'na başkanlık ettiğinde, yüzden fazla gizli CIC ajanı oradaydı. [98]
1976 anılarında, eski Beyaz Saray danışmanı John Dean, Başkan Nixon'ın baş danışmanı Charles Colson'un kendisine Nixon'ın bir konuşmada HUAC'ın bir daktilo ürettiğini kabul ettiğini ve "Hiss davası üzerine bir tane inşa ettik" dediğini söyledi. [99] Anthony Summers'a göre, "Dean'in kitabı yayınlandığında, Colson 'Nixon'ın daktilonun 'sahte olduğunu' söylediğini hatırlamadığını" protesto etti ve Nixon bu iddiayı 'tamamen yanlış' olarak nitelendirdi. Ancak Dean, eşzamanlı notlarının, Colson'un Başkan'dan alıntı yaptığı gibi alıntı yaptığını doğruladığı konusunda ısrar etti ve bunu yaparken ciddi görünüyordu." [100] Summers ve diğerleri, Dean'in olaylara ilişkin versiyonunun makul olduğunu öne sürüyorlar: "' Nixon FBI'a sormuş muydu? Eski FBI Direktör Yardımcısı Sullivan, Hiss'e karşı davasını kanıtlamak için kanıt üretmek için," dedi eski FBI Direktör Yardımcısı Sullivan. sonraki kayıt, rahatsız edici sahtecilik veya yanlış bilgi verme olaylarını içeriyor." [101]
Soğuk Savaş tarihçisi John V. Fleming, Beyaz Saray kasetlerinde Nixon'ın asla Colson'ın John Dean'e Hiss davasında sahte bir daktilo yapma konusunda yaptığı açıklamayı destekleyecek hiçbir şey söylemediğini savunarak aynı fikirde değil. Fleming ve diğerleri, John Dean ile bir konuşma sırasında "daktilo yaptık" gibi bazı transkripsiyonculara gelen belirsiz ifadenin aslında Hiss'in hukuk ekibine atıfta bulunduğunu iddia ediyorlar. [102] Kasetler boyunca Nixon, Hiss'i mahkemelerde değil, basında nasıl yargıladığını vurguluyor, çünkü bunlar böyle yapılıyordu:
Hiss davasını gazetelerde kazandık. Yaptık. Her yere bir şeyler sızdırmak zorunda kaldım. Çünkü Adalet Bakanlığı dava açmayacak. Hoover işbirliği bile yapmadı. Gazetelerde kazanıldı. Kağıtları sızdırdım. Tanıklığı dışarı sızdırdım. Büyük jüriye varmadan Hiss'i mahkum ettirmiştim. Geri dönün ve Hiss davasıyla ilgili bölümü okuyun. Altı Kriz ve nasıl yapıldığını göreceksiniz. Lanet olası mahkemeleri, başsavcıyı veya FBI'ı beklemek bitmedi. [103]
Anthony Summers'a göre: [104]
Daktilo sahteciliğini gösteren önemli bir bilgi parçası, OSS ve şefi William Donovan'ı içeriyor. 1948'in sonlarında, Hiss savunması ve FBI, Woodstock daktilosunu aramaya başladığında, Horace Schmahl adında bir adam savunma ekibine araştırmacı olarak katıldı. Schmahl, savaş sırasında ya OSS ya da ordu istihbaratı için çalışmış, daha sonra OSS'nin kapatılması ile CIA'nın başlangıcı arasında faaliyet gösteren Merkezi İstihbarat Grubu'na katılmıştı. Hiss tarafındaki görevinden sonra Schmahl, savcılık ekibine sığındı. [105]
Sahte daktilo teorisine karşı Allen Weinstein şöyle yazıyor:
[I]Hiss'in iddianamesinden sonraki aylarda Hiss makinesinin yerine farklı bir Woodstock'u "değiştirme" olanağına, amacına ve fırsatına sahip herhangi bir kişi varsa, kanıt. Alger'in avukatlarından daktilonun Ira Lockey'e kadar uzandığı bilgisini iki ay boyunca saklayan olası komplocular Mike Catlett ve Donald Hiss'i gösteriyor. [106]
Noel Alanı Düzenle
1992'de, Macaristan İçişleri Bakanlığı arşivlerinde, kendi kendini itiraf eden Sovyet casusu Noel Field'ın Alger Hiss'i ajan olarak adlandırdığı kayıtlar bulundu. İsviçre'de büyümüş Quaker ailesinden bir Amerikan vatandaşı olan Field, Harvard'da okudu ve 1929'dan 1936'ya kadar ABD Dışişleri Bakanlığı'nda çalıştı. İspanyol sivil savaşı. İkinci Dünya Savaşı sırasında, komünist olduğunu asla gizlemeyen Field, Cenevre'ye kaçmadan önce Marsilya'daki yerinden edilmiş kişilere yardım etmek için bir Üniteryen Hizmetler örgütünün başındaydı ve burada OSS'den (Bern'de yerleşik olan) Allen Dulles ile işbirliği yaptı. 1948'de, Hiss davaları başladığında, Field ve Alman karısı hâlâ İsviçre'de yaşıyordu. 1949'a gelindiğinde Field, komünist dernekleri nedeniyle ABD merkezli Üniteryen Hizmet Komitesi'nden kovulduğu için iflas etmişti. Amerika Birleşik Devletleri'ne dönmekten ve muhtemelen Kongre önünde tanıklık etmek zorunda kalmaktan kaçınmak isteyen Field, Charles Üniversitesi'nde öğretim görevlisi olarak işe alınmayı umarak Prag'a gitti. [107] Bunun yerine, Polonya ve Çekoslovakya'daki Stalinist güvenlik servisleri tarafından ele geçirildi ve Macaristan'da gizlice hapsedildi. Field, savaş sırasında OSS ve daha sonra yeni CIA [108] için Doğu Avrupa'da bir komünizm karşıtı direniş ağı örgütlemekle suçlandı ve beş yıl hücre hapsinde tutuldu. [109] Şiddetli işkence altında defalarca sorguya çekilen Field, bozuldu ve kontrolörü Allen Dulles altında "ünlü Nazi yanlısı OSS casus şefi" olan "ABD Gizli Servisi'nin başı" olduğunu itiraf etti. [110]
İşkence sona erdikten sonra "rehabilite edilirken" Field, Hiss'e bir Sovyet ajanı olarak dört kez atıfta bulundu, örneğin: "1935 yazında Alger Hiss beni Sovyetlere hizmet etmeye ikna etmeye çalıştı. ona çok geç gelmişti." Bu, Hede Massing'in 1947'de ABD yetkililerine Noel Field'ı bir Sovyet casus ağı (OGPU) için işe almaya çalıştığında, Field'ın zaten bir başkası (GRU) için çalıştığını söylediği yönündeki iddiasıyla aynı fikirdeydi. (Massing bu hikayeyi Hiss'in ikinci duruşmasında 1935'te Noel Field'ın evindeki bir partide Noel Field'ı işe almak konusunda Hiss ile dolaylı olarak şaka yaptığını söylediğinde tekrarladı. [111]) 1954'te Macar gizli polisi Field'ı serbest bırakarak onu temize çıkardı. Daha sonra, Moskova'daki Komünist Parti'nin Merkez Komitesi'ne, esaret altında maruz kaldığı işkencelerin kendisini "gerçeği olarak daha fazla yalan itiraf etmesine" neden olduğunu belirten resmi bir mektup yazdı. Hiss'in savunucuları, Field'ın Hiss'in imalarının pekâlâ bu yalanlar arasında olabileceğini savunuyorlar. [112] [113] Field, 1970'deki ölümüne kadar komünist Macaristan'da kaldı. Halk arasında Field, Hiss'in masum olduğunu savunmaya devam etti ve 1957'de Hiss'e, Hede Massing'in akşam yemeği partisi hikayesini "yalan yalan söyleyen bir tanığın yanlış ifadesi" diyen bir mektup yazdı. " ve "çirkin bir yalan". [114]
Venona ve "ALES" Düzenle
1995'te, CIA ve NSA ilk kez, 1943'ten başlayarak, 1940'tan 1948'e kadar birincil Sovyet dış istihbarat teşkilatına gönderilen binlerce telgrafın şifresini çözen veya kısmen çözen II. -o dönemin çoğu için, NKVD- ABD'li ajanları tarafından. FBI tarafından bilinmesine rağmen, Venona Başkan Truman'dan bile gizli tutulmuştu. Bir kablo, Venona #1822, bir grup "Komşu" ile çalışan, kod adı "ALES" olan bir Sovyet casusundan bahsediyordu. FBI'ın casus takip ekibini denetleyen FBI Özel Ajanı Robert J. Lamphere [115], "ALES" kod adının "muhtemelen Alger Hiss" olduğu sonucuna vardı. [116] [117]
1997'de Allen Weinstein, 1978 tarihli kitabının ikinci baskısında Yalancı şahitlik: Hiss-Chambers Davası, Venona kanıtlarını "ikna edici ama kesin değil" olarak nitelendiriyor. [32] Demokrat Senatör Daniel Patrick Moynihan'ın başkanlığını yaptığı iki taraflı Moynihan Hükümet Gizliliği Komisyonu, o yılki bulgularında şunları söyledi: "Dışişleri Bakanlığı'ndan Alger Hiss'in suç ortaklığı çözülmüş görünüyor. Hazine Müsteşarlığı." [118] 1998 tarihli kitabında Gizlilik: Amerikan DeneyimiMoynihan, "Alger Hiss'in suçluluğuna veya masumiyetine olan inanç, Amerikan entelektüel yaşamında belirleyici bir konu haline geldi. Amerikan hükümetinin bazı bölümleri onun suçluluğuna dair kesin kanıtlara sahipti, ancak asla söylemediler." [119] Çok sayıda kitaplarında, Emory Üniversitesi'nde siyaset bilimi profesörü Harvey Klehr ve Kongre Kütüphanesi'nde yirminci yüzyıl siyaseti tarihçisi olan John Earl Haynes, Lamphere'in, ALES'in gerçekten de Alger'e atıfta bulunduğu yönündeki sonucunu enerjik bir şekilde savundular. Hiss. [120] Ulusal Güvenlik Ajansı analistleri de ALES'in yalnızca Alger Hiss olabileceğini iddia ederek kayıtlara geçtiler. [121] Sovyetlerin Washington istasyon şefinden Moskova'ya 30 Mart 1945'te gönderilen Venona transkript # 1822, [117] ALES'in 4-11 Şubat 1945 Yalta konferansına katıldığını ve ardından Moskova'ya gittiğini gösteriyor. Hiss, Yalta'ya katıldı ve ardından Dışişleri Bakanı Stettinius ile Moskova'ya gitti. [122]
Ancak bazıları, Venona #1822'nin ALES'in Hiss olduğuna dair kesin bir kanıt oluşturup oluşturmadığını sorguluyor. Hiss'in avukatı John Lowenthal şunları savundu:
- ALES'in küçük bir casusluk ajanı grubunun lideri olduğu söylendi, ancak karısını daktilo ve Chambers'ı kurye olarak kullanmanın dışında, savcılık Hiss'in tek başına hareket ettiğini iddia etti. [123] Ancak CIA, Alger, karısı Priscilla ve erkek kardeşi Donald'dan oluşan "küçük grup" sonucuna vardı.
- ALES, askeri istihbarat elde eden ve nadiren Dışişleri Bakanlığı materyali sağlayan bir GRU (askeri istihbarat) ajanıydı. Buna karşılık, duruşması sırasında, Dışişleri Bakanlığı çalışanı Alger Hiss, yalnızca askeri olmayan bilgileri elde etmekle suçlandı ve Sovyetlere düzenli olarak vermekle suçlandığı belgeler askeri olmayan, Devlet Departman belgeleri.
- Hiss iddia edildiği gibi bir casus olsaydı bile, 1938'de Whittaker Chambers Komünist Parti'den ayrılıp saklandığı için, 1938'den sonra ALES'in yaptığı gibi casusluk faaliyetlerine devam etmeyecekti, çünkü Komünist Partili meslektaşlarını ihbar etmedikleri takdirde onları ihbar etmekle tehdit etmişti. izledi. Hiss ALES olsaydı, gizliliği bu nedenle aşırı tehlikede olurdu ve herhangi bir Sovyet teşkilatının onu kullanmaya devam etmesi çok riskli olurdu. [124]
- Lowenthal, ALES'in Yalta konferansında hiç bulunmadığını ve bunun yerine kablonun Sovyet dışişleri bakan yardımcısı Andrey Vyshinsky'ye yönlendirildiğini öne sürüyor. [125] Lowenthal'e göre, Venona #1822'nin altıncı paragrafında, GRU, Vyshinsky'den, GRU'nun iyi yapılmış bir iş için teşekkürlerini iletmek üzere ALES ile temasa geçmesini ister; bu, ALES gerçekten Moskova'ya gitmiş olsaydı gereksiz olurdu, çünkü GRU ona orada bizzat teşekkür edebilirdi. [114]
Hava Kuvvetleri Tarihi Merkezi'nden Eduard Mark bu analize şiddetle karşı çıktı. [126] 2005'te NSA, Venona metinlerinin orijinal Rusçasını yayınladı. O yıl Kriptolojik Tarih Merkezi'nde düzenlenen bir sempozyumda istihbarat tarihçisi John R. Schindler, Venona #1822'nin Rusça metninin ALES'in gerçekten Yalta'da olduğunu açıkça ortaya koyduğu sonucuna vardı: "ALES'in Alger Hiss olarak ABD tarafından yapılan tanımlaması. Yarım yüzyıldan fazla bir süre önce hükümet, son derece sağlam görünüyor, şu anda mevcut olan kanıtlara dayanarak, 1822 mesajı bu kanıtın sadece bir parçası, ancak yine de ikna edici. [127]
Lowenthal'in diğer noktalarını çürüten John Earl Haynes ve Harvey Klehr şunları savundu:
- Hiss davasında sunulan delillerin hiçbiri, Hiss'in 1938'den sonra bir casusluk ajanı olabileceği veya Dışişleri Bakanlığı belgelerini ancak 1938'den sonra geçirmiş olabileceği olasılığını dışlamaz.
- Chambers'ın suçlamaları 1945'te Elizabeth Bentley iltica edene kadar ciddi bir şekilde soruşturulmamıştı, bu yüzden Sovyetler teoride onun casusluk çalışmalarına Chambers'ın 1938'deki ilticasından sonra devam etmesini kabul edilebilir bir risk olarak görebilirdi.
- Vyshinsky, Yalta ile Venona mesajının verildiği saat arasında ABD'de değildi ve mesaj, Washington KGB istasyonundan ABD'de ALES ile bir görüşmeyi bildiriyor ve Lowenthal'in analizini imkansız kılıyor. [128]
Daha önceki bir Venona belgesi, #1579, aslında "HISS" adından söz etmişti. Bu kısmen şifresi çözülmüş kablo, New York'taki GRU şefinden Moskova'daki genel merkeze 1943 tarihli bir mesajın parçalarından oluşuyor ve şöyle yazıyor: "Dışişleri Bakanlığından HISS adıyla" ("HISS", "Latin alfabesiyle yazılmıştır". kriptanalistler tarafından bir dipnota). "HISS", her ikisi de o sırada Dışişleri Bakanlığı yetkilisi olan Alger veya Donald Hiss'e atıfta bulunabilir. Lowenthal, Alger Hiss gerçekten bir casus olsaydı, GRU'nun kodlu bir aktarımda onun gerçek adını [114] belirtmeyeceğini, çünkü bu onların olağan uygulamalarına aykırı olduğunu savundu. [120]
Nisan 2007'de düzenlenen bir sempozyumda, yazarlar Kai Bird ve Svetlana Chervonnaya, Yalta'da bulunan yetkililerin hareketlerine dayanarak, ALES için en iyi eşleşmenin Hiss değil, bir ABD diplomatı olan Wilder Foote olduğunu öne sürdüler. [129] Bir Sovyet kablosu ALES'i oraya yerleştirdiğinde Foote'un Mexico City'de olduğunu, Hiss'in ise birkaç gün önce Washington'a gittiğini belirtiyorlar (yukarıya bakın). Buna karşılık, Haynes ve Klehr, Foote'un ALES tanımının diğer yönlerine uymadığına (ALES'in Sovyet askeri istihbaratı için çalıştığı söylendiğinde Foote Vermont'ta gazeteler yayınlıyordu) işaret ediyor ve kablonun geldiğini öne sürüyorlar. KGB varlıklarını yöneten birinden (ALES gibi GRU varlıkları yerine) ve ALES'in hala Mexico City'de olduğunu söylediğinde yanılmış olabilir. [130] [131] Mark ayrıca Foote'un komünistlerle veya herhangi bir yabancı istihbarat servisiyle ilişkisinin gösterilmediğini öne sürerek Foote'un ALES olduğuna da karşı çıkıyor, Mark, Hiss'in ALES olabilecek "olası tek aday" olduğunu iddia ediyor. [132]
Oleg Gordievsky Düzenle
1985 yılında, yüksek rütbeli bir KGB ajanı olan Oleg Gordievsky (d. 1938), 1974'te bir İngiliz çifte ajanı olarak işe alındı, kaçtı ve bir dizi anı yazdı, bunlardan birinde, KGB (1990), Hiss'i II. [133] Gordievsky daha da ileri gitti ve Hiss'in "ALES" kod adı kimliğine sahip olduğunu iddia etti. Venona kabloları kamuoyuna açıklanmadan önce ortaya çıkan bu, ilk başta kod adının bağımsız bir şekilde doğrulanması gibi görünüyordu, ancak daha sonra Gordievsky'nin ALES kimliği için kaynağının, Ulusal Güvenlik Ajansı'nın Venona hakkındaki belgelerini gören gazeteci Thomas Powell'ın bir makalesi olduğu ortaya çıktı. serbest bırakılmalarından yıllar önce. [134] Gordievsky'nin güvenilir bir kaynak olarak statüsü, İngiliz medyasının bazı bölümlerinde sorgulandı. [135]
Aleksandr Feklisov Düzenle
Alexandr Feklisov'un kitabının girişinde Serguei Kostine'e göre Rosenberglerin Arkasındaki Adam (2001), Hiss suçluydu: "Suçsuz gibi davranarak ölümüne giden Alger Hiss gibi, Morton Sobell de tüm hayatını yalanı onurlandırmak için harcadı." [136]
Sovyet arşivleri Düzenle
1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra, Alger Hiss, Başkan Yeltsin'in askeri danışmanı ve tüm Sovyet istihbarat arşivlerinin gözetmeni olan General Dmitry Antonovich Volkogonov'a, Hiss davasıyla ilgili herhangi bir Sovyet dosyasının serbest bırakılmasını talep etmesi için dilekçe verdi. Hem eski Başkan Nixon hem de başkanlık kütüphanesinin müdürü John H. Taylor, tam içeriği henüz kamuya açık olmasa da benzer mektuplar yazdılar.
Rus arşivciler dosyalarını gözden geçirerek yanıt verdiler ve 1992'nin sonlarında Hiss'in Sovyetler Birliği için casusluk yaptığına veya Komünist Parti üyesi olduğuna dair hiçbir kanıt bulamadıklarını bildirdiler. Ancak Volkogonov daha sonra aramaya sadece iki gün ayırdığını ve esas olarak KGB arşivcilerinin sözlerine güvendiğini belirtti. "Gördüklerim bana tam bir açıklama iddiasında bulunmama neden olmadı" dedi. Hiss'in avukatına atıfta bulunarak, "John Lowenthal beni tam olarak ikna olmadığım şeyler söylemeye zorladı" diye ekledi. [112] 1930'ların sonlarında ve 1940'ların başlarında NKVD adına Kuzey Amerika'da Sovyet istihbarat çalışmalarını yürüten General-Teğmen Vitaly Pavlov, Hiss'in asla ajanlarından biri olarak SSCB için çalışmadığını söyledi. [137]
2003 yılında, emekli Rus istihbarat yetkilisi General Julius Kobyakov, Volkogonov için dosyaları gerçekten arayan kişinin kendisi olduğunu açıkladı. Kobyakov, Hiss'in SVR öncüllerinden ayrı bir askeri istihbarat örgütü olan GRU ile birlikte olmakla suçlanmasına rağmen, Hiss'in SVR'den önceki kuruluşlarla bir ilişkisi olmadığını belirtti. 2007'de, 1990'ların başından beri Sovyet arşivlerini inceleyen Rus araştırmacı Svetlana Chervonnaya, incelediği belgelere dayanarak Hiss'in casuslukla ilgisi olmadığını savundu. [138] Mayıs 2009'da, Wilson Merkezi'nin ev sahipliğinde düzenlenen bir konferansta, Harvard Üniversitesi Soğuk Savaş Çalışmaları Direktörü Mark Kramer, John F. Kennedy Hükümet Okulu'nda, "[Kobyakov]'un söylediği tek kelimeye güvenmediğini belirtti. ", [139] Aynı konferansta tarihçi Ronald Radosh, Mareşal Voroshilov'un Moskova'daki kağıtlarını araştırırken, kendisi ve Mary Habeck'in Alger Hiss'i "ajanımız" olarak nitelendiren iki GRU (Sovyet askeri istihbaratı) dosyasına rastladıklarını bildirdi. [140]
2009 yılında Haynes, Klehr ve Alexander Vassiliev Casuslar: Amerika'da KGB'nin Yükselişi ve Düşüşü, 1990'larda eski bir KGB ajanı olan Vassiliev tarafından elle kopyalandığı bildirilen KGB belgelerine dayanıyor. Yazarlar, Alger Hiss'in gerçekten de bir Sovyet casusu olduğunu kesin olarak göstermeye çalıştılar ve KGB belgelerinin Hiss'in sadece anlaşılması zor ALES olduğunu kanıtlamakla kalmayıp, GRU için çalışırken "Jurist" ve "Leonard" kod adlarını kullandığını da iddia ettiler. . Vassiliev tarafından geri getirilen bazı belgeler, yazarların görüşüne göre, suçluluğu hakkında şüpheye yer bırakmadan Hiss'e gerçek adıyla atıfta bulunur. Haynes ve Klehr, buna "birikmiş kanıtların muazzam ağırlığı" adını vererek, "ciddi tarih öğrencilerine göre Hiss'in masumiyetine yönelik devam eden iddialar, ölümcül bir ideolojik körlük vakasına benziyor." [141] Dergide yayınlanan bir incelemede Soğuk Savaş Araştırmaları Dergisi, askeri tarihçi Eduard Mark yürekten hemfikirdi ve belgelerin "Hiss'in, Whittaker Chambers'ın altmış yıldan fazla bir süre önce suçladığı gibi, 1930'larda Sovyet askeri istihbaratının (GRU) bir ajanı olduğunu kesin olarak gösterdiğini" belirtti. [142] Haber Haftası dergisi, Sivil Haklar Hareketi tarihçisi David Garrow'un da kendi görüşüne göre şu sonuca vardığını bildirdi: casuslar "[Hiss'in] suçluluğunun reddedilemez onayını sağlar". [143]
Bununla birlikte, D. D. Guttenplan, Jeff Kisseloff ve Amy Knight gibi diğer tarihçiler, casuslar ' sonuçlar kanıtlarla desteklenmedi ve yazarlarını "alaysız" araştırmalara katılmakla suçladı. [144] [145] [146] Guttenplan, Haynes ve Klehr'in, Hiss'i ve diğerlerini casuslukla suçladığı varsayılan belgelerin varlığını hiçbir zaman görmediklerini ve hatta kanıtlayamadıklarını, bunun yerine yalnızca Vassiliev'in görev yaptığı dönemde yazdığı el yazısı defterlere dayandığını vurgular. 1990'larda Weinstein ile işbirliği yaparken Sovyet arşivlerine erişim izni verildi. Guttenplan'a göre, Vassiliev, dosyalarını ve defterlerini her günün sonunda KGB basın ofisinde bir kasaya bırakması istenmesine rağmen, kapsamlı belge dökümleri ile defterleri nasıl dışarı çıkardığını asla açıklayamadı. [147] Haynes ve Klehr, materyalin, materyalin gerçek olduğu konusunda oybirliğiyle hemfikir olan tarihçiler, arşivciler ve istihbarat uzmanları tarafından incelendiğini söyledi. [148]
Guttenplan ayrıca, Vassiliev'in ilgili gerçekleri atlamış ve kapak isimlerini seçici olarak çeşitli kişilerin gerçek isimlerine ilişkin kendi fikriyle değiştirmiş olabileceğini de öne sürdü. [147] Guttenplan'a göre, KGB'nin halefi olan SVR'nin basın yetkilisi Boris Labusov, Vassiliev'in araştırması sırasında "Alger Hiss adıyla bazı işbirliği bağlamında tanışmış" olamayacağını belirtti. Sovyetler Birliği'nin bazı özel servisleriyle". [147] Guttenplan ayrıca Vasiliev'in 2003 yılında Hiss'i "Ales" kapak adıyla ilişkilendiren tek bir belge görmediğini yemin ederek itiraf ettiğini de belirtiyor. [147] Bununla birlikte, Haynes ve Klehr ayrıca, üst düzey bir Dışişleri Bakanlığı yetkilisi olarak tanımlanan bir GRU ajanının yakın zamanda bir Amerikan mahkemesinde mahkûm edildiğini belirten 1950 tarihli bir nota atıfta bulunur. "1950'de casuslukla ilgili bir suçtan hüküm giyen tek kıdemli Amerikalı diplomat Alger Hiss'ti." [148]
Kariyer
Alger Hissi hükümet için avukat olarak çalışmaya gitti. 1933 yılında Adalet Bakanlığı için çalışıyordu. 1934'te Senato'nun Nye Komitesi'ne katıldı. Bu, Birinci Dünya Savaşı sırasında askeri müteahhitlerin olası vurgunlarını araştıran Senatör Gerald Nye tarafından yönetilen bir komiteydi.
Aynı zamanda Hiss, Tarımsal Uyum İdaresi'ni (AAA) savunan hukuk ekibinin bir parçasıydı. Tartışma çıktı ve hukuk ekibinden birkaçı kovuldu. Hiss işine devam etti, ancak Tarım Dairesi hukuk ekibinde yer alan radikallerle bağlantılı olmakla suçlandı ve bu ileride tartışmalara neden oldu.
1936'da Alger Hissi Dışişleri Bakanlığı'na katıldı. Küçük kardeşi Donald Hiss'in yaptığı gibi Cordell Hull'ın altında çalıştı. Hiss, önce Dışişleri Bakan Yardımcısı Francis B. Sayre'nin asistanlığını yaptı ve daha sonra Uzak Doğu İşleri Dairesi Müdürü'nün özel asistanı oldu.
1939'da Cordell Hull'un Uzak Doğu İşleri Özel Danışmanı Stanley Hornbeck'in asistanı oldu. 1944 yılına kadar görevde kaldı.
1944'te Hiss, Özel Siyasi İşler Dairesi Başkanlığı görevini üstlendi. Bölümün rolü, savaş sonrası iş ortamı için politika ve plan yapmaktı. Ayrıca, Birleşmiş Milletler'in ne olacağına ilişkin planları oluşturan Dumbarton Oaks Konferansı'nın yönetici sekreteri olarak görev yaptı.
1945 yılında Alger Hissi katılan ABD heyetinin bir parçasıydı. Yalta Konferansı. Konferans içindi Franklin D. Roosevelt, Winston Churchill ve Joseph Stalin, Almanya'daki Nazilerle ayrı ayrı barış görüşmeleri yapmamaları için ittifaklarını onaylamak için.
Birkaç toplantıya katıldı ve konferans için makale ve belgeleri bir araya getirdi.
1945'te Hiss, Dışişleri Bakanlığı'nın Özel Siyasi İşler Dairesi Müdürü oldu. 1946'da Hiss devlet işinden ayrıldı ve Uluslararası Barış için Carnegie Vakfı Başkan olarak.
Alger Hiss'in Onuru
Alger Hiss'ten şüphelenmek, görünüşte bir şekilde uygunsuzdu. Neredeyse kasvetli bir şekilde haklıydı. Masumiyet konusunda uzmanlaştı. Başarısızlıktan masumdu ve bu yüzden babasını anlayamadı. Şüpheden masumdu ve bu yüzden kardeşi Bosley'i anlayamadı. Psişik kargaşadan o kadar masumdu ki, kız kardeşi, rahatsızlığının farkında olmadan birkaç yıl boyunca akıl hastanelerine girip çıktı. Otuzlu yıllardan o kadar masum bir ideolojik geçti ki daha sonra hiçbir komünistle tanışmadığına ya da herhangi biriyle tanıştığında onları tanıyamayacağına yemin edebilirdi. İyi konumlanmış patronlarla olanlar dışında, dostluklardan masumdu. Baş Yargıç Oliver Wendell Holmes'un başından tamamen silahlanmış gibi görünüyordu. Yerini bilen ve mükemmel bir şekilde dolduran mükemmel bir memur, siyasi bir Jeeves oldu. Bir şey varsa, orijinalliği ekarte edecek kadar haklıydı. İlk patronlarından bir diğeri olan Yargıç Frankfurter, 1946'da Hiss'in salt dürüstlüğün ötesinde bir şeye işaret eden gençliğinin vaadini tam olarak yerine getirmediğini düşünmek için şaşırmıştı. 1
Yine de uygun erdemlere sahip bu sıkıcı adam, hayatında canlı bir şey biliyordu, &ldquoa, yazar Jim Tully ve Jack London arasında bir geçiş&rdquo (kendi sonraki sözleriyle). İki erkek&mdashpale Alger ve technicolor Whittaker&mdash arasındaki karşıtlık, karşılaşmalarını kısacık da olsa hatırlanması gereken şeyler haline getirmeliydi. Ama hayır, Hiss ilgiden masum kaldı. Hediyeler&mdasha halısı, bir araba&mdash aldı ve verdi, ama aslında habersiz tanıdığında hareket eden bağışçıyı/alıcıyı zar zor fark etti. Hiss'squos sadece hatırlanan ilgi, karakteristik olarak, uygunsuz için bir tiksinti oldu. Bu Jack London'dan hiçbir hikaye hatırlamıyordu, sadece dişleri bozuktu. Gerçek başarılı, uzaktaki bir başarısızı görebilir.
Onu daha fazla uzak tutmaması bir mucize. Tatilleri ve gezileri (görünüşe göre, bir dalgınlık nöbeti içinde Cezayir'le kardeşleşiyorlardı), hobileri ve küçük sohbetleri paylaşıyorlardı. Bu iki bitlik Jack London bunu neden yaptı? Kıskançlık, belki ya da reddedilen cinsel duygular. Başarısız olan buna "tarihin bir trajedisi" derdi.&rdquo Şaşkın hale gelen, önce bunu bir hatalar komedisi olarak güldürmeye çalıştı. Masumiyetin dar görüşlülere hakaret olduğunu ancak daha sonra anladı. Nixon, Hiss'in kazanılmış üstünlük havasını, Hiss'in Chambers'ın dişlerini sevdiği kadar sevmiyordu. Kalabalık bir beyefendiden nefret eder ve hatta New Deal'ın ilk sivil şehidi olan kusursuz Yalta Jeeves gibi bir siyasi beyefendinin beyefendisinden bile nefret eder.
Hiss'in avukatlarının bulabileceği tek açıklama, kişiliklerin çatışmasıydı. Chambers'ın anlaşılmaz kini, avukatlardan çok psikiyatristlerin meselesiydi. Chambers'ın psikiyatrik bakım altında olduğu söylendi (o zaman onu herhangi bir şeye tanık olarak diskalifiye etmeye yetecek kadar). Savunma bu söylentileri doğrulayamadığında, avukatlar mahkeme salonu ekibinin bir parçası olarak bir psikiyatrist getirerek ve onu Chambers'ı hakikatten aciz kılan & mdas psikobiyografinin ilk ve en az şanlı kullanımlarından biri olan "akıl hastalığı"nı tarif etmeye çağırarak bu yanlış anlaşılmayı düzelttiler. uzaklık. Yine de, bir adamı bu kadar açık bir şekilde bir şeyden korumak için başka hangi silah kullanılabilir? psişik hakaret? Soru Hiss'in masumiyeti değil, ona meydan okuyan herkesin çılgınlığıydı. Hiss'in hata yapması ihtimal dışıydı: Chambers'ın hayal etmesi, icat etmesi ve abartması kaçınılmazdı.
Ama bir şey Hiss'in avukatlarını bile şaşırttı. Bir centilmen arkadaşlarına yalan söylemez ve Hiss de şüphesiz bir centilmendi. O halde neden John Foster Dulles'a Chambers suçlamaları hakkında karısını aramadığını söyledi? Avukatı John F. Davis onunla gitmesine rağmen, neden daha sonra ilk HUAC oturumlarına danışmansız gittiğini yazsın? Bu titiz ve düzenli adam, erkenden garip, küçük, gereksiz yalanlar söylemeye ya da açıklanamayan "hafıza karartmalarına" maruz kalmaya başladı. House komitesi önüne ilk çıkışında Hiss, üç eski hizmetçinin adını hatırladı, ancak temas halinde olduğu bir hizmetçinin adını hatırlamıyordu; onun için tam zamanlı, üç yıl boyunca çalışan hizmetçiyi değil (Chambers için en önemli yıllar). ilgili), o zamanlar ve sonrasında tüm ailesi Hisses'e karışmış olan kadın ve oğluna daktiloyu verdiği ve zarar verici belgelerin daktilo edildiği hizmetçi.
Belki de Claudia Catlett'in adını unuttu. Ama 7 Aralık'ta hatırlamıştı. Komite huzuruna ilk çıktığı andan itibaren görünmez avukat John F. Davis'i aradı ve Woodstock'u Bayan Catlett'in oğluna verdiğini söyledi. Yine de üç gün sonra, bu kez yemin altında bir başka unutkanlık nöbeti geçirdi ve büyük jüriye daktilonun nerede olduğunu bilmediğini söyledi. Beş gün sonra aynı mahkemeden önce bu iddiasını tekrarladı. O daktilo hakkında yalan söyleyen tek kişi Alger değildi. Kardeşi Donald daha sonra onun nerede olduğunu ancak Bayan Catlett'in oğlu kendisine geldiğinde öğrendiğini iddia etti; gerçi John Davis, Alger'in mesajını ondan önce iletmişti.
Tabii ki, Whittaker Chambers yemin altında yalan söyledi. Ama bu beklenen bir şeydi. Hiss'in onurlu olduğu kadar açıkça itibarsızdı. Onurlu adam neden yalan söyledi? Nasıl olabilir o &ldquoBeyler ne yapmaz&rdquo? Carnegie Vakfı'nın başkanı olmak için Dışişleri Bakanlığı'ndan ayrıldığında sadakati hakkındaki şüphelerin "uçup gittiğini" iddia etti. Ama onlar yoktu. Endowment'ın yönetim kurulu başkanı John Foster Dulles, atamadan sonra Hiss'in komünist ilişkilerden şüphelenildiğini öğrendi. Dulles ona bu konuda soru sorduğunda. Hiss, soruşturmayı önemsiz, gerçekten bahsetmeye değmez diye reddetti. Yine de Acheson'a bunun ilerlemesine bir tehdit oluşturup oluşturmadığını sorması yeterince önemliydi (Acheson öyle olduğunu söyledi) ve başka bir deyişle, Carnegie atamasını kabul etme kararını motive etmek için yeterince önemliydi.
Onun hantal hafızası, dış kanıtlar onu hatırlamaya veya gözden geçirmeye zorlayana kadar (örneğin, arabasının hediye edildiği hikayesi) her bir Chambers hikayesini korumalı inkarları, kendi avukatlarından bazılarının bir şeyler sakladığını hissetmesine neden oldu. Ama karısının bazı radikal düşüncesizliklerini örtbas ettiğini düşünüyorlardı. Priscilla her zaman gerçek kocasından daha ateşli olmuştu. Yalanları bile asilceydi.
Hiss'in avukatları çok fazla araştırma yapmamayı öğrendi, bu da davalarındaki bazı tuhaf suskunlukları açıklıyor. Böylece, hükümet uzmanının, yalnızca on karakterlik bir çalışmadan, çalınan belgelerin Hiss'in daktilosunda yazılmış olduğunu belirlemesine izin verildi. Bu, avukatlarının neden daha fazla kanıt talep etmediğini soran daha sonraki Hiss savunucuları tarafından yetersiz olarak adlandırıldı (bu arada, FBI uzmanına sahipti). Ancak savunma bu konu üzerinde durmak istemedi ve kendi uzmanlarından biri de aynı tanımlamayı yapmakla kalmayıp, çalınan belgelerin daktiloya ait çoğu özelliği taşıdığını söyledi. Priscilla Hissi.
Hiss, 1935'te Chambers'tan bir halı aldığını ve sanat tarihçisi Meyer Schapiro tarafından 1936 Aralık'ında seçilemeyecek ve 1 Ocak 1937'den sonra teslim edilemeyeceğini söyledi. Halıya ne olduğu sorulduğunda Hiss, halının hala elinde olduğunu itiraf etti. . Schapiro kürsüdeyken avukatları bunu neden göstermedi? Bu halıyı seçtiğini reddetmesi, iddianamedeki iki yalancı şahitlik suçlamasından ikincisini çürütebilirdi&mdashHiss&rsquos, Chambers'ı 1937'de hiç görmediğini iddia etti. Ama Hiss çok az gönüllü oldu. Suçlamaları dinledi, ayırdı, küçülttü, her zaman tepkiyle çalıştı. Chambers'ın onu tanıdığı yıllardaki hayatı, kendi anlatımlarında, resmi onaylar ve ayrı inkarlardan başka hiçbir şeyle dolu tuhaf bir boşluk olarak ortaya çıkıyor. önemliydi Olumsuz araba durumunda daha fazla ayrıntı ve mdashas takip etmek. Bu transferde bilinen ortağın avukatı William Rosen, Hiss'in avukatlarını, "bu davada sansasyon yaratacak" &ldquoa çok yüksek komünist&rdquo tarafından ayarlandığı konusunda uyardı.
Hiss'in kendi materyallerini sunma konusundaki isteksizliği o kadar belirgindi ki, savunucular bariz bir istisnanın büyük bir kısmını yaptı ve onun avukatı FBI'ın aradığı Woodstock daktilosunu buldu ve üretti. Ama: 1) Daktilonun kendisi kanıt olarak ilgisizdi. Hiss'e yönelik suçlama, hem Hiss'in el yazısıyla yazılmış notlarına, hem de Priscilla Hiss tarafından yazıldığı kabul edilen mektuplardaki ve Chambers tarafından üretilen çalıntı belgelerdeki tipin kimliğine dayanıyordu. 2) Alger Hiss, genel olarak daktilonun 7 Aralık'a kadar nerede aranacağını biliyordu ve Donald Hiss'e Şubat ayı ortalarında Ira Lockey'nin eline geçtiği söylendi. Bu bilgi üzerine iki ay oturdular. 3) Daktiloyu alan avukat kendi inisiyatifiyle hareket etti (hiss kardeşlerden herhangi birinin bilgisi olmasına rağmen). Ve 4) avukatın gerekçesi, daha sonra Catlett'leri sorgulayan FBI'ın, Hiss'in kanıtları bastırdığı bir dava oluşturmasından korkması gibi görünüyor.
Allen Weinstein'ın üzerinde çokça çalışılmış bu vakayı açıklığa kavuşturmak için sunabileceği birçok & mdash kelimenin tam anlamıyla binlerce & mdashof yeni gerçeği var. Ancak Donald Hiss'in daktiloyu, üretilmeden iki ay önce Lockey'e kadar takip ettiği keşfi, muhtemelen en zarar verici parçadır. Yerleşik, değiştirilmiş veya sahte bir daktiloyla ilgili tüm teorileri eğik bir şapkaya çevirir. Herbert Packer, 1962'de bu teoride delikler açmıştı,2 daktilonun konuyla ilgisi olmadığını, bu yüzden bir tane inşa etmenin hem savurgan hem de tehlikeli olacağını (bütün parça ve uzmanlık ve ekim kaynaklarına gizlice bağlı olarak) ya da, Eğer çalıntı belgeleri yazmak için sahte bir makine üretilmişti, bu işlevi yerine getirdikten sonraki ilk öncelik, gerçek olanın ortaya çıkıp sahtekarlığı ortaya çıkaracağı korkusuyla makinenin imhası olacaktı. tıpkı Hiss makinesinin yaptığı gibi. Hisseler daktilonun nerede olduğunu biliyordu ve dost canlısı Catlett'ler FBI'ı yanıltıyordu. FBI makineyi bulup kurcalasaydı, neredeyse kesinlikle bilirlerdi ve Hisses'e söylerlerdi.
Weinstein'ın keşfi, yalnızca veya esas olarak Hiss'e karşı en popüler komplo teorilerini yok ettiği için değil, aynı zamanda Hiss'in bu teorileri benimsediği ve desteklediği tüm yıllar boyunca kusurlu olduğunu bilmek için nedenleri olduğunu gösterdiği için önemlidir. Saygıdeğer beyefendi kendi arkadaşlarını yanıltıyor.
Weinstein'ın başlıca bulguları savunma dosyalarındaydı. Ama pratikte FBI'dan aldığı her şey, olayların Chambers versiyonunu doğrulamaya hizmet ediyor. İronik bir şekilde, Hiss'in avukatlarının en çok arzuladığı zarar verici şey bile & Chambers'ın eşcinsel ilişkilerinin kesin kanıtıdır ve Chambers'ın hikayesini doğrulamaya yardımcı olur. Son derece utanç verici olduğunu düşündüğü olayların kaçınılmaz ifşasına kendini hazırlamıştı (aslında savunma, Chambers'ın eşcinsel olduğunu iddia etmek için yalnızca bir utanç verici tanık &mdasha komünist&mdash buldu ve onu kullanmadı). Chambers, ajanların ona güvenmemesine yol açsa da, FBI'ı bu zararlı materyal konusunda uyardı. Bu, Chambers'ın filmdeki tasviri ile uyumludur. Tanık Kendisini katlanmak zorunda hissettiği çileyi anlatır ve duruşmalar sırasında kendi intihar girişimi gibi melodramatik olayları çok daha inandırıcı kılar.
Chambers'ın komünistler tarafından öldürülme korkusu gibi ihtimal dışı şeyler bile haklı çıktı. Gittiği arkadaşı Herbert Solow bu korkuları paylaştı ve daha da derinleştirdi, çünkü o, Partiyle arası bozulan diğer kişilerin "ortadan kaybolması" veya öldürülmesi üzerinde çalışmış, Juliette Poyntz ve Adolf Rubens. 3 Weinstein'ın Budapeşte'de J. Peters ile, Kudüs'te Nadya Ulanovskaya ile ve Maxim Lieber ile kendi röportajları, Chambers'ın yeraltındaki Parti'deki yaşam öyküsünün birçok ayrıntısını doğruladı.Chambers'a karşı -yalnızca Elizabeth Bentley'nin ve Hedda Massing'in değil, Herta Field'ın, Edouard Daladier'in ve Igor Gouzenko'nun da bağımsız olduğu raporların izini sürdü ve daha sonra Hiss'in Ware Grubu ile olan bağlantılarına dair tanıklıklar topladı.
Weinstein'ın malzemesini kullanımı kusursuz bir şekilde adil. Sırf vardığı sonuca uygun olduğu için bazı şeyleri kabul etmez (örneğin bkz. Mahkemede getirilen ve kanıtlananlar dışındaki herhangi bir suçlama konusunda belirsizdir. Psikolojik teoriler oluşturmaktan kaçınır, Hiss savunucularına adil davranır ve herhangi bir kişisel veya ideolojik düşmanlık göstermez. Hikâyenin anlatımı, düzenlemesi gereken birçok ayrıntıya rağmen temiz bir şekilde anlatılıyor. Herhangi bir kitap, büyük bir tarihsel gizemi ortadan kaldırabildiği kadarıyla, bu kitap bunu muhteşem bir şekilde yapıyor.
Ancak kısıtlama ve dik başlılık erdemleri bazı insanları tatminsiz bırakacaktır. Alger Hiss'i açıklamaya çalışmıyor, sadece belirli eylemlerin gerçekleştiğine dair kanıtlarla uğraşmak için. Haklı olarak ilk önceliği olarak buna bağlı kalıyor ve bize söylemeye çalışmıyor. Niye fiiller meydana geldi. Böylece Hiss'in etrafındaki inatçı ve bulaşıcı masumiyet havası insanları duraklatmaya devam edecek. Sorun sadece belirli bir süre boyunca nasıl casusluk yaptığı değil, (hatta daha da fazlası) en başta arkadaşlarına nasıl yalan söyleyebildiği ve yalanları güvenle &mdash hatta sükûnetle&mdash ve çeyrek yüzyılı aşkın bir süredir sürdürebildiğidir.
İsteksizce Hiss'in yalan söylediği sonucuna varanların çoğu, Amerika savaşa girdikten sonra ya da Amerika'nın Rusya'dan ayrılmasından sonra -daha da düşünülemezdi- onun bir yabancı bağlılığını sürdürdüğüne inanamıyor. Ancak, itibarsız bir arkadaşı olan başka bir kusursuz memur olan Kim Philby'yi de düşünemezlerdi. Philby şövalye ilan edilmek üzereydi ve İngiliz gizli servisinin başına geçmek üzere yetiştiriliyordu ki, hakkındaki ilk şüpheler onu askerlikten ayrılmaya zorladı. Hugh Trevor-Roper, Philby'nin fikirlere gerçek bir ilgi göstermemesine rağmen, entelektüel olarak belirsiz bir üne sahip olduğunu belirtiyor. Aynı şey, entelektüel itibarı neredeyse tamamen Justice Holmes'un kendisi için yazdığı bir kitaba dayanan Hiss için de geçerlidir.
Philby'nin ilk ortaya çıkışından sonra Rusya'ya kaçmadığı unutulmamalıdır. Devam etti, masumiyetini korudu ve hizmete geri dönmek için çalıştı. Sadakatiyle ilgili ifade edilen şüphelerden bile yararlandı. Philby'nin Rus bağlarına dair yasal olarak dava edilebilir kanıtlardan yoksun olan Harold Macmillan, onu kamuoyu önünde aklamak zorunda kaldı. &ldquoO gerçekten isteseydi bana daha iyi bir dönüş yapamazdı. Beni [suçlayanı Albay Lipton] olarak adlandırarak, Harold Macmillan'ı beni aklamaya neredeyse zorladı.&rdquo 4 Weinstein, Dean Acheson'ın Alger Hiss'i savunmasının, kendi doğrulama oturumlarında görev odaklı, ılık ve Acheson'ın Alger Hiss'le çok daha yakın bağları tarafından motive edildiğini gösteriyor. Donald Hiss. Acheson, duruşmasında Hiss için ifade vermeyi reddetti.
Philby'nin Rusya'ya geçmesi, ancak aleyhine açık yasal kanıtlar bulunduktan sonra oldu. Ölüm cezasıyla karşı karşıyaydı. Hiss, aksine, çok daha az ciddi suçlamalarla karşı karşıya kaldı ve onları kovma şansı buldu. Chambers hayali kendini dramatize edebilir, çıldırabilir veya intihar edebilir (neredeyse yaptığı gibi). Hiss'in birçok savunucusu vardı ve ilk duruşması asılmış bir jüri ile sona erdi. Yalan tanıklıktan mahkumiyeti nispeten küçük bir meseleydi. Rehabilitasyon hayal edebilirdi. Belki de yaptığı çizgiyi üstlenmesi istendi. Weinstein'ın araştırmasına göre, Rusların Hiss'e olan ilgileri, Judith Coplon'un çaldığı FBI dosyalarının türlerinden ve Gromyko'nun 1945'te Alger Hiss'in ilk BM genel sekreteri olması yönündeki önerisinden anlaşılıyor.
Weinstein, Chambers olaylarından sonra Hiss'in hala casuslukla uğraştığı sonucuna varmıyor. Ancak savaş sırasında ve sonrasında Hiss'in uzmanlık alanı dışında çok gizli materyaller istediğini gösteriyor. Hiss'in bu süre boyunca ilkeli bir şekilde inanan biri olduğunu düşünmeyi tercih ediyorum, ilk radikal sempatisinin daha sonra kendi oluşturduğu örgütte kaybolmadığına, enerjik gerçek masumiyet protestolarının ülkenin (ve ulusun) için çalıştığına dair derin bir kanaate dayandığını düşünüyorum. arkadaşlarının bir kariyeri kurtarmak için değil, bir davayı ilerletmek için aldatıldığı peccadilloları örtbas etmek için yanlış bir inkar kahramanlığını çağırmamış olması en büyük iyiliğiydi.
Hiss'in en başından itibaren toptan ve evrensel inkar ve unutkanlık stratejisi, gönüllü otobiyografiyi reddetmesi, Hiss'in Chambers belgelerinden daha fazlasını saklaması gerekiyorsa mantıklıdır. Bu yüzden ona inandığım için hakaret etmeyecektim. Gizli bir yiğitlikle kendi tanrılarına hizmet ettiğini düşünmeyi tercih ederim. Sadece gizli bir düşman olarak, insanların onda her zaman sezdiği dürüstlüğü yeniden kazanır. Pek çok başka şekilde onaylanan Chambers, Hiss'in 1949'da hala bir komünist olduğuna, onu yok etmeye çalışırken bile selamlayabileceği bir düşman olduğuna olan inancında doğrulanacaktı. Mahkeme salonunun draması abartılmadı. Bir savaş alanı alışverişiydi.
2016 Seçimlerinde Rusya'nın Müdahalesine Soruşturma
Demokratik Ulusal Konvansiyon'un 2014WikiLeaks'in DNC'den hacklenen e-postaları yayınlamasından sadece birkaç gün önce 22 Temmuz 2016'da 2014, DNC Başkanı Debbie Wasserman Schultz'un istifa etmesine neden oldu.
FBI, saldırıları araştırmaya başladı ve Eylül ayında Senato ve Meclis İstihbarat Komitelerinden Demokratlar Dianne Feinstein ve Adam Schiff, seçim müdahalesinin arkasında Rus istihbarat teşkilatlarının olduğunu belirten ortak bir bildiri yayınladılar. İnançları, İç Güvenlik Bakanlığı ve Seçim Güvenliği Ulusal İstihbarat Dairesi tarafından tekrarlandı.
Ocak 2017'de Ulusal İstihbarat Direktörlüğü, Rusya'nın 2016 seçimlerine müdahale ettiği sonucuna varan bir rapor yayınladı. Rapor, Rusların anketleri doğrudan değiştirmediğini, bunun yerine İnternet üzerinden Trump yanlısı mesajları yaydığını ve DNC'yi hacklediğini buldu. Facebook daha sonra 2017'de, sitelerindeki 3.000'den fazla siyasi reklamın Rusya ile bağlantılı olduğunu duyurdu. Trump, eski FBI Direktörü James Comey'i görevden aldı ve Twitter aracılığıyla ekibiyle bilgisayar korsanları arasında 'hiçbir gizli anlaşma!' olduğu konusunda ısrar etti.
Eski FBI direktörü Robert Mueller, Rusya ile Trump'ın 2019 kampanyası arasındaki olası gizli anlaşmayı araştırmak üzere özel danışman olarak atandı. Mueller Raporu, Rusya'nın "2016 başkanlık seçimlerine kapsamlı ve sistematik bir şekilde müdahale ettiğini" ve "ABD ceza yasasını ihlal ettiğini" tespit etti. Sonuç olarak, Trump yönetimi ile müdahale arasında söylentiler arasında bir bağlantı bulamadı ve şu sonuca varıldı: "Soruşturma sonuç vermedi. Trump kampanyasının üyelerinin seçimlere müdahale faaliyetlerinde Rus hükümetiyle komplo kurduğunu veya koordine ettiğini tespit edin. Michael Cohen, George Papadopoulos, Paul Manafort, Rick Gates ve Michael Flynn dahil olmak üzere birçok Trump çalışanı suçlandı.
Bir Alger Hiss Anı
Bana en dürüst insanın eliyle yazılmış altı dize verirsen, onlarda onu asacak bir şey bulurum.
- Kardinal Richelieu, Voltaire, Robespierre'e atfedilir ve genellikle Hiss vakasını açıklamak için kullanılır
Neden biri, 2017'de, 1950'de kararlaştırılan ve New Dealer ve eski Dışişleri Bakanlığı yetkilisi Alger Hiss'i Lewisburg, Pennsylvania'da kırk dört ay hapis cezasına çarptıran savcılığın zaferiyle sonuçlanan federal bir yalan yere yemin etme davasıyla ilgilensin ki? ?
Birincisi, Hiss davası (McCarthy döneminin ilk gösteri duruşması) ile Richard Nixon, Ronald Reagan, George W. Bush ve Donald Trump'ın müteakip siyasi kariyerleri arasında siyasi-soykütüksel bir bağlantı var. Whittaker Chambers'ın (Hiss'i suçlayan ve daha sonra Tanık, nefes nefese itirafı).
Hiss aleyhindeki resmi suçlamalar, Amerikan Karşıtı Faaliyet Komitelerine (HUAC) ifade verirken yemin altında yalan söylediği için iki yalancı şahitlik sayılırken, gerçekte Hiss, Komünist Parti üyesi olduğu için nehrin yukarısına gönderildi. ABD devlet belgelerini Odalar aracılığıyla Sovyet Rusya'ya iletti.
Wisconsin Senatörü Joseph McCarthy, Batı Virginia'daki Wheeling'de ancak Hiss davalarından sonra (aslında sadece ikinci kez mahkûm edildiği iki dava vardı) ayağa kalktı ve Dışişleri Bakanlığı'nın "205" üyesinin bir listesinin olduğunu ilan etti. kim, dedi, "kart taşıyan" (1950'lerde büyük bir tabir) komünistler ve gerçeği, adaleti ve Amerikan yolunu yıkmak için iş başındalar.
Hiss duruşmaları, içte bir düşman fikrini geliştirirken sansasyoneldi - İç Güvenlik Bakanlığı'ndaki siyasi kalpler için hala değerli olan bir fikir.
Hiss, FDR'nin New Deal, Yalta Konferansı, Harry Truman'ın yeniden seçim kampanyası, Birleşmiş Milletler ve Alex Jones'un şimdi şok sporcusu olarak adlandırdığı şey olmasa da, onunla birlikte yargılanan tek sanık değildi. küreselcilik.
Beğenin ya da beğenmeyin, Hiss davasının devam eden DNA'sı, Amerikan siyasi manzarasını liberaller ve muhafazakarlar, ilericiler ve gericiler ve soğuk savaşçılar ve tek dünyalılar - Whigs ve Know-Nothings değilse bile - arasında bölüyor.
Hiss vakasını hatırlamayabilirsin ama o seni hatırlıyor.
Siyasi kariyerinde (1933'ten 1947'ye kadar) Alger Hiss, Franklin D. Roosevelt'in başkanlığı sırasında liberal Demokratik düzenin vücut bulmuş haliydi.
1904'te doğan Hiss, 1929'da Harvard Hukuk Fakültesi'nden mezun oldu, Yüksek Adalet Divanı Oliver Wendell Holmes Jr.'da katiplik yaptı ve 1930'larda ve 40'larda New Deal bakanlıklarında ve Dışişleri Bakanlığı'nda çalıştı.
Pearl Harbor zamanında, Eyaletin Uzak Doğu bölümünde görev yapıyordu, ancak Japonların geldiğini görmedi, ancak bu gözetim sonraki denemelerinde asla ortaya çıkmadı (1949-50). Japonlar için bir bitki değil, Rus yanlısı olarak kabul edildi.
Hiss, 1945 kışında düzenlenen Yalta Konferansına Başkan Roosevelt'e eşlik eden heyetin küçük bir üyesiydi.
Daha sonra, Hiss'in resmi gazete dosyalarından alındığında, Kırım'da Roosevelt, Churchill ve Stalin yakınlarında ciddiyetle durduğunu gösterdi ve Rusların Doğu Avrupa'da Batı'yı aldatmasının bir nedeninin, üst düzey bir Amerikan yetkilisinin, konferans davamıza ihanet etmişti.
Dışişleri Bakanlığı'ndaki son pozisyonunda, Siyasi İşler Ofisi Direktörü olarak Hiss, Birleşmiş Milletler'in kurulması ve işleyişinden sorumluydu ve 1945'te, orijinal BM tüzüğünü taşırken gösterildiğinde resmi ilk sayfa haberi oldu. Başkan'ın imzası için Washington, DC.
1948'de, HUAC -özellikle de Kongre'nin genç bir üyesi olan Richard M. Nixon- kuruluşçu Hiss'e iddia edilenlerin katran ve tüylerini uyguladığında, Carnegie Uluslararası Barış Vakfı'nın (yüksek siyasi ofis için bir bekleme odası) başkanı olarak görev yapıyordu. Komünist sempati.
Hiss'e yönelik suçlamalar, Cumhuriyetçi tarafa Komünistlerin Truman'ın Demokratik yataklarının çoğunun altında (veya içinde) uyuduğu iddiasında bulunmaya hizmet ettiği 1948 başkanlık seçimleriyle tam olarak çakıştı.
Neden şimdi önemli? Hiss davası olmasaydı, Richard Nixon Senato'ya (1950) veya Başkan Yardımcısı olarak (1952) seçilemezdi; burada McCarthyci, kızıl korku tüccarı Roy Cohn'la yakın ilişkiler kurdu ve daha sonra kariyerinde görev yapacaktı. Donald J. Trump'ın kişisel avukatı ve manevi danışmanı.
Birçok yönden Cumhuriyetçi Sağ, bugün bildiğimiz gibi, Hiss davasında dişlerini kesti.
Ünlü vakayla ilk elden bağlantı kurabilecek son nesil Amerikalılardan biriyim. Hiss yirmi yıldan fazla bir süre önce 1996'da öldü. Onunla ilk kez 1979'da, ben yirmi beş, o yetmiş beş yaşındayken tanıştım.
Hiss bir aile dostu olan Bill Rodgers ile arkadaştı. New York Herald Tribünü. Hiss, 1954'te hapishaneden serbest bırakıldığında ve anılarını cilalamak için yardıma ihtiyaç duyduğunda tanıştı. Kamuoyu Mahkemesinde. Bill, son taslağın tutkudan yoksun olduğunu düşündü, ancak o ve Alger hayatlarının geri kalanında arkadaş kaldılar (Bill 1997'de öldü).
1973 yazında Bill'i yakından tanıdığımda (Nixon'dan hırslı biri, başkan adayı George McGovern için durum belgeleri yazmıştı), uzun uzun Hiss davasından ve arkadaşı Alger'e yapıldığına inandığı adaletsizlikten bahsetti. Birkaç yıl sonra New York'ta gerçekleşen bir öğle yemeğinde beni Hiss ile tanıştırdı.
Hiss ve ben birbirimizin arkadaşlığından zevk aldık ve yıllar boyunca onunla ara sıra öğle yemeği yedim ve o zamanlar bir personel yazarı olan oğlu Tony ile tanıştım. New Yorklu.
1981 kışında Alger Hiss'i bir grup arkadaşımla konuşması için davet ettim. Tüvit bir ceket ve kolunda bir yağmurlukla geldi ve yağmurlu bir kış öğleden sonrasının çoğunda Roosevelt, New Deal, Yargıtay, Oliver Wendell Holmes Jr. ve Yalta (burada çıplak bir Churchill gördü) hakkında konuştu. sadece bir dalganın purosunu ıslatması için Karadeniz'e adım attı).
Şahsen, Hiss emekli bir büyükelçi havasına sahipti. Açık ve net bir şekilde, açık sözlülük ve mizahla ve kitaplara ve devlet adamlarına birçok göndermede bulundu (Marx ve Engels değil, Gladstone ve Disraeli).
Politik olarak, Roosevelt ve New Deal'in bir öğrencisiydi ve konuşmalarımızdan, Depresyona olası bir panzehir olarak AAA (Tarımsal Uyum İdaresi) için yaptığı çalışmalardan duyduğu gururu hissettim.
Hiss, bir komünist sempatizanının aurasına sahip miydi? Hiç de bile. Alıntı yaptığını hatırladığım tek yazar Victor Hugo'ydu ve giysisi, konuşması, imaları ya da düşünce alışkanlıkları hakkında hiçbir şey Rus devrimine ya da onun yandaşlarına herhangi bir ilgi göstermiyordu.
Hiss'le 1970'lerin sonlarında tanıştığımda, Columbia Üniversitesi'nden uluslararası ilişkiler alanında yüksek lisans derecem vardı ve çalışmalarım sırasında ofis duvarlarında Mao ve Che'nin posterleri olan birçok profesörle tanıştım.
Bu, Anglofil olan Hiss değildi - beşinci sütundan ziyade hukuk fakültesi fakültesinde hayal edilmesi daha kolay biri. Bay Chips'i Le Carré'nin Karla'sından daha fazla düşünün.
Şimdi Alger ve Hiss davası hakkında bir kez daha düşünmemin nedeni, yetişkin yaşamının çoğunu İngiltere'de geçirmiş Amerikalı bir yazar olan Joan Brady'nin yeni kitabını yayımlamasıdır. Alger Hiss: Çerçeveli – Nixon'ı Ünlü Yapan Davaya Yeni Bir Bakış. Kitap ilk olarak İngiltere'de basıldı. Amerika'nın Dreyfus'u: Nixon Rigged Davası.
Muhtemelen, ABD baskısının başlığı, Amerikalı okuyucuların, iddiaya göre Fransız askeri sırlarını Avusturyalılara ilettiği için 1894'te Şeytan Adası'na demir yolu ile gönderilen bir Fransız subayı olan Yüzbaşı Alfred Dreyfus'u kolayca teşhis edemeyeceklerinden korktukları için değiştirilmiştir.
Kısmen Fransız yazar Émile Zola davasını üstlendiği için mahkûm edilmesinden on iki yıl sonra (“J'accuse…!" gürleyen başyazısına verilen başlıktı), Dreyfus, askeri kariyeri ve hayatının büyük bir kısmı harap olmasına rağmen aklandı. Ancak daha sonra I. Dünya Savaşı'nda Verdun'da ve Chemin des Dames'da onurlu bir şekilde hizmet etti.
Dreyfus, anti-Semitizm bir yana, Fransa'da kötüye kullanılan devlet iktidarının bir kurbanı olarak hatırlanıyor. Zola şunları yazdı: “Önümüzde, borca batmış insanların ve suçların masum olarak selamlanmasının rezil manzarası var, oysa hayatı lekesiz bir adamın onuru vahşice saldırıya uğruyor: Bu seviyeye düşen bir toplum, içine düştü. çürümek."
Dreyfus'un aksine Hiss, mahkumiyetini asla bozmadı. 1950'lerde yaptığı itirazlar, örneğin coram nobis 1980'lerde reddedildi. Alger Hiss adı ihanetle eş anlamlı olmaya devam ediyor.
Bugüne kadar, Amerikalıların çoğu -eğer Hiss davası hakkında bir şeyler biliyorlarsa- "O bir çeşit Rus casusu değil miydi?" diyecektir. Ya da onu Sovyetlere atom sırlarını ileten Julius Rosenberg ile karıştırabilirler veya Hiss'in suçlu olduğunu "kanıtlayan" bir "kitap" (adından kimse emin değil) hatırlayabilirler.
Çoğu akılda, o batmayan bir cadı.
Bir Amerikalı ve ticari olarak bir romancı olan Brady, Hiss'i 1960'larda kocası Dexter Masters aracılığıyla tanıdı. dışarıda. Kitabın çoğu bu dostluğun bir anısı.
Şöyle yazıyor: "Alger'i otuz yıldan uzun süredir tanıyordum ve ondan hiç hoşlanmadım." Kız arkadaşı (daha sonra ikinci eşi) olan Isabel Johnson için de zamanı yok. Ancak çok daha sonra, İngiltere'de yasal bir anlaşmazlığa karışırken, Brady dava hakkında okumaya ve yazmaya başladı, tıpkı 1950'lerde William Jowitt'in 1. Alger Hiss'in Garip Vakası, İngiltere'de yaşarken arşivi kazarak.
Brady'nin kitabının çoğu Hiss hikayesinin yeniden anlatımıdır, böylece davaya yeni gelen veya gösteri denemeleri hakkında daha fazla bilgi edinmek isteyen biri gelebilir. Alger Hiss: Çerçeveli taze gözlerle ve yine de hikayeyi anlayın, ki bu özet olarak şudur:
1948'de Hiss, Carnegie Uluslararası Barış Vakfı'nın başkanı olarak hizmet ederken, Whittaker Chambers adında bir adam HUAC'ın önüne çıktı ve Hiss'i (diğerlerinin yanı sıra) Komünizmin “yol arkadaşı” olarak kınadı.
O sıralarda HUAC ve onun son derece öfkeli (Cumhuriyetçi) üyeleri, Başkan Harry S. Truman'ın yeniden seçilmesini bozabilecek manşetleri arıyorlardı.
Chambers, Hiss'i Meclis komitesine ihbar ettiğinde, gazetede kıdemli bir editördü. Zaman dergisi, ülkenin en etkili haftalık haberleri.
Chambers, sahadan gelen gönderileri alıp Henry R. Luce'un muhafazakar görüşlerine uyacak şekilde anti-komünist mesellere dönüştüren “içeriden” yeniden yazan bir adamdı. Zamankurucusu, sahibi ve yayıncısıdır.
Birinin Chambers'ın itirafta bulunmasını dinlemesinin nedeni, kendi hesabına göre, 1920'lerde ve 30'larda kendisinin bir editör ve yazar olmasıydı. Yeni Kitleler, Komünist yeraltı üyesi ve bir Rus ajanı.
Chambers'ı tövbe etmeye iten ilk şey 1939 Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktıydı.1940'ların sonlarında, HUAC'ta Tanrı ve insanı bulduğunda, Sovyetler Birliği artık bir savaş zamanı müttefiki değildi, Avrupa ve Asya'da tehlikeli bir rakip haline gelmişti.
Sosyalist geçmişinin (ve yüksek maaşlı pozisyonunun) onu yakalayacağından korkmak. Zaman), Chambers bir devletin tanığı haline geldi ve (birçok Yıllar önce, çeşitli forumlarda) düzinelerce Komünist sempatizanı kınadı - sadece Hiss'i değil, Woodrow Wilson'ın damadı Francis B. Sayre Sr.
Chambers, belki de Amerikan engizisyonu ona 1930'lardaki Stalinist sempatilerini sormaya karar verirse, isimler vererek cildini kurtarabileceğini düşündü.
Kurtuluşunun zamanlaması mükemmeldi. O soğuktan tam zamanında gelmeyi ve hepsi de hayatı boyunca aldatma ve yalandan arındıran HUAC, Nixon, J. Edgar Hoover ve William F. Buckley Jr.'ı kucaklamayı başardı ve onu bir Amerikan ikonuna dönüştürdü.
Reagan, Chambers'ın kendisine Komünizm hakkındaki "acı gerçekleri" öğrettiğini söyledi.
Chambers'ın itiraf turu, hem HUAC için hem de hazır Kongre Üyesi Richard Nixon için altın değerindeydi. Chambers, HUAC'ın mikrofonlarına Stalin'in cesur yeni dünyasında zaman geçirmiş biri olarak geldi. Geceleri kurye düşüşlerinden, kitleler arasındaki devrimci coşkudan ve yüksek yerlerdeki diğer yolculardan bahsedebilirdi.
1940'ların sonlarında, komünist "sızma" hakkında histeri yaratmak bir büyüme işiydi. Sözde Hollywood'un On (“pembe” olduğu düşünülen yapımcılar ve oyuncular, komitenin önünde kurbağa yürüyüşüne çıkmışlardı. Sonra Hiss'in süslü kapılarını çaldı.
1948 yazında, Hiss bir HUAC duruşmasında kendisine iftira atıldığını öğrendiğinde, çürütmek için dinlenmesini istedi, bu sırada Komünist olma suçlamasını reddetti ya da Whittaker Chambers adında birini tanıdığını söyledi. (odada kim yoktu).
HUAC komitesindeki bazı kişiler, Hiss'in masumiyet protestosuna inanmaya meyilliydi. Kamu hizmeti sicili kendisi için konuştu. Ama ne Nixon ne de HUAC Baş Hukuk Müşaviri Robert Stripling inananlar arasında değildi.
Ücretlendirmeleri gereken seçim kampanyaları ve canlanmaları için özgeçmişleri vardı ve Hiss -Harvard-New Deal referansları ve Yalta geçmişiyle- özel yapım bir günah keçisi görünümüne sahipti, özellikle de Chambers daha sonra HUAC ile bir araya geldiğinde ve Hiss'in hayatıyla ilgili ayrıntıları hatırlayabildiğinde. 1930'lardan.
Brady, Nixon'ın meslektaşlarına HUAC hakkında söylediğini aktarıyor: "İki adamın birbirini tanıyıp tanımadığını doğrulayıcı tanıklıklarla belirleyebilmeliyiz. Hiss, Chambers'ı tanımadığı konusunda yalan söylüyorsa, komünist olup olmadığı konusunda da yalan söylüyor olabilir."
Hiss, Whittaker Chambers adını tanımadı çünkü 1930'larda Washington DC'de tanıdığı adam George Crosley takma adını kullanan serbest yazardı.
Dostluklarının başlangıcında Hiss, silah ticaretini araştıran Nye komitesinin danışmanıydı (savaş vurgunculuğu da iyi manşetlere girdi). Crosley, bir dergi öyküsü için malzeme toplamak üzere Senato komitesine gelmişti.
Hiss, Crosley ile arkadaş oldu ve ailesinin birkaç aylığına bir daire kiralamasına izin verdi ve ona eski bir araba verdi (yaklaşık 25 $ değerinde). Ancak tanıdıkları 1936'da (Alger'e göre) Crosley'nin bazı küçük borçları geri ödemediği için ölü bir adam olduğuna karar verdiğinde sona erdi.
Alger, New Deal'in poster çocuğu olarak kalırken, Crosley Buhran'da kayboldu.
Chambers ve Hiss, bir sonraki HUAC duruşmasından önce bir araya getirildiğinde, kaybeden Hiss oldu. 1930'larda Chambers'ı (bir şekilde) tanıdığı, ikincisi Stalin'in yeraltı dünyası için Komünistleri yönettiğini söylediğinde, itibarı sarsıldı.
Yine, konu delil yetersizliğinden ölmüş olabilir - HUAC bile Chambers'ın histrioniklere eğilimli olduğunu fark etti - ancak HUAC iddialarına hala kızgın olan Hiss, Chambers'ı iftira için dava etmeye karar verdi ve önce 50.000 $ (daha sonra 75.000 $) tazminat istedi iflas ettirecek olan Zaman editör.
Nixon, Chambers'a, Hiss'in seyahat eden arkadaşının kanıtını getiremezse, iftira davasını ve elli bin doları kaybedebileceğini söyleyenler arasındaydı.
Birkaç hafta sonra Chambers, hızlı bir kart okuyormuş gibi, 1930'larda Hiss ve Dışişleri Bakanlığı dosyalarından geldiğini söylediği bir dizi gizli belge üretti.
Chambers, Hiss'in belgeleri Georgetown'daki evinde gizlice bir daktiloya yazdığını ve Chambers'ın daha sonra kağıtları fotoğraflandıkları Baltimore'da bir yere bıraktığını söyledi. (Hiss ticaretinde bu kağıtlara “Baltimore belgeleri” denir.)
Hiss'in yazamadığı ortaya çıktığında, Chambers hikayesini değiştirdi ve Hiss'in karısı Priscilla'nın belgeleri daktilo ettiğini söyledi. (Birkaç deneme sırasında, Chambers birçok yalanı örtbas etmeyi öğrendi.)
Chambers ilk kez Hiss'in bir Sovyet casus ağının üyesi olduğunu da doğruladı. Daha önce HUAC'a söylediği tek şey, Hiss'in bir Komünist hücre organize ettiğiydi.
Daha sonra, Baltimore belgelerinin çok az istihbarat değerine sahip olduğu (ve sadece Dışişleri Bakanlığı'ndaki Hiss'e değil, Devlet'teki diğer ofislere dağıtıldığı) netleştiğinde, Chambers Hiss aleyhindeki iddialarını ikiye katladı.
Hiss'in kendisine verdiğini söylediği ve Chambers'ın güvenlik amacıyla Westminster, Maryland'deki çiftliğinde bir balkabağının içinde sakladığını söylediği gizli mikrofilm üretti.
Brady'ye göre, Chambers bu fikri Sovyet döneminden kalma bir casus filminden almış. Ateşin Taşınması, davanın bir Amerikan gösteri davası olarak yazıldığına dair daha fazla kanıt.
Bunlar, haber filmlerinin ulusun dört bir yanına yayıldığı rezil Kabak Kağıtları - belki de Chambers'ın Alger'in bir Rus casusu olarak çalışması hakkında doğruyu söylediğinin kanıtı.
Nixon, mikrofilme büyüteçle bakarken fotoğraflandı ve elinde, Kabak Kağıtları, Hiss'i yalan yere yemin etmekle suçlayacak büyük bir jürinin temeli haline geldi. Chambers, Baltimore belgelerini ve Kabak Kağıtlarını Hiss'ten 1938'de aldığını söylediğinden, casusluk için üç yıllık zamanaşımı süresi sona ermişti. (Hiss, Crosley'i 1937'den sonra görmediğini söyledi.)
Brady'nin anlatısına göre, Nixon karakter suikastını basına (özellikle Bert Andrews'a) akıllıca sızdırarak sahnede yönetti. New York Herald Tribünü) ve Kabak Kağıtlarını Adalet Bakanlığı'na veya büyük jüriye teslim etmeden Hiss'e karşı bir iddianame hazırladı.
Görünüşte - Nixon'ınki - Kabak Kağıtları'nın en yüksek düzeyde devlet sırları olduğu ve Hiss'in mikrofilmi yeraltı suç ortağı Chambers'a ilettiği iddiasıyla vatana ihanet suçları işlediği konusundaki sözünü kabul etmek zorunda kaldılar.
Kabak Kağıtları ancak otuz yıl sonra halka açıldı ve yangın söndürücülerin nasıl boyanacağına dair bir yönerge de dahil olmak üzere bürokratik Washington'dan gelen anlamsız belgeler oldukları ortaya çıktı.
Bu arada, Nixon adamı Hiss'i aldı ve mahkumiyetini Beyaz Saray'a sürdü - önce Dwight Eisenhower'ın Başkan Yardımcısı ve daha sonra Başkan olarak (Nixon bu pozisyondan utanç içinde istifa eder). İçinde Altı Kriz, Nixon'ın 1962 anı, Hiss davası önce gelir.
Brady, Nixon'ın sık sık övünmesini aktarıyor. Şöyle derdi: "Hiss davasını gazetelerde kazandık" - bu, Nixon'ın büyük jüri yargılamasına ilişkin sızıntılarının, Hiss'in iddianamesini ve mahkumiyetini getiren bir iç histeri ortamının yaratılmasına yardımcı olduğu anlamına geliyordu.
Donald Trump da aynı ilkelerle başkanlığa adaylığını koydu.
Brady, Hiss'in suçlandığı (mahkemede ve gazetelerde) ve Sovyet casusluğuyla ilgili tüm iddialardan masum olduğu konusunda net bir şekilde ortaya çıkıyor. Alger'in tarafını tutan yıllardan beri ilk kitap.
Yetişkin hayatım boyunca, davayla ilgili birçok kitap, Hiss'in Sovyetler için casusluk yapmaktan suçlu olduğunu ve hayatının geri kalanında bu ihanet hakkında yalan söylediğini savundu. (Örneğin 2013 yılında, Alger Hiss: Neden İhaneti Seçti? basıldı.)
Bu kitaplar, Alger'in hiçbir arkadaşının uzaktan yakından görmediği bir Hiss'i anlatıyor. Örneğin Chambers, FDR'nin sakatlığını küçümseme yeteneğine sahip olduğuna inanmamızı isterdi.
Suçluydu bu kitapların çoğunda Hiss, 1930'larda İngiltere'de lisans öğrencisiyken bir arada bulunan Sovyet casus ağı olan Cambridge Five ya da atom sırlarını çalan Klaus Fuchs ile birlikte anılır.
Vakanın bu anlatımlarında Chambers, gençliklerini komünist sempatiyle heba edenlerin koruyucu azizidir, ancak ömür boyu bir üyelikle olmasa bile tam bir itirafla kefaret bulmak için. Ulusal İnceleme.
Davayla ilgili hala çok dikkat çeken özel bir kitap, Allen Weinstein'ın Yalancı şahitlik: Hiss-Chambers Davası1978'de ortaya çıkan, profesörün kanıtlaması için zamanında iyi niyetli Chambers'ın dört atlıdan biri olduğu yeni gelen Reagan yönetimi ile.
1981'den sonra, Weinstein bir mahkeme tarihçisi oldu ve diz çökerek Cumhuriyet hükümetlerinin pek çok himayesini kabul etti. 2005'te George W. Bush onu Amerika Birleşik Devletleri Arşivcisi olarak atadı; kitaplarında arka plan materyallerini teslim etmeyi reddeden biri için garip bir seçim. (Herhangi bir şüpheniz varsa, Victor Navasky'nin Weinstein hakkındaki makalesini okuyun.)
yayınlanmasının etrafındaki yutturmaca yalan yere yemin Weinstein araştırmasına Hiss'in masum olduğuna inanarak başlamış, ancak yakın zamanda yayınlanan belgeleri gözden geçirdikten sonra suçlu olduğu sonucuna varmıştı.
Weinstein, sert düzyazısını Hiss davasında "son söz" olarak pazarladığı her şeye rağmen, Chambers'ın anılarının yeniden yazılmasından biraz daha fazlası olan bir kitap üretti. Tanık-ve Tanık kendisi, Brady'nin iddia ettiği gibi, Hiss'i yalan yere yemin etmekten mahkum etmek için hazırlanan Nixon ve FBI dosyalarının yeniden yazılmış halidir.
bana göre bunun tek kanıtı yalan yere yemin Akademisyenlerin entelektüel sonuçlarını, pazarlama yöneticilerinin genellikle reklam kampanyalarını planlamalarına benzer şekilde, kariyerlerini ilerletmek için uyarlayabilmeleridir.
Joan Brady'nin kitabı, büyük ölçüde Hiss ile olan dostluğunun bir hatırası olmasına rağmen, araştırması ve bazı Baltimore belgelerinin (Chambers'ın iftira davasında ürettiği) kaynağının, büyükelçi William Christian Bullitt'in geniş ailesi olduğu yönündeki tahminiyle yeni bir çığır açıyor. 1920'ler ve 30'lar Washington'la ilgili bir adamdı ve daha sonra ABD'nin Rusya büyükelçisiydi.
Brady, Bullitt'in Hiss davasıyla olan bağlantısına, Fransız matematikçi Evarite Galois'in hayatını araştırırken rastladı ve sonunda Bullitt ailesinin evraklarını ve Kentucky, Louisville'deki ev ve ofislerindeki arşivi karıştırdı. (Kafa karıştırıcı bir şekilde, hikayenin bu bölümünde kuzen olan ve her ikisinin de adı William Bullitt olan iki adam var. Biri Rusya büyükelçisi, diğeri ise tanınmış bir Louisville avukatıydı.)
Louisville'de Brady, Richard Nixon'dan William Marshall Bullitt'in (avukat) dul eşine gönderilen tuhaf bir taziye mektubuna rastladı: “Alger Hiss davasındaki paha biçilmez yardımı için Bay Bullitt'e her zaman minnettar olacağım. ” (Ayrıca Büyükelçi Bill Bullitt, Altı Kriz Hiss davasında Nixon'a yardım ettiği için.)
Nixon'ın diplomatik bağlantıları olan bir Louisville avukatına "Alger Hiss davasındaki yardımı" için neden minnettar olacağı, Brady için Baltimore belgelerinin yapısını bozup şu sonuca varana kadar bir muammadır: "Yine de benim teorim, Bill Bullitt'in [büyükelçi] orijinal materyali sağladı ve bir FBI ekibi - ya da bir ordu ekibi ya da OSS ekibi - yazımı yaptı."
İnandırıcı bulduğum tezi, Chambers ve Nixon iftira davasında bocalarken ve Hiss'in Chambers'a değerli hükümet belgeleri verdiğine dair kanıt ararken, Büyükelçi Bill Bullitt (Hiss'in Carnegie'deki işini isteyen sonsuz kıskanç bir adam) Yeniden yazıldıktan sonra Hiss'in masasının üzerinden geçmiş gibi geçebilecek bazı hükümet belgeleriyle öne çıktı.
Bullitt kuzeni - aynı zamanda Hiss'in Carnegie Vakfı'nın yönetim kurulu üyesi olan avukat - Nixon'la arabulucuydu. Her iki Bullitt de Hiss'e karşı kin besliyordu, bu da Carnegie'deki en iyi işi Büyükelçi Bill değil de o aldığında onları zayıf gösteriyordu.
Baltimore belgeleri ve daha sonra Kabak Kağıtları, ajitasyon propagandasıydı - haber filmlerinde nefes nefese değerli devlet sırları olarak tanımlandıkları sürece (yangın söndürücülerin nasıl boyanacağına dair talimatlar değil).
Brady, Chambers'ın Baltimore belgelerinin çoğunun aslında Büyükelçi Bill Bullitt tarafından yazıldığını ya da ofis kağıtlarından geldiğini yazıyor - "Ve muhtemelen Bill, Mançurya hakkındaki o uzun, sıkıcı ekonomik raporla bir kopyasını tutacak kadar ilgilenecek tek kişiydi. ”
Yeniden yazılan Baltimore belgelerinin soğan kabuğu kağıdı bile Brady'nin Bullitt aile kütüphanesinde ve arşivinde karşılaştığı birçok belgeyle eşleşiyor.
Elinde bulunan bir belge hakkında şunları yazıyor: "Artık çok yıpranmış, ama Chambers'ın belgelerinde kullanılanla aynı tür kağıtlar, Bullitt dosyalarında bir sürü yedek sayfa vardı. Bullitt'ler sürü faresiydi. tuttular her şey.”
Çoğu insan, Hiss davası hakkında bir şey biliyorsa, sonunda Hiss'i yalan yere yemin etmekten mahkum eden iki davada dumanı tüten silah haline gelen “daktilo hakkında bir şeyler” hatırlar.
Chambers ifadesinde, Hiss'in Dışişleri Bakanlığı belgelerini (Mançurya hakkındaki rapor dahil) eve getireceğini ve Priscilla Hiss'in bunları Georgetown'daki Hiss evinde yeniden yazacağını iddia etti.
Daha sonra Chambers akşam geç saatlerde gelir ve zulayı bir gecede kağıtların fotoğraflanacağı Baltimore'a elden taşırdı. (1930'larda bile, Rus casusları belgeleri fotoğraflamak için Leica kameralarını kullandılar. Hiç kimse daha sonra fotoğraflanabilsinler diye bir şeyi yeniden yazmakla uğraşmazdı.)
Brady'ye göre, ceza davasından önce Hiss, karısının uzun süredir kayıp olan Woodstock daktilosunu geri alabilirse, duruşmasında casusluktan masum olduğunu kanıtlamasına yardımcı olabileceğini umuyordu (teknik olarak suçlamalar iki suçlamaydı).
Brady şöyle yazıyor: "Alger, Priscilla'nın eski makinesini bulmanın Chambers'ın suçlamalarının saçma olduğuna dair olumlu kanıtlar sağlayacağından emindi, kesinlikle emindi."
Priscilla Hiss'in babası 1920'lerin sonlarında bir daktilo satın aldı ve 1930'ların sonlarına kadar Catlett ailesine (evdeki hizmetçiler) verilene kadar Hiss'in evinde oturdu. Catlett'ler, çocuklarının makinede oynamasına izin verdi, ancak daha sonra, büyük olasılıkla, onu yağmurda çürüdüğü bir hurdalığa gönderdi.
1949'da gerçekleşen ilk yalan yere yemin etme davasına hazırlanan Hiss ve savunma ekibi, makineyi aramak için Washington'u taradı. Hükümete bazı yazı tipi örnekleri ("Hiss standartları" olarak anılır) sağlamışlardı, bu yüzden FBI'dan herkes söz konusu makinenin bir Woodstock olduğunu biliyordu.
Mucizevi bir şekilde, duruşma başlamadan hemen önce, 230.099 seri numaralı neredeyse bozulmamış bir Woodstock daktilo, bir Hiss tanıdığının evinde ortaya çıktı - sanki cennetten gelen manna ya da Hiss savunma ekibine öyle inanıyordu. Ancak, muhtemelen FBI tarafından bulunan veya yerleştirilen savcılık için bir zafer olduğu ortaya çıktı. (Nixon, kitabın ilk baskısında şöyle diyor: Altı Kriz referans sonraki baskılarda kaldırılmıştır.)
Daktilo, iki yalancı şahitlik davası sırasında mahkemede belirgin bir şekilde oturdu. Hatta bazı jüri üyeleri anahtarları denedi ve bir FBI uzman tanığı, Hiss makinesinin aslında Chambers'ın serviste sakladığını iddia ettiği belgeleri yazdığını söyledi.
Hiss savunması bile Baltimore belgelerinin mahkemede makineye yazıldığını düşündü. Aslında, Hiss daktiloyu bularak kendini mahkum etti.
Ancak duruşmada bilinmeyen şey, Woodstock #230,099'un Hiss makinesi olamayacağıydı. Seri numarası, Priscilla Hiss'in babası onun daktilosunu satın aldığında, John Lowenthal'in mükemmel belgeselinde (1980) kanıtlanmış bir gerçek olan prodüksiyonla eşleşmedi. Alger Hiss'in Denemeleri (duruma yeni başlayan biri için ideal bir giriş).
Büyük olasılıkla, Baltimore belgelerini yazdığı söylenen duruşmadaki daktilo, jüri üyelerine Woodstock yazı tipinin el yazısı gibi olduğunu ve yalnızca Baltimore belgelerinin olabileceğini söyleyen kusursuz bilirkişinin yaptığı gibi FBI'ın kendisinden geldi. bu makinede yazılmıştır.
Ne de 1940'ların sonlarında, Nixon veya Hoover'ın federal mahkemelerde kanıt üretme işinde olduklarını kimse hayal edemezdi. Ancak Watergate skandalı sırasında Nixon, Beyaz Saray danışmanı John Dean'e şunları söyledi: “Daktilolar her zaman anahtardır. Hiss kasasında bir tane yaptık.”
1948'deki sansasyonel duruşmalar, Nixon'ın Temsilciler Meclisi'ne yeniden seçilmesine yardımcı oldu. 1950 Kaliforniya Senatosu yarışında, Hiss'in mahkumiyetinin ardından, rakibi Helen Gahagan Douglas'ın “pembe kadın” olduğunu öne sürerek komünizm karşıtlığı temasıyla devam etti.
Bununla birlikte, Hiss davaları sırasında Nixon, büyük bir jürinin Alger'i suçlamasını veya bir mahkeme jürisinin onu mahkum etmesini şansa bırakamazdı, bu nedenle, yargının çarklarını döndürmek için Chambers ve FBI ile perde arkasında yorulmadan çalıştı. Brady, Peder Cronin'den alıntı yapıyor: "Nixon, Hiss davasında yığılmış bir güverte ile oynuyordu."
Brady kitabında bundan bahsetmese de, FBI'ın “Hiss almak” zorunda olduğu motivasyonun bir kısmı, Hoover'ın 1930'larda, Hiss'in New Deal çevrelerinde FBI direktörünün FDR'nin reformlarını engellediğini ve olması gerektiğini savunduğunu hatırlamasıydı. değiştirildi. Washington'daki herkes arasında, Hoover kinlerini yatıştırmada ve onları sahadaki ajanlarla desteklemede mükemmeldi.
1940'lar boyunca FBI, Komünist entrika kanıtı bulmayı umarak rutin olarak Hiss'in telefonunu dinledi. Ama hiçbir şey bulunamadı, ki bu, duruşmada beraat etmesinin temeli olmalıydı. Bunun yerine, telefon dinlemelerinden elde edilen kanıtlar savunmadan saklandı.
Bunun yerine, duruşmalardan önce aylarca süren toplantılarda, FBI, Hiss'in günlük hayatından pek çok bilgiyi Chambers'a verdi; o zaman -mahkeme ifadesinde- Hiss ailesinin yakın bir tanığı olduğunu iddia edebilirdi.
Kongre müfettişlerinin ve sonraki jüri üyelerinin Hiss'in Chambers'ı tanımak konusunda yalan söylediğine inanmalarının bir nedeni, Chambers'ın Hisses'in nerede yaşadığı ve aile hayatlarının nasıl olduğu hakkında çok bilgili bir şekilde konuşabilmesiydi.
Küçük ayrıntılara yapılan ima (Alger'in kuş gözlemciliği sırasında bir öncü ötleğen gördüğünde duyduğu zevki hatırladı) birçok kişiye, Alger Stalinist çalışma toplantılarında bir hücreye liderlik ederken Chambers'ın da orada olabileceğini düşündürdü.
Brady şöyle yazıyor: “Sorun Chambers'ın kendisi olduğundan, onun ve karısının Alger ve Priscilla'yı arkadaş olarak yakından tanımaları çok önemliydi. İyi hazırlanmıştı. Beş ay, haftada beş gün, günde sekiz saat FBI ajanlarıyla -toplamda bin saat gibi bir şey- tanıklığı gözden geçirerek geçirmişti."
Whittaker Chambers kimdi?
Her şeye rağmen Chambers, Amerikan sağ kanadının koruyucu azizi haline geldi - Ronald Reagan ona Başkanlık Özgürlük Madalyası verdi ve George W. Bush yönetimi, gazetenin yayınlanmasının 40. yıldönümünde mezarı için ağladı. Tanık— hayatı aldatma, yalan, uydurma ve abartı üzerine kuruluydu.
Whittaker Chambers'ı benimseyin ve birkaç nesil sonra kendinizi şişirilmiş romantik anlayışlarının bir başka kahramanı olan Donald Trump'ın kollarında bulacaksınız.
Chambers melodramatik bir tanıktı. Örneğin, “Yakın arkadaştık ama tarihin bir trajedisine yakalandık. Bay Hiss hepimizin savaştığı gizli düşmanı temsil ediyor ve ben savaşıyorum. Pişmanlık ve acıma ile ona karşı tanıklık ettim, ama bu vatandaşın içinde bulunduğu tarihi bir tehlike anında, Tanrım bana yardım et, başka türlü yapamazdım.”
Ancak Long Island'daki Rockeville Center'daki lise müdürü tarihçi William Reuben'e Chambers'ın "bir çeşit deli" olduğunu söyledi.
1920'lerde üniversiteden ayrıldıktan sonra Chambers, komünist görüşleri nedeniyle kendisini kovduğunu söylediği New York Halk Kütüphanesi'nde çalıştı. Bunun yerine, kitap çaldığı için ondan kurtuldular.
1930'larda Baltimore'da Chambers ve karısı, benzer bir ada sahip bir komşunun kimliğini çaldılar ve asla geri ödenmeyen borçlar topladılar. Başka bir olayda Chambers, sahte pasaport başvurusunda bulunmak için ölü bir bebeğin doğum belgesini kullandı.
Chambers takma adlar altında yaşıyordu (şimdiye kadar on yedi takma ad ortaya çıktı) ve rutin olarak hayatı hakkında gerçekle çelişen hikayeler uydurdu.
1930'ların büyük bölümünde, okuyucularının sahip olacağı gibi Tanık İnanın, o önemli bir Sovyet kuryesiydi - aslında, hayatını Almanca'dan İngilizce'ye kitap çevirerek kazanıyordu (bu heyecan verici Bolşevik hikayesi dahil, Bambi).
Chambers, aralarında yazar Lionel Trilling'in de bulunduğu arkadaşlarına, kendisinin "gizli bir Komünist ajan" olduğuyla övünmekten başka bir şey sevmedi, oysa Chambers'ın Rus istihbaratı için yaptığı çalışmalara, kendi ateşli hayal gücü dışında hiçbir kanıt ortaya çıkmadı.
Chambers'ı Columbia Üniversitesi'nden tanıyan Trilling, romanlarından birinde bir karakteri Chambers ve onun birçok aldatmacasına dayandırdı.
Brady'ye kitabı için yardım eden Rus gazeteci ve araştırmacı Svetlana Chervonnaya başka bir yerde şu sonuca varıyor:
Bu büyüleyici ve yavaş büyüyen bilgi birikiminin varlığına rağmen, birçok Batılı tarihçinin, 50 yıldan fazla bir süre önce Whittaker Chambers tarafından verilen İngilizce anlatımı GRU konusundaki son söz olarak görmeye devam etmesi, yıllarca beni şaşırttı. 1930'larda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki faaliyetler. Bununla birlikte, mevcut belgelere karşı kontrol edildiğinde, onun hikayelerinin çoğu, tarihe güvenilir bir içgörü olarak hizmet etmekten ziyade, dramayı arttırmak veya Chambers'ı masalın kahramanca merkezi yapmak için yeniden düzenlenmiş tuhaf gerçek ve kurgu karışımları haline gelir.
Ancak bu fabulistten Richard Nixon, yükselen siyasi kariyerini geliştirecek parçaları çıkardı. Gerisi önemli değildi. (Stripling şöyle dedi: "[Nixon], Hiss'in bir tekeden daha fazla [Komünist] olup olmadığıyla ilgilenmiyordu.")
İki davada da Chambers'ın epik boyutlarda bir yalancı olması önemli değildi. Dante'nin cehennem çemberlerinden birinden kurtulan, yeraltından bir hikaye anlatıcısı olarak oradaydı.
Nixon ve Chambers'ın stratejisi basitçe, neredeyse tamamen yalanlar ve imalar üzerine kurulu muazzam bir hikaye anlatmak ve ardından kurgunun bazı unsurlarının Hiss'e sadık kalacağını ummaktı. Brady yazıyor:
Kim böyle masallara kapılıp gitmez ki? “Carl” ve “Lisa”, Kasvetli Evler ve Paskalya zambakları taşıyan polislerle bir jüri nasıl büyülenmez? Alger'in ekibinin her öğeyi, tarihleri, yerleri, oyunları, ev renklerini, paltoları, mevsim dışı hor çiçeğini defalarca çürütmesinin bir önemi yoktu. Bu zamana kadar Nixon'ın "önemsiz ayrıntılar" yığını, Chambers'ın casusluk hikayesine derinden gömülmüştü ve Alger, FBI'ın herhangi bir yardımı olmadan her bir öğenin gerçek nerede-nasıl-nedenini açıklamak için ne kadar saçma olduğunu göstermek için çok uğraşıyordu. Büyük kayıtlar - yakalandığı tuzağı göremediği, onunla etkili bir şekilde savaştığı çok daha azdı.
Chambers, güne bağlı olarak, çocukluğu, ailesi, nerede çalıştığı, nerede olduğu, ne yazdığı ve kimleri tanıdığı hakkında yalan söyledi. Kendi yarattığı bir fabulist romanda karakter oldu, buna adını verdi. Tanık.
1952'de yayınlandı, Hiss hapisteyken ama yine de manşetlerde bir demirbaş, Tanık sinema salonlarının arkasında gizli toplantılar ve başkentin etrafındaki belge düşüşleriyle dolu kırmızı bir korku günah çıkarma merkezidir.
Chambers'ın özlemi, Komünist yıkımın Tolstoy'u olmaktı, ancak bunun yerine en uzun olanı o oldu. Okuyucunun özeti kapak hikayesi, “Kızıl Tehdit Washington'a Geliyor” satırları boyunca.
Kurgu dışı bir eser olarak, Tanık saçmadır, bir eczane gerilim filminden ya da Senatör McCarthy'nin yıkıcıların Dışişleri Bakanlığı'nı ele geçirmesiyle ilgili saçmalamalarından daha inandırıcı değildir. Ancak izleyicisini profesyonel soğuk savaşçılar (aralarında Ronald Reagan) ve savunma ödeneklerini uygun, kırmızı bir tehditle haklı çıkarmak isteyen diğerleri buldu.
roman gibi çok Ragtime, Tanık Chambers'ın hayatında karşılaştığı insanların adını taşıyan karakterlerle dolu. Aksi takdirde, duruşmalarda anlattığı hikaye gibi, kurgusal yaratımlardır.
1940'larda, Chambers'ın fantezilerinde ortaya çıkanların çoğu, yarattığı tuhaf çağrışımlara omuz silkti, ancak Hiss iftira davası açtı. Chambers, Hoover'ın FBI'ını teyitçiler ordusuna dahil etmeyi başardığı için şanslıydı, ancak bu durumda herkes Hiss'in suçlu olduğu sonucuna vardı ve varsayımı desteklemek için “gerçekleri” düzenledi.
Örneğin, Brady, Chambers'ın ilk başta defalarca yemin altında, 1937'de Komünist Partiyi ve Sovyeti yeraltından nasıl terk ettiğini açıklayarak mükemmel bir iş çıkarıyor.
Daha sonra istifa zamanını 1938 olarak değiştirdi, çünkü bu tarih bazı Baltimore belgelerinin tarihiydi ve daha sonra Hiss'i suçlamak için tarandı. Ayrıca, iftira davasında Chambers'ın şunları söylediği de yemin altındaydı: “Alger Hiss bu karakterde [Ruslara malzeme vererek] hiçbir şey yapmadı. Ondan hiçbir zaman belge almadım.”
Hiss vakasının içindekilerle zaman geçirin ve çok geçmeden konuşma eşcinsellik sorusuna ve bunun davanın sonucunu nasıl etkilediğine dönecek.
Delil kuralları uyarınca, FBI'ın, Chambers ve dava hakkında topladığı materyalleri savunmaya sağlama yükümlülüğü vardı, ancak Hoover ve savcılık, yıldız tanıkları, özellikle de onun eşcinselliği ve Gecesi hakkındaki kanıtları gizlemeyi garantiledi. -of-the-Yaşayan Ölü çocukluk.
Chambers'ın babası, neredeyse kelimenin tam anlamıyla, (evdeyken) zamanını odasında yemeklerini bir tepsi üzerinde aldığı tek başına geçiren bir dolap eşcinseliydi. Chambers'ın annesi, yatağının altında bir baltayla uyudu (birinin onu almaya geldiğine ikna oldu) ve bazı metal hastalıklarından muzdarip olan büyükannesi, gece boyunca deli bir kadın olarak evin içinde dolaştı. Chambers'ın ağabeyi aile mutfağında intihar etti.
Öyleyse, Whittaker'ın (okul arkadaşlarını memnun etmek için Jay Vivian Chambers olarak doğdu) kurgusal bir hayal dünyasında yaşamayı tercih etmesi şaşırtıcı mı?
Ancak 1940'ların sonlarında Chambers'ın eşcinsel olduğu bilinseydi, Hiss aleyhindeki dava anında çökerdi.
Nixon ve Hoover, Brady'nin tahmin ettiği gibi, Chambers'ın ahlaksız yaşam tarzını ona karşı şantaj olarak kullanmaları mümkün olsa da, sırrın kendilerinde kalmasını sağladılar.
Alger'e karşı asılsız iddialarını sürdürmekten başka seçeneği yoktu. Aksi takdirde, Nixon ve Hoover onu geride bırakarak 25.000 dolarlık maaşına mal olacaktı. Zamanve ona akranlarının aşağılanmasını kazandırmak.
İddia makamı, Chambers'ın eşcinsel olduğunu savunmadan saklamakla kalmamış, aynı zamanda savunmayı Hiss'in üvey oğlu Timothy Hobson'u kürsüye çağırmaya karşı etkilemiş olabilir. eşcinsel.
Alger, özellikle, kovuşturmanın donanma terhisini oynayacağı ve bunun oğlunun kariyerini olumsuz etkileyebileceği fikrinden nefret ediyordu. (Hobson doktor oldu ve hala yaşıyor.) Alger (onurlu bir şekilde düşünüyorum): "Timothy'nin hayatının bu dava yüzünden mahvolmasındansa hapse girmeyi tercih ederim" dedi.
Hobson, Chambers'ın Hiss ailesiyle yakın ilişkisini iddia ettiğinde sadece dokuz yaşında olmasına rağmen, duruşmalarda mükemmel bir tanık olurdu. 1935-36 civarında, Hobson mahallede bisiklet sürerken bacağını kırdı ve alçıya hapsedildi ve oturma odasındaki kanepede dinlendi.
Hobson (Afrikalı-Amerikalı hizmetçi Claudie Catlett dışında), Chambers'ın Georgetown'daki 30. Cadde'deki Hiss evine yaptığını iddia ettiği ziyaretlere tanık olabilecek tek kişidir. Ama asla tanık olarak görünmedi.
Hobson, hayatının ilerleyen saatlerinde üvey babasına yönelik iddialar hakkında şunları söyledi: "Gerçekten bir tohum bile olmadan uydurulmuştur."
Belki de Hobson'ın evde ne görüp görmediğine dair en iyi açıklama, üvey kardeşi Tony Hiss'in babasının anılarında gelir. Cezayir Penceresinden Görünüm. İçinde şöyle yazıyor:
Hiss davasının yaşayan son görgü tanığı olan (ve duruşmalarda tanıklık etmeyen tek kişi olan) kardeşim, Chambers'a göre Alger ile ilk tanıştığında yedi yaşındaydı - şimdi oğlumun yaşındaydı - ve Chambers'a göre, yine Hisses'e son çağrısını yaptığında Tim on iki yaşındaydı. Chambers'a göre yine Alger'in Dışişleri Bakanlığı belgelerini eve getirdiği sırada Tim... on ve on bir yaşındaydı.
Tim bana bunun belki yüzde 1'inin ya gerçek ya da gerçek bir şeye dayandığını söyledi… Ailedeki hiç kimse onları [Odaları] iyi tanımıyordu ya da onlarla başka bir bağlantısı yoktu ve Chambers'lardan hiçbiri geri dönmedi… herhangi bir daktilo 30. Cadde'deki küçük evin içinde yankılanıyordu - asılsız duvarlarla çürük bir şekilde inşa edilmişti. Prossy zavallı bir daktiloydu, daktilo yazmak onun için her zaman bir angaryaydı, bir zevk değil.
En az altmış beş, tek aralıklı sayfa yazmak zorunda kalacağını unutmayın. Ve 2001'de eski bir Hiss kapı komşusu olan Dr. Elizabeth May, bir görüşmeciye, iki sıra evi birbirine bağlayan "kağıt inceliğinde" duvarlardan hiç yazı yazmadığını duymadığını söyledi.
Brady, Hobson hikayesini bir adım daha ileri götürür ve Chambers'ın Hiss'in evine duyduğu ilginin ve habersiz zamanlarda yaptığı garip ziyaretlerin, kaza nedeniyle genellikle evde yalnızken ebeveynleri evde yalnız kalan genç Hobson'u kötüye kullanma arzusuyla ilgili olabileceğini öne sürer. çalışıyorlardı.
Whittaker Chambers'ın böyle bir sapıklık yapabileceğine inanıyor muyum? Şahsen, özellikle Brady'nin, bir arkadaşının Chambers'ın tecavüzcü olduğu bir tecavüz sahnesini (bir erkekle) anlattığı Hiss-Chambers davasıyla ilgili başka bir kitaptan bir pasajdan alıntı yaptığı için yapıyorum.
Brady, karşılaştığım ve ürkütücü Chambers'ın Alger'in oğlunu taciz etmekle ilgilenebileceğini iddia eden ilk yazar, ancak davayla ilgili diğer birçok kitap, 1930'larda Chambers'ın Alger'e karşı bir çekim geliştirdiğini söylüyor. ikincisi karşılık vermedi.
Hiss muhtemelen bunun farkında bile değildi, ancak geri dönüş, nasıl olursa olsun, Chambers'ın neden Hiss'e takıntılı kaldığını, yıllar boyunca kariyeri hakkında makaleler topladığını ve daha sonra onu bir Komünist ajan olarak adlandırdığını açıklayabilirdi.
Brady, Chambers'ın hayatı boyunca "hayat koruyucular" dediği şeyleri -daha sonra bir çatışmada hayatını kurtarabilecek kağıtlar ve eserler- topladığını yazıyor.
Chambers'ın arkadaşlarının çöplerini karıştırmayı nasıl sevdiğini yazıyor:
Onunla birlikte Columbia'da bulunan Guy Endore, psikanalist Dr. Zeligs'e bunun düzenli bir alışkanlık olduğunu söyledi. Chambers, insanların çöp sepetlerini aramaktan hoşlandı, orada “kimlik parçaları” buldu. Zelig bir “psişik çöpçü” teşhisi koydu. Arkadaşları ve meslektaşları, Chambers'ın kendisine takıntılı insanları hedef aldığını söyledi. Hiss ailesinde israf en küçüğüydü. Mobilyalarının parçalarını da topladı: bir aşk koltuğu, bir berjer, bir masa, bir çocuk rocker'ı, bir çocuk sandığı. Bu ganimeti bodrum katında çok daha özel bir ödülle birlikte saklıyordu: Alger'in oturduğu sandalyeden bir kare malzeme çıkarmış, düzgünce katlamış ve saklamak için saklamıştı...
Ne yazık ki, Chambers'ın doğru ölçüsünü alan tek kişi (Amerikan tarihinde olmasa da Hiss evinde), film yapımcısı John Lowenthal'a sinsi varlığı hakkında şunları söyleyen Hiss hizmetçisi Claudie Catlett'ti:
Crosby (sic) adında bir adam her zaman oraya gelirdi. Kim olduğunu bilmiyorum, öyle bir şey değil ama hep oraya gelirdi. Ve onu hiçbir zaman fazla umursamadım. Onu çok fazla düşünmediğim için izliyordum.
Bir sapığı gördüğünde tanıdığı anlaşılıyor.
1950'de mahkûm edilmesinin ve hapsedilmesinin ardından, Hiss, mahkemelerde çok sayıda temyiz başvurusunda bulundu ve bunların tümü reddedildi.
Kurtulmak için en iyi şansı 1950'lerin başlarında ABD Yüksek Mahkemesi'nde gelmiş olmalıydı, ancak birkaç yargıç Hiss'in arkadaşıydı ya da savunması için tanıklık etmişti. Kendilerini davadan geri çektiler ve mahkemenin dengesi onu dinlemeyi reddetti.
Duruşmalarındaki bir başka karakter tanığı, Hiss'i New Deal'den ve Birleşmiş Milletler ile yaptığı çalışmalardan tanıyan Illinois Valisi Adlai Stevenson'dı.
Diğer Hiss savunucuları arasında, HUAC'ın Hiss'i lekelemek için "kırmızı ringa balığı" kullandığını söyleyen Dışişleri Bakanı Dean Acheson ve Başkan Harry Truman vardı. Ve ölmeden önce, birisi FDR'ye Hiss'in komünist olabileceğinden bahsettiğinde, Başkan sadece güldü.
Richard Nixon 1974'te cumhurbaşkanlığından utanç içinde istifa ettikten sonra, Hiss'in Nixon'ın kirli numaralardaki kariyerinin erken bir kurbanı olduğu anlaşılınca, Hiss'in kamuoyundaki konumu yükseldi.
Hiss, iyi karşılandığı üniversite kampüslerinde dava hakkında konuşmaya başladı ve bir dilekçe verdi. coram nobis (Yeni keşfedilen kanıtlara dayanarak daha önceki bir adaletsizliği düzeltmek için - Hiss davasında, kilit kanıtları saklamanın “savcılığın suistimali” idi). Bu dosyalama Nixon tarafından atanan bir yargıçla karşılaştı ve reddedildi. Hukuken, Hiss davası çıkmaza girmişti.
Bill Clinton veya Barack Obama'nın Demokrat başkanlıkları da Hiss'e yapılan adli yanlışı düzeltmekle ilgilenmedi. Clinton, 1996'da Anthony Lake'i Merkezi İstihbarat Teşkilatı'nın direktörü olmaya aday gösterdiğinde davanın uzun menzilli olduğunu hissetti.
Lake'in Senato'da reddedilmesinin bir nedeni, Hiss'in bir zamanlar casus olduğuna dair şüphesini ifade etmesiydi. (Göl dedi ki: “kesin olduğunu düşünmüyorum”) Kongredeki Cumhuriyetçiler için Noel Baba'nın varlığına meydan okuyabilirdi.
Obama, Hiss'e hiçbir zaman ilgi göstermedi, çünkü belki de lisede tarih okurken bu dava kamuoyunda unutulmuştu. Obama, eleştirmenlerine gizli bir sosyalist ya da yol arkadaşı olabileceği konusunda daha fazla mühimmat vermek de istemedi.
Ve her ne sebeple olursa olsun, Obama, Irak ya da Afganistan'daki savaş suçları hakkında gerçekleri anlatmak isteyen hükümet muhbirlerinin peşine düştüğünde, Nixon-HUAC zihniyetine sahipti.
Donald Trump ve Alger Hiss? Elbette, Trump Hiss davasını, 1949'da ABD avukatlık ofisinde Hiss'in suçu hakkında notlar yazmakta olan (mahkum edilmeden önce) avukatı Roy Cohn'dan duyacaktı - ve Cohn, en karanlık zamanlarda Senatör Joseph McCarthy'nin yanındaydı. 1950'lerde federal hükümetteki komünistler için cadı avı günleri.
2016 seçimleri sırasında Trump vekilleri, gelecekteki herhangi bir Demokratik yönetimin Komintern ajanlarıyla dolu olacağını iddia etmek için Hiss'i gündeme getirmekten hoşlandılar.
Dergide yer alan bir makaleye göre New Yorklu, Newt Gingrich, Trump adına kampanya yürütürken, “Komünizme karşı mücadele ve [o] radikal İslam'a karşı…” arasında paralellikler kurdu.
Ayrıntılar sorulduğunda Amy Davidson Sorkin şöyle yazıyor:
Bir isim vererek cevap verdi: Alger Hiss…. Gingrich için mesele buydu: aramızdaki düşman ajanları, liberal inkarcılık tarafından şımartıldı. Gingrich, Soğuk Savaş sırasında "ABD'de önemli sayıda casus vardı" dedi.
Ancak başkan olarak Trump, haksız yere Ruslarla işbirliği yapmakla suçlanan birine sempati duyabilir.
Hiss davasına ilişkin güncel araştırmalar, her iki tarafın da Hiss'in masumiyetine veya Rus istihbaratıyla olan bağlantılarına dair kanıt aradığı Moskova'daki Rus arşivlerine taşındı.
Brady de dahil, Hiss'e komplo kurulduğuna ve masum olduğuna inananlar, Rus kayıtlarında çok sayıda araştırmaya işaret ediyor, bunların hiçbiri onun bir Sovyet ajanı olduğuna dair bir ipucu ortaya koymadı. Bu konuda da Chambers'ın bir Rus casusu olduğuna dair en ufak bir kanıt sunmuyorlar.
Sovyet casusluğuna aşina olan birçok Rus, Chambers'ın HUAC'a ve duruşmalarda tarif ettiği casusluk yöntemlerinin 1930'larda bile saçma olacağı konusunda ek bir noktaya değiniyor. Casuslar belgeleri yeniden yazmadı. Ayrıca (Hiss'in iddia ettiği gibi) kopyaların üzerinde kendi el yazısı bulunan belgeleri de teslim etmediler.
Ve hiçbir casus ajansı (Rusya dahil), muhtemelen istihbarat ajanlarıyla eğitim alırken kolej arkadaşlarına kartpostal gönderen Whittaker Chambers kadar düzensiz birini işe almazdı.
Rus arşivindeki tüm belgelerden Hiss, bunlardan sadece ikisinde görünüyor. VENONA programının bir parçası olarak ele geçirilen bir tanesinde, Amerika Birleşik Devletleri'nden ALES kod adının yanında birisinin yan tarafa "Muhtemelen Alger Hiss" yazdığında anılmayı hak ediyor.
Unutmayın, şifresi çözülen notun kenarına “muhtemelen Alger Hiss” yazan Ruslar değil, savaş sonrası bir Amerikan yetkilisi, tercüme edilmiş bir Rus notuna kendi açıklamasını ve spekülasyonunu ekleyerek, şüphesiz Hiss davası şiddetle devam ediyordu. basında.
Hiss'in Rus istihbaratındaki kod adı ALES miydi?
Brady, ALES heyecanını minimuma indirerek takdire şayan bir iş yapıyor ve tercüme edilmiş, ele geçirilmiş bir Rus kablosundaki marjinalliğin Amerika Birleşik Devletleri'nde ihaneti kanıtlamak için standart olmaması gerektiğini söylüyor.
Tarihçiler Kai Bird ve Svetlana Chervonnaya, ALES'in ciddi bir yapıbozumunu yazdılar. Amerikalı Bilgin. ALES kod adlı Sovyet ajanı olarak Hiss'i, kısmen Korgeneral Vitaly Pavlov'dan uzun uzun alıntı yaparak, “1938'in sonlarından itibaren Amerika Birleşik Devletleri'ne odaklanan istihbarat operasyonlarını denetleyen eski bir KGB dış istihbarat subayı” olarak elediler. ”
Pavlov, bir röportajda, Hiss'in Rus diplomatik trafiğinin başka yerlerinde adı geçtiği için, aksi takdirde onun bir casus olamayacağını, sistemin kod adını kullanacağını ortaya koyuyor. Bu, sadece Hiss için değil, her durumda doğruydu.
Bird ve Chervonnaya şöyle yazıyor: “2002'de yapılan bir röportajda Pavlov, VENONA kablolarında açıkça adı geçen hiç kimsenin ajan olamayacağını kesin olarak belirtti. Neden bu kadar emindi? 'Ajan olsaydı, servis sistemde onun kod adını asla kullanmazdı.''
Hiss'in suçlu olduğuna inananlar için, ALES marjinali - tıpkı Weinstein kitabı gibi, Tanık, ya da Whittaker Chambers'ın damgaları - "son söz" üzerindeki çeşitlemelerdir.
Aksi takdirde, Rus arşivlerinin Hiss dosyalarından yoksun olması, Rus arşivine bakan hemen hemen herkesin inkarları gibi, daha çok konuya değiniyor.
Bu tür aramaların çoğu, kıdemli bir Rus'un Hiss'in onlar için çalıştığı iddiasıyla alay etmesiyle sona eriyor. Bir Rus inkarına şunları ekledi: “Birisi aksini ispatlarsa şapkamı yemeye hazırım.”
Peki ya halk? Herkes casus hikayelerini sever. Bu kahraman Rusya'da nasıl gidiyor? Diğer ünlü döneklerde çok şey var. Klaus Fuchs: O iyi korunuyor. Cambridge Five her yerde. Anthony Blunt hakkında kısa bir süre sonra bir kitap çıktı.
Ama Hiss davası? Var numara Rusça onun hakkında popüler kitaplar. Bir değil. Adamın adını kimse duymadı, KGB'nin dış istihbarat şubesi başkanı ve KGB Başkanı bile değil. Bu da başka bir general, Ordu Generali Vladimir Alexandrovich Kryuchkov. 1996'da, Alger Hiss adına ulaşana kadar "casuslar ve şüpheli casuslar hakkında sorular soran ve göreve uygun cevaplarla reddedilen" Pulitzer ödüllü yazar David Remnick'e bir röportaj verdi "Kryuchkov tamamen şaşkın görünüyordu."
"Cezayir kim?"
"Cezayir Hissi."
"Kim bu?"
Birçok yazarın yaptığı gibi Brady'nin de Hiss davasıyla ilgili kendi teorileri var. Sanırım Baltimore belgelerinin olası bir kaynağının her ikisi de William Bullitt adındaki Louisville kuzenleri olduğunu anlayarak tarihe hizmet etmiş oldu.
İçlerinden birinin, Alger'in Dışişleri Bakanlığı ofisindeki dosyalarından gelmiş gibi, yeniden yazıldığında iftira davasında geçebilecek bazı hükümet belgelerini Nixon'a ve FBI'a verdiğine inanmak ne zor ne de zor.
Bullitts, Nixon'la olan ilişkisi bir yana, Hiss'e karşı desteyi yığmak için motivasyona ve kaynaklara sahipti. Bir Bullitt ondan hoşlanmadı, diğeri Carnegie Vakfı'ndaki işini istedi. (Başka bir yerde, Brady onlar hakkında şöyle yazmıştı: "İkisinin de istediklerini elde etmek için ne gerekiyorsa yapma konusunda en ufak bir çekingenliği yoktu: Trump gibi, yalan söylemeye, entrikalar kurmaya, her ne şekilde olursa olsun kendi yollarını bulmaya alışmış zengin adamlar.")
Diğer bir olasılık da, çöp tenekesi Chambers'ın 1930'larda Washington siyaseti hakkında yazarken Baltimore belgelerini eline alması ve onlara bağlı kalması, çöp sepetlerinden pek çok başka kağıt veya "can koruyucu" toplamasıydı. iktidarda olanlardan. 1930'larda gazetecilerin Dışişleri Bakanlığı ve dosyalama odalarından neredeyse ücretsiz geçişleri vardı.
Ayrıca Brady'nin, onu Georgetown'daki Hiss konutunda babasına ya da oğluna çeken şeyin Chambers'ın eşcinselliği olduğu konusunda spekülasyon yapmakta haklı olduğunu düşünüyorum. Kumaşı (düzgünce katlanmış ve güvenli bir yerde) bir arkadaşının koltuğundan kurtaracak herhangi bir adam, kırılmış duygusal ana yaylara sahip olmalıydı.
Chambers'ın bir çocuk tacizcisi olduğunu öğrendiğimde de şok olmazdım. Kesinlikle Chambers'ın böyle bir sapkın yaşam sürmesini sağlayacak unsurlar mevcuttu ve FBI bu tür lanet olası kanıtları ortaya çıkarıp duruşmalardan saklayabilirdi.
En azından Chambers'ın işkence görmüş geçmişi, neden hayatlarını yaşamak yerine onları icat etmeyi tercih ettiğini açıklıyor.
Benim davayla ilgili teorilerim şunlar: Hiss'in ne Komünist Parti üyesi ne de Sovyet ajanı olduğunu düşünmüyorum. Bana göre onun siyaseti, diyalektik materyalizm değil, New Deal siyasetiydi. Görüşlerini yakın bir okumadan aldı. New York Times, Olumsuz Pravda.
1930'larda George Crosley ile bir tanıdığı olduğuna ve Buhran'ın derinliklerinde ona bazı iyilikler yaptığına inanıyorum. Ancak kısa sürede iki adam düştü ve bundan sonra, HUAC duruşmalarına kadar Hiss, Crosley'i bir daha düşünmedi. (Fakat HUAC duruşma salonlarına girmeden önce Whittaker Chambers'ın kim olduğunu bulması gerekirdi.)
Bu arada, özellikle Sovyet-Nazi Paktı'ndan sonra, Chambers'ın 1930'larda bir Rus casusu olarak oyunculuğunu açıklamak için ikna edici nedenlere ihtiyacı vardı. Birisi yanlış bir fikre sahip olabilir (tüm o kartpostallar sözde Leningrad'dan mı?) ve aslında onun bir Sovyet ajanı olduğuna inanabilir.
Bu nedenle, Washington'da serbest yazar olarak veya bir devlet kurumunda çalışırken karşılaştığı birçok yetkiliye atıfta bulunarak isim vermeye karar verdi.
1940'ların başlarında bir noktada, J. Edgar Hoover, Chambers'ın Hiss'e yönelik suçlamalarını öğrendi ve telefonunu dinlemeye ve dört yıl boyunca postalarını okumaya karar verdi. Ama müdahalelerden bir şey çıkmadı.
Hoover'ın Hiss'i alma motivasyonu, Alger'in New Deal'deyken, Roosevelt'in reformlarını engellediği için FBI direktörünün görevden alınması için lobicilik yapmasından geldi.
Hiss şüpheleri, Nixon ve Hoover'ın, yardımcılarından biri olan Alger Hiss'in peşinden giderek Franklin Roosevelt ve Harry Truman'ın Demokratik yönetimlerini tehlikeye atmanın bir yolunu gördükleri 1948 yazındaki HUAC çatışmalarına kadar uykuda kaldı. Hepsinden iyisi, Stalin'in emperyal Rus imparatorluğuna büyük satış yapan Yalta'daydı.
İftira davasında Hiss'in sadece Chambers'ı değil, HUAC, Nixon ve sağdaki diğer praetorianlardan oluşan bir falanksını da küçük düşürebileceği ortaya çıktığında, Hoover Nixon'a Hiss dosyalarının bir kısmını ödünç vermek için öne çıktı, belki de Bullitts'in yardım ettiği gibi. Baltimore belgelerinin bazılarında ve Kabak Kağıtları'nda yontma yaparak sebebini.
Hiss, kendisi mükemmel bir kurban oldu. İki ceza davasını sanki hukuk fakültesinde bıçaklı bir dövüşe değil de sahte bir tartışmaya hazırlanıyormuş gibi yürüttü. Bunun yerine HUAC'a karşı durmakla doğru olanı yaptığını düşündü, onların oyununa oynuyordu. ani hücum.
Hiss, onun işaretli bir adam olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu. HUAC'ın önüne bir ceza savunma avukatı olmadan çıktı (komite onu yiyip bitirdi) ve ikinci duruşmasındaki (mahkûm edildiği) avukat, daha önce hiç ceza davası görmemiş bir şirket avukatıydı.
Hiss, Washington'ın içinden biri ve büyüklerin ve iyilerin sağ kolu olarak sahip olduğu kimlik bilgilerinin rap'i yenmek için ihtiyaç duyduğu tek şey olduğunu düşündü. Bu arada Nixon, yanıltıcı mikrofilm, basına sızıntılar ve büyük jüri üzerindeki baskı ile Stalinist bir gösteri duruşması düzenliyordu. Dosyaları doldurmak için Nixon, Hoover'ın FBI'ına ve saha ofislerine Hiss'i çamura sürüklemelerini sağladı.
Nixon ve Stripling ve ayrıca çeşitli savcılar, muhtemelen bir süre sonra onun daha büyük bir oyunda uşak olduğunu anlayacak kadar akıllı olan Chambers'tan daha fazla “Hiss almak” istediler. Hoover ve HUAC'ın sadık adamları.
Başka seçeneği olmadığı için Chambers pusuya uydu. Aksi takdirde, FBI onu ülkesine Ruslara ihanet etmiş bir uşak olarak yakalayacaktı. (Yine de, dava sırasında Chambers intihara teşebbüs etti - hükümetin savunmadan sakladığı başka bir şey.)
Oldu Zaman yeniden yazan adam Chambers, aynı zamanda hevesli bir romancı Tanık, hem davalar sırasında birkaç yılını geçirdiği FBI dosyalarından hem de kendi hayal gücünden.
İçinde kurgusal karakterler yarattı, ancak onlara tanıdıklarının adlarını verdi; bu, William F. Buckley Jr. ve Ronald Reagan'ın benzerlerini, Chambers'ın Komünist yeraltı dünyasının Dostoyevski'si olduğunu etkilemeye yeterliydi.
Bu, onları defalarca uykuya daldıran bir uyku vakti hikayesiydi ve Chambers, seyyar satıcılar, damlalar, casus belgeleri ve Albay Bykov ve J. Peters adındaki işleyicilerle tamamlayarak bunu iyi anlattı.
Öğle vakti karanlık, Chambers'ın sinema salonlarının arkasında, garip adamlarla birlikte varlığını açıklamanın bir yoluydu. Ayrıca Komünizm ve eşcinsellik kelimelerini çevirirseniz, kitabı eşcinsel edebiyatının erken bir eseri olarak okuyabileceğinizi düşünüyorum.
Tanık en azından Chambers'ın İsa olduğuna inanıyorsanız, Mesih'in son cazibesine ilişkin bir güncellemedir. Bununla birlikte, Chambers'ın, arkadaşlarına ve ülkesine ihanet edebilecek, aldatıcı bir serseri olduğunu düşünüyorsanız, Tanık edebi bir sahtekarlıktır.
Bununla birlikte, daha sonra Nixon, George W. Bush, Reagan ve diğer pek çok kişinin -Donald Trump'ı bu karışıma dahil edeceğim- komünist ejderhaları arayan gezgin şövalyeler haline geldiği kurgusal bir dünya yarattı. Aslında, onlar sadece kariyercilik ve paranoya siyaseti uğruna tarihi saptırıyorlardı.
Hiss, federal hapishanede kırk dört ay geçirdi ve yaşamı boyunca, ajitasyon propagandasının sonucu olan mahkumiyeti, sert suç kanıtlarından daha fazla bozmanın bir yolunu bulamadı.
Daha sonra, hayatının geri kalanında, Hiss kendisini bir Sovyet casusu olarak sayısız kitap ve makalede teşhir edilirken, dolandırıcı ve cinsel yırtıcı Whittaker Chambers, Başkanlık Özgürlük Madalyası ile ödüllendirildi.
En azından Hiss, Dreyfus'un yaptığı gibi mahkumiyeti bozularak olmasa da mezara gitti, o zaman en azından diğerlerinin yanı sıra HUAC, Richard Nixon ve J. Edgar Hoover'a meydan okumak olan birkaç Amerikalı'nın yaptığı şeyi yaptığını bilerek.
Özgürlüğüne, geçim kaynağına ve itibarına mal oldu ama Hiss, düşmanlarının kötülüğüyle yargılanması gereken ve iktidardaki birçok kişinin suistimallerine meydan okuduğu için selamlanması gereken birkaç Amerikalıdan biri.