Bu soru, Nero'nun hayatıyla ilgili kalitesi şüpheli bir blog makalesine bağlantı veriyor. Ancak bir cümle beni düşündürdü (benimkini vurgulayın):
Nero'nun birçok tarihi anlatımı onu zayıf ve çelimsiz olarak tanımlasa da, mavi gözlerin alev alev yandığı asil bir yüze sahip olduğu yalnızca bir büste bakarak anlaşılabilir.
İlk tepkim argümanı tamamen reddetmek oldu, ancak bu bana antik tarih boyunca oyulmuş büstlerin doğruluğunu düşündürdü, örneğin: Julius Caesar, Nero, Plato, Shapur II.
Aynı soruyu soran bir forum yazısı buldum. Cevaplardan biri, gerçekçiliği savunan ve dolayısıyla tarihsel figürlerin doğru temsilini üreten sanatsal bir hareket olan verism'e atıfta bulunur. Ancak, sadece Roma İmparatorluğu'nda meydana gelen ve saltanatı sırasında tutarlı olmayan bir harekettir.
Tarihçi, antik tarihin büst ve heykellerinin doğruluğunu nasıl değerlendirebilir? Bu konuda araştırma yapıldı mı?
Antik Mısır
Geçen gün kendime bu soruyu sordum ve internette biraz araştırma yaptım.
Boston Güzel Sanatlar Müzesi'ne göre, Eski Mısır'da gerçek benzerlik gösteren heykeller nadirdi.
Vikipedi, açıklama
Ankhhaf'ın büstünün yaratılmasından önce ve sonra, Eski Mısır sanatında insanların gerçek suretlerini tasvir eden heykeller (son derece stilize edilmiş tasvirler yerine) nadirdir.2
Lthomas2 tarafından eski Mısır büstü
Yunan ve Roma
Genel olarak, Roma portre heykellerinin Yunan veya Mısırlı meslektaşlarından daha güvenilir olduğu iddia ediliyor, ancak kuşkusuz, bu iddianın Wikipedia dışında bir kaynağı yok.
Sosyal ve psikolojik yön, wikipedia
İdealleştirmeye çalışan antik Yunan portrelerinin aksine (Yunanlılar iyi bir adamın güzel olması gerektiğine inanıyorlardı), Roma portre heykeli çok daha doğaldı ve sanat tarihinde türün en gerçekçi örneklerinden biri olarak kabul ediliyor.
Daderot tarafından gerçek hayattaki siğil Roma portresi
Bazı büstler ve heykeller kişi hayattayken yapılmış, bazıları ise bunlardan kopyalanmıştır. Bu nedenle, bazı durumlarda orijinaliyle yakın bir benzerlik olduğundan makul ölçüde emin olunabilir. Sanırım bu, örneğin tüm Roma imparatorları için geçerli. Muhtemelen Perikles gibi bazı ünlü Yunanlıların ya da Mısır ve diğer Helenistik devletlerin Yunan/Makedon hükümdarlarının büstlerine. Bir çek olarak, bu şahsiyetlerin çoğunun portrelerinin olduğu madeni paralar var. Antik çağın bazı yüzleri, aynı kişinin çok sayıda benzerliği olan çok sayıda tasviri nedeniyle kolayca tanınabilir.
Bilmeniz gereken tarihten 10 yüz rekonstrüksiyonu
Birçoğumuzun tarihin geniş kapsamıyla ilişkilendirebileceği (birkaç) yoldan biri görsel açıdandır. Araştırmaya dayalı yeniden yapılandırmalar, geçmişe “anlık bakışlar” sağlamalarıyla kesinlikle böyle bir avantaj sağlıyor. Ve bunların arasında, gerçek tarihi karakterlerin yüz rekonstrüksiyonları, daha büyük düzende 'oyuncular' hakkındaki doğal merakımızı kışkırtıcı bir şekilde doyurma yetenekleriyle, onu bir üst seviyeye çıkarır. Daha fazla uzatmadan, bilmeniz gereken tarihten on yüz rekonstrüksiyonuna bir göz atalım.
*Not – Tüm bu yeniden yapılandırmalar, konu tarihsellik söz konusu olduğunda tamamen doğru olarak değerlendirilmemeli, daha ziyade arkeoloji ve araştırma doğrultusunda çehrelerin bir tahmini olarak görülmelidir. Bu amaçla, bazı tarihi kişiliklere, bireysel yüzlerinin birden fazla rekonstrüksiyonu bile sunulur.
1) 'Ava' (yaklaşık MÖ 1800) –
Achavanich sitesi (veya Achadh a' Mhanaich İskoçya'nın kuzey ucundaki Gaelic'te), bir dizi taştan oluşan ünlü at nalı şeklindeki aranjman ile gizemlerin adil payına sahiptir. Ancak araştırmacılar, 1987'de bölgede kalıntıları bulunan kadının yüzünü yeniden yapılandırarak, bir muammanın bu Tunç Çağı kapsamına 'insan' dokunuşu verdiler.ava', genç kadın öldükleri sırada 18-22 yaşlarındayken, iskelet kalıntıları yaklaşık 3700 yıl öncesine tarihleniyor.
İnanılmaz projeyle ilgili olarak, ortaya çıkan çalışma, Dundee Üniversitesi'nden mezun olan adli tıp sanatçısı Hew Morrison'ın beynidir. Kapsamlı araştırma projesi tarafından desteklenen ava Arkeolog Maya Hoole tarafından yönetilen Morrison, Tunç Çağı insan örneğinin tarihi ve antropolojisi hakkında birçok ayrıntı elde edebildi. Yüzünün diğer özellikleri, modern ortalama doku derinliği tablosundan eksik alt çenenin derinliğini hesaplamak için bir antropolojik formüle kadar çeşitli veri parametrelerinden ölçüldü.
2) Miken 'Griffin Savaşçısı' (MÖ 1500 dolaylarında) –
Yunanistan Kültür Bakanlığı tarafından “Kıta Yunanistan'ında 65 yılda keşfedilen en önemli mezar” olarak müjdelenen Pylos'ta (Ekim 2015'te) bulunan 3500 yıllık Miken 'Griffin Savaşçısı' mezarı 1.400'ün üzerinde mezarla dolduruldu. değerli nesneler. Johannesburg'daki Witwatersrand Üniversitesi'nden araştırmacılar, mezarın içinde keşfedilen eski bir mühür üzerindeki bir tasvirin yardımıyla, ünlü olduğu tahmin edilen erkek savaşçının yüzünü yeniden canlandırarak bu inanılmaz antik dürbünü daha da 'romantik' hale getirmişlerdi.
Sanatçının, sağda Dendra Panoply giyen askerle birlikte geç Miken savaşçılarının çizimi.
Değerli nesnelerin telaşına gelince, 5 fit derinliğinde, 4 fit genişliğinde ve 8 fit uzunluğundaki mezarda som altın, gümüş ve bronz gibi metallerden yapılmış çeşitli kaplar vardı. Bunlara, akik, ametist, yeşim ve akik boncuklarıyla birlikte altın kolyeler, kolyeler ve yukarıda bahsedilen yüzükler eşlik etti. Ancak garip bir şekilde, arkeologlar geleneksel seramik kaplara dair herhangi bir kanıt bulamamışlardı - sanki mezar dekorasyonunda normal seramik kullanımı Griffin Savaşçısı statüsünün altındaymış gibi.
3) Tutankhamun (MÖ 1341 – 1323) –
2005 yılında, ünlü Mısırbilimci Zahi Hawass başkanlığındaki bir grup adli tıp sanatçısı ve fiziksel antropolog, eski zamanlardan ünlü çocuk kralın bilinen ilk yeniden inşa edilmiş büstünü yarattı. Genç Firavun'un gerçek mumyasının 3D CT taramaları, 1.700 dijital enine kesit görüntüsü verdi ve bunlar daha sonra genellikle yüksek profilli şiddet suçları için ayrılmış en son teknoloji adli teknikler için kullanıldı. Hawass'a göre -
Bana göre, yüzün ve kafatasının şekli, Tutankhamun'un bir nilüfer çiçeğinden doğan şafakta güneş tanrısı olarak gösterildiği ünlü bir çocuk görüntüsüne oldukça benziyor.
Tartışmalı bir şekilde, 2014'te King Tut, bir çok BT taraması, genetik analiz ve 2.000'den fazla dijital tarama ile bir kez daha sanal otopsi olarak adlandırılabilecek şeyden geçti. Ortaya çıkan yeniden yapılanma, eski Mısır firavununun fiziksel özelliklerine uygun değildi, belirgin bir aşırı ısırma, hafifçe hatalı biçimlendirilmiş kalçalar ve hatta bir çarpık ayak gibi ortaya çıkan ayrıntılarla.
4) Kleopatra VII Filopatör (MÖ 69 – 30) –
Kleopatra - adın kendisi, tümü antik dünyanın politik öfkesinin ortasında yer alan güzellik, şehvet ve savurganlık hayallerini ortaya çıkarır. Fakat tarihsellik, kökleri bir Yunan hanedanına dayanan ünlü Mısırlı kadın firavun hakkındaki bu popüler fikirlere gerçekten uyuyor mu? Bunun cevabı, özellikle kültürel eğilimler, siyasi propaganda ve düpedüz yanlış yorumlar dahil olmak üzere tarihin çeşitli parametreleri göz önüne alındığında daha karmaşıktır.
Ama kesin olan bir şey var - femme ölümcül Kleopatra'nın aurası, gerçek fiziksel güzelliğinin aksine, çağdaş dönemin en güçlü adamlarından ikisi olan Julius Caesar ve Mark Antonius (Marcus Antonius) üzerindeki inanılmaz etkisi ile daha fazla ilgiliydi. En azından madeni para örneklerindeki portrelerinin mevcut kanıtları bunu gösteriyor. Tüm bu faktörleri göz önünde bulundurarak, yeniden yapılanma uzmanı/sanatçı M.A. Ludwig, Kleopatra VII Philopator'ın ünlü çehresinin yeniden canlandırmasını yaptı (şu anda Berlin'deki Altes Müzesi'nde sergilenen Kleopatra VII'ye ait olduğu düşünülen gerçek bir büste dayanarak).
5) 'Meritamun' (muhtemelen MÖ 1. yüzyıl dolaylarında) –
Melbourne Üniversitesi'ndeki (birden çok fakülteden) araştırmacılar, tıbbi araştırma, adli tıp, BT taraması ve Mısırbilim gibi yolları birleştirdi. Meritamun ('tanrı Amun'un sevgilisi'), en az 2.000 yıl önce yaşamış bir Eski Mısırlı soylu kadın. Ve ilginç olan kısım - bilim adamlarının yalnızca Meritamun'un mumyalanmış kafasına erişimi vardı, bu da analizde onun ölümüyle 18-25 yaşlarında genç bir yaşta nasıl tanıştığını ima ediyor.
Özenli süreç, CT taraması ve ardından mumya kafatasının doğru bir kopyasının 3D yazdırılmasıyla sağlandı. Aslında, çenelerin özelliklerini tam olarak yakalamak için kafatasının iki bölüm halinde basılması gerekiyordu. Yüz rekonstrüksiyonu daha sonra önde gelen heykeltıraş Jennifer Mann tarafından gerçek suç/cinayet soruşturmalarında sıklıkla kullanılan pratik tekniklerin yardımıyla oluşturuldu.
6) Aziz Nikolaos – Noel Baba'nın ilham kaynaklarından biri (MS 270 – 343) –
Liverpool John Moores Üniversitesi'nin Yüz Laboratuvarı tarafından yazılım simülasyonu ve 3B etkileşimli teknolojiyle desteklenen, yukarıda resmedilen 2016'da yeniden oluşturulan 3B model, ayrıntılı analizinin sonucuydu - yine de çeşitli yorumlara tabidir. Ünlü yüz antropologu Caroline Wilkinson'a göre, proje "tüm iskeletsel ve tarihi materyallere" dayanıyordu.
İlginçtir ki, 2004'te araştırmacılar, orijinal olarak 1950'de derlenen bir dizi X-ışını fotoğrafı ve ölçümden ayrıntılı olarak St. Nicholas'ın kafatası çalışmasına dayanarak başka bir yeniden yapılandırma girişiminde bulundular. Ve bu görüntüden anlayabiliriz, Aziz Nikolaos, muhtemelen asal yıllarını geride bırakmış, ancak daha sonra tasvir edilen Noel Baba'ya çarpıcı bir şekilde benzeyen hoş bir parıltıyı koruyan zeytin tonlu bir adamdı. Kırık burnu, Nicholas'ın erken yaşamında Diocletian'ın yönetimi altındaki Hıristiyanlara yapılan zulmün etkisi olabilir. Ve ilginç bir şekilde, bu yüz dürbünü, ortaçağ Doğu Ortodoks duvar resimlerinde aziz tasvirlerine oldukça benzer.
7) Sipán Lordu (muhtemelen MS 4. yüzyılın başlarında) –
Genellikle 20. yüzyılın önemli arkeolojik buluntularından biri olarak müjdelenen Lord of Sipán, Peru'nun kuzeyindeki Huaca Rajada bölgesinde (1987'de) bulunan ünlü Moche mumyalarının ilkiydi. Yaklaşık 2.000 yıllık mumyaya, bir mezar kompleksi içinde çok sayıda hazine eşlik etti ve böylece keşfin önemini artırdı. Ve araştırmacılar şimdi, 'lord'un gerçek hayatta nasıl görünebileceğini dijital olarak yeniden yapılandırarak bu büyüleyici figürün tarihselliği üzerine inşa ettiler.
Tabii ki, bu kolay bir başarı değildi, özellikle de Sipán Lordu'nun kafatası, keşfi sırasında (binyıllar boyunca toprak tortularının baskısı nedeniyle) aslında 96 parçaya bölündüğü için. Sonuç olarak, Brezilya Adli Antropoloji ve Adli Odontoloji Ekibinden araştırmacılar, bu çok sayıda parçayı sanal bir şekilde özenle bir araya getirmek zorunda kaldılar. Yeniden birleştirilen kafatası daha sonra organik nesnenin hassas dijital haritalaması için çeşitli açılardan (fotogrametri olarak bilinen bir teknikle) fotoğraflandı.
8) Bruce Robert (MS 1274 – 1329) –
Glasgow Üniversitesi'nden tarihçilerin ve Liverpool John Moores Üniversitesi'nden (LJMU) kraniyofasiyal uzmanların inanılmaz bir işbirliği çabası, Robert Bruce'un gerçek yüzünün inandırıcı bir şekilde yeniden yapılandırılmasıyla sonuçlandı. Söz konusu görüntü (Hunterian Müzesi tarafından tutulan bir insan kafatasının kalıbından türetilmiştir), kaslı bir boyun ve oldukça tıknaz bir çerçeve ile uygun bir şekilde tamamlanan ağır yapılı, sağlam özelliklere sahip bir erkek özneyi en iyi halinde sunar.
Özünde, Robert the Bruce'un etkileyici fiziği, onu acımasız ortaçağ dövüşlerinin ve biniciliğinin zorluklarına "yardımcı" kılacak protein açısından zengin bir diyete atıfta bulunuyor. Robert the Bruce (Ortaçağ Galcesi: Roibert ve Briuis) genellikle, İngiltere'ye karşı İskoç Bağımsızlığının Birinci Savaşı sırasında İskoçya'yı başarılı bir şekilde yöneten, MS 1314'te önemli Bannockburn Savaşı ve daha sonra kuzey İngiltere'nin işgali ile sonuçlanan neslinin büyük savaşçı liderleri arasında sayılır. Aslında, Robert MS 1306'da İskoç Kralı olarak taç giydi, ardından İngiliz tacına karşı bir dizi gerilla savaşına girdi, böylece orta çağda taht yarışmacıları için fiziksel kapasiteye olan ihtiyacı gösterdi.
9) III. Richard (MS 1452 – 1483) –
York Hanedanı'nın son kralı ve aynı zamanda Plantagenet hanedanının da sonuncusu olan III. Richard'ın doruk noktasına ulaşan Bosworth Field Savaşı'ndaki ölümü, genellikle İngiltere'de "Orta Çağ"ın sonunu işaret eder. Ve yine de, ölümünden sonra bile, genç İngiliz hükümdarı tarihçileri şaşırtmaya devam etti, kalıntıları beş yüzyılı aşkın bir süredir akademisyenlerden ve araştırmacılardan kaçıyordu. Ve 2012'de Leicester Üniversitesi, Greyfriars Priory Kilisesi'nin (MS 1538'de dağılan III. Tesadüfen, kralın kalıntıları neredeyse doğrudan bitüm üzerinde kabaca boyanmış bir 'R' altında bulundu; bu, temelde 2000'lerden beri otoparkta ayrılmış bir noktayı işaretledi.
Rekreasyon kısmına gelince, bir kez daha Profesör Caroline Wilkinson, III. İlginçtir ki, yeniden yapılanma 2015'te biraz 'değiştirildi' - Leicester Üniversitesi tarafından çıkarılan daha yeni DNA tabanlı bir kanıtın ardından daha açık gözler ve saçlarla.
10) Maximilien de Robespierre (MS 1758 – 1794) –
2013 yılında, adli patolog Philippe Charlier ve yüz rekonstrüksiyon uzmanı Philippe Froesch, Fransız Devrimi'nin rezil 'poster çocuğu' Maximilien de Robespierre'nin gerçekçi bir 3D yüz rekonstrüksiyonu olarak adlandırdıkları şeyi yarattılar. Ancak yeniden yapılanmalarının gerçek sonucundan da anlaşılacağı gibi, Robespierre'in çağdaş portreleri muhtemelen lider için gurur vericiydi.
İlk olarak Lancet tıp dergisindeki mektuplardan biri olarak yayınlanan, çeşitli kaynakların yardımıyla rekonstrüksiyon yapıldı. Bazıları, devrimciyi "uyumlu" görselleştirmelerine rağmen, açıkça Robespierre'in çağdaş portreleri ve hesaplarıyla ilgilidir. Ancak araştırmacılara yardımcı olan başlıca nesnelerden biri, Madame Tussaud'dan başkası tarafından yapılmayan Robespierre'in ünlü ölüm maskesiyle ilgiliydi. İlginçtir ki, Tussaud (muhtemelen) ölüm maskesinin, 28 Temmuz 1794'te giyotin edildikten sonra doğrudan Robespierre'in kafası kesilmiş kafası yardımıyla yapıldığını iddia etti.
10 Selma
Selma Martin Luther King Jr.'ın medeni haklar tarihindeki en güzel anlarından birini vurgulayan bir dönem eseridir. Film, King'in Nobel Barış Ödülü'nü aldıktan hemen sonra Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tüm Siyah Amerikalıların haklarını iyileştirme durumunu takip ediyor.
Bazı film eleştirmenleri tarafından yapılan bir analize dayanarak, Selma neredeyse dramatik bir belgesel olarak kabul edilebilecek tarihin en sadık yeniden canlandırmasıdır. Film, doğruluğunun çoğunu Martin Luther King Jr.'ın kayıtlı telefon görüşmeleri, görüntüler ve el yazısı mektuplar da dahil olmak üzere o zamanki etkinliğinin iyi belgelenmiş kısmına borçludur.
Eski Metinlere Güvenebilir miyiz?
SUylukları ve jambonları kesilmiş, boyunları ve gırtlakları çıplak halde diri diri yatan ome'ler, içlerinde kalan kanı boşaltmalarını istediler. Bazıları kafaları toprağa gömmüş olarak bulundu… üzerlerine attıkları toprakla yüzlerini ezerek boğulmuşlardı. Üzerinde yatan cansız bir Romalının altında gerilmiş, burnu ve kulakları yırtılmış yaşayan bir Numidyalı… Romalının elleri silahını tutmakta acizken, öfkeden deliliğe dönerken, düşmanını silahıyla yırtarken ölmüştü. dişler.
Oldukça canlı şeyler - ama bunun doğru olup olmadığını söylemenin bir yolu yok. MÖ 216 Cannae Savaşı'nın bu açıklaması, hiçbir görgü tanığının bulunmadığı gerçek olaylardan 200 yıl sonra yazılmıştır ve tarihçi Titus Livius veya Livy'nin askeri deneyimi yoktur.
Eski tarih olarak sıklıkla geçen şey, yazarların yaşadıklarının dramatik temsilleri haline gelir. düşünce olmuş olabilir. Yine de, antik çağların savaşlarını ve muharebelerini bu hesaplara başvurmadan incelemek mümkün değildir. Yunan ve Roma askeri tarihini inceleyen modern tarihçi, eski metinlerin tutsağıdır.
Eski askeri tarihi anlamamızın önündeki en büyük engel, güvenilir kanıtların azlığıdır. Yazılı düzyazı veya sözlü anlatımla ifade edilen olayların rasyonel bir açıklaması ve anlaşılması için bir araştırma olarak tarihin Yunanlıların icadı, antik tarihçilerin olayları modern çağda hala anlaşılabilir bir şekilde kaydedebilecekleri bir araç yarattı. Üç yüzyıl sonra Yunanlılar icatlarını Romalılara devretti. Sonuç, Yunan ve Roma askeri tarihinin modern çalışmasının dayandığı yazılı metinlerin bir arşiviydi. Ne yazık ki, bu metinlerde yer alan bilgilerin bir kısmı güvenilmez, taraflı, eksik ve hatta yanlıştır.
Modern okuyucu, antik tarihçiler tarafından yazılan tarih hakkında farklı bir şeyler olduğundan şüphelenmekte haklıdır: Yunan ve Romalı tarihçiler, genellikle olayların olgusal bir muhasebesi ile daha az, ahlaki dersler veren veya güçlü siyasi sınıfların davranışlarına rehberlik eden bir şeyler yazmakla ilgilendiler. veya bireyler. Tarihe yönelik bu didaktik yaklaşım, genellikle büyük adamların eylemlerine odaklandı.
Dahası, antik tarihçiler eserlerinin okunmasından daha çok okunmasını beklediler ve retoriğe olan ilgileri, ünlü generallere ve krallara atfedilen büyük ama hayali konuşmaların dahil edilmesine yol açtı. Çıplak gerçekler etkili bir sunum için yetersiz olsaydı, o zaman bilinen gerçekler, yüksek dramanın yararına süslenebilir, değiştirilebilir veya çeşitli şekillerde birleştirilebilir. Savaşların isimleri, sayıları, kesin tarihleri, kronolojisi ve coğrafi ayrıntıları sıklıkla yanlış, icat edilmiş veya bazen ihmal edilmiştir.
Bu askeri "tarihler" genellikle, yazarlarıyla çağdaş olan birkaç olaya değindikleri olayları anlattıkları olaylardan çok sonra yazılmıştır. Eski yazarlar genellikle kaynaklarının geçerliliğini kontrol etmediler - her durumda, çok az sayıda kullanılabilir arşiv bulunduğundan ve muhtemelen onlara ulaşmak için uzun ve tehlikeli yolculuklar gerektireceğinden, çoğunlukla imkansız bir görevdi. Bazı antik tarihçiler, daha önceki kaynaklardaki anlatımları farklı, genellikle daha dramatik bir şekilde anlatarak basitçe tekrarladılar. Bu nedenle, Livy (MÖ 59–MS 17) askeri anlatı için öncelikle Polybius'un (c. 200–118 M.Ö.) İkinci Pön Savaşı açıklamasına güvenirken, Dio Cassius (c. MS 150–235) yüzyıl sonra, aynı savaş için Livy'nin hesabına güveniyor. Çoğu zaman, yazarın kendi zamanında mevcut olan kaynaklara başvurulamaz çünkü o zamandan beri kaybolmuştur. Örneğin Polybius'un en değerli kaynaklarından ikisi, Hannibal ile seyahat eden Yunan "savaş muhabirleri" Sosylus ve Silenus'un eserleri bizim için kayıptır. Greko-Pers Savaşları için kullanılan Herodot'un (MÖ 484-425) kaynakları, anıt yazıtlardan ve sözlü hikayelerden oluşan bir koleksiyondan biraz daha fazlasıdır. İstisnalar var: İskender'in seferleriArrian (c. 87-145) tarafından yazılan, İskender'in seferlerine katılan tüm askerler olan Nearchus, Ptolemy ve Aristobulus'un daha önceki görgü tanıklarına dayanan Büyük İskender'in yaşamının güvenilir bir açıklamasıdır.
Bugün, askeri tarihçiler aynı zamanda hayatta kalan çevirilerin de tutsaklarıdır; bunların çoğu, Yunanca'dan Latince'ye çevrildiklerinde ortaya çıkan hataları veya genellikle askeri konularda dil becerilerinden ve bilgisinden yoksun olan ortaçağ rahipleri tarafından kopyalanırken ortaya çıkan hataları içerir. En yaygın hatalar sayılarla ilgiliydi. Keşişler, eski sayısal sistemler hakkında sınırlı bilgiye sahipti ve düzenli olarak yanlış çevrilmiş veya yer değiştirmiş sayısal değerlere sahipti, bazen tamamen yeni sayıların yerine geçiyordu. Eski tarihçiler, ilk etapta düşman savaşçılarının ve zayiatlarının sayısını abartma eğilimindeydi ve bu, keşişlerin hatalarıyla daha da arttı ve gerçekleri daha da çarpıttı. Yürüyüş oranları, mesafeler, ağırlıklar, hayvan sayıları, nehirlerin ve akarsuların genişlikleri ve arazi yükseklikleri genellikle sayısal olarak ifade edilir, bu nedenle bu tür çarpıtmalar günümüz askeri tarihçisi için en önemli bilgileri etkiler.
Askeri tarihle ilgili antik metinlerin yazarları üç kategoriye ayrılabilir: (1) olaylardan yıllar sonra yazan askeri deneyimi olmayanlar (2) olaylardan yıllar sonra yazan askeri deneyime sahip olanlar ve (3) askeri deneyime sahip olanlar. Yazdıkları olaylara katılan deneyimler.
Herodot, Appian (c. MS 95-165), Livy ve Dio Cassius hepsi birinci kategoriye girer. Appian Roma Tarihi Romalılar tarafından erken tarihlerinden Trajan'ın seferleri aracılığıyla yapılan tüm savaşları kapsıyordu. Polybius'un eserleri ve Livy'nin Hannibal ile Savaş Pön Savaşları için temel kaynak malzemelerdir. Dio Cassius'un çalışması kapsamlıdır, ancak eleştirilmemiş kaynaklara ve ana kaynak olarak Livy'ye bağımlı olması bakımından kusurludur. Herodot'un Greko-Pers Savaşları'na ilişkin anlatımı, askeri tarihten çok daha dramatik bir romandır, askerin sıklıkla şüphe duyduğu şeylerin teknik ayrıntıları. Bu kaynaklar, kesin ayrıntılardan ziyade genel konular için daha değerlidir ve dikkatle ele alınmalıdır.
Polybius, Tacitus (c. MS 56-117) ve Arrian ikinci kategoriye girer. polibius' Tarihler İkinci Pön Savaşı ve Scipio Africanus'un rolüyle ilgili askeri olayların, ayrıntıların ve taktiklerin en iyi anlatımıdır. Achaean Birliği'nin süvari komutanı Polybius, Achaean Savaşı'nda savaştı ve Scipio'nun ailesinin onunla arkadaş olduğu Roma'ya rehin alınmadan önce Yunan birliklerine komuta etti. Scipio'nun tüm belgelerine erişimi vardı, İkinci Pön Savaşı'nın büyük komutanlarıyla röportaj yaptı ve hakkında yazdığı bazı savaş alanlarını ziyaret etti. Bu nedenle, Roma savaşıyla ilgili açıklaması, başarılı bir askeri gözle yazılmıştır ve genellikle doğrudur.
Arrian, Dacia'daki eylemleri gören bir süvari subayı olarak da görev yaptı. Daha sonra Kapadokya valisi olarak iki lejyona komuta etti ve Trajan'ın Partlara karşı seferine katılmış olabilir. İskender'in seferlerini ele alış biçimi görgü tanıklarının ifadelerine dayanmaktadır ve Makedon taktikleri ve askeri örgütlenmesi için en güvenilir kaynaktır.
Tacitus bir lejyon komutanıydı ama görünüşe göre savaş görmedi. Onun en büyük eseri, yıllıklar1. yüzyılın Roma lejyoner savaşı ve teçhizatının tek mevcut açıklamalarını sağlayan .
Ne yazık ki, ilk elden askeri deneyim, tarihsel doğruluğun garantisi değildir ve deneyimli asker-tarihçilere bile kendi önyargılarını bir kenara bırakma konusunda her zaman güvenilemez. Örneğin Sallust (MÖ 86-35), Illyricum ve Campania'daki ve daha sonra Kuzey Afrika'daki iç savaşta çatışma görmüş deneyimli bir askerdi. Henüz İugurtin SavaşıNumidyalı Iugurtha'ya karşı Roma çatışmasına ilişkin açıklaması, genellikle sayılar, tarihler, mesafeler ve kuvvetlerin büyüklüğü konusunda güvenilmezdir. Hem Roma için hem de Roma'ya karşı birliklere komuta eden başka bir savaş gazisi olan Josephus (c. MS 37-100), Roma teçhizatı ve silahlarının ayrıntıları için iyi bir kaynaktır, ancak başka türlü güvenilmezdir. Asıl işi, Yahudi SavaşıRoma'ya karşı büyük ayaklanmanın bir hesabı, Romalılar tarafından yaptırılmış olabilir.
Savaştıkları savaşların çağdaş hesaplarını yazan asker-tarihçiler arasında, Thucydides (MÖ 460–395), Caesar (MÖ 100–44), Xenophon (MÖ 431–352) ve Aeneas Tacticus (MÖ 4. yüzyıl) ) özellikle değerlidir.
Thucydides, Peloponez Savaşlarının kesin hesabını yazdı. Bu savaşta karada ve denizde savaştı, 5. yüzyıl Yunan falanks savaşına ve trireme deniz taktiklerine tanık oldu. Muhtemelen savaşın her büyük angajmanına katıldı veya gördü. Thucydides'in o dönemin taktik ve stratejik gerçeklerine hakimiyeti rakipsizdir.
onun içinde yorumlarSezar, Galya'daki Alesia kuşatması ve Yorgovia'daki savaş da dahil olmak üzere düzinelerce lejyon savaşı ve kuşatmasının ilk elden anlatılarını sunar ve onu MÖ 1. yüzyılda Roma askeri yetenekleri için en iyi kaynak yapar.
Xenophon, hayatının çoğunu askerlik hizmetinde geçiren Atinalı bir paralı yüzbaşıydı. Doğu Akdeniz'in her yerinde birkaç Yunan devletinin maaşına hizmet etti ve hatta Pers ordusunda savaştı. Xenophon, düzinelerce Yunan-Yunan ve Yunan-Pers savaşlarına katıldı veya tanık oldu ve MÖ 4. yüzyıl Yunan kara savaşı için en iyi kaynaktır. Onun en iyi işi Anabasis, Pers Kralı Cyrus'a yaptığı hizmetin, Cunaxa'daki yenilginin ve Küçük Asya'da bin milden fazla geri çekilen Yunan birliklerine komutasının bir açıklaması. Bir süvari olarak, türünün en eski eseri olan binicilik üzerine bir incelemeye eklenen süvari komutanlığı üzerine kısa bir çalışma yazdı.
Aeneas Tacticus, askeri konulardaki en eski Yunan yazarlarından biriydi. Savaş üzerine birkaç didaktik eser yazdı, ancak var olduğu bilinen tek eser, Kuşatma Altında Nasıl Hayatta Kalırsınız?, müstahkem bir şehri savunmak için ayrıntılı bir kılavuz. Mora'nın paralı bir Yunan kaptanı olan Aeneas, Ege ve Küçük Asya'da görev yaptı ve MÖ 362 Mantinea Savaşı da dahil olmak üzere birçok savaşa katıldı. Çalışmaları, Yunan savaşının çok sayıda tarihi tasviri nedeniyle özellikle değerlidir.
Bu eski metinlerin eksiklikleri iyi bilinmesine rağmen, uzun yıllar boyunca tarihçilerin yararlanabileceği çok az şey vardı. Eski askeri tarihin incelenmesi, büyük ölçüde metinleri orijinal Latince ve Yunanca okuyabilen klasikçilere bırakıldı. Ancak klasikçilerin gücü dil iken, çok azı eğitimli askeri tarihçidir. Uzun zamandır askeri tarihi küçük bir alan olarak algıladılar, bu nedenle ona çok az dikkat ettiler.
19. yüzyılın bir Avrupa üniversite eğitimi, büyük ölçüde orijinal metinlerin okunduğu klasik bir eğitimden oluşuyordu. Aristokrat sınıflardan birçok üniversite mezunu, modern dersler için eski savaş hesaplarını inceleyen yüksek rütbeli subaylar oldu. Basil Liddell-Hart, J.F.C. gibi asker tarihçiler Fuller, Hans Delbrück ve Georg Veith, askeri eğitim ve savaşla ilgili kendi deneyimlerine dayanarak eski savaşların hesaplarını revize ettiler.
19. yüzyılın sonlarında iki gelişme, eski askeri tarihin daha ampirik bir çalışmasına yol açtı. Birincisi, 19. yüzyıl, bilimsel dürtünün, gerçek olarak kabul edilmeden önce tüm önermelerin dikkatle ölçülü doğrulanmasını gerektirdiği bir icat ve keşif çağıydı. İlk kez, askeri tarihçiler psikiyatri, tıp, beslenme, insan dayanıklılık çalışmaları, haritacılık, metalurji, mühendislik ve diğer alanlardan elde edilen yeni bulguları eski savaş araştırmalarına uygulayabildiler.
İkincisi, 19. yüzyıl, benzeri görülmemiş bir ölçekte modern savaşın ortaya çıkmasına tanık oldu. Büyük daimi ve yedek ordular, adamların ve malzemelerin hassas yönetimini gerektiriyordu. Bu, her askerin ne kadar yiyeceğe ve suya ihtiyaç duyduğunun, bir tugayın farklı koşullar altında ne kadar hızlı yürüyebileceğinin, belirli bir mesafeden insan ve erzak taşımak için ne kadar katır ve vagona ihtiyaç duyulduğunun ve ne kadar sürebileceğinin hesaplanmasını da içeren, tablo şeklinde düzenleme ve uygulamaya yol açtı. farklı saldırı türlerinden ne tür yaraların kaynaklanabileceği ve yaralılardan kaçının düşman ateşinden, kazalardan veya hastalıktan öleceği gibi. Askeri bilim, bir zamanlar “savaş sanatı” olan şeyin yerini aldı.
Yeni yaklaşım, dönemin Avrupa orduları tarafından kullanılan yedek seferberlik sistemi tarafından daha da teşvik edildi. Daimi ordular nispeten küçükken, yedek birimler muazzamdı ve 18 ile 45 yaşları arasındaki hemen hemen her erkek yetişkinden oluşuyordu. Kırım Savaşı ile I. Dünya Savaşı arasında, bu yedek askerlerin çoğu savaş gördü veya en azından askeri eğitim aldı. Yedekler arasında, yeni savaş bilimini ve ona eşlik eden tabloları, çizelgeleri ve ölçümleri öğrenen ve daha sonra üniversitelere geri dönen ve eski savaş metinlerinin daha ampirik analizi için bir ivme yaratan profesörler ve üniversite öğrencileri vardı.
20. yüzyılın başlarında, yeni yaklaşım güvenilirlik kazanıyordu ve klasikçiler değil, eski askeri tarihçiler olan profesörler, Avrupa üniversitelerinde pozisyonları güvence altına almaya başladılar, ancak I. durma noktasına getirin. Savaştan sonra, hâlâ doldurulması gereken pozisyonları ve öğretecek dersleri olan hayatta kalan profesörler yeni disiplini yeniden kurmaya çalıştılar. Johannes Kromayer ve Georg Veith'in eserleri gibi bir dizi çığır açan ampirik eser ürettiler. Eski Askeri Tarih Savaş Atlası ve Hans Delbrück'ün dört ciltlik Savaş Sanatı Tarihi. Savaş sonrası siyasi kargaşa ve İkinci Dünya Savaşı'nın Avrupa'daki felaketi, eski askeri tarih araştırmalarını bir kez daha gölgede bıraktı. Konu Amerika Birleşik Devletleri'nde hiçbir zaman popüler olmamıştı ve eski askeri tarih çalışması bugün nispeten küçük bir disiplin olmaya devam ediyor.
Son yirmi yıl, Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'da, dünya kütüphanelerinin içeriğini ve uzak bilim adamlarının çalışmalarını tarihçinin masasına getiren bir elektronik devrimin harekete geçirdiği eski askeri tarihe ampirik bir yaklaşımın ortaya çıkmasına tanık oldu. Aynı devrim, bilim adamları arasındaki iletişimi artırdı. Bu tür araştırmalar için mali desteğin de başlangıçları var: Örneğin Oxford Üniversitesi, operasyonel özelliklerini test etmek için 4. yüzyıldan kalma bir triremin yeniden yaratılmasına sponsor oldu.
Antik tarihçinin artık metinlere uygulayabileceği araçlara yeni araştırmalar eklendi. J.F. Lazenby's ve J.K. Anderson'ın Yunan savaşı üzerine çalışması, Victor Davis Hanson'ın Cannae Muharebesi üzerine çalışması ve Philip Sabin'in Pön Savaşları muharebeleri üzerine araştırması, yakın dövüşün mekaniğine ve korku, bitkinlik ve “savaşın” oynadığı ilgili rollere ilişkin anlayışımıza katkıda bulundu. darbeler.” Markus Junkelmann'ın gerçek askerlerin taşıma yüklerini, hızlarını ve dayanıklılıklarını ölçen gerçek yaşam deneyleri, eski savaşta bu faktörler hakkında yeni sorular ortaya çıkardı. Donald Engels'in Makedon ordularının lojistiği konusundaki mükemmel çalışması, Jonathan Roth'un MÖ 264'ten MS 235'e kadar olan Roma ordularının lojistiğine ilişkin analiziyle desteklenmiştir. Eski silahların gücü.) Kısacası, bugünün antik tarihçilerinin emrinde, eski savaş hesaplarını analiz etmek için yeni bir dizi araç var, böylece o zamanlarda savaşın nasıl bir şey olduğuna dair anlayışımızı gözden geçirip zenginleştiriyor.
Eski savaş anlayışımızdaki en önemli faktörlerden biri, muharebelerin yapıldığı arazi, çoğunlukla bilgimizin ötesinde kalmıştır. Kentleşme, sanayileşme ve iki dünya savaşı, eski savaş alanlarının manzarasını tanınmayacak kadar değiştirdi. (Bu yazıda, Yunanistan'daki Chaeronea savaş alanı bir alışveriş merkezi olarak geliştirilmektedir.)
Birinci Dünya Savaşı'ndan hemen önce ve hemen sonra durum böyle değildi. Daha sonra, Leipzig Üniversitesi Eski Askeri Tarih Bölümü başkanı Johannes Kromayer ve Viyana'daki Savaş Dairesi arşivleri müdürü Georg Veith, Batı'nın belli başlı savaş alanlarını belirleyip haritasını çıkardılar. antik çağ. Askeri kartografik ekipler çalıştırarak, bu savaş alanlarını ziyaret ederek ve her bölge için renkli topografik haritaların üretimini denetleyerek on yıl harcadılar. Zamanın en ünlü Avrupalı askeri tarihçilerine danıştıktan sonra Kromayer ve Veith, her haritaya birlik yerleşimi ve manevralarının resimlerini yerleştirdi. Onların Eski Askeri Tarih Savaş Atlası Greko-Pers Savaşlarından (MÖ 499-448) Octavianus'un İlirya seferine (MÖ 35-34) kadar tüm büyük Yunan ve Roma savaş alanlarının 168 renkli kontur haritasını içeriyordu.
Atlas, 1922 ve 1928 arasında birkaç ayrı folio olarak yayınlandı. Çalışmayı yayınlamak için gereken masraf ve zaman nedeniyle, bilim adamlarının veya kütüphanelerin eline yalnızca az sayıda tam set ulaştı. Dünya Savaşı'nın yıkımı bu kopyaların çoğunu yok etti ve 2008'de yalnızca 28 tam kopya kaldı, çoğu nadir kitap odalarında korundu ve dağıtılmasına izin verilmedi. Bu yıl Kingston, Ontario'daki Kanada Savunma Akademisi, özel ellerde kalan son tam atlaslardan birini yeniden yayınlayacak ve Kanada ve Avrupa'daki bilimsel ve askeri kütüphanelere sunacak. Kromayer ve Veith'in çalışmalarının yeniden yayınlanmasıyla, askeri tarihçiler zamanda geriye yolculuk edebilecek ve antik çağın kana bulanmış zeminini inceleyebilecekler.
Daha fazla okuma için Richard Gabriel şunları önerir: Antik Tarihçiler, Michael Grant tarafından ve Romalı Tarihçiler, Ronald Mellor tarafından.
İlk olarak Nisan 2008 sayısında yayınlanmıştır. Askeri Tarih. Abone olmak için burayı tıklayın.
5. Marcus Aurelius, Maximus'u İmparator Olarak Adlandıracaktı
Commodus rolünde Joaquin Phoenix ve Marcus Aurelius rolünde Richard Harris.
Açıkçası İmparator, halefi olarak kurgusal bir karakter isimlendirmezdi, ancak biyolojik oğullar olmayan “evlat edinen” imparatorları adlandırmak gelenekseldi. Yine de Marcus, oldukça korkunç olan Commodus hakkında kötü düşünmüş gibi görünse de, geleneği bozdu ve oğlunu varis ilan etti.
Kadın İç Çamaşırlarının Tarihi
Bir kadının formu, altına giydiği şeyle değiştirilebilir. Korseler ve diğer iç çamaşırları ve şekillendirici giysiler, kullanıcının dünyaya sunduğu bir illüzyon yaratır.
Kısıtlayıcı iç çamaşırlarının neden olabileceği olası fiziksel hasara rağmen, tüm sosyal sınıflardan bayanlar korse ve diğer şekillendirici giysiler giymektedir.
Yüzyıllar boyunca, güncel trendleri göz önünde bulundurarak arzu edilen silüetleri elde etti.
Dış giyimin silüetleri tarih boyunca evrim geçirdiği gibi, bu tarzları tamamlamak için iç çamaşırları da var. Kısıtlayıcı ve şekillendiriciden şınav ve zorlukla orada, altına bir göz atın ve kadınların iç giyiminin nasıl geliştiğini görün….
ANTİK ROMA (MÖ 753 - MS 476):
Kadınlar, küçük göğüs ve geniş kalçaların ideal kadınsı figürünü vurgulayan, ketenden yapılmış bir "tunika" ve "strofium" (bandeau tarzı sutyen) içeren iç çamaşırları giyiyorlardı.
ORTA ÇAĞLAR (MS 500 - 1500)
Kadınlar, figürlerini geliştirmek için korse benzeri dış giyim giyerlerdi. Elbise ve kombinezonların altına yünlü çoraplar giyilirdi. Şakacı bir şekilde, zengin kadınlar görünmeyen jartiyerlerine uygun bilezikler takarlardı.
RÖNESANS (1300 - 1700 AD)
Tercih edilen kadın silüeti, yukarı kaldırılmış bir büstü ve tam bir etekle vurgulanan geniş kalçalara sahipti. Bu özel şekli elde etmek için bağcıklı korseler ve sertleştirilmiş korsajlar giyildi.
1500 - 1600
Korseler ilk kez bu dönemde ortaya çıktı. Kadın formunun belirli bir şeklini oluşturmak için kullanılan başka bir iç çamaşırı türü olan farthingale de moda oldu. Bir kadının beline yapıştı ve etekleri genişçe yayarak oldukça abartılı kalçalar yarattı.
1700S
1700'lerin korsesi uzun belliydi ve ters çevrilmiş bir koni şeklindeydi ve daha da daraltıcı bir şekle sahipti. En zengin ve en şık kadınların kürek kemiklerini neredeyse birbirine değecek kadar birbirine bağlayan korseleri vardı. Bu dönemde fahişeler giymeye başlasa da, külotlar henüz ana akım tarafından bugünkü gibi benimsenmedi.
1800'ler
Korse yeni bir şekil aldı ve çok ince bir bel ile kum saati şeklini vurgulamak için kullanıldı. Korseler ipek ve satenlerle güzel renklerde yapılmış ve alt kısımda jartiyer klipsleri yer almıştır. 1850'lerde kabarık etek kullanımının başlamasının ardından, kadınlar diz altına kadar uzanan çekmeceler giydiler.
1900'LERİN BAŞLARI
Intimate Apparel döneminde, korse hala bir kadının gardırobunun önemli bir parçasıydı, ancak aynı zamanda bir kıyafetin önemli bir parçası olduğu kadar bağımsız bir iç çamaşırı olarak da düşünülmeye başlandı. (Oyunda Bayan Van Buren, Esther'den açık korseler ve iç çamaşırları sipariş ediyor ve kendini “bonfile turtası” gibi hissettiğini söylüyor - yasak bir arzunun ifadesi.) Korse aşırı abartılı bir “S eğrisi” şeklini aldı, bu çok kadınsı bir şekil yarattı. İpek bu dönemde korseler için popüler bir kumaş haline geldi.
1920'ler
Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra korsenin popülaritesi azalmaya başladı. Etek boyu yükseldikçe iç çamaşırı da kısaldı ve küçüldü. 1920'de kadınların oy hakkının ilerlemesiyle birlikte, birçok genç kadın yeni bir özgürlük anlayışını benimsedi ve kıvrık sayfa çocuk tarzı saçları ve çocuksu kalçaları olan düzleştirilmiş büstleri içeren androjen bir siluet yarattı.
1940'lar
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, balenli sütyenlerin popülaritesi arttı ve “mermi sütyen” tanıtıldı (1950'lerde popülerliğini korudu).
1950'ler
Kadın iç çamaşırları bel yerine büstü vurgulandı ve popüler bikini külotu tanıtıldı. “Pin-up Kızı”, iç çamaşırlarıyla resmedilen kadınları açıkça kabul etti. Bu modeller en son iç giyim trendlerini (dikişli çoraplar, büstiyerler) sergiledi ve kıvrımlı kadın figürünü kucakladı.
1960'lar
Sutyen alev alev! “Sutyen yakan feminist”, 1960'ların sonlarında Kadın Kurtuluş Hareketi sırasında bir tür efsane haline geldi.
1970'ler
Victoria's Secret, birinci sınıf kadın iç çamaşırının destinasyon perakendecisi olarak dünyaya tanıtıldı.
1980'ler
“İç giyim” “dış giyim” haline geldi ve Cher gibi yıldızlar tarafından rezil g-string elbisesiyle giyildi.
1990'lar
"Wonder sutyen" (ilk olarak 1930'larda tanıtılırken), cinsel çekiciliği artırmayı amaçlayan bir şınav tasarımıyla popüler hale geldi.
2000'ler
Bir zayıflama iç giyim markası olan Spanx tanıtıldı ve hızla günümüzün şekillendirici giyiminin olmazsa olmazı haline geldi.
Son yıllar, iç çamaşırında daha fazla çeşitlilik ve vücut pozitifliğine doğru bir değişim getirdi.
Patlamalar ve Büstler: Iditarod Trail Tarihi
Altına hücumlar, 1880'ler 8217'lerde başlayan Alaska tarihinin önemli bir parçasıydı. 1880'de Juneau, 1896'da Klondike, 1898'de Nome ve 1902'de Fairbanks yakınlarındaki grevler Alaska'nın karakterini tanımlamaya yardımcı oldu. Aslında, doğrudan devletin en büyük şehirlerinden üçünün (Fairbanks ikinci, Juneau üçüncü ve Nome yedinci) kurulmasıyla sonuçlandılar.
Bununla birlikte, bu bonanzalar, 1880'den 1914'e kadar Alaska'daki 30'dan fazla ciddi altına hücumun yalnızca en iyi bilinenleriydi. Aslında, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki son tam ölçekli, eski moda, sınır tarzı altın hücumu 1909'da hayata geçti. Iditarod'da, gelecekteki Anchorage bölgesinin 629 mil batısında ve Nome'a giden yolun yarısında. Ertesi yıl, Iditarod Nome ve Fairbanks'i gölgede bırakarak 10.000 nüfuslu Alaska'nın en büyük şehri oldu. Birkaç banka, otel ve hatta bir gazeteyle övünüyordu, hepsi de güçlü Yukon Nehri'nin kolları olan Innoko ve Iditarod Nehirleri'ne düzenli kıç teker servisi tarafından sağlanıyordu.
Alaska'nın birçok altın bölgesine, yaz aylarında Alaska'nın iç kesimlerini birbirine bağlayan birçok nehirden geçen vapurlarla hizmet verilebilir. Nome, sahilde, düzenli olarak okyanusa giden vapur servisine sahipti. Bununla birlikte, Ekim'den Mayıs'a kadar donma nedeniyle nehir ve okyanus trafiği durduğunda bu yerlerden hiçbirine seyahat etmenin neredeyse hiçbir yolu yoktu. 1910'a gelindiğinde, batı Alaska'daki madencilere yıl boyunca posta ve nakliye hizmeti ihtiyacı, Federal hükümetin, köpek kızağı ekipleri tarafından kullanılmak üzere Seward'dan Nome'a bir kış yolu araştırması ve inşa etmesine yol açtı.
Orijinal Iditarod Yolu Seward'da başladı (ya da daha doğrusu, inşa halindeki Alaska Merkez Demiryolunun sonunda yaklaşık 50 mil kuzeyde, daha sonra Alaska Demiryolu oldu.) Pistin sonundan itibaren, iz, dönüş kolu boyunca ne boyunca dolandı? şimdi Girdwood, Crow Geçidi üzerinde, ıssız Eagle River Vadisi'nden aşağı ve kuzeye doğru, 1915'te demiryolu kasabası Anchorage bulunana kadar Upper Cook Inlet'teki en büyük kasaba olan Knik'in küçük ticaret merkezine kadar.
Knik'ten gelen patika, Susitna ve Yentna Nehirlerinin ormanlık vadileri boyunca batıya doğru yöneldi ve devasa Alaska Sıradağları boyunca Yağmurlu Geçit üzerinden dolambaçlı bir şekilde tırmandı. Menzilin batısında, patika uçsuz bucaksız Kuskokwim Vadisi boyunca McGrath'ın batısındaki tepelere, Innoko Nehri maden bölgesine ve 1907'deki görkemli günlerinden o zamanlar bile gerileyen bir başka klasik patlama kasabası olan Ophir kasabasına doğru sürüklendi.
Yol, Ophir'den güneybatıya, Kuskokwim Dağları'nın sırt ve vadi bölgesinden geçerek hareketli Iditarod kasabasına doğru ilerliyordu. Iditarod'dan kuzeybatıya doğru sallanan patika, Yukon Nehri'ne, ardından kuzeye doğru, donmuş mil genişliğindeki genişliğini, Koyukon Athabascan köyü Kaltag'a doğru itti.
Kaltag'da, patika, yüzyıllardır Eskimolar ve Kızılderililer tarafından alçak kıyı dağlarından Norton Sound ve Bering Denizi'ne giden kestirme yol olarak bilinen 90 millik Kaltag Portage boyunca güneybatıya doğru açılıydı. Portajın batı ucu, adı “doğu rüzgarının estiği yer” anlamına gelen Unalakleet'in eski Yup'8217ik Eskimo köyü tarafından demirlenmiştir.
Unalakleet'ten gelen yol, Seward Yarımadası'nın engebeli kıyısının etrafında kuzeye ve ardından batıya doğru ilerleyerek Shaktoolik, Koyuk ve Golovin gibi eski Inupiat köylerinden geçiyordu. Nome'dan elli mil önce, iz, on yıl önce Nome'a hücum etmesine neden olan sahillere indi. 1.150 milden fazla bir süre sonra, Iditarod Trail Nome'daki Front Street'e açıldı, ardından Kuzey Amerika'nın en kötü şöhretli salon sırasının yeri, bir zamanlar sahipleri Wyatt Earp'ü içeriyordu.
Iditarod Yolu'ndaki tipik gezgin, yirmi veya daha fazla köpekten oluşan bir ekibi, yarım ton veya daha fazlasını taşıyabilen devasa bir yük kızağını çeken bir eziciydi. Bu mantarlar, yüzyıllar önce köpekleri kış taşımacılığı için kullanmanın güzel sanatında ustalaşan Alaska Yerlilerinin eski geleneklerini takip etti. Farklı Yerli halklar, yüzyıllar boyunca özel ihtiyaçları için köpek yetiştirmiştir. Seward Yarımadası'ndaki Malemiut Inupiat halkı, bugün adını taşıyan özellikle dayanıklı bir kızak köpeği türü geliştirdi: Malamute.
Ruslar ve sonunda Amerikalılar Kuzey Ülkesine vardıklarında, nehir yolculuğunun mümkün olmadığı Alaska'da uzun mesafeler boyunca güvenilir bir şekilde hareket etmenin pratik olarak tek yolunun köpek ekipleri olduğunu çabucak keşfettiler. Gerçekten de, köpeklerin birkaç nedenden dolayı kış seyahati için ideal olduğunu buldular.
Pound için pound, kızak köpeği dünyadaki en güçlü yük hayvanıdır ve her biri ortalama 75 pound olan yirmi köpekten oluşan bir ekip, iki katından daha ağır olan bir at ekibiyle kolayca eşleşebilir. İlgi konusu olarak, bir köpek, bir traktör çekişine eşdeğer köpekte yarım tondan fazla çekti. 1960'larda Nelson Adası'ndaki Yup'8217ik Eskimolar, tüm evler de dahil olmak üzere kasabalarının çoğunu yüz köpekli ekiplerle iki düzine mil uzaktaki yeni bir alana taşıdı.
Köpekler, uzun mesafelerde atlardan daha hızlıdır, yüzlerce mil boyunca (dinlenme durakları dahil) saatte sekiz ila on iki mil ortalama hızları koruyabilir ve daha kısa sprintlerde saatte yirmi mili veya daha fazlasını aşabilir. Daha da iyisi, köpekler kışın karadan geyik, balık veya ren geyiği ile beslenebilirken, atlar veya öküzler pahalı saman veya tahıl gerektirir. Ayrıca ağır yük hayvanları karlı kış parkurlarını kullanamazlar.
İlk mantarlar, Malamute ve Sibirya kurdu gibi Yerli türlerden Aşağı 48'den ithal edilen çeşitli evcil köpeklere kadar değişen bir ırk karışımı kullandılar. Bazı mantarlar kurtları bile kullandı. Alaskalı bir ezici, Alaska eyaletini desteklemek için 1933'te Chicago Dünya Fuarı'na kadar bir kurt ekibini sürdü.
1900'e gelindiğinde, Alaska'da köpek ekipleri, günümüzde arabalar, ATV'ler ve kar makineleri kadar yaygındı. Erken Alaska'nın hemen hemen her kış fotoğrafı, bir tür köpek takımı içerir. Bunlar, odun ve su taşımak için kullanılan küçük aile çalışma ekiplerinden, uzun mesafeli malzeme, posta ve hatta yolcu taşımacılığı için kullanılan büyük nakliye ekiplerine kadar uzanıyordu. Iditarod Trail ve Alaska çevresindeki diğer kış parkurları (Valdez'den Yukon Nehri üzerindeki Eagle'a kadar olan eski Eagle Trail gibi), öncelikle Alaska tarihinde özel bir yere sahip olan yük avcıları için inşa edildi. Uçaklar ve modern iletişimden önceki günlerde Alaska'nın kış yaşam hatlarına insan verdiler.
Iditarod Yolu'ndaki yük gemileri, nehir geçişleri donar donmaz, izole madenciler için posta, yiyecek ve teçhizatla dolu Knik'ten yola çıkacaktı. Örneğin, Kasım 1911'de 120 ekip Alaska Sıradağları boyunca batıya yöneldi. Her gün, yaklaşık bir günlük yolculuk mesafesinde bulunan yol evlerinde durarak 50 veya 70 mil yapmaya çalışacaklardı. Birçok yol evi köylerdeydi, ancak Skwentna İstasyonu ve Rohn Roadhouse gibi bazıları, yarım yüzyıl önceki Eski Batı sahne duraklarından çok farklı olmayan izole geçiş istasyonlarıydı. Mantarcılar bir yemek ve sıcak bir yatak, köpekleri için yemek ve periyodik olarak patikaları süpüren fırtınaları bekleyecek bir yer bulabilirler.
Nome'a bir gezi üç hafta veya daha fazla sürebilir. Çoğunlukla ekipler kargo taşıyordu, ancak yolcular bazen uzun kızaklarda taşınıyordu. (Kışı geçirmeyi planlamayanların çoğu, muhtemelen sonbaharda “sonlandırma tozu” dağların tepelerini kaplamaya başladığında son vapurunu çıkarmıştı.) Köpek ekipleri bazen Knik'e dönüş yolculuğunda sezonun altınlarını çıkardılar. . Hatcher Pass Gold'daki Ron Wendt'e göre, 10 Aralık 1911'de Knik'e dört ekip tarafından çekilen 2.600 pound altın geldi. Aralık 1916'da 46 köpeğin arkasından en az 3.400 pound değerli metal çıktı.
İz, her kış I. Dünya Savaşı dönemi boyunca ve 1920'ler 8217'lere kadar kullanıldı ve bazı kısımları 1940'lar kadar geç kullanıldı. Yine de Alaska'daki Iditarod ve diğer uzun mesafeli kış kızak parkurlarının kaçınılmaz sonu uçaktı. Alaska'daki ilk hava postası, 1924'ün başlarında efsanevi havacı Carl Ben Eielson tarafından Fairbanks'ten McGrath'a uçtu ve uçakların kullanımı hızla Kuzey Ülkesi'ne yayıldı. Alaska, Aşağı 48'in yoğun karayolu ve demiryolu ağlarına yol açan yol ve demiryolu inşası çağı olmadan, doğrudan vapurdan ve köpek ekibinden uçağa gitti. Rodos Adası.)
Ancak kızak köpekleri, 1925'in başlarında, bir difteri salgını (yüzyılın ilk bölümünde Alaska'yı süpüren birkaç yıkıcı salgından biri) izole, buzla kaplı Nome'u tehdit ettiğinde son bir zafer tadına sahiptir. En yakın serum Anchorage'daydı ve ilk düşünce onu Nome'a uçurmaktı. Ancak, Bölge'deki öngörülemeyen hava koşullarına göğüs gerebileceği düşünülen tek pilot, Aşağı 48'de bir gezide olan ve müsait olmayan Carl Ben Eielson'dı.
Bunun yerine, hızlı bir şekilde köpek ekiplerinin Pony Express tipi bir rölesi düzenlendi. Serum yeni tamamlanan Alaska Demiryoluna yüklendi ve Nenana'ya götürüldü, burada ilk yağlayıcı onu batıya, donmuş Tanana Nehri'nden Yukon'a götürdü. Rota boyunca her köy, serumu Nome'a doğru hızlandırmak için en iyi takımını ve sürücüsünü teklif etti. Shaktoolik'ten Golovin'e kadar tehlikeli Norton Sound buzunun kritik ayağı, bölgenin önde gelen ustası Leonhard Seppala ve onun baş köpeği Togo tarafından alındı. Gunnar Kaasen, son iki ayağı, 80 mil rüzgarlar fırlatan bir kar fırtınası ile, baş köpeği Balto'nun arkasında Nome'a sürdü.
Serum salgını önlemek ve yüzlerce hayat kurtarmak için zamanında geldi. 20 mantar, sıfırın altında 40°'nin üzerine nadiren yükselen sıcaklıklarda ve bazen köpekleri ve kızakları estirecek kadar güçlü rüzgarlarda 127 saatten (yaklaşık altı gün) biraz fazla bir sürede yaklaşık 700 mil yol kat etmişti. Serum koşusu dünya çapında basında yer aldı ve yarışmacılar özel altın madalyalar aldı. Bir yıl sonra New York Central Park'ta kahramanca lider köpeklerden biri olan Balto'nun bir heykeli dikildi (hala orada).
Bugün, ‘Togo’, insanlara Togo’'nun inanılmaz başarısını hatırlatmak için müzedeki Iditarod Genel Merkezinde bulunuyor. Karargahta Balto'nun bir heykeli de bulunmaktadır.
Ancak Alaska'nın uzun menzilli ulaşım sisteminin ayrılmaz bir parçası olarak köpek ekibinin günü sona ermişti. Bush pilotları yükselişteydi ve Alaska pilotları tarafından artık doğal kabul edilen hava rotalarında uçma tekniklerini öğreniyorlardı. Serum çalışmasının on yılı içinde, Noel Wien ve Mudhold Smith ve Bob Reeve gibi öncü havacılar, bugün neredeyse tüm Lower 48 havayollarının birlikte olduğu kadar çok tarifeli varış noktasına hizmet veren çok geniş bir hava taşımacılığı ağı oluşturmaya başladılar.
Joe Redington Sr.'nin ilk elden tanık olduğu, Alaska'daki kızak köpeklerine olan ihtiyacın azalması, Joe'nun hayatının çoğunu Iditarod Trail Sled Dog Race'e adaması için ihtiyaç duyduğu ilham kaynağıydı.
Gösteri, Bolivya'daki Pumapunku anıtında kullanılan granit ve diyoritin, inşa edildiği çağda insanların sahip olmadığı elmas uçlu aletlerle kesilebileceğini iddia ediyor. Ama Pumapunku hiç granit ve diyoritten yapılmamıştır. Eski insanlar tarafından yaygın olarak kullanılan kırmızı kumtaşı ve andezittir.
Yukarıdakilerle birlikte gitmek, Antik Uzaylılar ayrıca Pumapunku'daki taş levhaların insanların herhangi bir makine olmadan hareket edemeyecek kadar ağır olduğunu iddia etti. Spesifik olarak, tek bir levha 800 ton ağırlığındadır.
Ama bu sadece yanlış. Pumapunku'daki en büyük taş levha aslında sadece 131 ton ağırlığında.
Arkeoloji Mukaddes Kitap Tarihinin Doğruluğunu Kanıtlıyor
Mukaddes Kitap, içine sığabilecek tek eski, iyi organize edilmiş ve otantik çerçevedir. herşey tarihin gerçekleri. Kutsal Kitap tüm tarihi kaydetmez. Aslında, Mukaddes Kitapta yer alan tarihte büyük boşluklar vardır. Yine de, Mukaddes Kitap ve onun tarih öncesi, eski tarih ve kehanetten ortaya koydukları olmadan -ki bu tarih yazılıdır. ilerlemek-gerçekten anlayamazsın herhangi Tarih. Hiçbir dünyevi kaynak bize Mukaddes Kitap kadar yardım edemez!
Fakat modern insanlar Mukaddes Kitap hakkında ne diyor? Çoğu, onun dindarlar için bir kitap olduğu konusunda hemfikir, ancak tarihine güvenilemeyeceğini düşünüyor.
Yüzyıllar boyunca, Aydınlanma Çağı olarak da bilinen -Akıl Çağı olarak da bilinir- kadar Batı dünyası, Aden Bahçesi, Tufan, Babil Kulesi, Adem'in tarihi hakkındaki hikayenin tarihsel doğruluğunu sorgusuz sualsiz kabul etti. patrikler ve Mısır'dan Çıkış. Ancak 17. ve 18. yüzyıllarda Avrupalı aydınlar, gerçek bilginin ancak insan aklıyla elde edilebileceğini iddia etmeye başladılar. Mukaddes Kitaptan ziyade, bilimsel akıl yürütme, otoritenin kaynağı, tüm hakikatlerin nihai yargıcı haline geldi. İncil doğrudan saldırıya uğradı.
Sonra 19. ve 20. yüzyılın başlarında, evrim teorisi -Yaratıcısı olmayan bir yaratılış masalı- ve Yahudi karşıtı Alman akılcıların ortaya attığı daha yüksek İncil eleştirisi sahneye çıktı ve Tanrı'yı ve İncil'i tamamen ortadan kaldırmayı başardı. resim. Alman İncil eleştirmenleri İncil'in tarihsel olmayan ve aslında hiçbir güvenilir temeli yoktu. İncil'in sadece bir kitap olduğunu söylediler. Yahudi 5. ve 6. yüzyıllarda uydurulmuş masal ve folklor - başka bir deyişle, Eski Ahit kitaplarının çoğu çağdaş kayıtlar değil, olaylar gerçekleştikten yüzyıllar sonra yazılmıştı. Birçok bilgin, Adem ile Havva'nın, Nuh'un, İbrahim'in, Yusuf'un, Musa'nın, Davut'un ve Süleyman'ın varlığını inkar etmeye geldi.
Bu nedenle bugün, çoğu ilahiyatçı ve bakan, İncil'e ve tarihine yan gözle bakıyor. Gerçek trajedi, bu adamların bu tarihler tarafından öğretilen hayati dersleri incelemeyi ve öğretmeyi reddetmeleridir.
Aptal alaycılar
Mukaddes Kitabın büyük adamları, Tanrı ve O'nun vahyedilmiş Sözüyle alay eden yüksek eğitimli erkek ve kadınların dünyamıza hükmedeceklerini doğru bir şekilde önceden bildirdiler. Her ne kadar Adem'den başlayarak her nesilde insanlar Tanrı'yı küçümsemiş olsalar da, bizimki en kötüsüydü. Elçi Pavlus şöyle yazdı: “Çünkü Tanrı'yı tanıdıkları zaman O'nu Tanrı olarak yüceltmediler, ne şükrettiler, ne de şükrettiler, ama hayallerinde boş kaldılar ve akılsız yürekleri karardı. Kendilerini akıllı ilan ederek aptal oldular…. Ve Tanrı'yı bilgilerinde tutmaktan hoşlanmadıkları için, Tanrı onları uygun olmayan şeyleri yapmaları için kötü bir akla teslim etti” (Romalılar 1:21-22, 28). Pavlus özellikle en eski insanlardan söz etse de, daha iyisi için değişmedik, daha da kötüleştik.
17. ve 18. yüzyıllardan beri erkekler, endüstriyel ve bilimsel alanlarda inanılmaz bir bilgi birikimi ürettiler. Yine de Tanrı hakkında bilgi peşinde koşmak dışarıda bırakılmıştır. Bizim neslimiz, Tanrı ve Tanrı'nın ne yaptığı hakkında önceki nesillerden daha az şey biliyor. Eğitim, bilim ve endüstrideki modern liderler, bilim merkezli Dünya. Dini medeniyetimizin dış sınırlarına ittiler. Bazıları öyle olduğunu düşünse de bizim çağımız dini bir çağ değil. Pavlus günümüzü gördü ve ahir zaman dininin “bir tür tanrısallık” olduğunu, ancak insanların onun gücünü inkar ettiğini söyledi (2 Timoteos 3:5). Dünyanın eğitimlilerinin çoğu, insanlığın Tanrı'ya olan ihtiyacı aştığına inanıyor. Tanrı güçsüz görünmek için yapılmıştır. Bu gerçek bizi alarma geçirmeli. Her şeye gücü yeten Tanrı'ya dönmenin zamanı geldi.
Birçoğu bilimin bizi sorunlarımızdan kurtaracağına inanıyor. Bilimin bizi yok etmek üzere olduğunu neden fark edemiyoruz? Yakında Tanrı'ya olan ihtiyaç bize geri dönecek. O zaman tüm insanlar bizi yalnızca Tanrı'nın kurtarabileceğini kabul etmek zorunda kalacaklar.
Havari Petrus şöyle yazdı: “Önce bunu bilerek, son günlerde alaycıların geleceğini, kendi şehvetlerinin peşinden yürüyeceğini…. Çünkü onlar, Allah'ın sözüyle göklerin eski olduğunu, ve yerin sudan çıkmış ve su içinde durduğunu, o zaman var olan dünyanın suyla dolup taştığını bilerek bilmezler." (2 Petrus) 3:3, 5-6). Peter, günümüzün ayırt edici özelliklerinden birinin, hevesli Allah'ın bilinmemesi. Gerçek şu ki, erkekler abilir Tanrı hakkında çok daha fazla şey biliyor ama bilmemeyi seçiyor. Ne anlama geliyor? Petrus, diğer tüm bilgi alanlarındaki büyük genişlemeyle birlikte, Tanrı hakkında gönüllü cehaletin, yakında gelecek olan nihai küresel felaketin nedeni olduğu konusunda uyarıyor (ayet 7). Tanrı olmadan kendi kendini yönetmeyi zanneden insanoğlu, kendisini yok olmanın eşiğine getirecektir. Neyse ki, Tanrı müdahale etmeyi ve kendi kendimizi yok etmemizi durdurmayı vaat ediyor.
İşte Paul ve Peter'ın neden bahsettiğine dair bazı mükemmel örnekler. Bertrand Russell, geç İngiliz filozof ve agnostik olarak bunu yazdı. Batı Felsefesi Tarihi: "İsrailoğulları'nın erken tarihi Eski Ahit dışındaki hiçbir kaynaktan doğrulanamaz ve hangi noktada tamamen efsanevi olmaktan çıktığını bilmek imkansızdır." Bay Russell İncil'i şu şekilde reddediyor: güvenilmez efsane sadece birkaç cümlede. İlk basımı 1945'te yapılmış olmasına rağmen, kitabı hala üniversite öğrencileri tarafından okunuyor ve türünün en iyi kitaplarından biri olarak kabul ediliyor. Genç, parlak zihinler, gerçek bilginin temeli olan Mukaddes Kitaba karşı önyargılı olmuştur ve olmaya devam etmektedir. Tarihçi R.G. Collingwood, kitabında Tarih Fikri (1946'da ölümünden sonra basılmıştır), Mukaddes Kitabı “teokratik tarih ve mit” olarak etiketlemiştir.
Çoğu bilgin Mukaddes Kitabı Homeros'un düzeyine indirir - şiirsel biçimde mitoloji. Ne yazık ki, birçok İncil bilgini, bakan ve ilahiyatçı aynı fikirde. Yine de, aksini kanıtlayacak dağlar kadar kanıt var.
Mukaddes Kitap doğru bir tarih kitabıdır. Bay Russell'ın söylediklerinin aksine, kanıt var. dıştan tarihinin gerçekliğini kanıtlayan İncil. Ancak, bu kanıt hakkında çok az şey duyuyoruz.
Yeni Bilim: Arkeoloji
Çoğu bilim adamı ilgili gerçekleri görmezden geliyor. Gerçeğin isteyerek (ve bazen kasıtlı olarak) görmezden gelinmesi onlarca yıldır oluyor. Russell ve Collingwood kitaplarını yazarken bile, diğer bilim adamları İncil kayıtlarının gerçeğine parlak bir ışık tutan muhteşem keşifler ortaya çıkardılar. 20. yüzyılın ortalarından önce bile, yeni arkeoloji bilimi - insanın geçmiş yıllarının kalıntılarının kazılması ve incelenmesi - eleştirmenlerin Tanrı karşıtı biliminde bir depreme neden oldu. Gerçekler şaşırtıcı.
Bir bilim olarak arkeoloji, tüm kültürlerin incelenmesini içerecek şekilde genişlemiştir. Bununla birlikte, gelişiminin ilk aşamasında, bebek bilimi en çok eski uygarlıklarla ilgileniyordu. Yüzyıllar boyunca, soyguncular, dini hacılar, hatta Napolyon bile Yakın Doğu ve Mısır'daki yerlerden binlerce antik eseri ortaya çıkarmış ve götürmüştür. Napolyon'un 1799'da Mısır'daki askeri seferi sırasında hayati önem taşıyan Rosetta taşı kazıldı.
Ancak Yakın Doğu'nun sistematik bir incelemesi ve değerlendirmesi 19. yüzyılın sonlarına kadar başlamamıştır. Bu coğrafi bölge Bereketli Hilal olarak bilinir. Mısırbilimci James Henry Breasted, "Bereketli Hilal" terimini ilk olarak Basra Körfezi'nden başlayarak Dicle-Fırat vadisine doğru ilerleyen, ardından Suriye üzerinden batıya ve Akdeniz boyunca güneye doğru ilerleyen yemyeşil, iyi sulanan, hilal şeklindeki coğrafi bölgeyi tanımlamak için kullandı. Filistin. Verimli Nil vadisi genellikle hilal sınırları içinde yer alır. Eski Ahit tarihinin toprakları ve halkları bu coğrafi bölgede yer almaktadır. Bereketli Hilal, yaklaşık iki yüzyıldır, yoğun arkeolojik incelemelerin odak noktası olmuştur. Herbert W. Armstrong bile Ambassador College öğrencilerini oraya işçi olarak göndererek Kudüs'teki kritik öneme sahip kazıları destekledi.
Bu bölgenin arkeolojik bulgularına güçlü bir kamu ilgisi olmalıdır. Bir zamanlar arkeolojik bulgular hem seküler hem de dini bilginler tarafından keskin bir ilgi uyandırmış olsa da, şimdi pek çok şey unutulmakta veya fark edilmemektedir.
Arkeoloji onayladı Sorgusuz sualsiz İncil'in tarihsel doğruluğu.
Bilim adamlarının 20. yüzyılın başlarında Mukaddes Kitap tarihine asıl saldırısı, Tufan, Çıkış veya Davud ile Süleyman'ın yaşamları hakkında kanıt sağlayacak hiçbir dünyevi kaydın bulunmadığıydı. Pek çok kişi Musa'nın Mukaddes Kitabın ilk beş kitabını asla yazamayacağını iddia etti, çünkü o zamanlar yazı icat edilmemişti. Ancak meraklı, enerjik erkekler ve kadınlar geçmişi kazdıklarında, yaygın olarak kabul edilen bu fikirlerin temelsiz olduğu kanıtlandı.
Modern arkeoloji, eğitim dünyasını Mukaddes Kitabın gerçek olduğunu kabul etmeye zorladı. Mukaddes Kitap kaydının dışındaki sağlam, belgelenmiş kanıtlar, bir zamanlar şüpheli veya açıkça yanlış olarak kabul edilen olayları ve kişileri doğrular.
Yine de, bazı insanlar Mukaddes Kitabın kritik derecede önemli bir tarihin Tanrı ilhamıyla yazılmış bir kaydı olarak itibarını sarsmak için yorulmadan çalışıyorlar. Bazıları inatla ezici kanıtları gözden kaçırdı. Diğerleri, evcil hayvan teorilerine tutunmak için gerçekleri bilerek yanlış yorumladı. şaşırdık mı? Tam olarak değil. Niye ya?
İncil'de cevap var. Hiçbir insan Tanrı'nın yetkili Sözü'nü kabul edemez veya ona boyun eğemez. Pavlus şunları yazdı: “Çünkü nefs Allah'a düşmandır; çünkü Allah'ın kanununa tabi değildir ve olamaz da” (Romalılar 8:7). İnsanlar, Tanrı'dan ve O'nun büyük otoritesinden kurtulmayı başarmışlardır (gerçi gerçekte Tanrı fazlasıyla mevcuttur). Onu geri istemiyorlar! Mukaddes Kitabın tarihsel olarak doğru olduğunu kabul etmek, Tanrı'nın var olduğunu ve O'nun Sözünün tüm insanların yaşamları üzerinde otoriteye sahip olduğunu kabul etmek anlamına gelir. En parlak beyinler bilir ki, eğer Mukaddes Kitap tarihinde doğruysa, buyrukları tam olarak yürürlüktedir. İncil tarihini İncil yasasından ayıramazsınız! İncil'in tamamı doğrudur veya yanlıştır. İkisi birden olamaz.
Açık konuşalım: Mukaddes Kitabın tarihsel doğruluğuna güvenebilirsiniz.
Behistun Kayası Deşifre Edildi
Mukaddes Kitap tarihini doğrulayan daha önemli arkeolojik bulgulardan birkaçına bakalım. Bu eserlerin tümü, Rosetta taşı veya eski Mısır Kralı Tut'un mezarı gibi daha gösterişli olanlardan bazıları kadar tanıtılmamıştır, ancak bunlar Mukaddes Kitap vakayinamesinin değerlendirilmesi açısından çok önemlidir.
19. yüzyılda Behistun yazıtının deşifre edilmesi, en dikkat çekici arkeolojik ilerlemelerden biriydi ve Bereketli Hilal'de ortaya çıkarılan eski yazıları anlamak için en hayati olanıydı. Keşif, Mukaddes Kitabın tarihsel doğruluğunu daha da doğrulamak için arkeolojinin kapısını açtı.
Yazıt, yarım futbol sahası büyüklüğünde bir reklam panosu gibi, batı İran'ın Zagros Dağları'ndaki bir dağın tabanından yaklaşık 300 fit yükseklikte bir uçurumun üzerinde yer almaktadır. Site, Babil ve Medya krallıklarının eski başkentlerini birbirine bağlayan yol boyunca uzanıyor: Babil ve Ekbatana. Yazıt 516 b'ye kadar uzanmaktadır. C . ve Darius i'nin Pers tahtını kabul etmesinin bir açıklamasıdır (521-486 b.c.). Bu kayıt çivi yazısıyla üç dilde (Babil, Elam ve Eski Farsça) yazılmıştır. 1835'te, Sir Henry C. Rawlinson metni kopyaladı ve deşifre etmeye başladı, Farsça çeviriyi 1846'da bitirdi. O ve diğer bilim adamları kısa sürede Babil ve Elam bölümlerini tercüme edebildiler.
Orta Doğu'daki birçok eski kültür çivi yazısı kullandı, ancak bu eserler üç dilli Behistun yazıtının şifresi çözülene kadar bir sırdı - keşif, diğer çivi yazılı yazıların tercümesini mümkün kıldı.
Behistun buluşu, Nineveh harabelerindeki 22.000 tabletin çevirisi, Shalmaneser'in Kara Dikilitaşı, Shennacherib'in Prizması ve Gılgamış ve Enuma Elish'in destansı şiirleri de dahil olmak üzere başkalarına yol açtı. (Bu şiirler, Mukaddes Kitapla yakından paralel olan Tufan, yaratılış ve Babil kulesinin hesaplarını içerir.)
Efsanevi Hititler
Mukaddes Kitap eleştirmenleri, Mukaddes Kitapta Hititler olarak adlandırılan bir kavme atıfta bulunarak uzun süre alay ettiler (Yaratılış 15:20 Çıkış 3:8, 17 Sayılar 13:29 Yeşu 1:4 Hakimler 1:26 ve başka yerlerde). Onlara göre Hititler, Mukaddes Kitap yazarları tarafından oluşturulan birçok efsanevi halktan yalnızca biri idi. Bazı eleştirmenler onların küçük ve önemsiz bir kabile olabileceğini söyledi. Ama eleştirmenler ışından uzaktı!
19. yüzyılın sonlarına doğru, Suriye'de Fırat Nehri üzerindeki Karkamış'ta Hitit anıtlarının ortaya çıkarılması İncil'in haklı olduğunu kanıtlıyor. Daha sonra 1906'da Türkiye'de Boğazköy'de (Hitit İmparatorluğu'nun başkenti olan antik Hattuşa) yapılan kazılarda binlerce Hitit belgesi ortaya çıkarılarak Hitit tarihi ve kültürü hakkında zengin bilgiler ortaya çıkarılmıştır. Asırlık Hitit çöpleri, onların gerçek ve müthiş bir güç olduklarını gösteriyordu. Bir zamanlar Küçük Asya ve Yakın Doğu'nun baskın halklarından biriydiler. Güneyde, Suriye ve Filistin'de hatırı sayılır bir kontrol uyguladılar.
İncil baştan beri haklıydı! Bugün Hititlerin varlığını kimse sorgulamıyor. Hititlerin tarihi, sanatı, kültürü ve toplumu hakkında ciltler dolusu kitap bulunmaktadır. Yine de Mukaddes Kitap karşıtı bir önyargı hâlâ mevcuttur. Bilim adamları genellikle İncil'de varsa, bunun yanlış olduğuna inanırlar. Ancak İncil haklıdır ve her zaman haklı olmuştur.
1974'te İtalyan arkeologlar, Suriye'nin kuzeyindeki antik Ebla bölgesinde yaklaşık 17.000 çivi yazılı tablet ve parça buldular. Bu eserler üzerindeki yazıtlar, MÖ 24. yüzyıldan öncesine tarihlenmektedir. Nuh Tufanı. Benzer buluntular Mısır ve Mezopotamya'da da ele geçmiştir. Tabletler, yazının Musa'dan yüzyıllar önce yaygın olduğunu gösteriyor. Eleştirmenler artık Musa'nın ve çağdaşlarının okuma yazma bilmediğini veya Tevrat'ın MÖ 5. yüzyılda Ezra tarafından yazıldığını iddia edemezler.
Yahudi Esareti Yok mu?
Eleştirmenlerin en gülünç iddialarından biri de Babil esaretinin gerçekleşmediğiydi. Bu, II. Dünya Savaşı'ndaki Holokost'un olmadığına inananlarla aynı seviyede. Mukaddes Kitap, Yahuda'nın MÖ 6. yüzyılın başlarında Babil orduları tarafından esareti hakkında özel ayrıntılar verir. ( ii Krallar 24-25). Bilim adamları, bunun sadece başka bir Yahudi efsanesi olduğunu söylediler. Bununla birlikte, 1935 ve 1938 arasında, Kudüs'ün 30 mil güneybatısında, antik Lakiş olduğu düşünülen bir yerde önemli keşifler yapıldı. Lakiş, İncil'de Kudüs'ün kuşatılmasıyla aynı zamanda Babil kralı tarafından kuşatıldığı kaydedilen şehirlerden biriydi (Yeremya 34:7).
Antik İbranice yazıyla yazılmış yirmi bir çanak çömlek parçası, sitenin en son sürgün öncesi seviyelerinde ortaya çıkarıldı. Aradı Lachish Ostraca, Babil kuşatması sırasında yazılmışlardı. Bazıları, şehrin askeri komutanı ile uzaktaki bir gözlem noktası arasındaki, Yahuda'nın Babil'e karşı verdiği umutsuz mücadelenin son günlerini canlı bir şekilde resmeden konuşmalar! 1930'lardan beri, Kudüs'ün Nebukadnezar tarafından fethini anlatan Babil tarihi metinleri daha fazla gün ışığına çıkarıldı. Babil esaretinin tarihsel gerçeği kesin olarak belirlenmiştir.
Mukaddes Kitap tarihini doğrulayan yüzlerce arkeolojik bulguyu kelimenin tam anlamıyla tartışabiliriz. Nuh Tufanı, Çıkış, Davut, Süleyman ve İncil'de anlatıldığı gibi İsrail ve Kudüs krallarının tarihi olduğu İncil dışı kaynaklar tarafından kanıtlanmıştır. Daha fazlasını öğrenmek istiyorsanız, yerel kütüphanenize gidin ve biraz kendi kendinize çalışın. Sizin için gerçekte ne kadar bilginin mevcut olduğunu bulmak sizi şaşırtabilir. Ne yazık ki, bu bilgiyi gece haberlerinde bulamazsınız. Önerebileceğimiz iki kitap Tarih Olarak İncil Werner Keller ve Eski Ahit'in Güvenilirliği Üzerine tarafından K.A. Mutfak.
Londra'da bulunan British Museum'da İncil ile ilgili çok sayıda eser var. Görmek için nefes kesicidirler. Londra'ya hiç gidemeyecek olsanız bile, müzenin web sitesine giriş yapmak mümkündür (www.thebritishmuseum.ac.uk) ve eserlerin resimlerine bakın. Antik çağın daha önemli hazinelerinden bazılarının kısa bir listesi:
kitabında Eski Ahit'e Giriş Üzerine Bir İnceleme, Gleason Archer Jr., yazar John Elder'ın şu sözlerinden alıntı yapıyor: “Tarihçiler ve Hıristiyanlar arasındaki çıkmazı ortadan kaldıran şeyin arkeoloji biliminin yükselişi olduğunu söylemek çok fazla değil. Anıları yalnızca İncil'de yer alan şehirler ardına, medeniyetler ardına, kültürler ardı ardına arkeologların çalışmalarıyla yavaş yavaş eski tarihteki yerlerine geri getirildi. Mukaddes Kitap olaylarının çağdaş kayıtları gün ışığına çıkarıldı ve eski halkların yeni keşfedilen dinleriyle karşıtlık ve karşılaştırma yapılarak, Mukaddes Kitap vahiylerinin benzersizliği vurgulandı. Arkeolojik keşif hiçbir yerde Mukaddes Kitabı tarih olarak yalanlamadı” (benimki vurgula). Bu son ifade en önemlisidir. Arkeoloji, Mukaddes Kitabın doğru tarih olduğunu kanıtladı!
Son Bir Bul
Arkeolojinin Mukaddes Kitap kayıtlarına katkısı henüz bitmedi. Bu yılın ağustos ayında, Kudüs'ün Eski Şehri'nde inanılmaz bir buluntu ortaya çıkarıldı. Olay ulusal haber yapmadı. Olmalı!
Eski Kudüs'te bir kanalizasyon borusunu tamir eden işçiler Siloam Havuzu'nu ortaya çıkardı. Bu havuz Yahudiler için önemli bir toplanma yeriydi. Siloam Havuzu, Mesih'in doğuştan kör bir adamı iyileştirme mucizesinin kaydının merkezinde yer alır (Yuhanna 9:1-7). İsa adamın gözlerine kil sürdü ve sonra ona Siloam Havuzunda yıkanmasını söyledi. Havuzda yıkanarak Mesih'e itaat etmek mucizeyi tamamladı (ayet 11). Bu, Mesih'in zamanının Yahudi seçkinleri arasında inanılmaz bir heyecan yarattı (14-41. ayetler). Niye ya? İsa Mesih Şabat Günü kili kendi tükürüğüyle yapmıştı. Yahudiler bu eylemi Şabat emrini çiğnemek olarak gördüler. Kıskanç ve güvensiz Ferisiler, Şabat günü kör adamı iyileştirdiği için Mesih'in Tanrı'dan olmadığını ilan ettiler (16. ayet). Tüm bölümün incelenmesi, olayın tamamının, Tanrı tarafından Ferisilere, Tanrı'ya karşı ne kadar kör olduklarını ve Tanrı'nın bu Dünyada ne yaptığını göstermek için kullanıldığını açıkça ortaya koymaktadır. Tabii ki, bu dersi alamadılar.
Bütün bunlar bugün neden önemli? İşte ne Los Angeles zamanları Princeton Theological Seminary'den Yeni Ahit bilgini James H. Charlesworth, "Bilim adamları bir Siloam Havuzu olmadığını ve John'un dini bir kibir kullandığını söylediler" dedi. 'Şimdi Siloam Havuzu'nu bulduk... tam olarak Yuhanna'nın söylediği yerde.' 'Saf teoloji olduğu düşünülen bir İncil'in artık tarihe dayandığı görülüyor' dedi (9 Ağustos). anladık mı Bilim adamları yanılıyor - yine. Mukaddes Kitap doğrudur—her zaman!
Ne yazık ki, bu arkeolojik olay çok az ilgi gördü. Ya olsaydı? Bu bulgunun bize ne söylediğini bir düşünün. Yalnızca Yuhanna İncili'nin tarihsel doğruluğunu ortaya koymakla kalmaz, aynı zamanda İsa Mesih'in tarihselliğini de pekiştirir. Bulgu ayrıca, Tanrı'nın insanlığı imkansız görünen sağlık krizlerinden kurtarma arzusu olduğunu da ortaya koyuyor. Tanrı çok gerçektir ve çok güçlüdür. Birçok erkek, kadın ve çocuğu ruhen Mesih'in zamanındaki Ferisiler kadar kör yapmakta çağdaş bilginlerimizin payı var.
Tüm insanların Mukaddes Kitap eleştirmenlerini ciddi bir şekilde sorgulamasının zamanı geldi. Mukaddes Kitap eleştirmenlerinin tümünün Tanrı'yı işaret etmeyi bırakmasının, Mukaddes Kitap kaydına şüphe düşürmenin ve insanlığın tüm sorunlarını çözecek gerçek bilgiyi öğrenmeye başlamanın zamanı geldi.
…ve kolayca sorgulanabilir argümanlar
Stierlin ayrıca sol gözün eksik olduğunu ve kulak boşluğunun tamamen temiz ve bitmiş olduğunu buldu. Heykeltıraş neden işini bitirmedi? Aynı şekilde, omuzların dikey kesimi de ilk başta anormal görünüyor. Eski Mısır'da, çok nadir istisnalar dışında, bir büstün omuzları nadiren kesilirdi. Ancak, bu argüman aslında su tutmaz. Gerçekten de, bir heykeltıraş stüdyosu bağlamında, özellikle işin bir kaideye gömülmesine izin verebileceğinden, bu kesimin mevcut olması oldukça muhtemeldir. Kayıp göze gelince, bir Mısır eserinin tamamlanmaması nadir değildir. Bu büst bir model ise, bu yokluk kolayca açıklanabilir.
Henri Stierlin, Nefertiti'nin büstünün Amarna tarzında olmadığı yönündeki şaşırtıcı iddiayı da ortaya koydu. Bununla birlikte, Alman Mısırbilimci Rolf Krauss, Amarna zanaatkarlarının kullanımı için bir orantı ızgarasının kullanılmasının altını çizdi. Bu analiz, yüz ve boyun oranlarının doğaçlama olmadığını kanıtlıyor. Bunun yerine, gerçekten de Amarna sanatının kurallarına uyuyorlar.
Nefertiti'nin Büstü Sahte mi? Kraliçe Nefertiti büstü, 18. hanedan, yaklaşık 1370 – 1333 BCE, Boyalı kireçtaşı, 49 x 24.5 x 35 cm, Mısır Müzesi ve Papirüs Koleksiyonu, Neues Müzesi, Berlin, Almanya.
Bilmeniz Gereken 6 Eski Mısırlının Yüz RekonstrüksiyonuKaynak: Sanal Adli Tıp
Yazan: Dattatreya Mandal Ağustos 17, 2019
Tarihsel yüz rekonstrüksiyonları, eski atalarımızla görsel olarak bağlantı kurabileceğimiz bir şekilde geçmişe bir bakış atmamızı sağlar. Bununla birlikte, bu rekonstrüksiyonların çoğunun, ampirik kanıtlarla yönlendirilirken, eğitimli değerlendirmelere dayandığı ve böylece bireyin yüz yapısının yaklaşıklığını sunduğu belirtilmelidir. Bunu göz önünde bulundurarak, MÖ 15. yüzyıldan MÖ 1. yüzyıla kadar eski Mısırlıların altı yüz rekonstrüksiyonuna bir göz atalım.
1) Mısırlı bir Devlet Adamı olan Nebiri (MÖ 15. yüzyıl dolaylarında) –Kaynak: Sanal Adli Tıp
Nebiri, 18. hanedanlık döneminde, Firavun III. Şimdi arkeoloji açısından, Nebiri'nin mumyası, ateroskleroz (ağır diş eti hastalığı ile birlikte) nedeniyle şimdiye kadarki en eski kronik kalp yetmezliği vakasını sergiledi. Ancak, Nebiri'nin mumyasının tarihi ve yeniden inşası söz konusu olduğunda, modern raporların ötesinde, neredeyse şiirsel bir adalet duygusu var. Olayları bir bağlama oturtmak gerekirse, Nebiri muhtemelen 45 ila 60 yaşları arasında öldü ve Kraliçeler Vadisi'ne (veya Ta-Set-Neferu Mısır'da). Bununla birlikte, mezarı antik çağda saygısızlığa uğradı ve yağmalandı, vücudu yağmacılar tarafından kasıtlı olarak hasar gördü. Mumyasının kalıntıları 1904'te yeniden keşfedildi ve ardından Torino'daki Mısır Müzesi'ne yerleştirildi.
Ancak Nebiri'nin mumyasının böylesine üzücü bir kaderine rağmen, yüzünün fiziksel niteliklerini "canlandırmaya" yardımcı olan modern adli tıp teknolojisi, böylece bir kez daha Antik Mısır ileri gelenini tarihi ilgi odağına geri getirdi. Bu amaçla, diğer tekniklerle birlikte bilgisayarlı tomografi kullanılarak yüz rekonstrüksiyonu gerçekleştirildi. Ve sonuç, 50'li yaşlarında, iyi tanımlanmış çene kemikleri, görünüşte belirgin bir burnu ve hafif kalın dudakları olan bir adamın yüz rekreasyonuna dönüşüyor.Kaynak: Sanal Adli Tıp
İlginçtir ki, Nebiri'nin mezarı antik çağda saygı görmezken, dergide yayınlanan bir makaleye göre, kafası eski Mısır zamanlarında genellikle 'mükemmel paketleme'nin iyi bir örneği olarak görülüyor. Adli Bilim, Tıp ve Patoloji. Aslında, bir BT taraması, mumyalanmış başın, burun bölgesine, gözlere ve ağza dikkatlice yerleştirilmiş keten bandajlar yardımıyla nasıl korunduğunu zaten ortaya koymuştur. 2013'te yapılan bir analiz, bu bandajların bir balsam veya aromatik bitki, iğne yapraklı bir reçine, ısıtılmış Antep fıstığı reçinesi ve son olarak hayvansal yağ (veya bitki bazlı yağ) içeren bir karışımla nasıl titizlikle tedavi edildiğini gösterdi.
2) Nefertiti, Mısır Kraliçesi (yaklaşık MÖ 14. yüzyıl) –
Kleopatra'nın doğumundan 1300 yıldan fazla bir süre önce, eski Mısır'dan güzellik ve kraliyetle ilişkili güçlü bir kraliçe olan Neferneferuaten Nefertiti ("güzellik geldi") vardı. Bununla birlikte, Kleopatra'nın aksine, Nefertiti'nin hayatı ve tarihi, eski Mısır'ın zengin dönemlerinden birinde yaşamasına rağmen hala göreceli olarak belirsizdir.
İşlerin böylesine çelişkili bir şekilde değişmesinin nedeni, muhtemelen, eski Mısır panteonunun düşürülmesini öngören dini bir tarikatla tartışmalı ilişkileri nedeniyle Nefertiti'nin ailesinin mirasının (ardışık Firavunlar tarafından) kasıtlı olarak dağıtılması ve silinmesiyle ilgiliydi. Neyse ki biz tarih meraklıları için, bu tür titiz eylemlere rağmen, Nefertiti'nin tarihi mirasının bazı parçaları, en ünlüsü MÖ 1345 dolaylarında Thutmose tarafından yapılan büstüyle ilgili olan, günümüze kadar gelen çeşitli tasvirlerle hayatta kaldı.Sven Geruschkat tarafından 'Nefertiti' Yeniden İnşası.
Karmaşık yüz özelliklerine sahip büst, muhtemelen 25 yaşında olan eski Mısır Kraliçesi Nefertiti'yi olumlu bir şekilde tasvir ediyor. Görsel görünüm açısından, Nefertiti hakkında bildiklerimiz, çok sayıda duvar ve tapınaktaki kraliyet tasvirlerinden de geliyor. Firavun Amenhotep IV döneminde inşa edilmiştir. Aslında, Nefertiti'nin tasvir tarzları (ve yaygınlığı) Mısır tarihinde o zamana kadar neredeyse eşi görülmemişti ve tasvirler genellikle kraliçeyi güç ve otorite konumlarında temsil ediyordu. Bunlar, onu tanrılara tapınmada merkezi figürlerden biri olarak tasvir etmekten farklıydı. Aten hatta onu (Meryre'nin mezarının içinde sunulduğu gibi) arabaya binen ve düşmanlarını cezalandıran bir savaşçı elit olarak temsil etmek.
Rekonstrüksiyon uzmanı M.A. Ludwig, tasvirler hakkında konuşurken, ünlü Kraliçe Nefertiti'nin yüz özelliklerini photoshop (yukarıda sunulmuştur) yardımıyla yeniden yaratmayı denedi. Ünlü kireçtaşı Nefertiti Büstüne dayanarak, Ludwig bu noktayı yüz rekonstrüksiyonu hakkında netleştiriyor (yukarıda sunulmuştur) –
Bristol Üniversitesi'nin izniyle
Sanatçıların Kraliçe Nefertiti'nin canlı benzerliğini birçok kez ortaya çıkarmaya çalıştıklarını gördüm ve en ünlü girişimlerden bazıları, kendi içlerinde iyi olsalar da, yüz özelliklerini bir şekilde belirli çağdaş güzellik standartlarına uyacak şekilde ayarlıyor gibi görünüyor. Bu gerçekten gerekli değil çünkü Nefertiti'nin orijinal büstü zaten çok güzel ve gerçekçi. Büstün özelliklerini tamamen olduğu gibi bırakma şansını yakaladım, sadece boya ve alçıyı et ve kemikle değiştirdim. Sonuç kesinlikle çok etkileyici.
İlginç bir şekilde, 2016 yılında, Bristol Üniversitesi'nden araştırmacılar eski bir Mısır kraliçesinin yeniden yaratılmasıyla ortaya çıktılar, ancak proje Tutankhamun'un (ve Amenhotep IV'ün karısı) biyolojik annesi The Younger Lady'nin mumyasına dayanıyordu. Nefertiti olduğu hiçbir zaman kanıtlanamadı.
3) Tutankhamun, bir Mısır Firavunu (MÖ 14. yüzyıl dolaylarında) –Kredi: Eski Eserler Yüksek Kurulu
Orijinal adı Tutankhaten ('Aten'in yaşayan görüntüsü') olarak da bilinen Tutankhamun ('Amun'un yaşayan görüntüsü'), MÖ 1332-1323 yılları arasında yalnızca yaklaşık on yıl boyunca hüküm süren On Sekizinci Hanedanlığın bir firavunuydu. Yine de, bu dönem yalnızca Mısır'ın bir dünya gücü olarak yükselişiyle aynı zamana rastlamakla kalmayıp, aynı zamanda ülkenin dini sisteminin daha geleneksel kapsama geri dönüşüne de tekabül ettiğinden, şeylerin daha büyük şemasında önemliydi. Tutankhamun'un babası ve selefi Akhenaten - Nefertiti'nin kocası). King Tut'un mirası aynı zamanda, hala kimliği belirsiz annesiyle ilgili, genellikle sadece Genç Leydi olarak adlandırılan ilgili bir gizemle, adil bir gizem payına sahiptir.
2005 yılında, ünlü Egyptologist Zahi Hawass başkanlığındaki bir grup adli tıp sanatçısı ve fiziksel antropolog, kendi yeniden inşasına geri dönerek, eski zamanlardan ünlü çocuk kralın bilinen ilk yeniden yapılandırılmış büstünü yarattı. Genç Firavun'un gerçek mumyasının 3D CT taramaları, 1.700 dijital enine kesit görüntüsü verdi ve bunlar daha sonra genellikle yüksek profilli şiddet suçları için ayrılmış en son teknoloji adli teknikler için kullanıldı. Hawass'a göre -
Bana göre, yüzün ve kafatasının şekli, Tutankhamun'un bir nilüfer çiçeğinden doğan şafakta güneş tanrısı olarak gösterildiği ünlü bir çocuk görüntüsüne oldukça benziyor.
Tartışmalı bir şekilde, 2014'te King Tut, bir çok BT taraması, genetik analiz ve 2.000'den fazla dijital tarama ile bir kez daha sanal otopsi olarak adlandırılabilecek bir süreçten geçti. Ortaya çıkan yeniden yapılanma, eski Mısır firavununun fiziksel özelliklerine uygun değildi, belirgin bir aşırı ısırma, hafifçe hatalı biçimlendirilmiş kalçalar ve hatta bir çarpık ayak gibi ortaya çıkan ayrıntılarla.
4) Ramses II, bir Mısır Firavunu (MÖ 13. yüzyıl dolaylarında) –
Ramses II (Ramses olarak da bilinir, Eski Mısırlı: rꜥ-ms-sw veya riʕmīsisu'Onu doğuran Ra' anlamına gelir), Yeni Krallık döneminde hem askeri hem de yerel başarılarıyla tanınan en güçlü ve etkili eski Mısır Firavunlarından biri olarak kabul edilir. MÖ 1303'te (veya MÖ 1302) Ondokuzuncu Hanedan'ın kraliyet üyesi olarak doğdu, MÖ 1279'da tahta çıktı ve 67 yıl hüküm sürdü. II. Ramses, Yunan kaynaklarında Ozymandias olarak da biliniyordu, lakabın ilk kısmı Ramses'in hükümdarlık adından türetilmiştir. Kullanıcı Adı, anlamı - 'Ra Maat güçlü, Ra'nın Seçilmiş'.
Yeniden yapılanma kapsamına gelince, 67 yıllık uzun ve tartışmasız saltanattan sonra, birçok karısı ve oğlundan daha uzun yaşayan II. Ramses, son nefesini MÖ 1213'te, muhtemelen 90 yaşında verdi. Adli analiz, bu zamana kadar olduğunu gösteriyor. , eski Firavun artrit, diş problemleri ve muhtemelen arterlerin sertleşmesinden muzdaripti. İlginç bir şekilde, mumyalanmış kalıntıları orijinal olarak Krallar Vadisi'ne defnedilmiş olsa da, daha sonra mezarın eskiler tarafından yağmalanmasını önlemek için Deir el-Bahari'deki (Theban nekropolünün bir parçası) morg kompleksine kaydırıldılar. soyguncular
1881'de keşfedilen kalıntılar, II. Ramses'in aquiline (çengelli) burnu, güçlü çenesi ve seyrek kızıl saçları gibi bazı yüz özelliklerini ortaya çıkardı. YouTube kanalı JudeMaris, yukarıda belirtilen özellikleri dikkate alarak Ramses II'nin yüzünü en iyi şekilde yeniden yapılandırdı ve video yukarıda sunulmuştur. Winifred Mabel Brunton'un bir tablosu da Firavun'un biraz ileri yaştaki yan profilinin bir tahminini sağlar.
5) Meritamun, Mısırlı bir soylu kadın (muhtemelen MÖ 1. yüzyıldan önce) –Kredi: Melbourne Üniversitesi
Melbourne Üniversitesi'ndeki (birden çok fakülteden) araştırmacılar, tıbbi araştırma, adli tıp, BT taraması ve Mısırbilim gibi yolları birleştirdi. Meritamun ('tanrı Amun'un sevgilisi'), en az 2.000 yıl önce yaşamış Eski Mısırlı bir kadın. Ve ilginç olan kısım – bilim adamlarının sadece Meritamun'un mumyalanmış kafasına erişimi vardı, bu da analizde onun ölümüyle 18-25 yaşlarında genç bir yaşta nasıl tanıştığını ima ediyor. Ama onun güzel yüzünün ötesinde, araştırmacılar yeniden inşa projeleriyle ileriye bakıyorlar. Mısır'ın gerçek zaman diliminden, diyetinden yaşamı boyunca kaptığı hastalıklara kadar, eski yaşamından daha fazla ipucu ortaya çıkarmak için.
Araştırmacılar, muhtemelen Mısır'da arkeolojik projeler üstlenen Profesör Frederic Wood Jones'un (1879-1954) geride bıraktığı bir miras olan, üniversite tesisinin bodrum katındaki mumyalanmış bir kafaya tam erişimleri olduğunu öğrendiklerinde şaşkına döndüler. Her durumda, ekip bir CT taraması yaptı ve kafatasının gerçekten iyi korunmuş durumda olduğunu buldu ve böylece yeniden yapılanma sürecine doğru ilk adımları başlattı.
Araştırmacılar daha sonra numunenin kemik yapısını analiz ederek mumyanın (kafa) cinsiyetini belirlemeye devam ettiler. Çenenin (ve açısının) görece küçüklüğünün ve ağzın çatısının darlığının rehberliğinde ekip, daha sonra ünlü antropolog Profesör Caroline Wilkinson tarafından doğrulanan Eski Mısırlı bir kadınla uğraştıklarını keşfetti. Kral III. Richard'ın yeniden inşasına başkanlık ediyor.Kredi: Melbourne Üniversitesi
İlginç bir şekilde, Meritamun'un cinsiyeti belirlenebilirken, araştırmacılar hala mumya kafasının gerçek tarihi üzerinde çalışıyorlar. Bu amaçla, örnek, İskender tarafından fethedildikten sonra Mısır'a tanıtılan ve böylece Meritamun'u Greko-Romen zaman çerçevesine yerleştiren bir madde olan şekerin etkisi olabilecek önemli düzeyde diş çürüğü sergiledi. Öte yandan bal (Mısırlılar tarafından Yunan etkisinden önce biliniyordu) diş çürümesine neden olmada da rol oynamış olabilir. Ayrıca, mumya başının etrafına sarılan keten bandajların yüksek kalitesi, Meritamun'un muhtemelen soylu bir kadın olduğunu ve MÖ 1500 gibi uzun bir süre önce yerli firavunlar zamanından beri selamlanmış olabileceğini ima ediyor.
6) Kleopatra, Batlamyus Hanedanlığının Kadın Hükümdarı (yaklaşık MÖ 1. yüzyıl) –
Kleopatra - adın kendisi, tümü antik dünyanın politik öfkesinin ortasında yer alan güzellik, şehvet ve savurganlık hayallerini ortaya çıkarır. Fakat tarihsellik, kökleri bir Yunan hanedanına dayanan ünlü Mısırlı kadın firavun hakkındaki bu popüler fikirlere gerçekten uyuyor mu? Bunun cevabı, özellikle kültürel eğilimler, siyasi propaganda ve düpedüz yanlış yorumlar dahil olmak üzere tarihin çeşitli parametreleri göz önüne alındığında daha karmaşıktır. Örneğin, Hollywood'dan ilham alan popüler düşüncelerimizden bazıları, Kleopatra'yı eski zamanların en önemli Mısır kraliçesi olarak yansıtma eğilimindedir.
Ancak tarih açısından Kleopatra veya Kleopatra VII Philopator (Romanized: Cleopatra VII) olduğu bilinen bir gerçektir. Kleopátrā Philopátor69 doğumlu), (çoğunlukla) Yunan etnik kökenliydi. Bu amaçla, Ptolemy XII'nin kızı olarak, ana topraklarını Mısır'da tutan Yunan Ptolemaios hanedanının son (aktif) hükümdarıydı. Özünde, Ptolemaios hanedanının bir üyesi olarak Kleopatra, Makedon bir Yunan generali olan Ptolemy I Soter'in soyundan geliyordu.hetairoi) ve Mısır'ın kontrolünü ele geçiren (İskender'in ölümünden sonra) Büyük İskender'in koruması, böylece Ptolemaios Krallığı'nı kurdu. Öte yandan Kleopatra'nın büyükannesi ve annesinin kimliği tarihçiler tarafından hala bilinmiyor.
Yeniden inşasına gelince, Kleopatra VII'ye ait olduğu düşünülen belirli bir heykel şu anda Berlin'deki Altes Müzesi'nde sergileniyor. Yeniden yapılanma uzmanı/sanatçı M.A. Ludwig projesini bu gerçek büstten yola çıkarak yaptı (son video hariç). Ve lütfen aşağıdaki yeniden yaratmaların (çoğu tarihi rekonstrüksiyon gibi) günün sonunda sadece 'eğitimli' hipotezler olduğunu ve gerçek tarihsellik söz konusu olduğunda tam doğruluğunu ortaya koyan kesin bir kanıt olmadığını unutmayın.
Animasyon kuşkusuz birçok okuyucuyu ve tarih meraklısını şaşırtacak olsa da, Kleopatra'nın gerçek yazılı kayıtları, tonlarında bir takdir bolluğundan (Cassius Dio'nun hesabı gibi) pratik değerlendirmelere (Plutarkhos'un hesabı gibi) kadar değişir. İkincisi ile ilgili olarak, Plutarch, Dio'dan bir yüzyıl önce yazdı ve bu nedenle, belgelerinin Kleopatra'nın gerçek ömrüne daha yakın olmasıyla daha güvenilir olarak kabul edilmelidir. Eski biyografi yazarının kadın firavun hakkında söylediği şey buydu: “Güzelliği kendi içinde tamamen benzersiz değildi ve onu görenleri şaşırtacak kadar da değildi.” John Mendez tarafından yeniden yapılanma
Eski hesapların ötesinde bile, dikkate alınması gereken Kleopatra portresinin mevcut kanıtları var. Bu amaçla, yaklaşık on antik madeni para örneği, kadın firavunu oldukça mütevazı bir ışıkta sergiliyor. Kavisli burun ile düpedüz erkeksi özellikleri temsil etmek için 'ortalama' olarak kabul edilebilecek şeyler arasında gidip gelen Kleopatra'nın ünlü çekiciliği bu portrelerde garip bir şekilde eksik görünüyor. Şimdi tarihten bahsettiğimize göre, erkeksi görünen tasvirlerin bazıları muhtemelen Kleopatra'nın gücünü erkek Ptolemaik atalarıyla kasten eşitleyen ve böylece onun yönetimini meşrulaştıran siyasi entrikaların bir parçasıydı.