Su seyircilere ulaşmak üzereydi ve öleceğimize, oyuncular o taşan küvetin su birikintileri arasında televizyona yaklaşırken elektriğe çarpılacaklarına ve sonunda hepimiz gerçeğin mıknatısı haline geleceklerine inanıyorduk. sahnenin. Ama olan şey şuydu: Jack seviyesinden 1500 metre yüksekte Federico Leon tarafından. Yıl 1999’du ve yeni bir yazar kuşağı, olayların nedenselliği karşısında vazgeçmeyen, olayın maddiyatından kopuk bir dili ele geçiren karakterler sunarak gerçekçi gelenek içinde uyumsuzluk yarattı.
1997 yılında, 22 yaşındaki Federico León, Cachetazo de campo’yu piyasaya sürmüştü. Jimena Anganuzzi ve Paula Ituriza Ağlamayı bir skor haline getirdiler, gözyaşlarını ve sümüklerini de bir hiperrealizm teknik beceriyle yakalandı.
Bu eserlerin anısı ya da yokluğu Haberler’ın sahnelenmesinde şu eseri üretecektir: Federico Leon bu günlerde prömiyerleri Sarmiento Tiyatrosu, farklı anlatı deneyimleri. Vivi Tellas, bir sahne yaratıcısının çalışmalarını gözden geçirmeyi amaçlayan konuk sanatçı döngüsündeki bu oyun yazarı ve yönetmeni düşündüğünde, Federico León, yaratımlarının bir arada var olduğu ve bir arada var olduğu uçurumun prosedürünü dramatik bir parçada özetlemeye karar verdi. Aynı dünyaya gönderme yapan karakterler olarak görülüyorlar. Retrospektif kavramının tartışılması, Los Tiempos’un dramaturjisini oluşturan hipotez olabilir. Buenos Aires ve Zelaya Tiyatro KompleksiFederico León’un Agostina Luz López ile koordine ettiği tiyatro. Tüm sahnelemelerinin anısı, şimdiki zamanda yer alan bir diyalogda birbirini takip ediyor.
Federico León, bu röportaj sırasında yeni materyali hakkında benzer şekilde düşünüyor ve prömiyerin sınırlarını zorlamanın bir yolu olarak ilişkileri ve çağrışımları teşvik ediyor.
–Bu çalışmanızla retrospektif kavramını tartışmaya mı açıyorsunuz? Bunu size soruyorum çünkü bana öyle geliyor ki, oyunu kazanmanızı sağlayan şey doğal hediyedir.
– Retrospektif fikri bende pek yankı bulmadı, yapılması imkansız görünüyordu. Bu, işe geri dönmekle ilgili değil, hafızanın biçiminin nasıl olduğunu sormakla ilgili. Prensipte, tiyatroya başladığımdan bu yana farklı zamanlar, farklı kaygılar arasında bir buluşma var, sanki bunların hepsi bu şimdide toplanmış gibi. Bazen bu işi yapabilmek için önceki tüm çalışmaları yaptığımı düşünüyorum. Gelecekte Benim ile benzer bir deneyim yaşadım; bazı çocukların 80 yaşlarında kendilerini görmek için kendilerini filme aldıkları bir çalışma. Bu eserin ilk versiyonunu 2009 yılında dokuz oyuncuyla yaptım ve 5 yıl sonra Cervantes Tiyatrosu’nda sadece piyanist Elizabeth Bagnes’in eserin videosunu izlemesiyle diğer versiyonunu yaptım. Bu son versiyonu ülke dışındaki festivallerde görenlerin çoğu, videoda görülen çalışmanın gerçek olmadığına inandı, bu yüzden yeni versiyonda orijinalinden daha büyük anlam buldum. İnsanın yaptığı şeyler arasında bir bağlantı, bir olay örgüsü var ve bu Haberler’ın hikayesi olabilir. Ayrıca ruhun hafızaya göre nasıl bölümlere ayrıldığını ve anıların nasıl birleştiğini de merak ettim: Temaya göre mi, çağa göre mi? Bir plan olması değil, işlerin sahnelerini diyaloğa sokup gözlemleme meselesi. Los Tiempos’un yazımında ilk gösterge şudur: Jimena Anganuzzi, Yo en el futuro’da The Adolescent’e bakan Cachetazo de campo metnini söylüyor. Jimena, Future Me’nin piyano koltuğunda oturuyor ve The Adolescent’in videosunu izliyor. Bunlar işlerin içinde işler, bakılan işler ama Jimena hiçbir noktada The Adolescent’in bir sahnesine girmiyor, benim için bu bir saygısızlık olur. Yapılabileceklerin bir sınırı var. Ben yeni sahneler icat etmiyorum; bu, küçük bir parçanın yan yana yerleştirilmesi ve aynı zamanda bir arada var olması, ancak orijinal eseri değiştirmeden tam olarak kesilmesidir.
–Neredeyse tüm işlerinizde uçurumun kaynağı ortaya çıkıyor ya da duruma dışarıdan bakan bir karakter ortaya çıkıyor. karakteri Alan (Germán de Silva) Saha Tokadı Sanki diyaloğa müdahale eden bir anlatıcı gibiydi.
–Aynen öyle ya da cezasız kalan bir seyircinin olay yerine girip anne ve kızına: ağlamayı bırakın. Ayrıca tiyatronun çok farklı bakış açılarının bir arada yaşayabileceği bir alan olduğunu düşünüyorum. İçinde Jack seviyesinden 1500 metre yüksekte Dokuz yaşında bir oğlan çocuğu vardı, çok iri bir kadın, çok çeşitli insanlar. Biz tiyatro okuduğum bir grup arkadaş ya da kişi değildik; hayata çok farklı bakan, bir araya gelen, birlikte bir şeyler yapabilen insanlardık. Günümüz toplumunda farklı düşünen bir insanla bir şeyler yapabileceğimi düşünmek daha zor ama bana öyle geliyor ki sanat, bir süreliğine, hayattaki zorlu sınavları gerçekleştirebilecek ideal bir deneysel toplumu bir araya getirmeyi başarabilir. yapmak çok daha zor. Her insanda birçok çelişki vardır ama genellikle kişi kendini düzenler, bir kısmını göstermek ister ama kendini gözlemlediğinde bu çok farklı enerjilerin miktarıdır. Mesele bir anlaşmaya varmak değil, o gerilimi gözlemlemek, çözmek değil çünkü çözülmeyecek.
–Seninkinin prosedürel bir tiyatro olduğunu düşünebiliriz ve bu çalışmada teatral mekanizma çok ön plana çıkıyor.
– Her eserin evrenine girmek ve çıkmak zorlu bir süreçti ve bu giriş ve çıkışların nasıl olacağını düşünmeye özen gösterdim çünkü bir aktrisin monologunun bir parçasıyla başlıyor ve dakikalar sonra bir evren evrenine ulaşıyorsunuz. Yirmi küsur kişi muazzam bir kaosu bir araya getiriyor. Sinemanın kurgu olanakları tiyatroya göre daha fazladır ve burada kurgu işi çoktur. Aynı zamanda The Multitities’de (2012) de ortaya çıkan bir şey vardı; birdenbire sahnede yüz kişi vardı ve bir anda hepsi gitti ve biri kaldı. Tiyatro yapmaya başladığımda alan tokadıİlgi alanım Jimena ve Paula ile çalışmak ve onlardan yazmaktı. Bugün bir işe bu şekilde başlar mıyım bilmiyorum. The Adolescent (2003) filminde de aynı şekilde Jack’in seviyesinden 1500 metre yüksekte olan Ignacio Rogers’la çalışmak istedim. Ignacio, Haberler’ın gidişatına, işin sürekliliğine damgasını vuran bir aktör olabilir çünkü dokuz yaşındayken, 15 yaşında ve şimdi 34 yaşında benimle çalıştı. Zaman çizelgesi Ignacio’nun cesedinde. Bunlar zamanın sahnelenmesine ilişkin farklı düşünme biçimleridir.
–Sanırım bu çalışmada, her şeyin olabileceği makalenin ruhuyla çok bağlantılı olduğunu düşündüğüm bir belirsizlik hissi var.
–Evet, potansiyel sonsuzdur. Bir projeye başladığımda beni nereye götüreceğini bilmemek beni heyecanlandırıyor. Elimde bitmiş bir metnim yok ve şunu söylüyorum: Bu metni sahneye koyacağım. Yakalanamayan, hükmedilemeyen, sizden kaçan bir şey var, o his her şeyin olabileceği bir prova ve hayal gücü olabilir. Daha sonra işin artık bana bağlı olmadığına ve hiçbir zaman bana bağlı olmadığına inanıyorum. Bir arzuyla, yapmak istediğim bir şeyle geliyorum ve sonrasında bu planımın ve hayatın o an benim için sunduklarının sonucu oluyor. Ignacio bir videoda kendine baktığında Jack seviyesinden 1500 metre yüksekte, gelecekte Benden bir sahne yapacağını fark ettim. Bana öyle geldi ki, bir oyundan sahneler çalışırken, başka bir oyundan sahneler yaratılıyordu. Yazılan bir şey değildi, ortaya çıkmaya başlayan şeylerdi.
–Ve bu durumda izleyicinin de bu duyguyu deneyimlemesini, bu süreçte yalnız olmadığını seçersiniz.
-İçinde Gelecekte ben, izleyiciyi farklı işlevlere girdiklerinde filme aldık ve bunu üç seviyeye yansıttık. Halk, eseri görmeye geldi ve üç farklı zamanda üç farklı izleyiciyle karşılaştı ve her zaman olan şey, herkesin bunun o anda gerçekleştiğini düşünerek kameraya bakmak için elini kaldırmasıydı. Bunların bir kısmının bu çalışmayla ilgisi var. Bana öyle geliyor ki bu giriş Haberler’ın bir sentezi. Gelecekte Ben’in orijinal versiyonu dokuz oyunculuydu, bir sonrakini tek oyunculuydu ve sonuncusunu tek başına piyano çalan ve oyunun videosunu hayal ettim. Piyanist Elizabeth Bagnes Haberler’a çıkacaktı ama yakın zamanda öldü. Geçen yıl, bu projeyi bir araya getirirken, galadan on gün önce San Martín’in salonunda yer alacak ve adı Haberler, The Trailer olacak bir enstalasyon düşünmüştüm. Fikir kendi kendine çalan bir piyano koymaktı ama onu elde etmek çok zordu. Çaldığınız bir piyanodur ve kaydedilmiştir, bir vasiyet gibidir. Eserlerin tüm piyano temaları, dışarı çıkıp pratik yapmaya başlamadan önce yarı gergin bir piyanist gibi çalacaktı. Burada yapamadık ama yirmi yıl önce Rolex’ten burs kazanmıştım ve o yıl dönümü için kazanan herkese bir proje yapmayı teklif ettiler ve ben de bu kurulumu önerdim. Piyanoyu aldılar ve bu yılın mayıs ayında Atina’da piyanistle temasa geçtim, kayda gitmeyi başardım, enstalasyonu yaptık ve o da üç gün sonra vefat etti. Son kez Chopin’in temasını çaldı. Enstalasyon ayrıca Julián Tello’nun Las idea’sında (2015) çaldığı klasik caz şarkıları ve Diego Vainer’in çaldığı sessizlik kulübesinden tema (Yo Escrito, vos Draws, 2019) ile yapıldı. Her şey iç içeydi ve insanlar eserlerin müzikal bir anısı olarak tek başına çalan bir piyano gördüler.
GEREKLİ
Buenos Aires, 1975. Oyun yazarı.
Sportivo Teatral’da eğitim gördü. Buenos Aires reklam panosundaki ilk önemli görünümü 1995 yılına dayanıyor: Del chiflete que sızıntıa. Daha sonra Daniel Veronese’nin The Tactile Liquid (1997) filminde rol aldı. O andan itibaren oyunculuğu bırakıp kendini yazmaya ve yönetmenliğe adadı ya da yönetmenlik yaparken yazmayı bıraktı. León, günümüz Arjantin tiyatrosunun vazgeçilmez isimlerinden ve onun şekillenmesinde emeği geçenlerden biri. Eserleri Almanya, Fransa, Hollanda, Avusturya, İtalya, Danimarka, İskoçya, Kanada, Belçika, İspanya, Brezilya, Amerika Birleşik Devletleri ve Avustralya’da tiyatro ve festivallerde gösterildi. Sanat kariyerinde sinemada da önemli duraklar yer alıyor. Aynı zamanda rol aldığı Todos Juntos (2002), Estrellas (Marcos Martínez ile birlikte, 2007) ve Entrenamiento elemental para aktörleri (Martín Rejtman ile birlikte, 2009) filmlerinin senaristi ve yönetmenidir.