Yazar Diane Williams'ın üstünkörü bir İnternet araştırması, dağınık sonuçlar üretecek: Annie DeWitt ve Alec Niedenthal'ın mükemmel olanlar da dahil olmak üzere çoğu sanatsal ve bilgilendirici olan röportajlar ve onun yeterince takdir edilmeyen dehasını ve belki de en sevdiğim keşfi selamlayan teorik incelemeler , 2012 kısa romanı 'nasıl okunacağına' dair özlü bir rehber Vicky Swanky Güzeldir . İçinde bu rehber 'Diane Williams'a Şaşkın Bir Kişinin Rehberi' alt başlığını taşıyan yazar, 'Her hikayeyi bir hikayenin röntgeni olarak düşünmeyi deneyebilirsiniz. Bir deneyimin hatları, birkaç göze çarpan özellik, gizli bir hançer: bunlar ortaya çıkar ve hikayenin geri kalanı hayal gücümüze bırakılır. ' Williams'ın çalışmalarına yönelik eleştirel yaklaşım, uyarıcı övgülerden sınırsız hayranlığa kadar geniş bir yelpazeye yayılmıştır, ancak diyalog hiçbir yerde çevrimiçi olarak bulunan türden bu kadar dağınık değildir, biçimi hem Diane Williams'ın gizemini cesaretlendirir hem de bizi kariyerinin daha derin bir anlayışına yaklaştırır. .
Geçmişte ne tür bir soyutlama olduysa - daha fazlası aşağıdadır - onun yayınlanmasıyla dinlenmeye bırakılmıştır. Toplanan Hikayeler (Soho Press), önceki yedi ciltlik kurguyu ve yeni bir hikaye grubunu bir araya getiren devasa bir kitap. Williams'ın yazılarının uzun süredir hayranı için bu önemli bir koleksiyondur; Sıradan ya da daha yeni bir okuyucu için, 1990'dan günümüze uzanan ve yüzlerce öykü ve birkaç roman içeren ezici bir külliyattır.
Williams'ın çalışma tarzı her zaman kısa-kısa bir kurgu olmuştur veya flaş kurgu ya da mikro kurgu Bazen bahsedildiği gibi - ilk kitabından bu yana elde ettiği müthiş çıktıyı açıklayabilir, ileri görüşlü Bu Beden, Zihin, Ruh, Dünya, Zaman ve Kader Hakkında . Bununla birlikte, çıktıyı kişinin yazdığı biçime dönüştürmek ne kadar kolay çünkü - ve işte soyutlama ile ilgili olan şey - Williams'ın öyküleri, arketipik açıklamalar yaptıkları kadar somut ayrıntılar da içeriyor. Özel ayrıntılarla dolu bir erkek kardeş ensest hikayesi olan 'Sonsuza Kadar Bildiğin Tür' adlı ilk öyküde anlatıcı, ayrılmaz kardeş çiftinin kız kardeşi tarafından kendisine verilen bir hediyeyi anlatmak için bir ritim tutuyor: 'pamuklu bir mücevher Hindistan'da yapılan, parlak pembe tonlu kese ”aniden ifşa etmeden önce,“ Partiden kız kardeşimle ayrıldım. Mantıklıydı. ' Ve aynen bunun gibi, arketip muhteşem bir şekilde yenilenir.
Williams e-posta yoluyla bana 'Tüm hikayelerimin nesnelerle ve doğrudan konuşmayla dolu olmasını isterim,' diye yazıyor. 'Bunu hedefliyorum, her zaman başarılı olmuyor. Zihnin kaburgalarına yapışmanın bir yolunu bulmanın soyutlamalar için oldukça yorucu olduğuna inanıyorum. ' İki sicim nerede? Williams'ın yazılarının uzun zamandır savunucusu olan ve bir diğer soyutlamacı olan Ben Marcus girişinde şöyle yazıyorsa, '[Onun] alışılmadık edebi yöntemi çoğu anlatının ince donanımını ortaya çıkarır ve sonra muhteşem şekiller oluşturmak için bu donanımları kullanır,” Williams'ın yaratılmasını tercih eder. heptagramları karelere çevirir.
Bu tuhaf şekillerden, paradokslarının nasıl sık sık olay örgüsü ve dilin kesişme noktasına yol açtığından, tıpkı iki bitişik öyküde olduğu gibi, zevk alır. Vicky Swanky Güzeldir (2012) . 'Fetişlerin Kullanımı' nda bir kadının 'Ben çok başarılı bir insan olduğumu' itirafı, kadının 'işiyle tamamen meşgul olmadığı' şeklinde üçüncü şahıs tanımına dönüşüyor. 'Gül Elbiseli Kadın' da 'Tutkusu ve gençliği, bir dükkana kalıcı bir giriş sağladıkları için onu rahatsız ediyor' cümlesi bizi belki de o dükkana götürüyor (nerede olduğumuz asla açıkça söylenmiyor) , kadının bir buket brokoli rabe'den bahsettiği (“buket” in harika kullanımına dikkat edin). Williams daha sonra, o kadına ya da başka bir karaktere atfedilmeyen bir iddia, 'Ah ne kadar korkunç' diye yazıyor.'Büyüdüğüm evde tartışma çok yaygındı. Hiçbir iddia tartışmasız kalmadı. 'Hayır, öyle düşünmüyorum' demek ve nedenini savunmak neredeyse bir zorunluluktu. '
Williams’ın tarzını tüketen ara sıra felç eden ama mutluluk verici kafa karışıklığını gidermek için kardaki izler gibi ipuçları aranabilir. Romantik Erektör (2001), Williams’ın dördüncü derlemesi, geniş çalışma kitlesinin üzerinde göze çarpan, genellikle feminist olan dilbilimsel olasılık ve otoritenin değiş tokuşu, rahat bir durak noktası sağlar. İsimsiz anlatıcı “The Source of Authority” adlı hikayede şöyle diyor: “Şikayet etmek o kadar tuhaf geliyor ki, ama hava kötü olduğunda yürümeye gidiyorum. Dolaşıyorum ama göle gidiyorum çünkü gölün benden daha iyi olduğuna inanıyorum ve iyi bir arkadaşlık içinde olmak istiyorum. ' Buradaki benzerlikler Knot (1970), İskoç psikanalist R.D. Laing'in “Jack ve Jill” kafiyesinin yinelemeli bir dil oyunu olarak ele alındığı deneysel bir şiir derlemesi, kalıcıdır; ancak Williams’ın kurgusunun bir tür aldatıcı ayet-in-hayali giyim olduğunu ilan etmek, karakterlerinin motivasyonlarını yansıtan keskinliği gözden kaçırıyor. Bağımsız olmaya çalışıyorum. Yanlış mı?' anlatıcı öykünün sonunda sorar, ancak bu bir kendini onaylama, bir mantra olduğu kadar açık bir soru değildir.
Koleksiyonun başka yerlerinde, karakterler kelimenin tam anlamıyla yazar haline gelir; bu, anlatıcıların isimlerinin Diane olduğu veya daha da doğrudan, yazar ve karakterin eser üzerinde aynı haklı sahiplik görevini üstlendiği Diane Williams olduğu anlamına gelir. . Mükemmel koleksiyondan, fazlasıyla ironik olan 'Bir Kişiyi Canlandırmak Hafif Bir Şey Değildir' koleksiyonunda İyi, Güzel, İyi, İyi, İyi (2016), Diane karakteri kocasına şöyle diyor: “Seni yeni bir şekilde düşünmeye çalışıyorum. Ne, nasıl olduğundan emin değilim. ' Bu, elbette, Diane'in kocasını 'Doldurulamaz - ama sonunda muazzam bir parlaklığa kavuştu - onu düşünmeyi tercih ettiğim şekilde' olarak tanımlamasından sonra geliyor. Ne değişti? kendimize sorabiliriz, ancak cevap açık: her şey.
Williams, 'Bir hikaye içindeki bu çelişkilerin ritmini ve bu modellemenin, bazen şaşırtıcı sonuçlara ve içgörülere doğru nasıl ileriye dönük ivme yarattığını doğrudan düşünmedim,' diye yazıyor bana. 'Ama şimdi bunu söylediğime göre, çelişmek kendim ve bu taktiğin o kadar derine kök salmış olduğunu ve yeterince farkında olmadığımı not edin. Büyüdüğüm evde tartışmalar çok yaygındı. Hiçbir iddia tartışmasız gitmedi. 'Hayır, öyle düşünmüyorum' demek ve nedenini savunmak neredeyse bir zorunluluktu. '
72 yaşında ve yıllarca alternatif bir edebiyat sahnesinin ayrılmaz bir parçası olmasına rağmen, ünlü yıllık edebiyat dergisinin kurulması ve yayınlanması da dahil ÖĞLE VAKTİ Williams'ın edebi teknikleri konusunda mütevazı olmasına gerek yok. Ancak, belki tipik Diane Williams çelişkisinde, Toplanan Hikayeler onun fikriydi ve minyatürcü formdaki bir sergici, bir süredir en uzun hikaye koleksiyonlarından birini ortaya çıkardı. 'Bunun gerçekleşmesini isteyen bendim ve bu projenin gerçeğe dönüşmesi birkaç yıl aldı' diye yazıyor. Soho kitabı yayınlamaya karar verdiğinde tepkim elbette kutlamaydı. [Yönetici Editör] Mark Doten büyük bir kitap yaratmaya, izin alabileceğimiz pek çok hikâyeyi yayınlamaya hevesliydi ve Soho bu hikâyelerin değeri konusunda oldukça ikna edici bir heyecan duydu ve kitabı başrol olarak belirlemeyi planladı. Başlık.'
Bir yazarın toplu eserlerinin yayınlanması, düşündüğümüzden daha nadir olsa da, kesinlikle yeni bir şey değildir. O değil plak şirketlerinin bin yıldır yaptıkları gibi yayıncıların hazırladığı hızlı bir pazarlama aracı olan 'en iyiler' derlemesi (bu şirketlerin bunu nasıl yaptıklarını görmek için 90'lara ve 2000'lerin başlarına bakmalıyım, kötü ve yapışkan bir şekilde Ekle). O dır-dir ancak, nesilde bir kez meydana gelen bir olay, yazarlık açısından önemli bir neden ve sonuç ve nihayetinde yeni bir okuyucu kitlesini karşılama fırsatı. Joy Williams’ın 2015 yayını Ziyaret Ayrıcalığı: Yeni ve Toplanan Hikayeler - Diane Williams'la hiçbir ilişkisi yok, ancak hayvanlar her iki işinde de yoğun bir şekilde yer alıyor - öykülere bir tanıtım dalgası getirdi ve eleştirmenlerin yorumlaması için kariyer boyu süren bir yama çalışması yarattı ('Tek sorun Ziyaret Ayrıcalığı yeterince gözden geçirmeye çalışıyor: çok fazla iyi hikaye var, ”Eileen Battersby The Irish Times incelemesinde yazdı). Burada kesinlikle doğru olsa da, daha gizli çıkarım, gözden geçirenlerin aynı zamanda meslekleri arasında kalıplar bulmaya çalışması gerektiğidir. Toplanan Hikayeler aynı alt evrene ait olarak. Williams, yazısının okuyuculara bir mesaj iletme ihtiyacını şöyle yazıyor: 'İşte kendime aktarmaya çalışıyorum. 'Uyanmak! Lütfen uykuya dalmayın! Çok dikkat! Düşün! Bundan daha fazlası olmalı. '
Doğamız gereği, geniş bir işe semboller atamak - uzun kuyruklu yıldız kuyruklarını izlemek için - aynı zamanda bir şeyi bir sanatçının genel kariyeri ile ilişkisinin temsili yoluyla tanımlama da doğal ihtiyacımızdır. Bu anlamda Toplanan Hikayeler bir sonu sembolize ediyor mu? Yoksa bir başka harika şeyin başlangıcı mı? Her zamankinden daha alaycı, esprili ve hükmeden en yeni hikayeleri kendi başlarına değerlendiren Williams'ın anlatacak kilometrelerce hikayesi var. Yine de yeni hikayelerin yapılarının biraz daha geleneksel ve sabırlı hissetmediğini söylemek yalan olur. Şimdiki zamanda bile geçmişe bakma alışkanlıkları vardır. Williams, karısının gülümsemesini özleyen bir kocanın üçüncü yakın bakış açısını ele alan 'Happy Presence, Zamansız İlham' adlı kitabında, 'Elbette burada yeterince iyi bir şey var, ya da muhtemelen klasik.' Evet, evet var.