Apartman05:04
Akşam 11'de eve geldim. İçkinin etkisiyle de sızmışım, gece 2'de geri kalktım. Bol bol su içtim, iki tane sigara içtim, bir bölüm Shameless izledim, Happy Valley'i yarıda kapattım, bulaşık yıkadım, banyo yaptım, The Smashing Pumpkins'in Mellon Collie and the Infinite Sadness albümünü dinliyorum.
Bir sigara daha yakacağım sanırım.
Artık bilmiyorum. Kendimi açıklayamadığım her an içten içe çürüdüğümü hissediyorum. Hayatımı değiştirmekten, insanların, kendi arkadaşlarımın benim hakkımda ne düşüneceğinden çok korkuyorum. Ruhum yavaş yavaş ölüyor gibi. Hiç kimsenin daha önce beni sevdiğini söylemediğini düşünüyorum. Artık her şeyden nefret ediyorum. Bu apartman dairesi, kendi yatağım. Her şeyin kirlendiği düşüncesi, burada durmak. Bazen sana yemin ediyorum yatağa yatıp başıma yorganı çekip, bir daha altından hiç çıkmamak istiyorum. Hiç bir şey yapmadan sadece uzanmak istiyorum. Daha önce hiç içmediğim kadar içiyorum. Ve tek düşündüğüm bir tane daha içmek. Sonra her şey çok daha iğrenç bir hal alıyor. Ben mutsuz olmaya programlanmış bir insan değilim. Gülmeyi seviyorum. Gözlerimden yaşlar gelene kadar gülmek istiyorum. Daha sonra bu aptal apartmanda yalnız başıma oturuyorum, hayatıma neler olduğunu düşünüyorum. Artık sevip sevmediğimi bile bilmediğim bir bölümde okumaya neden devam ediyorum? Aileme, çevremdekilere başarabileceğimi önemli biri olduğumu göstermeye çalışmalıyım mı diye düşünüyorum. Gerçekten önemli olan şeyler mi bunlar.?Ben gerçekten yaralandım. Ne yapıyorum, neden yapıyorum tüm bunları.