2008 finansal krizi, dünya ekonomisini ve politikamızı sarsmaya devam ediyor. Aynı zamanda küresel entegrasyon anlatılarımızı nasıl anladığımızı da karıştırıyor. Yakın zamana kadar, küreselleşmek, tek dünyadaki bağlantı ve teknolojik beraberlik hakkında coşkulu hikayeler ima etti. Şimdi, bunun başka bir yolu var: zamanımızın hikayeleri çökmeler, tükenmeler ve mahkumlarla tükeniyor. Birbirine bağımlılığı felaket için bir reçete olarak gören yerliler için bir oyun kitabı.
Büyük öykülerimiz bir zamanlar öfori ve disforiye sallanan sarkaçtan daha fazla nüanslı bir yeteneğe sahipti. Her 18. Yüzyıl aydınlanma umut hikayesi için bir düşüş gölgesi vardı; 19. yüzyılda, liberallerin muhafazakar ve radikal ölüm peygamberleriyle mücadele etmeleri gerekiyordu. Hatta bazıları krizi bir fırsat olarak görüyordu. Karl Marx'tan etkilenen, Avusturyalı iktisatçı Joseph Schumpeter, 1942'taki harap bir erdem yaptı. Yorgun eski kurumları yıkmanın yaratıcı bir tarafı olabilir. Alman doğumlu ekonomist Albert O Hirschman, dengesizliği potansiyel olarak yeni bir düşünce kaynağı olarak görüyordu. 1981’te iki tür kriz arasında ayrım yaptı: toplumları parçalayan ve üyelere çıkışlar için mücadele eden, gönderen ve “birlikte bütünleşen kriz” olarak adlandırdığı türden birini ileriye dönük yeni yollar hayal ettiği türden.
Dünya Savaşı'nın felaketlerine ve Avrupa'da faşizmin yükselişine tanıklık etmek Schumpeter ve Hirschman'a belli bir tarz kazandırdı. 1930’lerin dehşeti ve huzursuzluğuna rağmen, İkinci Dünya Savaşı da krizlerin düzeltilebileceği ve toplumların kuyruk uçlarından çekilebileceği umuduna yol açmıştı. İnsanlar ekonomileri yönetebilir ve yıkıcı döngülerden kaçınabilirler. Bu savaş sona erdiğinde, kazananlar küresel bir çılgınlığa başladı. Kapitalist modernleşmeyi teşvik etmek için Asya, Afrika ve Latin Amerika'da danışmanlar ve yatırımcılar gönderdiler. Çağın bravrasını özetleyen Amerikan ekonomisti, Walt W Rostow, yazdı 1960’ta interest Bileşik faiz yürüyüşüyle açılan nimetler ve seçimler ’ Sözde 'üçüncü dünya' müşterileri Rostow'un senaryosunu sıklıkla beğenmediler, ancak geleceğin kendilerinin yazdıkları şeklindeki hislerini paylaştı.
Kötü zamanlarda bile, entegrasyon savunucuları yenilenen öykülerle rakip itirazlara cevap vermek zorunda kaldılar. Batı kapitalizmi, 1970'lerin kırgınlığına yol açtığında, güneşli, savaş sonrası hikayeler bulanıklaştı. Kasvetli bilim adamları, kolektif eylem sorunları, sosyal zorluklar ve serbest sürücüler hakkında endişeleniyorlardı. Ancak diğerleri bunu bir fırsat anı olarak gördü. Bu, yine de Hirschman'ın bütünleştirici krizinin bir parçasıydı. Gelişmekte olan dünya için, burada tarihi yanlışları düzeltme ve Yeni bir Uluslararası Ekonomik Düzen taslağı hazırlama şansı vardı. Kasvet ayrıca kooperatif yönetimi ve çok kültürlü değişimi destekledi. Piyasayı düzenleme fikri ortadan kalkarken, hükümetler diğer alanlarda rekabetin sınırlarını zorladılar. Tükenmiş kaynaklar ve aşırı nüfusla ilgili kasıtlı tahminlerle donanmış olan 1972'taki Stockholm'deki Birinci Dünya Zirvesi'ndeki çevreciler, koruma ve ortak bir amaç savundu. Zamanla, kloroflorokarbon kullanımını kesmek için anlaşmalar var. Nükleer görüşmeler dünya silah kontrolü rejimi oluşturmak için kalıcı bir zirve durumuna geçti. Sonunda, karbon bağımlılığımızla ilgili bir şeyler yapmak için bir antlaşma yapıldı. Tehlikede olan insani, silah kontrolü ve ekolojik anlaşmalar, dünya meselelerinin bu kadar belirsiz olduğu bir zamanda derinlemesine entegrasyon hikayesini meşrulaştırmakta temellerini attılar.
T1989'teki Soğuk Savaş'ın sonu, küresel entegrasyonun hikaye anlatımı alışkanlıklarında bir mola verdi. Doğudan rekabet veya Güneyden gelen zorluklar olmadan, ilerlemenin büyük anlatıları tek bir komplo etrafında düzleşti. Yeni bir dünya ekonomisinden söz etmek Washington Konsensüsüne yol açtı; sosyalist entegrasyon asırlık çekiciliğini yitirdi. Amerikalı siyaset bilimci Francis Fukuyama Genel görüş onun ile deneme 'Tarihin Sonu mu?' (1989) - herkese rağmen unuttum soru işareti Berlin Duvarı'nın yıkılışı ve neoliberalizmin zaferi, piyasadaki saflığı, vizyon sahibi girişimcileri ve 'Davos Man' adı verilen küresel seçkin bir dünya tarafından yönetilen bir dünya için aletlerin özgürleştirici gücünü savunan yeni bir hikaye başlattı. İçinde Dünya düz: Yirmi Birinci Yüzyılın Kısa Tarihi Amerikalı gazeteci Thomas Friedman (2005), serbest ticaretin, açık iletişimin ve küresel tedarik zincirlerinin ödülünün ihtişamını kutladı. Cezaevlerinin Glee ile söylediği gibi, kasabada sadece bir oyun vardı. Belki de hepsine sahip olan bu tarzın son yorumu Sheryl Sandberg'in kitabıydı. Yalın (2013), Google ve Facebook'ta kendi manikürlü liderlik hikayesine dayanan bir anlatı.
Bu düz dünya arsa meydan okuyordu. Chiapas'ın köylüleri, Seattle Savaşı'ndaki göstericiler ve alternatif hikayeler için savaşan, yerinden çıkma, haksızlık ve karbon salınımına işaret eden Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli'nin arkasında çalışan bilim adamları arasında hiçbir çekiş yok. Fakat düz dünya hikaye anlatıcılığının gücü, hayırseverleri boğuyordu.
Yani, finansal bir krize kadar, çökmekte olan buzulların ve Arap Baharı sahnelerinin korkunç bir şekilde bozulduğu gösterileri zafer kazanmaya başladı. Aniden, öforik stil bir disfori korosuna yol açtı.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Şimdi, kapitalizm ve demokrasi ile ilgili en karmaşık hikayeler bile ikisini parçalara tehdit edici olarak görüyor. Fransız ekonomist Thomas Piketty'nin Yirmi Birinci Yüzyılda Sermaye (2013), spot ışığı eşitsizlik ve yavaş büyüme yardımcısı üzerine koydu. Aynı zamanda daha geniş bir iddiada bulundu: tarihsel açıdan, 1930'in 1975'e hızlı bir şekilde büyümesi sapmadır. Bu analizle, çağımızın yavaş büyümesinin, durgunluğunun ve eşitsizliğinin tarihsel norm olduğunu; açıklanması gereken, 1945 sonrası yılların refahı. Düştü: Finansal krizlerin on yılı dünyayı nasıl değiştirdi? İngiliz tarihçi Adam Tooze'nin (2018) de batmakta olan bir hissi var: 2008 krizi bile başarısız olamadı! Bunun yerine, dünyayı daha fazla borçla yıkadı ve ekonomik gücü arttırdı.
Piketty ve Tooze, insanlığın kıyamet günü koşu bandına nasıl tırmandığını açıklamak için yola çıkmadı. Bununla birlikte, felaketin varsayılan ve eşitsiz, durgun büyümenin - kural olduğu - yeni olan normal bir görüş izlenimine katkıda bulunurlar. Piketty'nin kitabının son bölümü, pazar köktenciliğine uygulanabilir düzeltmeler ayrıntılarıyla anlatılıyor. Dünyanın dört bir yanındaki hükümetleri Sağcı nativistlere veren ilerici boşluğa rağmen, Piketty'nin olası reformlarla ilgili tartışması fazla tartışma üretmedi. Schumpeter'in çalışması krizleri hareket ve ilerleme için bir fırsat olarak işaret ettiğinde, Tooze bir işyerinin yaptığı krizden öğrenmeyi reddeden bir hikaye anlatıyor. Finansal kargaşanın o zamanki asıl başarısızlığı, yapımcılarının kahramanlık hikayelerinin nasıl çözüldüğünü göremedikleridir. Homo pecuniaria Krizden sorumluydu - ve bunun yerine seyirciler ve vergi mükelleflerini bedelini ödemeye mecbur etti.
Kıyamet hikayelerinin faydalanıcıları, eski reddedilme hikayesini savunan Jonah Goldberg ve Yuval Levin gibi, Fox News bilgelerinin katıldığı, yerliler ve popülistleri sarstı: 'Batı' medeniyeti için bir direk. New York Zamanlar' David Brooks, Amerika'nın kaçınılmaz ölümü hakkında ağlıyor. ABD’deki Donald Trump, Brezilya’daki Jair Bolsonaro ve Macaristan’daki Viktor Orbán’a göre tek, sade, kendi kendine hizmet eden bir seçenek var: kozmopolit bir felaket ya da kurtarma, kendilerini küresel plütokratlar tarafından tasarlanan bir kıyametten kurtarmaya mecbur kalmışlardı. Bu arada, liberaller ve kozmopolistler kimi suçlayacakları konusunda kandırıyorlar - böylelikle kriz görüş birliğini daha da artırıyorlar.
Felaketin retorik hareketlerinden birini tanımak önemlidir. Kıyafet hikayeleri, gerilimi uyumsuzluğa dönüştürmeye devam ediyor. Bir gerginlik iki güç anlamına gelir - sıcak ve soğuk gibi, fiyat istikrarı ve işler gibi, yabancılara yardım etmek ve komşulara yardım etmek; farklı yönlerde çekerken, karıştırılabilirler. Daha önceki büyük anlatılar, seçimleri gerginlik ve dengesiz uzlaşma açısından açıklamak için kullanıldı. 1950'lerde ve '60'lerde, daha geniş bir küresel ekonominin parçası olurken, gelişmekte olan dünyanın ne kadar ilerleyebileceğine odaklanan tartışmalar. On yıl sonra, gergin olan sorunlu ortak müştereklerin nasıl yönetileceği idi.
Günümüzde, felaket korosu, toplamlar arasında seçim yapmayan, toplamlar arasındaki uyumsuzluk gibi farklılıklar sunuyor. Küreselleşme ya da 'önce ulus', iş ya da iklim, arkadaş ya da düşman. Model basittir: önceki liderler karışmış, parçalanmış, ödün verilmiş ve karışık. Zor kararlardan kaçınma çabalarında, ulusu felakete sürüklüyorlardı.
Karamsarlık, 1989 sonrası zafer kazanmanın dışlanmasına yardımcı oldu; Piketty ve Tooze eşitsizliğin yapısal özellikleri ve felaket yapanların faydalanıcıları olduğu konusunda haklıdır. Ancak, ideolojik spektrumu sarsan felaketlerin nasıl uzadıklarını görmeye ihtiyacımız var - ancak uç noktalara yaklaştığında tehditkar ve tehditkar bir biçimde büyüyor - ulusun şüphelilerini saran güçlü adamın politikasını destekliyor.
Alternatif, teknik dergi ve pazar köktenciliğinde teselli bulabilen düz dünya anlatılarına ısrarcı davranmamak; İhtiyacımız olan son şey, karmaşık bir dünyaya facil cevaplara dayanan yalın masalların konforuna dönüş. Çökmelerden ve yok olmalardan öğrenmek ve daha fazlasını önlemek için karmaşık hikaye anlatımı konusundaki emirlerimizi telafi etmemiz, uyumsuzluklar yerine gerilimler düşünmemiz, seçimlere ve alternatiflere, karışımlara ve belirsizliklere, dengesizlik ve öğrenmeye izin vermek, yanlış kesimlere karşı koymak için emir almamız gerekir. Uçurumun Yapmazsak, birçok insan ve tür için gerçekten çok geç olacaktır.
Yazar hakkında
Jeremy Adelman, Henry Charles Lea'nın tarih profesörü ve Princeton Üniversitesi'nde Global Tarih Laboratuvarı yöneticisidir. En son kitapları Dünyevi Filozof: Albert O Odyssey O Hirschman (2013) ve ortak yazar Birlikte Dünyalar, Dünyalar Ayrı (4. Ed, 2014). New Jersey'de yaşıyor.
Bu makale, ilk yayınlanmıştır sonsuzluk ve Creative Commons altında yayınlandı.
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = Jeremy Adelman; maxresults = 3}